Naim Efendi, gençliğinde babası gibi Mabeyni Hümayun da, Devletin dışarı işleri ile ilgilenen bölüme mensuptu. Şurayı Devlet azası ve Devletin birçok işinde görev almıştı. İnkılaptan iki yıl sonra karışık vakıf işleri davası yüzünden istifa etmiş ve hükümet işlerinden tiksinerek bir köşeye inzivaya çekilmişti. Naim Efendi ne çok zengin ne de çok hesapsızdı. Babasından kalan serveti büyük bir dikkat ile idare ediyor fakat üzerine bir şey ekleyemiyordu. Bu yaz Kanlıcaya taşınmamışlardı, artık devir eskisi gibi değildi. Naim Efendi son derece dürüst ve kimseleri kırmamak adına titizlikle davranan kibar bir adamdı. İnkılap devriminden sonra İstanbul'da ki yaşam tamamen değişmiş ve Naim Efendi bu değişimden korkar olmuştu. Her yerde bir alafranga modası başlamış. Bu yaşayışta, ne düşünüş, ne giyiniş, üslubu kalmıştı. Bunun ile beraber ahlak ve terbiyede sıkıntılı bir hal almıştı. Naim Efendi konakta kızı damadı ve torunları ile yaşamaktaydı. Eşi Nefise Hanım ölene kadar konaktaki tüm işleri yolunun da giderdi. O öldükten sonra yerine kızı Sekine Hanım geçmişti fakat yapı itibarı ile Sekine Hanım babası gibi çekingen, iradesiz tembel bir kadındı. Ama bu kadar iradesiz bir yapıya da sahip olsa kocasının nüfuzuna ve çocuklarının arzularına son derece uyan bir kadındı. Sekine Hanımın kocası, Servet Bey tam bir züppeydi. Alafranga hayat namına Büyük Hanım öldükten sonra evi kendi heveslerine göre Avrupa'dan getirttirdiği eşyalar ile döşemiş diğer eşyaları tavan arası ve mahzenlere attırmıştı. Naim Efendinin damadı Servet Bey Müslümanlardan ve Türklerden nefret eden bir kazaskerin oğluydu. Servet bey her şeye isyan eden ama başı sıkışınca sucu yanındakilerin üstüne atan tam bir Avrupa hayranlığı olan bir yapıya sahipti. Medeniyet, adına her şeyi hoş gören ve en büyük ideali Avrupa'yı ziyaret etmekti. Servet Bey, Naim Efendi konağında bütün iradesini istediği gibi yürütüyor ve hele inkılaptan sonra bu konakta artık Türkçe konuşulmasına izin vermiyordu. Naim Efendiler bu yıl Kanlıca ya taşınmadılar ve bundan en çok torunları, Cemil ve Seniha memnun oldu. Cemil gece hayatına düşkündü. Tüm zamanını geceler dahil Beyoğlu'nun kumar ve eğlence mekanlarında geçiriyordu. Annesi Sekine Hanım biraz sitem etse, Servet Bey daha yirmisinde sadece sağlığına zarar vermesin deyip eşinin sözünü ağızına tıkıyordu. Oda babasının bu söylemleri üzerine kumar ve kadınlarla gününü gün etmeye çalışıyordu. Seniha ise yapı olarak alaycı ve dik başlı bir kızdı. Naim Efendinin yaptığı her şeyi acayip bulur bunu da söylemekten çekinmezdi, oysaki Naim Efendi konakta en çok onu sever ne yaparsa yapsın bir kılıf bulur torununu affederdi. Konak ta sürekli davetler verilir hem ecnebi hem de dostları bu ziyafetlere katılmayı severlerdi. Naim Efendi ise odasına çekilir ve bu yeni yaşam tarzına alışamaz rahatsız olurdu. Hele nerdeyse her gün uğrayan Cemil'in arkadaşı Faik Beyden rahatsız olur, ona selam vermemek için elinden geleni yapmaya çalışırdı. Seniha ise, Faik Bey ile hem alay eder hem de yüreğinde duyduğu aşk ile ona fazla yakın ve şuh kahkahalar ile eşlik ederdi. Herkes dağılıp konaktan ayrıldığında Seniha sürekli buhran halinde dolanır sinirini kimden çıkaracağını şaşırır ama en çok ta elinin altında bulunan halaoğlu, Hakkı Celis'ten çıkarırdı. Hakkı Celis kendinden bir iki yaş küçük olmasına rağmen Seniha ya olan duyguları yüreğine sığmayacak kadar büyük olduğunu çevrelerinde olan Belkıs Hanım Nevriye ve Nuriye Hanım da bilirlerdi. Seniha ise aynı anda neredeyse etrafında ki tüm kadınlar ile yakından ilgilenen Faik Bey'in onu hala bir çocuk olarak görmesinden rahatsız olur kendini ona nasıl kabul ettireceğini düşünür dururdu ama bu düşüncesi evlilik üzerine değil sadece aşığı olması içindi. Faik Beyinde en büyük hayali zengin bir dul ile evlenmekti. Seniha bunları bildiği için gitgide içine kapanıp kimselerle konuşmaz oldu. Doktorlar onun hava değişimi için bir yerlere gönderilmesini ve izdivaç yapmasını tavsiye ettiler. Naim Efendi ve evdeki herkes Seniha'yı yanına dadısı Madam Kroski ile Büyükada'daki halası Necibe Hanımefendinin köşküne misafir gönderdiler. Cemil ise Seniha sıkılmasın diye, Faik Beyi, Belkıs Hanımı, Hakkı Celis ve Nevriye ve Nuriye Hanımları da davet etti. Artık akşamları içki içerek ve mehtabı seyrederek sıklıkla da Seniha ve Faik Beyin aralarından ayrılıp saatler sonra dönmelerinin fısıltısının ta İstanbul'a kadar dedikoduların ayyuka çıkması ile geçiyordu. Naim Efendi konağına bu dedikodular ile ilgili birçok isimsiz mektup geldi, ama Servet Bey hiçbirini ciddiye almadı. Naim Efendi'yi ise otoriter ve huysuz kardeşi Selma Hanım çocuk azarlar gibi bu dedikodulardan neden rahatsızlık duymadıkları hakkında konuşmak için köşke çağırdıysa bile Naim Efendinin yapabileceği bir şey yoktu. Seniha konağa döndüğünde artık farklı bir ruh haline girmişti. Dedikoduları bitirmek için zavallı Naim Efendi tüm haysiyetini ayaklar altına alarak, Faik Beyin babası ile görüşmeye gitti ise de neredeyse kovularak geri döndü. Seniha bu olay üstüne Naim Efendi ile öyle bir konuştu ki adamcağızın zayıf kalbi rahatsızlandı ve ona öyle bir küsme küstü ki bir daha torunu ile karşılaşmamak için elinden geleni yaptı. Seniha ise bir sabah evden çıktı ve bir daha geri dönmedi...


Ahmet Ümit'in son kitabı olan Kırlangıç Çığlığı diğer kitapları gibi oldukça güzel tepkiler topladı. Karakterimiz tabi ki Nevzat Başkomserdi. Beyoğlu'nun En Güzel Abisi kitabından sonra Nevzat Başkomser'i özlemiştik. Tabi ki Evgenia, Komiser Zeynep ve diğer ekip de roman da yine aynen yer alıyor. Kısaca kitap Ahmet Ümit'in tipik polisiye romanlarının serisinden bir tür olarak okuyucu ile buluştu. Kırlangıç Çığlığı kitabının konusu yıllar öncesinden Körebe davası olarak tamamlanamadan açık kalan bir seri katil vakasının yeniden öldürmeye başlaması üzerine kurulmuş. Ahmet Ümit kitabı ile ilgili bir konuşmasında şöyle demiştir; Çocuk tacizcilerini öldüren bir seri katil mi daha tehlikeli yoksa dünya bu haldeyken 'aman banane' deyip kendi keyfine bakan insan mı daha tehlikelidir?. Kitabı okurken gerçekten bu ikilemi sık sık hissettiğiniz oluyor. Hatta karakterlerin bile bazen bu ikilemde kaldığını görüyoruz. Kitapta Körebe adındaki seri katil çocuk tacizcilerini hedef alıyor ve onları hep aynı ritüelde öldürüyor. Yıllar öncesinde bu vaka yaşanmış fakat yakalanamamış. Bir gün Nevzat Başkomiser'in ekibi cinayet mahalline gittiğinde gördüğü manzara karşısında Körebe'nin geri geldiğine karar veriyorlar. Nevzat Başkomiser eşini ve kızını bir saldırıda kaybetmiştir ve kızı da zamanında bir taciz vakasıyla karşı karşıya kalmıştır. Bu nedenle konu oldukça hassas bir hal almaya başlar. Körebe kurbanlarını hep çocuk tacizcilerinden seçmektedir. Tacizcileri öldürüp çocuklarla ilgili mekanlara götürür ve yanlarına bir oyuncak bırakır. Ayrıca kurbanların gözlerini kadife bir göz bandı ile bağlar hep sağ kulaklarını kesmektedir. Bu nedenle de adı Körebe olarak yer etmiştir. Oldukça net ve ayırt edilebilir bir ritüel olduğu için cinayetler yeniden başladığında herkes Körebe'nin geri döndüğü konusunda hem fikir olmuştur. Kitap genel olarak işlenen bu cinayetlerin çözüm aşamalarını ve geçmişle olan bağlantılarını izleyerek bir yol haritası çıkarıyor. Olayların tam çözüldüğünü düşündüğünüz noktalarda çok güzel ters köşeler var. Bu nedenle kitabı okurken heyecanınızı hiç kaybetmiyorsunuz. Körebe'nin işlediği cinayetler ve yaptığı ritüelin nedeni kitapta detaylıca anlatılıyor. Okumamış kişilerin şevkini kırmamak adına burada bahsetmek istemem fakat kitapta en etkileyici bulduğum noktalardan birisi olduğumu söylemem gerekir. Kitabın değindiği diğer sosyal problemlerden biri de Suriyeli mültecilerin sorunları. Gerçekten bizim günlük yaşantımıza devam ederken göz ardı ettiğimiz ve çok da farkında olmadığımız bir sorun aslında. Ahmet Ümit onların hayatlarına biraz ışık tutmuş. Para uğruna çocuklarından, kendilerinden, ailelerinden nasıl vazgeçmek zorunda kaldıklarını ve bu yüzden de başlarına ne kadar talihsiz olaylarından geldiğinden bahsediliyor. Özellikle de çocukların böylesi tehlikeli bir devirde bu şartlar altında hayatta kalmaya çalışmasını böyle bir pencereden görmek beni oldukça etkiledi. Genel olarak kitapta toplumun belki de görmemek için gözlerini kapattığı, kırlangıç çığlıklarını eğlence zannettikleri hikayelerin acı gerçekleri yansıtılıyor. Bu nedenle bu kitabı sadece bir polisiye roman olarak nitelemek istemem. Toplumsal bir eleştiri olarak da okunması gerektiğini düşünüyorum. Dil olarak Ahmet Ümit diğer kitaplarında da olduğu gibi son derece akıcı ve yalın bir kullanmış. Okumakta ve olayları takip etmekte bir okuyucu olarak hiç zorluk çekmediğimi belirtmeliyim. Polisiye romanlarında genel olarak hem karakter fazlalıkları hem de hızlı olay akışları nedeniyle bazen okurken kopukluklar yaşanabiliyor. Ama genel olarak Ahmet Ümit kitapları bu kopukluklara pek izin vermiyor. Bu nedenle de benim okurken yine çok keyif aldığım ve tavsiye listeme de eklediğim bir kitap oldu. Yazan: Pınar Şimşek Kırlangıç Çığlığı Konusu Yerli polisiye romanlar denilince akla gelen ilk isim olan Ahmet Ümit Kırlangıç Çığlığı romanı ile yine mükemmel bir esere imza atıyor.


