Bir İdam Mahkumunun Son Günü, Sefiller ve Notre Dame'ın Kamburu gibi eserlerin yanında biraz arka planda kalmış olsa da Hugo tarafından yazılmış, Fransız romantizmini gözler önüne seren önemli bir kitaptır. Eser, Hugo tarafından 26 yaşında yazılmış ve yazarın gençlik dönemi eserleri arasında önemli bir yer edinmiştir. Eserde romantizm akımının özelliklerinin baskın olduğu gözlemlenmekle birlikte, Hugo bu eserini toplumu ve hukuk düzenini eleştirmek üzere kaleme almıştır. Kitabın ön sözünde Hugo amacını belli etmekte ve idam cezasının insani bir tarafı olmadığını uzun uzadıya anlatmaktadır. Çünkü Hugo'ya göre idam bireysel bir olgu değildir. İdam geniş çerçevede düşünüldüğünde öldürülen kişinin kendisiyle birlikte ailesini ve dolaylı olarak toplumun tümünü etkileyen bir olaydır. Ön sözde Hugo son derece başarılı bir hukukçu edası ile idam karşıtlığı tezini savunmakta ve işin rasyonel yanından ziyade duygusal boyutuna temas ederek maddeci zihniyeti sert bir şekilde eleştirmektedir. Bir İdam Mahkumun Son Günü isimli eser yaşanmış bir olaydan hareketle kaleme alınmıştır. Bir zamanlar idam suçlularının giyotinle infaz edildiği Grev Meydanı diye kötü şöhretli bir meydan vardı Fransa'da. Bir gün Victor Hugo bu meydanın yakınından geçerken genç bir adamın idam edildiğini görür ve bu olaydan son derece etkilenir. Olayın uzunca bir süre etkisinde kalan Hugo vicdanların da sesini duyurmak maksadı ile eserini kaleme alır. Eser, bir insanı öldürmüş bir mahkumun duruşması ile başlar. Duruşmaya çıkarken kürek cezasına son derece adi bir ceza olarak yaklaşan mahkum, ölüm cezasına çarptırılır. Buna göre beş hafta sonra idam gerçekleştirilecektir. O anda kürek çekme, mahkum için son derece cazip bir ceza olarak görünmeye başlar ama ne yazık ki her şey için çok geçtir artık. Ölüm korkusu mahkumu zehirli bir sarmaşık edasıyla sarmaya başlamıştır. O anda bir muhasebe başlar ve mahkum arkada bırakacağı şeyleri, yaşamın güzellikleri ve gençliğini düşünmeye başlar ve bunların kıymetini anlamaya başlar. Mahkumun ailesini düşünerek yaptığı iç konuşma adeta Hugo'nun vicdanının topluma yönelik yaptığı bir konuşmadır. Genç adam önce annesini düşünür sonra onun zaten yaşlı olduğunu söyleyip karısını düşünmeye başlar. Karısının hastalığından dolayı onun da kısa bir süre sonra öleceği yargısına varan mahkum bebek yaştaki kız çocuğunu düşünmeye başlar. İşte orada benim zavallı yavrucuğum! Onun ne suçu var ki minvalindeki serzenişi idamın bireysel bir vaka olmadığını açık bir şekilde gözler önüne sermektedir. Mahkum kendi hücresinde artık bir ölüm senaryosu yazmaya başlamıştır bile. Daha önce bu hücrede bulunan kim bilir kaç kişi giyotin denilen ölüm makinesine teslim edilmişti. Onlardan geriye neredeyse hiçbir iz kalmamıştı. Ne büyük bir hüzündü insandan geriye hiçbir şey kalmaması... Olaylar mahkumun hücresinde devam eder. Kendinden önce aynı odada kalan insanların idamın caniliği üzerine duvarlara yazdıkları yazılar ve çizdikleri şekiller mahkumu daha çok tedirgin etmeye başlar. Ara sıra papazlar onu ziyarete gelirler günahlarını çıkartmak ve bağışlanmasını dilemek için. Bir gün ise küçük kız çocuğunu getirirler onu görmesi için. Üç yaşında olan çocuk onu tanımaz ve babasının öldüğünü annesinden öğrendiğini söyler. Mahkum o anda ölümden beter bir acı yaşar. İdam günü gelip çattığında mahkum bir at arabası ile idam edileceği yere götürülür. O anda yaşlı şoför ile genç mahkum arasında ilginç bir diyalog meydana gelir. Yaşlı şoför mahkuma genç olduğunu söylediğinde genç adam kızar ve ondan yaşlı olduğunu söyler. Çünkü idamı beklerken geçen her dakika bir ömre bedeldi. Yolculuk biter ve mahkum halkın çığlıkları arasında bir süre sonra giyotine doğru götürülür.... Hugo'nun Bir İdam Mahkumunun Son Günü adlı eseri yazıldığı dönem ve sonrasında Fransa'da ve dünyanın geri kalanında idam cezasının revize edilmesinde büyük rol oynamış baştan sona keyifle okunabilecek bir dünya klasiğidir. Yazan: Şahin Yıldız Bir İdam Mahkumunun Son Günü Kitap Özeti Victor Hugo, Paris'teki idam kararının uygulandığı Greve Meydanından geçerken giyotin ile gerçekleştirilen bir idam sahnesine şahit olur. Karşılaştığı durumdan o kadar etkilenmiştir ki bunun geri dönüşü olmayan korkunç bir hata olduğunu düşünmüştür. Victor Hugo, kitabın önsözünde uzunca bir şekilde ceza yasasından bahsetmektedir. Bütün giyotin sehpalarının en iğrenci, en lanetlisi, en uğursuzu olan ve kökünden kazınması en çok gerekenin Siyasi Giyotin Sehpası olduğunu söylemektedir. Geçmişin toplumsal yapılanmasının üç dayanağın üzerinde duruyordu: rahip, kral, cellat. Uzun süre önce bir ses: Tanrılar gidiyor! Dedi. Son olarak başka bir ses yükselip haykırdı: Krallar gidiyor! Şimdi üçüncü bir sesin yükselmesinin zamanıdır: Cellat gidiyor! Eski toplum böyle böyle çökecek; böylece kader geçmişin yok olmasını tamamlayacak. İfadelerine yer vermiştir. Ceza yasasının dönüşmesi gerekte demiştir. Suça bir hastalık gözüyle bakılmalı ve bu hastalığın hakimler değil doktorlar, mahkumiyet yerine hastaneleri olacak. Özgürlük ve sağlık bütünleşmeli. Kızgın demir ve ateş yerine yağ ve reçine kullanılacak. Öfkeyle cezalandırılan kötülük şefkate tedavi edilecek. Her şey çok basit ve çok yüce olacak. Çarmıh darağacının yerini alacak. Hepsi bu. Sözleriyle de önsöz kısmını sonlandırmaktadır. Victor Hugo kendi siyasi görüşü olarak cumhuriyet yanlısı bir tutuma sahipti. III. Napolyon darbesiyle beraber sürgün hayatı başlamış oldu. Ailesiyle beraber çok uzun yıllar sürgünde kalan Hugo'nun vatan hainliği ile suçlandığını düşünürsek eserinin konusu ve hassasiyetine şaşırmamak gerekir. Kahramanımız önceki yaşamını düşleyerek şu anki yaşamın varlığını donduruşuna ağırlığıyla ezişine şaşırmaktadır. Şimdi tek gerçekliği vardır: Ölüm cezası. Güneşin ve havanın coşkusunu seyre dalan kahramanımız özgürlükten başka bir şey düşünemeyip hakkında verilecek özgürlük kararını beklemeye başlar. Avukatı gelip karşısına oturduğunda ümitliyim demişti. Ümitliydi çünkü kasıt bulunmayacağını düşünüyordu. Ölüm cezası değil de ömür boyu kürek cezasını beklediğini söyledi, avukat. Bu cevap kahramanı büsbütün sinirlendirdi. Ölmek yüz kere daha iyidir! diyerek karşı çıktı. Duruşmaya gittiklerinde hala bağışlanacağını ümit ediyordu; böyle güzel bir havada böyle iyi yürekli bir jüri kimseye ölüm cezası veremezdi. Duruşma salonundaki sessizliğin ardından ceza açıklandı: altı hafta sonra idam edilecekti. Avukat, karara itiraz etmek için atıldığında kahraman avukatı kolundan tutarak durdurdu. Söylediklerini hatırladı: Ölmek yüz kere daha iyidir! Ölüm fikrine kendini alıştırmaya çalıştı. Hem herkes belirsiz bir süre için ertelenen ölüm cezasına mahkum değil miydi? Şu an açık havada özgürce dolaşan bu insanlardan biraz önce ölecek olmanın ne gibi bir olumsuzluğu olabilirdi. Hem celladın ondan alabileceği servet neydi? İğrenç hapishane yemekleri, tüm okumuşluğuna rağmen iki laf edecek birini bulamıyor oluşu ve gardiyanların kaba saba davranışları. Kahraman tüm bu yaşadıklarını yazmaya karar verdi. Bir mahkumun entelektüel otopsisinde çıkarılabilecek yüzlerce ders olabilirdi. Hiç acısız öldürmekle övünüyorlardı ama manevi acının yanında fiziksel acının ne önemi vardı? Bicetre, denilen binada tecrit hücresindeydi. Aklında geride bırakacağı üç kadın vardı: Annesi, karısı ve kızı. Onu endişelendiren en son gördüğünde iki yaşında olan kızıydı. Her şeyden habersiz oyunlar oynayan zavallı küçük kızı. O günlerde hapishanede garip bir şenlik havası vardı. Bir zindancıya sorduğunda; şenlik de denilebileceğini, kürek mahkumlarının zincirlenişinin gerçekleşeceğini söyledi. Önce doktorlar teftişe çıkmış zindancıların teftişinden sonra da prangaya vurulma izlenmiş ve üç perdelik bir gösteri gerçekleştirilmiştir. Üstelik bir şabat ayininden farksız bu dehşetli gösteriye yağmur da eşlik etmişti. Hapishane müdürünün ziyareti kahramanın içine değişik bir duygu uyandırdı. Ziyaret tamamlandığında korkunç kaygılardan kurtuldu. Şimdi Tanrı'ya şükür, hiç umudu kalmamıştı. İdama bir adım daha yaklaşmak anlamına gelen Conciergerie'ye nakledilmişti. Herkes, bütün görevliler hafası Greve Meydanına düşecek olan bu adama iyi davranıyordu. Ölümüne saatler kala kızı Marie, dadısıyla beraber hapishaneye getirilmişti. Okşanıp, kucaklanmasına izin verse de bir gözüyle dadısına endişeli bakıyordu. Ah! Bayım, canımı acıtıyorsunuz. Dedi Marie. İşte yaşamak istediği tek yer olan o hafızadan da silinmişti. Annesi ona babasının öldüğünü söylemişti. Dadının birkaç meteliğe satın aldığı ölüm kağıdı Marie'nin elindeydi. Marie yavaşça heceliyordu: K, A, ka, R, A, R, rar, Karar. Götürün. Deyip dadısına verdi küçük kızını. İşte şimdi yapayalnız kalmıştı. Yüreğindeki son tel koptu. Yapacaklarına hazırdı. Giyotin cezasının gerçekleştirileceği meydanda büyük bir kalabalık toplanmıştı. Bayılmaktan korkuyordu. Gururunun son kalıntısı! Cellatlar onu hazırlarken Bekleyin dedi. Merhamet edin! Bağışlanmam için bir dakika daha bekleyin! Yoksa kendimi savunurum, sizi ısırırım. Beni bağışlamamaları imkansız! Diyordu. Ateşli bir Cumhuriyet ve demokrasi yanlısı yazar Victor Hugo, 1802 yılında Fransa'da doğmuştur. Önceleri kral yanlısı olsa da sonraları Cumhuriyet'in büyük destekçilerinden olan ünlü yazar romantik akıma mensuptur. İlk olarak şiirleri ile meşhur olsa da, şuan özellikle Sefiller ve Notre Dame'in Kamburu romanları ile tanınır. Fransa'nın edebiyat tarihinde en büyük en ve önemli yazarları arasındadır. Victor Hugo, politik ve toplumsal sorunlarla çok yakından ilgilenen bir yazardır. O yüzden daha 26 yaşında iken Bir İdam Mahkumunun Son Günü adlı kısa romanını yayınlamıştır. Toplumda insana bahşedilen en önemli hakkın yaşam hakkı olduğunu savunan yazar, idam cezasının kalkması için bu yapıtı yazmış ve kamu vicdanını etkilemeye çalışmıştır. Şuan birçok dünya ülkesinde daha yeni yeni ölüm cezası kalkmış olsa da yaklaşık 200 yıl önce bir yazarın bu konuya değinmesi azımsanmayacak bir başarı kabul edilmelidir. Çevirmenin önsözüne göre, Bir İdam Mahkumunun Son Günü yazarın en az tanınan eserlerindendir. 1829 yılında henüz 26 yaşındayken yazdığı bu kitabı, kendi adını açıklamadan yayınlamıştır. Nitekim bu davranışının gerekçesini, sonradan açıklamıştır. Kitabın yayınlanması belirli çevrelerde olumlu karşılanmıştır. Ancak Fransız Devrimi'nin üzerinden kırk yıl geçmiş olmasına karşın hala devrim coşkusunu yaşayan çevrelerden gelen olumsuz tepkiler dikkat çekicidir. Kitabın metni kadar 1829 yılında yazarın kendi adını vermeden kaleme aldığı önsöz de oldukça düşündürücü ve kitabın amacını açıklamaktadır: Bu kitabın ortaya çıkış nedenini anlayabilmemiz için önümüzde iki seçenek var: Ya gerçekten sefil bir adamın son düşüncelerini yazmış olduğu sararmış; düzensiz bir kağıt tomarı söz konusudur ya da bu adam; bir insana, sanatın yararına doğayı inceleyen bir hayalpereste, bir filozofa, bir şaire rastlamıştır, kim bilir? Belki de kendisine egemen olan ya da daha doğrusu kendisini teslim ettiği ve ancak bu kitaba aktararak kurtulabildiği bir düşlemdi onun bu düşüncesi. Okur, bu iki açıklamadan istediğini seçebilir, istediği gibi yorumlayabilir. Victor Hugo İdam Mahkumu Beş haftadan beri bu düşünceyle baş başayım, onunla yaşıyorum; ürkütüyor varlığı beni, ağırlığı altında eziliyorum. diye başlıyor roman. Adam öldürmek suçundan hüküm giymiş ve idam cezasına mahkum olmuş bir adamın ağzından başlıyor roman. Kahramanımızın adını hiçbir zaman öğrenemiyoruz. Yazara göre aslında onun makus talihi bu: Ölüm... Hiçbir şekilde kurtulma şansı yok. Başlarda karakterin kurtulma umudu olsa da, ya da bir mucize bekliyor olsa da gardiyanların onu almaya ve o malum günün geldiğini anladığı an bütün ümidi yok olup gider. İşte o zaman geride bıraktığı üç kadını düşünür. Biri annesi, karısı ve en çok üzüldüğü üç yaşındaki minik kızıdır. En çok onun için üzülür. Çünkü kızını son kez görmesi için getirdiklerinde, küçük kız babasını tanımaz. Babası nerede diye sorulduğunda ise, Bilmiyor musunuz bayım? Babam öldü. der. İşte idam mahkumunu ölüm korkusundan daha çok bu durum üzer. Son olarak giyotine çıkarılan mahkum şu sözlerle romanı bitirir: Ah! Sırtlan çığlıkları atan halk. Ondan kaçamayacağımı, kurtulmayacağımı, bağışlanmayacağımı kim biliyor? Beni bağışlamamaları olanaksız! Ah! Sefiller! Merdiveni çıkıyorlar galiba... Romanda anlatıcı mahkumdur. Beş hafta önce idam cezasına çarptırıldığını öğrenir ve bu beş hafta içinde ölümü kabullenmeyi, bununla başa çıkmaya uğraşır. Aslında okuyucu kitabı okudukça kendini mahkumun yerine koyar ve yaşadığı her duyguyu kendi yaşıyormuşçasına hisseder. Bu da Victor Hugo'nun kaleminin gücüdür. Kitapta, Hugo'nun eleştirdiği ki mahkumun da sonunda Ah! Sırtlan çığlıkları atan halk! diyerek belirttiği şey, o zamanki insanların bu idam olaylarını bir panayır olayına çevirmeleri ve bundan zevk almalarıdır. Ki zaten yazar da romanda bahsi geçen Grene Meydanı'nda böyle bir olaya tanık olduktan sonra bu eseri yazmaya karar vermiştir.


