Ortalık yeni aydınlanıyordu. Yataktaki adam kalkmaya niyetlendi, vazgeçti. Uykusuz geçen gece peşini bırakmıyordu. Sağ tarafına döndü. Beyaz perdeye düşen gölgelere takılan gözü dalıp gitti. Kendine geldiğinde, lise yıllarında yaz tatilinde kazandığı parayla aldığı, o günden sonra yanından hiç ayırmadığı saatine baktı. Eşini uyandırma korkusuyla usulcacık kalktı yerinden. Giysilerini aldı, parmak uçlarına basarak yürüdü. Yatak odasının kapısını araladığında nasıl olduysa uyanan kadın arkasından uykulu gözlerle bakarak seslendi: Rıdvan! Sabahın köründe ne diye kalkıyorsun? Tek kelime etmeden çıktı. Kadın üstelemedi, tekrar uykuya daldı. Koridorda üstünü giyinen Rıdvan çocuklarının yattığı odaya yöneldi. Gürültü yapmamaya dikkat ediyordu. Kızı korktuğundan yıllardır geceleri tam kapanmayan kapıdan günün ilk ışıkları koridora düşüyordu. Kapı aralığından ilkokul birinci sınıfa bu yıl başlayan kızının yüzünü belli belirsiz seçebiliyordu. Ondan iki yaş büyük oğlunu göremedi. Gıcırdamasın diye dikkatlice açtığı kapının kolunu sıkı sıkıya tutuyordu. Odaya girmedi. Ama şimdi iki evladını da görebiliyordu. Odayı köşe bucak dolaşan gözleri küçük kızın yatağının baş tarafında duran sandalyenin üstündeki oyuncak bebeğe takıldı. Ne zaman aldığını hatırlayamadı; iki, belki de üç yıl önceydi. Keşke hiç büyümeseler, diye geçti içinden, iş bulduğunda kaldığı yerden devam edebilme hayaliyle. Akıp giden zaman canını yakmaya devam ediyordu. Hemen uzaklaşmazsa ayrılamayacağını düşündü. Telaşla kapıyı çekti. Tam kapatmadı. Kızı uyandığında korkmamalıydı. Salona geçtiğinde, nereye gideceğini bilen ayakları onu doğruca masanın başına götürdü. Kimliğini arka cebinden çıkartıp masaya koydu. Ardından ceplerini boşalttı. Topu topu bir yirmilik üç beş lira kadar da madeni para. Kaç yıldır düzenli iş bulamadığından bu kadar çıktığına da şükretti. Parasızlıktan aylar önce sigarayı bıraktığı halde gönlü elvermediğinden ayrılamadığı askerlikten kalma çakmağı diğer cebinden aldı, ocağı yakarlar diye paraların yanına bıraktı. Günler önce karısına yazıp ceketinin iç cebinde taşıdığı mektubu çıkartmanın zamanı gelmişti. Özenle katlanmış mektubu vazoya yasladı. Kağıdın üstündeki ismi kendisi yazmamış gibi uzun uzun baktı: Leyla'ya. Artık ayrılık vakti gelmişti. Uzaklaştı. Kapının kolunu tuttuğunda aniden durdu. Ceketine baktı. Belki eskiciye verip üç beş kuruş alırlar diye düşündü. Üstünü çıkartırken aklına cep telefonu geldi. Elini ceketinin cebine attı. Yerinde duruyordu. İyice eskidi, ama herhalde buna da bir şeyler verirler. Zaten ihtiyacım da kalmadı, diye mırıldandı. Aylardır umutla çalar diye bir an olsun yanından ayırmadığı telefona dokunmadı, cebinde bıraktı. Her bunaldığında, ceketimi alır giderim derdi de kimseyi inandıramazdı. Sonunda gidiyordu, ama ceketini bırakarak. Olsun! Ceketini bırakıyorsa da bu kez gerçekten gidiyordu. Tahmin etmediği kadar rahattı. Yüzünde gülümseme ile kendini dışarı attı. Evin dış kapısı kapandığında ortalık iyiden iyiye aydınlanmıştı. Güneşin binaların ardından sıyrılıp yükselmesi uzak değildi. Geriye bakmadan ilkbahar serinliğine karıştı. Köşeyi döndüğünde börekçiden yükselen kokuyla adımları yavaşladı. Paraları son kuruşuna kadar evde bıraktığı aklına geldiğinde tekrar hızlandı. Artık kaybedecek zamanı yoktu. Geri dönmeyi kendine yediremezdi. Üstelik ilk kez hayatının iplerinin kendi ellerinde olduğunu hissediyordu. Yakaladıklarının parmaklarının arasından kayıp gitmesine izin vermemekte kararlıydı. Arkasından söylenecekler aklına geldi. Ama bu kez aldırmadı. Şimdiye kadar insanların kendini yargılayacağı korkusunun esiri olmuştu da eline ne geçmişti? En fazla, korktu, mücadele etmekten kaçtı, çoluk çocuğu ortada bıraktı derler. Ne derlerse desinler. Hiçbiri şimdi işittiklerim kadar yaralayıcı olamaz, diye mırıldandı. Okkalı bir küfür savurdu. Kendini tutamadı, devamını getirdi. Neden ve kime küfrettiğini bilmiyordu. Yüzünü kaplayan gülümsemenin farkında değildi. Oysa çocukluğundan beri sakınırdı küfürden. Bu kez yüzü kızarmadan peşi peşine sıralıyordu küfürleri. Beyninin dehlizlerinde yıllardır saklananlar zamanın geldiğine karar verip yardımına koşmuş, dilini boşluğa savrulan kılıca çevirmişti. Her savuruşunda dili daha da ustalaşıyordu. Fakat ayakları?.. Bilinmeyene giderken, bunca yılın ustası ne kadar da acemiydi. Nereye gideceğine karar vermeyen ayaklar önce yavaşladı, sonra aniden durdu. Rıdvan'ın gözleri ne olduğunu sorarcasına ayaklarına kaydı. Ne yapmaya çalıştığına anlam veremeyince telaşlandı. Sağa sola bakındı. Nereye gitmesi gerektiğini şimdiye kadar nasıl olup da planlamadığına şaşırdı. Çıktığı kapıya dönme düşüncesiyle irkildi. Hayattaki yenilgilerine bir yenisini daha eklememekte kararlıydı. Durmamalıydı. Halinden anlayan ayakları komut almadan yola koyuldu. Sokaktaki kalabalık her geçen dakika artıyordu. İşe geç kalma korkusuyla koşturanlara imrenen ayakları utancından birbirine dolaşıyordu. Sanki dikkat çekmekten korkuyorlardı. Telefon sesiyle uyanan kadın şişmiş gözlerini ovuşturarak sağına dönerken, Rıdvan telefona baksana! dedi. O anda kocasının sabahın erken vaktinde kalktığını hatırladı. Bir kez de işe yara be adam! diye söylenerek yataktan fırladı. Koşturarak salona geçti. Yer yer boyaları dökülmüş sehpanın yanında soluğu aldı. Ahizeyi kaldırdı. Karşıdakini tanıyamadı. Meraklanmasına fırsat tanımayan yabancı ses nereden aradığını söyleyivermişti: Rıdvan Beyin iş başvurusu kabul edildi. Yarın sabah işbaşı yapmak üzere bekliyoruz! Neredeyse iş bulmaktan umut kestikleri dönemde aldığı haberle heyecanlanan Leyla ancak kekeleyerek karşılık verebildi. Defalarca teşekkür ederken telefonun diğer tarafındaki kadının acıyarak kendisini dinlediğinin farkında değildi. Telefonu kapatan Leyla kaldığı yerden söylenmeye devam etti: Kırk yılın başında birileri arıyor, ama bizimkinden haber yok. Sabahın köründe nereye gitti kim bilir? Belki eve geç döner diye cep telefonundan arayıp işe alındığını söylemeliydi. Üstelik götüreceği evrakları da vakit kaybetmeden hazırlamalıydı. Bunca zaman sonra bulduğu işi kaçırma lüksü yoktu. Az önce bıraktığı ahizeyi bu kez umutla kaldırdı. Rıdvan'ın numarasını tekrarladı önce; yanlış hatırlamadığına karar verince tuşlara tek tek bastı. Telefon açıldığında, ne kadar sevindiğini belli etmek için yıllar öncesine dönecek, şımararak bir çocuk gibi konuşacaktı. İşittiği ses, hayallerinin devamına izin vermedi. Derinden gelen sese kulak kabarttı. Kocasının telefon melodisiydi. Etrafına bakındı. Ses masanın yanından geliyordu. Sandalyeye asılı ceketi fark ettiğinde, Yoksa evde mi? Balkona mı çıktı? diye aklından geçti. Sonunda sesin nereden geldiğini bulmuştu. Ceketin cebini yokladı. Oradaydı. Telefonu aldı. Ekranda evin numarası yazıyordu. Ceketin cebine koymaktan vazgeçti. Masanın üzerine bırakacaktı ki vazoya yaslanmış, üzerinde adı yazan kağıdı fark etti. Merakla uzanırken, kimliği, paraları ve çakmağı gördü. Yüreğine ateş düşmüştü. Eli titredi. Daha birkaç dakika öncesine kadar umursamadığı kocasının bir çılgınlık yapmasından korkuyordu şimdi. Zamanı durdurabilecekmişçesine boşlukta bekleyen eli fazla dayanamayarak yapması gerekeni ertelemedi. Heyecandan buz kesen eli şimdiden alev alev yanıyordu. Kağıdın katını açtı. Uzun süren işsizliğin hazırladığı son, kor olmuş avuçlarının ortasında duruyordu. İlk cümlede gözleri dolan kadının gözyaşları kendisini çocuklarla tek başına bıraktığı için af dileyen son satıra ulaşmayı bekleyemedi. Yeni tanıştıkları günlerde Rıdvan'ın övgüler düzdüğü, artık fazla kilolarından fark edilmeyen elmacık kemiklerinin üzerinden süzülen yaşlar çenesinden kendini boşluğa bıraktı. Kocasının yazdığı veda mektubunu bitirdiğinde gözleri karardı. Sendeledi. Güçlükle çektiği sandalyeye oturdu. Mektubu sıkı sıkıya tutuyordu. Sanki kağıt avuçlarının arasında kaldıkça o güvende olacaktı. Rıdvan'ın ayakları yolunu bulmuş, gittikçe ağırlaşan üstündeki yükü, her şeye rağmen hedefine götürüyordu. Şimdi sızlanmanın zamanı değildi. Karar verdi mi vazgeçmemek gerekirdi. Sağa sola bakmadan yürüyordu. Gözleri yola çizilmiş görünmeyen çizgiyi takip ediyor gibiydi. Tekdüzeliği, boya nedir unutmuş, sağı solu patlamış, hayli yaşlı bir çift ayakkabı bozdu. İrkilmedi bile. Durdu. Başını kaldırdı. Saçı sakalı birbirine karışmış şarap parası isteyen adamla göz göze geldi. Tek laf etmeden elini cebine attı. Cebinin astarını gösterdiğinde metelik çıkmayacağını anlayan adam arkasını döndü, ayaklarını sürüyerek surlara doğru uzaklaştı. Ardına takılmak, her şeyden uzaklaşmak geçti aklından. Gerçi artık uzaklaşacak hiçbir şey yoktu arkasında. Önünde, yaşanması gereken son duruyordu. Yine de biraz bekleyebilirdi. Kendini buraya kadar getiren ayakların kontrolünü eline aldı. Şarapçının arkasına takıldı. Ne dediği anlaşılmıyorsa da adam kendince şarkı söylüyordu. Belinden sarkan kemer niyetine kullandığı ip, hayatı sallamadığını anlatmak ister gibi düzensizce salınıyordu. Nedenini sormadan ayyaşı takip etti. Saatle ilişkiyi kestiği her halinden belli adamın adımlarıyla yürüyordu. Surların dibine ulaştıklarında şarapçı, yıkık surların arasına sakladığı kartonu çıkartıp yere serdi. Az önce üç beş kuruş kopartamadığı adama baktı sarhoş gözlerle. Mekanına gelen yabancıya aldırmadı. Koliden bozama yatağına uzandı. Uykuya dalması fazla sürmedi. Belki de sızıp kalmıştı. Gözyaşı dökerek çaresizliğine teslim olan Leyla, elindeki mektubu düşürdü. Kağıt yer yer tüyleri dökülmüş halıya boylu boyunca uzandığında, yüreğinde harlanan ateşle ok gibi yerinden fırladı. Gözlerini silerken sağa sola bakınıp durdu. Gözünün önündeki telefonu göremiyordu. Aradığı, masanın üstündeydi. Fark ettiğinde, eli titreyerek umutla telefona sarıldı. Polisin numarasını çevirdi. Telaştan ne dediğinin farkında değildi. Telefonun diğer tarafındaki görevli söylediklerinden hiçbir şey anlamamıştı. Benzer durumlarla sıklıkla karşılaşan karşısındaki sesin yönlendirmesiyle ancak derdini anlatabildi Leyla. Ona kalsa ne var ne yok sıralayacaktı; kocasının aslında ne kadar çalışkan olduğunu, haksız yere işten çıkartıldığını, kaç yıldır iş bulamadığını, çoluk çocuk neler çektiklerini... Devam edebilse belki de sıra kocasından yakınmaya gelecekti. Son aylarda eşe dosta az dert yanmamıştı. Zaman zaman otoriterleşen ses, iletişim numaralarını aldığında, gerekli yerlere bilgi verileceğini ve bir sonuç elde edildiğinde kendilerinin aranacağını söyleyerek telefonu kapattı. Tanımadığı sese sığınan Leyla telefonun kapanmasıyla kendini boşluğa düşmüş gibi hissetti. Kısa süreliğine duran gözyaşları tekrar yanaklarından süzülürken yerinden kalktı. Belki uyanmışlardır diye çocukların odasına gitti. Onlara sarılıp acısını hafifletme umudu boşa çıkmıştı. Olup bitenlerden habersiz çocuklar derin uykudaydılar. Dokunmadı. Salona döndüğünde yerinde duramıyordu. Çaresizlik en kötüsüydü. Yıllardır dertleştikleri komşusu aklına geldi. Telefona sarıldı. Uzun uzun çalan telefonu açan uykulu sesin sahibi, ağlayan komşusunun ne demeye çalıştığını anlamadıysa da telefonu kapattı, eline ne geçtiyse giyip fırladı. İki kadın gözyaşları arasında sarılıp eşikte ağlaştılar. Ayrılıp salona geçtiklerinde Leyla, sabahtan beri yaşadıklarını tüm ayrıntılarıyla anlattı. Konuştukça acısı hafifliyordu. Çaresizliğin karanlığında kıvranırken komşusu bir umut ışığı yakıverdi. Oturup beklemek yerine dışarı çıkıp Rıdvan'ı aramayı önerdi. Nereden başlayacaklarını bilemeseler de, çaresizce oturmaktan iyidir diye düşünen Leyla yerinden fırladı. Çocuklar aklına gelince odaya koştu. Kızını kaldırmaya gönlü elvermedi. Oğlunu uyandırdı. Uykulu gözlerle kendisine bakan çocuğa, evden ayrılmamalarını, kardeşine göz kulak olmasını, telefon gelirse de cepten kendisini aramasını tembih etti. Neler olup bittiğinden habersiz çocuk başını salladı, belli belirsiz, Tamam! dedi. Annesi odadan çıkmadan tekrar başını yastığa koyup derin uykuya daldı. Acılı kadın ne bulduysa üstüne geçirirken alt kata inen komşusu da hazırlanmıştı. Leyla kapıyı kilitliyordu ki derinden telefon zili duyuldu. Melodiyi tanımıştı. Çantasına baktı. Telefon yoktu. Zaten cebinden değil içeriden geliyordu ses. Demek unutmuştu. Ayakkabısını çıkarıp salona koştu. Telefon numarasını gördüğünde yüreği yerinden fırlayacakmışçasına atmaya başladı. Numarayı tanımaması mümkün değildi. Arayan polisti. Tuşa dokunduğunda işittiği ses kendisini soruyordu. Kekeleyerek, Evet! Benim, diyebildi. Ekiplere gelen ihbar üzerine gidilen bölgede eşkale uygun bir adamın yaralı halde surların dibinde bulunduğu, fakat üzerinden nüfus cüzdanı çıkmadığından kimlik tespiti yapılamadığı, kimlik tespiti için hastaneye gitmesi gerektiği söylenildiğinde boğazı düğümlendi. Güçlükle sorabildi: Gerçeği söyleyin, öldü mü? Devamını getiremedi. Karşıdaki görevli, şahsın yaşadığını ama bilincinin kapalı olduğunu, daha fazla bilgi veremeyeceğini söyledi. Kapıda bekleyen kadın, arkadaşının yanına gelmişti merakla. Telefonu kapattığında bulunduğu yere çöküp kalan komşusundan olup biteni öğrenmeye çalıştı. Hayli zorlansa da birkaç sözcük alabildi ağzından. Koşup mutfaktan su kapıp geldi. Zorla içirirken, Hadi ne bekliyoruz? Göreceksin kocan çıkacak. Hem de hayatta. Daha ne istiyorsun? dedi. Yola koyuldular. Gidecekleri hastane üç kuruşluk mesafedeydi. Ama taksiye binmediler. İkisi de ceplerindeki paraya güvenememişti. Yürürlerse kendilerine geleceklerine inandırdılar birbirlerini. Yol uzadıkça uzuyordu. Akşam gezilerinde önünden geçtikleri hastane sanki başka yere taşınmıştı. Hastaneye ulaştıklarında acı gerçekle karşılaştırdılar. Yoğun bakımda yatan, Rıdvan'ın ta kendisiydi. Bilinci kapalı adamı gördüğünde gözlerinden yaşlar boşanan Leyla, orada yatanın eşi olduğunu başını sallayarak doğrulayabildi ancak. Günlerce koridordaki bankları mesken tutacaktı. Yanından ayrılmayan komşu kadının da esaslı arkadaş olduğunu anlamıştı acısını yaşarken. Üzülmeyi bırak şimdi. Kocan hayatta ya! Daha ne istiyorsun? diye kendisini teselli etmeye çalışan komşusuna hak vermiş, ağlamayı kesmişti sonunda. Yoğun bakımdaki kocası sonunda uyanmıştı. Göz göze geldiklerinde başını sağa çeviren adama gülen gözlerle baktı. Sevgi dolu sözler söyledi. Sitem edecek olduğunda kendini toparlayıp vazgeçti her seferinde. Rıdvan yoğun bakımdan çıkartılıp servise alındığında vefalı komşu kadın çocukları ziyarete getirdi. Oda bayram yerine dönmüştü. Yükselen kahkahalara rağmen Rıdvan'daki durgunluğu hepsi fark etmişti. Yine de kimse tek laf etmedi. Aslında geçmişte yaşananlar değil, gelecek kaygısıydı kahkahaların arkasına saklanan hüznün gerekçesi. Bundan sonra hayat daha da zorlaşacaktı. Sağlamken işe giremeyen Rıdvan, şimdi belden aşağısı tutmazken nasıl iş bulacağını düşündükçe kurtulduğuna sevinemiyordu. Haftalar sonra taburcu edildi. Fakat tedavisi bitmemişti. Sürekli hastaneye gidip gelecekti. Tedavi biraz da olsa işe yaramıştı. Yine de yerinden kalkamıyordu. Artık tekerlekli sandalyeyle yaşamaya mahkumdu. Eşi, çocukları ve eş dost yardımlarını esirgemiyordu. Ama o, etrafındakilerin kendisi yüzünden eziyet çektiğini düşündükçe üzülüyor, çıkış bulamadıkça karamsarlığa kapılıyordu. Hatta uykusuz gecelerde sık sık aklından yarım kalan işi tamamlamak geçiyordu. Her gün yataktan kalktıklarında ilk iş babalarının yanına gelen çocuklar geceden kalma karanlığı aydınlatıyor, gece yarısında herkes el etek çekinceye kadar yanacak umut ışığını tazeliyorlardı. Eşinin o malum günden sonra eksilmeyen ilgisini gördükçe kendinden utanıyor, hayata dört elle sarılmaya karar veriyordu. Herkes için zor günlerdi. En zoru da kendini her geçen gün daha da hissettiren parasızlıktı. Leyla'nın bulduğu işten aldığı üç beş kuruş deliği kapatmıyor, sadece kiraya, faturalara yetiyordu. Belli etmemeye çalışsa da; Rıdvan, eşinin kazancıyla evin çevrilmeyeceğinin farkındaydı. Eşe dosta yeterince yük oldukları aklına geldikçe derin düşüncelere dalıyor, çıkış yolu bulmaya çalışıyordu. Kapıya geç gelen iş fırsatını kaçırdığı için kendisini suçluyor, O deliliği yapmasaydım şimdi belki de işimin başındaydım, demekten kendini alamıyordu. Çaresizlikten kimi zaman evden çıkıp bir köşe başında dilenmek geçiyordu aklından. Her geçen gün, adını bilmediği hayırseverin bağışladığı tekerlekli sandalyeyi kullanmakta biraz daha ustalaşıyordu. Artık başkasının yardımına gerek kalmadan dolaşabiliyordu. Canı sıkıldıkça farklı yerleri keşfetmeye gidiyordu. Önceleri sakin yolları kullanmaya dikkat ediyordu. Zamanla cesareti artmıştı. Bunca aradan sonra ilk kez otobüs duraklarının bulunduğu küçük ama kalabalık meydana çıkarken heyecandan eli ayağı birbirine dolaşmıştı. Meydana ulaşıp hareket saatini bekleyen otobüsleri gördüğünde, sabahın erken vaktinde söylenerek ayakta tıkış tıkış işe gittiği günleri hatırladı. Oysa günün bu saatinde otobüsler neredeyse boş kalkıyordu. O sırada durağa giren otobüs iyice kaldırıma yaklaştı. Kapıları açan şoför yerinden kalktı, orta kapıya geçti, rampayı indirdi. Yaşlı kadının tekerlekli sandalyedeki genci indirmesine yardım etti. Rıdvan, o anda kafasında çakan şimşeğin aydınlattığı yoldan ilerledi, kalkmayı bekleyen otobüse yaklaştı. Şoförden yardım istedi. Birkaç dakikaya kalmadan uzaklaşacak otobüsün içindeydi artık. Son zamanlarda hiç bu kadar heyecanlanmamıştı. Çünkü otobüsün de kendisinin de nereye gittiğinin farkındaydı. Daha önce de geldiği durakta bu kez yolcuların yardımıyla indi. Beklemeden hedefine yöneldi. Zorluklara aldırmadı. O kara günde iş başvurusunun kabul edildiğini bildiren şirketin giriş kapısına ulaştığında güvenlikçiye derdini anlattı. Adam telefonda yetkiliyle konuşurken terini sildi Rıdvan. Onca zaman sonra işe alınmamı beklemek hayalse de ne kaybederim? diye aklından geçiyordu. Güvenlik görevlisi içeri geçmesini söylediğinde umutlandı. Kalbi yerinden fırlayacakmış gibi atıyordu. Belki de talihi dönüyordu. Sekreter karşısındaki adamı baştan aşağı süzdü. Hoş geldiniz! dışında tek laf etmedi. Ahizeyi kaldırdı, numarayı tuşladı. Konuşma kısa sürdü. Acıyarak baktığı adamı yandaki kapıdan içeri aldı. Rıdvan, masanın arkasındaki orta yaşlı kadının bakışlarından ne anlam çıkartması gerektiğine karar veremedi. Uzatmadan derdini söyledi. İşe kabul edildiğini bildiren telefona rağmen bunca zaman bekleyip de neden şimdi geldiğini dürüstçe anlattı. Bu kez, karşısındaki ifadesiz yüz içindeki acıma duygusunu dışa vurmuştu. Görüşme uzun sürmedi. Boş kadro dolmuştu. Benzer pozisyonda da açık yoktu. Her şeye rağmen Rıdvan umutsuz değildi. Yeniden iş görüşmesine gidebilmiş olmanın cesaretiyle bundan sonra mutlaka iş bulacağına inanıyordu. Teşekkür edip odadan çıktı.