Gabriel Garcia Marquez'in muhteşem eseri Kırmızı Pazartesi, işleneceğini herkesin bildiği bir namus cinayetinin öyküsünü anlatıyor. Kitabın ana karakteri Santiago Nasar, Pablo ve Pedro Vicario kardeşler tarafından göz göre göre öldürülmüştür. Olaylar, Santiago'nun bir dostunun ağzından röportaj şeklinde anlatılmaktadır. Kitap, Angela Vicario ve Bayardo San Roman'ın düğünüyle başlar. Bayardo San Roman, bölgeye henüz yeni taşınmıştır. İlk geldiğinde yerli halka gizemli bir adam gibi görünür. Çünkü her konuda derin bilgiye sahiptir ve mesleğinin ne olduğu bilinmemektedir. Lakin çok zengin bir adam olduğu bilinmektedir. Bu tartışmalara son vermek isteyen Bayardo San Roman, ailesini de yanına aldırır ve herkese şehir şehir dolaşıp evlenecek birini aradığını söyler. Bayardo, bir gün bir meyhanede otururken meydandan annesiyle beraber geçen Angela Vicario'yu görür ve orada bulunanlara onunla evleneceğini söyler. Onu ciddiye almazlar, çünkü Bayardo dut gibi sarhoştur. Lakin Angela'nın ailesiyle konuşur ve anlaşırlar. Bayardo San Roman oldukça zengin olduğundan, şölen gibi bir düğün merasimi tertip eder. Gecenin sonunda, Angela'yı da alarak düğün hediyeleri olan üstü açık bir arabayla evlerine doğru uzaklaşırlar. Fakat, güzel başlayan evlilikleri yalnızca altı saat sürer. Çünkü Bayardo San Roman Angela'nın bakire olmadığını anladığında onu evine geri götürür. Angela'nın kardeşleri Pablo ve Pedro ona bunu kimin yaptığını sorduklarında, Santiago Nasar cevabını verir ama nerede, nasıl olduğu konusunda ağzını bıçak açmaz. Bunun üzerine Pablo ve Pedro ellerine en kaliteli kasap bıçaklarını alır ve Santiago'yu öldürmek üzere yola koyulurlar. O sabah, piskopos gemiyle yaşadıkları yerden geçecektir ve bu yüzden tüm yöre halkı çok heyecanlıdır. Santiago Nasar, en güzel giysilerini giyerek piskoposu karşılamaya gider. Pablo ve Pedro ise sabahın o saatinde açık olan tek yerde, Clotilde Armenta'nın meyhanesinde nasıl olsa oradan geçer fikriyle Santiago'yu beklemeye başlarlar. Aynı zamanda karşılaştıkları herkese Santiago'yu öldüreceklerini söylerler. Çünkü her ne kadar şereflerini kurtarmak için onu öldürmek zorunda olsalar bile, temiz kalpli olduklarından Santiago'yu öldürmek istememektedirler ve içten içe birilerinin onları durdurmasını istemektedirler. Fakat Santiago'yu öldüreceklerini Santiago dışında herkes öğrenmiş olsa bile çeşitli nedenlerle hiç kimse onu uyarmamıştır. Çünkü herkes bildiğinden nasıl olsa haberi vardır diye düşünürler. Pablo ve Pedro Vicario'nun öldürmek üzere Santiago Nasar'ı beklediğini öğrenen belediye başkanı onları durdurmak için yanlarına gider ve bıçaklarını alarak evlerine gönderir. Fakat onlar yanlarına yeni bıçaklar alarak Clotilde Armenta'nın meyhanesine geri dönerler ve yeniden Santiago'yu beklemeye koyulurlar. Bu sırada Santiago Nasar ise yakın arkadaşı Cristo Bedoya ile beraber evine dönmektedir. Dönüş yolunda Cristo Bedoya'yla ayrılır ve yoluna devam eder. Meydanın köşesini döndüğünde nişanlısı onu evine çağırır. Olanları duyduğundan, Santiago'nun kendisine yazdığı mektupların bulunduğu kutuyu eline verir ve ona gitmesini söyleyip ağlayarak kendisini odasına kapatır. Hiçbir şeyden haberi olmayan Santiago, nişanlısının bu tavrı karşısında şaşırıp kalır. Nişanlısının babası ona Pablo ve Pedro'nun öldürmek için kendisini aradığını söylediğinde, donakalır ve evine doğru yürümeye başlar. Lakin onu gören Pablo ve Pedro ise peşine takılarak onu takip etmeye başlar. Santiago Nasar tam evinin ön kapısından içeri gireceği sırada, annesi Placida Linero Pablo ve Pedro'nun eve doğru koştuğunu görür ve kapıyı Santiago'nun yüzüne kapatır. Çünkü farklı bir yönden eve girmeye çalışan Santiago'yu fark etmemiştir. Pablo ve Pedro, Santiago'yu defalarca kez ölümcül yerlerinden bıçaklarlar. Santiago, arka kapıdan eve girer ve mutfağın ortasında yere yığılır. Kırmızı Pazartesi, namus cinayetinin vahşetini gözler önüne seriyor. Okuyucu, kitabın ilk cümlesinden beri cinayetin işleneceğini bilmesine rağmen, son sayfaya kadar nasıl işlendiğini öğrenemiyor. Sıradan cinayet romanlarının aksine, merak konusu olan öğe cinayeti kimin işlediği değil, nasıl işlendiği oluyor. Bu muhteşem romanı, herkesin mutlaka okuması gerekiyor. Yazan: Miraç Elif Kanbay Kırmızı Pazartesi Kitap Özeti Santiago Nasar, bulundukları bölgedeki zengin Arapların başı sayılan genç ve zengin kişidir. Küçük yaşta babası ölmeden evvel bir kız ile nişanlanmış, düğün hazırlıkları içerisindedir. Şehrin en zengin ve çapkınları arasında bulunmaktadır. Evindeki hizmetçiyle, hizmetçinin kızıyla bile arasında münasebet bulunmaktadır. Yıllardır ertelenen düğünü seneye Noel 'de yapılması kararlaştırılmış, hazırlıklara başlanmıştır. Evde annesi ve hizmetlileriyle birlikte yaşamaktadır. Bir gün şehre bir yabancı gelir. Bayardo San Roman, şehre geldiğinde çok gizemli biri gibi sayılmaktadır. İşinin ne olduğu, nereli olduğu, bu şehre niçin geldiği gibi akıllarda bir ton soru bırakmıştır. Halk bunları merak etse de kimse bunu ona sorma cesaretini gösteremez. Bir zaman sonra şehre evlenmek için uygun bir kız aradığını, ve o kızı bulmak için de şehir şehir, ülke ülke gezdiğini söyler. Bunu ilan ettikten birkaç gün sonra Angela Vicoria isimli kıza tutulur. Bayardo San Roman, Angela 'yı otelinin girişte bulunan camından görmüş, otel sahibine de uyandığımda hatırlat bu kızla evlenmem gerem diyerek, onunla evlenmeye karar vermiştir. Angela'nın anne ve babası, hatta kardeşleri bile bu evlilik için çok heyecanlı ve istekli olsalar da, hemen kabul etmek isteseler de Angela, o kadar heyecanlı değildir. Çünkü o aşık olarak evlenmek istemektedir. Ve Bayardo San Roman'a karşı da bu şekilde hisleri bulunmamaktadır. Bayardo San Roman'ın zamanla çok zengin olduğu, saygın bir albayın dolayısıyla saygın bir ailenin tek oğlu olduğu da anlaşılınca Angela'nın onunla evlenmekten başka yolu kalmamıştır. Bayardo San Roman, Angela ne isterse yapmakta, bir dediğini iki etmemektedir. Öyle ki Angela'nın şehirdeki en beğendiği evi sorup sonra o evi alabilmek için kırk takla atmış en sonunda bunu başarmıştır. Düğün günü yaklaştıkça masraflar artmaktadır. Ancak Bayardo San Roman aşık olduğu kızla evlendiği için gözü hiçbir şeyi görmemektedir. Zaman geçer düğün günü gelir çatar. Düğün olur, gelin ile damat odasına, evine çekilir. Ancak sabah ezanı ile birlikte Angela'yı annesinin evine geri getiren Bayardo San Roman l, Angela'nın bakire olmadığını annesine söyler. Çok katı kuralları bulunan anne, Angela'ya bir süre eziyet ettikten sonra, bu günahı kiminle işlediğini söylemesini ister. Döverek zorla söylettiğinde ise kız Santiago Nasar'ın adını verir. Angela'nın abileri olan Vicario kardeşler kasap bıçaklarını alarak namus davası için Santiago Nasar'ın peşine düşerler. Buldukları ilk yerde öldüreceklerdir. Ancak ellerinde bıçak tüm şehirde gezdikleri için Santiago Nasar'ın öldürüleceğini tüm şehir duyar. Ancak namus davası olduğu için hiç kimse karışmak istemez. Karışabilecek güçte olan kişiler de ikizlerin böyle bir şeyi yapamayacakları kanaatinde oldukları için haberi çok da umursamazlar. İkizler Santiago Nasar'ın evinin önünde onu beklemektedir. Santiago Nasarz, düğünden sonra gece arkadaşları ile geçirmiş sabah da erkenden psikoposu görmek üzere çıkmış henüz de eve hiç girmemiştir. Psikoposu yanından gelirken nişanlısının evine uğrar. Ancak aldatıldığını öğrenen nişanlısı onu terk ederek öldürüleceğini haber verir. Santiago Nasar, kendi evine doğru hızla koşmaktadır. İkizler de kendisini kovalamaktadır. Tam evine gireceği sırada, Santiago 'nun odasında olduğunu düşünen annesi kapıyı kapatarak ikizlerin girmesini engellediğini düşünür. Ancak kapıda kalan kişi Santiago Nasar'dır. Böylece Santiago Nasar birkaç dakika içinde tüm organları dışarıya çıkmış bir halde ölü bulunur. Bu cinayet sebebiyle ikizler 3 yıl hapis yatar. Sebeplerinin namus davası olması sebebiyle cezaları hafifletilmiştir. Aradan zaman geçtiğinde Angela, Bayardo San Roman'a aşık olur. Ve tam on altı yıl boyunca ona mektup yazmayı hiç bırakmaz on altı yıl sonunda ise Bayardo San Roman ile Angela birleşir. Değerlendirme: Tolstoy der ya hani "Tüm muhteşem hikayeler iki şekilde başlar: Ya bir insan bir yolculuğa çıkar, ya da şehre bir yabancı gelir." Bu muhteşem hikaye de ise şehre bir yabancı geliyorm ve düğün katliama dönüşüyor. Kırmızı Pazartesi, bir cinayetin romanı. Bir cinayeti tüm ayrıntı ve araştırmaları ile tüm karakterlerin gözünden anlatımından bizlere aktarıyor. Oldukça akıcı olan üslubu ile merak uyandırıyor. Aslında katil belli, öldürülen kişi belli, olay belli sadece nasıl öldürüldüğü anlatılıyor. Ancak yazarın öyle bir üslubu var ki her şey ortadayken bile heyecan vermeyi başarabiliyor. Dünya edebiyatının usta yazarlarından biri kabul edilen Kolombiya'lı yazar Gabriel Garcia Marquez'in en beğenilen romanlarından biri olan Kırmızı Pazartesi okurlarına farklı bir namus cinayetini anlatıyor. Kırmızı Pazartesi romanında Santiago Nasar isimli karakterin iki kardeş tarafından öldürülmesi anlatılıyor fakat kitabı farklı kılan bu cinayetin tüm kasaba tarafından bilinmesi fakat kimsenin buna engel olamaması. Angela Vicario ve Bayardo San Roman evlilik arifesinde bir çifttir. Bayardo San Roman varlıklı bir kişidir ve bu yüzden Angela'nın ailesi ve kasaba bu düğüne büyük önem vermektedir. Düğün hazırlıkları son hızla devam ederken bir gerçek ortaya çıkar. Damat evleneceği kadının bakire olmadığını öğrenir ve bunu gelinin iki kardeşine bildirir. Namus davasına dönen olayda Angela'dan zorla kim olduğu öğrenilmeye çalışılır ve o da Santiago Nasar ismini verir. Bunun üzerine iki kardeş adamı öldürmek için planlar yapar ve bundan herkesin haberi olur. İki kardeş öldürme amacı ile Santiago'yu aradığını herkese duyurur. Fakat kimse onları tam anlamı ile ciddiye almaz, biraz alanlar da Santiago'yu bulamadıkları için, daha doğrusu bulmak için fazla çaba harcamadıkları için Santiago'nun bundan haberi olmaz.


Bohemya Kralı Polixenes 9 ay gibi bir süredir Sicilya da kral Leontes'in yanında kalmaktadır. Kendi ülkesine dönmek istediğini Kral Leontes'e söylediğinde bir hafta daha kalmasını ister. Ancak Polixenes krala kendi ülkesine dönmek istediğini belirtir. Bunun üzerine Leontes'in eşi Kraliçe Hermione, Polixenes den kalması için ricada bulunur. Kraliçeyi kırmak istemeyen Polixenes kalacağını söyler. Bunun üzerine Leontes, Hermione ve Polixenes arasında yasak aşk yaşandığını düşünür. Hatta kraliçenin karnındaki çocuğun Polixenes den olduğu kanısına vararak bunu araştırmaya kalkar. En güvendiği Lord'u olan Comilla'ya şüphesinden bahsederek Polixenes 'i öldürmesini emreder. Ancak Comilla, Polixenes'i de alarak Bohemya'ya kaçar. Bunun üzerine Leontes tüm hıncını Hermione dan almaya karar verir. Hamile olan Hermione 'un karnındaki çocuğun Polixenes den olduğunu söyleyerek onu zindana atar. Büyük varis olan oğlu Mamillius'u ise kraliçeye göstermemektedir. Kraliçe bütün bu olanlar dayanamaz ve erken doğum yapar. En sadık yardımcısı aynı zamanda lordlardan Antionus'un karısı olan Paulina doğan kızı da alarak kral Leontes 'e giderek çocuğu gösterir. Ancak kral bir türlü ikna olmamaktadır. Antonius'a o doğan kız çocuğunu hemen bir yere götürüp bırakmasını yaşayıp yaşamamasına tanrının karar vereceğini söyler. Leontes 'in emrini yerine getiren Antonius, küçük prensesi Bohemya'ya bırakır. Ancak geri dönüşte fırtına kopar ve Antonius geri dönemez. Tanrıya giden Kral yardımcıları döner ve kraliçe Hermione ve Polixenes 'in masum olduğunu eğer Perdita bulunmazsa varissiz kalacağı söylenir. Bu sırada oğlu Mamillius annesinden ayrı kalmaya dayanamayarak vefat eder. Bunu duyan Hermione da ölür. Kral bu acılara ve bunlara kendisinin sebep olduğunu düşünmeye dayanamayarak derin bir hüzne boğulur. Bu sıralarda prenses Perdita, yaşlı bir çoban tarafından bulunarak evlatlık alınır. Zaman geçer, prenses büyür. Polixenes'in oğlu Florizel, Perdita'ya aşık olur. Ancak onun Sicilya Prensesi olduğunu bilmemektedir. Yalnızca bir çoban kızı olduğunu düşünmektedir. Zamanla babası Polixenes bu aşkı fark eder. Ve Perdita ile Florizel'i bir kutlamada beraber görerek Florizel den Perdita'yı terk etmesini eğer etmezse varis olamayacağını söyler. Lord Comilla hemen prens Florizel'e giderek Sicilya'ya gitmelerini orada onları kimsenin bulamayacağını söyler. Bohemya Kralı eğer Polixenes adına geldiğini söylerse onlara yardımcı olacağını gerekirse varis ilan edileceğini söyler. Bunun üzerine Florizel, Perdita'yı alarak Bohemya'ya kaçar. Lord Comilla da babası Polixenes'i ikna edip Sicilya'ya getirecektir ve affetmesi için elinden geleni yapacaktır. Yaşlı çoban da eğer kızını prens'den uzak tutmazsa en ağır cezayı alacaktır. Bunu duyan yaşlı çoban Perdita'nın evlatlık olduğunu ve onu bulduğu sırada eline geçen eşyaları oğlu soytarı ile birlikte kral Polixenes'e götürür. Kızın Sicilya prensesi olduğunu anlayan Polixenes hemen gemiye atlayarak Sicilya'ya doğru yola çıkar. Sicilya'ya gittiğinde pişman kral Leontes, Polixenes den yeniden özür diler. Perdita'yı bulduğu için de çok mutludur. Perdita bulunduğu için Hermione 'un eski yardımcısı Paulina, Hermione 'un yaşadığını açıklar ve kral ile prensesi Hermione 'un yanına götürür. Pişman kral Leontes yeniden herkesten özür diler. Artık iki ülkenin de gelecekteki kralı tek olmuş, aradaki düşmanlık sona ermiştir. Değerlendirme: Shakespeare ile ilk tanışmam olan bu kitap tiyatroyu sanki okumuyor da izliyormuşsun hissi uyandırıyor. Okurken kitabın içine girip bitene kadar içinden çıkamıyorsun ve sahne karşındaymış gibi hissediyorsun. Okurken dinlendiriyor. Ön yargının, dinlememenin anlamamanın kötülüğünü vurguluyor. Her ne kadar sonunda Leontes'in affedilmesini değil de bu pişmanlığa dayanamayarak intihar etmesini daha yakışan bir son olarak görsem de mutlu son da esere bekleneni vermeyerek şaşırtmıştı. Herkesin kitaplığında olması gereken harika bir eser.