Küçük çerçeve ile büyük çerçeve arasında ki fark nedir? Durun ben söyleyeyim... Küçük çerçeve diye kast ettiğimiz şey şahsi görüşlerimiz iken, büyük çerçeve bizim kabullenemediğimiz ya da bilmediğimiz gerçeklerdir. Thuvhe ve Shotet halkı içinde bu kanı geçerliydi. Dünya'yı kafanızdan silip atın ve yeni bir dünyada yaşadığınızı varsayın. Ve bu gezegenden de çok şiddetli geçen bir akım ve o akımında insanların ergenlik çağına ulaştığında akım-armağanı adında bahşettiği bir ödül... Orada kurallar biraz daha farklıydı. Sadece soylu ailelerin kaderi oluyordu ve o kaderler kahinler tarafından görülüp saklanıyordu. Gerçi bilirsiniz her oyunda bir oyunbozan olur. Akos, çocuk yaşta babası gözünün önünde öldürülen, annesi tarafından kaderi yüzünden terk edilen ve her zaman başı büyük belada olan abisi ile kaçırılan; akım- armağanı aynı zamanda kaderi olan bir çocuk. Shotet askerleri tarafından 'düşman şehir' Shotet'e getirilerek genç bir delikanlı olmuştur. Ve ilk ölüm çentiğini ise huzurlu evinden babasının kanı üzerindeyken kaçırıldığı zaman kazanmıştı. Cyra ise hayatı hep mahkum olmak ile geçmişti. Bebekleri ile oynayacak yaşta akım-armağanına kavuşup acı çekmeye başlamıştı bile. Anlatılabilecek bir hayatı yoktu. Kayıtlara geçilecek zorla yaptığı işkenceler vardı ki bunu da ona yaptıran kaderinden kaçamayan abisi Ryzek'ti. Kaderini bilmek ve değiştirememek onu mahvediyordu ama ölümü bekleyen bir idam mahkumu gibi de boynunda ki zincirleri kıramıyordu. Sadece çabaladıkça o halkaları gevşettiğini sanıyordu. Yelkovan akrebi, gece gündüzü, zafer zaferi, anılar hatırayı takip eder ve çocuklarda büyür. Her ne kadar güneş tekrar ve tekrardan doğsa da bazı duygular ebedidir. İntikam gibi. Sadakat, inanç ve umut gibi... Akos davasından hiç vazgeçmemişti. Ryzek Noavek'in kölesi olsa bile. Gerçi akım-armağanının ilginçliği sayesinde karanlıklar prensesimiz Cyra Noavek'in yardımcısı olmuştu. Ama Ryzek'ten nasıl bir güç Kereseth'e zarar vermekten alıkoyabilir ki? Akım-armağanları iyi olabileceği gibi kötüde olabiliyordu. Akos paçasını akım-armağanı sayesinde kurtarmıştı ama kaderinde de yine armağanın sebep olduğu bir sorumluluktan öleceği yazıyor. Şimdi siz söyleyin? Dokunulduğunda kirlenen Beyaz mı daha iyi yoksa kirliliğini içine hapis eden siyah mı? Cyra ve Akos aynı odanın farklı bölmelerinde yaşayacak kadar yakınlardı. Ve burnunun dibinde olan bir insandan ne kadar kaçabilirsin ki? Cyra hayatını mahvettiği için Akos ise ailesini elinden aldığı için Ryzek'ten intikam istiyordu. Ve düşmanımın düşmanı benim dostumdur hesabından birbirlerine tahammül etme konusunda anlaşmışlardı. Cyra dövüşmeyi, Akos ise otlar ile nasıl ilaçlar hazırlanacağını öğretiyordu. Ama bir insan aile düşmanına ne kadar güvenebilirdi ki? İhanetler üzerine kurulmuş bir dünyada verdiğin sözün önemi yoktur. Hele bir de intikamda olaya dahilse... Bunu karanlık prensesimiz Cyra erken anlamıştı ama işte insanoğlu her devirde aynı bile bile yine güvenmeyi tercih ediyor. Gerçi tek intikam almak isteyen Akos ve Cyra değildi. Herkes bir şeylerden intikam istiyordu. Bazılarının ise tek istediği kaderini değiştirmek... İnsanlar güce sahip olduklarında her şeyi elde edebileceklerini zannederler ama güce ulaşmak için de o gücü kullanmak içinde bir şeylere ihtiyacın vardır. Ve öyle bir an gelir ki tüm ömrünü harcadığın gerçekler birer yalana dönüşür. Veronica Roth'un yeni kitabı olan Bir İz Bırak'daki önemli olaylar sırlar üzerine dayalı ve o sırlar son sayfalara kadar saklı kaldığı için bunları size önceden söylemem pek adil olmaz ha? Veronica Roth'u Uyumsuz serisinden tanımıştık ve yine fark yaratacak bir seriyle de karşı karşıyayız. İlk sayfalarda Bir İz Bırak kitabının dilini çözmek zor ama kitabın arkasında kurgulanmış yabancı terimler için özel bir sözlük vardı. Sanırım benim kitap da en sevdiğim özellik Cyra'nın çok güçlü bir karakter olması. En sevdiğim detay ise Shotetlilerin öldürdükleri insanlar için kollarına çentik atmasıydı. Kitabın bazı kısımları Akos'un ağzından anlatılmıştı ve Akos, Cyra'nın ağzından anlatılan kısımda daha samimiyken, kendi çerçevesinden bakıldığında daha soğuk gözüküyordu. Sanırım kitapta hoşlanmadığım tek şey bu kişilik çakışmasıydı. Kitabın ortalarındayken sakın kitabın sonunu okumayın çünkü gerçekten son sayfa sürprizi ile karşılaşıyorsunuz. Ne diyeyim, gerçekten de ikinci kitap için sabırsızlanıyorum.


Bir Kadının Yaşamından Yirmi Dört Saat - Stefan Zweig Bir Kadının Yaşamından Yirmi Dört Saat'i okuduğumda, her satırda yaşattığı yoğun duygu aktarımından son derece etkilendim. Dönemin sosyolojik yapısını anlatırken sadece eleştirmekle kalmıyor, olayları ve duyguları psikolojik derinlikleri ile inceliyor. Farklı tutkuların peşinde koşan insanların yaşamlarını nasıl hiçe saydığının, kendi değerlerinin farkına varmayışlarının hikayesi bu. Yirminci yüzyılın ağzına pelesenk olan empatiyi tüm öykü boyunca öyle hissederek yaşatıyor ki, kahramanların duygu durumuna girip bir süre hapsolduğunuzu hissediyorsunuz... Bir Kadının Yaşamından 24 Saat kitabındaki öykü; bin dokuz yüzlü yılların başlarında Fransız Rivierası kıyısında farklı milletten burjuvazi sınıfına mensup insanların konakladığı küçük bir pansiyonda başlar. Otele genç ve yakışıklı Fransız bir adamın yerleşmesi ile birlikte sessiz sakin otelin havası tamamen değişir. Genç adam son derece yakışıklı, kibar nazik ve vakurdur. Zengin sınıfta görülmeyecek kadar fazla erdeme sahip olması hiç kuşkusuz, özellikle kadınların ilgisini çekmesine neden olmuştur. Lyonlu şişman bir iş adamının iki çocuklu ve kendi halinde karısı, Henriette ile vakit geçirmeye başlayan genç adam, küçük bir çay sohbeti ve akşam yürüyüşünden sonra Henriette ile birlikte sırra kadem basar. Genelde monoton ve dertsiz tasasız zaman geçirmeye alışmış bu insanlar için böylesi sıra dışı olay tam bir kriz etkisi yaratmış, sabahlara varan tartışmaların yaşamalarına neden olmuştur. Otuz üç yaşında olan Bayan Herniette'in, iki çocuğunu ve kocasını bırakarak, henüz birkaç saat tanıdığı bir adamla aniden ortadan kaybolması; kimileri tarafından, sorumsuzca, kimileri tarafından da şuursuzca değerlendirilirken, genç kadının hayatını aniden terk etmesine bir anlam veremeye çalışırlar. Alman bir kadının; Bir yanda gerçek kadınlar vardır. Bir yanda fahişe ruhlu kadınlar, Bayan Henriette bu ikinci tip kadınlardan biriydi. yorumu, Stefan Zweig'in; kitaba damgasını vuran, şüphesiz en can alıcı tespitlerin yer aldığı bu muhteşem sözleri sarf etmesine neden olur; Herkesçe malum olaya, bir kadın yaşamının bazı anlarında, kendi iradesi ve denetimi dışında gizemli güçlerin etkisinde kalır şekilde olumsuz yaklaşmak, aslında yalnızca kendi içgüdümüze ve doğamızın şeytani yönlerine karşı duyulan korkuyu ifade ediyor.kolayca baştan çıkarılanlara göre kendini daha güçlü daha akıllı ve daha temiz hissetmek bazı insanlara haz veriyor olmalı. Diğer yandan ben şahsen bir kadının özgürce ve tutkuyla içgüdülerinin peşine takılmasını, genellikle alışıla geldiği üzere, kocasının kollarında onu kapalı gözlerle aldatmasından daha dürüst bulurum . İlerleyen tartışma boyunca sadece; yazar, Henriette 'i tüm eleştirilere karşı savunur ve bilir ki; bu öfkenin kaynağı ne ahlaki kurallar ne de sosyolojik nedenlerdir. T ek neden; kendilerinin böyle bir cesareti asla gösteremeyeceklerini bilmeleri, sıkıcı ve boğucu hayatlarına ömür boyu hapsolmuş olmalarıdır. Henriette'in yeni macera ve aşk dolu yaşamına duyulan imrenişleridir gerçek sebep. İşte bu ikiyüzlülüğe ve kıskançlığa dayanamaz. Tartışmanın gittikçe boyut değiştirmesinden endişe eden Mrs.C. uzlaşma sağlamaya çalışmak ister. Herkes tarafında saygı duyulan Mrs.C. bu empati dolu yaklaşımından dolayı yazarla alakadar olmaya başlar. İnsanlara karşı mesafeli olan bu kadın ,zavallı ve mutsuz olduğu anlaşılan Henriette'i küçümseme hakkını kendinde görenlere karşı çıkan yazara, hayranlık besler ve onunla konuşmak için randevu ister. Yaşamından bir kesiti onunla paylaşmak istediğini söyler. Bundan yirmi dört yıl önce yaşamış olduğu ve hala, zihnin en derin yerlerinde büyük bir azaba neden olan kısa ama sarsıcı hikayesini anlatmaya başlar... Mrs.C'nin 24 Saati Mrs. C kocasını genç yaşta kaybetmiş ve sonrasında, karamsarlık ve melankoli ile dolu günler geçirmeye başlamıştır. Oradan oraya giderek huzur bulmaya çalışan kadın, Monte Carlo' ya gider. Kumarhane masasında öylece insanları incelemeye başlar. Bir adam dikkatine çeker, ellerinin inceliğine olan hayranlığı gittikçe adamla bütünleşir. Hareketlerinden ve çaresiz tavırlarından, adamın varını yoğunu kaybettiğini anlar. Adam sona yaklaştığını bilir ancak, doyurulmamış kazanma arzusu ile tükenmişliğine yenik düşmek arasındaki gelgitleri, masadan kalkmasına engel olur. Nihayet masadan kalkar ve gecenin karanlığında bilinçsizce kaybolur. Mrs. C karşı koyulmaz bir çekimle adamın peşine düşer. Amacı; adamın tükenmiş bir halde ölüme gitmesine engel olmak, çaresizliğinden onu çekip çıkarmaktır. Adamı bir bankta öylece oturur halde bulur. Yağmur başlamasına rağmen hiç kıpırdamadan öylece durmaktadır. Kendinden öylesine ümidi kesmiştir ki yağmura teslim olmuştur. Nihayet kadın dayanamaz ve onu kuru bir yere bir saçak altına çekmeye çalışır. Adama nerede oturduğunu sorar. Adam Nice'den geldiğini ve kalacak yeri olmadığını söyler ve ekler yanlış adama çattın, ben beş parasızım. Kadını kendisinden para koparmaya çalışan, kumarhaneye dadanmış kadınlardan sanmıştır. Kendisine yardımcı olmak için bir miktar para verebileceğini ve kalacak bir yer bulabileceğini söyler. Çaresiz adam teklifi umarsızca kabul eder, bir otele yerleşirler. Birinin çaresizliği diğerinin karşı koyulmaz arzusu ile karışmış, uçurumun kenarında birbirlerine kenetlenmiş iki insan gibi farklı duygular ve farklı sezgiler birbirine tutunmuştur. Sabah olduğunda Mrs. C yaşadığı derin pişmanlığı anlatırken; Bu kötü durum ne kadar sürdü bilmiyorum: Böle anlar yaşamda ölçülebilen zamana göre farklılık gösteriyor. der. Adamın uyanmasından sonra ona hiç konuşma fırsatı vermeden, kalıp giyinmesini ve saat 12.00 'de kumarhanenin girişinde buluşmalarını söyler. Orada adam için gereken her şeyi yapacaktır. Buluşur ve bir öğle yemeği yerler, o sırada genç adam hikayesini anlatır. Avusturya'nın Polonya topraklarından eski soylu bir aileden geldiğini, kariyerini diplomasi alanında yapmaya karar verişini, amcası ile oynama başladıkları at yarışında büyük bir miktar para kazanmasıyla, yarışlarda bazen de lüks kulüplerde, kumar tutkusunun böylece başlamış olduğunu anlatır. Bu tutku; hem eğitim hayatının başlayamamasına neden olmuş, hem de en önemlisi de sıfırı tüketmesine neden olmuştur. Yemekten sonra birlikte biraz daha vakit geçirirler ve Rivieranın muhteşem manzarasıyla bir fayton gezintisine çıkarlar. Mrs.C genç adama evine dönebilmesi için biraz para verir ve kendisine bir tren bileti almayı teklif eder.Genç adamın; kadının tüm yönlendirmelerini umarsızca kabul edişi kadında büyük bir hayal kırıklığı yaratır.Kadını durdurmak yanında kalmak yada birlikte gitmeyi teklif etmek gibi bir düşüncesi yoktur oysa bir kıvılcım bekleyen Mrs.C genç adamla kaçan Henriette gibi ,yaşamının ardına bir an dönüp bile bakmadan,nereye,ne zamana kadar diye sormadan öylece peşinden gitmek isteğinin farkında bile değildir.İçindeki o aşık kadına göz ucuyla bile bakmıyordur.Akşam trenine bilet alıp ayrılırlar. Mrs.C için bu ayrılık fikri soluk kesici bir acıya dönüşür ne yapacağını bilemez artık aklında tek bir seçenek vardır.O da o tren'e binecektir.Vedalaşmak için gittiği genç adamı trene bindirirken kendisini vagona atışını hayalinde defalarca canlandırır.Çok az zamanı olan kadın, hızlıca eşyalarını toplar ,gara yetişmeye çalışır ancak tüm çabasına rağmen treni kaçırır. Artık tek bir arzusu vardır. Birlikte gittikleri yerlere tekrar gitmek. O anları tekrar yaşamak. Onu ilk kez gördüğü kumarhaneye gider. O masaya yaklaşır ve gözlerine inana namaz. Genç adam oradadır. O akşamki gibi kumar oynamaktır. Ona verdiği son parayla evine dönmek yerine yine bu kumar masasına gelmiştir. Aralarında bir metreden az mesafe olmasına rağmen kadını görmez bile... Yanına yaklaşan kadın, emri vaki bir tavırla kendisini kumar masasından kaldırmaya çalışır ancak büyülü ve karşı koyulmaz kumar tutkusuna boğulmuş genç adam, kadının hiç beklemediği bir şekilde tersleyerek herkesin içinde siz kim oluyorsunuz, beni rahat bırakın diye bağırır. Yüzlerce kişiye aldırmadan onur kırıcı bir şekilde yapar bunu. İnsanlar bir anda onlara dönmüş, zaman durmuş gibi o anda kalmıştır. Kadının aklında tek bir şey vardır.gitmek yok olmak. Tek çare gitmektir. Kendisini hiç kimsenin tanımadığı bir Fransız kasabasına yerleşir. Kimsenin tanımadığı bir yerde olmak yaşadığı bu onur kırıcı durumu atlatmasının tek çaresidir. Bu an bu bir tek an, Mrs.C'yi öylesine sarsmıştır ki aradan yirmi dört yıl geçmesine rağmen bu anı tekrar hatırladığında her yanı buz kesmiştir. ...Nasıl olup da birden size başımdan geçen olayları anlatmaya karar verdiğimi anlıyorsunuzdur. Siz Madam Hernriette'i savunup bir kadının yaşamında yirmi dört saatin nasıl kökten değişilebileceğini söylediğinizde orada ben kendi yaşamımı buldum. İlk kez kendimi onaylanmış hissettim...'der.


