Özellikle Atatürk üzerine çalışmalarıyla tanınmış gazeteci yazar Falih Rıfkı Atay; Birinci Dünya Savaşı'na yedek subay olarak katılmıştır. Bir süre 4. Ordu Komutanı Cemal Paşa'nın emir subayı olarak Zeytindağı'nda görev almıştır. Bu kitabı ile İttihat ve Terakki dönemine uzunca değinen yazar, Meşrutiyetin kendisini anlatmak üzere yaşadığı olay ve anılarını aktarır. Zeytindağı'nın tepesinde, Lut Denizine ve Gerek Dağları'na bakıyordu. Daha ötede, Kızıl Deniz'in bütün sol kıyısı, Hicaz ve Yemen vardı. Başını çevirdiğinde Kamame'nin kubbesi gözüne çarptı. Burası Filistin'di. Daha aşağıda Lübnan, Suriye bir tarafta Süveyş Kanalı diğer yanda Basra Körfezi'ne kadar çöller, şehirler ve hepsinin üstünde bizim bayrağımız... İttihat ve Terakki, Büyük Harbin ortalarına kadar bir türlü sadrazamlığı kendine layık görmemişti. Yazar o dönemler Tanin Gazetesi'nde yazıyordu. Bir müddet Talat Bey'in hususi kalem katibi idi. Cemal Bey de İstanbul muhafızı idi. Her cumartesi Tanin'de İstanbul Mektupları yazardı. Cemal Bey ile de bu sırada tanıştı. Edirne'yi yeni aldığımızda Enver Paşa henüz binbaşı iken yazar, kendisini tanımıştı. Onu diktatör olarak tanımlıyordu. Türkiye'yi kurtarmak için sadece Alman zaferi yetmeyecek aynı zamanda Enver Paşa'dan da kurtulmak gerekecekti. Ama bunun için umut yoktu... Bütün edebiyatı, Tanin gazetesinin cumartesi sayılarında garpçılık davasını gütmekle geçiyordu. İş sonraları, arkadaşları ile şiir ve edebiyat konuşulurdu. Yine de yürekleri Edirne'yi geri almanın, Bulgaristan'ı yenmenin sevinci ile atıyordu. Fakat o sıralar Büyük Harp çıkmıştı. İstanbul için üç şey vardı: Rus düşmanlığı, Alman gücü, İngiliz yenilmezliği... Zeytindağı'nda 4. Ordu Karargahı'nın zabitleri ile Cemal Paşa'nın adamları diye iki sınıf oluşturulmuştu. Yazarın en korktuğu şey bu damga idi ve kendisine vurulan damga da; Cemal Paşa'nın adamı, olmuştu. Osmanlı saltanatı son bürokrat iken, bürokrasi bile tam Arap ya da yarı Arap'tı. Türkleşmiş hiçbir Arap göremezken, Araplaşmamış Türk'e az rast geliniyordu. Osmanlı İmparatorluğu, buralarda ücretsiz tarla ve sokak bekçisi idi! O zamanlar Suriye'de esaslı bir tedhiş politikasına neden gerek duyduğunu, Tiflis sokaklarında öldürülen Cemal Paşa bir sır olarak toprağa götürmüştü. Bolşevikler hesabına on binlercesine kendi eli ile hayat vermiş olduğu Ermeniler tarafından öldürülmüştü. Enver Paşa, Cemal Paşa, birkaç kurmay ve iki karargahın subayları, uzun külahlı Mevleviler ve Ermeni garson, Medine'ye gitmişlerdi. Medine'de Peygamber kabri ile tüccarlık eden ahlaksız simsarlar doluydu. Uzaklardan gelen saf halka, harap köylerinin taşını, toprağını, kuyu suyunu bile satarlardı. Dini mallaştırıp maddeleştiren bir Asya pazarı idi burası! Kudüs ise dini oyunlaştırmış bir garp tiyatrosu. Burada da oteller yarı kilise, uşaklar yarı papaz, hizmetçiler yarı hemşireydi. Kamame Kilisesi'nin en büyük günü, İsa'nın ruhunun göğe çıktığı ateş günü idi... Ne Kudüs'te ne Filistin'de aslında Hıristiyanlık diye bir mesele yoktu. Onların yerli meselesi; Yahudi-Arap meselesi idi: Bir avuç Yahudi, altı yüz bin Arap! Eski Filistin Arap