Maviyi seven kadınlar var ya azizim! İşte onları bulun ve sevin. Çiçeği kuruduğu için ağlayan kadınları sevin, dedi. Kimse bir şey anlamadı onun bu seslenişinden. Bir anlam da veremedi. Yok, yok, bu adam hayatı iliğine değin yaşamış, söyledikleri çok kalbi sözler! Akli olmayan hiçbir söze itimadım yok! Kalbi olan çabuk unutulur akli olan ise kolayca unutulmaz, dedi yekdiğeri. Avucunda beslediği muhabbet kuşu öldüğünde bir hafta yas tutan kadınları sevin! Çünkü onlar yanmasını bilenlerdir. Kıymeti el üstünde tutanlardır ve sevmenin hakkını verenlerdir. Doğru söze ne denir, dedi bir kadın. Yanmasını bilenler, evet... Ben de öyle düşünüyorum dedi başkası. Bir kutsal kitaptan alınmış gibi bu sözler! dedi, ukalanın biri. Kalabalık toplanmaya başladı Meczup'un başına. Onun sarf ettiği sözleri yüreğinden alkışlayanlar da vardı, başıyla onaylayanlar da! Durup muhakeme edenler de vardı, arada kalanlar da. Ama herkesin ortak fikri şuydu: Meczup, Allah için güzel konuşuyordu. Ne mutlu o babaya ki böylesine hayırlı bir kız bırakmış ardından, dedi güngörmüş biri. Babasının kızı... dedi onu tanıyanlardan birisi. En kutsal gözyaşıdır kızın gözlerinden dökülenler. Çünkü safi bir aşkın, sevginin tezahürüdür gözyaşları. Meczup, o kadar yerli yerinde misaller veriyordu ki orada olanlar her cümlede kendilerinden bir şeyler görüyordu ve yüreklerine kadar hissediyordu. Manevi bir hava sarmıştı orayı baştan sona kadar. Manevi bir havayı soluyordu oradakiler. Herkes dünyevi şeylerden uzaklaşmış manevi alemin Meczup'un eliyle onlara sunmuş olduğu yemişlerden ve içeceklerden alıyordu. Ruhları haz içindeydi ve oradakiler ruh açlıklarını mecnunun doyurucu sözleriyle itmam ediyorlardı. Hiç bu kadar mutlu olmamıştı oradakiler. Ancak rabbin huzurunda bu kadar huşu içinde kalabilirlerdi. Bu kadar içtenliğe düşmemişlerdi o ana kadar. Herkes pürdikkat kesildi ve Meczup'un söyleyeceği son sözü bekledi. Siz siz olun, en sevdiğinden, babasından, kalan bir kol saatini ömrünün hazinesi sayan kadınları çok ama çok sevin! dedi.