Bir Kucak Çiçek kitabı orkide gibi sade ama okurda bıraktığı etki olarak nadir bir sanat eseridir. Memduh Şevket Esendal'ın sözcükleri kaymak gibi zihninizde akarken yıllara meydan okuyan bu öykü dizisinin bitmesini hiç istemiyorsunuz. Bir Kucak Çiçek kitabı öykü derlemesi olarak hazırlanmış bir seçkidir. Dilimizin en güzel örneklerini sade bir üslupla kurarken toplumun aksayan yönlerini, batıl inançları, rüşveti ve meslek ahlakı gibi kavramlara da savaş açarak; sanat ve ironi dengesini başarıyla kurabilmiştir. Memduh Şevket Esendal'ın bir kısım öyküleri tarih ve mekan olarak arşivlenmiş bir kısmı da yayınlanan dergiler referans gösterilerek bu seçki de yer almıştır. (Örn. Gezide Öyküsü: Ulus, 29 Mayıs 1949) Memduh Şevket Esendal'ın takma isimler ile yazı yazmasının bilinmesinin ardından bu çalışmanın ne kadar zor ve yerinde olduğu yıllar sonra ortaya çıkarmıştır. Kitaba ismini veren Bir Kucak Çiçek adlı öyküsü de kitabın yan fikirlerinden olan ''toplumu sevgi ve fedakarlık ile iyileştirmek'' iletisini başarıyla okura aktarmaktadır. Bu başarılı derleme öykü çalışmasında pek çok değerli ismin Memduh Şevket Esendal ve sanatı hakkında düşünce ve yazılarına yer verilmiş. Yazarın yaşamı ve takma isiyle yazdığı dönemler hakkında ilgili kişilerin severek okuyacağı bu yazıları Oktay Akbal, Enis Batur, Çetin Altan ve Salim Şengil gibi usta isimler kaleme almış. Oktay Akbal'ın ''M.Ş.E. Yüz Yaşında'' adlı eseri arşivlik bir çalışma olarak mutlaka okunmalı. Kitabın içerisinde Memduh Şevket Esendal'ın biyografisi, yirmi beş öykü, açıklama ve yedi usta yazardan yedi yazıya yer verilmiş. Yayınevi ve hazırlayan Muzaffer Uyguner'in işini ustalıkla yaptığını söylememiz gerekiyor. Dönemi yansıtan ve değerli yazarların görüşleriyle insana güzel bir portre çizen Bir Kucak Çiçek öykü demeti her yönüyle, Milli Eğitim Bakanlığı Talim ve Terbiye Kurulu'nun okullara tavsiyesini sonuna kadar hak ediyor. Güzel Bir Ölüm, Gezide, Adım ve Konuşma kitaptaki öykülerden birkaçı. Aptal Memiş öyküsü ise Memduh Şevket Esendal'ın bir köy çobanı olan Memiş'in bir fetvadan etkilenerek koyunlarını batıl bir görüşün peşinden sürüklemesinin ardından başına gelenleri anlattığı bir öyküdür. Akıl ve mantığın dogmatizmle olan bu savaşında Memduh Şevket Esendal bedeli kanla ödetiyor. Aptal Memiş adlı öyküde bilgisizliğin veya yanlış bilginin saf ve temiz insanlarımıza neler yaptırabileceğini iğneli bir dille okurlara sunuyor. Saflıkla aptallığın kaderini başkaları öderken bilgisizliğin bedelini Memiş, yaşamı boyunca unutamayacak şekilde deneyimliyor. Bir Kucak Çiçek adlı öyküsü ise kitaba adını vermesinden de anlayacağınız üzere kısa öykümüzde ''sevgiyi'' iğne oyası gibi işleyen bir öykü. Dilin duruluğu karakterlerin ağırbaşlı ve ahlaki yönden üst bir betimlemesi toplumumuza örnek olabilecek cinsten. Memduh Şevket Esendal'ın öykülerinin ana karakterini görebileceğiniz bu öyküde toplumu aynalarken dilin öz değerleriyle duygunun en üst noktaları öykünün en güzel örneğini oluşturmuş. Memduh Şevket Esendal'ın Ulus'ta 5 Haziran 1949 yılında kaleme aldığı Bir Kucak Çiçek adlı öyküsü Bekir Kaleli'ye hediye edilmiş. Toplumuzda Memduh Şevket Esendal'ın Atatürk ile birlikte bulunduğu siyasi hayatını gölgeleyen edebi kariyerinde Bir Kucak Çiçek ve toplumun sevgisi büyük yer alıyor. Bir Kucak Çiçek adlı öyküsünde Necip Efendi'nin kızı Bedriye ile Simkeşlerin Ahmet Efendinin oğlu Teğmen Selim'in nişanlanmasından sonra başlarından geçenler anlatılmıştır. Nişandan sonra Teğmen Selim'in savaşa gitmesi gerekir. Döndüğünde ise yanında hiç peşini bırakmayan bir karanlığı getirmiştir. Doktorların umutlu sözcükleri Selim'i sevindirse de gerçekler acıdır. Toplumun nabzını tutan insanları hayata tutunmayı ve vazgeçmemeyi öğütleyen bu öykü en fazla da fedakarlığın ve iyiliğin sınırlarını zorlayan insanları resmetmiştir. Son söz Bir Kucak Çiçek adlı kitaptan, Memduh Şevket Esendal'ın öz ve etkileyici sözcüklerinden dökülüyor: ''Zaten ben, bizim memlekette kavgasız düğün görmedim ki...''(Sy.198)


Türkiye'nin en iyi yazarlarından biri olan Hasan Nail Canat'ın çok okunan, önerilen, 100 temel eserden biri olan Bir Küçük Osmancık Vardı romanı en anlamlı çocuk kitaplarından biridir. Şair, yazar, oyuncu, tiyatrocu olan Canat, edebi anlamda ülkemize güzel bir eser kazandırmayı başarmıştır. Bir Küçük Osmancık Vardı romanı 2 yaşındaki Osman'ın kaçırılıp ailesinden ayrı yaşadığı hayat hikayesini anlatır. Osman çivi fabrikası bulunan Abdullah Bey'in tek ve küçük oğludur. Annesi Fatma Hanım, Osman ve Abdullah Bey mutlu bir hayat sürmektedirler. Bir gün hiç beklemedikleri bir anda postacı kılıklı bir hırsız Abdullah Bey'in evine gelir. Ancak Abdullah Bey evde değil, karısı ve oğlu Osman evdedir. Hırsız eve girerek Fatma Hanım'ı bayıltır. Evde bulunan kasaya yönelir ancak kasada para bulamaz. Bu durumda eli boş dönmemek için küçük Osman'ı kaçırır. Lakabı Zevzek olan hırsız Abdullah Bey'i arayarak, karısının evde baygın olduğunu, Osman'ı kaçırdığını ve polise haber vermemesini söyler. Ayrıca onu daha sonra arayacağını söyler. Zevzek daha sonra Abdullah Bey'i aradığında çocuğu vermek karşılığında beş yüz bin fidye istediğini söyler. Ancak durumu duyan Fatma, polise haber verir. Polisin geleceğini duyan Zevzek diğer arkadaşları Apo ve Romantik ile beraber Osman'ı yıkık dökük bir evde bırakarak kaçarlar. Yoldan kamyonetiyle geçen Ali ve Garip, Osman'ın ağlama sesini duyarak onu yanlarına alırlar. Garip üvey bir çocuktur. Bir depremden sonra ailesiz kalınca, bir çiftlik sahibi olan Bünyamin Bey ve Şerife Hanım onu evlatlık almışlardır. Osman'ı da evlatlık alan aile birlikte hayat sürmeye, Osman'a bakmaya başlarlar. Aile Osman'a adını bilmedikleri için Hüseyin adını verirler. Öteki yandan Osman'ın gerçek ailesi çok perişan ve çaresiz bir haldedirler. Osman olan bitenden habersiz büyürken okula başlar. Komşularının kızı Şebnem ile birlikte okula başlarlar. Osman çok zeki ve akıllı olmasına rağmen Şebnem'in dersleri çok kötüdür. Osman Şebnem'e ders çalıştırır. Aynı zamanda hırsızlar yakalanarak hak ettikleri cezayı alır. Hırsızlara gizlice yardım eden Abdullah Bey'in bahçıvanının da foyası ortaya çıkar. O da hak ettiği cezayı alır. Bahçıvanın oğlu ve karısı Abdullah Bey ve Fatma Hanım'la yaşarlar. Bir süre sonra Fatma Hanım Şükran adında bir kız dünyaya getirir. Aile içinde Osman'ın hasretiyle yaşarlar. Diğer bir yandan Bünyamin Bey ölünce Şerife Hanım Osman ile birlikte İstanbul'a taşınır. Bu arada Garip askere gider. Aradan zaman geçer. Derslerinde çok başarılı olan Osman bir yazı yarışmasına müdire hanımın isteği üzerine katılır ve birinci olur. Yarışmada kendi hayatını yazan Osman'ın yazdıkları Müdire Hanım dikkatini çeker. Müdire, Abdullah Bey'ın yeğenidir. Her şeyi anlayan kadın Fatma Hanım'a her şeyi anlatır. Bunun üzerine Osman gerçek ailesine kavuşur ve hasret sona erer. Bir Küçük Osmancık Vardı kitabı usta bir kalemin elinden çıktığı için büyük beğeni ile tüm okullarda okutulmaktadır. Küçük Osman'ın bu öyküsü okuyucuları hüzünlendirmekle beraber oldukça anlamlı dersler vermektedir. Kötüler, hırsızlar ve yalancılar elbette cezasını alacaktır. Kitapta Zevzek ve tayfasının çektiği ceza gibi. Aynı zamanda iyiler her zaman mükafatlandırılır. Sabırlı olmak ve umudunu yitirmemek karşılığında iyi şeyler getirir. Aile en güzel nimettir. Sevdiğimiz insanların kıymetini bilmeli onlara çok iyi bakmalı ve şükretmeliyiz. Her şeyde bir hayır vardır. Başımıza gelen kötü şeylerde umudumuzu yitirmeyip daima pozitif olmalıyız.


24 Aralık 1836 günü cimri ve aksi Ebenezer Scrooge'nin, onunla aynı tıynette olan ortağı Jacob Marley ölür. Yedi Noel sonra Scrooge, her zamanki açgözlülüğü ve hırsıyla yazıhanesinde harıl harıl çalışırken içeriye yeğeni Fred girer ve dayısını ertesi günkü Noel yemeği için evine davet eder. Onu tersleyip gönderen Scrooge, bu sefer de yoksullara yiyecek, içecek ve yakacak yardımı sağlamak için bağış toplayan iki kişi tarafından ziyaret edilir. Scrooge hapishanelerin, düşkünler evinin, Yoksulluk Yasasının bu gibi durumlar için yeterli olduğunu söyleyerek bağış yapmayı reddeder. Zaman ilerlemiş, yazıhanenin kapanma vakti gelmiştir. Scrooge, katibi Bob Cratchit'e ertesi gün için istemeden de olsa izin verdikten evinin yolunu tutar. Rahmetli ortağından miras kalan evine girerken kapının tokmağında Marley'in yüzü belirir. Bu görüntü karşısında Scrooge'nin ilk başta kanı donsa da kendini hemen toparlar ve kapıyı açar ama yine de her şeyin yerli yerinde olup olmadığını kontrol etmek ve kapıyı iki kere kilitlemekten de geri kalmaz. Tam önlem almanın huzuruyla oturmuşken kapının üzerindeki çağrı zilleri ansızın kendi kendine çalmaya başlar, başladığı gibi de aniden susar. Akabinde Marley'in hayaleti beline sarılı olan ağır zinciri sürükleyerek Scrooge'nin karşısına dikilir. Bu zincir kasalar, anahtarlar, asma kilitler, hesap defterleri, senetler, çelikten yapılmış ağır para kutularından oluşmaktadır. Marley, bunları elde etmek için ertelediği, göz ardı ettiği şeylerin pişmanlığıyla Scrooge'yi onunla aynı sonu paylaşmaması için uyarmaya gelmiştir. Scrooge'nin yaşadığı müddetçe bu zincirlerinden kurtulmak için iyi bir şeyler yapma şansı vardır. Bunun için üç ruh tarafından ziyaret edilecektir. İlki ertesi gün saat birde, ikincisi bir sonraki gün aynı saatte, üçüncüsü de ondan sonraki gece saatler on ikiyi son kez vurduğunda gelecektir. Marley bunları söyledikten sonra pencereden uçarak diğer çaresiz, pişman hayaletlerin arasına katılır. Scrooge pencereyi kapattıktan sonra aniden bastıran bir yorgunlukla uykuya dalar. Uyandığında saat on ikidir. Scrooge nasıl bu kadar uyuduğuna şaşırarak bir önceki gün yaşadıklarının düş olup olmadığını muhakeme etmeye dalar. Kilisenin saati tam biri vurduğunda yatağının yanında Geçmiş Noellerin Hayaleti belirir. Hayalet, Scrooge'yi çocukluğunun geçtiği şehre götürür ve ona, kitaplarıyla yalnız kaldığı ve masal kahramanlarıyla ilgili düşler kurduğu, kız kardeşi Fan'ın onu yatılı okuldan aldığı, çalıştığı depodan arkadaşı Dick Wilkins, patronu Fezziwig ve diğer dostlarıyla kutladığı, nişanlısı Belle'nin paraya olan aşkının ona olan aşkından daha fazla olduğunu fark ederek Scrooge'den ayrıldığı, Belle'nin eşi ve çocuklarıyla geçirdiği Noelleri gösterir. Tüm bu hatıraların üzerinde yarattığı baskıya dayanamayan Scrooge, hırsla hayaletin şapkasını başında yaydığı ışık huzmesine geçirir ve hayalet gittikçe küçülerek kaybolur. Scrooge kendine geldiğinde odasında olduğunu görür. Uyuma istediğine karşı koyamaz ve yatağına serilir. Scrooge kendi horultuysa uyanır. Tam tahmin ettiği gibi saat birdir. Gelen giden yoktur ama yatağına kırmızı bir ışık huzmesi düşmektedir. On beş dakika sonra bu ışığın bitişik odadan geldiğini kavrar. Orada onu Şimdiki Noel'in Hayaleti beklemektedir. Scrooge, hayalete dünkü tecrübesinden sonra her şeyi öğrenmeye hazır olduğunu söyler. Hayalet de ona tüm kentteki heyecanı gösterdikten sonra Cratchit'in, eşi ve beş çocuğuyla yaşadığı eve götürür. Ailenin mutluluğuna düşen tek gölge küçük Tim'in gittikçe zayıflayan kasları nedeniyle gün geçtikçe kötüye gitmesidir. Tim'in durumu Scrooge'yi derinden sarsar. Sonraki durak yeğen Fred'in evidir. Evdeki partide kendisi hakkında yapılan yorumlar hiç de iç açıcı değildir. Kentte mutluluk içinde Noel'i kutlayan diğer insanları da gösterdikten sonra artık hayaletin gitme vakti gelmiştir. Saatler on ikiyi gösterdiğinde Gelecek Noel'in Hayaleti Scrooge'nin yanında belirir. Scrooge hayaletten ona yol göstermesini ister. Hayalet hiç konuşmadan ona kendi ölümünün ardından sarf edilen sözleri beraber iş yaptığı insanlardan, hizmetçiden, çamaşırcıdan, levazımatçıdan, borç verdiği bir çiftten, Tim'i kaybetmiş Cratchit ailesinden dinlettirir ve mezarını gösterir. Scrooge gördüklerinin verdiği acıyla kaderinin değişmesi için dua ederken hayalet ortadan kaybolur. Scrooge kendine geldiğinde yatağındadır. Hayatındaki tüm yanlışları düzeltebilecek zamanı olduğunu anlayınca sevincinden yerinde duramaz. Yoldan geçen çocuktan o günün 25 Aralık 1843 olduğunu öğrenince ağzı kulaklarına varır. Hemen Cratchit ailesine köşedeki kasaptan en büyük hindiyi alıp gönderir. Ardından en güzel kıyafetini giyerek kendini sokağa atar, herkesin Noel'ini kutlar. Daha önce yazıhanesine gelip yardım talep eden iki adama büyük miktarda bağış yapar. Yeğeninin evinde çok keyifli bir gece geçirir. Ertesi gün katibinin maaşına zam yapar ve Cratchit ailesine yardım sözü verir. Sözünde de durur. Küçük Tim'in ikinci babası, herkesin göreceği en iyi patron, en iyi dost, en iyi insan olur. Charles Dickens'in İnsanların seçtikleri yollar, onları önceden belirlenmiş sonlara götürürler ama bu yollardan değil de başka yollardan gidilirse yolun sonu da değişir fikrini Noel özelinde anlattığı Bir Noel Şarkısı kitabı hem çocuklar hem de yetişkinler için keyifli bir okuma tecrübesi sağlamaktadır. Son derece açık, akıcı ve konuşur gibi yazılmış olması yanında okuru kendi iç dünyasını çözümlemeye itmesi bakımından da dikkate şayandır. Bir Noel Şarkısı aynı zamanda Victoria Dönemi İngiltere'sinin ekonomik ve sosyolojik koşulları, 1834'de yürürlüğe giren Yeni Yoksul Yasasının etkileri, Dickens'in hayat hikayesinden ipuçları, Shakespeare'in eserlerine yapılan göndermeler gibi farklı okumalara da açıktır. Gerek film gerekse animasyon olarak defalarca yorumlanan eser son olarak 2009'da Robert Zemeckis'in senarist ve yönetmenliğiyle izleyicinin karşısına çıkmıştır.


