Bireyin mutluluğa ulaşma çabası yaşam yolculuğu boyunca devam eder ve yaşam, kişi bu yolda demlenerek yürümüşse anlam kazanır. Mutluluk, kişinin kendi iç dünyasında derinleşmesiyle sağlanır. Bu bağlamda mutluluğa ulaşmanın anahtar kavramı kişinin kendini sevmesi ve kabul etmesidir. Entelektüel gelişimi ve yaşamsal farkındalığı olan kişi, kendi benliğini kabul etme konusunda başarılıdır. Yaşam akışındaki duyguları tanıyarak geçmiş duygularla yüzleşmek, arzuları yönetmek ve baş etme stratejileri kazanmak kişiyi mutluluk idealine götürür. Yüzleşmeyi tamamlayan kişi dönüşmeye ve benliğini kabul etmeye başlar. Kendi varoluşunu tamamlayamamış ve yaşama anlam katma gücünü kaybetmiş kişiler ise hayatlarındaki boşluğu döngü halinde tekrarlanan kompulsif monologlarla doldurma eğilimi gösterir. Meta ile kurulan ilişkiler kişiye uzun vadeli mutluluk sağlamadığı gibi bağımlı ilişkileri de doğurur. Halbuki kendine yolculuğunu sağlıklı şekilde yürüten kişi sevilme ihtiyacını karşılamak için bir başkasına ihtiyaç duymaz, suiistimal ve ihmalin olduğu ilişkilerde yer almaz. Kişi ihmalin veya aşırı fedakarlığın olduğu ilişkilerden kopamadığında ise bilişsel yanılgıya kapılarak takıntılı ilişkiler kurabilir veya yalnız kalma korkusu yaşayabilir. Bu durumun sebebi erken çocukluk döneminde yaşanan olumsuz yaşantı olabilir. Başkası tarafından sevilme, takdir görme isteği kişinin geleceğini inşa etmesini zorlaştırır ve bireye anksiyete yaşatır. Anksiyetenin yoğun ve düşmanca yaşandığı durumlarda kişi özünü yaşayamaz ve aslında ayrılıklarla güçleneceği detayını kaçırır. Hayatını başkalarının kalemleriyle çizmeyi bıraktığında özüne döner ve yeni ilişkilere hazır olur. Bu bağlamda yeni ilişkilere hazır olmak için kişinin önceki birlikteliklerinden ayrılması gerekir. Birey ancak değer gördüğü ilişkilerde iyileşebilir. Her zaman geride kalan şeyler, geleceklere iyi bir zemin hazırlamak zorunda değildir. Bazı yaşantılar sadece kişinin doğruyu algılayabilmesi içindir. Bu durumlarda kişinin duygu durumunu kabul ederek yüzleşmesi ve hayattaki işlevselliğini devam ettirmesi önemlidir. Kabullenmek stresörleri azaltarak kişinin soyut muhakeme yeteneğini arttırır. Kişinin mutluluğa ulaşmasını engelleyen olgulardan biri de sık sık tekrar eden negatif düşüncelerdir. Bazı bireyler bu negatif düşüncelerden rahatsızlık duysa bile nötr hale getiremez veya pozitif düşünceye çeviremez. Bunun sebebi çocuğun annenin korkularını bilinçdışı kodlamalarla almasıdır. Beyin tekrar edilen veri için protein üreterek nöronlara dönüştürür ve diğer nöronlarla ağ kurarak yeni sinir bağlantıları oluşturur. Bu durum beynin aynı düşünceyi sıklıkla yaşatmasına sebep olur. Olumsuz duyguları sesli ifade etmek ise kişiyi o duygu durumundan uzaklaştıracağı için çözüm sağlar çünkü duyguyu içselleştiren birey o duygudan uzaklaşamaz. Negatif duygulardan uzaklaşamayan bireyler panzehir olacağını düşündükleri kişileri hayatlarına almayı tercih eder. Kendi acısını yansıtan kişiyi hayatına alması ise kimi zaman olumsuzluklara sebep olur. Sağlıklı bir zihin bu durumda kendini acıdan uzak tutmaya çalışır. Duygusal ilişkilerde kullanılan 'ilk görüşte aşk' kavramı bilinçli bir zihnin eseri değildir. Çünkü ilk karşılaşmalarda kişinin amigdalası çalışır ve bilinç devre dışı kalır. Oksitosin, dopamin, serotonin, amfetamin ve norepinefrin gibi hormonlar hızla salgılandığı için kişi karşısındakini idealize ettiği şekilde görmeye eğilim gösterir ve kişinin mentalitesinde gerçekleşen her olay fizyolojisini de etkiler. Bireyin aşık olduğunda beyin aktivasyonun artmasına bağlı olarak beynin daha fazla oksijen üretmesi veya tehdit aldığında beynin bazı reaksiyonlar geliştirmesi sonucu kan dolaşımının ve kalp ritminin artması örnek verilebilir. Hayatı anlamlandırma aşamasında kişinin hayata bakış açısı önemli bir faktördür. Bireyin doğuştan sahip olduğu veya sonradan kazandığı ögeler bakış açısını doğrudan etkiler. Yaşadığı iklim, aidiyet duyduğu toplum normları, eğitim durumu, arzularını yönetme kapasitesi, huy karakter ve kişilik özellikleri bakış açısını etkileyen faktörlerdir. Bahsedilen unsurlar süreç içinde kişinin duygularının değişmesine sebep olabilir. Bu sebeple davranışlar semboliktir ve her zaman kişilik ile aynı bağlamda ilerlemediği için yanıltabilir. Mikro mezzo ve makro bilinçaltı yansımalarıyla bireyin kimlik analizi yapılabilir.