Kitaplardan Korkan Çocuk, gözlerinde bozukluk olduğu için kitap okuyamayan bir çocuğun hikayesini konu alır. Her yaştan, büyük bir okur kitlesine hitap eder. Özellikle anne ve babalar için güzel mesajlar içerir. Leopoldo sekiz yaşında bir çocuktur ve kitaplarla arası hiç iyi değildir. Annesi ve babası ise onun aksine kitaplara çok düşkündürler. Bu nedenle Leopoldo'nun kendileri gibi bolca kitap okumasını isterler. Böylece ona, her doğum gününde hediye olarak kitap alırlar. Sekiz yaşına gelen Leopoldo'nun odası bu kitaplarla doludur. Ama Leopoldo bu kitapların hiçbirini okuyamaz. Çünkü hangi kitabı eline alırsa alsın, beyaz sayfadaki siyah harfler birbirine girer. Leopoldo'nun ailesi Leopoldo'nun kitap okuması için ellerinden gelen her şeyi yaparlar. Hatta bu konuda bazen aşırıya da kaçarlar. Sonunda Leopoldo'nun notları da çok kötü gelince annesi onu bir ruh hekimine götürür. Ruh hekimi Leopoldo'nun kitap korkusu hastalığına yakalandığını söyler. Bu hastalığın sebepleri olarak ise televizyon ve video oyunlarını gösterir. Leopoldo çok fazla televizyon izlemeyen ve video oyunu oynamayan bir çocuktur. Bu yüzden annesiyle bu konuda konuşur ama bu konuşmanın hiçbir faydası olmaz. Çünkü annesi onun söylediklerini değil doktorun söylediklerini dikkate alır. Böylece Leopoldo'nun bu hastalıktan kurtulması için tedaviye başlarlar. Leopoldo'nun babası tedavi için, dozajı her gün artacak bir kitap okuma planı hazırlar. Ve bu planı büyük bir hassasiyetle uygular. Ama Leopoldo bu tedavi yönteminden hiç fayda görmez. Hatta bu tedavi yüzünden kabuslar görerek çok daha kötü bir duruma düşer. Leopoldo'nun annesi oğlunun ne kadar kötüleştiğini görünce eşiyle konuşup bu tedaviden vazgeçmesini ister. Ama Leopoldo'nun babası tedavinin fayda sağlayacağından emindir. Bu yüzden de eşinin söylediklerini önemsemez. Bir gün Leopoldo, anne ve babasına kitap okumanın neden gerekli olduğunu sorar. Leopoldo'nun anne ve babası bu soru karşısında epey şaşırırlar. Şaşkınlıkları geçtikten sonra ise kitap okumanın öneminden bahsederler. Kitap okumanın, bilgi edinmek ve mutlu olmak için zorunlu olduğunu söylerler. Leopoldo bu cevaplara hiç inanmayarak düşünmeye başlar. En çok da mutlu olmak için kitap okumanın zorunlu olması üzerine düşünür. Böylece daha önce evlerine gittiği bir arkadaşıyla ailesinin evlerinde hiç kitap olmamasına rağmen ne kadar mutlu olduklarını hatırlar. Ertesi sabah çantasına biraz fazla yiyecek koyarak evden çıkar. Bir süre her zamanki yolda ilerledikten sonra okul yoluna dönmek yerine önüne çıkan ilk otobüse biner. Otobüs son durağa gelince otobüsten iner ve bir mağazaya girer. Mağazada koşu ayakkabılarını inceler ama kısa süre sonra mağazadan çıkmak zorunda kalır. Mağazadan çıkınca parka gidip biraz oynar. Ama evden kaçtığı için park hiç eğlenceli gelmez. Böylece boş bir bank bularak bir şeyler atıştırmaya karar verir. Boş bir bank bulamayınca yaşlı ve görme engelli bir adamın yanına oturur. Az sonra yaşlı adam Leopoldo'yu fark eder ve onunla konuşmaya başlar. Leopoldo adamın hayat hikayesini dinler ve çok etkilenir. Daha sonra bir lokantaya gidip beraber öğle yemeği yerler. Yemeğin sonunda yaşlı adam, Leopoldo'ya görme yetisini kaybetmeden önce okuduğu bir kitabı bitiremediği için pişmanlık duyduğunu söyler. Leopoldo ise yaşlı adamın haline üzülerek ona kitabın devamını okuyabileceğini söyler. Böylece bir kitapçıya giderek yarım kalan kitabı bulurlar. Leopoldo kitabı okumak için açtığında her zamanki gibi harfler birbirine girer. Leopoldo'nun kitabı bir türlü okuyamadığını gören bir satıcı, çocuğun gözlüklerini unuttuğunu söyler. Böylece yaşlı adam Leopoldo'nun gözlerinin bozuk olduğunu fark eder. Bunun üzerine yaşlı adam Leopoldo'yu evine götürerek anne ve babasına teslim eder. Bu sırada Leopoldo'nun anne ve babasıyla konuşarak çocuğun göz bozukluğu yüzünden kitap okuyamadığını onlara anlatır. Böylece göz doktoruna giden Leopoldo, kalın camlı bir gözlük takmaya başlar. Gözlüğü ile bir sürü kitap okur ve yaşlı adamın hayat hikayesini okuduğu kitaplarda bulur. Bunu yaşlı adama söylediğinde ise onun aslında bir bekçi olduğunu ve bekçilik yaparken çokça kitap okuduğunu öğrenir. Yazdığı romanlar ile geniş bir okuyucu kitlesine sahip olan Susanna Tamaro Kitaplardan Korkan Çocuk kitabı ile bu kez çocuklara yönelik mükemmel bir esere imza atıyor. Kitaplardan Korkan Çocuk kitabında küçük Leopold'un hikayesine tanıklık ediyoruz. Leopold sekiz yaşına gelmiştir ve doğum gününde hediye olarak koşu ayakkabısı beklemektedir. Fakat hediye paketini açtığında büyük bir hayal kırıklığı yaşar. Paketin içinde hayalini kurduğu koşu ayakkabısı yerine kitap vardır. Leopold kitaplardan korkan bir çocuktur ve bu hediye kitaplar da korkusu ile tekrar yüzleşmesine neden olur. Leopold küçüklükten beri kitaplardan korkar. Kitapların renksiz dünyası ona her zaman itici gelmiştir. Dahası yazılar ona kara lekeler gibi görünmektedir ve okuyamamasına neden olmaktadır. Ailesi onun bu kitap korkusu görür ve çözüm bulmak için doktora giderler. Fakat çözüm yerine işlerin daha da kötüye gitmesine neden olacak olan cezalandırma yoluna başvururlar. Bunun üzerine Leopold daha fazla dayanamaz ve kitap korkusu nedeni ile evden kaçar. Evden kaçması ile birlikte kitapları sevmeye doğru gidecek olan macerası da başlamış olur.


Fransız Devrimi, Paris Komünü ve ardından gelen ayaklanmaların; milliyetleri, meslekleri ya da cinsiyetlerine bakılmaksızın her türlü topluluğu ifade eden kitlelerin, kurucu ve yönetici olan entelektüel aristokrasi sınıfının yerini almakta olduğunun işareti sayan Gustave Le Bon, 20. yüzyılı kitleler çağı olarak tanımlar ve birçok tarihsel, ekonomik olayın açıklığa kavuşması için kitlelerin psikolojisini irdelemenin önemine dikkat çeker. 1895'te yazdığı ve hala tartışılagelen, kitleleri Jung'un insan psişesinin üçüncü katmanını oluşturduğunu iddia ettiği ırka dayalı kolektif bilinçdışı zemininde incelediği bu eserinde, G. Tarde, F. de Coulanges, T. B. Macaulay, H. Taine, E. Renan ve H. Spencer'in görüş ve düşüncelerinden de sıklıkla yararlanmıştır. Le Bon, ırkları üstün ve aşağı olarak ayırarak Hint-Avrupa kültürünü üstün beyaz ırkın en büyük temsilcisi sayan Arthur de Gobineau'dan etkilenmiş, ırk anlayışını Anglosaksonların üstünlüğü üzerinden temellendirmiştir. Ona göre son derece güçlü bireysel bağımsızlık duygulara sahip Anglosaksonların tam zıttı olan Latinler ise otoriter, hoşgörüsüz, daima güçlüden yana olma eğilimleri nedeniyle çöküşlerine gün be gün yaklaşmaktadır. Üstelik uyguladıkları eğitim ve öğretim yöntemleriyle her an başkaldırmaya hazır proleter ordular yaratmakta ve sosyalizmin tehditkar istilasına odun taşımaktadırlar. Bu bağlamda modern döneme kadar sadece egemen sınıfa ait olan ve siyasal mekanizmaları kontrol edebilmeyi sağlayan oy kullanma hakkını elde etmiş olmaları da sosyalist kisvesi altında ortaya çıkan yok oluşu hızlandıracaktır. Le Bon'un Fransız hükümetinin İl Müdürlüğünde çalışan babası sayesinde iyi bir eğitim almak, hayatı boyunca yaptığı tüm çalışmalar için gerekli maddi imkanlara ve zamana sahip olmak gibi ayrıcalıkları, onun modern demokrasiyi yıkıcı, monarşi ya da oligarşiyi ise yapıcı olarak görmesinin önemli nedenlerinden biri kabul edilebilir. Yaptığı sefalometrik mukayeselerle kadın beyninin erkek beynine oranla daha küçük ve hafif olmasını erkeğin, kadından daha zeki olmasının kanıtı sayan Paul Broca'nın öğrencisi Le Bon, aynı nöroseksist bakış açısıyla beyin yapısı itibariyle gorile benzettiği kadınları aşağı ırk olarak görmüş; vefasızlıklarının, vahşilik ile aşırılıklara yakınlıklarının ve çabuk etki altında kalmalarının neticesinde destek verdikleri kişilere, eninde sonunda Tarpeia Kayasından atılmayı tattıracaklarının altını çizmiştir. Bu bağlamda Le Bon'a göre en kadınsı karaktere sahip olanlar yine Latin kültüre sahip ülkelerdir. Le Bon'a göre ırk dışında kitlelerin inanış ve fikirlerinin temelindeki diğer etkenler ise gelenekler, zaman, politik-toplumsal kurumlar ve eğitimdir. Ancak bu etkenlerde de ırkın büyük belirleyiciliği vardır. Anglosakson bir ülke olan İngiltere güçlü bir karakteri olduğu için monarşik bir rejimle yönetilmesine rağmen dünyanın en demokratik ülkesiyken Hispanik devletler cumhuriyetçi görünse de en ağır despotizmle savaşmaktadır. İngiltere hakkında yaptığı tespitinde sadece bir ABD gazetesi ve dergisini referans alması üzerinde düşünülmesi gereken önemli bir ayrıntıdır. Eğitim konusunda ise yaptığı Anglosakson ve Latin karşılaştırması oldukça yerinde olmasına rağmen bu tespitlerin büyük kısmının Hippolyte Taine'e ait olması dikkat çekicidir. Ona göre kitlelerin duygularına ve ahlakiliğine, fikirleri, muhakemeleri ve hayal güçlerine, tüm inanışlarının büründüğü dinsel biçimlere, fikir ve inanışlarının anlık ve uzak etkenlerine hakim olan önderler zeki olup olmamaları fark etmeksizin sistemin tepe noktasına otururlar. Ancak bu önderlerin unutmamaları gereken en önemli şey, kitlelerin güçlerini kaybetmek üzere olduğunu gördükleri önderlerini bir yenisiyle değiştirmeye her daim hazır olmasıdır. İnsan sosyal bir varlıktır, dolayısıyla yaşamını idame ettirmek için bir topluluğa dahil olmak zorundadır. Bu da onu her daim herhangi bir kitlenin parçası yapar. Le Bon da çalışmasının yayımlanmasına kadar olan elli dört yıllık yaşamı boyunca homojen veya heterojen farklı kitlelerin birer üyesi olmuştur. Bu bağlamda iddia ettiği gibi kitleleri oluşturan bireyler çok seçkin bilim insanları da olsalar, uzmanlık alanları dışındaki konularda kitlelerin dürtüsellik, hareketlilik, telkine açıklık, safdillik, duygularını uçlarda yaşama, hoşgörüsüzlük, muhafazakarlık gibi özelliklerini taşır, kolay manipüle edilebilir ve çoğunlukla verdiği hükümler gerçekten uzaktır. Dolayısıyla Le Bon'un bu çalışması özellikle arka planda hissettirilen elitist söylem ve bilişsel yanlılık nedeniyle Ne kadar objektif? sorusunu akla getirir.


Berger, tıp öğreimi için Viyana'ya gelmiştir. İlk gün havanın yağmurlu olmasına rağmen kısıtlı bütçesine uyabilecek bir sürü oda gezdi. Bulduğu en uygun odanın sahibi orta yaşlı bir kadın ve 13 yaşlarındaki kızıydı. Berger odayı tuttu ve eşyalarını yerleştirdi. İlk gece Berger için zor geçiyordu. Sürekli evini, geldiği yeri ve biricik kız kardeşini düşünüyor; dışarıda yağan yağmur ve kasvetli havanın da etkisiyle iyice delirecek gibi oluyordu. Derken Berger'in kapısı çaldı ve genç, iri yapılı bir adam odaya girdi. ...Ben Avukat Schramek dedi. Schramek, Berger'e sigara ya da alkol içmeyi teklif ettiyse de Berger bunların hepsini reddetti. Berger yaşıtlarına göre her zaman daha çocuksuydu. Kötü alışkanlıkları yoktu, kadınlar konusunda çok beceriksizdi, fiziksel olarak da oldukça çelimsizdi. Ayrıca içine kapanık ve konuşmayı pek beceremeyen bir gençti. Aylar ayları kovalarken Berger, kendini derslerine adadı. Tek oyalandığı şey, vakit geçirdiği etkinlik ders çalışmaktı. Bir de arada sırada tek arkadaşı Schramek ile sohbet ediyordu. Berger, biraz sosyalleşmek için Schramek'in üyesi olduğu bir kulübün toplantısına Schramek ile birlikte gitmek istedi. Schramek ise ortamın Berger için fazla sert olduğunu ifade ederek onu geçiştirdi. Berger, bir gün bir çocuk olmadığını kanıtlamak için Schramek'in de üyesi olduğu kulüpten bir çocuğa bilerek çarptı ve bir kavga randevusu ayarladı. Schramek ise hemen bu olaya müdahale etti ve kavgayı engelledi. Çünkü kavga edeceği çocuk Berger için fazla güçlü bir rakipti. Berger, bu duruma oldukça bozuldu. Berger yine odasında ders çalışırken Schramek'in ayak seslerini duydu ama Schramek yalnız değildi bir de kadın sesi geliyordu. Berger'i de aralarına davet ederek şarap içmeye başladılar. Berger, başlarda Carla'nın suratına bile bakamıyordu fakat şarap kana karıştıkça sohbet ilerledi. Carla, hayat dolu, girişken ve eğlenceli bir kızdı. Berger'e de kız kardeşinden sonra böyle yakın davranan ikinci kadındı. Berger, Carla'nın ateşiyle adeta yanıyor ve onu çok arzuluyordu. Bu hislerinin doğru olmadığını biliyordu. Özellikle de Carla ona karşı böyle yakın davranırken Schramek ile dostluğu tehlikeye giriyordu. Bir gün Carla ve Berger, Schramek'in dairesinde yalnız kaldılar. Kızın alaycı ve kışkırtıcı tavrına daha fazla dayanamayan Berger adeta kızın üzerine atladı ama o kadar güçsüzdü ki dengesini kaybedip Schramek'in kılıçlarının üstüne yığılıverdi. Kolundan damlayan kanı aldırış etmeden odasına çekildi ve Schramek ile dostluğunu zedeleyecek bir davranışta bulunduğu için kendinden utandı. O geceden sonra Berger bir karanlığın içine düştü. Yemek yemiyor, kimseyle konuşmuyor, kitap kapağı açmadığı gibi derslere de gitmiyordu. Bir gün ev sahibi kadını ağlarken gördü. Kadın, kızının kızıl hastalığına yakalandığını durumunun kötüleştiğini ölmek üzere olduğunu söyledi. Berger sanki o an kaybettiği amacı bulmuştu. Derslerde duyduğu o cümleyi hatırladı. Kızıl, küçükler için normal bir hastalıktı ama yetişkinler için öldürücüydü. Berger, küçük kızı iyileştirecek, kadının gözyaşını dindirecekti. Sanki her şeyin sebebi buydu. Berger, ilk olarak kızın ateşini düşürmekle işe başladı. Dışarı çıkıyor, markete gidiyor ve kızı kendi elleriyle besliyordu. Kız günden güne toparlanıyordu. Berger, kız da kız kardeşinin sıcaklığını hissediyordu. Belki de büyüdüğünde ona uygun bir eş olabilirdi. Berger, kıza hikayeler okuyor, köyünden ve kız kardeşinden bahsediyordu. Kız gittikçe iyileşirken Berger kız kardeşine olanları anlatmak için bir mektup yazmaya karar verdi. Kırmızı mürekkep koluna damlamıştı ama bir türlü çıkmıyordu. Berger'in dünyası o an başına yıkıldı. Bütün yaşamını bir çocuk olarak görülerek geçirdi. Şimdi de bir çocuk hastalığı yüzünden can verecekti. Berger'in durumu gittikçe ağırlaşırken tüm sevdikleri başucundaydı ama sesleri gittikçe siliniyor, geriye yalnızca şehrin gürültüsü kalıyordu. Zweig'ın oldukça kısa olan bu öyküsü farklı bir şehirde üniversite okumaya gelmiş gencin öyküsünü içeriyor. Okuması keyifli ve sürükleyici bu eseri bir saat gibi bir sürede bitirebilirsiniz. Şehrin tasviri ve karakterin ruh hali oldukça başarılı aktarılmakla birlikte eserin bohem havası neredeyse her satırda hissedilmektedir.