Bir Ömür Nasıl Yaşanır kitabı, gazeteci Yenal Bilgici'nin İlber Ortaylı ile yaptığı söyleşilerden oluşur. Yetmiş bir yaşında akademik kariyeri tartışmasız olan İlber Ortaylı' nın kimden ne öğrenilir? İnsan kendini nasıl yetiştirir? Nasıl seyahat edilir, neleri görmek gerekir? gibi bölümlere ayrılmış konuşmalarında gençlere, yaşlılara, öğrencilere, emeklilere, yolun başındakilere kısaca hayatın tadını çıkarmak isteyenlere yönelik henüz daha vakit varken yapmalarını önerdiği tavsiyeler yer alır. Gazeteci Bilgici, derlediği bu kitapta İlber Ortaylı'ya yer vermesinin sebebi olarak; yaşadıklarından öğrenmeyi bilen, bu bilgiyi etrafına rahatça aktaran ama en önemlisi bunu yaparken nabza göre şerbet vermeden, açık yüreklilikle ne gerekiyorsa onu söyleyen başka kimsenin olmadığını söyler. Çünkü benzersiz tecrübesi, gözlem gücüyle birçok yol göstereceğinden, verimli insanların yetişmesine katkıda bulunacağından emindir. İlber Ortaylı hayatımızı temel olarak dörde ayırır: 12-25 arası, 25-40 arası, 40-55 arası ve 55 sonrası. İyi bir yaşam için, her bir dönemde tamamlamamız gereken bazı işler, edinmemiz gereken bazı alışkanlıklar vardır. Bunlar verimli, güzel bir ömür sürmenin anahtarlarıdır, der. Kendisinin dikkat etmediğini söyleyerek herkesin sağlığına dikkat etmesi gerektiğini vurgular. İyi bir yaşam sigara içenlere bırakmasını, içki içenlere azaltmasını, yağlı yemeklerden vazgeçilmesini ve hafıza için hikaye ve roman okunmasını tavsiye etmektedir. Hayatı boyunca hep okuduğunu mu yoksa eğlenceye de vakit bulduğunu mu soran gazeteciye, her şeye herkes kadar vakit bulduğunu söyler ama bugünkü aklına sahip olsaydı hem Doğu'yu hem Batı'yı öğreten bir üniversite de okuyacağını sonra da İtalya ev İran'da uzunca araştırmalar yapmak istediğini ekler. Her ne kadar İtalya'da bir İlber Ortaylı olamayacağını düşünse de muhtemelen yine iyi bir uzman olacağını dile getirir. Kimsenin sizi bulmasını beklememeniz gerektiğini, nitelikli insanları sizin kendinizin arayıp bulmasını söyler çünkü kendi bizzat iyi hocalardan eğitim almak için uğraşmıştır. Kimse gelip onu keşfetmemiştir. Özellikle 25-40 yaşları arasında sahip olanın kötü alışkanlıkların kişiyi fazla yıprattığını ifade eder. O yüzden sigara, alkol bağımlıkları terk edip yerine çok okumayı, gezmeyi, yeniden öğrenmeyi, dil dahil tüm eksiklikleri gidermenizi tavsiye eder. Çünkü insanların hangi alanda çalışıyorsa çalışsın eserlerini bu yaş aralığında vermeye gayret etmesini önerir. Eğitime büyük önem veren İlber Ortaylı Hoca, umutsuz olmamız gerektiğini eğitimi kurtarmak için çareler olduğunu söyler. Bunun yolunun da daha iyi okullar kurarak, daha elit öğretmenler yetiştirerek ve nitelikli imtihanlar yapılarak olacağını vurgular. Hem çalışmalarından, hem eğitim hayatından ve yer yer anılarına değinerek ilerleyen kitapta öğretmenlere büyük iş düştüğünü çünkü model olarak öğretmenin alındığını söyler. Bu yüzden öğretmenler için, anlattıklarıyla bir dünya kurarlar. Öğretmen iyiyse toplumu kurtarır, der. On beş yaşın bir sınır olduğuna ve önemine değinir. Her ne öğrenilecekse; lisan, piyano, marangozluk bu yaşa kadar olması gerektiğini çünkü on beş yaşından sonra hiçbir şeyin hakkınca öğrenilemeyeceğini anlatır. Aile eğitimi konusunda da yorum getiren Ortaylı, çocukların ne fazla övünmesini ne de fazla yerilmesini uygun görmez. Dahi gibi bahsedilmesinin ya da sürekli yerilmesini tehlikeli olacağını söylerken sadece yanında olmanın yeterli olacağını söyler. Yeni nesil gençlerin içlerinde terbiyesiz, şımarık, sorumsuz ve dengesizlerin mevcut olduğunu anlatır ve ciddi anlamda uyarır: çocuklarınızı hayatın zorluklarına realist bir şekilde hazırlayın. Türkiye' de dayanıksız, hayata hazırlıksız, en küçük güçlükte tökezlemeye meyilli çocuklar yetiştiriliyor. Artık her şeyin parayla halledebileceğini zannedenlerin çok olduğunu ve bunun tam bir görgüsüzlük olduğunu da ekler. Eğitimin satın alınacak bir şey olmadığını, tüm eğitimi sadece okulun veremeyeceğini, çocukları yokluğa, zorluğa, mahrumiyete ailenin hazırlaması gerektiğinin altını çizer. Kitabın ilerleyen bölümlerinde İlber Ortaylı'nın tavsiye ettiği filmler yer alırken sanat üzerine de söyleşileri devam etmektedir.


Alein KENTIGERNA tarafından yazılan Bir Psikopatın Günlüğü isimli bu kitap Rachel adındaki bir dedektifin hikayesini anlatıyor. Kalp cerrahı olan sevgilisi Luke'un ailesiyle tanıştığı bir yemekteyken bir telefon gelir. Liza ve Tim çifti canice öldürülmüştür. Katil önce balta tarzı bir aletle yüzlerini parçalamış ve ardından bazı uzuvlarını koparmıştır. Bu sıradan bir cinayet değildir çünkü yirmi yıl önce ortadan kaybolan Boston Kurdu'nun öldürme şekline çok benziyordur. Olayı çözmesi için Boston Polis Departmanı'nda tek kadın polis olan Rachel görevlendirilir. Rachel'ın elinde sadece katilin bıraktığı şifreli bir not vardır. Bu şifreyse yirmi yıldır çözülemiyordur. Cinayetin işleniş tarzı Boston Kurdu'na çok benzese de Rachel'a göre o, sadece bir taklitçidir. Çünkü bu seçenek, yirmi yıldır ortadan kaybolmuş bir katilin geri dönmüş olmasından daha mantıklıdır. Elinde hiçbir şüpheli olmayan Rachel, daha önce Boston Kurdu olarak tutuklanılmış ama delil yetersizliğinden serbest bırakılmış birinin peşine düşer. Orada onu bir katilden fazlası beklemektedir. Kendini son bulunduğunu yerden çok farklı bir yerde bulunca işlerin sandığından daha da karmaşık olduğunu anlar. Artık kendini, onun acı çekerek ölmesini isteyen birinden korumak zorundadır Roy adında bir dedektif, onu arayıp yardımcı olabileceğini söyler. Rachel eline bir ipucu geçebileceği düşüncesiyle onunla buluşmayı kabul eder. Roy, dosya hakkında fazla bilgilidir. Basına sızdırılmayan bazı ayrıntılara dahi hakimdir. Roy, Kurt Geçidi'nde yaşanan cinayetlerden bahseder Rachal'e. Beş kişi donarak dört kişi de Liza ve Tim gibi parçalanarak öldürülmüştür. Rachel, Roy'a pek inanmaz ve yardımcısı William ile araştırmaya geri döner. Luke'u ziyarete gittiği bir gün onu başka bir kadınla görmesi dünyasının başına yıkılmasına neden olmuştur. Tam o sıralar yaptığı bir trafik kazası yüzünden açığa alınması tutunacak tüm dallarını koparmıştır. Kendini tamamen alkole bırakmıştır. Zor da olsa bu berbat durumdan kurtulmayı başarır ve mesleğine geri döner. Luke ile arasındaki mesafeyi ise koruma hala devam ediyordur. Bir gün ofise bir kadın bilgisayar uzmanı gelir ve Boston Kurdu'nun şifresini çözdüğünü söyler. Odada bulunan Jordan, Frank ve William; onu tebrik eder ama Rachel, onun yaptığı açıklamalardan şüphelenir. Olayın üstüne gidince kız, şifreleri kendinin değil sevgilisinin çözdüğünü itiraf eder. Zaman geçtikçe Rachel, Liza ve Tim çiftini kimin öldürdüğünü bulabilmesi için önce Kurt Geçidi denen yerde öldürülen dokuz dağcının gizemini çözmesi gerektiğini anlar. Bu da delil olarak sadece bir kıla sahip olduğu için neredeyse imkansızdır. Asıl şaşırtıcı olansa Roy'un, Boston Kurdu'nun bulunabilmesi için önce Kurt Geçidi'ndeki katliamın çözülmesi gerektiğini ortada hiçbir delil yokken bilmesidir. Luke'a karşı şüphelerini bir türlü yok edemeyen Rachel, gizlice sevgilisinin telefonunu alır ve bilgisayara bağlar. Gördükleri, hayatının bir daha eskisi gibi olmayacağını yüzüne haykırıyorken Rachel'ın o evde daha fazla kalmaya hakkı yoktur. İlerleyen günlerde Luke hakkında yeni bilgiler öğrenir ve onunla yüz yüze konuşmak zorunda kalır. Artık bazı şeyleri netleştirmesi gerekiyordur. Konuşmanın en hararetli yerindeyken babasından aldığı bir telefon hemen yanına gelmesini söylüyordur. Çünkü Rachel'ın beş yaşındayken kaçırılan kardeşini bulunmuştur. Babası, kardeşinin kim tarafından kaçırıldığını anlattığı sırada Roy gelir. Elinde bir silah vardır ve ucu Rachel'in babasına bakıyordur. İkisi arasında büyük bir kavga çıkar ve sonucunda iki el ateş edilir. Rachel'ın hayatı gün geçtikçe kötüleşiyordur. Boston Kurdu davası başladığından beri düzgün geçen tek bir günü bile olmamıştır. Peki tüm bunlara rağmen Rachel pes mi edecektir? Elbette hayır! Katilin yakalanıp adalet karşısında yargılanması için elinden geleni yapacaktır. Kitabı okuyacaklara bir tavsiye: Telefonunuzu sessize alın. Katili bulmadan önce kimsenin sizi rahatsız etmesini istemeyeceksiniz