Israrla çocuk kitaplarıyla aynı rafa konulsa da her insanın hayatının farklı dönemlerinde mutlaka okuması gereken bir kitaptır. Yazar, Fransız bir savaş pilotu olan Antoine de Saint-Exupery'dir. Yazar bu kitabı İkinci Dünya Savaşının ortalarında yazmıştır. Savaş sırasında da uçağı düşürülerek ölmüştür. Kitabı başlatan olay; Sahra Çölü'ne düşen pilotun, Küçük Prens'le karşılaşmasıdır. Küçük Prens'in gezegeninden ayrılıp, gördüğü altı ayrı gezegende ki tipik yetişkin yaşam biçimlerinin eleştirisi yapılır. Kralın gezegeni otorite tutkusunu; sanatçının gezegeni, kendini beğenmişliği ve sanatçının toplumla yitirmiş olduğu iletişimsizliği; sarhoşun gezegeni, umutsuzluk ve buna dayanan unutma isteğini; işadamının yaşadığı gezegen, amaçsız sahip olma tutkusunu; fenercinin gezegeni sorgulamaksızın yerine getirilen görev duygusunu; coğrafyacının gezegeni ise bilimi kimin için yaptığını unutan bilim adamını ve bilim anlayışını sembolize eder. Kitabı anlamak kolaydır. İnsan, çocukluğundan parçalar taşıyor; çocukluğun nasıl bir şey olduğunu biliyor ise. Yoksa okuduklarını anlamlandıramaz insan. B612 gezegeninden gelip bize dünyanın aslında nasıl bir yer olduğunu anlatan bu sevimli dost, eminim her okuyana çok farklı şeyler katmıştır. Mesela büyüklere... Büyüklerin çocukları anlamak konusunda ne kadar yeteneksiz olduğunun bir kanıtıdır bu kitap. "Büyükler hiçbir şeyi kendi kendilerine anlayamazlar. Onlara durmadan her şeyi anlatmak da çocuklar için yorucudur." Diyerek durumu açıklamıştır Küçük Prens. Yazar altı yaşında çizdiği ilk resmi büyüklere sorduğunda beklemediği yanıtlar alır. Sahi! Sizce o resimdeki şey ne? Eğer hayal gücünüz ölmediyse ya da hala büyümediyseniz siz de benim gibi o resimde, fil yutmuş bir boa yılanı görüyor olacaksınız. Küçük Prens, bize sahip olduğumuz şeylerin çok özel olduğunu anlatır. Onun gezegeninde ki tek çocuk, prens. Tek gül de eşsizdir. "...güzelsiniz ama boşsunuz, diye ekledi. Kimse sizin için canını vermez. Buradan geçen herhangi bir yolcu benim gülümün size benzediğini sansa bile, o tek başına topunuzdan önemlidir. Çünkü üstünü fanusla örttüğüm odur, rüzgardan koruduğum odur, kelebek olsunlar diye bıraktığımız bir kaç tanenin dışında bütün tırtılları uğruna öldürdüğüm odur. Yakınmasına, böbürlenmesine, hatta susmasına kulak verdiğim odur. Çünkü benim gülümdür o. Bu kitapta mutluluğun ve sevmenin birçok sebebi vardır. Ve insanlara öğretilir. "...aynı saatte gelmen daha iyi olur," dedi tilki. "Örneğin sen öğleden sonra dörtte geleceksen, ben saat üçte mutlu olmaya başlarım. Mutluluğum her dakika artar. Saat dörtte artık sevinçten ve meraktan deli gibi olurum...' "Bir yıldızda yaşayan bir çiçeği seviyorsanız, geceleyin yıldızlara bakmak hoştur. Ve geceleri gökyüzüne bakarsın. Her şeyin çok küçük olduğu gezegenimi gösteremem sana. Belki böylesi daha iyidir. Yıldızım senin için herhangi bir yıldız olsun. Böylece gökyüzündeki bütün yıldızlara bakmayı seveceksin." Her insan, her yaşta farklı değerlendirir bu kitabı. Belki de onu bu kadar özel yapan şey budur. Size aktardıklarım da benim bu kitaptan kazandıklarımdır zaten. "Asteroid B612'nin ünü açısından mutluluk verici bir şekilde, bir Türk diktatörü, halkına, Avrupalı gibi giyinmeyi emrederek, aksine davrananlara ölüm cezası verileceğini duyurdu. Astronom, 1920 yılında keşfini bu kez çok şık bir kıyafet içinde yeniden sergiledi. Ve bu kez bütün dünya onu dinledi." Ve son olarak kitaba gölge düşüren bu paragraftan bahsetmek isterim. Bu paragraf sebebiyle eser yeri gelmiş 100 temel eser arasından çıkarılmış, yeri gelmiş ülkemizde sansürlenmiştir. İşte bu kısım kitabın size öğrettikleriyle ilgilidir. Olaya Atatürk'e ya da Avrupalılara eleştiri olarak bakabilirsiniz. Hiç bir zaman netleşmeyecek olan bu konu size kalmıştır. Zaten ne demiş Küçük Prens: "Gerçeğin mayası gözle görünmez." Küçük Prens, Antonie De Saint Exupery tarafından 1943 yılında Newyork'ta bir otel odasında yazılmıştır. Kendisi de bir pilot olan Fransız yazarımız, Küçük Prens adlı başka bir gezegenden gelen bir çocuğun gözünden büyüklerin yanlışlarını anlatır. Küçük Prens kitabı yazarın 6 yaşında iken Yaşanmış Öyküler adlı bir kitapta, avını yutan bir boğa yılanının resmini anlatarak başlar. Bundan esinlenerek fil yutmuş bir boğa yılanı çizer. Büyüklere "korktunuz mu" diye sorar. Herkes bir şapkadan korkmayacaklarını söyler. Hiç kimse onun fil yutan bir boğa yılanı olduğunu anlamaz. Bunun üzerine büyükler tarih, aritmetik, coğrafya, dil bilgisine yoğunlaşmasını söyler ve yazarımızın resim yeteneği kaybolur. Yıllar sonra büyür ve pilot olur. Sahra Çölü üzerinde giderken bir uçak kazası yapar, motorunun bir parçası bozulur. Yardım isteyecek kimse yoktur. Ölüm kalım meselesi olur, çünkü yanında sadece 8 günlük suyu kalmıştır. Uyurken "Bana bir koyun resmi çizer misin?" diyen birinin sesiyle uyanır. Kimseye benzemeyen sarı saçlı küçük bir çocuktur bu. Farklı bir gezegenden gelen Küçük Prens'tir. Önce fil yutan boğa yılanını çizer. Prens, "Ben fil yutan bir boğa yılanı istemiyorum" der. Pilot şaşırır, çünkü kimse o güne dek bu resmi anlamamıştır. Sonra bir kaç denemeden sonra kapalı bir kutu çizer, içinde koyun var der. Prens bu resme bayılır. Sonra Küçük Prens kendi öyküsünü anlatmaya başlar. Biri sönmüş üç volkanı ve harika, kainatta eşi benzeri olmayan bir çiçeği ve baobap ağaçları kaplı küçük bir gezegende tek başına yaşadığını söyler. Kendine bir uğraş bulup bilgisini ve görgüsünü artırmak amacıyla bölgesinde bulunan diğer asteroidleri gezmeye karar verir. Hepsinde çok farklı ve ilginç karakterler vardır. Her gezisinin sonunda "Şu büyükler, kesinlikle çok ama çok tuhaf insanlar der." Gezenin birinde her şeyini yönettiğini söyleyen bir kral, diğerinde kendini beğenmiş bir adam, sayılarla uğraşan bir işadamı, devamlı fenerini yakıp söndüren bir fenerci ve devamlı içen bir ayyaşla karşılaşır. En sonuncu gezegende buluşlarını kaybeden bir kaşife rastlar. Kaşif ona dünyaya gitmesini salık verir. Böylece prensimizin gittiği yedinci gezegen dünya olur. Dünyada bir tilkiyi evcilleştirir. Tilki ona bir sır verir: "İşte sırrım, çok basit: En iyi yüreğiyle görebilir insan. Gözler asıl görülmesi gerekeni göremez." der. Diğer gezegenlerde gördüğü karakterlerin aynısının dünyada binlerce olduğunu görür. Böylece bir yıl kaldığı dünyadan kendi gezegenine dönmek ister. Çünkü orada bakmak zorunda olduğu bir çiçeği vardır. Aslında o çiçekten dünyada binlercesi vardır ama büyükler çiçeklerinin kıymetlerini bilemezler. Ayrılık pilotumuz için zor olur çünkü aradığı konuşma arkadaşını çok geç bulmuştur. Küçük Prens gezegenine döner, pilotumuz da uçağı tamir edip ülkesine döner. Hiçbir zaman prensi unutamaz ve altı yıl sonra bu öyküyü kaleme alır. "Eğer yolunuz Afrika'ya düşerse, eğer bir çocuk size doğru geliyorsa, gülüyorsa, altın sarısı saçları varsa o olduğunu hemen anlayacaksınız. O zaman n'olur, beni böyle kederler içinde bırakmayın geri döndüğünü yazın..." diyerek öyküsünü sonlandırır.