4 Mayıs 1847'de yirmi bir kişilik gruptan sağ kalan John Ferrier ve 5 yaşındaki Lucy, Sierra Blanco'nun eteklerinde açlık ve susuzluktan ölmeyi beklerken Nauvoo'dan Utah Vadisindeki Salt Lake City'ye giden, kendilerini Son Zaman Azizleri olarak adlandıran on bin kişilik Mormon grubu tarafından kurtarılır. İkilinin aralarına katılabilmesi için Mormon Lider Brigham Young tarafından öne sürülen tek şart onların inançlarını paylaşmalarıdır. Teklifi kabul eden Ferrier, kısa sürede yerleştikleri şehrin varlıklı, sevilen bir üyesi olmasına rağmen evliliğe yanaşmayı reddetmiştir. 17 yaşına gelen Lucy ise onu mutlak bir yaralanmadan kurtaran Avcı Jefferson Hope'a aşıktır. Ferrier, evlatlığının bu becerikli genç adamla evlenecek olmasından dolayı mutlu olsa da Mormon Kitabının 13. kuralı olan gentileyle evlenme yasağı nedeniyle İntikam Melekleri adıyla örgütlenen Danitlerin öfkesine maruz kalmaktan korkmaktadır. Young da Ferrier'e Lucy'nin, ihtiyar Enoch Drebber'in yedi karısı olan oğluyla ya da dört karısı olan Joseph Stangerson'la evlenmeyi seçmesi için otuz gün mühlet vermiştir. Ne yapacağını bilemeyen ve durumu kızından saklayan çaresiz adam, sürenin bitmesine iki gün kala Lucy'le birlikte Hope tarafından şehirden uzaklaştırılır ancak onları beslemek için çıktığı kısa avdan dönen Hope, İhtiyar Ferrier'in Stangerson tarafından öldürüldüğünü ve Lucy'nin de Enoch Jr. Drebber'le evlendirilmek üzere kaçırıldığını öğrenir. Ancak Lucy bu acıya katlanamaz ve bir ay içinde ölür. Hope da aşık olduğu kadının alyansını alıp intikam ateşiyle yanarak ortalıktan kaybolur. John H. Watson, 1878'de Londra Üniversitesi'nden Tıp Doktoru olarak mezun olmasının ardından Netley'de ordu doktorları için gerekli eğitimi almış ve Northumberland 5. Hafif Piyade Tugayı'nda Yardımcı Cerrah olarak göreve başlamıştır. İkinci Afgan Savaşı'nın patlak vermesiyle gönderildiği Berkshires Alayında omzundan vurulunca Peşaver Askeri Üs Hastanesi'ndeki tedavisinin ardından taburcu edilmek üzereyken yakalandığı tifo, genç doktoru aylarca yatağa bağlar. Nekahet dönemindeki hali göz önüne alınarak da sağlık kurulu tarafından dokuz aylığına İngiltere'ye dönmesine karar verilir. Londra'da günlük on bir şilin altı penilik gelirle yaşamakta zorlanan Doktor Watson, bir zamanlar St Bartholomew Hastanesi'nde stajyeri olan Stamford sayesinde kimya laboratuvarında çalışan, aynı zamanda danışman dedektif olan Sherlock Holmes'la tanışır ve ikili, Baker Sokağı, 221B'deki evi paylaşmaya karar verir. Ev arkadaşını sinir bozucu düzeyde sıra dışı ve garip bulan Watson, bir gün Holmes'in Scotland Yard dedektiflerinden Tobias Gregson'dan, Brixton Yolu üzerindeki Lauriston Gardens 3 Numarada bir erkek cesedinin bulunduğunu ve konu hakkında yardıma ihtiyaç duyduğunu belirten bir mektup almasına şahit olur. Sherlock, olay çözümlendiğinde tüm takdiri Gregson'un ve meslektaşı Lestrade'nin toplayacağını düşünse de merakına yenik düşer ve Watson'u da yanına alarak olay yerine gider. Sherlock'un evin önüne gelir gelmez yaptığı ilk incelemede gözüne ayak ve nal izleri takılır. Yemek odasında yüzünde dehşet ifadesiyle yatan cesedin etrafında ise maktul Cleveland'lı Enoch Jr. Drebber'e ait olmayan kan damlalarının olduğunu fark eder. Morga götürülmek üzere kaldırıldığında ise talihsiz adamın üzerinden bir kadın alyansı düşer. Lestrade de kanla yazılan rache yazısına dikkat çeker. Sherlock bu kelimenin Almanca intikam anlamına geldiğini söyler ve Watson'la cesedi bulan polis memuru John Rance ile görüşmek üzere Audley Court'e gider. Rance, 3 Numaralı evin boş olduğunu bildiğinden içeriden gelen ışıktan şüphelenmiş ve cesedi bu sayede bulmuştur. Ancak kapının yakınlarında sarhoş taklidi yapan adamın katil zanlısı olduğundan habersiz gitmesine izin vermiştir. Sherlock, zanlıyı yakalamak için en uygun yolun yüzüğü kullanmak olduğuna karar verir ve akşam gazetesinin bulunanlar sütununa, Brixton Yolu'nda White Hart tavernasıyla Holland Grove arasındaki yolda altın bir alyans kaybedenin Baker Sokağı, 221B'e başvurması söyleyen bir ilan verir. İlan için beklendiği gibi zanlı değil isminin Sawyer olduğunu söyleyen yaşlı bir kadın gelince Sherlock, kadının onu aradığı kişiye götüreceğini umarak onu takip eder ancak elinden kaçırır. Sherlock, bunun üzerine dilenci çocuklardan oluşan bir grubu, olay yerinde gördüğü nal izlerinden yol çıkarak tespit ettiği eskimiş üç ve sağ ön bacağında yeni bir nal olan bir atın çektiği arabayı bulmaları için görevlendirir. Drebber'ın şapkasının etiketinden yola çıkarak kaldığı yeri öğrenen Gregson da öldürülmeden bir gün önce Drebber'in Charpentier Pansiyonunun sahibinin kızı Alice'ye sarkıntılık yapması sonucu ağabeyi Kraliyet Donanmasında teğmen olan Arthur Charpentier tarafından sopayla dövüldüğünü öğrenmiş ve adamı tutuklamıştır. Ancak katil Arthur değildir çünkü Drebber'in sekreteri Joseph Stangerson'un cesedi, üzerinde rache yazısıyla o sabah altı sularında Halliday's Oteli'nde bulunmuştur. Gregson ve Lestrade, bu arapsaçına dönen olay karşısında elleri kolları bağlı düşünürken dilenci çocukların lideri Wiggins, Sherlock'a aradığı arabacının geldiğini bildirir ve Sherlock, dedektiflerin şaşkın bakışları arasında katil arabacı Jefferson Hope'u kelepçeler. 1887'de Beeton's Christmas Annual dergisinde yayımlanan ve ilk Sherlock Holmes macerası olan Kızıl Dosya'da okurlar Cerrah Joseph Bell'den esinlenerek oluşturulan ünlü dedektif Sherlock Holmes ile ev arkadaşı ve zamanla yakın dostu olacak olan Doktor Watson ile tanışır ve bu tanışıklık 4 roman ve 56 hikaye boyunca devam eder. Sir Arthur Conan Doyle romana bu ismi seçmesinin nedeni Holmes karakteri vasıtasıyla şu şekilde aktarmıştır: Kızıl dosya, ha! Biraz sanat jargonu kullanmamızdan bir şey çıkmaz. Cinayetin kızıl ipliği, hayatın renksiz yumağının içine karışmış ve bizim görevimiz bunu belirlemek, açığa çıkarmak ve her santimetresini ortaya dökmek.