Bir Şeftali Bin Şeftali, Acıklı bir sonla biten hikayesine karşın oldukça keyifli ve sürükleyici bir eser. Zengin ile fakirlerin yer aldığı, zenginlerin kazandığı bir dünyada bir ağacın dilinden haksızlığa boyun eğmemenin, vefanın öyküsü anlatılmış. Bir Şeftali Bin Şeftali konusuyla da anlatım şekliyle sıra dışı ve etkileyici bir eser olma özelliğine sahip. Okurken duygulandıran, alınması gereken mesajı usta bir öykücülükle okuyucusuna sunan bir hikaye. Fakir ve susuz bir köyün yanında bulunan güzel bir bağ vardır. Burası sulak ve verimli bir arazidir. Köyün ağası diğer arazileri satıp burayı kendisine ayırmıştır. Bağda iki de şeftali ağacı vardır. İlk bakışta birbirinin aynı gibi görünen bu ağaçlardan biri daha küçük ve gençtir. Diğeri ise sulu ve güzel meyveler veren aşılı bir ağaçtır. Öyle ki nazar değmesin diye üstüne ayet b,le asılmıştır. Öteki şeftali ise her yıl bin çiçek vermesine karşın meyve vermeden ç,çeklerini dökmektedir. Bahçıvan ne kadar uğraştıysa da durumu değiştirememiştir. Bir keresinde bahçıvan onu testere ile kesmeye niyet edip korkutma yoluna girse de bu girişimi de fayda vermemiştir. Şeftali niçin meyve vermediğini ise kendisi anlatır. Bir zamanlar bir şeftali iken bahçıvan tarafından gün doğmadan toplanıp diğer kardeşleriyle birlikte sepete konmuştur. Üstelik sulu sulu, iri bir şeftalidir de. Bahçıvan onu ağanın evine götürecek ve ağanın kızı tarafından bir ısırık alındıktan sonra yere atılacaktır. Oysa şeftali yeni bir yaşam düşlemektedir. Nitekim bahçıvan ağanın evine gideceği sırada ayağı tökezlediği bir sırada bu şeftaliyi yere düşürür fakat düşürdüğünün farkında olmadan yoluna devam eder. Yere düşen şeftali yarılmıştır. Bir karınca gelip suyundan içer. Kendisi de susamıştır. Bir zamanlar küçük bir kızken annesi güneşin önemi anlatmıştır kendisine. Annesinin yanındayken ondan suyunu emip serinlediği günleri anımsar. Tam bu sırada karınlarını meyve ile doyurmaya gelen Sahibali ve Pulad isimli iki köylü çocuğu şeftali ağacında hiç meyvenin kalmadığını görerek bahçıvana sinirlenip söylenirler. Bu sırada da yere düşen iri şeftaliyi görünce çok sevinirler. Şeftali de onların kenidisini yemesini istemektedir. Şeftaliyi yanlarına alan iki çocuk onu serinletip yemek üzere havuz başına giderler. Büyük bir iştahla da şeftaliyi yerler. Öyle ki hayatlarında yedikleri en güzel meyve olduğunu düşünmektedirler. Şeftalinin çekirdeğiyle ilgili de bir plan yaparak onu ekmeye karar verirler. Ancak köylerinde böyle bir ağacın yetişmesine imkan verecek nitelikte ortamın bulunmayışından onu bağdaki bahçeye dikmeye karar verirler. Bahçıvanın yokluğundan faydalanıp onu toprağa gömerler. Gömülüşünün ardından bahara dek tatlı bir uykuya dalan şeftali orada birçok Sahibali ve Pulad gibi çocuk için meyve verdiği düşler görür. Baharda uyanır ve gelişir. Artık minik bir filiz olduğunda çocuklar kendisini ziyarete gelir ve ağaçlarını gördüklerinde çok sevinirler. Meyve vereceği günün hayalini kurarak sık sık da kendisini ziyaret ederler. İlkin üç tane çiçek açsa da içlerinden ancak birini yetiştirebilir. Bugünlerde Sahibali ve Pulad kendisini yine ziyarete gelir ve filizlerini desteklemek için bir sopa takarlar ona. Bir yandan da bahçıvanın fidanlarını bulmalarından kaygılanırlar. Ama onu kolay kolay kaptırmaya niyetleri de yoktur. Artık anne olan şeftali de meyvesini onu dikenlerin yemesini istemektedir. Bir gün Pulad şeftalinin yanına tek başına ve üzgün bir şekilde gelir. İkisini sürekli birlikte görmeye alışan şeftali bu yeni durumun nedenini öğrenmek ister. Sahibali yılan sokması sonucu ölmüştür. Geçen yıl olduğu gibi şeftali ağaçlarına gübre olması için yıla avına çıkan Sahibali'yi, yere düştüğünde bir yılan sokmuş ve yapılan tüm uğraşlara karşın kurtulamamıştır. Pulad da üzüntüden dolayı artık köyde kalamayacağını söyleyip şeftalinin yanı başında ağlamıştır. Ağacıyla vedalaştıkları sırada şeftali ağacı meyvesini Pulad'ın önüne düşürür. Pulad onu alıp tozunu siler ve şeftali ağacını okşayarak oradan uzaklaşır. Ertesi yıl şeftali ağacı oldukça gelişir ve epey çiçek açar. Bahçıvan tarafından da bu sıralarda fark edilir ve bahçıvan bu duruma çok sevinir. Para hırsıyla dolu bir ağaya hizmet eden bir bahçıvanın eline düştüğü için çok üzülür. Pulad ve Sahibali için büyüttüğü meyvelerini başkalarının yiyeceği düşüncesi onu huzursuz eder ve aklına bir fikir gelir. Bütün şeftalilerini dökmeye başlar. Bahçıvan durumu fark ettiğinde ise artık çok geçtir.


Bir Serencam, Yakup Kadri Karaosmanoğlu'nun yayımladığı ilk kitap olma özelliği taşır. 12 öykünün yer aldığı kitapta aşk, kadın-erkek ilişkileri, ölüm, savaş, yalnızlık, toplum-birey çatışması gibi temalar işlenmiştir. Öyküler, İmparatorluğun Mısır, Manisa, İzmir, İstanbul gibi farklı eyaletlerinde geçmektedir. Hikayelerinde işittiklerinden, okuduklarından, gözlemlediklerinden yararlanan Karaosmanoğlu, çoğunlukla ağır bir dil, süslü bir anlatım tercih etmiştir. Bir Serencam: Hikaye, Nil Nehri'nin kenarında yürüyüş yapan iki arkadaştan birinin diğerine gençlik yıllarındaki bir serencamı anlatmasıyla başlar. 20 yaşında babasını kaybetmiş, kendisine kalan mirasla İstanbul ile Mısır arasında ticaret yapmaya başlamıştır. Bu ticaret esnasında genç bir paşayla yakınlık kurmuş, paşa kendisini Mısır'daki sarayına davet ermiştir. Paşanın davetine icabet etmek için gemi yolculuğuna çıkar ve bu yolculukta paşaya odalık yapılacak Çerkez Mahdur'a aşık olur. Genç kız Mısır'a gitmek istememekte, İstanbul'a geri dönmek için her şeyi yapmaya razı olmaktadır. Saraya girdikten kısa bir süre sonra yaptığı kaçma girişimi başarısız olmuş, önce başağanın dayaklarına maruz kalmış ardından hakkında Nil'e atılma kararı çıkarılmıştır. Adamı perişan eden bu durum aslında uşaklara kötü örnek olacak hadiselerin üstünü kapatmak için bir hiledir. Adam, kendini 2 ay yiyip bitirdikten sonra Mahdur'u bir harem arabasında görür, onun bir paşanın odalığı olduğunu öğrenir. Birkaç zaman sonra da onunla bir şenlikte karşılaşır, beraber İstanbul'a dönmeye teklif eder. Bu karşılaşmadan bir hafta sonra Mahdur, teklifi kabul ettiğini, kaçış için gerekli bilgileri yazdığı bir mektup gönderir. Adam bekler ama o gelmez. Sonradan öğrenir ki Mahdur evinde de değildir. Baskın: İzmirli Hilmi Efendi 2 yıldır Manisa'da yazı işleri müdürü olarak görev yapmaktadır. Burada bulunduğu süre içinde hiçbir kadınla münasebeti olmamış, bu duruma gittikçe katlanamaz hale gelmiştir. Nihayetinde bir akşam iki aydır mektuplaştığı, karşı evde oturan Esra Hanımdan davet alır. Gece olup onun evine gitmesinden çok kısa bir süre sonra ev, mahalle halkı tarafından basılır. Hilmi Efendi de korkudan camdan atlar ve ölür. Şapka: Fazıl Bey, nişanlısı Matmazel Claire Cortiso ve onun ailesiyle çıktığı alışverişte bir şapka dener. Denediği şapkayla bir İtalyan prensine benzetilince gururlanarak şapkayı satın alır. Müstakbel kayınpederinin bu şapkayı takmasının İzmir'de sorun çıkaracağını söylemesiyle ona meydan okur. Şapkayı takarak nişanlısıyla Göztepe'ye gitmeye karar verir. Bindikleri tramvayda üç kişi ilk olarak bakışlarıyla onları rahatsız eder, ardından yürüdükleri yolda Fazıl Bey'i döverek öldürürler. Bir Ölünün Mektupları: Prenses Beyza, ona yirmi beş sene önce aşık olan ve aşkına karşılılık bulamayınca kendini asan bir gencin mektuplarını arkadaşlarına gururla okur. Yalnız Kalmak Korkusu: Macit yıllar önce acı verici bir olay neticesinde İstanbul'dan ayrılarak Paris'e gider. Uzun süredir yaşadığı ağır bunalımdan, orada tanıştığı hayat kadını Ernestine sayesinde kurtulur. Tekrar aynı şeyleri yaşama, yalnız kalma korkusuyla iki yıldan beri de onunla yaşamaktadır. Bir Tercümeihal: Müderriszade Elhac Necdet Efendi'nin annesi onu doğururken ölmüş, babası da aynı gün yıllardır çalıştığı müftülükten azledilmiştir. Yaşadığı sancakta bu sebeple uğursuz kabul edilmiştir. Necdet Efendi'nin 48 yıl boyunca yaptığım her girişim başta iyi gitmesine karşın aynı uğursuzluk sonucu felaketle biter. Belediye başkanlığı sürecinde de aynı durumla karşılaşır ancak bu seferki ölümüyle sonuçlanmıştır. Nebbaş: Nereden geldiği belli olmayan Bakırsakal Deli Mehmet, bir parça ekmek, biraz para karşılığında Mümtaz Bey'in arabacısı Rüstem Ağa'ya yardım eder. Bir müddet sonra, onun Karacaahmet Mezarlığında uyuduğunu duyan Mümtaz Beyin eşi Sabiha Hanım tarafından kovulur. Deli Mehmet bir gün yine mezarlıkta uzanırken yeni gelen cenaze sahiplerini tanır. Ölen Sabiha Hanımdır. Mehmet, akşam olduğunda Sabiha Hanım'ın mezarını açar, kefen ve tahtalarını çalarak oradan uzaklaşır. Bir Kadın Meselesi: Sarıoğlu Veli Bey 45 sene önce Şamlı Cemile ile yaşadığı aşkı ve yeğeni Ali'ye yaptığı kurları görünce sevgilisini nasıl öldürdüğünü konağındaki misafirlere anlatır. Rahmet: Emin, sevdiği kadına hisleri tükenince umutsuzluğa sürüklenir. Bu umutsuzluktan, bir gün yolda karşıladığı savaştan dönmüş, harap askerlere duyduğu şefkatle kurtulur. Hasretten Hasrete: Namık, uzun bir savaşın ve esaretin ardından özlem duyduğu İstanbul'a, evine döner ancak ne İstanbul'u ne de dostlarını bıraktığı gibi bulmuştur. Bir gün çıktığı yürüyüşte sağ kolunu ve sağ bacağını kaybetmiş genç bir subaya ve onun kız kardeşine rastlar. Genç subay, Namık'a aradığı ruhu tekrar cepheye dönerek yakalayabileceğini söyler. Namık hem aşkı hem aradığı cevabı bir arada bulmuştur. Hicap: İki çocuğuyla, perişan görünümlü bir kadın kahvenin birine girer. Kocası Saraç Pehlivan Mehmet'i 3 aydır her yerde aramaktadır. Bir gün 10 kişi Ödemiş'teki evlerini basıp silah aramışlar, bulamayınca Ahmet'i dövmüş kadına da tecavüz etmişlerdir. Pehlivan Mehmet de utancından evden kaçmıştır. Kör Göz, Kör Gönül: Kör Züleyha, sesini duyduğu Hafız Şerif'e aşık olur ve bu durumu okuduğu şiirler, gazeller, söylediği ilahilerle herkese belli eder. Hafız Şerif ise onu hafife alır, önemsemez. Günlerden bir gün Şerif'e uzak bir vilayette imamlık verilir. Züleyha da onun peşinden gider. Sırf onunla aynı havayı solumak için Şerif'in görev aldığı cami kapısında dilenir. Bir Serencam Yakup Kadri Karaosmanoğlu'nun bir eseridir. bir serencam türü nedir? Bir Serencam kitabının türü öyküdür. İçinde 12 adet öykü bulunmaktadır. Bir Serencam Yorumları dili çok ağır ama güzel. 25-12-2017 00:59 bu kitabın dili çok ağırdı çok güzel sadeleştirilmiş özet olmuş 12-01-2018 02:48 öğretmen içindeki öykülerin özetini çıkartmamız için ödev olarak vermişti sıkıcı bir kitap diye düşündüm ama öykülerin bazıları çok güzeldi 18-12-2019 23:37 güzel bir kitaptı benim hoşuma gitti ben de ödev için okudum ve gerçekten okudum size de tavsiye ederim çünkü gerçekten güzel bir kitap 01-01-2020 23:40 bir serencam kimin eseridir? kitabın ana fikri nedir? kitabın en önemli karakteri kimdir? bu soruların cevaplarını yazabilir misiniz 23-01-2020 21:56 yakup kadri bir serencam kitabı ile okura ne tür bir mesaj vermek istemiştir? 22-02-2020 20:47 kimin eseri ise helal olsun harika yazmış bir dönemi pskolojik olarak duygusal olarak bu kadar iyi anlatabilmek insan merak ediyor gerçekten yaşayıp da mı bunları yazmış yoksa hissederek mi merak ettim 25-03-2022 22:32 kitabın türü nedir? 30-09-2022 17:19 kitap hangi dönem eseri? 05-03-2023 22:34 bana göre az bile yazmış daha neler var ama ben bu kadarını yazabildim hissi oluştu bende dilden de anlıyorsunuz zaten


Ahmet Ümit, mezarlık fikri ile okuyucuyu romanın başında etkilemeyi başarıyor. Korku, merak ve endişe içerisinde diğer sayfalarda romanın içine girebiliyoruz. Kitap iki bölümden oluşmaktadır. Birincisi, cemevinde yapılan sohbeti konu alıyor. Alevi insanların akıllarda nasıl eleştirildiğini ve yalnızlıklarını görüyoruz. İkinci bölüm ise 1980 darbesinde bir solcunun başından geçen olayları anlatıyor. Başkahraman Süha'nın 80 yıllarında solculuk yolunu anlatırken zaman içinde solculuğu terk edişi ile bir taraftan tesadüfen yolunun düştüğü cemevinde geçmişe yolculuk yapıyor. Ayrıca romanda öyküleyici ve betimleyici anlatım oldukça kullanılmıştır. Süha kaza yapar ve yolu bir Alevi köyüne düşer. Çarpmış olduğu mezarlığın karşısında boş bir mezarlık görür. Düşüncelerine, korkularına her zaman yenik düşen Süha'yı büyük bir korku kaplar. Kapı kapı gezerek bir ışık, hareket arar fakat bulamaz. Sonunda köy halkını bulur ve hepsi cemevinde toplanmışlardır. Süha'nın pencereden gördükleri onu geçmişe sürüklemiştir. Korkunun verdiği şokla bir yandan geçmişini düşünürken bir yandan ortada duran tabutu anlamaya çalışır. Yoksa yolda gördüğü açık mezarlığın sahibi bu tabut muydu? Süha'nın gizlice izlediği Cem evinde bir hesaplaşma vardı. Tabuttaki İsmayil'di. Hep doğruluğun peşinden koşan, içindeki nuru bularak kamil olma gayesiyle yaşayan, dedelerin, sofuların ilminin üstünde hakikati bulmak isteyen, ilim ve hizmet peşinde kendine ulu rehber arayan bir alevi gencidir. Süha ise her insanın eşit şartlarda yaşayacağı bir dünyanın olması için kendisini devrime adamış bir gençtir. İsmayil, bakkal işleten, para peşinde koşan dedelerine, Süha da patronu olan eski devrimci arkadaşlarına uzaktır. Biri kamil insan diğeri iyi bir devrimci olma hedeflerine sıkı sıkıya bağlanmıştır. Süha, cemevinde İsmayil'in geçmişini dinledikçe kendi geçmişine gider. İsmayil'i dualamak isteyen ailesine karşı cemevinde anlaşmazlık çıkar. Dualanmamasının iki sebebi vardır. İlki intihar etmiş olması ki onu, Allah affedebilirdi ikincisi ise bedenine şeriat elinin değmesiydi. Alevilere göre şeriatın karıştığı işe tarikat dokunmazdı. Konuşma sırasını İsmayil'in eşi olan Gülizar aldığında Süha şaşkına döner çünkü bu kişi eylem günlerinden arkadaşı Demet'ti. Demet istediği hayatı yaşayamadığı için örgütü bırakıp gitmiştir ve böylece aralarındaki bağ kopmuştur. Konuşmasına devam eden Gülizar, İsmayil'in kendisine vermiş olduğu sırrı tutamamasının ve İsmayil'in hakikat peşinde, sevdalı olduğunu ailesine söylemesiyle sırrın köy tarafından bilinmesine sebep olmuştur. Bunu öğrenen İsmayil karısından helallik ister ve dağlara çıkacağını söyleyerek intihar eder. Son olarak konuşmayı annesi Fatma alır ve başından geçen olayı anlatmaya başlar. İsmayil küçükken birden kaybolur ve Hızır A.s belirir. Erenlerin Fatma'yı sınadığını söyler. Oğlunu ailesinden ayırmaması, dedesine vermemesini söyler. Bunun üzerine annesi Fatma kendisini suçlar. Cemevindeki kişiler buna inanmaz. Ardından İsmayil'i dualanmadan çıkarırlar. Taşırken yere düşen tabutun başına toplandılar. Kapağı açılan tabutta Fatma, Hızır'ı gördü. Karısı, İsmayil'i yaşıyor gördü. Babası ise ölüsünü kaçırdıklarını söylüyor ve tabutu boş görüyordu. Son olarak dede ile Süha birden irkildiler. Dede tabutta iblise benzer bir yaratık gördü. Süha tabutta kendisini gördü ve ardından Ben ölmedim diye bağırarak koşmaya başladı. Babasının, oğlumun ölüsü kayıp derken kendisi olabilir miydi düşüncesi beynini ele almıştı. Koşarken bir yandan peşindekileri atlatıp atlatmadığını düşünüyordu ve artık sesler gitmişti. Dizleri titremeye başladı ve kendisini taşıyamadı. Yere yıkıldığında omzunda bir el hissetti. Eliyle yüzünü yoklayan Süha birden o kokuyu aldı ve yeniden cemevini anımsadı, yaşananların rüya olmadığını anladı. Yazar iddia ettiği mistik gerilimi özellikle son bölümde oldukça hissettiriyor. Geçmişiyle şimdi arasında yolculuğa çıktığımız romanın sonu bağlanmamış, kişinin kendi düşünceleriyle birlikte bir son oluşturulması istenmiştir. Yazan: Begüm Demir Bir Ses Böler Geceyi Konusu Polisiye romanların usta kalemi olan Ahmet Ümit'in 1994 yılında yayınlanan polisiye romanı olan Bir Ses Böler Geceyi okurlarına gerilim dolu bir polisiye sunuyor. Şehirden çok uzakta kendi halinde bir köyün tam ortasında büyük bir cem evi vardır. Karanlığın doldurduğu bir gecede cem evinde tören varken mezarlık duvarına bir cip çarpar ve gece ölüm kokan bu ses ile bölünür. Hayatı inişler ve çıkışlar ile dolu olan bir araştırma görevlisi bir gece yaşanan bu gizemi çözmek için çabalar fakat olaylar zinciri onu farklı bir yola sürükler.