Buraya kaçıncı gelişim bilmiyorum. Ama o yokken ilk kez dolaşıyorum eskimiş parkelerin üzerinde. Ellerim, yarısı çürümüş duvar kağıtlarının üzerinde geziniyor. Her şey tozlu, her şeyin üzerinde eskiliğin o müthiş hüznü. Ne kadar tozlanmışsa eşyalar, sanki o kadar üzgünmüş gibi gelir bana. Üzerlerindeki toz zerreciklerinin sayısı kadar gözyaşı tanesi eder yaşanmışlıklar. Hayat, gideni tutamayacağımız kadar güçlü. Oysa kaçıp kaçıp sığındığım bu ev, kendimi bulduğum, kendimle tanıştığı bu ev, üstüme üstüme geliyor şimdi. Belki de buraya adım atmayı bu kadar beklememin sebebiydi bu; ne hissedeceğimden korktuğum şeyler. Tam üç yıl sonra. Onu kaybetmemin üzerinden üç yıl geçti. Onu sadece ben kaybetmiş gibi hissediyorum, tam üç yıldır. Ve bu ev... Şimdi bu ev, benden daha acı çekiyor gibi görünüyor. Teyzem öleli üç yıl oluyor. İntihar mı, kaza mı, hala bilemiyorum, bilemiyoruz. Nasıl olabilirdi ki onun ölümü başka. Ardında soru işaretleri bırakarak... Ölümünü çok uzun süre atlatamadım. Kendimi gördüğüm onda, belki de sonumu da görmüştüm, kim bilir. Çok acı çekmiş teyzem. Hayatımda gördüğüm en güçlü kadındı. Belki de böyle bir sonu yakıştıramadım ona. Cesedi şişmiş, tanınmaz halde. Başka kimsesi olmadığı için, teşhis etmek zorunda kalan ben oldum. Onu son kez gördüğüm hali bu olmamalıydı diye günlerce ağladım. Beni buna mecbur bırakan ailem, ailesi, her gün daha da uzaklaştım onlardan. Evinin birkaç kilometre ötesindeki derenin kenarına sürüklenmiş halde bulmuşlar cesedini. Köylüler tanıyamamışlar önce. Tek yakını beni bildikleri için, jandarma bana ulaştı. Kolay olmamış beni bulmak. Onu yalnızca birkaç haftada bir görmeye gidebiliyordum. Şimdi neden daha fazla değildi diye kendimi suçlamanın hiçbir faydası yok elbette. Olmadı da. Bazen çok uzun süre gitmediğim olurdu. Hiç önemi yoktu onun için. Belki de onun en çok sevdiğim yanlarından biriydi. Kırılmaz, bozulmaz, beni her gördüğünde içten bir sarılmayla, aslında yalnızca beni görmenin onu mutlu ettiğini, aradan geçen zamanları asla umursamadığını hissederdim. Öyle bir kadın değildi teyzem. İnsanların ona yaptıklarıyla değil, hissettirdikleriyle ilgileniyordu. Üstelik içten içe bir minnet bile duyuyordu, onu yalnız bırakan onca aile üyesi arasından ben, küçük yeğeni, yalnızca ben görüyordum içindeki en saklı yerlerini. Hiçbir zaman aile ve akraba bağları güçlü olan bir kadın olmamış teyzem. Doğduğumdan beri bende bu duyguların ve bazı bağların eksikliğini hissederdim hep derdi. Ona göre eksik doğmuştu teyzem. Kan bağlarını dünyanın en mühim ve en sahici şeyi olarak görmüyordu. Hangi ailede doğacağımıza biz karar vermiyorken, belki de yalnızca tesadüf veya kader sonucu bir arada yaşadığımız insanlar neden her şeyden ve herkesten üstün varlıklar olabiliyordu ki bizim için diyordu. Ona göre seçimlerimiz sonucu sevdiğimiz insanlar, sevmek zorunda olduklarımızdan daha büyük bir olaydı. Düşünsene, diyordu, onu sevmek zorunda bırakılmadım, ama sevmeyi seçtim. Seçimimden nasıl pişmanlık duyabilirim. Bazen belki de, her şeye rağmen, bana yanlış örnek olduğu düşüncesiyle, neyse sen bakma bana diyerek saçımı okşuyordu. İçten içe, aile bağlarımın, örflerin, adetlerin, gelenek göreneklerin, ahlak anlayışımızın, bilinçaltımda oluşturduğu baskıyla, Pişman mısın diye soruyordum ara sıra. Duyduğum cevaplar hep aynıydı, hep aynı kapıya çıkardı. Aslında bu soruyu her sorduğumda, onu herkes gibi yargılamış oluyordum. Yaptığı şeyi kabullendiğimi, kafamda onu affetmeye çalıştığımı hissediyordu. İşte bu yüzden, aslında bu soruyu her sorduğumda, içten içe kırılıyordu bana. Bunu fark etmem uzun zamanımı aldı. O küçücük anlarda bile, herkes gibi olduğumu hissetmesi, hayal kırıklığına uğratıyordu onu. Kendimi affedemiyorum, aslında, kafamda ona ben bile inanmıyordum, belki de hikayesini asla tam anlamıyla anlatmadığı için suçluyordum onu. Sanki kendisini savunmayan insan, kesinlikle suçluymuş gibi. Böyle bir inançla, susması, kendisini savunmaması, 'yapmadım' dememesi delirtiyordu beni. Ağzından yalnızca bir kez duymuştum bu cümleyi. Ara ara ziyarete gidiyordum onu. Kendimi bu evde, onun yanında, onun asla yargılamayan, asla akıl vermeyen, o anlayışlı yanları kendimi çok iyi hissettiriyordu. Küçüklüğümden beri, bana çocukken bile çocukmuşum gibi davranmayan tek insan, ilk aşk acımda, ilk hayal kırıklığımda, ilk adımlarımda hep beni ciddiyetle dinlemiş, sadece dinlemiş, bazen sabahlara kadar dinlemiş, akıl vermekten büyük bir haz duyan herkese inat, sabırla dinlemişti. Böyle bir insan olabilir miydi; önyargısız, yargısız, eleştirmekten haz duymayan, kavgasız gürültüsüz, savaşsız. Kaldı mı? Onunla konuşurken öyle çok dinliyordum ki kendimi aslında, beni erken büyüttü. Bir şeyler söyleme savaşı, büyük laflar etme savaşı olmadı hiç. Aslında o kadar normal bir kadındı ki, farklı kalıyordu bu acele dünyada o. İğreti kalıyordu, çemberi bozuyordu herkese göre. Çünkü herkes 'olması gereken' iken o, 'olması kötü örnek' teşkil ediyordu. Şimdi, erken ölümünden üç yıl sonra, sabahlara kadar konuştuğumuz, ailemden ve herkesten gizli kaçtığım bu evde, kendimi yalnız hissediyorum. Ev bana ilk kez soğuk, ilk kez hüzünlü görünüyor. Teyzemin varlığı öyle bir şeymiş ki, işte şimdi, ölümünden yıllar sonra, bu ev benim, ilk kez onu kaybettiğimi yüzüme vuruyor. Kapının arkasındaki yeşil hırkası takılıyor gözüme. Evi terk ederken bu hırka vardı üzerinde. Tüm hüznünü yüklenmişti sanki bu hırka. Bana ilk kez bu evin kapısını açtığında da üzerindeydi. Sanki en kötü, en yalnız zamanlarına eşlik etmişti. Güç veriyordu ona sanki. Hırkayı gördüğüm an, hıçkıra hıçkıra ağlayarak yere çöktüm. Neden sen? Hangi üç doğru götürdü seni suya, hangi hatanın bedeliydi yaşadığın yalnızlık. İntihar ya da kaza ne fark eder. Yaşarken almamışlar mıydı canını! Dön, ya da beni al yanına teyzem, içim acıyor. Yanlış mıyım yalnız mıyım bilmiyorum, yıllar sonra kabulleniyorum kendimi. Hep biliyordun beni. İçimdeki bu boşluk, bu eksiklik, eksik doğmuşum tıpkı senin gibi. Affet beni, senin kadar cesur olamadığım için. Şimdi sen yokken yanımda, herkesin doğrusu beni mahvediyor. Dön, ya da al beni yanına, kendime söylediğim yalanlar, artık nefes almama yetmiyor.


Slumdog Millionaire, Danny Boyle'un yönetip Simon Beaufoy'un yazdığı 2008 Britanya yapımı Akademi ödüllü filmdir. Hintli yazar ve diplomat Vikas Swarup'un Boeke Ödülü sahibi ve Commonwealth Yazarları Ödülü adayı Q and A adlı kitabından uyarlanan filmin başrollerinde Dev Patel, Anil Kapoor ve Saurabh Shukla yer alır. Filme oyuncu yönetmeni olarak başlayan Loveleen Tandan daha sonra yapım aşamasında yaptığı önemli katkılar nedeniyle yönetmen Danny Boyle tarafından filmin ortak yönetmeni olarak ilan edildi. Konusu Hindistan'da geçen ve orada çekilen film Mumbai'in fakir mahallesi Dharavi'den genç bir adamın Kaun Banega Crorepati adlı yarışma programına katılması ve insanların sınırı aşan beklentileri, yarışma programı sunucusunun ve polisin şüphelenmeleri hakkındadır. Film Telluride Film Festivali ve Toronto Uluslararası Film Festivali'ndeki gösterimlerin ardından 12 Kasım 2008'de sınırlı olarak gösterime girdi ve birçok övgü ve ödül kazanmasının ardından 26 Aralık 2008'de Birleşik Devletler'de ve 9 Ocak 2008'de Birleşik Krallık'ta geniş çapta gösterime girdi. Filmin Hindistan galası 22 Ocak 2009'da Mumbai'de yapıldı. Filmin hem İngilizce hem de Hintçe diyaloglar içermesine karşın ek olarak filmin tamamen Hintçe dublajlı versiyonu Slumdog Crorepati de Hindistanda gösterime sokuldu. Slumdog Millionaire, Eleştirmenlerin Seçimi Ödülleri'nde aday gösterildiği altı dalın beşinden ödül aldı. Film 11 Ocak 2009'da En İyi Drama Filmi Ödülü de dahil aday gösterildiği dört kategoride de ödülün sahibi oldu. Film ayrıca BAFTA Ödülleri'nde aday gösterildiği onbir dalın yedisinde ve Akademi Ödülleri'nde aday gösterildiği on dalın sekizinde ödülün sahibi olmuştur.