Cengiz Aytmatov ,1928 yılında Kırgızistan'da doğdu. Çevirmen ve gazeteci olan Aytmatov yazarlığa 1952'de başlamıştır. Yazar, Povesti Gori Stepey öykü kitabıyla Lenin edebiyat ödülünü kazandı. Eserleri Türkçeyle beraber 170 dilde çevrilmiştir. Bu durum onun çok okunan bir yazar olduğunu gösterir. Cengiz Aytmatov Kırgız edebiyatının önemli yazarları arasında yer alıp, eserleriyle eşsiz bir haz bırakmıştır. Yazarın öykü kitabında: Kızıl Elma, Oğulla Buluşma, Beyaz Yağmur, Asker Çocuğu ve Deve Gözü isminde beş hikaye bulunmaktadır. KIZIL ELMA: Isabiekov, mektubuna nasıl başlayacağını bilmiyordu. Bitmeyen kavgalardan gürültülerden sıkılmıştı. Genç ve güzel bir karısı vardı. Karısıyla ayrı yaşama kararı almışlardı. Bu sebeple karısı Moskova'ya gitmişti. Şimdi Isabiekov bu durumu kızı Anara'ya anlatmak zorundaydı. Isabiekov kızını bir kır gezisine götürdü. Maksadı karısıyla olan ilişkisini anlatmaktı. Kızı Anara birden bahçeye koştu. Ağaca tırmandı. Kız çıktığı ağaçta kızıl bir elma buldu. Isabiekov bu duruma şaşırdı. Zamanında kendisi de böyle bir kızıl elma bulmuştu. O zaman gençlik yıllarındaydı. Ağaçta bulduğu kızıl elmayı hoşlandığı genç kıza vermeyi istiyordu. Kıza elmayı verdiğinde kız kabul etmedi. Sinirle elmayı duvara fırlattı. Diğer kız arkadaşlarına elma vermedi. Zaten onlarda istememişti. Elma isteyen tek kişi karısıydı. Kızı ağaçta bulduğu elmayı annesine götürmek istedi. Isabiekov kızını haklı buldu. Hemen Moskova'da ki karısına bir telgraf çekip kızıyla beraber yanına geleceklerini ve bir kızıl elma getireceklerini söyledi. OĞULLA BULUŞMA: Çordon günlerdir huzursuzdu. Savaşta kaybettiği oğlunun ölmediğine inanıyordu. Bir gün karar alıp oğlunun yaşadığı yerlere gitti. Bu yerlere gelince oğluyla son buluşmasını hatırladı. Oğlu daha çok küçüktü ve gönüllü olarak savaşa gitmek istiyordu. Ablası ile babasına kardeşinin savaşa gitmemesi gerektiğini söylüyordu. Çordon ise oğlunun vazgeçmeyeceğini biliyordu. Daha sonra kızı oğlunu ölüme gönderiyorsun deyince adam dayanamayıp oğlunun yanına gitti. Hareket eden trene yetişmek için bir ata atladı. Tren durunca oğluyla sarıldılar. Oğlan herkesin onu affetmesini, kendi isteğiyle savaşa gittiğini açıkladı. Daha sonra trene binip uzaklaştı. Çordon şimdi oğlunun yaşadığı bu topraklarda bulunuyordu. ASKER ÇOCUĞU: Cihangül cephede kocasını kaybetmiş beş yaşındaki oğluyla yalnız kalmıştı. Her yıl koyun kırpma zamanında ağılda yardımcı işçi olarak çalışırdı. Akşam ağıla sinema gelecekti. Filmin konusu savaştı. Filmi izlemek için koyuldular. Kadın film sırasında oğluna savaştaki askerlerden birisini göstererek bu senin baban dedi. Herhalde kocasına benzettiği için öyle dedi. Hayatı boyunca babasını görmeyen çocuk bugün babasını gördüğünde beş yaşındaydı. Film bittikten sonra gururla babasının nasıl savaştığını anlattı. Orada bulunanlar o adamın bir oyuncu olduğunu söyleseler de çocuk inanmıyordu. Artık birisini kaybetmenin verdiği acının ne demek olduğunu biliyordu. BEYAZ YAĞMUR: Saadet, annesiyle birlikte yaşıyordu. Amcası Tokay sayesinde annesinden izin alarak pullukçu olarak çalışmaya başladı. Annesi ise yalnız kalmaktan korkuyor, kızının çalışmasına karşı geliyordu. Bir gün çalıştığı yerden bir gençle evlendi. Annesi ise artık tamamen yalnız kalacağını anlamıştı. Kızına çok kızgındı. Hemen Tokay'ın yanına giderek kızını geri getirmesini istedi. Oysa Saadet'in amcası Tokay'a göre yeğeni kötü bir şey yapmamıştı. Onlar zamanında Eski Oba topraklarını sürmek istemişlerdi. Onların başaramadığı işi bugün Saadet ve onun gibiler yapıyordu. Annesini de yalnız bıraktığı yoktu. Gelip onu görecekti. Bütün bunlardan sonra kadın dayanamayıp kızını görmeye gitti. O sırada beyaz bir yağmur yağıyordu. Beyaz yağmur bereket demekti. Giderken eski obanın yanından geçti. O ürün vermeyen toprak şimdi kızı sayesinde ne kadar verimli hale gelmişti. Bir taşın üstüne oturarak ağlamaya başladı. Bu yaşlar çocuğuyla gurur duyan bir annenin gözyaşlarıydı. Oldukça anlaşılır bir anlatıma sahip olan yazarın kurgularında aşk, dostluk ve savaş sıklıkla görülmektedir. Kitapta bulunan beş öykü birbirinden güzel kurgularıyla tek solukta okunabilecek türdedir. Yazan: Elif POYRAZ Kızıl Elma Konusu Kızıl Elma, Kırgız edebiyatının önemli isimlerinden biri olan Cengiz Aytmatov'un sevilen eserlerinden biridir. Aytmatov eserlerinde genellikle köy ve kırsal hayatı anlatırken bu kitabında şehir hayatından bahsetmiştir. Kitabın ana karakteri İsabiekov adında bir babadır. İsabiekov kızı Anara'ya annesiyle ayrılmalarını anlatmaya çalışır. Bunu evde anlatmak yerine onu dışarı çıkarmayı düşünür. Hem keyfi yerine gelirse o kadar da üzülmez diye düşünür ve kızını kır gezisine çıkarır. Kızı kırlarda oynarken birden koşturarak babasının yanına gelir ve ona kıpkırmızı parlak bir elma uzatır. Bulduğu elma ile çok mutlu olan kızını gören İsabiekov'un kafasında anıları canlanmaya başlar. Gençlik yıllarını hatırlar, o da bir gezi sırasında kıpkırmızı kocaman ve parlak bir elma bulmuştur. Bunu o dönem uzaktan uzaktan sevdiği kıza vermek için saklar. Kıza hediyesini vermek için sabırsızlanmaktadır. Kıza gidip elmayı verdiğinde kızın bunu hiç umursamadığını görür ve kurduğu bütün hayallerin yıkılışını seyreder. Ama daha sonra karısı ile karşılaşır ve tanışırlar. Karısı onun elmasını önemseyen gerçek kişidir. Hikaye örgüsü bu şekilde tamamlanıyor ve devamını isteyeceğimiz bir hikaye ile Kızıl Elma'yı bitiriyoruz. Kitabın diğer bir hikayesi Oğulla Buluşma'dır. Bu hikayede oğlunu yıllar önce başka bir şehirde kaybetmiş bir babanın hikayesi anlatılıyor. Oğlunu kaybettiği şehre gitmek için yola çıkan ve yolda bir arkadaşına yoldaşlık eden bir olay örgüsü var. Baba yolda arkadaşlık ettiği kişiye nereye gittiğini sorar o da oğluna gittiğini söyler. Bunu duyan babanın içinde bir şeyler acır, ki bunu Aytmatov'un anlatımıyla adeta hissedebiliyoruz. Buna karşılık baba da oğlu ölmemişçesine, kendisinin de oğlu ile buluşmaya gittiğini söyler. Bir sonraki hikayemiz Beyaz Yağmur. Bu hikayede en sevdiğim mesaj gençlerin hiçbir ayrım olmaksızın, buna cinsiyet de dahil, hayatın içinde çalışarak üreterek var olması gerektiğidir. Bunu okuyan herkes çok net bir şekilde anlayacaktır. Hikayede Zeynep Apa'nın kızı Saadet'in çalışmak Sovyetler'in çiftçi gruplarında çalışmak istiyor ve iş için evden ayrılıyor. Annesi ise sürekli yalnızlığından şikayet ederek kızının geri dönmesini istiyor. Bunlar olurken Saadet çalıştığı yerde Kasımcan ile tanışıp kısa zamanda annesine de haber vermeden evleniyor ve bunu duyan annesi oldukça üzülüyor ama aracılar ile durum tatlıya bağlanıyor. Genel olarak bu hikayenin akışında diğerlerinden farklı olarak daha kuvvetli ve net mesajlar görmek mümkündür. Kitabın dördüncü hikayesi; Asker Çocuğu'dur. Bu hikayede babasını kaybetmiş bir çocuğun anısı anlatılıyor. Annesiyle şehirlerine gelen sinemayı izlemeye giden çocuk, beyaz perdede askerleri görünce ilgiyle izlemeye başlıyor. Nazilerin vurulduğunu gördükçe heyecanlanan ve sevincinden yerinde duramayan çocuk ekranda düşen kendi askerlerini görünce de onlara bir şey olmayacağını düşünüyordu. Sonra perdede kendi askerlerinden bazılarını gördü. Annesi birini gösterdi ve bak bu senin baban dedi. Bu askerin öldüğünü gören çocuk salonda bağırmaya başlar; Gördünüz mü, bu benim babam. Herkes çocuğu duymazdan gelir ama çocuk tekrarladıkça insanlar da dikkatini ona verir. Annesi çocuğu susturmak ister ama çocuk bağırdıkça bağırır. Bu hikayede çocuğun babası uzun yıllar önce savaşta ölmüştü ama o andan itibaren çocuğun içinde yaşamaya başlamıştı, ve çocuk bunu henüz fark etmemişti. Kitaptaki son hikaye Deve Gözü. Bu hikaye aslında ayrı bir kitap olarak Doğu Almanya'da ders olarak da okutuluyordu. Felsefi yaklaşımlar içeren bir hikayedir. Bu hikaye hakkında çok da bilgi vermek istemiyorum çünkü bence kitabın en özel hikayelerinden biriydi, o nedenle en ince ayrıntısına kadar okunmasını öneriyorum. Bütün bu hikayelerin birleştiği bu kitap, gerçekten keyifle okunacak, içinden güzel mesajlar çıkarılacak edebi bir eserdir.


Polisiye romanlara iyi bir başlangıç yapamamış ve uzun bir süredir de bu türde kitap okumamış biri olarak Kızıl Nehirler tüm bunları adeta yıkıp geçti diyebilirim. Yazarın zekası ve kurgunun iyi olması Kızıl Nehirler'i yazarın en iyi kitabı haline getirmiş. Kitabın ilk 50 sayfası biraz yavaş ilerliyor fakat konu yavaş yavaş şekillenmeye başlayınca elinizden bırakamıyorsunuz. Sürekli merak halinde okunuyor ve temposu hiç düşmüyor. Polisiye romanlarının olmazsa olmazı ipuçlarına karakterlerle birlikte ulaşıyorsunuz. Nihayet katile veya suçluya ulaştığımda ise çok şaşırarak kapattım kitabın kapağını. Kitap 20 dile çevrildi ve bir de filmi var. Konusu ise şöyle. Remy Caillos kütüphanede görevli en yetkili kişiydi ve cesedi iki gün önce dağın çok tepelerinde kayalıkların arasına sıkıştırılmış halde bulunmuştu. Onu bulan aynı üniversitede jeoloji dalında öğretim görevlisi olan Fanny Fierraydı . Ceset çok şiddetli bir işkenceye maruz bırakılmış, elleri ve vücudundaki bazı uzuvları garip bir telle kesilmişti ve gözleri yuvalarından oyulmuş, alınmışlardı. Baş komiser Pierre Niemans bu cinayet soruşturmasında görevlendirilmişti. Aslında bir suçluyu hastanelik ettiği için uzaklaştırılmak adına Guernon Bölgesi'ne gönderilmişti. Sarzac kasabasında ise polis Karim Abdouf'a bir okula hırsız girdiği ihbarı gelmişti. Görünürde çalınan hiç bir şey yoktu ve kapılar çok profesyonelce açılmıştı. Aynı akşam da mezar hırsızlığı ihbarı gelmişti ve yine görünürde çalınan bir şey yoktu. Girilen mezar ise Jude İtero adında 1982 yılında ölmüş 10 yaşında bir çocuktu. Çalınan tek şey mezardaki fotoğraftı. Polis Karim bu iki hırsızlık olayı arasında bağlantı kurmuş ve soruşturmayı üstlenmek istemişti. Şef Crozier'de ona sadece bi kaç saat vermişti. İlk olarak okuldan başlayan Karim Jude İtero'nun bu okulda okuyup okumadığını öğrenmek istedi fakat 81-82 yıllarına ait tüm öğrenci belgeleri, sınıf fotoğrafları çalınmıştı. Birçok yere giden ve araştırma yapan Karim en sonunda Jude İtero'nun sanıldığı gibi erkek olmadığını aslında küçük bir kız çocuğu olduğunu ve annesinin hep kızının yüzünü saklamak istediğini ve en sonunda da bu şehirden kaçtıklarını öğrenmişti. Bu sırada iki cinayet daha olmuştu ve aynı şekilde kurbanların gözleri alınmıştı. Kurbanlar Philippe Sertys ve Dr.Edmond Chernece göz cerrahıydı. Sertys hasta bakıcı idi ve Niemans onun dolabında bir anahtar bularak gizli bir kulübeye gitti kulübenin bir yerine kanla yazılmış "Biz efendileriz, biz köleleriz. Biz her yerdeyiz, hem de hiç bir yerde. Biz karar verenleriz. Kızıl Nehirlerin hakimiyiz." yazıyı buldu. Karim Abdouf ve Pierre Niemans göz doktorunun evinde karşılaştılar. İkisi birbirlerine soruşturmaları anlattı ve birbirleriyle bağlantılı olaylar buldular. İkisi araştırmalarını daha da genişlettiler. Karim Abdouf Remy Caillos'un karısı Sophie Caillos'un evinin duvarında aynı yazıyı gördü. Olay çözülmeye başlanmıştı. Bu sırada Karim de Niemans da saldırıya uğramışlardı. Olay şu şekilde çözülmüştü. Remy Caillos,Philippe Sertys ve Edmond Chernece'in babaları Guernon kasabasında gizli bir iş yapıyorlardı. Guernon kasabası spor müsabakalarında tüm madalyaları topluyorlardı. Üstelik okulda da profesörlerin çocukları hep daha zeki ve çok üstün zekaya sahiplerdi. Bu da üstün ırklar yaratmakla söz konusuydu. Guernon daki köylü insanlar dağcılıkla uğraşırlardı ve vücutları çok yapılıydı, uzun boyluydular. Profesörler ise çok zeki. Hastanede Sertys'in babası yeni doğan köylü çocukları hastanede değiştiriyor ve yerine sağlıksız başka bir bebek koyuyuyordu. Kütüphaneci Caillos ise kütüphanede hep en akıllı profesör çocuklarını karşı karşıya oturtuyor ve en sonunda hep bu kişiler evleniyordu. Böylece hem zeki çocuklar doğuyor hem de atletik vücuda sahip çocuklar oluyordu. Aynı olay Jude İtero'nun da başına gelmiş ve ikizi bir bebekle değiştirilmişti. Bu ikiz bebek Fanny Fierra'ydı. Aslında Jude İtero'nun adı Judith İtero'ydu ölmemişti ama hep gizli yaşamış şimdide intikam alıyordu. Üç cinayeti de Fanny ile ikiz kardeşi planlamıştı. Niemans ve Karim Fanny yakalarken Niemans ve Fanny birbirlerini vurup nehire düştüler. Judith,Karim tarafından vuruldu ve tek Karim sağ kalabilmişti. Yazan: Ilgın Kocaman Kızıl Nehirler Konusu Fransız yazar Jean Christophe Grange yazdığı polisiye romanlarla sadece kendi ülkesinde değil tüm dünyada tanınıyor ve Kızıl Nehirler romanı bunda büyük pay sahibi diyebiliriz. Kızıl Nehirler kitabı dağlık bir kasabada işlenen acımasız bir cinayet ile başlıyor. Kurbanın elleri kesilmiş, gözleri yerinden çıkartılmış ve saatlerce işkence edilerek yavaş yavaş öldürülmüştür. Öldürülen kişi kasabada yer alan ve Fransa'nın en saygın üniversitelerinden birinin profesörüdür. Bunun üzerine Paris'in en iyi dedektiflerinden biri olan Pierre Niemans kasabaya gelerek olayı araştırmaya başlar. Niemans olayı araştırmak için üniversitedekiler ile görüşmeye başlar ve inanması zor bir gerçek ile yüzleşir. Üniversitede çalışanlar aslında bir tür tarikat gibidir. Nesillerdir üniversitenin yönetimini aile içinde tutmaktadırlar. Eğitim görevlilerinin ve üniversitede görev alan üst düzey çalışanların çocukları öncelikli olarak üniversitede eğitilir ve büyüdüklerinde yine üniversite içinde çalışmaya başlar. Bu bir tür gelenek haline gelmiştir fakat bu gelenek zamanda çok katılaşmıştır. Öyle ki genetik mükemmelliğin bozulmaması için evlendirmeler ile birbirleri arasında yapılmaya başlanmıştır. Niemans sorgulamalarına devam ederken ilginç bir rastlantının da farkına varır. Eğitim gönüllülerinin çocuklarını birbirleri arasında evlendirmenin sıklaşması ile kasabada yaşayan köylülerin çocukları akraba evliliği sonucu sıklıkla olan özürlü doğma vakaları da çoğalmıştır. Güçlü Beyin Güçlü Beden kavramına inanan bu tarikatın yıllar önce akraba evliliği sonrası çocukları özürlü doğunca doğumhanede en sağlıklı bebekler ile özürlü çocuklarını değiştirdiklerinin farkına varan Niemans cinayetlerin de bundan dolayı işlendiğini düşünmeye başlar. Niemans'ın her bir gerçeği yeni bir cinayet ile öğrenmesi ile katilin ona bıraktığı mesajlardan dolayıdır. Bir anlamda katil yakalanmak istemektedir fakat gerçeğinde ortaya çıkmasını ister. Niemans bu yolda ilerlerken karşısına genç bir polis çıkar. Max Kerkerian genç bir polistir. İhbar üzerine yıllar önce ölmüş olan genç bir çocuğun mezarına gelir. Hırsızlar mezarı açmak istemiş ama başaramamışlardır. Max, bunu pek önemsemez ve diğer bir ihbar için ilkokula gider. Okulun arşivine birileri girmiş ama hiçbir şey çalmamışlardır. Bir şey çalınmadığı için bunu da umursamaz fakat öğretmene mezarı açılmak istenen çocuğun ismini sorar. Öğretmen de çocuğun dosyasını bulmak istediğinde bir tek onun dosyasının çalındığını fark eder. Bunun üzerine polis çocuğun nasıl öldüğünü araştırmaya başlar. Yolu da Niemans ile kesişir. Niemans ve Max aynı kişilerin peşinde olduğunu anladıklarında ortak çalışmaya başlarlar. Katili yakalamanın da eşiğine gelmişlerdir fakat son anda ellerinde kaçırırlar. İkisi de birbirlerini pek kabullenmezler fakat ipuçlarını birleştirdiklerinde acı gerçek ile de yüzleşirler. Katil aslında sürekli onlar ile birliktedir!