Bir Tereddüdün Romanı Peyami Safa'nın en önemli psikoloji üzerine romanıdır. İçsel çöküşleri, dibe vuruşları, intihar boyutuna gelen insanların bunalımlı dönemlerini işler. Yaratıcı hırslar ve sevdalar arasında kalan insanoğlunun tereddüt ve bocalamalarını konu edinmiştir. İnsanların hayat karmaşası içinde inanç ve inkar, yapmak ve yıkmak, sevgi ve nefret, ölüm ve yaşam arasında geçirilen tereddütleri üzerine konu alır. Bir Tereddüdün Romanı kitabı içinde geçen olaylar, Raif adında birinin arkadaşı Mualla' ya okuması için bir kitap vermesi üzerine başlar. Mualla kitabın sahifelerini okumaya başladığında içini büyük bir kasvet kaplar. Çünkü kitap daima ölümden bahseder ve bu durum Mualla'nın psikolojik yapısını çok etkiler. Yine de kitabın heyecanlı olması ve olayların gidişatını merak etmesi onu kitaba bağlar. Üstelik olayları yaşayan kahramanın yazarın kendisi olması da kitabı daha ilginç boyuta getiriyordur. Kitabı okurken yazarın hayatta kalıp kalmadığını merak eder. Bir gün arkadaşı Raif Mualla' yı ziyarete gelir ve kitabı bitirip bitirmediğini sorar. Mualla kitabı beğenmediğini ve yazarın bunları yazacak kadar neler yaşamış olabileceğini sorar. Raif, yazarın bizzat kendi arkadaşı olduğunu ve isterse bir gün tanıştırabileceğini söyler. Mualla' da bu kitabın yazarı merak ediyordur. Tanışma günü geldiğinde yazar Mualla Hanım' ı çok beğenir ve ilerleyen zamanlarda Mualla Hanım' a evlilik teklif eder. Mualla bu durumu düşüneceğini ve kendisine zaman vermesini söyler. Bu sırada olaylar yazarın ağzından anlatılır. Mualla Hanım' a verilen kitabın yazarı buradan itibaren kendi hayatıyla ilgili yazılara yer verir. Aslında yazar kitaplarında kahramanların özelliklerini kendi yaşam kesitlerinden verir. Yazar bir otel odasında kalıyordur ve eserlerini burada oluşturuyordur. Otelde yaşadıklarını, o çevreyi eserlerinde anlatır. Bundan önce insanlarla karşılaşıyordur ve onların iç dünyasını keşfederek eserlerine yansıtıyordur. Bir gün Vildan adında bir kadın onun oteline gelerek tanışmak ister. Kadın varlıklı bir kadındır ve yazarın eserlerini okumuştur. Asıl hikayesi Paris'te evli olduğu eşini bırakarak Türkiye' ye kaçmıştır. Bunalımlı zor dönemler geçiren kadın yazarın eserinde bahsettiği kadınların kendisine çok benzediğini söyler. Bunları yazan adamı yakından tanımak ister. Yazarla bir iki defa buluşurlar ancak kadın yazarı saplantı haline getirir. Ona evinde bir oda dahi düzer. Bundan sonra sık sık buluşmak ve yazarla bir münasebet halinde olmak ister. Ancak yazar Vildan'ın isteklerini sürekli geri çevirir. Vildan yazara hayatını anlatır şimdiye kadar nasıl hayatta kalabildiğini. Kaç kere intihar etmeye kalkmışsa hepsinde başarısız olmuştur. Bu dünyada ne ailesi ne eşi ne de onu bu hayata bağlayacak biri vardır. Yaşamak için hiç nedeni kalmamış bu kadın eğer yazarın, onun tekliflerini kabul etmezse intihar edeceğini söyler. Depresif olan bu kadın, yazarı bir gün kendi evinde ona hazırladığı oda da kalması için ısrar eder ancak yazar yine kabul etmez. Kadın o gece gelmezse kendini öldüreceğini söyler. Buna rağmen yazar bunu bir blöf olarak görür ve istediğini yapmaz. On gün boyunca Vildan' dan hiç haber alamaz. Bir gece ansızın kapısı çalar ve arabada bir kadının onu beklediği söylenir. Bu kadın Vildan'dır. Sarhoş ve çaresiz bir şekilde yazara yalvarır ve onunla gezmesini ister. O gece beraber vakit geçirirler ve yazar kadını evine bırakır. Kadın eve gelmesi için ısrar eder ancak yazar yorgun olduğunu başka zaman geleceğini söyleyerek Vildan' ı oyalar. Vildan bunun üzerine bir gece hazırlık yapar ve yazarı çağırır. Yazar söz verdiği için gitmek zorunda kalır. Gittiğinde kendi için hazırlanan oda da bekler. Vildan gelir ve yoğun bir muhabbete koyulurlar. O gece bütün itirafları, bütün içinde olanları, yaşadıklarını anlatır Vildan. Toplumsal değerler, yaşamak yorgunluğu, geçmişle olan bağların kopması, ahlak bunalımı bu gece yaşanır. Vildan ve yazar içerek konuşur konuştukça içerler. Vildan sarhoş olur ve baygınlık geçirir. Öldüğünü düşünür. Yazar kendine gelmesi için ona yardım eder. Ancak Vildan bir ölü gibi tepkisiz yatıyordur. Yıllardır başaramadığı ölümü şimdi gerçekleşiyordur. Artık ruhu daha özgürdür. Yazar onu kendine getirmek için çok uğraşır. Nabzı hala vardır kısa bir baygınlık geçiriyordur. Yazar sakin olmaya çalışır. Biraz zaman geçtikten sonra Vildan düzelir. Ama o kadar yorulmuştur ki beyni ve bedeni, kendine gelemez ve sayıklayarak uyumaya devam eder. Yazar sabaha kadar başında bekler. Hizmetçi gelince evden ayrılır. Kapıdan çıkarken ardında kocaman bir çağı kapatıyor gibi hisseder. Bir daha Vildan ile görüşmeyecektir. İki gün sonra Vildan' ı merak eder. Evine gittiğinde kimseyi bulamaz ve kapıcıya sorar. Kapıcı onların apar topar toplanıp yurt dışına gittiklerini söyler. Böylelikle bir kadın daha kitabına konu olup, sayfalara karışır. Bu arada Mualla Hanım, evlilik teklifini kabul etmez. Onların hikayesi başlamadan son bulur.


1564 yılında doğmuş olan William Shakespeare, hiç tartışmasız dünyanın en büyük yazarları arasında kabul edilir. Shakespeare, çok çeşitli türlerde eserler vermiş ve yüzden fazla eserin sahibidir. İngilizceye çok büyük katkıları bulunan İngiliz yazar, yaşadığı dönemde insanların saygısını kazanmış olmasına rağmen birçok yazar gibi o da daha çok ölümünden sonra saygı ve sevgi kazanmış bir üstattır. Gelelim; eserlerinin hemen hemen hepsi tiyatroya, sinemaya ve operaya uyarlanan bu yazarın Bir Yaz Gecesi Rüyası adlı eserine. Bir Yaz Gecesi Rüyası, romantik komedi türünde bir eserdir. Eserin ilk oynanış yılı 1590'lı yıllar olarak kabul edilirken, ilk basım yılı da 1600 olarak bilinmektedir. Tüm olaylar Atina dükü Theseus ve Amazonlar kraliçesi Hippolyta'nın evlilik sürecinde geçmektedir. Theseus, Hippolyta ve Theseus'un bir yardımcısı olan Egeus düğün hazırlıkları hakkında konuşmaktadırlar. Bu sırada Egeus'un kızı Hermia ve Hermia'nın sevgilisi Lysander salona girerler. Hermia, babasına Lysander ile evlenmek istediğini söyler fakat babası kızını Demetrius ile evlendirmek istemektedir. Demetrius'u sevmeyen Hermia, buna karşı gelir ve evlenmek istemez. Bunu duyan dük Theseus, babasının kararına karşı gelmenin cezasının ölüm olacağını ve iyice düşünüp taşınması gerektiğini söyler. Herkes salonu terk edince Hermia ve Lysander tek başlarına kalırlar ve durum karşısındaki üzüntülerini dile getirirler. Fakat tüm bunlar karşısında Lysander'in tek bir fikri vardır: Kaçmak. Hermia; bakar görür ki yapacak başka bir şeyi yok, Lysander'in kaçma teklifini kabul eder ve akşama koruda buluşmak için anlaşırlar. Birlikte salondan çıkarken Helena ile karşılaşırlar. Helena; Egeus'un Hermia ile evlendirmek istediği Demetrius'un aşığı ve aynı zamanda Hermia'nın çok yakın arkadaşıdır. Hermia; Helena'nın Demetrius'u sevdiğini bildiği için, Demetrius ile evlenmeyeceğini, Lysander ile kaçacağını, üzülmemesi gerektiğini söyler. Bunu duyan Helena sevinir ve Demetrius'un gözüne girebilmek için durumu Demetrius'a haber verir. O akşam Hermia ve Lysander kaçarlar. Demetrius onları takip eder, Demetrius'u da Helena... Demetrius koruluğa ulaşır fakat ortada kimseyi göremeyince, kendisine yalan söylediğini düşünerek Helena'ya kızar. Helena artık tüm bunlara dayanamaz ve Demetrius'a, ona olan aşkını ilan eder ama Demetrius onu sevmediğini söyleyerek şiddetli bir şekilde reddeder.