Ardahan'ın Çıldır ilçesinden Arpaçay- Kars yönünde giderken, Doğruyol Nahiyesi'ni geçer geçmez, önünüze çıkan küçük tepeciğin yanından, kahverengi tenli, incecik belli, nazlı mı nazlı bir yol çıkar karşınıza. Zaten bu yörede Nazlı Yol derler ona. Esmer güzeli Nazlı Yol; yanından Çıldır Gölü'ne akan kadife sesli çapkın derenin, buğulu narin sesiyle söylediği şarkıları dinler, hiç usanmadan her gün. Kadife sesli bıçkın delikanlı bu dereye de Çapkın Dere der, Göldalı köylüleri. Yaz ılık esintiler, kış ise gezgin rüzgarlar getirir bu sesi, Çapkın Dere'nin dudaklarından, esmer güzeli Nazlı Yol'un zarif kulaklarına. Çapkın Dere pek sever Nazlı Yol'u. Göldalı köyünün kuzeybatısından aşağı Çıldır Gölü'ne döküldüğü yere kadar, esmer güzeli Nazlı Yol'a, yarenlik eder Çapkın Dere. Bazen yaklaşıp küçük bir buse alır Nazlı Yol'un yanağından, bazen de uzaklaşıp özletir kendisini. Esmer güzeli Nazlı Yol ile kadife sesli Çapkın Dere'nin aşkını bilmeyen yoktur bu köyde. Ben, Çapkın Dere ile toprak kokusu parfümü sayesinde mis gibi kokan esmer güzeli Nazlı Yol'un tam ortasında henüz yirmi yaşında bir söğüt ağacıyım. Söğütgiller ailesinden bir söğüdüm. Buraya nasıl geldiğimi bilmiyorum. Bana bilim dilinde Salix Caucasica yani Kafkas Söğüdü diyorlar. Doktorlar, özellikle de kalp doktorları pek sever beni. Çünkü onlara Salisilik asiti yani Aspirini verdim ben ve bu çok hoşlarına gitti. Evet bana söğüt diyorlar ama ben daha çok Saliks adını seviyorum. Zaten Mustafa da bana Saliks diyor. Yedi yaşında okuma yazma öğrenir öğrenmez, hemen beni merak edip araştırmış ve inanamayacaksınız ama yirmi yıl sonra bana ilk kez bir insan ismiyle hitap etmişti. Elmas karası gözleri, okka burnu, siyahımsı kahverengi saçları ve minik elleri vardı. Yumuşacık sırtını, pembe kırmızı şak şak çiçeklerinin bezediği tepeyi görecek şekilde bana yaslardı. Üzerindeki çimenler, yoncalar ve güzelim şak şak çiçekleri ile bu küçük tepeciği ben de pek severdim. Mustafa sırtını bana yasladığında, sıcaklığını tüm yapraklarıma kadar hissederdim. Bir insan sıcaklığı, bir çocuk kokusu ne kadar güzeldir bir bilseniz. Bazen keşke Mustafa'nın kardeşi olsam derim kendi kendime. O'nun elini tutsam, pantolonlarımızı dizlerimize kadar çeksek, dereciğin, homurtulu, şıkırtılı, fısıltılı ve bazen de ıslık çalar gibi akan sularına girsek. Sonra tepenin zirvesine kadar koşsak. Tabi ayakkabılarımızı çıkarmış olarak. Ben topraksız yapamam. İnsan olsam bile, Mustafa'nın kardeşi olsam bile yapamam. Bir an için bile olsa topraktan kopamam. Toprak benim kalbim gibidir. Vücudumda olan her şey onun zaten. Hatta bazen kendimi onun misafiri gibi hissediyorum. Sırf bu yüzden zıplamaktan dahi korkarım ben. Nefesim kesiliverir hemen oracıkta. Boğuluveririm. Mustafa da tıpkı benim gibidir. Keşke onunla koşup oynayabilsem. Hatta bazen uzaklara gitmek gelir içimden. Göldalı köyünün açık kahverengi narin yoluna çıkıp uzaklara gitmek. Hatta, topraktan ayrılık olmasa, kuşlar gibi özgürce uçmak isterdim gökyüzünde. Sonsuzlukta kaybolmak, taklacı güvercinler gibi takla atarken gökyüzünde, ılık rüzgarın dokunuşlarını hissetmek, ırmaklar geçmek, yolları takip etmek isterdim. Kim bilir, belki yolların bittiği yeri de bulabilirdim. Ama hayır ben topraksız yapamam. Mustafa anlattı geçenlerde. Bir gün gidesi gelmiş köyden. Her şeyi bırakıp kaçma duygusu, uzaklarda olanı merak, farklı olanı bulma ve bilmediğini görme duygusu. Merakla ilerlerken Çıldır-Kars yolu ayrımına doğru, bizim esmer güzelinin her iki yanında sarışın güzel kızlar gibi başaklar görmüş tarlalarda. Hatta bu başakların arasına saklanmış çapkın bıldırcınlar, yakalanma korkusuyla kaçmış ondan. Kızgın, hırçın ve sinirli bir kara karganın bir çulluk cesedi ile karnını doyurduğunu izlemiş. Toprak parfümlü, ince belli, lüle lüle saçlı, kıvrak esmer güzeli Nazlı Yol'un sonuna geldiğinde ise onu çok üzen bir şey görmüş. Esmer güzelinin ayak ucundaki ana yolda, dev gibi makineler, önce ana yolu dümdüz ediyor, sonra cehennem ateşi gibi sıcak, siyah mı siyah bir şeyleri onun üstüne döküyorlardı. Ana yolun üzeri bu sıcak ziftle kaplanırken yanan toprağın kokusunu bir duysaydın. Patırtı, gürültü ve homurtu ile bu işkence santim santim, metre metre ana yolu kaplıyor, ana yol çaresizce çırpınıyordu. Dayanamadım hemen geri döndüm. Bizim esmer güzeli duymasın ha, diyerek bana sıkı sıkı tembih etti. Tamam Mustafa, söylemem, dedim ben de fısıldayarak. Ama bu korku bile Mustafa ile uzaklara gitme, bilinmeyeni görme, farklı olan bir şeyleri arama, yürüyüp gezme veya uçup gitme arzularımı engelleyemedi. Sonra bir gün, bir cumartesi sabahı, Mustafa'nın ağlayarak bana sarılması ile uyandım. Ne oldu Mustafa, dedim can dostuma. Gidiyoruz Saliks, dedi. İç çekerek. Babam artık Bursa'ya taşınacağımızı söyledi. Şimdi evi topluyorlar. Ben seni bırakıp nasıl gideceğim, sensiz yapamam. Birden karmaşık duygular köklerimden en tepemdeki tüm yapraklarıma kadar yayıldı. Ben de gitmek isterim, uzaklara gitmek, yollara düşmek, dünyanın her yerini gezmek, çok istiyorum, hem de çok. Ama yapamam. Ana yola yaptıklarını biliyorum. Artık oralar toprak değil demişti Mustafa. Beraber ağlaştık Mustafa'yla, son kez sırtını bana dayadığında. Sonra babası gelip aldı onu. Giderken bir yaprağımı verdim ona. Defterinin arasına koy. Beni unutma, dedim. Son kez sarıldık birbirimize. Arabanın arka koltuğunda giderken hatırlıyorum onu şimdi. Öylece bakıyordu bana. Bense özlüyorum hala onu. Kim bilir, şimdi ne güzel yerler görüp ne kadar çok şey öğrenmiştir. Nasıl güzel arkadaşlar edinmiştir. Keşke ben de insan olsaydım Mustafa gibi. Onunla birlikte gidebilseydim. Sonsuzluğa giden toprak yollarda köklerim kuruyuncaya kadar dolaşsaydım.


Farklı kültürlere sahip bir çok ülkeye sahip olan şu dünyada ne çok şok yolları var. Şok yolları, sizlerin alışkanlıklarınızı zedeleyen ve bölgesel olarak şoklara uğratan yollardır. Kuralların ve kültürlerin farklılığından etkilenen insanların sayısı da, ulaşımın kolaylaştığı şu yüzyıl için büyük bir sorundur. Şöyle ki, kültür şoku yaşayacağınız yolculuklar var. Kimi zaman sizleri dinsel farklı görüşler ya da adetsel farklı görüşler karşılayacaktır. Bazı yerel haklar, kendi yasaklarını sadece sizin için kaldıracaktır ancak bazıları ise sizlerin bu kurallara uymanızı bekleyecektir. Şok yolculuklarına çıkan bireyler, kişi üzerinde toplum tarafından oluşturulan alışkanlıkların farkına daha derinden varacaktır. Bireyin yaşamak istediği yer, alışkanlıklarını sürdürebildiği bölgeler olacaktır. Yani birey, aynı zamanda alışkanlıklarını karşılamak için, bencilce, yetiştiği toprakları savunacaktır. Milliyetçilik duygusu da buradan doğacaktır. Aynı amacı taşıyan insanlar topluluğu bir milleti oluşturacak ve bu alışkanlıklarını yaşattıkları topraklar üzerinde varlıklarını sürdüreceklerdir. Bunun sonucunda da Faust'un bahsetmiş olduğu Dünya Vatandaşı kavramına ulaşmanın zorluğunu anlayacağız. Değişimler her zaman bizlere şok olarak gözükecek ve özümüzde benimsediğimiz kültürlerden vazgeçemeyeceğiz. Zaten bu sebeple de bu devirde dahi yüzlerce devlet olmasına rağmen, yenileri oluşmayı bekliyor. Toplumlar içerisindeki bu şoklar kaldırılmadıkça da, bu dünyayı tam verimle kullanmamız beklenilmemeli. Farklılıklar bizim kısıtlamalarımız olmaya devam edecektir.


Gecenin gözlerini kamaştıran karanlığında başı dik bir şekilde yürüyordu. Midesinden gelen sesleri duymamak için insanları izliyordu. Ailelerinden azar işitmenin korkusuyla, sokak lambalarının aydınlattığı yollardan kırmızı topuklu ayakkabılarıyla ürkek ürkek yürüyen kızları izledi. Bakmaması gerekiyordu. Hayır! Gözlerini ayıramadı ayaklarından. Yalnızlığının vazgeçilmez dostu yırtık çoraplı ayaklarından alamadı gözlerini. Ne gereği vardı şimdi? Aç karnını unutturdu mu sana ayaklarına bakmak. Bak. Sanki duymuş da inadına ses çıkartır gibi gurulduyor miden. Zaman hızlıca akıyordu. Annesi gelmişti aklına birden. Hemen yiyecek bir şeyler bulsam da atlasam koynuna. Sıcacık bacaklarına başımı koysam. Hiç elde edemediğim bebeğimi alsam koluma, ben de ona sarılsam. Telaşa kapılsam rüyamda. Hiç olmayan öğretmenimin verdiği ödevi yapmayı unutmuş gibi. Korkuyla uyansam sonra. Alnımdan damla damla akan terleri silse annem. Bunu yaparken de göz göze gelip gülse bana tüm sıcaklığıyla. Hadi gel boyama yapalım dese sonra, hiç olmayan yirmi dört renk pastellerimle. Acı çeken midesi iyice savaş çanlarını çalıyordu artık. İçgüdüleri istemsiz bir biçimde harekete geçiyor, adımları hızlanıyordu. Yumuşak hayalleri olan, demir gibi sağlam bir sokak kızı. Ellerini yukarı doğru kaldırarak yıldızlara baktı. Açlıktan dönen başının etkisiyle sanki kanatlanıp uçacak gibiydi. Seni de affedecek kadar merhametli bir kız, diyerek bilmediği sokaklarda yürümeye devam etti. İleride bir köpeğin burnunu gezdirdiği yığını görünce adımları daha da hızlandı. Dostumuz varmış gibi sanki bir de düşman edineceğiz şimdi bayat bir ekmek için. Başta sakin bir şekilde yığının etrafında gezinmeye başladı. Köpeğin kendisine sinsice bakan gözlerine aldırmadan etrafında daire çiziyor bir yandan da işine yarayan bir şey olup olmadığına bakıyordu. Tam insanların evlerinden attıkları leş kokulu çöplerden başka bir şey olmadığını düşünmeye başlayıp umudunu kesmişken, gözleri iki poşet arasında sıkışmış ekmeğe çarptı. Demek, köpeğin durmadan etrafta dolanıp her poşeti koklamasının sebebi buydu. Şimdi, karşısında onu sinsice izleyen köpeğe fark ettirmeden o ekmeği oradan hızlıca çıkarıp koşması gerekiyordu. Sonradan fark etti ki köpek çoktan ekmeğin yerini tespit etmiş, uzaklaşmasını beklerken ararmış gibi numara yapıyordu. Hay ben size akılsız diyenin aklına tüküreyim! Savaşacaktı. İnsan başka türlü nasıl hayatta kalabilir ki zaten, dedi içinden. Yavaş bir şekilde kolunu ekmeğe doğru uzatmasıyla birlikte güçlü bir hırlama sesi işitti. Midesinin sesini bile bastıran bir hırlamaydı bu. Kolunu hemen geri çekerek ilk çarpışmada yenilmişti karşısındakine. Üstünlüğü ele geçirdiğini anlayan köpek ekmeğe doğru gururla yaklaşıp burnunu değdirerek kokluyordu. Karşısındakinin namuslu bir düşman olduğunu ekmeği ağzına alıp gitmemesinden anlamıştı. Köpek tam anlamıyla zaferini ilan etmeden ekmeği hak etmediğini düşünüyordu. Hay ben size sadece hayvan deyip geçiştirenlerin! Köpek durmadan hırlıyor, çenesini titretip açlığından arta kalan son enerjisiyle dişlerini göstermeye çabalıyordu. Gözlerini düşmanının gözlerinden ayırmıyor, korkudan gözlerinin titremesini istiyordu. Yeter ulan! diye bağırdı birden. Kendisine bahşedilen ince sesini elinden geldiğince kalınlaştırmaya çalışarak. Nefes bile almadan bağırarak söylediği sözlerden sonra titreyen bacaklarına dayanamayıp yere attı kendini. Titreyen gözlerini köpeğin gözlerinden ayırmadan elleri üzerinde kaldı. Evet, gözleri titriyordu ama köpeğin istediği gibi korkusundan değil, ağlayacak gücünün bile kalmamasından titriyordu.