Pierce Brown'un ilk kitabı olan Kızıl Yükseliş çıkığı ilk andan itibaren büyük duygu şölenliğiyle beraber okunup New York Times Bestseller listesinde zirveye tırmanmıştı. Bu büyük bir ilgiyle okunan kitaba kesinlikle kayıtsız kalamazdım. O yüzden çıktığı ilk günden almıştım. Pierce Brown'nun bu ilk serisi kesinlikle Açlık Oyunlarına meydan okuyordu. Şimdi Darrow'un devri başlıyordu. O bir kızıldı. O piramidin en alt tabakasındaydı. Sadece karısı ve gelecek çocukları için cehennem dalgıçlığı yapıyor, elindekiyle yetiniyordu. Peki ya elinde ki bir hiçse? Halk renklerden oluşuyordu, Kızıllar, Pembeler, Gümüşler, Altınlar... Aslında ortada bir halk yoktu. Hepsi köleleştirilerek bir zincir oluşturulmuştu. Bu özgürlüğe giden yolun kapısını kilitleyen bir zincirdi. Kızıllar, hiçbir şey bilmiyorlardı. Sadece çocuklarına, torunlarına ve ait olduklarını sandıkları bir halkın geleceği için kendi geleceklerinden vazgeçip Marsı kazıyorlardı. Kimse bunu bilmiyordu. Kimse bunu göremiyordu. Tek bir kişi dışında. Darrow'un zincirlerini kırmasını sağlayan karısı Eo dışında. Eo, o kendilerinin ne olduklarını ve ne olmaya çalıştırdıklarını biliyordu. Ve bu bildikleri onun ölümüne sebep olmuştu. Sadece geleceğini, hak ettiklerini , hayatını savunduğu için... Eo 'nun sonu söylediği yasak şarkıdaydı. O da öyle ölmüştü. Darrow'un babası da... Ve ikisi de Darrow'a tek söyledikleri şey Daha fazlası için yaşa!... Eo kurşuni gökyüzünün altında idamı için bilekleri kelepçelenmişken, dudaklarından dökülen kelimeler Zincirleri Kırın! olmuştu. Halksa sanki dilleri kesilmiş gibi, bir dilsiz gibi sessizliğe gömülmüştü. Çünkü dilsizlerdi. Ama Darrow buna kayıtsız kalamazdı. Kalmamıştı. Yasaları çiğneyerek idam edilen karısını toprağın derinliklerine gömmüştü. Ve bununla beraber kendisi de idam edilmişti. Ya da öyle sanılıyordu. Terazinin dengeleri değişmişti. Halk artık cahil değildi. Sadece sessizdi. Bu sessizlik karanlıkta sinmiş saldırı için bekleyen bir kedinin sessizliği gibiydi. Düşmanlar dost, dostlar düşman olmuştu. Bir kızıl bir Altın olmuştu. Darrow karısının intikamı için yeniden var olmuştu. Bu sefer tek başına değildi. Arkasında Ares'in Oğulları vardı. Kalemin mürekkebi yenilenmişti ve defterin boş sayfaları doldurulmaya hazırdı. Zincirlerin halkası bir bir kopuyordu. Herkes ateşin etrafındaydı, Darrow'sa içinde... Ve kalem yazmaya başlıyor... Toplumsal değer nedir ? Herkes eşittir ilkesi? Adalet? Ya da farkında olmadığımız köleleştirme sistemi? Bu kitap da yer alan kurgu tamamen özgünlükle alakalıydı. Bu kurgu bizim geleceğimiz altında ki bugünümüzdü. Sadece henüz sınıflandırılma olmamıştı. Hayat sadece nefes alıp vermekten ibaret olmamıştı hiçbir zaman. Soluduğun her nefes için ortaya bir değer, bir mücadele vermek zorundaydın. Darrow ödemesi gereken bedelden fazlasını, karısının canıyla ödemişti. Artık dengelerin değişme vaktiydi. Bir kızıl olarak çok büyük bir yıkıma sebep olacaktı. Ve bu yıkım haklı olup haksızlığa mahkum olanlarının, tünelin sonunda ki umut ışığı olacaktı. Kızıl Yükseliş kitabı bir kitaptan fazlasıydı. Her bir kelimenin içine bir gerçek sıkıştırılmıştı. Bu kitapta aşk yoktu. Aşkı uğruna yapılanlar vardı. Dostluklar yoktu. Düşman olan dostluklar vardı. Tenini okşadığın eller, en yakınlarının kanlarıyla yıkanmıyordu. İnsanlar birbirini kan ve gözyaşıyla birlikte sırtlarından bıçaklıyorlardı. Kızıl Yükseliş kesinlikle okunulmalı, hissedilmeli, anlam çıkarılmalı... Açlık oyunları gibi bir seri mi arıyorsunuz? Bu kitap daha fazlası... Anlamsız olan şeyleri anlamlandırma gibi bir gücü var tıpkı kelimelerin insanları değiştirebilme gücü gibi. Şiddetle tavsiye ediyorum.


Betty Mahmudi'nin Kızım Olmadan Asla kitabında kendi hayatının zorlu bir dönemini kaleme almıştır. Betty İngiliz hava yollarına ait uçağın içinde kızı ve kocasıyla İran'a gitmektedir. Mehtap ise yolda yorulmuş ve uykuya dalmıştır. Mudi Amerikan pasaportlarının İran el koyabilir diye saklanması gerektiğini, Betty'nin Amerikalı olduğunu ve ilk ona bakacaklarını söyleyerek kendine alır. Betty dünyada Amerikalılardan en çok nefret eden bu ülkeye kızı için gelmiştir. Kızı babasının ülkesini bir kez görsün ki, bir daha gelmek istemesin diye düşünmektedir. Mudi'nin İran'a ayak basar basmaz Betty'i ve Mehtap'ı sonsuza kadar orada tutacağını söyleyen arkadaşlarına; Mudi'nin bir Amerikalı gibi yaşadığını söylemiştir. Fakat çok erken konuşur. Mehtap doğalı dört yıl olmuş; oldukça neşeli, konuşkan, girişken bir çocuktur. Anne ve babasıyla olan ilişkisi ise sevgiye dayalıdır. Mehtap Farsça bir kelime olup ' ay ışığı ' anlamına gelmektedir. Gelme sebebi kesinlikle kızıdır. Uçak inmeden önce Betty kalın çoraplarını giyer ve kafasını kapatır. Uçaktan inip terminale götürecek otobüse giderken Tahran'ın kavurucu sıcağını buram buram hissederler. İran'da ki kadınların kollarını, bacaklarını ve alınlarını örtmek zorunda olduğunu duymuştur. Lakin havaalanında personellerin bile ağzı, burnu kapatacak kıyafet giymek zorunda olduklarını yeni fark eder. Havaalanında onları sayısız yeğenden biri Ziya Hakim karşılar. Gümrük memurları, kıyafetlerini ve Mehtap'ın onunla her yere giden tavşanını almalarına müsaade eder. Kalan eşyalar ise gümrük vergisi uygulandıktan sonra alınacaktır. Havaalanından çıkınca Mudi etrafı karalara bürünmüş bir kalabalık tarafından çevrilir. Daha ne olduğunu anlayamadan bazıları da Betty ve Mehtap'a sarılır, öper. Mudi Amerika'da anestezi uzmanı olsa da İran'da Emine Bozorg'un küçük kardeşinden başka bir şey değildir. Tanışma merasiminden sonra arabalara binilip, Emine Bozorg'un evine yola çıkılır. Eve giderken araba da Emine Bozorg Betty'e bir paket verir. İçinden kafaya takılan bir rusari ile manto çıkar. Mudi ona bunlarsız gezemeyeceğini söyler. Betty'e Amerika da böyle söylenmemiştir. Emine Bozorg'un evi betonarmeden oluşan ama yine de bahçesinde havuzu bulunan, bahçeli bir evdir. Evde bir sürü misafir vardır. Mehtap'ı tuvalete götürür ve oranın ne felaket bir yer olduğunu görür. Bunun üzerine banyodaki Amerikan tarzı tuvalete girer. Çıktıklarında Mudi onlara başı boynundan ayrılmış bir koyun göstererek, onlar için kesildiğini ve üstünden atlayıp eve öyle girmeleri gerektiğini söyler. Başta itiraz etse de Mudi; bunun bir gelenek olduğunu ve yapması gerektiğini kesin bir dille ifade eder. Yemek kısmına geçtiklerinde Betty ve Mehtap gördükleri karşısında ve yemeklere oldukça yağ koyulmasından dolayı pek bir şey yiyemezler. Yere bağdaş kurarak oturan herkes ya kaşıkları dökerek ya da ekmekle yemektedir. Dua ederken ağızlarından çıkan salyalar yemeklere düşmektedir. Zaten bütün ilgi Mudi'dedir. Onların farkında olan kimse yoktur. Ertesi gün olduğunda Betty, Mudi'nin telaffuzunda değişme olduğunu ve sanki zorla İngilizce konuştuğunu fark eder. Mudi çocukluk hayatına dönünce Amerika'da ki yaşantısını unutmaktadır. Bir kaç gün geçtikten sonra Mudi onun evde de çador yani, İranlı kadınların kullandığı çarşaftan kullanması gerektiğini söyler. Hacı baba ona alınıyordur. Ev onun olduğu icin Betty karşı çıkamaz. Sadece günlerin çabuk geçmesini istemektedir. Emine Bozorg'a göre her gün duş almak iyi değildir. Derideki gözenekleri açarak mide üşütmesine yol açacağını savunur. Kendi de zaten ayda bir zor hamama gitmektedir. Mudi ilk defa ablasını bu konu da onaylamaz. Mudi artık tüm İranlılar gibi boş bakmaya başlamıştır. Gitme gününden bir gün önce dışarı da gezerken Mudi, dışarıda yapmaması gerektiği halde Betty'nin elini tutar ve işten çıkarıldığını söyler. Gitme günü ise eve dönmeyeceklerini, ailesini ve oğullarını bir daha göremeyeceğini söyler. Betty ne yapacağını bilemez, umutsuzluğa kapılır. Emine Bozorg'un evinde hapis hayatı yaşamaya başlarlar. Bir gün telefonun oradayken telefon çalar; arayan annesidir. Ona elçiliğin numarasını verir. Cesaretini toplayıp arasa da sesini duyuramaz. Evdeki Fereşte onun telefonla konuştuğunu Mudi'ye söyler. Mudi ise bir daha telefonla konuşmasını yasaklar. Bir ay sonra evdeki herkes uyurken evden çıkar ve İsviçre Elçiliğine gider. Ailesi ile konuşması dışında ellerinden bir şey gelmez. Eve döndüğünde ise Mudi eve gelmiştir. İşler hiçte iyi gitmez. Betty için kötü geçen günler sonunda aslında o evden çıkmaları gerekmektedir. Plan yapabilmesi için yalnız kalabilmelidir. Mudi'ye iyi davranmaya başlar. Rıza'ların evlerine davet etmesi üzerine orada kalalım der. Mudi onun bir taraf yani nezaket olduğunu söylese de zorla oraya giderler. Rıza'ya gittikten bir süre sonra Mamal, onları yarın yemeğe çıkaracağını söyler. Ama ertesi gün bunun bir taraf olduğu anlaşılır. Betty ve Mehtap hazırlanmıştır. Çıkmak isteseler de Mudi 'hayır' der. Çünkü onlar ev sahibidir. Betty bu durumda onları yalancılıkla suçlayınca işler bir kez daha kızışır. Mudi Betty'i oldukça kötü bir şekilde döver ve Iran yasası olarak kocaya kimse karışamaz. Mudi her geçen gün biraz daha kötüleşir. Işleri de halledilmediği için bir hali, bir halini tutmaz. Bir sabah Mehtap'ın okula başlayacağını söyler. Mehtap'ı bırakıp her geldiklerinde çocuk ağlamaktadır. Sonunda Betty de ders saatlerinde okulda olmak şartıyla onunla gider. Biraz daha duvarlar kalkmıştır. Mudi'nin tutarsız hallerini gördükçe kaçmanın yollarını aramaya devam eder. Bir gece bomba sesleri ile uyanırlar. Savaş oraya da gelmiştir ve uçaklar bomba atıyordur. Betty daha da kararını kesinleştirir. Mehtap'ın okulunda ki bir öğretmenin ona yardım etmek istemesiyle, umutları artar. Alev Hanım onu Iran'dan kaçıracaktır. Betty bu kez güvenmek ister. Mudi bir süre sonra Mehtap'ın okula tek gitmesi gerektiğini söyler. Bunun üstüne Mehtap ağlar. Mudi ona tokat atınca Betty daha fazla dayanamaz: Mudi'ye saldırır. Boğuşma Betty'nin dayak yemesi ve Mudi'nin Mehtap'ı alarak gitmesi ile sonuçlanır. Artık onu öldüreceğinden korkmaktadır. O akşam Mehtap'ı geri getirmez. Betty Mehtap bir daha gelmek istemesin diye getirdiği bu yerde, kızını kaybetmiştir. İki gün sonra Nesrin'in üzerine Esey de taşınır. Pencerenin kenarında duruyorken, Alev Hanım gelir ve ona ulaşamadığını, her şeyin hazır olduğunu söyler. Alev Hanım Mehtap'ı bulacağını söyleyerek gider. Betty namaza ve Kuran kursuna başlayarak iki amacı vardır. Hem Mudi'yi memnun etmek hem de ondan önemlisi Allah'ı memnun etmek. Ona göre eğer; Tanrı ve Allah aynı kişiyse dualarının kabul olmasını diler. Bir hava saldırısı sonucu Mudi, Mehtap'ı getirir. Bu savaştan dolayı kenetlenmeleri gerektiğini söyler. O günden sonra ki gün kapıyı kitlemeden gitse de Betty evden çıkmaz. Mudi ise, eve neşeli gelir. Bir gün Mudi ile Emine Bozorg'un evine giderler. Mudi gidince ablası Betty'e ailesi ile konuşabileceğini söyler. Karşı çıkar, oyun yaptığını düşünerek ama ciddi olduğunu görünce ailesine telefon eder. Babası hastadır. Bir an önce onu görebilmek ister. Telefondan sonra Betty ve Emine Bozorg; Zühre ve Fereşte'nin yardımı ile konuşurlar. Emine Bozorg Mudi'ye kızmaktadır. Mehtap'ı annesine götürmesini de o söylemiştir. Akşam eve gidince Hacı Baba evlerine ziyarete gelerek o evin başkasına ait olduğunu çıkmaları gerektiğini söyler. Kendilerine güzel bir ev bularak çıkarlar. Evin içinde Mudi, muayene yeri açacaktır. Üç gün hastanede iki gün ise evde olur. Betty bu durumla birlikte oldukça özgürleşir. Her işi artık o yapmaktadır. Alev Hanım'dan ses çıkmaması üzerine yıkılan umutları, eline bir kağıt verilmesi ile biraz daha yeşerir. Adrese gidince ona Amahl dediği adam; gündüz Humeyni yanlısı, gece ise türlü entrikalar çeviren bir adamdır. Betty bu adama güvenir. Uzun bir zaman sürecek olsa da onları oradan çıkaracaktır. Aslında Betty bir bakıma Amerika'da ki hayatına burada sahip olmuştur. Fakat Mudi'den hem nefret ediyor hem de korkuyordur. Mudi'nin komşuları Şemsey ve Zühre'nin gelmesi ile Betty kendine arkadaş edinmiş bile olur. Mehtap artık birinci sınıfa başlaması gerekir. Betty de daha fazla dışarı çıkabilmek adına sesini çıkarmaz. Kızını duraktan almadan önce yemek kitabı baktığı yerde Alice isminde bir bayanla tanışır ve oldukça sever. Mudi'ye bahsedince bir gün evlerine çağırırlar. Şemsey ve Zühre'de, Alice sever. Bir süre sonra Amahl onu çağırır. Ona Şükran Günü evde olabileceklerini söyler. Bunun üzerine Helen'den yeni pasaportlarını ve gerekli belgelerini alır. Şükran günü yaklaştıkça gidemeyeceğini düşünmeye başlar. Gün geldiğinde ise gidemeyeceğini öğrenir. O Şükran Günü keyfi hiç yoktur. Üstelik ailesine geleceğini söyleyip gidemediği için de çok üzgündür. Hasta babası yatağında onu bekliyordur. Ocak ayının ortalarında Amahl'ın sabırlı olun demelerinin arasında Betty; babasının ameliyat olacağını öğrendiği bir telefonda, Mudi babasını görmeye gidebileceğini söyler. Üstelik bunu ailesine de söylemesini ister. Kesinlikle bir şeyler çevirmektedir. Ertesi gün Mamal her şeyi hazırlamaktadır. Yalnızca bir detay vardır: Betty tek başına gidecektir. Mudi Mehtap'sız gidip, evi satacağını ve parayı göndermeden, dönmesine izin vermeyeceğini söyler. Betty için yolun sonu gelmiştir. Kızı için her şeye katlandıktan sonra onu bırakıp gideceğine Mudi nasıl inanırdı? Amahl'a söylediğinde ise gitmemesini, giderse bir daha kızını göremeyeceğini söyler. Mudi tüm pasaport işlerinden sonra 31 Ocak gününe bilet alır. Amahl görmeye gittiği bir gün Mudi eve geç gelince söylediği yalana inanmaz ve gidene kadar onu eve kapatır. Betty'nin tüm umutları sönmektedir. Üstelik kızı ise onu bırakıp gideceğini düşünmeye başlar. Yine bir gün komşularına gideceklerdir. Fereşte ile çiçek almaya diye çıkarak, onunla yollarını ayırır. Fereşte ona iyi bir dost olmuştur. Amahl'ı arayarak bu onun son şansı olduğunu söyler. Bir süre Amahl'ın dediği bir evde saklanıp, Mudi'yi, görüşelim diye oyalar. Tam da görüşme günü her şey hazır bir şekilde Türkiye üzerinden kaçmak için yola çıkarlar. Bir ailenin yanında Tahran'dan çıkmak üzere yerlerini alırlar. Kimseyle konuşmamaları gerekmektedir. Tebriz'e vardıktan sonra başka bir arabaya geçerek yollarına devam ederler. Bir süre böyle yol aldıktan sonra başka bir kamyonete geçerler. Adının Mosehn olduğu biri onları bir eve sokar ve kıyafetlerini değiştirirler. Sınırdan geçecekleri için ziynet, para ve pasaport onda kalır. Betty huzursuz olsa da yapacak bir şey yoktur. Bir süre daha gittikten sonra bir cipin bagaj kısmına geçerek yola çıkarlar. Bir askerin, kontrol için durdurmasından sonra yollarına devam ederler. Bir evde tekrar üst değiştirdikten sonra at üstünde dağları geçmeye başlarlar. Türkiye sınırını at üstünde geçmek zorundadırlar. Sonunda Betty'nin refakatçisi ' Türkiye! Türkiye! ' dediğinde mutluluk için de şükreder. Betty dağdan geçerken oldukça zor geçmiştir. Dağdan sonra bir evde daha ısındıktan sonra ancak uyuşan vücudu kendine gelir. Dar dağ patikalarından sonra bir köye gelirler, oradan da araba ile devam ederek Van'a son yere varırlar. Burdan sonrası Betty'nin işidir. Mosehn ona eşyalarını geri vermiştir. Onları getiren şoför Ankara'ya giden otobüse bindirdikten sonra gider. Kışın ortasında zorlu yoldan dolayı yolu daha uzun süre de bitirerek Ankara'ya varırlar. Vizesiz kalabilecekleri bir otel bulduktan sonra sabahı beklemek kalır; Amerika elçiliğine gitmek için. Onlar için yeni bir sayfa açılır. Betty Mahmudi'nin hayatı beni oldukça derinden etkilemiş ve ağlayarak Kızım Olmadan Asla kitabını bitirmeme sebep oldu. Acaba burada ne olacak? kaçacak mı? diye bir merakla bir solukta okudum. Herkesin okuyarak bir Annenin kızı için verdiği bu çetin savaşa şahit olması gerektiğini düşünmekteyim.


