Toprak Ana romanı, tarlasını ailesi kadar seven Tolganay'ın onunla dertleşmesiyle başlar. Daha küçücük bir çocukken toprakla tanışan Tolganay, önceleri toprakla neşe içinde oynarken, sonraları toprağı sürüp, geçimini sağlamaya başlar. Onu toprakla tanıştıran dedesinin borçlarıdır. Daha sonra o da ailesi gibi bir toprak işçisi olur. Bir süre sonra Tolganay, kendisi gibi toprak işçisi olan Suvankul'a aşık olur ve evlenirler. Tarlalarda çalışarak geçimlerini sağlarlar. Hayatlarını toprakla kazanırlar. Üç çocukları olur. Traktör sürmeyi öğrenen Suvankul, köye ilk traktörü getiren ekip başıdır. Aradan yıllar geçer. Çocuklar büyür. Kasım babasının izinden giderek biçerdöver sürücüsü olur. Maysalbek öğretmen olmak için, köy okulunu bitirince kente gider ve en küçükleri Caynak da Gençlik Kolu Kulübü'nün başkanı olur. Bir süre sonra Kasım evlenir ve eve gelin gelir. Tolganay gibi herkes bu durumdan memnundur. Tolganay, Suvankul, Kasım ve gelin Aliman hasat zamanlarını tarlada beraberce geçirirler, her şey yolundadır. Hayat onlar için güzel giderken, bir gün ansızın tarlaya gelen bir Rus askerinden savaş çıktığı haberini alırlar. Köydeki erkekler birer birer askere çağrılır. Ve bir gün Kasım'ın da askerlik çağrısı gelir. Bütün aile ne kadar üzülse de onu askere uğurlarlar. Aile daha sonra Maysalbek'ten de askere çağrıldığını öğrendikleri bir mektup alır. Savaş tüm hızıyla devam ederken, cephedeki erkek yetersizliğinden, bir gün Suvankul da askere çağrılır. O günden sonra ekip başı görevi Tolganay'a verilir. Tolganay tüm zorluklara rağmen var gücüyle çalışır. Caynak zaman zaman eğitime çağrılan köyün genç delikanlıları arasındadır. Bir gün, anasına eğitime gittiğini söyleyerek cepheye gider. Niyeti Tolganay'ı üzmemektir. Evinin bütün erkeklerini cepheye gönderen Tolganay, bir gün oğlu Kasım ve kocası Suvankul'un şehit olduğu haberini alır. Şehit haberleriyle perişan olan Tolganay gelini Aliman ile hayata kaldığı yerden devam eder. Ancak bu sefer de oğlu Maysalbek'ten umutsuz bir mektup alır ve bir oğlunu daha cephede kaybeder. Uzun süre Caynak'dan da haber alamayınca onu da yitirdiğini düşünüp bütün umudunu kaybeder. Tolganay cephede kaybettiği tüm erkeklerinin acısını gelini Aliman ile dindirmeye çalışır, onu kızı gibi sahiplenir. Savaşın izleri yavaş yavaş silinmeye başlar. Zaferin gelmesi yakındır. Cephelerden evlerine dönen askerler, yeniden tarlalarda çalışmaya başlarlar. Tolganay gelini için endişelenmektedir. Onun evlenmesi gerektiğini düşünür. Ancak Aliman evlenmek istemez. Sonbahar aylarında sürü otlatmaya gelen bir çoban, Aliman'ı hamile bırakır. Ancak Tolganay bu durumu çok sonraları öğrenir. Aliman'ın doğumu yaklaştıkça Tolganay'a olan davranışları değişir. Tolganay bir gece ahırda Aliman'ı doğum sancıları içerisinde bulur. Aliman hastaneye giderken, yolda doğum yapar. Ancak ölür. Tolganay ismini Canbolat koyduğu torununu zorluklar içerisinde büyütür. Toprak Ana Konusu


Çok fazla sayıda polisiye roman okuyanlar genelde bu tarz kitapların klasik gidişini bilirler. Ortada gizemli bir cinayet vardır ve yazar tek tek şüphelileri şüpheli olduklarının üzerine basa basa okurlarına sunar ve sonunda katil onlardan biri çıkmaz. Böylece okuyucuyu şaşırttıklarını sanırlar. Bir de en sonuna katil ile işi çözenin karşılaşmasını koyarlar. İşte Paula Hawkins'in Trendeki Kız romanı böyle klasik bir polisiye roman. Öncelikle belirtmek isterim ki kitabın ilk yarısı gerçekten çok sıkıcı. Alkolik bunalımda olan bir kızın sürekli tekrarlanan tren seyahatlerini okuyoruz. Tamam, kurbana olan ilginç bağını göstermek için gerekli fakat fazla uzatılmış diyebiliriz. İkinci yarısı ise hızlanıyor ve merak artıyor ama yazar da bu kısımda klasik polisiye roman taktiklerini kullanınca bu tarz kitapları okuyanlar katilin kim olduğunu ve sonunda ne olacağını biliyor. Rachel adındaki kız her gün tren ile yolculuk ediyor ve tren yolunun kenarındaki bir evdeki çift sürekli onun dikkatini çekiyor. Yaşadıkları huzurlu hayat o kadar ilgisini çekiyor ki onlara takma isim bile veriyor. Bunun en büyük nedenlerinden biri ise o çiftin yaşadığı evin hemen yakınında kendisinin de bir zamanla hayalini kurduğu ev yer alıyor. Rachel bir zamanlar evlidir fakat çocuğu olmayacağı öğrenince bunalıma girer ve içmeye başlar. Bunun üzerine kocası onu aldatır ve aldattığı kadın ile evlenerek çocuk sahibi olur ve Rachel'in hayalini kurduğu evde oturur. Bu yüzden bu çifte baktıkça onlarda bir anlamda kendi geçmişini, kendi hayalini görür. Fakat bir gün kadını başka bir adam ile görünce şaşırır ve hayal kırıklığına uğrar. Rachel bir gün karşılaştığı haber ile daha da şoka uğrar. Sürekli izlediği çiften kadın kayıplara karışmıştır ve kocası şok içindedir. Böylece Rachel çiftin gerçek adlarını da öğrenir. Şüpheli kocadır fakat Rachel buna inanmaz. Bir kaç gün önce gördüğünü kocaya iletmek üzere evin yoluna gider. Adamın ona inanması için de eşinin bir dostu olduğunu ve trenden gördüklerini adama anlatır. Aynı şekilde bildiklerini polise de aktarır fakat alkolik olması ve eski kocasını sürekli rahatsız etmesi nedeni ile söyledikleri dikkate alınmaz. Dahası Rachel kadının kaybolduğu gece yine kocasını rahatsız etmek için sarhoş bir halde o bölgededir ama o gece yaşananları hatırlayamaz. O geceden kalan tek şey bir şekilde yaralandığı ve kaybolan kadının eski sevgilisinin yeni eşine çok benzemesidir. Polis sonunda kaybolan kadının cesedini bulur ve kadının hamile olduğu ortaya çıkar. Tüm şüpheler kocanın ve kadının kocasını aldattığı sevgilisinin üzerine çevrilir. Rachel de olayı çözmek, sempati duyduğu kocayı kurtarmak için araştırmalarına devam eder. Fakat ölen kadının kocası Rachel'in eski bir dost olmadığını dahası alkolik olduğunu öğrendiğinde ona şiddet uygular. Bunun üzerine Rachel onun da katil olabileceğine inanır. Rachel kendini bir çıkmaz içinde bulduğu anda tren istasyonunda karşılaştığı biri o gece olanlara dair onun hatırlamasını sağlar. Rachel artık gerçeği bilir fakat kimsenin ona inanmayacağını da bilir. Şüphesinde haklı olduğunu öğrendiğinde ise katil ile yüz yüzedir. Başta da dediğim gibi polisiye romanları sevenler için kitabın sonu pek heyecan verici değil. Zaten yazarın şüpheliler üzerinde çok fazla durup şüpheli olacak kişiyi görmezden gelme çalışması katili ele veriyor. Bundan sonra sadece haklı olup olmadığını anlamak için kitabın devamını okuyorsunuz ve çok da klasik bir şekilde bitiyor zaten. Yazan: Kitap Kurdu Trendeki Kız Konusu Paula Hawkins çok iyi bir yazar fakat nedense kitapları Türkçeye pek çevrilmedi. Trendeki Kız romanı onun Türk okuyucuları ile buluşturan ilk kitap ve kitap aslında Paula Hawkins için de bir ilk. Trendeki Kız kitabı Paula Hawkins'in yazdığı ilk gerilim polisiye türündeki romanı. Gerçek anlamda patlamayı da bu kitap sayesinde yaptı. Romanda Rachel adındaki karakterin yaşadıkları anlatılıyor. Rachel eşi tarafından aldatılmış ve bu yüzden alkolik olan işsiz bir kadındır. Yaşadığı bunalım ve alkol nedeni ile hafızasında sürekli gitgeller yaşıyor ve her gün aynı tren ile yolculuk yapıyor. Bu yolculuklar sırasında sürekli trenin penceresinden aynı mutlu çifti görüyor ve onların hayatı ile kendisinin terk edilmese yaşayacağı hayatı karşılaştırıyor. Daha sonra demiryolunun yakınında bir kadın öldürülüyor ve hikaye de tam burada başlar. Rachel, boşandığı eşinin yakınında oturan bir kadının öldürülmesi ile işin içine dahil olur.


Kan nehri savaşını daha önce hiç duymuş muydunuz ? İşte o savaşın bedelinin Zulular tarafından nasıl ödendiğiyle hiçbir Avrupalı ilgilenmez. Eli taş balta tutan yerliler, eli tüfek tutan yerleşimciler tarafından katledildi. Süresi saatlerle kısıtlı olan savaşın sonunda 3.000-3.500 arası Zulu hayatını kaybetti. ''Tüfek'' onları yenmişti. Avrupalı yerleşimciler tarımdan umduklarını bulamayıp, sıtmayla cebelleşirken adeta işi inada bindirmişlerdi. Belçikalılar bin yıllık tropikal medeniyeti gözlerini kırpmadan yaktılar. Bir çok yerli madenler ve demir yolu inşaatında zor şartlar altında çalıştı. İtildiler, kakıldılar ve vicdanı olan her insanın kalbini yerinden sökebilecek tarzda zulme maruz kaldılar. ''Çelik'' onları yenmişti. Avrupalıların mikroplar evcilleştirmesi sonrası, yerliler eskiden bağışıklıkları olan ve sulu alanlarda yaşamadıkları için yakalanmadıkları sıtma hastalığının pençesinde didindiler. Yaşı beşten küçük çocuklar için hayat başlamadan bitiyordu. Anneleri bu çocukların başında sürekli bekledikleri için ekonomiye katkıda bulunamıyorlardı. Böylelikle ''mikrop'' onları yenmişti. Çeliğin, mikropların ve silahın dünyamızı şekillendirmesi sonucu Afrika fakir bir geleceğe mahkum oldu. Bu cümleler Tüfek, Mikrop ve Çelik kitabına ismini veren tüfek, mikrop ve çeliğin geçmişteki dünya insanların hayatlarını nasıl etkilediğini özetleyerek anlatıyor. İnsanlık tarihi birçok toplum üzerinden örneklendirilerek anlatılıyor. Örnek olarak, bir arada yaşayan bir topluluğun zaman içerisinde farklı adalara yayılarak Maoriler ve Morioriler ayrılmasıyla doğal bir tarih deneyi başlıyor. Morioriler avcılığa ve yiyecek toplayıcılığına döndü. Maoriler çiftçilikle yaşamını sürdürdü. Bu karşıt seçimler ileride aralarında çıkacak çatışmanın kaderini belirledi. Maoriler çiftçilikte kendilerini geliştirdiler, daha çok ürediler. Topraklarını korumak için savaşçılıkta ilerlediler. Buna karşın küçük bir topluluk olarak kalan Morioriler aralarındaki sorunları barış yoluyla çözüyorlar. İki topluluk savaştığında Maoriler galip geliyor. Bu doğal tarih deneyinde çevrenin insanlar üzerinde ve seçimlerinde daha açık bir şekilde yazgılarında ne kadar etkili olduğunu göstermiştir. Geçmişte Ortadoğu evcilleştirilmiş en çok hayvanın bulunduğu, hayvanları ve insanları besleyecek kaynağın bol olduğu bir yerdi. Evcil hayvanlar yetiştikleri bölgeden çıkarıldığında o çiftçi için fazladan yük oluşturuyordu. Çünkü belirli bir bölgede yaşayan hayvanın verimi en yüksek o bölgede olur. Bölgesinden çıktıkça verimi düşer. Bu hem hayvanın gereksinimlerini karşılayacak olan çiftçiye hem de halka yüktür. Bu nedenle Ortadoğu'da kültür olarak çok gelişkindi. Dünyayı var eden kültürün kaynağıydı. Tüm üstünlüklerine rağmen Ortadoğu, günümüz dünyasının iktidar merkezi ya da bir zamanlar olduğu gibi tahıl ambarı neden değil? Bu soruya cevabı Diamond, şöyle veriyor: Ortadoğu coğrafyası bereketliydi ancak kuraktı da ve ekolojisi yoğun tarımı kaldıramayacak kadar kırılgandı. İnsanlar o dönemde coğrafyayı tahrip ediyor, toprağı verimsizleştiriyor ve su kaynaklarını büyük bir hızla tüketiyordu. Topraklarını işleyemeyen/ yönetemeyen Ortadoğu insanları göç etmek zorunda kaldı. Böylece bereketli hilalde bulunan kaynaklar Ortadoğu'dan çıkarak tüm dünyaya yayılmaya başladı. Bu yayılma Kuzey Afrika'da Mısır medeniyetini, Avrupa'da ise Avrupa medeniyetini var etmişti. Yani Ortadoğu aynı zamanda medeniyetlerin tohumlarını salmıştı dünyaya. Bereketli hilalden götürülen bitkisel ve hayvansal besinler o kadar verimli bir şekilde üretiliyordu ki Mısır'da piramitleri yapabilecek insan kitlelerine ve yine Avrupa'da farklı zanaatlarla uğraşan insanlara yetebilecek güçteydi. Avrupalılar bu besinleri 16. ve 17. yüzyıllarda Yeni Dünya'ya kadar taşıdılar. Yeni Dünya'da, İnka medeniyeti ile karşılaşan İspanyol savaşçılar çok kısa sürede İnka ordularındaki askerleri yendiler. Bu zaferlerdeki en temel neden İspanyolların Yeni Dünya'ya götürdüğü mikroplar ve kullandıkları savaş aletleri idi. Kökeni bereketli hilalden gelen ve tıpkı Avrupa'da olduğu gibi diğer coğrafyalara yayılan bu savaş aletlerini geliştirmeyi Avrupalılar başardı. Avrupalılara bu imkanı sağlayan etmenler ise kıtaların şekli, hayvan ve bitki dağılımı, Avrasya teknolojisinin yayılımı gibi coğrafik etmenlerdi. Mikrop işgalcilerin farkında olmadıkları en büyük silahlarıydı. Tüfekse onların somut görünen silahıydı. . Mikrop, çelik ve tüfek Avrupa'dan çıkmış, masumca yaşayan toplumların laneti olmuştur. Tüfek, Mikrop ve Çelik, antropoloji alanında Türkçeye çevrilmiş nadir kaynaklardan. Bu kaynakta evrimcilik kuramı merkezde olup difüzyonizm kuramından da biraz bahsedilmiştir. Difüzyonizm, kültürlerin bir merkezde doğup, yayıldığını öngörür Jared Diamond Tüfek, Mikrop ve Çelik kitabında insanlık tarihi hakkında hiç sormadığımız soruların merakını düşmüş ve bu soruları kitapta bizim için cevaplıyor. İnsanlık tarihini derinlemesine araştırıp bize yalın bir dilde aktarmış. İnsanlık tarihini oldukça anlaşılır bir biçimde okurlarıyla buluşturmuş. Kitap bittiğinde dünyada neden her yerin eşit derecede gelişmediğini, bu gelişmelere sebep olan etkenleri ve gelecek üzerine öngörüleri edinebilirsiniz. Bu konu hakkında daha fazla bilgi sahibi olmak için Daron Acemoğlu'nun Ulusların Düşüşü kitabını okumanızı tavsiye ederim.