köyü idi; harap yapılar, hastalıklı insanlar... Yahudi Filistini'nde ise; kasabalar, portakal kokuları, Frenk incirleri vardı... Suriye'yi Osmanlılaştırmak fikrinde olan Cemal Paşa, Beyrut'ta ki Amerikan ve eski Fransız Koleji'ne benzer modern Türk Okulları açmak istiyordu. Bunun için de Halide Edip Hanım'dan destek almıştı. Bunun yanında, Rumelihisarı'nı tamir ettirerek deniz müzesi, yabancı uzman yardımcılarla da örnek çiftlikler de yapmıştır... Osmanlı entrikalarının kol gezdiği dönemlerde önce Cemal ve Talat Paşaların arası açılmıştı. Yalnız yazarın keşke dediği tek bir şey vardı: ''Enver yerine Cemal Harbiye Nazırı olsaydı, Birinci Dünya Harbi'ne girmezdik ve batmazdık!'' Arabistan ve Irak çöllerinde yarı bağımsız şeyhlikler ve emirlikler vardı. Bunlara denizden İngiliz altını, karadan Osmanlı altını giderdi. Hail denen kasaba, beş altı bin kişi kadardı. Halk üç sınıftı: Asiller, melezler ve köleler! Asille dışarı kız vermez ve almazdı. Melezler, ak kadınlarla kölelerden çıkardı. Köleler ise alınıp satılan zencilerdi. Hükümet, kadı dedikleri şeyhten ibaretti ve nikah, miras, hırsızlık gibi vakalar ona verilecek rüşvetle hallolunurdu. Enver Paşa'ya Alman dostu, Cemal Paşa'ya Fransız dostu denirdi. Çünkü Enver Paşa, Berlin de ateşemiliter ve Almancası kuvvetliydi. Cemal Paşa'nın ise, Almancası yok ama idare edecek bir Fransızcası vardı ve Fransa da parlak bir seyahat yapmıştı. Yazarımız; Avusturya İmparatoru tarafından harp madalyası, bu madalyanın öneminden dolayı da memlekette kılıçlı liyakat madalyası kazanmıştı... Suriye ve Filistin'e Almanlar çok önem veriyordu. Bu cephelerde Cemal Paşa bulunmuştu. Diğer taraftan hiç kimsenin durduramadığı İngiliz selini bir Türk, öz kumandan Mustafa Kemal tutmuştu. Kudüs İngilizlerin elindeydi. Oradaki son Türklerin nasıl kahramanca vuruştukları gelip giden telgraflarda anlatılıyordu. Kudüs düşmüştü. Artık düşünülen sadece Anadolu ve İstanbul'du. İmparatorluğa veda ediyorduk. Şam'dan ayrılıp İstanbul'a döndüklerinde Cemal Paşa istifa edecekti ve ordu kumandanı olmayacaktı. Sakarya'ya yaklaştıklarında, bir millet olarak kalmak ve başarılı olmak gerekliydi. Hazinede para kalmamış, bulma ihtimali de yok olmuştu. Ancak ilim, ihtisas ve tecrübe sahibi tek insan vardı: Mustafa Kemal! Sakarya, Dumlupınar, İzmir, Lozan... Hepsi sayesinde ödenmişti. Mustafa Kemal, Büyük Harbe girmek aleyhinde idi: Kafa ve sanat adamı olduğu için! Kurtuluş Harbini asla bırakmak fikrinde değildi: Vatan adamı olduğu için! İşte yazarın bütün kitabın özü dediği buydu: ''İlim ve vatan adamı olunuz. Hiç biri yalnız başına ne sizi, ne de milletini kurtarabilir.'' Yazan: Pınar Çağlayan Zeytindağı Konusu Osmanlı İmparatorluğunun çöküşüne dair birçok eser kaleme alınmıştır fakat Falih Rıfkı Atay tarafından kaleme alınan Zeytindağı kitabı kadar savaşın içinden detaylı bilgi verenini bulmam mümkün değildir. Aynı zamanda Cemal Paşa'nın emir subayı olan Falih Rıfkı Mehmetçiğin içinde bulunduğu Yemen'deki, Gazze'deki ve Arap Çölleri'indeki savaşlarda yaşadıklarını, Mehmetçiğin acı veren hikayelerini güzel bir Türkçe ile okurlarına sunuyor.