1891'de yayımlanan ve edebiyatımızda Batılı tarzda modern öykünün ilk örneği kabul edilen Küçük Şeyler, bir mukaddime , birisi tercüme yedi öykü ve bir mensureden oluşmaktadır. Küçük Şeyler'in ilk öyküsü olan Bu Büyük Adam Kimdir, yazarın bir çocukluk hatırasından yola çıkarak oluşturulmuştur. Samipaşazade Sezai, dönemin fikir insanlarını ve edebiyatçılarını ağırlayan bir kültür merkezi konumunda olan Taşkasap'taki aile konağında aldığı derslerin ardından her akşam üzeri soluğu Beyazıt'ta alır. Bu gidiş geliş esnasında dikkatini geniş alnı, kayıtsızlıkla uzamış saçları ile mütemadiyen sendeleyerek yürüyen dalgın ve düşünceli bir adam çeker. Adamı; muhayyilesinin genişliği, toyluğu ve Büyük Adamların Hayatı adlı kitapta okuduklarının etkisiyle büyük bir adam olarak görür. Bu düşünceyi öylesine benimsemiştir ki tek sorunu adamın, Victor Hugo gibi bir edebiyatçı mı yoksa Jean Jacques Rousseau gibi bir filozof mu olduğuna karar verememesidir. Adamın Laleli'de karıştığı kavganın bile tıpkı diğer alimler, şairler gibi yaratacağı en büyük eserinin itici gücü olacağından emindir. Ancak semtin tütüncüsünden, adamın okuma yazmasının bile olmadığını öğrenince acı gerçekle yüz yüze gelir. Tanzimat Dönemi edebiyatında oldukça sık rastlanan babasızlık olgusu Hiç'te de karşımıza çıkmaktadır. 20 yaşında hayatın tüm yükünü sırtlamış, kendisini annesinin ve kız kardeşinin esenliğine adamış olan bir genç, Boğaziçi ve İstanbul arasında gidip gelirken bir akşam vapurda rastladığı Hristiyan bir genç kızın gülümsemesine kapılarak hayaller kurar. İlk aşkın getirdiği coşku, kızın üst dudağının biraz kısa olması nedeniyle hep gülümseyen görünüşünün kendisine özel olmadığını fark etmesiyle yerini hayal kırıklığına bırakır. En acısı da bunu, kızın ve arkadaşlarının onunla alay ettiğini anladığında fark etmesidir. Kediler, Büyükada'da yaşanmış bir hadisenin öyküleştirilmesidir. Karısının evde beslediği yirmi-otuz kadar kedinin kanepeleri istila etmesi, koltuk sandalyelerinde uyuması, kulak tırmalayıcı seslerle tüm gün kavga etmesi, ekmeğini yemesi, sütlü kahvesini içmesi, fincanını kırması, en sonunda da yatağına girmesiyle iyice bunalan yaşlı adam, otuz üç yıllık hayat arkadaşından kendisiyle kediler arasında bir seçim yapmasını ister. Kadının büyük bir kayıtsızlıkla kedileri tercih etmesi üzerine tüm eşyasını yanına alarak evden ayrılır. Fakat göz önünde bulundurmadığı bir gerçek vardır: Cebinde tek kuruşu yoktur. Açlığın da yarattığı çaresizlikle sabahın erken saatlerde ayrıldığı evine öğlen vakti geri dönmek durumunda kalır. Yaşadığı bu yenilgi sonucu odasına kapanıp gözyaşlarına boğulunca da karısından şu sözleri işitir: O kadar haykırarak ağlama. Kedilerimi mi korkutacaksın! İki Yüz Elli Kuruşa Bir Asır adlı öyküde Samipaşazade Sezai, homediegetic anlatıcı olarak yer alır. Yazar, çeşitli söz sanatlarına başvurarak adeta ütopik bir mekan olarak yansıttığı Çamlıca'daki koruluğu üç sene yaşadığı Londra dönüşünde tanınmaz halde bulur. Bütün ağaçlar iki yüz elli kuruşa Üsküdarlı odunculara satılmıştır. Hikayede söz edilen koruluk Kısıklı'nın Sarıkaya mevkiinde Tunuslular adı verilen ve Samipaşazade Sezai'nin kısa bir süre kayınpederi olan Tunuslu Mahmut Paşa'nın mülküdür. Sami Paşa Ailesinin köşküne oldukça yakın olan ve Samipaşazade'nin yirmili yaşlarına kadar sık sık vakit geçirdiği bu koruluk, Mahmut Paşa'nın ölümünün ardından kalan serveti beş senede hesapsızca harcayarak tüketen varislerinin tutunduğu son dal olmuştur. Yazarın, 1882-1885 yılları arasında Londra Sefareti katibi iken sık sık burnunda tüten bu doğa harikasının katillerinin daha sonra kısa bir süre evli kalacağı Latife Hanım ve ailesinin olduğunu öğrenmesi de kaderin garip bir cilvesi olarak görülebilir. Kitaptaki en uzun öykü olan Düğün, Osmanlı Dönemi aile yapısının en büyük yarası olan cariyelik sistemine bir eleştiri niteliğindedir. Behçet Beyin üç-dört seneden beri odalığı olan Dilsitan, evin hanımı olma hayallerindeyken efendisinin evleneceğini öğrenmesiyle yataklara düşer. Toplum tarafından pek güzel bulunmayan ancak oldukça zengin olan Sitare Hanımla gerçekleşecek evlilik öncesi dedikodulara mahal vermek istemeyen adam, düğün masraflarını da karşılar umuduyla genç kızı satmak istese de Dilsitan'ın gittikçe artan hastalığı buna izin vermez. Genç kız on sekiz yıllık kısacık ömrünü sonlandıran nefesini tam da düğün eğlencelerinin zirveye çıktığı noktada tek başına verir. Bu derleme arasında türü nedeniyle diğerlerinden ayrılan Bir Kitabe-i Seng-i Mezar , ailenin Kafkasyalı cariyelerinden biri olan ve 20 yaşında veremden hayatını kaybeden Vuslat'ın mezarını ziyaretin ardından Samipaşazade Sezai'nin yazdığı bir mersiyedir. Arlezyalı, Alphonse Daudet'in L'Arlessienne adlı hikayesinin çevirisidir. Yiğitliği ve terbiyesiyle köyün tüm genç kızlarını etkileyen Jan'ın