Adam tünele bindiğinde bir çocuk fark etti. Çok mutlu bir çocuk. Tünele binmekten dolayı çok mutlu olan bir çocuk. Bir şeyi ilk kez deneyimlemiş olmanın mutluluğu vardı çocuğun üzerinde. Bunu fark etti adam. İyice izledi. Belki kendisi de ilk bindiğinde bu kadar mutlu olmuştu, hatırlamıyordu. Çocuk kendisinin ona baktığını fark edince gülümsemesi soldu adeta. Sonra indi tünelden mutlu mutlu ilerledi. Sevgilime Mektuplar İşsiz adam, ayrılmış olduğu sevgilisine verdiği sözü tutmak için bir işe girmeye çabalar. Sonunda bir gazetede röportaj işi bulmuştur. Görevi fabrikaları gezip işçinin, işverenin durumlarını gözler önüne sermek, haber yapmaktır. İlk gittiği fabrika çok büyük bir fabrikadır. Ancak fabrikanın sahibi başka gün gelmesi için rica eder. Başka bir yere geçtiğinde işçilerin halinin içler acısı olduğunu görür. İşçilerin hastalanması, haklarını alamaması, eldivensiz, çizmesiz tehlikeli işlerde çalışıyor olmaları patronları zerre ilgilendirmediğini, işçilerin hallerinin kötü olduğunu görür. En büyük fabrikaya gittiğinde her şey tamdır ancak bunun bir gösteriş olduğu çok bellidir. İşçiyi kimse hesaba almıyor, durumunu, haklarını umursamıyor. Fakirin halinden hep fakir anlıyor. Zenginler ise fakirlerin emeğini yiyor. Ama hiç doymak bilmiyor. İki Kişi Arasında Kendisi sevgilisiyle gezerken bir kadın bayılır yanlarında bu kadına ne olduğunu anlamazlar en başta. Ardından açlıktan olabileceği gelir akıllara. Sahi insanın yalnızca karnı mı aç olabilir? Ruhumuz acıkamaz mı? Sevgiye, ilgiye, bazen hüzne... sebepsiz ağlama hissi üzüntüye duyduğumuz ihtiyaçtan da gelebilir. Sevgiliye Mektup Savaş zamanı ayrı kalan sevgililer. Biri "Memleket bu haldeyken bana duygularından bahsetme." Diyor. Diğeri de "Savaşı onlar başlattıysa bitirecek olan biziz." diyip aşkından, hayallerinden bahsetmeye devam ediyor. Umut ediyor bir gün savaşın biteceğini, sevgiliye kavuşacağını. Savaşlar çok şey götürüyor insandan. Sevdiklerini, evlerini, ülkelerini ama zihnin içine karışmaya hiç kimsenin gücü yetmiyor. Ne umudumuzu sökebiliyorlar ne hayallerimizi yok edebiliyorlar. Rakı Şişesinde Balık Olmak İsteyen Şair Orhan Velidir bu şair. Nurullah Ataç ile küskündürler bir ara. O ara Nurullah Ataç 'a sorulduğunda iyi şairdir ama tanımam demiştir. Orhan Veli'ye Nurullah Ataç sorulduğunda ise Şiirden anlar hakkını yiyemem der. Ardından Orhan Veli ile bir sohbettir başlar. En çok hangi şairleri seversiniz diye sorarlar. O da isimsiz şairleri, türküleri oluşturanları cevabını verir ve okur hemen ezberden bir tane. Şiire ne zaman başladın diye sorulacak olduğunda şairliği bir hastalık olarak tanımlar. Bu hastalık çok küçükken 11-12 yaşlarında başlamış, öyle bahsediyor kendisi. Geçmiş şiirlerini eleştiriyor daha sonra. O şiirleri artık beğenmediğini söylüyor. Artık Halk edebiyatından faydalandığını vurguluyor. Kendisinin en sevdiği şiiri olarak "sere serpe" yi okuyor. Ardından gidiyor Orhan Veli Anadoluhisarına doğru. Değerlendirme: Usta hikayeci Sait Faik'in hikayeleri hep çok yavaş akıyor bende. Her kitabı sular seller gibi okuyabilirken söz konusu Sait Faik olunca okuyamıyorum bir türlü. Ondan ötürü de suçlu hissediyorum hep kendimi yazara karşı. Karşımda oturuyor, konuşuyor, anlatıyor ama ben bir türlü anlamıyorum gibi hissediyorum. Onda kendimi mi bulamıyorum, napıyorum hiç anlamıyorum. Kitaplarının etkileyici yanı çok fazla aslında. Anlaşamasam da seviyorum kendisini, eserlerini umuttan, halktan bahsedişini. Galiba onu anlayabilecek düzeye erişemedim henüz. Sait Faik severlerinin sevgiyle okuyacağı bir eser.


Peyami Safa'nın Türk İnkılabına Bakışlar adlı eseri 1938 yılında Cumhuriyet Gazetesi'nde tefrika edilmiş, aynı yıl kitap olarak bastırılmıştır. Bu eser temel olarak iki ana bölüme ayrılmaktadır. İlk bölümde yazar, Tanzimat'tan Cumhuriyet'e dek Türk aydınları arasındaki inkılap ve değişim düşüncelerine yer vermiş, Osmanlı'yı kurtarmak için öne sürülen Osmanlıcılık, İslamcılık, Batıcılık ve Türkçülük düşüncelerini tartışmıştır. Peyami Safa'ya göre bu dört siyaset anlayışı aslında birbirinden tamamen kopuk değildir, iç içe geçmiş durumdadır. Bu düşüncelerin yayın organlarında diğer düşünce sistemine sahip yazarların metinlerine yer verilmesi, ayrıca bazı hususlarda farklı düşünce tarzlarının aynı kanaatte olması bunu göstermektedir. Her biri Osmanlı Devleti'ni kurtarma hedefine sahip bu siyasi düşüncelerin Batı dünyasına karşı yaklaşımları da birbirine yakındır. Osmanlıcılık ve İslamcılık, Batı'yı yalnızca ilmi açıdan örnek almayı ama kültürel anlamda Doğu dünyasına bağlı olmayı önerirken Batıcılar Avrupa'yı hem kültürel hem de bilimsel açıdan örnek almayı savunur, yani Osmanlı, her açıdan Batılı bir devlet olmalıdır. Türkçüler ise Batı'ya karşı tavırlarında Osmanlıcılara ve İslamcılara yakın bir hareket düşüncesi içerisindedir. Batı ilmi açıdan örnek alınmalı ama bir Turan ülküsü devam ettirilmeli yani Orta Asya Türk dünyasına bağlı kalınmalıdır. Osmanlı Devleti'nin son dönemlerinde ortaya çıkan bu siyasi düşünceler ilk inkılap düşüncelerinin de yeşerdiği ortamlardır. Medeni hukukun kabulü, harf devrimi ve Latin harflerinin benimsenmesi, Batılı tarzda kılık kıyafet, Avrupa standartlarında eğitim gibi düşünceler ilk olarak bu dönemde ortaya çıkmıştır. Türkiye Cumhuriyeti, kurulduğu andan beri bu düşüncelerden bazılarını hayata geçirmiştir. Bununla beraber Mustafa Kemal Atatürk'ün öncülüğünde gerçekleştirilen Türk inkılabı, kendinden önceki düşüncelerin çok daha üstünde bir hamledir. Öncelikle Türk inkılabının daha önceden ortaya konan belirli bir planı ve programı yoktur yani bu hareket temellerini bizzat hayattan ve yaşamsal zorunluluklardan almıştır. Bundan dolayı ayağı yere basan, akılcı bir inkılap hareketidir, idealist değildir. İkinci olarak Türk inkılabı, Osmanlı dönemindeki Batıcıların savunduğu gibi Avrupa'yı hem kültürü hem de bilimiyle kabul etmiş ama onlar Osmanlı Batıcılarının hayalperestliğiyle değil akılcılıkla hareket etmiştir. Kitabın ikinci bölümünde Peyami Safa, Atatürk'ün Batı'yı niçin olduğu gibi kabul ettiğini medeniyet bağlamındaki araştırmalarıyla ve düşünceleriyle ortaya koymaya, sonrasında Türk inkılabının hangi yönde gitmesi gerektiğini söylemeye çalışır. Ona göre Batı temellerini Eski Yunan, Roma ve Hıristiyanlıktan alan tek bir bütündür ama Doğu Brahman-Budist ve İslamiyetten oluşan iki ana kısma ayrılmaktadır yani tek bir Doğu yoktur. İslamiyet Hıristiyanlığın bir devamıdır, Eski Yunan felsefesinden etkilenmiş ve onu Avrupa'ya tanıtmıştır, ayrıca Osmanlı Roma'nın devletçi düşüncesini benimsemiştir. Dolayısıyla İslam dünyası Avrupa'nın üç temeline de sahiptir. O halde nasıl oldu da Avrupa hem bilimsel hem de kültürel olarak gelişirken Doğu ve özellikle İslam dünyası Batı'nın gerisinde kaldı? Peyami Safa'ya göre İslam dünyası ilk olarak akılcıydı, Yunan felsefesinden çeviriler ve şerhler yapıyordu, bilimsel çalışmalara katkıda bulunuyordu. İslam düşüncesinin zirveleri Farabi ile İbn Sina'dır. Ancak Ortaçağ'da Gazali, İbn Arabi ve Mevlana tarafından felsefe geri plana itildi ve İslam düşüncesinde çöküş başladı. Ayrıca İslam medeniyeti Hıristiyanlık, Yeni Eflatunculuk ve Budizm'den etkilendi ve mistik bir hal aldı. Bu da İslam medeniyetini geriletti. Batı dünyası ise İbn Sina ve Farabi'yi benimsedi, Eski Yunan düşüncesine döndü ve akılcılığı temel aldı. Bu sayede ilerleyebildi. Bundan dolayı Türkiye Batı dünyasını hem kültürüyle hem de bilimsel yönüyle örnek aldı çünkü medeniyet değişimi zorunluydu. Yazara göre akılcılık yanında şehirleşme de medenileşmenin temel koşullarındandır. Dolayısıyla Türkiye taşralılıktan şehirleşmeye geçmeli ve böylece medenileşmeye hız kazandırmalıdır. Bu yapılırken yalnızca ilmi düzeyde kalınmamalıdır çünkü ilim de kendi içinde tıpkı din gibi katı kurallara ve sınırlara sahiptir. Türkiye, ilimde kendini geliştirmekle birlikte, mistisizme sapmadan, Doğu'dan getirdiği sezgiciliği de muhafaza etmelidir. Bu eser, Türk inkılabı hakkında yazılan ilk eserlerden biri olması bakımından önemlidir. Mustafa Kemal Atatürk'ün yaşadığı dönemde yayımlanan bu yazılar, inkılap hareketlerinin propagandasını ya da eleştirisini yapmaktan ziyade bir medeniyet tahlili niteliğindedir. Türk inkılabının Tanzimat'tan beri bir sürecin ürünü olduğunu, temellerini hayattan aldığını ve var olan keskin medeniyet değişimin zorunlu olduğunu savunur.


Darwin, eserinin ilk bölümünde evcilleştirme etkisi altındaki varyasyona değinmektedir. Bu bölümde anlatılan evcilleştirme adı altında insan eliyle türlerin çeşitli yöntem ve yollarla değişmelerini ve farklı çaprazlama yöntemleriyle de yeni varyetelerin ortaya çıkmasını anlatmaktadır. Örnek olarak da güvercinleri detaylı olarak incelemiştir. Doğal seçilim kavramına bu bölümde giriş yapan Darwin insanların bile evcilleştireceği türleri seçerken yaşam koşullarını, dayanıklılıklarını ve hayatlarını sürdürme imkanı daha fazla olanların seçildiğini ifade etmiştir. Bütün değişim nedenleri göz önüne alındığında ister yöntemli ve çabuk, isterse bilinçsiz, yavaş ancak daha verimli bir şekilde uygulanmış olsun, seçilimin birikimli etkisinin başlıca yönlendirici güç olduğunu belirtmektedir. Kitabın ikinci kısmında birinci kısımda anlatılan insan eliyle gerçekleşen değişimin dışına çıkarak kendiliğinden gerçekleşen değişim kavramına odaklanılır. Kitapta sık sık "varyete" kavramı kullanılır ve bu kavram Darwin tarafından aralarında oldukça küçük farklar olan iki form genellikle varyete olarak kabul edilir şeklinde ifade edilmiştir. Yazılanları anlayabilmek için bu kavramı bilmek önemlidir. Doğal seçilime de değinip büyük cinslerin en çok serpilen ve baskınlık gösteren çeşitli varyeteleri olduğuna değinilmiş ve bu varyetelerin yeni ve farklı türlere dönüşeceğini ifade etmiştir. Bu büyük cinsler küçük cinslere parçalanacak ve evrendeki yaşam formları birbirleriyle alt üst ilişkileriyle bağlantılı gruplar haline geldiğini belirtmektedir. Üçüncü bölümde doğadaki savaşın sürekli olduğuna zaman zaman mevsimsel, dönemsel kırılmalar yaşandığına ve sonuç olarak en güçlünün, en mutlunun, en sağlıklının hayatta kaldığına değinmiştir. Burada güçten kastedilen fiziksel güç değildir; uyum gücüdür. Burada doğal seçilimin kurallarına büsbütün giriş yapar. Ayrıca bu durumu dayanaklandırmak için de sık sık örneklere yer vermiştir. Dördüncü bölüm doğal seçilim yani en uyumlu olanın hayatta kalması şeklinde başlıklandırılmıştır. Anlaşılacağı üzere doğal seçilim kavramının iyice derinleştirildiğini söyleyebiliriz. Bu kısımda ağaç üzerinden bir metafor geliştirerek doğal seçilimi somutlaştırmıştır. Büyük bir ağacın yeşil ve tomurcuklanan dalcıklarının türleri, önceki yıllarda oluşmuş olanların da yok olmuş türlerin uzun ardışıklığını temsil ettiğini belirtmiş. Ağaç yalnızca bir çalıyken gelişen dalcıkların yalnızca bir kaçı büyük dal haline gelebilmiştir. Ağacın ilk büyümesinden bu yana çürüyüp düşen dallar ise şu an yaşayan hiçbir üyesi bulunmayan ve yalnızca fosil olarak bildiğimiz tüm takım, aile ve cinsleri simgeleyebilir, şeklinde metoforunu açıklamıştır. Beşinci bölüme değişkenliğin yasalarına değinmiştir. Burada türlerin değişiminden organların değişimine pek çok konuya değinmiştir. Bir değişim bir varlığın çok az işine yarıyorsa ne oranda doğal seçilimin biriktirici etkisine ne oranda da yaşam koşullarının kati etkisine başvuracağımızı bilemeyeceğimizi ve değişimin yasalarına ilişkin bilgisizliğimizin derin olduğuna değinmektedir. Teorinin Sorunlu Tarafları isimli bölümde Darwin şu yüzyılda bile hala oturdukları yerden eleştiride bulunan pek çok kişiye ve zihniyete cevap vermektedir. Darwin, kuramının yüzde yüz doğru olduğunu savunmaz her zaman geliştirilmeye açık olduğunu iddia eder ve bunu yine meslektaşları olan bilim insanlarından bekler. Doğal Seçim Teorsine yapılan çeşitli itirazlar bölümünde görüşlerine yapılan çeşitli itirazlar üzerinde durmuş ve bazı konulara daha fazla açıklama getirmiştir. Elbette hepsine yer vermediğini çünkü eleştirilerin büyük bir bölümünün meseleyi anlama gayretinden uzak olduğunu ifade etmiştir. Örneğin ünlü Alman doğa bilgini teoriye bütün türlerin kusurlu olması gibi bir eleştiri getirmiştir fakat Darwin kesinlikle böyle demediğini ve organik varlıkların içinde bulundurdu koşullara göre yeterince mükemmel olmadığını ifade ettiğini belirtmiştir. Sekizinci bölümde evcil hayvanların zihinsel niteliklerinin değişkenlik gösterdiğini ve bu değişkenliklerin de kalıtıldığını göstermiştir. Bazı içgüdülerin de doğal seçilimin tüm organik varlıkları ileriye götüren genel yasanın küçük sonuçları olduğunu ifade etmektedir. Melezleşme bölümünde Darwin kısırlık, çaprazlama vb. konularda doğru bilinen yanlışlara değinip karşı tezlerini sunuyor fakat ilk çaprazların ve melezlerin kısırlığının kesin sebebine dair bilinmezliği de sık sık vurguluyor. Jeolojik kaydın eksikliği üzerine isimli bölümde teorinin karşısına konabilecek en net ve ciddi itirazın çalışmlaarın ara formlarda ve zaman içinde sayısız varyetenin varlığını işaret ederken neden bunlara ulaşılmadığı konusunu jeolojik kaydın eksikliği ile açıklamaktadır. Fakat bu eksikliğin teorisi için bir eksi anlamına gelmediğini tam aksine bu alanda çalışmalar yapılıp veriler elde edildikçe kuramının daha da güçleneceğini ifade etmiştir. Organik varlıların jeolojik olarak birbirini izlemesi isimli bölümde ise yine jeolojik kaydın eksikliği nelere yol açtığı ve neden böyle olduğu üzerinde durulmuştur. Ayrıca eski formların yok oluşuyla yeni formların ortaya çıktığı üzerinde durmuştur. Kitabın okurken en keyif aldığım bölümü Coğrafi Dağılım adı verilen iki kısmıdır. Belki de zaten bir şekilde üzerinde düşünüp merak ettiğim bir konu olduğu için merakımı cezbetmiştir. Özetlemek gerektiğinden farklı coğrafi konumlardaki türler incelendiğinde aynı sonuca varılmaktadır: Hangi devirde yaşarsa yaşasın ya da hangi uzak köşelere göç ederse etsin canlıların birbirleriyle basit nesil bağlarıyla bağlandıkları görülmüştür. Kitabın bir diğer bölümünde ise morfoloji, embriyoloji ve körelmiş organlara değinmektedir. Ardından gelen bölüm kitabın son bölümüdür ve kitabın geniş özetine yer verilmektedir. Eserin en büyük eksisi Viktoryen Akım denilen akımla yazılmış olmasıdır. Uzun ve süslü cümleler anlamayı zorlaştırmaktadır. Özellikle de fazla aşina olmadığımız ya da daha önce karşılaşmadığımız bilimsel kavramlarla birleşince okuyucuyu yorabilmektedir. Ben de eseri okuyup özetlerken hayli zorlandım ve kitabı okurken de bitirdiğim anda da tekrar okumam gerektiğini düşünüyordum. Yani evrim üzerine ilk okumalarınıza bu kitaptan başlıyorsanız pek de doğru tercih yaptığınızı söyleyemeyeceğim.