Dikkat! Bu kitaba başlamadan önce çerezlerinizi ve içeceklerinizi hazırlamayı unutmayın. Çünkü film tadında bir kitapla karşı karşıyasınız. Bazen güldüren bazen ağlatan otobiyografik bu eserin konusuysa şu şekilde: Tüm ailenin tek odalı, az eşyalı bir evde yaşadığı yoksul ama mutlu bir ailenin ikinci çocuğu olarak dünyaya geldi Muzo. Abisi Sefa, ondan bir yaş büyüktü. Muzo daha ilkokula giderken çalışmaya başladı. Açık hava sinemasında gazoz satıyordu. Bu işin kötü yanı Adana'nın kavurucu sıcağında sandalyeleri toplayıp etrafı temizledikten sonra tekrar yerleştirmekti ama yerde bulduğu birkaç kuruş onu mutlu etmeye yetiyordu. Daha sonraları darı ve şeker de sattı Muzo. Tüm gün sokaklarda geziyor ve para kazanmaya çalışıyordu. Şeker satmak için dolaştığı bir gün bir kız onu yanına çağırdı. Eline bir mektup ve para tutuşturdu. Muzo başta götürmekle götürmemek arasında kaldı ama para çok büyüktü, onu dövseler umrunda olmayacağına karar verdi. Kızın tarif ettiği dükkana gitti ve oğlana mektubu verdi. Bu yeni işinin başlangıcıydı. Çok para kazanıyordu ve iş yorucu değildi. Bir gün kız ve oğlan ortadan kayboldu. Öğrendi ki kaçmışlardı. Kendisi de mektupları taşıyarak buna yardımcı olmuştu. Bu işten daha fazla para kazanamayacağını öğrenince üzüldü ama başka bir iş bulabilirdi. Muzo ve Sefa yeterince büyüyünce aile, taşınmaya karar verdi. Annelerinin ölen kocasından kalan arsaya bir ev yapacaklardı. Muzo ve annesi buna çok üzüldü. Mahallelerini seviyorlardı ama Seyhan Nehri taşınca evleri yıkılmıştı. Bu yüzden o arsaya taşınmaları gerekiyordu. Sefa'nın notları kötü olduğu için okuldan alınmış ve terzinin yanına çırak verilmişti. Bu yüzden evi üçünün yapması gerekiyordu. Büyük bir uğraşla zor olsa da tamamlamayı başardılar. Artık kendi evleri vardı, kimseye boyun eğmelerine gerek yoktu. Yeni mahalledeki insanlar sokak satıcılığı yaparak geçimlerini sağlıyordu. Babası da onlara katıldı ve Muzo'yla tüm gün sokaklarda satış yapmaya başladı. Bir gün pencerenin kenarında oturmuş kitap okurken onu gördü. O da pencerenin kenarında oturmuş ve işleme yapıyordu. Günlerce pencere ardından bakıştılar. Sonra konuşmaya başladılar. Ardından da aşklarını itiraf ettiler. Raziye hemen evlenmek istiyordu ama Muzo önce okulunu bitirmesi gerektiğini söylüyordu. Yaz gelince Raziye pamuk toplamaya gitti. Öncesinde Muzo'ya evlenmek istediğini söyledi ama Muzo yine beklemesi gerektiğini söyledi. İki ay ayrı kalacaktı aşıklar. Bu, Muzo'ya çok zor geldi ve Raziye'nin peşinden o da pamuk toplamak için yola çıktı. Adana'nın sıcağına aldırmadan yollara düştü. Zor olsa da sonunda Raziye'sine kavuşmayı başardı. Bir buçuk ay boyunca birlikte pamuk topladılar. Raziye'nin babası Muzo'yu kabullenmiş ve yanlarında kalmasına izin vermişti. Tekrar şehre döndüklerinde Raziye evlenme konusunu açtı. Babası bir an önce evlenmelerini istiyordu. Yoksa başka birine verecekti kızını. Muzo yine aynı cevabı verdi. Bunun üzerine Raziye'nin üvey annesi ona bir koca