Yazar, İlyada Destanı'ndaki savaşı kadınların safında anlatan realist bir romandır. Truva Savaşı'nda Lyrnessos şehrine Yunanların saldırısıyla olaylar başlamaktadır. Romanda yazar, savaşın gerisinde kalan kadınların çaresizliğini Briseis kahramanı ağzından anlatır. Briseis, Yunan mitolojisinde soylu kadın anlamına gelmektedir. Çok geçmeden Truva Savaşı kendini gösterir. Erkekler savaşırken kadınlar bir odaya sığınırlar. Kadınlar ve kız çocukları çaresiz bir şekilde savaşın sonucunu beklerler. Hamile kadınlar öldürülmekten korkmaktadır. Çünkü; savaş esnasında hamile kadınlar erkek çocuk doğurma ihtimaline karşı öldürülmektedirler. Briseis, ve kocası evlenmiş ama çocuk sahibi olamamışlardır. Briseis, hamile kalamadığı için kocası, İsmene ile beraber olur. İsmene isimli hamile kadın, Briseis'in kocasının çocuğuna hamiledir. Akhilleus, adlı savaşçı Briseis'in kocasını ve abilerini öldürür. Savaş esnasında kadın tecavüzleri olur. Briseis, kadınlarla etraflarının çevrildiğinin farkındadır. Tüm kadınların gözlerinde aynı korku vardır; öldürülmek. En sonunda kadınların olduğu odaya gelip onları Akhilleus'un ganimeti olarak götürürler. Briseis'i burada yeni sürprizler beklemektedir. Görevliler Briseis'i çağırıp önceki hayatını unutmasını ve yeni hayatına alışmasını öğütlerler. Buradaki konumu içki meclislerine içki dağıtıp Akhilleus'un cinsel ihtiyaçlarını gidereceği bir köle olmaktır. Bir akşam Patroklos, İphis; Briseis'i görünce içeri davet eder. İçeride Akhilleus da vardır. İçkilerin bitmesiyle herkes odasına çekilir. Akhilleus, Briseis'in yosunlu kokusundan o gün dayanamayıp denize girdiğini fark eder. Akhilleus ile her gece birlikte olmanın suçluluğu ile susan Briseis, hayatının değişmesi için dua eder. Briseis, etrafına baktığında ondan daha berbat durumda olan kadınları görür. Savaş hala devam etmekte ve kadınlar da suskunluğuna devam etmektedir. Tecavüzlere, şiddetlere ölmemek için susmaktadırlar. Bir gün Agamemnon'un barakasına bir adam gelir. Savaş esiri edilmiş kızını kurtarmaya gelmiştir. Agamemnon, kızının yaşlı bir kadın oluncaya kadar burada kalacağını söyleyip adamı barakasından kovar. Adam, tanrıya yalvara yakara barakadan uzaklaşır. Romanı kendi ağzından dinlediğimiz Briseis, yaptığı duaların cevap bulmadığını ve adamın boşuna dua ettiğini düşünür. Ona göre kölelerin sesini Tanrı duymamaktadır. Her insanın içinde inanma ihtiyacı olduğundan adamın arkadasından dualarına eşlik eder. Adamın kızı Khryseis, on beş yaşlarındadır. Esir düştüğü yerde bir kral ile birlikte olacaktır. Briseis bu duruma üzülürken farklı bir kadın kahramanımız bu durumu normal karşılar. Khryseis, günde dört defa farelerin tanrısı Apollon'a kendisini buradan kurtarması için dua etmektedir. Khryseis'in duaları kabul olur ve farelerin tanrısı duasına karşılık verir. Briseis baraka dışında ölmüş sıçanlar görür. Briseis, ölü sıçanların giderek çoğaldığını fark eder. Kısa süre sonra bu ölü sıçanlar veba hastalığı yaymaya başlarlar. Hastanede yer kalmaz. Veba, kısa süre sonra ortadan kalkar. Fakat, Agamemnon ve Akhilleus'un kavgası hiçbir zaman dinmez. Briseis her zamanki gibi Akhilleus'un misafirlerine şarap sunup yalandan gülmeye devam eder. Briseis, Akhilleus'tan hamile kalır. Briseis bu duruma şaşırır. Çünkü daha önce çok defa çocuğu olmamıştır bu kendisi için mucizedir. Çoğalmak; insanoğlu için hele de bir kadın için son derece önem arz etmektedir. Briseis, Agamemnon, Akhilleus'a savaşmaya ikna eder. Agamemnon, Troya şehrindeki en güzel yirmi kadını Akhilleus'a adar. Savaşın ardından Akhilleus ölür. Agamemnon, ölümünden sonra sözünü tutarak Polyksene adlı kızı onun uğruna öldürmeyi düşünür. Böylelikle hem verdiği sözü tutacak hem de Tanrı'nın gönlünü hoşnut etmiş olacaktır. Dediği gibi kızı kurban eder. Bazı kadınlar bu kurban edilişi destekleyerek köle olarak yaşamaktansa bir erkek uğruna ölmenin daha iyi olduğunu savunurlar. Briseis, artık kendi hikayesinin başlayabileceğini söyleyerek romanı bitirir. DEĞERLENDİRME Kızların Suskunluğu adlı roman Pat Barker tarafından yazılmıştır. Roman, Briseis adlı kadının bakış açısıyla yazılmıştır. The Guardian, Kızların Suskunluğu romanını en iyi 100 roman içinde görmüştür. Kitabı okurken güçlü bir kadın simgesi bekliyordum. Ezilen, susan kadın modeli beni rahatsız etti. Fakat romanın vermek istediği mesaja uygun bir anlatım ve kurgu olduğunu söyleyebilirim. Kadın olarak okumamız gereken bir kitap olduğunu düşünüyorum. Kadınların susarak verdiği mesaja ses olacaksınız. Sevgiyle, kitapla kalın.


Efsun rüyasında Sinan'la evlendiğini görür. Gözünü açtığında ise hastane odasındadır, ailesi merakla beklemektedir. Ailesi neler olduğunu anlatır. Sinan'a evlenme teklifi yaparken bindikleri asansörün teli koptuğu için ikisi de hastaneye kaldırılmışlardır. Her ikisinin de ailesi başlarında beklemektedir. Bu sırada Efsun'un ve Sinan'ın ailesi tanışır. Efsun babasına Sinan'a asansörde evlenme teklif ettiğini anlatırken odaya bir kadın girer, bu kadın Sinan'ın babaannesi Cavide Hanım'dır. Efsun ve babasının konuştuklarını duyar. Efsun'a ve ailesine her fırsatta kaba davranır. Hastanede Sinan'ın annesi Mine Hanım'ın doğum gününü kutlarlar. Cavide Hanım gelini Mine'yi de çok üzmektedir. Efsun Mine Hanım'ın bir arkadaşıyla telefondaki konuşmalarını duyar ve Cavide Hanım'ın Ona çok kötü davrandığını anlar. Lise yıllarından hatırladığı kadarıyla Sinan'ın annesi ve babası babaannesi yüzünden çok kavga etmektedir. Efsun Sinan'ın odasına gitmek için fırsat yakalar yakalamaz hemen odasına gider ve onunla konuşur. Efsun Sinan' kendisine kızıp kızmadığını öğrenmek ister. Sinan ve Efsun öpüşürlerken Efsun'un ailesi onları görür ve Efsun'u evlilik için sıkıştırmaya başlarlar. Sinan ve Efsun taburcu olurlar. Sinan'ın babaannesi Efsun'un ailesini Sındırgı'daki evine davet eder. Efsun'un anneannesi kabul eder. Efsun eve dönünce lise yıllarında Sinan'la geçirdiği günlerin hayalini kurar. Sinan'ın ona yazdığı mektupları açar ve tekrar okur. Sık sık da Sabahattin Ali ile dertleşir Efsun. Ailesi de Sinan'ın babaannesine götürecekleri hediyeyi hazırlatırlar ve Sındırgı'ya giderler. Feribotta Sinan'ın ailesi hakkında emlak işiyle uğraşan bir adamdan bilgi alırlar. Cavide Hanım sürekli başka kızları Sinan' yakıştırır. Efsun'u sinir eder. O günün gecesi Sinan Efsun'a kırmızı bir kurdeleyle evlenme teklif eder. O esnada Efsunu arı sokar ve hastaneye kaldırılır. Ailesi Efsunu sıkıştırıp durmakta, Cavide Hanımsa iğnelemektedir. Ama Efsun herkese rağmen çok mutludur. Ofistekiler de Efsun'un Sinan'la nişanlandığını öğrenince soru yağmuruna tutarlar. Müdürleri de çok iyi davranırlar Efsun'a. Sonuçta Sinan'ın babası tanınmış bir işadamıdır. Sinan'ın ailesi Efsun'u istemeye gelir. Ancak evdeki eşyalar tadilata verilmiştir ve henüz gelmemiştir. Komşulardan, oradan buradan eşya toparlarlar. Bu seferde anneannesi ilaç içer ve kendinden geçer. Bu nedenle Sinan'ın ailesi Efsun'u Türesin'den istemek durumunda kalır. Anneannesi kendine gelir, durumu toparlar. Olaylar çığırından çıkmadan nişan yapılır. Resmen nişanlanmış olurlar. Sinan Efsun'u arkadaşlarıyla tanıştırmak ister. Efsun Sinan'ın arkadaşlarıyla konuşmalarını duyar, arkadaşlarına çok sinirlenir. Arkadaşlarıyla tanışır ama iyi insanlar olduklarını anlar. Sinan'ın eski sevgilisi Selin de Efsun'a yardımcı olmak için bazı tüyolar verir. Efsun'un ve Sinan'ın ailesi düğün hazırlıklarına girişir. Sinan'ın ailesi Efsunu yemeğe davet ederler ama Cavide Hanım Efsun'a çok ağır laflar eder, Efsun kalkar gider. Bu olay üzerine Sinan da evi terk eder. Efsun bu duruma çok üzülür Sinan'a sürpriz doğum günü hazırlar, ailesiyle barışmasını sağlar. Cavide Hanım da doğum gününe gelir, Sinan ve Efsun'un gönlünü almaya çalışır. Nerede oturacakları konusunda bir türlü karara varamazlar, düğünden sonra bakmaya karar verirler. Düğün salonu olarak bir saray seçilir ve 700 konuk davet edilir. Gelinlik Mine Hanım'ın bir terzisi tarafından özel diktirilir. Bütün düğün hazırlıkları, bu karmaşa Efsun'u çok tedirgin etmekte ve sıkmaktadır. Gittikçe depresyona girer. Kimseye derdini anlatamaz. Bu kadar şatafatlı bir düğün istememektedir. Sahilde bir kadınla dertleşir. Bu kadın Filiz Ali'dir. Sabahattin Ali'nin kızı. Ona içinden geleni yapmasını öğütler, kimsenin lafına bakmamasını. Düğün günü gelir çatar. Efsun 700 konuğun önüne çıkamam diye ağlar ve kendini tuvalete kilitler. Ailesi kapıyı açması için yalvarır. Sinan kapıyı kırar Efsunu alır, bir ağacın altında birer şahitle nikah memuru nikahlarını kıyar. Efsun çok mutlu olur. Ailesi koşarak gelirken onlar el ele bahçe kapısından çıkıp giderler. Kocan Kadar Konuş 2 - Diriliş Konusu Şebnem Burcuoğlu'nun ilk kitabı olan Kocan Kadar Konuş özellikle kadın okurlardan büyük ilgi görmüştü. Her ne kadar beğeniler kadar kadınları küçük düşürüyor diye tepkiler toplasa da bu kitabın başarısı pek etkilemedi ve kitap kısa sürede beyazperdeye de uyarlandı. Şebnem Burcuoğlu ikinci kitap için hayranlarını pek bekletmedi ve Kocan Kadar Konuş 2 Diriliş romanı ile yeniden hayranları ile buluşuyor.