Bilindiği üzere bu romana Türkiye'de ilgi son yıllarda fazlasıyla artmıştır. Bu artışın nedeni bana göre, popüler kültür içinde ve sosyal medyada sıkça romanda geçen sözlerin paylaşılmasıdır. Kabul etmek gerekirse romanda çok çarpıcı sözlerin olduğunu bir gerçektir. Nitekim bu sözler sanıldığının aksine çok farklı anlamları da içinde barındırır. Öncelikle bu kitaba başlamadan önce en dikkat çektiğim husus eserin adıydı. Tutunamayanlar tabiri çok çarpıcı gelmişti. Çünkü kim, neye, neden tutunamıyor sorularını da beraberinde getiren bir kitap adı olmuştur. Tutunamayanlar; kendi yaratılışı ya da hayattan beklentisi itibariyle onu hayatta bulamayan, çevresinde göremeyen, dolayısıyla bir tür hayal kırıklığı içerisinde olan ve ne yapacağını bilmez bir konumda kalan kişilere denir. Günümüzde de bu kavram geçerliliğini koruduğu için bana yabancı gelmedi. Roman karakterlerine bakıldığında ise kendi hayatımızdan, çevremizden hatta zaman zaman kendimizden bile bahsedildiğini düşünebiliriz. Bu tanım beni yansıtır diyebiliriz. Tabii ki hayatın herkese her beklediğini sunmayacağını biliyoruz. Fakat yine de hayat içerisinde mücadeleyi bırakıp yılmamak lazım. Tutunamayanlar, intihar olayı ile başlamış ve onun çevresinde gelişen olaylarla devam etmişti. Oğuz Atay'ın bunu anlatması okurun hayattaki o mücadeleyi bırakmamasını göstermektir. Çünkü eğer bırakırsa başına neler geleceğini anlatır. Yani Oğuz Atay'ın vermek istediğini mesajı kısaca söyleyecek olursak; kendinizi hayatta var kılabilmek için mücadele edindir. Oğuz Atay, tutunamamaya çok geniş bir perspektiften bakar. Herhangi spesifik bir şeye tutunamamaktan ziyade bunu okurun kendi algısına bırakmıştır. Unutmamalı ki her bireyin tutunamadığı veya tutamadığı bir şey mutlaka vardır. Geçmişten günümüze, hayat şartları değişse de değişmeyen bir olgudur bu. Tutunamayanlar hakkında birçok çalışma ve inceleme yapılmıştır. Nitekim bu durum eserin hacimli olmasının yanında içinin, dıştan görünenden daha fazlasını içermesinden kaynaklıdır. Günümüzde popüler edebiyatın en çok satan eseri olan Tutunamayanlar'ı ilk okuyuşta anlamak pek mümkün değildir. Hatta belli bir bilgi birikimine sahip olmadan da anlaşılabilecek türde bir eser sayılmaz. Esere başlamadan önce Oğuz Atay'ın hayatı hakkında bilgi edinmek de fayda vardır. Çünkü her ne kadar edebiyat eserleri kurmaca olsa da içinde birtakım gerçeklikler de barındırır. Yazarın hayatı bir bakıma metne dahildir. Okur olarak esere başlamadan önce ilk olarak yazarın hayatına, nerede doğup büyüdüğüne, hangi dönemde yaşadığına bakılmalıdır. Böylece o eserin yazıldığı dinamiklere ve dolayısıyla esere daha bilinçli yaklaşırız. Yani okur olarak yazarın hayatını bilmeliyiz. Daha sonra esere geçmemiz gerekmektedir. Eseri okurken, eğitim düzeyimiz, mesleğimiz, yaşadığımız çevre hatta o döneme dair farklı yaklaşımlar bulunabilir. Herkes, bu açıdan aynı metni farklı açılardan okumaya meyillidir. Tutunamayanlar, Türk edebiyatında çığır açmış bir romandır. Bunun nedeni Oğuz Atay'ın Türk edebiyatında geleneksel çizgiden çıkarak bambaşka bir türü romana getirmiş olmasıdır. Bunlar; modernist ve postmodernist roman türleridir. 19 yüzyıl gerçekçi romanı, materyalist, pozitivist bir dünya görüşüne dayanıyordu. Herkesin aynı şekilde algıladığı nesnel bir dünya görüşü vardı. 19. Yüzyılın gerçekliğe güvenli ve iyimser bakışı herkes için sorgusuz sualsiz ortak bir dünya görüşü yaratmıştır. Ancak 20. Yüzyıla gelindiğinde durumlar değişir. Özellikle Birinci Dünya Savaşı'nın toplumlara etkisi bu iyimser havayı yok etmiş ve gerçekliğin ne olduğu sorgulanmaya başlanmıştır. 20. Yüzyıl yazarları, 19. Yüzyılda olduğu gibi topluma değil, insanın iç dünyasına ve bilincin karmaşıklığına yöneldiler. Klasik gerçekçi romanın öğeleri olan olay örgüsü, karakter ve çevre modernist romanda önemini yitirmiştir. Bunların yerine örüntü, simge, imge, ritim gibi öğeler geçmiştir. İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra postmodern dediğimiz roman akımı hem 19. Yüzyıl gerçekçi romanını hem de modernist romanın dayandığı estetiği yetersiz bulmuştur. Postmodernistlere göre romanın işlevi gerçeği yansıtmak veya örüntülerin kurgusuyla, simgelerin, motiflerin düzenlenmesiyle elde edilecek bir biçim estetiği sunmak değildir. Buradaki yazarlar kurmaca kavramını romanın konusu haline getirmeye çalışmışlardır. Postmodernist yapıtlar üstkurmaca özelliğine sahiplerdir. Ancak bu işlevi romana yerleştirerek bilinçli olarak vurgulamak ya da parodisini yapmak suretiyle ele alırlar. Oğuz Atay'da bir parodisttir. Fakat asıl parodistler okurlardır. Gerçekçi yazarlar, okura eserin kurmaca olduğunu unutturup gerçekmiş hissi uyandırırlardı. Dolayısıyla yazarın başlıca kaygısı anlattığı olayların, karakterlerin inandırıcı ve gerçekçi olması yönündeydi. Postmodern yazarlar tam tersine, romanın uydurma olduğu olgusunun altını çizerler. Zaten Tutunamayanlar'ın da herkes okusun ve anlasın diye yazılmış bir kitap olmadığını biliyoruz. Yani okunma kaygısı Oğuz Atay'da yoktur. Gerçekçi romanın parodisini yaparak, anlatı öğeleri arasında oyunlar kurarak gerçeklikle kurmaca arasında varsayılan bağları sorgularlar. Bu bağlamda postmodern romanın bir özelliği de sanatı bir tür oyun olarak görmesidir. Oyun oynama bilinçli şekilde yer alır. Oğuz Atay'ın da yaptığı tam olarak budur. Roman, oyunlar üzerine kurulmuş ve bir bakıma eseri eğlenceli hale getirmiştir. Denilebilir ki Tutunamayan romanının bir ayağı modernde bir ayağı da postmoderndedir. Tutunamayanları anlamak için öncelikle bu iki çağdaş roman türünü zihnimizde tutmalıyız. Oğuz Atay'ın hayatı bakıldığında ilk olarak babasının baskısı altında kaldığı görmüştür. Yani aşırı sert ve kontrolcü bir baba figürü ile karşılaşırız. Bu nedenle Oğuz Atay annesine sığınmış ve daha çok annesinin desteğini görmüştür. Oğuz Atay için çok yönlü bir insan diyebiliriz. Bunu eserine fazlasıyla yansıtmıştır. Çok yönlü bir insan olması aslında yazdığı eserin her yeni okumada yeni şeyler keşfetmeye açık olduğunu gösterir. Mühendis olmasına rağmen hemen hemen her konuyla ilgilenmiştir. Eserde birçok alana dair bilgiye yer verilir. Tarih, edebiyat, mühendislik, müzik, kimya, felsefe gibi bilimlerden yararlanıp, bunlarla ilgili bilgileri de içermesi bakımından çok değerli bir roman haline gelmiştir. Atay'ın hayatında kızıyla mektuplaştıkları bilinir. Bu noktada dikkat çeken, şey, mektuplaşma olurken Oğuz Atay'ın yurt dışında bir hastanede tedavide olmasıdır. Kızıyla uzun zamandır görüşememiştir. Hasta haliyle kızından gelen mektuplardaki imla kurallarını önemsemiş ve düzeltmesi gereken yerler hakkında onu uyaran cevap yazmıştır. Bu bilgiden yola çıkarak anlıyoruz ki Oğuz Atay dilbilgisine önem veren birisidir. Fakat Oğuz Atay'ın kızına yazdığı bu yazıyı doğru bulanlar olduğu gibi eleştirenler de vardır. Bana göre Oğuz Atay gibi bir yazarın bu hassaslığı göstermesi gayet doğaldır. Kendi kızının iyiliği için ona doğrusunu öğretmiştir. Çocuğun ilk öğretmeni ebeveynleridir. Bu nedenle yaptığını doğru buluyorum ben de olsam bu şekilde davranırdım. Tutunamayanlar, okuru düşündürmeye yöneltir. Eserin başlarında Oblomov'dan bahsedilmiştir. Edebiyat okuduğum ve bu eseri bildiğim için cümlede geçen kitabı araştırmadan da Oğuz Atay'ın neden bu örneği verdiğini anlayabildim. Ancak farklı bir alanda bilgili kişiler belki bu eseri hiç duymadığı için merak ederek ve araştırıp okuma eğilimine giderler. Kendi bilgimiz dışındaki alanlarda verilen bilgilerde romanın her yerinde bu merak duygusu uyanır. Oğuz Atay okuyucuda merak uyandırmaya çalışır. Bazen de yanlış bilgi vererek okuyucuyu bu şekilde araştırmaya teşvik eder ve doğruyu bulmalarını sağlar. Bilindiği üzere Oğuz Atay'ın dile hakimiyeti ve dilbilgisi çok iyidir. Bu yeteneğini dili farklı şekillerde kullanarak öne sürdüğü de olmuştur. Örneğin; arabanın arka koltuğu yerine kanepe demesi gibi. Bugün bakıldığında kanepe sözcüğünü arabalar için kullanmayız. O zaman demek oluyor ki Oğuz Atay burada bir söz oyunu yapmıştır. Okurun ilgisini çekmek için söz oyunlarına başvurmuştur. Benim en çok ilgimi çeken oyun otobüs durağı oyunuydu. Burada zamana karşı bir mücadele söz konusudur. 14-0 zamana karşı bir galibiyet vardır. Esere bakıldığında göze çarpan birçok yazım yanlışı vardır. Bunların bazılarını Oğuz Atay bilinçli olarak yapmıştır. Bilmeden yaptığı düşünülemez çünkü dili kullanımı buna müsait etmez. Mesela bilinen yazarların isimlerini yanlış yazarak okurun bu yanlışı fark edip araştırmasını istemiştir. Atay'ın bu eserini 40'lı yaşlarda yazdığını biliyoruz. Dolayısıyla bu noktada aklımıza bu kadar bilgi birikimine nasıl sahip olduğu geliyor. Hem başarılı bir mühendis olup hem de iyi bir edebiyatçı olmasını çok okumasına bağlayabiliriz. Yine de sahip olduğu bilgi birikimi ilgimi çeken bir noktadır. O dönemde bilgiye ulaşmanın zorluğu ve imkansızlığında bunu başarması Oğuz Atay'ı dönemindeki çağdaşlarından ayırmamızı sağlamıştır. Romanın bir yerinde tarihçi demek yerine ''müverrih'' ve ''müşterek'' sözcüklerini kullanmıştır. Bunlar Öztürkçe sözcüklerdir. Tutunamayanları diğer romanlardan ayıran bir özellikte çeşitli üsluplara yer vermesidir. Osmanlıca, Türkçe ve Öztürkçe sözcüklerden faydalanarak bir bakıma okurun dikkatini çekmesini amaçlar. Sadece üslup açısından değil romanın içerisinde ansiklopedi, günlük, şiir, tiyatro, mektup gibi çeşitli söylemlere yer vermiştir. Eğer eseri doğal okur olarak araştırmadan veya merak etmeden okursak Oğuz Atay'ın vermek istediği bilgilere ulaşamayız. Aynı zamanda tam anlamıyla anlatılanlarla bağlantı kurmamız zor olacağı için kitabı sıkıcı ve anlamsız bulabiliriz. Romanın bir yerinde Turgut Reis'ten bahsederken bir anda tarihe ve coğrafyaya kayan başka bilgiler vermiştir. Tutunamayanlara eleştiri getirecek olursam bu da sadece bütün bilgi birikimini esere sığdırmaya çalışılmış olmasıdır. O kadar çok bilgi vardır ki Oğuz Atay ne biliyorsa kitaba yazmış denebilir. Bütün bilgi birikimini bu kitaba aktarmış ve eserini kaleme alırken ciddi emek sarf etmiştir. Zaten herkes okusun, anlasın diye yazmadığını yani okunma kaygısı olmadığını biliyoruz. Hatta eserini yazdığı zaman çok kalın diye hiçbir yayınevi basmak istememiş, döneminde hoş karşılanmamıştır. Kendisi de okurun neye ilgisi varsa onu araştıracağının farkındadır. Bu nedenle her kesime hitap etmeye çalışmaz. İroni ve hicivlere de yer vermiştir. Kurmaca hikayeler anlatılır. O hikayeleri doğru olmasa da o kadar gerçekçi anlatır ki okuyucuyu bir an gerçek zannettirir. Her okurun kitabı kendine göre değerlendirme ölçütü vardır. Herkes aynı mesajı alacak veya sona ulaşacak diye bir şart söz konusu değildir. Fakat herkes tarafından kabul edilen birtakım olgular da vardır. Bu kitabın Türk edebiyatında çığır açtığı ve yeni bir tarz yaratması gözle görünen somut ve değişmez bir gerçektir. Oğuz Atay'ın bilgi dağarcığının çok kapsamlı olmasını akış içinde daha önce bildiği bilgileri oraya yerleştirmesiyle somutlaştırabiliriz. Onları zaten biliyordur, okumuştur. Eserini kaleme alırken bir anda düşüncelerinin arasına gelenleri akışa yerleştirmiştir. Yani yazma sırasında özel bir arayış içinde olmadığını söyler. Bilgiler dağınık ve karmaşık şekilde eserde var olmuşlar. Özellikle yazacaklarının yanı sıra araya sıkıştırdığı bilgiler bana da kendisinin zaten bildiği bilgiler gibi geliyor. Eserin bir bölümünde Orhun Yazıtlarından bahsetmesi ilgi çekiciydi. Çünkü bu yazıt Türklerin bilinen ilk yazılı belgelerindendir. Oğuz Atay yeni bilgiler verdiği gibi var olan bilgileri hatırlatması açısından da okuru ihmal etmemiştir. Oğuz Atay'ın Türkçesi iyi olduğu gibi yabancı dillere de hakimdir. Fransızca, İngilizce ve Almancası iyidir. Bu dillerdeki kelimeleri okunuşlarıyla yazar. Örneği; papyon kelimesini kullanmıştır. Bu kelime Fransızcadır. Sonuç olarak bu romanı okumaya başlamak demek derin bir bilgi dağarcığını da beraberinde getirir. Okumaya ilk başladığımda bu durum beni zorladı ve bir o kadar da yordu. Fakat yine de bu asla okunamayacak bir eser olarak görülmemelidir. Herkes mutlaka birkaç kez okuyup farklı yorum ve bilgilere ulaşarak esere daha farklı bakabildiğini görmelidir. Oğuz Atay'ın bilinçli yaptığı kelime oyunları üzerinde durmuştur. Tarihsel bir kişinin adını yanlış yazılıp aslında okura onun doğrusunu öğretmeyi hedeflemiştir. Oğuz Atay'ın