-Şşt beni dinleyin. Şu yazar bozuntusu tuvalete kaçtı. Sıkışmış olmalı, bana kulak verin. Ben kim miyim? Okuduğunuz hikayenin ana karakteriyim. Dediği gibi sayma işini bitirdiğim gibi, beni yaratan bu adama küfürler savurdum. Boktan yaşamını, saçma egolarını benimle tatmin etmesine dayanamıyorum. Bu kaçıncı. Her beyaz sayfa ona beni hatırlatıyor, ulaşamadığı ne varsa benim üstümden ulaşmaya kalkıyor. Vallahi de billahi de bıktım şundan. Şimdi de gece gece uyutmuyor beni. Yok, sabahın vaktiymiş de, köpeklerin hav havı, kuşların dırdırıymış da... Kuşlar dırdır eder mi hiç Allah'ın cahili! Hem hangi alemde yaşıyor bu adam. İnsan biraz da devrinin yazarı olmalı. Ne bileyim bir Amerika'yı, bir Paris'i keşfetmeli. Ne varsa sabahlarda, gecelerde. Ulan sıkıştırmış beni bu sersem dört duvara, yemek de yedirmiyor it oğlu. Oraya git, şuraya gel. Sokağa çıkartsa bari... Yok, efendim yok, o da yok. Yaşım oldu yirmi, bir kadın yüzü gördüğüm yok. İnsan hiç istemez mi şöyle güzel bir sevgili, mavi entarili. Bunun aşktan da anladığı yok, varsa yoksa hayatın anlamı. Bilmem ne buluyor bu anlamda. Okumuyor yahu millet bunları, artık yutmuyor. Adamlar aşk istiyor, sevişme istiyor, sadizmli, mazoşizmli; vurdulu kırdılı aşklar... Gel de söyle bu taş kafalıya, nasıl söylerim. Geçenlerde söylemeye çalıştım pişman etti beni. Beş gece üst üste düşündürdü bana evreni, var olmayı. Yok, sınırsız bir evrende ne arıyormuşuz da, başka gezegen yok muymuş da bir sürü ıvır zıvır! Ben nereden bilecekmişim, var olmuşuz işte. Öleceksek de hep beraber, tek sen mi ölüyorsun. Yok devenin kuyruğu! Allah! Çıldırdım iyice bak! Yok, babam yok! Ben dayanamıyorum bu çilekeşe. Eşek olsa anlardı bunun anladığı yok. Kalkıp da balkona çıkayım. Son günlerim zaten bu evde, üç aydır kiramı ödemiyor tırsak kabadayı. Eh, dünya varmış! Mis gibi hava... Kuşların cıvıltısı... Aşağıda köpekler koklaşıp sevişiyorlar. Bir de şikayet ediyor bencil herif. Köpek, hav hav ederse de aşkındandır yahu bilmez mi ki! Ah! Bu da ne? Yavru bir kuşçuk... Oradan oraya koşuyor, uçmaya çalışıyor uçamıyor. İster misin bu dangalak tuvalete gitmişken biraz oynayayım şunla. Ellerimin arasına aldım, ne de sıcak vücudu. Dişi olmalı ya da ateşli bir genç. Kalbi de küt küt atıyor. Korkmuş olmasın. Şimdi uçursam uçmaz, bıraksam balkonda adamın kedisi kapar. Cehenneme kadar yolu var. Yok, yok en iyisi mi kafasını koparayım, atayım şu köşeye. Bizimkisi görsün de ona karşı çıktığımı anlasın. Ne kadar da mahzun bakıyor kuşçuk. Acıdım şimdi. Annesi nerede acaba? Nerden geldin be kuşçuk. Of, ne yapayım şimdi! Bizimkisi de gelmek üzere. Yarım saat geçti gitti. Üçüncü çekişimde kopardım kafasını. Balkonun açık turuncu mermeri kırmızı noktalarla şenlendi. Kuşun vücudu birkaç saniye titredi durdu, kafasıyla beraber attım balkonun ortasına, görsün saman beyinli. Anlasın. Balkonun kapısını yavaşça açıp içeri girdim. Yatağıma uzanıp, ellerimi kafamın altında birleştirdim. Şükür gelmemiş bizimki. İyi iyi. Hah, geldi işte baş belası. Geldiği gibi de hikayenin başlığını atıp kapattı.


Dım, tım, tam, pom... Doğru kelime hangisi bilmiyorum. Önemi yok. Yedi dakikadır peşimdeler. Sekiz de olabilir. Dokuz olamaz. Olamaz işte. Ayak seslerini duyuyorum. Sanırım, izlerimi örtmekte, düşündüğüm kadar iyi değilim. Bakışlarım, yeşillikler arasında mekik dokuyor. Birkaç dakika öncesine kadar, bu yolun sonunda beyaz ışık olduğuna emindim. Beyaz ışık. Mecazi değil. Otoyol. Arabalar. Göz alan farlar. İnsanlar. Şimdi emin değilim. Yolun sonu karanlık görünüyor. Mecazi değil. Aşağıda saklanacak yer yok. Oysa çukurları severim. Belki böylesi daha iyidir. Yukarı bakıyorum. Kıçımı kurtarmak istiyorsam, yıldızlara kadar tırmanmalıyım. Kıçımı kurtarmak istiyorum. Yıldızlara nasıl tırmanacağımı bilmiyorum. Ya şundadır ya bunda... Soldan ikinci ağacı seçiyorum. Hangi sol, hangi iki emin değilim. Birini seçtim işte. Geriye bakıyorum. Kimse yok. Çıtırdayan dalları duymasam, güvendeyim zannederim. Ağaç fena değil. Seçme şansımın olduğu da söylenemez zaten. Kaybedecek zamanım yok. Ağaca, hayatım buna bağlıymışçasına tutunuyorum, bir nevi öyle de. Hızlı olursam, dallar, yapraklar ve gökyüzü arasında kaybolabilirim. Hızlı olursam yaşarım. Bundan tam iki ya da daha fazla ya da az saat önce, para kazanıyordum. Çalıyordum, kandırıyordum. Daha çok çalıyor, daha çok kandırıyor, hile yapıyor ve kazanıyordum. Benim büyük vurgunumdu. Terlememiştim bile. Büyük vurgunların sorunu budur. Yapacağınız son iş olmasının sorumluluğu büyüktür. Daha fazla kazanmalıydım. Adının hakkını vermeliydim. Kazanmalı ve kazanmalıydım. Sonra hepsini bırakacaktım. Bu işlerden çekilecektim. Aile kuracak, hafta sonları çocuğumun maçını izlemeye gidecektim. Gerçek bir çocuktan bahsediyorum. Çevirdiğim dolaplardan biri değil. Konforlu bir araba sürecek, banliyöde yaşayacak ve hafta sonları çocuğumun maçına gidecektim. Ama önce daha fazla kazanmam gerekiyordu. Bu yüzden, daha fazla uğraştım. Hepsi gelecekteki çocuğum için... demeyi isterdim. Yalan söylemeyi sevmem. Çocukları sevmem. Banliyöler, iş için gitmediğim sürece sıkıcıdır. Para kazanmak, daha çok kazanmak ve adımı altın harflerle tarihe kazımak istiyordum. Altınlar çalıntı olmalıydı; basit bir işten de değil, müze gibi, kraliyet müzesi gibi. Adımı kocaman yazmalılardı. Bu yüzden daha fazla uğraştım. İşin kötü yanı, kazandım. Çok fazla kazandım. Kazıklandıklarını anlamaları daha kısa sürdü.


Yine bir gece geçti ve ben yine acıktım, aslında dün çok güzel bir karibu budunu mideye indirmiştim ama o beni benden alan açlık hissi yeniden belirmeye başladı ve yeni bir av bulana kadar da bu his devam edecek sanırım. Beni en çok yoran şey aslında av aramak; neredeyse bütün hayatım, nitekim kaçmadan önce sürünün ortalama yaşına oldukça yakın olduğumu düşünebiliriz, evet ne diyorduk, neredeyse bütün hayatım av aramak, avı yemek ve uyumak arasında geçti. Arada çiftleşmeler çok sınırlıydı. Ben yine avımı arayayım, mutlaka bir şey bulurum. Saatler süren yoğun bir yürüyüşün ardından hayatımda ilk kez farklı bir türü yeme şansı yakaladım. Bu tür tanıdık bir tür aslında; kendilerine insan diyorlar ve yaşam süreleri oldukça fazla ve hiçbir korunaklı özellikleri yok. Doğada yapayalnızlar ve çok güçsüzler. Çok kolay olacağını düşündüğüm bu avın, benim bütün hayatımı değiştireceğini hiç bilemezdim. Ona gizlice yaklaştım ve kokusunu zaten çok uzaklardan alabiliyordum. Hiç tanımadığım son derece farklı bir kokusu vardı. Tam beni gördüğü anda, doğadaki tüm canlılarda olmayan bir tepki verdi ve beni kabullendi. Onu öldüreceğimi, biraz sonra ona yapacaklarımı bilmesine rağmen yüzünde gülümseme izleri vardı. Göz göze geldik ve o ölüm meleğinin adımları, yerleri kaplayan kocaman kar bulutları üzerinde sessizdi. Ne bir çığlık ne bir yakarış hiçbir şey o anı anlatmaya yetmezdi. Beni gördüğünde sanki benim kendi sürümden bir kurdu gördüğümde olduğum rahatlıktaydı. En ufak bir saldırganlık göstermedi. Tüm benliği ile karşımdaydı ve tüm benliği bana teslim olmuştu orada; bana güvendiğini anladım. Çünkü birisi size benliğiyle gelirse ve karşı koyma gereği duymuyorsa, bu saf güvendir. Bana güvendiğini gözlerinde, bakışlarında ve tüm bedeninde gördüm. Bu insan türünün dişi olanıydı. Ve insanlar bizim türümüz ile iyi değillerdi ama o an bir istisna yaratılabileceğini ve bunun benim kararım olacağını anladım. Onun yanına yaklaştım ve titreyen ellerine sokuldum. O titreyen ürkek elleri bir anda sanki bu korkunç soğuk iklimi hiçe sayan bir ateş yığını gibi kafamı sevdi, yüzüme dokundu. Sıcacık ve unutulmaz bir dokunuştu bu; hiçbir canlı bu anı unutamazdı. Aramızdaki sevgi bağı böyle başladı. Biz kurtlar çok güçlü canlılarız ve doğada kendimizden çok daha büyük canlıları defalarca avlamışızdır. Korku nedir bilmeden yaşayabiliriz, günlerce aç kalıp saatlerce yürüyebilir ve en soğuk havalarda bile hayatta kalma içgüdüsüyle hareket edebiliriz; ama bu kez öyle olmadı içgüdüler ve tüm bencillikler kenarda bir ruh gibi dizildi ve o an sadece o insan ve ben vardık. Tüm varlığım sanki bu an içinmiş ve bu anı bekliyormuş gibiydi. Hiçbir şey onu korumama engel olmamalıydı. O çok korumasız, çok yalın ve çok sadeydi. Gözlerindeki ışığı görmek için aynı türden olmaya gerek yoktu. Onun yanından hiç ayrılmadım ve o ana kadar yaşadığım anlamsız hayatımın bu an için olduğunu, varlığıma değer katabilecek en önemli şeyin bu insanın varlığı olduğundan hayatımda hiçbir şeyden emin olmadığım kadar emindim. O andan sonra benim hayatımda her şey bambaşka bir boyut aldı ve onun o sıcacık gözleri benim içgüdülerime, hayatıma ve tüm yaşantıma yepyeni bir sıcaklık kattı. Bu sıcaklık ölene dek devam edecekti. Burası dünyanın bir başka ucu ve şu berbat petrol istasyonuna gelme fikri zaten beni yeterince çileden çıkarmıştı. Bundan daha kötü ne olabilir diye düşünürken korkunç kazanın olması beni konuşamaz duruma getirdi. Uçakta çok insan vardı; hiçbirini göremiyorum. En son hatırladığım, pervanenin ayrıldığıydı. Ve kendimi bu soğuk, yoğun kar tabakasının üzerinde buldum. Bu soğuk korkunç havanın daha kötüsünü görmüştüm aslında fakat beni korkutan ne düşen uçak ne de bu soğukta donacağımı bilmek. Beni korkutan inanılmaz yalnızlık hissi. Öleceğimi biliyorum hatta bundan o kadar eminim ki- ama ölürken bile yanımda birinin olmasını bekliyorum. Ölüm insanın yalnız başına kabul edebileceği bir gerçek olmamalı. Bütün hayatımdaki anlamsızlıklar, saçma sapan ilişkiler hepsi bir yana; bir yerde hayat son buluyor ve son bulurken kimseye bir şey anlatamayacak olmak en acısı ve yalnızlıkla birlikte karamsarlık da insanın üzerine öyle bir yaslanıyor ki bu ağırlık hiçbir ruhun kaldıramayacağı kadar derinden, en içten çevreler hale geliyor. Olağanüstü şeylerin, mucizelerin sadece metafiziksel olaylar olmadığını ve bir mucizenin çok sıradan bir günde normal bir hayatın içerisinde de olabileceğini o gün anladım. O kurdun bakışlarının, kafasını ellerimin arasına koyuşunun, bu yeryüzünde olup olabilecek en büyük mucize olduğunu o gün öğrendim ve öğrenişim hiç unutulmamasını sağladı. Bizim dünyamız katılığın ve genetik kuralların hüküm sürdüğü bir yerdir. Bizim dünyamızda asla ve asla zayıflığa yer yoktur. Ben bu sürünün en başındaki kurdum. Bana, gri demelerinin sebebi postumun kenarındaki lekelenmelerdir. Sürüde her kim olursa olsun yalnız yaşayamaz. Yalnızlık kurtlara tanınan bir hak değildir. Biz her şeyi sürü ile beraber yaparız. Hatta sürüdekilerin çocuklarının hegemonyasına bile biz karar veririz. Ben bu sürünün lideriyim ve tüm kurtlar bana bağlıdır. Tek bir ulumayla tüm sürü benim için ölümü göze almalıdır. Ben güçlü olduğum sürece bu durum böyledir. Ve ben bugüne kadar hiç yenilmedim, hiçbir av benden kaçamadı ve sürüme her zaman yemek buldum; doğru kokuları seçerek onları hep doğru yöne götürdüm. Ben bu sürünün lideriyim ve hep lider olarak kalmalıyım; bana sürüden kafa tutabilecek herkesi kim olursa olsun öldürürüm. Bizim Kar Tanesi'ni gördüm biraz önce ve inanılır gibi değil; yanındaki bir insan, daha inanılır olamayan şey, insanı av olarak görmüyor. Kar Tanesi artık yaşamayı hak etmemeli; çünkü yaptıkları benim otoritemi tamamen ortadan kaldırıyor. Günlerdir, sürüden ayrı... Önce kaybolduğunu düşündük ama hiç ulumadı, yani onu bulmamızı istemedi. Bu yetmiyormuş gibi, bizim avladığımız bir karibunun leşini yediğini gördük. Bu hareketleri onun bu sürüye ait olmadığını belli etmesini yeterli düzeyde sağladı ama şimdi yaptığı bir lanet işareti. Eğer Kar Tanesi'ni öldürmezsek burada her şey birbirine karışacak. Doğanın dengesi bozulacak. Güçsüz olanı öldürmek zorundayız; bunu yapmazsak güçlü olmamızın ne anlamı var, bunu yapmazsak güç ne işe yarar ve güçsüzler ölmeyecekse güçlülük sadece onlara yardım etmeyi gerektiren bir angaryaya dönüşür. O zaman güçlü lidere de ihtiyaç olmaz. Kar Tanesi'ni öldürme emrini tüm sürüye verdim ve yanındaki insan da bizim için iyi bir yemek olacak... Tüm sürü Kar Tanesi'ni öldürme emrini özümsedi ve onu bu bölgede sadece cansız bir kurt olarak bırakacağız. Bunun sebebi; onun bu sürüye başkaldırışı ve bir av ile bu kadar yakında durup o avı korumaya yönelik içgüdü dışı davranması. Zaten Kar Tanesi, bizi görünce hemen saldırı pozisyonuna geçti ve insanı yememize izin vermeyeceğini gösterdi. Bundan sonrası Kar Tanesi için hiç iyi olmayacak çünkü hiçbir kurt bir sürüye karşı tek başına mücadele edemez. İnsana duyduğum sevgi her şeyin üzerindeydi. Ve onu korumak benim için her şeyden önemliydi. Sürünün üzerime geldiğini fark ettiğimde onun için birkaçıyla savaştım ve ona dokunmalarına engel oldum. Savaşmaktan bitap düşmemeliydim ve aldığım tüm yaralara rağmen ayakta kalmayı sürdürdüm. Tuhaf bir mutluluk sarmıştı beni; aldığım yaralar yüzünden yerdeki buzdan örtü kıpkırmızıydı ama umurumda bile değildi. Onu korumak her şeyden değerliydi. Burada ölecek olmam benim umursadığım bir şey değildi hatta birkaç sürü bile olsa baş edebilecek gücü kendimde bulabilirdim. Neydi onda beni bu kadar kendine çeken şey? Bunca zaman yaşadığım normal hayatı değiştiren ve bir anda ölümü dahi göze almama sebep olacak, hiç düşünmeden bütün sürüye karşı savaştıracak ve yine hiç düşünmeden onu korumak için saatlerce yanında bekletecek şey... Bunu şimdi kendi kanımda yerler içinde yatarken bile bulamıyorum ama hissettiğim şey kesinlikle pişmanlık değil. Hissettiğim tek şey; onun gözlerindeki sıcaklığı gördüğüm andaki o güçlü sihirli hissi yeniden hissetmek için o anı tekrar hatırlama isteği. Bundan sonra yaralarımdan ötürü acı çekeceğimi biliyorum ve umarım çok fazla bağırmam çünkü ölümümün sesini duymasını ve öyle hatırlamasını istemiyorum. Sevgi bu dünyadaki en unutulmaz duygu belki de. Onun bir ucu bucağı, sebebi, kimi zaman anlamı bile yok. Mantığa dayalı değil, sayısal değil yani bir etki tepki bile gerekmez çoğu zaman, bu yönüyle fiziğe bile aykırı. Ortaya çıkması için iki tarafın da hiçbir şey yapmasına gerek olmaz bazen. Hissedersin ve hissettiğin o duyguyu sonuna kadar sana yaşatır. Artık o andan sonra sende kontrol falan kalmaz. Sanki beynin davranışlarını bedenini yönetmiyordur. Garip bir koruma içgüdüsünü beraberinde getirir. Onu ellerinle sarmak ve kendini siper etmek istersin; öyle ki ona gelebilecek her şeyin önce kendine gelmesini, onun zarar görebileceği her şeyin kendine zarar vermesini istersin. Bu aşamadan sonra artık kendine ait olan bir şeyin aslında ona ait olsa nasıl olacağına bakarsın. Her sözü, her davranışı sanki bir fizik deneyi yapan bilim adamının, bilimsel bir yasayı bulmuşçasına şaşırması gibi şaşırtır seni; en oksijenli havada yanında olmadığında nefes alırsın ama o soluk seni sadece hayatta tutmayı sağlar. Yani öyle mutlu edici bir soluk kalmamıştır artık. Yanında olmasını hayal ettiğin anlarda, bulunduğun yerin pek bir anlamı yoktur. Sevgi bu sebeple, en sosyal ve iletişime açık kişiyi bile bazen soyutlanmış ve sosyallikten uzak hale getirebilir. Sevgiye dair yaşanabilecek her şey, gerçek hayatın ta kendisidir.