Bastian Balthasar Bux yağmurlu bir günde girdiği sahafın sahibinin okumak üzere olduğu kitabı görür ve bu değişik kitap çok ilgisini çeker. Bir anlık istekle kitabı alıp dükkandan kaçar. Epey önemli ve pahalıya benzeyen bu kitabı çalmış olduğu için artık kimsenin yüzüne bakamayacağına karar verir ve saklanacak bir yer arar. Yıllar önce annesi öldüğünden beri onunla hiç ilgilenmeyen babasıyla yaşadığı eve gitmeyi istemez. Böylece okulunun çatı katına saklanır ve Bitmeyecek Öykü'yü okumaya başlar. Fantazya, içinde binlerce türde varlığın yaşadığı esrarengiz bir dünyadır ve bu dünyayı hiçlik sarmaya başlamıştır. Hiçlik rastgele birçok bölgede baş göstermiştir. Bulunduğu alanda canlı, cansız her şey yok olmaktadır. Kendi bölgelerinin tamamıyla yok olmasından korkan liderler Çocuk İmparatoriçe'nin bulunduğu Fildişi Kule'sine ulaklar gönderir ve imparatoriçeden yardım isterler. Çocuk İmparatoriçe çok hastadır ve hiçbir doktor onu iyileştirememiştir. İyileştirmek bir köşede dursun, hastalığının ne olduğunu bile anlayamamışlardır. İmparatoriçe dermanını kimin bulabileceğini bilir. Bu kişi Gümüş Dağlar'ın arkasındaki Ot Denizi'ndeki yeşilderililer familyasından olan Atreju'dur. Atreju'dan bir serüvene atılması ve Çocuk İmparatoriçe'yi kurtaracak çözümü bulması istenir. Nereden başlayacağı ve neyi bulması gerektiğini bilmeyen Atreju yine de bu serüvene atılıp Çocuk İmparatoriçe'yi kurtarmayı istemektedir. İmparatoriçe'nin onun gibi sıradan bir Fantazyalıyı neden kurtarıcı olarak seçtiği ise tam bir sırdır. Çocuk İmparatoriçe Atreju'ya eşsiz güçleri olan Auryn'i verir ve onu bu serüvende kullanmasını ister. Parıltı olarak da bilinen Auryn isimli mücevher, taşıyan kişiye güç, sebat, şans, dokunulmazlık vermekte ve taşıyanın dileklerini gerçekleştirmektedir. Yola çıkan Atreju Koca Kabuk Dağ'ına ulaşır ve orada Kadim Morla'dan yolunu belirleyecek bir şey öğrenir. Çocuk İmparatoriçe ancak yeni bir isim alırsa iyileşecektir. Kadim Morla'dan edindiği bu bilgiyle kafası karışan Atreju, İmparatoriçe'ye kimin isim verebileceğini sorar ve Morla ona çok da emin olmamakla birlikte Güney kehanet'teki Uyulala'nın bu sorunun cevabını bilebileceğini söyler. Uyulala'yı bulmak üzere Güney Kehanet'e doğru yola çıkan Atreju'nun yolu Ölü Dağlar'a düşer ve orada Ygramul Çoklar adı verilen örümceğin bir ördüğü ağda bir esiri olduğunu görür ve ona yardım etmeye çalışır. Örümceğin esiri, neşesi, eşsiz güzellikteki karakteri ve uğuruyla bilinen Uğur Ejderhası'dır ve durumu epey kötü görünmektedir. Atreju ejderhayı kurtarmayı ister ama Ygramul Çoklar ejderhayı bırakmaya bir türlü yanaşmaz. Çaresiz kalan Atreju ejderhayı kurtarmaya çabalamaktan -her ne kadar istemese de- vazgeçer ve örümcekten Güney Kehanet'e nasıl gidebileceğini öğrenmeye çalışır. Ygramul Çoklar Güney Kehanet'in çok uzak olduğunu ve ne kadar hızlı gitmeye çabalasa da günlerce hatta belki de aylarca oraya varamayacağını anlatır ancak hızlıca Güney Kehanet'e gitmenin bir yolu vardır. Ygramul Çoklar tarafından sokulan her yaratık -hiç kimse bunu bilmese de- istediği yere ışınlanabilmektedir. Bu gizli bilgi üzerine Atreju, Ygramul Çoklar'ın kendisini sokmasına izin verir ancak bu ısırık sonucunda en fazla bir saat sonra öleceği gerçeği işi zorlaştırmaktadır. Gözlerini açtığında hala Güney Kehanet'te olmadığını gören Atreju kandırıldığını düşündüğü sırada birisi ona seslenir. Bu örümcek ağındaki esir Uğur Ejderha'sıdır. Ygramul Çoklar'ın bilinmeyen sırrını duyan ejderha da ışınlanmıştır. Atreju sayesinde kurtulmuş olan Fuchur bundan sonra Atreju'nun en yakın dostu olacaktır. Fuchur'un üstün hızlı uçma yeteneği sayesinde Güney Kehanet'e doğru yola çıkan ikili yolda iki münzevi doktor tarafından tedavi edilip örümceğin zehrinden kurtulurlar. İkiliyi kurtaran doktor Engywuck, ikilinin yolculuklarının sebebini öğrenince onlara Uyulala'ya giden ve kesin olmayan yolu gösterir. Kara Kule'ye giden ikili sfenkslerle karşılaşırlar. Sfenksler sebebi bilinmese de bazen varlıkların içeri girmesine izin vermektedir. Eğer izin vermezlerse geçmeye çalışanlar oracıkta taşlaşmaktadır. Atreju bu ihtimali göze alır ve kuleye giren yola kendini atar. Sfenksleri geçtikten sonra da Sihirli Ayna'nın geçilmesi gerekmektedir. Ayna varlıklara korkunç şeyler göstererek onların ilerlemesini engellemeye çalışmaktadır ancak Atreju sadece bir kitap başında oturan şişman bir çocuk görür ve geçip gider. Bastian aynada gördüğü çocuğun kendisi olduğunu düşünür ama buna ihtimal vermez. Üçüncü ve sol engel, üzerinde hiçbir kapı kolu bulunmayan kapıdır. Kişi eğer tüm isteklerini unutursa kapı açılmaktadır. Atreju bunu da başarır ve kapı açılır. Uyulala'dan cevabı alan Atreju artık neye ulaşması gerektiğini bilmektedir. İmparatoriçe'ye yalnızca ölümlüler dünyasındaki bir insan isim verebilmektedir. Bu bilgiyi İmparatoriçe'ye götürmek Atreju'ya yeterli gelmez ve o insanı da bulmak üzere yola çıkar. Yolda Kurt Adam Gmork ile karşılaşır ve onun iki dünya arasında gidip gelebildiğini öğrenir. İnsanların dünyasına Fantazyalı varlıkların gidemeyeceği, insanların dünyasında yalan arttıkça insanların da Fantazya'ya gelemeyeceğini söyleyen Gmork, Atreju'nun ölümlülerin dünyasına giderse iki dünyada da bir hiç olacağını söyler. Çaresi kalmayan Atreju Fildişi Kule'ye dönüp Çocuk İmparatoriçe'ye haberi verir. Atreju bu haberi vermek üzere odaya girdiği anda Çocuk İmparatoriçe Bastian'a görünür olur, Bastian da İmparatoriçe'ye. Gördüğü şeyin hayal olduğunu düşünen Bastian ufak çaplı bir şok geçirir. Çocuk İmparatoriçe artık yola kendisinin devam etmesi gerekmektedir. Gezgin Dağın İhtiyarı'na gider. İhtiyar Bastian ile başlayıp Atreju ile devam eden serüveni anlatır ve bu öykü Bastian Fantazya'ya gelmeye karar verene kadar tekrar tekrar devam edecektir. Artık kendisinden bahsedildiğinden kesin olarak emin olan Bastian, Fantazya'ya nasıl geleceğini bilmemekte ve bir yol aramaktadır. Çocuk İmparatoriçe'ye verdiği yeni adı haykıran Bastian Fantazya'ya ayak basar ve İmparatoriçe'ye adını verir. Ayçocuk... Yeni adını almış olan İmparatoriçe, Auryn'i Bastian'a verir ve ona Fantazya'dan çıkmanın yolunu kendisinin bulması gerektiğini söyler. Auryn insanların tüm dileklerini gerçekleştirmektedir. Auryn'i alan ve İmparatoriçe'yi kurtarma görevini tamamlamış olan Bastian kendi serüveni için yola çıkar. Çıktığı yolda Perelin adını verdiği ormanı yaratır bir dileğiyle ancak bu ona yetmez ve bir dilek daha diler. O da çöldür. Gündüz çöl, gece de ormana dönüşen bir bölge yaratılır istekleri üzerine. Çölün kralı Graögramon ile tanışan Bastian onunla arkadaş olur ve aslan Bastian'a Sıkanda adı verilen Fantazya'daki tüm yaratıkları yok edebilecek güçteki kılıcı hediye eder ancak kılıcı kınından zorla çıkarmaması gerektiğini, eğer bunu denerse Fantazya'ya büyük tehlike getireceğini söyler. Artık yoluna devam etmek isteyen Bastian oradan ayrılır ve yol onu Amarganth Kenti'ne sürükler. Burada bir şenlik yapıldığını ve şenliğin amacının seçilecek en güçlü kahramanın büyük kurtarıcı Bastian Bulthasar Bux'ı bulmak üzere yola çıkacağını öğrenir. Adını vermeyen Bastian bu şenliklerde Atreju'ya ulaşır. Artık Atreju ile arkadaş olan Bastian, o eskiden şişman olan çocuk değildir. Auryn ile tüm dilekleri gerçekleşmiş, yakışıklı, güçlü ve cesaretli birine dönüşmüştür. Bu nedenle de Atreju onu ilk gördüğünde tanıyamamıştır. Atreju'yu bulan Bastian ölümlüler dünyasına dönmek için Atreju ile yola çıkar. Yolda Atreju, Auryn'in Bastian'ın her dileği karşılığında ondan bir şey aldığını görür. Bunun farkına varamamış olan Bastian her dileğiyle birlikte hayatındaki anıları unutmaktadır. Arkadaşını bundan kurtarmak isteyen Atreju durumu Bastian'a açıklar ancak artık gücün kölesi olmaya başlamış olan Bastian bunu dikkate almaz. Bastian arkadaşı Atreju'nun kendisine saygı duymadığını düşünecek kadar kibirli hale gelir. Tılsımı taşıdığı için Bastian'ın güçlü olduğunu düşündüğüne kendini inandırmıştır ve Atreju'ya bunun doğru olmadığını göstermeye niyetlenir. Atreju'ya öyküler yaratabildiğini ve bunu tılsımsız yaptığını gösterir. Yarattığı öyküler daha önceden var mıdır yoksa o anlattıkça mı gerçekleşir ayrımını yapamayan Bastian'ın bu namı da diyarlar boyu duyulur. Yolda yeni varlıklar gelip kendileri için Bastian'dan öyküler istediklerini söylerler ancak Bastian'ın şu an için kendi dünyasına giden yolu bulması gerekmektedir. Bu sorunu çözdükten sonra onlara kendi öykülerini anlatacağı sözünü verir ve böylece attıkları her adımda birileri onlara dahil olur ve giderek kalabalıklaşan bir grup halinde ilerlemeye devam ederler. Bastian ve ekibi Gören El'in bulunduğu, kötü büyücü Xayide'nin yaşadığı bölgeye sürüklenmektedirler. Xayide ekibin bölgeye girmesini engeller ve Bastian yaptığı saldırıyla Xayide'nin kendisinin önünde eğilmesini sağlar ancak Xayide aslında teslim olmamış, başka haince bir planını uygulamaya geçirmiştir. Kötü büyücü gidilen yolda Bastian'ın yanında yerini alır ve onun aklını çeşitli kuşkularla doldurur. Öncelikle Atreju'nun Bastian'ı kıskandığı ve tılsımı ondan alacağı fikrini sokar Bastian'ın aklına ve Atreju ile Fuchur'un Bastian tarafından kovulmasını sağlar. Sonra da İmparatoriçe'nin yerine geçmesi gerektiği fikrini sokar Bastian'ın aklına. İnsan dünyası ile ilgili anılarının çoğu silinmiş olan Bastian, Ayçocuk'un yerine geçmek üzere yola çıkar ancak Fildişi Kule'ye giremez. Bu sırada Ayçocuk'un da orada olmadığı haberini alır. Aslında İmparatoriçe kimseye ikinci kez görünmediği için kulede değildir. Kibir ve hırstan gözleri kör olmuş, Xayide'nin aklına soktuğu kuşkularla arkadaşlarından olmuş olan Bastian, Atreju ve ona yandaş olanların üstlerine doğru son hızda geldiğini öğrenir ve kendini savaşa hazırlar. Atreju ile karşı karşıya kaldığında da Sıkanda Kılıcını kınından zorla çıkarma ve Atreju'yu yaralama gafletinde bulunur. Aslında Atreju arkadaşını Auryn'den uzaklaştırarak onun her dilekle birlikte anılarını kaybetmesini engellemek niyetindedir ancak Bastian bunu ancak yaptığı onca hatadan sonra anlar. Herkese sırtını dönen Bastian kendi yoluna gider ve her dileğiyle birlikte asıl amacını da unutur. Yolda öğrendiği en acı gerçek ise, dilek hakkının son bulmak üzere olduğu ve son dileğiyle birlikte kendi adını da unutup bir hiçe dönüşeceğidir. Bir hiçe dönüştüğünde ise aynı kendisi gibi hırsla yola çıkan onca dünyalının sonsuz ömürlerini bilinçsizce yaşayacağı Eski İmparatorlar Kenti'ne bir daha çıkmamak üzere gireceğini öğrenir. O kente hapsolmayı istememektedir. Böylece yine yollara düşer ve Resim Madeni'ne ulaşır. Eğer buradaki resimlerden birini hatırlayabilirse Hayat Suyu'na gidebilecektir ancak tüm anıları silinmiş olan Bastian'a hiçbir resim tanıdık gelmez. Böylece madenci ile madene inip tanıyabileceği bir resmin çıkmasını bekler. Bir gün madenden çıkan bir resme tutunur. Dişçi olan bir adamın resmidir bu. Aslında babasıdır ama anıları yitip gitmiş olan Bastian onu tanımaz. Sadece o sevgiye tutunur. Sevilme ihtiyacını bu adamın karşılayacağına inanmaktadır. Bulduğu resim sayesinde son durağı olacak olan Hayat Suyu'na ulaşabilir ancak yolda resim paramparça olmuştur. Artık adını da hatırlamayan Bastian ancak ismini söylerse Hayat suyu'ndan içebilecek ve dünyasına dönebilecektir ancak adını hatırlayamaz. Yardımına dostları Atreju ve Fuchur yetişir ve böylece Hayat Suyu'ndan içen Bastian babasının yanına, kendi dünyasına döner. Günlerdir oğlundan haber alamayan adam, oğlunun dönmesiyle mutluluktan ölür. Bastian başından geçen her şeyi babasına anlatır ve o dönüşten sonra baba oğulun arası tamamen değişmiş olur. Artık sevgileri daha güçlüdür. Bastian görevinin hala bitmediğine inanmaktadır. Son görevini gerçekleştirmek üzere kitabı bulmak üzere okula koşar ancak kitabı bulamaz. Sahaf'a gidip olanları anlatır ve Sahaf Bay Koreander'in de Fantazya'ya gidip de dönenlerden olduğunu öğrenir. Koreander Bastian ile bir sır paylaşır. O da, İmparatoriçe'ye her seferinde farklı isimler vererek onu tekrar tekrar görmenin ve Fantazya'ya gitmenin mümkün olduğudur. Yaşlı adam Bastian'a baktığında onun bu öyküyü herkese anlatarak Fantazya'nın varlığını sürdürmesine katkıda bulacağını anlar. Bitmeyecek Öykü, 7'den 70'e herkesin okuyup da tat alabileceği harika bir kitap. Ustaca işlenmiş harika bir eser. Ben çok severek okudum ancak tek sorun varlıkların çok olması ve değişik biçimlerde olması. Bu çeşitlilik bazen kafa karıştırabiliyor. O noktada da bölüm başlarındaki çizimler yardımcı oluyor insana. Karakterlerin çoğu orada yer alıyor ve oldukça güzel resmedilmişler. Hayal dünyanızı her daim canlı tutacak, okumaktan zevk alacağınız efsane bir öykü. İçinde kaybolacağınız bu öyküde size keyifli okumalar dilerim.