entelektüel seviyesinin yüksek ve çok bilgili biridir. Kendi okurunun art alan bilgisinin yüksek olmasını istemektedir. Bundan dolayı sanat, edebiyat, kimya, matematik, müzik ve mühendislik gibi birçok alandan söz etmiştir. Modernizm olgusu Türk edebiyatında postmodernizm ile birlikte yer almıştır. Bu eserde de karşımıza çıkan bireyin tutunamamaya karşı duyduğu yalnızlık ve bir tutunma çabası vardır. Oğuz Atay bireyin karşı çıkışını ve çevresiyle iletişim kuramayıp yalnızlaşan bireyi yansıtmıştır. Üst kurmaca yapılmış yani romanın yazılış hikayesi anlatılmıştır. İki ön söz olması esere başlamadan kafa karışıklığa sebebiyet verir. Birinde bu eserin tamamen gerçek kişi ve olaylardan söz ettiği söylenirken diğerinde ise kurmaca olduğu öne sürülür. Bu da dikkatimi çeken bir detay oldu. Bir diğer ilgi çekici kısım ise Günseli'nin Turgut'a Selim'i anlattığı kısımdır. Burada anlatılanlar sayfalarca noktasız ve virgülsüz süren cümlelerden ibarettir. Kimin konuştuğu belli olmayan ama bir aşk söyleminden söz edildiği vurgulanan bu bölümü okurken cümlelerin bitmemesi şaşırtıcı ve değişik bir detay olarak karşıma çıktı. Bir edebiyatçı olarak noktalama işaretlerinin olmaması beni rahatsız eden bir husus oldu. Bir edebiyatçı ve doğal okur kimliklerimle esere bakışım bu şekildedir. Editör olarak puan verecek olursam eğer bu 9 olur. Çünkü eserde bilinçli veya bilinçsiz yazım yanlışları olduğunu söylemiştim. Oğuz Atay'ın bilinçli yaptığı yanlışlar, okuru doğru bilgiye ulaştırma da bir araç niteliğindedir. Fakat bilinçsiz şekilde, bu hatayı Oğuz Atay'ın yapamayacağını düşündüğüm, yayınevinden kaynaklı yazım yanlışları da dikkatimi çekti. Kitabın hacimli olmasından ötürü bu yanlışlıkların çok göze batmayacağı düşünülüyor. Art alan bilgim gereği beni rahatsız eden yanlışların olduğunu gördüğüm için bir puanı kırıyorum. Eser tek kelimeyle muazzam. Ona diyebileceğim tek eleştiri aşırı bilgi yoğunluğu olur. Yazan: Yağmur Duman Tutunamayanlar Kitap Özeti HAYATA 'TUTUNAMAYANLARIN' ROMANI Türk edebiyatının en iyi yazılmış eserlerinden biridir Tutunamayanlar. Alışılmış üslubun dışında, yer yer kasvetli, okuyucuyu kızdıran, sevdiren ama bir o kadar da bağlılık yapan, bizi, insanlığı kısaca hayatı anlatan bir roman... Unutulmaz karakterler, Selim Işık, Turgut Özben, Süleyman Kargı, Metin, Esat ve diğerleri... Her biri bir roman karakteri belki... Okuyunca hayattan koparan bir yerlerde Selim var mı, Turgut ben miyim diye düşüncelere daldıran bir metin. Kısacası hayata tutunamayan, gidişatı kabul etmeyen, inkarın ve isyanın romanı. Aslında bu kitap bir karakter romanı, çok fazla olay örgüsü yok. Oğuz Atay'ı ve eserlerini anlamak için öncelikle karakterleri iyi özümsemek ve iç dünyasını anlamak gerekmektedir. Roman bir trende başlar. Turgut trende tanıştığı bir gazeteciye bir mektupla yazdığı notları gönderir. Mektupta gazetecinin bu 'eser'i yayınlamayı düşünürse ilgili kimselerle görüşmesini ve onların onayını aldıktan sonra harekete geçmesini ister. Böylece romanımız başlar. Tutunamayanlar'ın başlıca kahramanları Selim Işık, Turgut Özben, Süleyman Kargı, Metin Kutbay, Nermin Özben, Günseli Ediz'dir. Düşünceleri ve sözü en çok edilen kahraman Selim Işık olsa da olay örgüsü Turgut Özben üzerinden anlatılmaktadır. Evli ve iki çocuk sahibidir. Kahramanlarını tutunan ve tutunamayan olarak sınıflandırdığımız romanın, her iki kavramın arasında kalan bir karakterdir. Mühendistir ve rahat bir hayatı vardır. Selim'in intiharından sonra, bir dönüşüm sürecine girecek kendi benliğini sorgulamaya başlayacak ve özben soyadını alacaktır. 1933 doğumlu ve çocukluğu İkinci Dünya Savaşı'nda geçmiş biridir. Aydınlanmaya üniversite yıllarında başlar ve en çok örnek aldığı kişi ise Selim'dir. Onun gibi çok okumaya özenip okunmadığı birçok kitap almıştır. Fakat iş hayatına atılıp evlenince birincil amacı para kazanıp rahat bir hayat sürmek olmuştur. Fakat Selim'in intiharı onu altüst eder ve arkadaşının hayatını araştırarak bir nevi benliğini bulmaya çalışacaktır. Ki intiharı bir gazete haberinden öğrenir ve çok sarsılır. Öncelikle Metin ve Esat'la konuşur. Metin Zeliha adlı bir kızdan bahseder. Eski sevgilisidir. Selim'in bu kızı Metin'e yakıştırmadığını söyler. Beraber bir tiyatro gurubunda rol aldıklarından bahseder. Metin kızı bırakınca Selim'in ona aşık olduğunu söyler. Fakat kız sonunda başkasıyla evlenmiştir. Esat ise Selim'in okuma tutkusundan ve Oscar Wilde'a olan hayranlığından bahseder. Sonra devreye Süleyman Kargı girer. Süleyman Turgut'a Selim'in şarkı diye yazdığı 600 mısralık bir şiir verir. Bu satırlardan Selim'in düşünen ve sorgulayan ama mutsuz bir insan olduğu anlaşılmaktadır. Turgut'la tanışmak isteyen, kendini Selim'in arkadaşı olduğunu söyleyen bir kadın gelir. Adı Günseli'dir. Günseli Selim'le nasıl tanıştıklarını, aralarındaki ilişkiyi anlatır. Anlattıklarıyla Selim'in tutunamayan karakteri daha çok ortaya çıkar. Bunları duydukça Turgut, ben o zamanlar neredeydim neden Selim'i anlamadım diye hayıflanmaya başlar. Turgut sonra Selim'in günlüğünü bulur. Günlüğü okudukça Selim'i intihara sürükleyen sebepler bir bir ortaya çıkmaya başlar. Selim'in son zamanlarında Türk Tutunamayanları Ansiklopedisi hazırladığı anlaşılır. Hüsnü Ergeç, Ahmet Çekingen, Nazmiye Erdoğdu yazdığı bazı 'tutunamayan' karakterlerdir. Turgut bu ansiklopediyle sonuca ulaşır. Selim toplum tarafından kabul edilmeyen, farklı bir kişiliktir. Selim'in de tabir ettiği gibi bir tutunamayandır. Böylece Turgut kendisinin de bir tutunamayan olduğuna karar verir. Sonunda da trende tanıştığı birine yazdıklarını verir ve ortadan kaybolur. Tutunamayanlar'ın unutulmazlarından, Turgut'un kendi iç benliğini anlattığı Olric diye bir karakteri vardır. Toplumdan uzaklaşıp kendi iç sesini dinlemeye başladığında hep Olric'e başvurur. Olric devamlı 'efendimiz' diye hitap eder Turgut'a. Romanın sonunda ise Turgut sadece Olric'le yaşamaya karar verir ve hayattan çıkıp gider. Tutunamayanlar, anlatım şekli olarak bir devrim niteliğindedir. Türk romanına çağdaş bir görünüm kazandıran ilk eserlerdendir. Bu roman, kişinin benliğini bulma ve sorgulatma kitabıdır. Zekice kurgulanmış eserlerin en güzelidir. İçimizdeki Olric'lere ses vererek kendimizi bulup benliğimizi kabul etmek dileğiyle.. Tutunamayanlar Kitabının Özeti Turgut Özben arkadaşı Selim Işık'ın kendini vurarak intihar ettiğini bir gazete haberinde görür. Bu intihar onu oldukça etkiler ve bu intiharın peşine düşmeye karar verir. O günden itibaren çeşitli araştırmalar yapar ve Selim ile birlikte kendi benliğini adeta yeniden keşfeder. Selim'in evine gider, annesiyle Selim hakkında sohbet eder. Selim'in odasına girerek eşyalarını karıştırır. Selim'in daha önce yalnızca adını duyduğu ve Selim'in arkadaşlarını kaynaştırmaktan pek hoşlanmadığı gerekçesiyle tanıştırılmadığı pek çok arkadaşıyla tanışır. Bu kişilerden başlıcaları Süleyman Kargı, Esat, Metin Kutbay ve Günseli Ediz'dir. Selim her arkadaşına sanki bambaşka yüzlerini göstermiştir. Herk arkadaşından Selim'in hiç bilinmeyen yönlerini dinler. Zaman zaman kıskanır zaman zaman Selim'e atılan iftiralara öfkelenir. Tüm bunlar sırasında da yalnız değildir. İç sesi Olric Turgut Özben'e eşlik eder. Selim'in farklı taraflarını keşfettikçe ve hayatının farklı kavşak noktalarında yaptığı her vazgeçiş ve seçime tutunma olasılıklarını görüp Selim'in nasıl bir tutunamayan haline geldiğini merak eder. Selim mi tutunmayı reddetmişti yoksa tüm bu olasılıklar birer yanılsama mıydı? Selim'in bir sevgilisi olduğunu öğrenir. Kızın ismi Günseli'dir. Turgut, Selim'e sitem eder; insan bunu da anlatmayacaksa neyi anlatacak arkadaşlarına. Günseli ve Selim bir dargın bir barışık ilişkilerini bir süre sürdürürler. Günseli evlenmek ister Selim ise evliliğe yanaşmaz çünkü gelecek onu kaygılandırır, geleceğe umutsuzlukla bakar ve ölüm korkusu zaten dört bir yanını sarmıştır. Günseli'ye gönderdiği bir mektubun ardında da intihar eder. Selim kendini yönetemediği fakat bir takım törelerin, kuralların ve alışkanlıkların da kendisini yönetmesine izin vermediği için yaşamına son vermiştir. En azından Turgut böyle inanır ve kendisinin de aynı şeylere tutunmuş olduğunu fark eder. Evlilik, iş, evlat olma, ebeveyn olma ve toplumda bir birey olma gibi çeşitli görevler Turgut'un tutunmasına sağlasa da bu tutunmadan Turgut büyük bir memnuniyetsizlik duyar. Tüm bunlardan sıyrılıp tutunamayan yani Selim Işık olmak için bir yolculuğa çıkar. Halk ve aydın olarak gruplaştırmanın mevcut olduğunu hepimiz biliriz. Biraz olsun kendini geliştirmeye yüz tutan kişiler halktan sıyrılıp aydın olmaya çabalar. Kitabın başında aydın oldukları izlenimi veren Selim Işık ve Turgut Özben bırakalım topluma yön verip toplumun önüne geçmeyi daha kendi yaşamlarına bile yön veremediklerini görürüz. Turgut Özben, kendini Selimleşmeden önce yumuşakçalar grubuna ait hissettiğini ifade etmiştir. Selim hakkında yaptığı araştırmalar sırasında aslında kendisinin de bir tutunamayan olduğunun farkında varır. Öz benine ulaştığında kendisine de tutunamayanlar ansiklopedisinde bir yer verir. Hatta Garip Yaratıklar Ansiklopedisinde: Beceriksiz ve korkak bir hayvandır. İnsan boyunda bile olanları vardır. Yalnız pençeleri ve tırnakları zayıftır. Gözleri çok büyük olmakla birlikte, görme duygusu zayıftır. Bu nedenle tehlikeyi uzaktan göremez. İçgüdüleri tam gelişmemiştir. Kendilerini korumayı bilemezler. Din kitapları bu hayvanları yemeyi yasaklamışsa da gizli olarak avlanmakta ve etleri kaçak olarak satılmaktadır. Anlayışlı bakışlarla süzerseniz, hemen yaklaşırlar size. Başları daima önde gezdikleri için çeşitli engellere takılırlar ve her tarafları yara bere içinde kalır. Tutunamayanları bu şekilde tanımlar. Tutunamayanlara sempati duymamızı sağlayan bir ironi ve mizah vardır söylemlerinde fakat tutunamayanları eleştiren hor gören burjuvayı ise sert bir dille yerer. Eser büyük bir içeriğe sahiptir. Çeşitli yerlerinde de Cumhuriyetin ilanıyla başlayan dil tartışmalarına göndermede bulunur, tarih tezini, Öz Türkçeçilik akımını, Doğu-Batı tartışmalarını da pek çok yerde eleştirir. Orhun Abidelerini Türk olmayan Türkologların incelemesini ve oraya siyasi sebeplerle uzman göndermemiş oluşumuzu da alaycı bir dille eleştirmektedir. Aynı zamanda da tarihe bakış açımızı eleştirir. İsa ise yine bir kurtarıcı olarak resmedilmekle birlikte Selim'in ezilenlerin yanında olmak için ikinci kez dünyaya geleceği ifadesi İsa'nın ikinci kez dünyaya gelişi ile ilgili bir parodi olarak nitelendirilebilir. Selim Işık'ın yazdığını belirttiği öyküdeki Orkan Talmug, Salgan Saçak, Durman Elger, Yılgın Mete, Gökçin Karma, Düzgen Silik isimli kahramanlarda geniş bir ideoloji eleştirisinin kahramanıdırlar. Atay, ayrıca giridği sosyalist çevrelerden uzak düşüşüyle ilgili bu kahramanlardan yola çıkarak bize ifade eder: Kendilerine değiştirme kurulu adını takan bu yedi kişi sabahlara kadar içiyorlar. Bir iş görecekleri yok Sosyalizme değil ama sosyalist aydınların halka üstten bakış açısı ve yabancılaşmaları dolayısıyla güvenmediğini de dile getiriyordu. Herkesin bir Tutunamayanlar okuma girişimi vardır, kimisi yarım bırakır kimisi tamamlar. Eminim ki herkesin hayatının farklı bir döneminde tutunamadığı ya da tutunduğu şeyleri sorguladığı olmuştur. İşte böyle dönemlerde de kitabı yeniden elimize alabiliriz diye düşünüyorum. İçerik bakımından oldukça zengin yavaş yavaş okunması gereken bir eser çünkü Oğuz Atay dehası sizi satır aralarında verdiği mesajlarla alt edebiliyor. Türk edebiyatının klasikleri arasında yer alan ve her kitapseverin mutlaka okuması gereken kitaplardan bir tanesi olan Oğuz Atay'ın Tutunamayanlar romanı ilk olarak 1971 yılında yayınlandı. 1972'de ikinci cildi de yayınlanan eser daha sonra birleştirilerek tek kitap olarak okurlara sunulmaya başlandı. Oğuz Atay Tutunamayanlar kitabı sayesinde o zamanların en prestijli edebiyat ödüllerinden bir tanesi olan TRT Roman Ödülünü kazandı. Edebiyat dünyasının başkaldırı romanı olarak ünlü eder daha sonrasında birçok yazarı ve eseri de etkilemiş ve Türk edebiyatının şekillenmesine büyük katkı sağlamıştır. Kitabın aynı zamanda Türk edebiyatının çağdaş dünya edebiyatına geçişini de sağladığı düşünülmektedir. Kitapta Oğuz Atay başkaldırı ve mizahı ile olarak bir araya getirmeyi başarmış ve bunu yaparken mükemmel bir dil kullanmıştır.