buldu. Raziye, Muzo'dan kendisini kaçırmasını istedi. Ne yazık ki isteği karşılığı bulamadı. Ona kalan da çaresizce kaderini kabullenip evlenmek oldu. Muzo'nun ailesinin durumu gittikçe kötüleşiyordu. Babası hastalanmıştı ve çalışamıyordu. Abisinin kazancı da azıcıktı, kimseye yetmiyordu. Muzo mecburen okulu bıraktı ve bulaşıkçı olarak işe girdi. Hem Raziye'yi kaybetmiş hem de okulu bırakmıştı. Üstelik işini de sevmiyordu. Çalıştığı bir gün Raziye onu ziyarete geldi. O günden sonra buluşmaya başladılar ama çok uzun sürmedi. Raziye'nin kocası olanları öğrendi ve Mardin'e taşındılar. Muzo, yine kaybetmişti Raziye'sini. İşinden ayrıldı ve bir kamyonda muavin olarak çalışmaya başladı. Bu işte de uzun süre tutunamadı. Patronu Sefer, kamyonun parasını ödeyemeyince elinden aldılar. Muzo, yine işsiz kalmıştı. Muzo, sonunda Raziye'siz yaşamayacağını anladığında onun nerede olduğunu araştırmaya koyuldu. İstanbul'da olduğunu öğrenince ailesiyle vedalaştı. Bir daha Adana'ya gelip gelmeyeceğini bilmiyordu. Son kez şehrine baktı ve abisinin "Gel ha kardeş, geri gel!" sözleri kulaklarında yankılanırken yola koyuldu.


45 yaşındaki Thomas Gradgrind sahip olduğu eğitim kurumundaki öğrencilerini Endüstri Devriminin yapı taşlarından olan utilitarianism öğretisine göre yetiştirdiği için kendisiyle gurur duymaktadır. Gradgrind'e göre yaşam için gerekli olan tek şey somut gerçeklerdir. Bu gerçekler arasında özgür, yaratıcı hayal gücüne, bireyselliğe kesinlikle yer yoktur. Beş çocuğunun eğitimini de bu ilke doğrultusunda veren Thomas, bir gün okulundan eve dönerken çocukları Louisa ve Tom'u kasabadaki sirki izlemeye çalışırken görünce gözlerine inanamaz. Ona göre yapılan bu eylemin hiçbir mantıklı yanı yoktur ve aile şerefi beş paralık olmuştur. Çocuklarının bu davranışa yönelmesinin nedeni olarak okulundaki Cesilia Jupe'un sirkte çalışan babasını görerek adamla, kızını okuldan alması hakkında konuşmak için arkadaşı Josiah Bounderby ile Coketown'a gider. Bay Jupe yaşlanmaya bağlı olarak hareketlerinde yavaşlama olduğundan gösterilerde teklemekte, bu durumdan dolayı da büyük utanç duymaktadır. Kızına bu utancı daha fazla yaşatmamak için de o gün hiç kimseye haber vermeden kasabadan ayrılmıştır. Gradgrind sirkle olan tüm bağlantısını koparmak şartıyla tek başına kalan Sissy'i evine alır ve eğitimini bizzat üstlenir. Yıllar geçmiş, Sissy, Gradgrindlerin eğitiminden geçse de istenildiği gibi mekanikleşmemiştir ve babasının geri döneceği umuduyla yaşamaktadır. Louisa'yla olan arkadaşlığı kızın Bounderby'le evlenmeyi kabul ettiği günden itibaren bozulur. Bounderby'nin yanında çalışan Tom için oldukça önemli olan bu evlilik, Gradgrind'in parlamenter arkadaşının kardeşi olan James Harthouse'nin şehre gelmesiyle tamamen bozulur. James'den oldukça etkilenen Louisa, taşıdığı duygusal yükten kurtulmak için babasına sığınarak tüm hislerini ona açıklar. Harthouse da Sissy'nin ricası üzerine kenti terk eder. Evinin işlerini yapmakla sorumlu