Koku, Patrick Süskind'in 1979'da yayımlanan ilk romanıdır. Süskind bu romanla uluslararası üne erişmiştir ve Koku yazarın başyapıtı sayılmaktadır. Yazar, bu romanda kokuları kelimelerle tanımlayabilme başarısı göstermiş ve aslında kokuyu insanın benliği olarak düşünmemizi istemiştir. Böylesi alegorik bir anlatımı harika bir kurguyla, akıcı bir dille sunması ile okuyucuyu kendisine hayran bırakmıştır. Jean Babtiste Grenouille, Fransa'da yılın en sıcak günlerinden birinde Rue Aux Fers'de bir balıkçı tezgahının yanında doğdu. Öyle bir doğum ki, annesi daha önceki beş çocuğunda da yaptığı gibi, sancı geldiği gibi balık bıçağıyla o anda işi halletti. O dönemde kentler, caddeler gübre, sidik, çürümüş tahta ve sıçan yağı gibi pis kokularla kaplıydı ve Grenouille de işte böyle pis kokuların içinde doğdu. Doğumun ardından annesi ölü balıkların pis kokuları nedeniyle tezgahın yanına düşüp bayıldı. Yeni doğan çocuk koşuşmalar, bağrışmalar ve değerlendirmeler sonucu sütanneye verildi. Annesinin ise daha önceki çocuklarını da bu şekilde doğurup ölüme bıraktığı için kafası uçuruldu. Sütanne birkaç zaman geçtikten sonra bu çocuğun diğer çocuklardan farklı olduğunu sezdi. Ne yaparsa yapsın bu çocuk insan gibi kokmuyordu. Bunun ardından onun bir şeytan olduğunu düşünüp elinde sepetle Papaz Terrier'e gitti ve çocuğu ondan almasını istedi. Papaz onu para karşılığında başından savmaya çalıştı ama sütanne para istemediğini, yalnızca bu çocuğun insan olmadığını ve çocuktan bir an önce uzaklaşmak istediğini söyledi. Bunun üzerine Peder de çocuğu kendinden uzaklaştırmak istedi. Çünkü sütannenin söylediklerine inanmaya başladı. Madam Galliard adında tanıdığı başka bir sütanne vardı ve çocuğu ona teslim etti, bir yıllık ücreti de peşin ödedi. Zaman geçti, Granouille Madam Galliard'ın evinde büyüdü. Granouille o kadar nefret edilecek ya da tiksinilecek bir çocuk olmamasına rağmen orada da onu kimse sevmedi. Granouille de tüm insani duygulardan yoksun olarak büyüdü. Aşk, sevgi, başkalarını düşünmek gibi duygulardan hiçbirine sahip olmadı. Granouille'nin ahım şahım bir zekası da yoktu; ancak, diğer insanlar gibi kokusu olmamasına rağmen çok iyi koku almaktaydı. Hatta kilometrelerce uzaktan bile her kokuyu ayırt edebiliyordu. Granouille genç bir çocuk olduğunda bir dericinin yanında çalışmaya başladı ve orada çalışkanlığını gösterdi. En zor işleri bile rahatlıkla yapabiliyordu. Çalışkandı çalışmasına ama kafasında bir parfüm dükkanında çalışmanın hayalini kuruyordu. Bir gün patronu tarafından, işlenmiş derileri bir parfüm dükkanına teslim etmek üzere gönderildi ve orada kokular konusundaki marifetini gösterince parfümcü çocuğu işe almak istedi. Parfümcü iyi bir para karşılığında Granouille'yi dericiden aldı. Parfümcü şehrin en iyi parfümcülerinden biriydi. Ancak son zamanlarda işleri iyi gitmiyordu ve iflas etmek üzereydi. Granouille'nin üstün koku yeteneği sayesinde çok iyi kokular üretmeye başladı ve bu sayede dükkan sahibi tekrar şehrin en ünlü parfümcüsü olup çok iyi paralar kazandı. Granouille, dükkan sahibini başarılara götürdükten sonra işinden sıkılmaya başladı ve insan kokusundan da bıkmıştı. Tüm kokulardan uzaklaşmak istedi. Bu amaçla günlerce süren bir yolculuk yaptı ve hiçbir insan kokusunun olmadığı bir dağa yerleşti. Granouille insan kokularından uzakta dağda tam yedi yıl geçirdi. Ardından aklına bir fikir geldi ve dünyanın en iyi kokusunu yaratmak amacıyla geri döndü. Bu amaçla, genç, güzel ve bakire kızların peşine düştü. Onları öldürmeye ve parfümcülere özel bir yöntemle kokularını almaya başladı. Genç kızların sürekli öldürülmesi şehirde büyük korku saldı. Şehrin en güzel kızının babası durumu anlayıp, kızını kurtarmak için kızıyla bir yolculuğa çıktı. Fakat Granouille'nin en büyük amacı zaten o kızın kokusunu alabilecek yeteneğe sahip olana dek bir sürü kız öldürmekti. Babası ve kızı ne kadar çok uzaklaşsalar da, Granouille kızın kokusunu aldı ve onları konakladıkları yerde buldu. Kızı öldürdü ve kokusunu aldı ve dünyanın en iyi kokusunu üretmiş oldu. Fakat bir süre sonra cinayetleri işleyenin Granoulle olduğu anlaşıldı ve yakalandı. İdam edileceği gün Granouille ne yapacağını biliyordu. Yarattığı kokuyu sürdü ve idam edileceği meydana indi. Kokusuyla tüm kalabalığı büyüledi ve kimse onu idam etmek istemedi.


Kolera Günlerinde Aşk terk edilmiş bir sevgilinin umudunu hiç kaybetmeden sabırla bekleyişini anlatıyor. Akıllardan kolayca silinmeyecek bu hikaye oldukça merak uyandırıcı ve etkileyici bir eser olarak karşımıza çıkıyor. Tam elli üç yıl yedi ay on bir gün önce Florentino Ariza bir telgraf götürdü Lorenzo Daza'nın evine. Burada iyi haber getirdiği için parasını aldı ve dönerken bir görüntüyle karşılaştı. Annesine kitap okumayı öğreten bir kız. Bu kız Fermina Dazaydı ve gördüğü gibi aşık olmuştu ona. Kısa bir zaman içinde kendisini onların evini gören bir bahçede her öğlen ikide kitap okuyormuş gibi yaparken buldu. Amacı her gün kızı az da olsa görebilmekti. Fermina Daza bunu fark etmiş ve o da her gün aynı saatte bahçeye çıkar olmuştu. Bu kısa görüşlerin sonu bir mektupla oldu. Florentino Ariza tüm cesaretini toplayarak onunla evlenmek istediğini belirtti. Kız bir mektupla cevap vereceğini ve o süreye kadar bir daha buraya gelmemesini söyledi. Uzun bekleyişin sonunda cevap gelmedi ve Florentino Ariza cevabı almak için bahçelerine gitti tekrar. Fermina Daza cevap vereceğini belirtti. Babası bu gizli ilişkiyi öğrenmişti ve onu uzaklara götürmeye karar verdi. Fermina Daza babasına küs bir şekilde bu geziyi kabul etmek zorunda kaldı ve gitmeden önce saç örgüsünü keserek Florentino Ariza ya adresini de belirterek göndermişti. Gittikten sonra birbirlerine telgraflar göndermişler ve aşkları daha da pekişmişti. Geri döneceğini belirten Fermina Daza heyecan içinde buluşmayı bekliyordu. Florentino Ariza ise bir an bile bıkmadan bekledi. O gün geldiğinde Fermina Daza onu gördü ve hayal kırıklığına uğradı. Karşısında gördüğü kişi solgun ve silik bir tipti ve onunla evlenemeyeceğini anladı. Böylece ilişkileri sona ermiş oldu fakat Florentino Ariza için sonu olmayan bir bekleyiş başladı. Bu bekleyişin en başında Fermina Daza'nın evlenmesi yer alıyordu. Doktor Juvenal Urbino ile kolera hastalığına yakalandığı zaman karşılaşmışlar ve tedavisi sırasında doktor ondan etkilenmişti. Uzun uğraşlar sonucunda evlenmek için Fermina Daza'yı ikna etmişti fakat aşk evliliği değildi bu. Yine de birbirlerine olan sevgileri bu evliliği doktor ölene kadar sürdürmeye yetmişti. Onların evliliği süresince Florentino Ariza Fermina Daza'yı sevmeye hep devam etmiş, birçok gönül ilişkisi olmasına rağmen kimseyle evlenmemiş hep onu beklemişti. Doktorun ölüm haberini aldığı gibi evlerine gitti ve yıllar sonra ilk kez konuştuklarında onu hala sevdiğini söyledi. Fermina Daza ise buna çok kızarak onu kovdu ve hakaret dolu üç sayfalık bir mektup yolladı. Florentino Ariza ise bu mektuba yılların birikimini sade fakat tüm gerçekliği ile yazmış ve Fermina Daza'yı etkilemeyi başarmıştı. İki yıl boyunca her gün gönderdiği mektupları okuduğunu bilmeden yollamaya devam ediyordu. En sonunda evine gitmeye karar verdi ve her salıyı beraber geçirir oldular. Fermina Daza yıllanmış bir aşkın farkına yeni varıyor ve onu gömdüğü yerden çıkarıyordu. Florentino Ariza ona on bir gün sürecek bir gemi yolculuğu teklif etmiş ve o da kabul etmişti. Bu yolculuk onlara aşklarını en yeniden yaşatmış ve birbirlerinden bir an olsun ayrılmıyorlardı. Fermina Daza eve dönmek istemiyordu ve herkesten uzak yaşamak istiyordu. Florentino Ariza gemide kalabilmek için bir fikir düşündü ve kaptana sarı bayrağı göndere çekmelerini söyledi. Sarı bayrak gemide kolera hastalarının olduğunu ve gemiye kimsenin gelmemesi gerektiğini gösteriyordu. Böylece az ömürleri kalmış bu iki eski aşık tüm ömür boyu sürecek aşk yolculuğuna herkesten uzak çıkmış oldular. güzel bir kitaptı adamın kendine has bir tarzı var hikayeleri farklı ele alıyor 24-12-2015 21:37 ağlayarak okudum bazı yerleri 21-01-2016 09:33 askı ve romantızmı sevıyorsanız mukemmel bır roman 12-04-2016 12:06 kitabı okudum ve aşkla alakası yok ihanet var sen biri 56 yil sev ama başka kadınlarla ilişkin olsun kitabı okurken çok sıkıldım +18 iğrençti neden okudunuz diye sorarsanız hocamız ödev vermişti o yüzden yoksa asla okumazdim zaman kaybı ben hiç beğenmedim saf aşk yok .ben kitabın aşk kitabı olduğunda sevinmiştim ama benim diğer kitaplarda okuduğum aşkla alkası yok.artık aşk kitapları okumamaya karar verdim. 24-04-2016 10:58 kitabı beğenmeyen bazı zatı muhterem arkadaşlar acaba neden begenmediklerini söyleyebilir ler mi 09-07-2016 03:09 bu gün darbenin üzerinden bir hafta geçti.köşe yazımı hazırlarken yazının ismi konusunda çok çelişkiler yaşadım. darbe günlerinde aşk'ı anlatıyordum."darbe günlerinde aşk" diye yazmayı göze alamadığım için adını " kolera günlerinde aşk-1-2 " diye belirleyince filmi tekrar izleme ihtiyacı duydum.ne kadar çok benziyor muşuz birbirimize...yıldızlar yüreğinin yoldaşı olsun sevgili marguez.. 22-07-2016 14:27 kitabın konusu çok güzel klask gabriel garcia kitabı karakterler güzel işlenmiş çok beğendim kitabı 11-10-2019 10:14 yazarın bence en başarılı kitabı. dili biraz ağır,isimler karışabiliyor ya da konudan kopabiliyorsunuz ama dikkatli okuyunca zevk alınacak yazarlardan. konu; florentino ariza isimli gencin varlıklı güzel kızı lorenzo daza'ya ilk görüşte aşık olur. bir süre sonra aşkına karşılık bulur ve görüşüp mektuplaşmaya başlarlar. ancak daza'nın babası bu birliktelikten memnun değildir ve kızını şehir dışına yollar. bu ayrılık yinede genç aşıkları birbirinden koparamaz ve mektuplaşmaya devam ederler. daza şehre geri döndüğünde ise aşık olduğu çocuğu bıraktığı şekilde bulamaz ve kendisine bambaşka bir yol çizer. ancak inatçı aşığımız ariza bu işin peşini bırakmaz. bir ömür beklemek zorunda kalsada sevdiği kadından vazgeçmez. tüm zamanların en romantik kitabı diyebilirim.