Sarah Lotz yazarlık kariyerinden gelen bir isim fakat bir türlü gerçek bir kitap yazamamış bir yazar. Üç romanı ile daha ilk kitabında mükemmel bir iş çıkartmış diyebiliriz. 12 Ocak tarihinde belirli aralıklar ile dünyanın dört tarafında dört farklı uçak kazası olur. Biri Güney Afrika'da, biri Japonya'da, biri Florida'da ve son olan ise okyanus üzerinde olmuştur. Her bir kazadan sadece bir çocuk kurtulmuştur. Okyanusa düşen uçaktan ise kimse sağ kurtulamamıştır fakat sadece bir çocuğun bedeni kayıtır ve bulunamamaktadır. Hayatta kalan üç çocuk çok farklı psikolojik davranışlar sergilemeye başlar. Bunun üzerine medya ayağa kalkar ve hayatta kalan çocuklar üzerine efsaneler ortaya atılmaya başlanır. İnsanlar bedeni bulunamayan çocuğun da hayatta olduğuna inanır ve bu dört çocuğun aslında Mahşerin Dört Atlısı olduğuna inanmaya başlarlar. Mahşerin Dört Atlısı Hristiyan dininde yer alan ve kıyamet öncesi ortaya çıkacağına inanılan dört atlıdan oluşur. Dahası uçak düşmeden önce kaydedilen bir ses kaydı korkuları iyice arttırır. Mesajda bu iddiayı güçlendirecek bir mesaj vardır ve ölüm herkes için gelmektedir. Sarah Lotz'un Üç romanındaki hikaye bir gazetecinin gözünden anlatılıyor. Olayları yaşanana bölgede takip eden ve farklı kültürlerdeki insanların ölüme olan bakış açılarını, dahası kıyamet gününe olan inançlarını aktaran yazar diğer taraftan da kayıp olan dördüncü çocuğun peşindedir.


Üç Anadolu Efsanesi Köroğlu, Karacaoğlan, Alageyik Özet Bilinen üç halk hikayesinin Yaşar Kemal'in usta kalemi ile buluştuğu Üç Anadolu Efsanesi; Köroğlu, Karacaoğlan ve Alageyik olmak üzere üç bölümden oluşur. Bunları sırasıyla şöyle özetleyebiliriz. Köroğlu, at yetiştiriciliği yapan bir aileden çıkan Ruşen Ali ve babası Koca Yusuf'un Bolu Beyi ile yaşadığı olayları konu edinir. Koca Yusuf'un babası namlı bir at yetiştiricisidir. Ancak kuraklık başlayınca tüm atları gider sadece Kırat kalır yanında. Babası üç defa Koca Yusuf'a Kırat'ı açlıktan ölmeyeceği bir yere götürmesini söyler. İki sefer geriye dönen atın üçüncü sefer kulağına bir şey söyler ve Koca Yusuf onu denize götürür. Kırat denize gider ve dönmez. Babası oğluna bu mesleği devam ettirmesini öğütleyip gözlerini yumar. Koca Yusuf Bolu'ya gelir. Arkadaşı olan Bolu Beyi'nin seyisbaşı olur. Atları deniz kenarında otlatırken denizden gelen bir beyaz at üç at ile çiftleşir. Bunlardan üç yavru olur. Koca Yusuf gözünden sakınır bu üç tayı. Osmanlı ile arası bozuk olan Bolu Beyi arayı düzeltmek için Koca Yusuf'tan üç eşsiz at seçmesini ister. O üç atı padişaha hediye edecektir. Koca Yusuf istemese de bu üç tayı getirir. Taylar çok cılız olduğu için Bolu Beyi gözüne mil çektirir. Ancak zamanla bu taylardan birisini Bey'den alır Koca Yusuf. Onu öyle yetiştirir ki rüzgardan hızlı eşsiz bir at olur. Diğer iki tay da eşsiz iki at olur. Bolu Beyi hatasını anlar ama geçtir artık. Koca Yusuf rüyasında denizden üç renkli köpük görür. Rüyasındaki kişi bu üç köpüğün onu iyi edeceğini söyler. Ruşen Ali köpükleri getirmeye gider. Susuzluktan üçünü de içer. Ona sonsuz bir cesaret verir bu köpükler. Babası, Bolu Beyi'nden intikamını almasını öğütleyip ölünce nişanlısı olan Bolu Beyi'nin kız kardeşini kaçırır ve Çamlıbel dağında eşkıyalık yapar. Zenginden haraç alıp fakire dağıtır. Karacaoğlan, aşık Karaca ve bey kızı Elif'in aşkını konu edinir. Yaylaya çıkan bir aşiret ile birlikte evinden dönmemecesine çıkan Karaca da yola koyulur. Yolda türkü söyler Karaca. Türküyü o kadar güzel söyler ki Deli Hüseyin onu yanından ayırmaz. Bir süre sonra kan kardeşi olurlar. Kervan giderken aşiret beyinin kızının devesi çöker ve kalkmaz. Ne yapılsa kar etmez. Deve inadı derler ya inat etti mi bir deve ölene kadar yerinden ayrılmazmış. Deli Hüseyin devenin başında bekler. Onu merak eden Karaca döner ve Deli Hüseyin'in isteği üzerine bir türkü söyler. Türküyü duyan deve yerinden kalkar. Deli Hüseyin beye haber verir. Başta inanmasa da Karaca ve deveyi görünce inanır. Günden güne namı yayılan Karaca ile bey kızı Elif arasında bir aşk başlar. Bir gün iki aşık kaçar. Deli Hüseyin onları bulup getirir. Bir şey olmamış gibi davranılsa da bey hariç tüm obanın olanlardan haberi vardır. Hüseyin tekrar kaçmak için plan yapar. Demirci Mıstık Ağa ve başka bir arkadaşına kaçacaklarını anlatır. Arkadaşı beyime ihanet etmem deyip olayı duyurur. Bey adamlarının onları bulmasını emreder. Dağ taş aramadık yer kalmaz ancak bulunmazlar. Çünkü obada saklanmışlardır. Tüm oba beye karşı onları desteklemektedir. Deli Hüseyin Demirci Mıstık Ağa'dan aldığı mektupla Küçükalioğlu Bey'e gider. Yanında Elif ve Karaca da vardır. Bey onları büyük bir törenle karşılar. Onlara düğün yapılır. Karacaoğlan'ın şöhreti daha da artmıştır. Sesini duyan büyülenir. Bey de adeta onun emrine girmiş sürekli ondan türküler dinlemektedir. Bey'in hovardalığı ile meşhur Halil adlı öksüz, yetim bir yeğeni vardır. Her güzel kıza sahip olmaya çalışır Halil. Elif'i görünce ona da vurulur. Sürekli Elif'i rahatsız etmeye başlar. Öyle ki Elif günden güne erimeye başlar. Tüm oba bunu bilir. Sadece Karaca, kan kardeşi Deli Hüseyin ve Bey ile karısı durumdan habersizdirler. Bir gün Elif Halil'e gider ve peşini bırakması için yalvarır. Halil bir gece ona dokunmadan yanında yatma şartı ile kabul eder. Karacaoğlan o kadar meşhur olmuştur ki nerde bir düğün olsa onu çağırırlar türkü söylemeye. O gece de bir düğüne gitmiştir ama içinde bir huzursuzluk vardır. Çaresiz Halil'in şartını kabul eden Elif ile Halil çadırdadırlar. Huzursuzluktan sazının teli yırtılan Karaca, bir günlük mesafeyi rüzgar hızıyla kısa bir sürede aşıp çadırına gelir. Ne görsün Elif ile Halil yanyana. Alır sazını rüzgar gibi terk-i diyar eyler. Ne yapılsa bir daha Karaca'nın izine rastlanmaz. Deli Hüseyin onu bulmak için çıktığı yolda ölmüştür. Elif gelenden geçenden Karaca'sını sormaktadır ama nafile. Ömrünün son demlerinde bir çerçiye Karacaoğlan'ı sorar. Çerçi gidip Karacaoğlan'ı bulur ve ona Elif'in ölmek üzere olduğunu söyler. Birlikte yola çıkarlar ama geldiklerinde Elif ölmüştür. Karaca mezarının başında bir türkü söyler ve sazını oradaki dut ağacına asar. Bu saz burada kıyamete kadar kalacak der Karacaoğlan. Ne zaman rüzgar esse sazdan şu nağme duyulur. Kimi cennet ister kimi cehennem. Cennetten beride daha neler var. Alageyik, geyik avı tutkunu Halil'in yaşadıklarını anlatır. Babası geyik avında ölen Halil ölümcül bir tutku ile Toroslarda geyik avına çıkar. Halil'in nişanlısı vardır: Zeynep. Halil'in düşmanı olan Karaca Ali, Zeynep'e aşık olmuştur. Ancak Halil ile nişanlı olduğu için onu alması güçtür. Halil'in on beş günlüğüne ava çıktığı bir dönemde Zeynep'i ister. Halil'in köyü ile Karaca Ali'nin köyü arasında ezeli bir düşmanlık olduğu için kimseye bir şey olmasın diye Zeynep'in abileri kızı verirler. Sultan Ana diye cesareti ile bilinen bir kadın Halil'i dağda aratır ve getirtir. Durum ortaya çıkınca Karaca Ali'nin yüzüğü evine atılır ve nişan bozulur. Karaca Ali, Halil'in av tutkusunu bildiği için ona sürekli tuzak kurar. Bir gün Zeynep de peşinden gider ona bir şey olmasın diye. Çıkan çatışmada Zeynep kolundan vurulur. Yarası ağır olduğu için Koca Cerrah namıyla ün salmış cerrahı getirirler. On beş gün uğraşıp Zeynep'i iyi eder. Ama Halil'den bir geyik ister karşılığında. Karaca Ali'nin adamları köyün civarında sürekli geyik sesi taklidi yapıp Halil'i tuzağa çekmeye çalışırlar. Zeynep ile Halil'in düğün gecesinde yine bu ses duyulur. Halil dayanamayıp gider. Birden ona ateş ederler. Kolundan vurulur ancak kurtulup Karaca Ali ve bir adamını öldürür. O esnada karşısına bir geyik çıkar. Ateş eder ve geyiği de vurur. Ancak geyiği kesmeye çalışırken geyik onu iter ve uçurumdan düşer. Sabah köylüler onu aramaya giderler. Karaca Ali ve adamını sonra da geyiği ölmüş bulurlar. Kayadan Halil'in sesi gelir. Urgan getirirler ancak Halil'i kurtaramazlar. Zeynep de ardından atlar ve canına kıyar. O gün bu gündür o kayadan bir türkü sesi gelir. Kayanın dibinde her yıl iki çiçek çıkar. Tam boyları uzayacakken bir geyik gelip onları yer ve kavuşmalarına engel olur. Üç Anadolu Efsanesi: Köroğlu, Karacaoğlan ve Alageyik efsaneleşmiş halk hikayelerinin Yaşar Kemal'in muhteşem üslubuyla buluştuğu eşsiz bir eser. Yazan: Şahin Yıldız Üç Anadolu Efsanesi Köroğlu, Karacaoğlan, Alageyik Kitap Özeti Eser, üç ayrı efsanevi hikayeden oluşuyor. Yaşar Kemal, bu efsaneleri kendine has üslubunu katarak oluşturmuştur. Köroğlu'nun Meydana Çıkışı Hikayeler Bolu Beyliği zamanında geçer. Bolu Beyliği'ni yöneten Bolu Beyi, acımasız, çıkarcı bir yöneticidir. Dış yönetimde Osmanlı beyleriyle arası bozuk olan Bolu Beyi, yetiştirdiği atlarla ünlenir. Önceden top, tüfek, motorlu taşıtlar olmadığından at yetiştiriciliği önemli bir paya sahiptir. Yusuf'un babası beylik bünyesinde bir seyistir. Yusuf'un babasının denizden gelen bir atı vardır. Bir anda kıtlık baş gösterir. Birçok hayvan ya açlıktan ölmüş ya da kaçmışlardır. Yusuf'un babasının atının çoğu da ya kaçar ya da ölür. Elinde kala kala bir kır atı kalır. Bu merak onu yataklara düşürür. Yusuf'un babası bu kır atı beş yıl deniz kenarında bekleyerek sahiplenir. Bu atın çok sadık olduğunu söyleyen babası denize hasret olduğunu da söyler. Yusuf'a kır atı doğaya bırakmasını söyler. Yusuf kıratı doğaya bırakır. Atlarının başına gelenler onu en sonunda öldürür. Yusuf, diğerlerinin yaptığı gibi kıtlıktan göç etmek durumunda kalır. Bolu Bey'i Yusuf'u beyliğine davet eder. Ün salan atlarını düşündüğünden ona babası gibi yetenekli olduğunu söyleyerek babasının yerine onun seyis olarak geçmesini ister. Yusuf'un sevdiği kız olduğunu bildiği için evlenmelerine vesile olur. Zaman geçer, bu atlar dünyaya ün salar. Yusuf, evliliğindeki mutluluk ile yeteneğini birleştirerek atlara iyi bakım yapmaktadır. Bolu Beyi, onu mükafatlandırmak ister ve kızıyla Yusuf'un oğlunu beşik kertmesi yapar. Bir gün deniz kenarına atları götürür. Deniz birden taşar ve bir at ona doğru gelir. Aynı olay sonraki günde tekrarlanır. Bolu Beyi'nden at istenir. Yusuf, en iyi üç atı verir. Küçük oldukları için bu atlar sıska durmaktadır. Atları görünce çılgına dönen Bolu Beyi, Yusuf'un öldürülmesini ister. Lakin öldürmez ama gözüne mil çekilir. Yusuf, ailesini alarak saraydan gider. Fakirlik içinde yaşam sürer. Ama gel zaman git zaman Yusuf'un oğlu Ruşen Ali büyür. Ruşen Ali, korkak ve temkinli birisidir. Yani kavgadan hoşlanmamaktadır. Bu yüzden ekmeği de sokak eşkıyaları elinden almakta eve bir ekmek getirmektedir. Bir gün yolda gördüğü bir olay onu derinden etkiler. Küçük bir köpek yiyeceğini vermemek için büyük köpeklere karşı koymaktadır. Ruşen Ali, etkilendiği bu olay