Bayan Sparsit'ten gerçeği öğrenen Bounderby, verdiği mühlet tamamlandığı halde dönmeyen Louisa'yı boşayarak bekar hayatına geri döner. Bounderby'nin fabrikasında dokumacı olarak çalışan Stephen Blackpool, Cooktown'a gelen sendika temsilcilerinin savundukları görüşe sıcak bakmadığı için arkadaşları tarafından dışlanmıştır. Bu tavra rağmen arkadaşlarını Bay Bounderby'a ispiyonlamayınca da işinden kovulur. O da şansını başka şehirde aramaya karar verir. Zaten bir alkolik olan, gittiğinde uzun süre gelmeyen karısından boşanamamakta, onunla aynı fabrikada çalışan sevdiği kadın Rachel'le de evlenememektedir. Stephen'in Bounderby'la konuşmasına şahit olan ve kararını duyan Tom, Stephen'a yardım sözü vererek patronunun bankasının civarında onu beklemesini söyler. Günlerce banka civarında dolaşan Stephen, Tom'a bir türlü rastlayamayınca umudunu keserek kararını uygulayıp başka bir kente iş aramaya gider. Birkaç gün sonra Cooktown, Bounderby'nin bankasının soyulduğu haberiyle çalkalanır. Tüm şehir Blackpool'u suçlamaktadır. Bu suçlamaya katılmayan tek kişi ise Rachel'dir. Stephen'in haksız yere yediği hırsız damgasını düzeltmek için ona mektup yazar ve bu yanlış anlamayı düzeltmek için geri dönmesini söyler. Bounderby'a ve Gradgrind ailesine de Stephen'in Tom'la olan konuşmasından bahseder. Louisa ve onun eve dönüşünden itibaren araları tekrar düzelen Sissy, Rachel'le birlikte Blackpool'un dönüşünü dört gözle beklemeye koyulurlar. Güzel bir sonbahar günü Rachel ve Sissy çıktıkları bir kır gezisinde eski bir kömür ocağının açtığı devasa çukurun hemen dibinde Blackpool'un şapkasını bulurlar. Blackpool mektubu alır almaz altmış mil uzaklıktaki çalışma kampından yaya olarak yola çıkmış, Bay Bounderby'in evine giderken ayağı kayıp çukura düşmüştü. Çukurdan çıkarılmasından birkaç dakika sonra gerçeği onlara Tom'un anlatacağını söyleyerek bu dünyadan ayrılır. Kumar borçlarından dolayı bankayı soyanın Tom olduğu anlaşılınca aile, Tom'u ülke dışına çıkarmaya karar verir. Sissy'nin sirkten tanıdıklarının yardımıyla Tom, Amerika'ya kaçar ve orada ölür. Beş yıl sonra da Bounderby, Coketown sokaklarında ölü bulunur. Sissy babasının öldüğünü asla öğrenemez, evlenerek mutlu çocuklara sahip olur. Rachel de ömrünün sonuna kadar Stephen'in karısını koruyup kollar. Charles Dickens, Victoria Dönemi İngiltere'sini ve Endüstri Devriminin insan ve toplum üzerindeki etkilerini en iyi yansıtan yazarlardandır. 1838 yılında gittiği Manchester'deki pamuk fabrikası işçilerinin durumuna şahit olduktan sonra kaleme aldığı Zor Zamanlar eserinde Dickens, Endüstri Devrimi kuramının temelini oluşturan Ekonomi Bilimi ve Utilitarianism öğelerini olay örgüsünden tasvirlere ve karakter isimlerine kadar ince ince işlemiştir. 