kalbinde sadece Lice d'Arles'te tanışıp aşık olduğu Arlezyalısı vardır. Kızın hafifmeşrep görülmesi ve oranın yerlisi olmadığından yakınlarının bilinmemesi nedeniyle aile bu ilişkiye sıcak bakmaz. Ancak Jan kararlıdır. Ya onunla evlenecek ya da ölecektir. Oğullarının mutluluğu için her şeyi göze alan anne ve baba evliliği onaylamak durumunda kalır. Kararı kutlamak için toplanılan akşam yemeği esnasında Esteve Çiftliğine gelen yabancı bir adam, Arlezyalının iki senedir kendi kapatması olduğunu, bunu da yanında getirdiği mektuplarla kanıtlayabileceğini söyler. Aldığı haberle yıkılan Jan, sevdiği kadının adını bir daha ağzına almaz ve içine kapanır. Annesinin üzüntüyle, her şeye rağmen eğer isterse yine de o kızla evlenebileceğini söylemesi üzerine genç adam çevresindekileri üzdüğünü fark ederek bir mutluluk oyununa girişir. Oyun, bir sabah kendini evin çatı katından aşağı atmasıyla kanlı bir şekilde son bulur. Kitabın son öyküsü karşılıksız aşkın konu edildiği Pandomima'dır. Haseki taraflarında yer alan mezar sessizliğindeki bir evde küçüklüğünden beri tanıdığı yaşlı bir Rum hizmetçiyle yaşayan otuz üç yaşında, kısa boylu, oldukça şişman bir adam olan Paskal, Yenibahçe'de bir tiyatroda her cuma ve pazar günleri pandomima performansı sergiler. Halkın oldukça ilgi gösterdiği bu hüzünlü palyaçonun kimselere anlatamadığı büyük bir sırrı vardır. Tiyatronun müdavimlerinden 20 yaşındaki Eftalya'ya sırılsıklam aşıktır. Eftalya ise Paskal'ı ölen köpeğine, bir kez görüp de pek hoşuna giden bir maymuna benzetmekte, sanatına abartılı bir coşkuyla karşılık vermektedir. Paskal'ın bu gizli kederi Eftalya'nın evlenip yeni eşiyle tiyatroya geldiği akşam son bulur. Paskal bu acıya daha fazla dayanamayarak kendini asar. İntiharında bile beden diliyle tüm mahalleliyi güldürmeyi başarmış, isminin taşıdığı anlamı devam ettirmiştir.


Ankara'nın en güzel köşesi olan Kuğulu Park'ta temizlik işçiliği yapan Bilal Temmuz sabahının ilk ışıklarında ağaç diplerini süpürürken bir kol fark eder. Bu kolun cansız bir manken olduğunu düşünür. Elini uzatıp kolu çöp arabasına atmak isterken gerçeğin farkına varır. Bu kol tahmin ettiği gibi cansız mankenin plastik kolu değildir. Bildiğimiz insan koludur. Ve bunu fark eder etmez çığlık atınca etraftaki meraklı kalabalık çevresine doluşur. Vatandaşlardan biri polise haber verir. Ardından kuğulu park olay yeri girilmez şeridine alınır. Olayla ilgilenen emniyet mensubu Erhan amir, kızın bir Rus vatandaşı ve kolunda kızıl üzüm dövmesi olduğunu fark edince olay siyasi yönden irdelenmeye başlanılır. Aynı saatlerde Mamak çöplüğünde de yine bir genç kız cesedi daha bulunur. Mamak çöplüğünde bulunan genç kız da tıpkı kuğulu parkta bulunan ceset gibi boğazından kesilerek öldürülmüştür. Her iki kızın otopsisinde de kayda değer bir şeyler çıkmamıştır. Erhan amir tekrar tekrar temizlik işçisi Bilal'i sorguya çağırır ama elinde kendisini katile götürecek bir iz hala bulamamıştır. Olayı kendi imkanlarıyla çözmeye çalışan Erhan amir ve diğer polis memurları önce miço takma isimli kulağı kesik bir adamdan bilgi almaya çalışırlar. Miço adlı adamdan eski kabadayı olan Dodo dayının kendilerine yardımcı olabileceklerini öğrenirler ve eski kabadayı Dodo dayıdan bir miktar bilgi alırlar. Aldıkları bilgiler ışığında Kızıl Osman lakaplı bir kadın satıcısına ulaşırlar. Kızıl Osman lakaplı kadın satıcısını başka bir kızla beraber bir barda sıkıştırırlar. Kızıl Osman kendisinin Ankara Kalecikli olduğunu Kaleciğin üzümlerinin meşhur olduğunu ve lakabının kızıl olmasından dolayı kendine ait kızların kollarına kızıl üzüm dövmesi yaptırdığını, O gece iki kızı müşteriye gönderdiğini ve sabahta kızların öldürüldüğünü duyduğunu ve olayla hiçbir alakası olmadığını anlatır. Ayrıca katili bulmalarına yardım etmek istediğini söyler. Akşam üzeri Kızıl Osman kendisini arayan birinin iki kızıl üzüm daha istediğini, önceki arayan gibi gizli numaradan arandığını söyledi. Polisler hemen bir plan uygulayarak iki tane kızı randevulaşılan yere götürüp bir yerde beklemeye başlarlar. O sırada gelen mesaj kafaları karıştırır ve kızlar fark ettirmeden bir arabaya binip ortadan kaybolur. Ertesi gün yeni bir ihbar gelir ve yine Mamak çöplüğünde iki kız cesedi daha bulunmuştur. Erhan amir ve ekibi bu kızların dün akşam yem olarak kullandıkları kızlar olduğunu düşünüp, başlarının derde gireceklerini düşünüp panikle olay yerine girerler. Tahmin ettiklerinin aksine dün geceki kızlar bu sabah ölü bulunan kızlar değildir. Bu defa kızlar önceki iki kız gibi boğazları kesilerek değil ince birer kablo ile boğularak öldürülmüştür. Erhan amir ve ekibinin çözmesi gereken cinayet sayısı dörde yükselmişti. Ayrıca yem olarak kullandıkları kızlar ise hala ortada yoktur. Ve şimdiki kızların da kollarında kızıl üzüm dövmesi bulunması onları yine Kızıl Osman'ı sorgulamaya