sayesinde kendisine öz güven gelir. Artık her gün sofrasına iki ekmek getirir. Yusuf oğluna Bolu Beyi'nden atlarını alıp gelmesini ister. Ruşen Ali, sadece kır atı getirir. Bolu Beyi bu atların özelliğini keşfeder. Yusuf ile oğlu Ruşen Ali'yi kovalasa da yakalayamaz. Yusuf, rüyasında onu iyileştirecek şifalı bir köpük görür. Bu köpüğü oğlu Ruşen Ali'den getirmesini rica eder. Oğlu nefsine yenilerek oracıkta köpüğü içer. Yusuf ölür. Ruşen Ali, o köpükten içtiği için inanılmaz güçlü ve cesur olmuştur. Diğer bir söylem ile namı değer Köroğlu olur. Babasının vasiyetiyle Bolu Beyi'nin beşik kertmesi yaptığı Telli Nigar'ı saraydan kaçırmak için yola çıkar. Çamlıbel dolaylarında Köse Kenan isimli eşkıya ve onun adamları vardır. Bu eşkıyanın adamları Köroğlu'na saldırır. Hepsinin hakkından gelen Köroğlu onları ağaçlara bağlamıştır. Köse Kenan'ın adamları gelmeyince meraklanır ve bakar ki Köroğlu adında bir yiğit adamlarının hakkından gelmiştir. Köse Kenan, ihtiyarladığı için Köroğlu'na bir teklifte bulunur. Onun eşkıya olmasını istemektedir. Köroğlu, kan dökmeden eşkıya olma yolunu seçer. Dediğini kanıtlamak için yolda yolcu kervanlarını bekler. Güçsüz, zayıf olan insanlara karışmaz. Güçlü bir yiğitten para alır. Daha sonra saraydan Telli Nigar'ı alarak görkemli bir düğün ile evlenir. Karacaoğlan Karacaoğlan adında bir yiğit kendini yollara vurur. Yolda giderken Deli Hüseyin isimli bir adama yardımcı olur. Deli Hüseyin de onu kendi yaşadığı obasına kadar götürür. Karacaoğlan, burada sazını eline alıp türkülerini söyler. Oradaki insanların ve en önemlisi de Deli Hüseyin'in gönlünü fetheder. Karacaoğlan ile kan kardeşi olan Deli Hüseyin'in obası göç etmeye karar verir. Obada bir beyin kızı Elif'in devesi kalkmayınca Karacaoğlan bu deveyi sazı ile kaldırır. Elif o olaydan sonra Karacaoğlan'dan etkilenir. Elif ve Karacaoğlan bir gün kaçmaya karar verirler. Deli Hüseyin bu durumu bir arkadaşına açar. Elif eve gecikince babası durumu anlar. Elif, babasının zarar vermesinden korkarak Karacaoğlan ile yan obadaki Hürüce'nin yanında misafir olur. Hürüce onların başka bir obaya kaçmalarını sağlar. Burada günlük gülistanlık içinde yaşayan çift halinden memnundur. Halil adında biri Elif'e tutulur. Halil, peşini bırakmak için Elif'e bir koşul öne sürer. Halil'in koşulu Elif'in bir gece yanında uyumasıdır. Elif ondan kurtulmak için öne sürdüğü koşulu kabul eder. Karacaoğlan'ın, evinde olmadığı bir gün Elif ile Halil yatar. Karacaoğlan saz çalmaya bir eğlenceye gitmiştir. Bu eğlencede Karacaoğlan'ın sazının teli kopar. Karacaoğlan eve geldiğinde bunları yatakta birlikte görünce sazını alır ve gider. Elif ardından yetişemez. Ümitli bir şekilde Karacaoğlan'ı yaşlanıncaya kadar bekler. Ama ne gelen ne giden vardır. Elif, ölür. Karacaoğlan birisi aracılığı ile haber yollar. Öldüğünü haber alınca onun mezarına gider. Sazını mezarının başındaki ağaca asar. Meçhule doğru yol alır. Zaman bir değirmen misali bu iki aşığı öğütmüş ve aşklarına artık çok geç kalmışlardır. Alageyik Gökdere adlı köyde Halil isimli bir delikanlı yaşamaktadır. Ava ve avcılığa meraklı olan Halil'i avcılıktan kimse vazgeçiremez. Geyik avcılığının bu köyde uğursuzluk getirdiğine inanılır. Halil her geyik avladığında duman ile köye haber verir. Meydanda yemek verilir. Ava gittiğinde günlerce dönmemektedir. Halil, Zeynep ile nişanlıdır. Bir gün bu nişanlısını Sarıcalı Köyü'nden Karacaali görür. Kızın nişanlı olduğunu öğrenir. Halil'i öldürmeye karar verir. Halil'in avlanmaya gittiği bir gün ormana pusu kurdurur. Ama onu öldüremeyip dönerler. Ali bu sefer de onu öldürmeden kızı almayı dener. Karacaali, bir ağanın oğludur. Zeynep'in ailesi istese de istemese de onu verirler. Bir gün avdan döndüğünde Sultan Karı adında bir kadından olan biteni duyar. Zeynep de Karacaali'nin hediyelerini gönderir. Gökdere ağası ile Karacaali birleşip Halil'e tuzak kurmak ister. Geyik sesleri ile Halil'i kandırırlar. Buna anlayan Zeynep, engel olmak için Halil'in peşinden gider. Halil'in ölmesine engel olur. Alageyiğe öfke duyarak onun yavrusunu öldürür. Zeynep ile Halil sonunda evlenir. Gerdek gecesi Karacaali yine onları rahat bırakmaz. Geyik sesleri çıkartır. Halil, Zeynep'i bırakarak geyik avlamaya gider. Çatışmanın ortasında kendisini bulur. Halil yavru geyiğin annesi ile karşılaşır. Geyiği vurur ama ölmez. Halil'e geyik tekme atarak uçuruma yuvarlar. Zeynep, Halil'i uçurumda o şekilde görünce o da kendini uçurumdan atar. Değerlendirme Yaşar Kemal, edebiyatımızın kilometre taşlarından bir şahsiyettir. Asıl adı Kemal Sadık Göğçeli olmakla beraber Toplumcu-gerçekçi bir yazardır. Anadolu insanının sorunlarını eserlerinde işlemiştir. İncelediğim kitapta sık gördüğüm sorunlardan biri ağalık sistemidir. Yoksullar ezilip sömürülmesinden dolayı insanlar arasındaki tabaka kalınlaşmıştır. Birinci hikayede siyasi ve ekonomik gücü olan Bolu Beyi'nin Yusuf'un gözüne mil çektirmesini örnek verebiliriz. İkinci hikayede bey kızının bey oğluna verilmesi gibi toplumsal eşitsizlik baş gösterir. Karacaoğlan'ın beyin kızına sevdalanıp evlenmesi, daha sonra beyin oğlu Halil'in de Elif'e sevdalanması ve beyliğine güvenerek onunla evlenmek istemesi sosyal eşitsizliğe işarettir. Üçüncü hikayede bey oğlu olan Karacaali'nin Halil'i küçümseyerek nişanlısını almak istemesi de toplumsal ayrışmayı arttıran sorunlardandır.


Zweig, Dünya Fikir Mimarları, Yaratıcı Ruhun Tipolojisi üçlemesinin birincisi olan Üç Büyük Usta'da 19. yüzyılın üç büyük yazarını, toplumu anlatan Balzac'ı, aileyi anlatan Dickens'i, bireyi ve insanlığı anlatan Dostoyevski'yi okurlarına bir arada sunmuştur. Bu kişilerin ortak yanının kişiliklerinin karşıtlığı bakımından birbirini tamamlıyor olması önemli bir ayrıntıdır. Zweig, bu ustaları anlatırken kimi zaman birbirleriyle kimi zaman da Goethe, Zola ve Shakespeare gibi başka ustalarla da karşılaştırma yoluna gider. Zweig'in Fransız edebiyatının Napoleon'u olarak nitelediği Honore Balzac, edebiyat dünyasına Clisson ve Eugenie adındaki ilk ve tek kitabıyla giren Korsikalı İmparatorun izinden, 96 eserden oluşan dev külliyatı İnsanlık Komedyasıyla Charlemagne Tacını giyer. Yarattığı iki binden fazla karakter ordusunun elli bin kadar genç neferini bir muharebe alanının ortasına bırakır. Bunları paraya, üne, şana, şöhrete ulaşmak için kavanoza kapatılmış örümcekler gibi primitif duygularla kıyasıya birbirleriyle savaştırır. Bedeli ne olursa olsun tutkularıyla dünyayı Toulon gibi kuşatanlara Memlüklü Rüstem Rıza, Joachim Murat gibi unvanlar, zenginlikler bağışlar. Yarattığı karakterlere öyle inanır ki ölüm döşeğindeyken Pierette, Taşralı Bir Büyük Adam Paris'te, Kibar Fahişelerin İhtişamı ve Sefaleti, Goriot Baba gibi eserlerinde yer verdiği Doktor Bianchon'dan medet umar. Swedenborg felsefesinin, Mesmerizmin, fizyonominin ve frenolojinin gölgesinde, litrelerce kahve içip günde 16 saat çalışarak ulaşmaya çalıştığı başarı hemen gelmeyince aristokrasiye dahil olma sevdasını hayal olmaktan çıkarır, Galyalı köklü bir derebeyi olan d'Entraguelerle akraba olduğunu iddia ederek Kırmızı Han adlı öyküsünden itibaren eserlerini Honore de Balzac adıyla imzalamaya başlar. Ancak bu soyluluk sevdası daha da geriye dayanmaktadır. 1824'te Auguste Le Poitevin de l'Egreville'nin Faust'u olduğu sıralarda bile Honere'nin anagramı olarak seçtiği R'hoone müstearının başına Lord unvanını eklemiştir. Zweig'in 30 yıldır hayalini kurduğu, bu hırslı roman makinesi üzerindeki ayrıntılı çalışması tıpkı İnsanlık Komedyası gibi yarım kalmış, geride bıraktığı 600 sayfalık elyazması, 2000 sayfa not ve 40 tane altı çizili kitap yayıncısı tarafından düzenlenerek Balzac&Bir Yaşam Öyküsü adıyla çıkmıştır. Okurlarının karşısında ilk defa Boz mahlasıyla çıkan Charles Dickens 58 yıllık ömrüne 15 roman, yüzlerce öykü sığdırmıştır. İçindeki İngiliz'le mücadele etmeye çalışan Oscar Wilde'nin, George Gordon Bryon'un, Percy Bysshe Shelly'nin aksine Dickens yüzlerce yıllık İngiliz geleneğini dehasıyla birleştirerek konforlu, dostane, sindirimi kolay sanat beklentisindeki halka kendisini sevdirmeyi başarmıştır. Fransa'da ve Rusya'daki olaylardan yorulmuş halka climaxlerle sonlanan ertelenmiş gerilim fikrini sevdirmiş, Mister Pickwick'in Serüvenleri'nin, David Copperfield'in fasiküllerini dört gözle bekleyenleri mutlu etmenin yanında pazarlama dahisi olduğunu da göstermiştir. Eserlerinde gündelik hayattan sade işçileri, mütevazi karakterleri sıradan bir burjuva ideali içinde işleyen usta yazar, küçük şeyleri bile hayal gücüne yer bırakmayacak şekilde tanımlar. Bedensel yaratımı öyle net çizgilerle belirler ki tüm Dickens karakterleri her okurun zihninde aynı şekilde tezahür eder. Bu özelliğine stenograflık yaptığı zamanlardan gelen yetenek denilmesi hiç de yadsınacak bir bakış açısı değildir. Yediden yetmişe herkesin sevgisini kazanan Büyük Eğlendirici, Fakirlik Yasasına, Nazi Almanya'sının çalışma kamplarına fikir veren Workhouse Sistemine, Sanayi Devriminin etkilerine, eğitim sistemine, dini ve ahlaki değerlere değindiği eserlerinin finallerini de ilahi bir mahkeme, kıyamet günü sahnesi gibi oluşturur. 184 yıldır aynı heyecan ve ilgiyle okunması da okurda yarattığı bu katarsis duygusundandır belki de. Pythia gibi nöbetler içindeki hayatını, yaşam ve ölüm arasındaki bu gidiş gelişleri sanatının en büyük sırrına dönüştürmüştür Dostoyevski. Henri Troyat bu kutsal esrimeyi Dostoyevski, gökle yer arasında asılı kalmıştır. Hem gök hem de yer tarafından etkilenmiştir. sözleriyle ifade eder. Petersburglu usta, kimi zaman eserlerinin bazı bölümlerini yeniden yazmaya itecek kadar artan zihin bulanıklıklarının yarattığı çıkmazdan amor fati felsefesine ve İncil'in öğretilerine sarılarak kurtulmuştur. Kaderine karşı tek isyanı malikane efendileri diye adlandırdığı Tolstoy ve Turgenyev gibi özgür, aceleciliğe sürüklenmeden, sefalete düşme korkusu çekmeden yazma imkanı bulamamasıdır. Beyaz Geceler onun hür ve yaratma sevinciyle dolu olarak yazdığı tek eserdir. Kumara duyduğu hastalıklı sevgi de sara nöbetlerinde ve Semenovski Meydanında yaşadıklarına benzer bir korku, bir sinir sarhoşluğu simülasyonudur. Bu gerilim hazzı, bu ıstırap, eserlerinin en önemli yapı taşıdır. Tam da bu nedenle kitaplarının sadeleştirilmiş halleri tıpkı Dante'nin Cehennem'ini atlamak gibidir. Tüm bunlara rağmen hayatla dopdoludur Dostoyevski. Hayat güzelliktir, sadece acıdadır anlam, ah hayat ne kadar güzel! diye haykırır. İsa'nın kanatları altında, evrensel Rus idealiyle yanıp kavrulur. Versilov'un Altın Çağıdır istediği. Hayallerine kavuşamaz belki ama bir asrı aşkın süredir pek çok yazar ve yazar adayının hedefi olmuştur ve olmaya devam etmektedir.