Gündüz ile gecenin el ele verdiği tepede yalnızım. Oysa biraz matematikle, çarpardım aydınlığı sonsuz kere karanlıkla. Mazereti yok dağların denize paralel gidişinin ya da bir kuşun uçtuğu göğü bilmesinin. Bazı gece yalnız, bazı gece sürü, bazı gece iki. Düşük acılık karakterinde, açık renkli iki bağbozumu. Biri ceplere gömülü sessizlik, yolda olmak vücuduna bürünmüş, Tini yaşınla yoğrulmuş, her galaksisi kırmızıya çalmış. Orada zaman boşluğa mı akar bilmem. Diğeri sus cinsinde bir hiciv, Orwell' in çiftliğinden, Mağarasından kaçmaya çabalarken, dünya nasıl da savaşıyor kollarında üçüncü kere. Bilmediler kaç mistik acı ederim dillerinde. Bazı gece Leyla, bazı gece Kays, bazı gece hiç. Tundraya serili, boynuzu düşük iki ren geyiği. Toynağı buzu kesiyorsa birinin, vakitlerden kutup ışığı. Sonu Jazz'a uzanan bir nehre akıyorum.


Uzat ellerini ve uyut beni Sophia. Karanfiller atılmadan üstüme, bir tek sen dokun bana. Onlardan önce sen dokun bana Sophia. Anlat beni onlara, herkese anlat beni. Beni sorarlarsa eğer bir tek sen anlat. Yıllarca sürecek bir özlem olduğumu söyle sadece. İsa geldikten bir zaman sonra görüşeceğimizi söyle onlara. Uzat ellerini ve uyut beni Sophia. Direnmek istiyorum ama tatlı geliyor gözümü kapatmak. Bazen ölmek isterdim, ama o bazenlerde seni tanımamıştım Sophia. Hangi burjuva ailesi doğurdu ki bizi, Ağlamak için çok geç bir zaman Sophia, Uzat ellerini ve uyut beni Sophia. Karşında bir ceset yok, karşında bir fikir ve karmakarışık bir hayat var. Tanrıdan, seni izlemek için izin istediğim zamanlarda, beni anlatışını görmek isterim. Ve her anlatışında gökyüzüne bak ve bir selam yolla. Bir süre üzülebilirsin yokluğumda, destek de çıkan olmaz belki. ağla ve yine ağla, ta ki bu ağlamaların beni geri getirmeyeceğini anladığın ana kadar ağla. Duvarın diğer tarafında ben varım Sophia. Uzat ellerini ve uyut beni Sophia. bu kalp senin için atmayacak ve ağzımdan sevgi sözcükleri duymayacaksın bir daha. İçimdeki yorgun melek sana veda edeceği için, sakın kızma. Canım Sophia, sana bahsettiğim rüyamdaki bir sözle veda edeceğimi bilemezdim, ama tekrar edip uyumak istiyorum sadece. Rüyamda sözler gördüğüm için deli sanıyordun. Karanfiller atılmadan üstüme, bir tek sen dokun bana, uzat ellerini ve uyut beni Sophia.


Sayfa sayfa çeviriyorum ömür yapraklarımı zihnimden. Bazı sayfaları boş ve kirli beyazken, bazı sayfalar ise bir hayli karalanmış. Bazı sayfalarda cümlelerin altı çizilmişken, bazı sayfalar ise yırtılıp atılmış. Ve devam ediyorum usul usul. İnce bir hışırtıyla ilerliyorum yaprakların arasında. Defterim henüz çok kalın değil, ömrümün raflarına çok tecrübeler sıralanmamış. Hepsi kendi içinde hepsi kendinde iç içe. Bazı sayfalar aşınmış, bazılarında yer izleri kalmış. Belli ki o anılara çok kez danışılmış. Bazı sayfalarda gün öylesine biterken, bazı günler sayfalara sığmamış. Şehirler geçmiş, şehirlerden geçilmiş. Farklı iklimler, yeni yüzler tanınmış. Yollar yollar aşılmış da kimden kimden geçilememiş. Rüyalar iplere asılmış, kırmızı odalarda yıkanmış. Kurusun diye beklerken, için için çağlar olmuş. Hayal sarkıtları kalmış çağıldayan umutlardan, avucunda da yolundaki sıra sıra dikitlerde yalpalamış.


Hepimiz parçalarıyız evrenin. Kimimiz en tanınmamış gezegenlerin karbonlarından akrabadır, bazılarımız henüz tanışamadığımız yıldız tozlarından araklamıştır yaşamın kaynağını. Biz iyi insanlar ise ayak seslerimizden, gölgelerimizden ve kokumuzdan tanırız birbirimizi. Artık parçaları adam edişimizle bir hikaye uyduruşumuzdan. Spare Parts 2015 yapımı belkide sinema sanatı açısından sıradan bir iş olmanın ötesine gidemeyen Sean McNamara filmi. Yönetmeninin daha önce yaptığı popüler ve sexist işlerin ötesinde bir şey yapma çabası yanında, hikayenin eşsiz oluşu filmi bir adım öne taşıyor. 90ların pazar sabahlarının o umut kokan, köpek ve çocuk kahramanlarından alıyor sinematografik köklerini. Eline bolca umut bulaştırıp girilen bir çaba. Güncel dertlerimizden biri olan kimliksiz göçmen hikayelerine gizli kapaklı, el altından yani clandestino bir bakış sunuyor. Çocuk ya da genç sıfatıyla anacağımız oyuncular döktürüyor. Standart meksikalı rollerinin aranan ismi George Lopez ve Oscarlı güzel kadın Marisa Tomei bu filmin balı, kaymağı adeta. Okul müdürü de vasat filmlerin iyi oyuncularından Jamie Lee Curtis tarafından oldukça iyi bir performansla canlandırılmış. Bütçesiyle kıyaslandığında oldukça iyi bir kadroya sahip olduğunu rahatlıkla söyleyebilirim. En önemli artılardan biri bu belkide. İmkansızların içinde Su altında çalışan bir robot yapma çabasına girmiş, kimliksiz göçmen çocuklar ve dört aylık geçici görevle okula gelen bir öğretmenin arasındaki paslaşmalarla kurulmuş senaryosu. Standart bir Amerikan rüyası da bulabilirsiniz bu filmde. Ben ise rüyanın kabusa döndüğü yerde doğduğunu düşünüyorum. Bu açıdan türdeşlerinden farklı bir yere konumlandırıyor kendini. Karakterler düşmesi gerektiği için düşmüyor, tam tersine daha bir bağlanıyorlar yarattıkları küçük devrime. Günden günde daha fazla kaybetttiğini düşündüğün anda bir kağıt parçası, öteki olanın, kimliksizlerin tutkularını yaratıyor. Yaşama çabasıyla beraber, üretiyor... Tıpkı kumar borcunu ödemek içim Kumarbaz'ı yazan Dostoyevski'ye benziyor.