zorlar. Kızıl Osman kendilerine bilgi veren Miçonunda bu işin içinde olduğunu açıklar. Kızıl Osman elinde son iki kız kaldığını, yine bir plana dahil olmak ve katilin bulunmasını istediğini söyler. Bu sefer iş ciddidir. Emniyet mensupları sıkı bir plan yaparlar. Bu kez kızlar sokaktan değil de bizzat Kızıl Osman'ın evinden teslim alınacaktır. Kızıl Osman'ın evinde iki kızıl üzüm dövmeli kız, Osman ve gelişecek olaylara anında olaya müdahale edebilmek için komiser Suat beraber kalacaktır. Ekibin diğer elemanları ise dışarıda arabada beklemektedir. Katil polisleri çok iyi tanıdığı için farklı bir plan uygular. Yoldan geçen bir sarhoşa para vererek polisleri oyalamasını ister. Kendisi de bu hengamede eve girerek iki kızı Kızıl Osman'ı ve Komiser Suat'ı feci şekilde öldürür. Katil polislerden birini arayarak her şeyin bittiğini söyler. Polisler eve girdiğinde görev arkadaşları Suat'ın da öldürüldüğünü görürler. Amirleri Erhan bu başarısız operasyon sonrası tutuklanır. Ekibin gizli bilgilerini dışarıya sızdıran birisi vardır. Ekibin diğer üyeleri eski kabadayı Dodo dayıya giderek biraz daha detay ister. Dodo dayı onlara Kızılay'daki tombalacıyı bulup ondan emanetleri almalarını ister. Tombalacıdan alınan belgelerden kızıl üzüm hayat kadınlarından birinin emniyet müdürü Tarık'ın ilişkisi olduğunu öğrenirler ve cinayeti çözerler. Ancak yine yanılmışlardı. Yazar Ali Bayram'ın Kuğulu Park Cinayeti kitabının kurgusu ve karakterleri sağlam işlenmiştir ancak edebi yönden biraz eksileri vardır. Bizim içimizden, bizim insanımızı anlattığı için eğlenceli, kendisini zevkle okutan bir kitaptır.


Kitabımız; Ahmet Ümit'in son eseri olan KUKLA. Ben kitabın Yapı Kredi Yayınları'ndan çıkan baskısını okudum. Yazım ve imlada tek bir kusur bile yoktu. Hiç bir cümleyi iki defa okumak zorunda kalmadım. Yayınevinden çıkan kitap 551 sayfa, ancak standart boy kitaplardan değil. Daha uzun 14x24 cm ebatlarında. Yani normal bir kitap olsa 700 sayfayı geçerdi diye tahmin ediyorum. Bu kadar fazla sayfaya rağmen; okurken beni kesinlikle boğmadı. Aksine; eşim 'okumaya ayırdığın süre doldu, devam edecek misin?' diye sormasa elimden kolay kolay bırakabileceğimi de sanmıyorum. Daha önce Ahmet Ümit'in sadece bir kitabını okumuştum. Kitaptan sıkılmasam da bende bir iz bıraktığını söyleyemem. Bu kitabın da bende aynı etkiyi yaratacağını düşünerek okumaya başladım ama çok yanılmışım. Öncelikle olay örgüsü sizi içine çekiyor. Daha sonra karakterlerle bağ kurmaya başlıyorsunuz. Bir süre sonra da 'bir bölüm daha okuyayım, yemeği daha sonra yaparım' demeye başlıyorsunuz. Ve kitaptaki tasvirler o kadar yerli yerindeydi ki; sanki Doğan sokakta karşınıza çıksa tanıyacak gibi hissediyorsunuz. 'Doğan kim?' diyenler olacaktır. Açıkçası kitap hakkında spoiler vermekten hoşlanan biri değilim ama bahsetmeden geçebileceğim bir kitap değildi KUKLA. Olaylar, gözden düşmüş ve kendini tamamen alkole teslim etmiş bir gazetecinin, yirmi yıldır haber almadığı üvey kardeşinin ortaya çıkmasıyla başlıyor. Ancak bahsettiğimiz üvey kardeş; yıllarca siyasetin içinde aktif rol oynamış, ülkücü tarafa yakın ama devlet için yapmayacağı şey olmayan vatansever biridir. Ancak, sınır tanımazlığı, onun defalarca hapse girmesine neden olmuş; bu sebeple de zaten araları iyi olmayan üvey ağabeyi Adnan ve ailesinden uzaklaşmasıyla sonuçlanmıştır. Gözden düşmüş gazeteci Adnan, her ne kadar Doğan'a yardım etmek istemese de etrafına örülen ağlar; bir anda kendisini olayların ortasında bulmasına neden olur. Olay dediysem; bunlar ufak tefek hırsızlıklar ya da adi suçlar değil; tamamen 'Derin Devlet' diye tabir edilen; kenarından geçen birinin bile, ayağına dolanıp ölümüne sebep olacak cinsten olayların içinde bulur kendini. Bir tarafta istihbaratçılar, bir tarafta terörle mücadele ekipleri, bir tarafta antiterör uzmanları, aşiret ağaları, milletvekilleri ve faili meçhul cinayetler... Adnan'ın çıkar yolu yok; güvenebileceği hiç kimse yok! Okurken kendimi o kadar çok kaptırdım ki; bir ara gerçekten karakterlerden biri de benmişim gibi hissetmeye başladım. Dilin akıcılığı mükemmel. Olayların örgüsü ve kurgusu kusursuz. Ahmet Ümit yılların tecrübesini, yılların birikimini muhteşem bir kitapla aktarıyor bizlere. Eminim ki bu tür siyasi kitapları sevmiyoruz diyenler çıkacaktır. Emin olun ben de sevmem. Ama bu kitap başka. Bu kitap size partileri anlatmıyor. Bu kitap partileri övmüyor. Bu kitap hepimizin görmezden geldiği 'karanlık devleti' akıcı bir dille anlatıyor. Tarih yok, belge yok. Sizi sıkacak hiçbir şey yok. Sadece Devletin üstlenmediği operasyonlarda, kirli işlerde maşa olarak kullanılan zavallı insanlar var. Bu kitaba şans vermenizi şiddetle tavsiye ediyorum. Böyle bir yazara, böyle bir kitaba eleştiri yazmak ya da puan vermek benim haddime değil ama görevim gereği puanlamamı yapıyorum.