Üç Kız Kardeş, havanın soğukluğu yahut insanların soğukluğunda üşüyorsanız içinizi ısıtacak sımsıcak bir kitap. Güzel günler, acılı vakitler, hastalıklar, sırlar, hayaller, aşklar, ihanet, sevgi, iyilikler, merhamet, dostluk, kardeşlik... Kısacası İclal Aydın'ın Üç Kız Kardeş kitabı hayatın içinde var olan her duyguyu harmanlayan Ayvalık'ta başlayıp ve Ayvalık'ta sona eren samimi bir hikayenin sunuyor. Defne'nin New York'a geleceği gün, teyzesi Dönüş'ün uçağa binmeden sırt çantasına bir defter sıkıştırmasıyla birçok gerçeğe, bambaşka hayatlara şahit olmasına olanak verir. O defterle tüm o hayatlar artık Defne'ye emanettir. En büyükleri olan Türkan, ortancaları Dönüş ve en küçük kardeşleri Derya'nın hikayesidir bu. Anneleri ilkokul öğretmeni babaları Sadık Bey de PTT Müdürüdür. İlk çocuk olan Türkan oyuncak bebek edasıyla büyütülürken o dönem Eskişehir'dedirler. Babalarını n tayini Ayvalık'a çıkınca annesinin tayinini de oraya aldırmak biraz zaman alır. Asıl bilmedikleri ise anneleri hamiledir. Kocasından kızından uzak ve zor bir hamilelik süreci geçirirken Dönüş dünyaya gelir fakat doğumundaki doktor yaşamasına fazla ihtimal vermez. Ayvalıkta ki çocuk doktoru Metin Bey aracılığı ile Ankara'ya başka bir doktora götürülür ve kısa bir süre sonra her şey yoluna girer. Nihayet ikinci kızları ile Nesrin Hanım da Ayvalık'a eşinin yanına yerleşir. Sonrasında Metin Bey haftalarca ilgilenir Dönüş'le. Onun da oğlu Serdar o dönem yeni doğmuştur. Bir süre sonra üçüncü kız kardeş Derya dünyaya gelir. Liseden mezun olur olmaz İstanbullu zengin bir aile Türkan'a talip olur. Rüçhan Hanım gelini Türkan'ın zarifliğine, güzelliğine, iş bilmesine gittikçe hayran olmuştur. Oğlu Avrupa'ya gitmiş tahsilini İngiltere' de bitirmiş ve İstanbul da yaşamaya karar vermiştir fakat iş dolayısıyla sürekli yurt dışındadır. Oysa böyle olmadığı yıllar sonra Türkan'ın itiraflarıyla ortaya çıkar. Nihayetinde sadece düğün gününde gördükleri damatları aslında ailesini hep tedirgin ediyordur. Defne Türkan'ın kızıdır. Dünyaya geldiğinde hastane ziyaretini yaptıktan bir gün sonra anneleri Nermin Hanım vefat eder. Bununla ilgili büyük sırda daha doğrusu Türkan'ın vicdan azabı bir takım gerçekleri yine gün yüzüne çıkarır. Daha çok bir erkek çocuğu edasında, korkusuz, başına buyruk olan Derya İstanbul'da Mimarlık Fakültesi'ni kazanıp üniversiteye gider. Dönüş çocukluk aşkı olan Serdar'a aşıktır. Serdar Ankara'da tıp okur ve Dönüş'ün en büyük korkusu onu kaybetmektir. Birkaç sene sınavlara girmesine rağmen panik atak halleri yüzünden o çok istediği Edebiyat Fakültesi'ni bir türlü kazanamaz. Aslında Serdar da Dönüş'e aşıktır, yıllarca ona mektuplar yazar ama ne haber alır ne de karşılaşabilir. Bu gizli aşk yıllarca birbirlerinden habersiz kimseye söyleyemeden geçer gider. Bu güzel ailenin içinde bir de Mesut vardır. Mesut, kimsesiz Ayvalık'ta dolanırken Sait Bey zamanla onu himayesine alır ve o da artık ailenin bir ferdidir. Sait Bey'in ona sırtındaki paltoyu hediye etmesi ile Mesut ölene kadar o paltoyla gezer. Baba dediği Sait Bey onun için hayattaki en değerli kişidir. Yaş olarak büyük olsa da zeka olarak gelişemeyen bir birey olan Mesut bir gün tomarla para yakar sobada. Hava soğuktur düşünür ki Sait Babası üşümesin. Ama Mesut'un yaktığı aslında onların evi, barkı tüm geleceğidir. Beş parasız kalan Sait ve Dönüş mecburen İstanbul'da ki halalarının yanına yerleşir. Derya'da üniversitede tanıştığı Erdem ile evlenir ve onunda bir kızı olur. Kız kurusu olarak gördüğü, kardeşi Derya'nın kızının bakıcısı Dönüş için halası bin bir çeşit kısmetler bulup Dönüş'ü zorla yollar ama hepsinden boş döner Dönüş çünkü onun aklıda kalbide Serdar'la doludur. Nihayet sonunda halası kısmetini bulur. Dönüş için bu sefer davet ettiği kişi Serdar'dır ve yıllardır içlerinde yaşattıkları aşkları gün yüzündedir. Serdar ve Dönüş'te aile arasında sade bir törenle evlenir. Türkan kocası Somer'in yıllarca çilesini, yokluğunu, çapkınlığını, ihanetlerini, kaynanası Rüçhan'ın hakaretlerini, dayaklarını yaşadıktan sonra kızı Defne'yi alır ve boşanır. Yıllar sonra karşısına çıkan kendi hayat mücadelesini verdiği şirketin sahibi ve patronu aşık olur ve hayatını onunla yeniden birleştirir. O kadar mutludur ki hayatında hiç olmadığı kadar güzel günler artık onlarındır. Derya tüm hırsını, ilgisini, enerjisini iş hayatına yöneltip kızını ve kocasını ihmal edince onun evliliğinde de çatırtılar başlar. Kocası Erdem boşanmak istediğini hatta onu tanıdıkları olan bir kadınla aldattığını söyler. Oysa attığı bu yalana kendi bile utanırken tek isteği Derya'nın dikkatini kendisinde toplamaktır. Eniştelerinin araya girmesiyle Derya da hatasını anlar ve evlilikleri devam eder. Hayatı kitaplar, şiir olan, kendi halinde naif ruhlu Dönüş çocukluk aşkına kavuştuktan sonra Can adında bir oğulları olur her şey güzel giderken Dönüş'ün kanser olduğu ortaya çıkar. Ama büyük destek öyle güzel bir ailenin içindedir ki o günleri atlatır. Sırlarıyla hatıralarıyla, bildikleri, sonradan öğrendikleri ile hastalık döneminde yazmaya başladığı defter bir gün Derya'nın eline geçer ve bu ortaklığa Türkan da girer. İşte bilinmeyenler de o dönem ortaya çıkar ve onlarda bu deftere kayıt edilir. Dönüş'ün yeğeni Defne'ye eğitim için giderken gizlice tutuşturduğu hayat hikayeleri artık ona emanettir. Yazan: Pınar Çağlayan Üç Kız Kardeş Kitap Özeti Birbirlerine benzemeyen farklı karakterleri olan fakat buna rağmen bir araya geldiklerinde sanki tek bir bedende yaşayan üç kız kardeşin hikayesi. Kişiliklerindeki zıtlıklar onlar bir araya geldiğinde kaybolurdu. O zıtlıklarla birbirlerini tamamlar. Bir bütün olurlardı. Ayvalık'ın denize uzanan taş sokaklarından, zeytin ağaçlarından, hayatın kaynağından akan suyundan, eski evlerinden doğmuş bir aile hikayesi. Ayvalık'ta başlayan çocukluğun İstanbul kıyılarına vuran hüznü... İyileşmenin yolculuğu... Türkan ailenin en büyük kızı, ortanca kızı Dönüş ve en küçükleri Derya adında üç tane kızları varmış, Nesrin hanım ve Sadık Bey'in. Nesrin hanım ilkokul öğretmeni, babaları ise PTT de çalışan bir devlet memuru. Hikaye Türkan'ın kızı olan Defne'nin uçağa binmeden önceki aile fertleriyle vedalaşmasıyla başlıyor. O zor kazanılan ve çok istediği bir eğitimi New York'ta kazandığı için oraya altı aylığına eğitime gidiyor. Vedalaşma sırasında hikayemizi başlatan sona anlatan ortanca çocuk Dönüş teyzesi hayatlarını, acılarını, sevinçlerini kaleme aldığı günlük tarzındaki defteri Defne'nin sırt çantasına atıyor. Artık tüm geçmişi Defne'ye emanet ediyor. Nesrin Hanım ve Sadık Bey başlangıçta Eskişehir de yaşamlarını sürdürüyorlardı. İlk çocuk olan Türkan Eskişehir de doğmuştur. Yedi yılın sonunda tayini Ayvalık'a çıkan Sadık Bey işi gereği Ayvalık'a Türkan'ı da alıp gitti. Karısını da birkaç ay daha Eskişehir'de kalması gerekiyordu mesleğinden dolayı. O sırada Nesrin Hanım bir öğretmen arkadaşının evinde kalıyordu. İkinci çocuğa hamile olan Nesrin Hanım bunu bilmiyordu. Kocasından ve kızından bir süre ayrı kalan Nesrin Hanım yaşadığı bunalımlar ve üzüntüler sonucu Dönüş, yedi aylıkken erken doğumla dünyaya gelmiş. Hemen Ankara 'ya sevk edilen Nesrin Hanım, doktorların Dönüş bebeğin kurtulmasının bir mucize olduğunu söylemiş .Eşi Sadık Bey, Nesrin Hanımı ve kızını da alıp Ayvalık'ta ki çocuk hekimi olan Metin Bey haftalarca Dönüş'le ilgilenir. Metin Bey evlidir ve o dönemde onunda Serdar adında bir oğlu olmuştur. Metin Bey, Dönüş bebeği o kadar çok sevmiş ki belki ileride gelin alırız demiştir. Artık iki katlı evlerinde Komşuları olan İsmet Bey ve Emel Hanım'ın yardımlarıyla bahçesinde bin bir çeşit çiçek olan, Cunda adasına bakan o güzel evde yaşamaya başlamışlar. Çok zaman geçmeden üçüncü çocuk olan aksi ve açık sözlülüğüyle meşhur Derya'yı kucaklarına almışlardır. Türkan daha çok annesine benzemektedir. Annesi Nesrin Hanım ona çok düşkündür. Dönüş ve Derya ise daha çok babalarına benzemektedir. Nesrin hanım Dönüş ve Derya'ya sinirlendiğinde bunlar hep halaları olan Nezahat'e çekti derdi. Güzelliğiyle ön planda olan büyük kız Türkan, annesiyle Cumhuriyet törenine gittiği bir günde Rüçhan Hanım adında İstanbullu zengin bir aile Türkan'a talip olur. Somer adındaki oğlu hayatının çoğu kısmını Avrupa da özellikle İngiltere de geçirmiştir. Rüçhan Hanım'ın kocası Özer Bey çok güvenilmez eşini aldatan bir adamdı. Nesrin Hanım da oğulları olan Somer'in babasına çekmesinden korkuyordu. Bir yandan da zengin aileye gideceği için kızı bunları düşünmemeye çalışıyordu. Evin yemekleri ve temizliğiyle ilgilenen Zekiye Hanım da İngiltere de okumuş bir insanın bu gibi çapkınlıklarla ilgilenmeyeceğini söyleyip Nesrin Hanım'ın içini rahatlatıyordu. Çok geçmeden Türkan'ı istemeye geldiler. Somer gelmemişti. Rüçhan hanım çok çalışıyor, yurt dışında işi çıktı gelemedi bahaneleriyle aileyi avutuyordu. Sürekli Paris'ten hediyeler getirtiyordu. Somer'in aslında babasına çektiğini yıllar sonra Türkan'ın itiraflarıyla ortaya çıkacaktı. Sadece düğün günü Türkan, Somer'i gördü. Hikayenin başında da dediğim gibi Defne adında bir kızları oldu. Doğduktan sonra Nesrin Hanım vefat etti. Derya ise sayısalı iyi olduğu için çok istediği mimarlık fakültesini kazanıp üniversiteye gider. Dönüş ise edebiyat okumak istemektedir. Ve çok sevdiği çocukluk aşkı Metin Bey'in oğlu Serdar'a aşıktır. Serdar Ankara da tıp okumaktadır. En büyük hayali de Doğu Anadolu'ya gidip orda ki insanları iyileştirmektir. Dönüş'te onunla evlenip öğretmen olmak istemektedir. Dönüş panik atak hayalleri yüzünden o çok sevdiği Edebiyat Fakültesi'ni kazanamaz. Serdar da Dönüş'ü sevmektedir ama bu aşklarını uzun yıllar birbirlerinden gizli yaşamışlardır. Bu ailenin bir de evlatlığı olan Mesut vardır. Mesut kimi kimsesi olmayan Ayvalık'ta yaşayan biraz zeka geriliği olan bir çocuktur. Sadık Bey onu himayesi altına alır. Mesut zarf toplamayı severmiş. Bir gün sattıkları evlerinin parasını Sadık Bey büyük bir zarfa koyar. Mesut bu zarfı görünce ev ısınır diye sobaya atıp yakar. Bu olayı Dönüş ileride kendi oğlunu uyutmak için sürekli anlatacaktır. Derya ise üniversitede tanıştığı Erdem adındaki bir oğlanla evlenir onunda bir kızı olur. Dönüş'e çok talip gelmesine rağmen o kimseyi beğenmez aklı hala çocukluk aşkı olan Serdar'dadır. Serdar nihayetinde Dönüş'ü istemeye gelir. Aile arasında bir törenle evlenirler. Türkan ise yıllardır çilesini, ihanetini, acılarını çektiği kocası Somer'den boşanmaya karar verir. Kaynanası Rüçhan Hanım da ona eziyet etmekteydi. Kızını da alıp boşanır. Yıllar sonra Türkan bir şirketin patronuna aşık olur ve evlenir. Hayatında hiç olmadığı kadar mutludur. Yaşadığı hatalı evlilikten sonra artık güzel günler Türkan'ı beklemektedir. Derya ise kocası Erdem ile evliliklerindeki ilk çatırtıları baş göstermeye başlamıştı. Derya tüm ilgi ve alakasını işine verince evliliğini ihmal etmişti. Erdem, Derya'dan boşanmak istiyordu. Çünkü artık eskisi gibi ne kızıyla ne eşiyle ilgileniyordu. Bunun üzerine Erdem tanıdıkları biriyle seni aldatıyorum yalanını Derya'ya söylemiştir. Aslında kendisi de bu yalana inanmıyordu. Ailesinin araya girmesiyle özellikle eniştelerinin Derya hatasını anlayıp evliliğini sürdürmeye devam etmiştir. Hayatı tutkusu kitaplar olan Dönüş ise çocukluk aşkına kavuştuktan sonra Can adında bir oğlu olur. Çok geçmeden kansere yakalandığını öğrenen Dönüş de samimi ailesinin desteğiyle ve özellikle ablası ve kız kardeşinin destekleriyle kanseri yener. Sırlarını, hatıralarını, sevinçlerini, üzüntülerinin yazdığı defteri Derya ve Türkan'ında eline geçer. Bilinmeyenlerde o dönemde çıkar ve kayıt edilir. Dönüş defteri eğitim için yurt dışına giden yeğeni Defne'ye emanet eder. Artık o da annesinin ve teyzelerinin tüm yaşantısının ortak bir parçası olmuştur. Tüm yaşanılanlar bir defterde saklı Defne'ye emanet edildi. kitabın kurgusu, anlatım dili çok başarılı. sürprizler, bir ileri bir geri gidip gelmesi beni çok etkiledi. gerçekten son zamanlarda okuduğum en iyi romandı. biraz feminen bir roman olmasına rağmen bir erkek olarak çok eğlendim okurken. eleştireceğim tek yönü ise kitap 4 bölümdense daha çok bölümlere ayrılabilirdi. bu yönü okumayı zorlaştırıyor bence. herkese tavsiye ederim. 24-05-2019 16:14 ilk kez iclal aydın okudum ve hayran kalmış üç kız kardeş mükemmel bir roman olmuş elimden bırakmakta zorlandım. sanırım devamını da yazıyormuş. merakla bekliyorum bu kitabı birkaç günde bitirmiştim. kardeşlerin hayatları sanki tanıdığımız bizden biri gibi samimi bir şekilde anlatılmış. okurken hüzünlendiğim zamanlar da oldu sevindiğim zamanlarda oldu birden fazla duyguyu tattım bu kitabı okurken.. herkese tavsiye ederim. iclal aydindan yine şahane bir kitap gelmiş okurken çok keyif aldigim kitaplardan hem sürükleyici hem sıkmadan anlatılmış bir kitap kalemine sağlık diyorum ve devamını bekliyorum bugün bir haber aldım devamı ekim ayında gelecekmiş beni çok çok sevindirdi merakla beklediğim bir kitap 😍😍😍 03-08-2019 01:51 bence harika bir kitap çok güzel olmuş 13-10-2020 23:52 bizde üç kardeşiz o yüzden bu kitabı çok sevdim 05-02-2022 13:08 hikayesi çok güzel dizisini izledim meraktan şimdi kitabını okuyacağım 02-06-2022 11:57 dizi olmasa romandan haberim bile olmayacaktı umarım dizi kitabın da okunmasını arttırır harika bir konusu var özellikle de kız kardeşiniz varsa umarım devamı gelir 13-10-2022 20:18 kitabın sonu ile dizisinki aynı mı okuyup okumama arasında kaldım