19. yüzyılda büyük önem kazanan istatistik biliminin kısıtlayıcı bakış açısı, matematiksel kesinliğin getirdiği sorgulama, düşünme, hissetme duygularının yok sayılması Dickens'in hicvettiği önemli noktalardır. kitabı dorlion yayınlarından aldım çok pişman oldum. kötü çeviri ve editöryel hatalarla dolu. kitaba olan saygımdan bitirdim yine de. tabi öncesi de var. orijinali ingilizce olan kitabı ingilizce okuyayım istedim ve ingilizce sipariş ettim. ancak 1840'larda yazılmış bu kitabın ingilizcesini anlamakta çok zorluk çektim ve yarısında bıraktım. ingilizcesi oldukça ağır bir kitap. charles dickens'ın dili de hem espiritüel hem de dönem ingilizcesini yansıttığından bence dile iyi hakim olmak gerekir. gelelim kitaba. ben, ingiliz edebiyatını her zaman çok sevmişimdir. o yüzden bu kitap da çok hoşuma gitti. charles dickens gerçekten üslubuyla gönülleri fetheden bir yazar. klask ingiliz yazarlarına hem benziyor hem de çok özgün. kitap sürükleyici değil ama şaşırtıcı diyebilirim. ve insanı yine de içine çekiyor. ben beğendim. diğer yandan adamların 19. yüzyılda eriştikleri seviyeye 21. yüzyılda bizim henüz ulaşamamış olmamız incitici geldi. bunun nedeni bu kitap fazla bilimsel olmayı, her şeyi matematikle açıklamayı ve insan duygularını hiçe saymayı yerden yere vuran bir kitap. gelin görün ki biz o bilimsel anlayışa ulaşamadık ki eleştirelim. 17-04-2019 22:01 kaliteli uzun özet arıyordum sayenizde buldum teşekkür ederim 06-05-2019 19:10 konusu güzel ama iki şehrin hikayesi ve oliver twist gibi akıcı ilerlemiyor yine de okumaya değer kaliteli bir kitap


Yakup Kadri Karaosmanoğlu'nun Zoraki Diplomat adlı eseri, yazarın kırk beş yaşından sonra -Atatürk'ün emri üzerine- girmek durumunda kaldığı bürokratik yaşantısına dair anılarının olduğu kitabıdır. Eserde Yakup Kadri'nin bürokrasiye nasıl girdiği, bürokrasiye girerken yaşadığı bazı sıkıntılar ve elçi olarak görev yaptığı yerler hakkında ilk ağızdan son derece önemli bilgiler bulunmaktadır. Kitapta sırasıyla; Diplomatlık Mesleğine Nasıl Girdim?, Elçiye Zeval Olmaz Derler Ama, Tiran - Arnavutluk (1934-1935), Prag Çekoslovakya (1935 1939), La Haye Hollanda (1939 1940), Berlin Yoluyla Türkiye'ye, Bern İsviçre (1942 -1949), Tahran İran (1949 1951) ve Hafliye başlıklı yazılar yer almaktadır. Bu yazılardan ilk ikisi konu olarak daha geniş bir kapsama sahip iken diğerleri arada istisnalar olmakla birlikte- daha çok elçi olarak gidilen yere dair anılarla sınırlandırılmıştır. Bu yazılardan bir kısmını şu şekilde özetlemek mümkündür: Diplomatik Mesleğine Nasıl Girdim? adlı yazı, adından anlaşılacağı üzere, Yakup Kadri'nin bürokratlık serüvenine nasıl başladığı ile ilgilidir. Bilindiği üzere Cumhuriyet kurulduktan sonra hem yeni yönetim sistemi olan Cumhuriyet'i hem de Atatürk ilke ve inkılaplarını daha sağlam temellere oturtmak üzere çeşitli yayın organları faaliyete geçmiştir. İşte bunlardan bir tanesi de Yakup Kadri tarafından kurulmuş olan Kadro isimli mecmuadır. Yakup Kadri bu mecmuada çıkan yazılarla Atatürk ilkelerini ve cumhuriyetin kuruluş felsefesini halka benimsetmeye ve özümsetmeye çalışmaktadır. Ancak bazı yazılar tepki ile karşılanır. 