Kader serisinin ilk kitabı olan Kül, genç-yetişkin türünde bir distopya kitabıdır. İki yazarın birden yazmış olduğu bu kitap kaderleri renklerle sınırlandırılmış insanların başlarından geçen olayları anlatmaktadır. İnsanlar önem sırasına göre yedi farklı renge ayrılmaktadır; mor, kırmızı, yeşil, sarı, kahverengi, barut rengi ve kül rengi. En üst tabaka olan ve aynı zamanda kaderleri özenle belirlenen, toplum tarafından en sevilen kesim morlarken, küller ise bir kaderi dahi olmayan, ailesi tarafından dahi sevilmeyen kesimdir. Ayrıca kesimlerin birbiriyle ilişkide bulunması yasaktır. Kitabın baş karakteri olan Dax Harris renksiz bir kızdır, yani en alt tabaka olan külün de en alt tabakası. Madden Sumner ise geleceğin Yediler Bakanları'ndan biri olacak olan saygıdeğer bir mor kız. Bu iki karakter birbirini hiç sevmezler. Kül romanı şöyle başlar. Dax 'in kül arkadaşı olan Laira kaderini tamamlayabilmek için okullarının önünden karşıya geçmesi gerekmektedir. Çoğu kişi Laira'nın kaderini önemsememektedir. Laira karşıya geçerken bir kaza meydana gelir. Laira başarmıştır. Ama Laira'nın kaderi bir hiçmiş gibi unutulur. Bu sırada çember yarışları yapılacak gün gelip çatmıştır. Çember yarışlarında morlar yarışmakta, kaderlerini tamamlamaya çalışmaktadırlar. Dax'in ağabeyi Aldan bir mordur. Aynı zamanda çember yarışlarında her sene birinci olmaktadır. Yarış vakti geldiğinde herkes Aldan'ın birinci olacağına emindir öyle ki bunun üzerine iddiaya girenler vardır. Ancak Aldan şaşırtıcı bir şey yapar ve rakiplerini büyük farkla geçip bitiş çizgisine geldiği halde inatla çizgiyi geçmemektedir. Rakipleri onu geçer ve Aldan kaderine karşı geldiği için öldürülür. Oysa ki Aldan'ın amacı sadece şaka yapmaktır. Tüm hayranları ve ailesi şok olmuştur. Dax'in bir diğer mor ağabeyi Link de bu olay üzerine sisteme karşı çıkar ve hapse atılır. Link ayrıca Madden'ın eski sevgilisidir. Aile dağılmıştır. Madden ve Dax, Link'i inkar ettirmeye çalışırırlar ama Link kabul etmez. Dax Aldan'ın neden böyle bir şey yaptığına anlam veremez. Aldan'ın daha önce devamlı konuştuğu bir kızın olduğunu bilmektedir ve o kızı araştırır. Bu sırada Dax hortlakların yaşadığı bir yer bulur. Ve Aldan'ın konuştuğu kızın Oena adında bir hortlak olduğunu anlar. Diğer bir yandan Madden kendi kaderiyle ilgili endişe içindedir ve kaderini araştırmaktadır. Ve sonunda aslında kendisinin bir mor olmadığını ve Dax'in de bir kül olmadığını, birbirlerinin kaderlerini değiştirildiğini öğrenir. Bu sırada Dax, Madden ve hortlaklar Link'i kaçırma planı yaparlar. Link kaçırılır ve Madden yaralanır. Bu sırada Madden Dax'e gerçeği söyler. Bir süre sonra hortlaklardan Oena'nın ağabeyi Zane kaderi hortlaklarla savaşmak olan Aya isimli bir kız çocuğunu öldürmek ister ve Madden ve Dax buna karşı gelirler ve Zane yaralanır. Yaralanmadan önce ağabeyinin ölümünden kendi payının da olduğundan bahseder. Kitabın finalinde ise Madden ve Dax kaderlerini neden değiştirildiğini öğrenmek üzere kader kurucusunun yanına giderler. Ve kader kurucusu onların kaderlerini değiştirerek bir planın olduğunu söyler ve aslında küllerin de kaderinin sistemi yıkmak olduğunu söyler. Aslında yazar ilk kitapta okuyucuyu konuya alıştırmaya çalışmakta ve asıl olayların serinin diğer kitaplarında olacağını açıkça belirtmektedir.


Bir zamanlar Fransa'nın bir kentinde Tebliğciler adında garip sayılan, kendilerini tüm dünyadan soyutlamış, din yoluna girmiş, dışarıdan, kendi soyları dışından kimseyle evlenmeden, ensest ilişkilerle nesillerini devam ettiren dünyevilerle herhangi bir ilişki de bulunmayan bir topluluk olan tebliğcilerin önemli adamlarından Samuel, bir gün ansızın ölür. Ölümünün kader olduğu söylenir ancak polislerden Ivana ve Niemans bu olayın bir cinayet olduğunu düşünerek bu davayı çözmek üzere görevlendirilir. Ivana, tebliğcilerin arasına bağ da üzüm toplama işçisi olarak karışır. Kendisi gibi birçok işçi bulunur ve tebliğcilerin dünyevileri kabul ettiği tek dönem bağ bozumu dönemidir. Orada Marcel adında bir işçiyle yakınlık kuran Ivana, bilgi toplamaya çalışmaktadır. Niemans, o bölge de doğmuş bölgeyi az çok bilmektedir. Davanın savcısı olan Schnitzler ile Alsace de birlikte büyümüş sonradan yolları ayrılsa da kendisinin polislik tecrübesine güvenen savcı, onu bu iş için görevlendirmişti. Niemans, bölgeye gittiğinde onu bekleyen kadın bir subay vardı birlikte hemen iş başı yaptılar. Yardımcısı Desnos, güzel ve ilgi çekici bir kadındı. Birlikte otopsiyi yapan doktorun yani Zimmermanın yanına gittiler. Zimmermandan Samuel öldükten sonra ağzında bir taş bulduğunu ve daha fazla bir şey bulamadığını öğrendikten sonra araştırmaya devam ettiler. Bu sıralarda Ivana, bağ da bir tebliğci olan Rachel ile dost olmaya başlamıştı. Marcel, Ivana'yı bir gazeteci olarak bilmekte onun için ona bilgi vermektedir. Samuel öldükten sonra yerine Jakob geçmiştir. Niemans, her yeri arayıp bir parmak izi, ayak izi katile dair bir iz aramaktadır. Samuel'in kaldığı molozları görmek isteyen Niemans, Jakob tarafından oyalanmaktadır. Niemans bunu bildiği için Ivana' dan o yığını bulmasını ister. Marcel'e para vererek yığını bulan Ivana orada yığınların yerine kilise de bulunanın aynısı olan bir seramik resimler görür ve fotoğraflarını çeker. Bu sırada silah kullanmadıkları bilinen tebliğciler silahlı olarak onları