Biz İnsanlar kitabındaki olaylar Kurtuluş savaşı döneminde geçmektedir. Anadolu'da fiilen bir savaş hakimdir. Anadolu dışındaki yerlerde de işgal sürmekte ve yabancı devletler halka zulüm yapmaktadır. İşte bu şartlar altında kitabımızın başkahramanı Orhan, İstanbul'da muallimlik yapmaktadır. Öğrencilerin onun gözetimi altında olması gerektiği bir gün, Orhan sınıfta tespihini unutur ve geri döndüğünde kötü bir vaka ile karşılaşır. Öğrencilerinden Cemil; Tahsin'e 'Eşek Türk' diye bağırır, Tahsin'de Cemil'in yanağına bir taş atarak onu yaralar. Orhan bu olaya ilk başta anlam veremese de daha sonra bu olayın mazisini öğrenir; Tahsin'in babası, Cemillerin yalısında kayıkçı olarak çalışmaktadır. Cemil'in anne ve babası tam bir Avrupa düşkünüdür ve ecnebilerle dostlukları vardır. Hatta bir keresinde yalıya Fransız bayrakları asarak, çevrede yaşayan halk tarafından yalının taşlanmasına sebebiyet vermişlerdir. Cemil'in babası öldükten sonra iyice değişen annesi, bir gün Tahsin'in babası Mustafa'ya 'Eşek Türk' diye bağırır. Mustafa da kadını iter ve kadının başı yarılır. Bu olay üzerine Mustafa, 6 ay hapis cezası alır. Annesiz olan Tahsin şimdi de babasız kalmıştır. Sokaklarda kalmaya başlar. Halk, hem Mustafa'ya duydukları saygıdan hem de küçük çocuğa üzüldükleri için Orhan'ın görevli olduğu yatılı okula Tahsin'i kabul ettirirler. Okuldaki üçüncü gününde bu olay vuku bulur. Orhan, bu olayı Anadolu'nun içinde bulunduğu durumla özdeşleştirir. Atılan taşı, iki küçük çocuk arasındaki bir olaydan çok Anadolu'nun kurtuluş mücadelesinde, bağımsızlıklarını kazanmak için Avrupa devletlerine karşı verdikleri savaş olarak imgelemiştir. Bir yandan bu milli duygular bir yandan da Tahsin'e duyduğu merhamet sebebiyle Orhan, Tahsin'in okuldan atılmaması için mücadele vermiştir. Fakat maalesef ki düşüncelerine arkadaşı Necati'den başka değer veren olmamıştır. Zaten müdür yardımcısı Celal ile arası kötü olan Orhan bu okuldaki son günlerini yaşadığını bilmektedir. Bundan da aldığı güç ile müdürün karşısına geçer ve ona etkili bir konuşma yapar. Tahsin'i okuldan attırma fikrinden vazgeçirir fakat karşılığında kendisi istifa eder. Öğrencileri ile vedalaştıktan sonra okulun bahçesine iner ve büyük bir sevgi gösterisi ile karşılaşır. Herkes onu alkışlar, gözyaşları içerisinde uğurlar. Orhan'ı parasızlıktan dolayı çok kötü günler beklemektedir. Okuldan atıldıktan sonra bir buçuk ayını sefalet içinde geçiren Orhan bir sabah donma tehlikesi geçirir. Yıllardır görüşmediği, küs olduğu amcasına yardım isteyen bir mektup yazar. Daha sonra arkadaşı Necati'ye gider. Necati onu sıcakkanlılık ile karşılar ve zaten onu görmek istediğini, bir iş teklifi yapmak istediğini söyler. Necati, iş yükü ağır geldiği için görevli olduğu bir okulu ona devretmek ister. Bir de Süleyman adında bir tanıdığı olduğunu onun çeviri işi için birisini aradığını söyler. Zor durumda olan Orhan teklifleri kabul eder ve Süleyman ile buluşmaya giderler. Süleyman ile yaptıkları uzun sohbetler sonucu; Süleyman'ın materyalist düşüncelerini kendine yakın bulur. Bir gün pastanede o kötü olaydan sonra Cemil'i bırakmaya gittiğinde, yalıda gördüğü Vedia isimli genç kadın ile karşılaşır. Vedia, kıyafetlerini Fransızlar gibi seçmiştir. Yanındaki aynı tarza sahip kadın ile birlikte likör içmektedirler. Daha sonra yanlarına gelen Türk zabit onlara eziyet eder. Orhan ve Necati müdahale ederler ve kadınlara böyle davranmaması gerektiğini söylerler. Zabit, olay yerinden uzaklaştığında Vedia'ya buradan gitmeleri gerektiğini söylerler. Vedia, Fransız tanıdıkları olduğunu onları bu durumdan kurtarabileceğini söyler fakat Orhan ve Necati bu teklifi doğru bulmaz. Zabit, yanına birkaç adamını da alarak geri döner. Orhan ve Necati'yi karakola götürür. Burada kötü muameleler görürler, baş zabitin karşısına çıktıklarında baş zabite bir telefon gelir ve baş zabit onları serbest bırakır. Telefonun Vedia aracılığıyla geldiğini anlarlar. Orhan yine bir gün Vedia ile karşılaşır. Vedia, yengesi Samiye Hanım'ın teşekkür amaçlı onu yalıya yemeğe davet ettiğini söyler. Orhan, çekimser davransa da bu daveti kabul eder. Yalıda, Bahri isminde bir adamla tanışır ve arkadaş olurlar. Samiye Hanım, Orhan'dan Cemil'e Türkçe dersleri vermesini ister. Orhan bu isteği kabul eder. Safiye ve Vedia, cumartesi Fransızlar için yalıda davet vereceklerini o gün gelip, ortamı görmesini istediğini söyler. Orhan, bu konuda karar vermekte zorlansa da bu teklifi geri çeviremez. Tüm bunlar olurken Orhan, Vedia'yla yakınlaşmış ve kendini kaptırmıştır. Davet sırasında Bahri'yle beraber dışarı çıkan Orhan, Bahri'nin garip hallerinden şüphelenmiştir. Bahri, Orhan'a birtakım sözler ettikten sonra yalıyı terk etmiştir. Orhan, Bahri'nin sözlerinden Vedia'ya aşık olduğunu ve Vedia'dan karşılık bulduğunu da düşünmüştür. Orhan, ertesi sabah gazetelerde Bahri'nin ölüm haberini okumuştur. Bahri, silahla kendini vurmuştur. Orhan, yalıya giderek bu haberi verir. Vedia'nın tepkisi karşısında ikinci bir şok yaşamıştır. Vedia oldukça sakindir, dinlenmek için odasına çıkar. Orhan, Vedia'nın ağlama seslerini duyduktan sonra odaya gidip onu dudaklarından öper. Vedia, bu olaya gülümseyerek karşılık verir. Vedia, aynı zamanda yengesinin zoruyla Rüştü isimli aile dostlarıyla görüşmeye başlar. Orhan'a beklemediği bir mektup gelir. Mektup, amcasının eşindendir. Mektup da amcasının öldüğü, belirli bir adresi olmadığı için ona ulaşamadıklarını, amcasının ölürken ona miras bıraktığını söyler. Orhan, amcasının cenazesine gideceğini bir süre buralarda olmayacağını Vedia'ya söyler. Orhan, döndüğünde artık zengindir. Rüştü kadar parası vardır ve güzel bir evde yaşamaya, onlar gibi giyinmeye başlar. Vedia ise Rüştü ve Orhan arasında bir seçim yapmaktan çok uzaktır. Orhan, ona karar verene kadar görüşmek istemediğini söyler. Vedia, bir gün vapurda kriz geçirir. Hastaneye yatırılır. Orhan, hastaneye gittiğinde doktorlar ona; Vedia'nın çok hasta olduğunu, umut olmadığını söyler. Vedia, bilinci kapalı bir şekilde yatmaktadır. Orhan, hastanede Vedia'nın yanında kalırken; Vedia'ya ait yedi tane defteri okumaya başlamıştır. Vedia, bu defterlere her anını kaydetmiştir. Rüştü ve Orhan arasındaki kararsızlıklarını, yaşadıklarını, düşüncelerini... Orhan, aynı zamanda kalbinden rahatsızdır ve hastalığı onu bu şartlar altında zorlamaktadır. Orhan, bir gece defterleri okurken rahatsızlaşır ve odadan dışarıya çıkmaya çalışır; merdivenlerden inerken düşer ve vefat eder. Ertesi sabah Vedia beklenmedik bir şekilde uyanır. İlk sorduğu şey, Orhan olur. BİZ İNSANLAR DEĞERLENDİRME Biz insanlar, bir aşk altında karakterlerin yaşadığı buhranlara ve kararsızlıklara odaklanan bir öyküdür. Sadece bir aşkı anlatmaktan çok karakterler arasında geçen felsefi, politik ve hayata dair konuşmalar ile insanın adeta zihnini açmaktadır. Karakterlerden Orhan, idealist ve milliyetçi bir muallimdir. Mantığa önem verir ve ona mantıklı gelmeyen hiçbir şeyi kabullenmez hatta babasının dine olan sorgusuz kabul edişi onun ailesi ile arasını bozmuştur. Bu yönleri elbette ki olayları yorumlayışını da etkilemiştir. Tahsin'in Cemil'e attığı taşı, Kurtuluş Mücadelesiyle imgelemiş ve Tahsin'e arka çıkmıştır. Orhan'ın fikirleri Süleyman ile tanıştıktan sonra daha da karışmıştır. Yaptıkları uzun sohbetler onu materyalizm düşüncesine daha da yakınlaştırmıştır. Vedia ise batılı tarzda yetişmiş, kararsızlıklar ile hem kendine hem de çevresine zarar veren hassas bir kızdır. Kime aşk duyduğunu kimi istediğini bilemez. Gel-gitler ile doludur. Bahri'yi de ölüme götüren bu gelgitlerdir. Bahri, Orhan ile bahçede yaptığı konuşmada, Orhan'a üstü kapalı uyarılarda bulunmuş; bu yalıdan, bilhassa Vedia'dan uzak durması gerektiğini yoksa sonunun kendisi gibi kötü olacağını söylemiştir. Aynı gece de kendisini öldürmüştür. Orhan, tüm bu uyarılara, olanlara, rağmen içindeki duyguların esiri olmuş ve birçok şeyi görmezden gelmiştir. Sonunun da Bahri'den farklı olduğu söylenemez. Kitap aynı zamanda tarihinin toplumsal yapısına da ışık tutmaktadır. Her çeşit karakteri kitapta bulmak mümkündür. Çeşitli fikir akımlarıyla çalkalanan aydın kesimden, milliyetçi duygular içindeki insanlardan, Avrupa devletlerine sevgi besleyen insanlara kadar çeşit çeşit insanları toplumda görmek mümkündür. İnsanların çeşitli fikirlerle kafası karışmıştır. Hatta bu karışıklık öyle bir durumdadır ki insanlar asıl kimliklerini ve duygularını unutmak üzeredir. Karakolda karşılaştıkları baş zabit üzerinden bu durum oldukça açık anlatılmıştır. Kitabın işlenişi gayet güzeldir. İnsanı içine çeken bir olay üzerine kurgulanmıştır. İçerisindeki eski dilden kelimeler okumayı aksatmanın aksine insanı, anlatılan döneme daha yakın hissettirmektedir. Başka bir noktada Peyami Safa'nın romanın akışındaki kendine has dokunuşlarıdır; kitap olayın sonlarından bir sahne ile başlamıştır. İlk başta ne olduğunu, nasıl olduğunu bir türlü anlayamıyoruz. Olay aktıkça o sahnelere bir anlam yükleyebiliyoruz fakat ben şahsen başa dönüp tekrar okuma ihtiyacı duydum. Sonuç olarak Peyami Safa, anlatımı, kurgusu, psikolojik tahlilleri, politik yorumları ile Türk edebiyatına bir şaheser bırakmıştır.


Kitabın ilk hikayesi olan Bizim Nesibe, ana hatlarıyla şöyledir: Evin beslemesi Nesibe, bir gün evlenmeye karar verir. Evleneceği kişiyi ev ahalisinden kimse tanımasa da Nesibe'nin dediğine göre bir seyyar satıcıdır, bazen kitap bazen de esasns satar. Anne, kız kardeş, yenge ve enişte bu durumdan rahatsızdır. Nesibe'yi daha küçükken eve almışlar, yedirmişler giydirmişlerdir. O ise, tam işe yarayacağı bir dönemde evi bırakıp gitmek, evlenmek istemektedir. Evin oğlu ise vaziyete tarafsız bakar. Neden sonra evdekiler Nesibe'ye sahip çıkmak gerektiğini anlarlar ve evlilik hazırlıklarına başlarlar. Tam bu sırada Nesibe'nin evleneceği kişinin bir seyyar satıcı değil de bir dilenci olduğu anlaşılır. Bu durum aileyi şoka uğratır. Yine de Nesibe evlenmek konusunda kararlıdır. Evlenir de... kocası dilencidir ama Nesine'ye iyi bakar. Onu makyaj malzemelerinden, giyim kuşamdan mahrum bırakmaz. Bir süre sonra Nesibe evin oğluna gelir ve kocasını üfürükçülükten hapse attıklarını bildirir, yardım ister. Neden sonra anlaşılır ki Nesibe'nin kocası gerçekten üfürükçülük yapmaktadır ve kendini insanlara Himmet Hoca olarak tanıtmaktadır. Onu dilencilikten üfürükçülüğe terfi ettiren de Nesibe'den başkası değildir. Mamak'ta iki yıl yatan üfürükçü, bu süre içinde oldukça popülerleşmiştir. Dolayısıyla hepis cezası, Himmet Hoca'ya yaramıştır. Şimdi o ve Nesibe, kendilerine bir ev almanın hayalini kurmaktadırlar. Gurbetten Dönerken, oldukça güzel bir hikayedir. Tahran'da yazılmıştır. Hikayede gurbetten memleketine taşınan bir aile anlatılır. Pek sevilmese de bir şehri bırakmanın hüznü, eşe, dosta, akrabaya kavuşmanın sevinci, gidilen yerde geçmişin huzurunun bulunamama ihtimali korkusu... Önce karayolu, sonra tren, sonra deniz... Uzun bir yolculuktur bu. Zaman böyle geçer. Neden sonra, bir vesile ile geçmiş hatırlanır. İşte bu geçmiş, daima tatlıdır, güzeldir, özlenendir. Eski Kına Gecesi, Hacı İsmail Bey'in oğlu İbrahim Sıtkı Bey'in düğün töreni hakkındadır. İstanbul'da Bir Bayram Gününün Hikayesi ise, bayramın ikinci günü, yeğeni Hatice ile birlikte Atiye Hanımlara giden kahramanın burada bulunan erkek misafirler ve Atiye Hanım'la girdiği bir hürriyet tartışmasıyla başlar. Bu tartışma, misafirlikten sonra da devam eder. Anlaşıldığı kadarıyla bahsi geçen mesele, Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluşundan sonradır. Hikayede hürriyeti kendince anlamlandıran bazı kesimler konu edinilmiştir. Tuzcuoğlu'nun Otçuluğu, askerden dönen Aziz Tuzcuoğlu'nun, eniştesinin yardımlarıyla çerçilik yapmaya başlamasını, ancak bununla yetinmeyip otçuluk işine girmesini ve bu işte de bir dikiş tutturamamasını anlatır. eniştesi Aziz Tuzcuoğlu'na her ne kadar Biz bu işte deneyimsiziz, bizi harcalar. deyip onu uyarsa da Tuzcuoplu eniştesinin tavsiyelerini ve uyarılarını dinlememiş, burnunun dikine girmiş, nihayetinde borca batıp iflas etmiştir. Öyle ki bir gün, borçlarını ödeyemeyip hapse de düşmüştür. Sık sık eniştesinden borç para isteyip bu borçlarını ödeyemeyen Tuzcuoğlu'na eniştesi, hapisten çıkınca yine çerçilik etmesi için yardım edeceğini söylemiş, Tuzcuoğlu ise hapiste bir arkadaş edindiğini, onunla beraber otçuluk yapacağını, yardım edecekse bu iş için yardım etmesini ifade etmiştir. Eniştesi bu duruma kızmış ve Tuzcuoğlu'na yardım etmekten vazgeçmiştir. Nihayetinde Tuzcuoğlu bir matbaada işçi olarak çalışmak zorunda kalmıştır. Nebiye'nin Kasabasında Hayat adlı hikaye, bu kitaptaki en uzun hikayedir ve elli sayfadan fazladır. Dul Fıtriye, Mazhar adındaki biriyle evlenir. Mazhar ise belalı bir tiptir ve Fıtriye'nin kızı Nebiye'ye göz koyar. Fıtriye ise kızını Feyzi adındaki temiz, ahlaklı ve sakin bir adamla evlendirir. Bir zaman sonra Mazhar hapse girer. O hapisteyken Hacı, Fıtriye ile evlenmek ister. Kendi oğluna da Nebiye'yi almak ister. Bunun için önce Nebiye kocası Feyzi'den boşanmalı ve Hacı'nın oğluyla evlenmelidir. Bu, Fıtriye'nin aklına yatar. Nebiye'yi kocasından ayırmak için kızına baskılar yapar ve türlü büyüler üfürür. Nebiye iki yıl boyunca kocasından soğuk durur, ancak halasının tavsiyesi üzerine ondan boşanmaktan vazgeçer, hatta kocasına aşık olur. Dahası, Nebiye'nin Feyzi'den Gülsüm adında bir kızı da vardır. Nebiye'nin ayrılmaktan vazgeçmesi, her bakımdan hayırlı olmuştur. Ne var ki Nebiye ve Feyzi'nin yaşadığı kasaba bir dedikodu kazanıdır ve pek çok kişi onların mutluluğunu kıskandığı için bir şekilde bu aileyi dağıtmanın peşindedir. Nebiye'nin boşanmayacağını anlayan Hacı oğluna başka bir gelin bulmuştur ve Fıtriye ile evlenmekten de vazgeçmiştir. Fıtriye de İhsan adındaki bir adamla yaşamaya başlamıştır. Tıpkı Mazhar gibi İhsan da Nebiye'ye göz koyunca Feyzi arkadaşlarıyla toplanıp İhsan'ı döverler. Feyzi'nin arkadaşı Hilali, kasabanın kendilerini rahat bırakmayacağını söyleyerek Feyzi'ye İzmir'e taşınmasını tavsiye der. Bu, hem Feyzi'nin hem de Nebiye'nin aklına yatar. Böylece aile, İzmir'e taşınır ve orada yaşamaya başlar. Memduh Şevket Esendal'ın hikayelerindeki kişiler, sıradan insanlardır. Bu insanların hayatlarında olağanüstü şeyler olmayıp yaşanan olaylar hayli sıradandır. Onların yaşadığı onlarca yıl bazen birkaç sayfaya sığdırılabilmiştir. Onların evlilikleri, boşanmaları ve ölümleri oldukça basit bir şekilde anlatılır. Hikayenin başkahramanları bir cümle ile, hiç beklenmedik bir zamanda, çok sıradan bir şekilde hayata gözlerini yumarlar. Bu hikayeler, bize bizi anlatan, insanların en genel duygularından, temel eğilimlerinden ve yaşam trajedilerinden bahseden yazılardır. Bu kitaptaki hikayeleri okuyan, kendisi ile hikaye kahramanları arasında pek çok ortak yön bulacaktır.