1932 yılında mecmuada tepki çeken bir yazı çıkar. Bunun üzerine Yakup Kadri karşıtları bir yazı yazmak ve yazarın ardından kuyu kazmak isterler. Ancak Atatürk buna engel olur. 1933 1934 yıllarında da benzer bir hadise olunca Çankaya köşkünde konu yankılanır. Atatürk'ün son derece sevdiği kişilerden biri olan Yakup Kadri konuyu tekrar çözeceğini düşünür ama bu sefer nafile. Sırf karakterine ve mecmuasına gölge düşmesin diye Atatürk, Yakup Kadri'nin Tiran'a elçi olarak gönderilmesini emretmiştir. Daha önce kısa süreli bir öğretmenlik macerası dışında devlet görevinde bulunmamış Yakup Kadri için bu durumu kabullenmek çok zor olsa da arkadaşları onu Atatürk'e karşı gelmemesi konusunda uyardıkları için görevi kabul etmek durumunda kalır. Böylece yaklaşık 20 yıl sürecek olan bürokratik yaşantısının fitili ateşlenmiş olur. Elçiye Zeval Olmaz Derler Ama başlıklı yazıda ise elçilerin muzdarip oldukları bazı konuları Yakup Kadri'nin gözünden okuyucuya aktarılır. Bu konulardan ilki o yıllarda elçilik binalarının bulunduğu kötü koşullar idi. Bugün son derece lüks olan elçilik binaları, o dönemde çok köhne olabiliyordu. İkinci bir mesele ise elçilik binasının masrafları idi. Ülkeler arası ilişkileri düzeltme görevi olan elçilerin mesaisinin önemli bir kısmı elçilik binasının masraflarını hesaplamakla geçiyordu. Bu durum da Yakup Kadri için oldukça rahatsız edicidir. Diğer bir husus ise elçilerin sürekli olarak takınmak zorunda oldukları nezaket maskesidir. Yakup Kadri bu konudaki bir örneği şu şekilde açıklar: Bir gün Çin elçisi tarafından yemeğe davet edilir. Yemekte siyah bir çorba vardır. Tam içeceği sırada Çin elçisinin karısı çorbanın böcek kurularından yapıldığını söyler. Bu durum karşısında neredeyse kaşığı elinden düşen yazar son anda kendisini toparlar. Yazar bu yazısında bürokratların ülkeler arası olaylara dair haberleri çok geç almasını da eleştirir. Hatta çoğu zaman sıradan insanlardan bile sonra olayların elçilere duyurulmasını yadırgar. Bir gün kişiye özel ve mahremiyeti yüksek dereceli bir zarf alan yazar, heyecanla elçilikteki odasının kapısını kilitleyip zarfı okumak ister. Kapıyı kilitledikten sonra zarfı açan yazar o sırada açık olan radyoyu kapatmak ister. Bir de ne görsün! Radyoda yapılan anons, kendisine gizli belge diye gelen bilginin aynısı. Yazar tebessüm eder ve bürokratlar ile ilgili bir bilgisinin daha yanlış çıkmasına şahitlik eder. Yazar, bu bölümde özetle, elçilerin dışarıdan oldukça yetkili gözüktüklerini ama aslında sıradan ve mevcut iktidarların görüş ve bilgilerine harfiyen bağlı kalmak zorunda olan memurlar olduklarını ifade eder. Kitabın diğer bölümleri de yazarın elçi olarak gittiği yerlere dair oldukça ilgi çekici izlenimlerini içeren yazılardan oluşur. Türk edebiyatının en güçlü isimlerinden biri olan Yakup Kadri Karaosmanoğlu'nun kaleminden dökülen anı türündeki yazılardan oluşan ve işlenmeye muhtaç oldukça değerli tarih bilgilerinin yer aldığı Zoraki Diplomat, okuyucuya 20. yüzyılın ilk yarısını tüm çıplaklığıyla gösteren eşsiz bir eser.