basar ancak Ivana ve Marcel kaçar. Farklı yönlere dağılırlar. Ivana' yı Rachel kurtarır ancak ondan sonra Marcel den haber alamaz. Telefonunu gömmek üzere giderken yolda düştüğü bir çukurda Marcel'in cesetini görür ve hemen Niemans' a haber verir. Hemen olay yerine gelen Niemans ve ekibi geldiğinde ceset ortadan kaldırılmıştır. Ivana' ya uyarı geldiğini anlarlar ancak Ivana oradan gitmek istemez. Bu isteğine boyun eğen Niemans ile konuşurken Jacob' un cesetini de bulurlar. Jacob' un, Rachel ile evli olduğunu öğrenirler. Git gide artan cesetlerle uğraşırken bir yandan da seramiklerin sırrını çözmeye uğraşırlar. Niemans' ın tarihin ustası olan bir arkadaşı Aperghis' den yardım ister ve onu bölgeye getirtir. Seramiklerin resimlerini ona verdikten sonra oradan ayrılarak Zimmermanın yanına giderler. Zimmerman, Jacob' un cesetini otopsi yapacak olan doktordur. Her ne kadar onun da suçlu olduğunu düşünseler de ondan başka otopsi doktoru bulunmadığı için onun yanına gitmeye mecburdurlar. Gittiklerin de ise Zimmermanın da cesetini bulurlar. Bir hafta içerisinde dört tane kurban vermişlerdir. Oradan Ivana ile buluşmak üzere ayrılan Niemans, buluşmaya Ivana' nın gelmemesi üzerine korkmaya başlar bu sırada Desnos dan gelen telefonla korkusu daha da artar. Marcel'in ceseti dere kenarında bulunmuştur. Ivana, Rachel' a gazeteci olduğunu söylemiş, kocası öldükten sonra yanına gittiğinde ise Rachel onu bir yere götürmeyi teklif etmiştir. Gittikleri yerde akraba evlilikleri nedeniyle engelli doğan çocukların kaldığı yer vardır. Bu çocuklar küllerin günü denilen bağ bozumu sonrası yapılan bir yakılış dönemi ile Allah'a kurban etmek üzere yakıldığını sonradan öğreneceklerdir. Ivana bu bölgeyi gezerken, birden yakalanır ve bir ilaç enjekte edildikten sonra fıçı gibi bir yere atılır. Gittikçe bira ile daha çok dolan bu fıçı dan büyük uğraşlar sonucunda kurtulmayı başarır ve doğru Niemans' ın yanına gider. Katile ulaşmalarına az kalmıştır. Aperghis onlara sırrı çözdüğünü söyler ve onların tarihini kısa bir şekilde anlatır. Bu anlatımdan sonra çocukları yakacaklarını anlayan Niemans arkadaşları ile birlikte oraya gitmek için yola çıkacakken, Ivana Zimmermanın odasına gidip kanıt bulmak istediğini söyler. Oraya gittiğinde ise öldürülecek çocukların listesine ulaşan Ivana, katılın Rachel olduğunu anlar. Niemans ile birlikte Rachel'ı yakalamak üzere giderler. Oğlu Jean' in öldüğünü görür ve yürüyerek karakola doğru giderler. Değerlendirme: sürükleyici bir polisiye olsa da katili bir süre sonra anlayabiliyorsunuz. Okuduğum çoğu polisiye kitaplarında katili bulmak çok zor oluyor ve bu kitabı heyecanlı hale getiriyordu. Ancak bu kitapta katil kitabın ortalarına doğru anlaşılıyor. Sürükleyici olsa da heyecanlı bir kitap diyemem.


Dostoyevski'nin kendinden bir parça kattığı düşünülen Aleksi İvanoviç karakteri; sizleri ruletin, kartların dünyasında bir kumarbazın yaşamına alıp götürüyor. Ruletin kırmızıya veya sıfıra gelmesi mi yoksa gelmemesi mi canınızı daha fazla yakacak sorusunun cevabını ararken kendinizi tutkuların ve ihtirasın yokuşunda bulmamanız elde değil. Aleksi İvanoviç Roulettenburg'a geri dönmesiyle başlayan roman General'in yanında öğretmenlik yapan Aleksi İvanoviç için bir başlangıç gibi gözükse de aslında yolun sonudur. Oraya geldiğinde iki emin olmadığı şey geçmişinden onu götürmek için gelir: Rulet masası ve Polina! Polina sevip sevmediğine şüphe duyduğu bir kadın. Rulet masası da son kuruşuna kadar yanından ayrılmadığı bir umut kapısıdır. Entrika dolu Kumarbaz kitabında onun gözlerine inanmamasını sağlayacak sezgileri İvanoviç'i yanıltmayacaktır. General gırtlağına kadar borçludur. Tek umuduysa halasının ölmesi ve mirasıyla borçlarını ödeyip düze çıkmaktır. Pek yakında halasının General için hazırladığı sürprizden haberi yoktur. Sefil ve aşağılanmış İvanoviç Polina'nın verdiği parayla dengeleri değiştirmek için kumar masasına oturur ve adeta devleşir. General İvanoviç'in kumar yeteneğiyle onun borçlarını kapatabileceğini düşünmektedir. General'den başka onunla aynı fikirde olan insanlarda vardır. General'in Fransız'a olan borçları ev genelinde bilinen bir hal almaya başlamıştır. Blanche, General'in sevgilisidir. Güç ve para tutkunluğu giderek artarken biran önce evlenip saygınlık kazanmak için evlenmeyi beklemektedir. Bütün işler halanın ölmesine bağlanmıştır. İvanoviç Polina'ya olan duygularında git gel yaşarken ölmesi beklenen hala eve gelmektedir. Üstüne üstlük General'in beklediği mirası İvanoviç'in desteğiyle kumara yatırmaktadır. Başlarda kazandığı zaman sesini çıkarmayan General, Blanche ve Astley kaybettiklerinde aynı soğukkanlılığı koruyabilecekler midir? Blanche için arzuladığı saygınlık ve para onun için kördüğümler haline gelmektedir. General'in bütün umutları tükenmekte aşağı sınıftan olan İvanoviç'e parasını kurtarması için yalvarmaktadır. Hala bütün servetini ''sıfır'' diyerek harcamaktan çekinmemekte ve durmadan oynamaktadır. Zaman ve para ters orantılı şekilde akarken son guldenini bile düşünmeden harcayabilecek bir adam haline dönüşen İvanoviç, çevresindeki insanları günden güne kaybedişini fark etmemekte ve kazanma duygusu yerine daha fazla oynamak ve daha fazla kazanmak ihtiyacı gün ve gün artmaktadır. Hala para kaybettikten bir süre sonra İvanoviç'i bunun sorumlusu tutar. Kumarın