Daha küçücük birer bebekken, Fred adındaki yetişkinler tarafından güvenlikleri için anne ve babalarının yanından alınıp Fredkent'e getirilen çocuklardan biri olan Rosi, geçen on iki yılın ardından küçük kardeşi Bobo ve diğer çocuklarla birlikte ailelerinin yanına geri gönderileceklerini haber alır. Bir yandan yıllar sonra gerçek evlerine, gerçek anne ve babalarına kavuşacakları için heyecanlanırken bir yandan da alıştıkları hayatı ve Fred anne-babalarını bırakacakları için üzülüp endişelenen Rosi, yeni evlerine vardıklarında endişelerinde pek de haksız olmadığını görür. Yıllardır ayrı kaldıkları yuvaları hiç de beklediği gibi değildir, gerçek anne ve babaları da öyle. Fredler tarafından, diğer tüm çocuklar gibi, sonsuz bir anlayış ve şefkatle büyütülen Rosi, gerçek anne ve babasının ona düşman gibi davranıp şiddete başvurmaktan hiç çekinmediği bu ürkütücü yerde küçük kardeşi Bobo'yu korumaya ve gerçekte neler olup bittiğini ortaya çıkarmaya kararlıdır. Ne var ki gerçekler on iki yaşındaki bir çocuğun anlayamayacağı kadar korkunçtur. Özgün adı Children of Exile olan 307 sayfalık roman geçen ay GO! Kitap tarafından dilimize kazandırıldı. Goodreads puanı 3.84 olan kitap serinin ilk kitabı ve yazarın The Shadow Children, The Missings, The Pallace Chronicles ve Under Their Skin olmak üzere 4 serisi daha var. Bunlar çevrilir mi bilmiyorum ama Sürgün Çocuklar nispeten daha yeni bir seri, bu yılın eylül ayında baskısı yapılmış. İlk okunduğunda kafa karıştıran ve ilgi çekici olan arka kapak yazısı yüzünden kitaba çok daha büyük beklentilerle başlayabilirsiniz. Kardeşini korumaya çalışan daha 12 yaşındaki bir ablanın gözünden anlatılan kitap biraz da çocuk olmanın ne demek olduğunu da anlatıyor. Ailesi tarafından sevilmek istenen bir çocuk. Kitabın başlarında ütopya gibi Fred Kent'ten ayrılmak zorunda olan en büyüğü 12 yaşında olan çocuklar için yeni gittikleri, asıl yuvaları olduğu söylenen yere ulaşmak tabii ki de zor olacaktır. Kitap yaşı ilköğretim civarında olan çocuklar için biraz fazla şiddet içeriyor bana kalırsa. Hiç bekledikleri gibi karşılanmayan çocuklara karşı yapılan şiddet, şiddetin sözlüsünün bile yasak olduğu yerden gelen küçükler için şok etkisi yaratıyor, keza okuyucu için de öyle. Sayfalar ilerledikçe bir şekilde artan gizem son sayfalara kadar sürüyor ama yeterince tatmin eder mi, işte bu beklentinize kalmış biraz. 12 yıldır neden evlerine gidemediklerini Fredlerin çünkü orası tehlikeli demeleriyle yetinmeyen tek bir çocuk var, Rosi'nin eski arkadaşı Edwy. Fakat karakter üzerinde çok durulmamış, sadece Rosi'nin ve okuyucunun sormasını istediği soruları sorması için yazar tarafından koyulmuş bir karakter, daha sonraki kitaplarda ön plana çıkabilir izlenimi veriyor. Sadece Rosi üzerine odaklanılmış tek karakterli bir roman olması, eksik yanlarından biri. Farklı karakterler ile hikayeyi ve yarattığı dünyayı renklendirse belki çok daha akılda kalıcı bir roman olabilirdi. Sonuç olarak şiddet konusunda en büyüğü 12 yaşındaki çocukların olduğu bir kitaba göre eli biraz bol davranmış yazar. Sorduğumuz soruların hepsine cevap bulamasak da okuyucu olarak en azından Fredlerin ne olduğunu öğreniyoruz. Biraz daha detaylı bir dünya yaratabilseydi, biraz daha fazla karakterle ballandırsaydı hikayesi eminim çok daha güzel bir seri başı olurdu. Fakat ilk kitap olduğu için giriş niteliğinde sayılır ve bir sonraki kitabı merak ettiren bir sona sahip. Spoiler vermek istemiyorum, ne söylesem kitapla ilgili muhtemelen bir şeyler çıkarırsınız, o yüzden eğer biraz daha farklı bir şey okumak istiyorsanız ve bir çocuğun gözünden okumak size sıkıcı gelmeyecekse, tavsiye edeceğim bir kitap Sürgün Çocuklar.


Bazen bazı şeyleri hiç yazmamayı dilersiniz ya, hani şu an kalemimden dökülecekler de tam olarak o aslında. Yazıyı hazırladığım vakit tam olarak 17 Şubat Cumartesi 2018 ve saat 21:26'yı göstermekte. 8 Mart Dünya Kadınlar Günü'ne 19 gün var. Her yıl ısrarla yürüyüp hiçbir kazanım elde edemediğimiz gün hani. Yalnızca feminizm tişörtü giyip yürüyüşlere katılıp stres atmanın kadın hakları savunması olarak göründüğü bir dönemden belki de fazla şey bekliyorum, aptalca. Sosyal medya sayesinde acı bir haberle boynum büküldü ve beraberinde tüm yakınlarım yine gözümün önüne geldi. 4,5 yaşındaki bir çocuğun cinsel istismar adı altında vahşi şekilde kurban edildiği bir haber geldi. Babası, öz babası, bu çocuğa ve annesine tecavüz ediyor. Öyle vahim bir durum ki, annenin kanseri ilerliyor ve çocuk tuvaletini bile tutamayacak vaziyete geliyor. Bitmemişti; aynı anda 3 yaşındaki bir çocuğun tecavüz yüzünden iç organlarına kadar parçalandığını okudum ve dedim, bu eski haber. Yani, eskimiş. Olmuş bu daha önce. Ben bile bunu deyip geçecektim daha fazla üzülmemek için ama eski değilmiş. O minik bebek kadar tazecikmiş haberi de. Öylesi alışmışız ki bunları duymaya, geçilecek haber olmuş istemsizce. Ocak ayı itibari ile 28 kadın öldürüldü ve cinsel şiddet de istismar da devam etmekte. Bazen dünya dursun, bir şey olsun, dünya kalmasın, dünya kalsın insanlar bir toz bulutu olsun istersiniz ya hani, ben de sadece bunu istedim. Pisliğin temizlenmesi için koca okyanuslar bile yetmeyecekti ve ben sadece artık insanlar kalmasın, yok olsun istedim. Olmadı. Ve böyle zamanlarda olmayacak duaya amin demenin ne demek olduğunu çok daha iyi anlıyorum. Aşklar yitirdim, sevdiklerimi yitirdim ve keza hayallerimi yitirmekten korktum; yazdım. Ağlayarak yazdığımı, gülerek yazdığımı, hissizce yazdığımı biliyorum ancak ilk kez her gözyaşı damlam akarak kalbime nüfus ediyor ve ben ilk kez böyle yazıyorum. Biz birlikte Türkiye'yiz, biz kardeşiz cümlelerinin ardında kocaman bir 'kardeşin duymaz' gerçeği yatıyor. Birileri öldüğünde teker teker ölüyoruz, habersizce. Satır aralarında kaybolurken yitirilenlerin isimleri, biz yitirilmiş boşluklara yazıyoruz tüm isimleri; faydasızca.


Merhaba... Ve mutlu günler olsun. Şimdi size üç yıl sonra, çekileli elli yıl olacak bir filmden bahsedeceğim. İzleyenler vardır elbet. Benim gibi yıllar önce listesine alıp yeni izleyenler de olabilir. Belki de bir gün bir televizyon kanalında denk geldi ve bir kısmını kaçırarak izlediniz ya da hiç izlemediniz. Filmin adı: Taxi Driver. Robert De Niro'nun gençlik yıllarındayken başrolünde oynadığı bu film New York'un kasvetli ve sıkıcı sokaklarında geçiyor. Uykularına veda eden Travis, boş boş dolanmaktansa bir işe girmek ister ve geceleri taksi şoförlüğü yapmaya başlar. Vietnam savaşından yeni dönmüştür ve hayata uyum sağlamakta zorlanmaktadır. Uykusuzluk ve yalnızlık ile geçen günlerde bir kadına ilgi duyar ama ilk görüşmesinde başarısız olur. Dışarıda yapayalnız bir insandır. Birlikte çalıştığı arkadaşlarına yabancı, kısacası her şeye yabancıdır gerçek hayatta. Ta ki Iris isimli on üç yaşında olan o kızı görene kadar. Iris'in hayat kadını olmaya zorlandığını görünce onu kurtarmaya karar verir. Olaylar, sonrasında bu amaçla gelişir. Bu arada Iris'i Jodie Foster oynamaktadır. Filmde pek çok mesaj var. İzledikten günler sonra bile beni düşündüren şeylerden biri, insan psikolojisinin saç kesimine etkisi olmuştu. Bir de son dakikalarda Travis'in koltukta bilincini yitirdiği sahne çok etkileyiciydi. Yönetmen Martin Scorsese ve senarist Paul Schrader'ın ve tabii ki Robert De Niro'nun çok iyi iş çıkardıkları bu film sinema tarihinde başyapıtlar arasında yerini almış ve bunu fazlasıyla hak ediyor.


Nevin'e böyle sessiz naralar attıran altındaki otomobildi: gümüş rengi gıcır gıcır bir şirket arabası. Sıfır kilometre. Onun için alınmıştı. Kariyerinde bir dönüm noktasıydı bu, başarısının tartışmasız kanıtı. Ne çok insan var caddede, sanki kimsenin çalışmaya ihtiyacı yok gibi bu semtte. Şimdi bir de şikayete gider müdürüne. Yarın hemen gerekli kişilerle konuşmalı, yoksa bunlar işi ta genel müdüre taşırlar. Bu satışçılardan arkadaş olmaz, insanı arkadan vururlar valla! Eve gidince bir salata yapacak, sadece salata yiyecek. Kilo vermem lazım, daha fit görünmem için iki kilo vermem şart. Eşya taksitleri bitsin biraz da yeni kıyafet almalıyım ayrıca. Ürün sorumlusu kızlar ne şık, ne pahalı şeyler giyiniyorlar öyle. Geçen gün toplantıda genel müdür nasıl da takdirle baştan aşağı süzdü onları. CD'deki Sana kırmızı çok yakışıyor diyen şarkı bitmiş, bir sonraki başlamıştı. Yeni şarkı Nevin'e hiçbir şey ifade etmiyor, dinliyor öylesine. Arabasını caddenin en sol şeridinden sürüyor ağır ağır. Camını kapatıyor Nevin. Yoruldum, niye girdim bu caddeye sanki. Niye ilerlemez bu trafik. Bir grup liseli kız kaldırımdaki banklarda oturmuşlar, heyecanlı heyecanlı bir şeyler konuşuyor, bir yandan da çığlık çığlığa kahkaha atıyorlar. Kapalı camdan içeri giriyor çığlıkları. Dönüp bakıyor Nevin. Okul üniformaları üstlerinde, saçlar salık, bir tanesininki röfleli gibi, etekler bu kadar kısa mı, yoksa belden mi kıvrılmış belli değil. Bacaklar çıplak, soket çorap, converse ayakkabılar. Kendi lise yıllarına gidiyor Nevin'in aklı. Etek boyunu cetvelle ölçerdi müdür yardımcısı lisedeyken, saçlar yanlardan iki örgü olacak mutlaka. Parka giymek yasaktı bir de. Yine de giyerdik isyandan. Ergen muhalefeti kılık değiştirmiş şimdilerde. Radyo tuşuna basınca CD otomatikman teypten çıktı ve açılmış son istasyondaki radyo frekansı devreye girdi. Cem Karaca ustama dedim ki bugün giymeyim tulumları diye yakarıyordu çalan şarkıda, tamirci çırağının ağzından. Nevin belki yıllar var, duymamıştı bu şarkıyı. Dondu kaldı. Son bölümü bağıra bağıra söyledikleri lise günlerine ışınlanmış gibiydi. Sihirli bir ana denk gelmiş ve o an uçup gidecek, kimse farkına varmayacakmış gibi panikledi. Ruhunu sıkıştıran şeyi bulmuş da bunu herkesin duyması gerekiyormuşçasına hızlıca açtı arabasının camını. İçinde hem ümit, hem de yılgınlık taşıyan sesiyle Durdu zaman, durdu dünya, girdi içeri kapıdan... derken Cem Karaca, Nevin de soluğunu tuttu. Ta ki arabasını tamir ettiren zengin kızın ...kim bu serseri diyen sözüne kadar. Cem Karaca'nın sesi de tamirci çırağının ümidi gibi burada kırılıyordu. Ciğerlerine çok büyük bir soluk çekti Nevin, sonra Cem Karaca ile birlikte tüm caddeye haykırdı son dizeyi, defalarca: işçisin sen, işçi kal, giy dedi tulumları. Gözündeki yaşlar görüş açısını bozmuş, altındaki parlak gümüş renkli otomobil o dakika kocaman bir kabağa dönüşmüştü.