Marmara'nın doğu kıyısında yoksul bir sütçü yaşamaktadır. Çok sevdiği ve otuz yıl süren evliliği vardır. Annesi ilk kızlarını vişne zamanında doğurur. Eşiyle ismini İlkçiçek koyarlar. Uzun sürmeden ikinci kızları dünyaya gelir. İkinci kızlarına da Narçiçek adını verirler. İlk iki kızı gelinlik yaşına gelirler. Anne ve babası onlardan ayrılacağını bilir. Üçüncü çocukları dünyaya gelir. Ona da Sonçiçek adını verirler. Sonçiçek'in annesi ve babası konuksever bir ebeveyndir. Ahır damının aralığına yuva yapan serçe kuşlarını kendi öz ve öz kızlarından ayırmazlar, onların güven içerisinde yaşamaları için ellerinden geleni yaparlar. Sonçiçek anne ve babasından kaptığı bu hoşgörüyü çevresindeki hayvanlara da yansıtır. Köpeği Sürmeli ve kedisi Kınalı bu küçük kızın yakın arkadaşıdır. Bu arkadaşların arasına serçe kuşları da eklenmiştir. Sonçiçek, Sürmeli ve Kınalı'yı serçe kuşlara zarar vermemesi için uyarır. Sürmeli ve Kınalı sahibine zarar vermeyeceklerini söyler. Sürmeli içten içe Kınalı'ya güvenmemektedir. Kınalı'nın serçe kuşa zarar verip suçu üzerine atacağını düşünür. Bu yüzden gözünü dört açmaktadır. Bir gün yabancı kediler, serçelere pusu kurar. Köpek onları kaçırmak için ıslık çalar. Kediler kaçar. Köpek, Kınalı'nın yanına gelir ve uyuduğu için ona kızar. Kınalı uyumadığını pusuya yattığını ve küçük bir ıslıkla planını berbat ettiğini söyler. Sonçiçek, güleç yüzlü, yaşamayı seven, neşeden yerinde duramayan bir çocuktur. Bu görünüşü ile serçelerin güvenini kazanmıştır. Karadut, Bolugüzeli ve Kuzeyli adında üç inekleri vardır. Bu ineklerin üzerinde serçeler çoğu zaman konaklar ve cıvıldaşırlar. Atmaca gibi yırtıcı kuşlardan da ağaçlar sayesinde serçeler korunmaktadır. Sütçü ve ailesi neşe içinde yaşarken beklenmedik bir sorun ile karşı karşıya gelirler. Komşuları evlerini satmıştır. Devamında ise bu evlerin yıkılacağı konuşulmaktadır. Sütçü bu duruma çok üzülür. Onları benimseyen onlarca hayvan vardır ve onlara ne olacağını düşünmektedirler. Kızı Sonçiçek babasını suçlu hissetmemesi için onu teselli eder. Sonçiçek otlaklarına yerleşecek olan leylekleri düşünerek kendinde güç bulur. Diğer yandan anne ve baba leylekler göç için hazırlanacaklardır. Fakat anne leylek hastadır. Baba leylek de eşini bırakıp göç etmek istemez. Oğlunu karşına alır ve ona bu yıl bu görevin kendisinin yerine getireceğini söyler. Oğul leyleği yıkılan yeni yapılara yuva yapmaması için sıkı sıkı tembihler. Sonçiçeklerin hoşgörülüğü leyleklerin dilindedir. Baba leylek Sütçü ve ailesine sığınmasını ister. Leylekler göç ederek Sütçü'nün bahçesine gelirler. Hemen bir ağaca konup iki günde yuvalarını yaparlar. Diğer taraftan anne ve baba olmaya çalışan serçe çiftini heyecan sarmıştır. Baba serçe yavrularına her gün yiyecek aramaktadır. Fakat bir gün eve dönemez. O gün son serçe de kabuğunu kırıp dünyaya gözlerini açmıştır. Babaları dönmeyince anne serçe her gün yiyecek aramaya çıkar. Minik Serçe'yi ablası ve abisi sevmez. Onu hep dışlarlar. Annesinin getirdiği yiyecekleri hep ablası ve abisi yer. Annesi bu durumu fark eder ve Minik Serçe'nin beslenmesine daha da önem gösterir. Abla ve abi serçe kuşlar, Minik Serçe'yi yuvadan itip düşürmek isterler. Tüm bu planları duyan Minik Serçe kendini yuvadan aşağıya atar. Kendisini istemeyen ve sevmeyen bir yerde yaşamaktansa nasibini aramaya koyulur. Yumuşak bir yere düşer. Kınalı hemen sesine irkilir. Yanına gider ve Minik Serçe'yi izler. Ardındandan leylek gelir ve Kınalı ile tartışırlar. Sonçiçek, Minik Serçe'ye güzel bir yatak yapar. Onu elleriyle besler. Bazen arkadaşı Yeşim de onunla ilgilenir. Bir gün bahçelerinin önüne bir araba gelir. Sonçiçek'e babasını sorarlar. Sonçiçek babasının birazdan eve döneceğini söyler. Tam üzerine babası gelir. Uzakta bu adamlar ile babası konuşur. Konuşmaları bittikten sonra babası bahçelerini satmaya karar verdiğini başka çaresi olmadığını söyler. Bahçeleri belediye imar edip yerleşim yerine açılacaktır. Babası tüm bunları eşi ve kızına güzelce anlatır. Yeni ev ve bahçelerinin olacaklarını tüm hayvan dostlarını da götüreceklerini söyler. Sonçiçek kabullenemese de de ikna olur. Bu esnada Minik Serçe'de büyümüştür. Hatta aşık bile olmuştur. Bir serçe ile tanışmış ve tekrar buluşmak için söz vermişlerdir. Tüm bunları Sonçiçek'e anlatır. Son çiçek duygulanır ve vedalaşırlar. Sonçiçek ve ailesi yeni evlerine gitmek için yola koyulurlar. Sonçiçek'in macerası başka yerlerde devam edecektir. DEĞERLENDİRME Necati Cumalı Uç Minik Serçem adlı eserini 1989 da kaleme almıştır. 1990 yılında yayınlanmıştır. 6 ve 9 yaş aralığına uygun bir kitaptır. Eser güzel bir üslupla yazılmıştır. Çocukların ilgisini çekebileceği kahramanlar ile donatılmıştır. Eserde Sonçiçek adlı çocuğun hayvan sevgisi anlatılmaktadır. Dili sade, akıcıdır. Kitapta argo kelime kullanılmamıştır. Bu kitabın çocuklarımızın hayvan sevgisinin pekişmesine katkıda bulunacağını düşünüyorum.


Monte Kristo Kontu, Demir Maske ve Siyah Lale gibi kitapların yazarı Alexander Dumas, Üç Silahşörler adlı eserini 1844 yılında yazmıştır. Yazarlığa tiyatro eserleri ile başlayan Dumas, birçok türde eser vermiş ve kitapları tüm dünyada birçok dile çevrilip en çok satanlar listesine girmiştir. Kitapları, sadece yetişkinlere değil çocuklara da hitap ettiği için ülkemizde de 100 Temel Eser listesine girmeyi başarmıştır. Yazar ile ilgili bilinen bir ilginç bilgi de şudur ki, Baba Alexander Dumas olarak anılır. Bunun sebebi ise kendisiyle aynı isme ve mesleğe sahip olan oğludur. Üç Silahşörler romanı, yazarın tarihi macera türündeki eseridir. Kitap, birçok filme uyarlanmasıyla birlikte çizgi filmlere de adapte edilmiştir. Eserin başkahramanlarından biri olan D'Artanyan'ın maceraları, yazarın On Yıl Sonra ve Yirmi Yıl Sonra adlı eserlerinde devam etmektedir. Gelelim kitabın özetine: 17. yüzyılın ortalarında, Melung kasabasında yaşayan Gaskonyalı bir aile vardır. Bu ailenin babası, gençliğinde kralın sarayında silahşör olmak istemiş ama başaramamıştır. Ben yapamadım, en azından oğlum yapsın düşüncesiyle, gençliğe daha yeni adım atmış oğlunun eline bir mektup tutuşturarak kasabaya M. de Treville'nin yanına göndermiştir. Adı D'Artanyan olan bu genç, yolda çeşitli kavgalara dahil olmuş ve geçtiği yerlerde yadırganmıştır. Sonunda kasabaya ulaştığında insanlar yine onu yadırgayıp alay etmişlerdir. D'Artanyan dayanamayıp yine kavga etmiş ama bu sefer kendini yerde baygın bulmuştur. Onu bayıltanlar, D'Artanyan'ın cebinden babasının yazdığı mektubu alıp gitmişlerdir. D'Artanyan ise bu durumu hancıdan bilmiş ve üzerine saldırmıştır. Mektubun onda olmadığını öğrenince adamı serbest bırakıp saraya doğru yola çıkmıştır. Sarayda, babasının mektup yazdığı adam olan M. de Treville'yi bulup durumu anlatmıştır. Fakat tam o anda sarayın bahçesinde, cebindeki mektubu çalan adamı görmüş ve onu yakalayabilmek için hızla atılmıştır. Koşarken, kralın silahşörlerinden biri olan Athos'a çarpmış ve özür dilemiştir ama Athos özrü kabul etmeyerek D'Artanyan'ı on birde düelloya çağırmıştır. El mahkum kabul eden D'Artanyan, koşmaya devam etmiş ve bu sefer de kralın bir diğer silahşörü olan Portos'a çarpmıştır. Her ne kadar özür dilese de Portos da özrü kabul etmemiş ve onu saat on üçte düelloya çağırmıştır. D'Artanyan, tüm bu harcadığı zamandan sonra kovaladığı adamı elinden kaçırmıştır. Bunun üzerine, düelloya söz verdiği Athos'un yanına gitmeye karar vermiş ama yolda giderken bir başka silahşör olan Aramis ile de sorun yaşamış, onunla da saat on dört için randevulaşmışlardır. Düello için Athos ile anlaştıkları yere gelince Athos'un, yanında şahit olarak Portos ve Aramis'i getirdiğini görmüştür. Birbirleriyle bir iki kelam edince, aslında dördünün de iyi birer insan olduklarını ve iyi bir şekilde anlaştıklarını görmüşler fakat bu düelloyu yapmayı kendilerine görev bildiklerinden vazgeçmemişlerdir. Ülkede de birçok kişi tarafından Üç Silahşörler olarak tanınan bu üç adam; cesur, korkusuz ve aynı zamanda kararlıdırlar. D'Artanyan, adamların hırslarını ve kararlılıklarını görünce bu düellodan sağ çıkamayacağını, öleceğini düşünmüştür. Tam düelloya başlayacaklardır ki, kardinalin askerleri oraya basmıştır. O zamanlarda gizlice dövüşmek yasak olduğundan, askerler silahşörlere saldıracaklardır. D'Artanyan ise askerlerin değil de silahşörlerin yanında yer almaya karar vermiş ve silahşörler ile birlikte askerlere karşı çarpışmıştır. Bu kalabalık düelloyu kazanan Üç Silahşörler ve D'Artanyan, M. de Treville tarafından takdir edilmiştir. Aynı zamanda bu düellonun sonucunda Üç Silahşörler, D'Artanyan'ı yanlarına almaya karar vermiş ve bunu kendisine söylemişlerdir. Artık aralarında hiçbir husumet kalmayan bu arkadaşlar, her zaman birbirlerinin yanında olup olumsuzluk ve adaletsizliğe karşı baş kaldırmışlardır.


Uçan Sınıf kitabı yazarın bir Noel öyküsü yazmaya karar vermesiyle başlıyor. Tabi yazın ortasında bir Noel öyküsü yazamayacağını düşünüyor ve Zug Dağı'nın eteklerine gidiyor. Noel öyküsünü yazarken Gottfried adını taktığı kelebek ona eşlik ediyor. Onu akşamları alan Eduard dediği ineği de unutmamak lazım. Noel öykümüze gelirsek. Öykümüz Johann Sigismund Lisesi adlı yatılı bir okulda geçmektedir. Öğrenciler Noel için bir oyun hazırlığı içindedir. Oyunun adı Uçan Sınıf'tır. Oyunda öğrenciler coğrafya öğretmenleriyle birlikte uçak yolculuğuna çıkarlar. Sloganları" Ders yerinde keşfe dönüşür. "dür. Öğrenciler oyunun provasını yaparken içeri bir çocuk girer çocuk çok sinirlidir. Öğrenciler ona ne olduğunu sorarlar. Çocuk anlatmaya başlar. Rakip okulun öğrencileri arkadaşlarının birini kaçırıp güzel yazı defterlerini çalmışlardır. Öğrenciler plan yapmak için Sigare İçmez'in bahçesinde toplanırlar. İlk olarak Sebastian'ı rakip okuldan Egerland'ın yanına elçi olarak gönderirler. Rakip okulun talepleri ağırdır. Sebastian gelip öğrendiklerini diğer öğrencilere anlatır. Öğrenciler karşı tarafa düello teklifinde bulunurlar. Rakip okul kabul eder. Matthias rakip okulun öğrencisini yenmiştir. Ama rakip okul inatla defterleri ve esir aldıkları öğrenciyi vermemektedir. Bunun üzerine Johann Sigismund Lisesi öğrencileri kar topuyla atağa geçer. Bu sırada sınıf birincisi olan Martin, Matthias'la birlikte esir olan arkadaşlarını kurtarmaya gider. Esir öğrenci rakip okulda okuyan bir öğrencinin evinin bodrumunda kilitlidir. Diğer öğrenciler kar topu savaşı yaparken Martin ve Matthias arkadaşlarını kurtarırlar. Okula döndüklerinde izin almadan dışarı çıktıkları için başları beladadır. Öğrenciler, öğretmenleri Doktor Bökh'e durumu anlatırlar. Bunun üzerine öğrenciler hafif bir ceza ile kurtulurlar. Ama öğretmenin onları hemen salmak gibi bir niyeti yoktur. Onlara bir öykü anlatmaya başlar. 20 yıl öncesini anlatan bir öyküdür. Bir çocuk vardır. Bir gün annesi hastalanır. Okuldan kaçıp annesini görmeye gider. Nöbet tutan son sınıf öğrencilerinden biri onu sorguya çeker. Çocuk bir şey söylemeyince onun yarın için olan iznini alır. Fakat çocuk annesini görmek için yine kaçar. Daha sonra müdür çocuğa ceza verir ama cezaya arkadaşı kalır. Bu çocuk ve arkadaşı hep beraberlerdir. Üniversiteye bile birlikte giderler. Ama bir gün çocuğun arkadaşının eşi doğum yaparken bebekle birlikte ölür. Bunun üzerine arkadaşı ortadan kaybolur. Bu öyküdeki çocuk öğretmenlerinin ta kendisidir. Ve ortadan kaybolan arkadaşı, Sigara İçmez dedikleri öğrencilerin arkadaşı olan adamdır. Öğrenciler bunu fark ettiklerinde iki arkadaşı tekrar buluşturmak isterler. Martin ve Johnny öğretmenlerini Sigara İçmez'in yanına götürürler. Öğrenciler tahminlerinde yanılmamışlardır. İki eski dost birbirini gördüğüne çok sevinirler. Bu sırada Noel'de sergileyecekleri oyunun hazırlıkları tam gaz devam etmeyken ufak tefek bir öğrenci olan Uli cesaretini kanıtlamak ister. Okuldaki jimnastik direğinden şemsiyeyle atlayacaktır. Uli arkadaşları onu durduramadan atlar ve bacağı kırılır. Noel'de evine gidemeyecektir. Tabi ki sergileyecekleri oyunda da yer alamayacaktır. Eve ailesi para gönderemediği için gidemeyecek biri daha vardır. O kişi Martin'dir. Acaba bir Noel mucizesi gerçekleşip Martin evine gidebilecek midir? Kitabın geri kalanında bunun cevabını alıyoruz. Uçan Sınıf , yeri geldiğinde beni güldüren yeri geldiğinde duygulandıran bir kitaptı. Aynı zamanda gerçekçi de bir kitaptı. İçinizi ısıtacak bir kitap okumak istiyorsanız bu kitap tam size göre. Uçan Sınıf Konusu Yazdığı çocuk romanları ile dikkatleri üzerine çeken dünyaca ünlü Alman yazar Erich Kastner Uçan Sınıf kitabını kariyerinin en iyi kitabı olarak tanımlamıştır. İlk olarak 1933 yılında yayınlanan ve hem çocuklar arasında hem de yetişkinler arasında büyük beğeni toplayan kitap dramatik komedi tarzındadır. Uçan Sınıf kitabının konusu yeni yıl öncesi yatılı bir okulda geçiyor. Yılbaşı için Uçan Sınıf adında bir oyun hazırlayan bir grup arkadaş bunun için büyük emek harcarlar. Fakat hazırladıkları oyun rakip okulun öğrencileri tarafından bir anlamda sabote edilir ve iki öğrenci grubu arasında amansız bir rekabet başlar.