bazen kaybedip bazen kazanabileceğin gerçeğini unutur. Parası azaldıkça General ve diğerlerinin gözünden de gitgide umutsuzluk okunmaktadır. En sonunda Hala herkesi şaşırtan bir tavırla geri dönmeye karar verir. Hala'nın gidişinden kısa bir süre sonra İvanoviç bir yerden tahmin edemeyeceği bir parayla tekrar kumara girer. Zarlar onun için gelmiştir. İhtirasları onu Blanche ile parayı yemek için bir yolculuğa çıkarır. Parası bitip geri döndüğünde Polina bir hastalığın esiri olmuştur. İvanoviç'in elindeyse şansından başka bir şey kalmamıştır. Borç batağında ki General nasıl davranacaktır? Blanche saygınlık kazanabilecek midir? Bir ayağı çukurda diğer ayağı kumara batmış hala için gelecek nasıl şekillenecektir? Zavallı Polina tutkuyla bağlandığı İvanoviç için sadece bir yan karakter olarak mı kalacaktır? Kumarbaz'ın şansı bu seferde dönecek midir? Bütün bu soruların cevaplarını Dostoyevski'nin Kumarbaz adlı yapıtında entrika ve heyecanla okuyabilirsiniz. Dostoyevski bu kitabında insan ömrünün acılarını ve ölümlerin dışarısında kendisini özgür hissettiği tek yerin kumar masası olduğunu okura yansıtmaktadır. Her şartta yeniden dirilmek için kartların ve ruletin başına geçen karakter için şans kaderin kendisidir. Son söz Dostoyevski'den: ''Ama doğrusunu söylemek gerekirse aslında Polina da bensiz yaşayamazdı. Bana ihtiyacı vardı... Ama yoksa bu bir soytarıya duyulan ihtiyaç mıydı?'' Yazan: Şeyhzade Bilgin Kumarbaz Kitap Özeti Aleksey İvanoviç generalin çocuklarına öğretmenlik yapan ve onun himayesinde olan genç bir adamdır. Generalin üvey kızı Polina'ya aşık olur fakat ikisinin arasındaki ilişki oldukça gariptir. Polina, Aleksey'in tutkusundan garip bir zevk alır ve ona sık sık benim için şunu yap diyerek eğlenir. Birkaç kez para vererek kumar oynamasını ister. Aleksey kaybetmesine rağmen kumar içine büyük bir ateşi düşürür. General borç içinde olan bir adamdır bu yüzden Fransız ve sürekli aileyle beraber olan Des Grieux'dan yüklü borçlar alarak elindeki her şeyi ona ipotek eder. Hatta kızını bile onunla evlendireceğini söyler. Kendisi de Matmazel Blanche adında güzel bir kadınla evlenmek niyetindedir. Fakat evlenebilmesi için önce yaşlı ve hasta olan annesinin ölmesi ve tüm mirası generale bırakması gerekmektedir. Herkes büyükannenin ölüm haberini beklerken büyükanne bir gün çat kapı general ve ailesinin kaldığı otele gelir. Sağlığı da gayet yerinde olunca general tüm miras hayallerini suya düşürür. Matmazel ona soğuk davranır Des Grieux'da borçlar için sık boğaz etmeye başlar. Büyükanne şehri gezdikten ve generale mirası bırakmayacağını defalarca kez söyledikten sonra kumarhaneleri merak eder. Aleksey'den onu götürmesini rica eder ve bir gecede hem çok para kazanıp hem de epey kaybeder. Bütün şehir büyükannenin adını ve hırsını duyar. Büyükanne kazanmanın verdiği hazla hep daha fazlasını kazanmak için kaybetse bile tüm parası bitene kadar oynamaya devam eder. Hatta çek senet ne kadar alacak kartı varsa hepsini bozdurur onları da kaybeder. O geceyi büyük bir öfke ve üzüntüyle geçiren büyükanne sabaha tekrar evine dönmek ister. Polina ve çocukları da yanında götürmek ister ancak Polina kabul etmez. Büyükanne gittikten sonra Polina bir gece Aleksey'in odasına gider ve Des Grieux'un tüm malları üzerine alıp gittiğini ve borcu olan parayı suratına çarpmadığı için gurur kırıldığını söyler. Aleksey'de içinde kumar ateşi ve sevdiği kadının aşk ateşiyle birlikte elindeki tüm parayla kumar oynamaya gider. Yüklü miktar kazanıp tekrar Polina'nın yanına döner ve parayı ona verir. Fakat Polina parayı Aleksey'in suratına çarpar ve çıkar. Aile dostları olan İngiliz Bay Astley'in yanına sığınır ve bir daha Aleksey'i görmez. Aleksey ise tüm parasını generalle evlenmekten vazgeçen Matmazel Blanche ile Paris'te harcar. Daha doğrusu Blanche harcar. Bir süre sonra generalde yanlarına gelir ve matmazel ile evlenirler. Aleksey tüm apra bittikten sonra yanlarından ayrılır ve zengin efendilerin hizmetinde çalışır hatta borçları olduğu için hapis bile yatar. Çıktığında ise Bay Astley ile karşılaşır ve ona Polina'yı sorar. Astley, Polina'nın hasta olduğunu ve her zaman Aleksey'i sevdiğini söyler. Aleksey bunun pişmanlığı ve şaşkınlığıyle Polina'nın yanına gitmeye kara verir. Fakat gitmek için önce para gereklidir ve Aleksey parayı nasıl kazanacağını çok iyi biliyordur. Bay Astley'in verdiği parayı eline alarak kumarhanenin yolunu tutar. DEĞERLENDİRME Bence Dostoyevski, insanın en derin arzularını, karanlık tutkularını ve hırslarını başarıyla kaleme alan ve bunu okuyucuya kendine özgü stiliyle aktaran bir yazar. Tüm derdi insan ve insana dair duygular. Kumarbaz'ı okurken kumarın insanın içine düşen ateşin ne kadar yakıp kavurduğunu ve tüm beynini ele geçirdiğini gördüm. Hırsın, insanın nasıl da gözünü kararttığı başarıyla işlenmişti. Ve bu hırs yalnızca kumarda değil aşkta da kendini gösteriyordu. Sosyal statü çatışmasına, milletlerin arasındaki önyargı ve üstünlük kurma çabasına da değinilmişti. Kısacası Dostoyevski bu. İsmini bu kadar duyurmuş ve büyük kitlelerce başarılı bulunmuş bir yazarın eserini okumak bana göre çok önemlidir. Fikir sahibi olmak için deyneyimlemek ve kendi bakış açınla görmek gerekir. Okuyarak deneyimlediğim bu eserdeki fikrim çoğunluk olan kesimle aynı. Okunması gereken başarılı bir Dotoyevski eseri daha.