Bunun üzerine dünya üzerindeki bütün din adamları kendi inançlarına mensup diğer insanlarla bir araya gelip durumu istişare etmek için telaşe içerisinde toplanmaya; inanmayanlar ise bu şiddetli sesin nereden geldiğini ve ne anlama geldiği konusunda tartışmaya başladılar. Durumu fırsat bilip kendini Tanrı'nın elçisi ve habercisi olduğunu iddia eden insanların sayısı her yerde çoğalıyordu. Suç işleyen mahkumlar bulundukları hapishanelerde ibadet edebilmek için gerekli imkanların sağlanmasını istiyor ve ibadet, dua için birbiriyle yarışıyordu. İşlediği suçu gizleyen ve yakalanmamış olanlar ise suçlarını itiraf etmeye, teslim olmaya başlamışlardı. Birçok politikacı ve hükümet yetkilisi işlediği suçlar nedeniyle affını isteyerek görevlerinden istifa etti. Kiliseler, Camiiler, Sinagoglar, ibadetin yapılabileceği her mabet hıncahınç dolmuş; bütün herkes inancının gereği olan ritüelleri yerine getiriyor, dualar ediyordu. Her şey ücretsiz verilmeye, her şey ikram edilmeye başlanmış, ürün karşılığında kimseden para talep edilmiyordu. Dünyayı, daha önce hiç görmediği bir sükunet ve inanç telaşesi kapladı. Din adamları ve filozoflar ise büyük bir kargaşa içerisindeydi. Dünyanın her yerinden farklı inançlara mensup dini temsilciler ve filozoflar, bu konuyu görüşüp ortak bir fikirde buluşmak için Kudüs'te bir araya geldiler. Dini temsilciler arasında inanç tartışması başladı ve herkes bir diğer inanca mensup olan dindarları kendi dinine davet etmeye başladı. İnanç konusunda kararı olmayan filozofları kendi tarafına çekmek isteyen din adamları ise birbirleriyle yarıştılar. Bütün insanlık, yayına aktarılan bu tartışmayı yerel ve ortak medyadan dinliyor ve izliyordu... İnanç ve kavram karmaşası bütün kulakları kaplamış ve yeryüzünün en güçlü ideolojileri olan bilim ve inanç kavga etmeye başlamıştı. Yahudileri temsil ettiğini söyleyen din adamı, herkesi günahlarından arınmak için sinagoglara ve ağlama duvarına davet etti. Hristiyan bir kardinal ise kurtuluşun ancak Kilise ve Katedralde olduğunu savunurken; Müslüman bir vaiz ise şehadet getirilmesi ve namaza durulması gerektiğini söyledi. Bilim adamları sadece düşünüyordu... Nasıl karar vereceklerini, ne yapacaklarını bilmiyorlardı. Dünyanın her yerinde çan, ezan ve hazzan sesleri birbirine karışarak yankılanmaya başladı. İnsanlar kendi inancının hak olduğunu savunarak karşı görüşe sahip diğer insanları inancına davet etmek için yollara düştü. Din temsilcileri ve Filozoflar arasında ise henüz bir ortak bir fikir sağlanamadı ve vakitlerinin çok az kaldığını söyleyerek son bir saatte neler olup biteceğini birlikte izleme kararı aldılar. Bütün izleyicilerin bilgisine ulaşan bir son dakika haberi dünyayı sarstı... Bütün dünyaya, İstanbul'da, Beyoğlu'nda bir kadının Tanrı ile görüştüğünü ve buna şahitlik edenlerin de olduğu bilgisi yayıldı. Haber Kudüs'e ulaştığında ise dini temsilciler bu kadının kendi inançlarına mensup olan birisi olduğu konusunda birbirleriyle tartışmaya başladılar. Kadını görmek ve ona dokunmak isteyenler arasında büyük bir izdiham yaşanıyordu. Medya kuruluşları kadını görüntüleyebilmek için birbiriyle yarışıyordu. Sokağın ortasında etrafında feryat edip ağlayarak ona dokunmak isteyen ellerin arasından sıyrılıp kameraların önüne gelen bir yüz belirdi. Gülümsüyordu... Daha önce kimsenin yüzünde görünmeyen bir gülümsemeydi bu. Beyoğlu'nda bulunan din adamları ve filozoflar kadının etrafını sardı. Bütün gözler kadının üzerindeydi. Herkes Tanrı'yla ne konuştuğunu, onu nasıl görebildiğini merak ediyordu. Kameraların önünde sadece din adamları, filozoflar ve yarı çıplak bir kadın duruyor, büyük bir sessizlik içinde soruların cevabı bekleniyordu. -Bu kadın dinsiz bir fahişe! Tanrı asla onun yüzüne bakmaz, o bir yalancı! Hristiyan din adamı söze girdi ve Sessizlik! diye bağırdı. O her yerdeydi. Ve her şeyin içinden, özünden bana fısıldıyordu.


Tavuksuz köyün sakinleri olarak bizlere zeytin sunulmakta... Denklem çok basit: sekiz adet zeytin yersen bir yumurta yemiş kadar olursun. Elimizdeki değerleri en verimli şekilde kullanabilmemiz için, benzetmelere başvurmaktan başka çaremiz kalmadı. Bir kez yaratıldık ve ölene kadar geçen süreçte her duyguyu tatmaya çalıştık. Sekiz zeytin yiyerek bir yumurta faydasına ulaşmaya çalıştık. Dile gelecek olsa şu zeytin ağacı, sanır mısın seni kovalayacak? Paylaşmak istemez mi tüm verimini sizlerle? Zeytin ağacına oranla tavuklar ise tam bir bencillik gösterecektir! Dile gelecek olsa şu tavuklar, sanır mısınız sizlere kucak açacak? Çocuklarını tüketen zalimlermişsiniz siz! Onlar öyle söyler. Tüm varlığınızı paylaşın diyecekler size ama nafile. Zeytin ağacı gibi olamayacaksınız işte! O değerli ürünlerini nasıl da karşılık beklemeden dağıtıyor, fakat sizler saklamaktan başka bir şey öğrenemeyeceksiniz.


Burnunun üzerine düşen minik bir yağmur damlasıyla kafasındaki düşüncelerden uzaklaştı. Sokak lambaları yavaş yavaş yanmaya başlamıştı. Önce kısa direkli olanlar yanıyordu bir bir. Çok şaşırmıştı. O hepsini aynı anda yanıyor sanıyordu. Sarıdan turuncuya, turuncudan kahverengiye bürünen sonbahara baktı. En sevdiği renkler o sıcacık geçişlerle yolun kenarını süslüyor, içini ılık bir gülümseme ile sarmalıyorlardı. Parıldayan bir öğrenci olamamıştı hiç, ortanın biraz üzeri diye tanımlıyordu kendisini. Sahi bu neye göre ortaydı? Çok güzel bir sesi vardı mesela. Harika fotoğraflar çekerdi. Kar kış demeden hafta sonları en az bir saat koşardı. Çok yorgun hissettiği dönemlerde bile sporunu aksattığı olmazdı. Sayılı arkadaşı vardı ve birlikte ağızları acıyıncaya kadar gülerlerdi. Evde elinden geldiğince annesine yardım ederdi. Annesi ve babası, o üçüncü sınıftayken ayrılmışlardı. Odasına ikisinin birden gelip sarıldıkları o günü asla unutamıyordu. Hava buz kesmişti adeta. Aynı etkiyi birkaç dakika önce yine yaşamıştı. Annesi adeta bir bomba bırakmıştı kucağına. Öyle ilginç bir patlama olmuştu ki... Üşüten, titreten bir bombaya maruz kalmıştı. Saliseler içinde paramparça olmuş bir buz kütlesi gibi. Böyle bir şeyi nasıl yapardı aklı almıyordu? Yaptığı değil sakladığı bu sırrı nasıl bunca yıl içinde taşıyabilmişti? Öfkesi çığ gibi büyüyordu içinde. Kendine gelir gibi olduğunda yan sandalyede gölge gibi duran çantasını kaptığı gibi dışarı atmıştı kendisini. Yalnızlığını fark ettiğinde saatler geçmiş ve kendisini bu ışıklı caddenin kalabalık kaldırımında bulmuştu. Şu anda düşündüğü nereye gittiği ya da gideceği değildi. Geçmişi bir yumrukmuşçasına boğazını tıkıyordu. Bileğinden kesip atmak istese de yapamıyordu çünkü kendi yumruğuydu. Karşılaştığı her ağız, annesinin art arda söylediği o beş kelimeyi tekrarlıyordu. Çantasında titreyip duran telefonu artık titremeyi bırakmıştı. Şarjı bitmişti belki de. Kendisini o telefona benzetti ve akşamın geceye dönmeden önceki griliğinde en yakınındaki kaldırım taşına çöküverdi. O da ne? Sağ elinde, buruşturulup top haline getirilmiş beyaz bir kağıt vardı. Islanmıştı. Annesi tutuşturmuş olmalıydı eline. Ne ara vermişti acaba? Okuyup okumadığını hatırlamıyordu. Titreyen elleriyle kağıdı açtı. Mürekkebi akmış harfler, çözülmeyi bekleyen bir bilmece misali tam karşısından ona bakıyorlardı. Çocukluğunda en sevdiğimi mevsimi, yazı beklerdi. Eriyen karlara bakıp, dinmeyen yağmurların sesini dinleyip hayaller kurardı. Köylerine çıkan o ağaçlı yol girerdi düşlerine. Dili boyanmış olarak inerdi karadut ağaçlarından. Ağzında o mayhoş tatla uyanırdı. Yüz yirmi üç ya da bir iki üç... Sıralamasını sevmişti. Bunu iyiye işaret olarak gördü. Kalın bir perde arkasından sızan ışığa baktı bir süre. Bahçe kapısına, basamağa dizilmiş içi boş saksılara, duvar kenarına yaslanmış küreğe, dökülen yapraklara. Ya şimdi atmalıydı o adımı ya da sonsuza kadar gelmemeliydi bu yere. Adını koyamadığı özlem miymiş bunca sıkıntısı? Tam on sekiz yıl boyunca, demir parmaklıklar ardından yükselen sessiz çığlıklar ulaşmış meğer her gün her gece. Dayısına baba dedirten, o zalim ayrılıkla kahrolmuştu. Babasının kanlı ellerini görmüştü toprağının üzerinden, ona lanetler etmişti içinden.


Durgunluk sebebi olarak hep olumsuz önermeler yapılır. Aile, arkadaşlar, sevgili bunların sebebidir genelde. Moral bozukluğu, keyifsizlik anlık olarak onlara bağlanır. Keyifsiz olunur dışarı çıkılmaz, arama yapılmaz, konuşulmaz. Hatta o gün durgunluk bir okyanusun durulması gibi olur. Peki geleceği için durgun olan kaç insan vardır acaba? Geleceği düşünüp ruhi durumu belirsizleşen ve git gide dibe çöken. Sürekli anı yaşamayı tercih ettiğimiz için pek tercih etmeyiz geleceği düşünmeyi. Gelecek yılı bırakın, gelecek saniyeyi bile... Aman deriz, geçeriz. Aslında bu önemsememe değil, gerçekle yüzleşememe korkusudur. Herkes gelecekte ne olabileceğini ya da olamayacağını az çok tahmin eder ancak dile getirmez korkulardan ötürü. İstediğimiz iş, okul, aile, hayat olmayacak diye korkarız. Korkunun bize kaybettirdiğini görmeyiz belki de görmeyi istemeyiz. Korkuyu yenmenin yolu onu görebilmektir ve sonra ise yenebilmek. Bu günümüzü değiştirirsek, gelecek bize yeni koşmaya başlayan bir çocuğun gülümsemesi gibi gelecektir. Gelecek korkusu yaptığımız tembelliklerin sonucudur. Bir düşünün çalışıp çabalayan insan ile sadece düşünerek geleceği gözleyen kişilerin düşünceleri aynı mıdır? Değildir. Birisi elinden gelen her şeyi yaptığı için korkusuz ve daha rahattır. Yarın olmasa bile ertesi gün olacak bilir. Peki ya diğeri? Sürekli tedirgindir, düşüncelidir. Ya olmazsa duygusu kabarıktır çünkü olması için bir şey yapmamıştır. Evren çabaya bakar, azme bakar. Tembellik yapıp inanırım demekle olmadı ve olmayacak hiçbir zaman. Evet inanmak başarının yarısıdır peki ya diğer yarısı? İşte o ise azimle çalışmak ve umudu hiçbir şekilde kaybetmemektir. Umudun bittiği yerde kaygı, korku ve hüsran başlar. Bu tembelliği geride bıraktığımız an güzel ve farklı bir boyuta ulaşıyor olacağız. Her şey bizim elimizde aslında bir nevi. Bir yol bul onu seç, tüm olumsuzlukları, tembelliği bırak hedefine odaklan ve öne geç. Mükemmel bir yazı özenle seçilmiş cümleler biraz carpediem biraz kaygı yaşamın kağıda dökülmüş hali tebrikler.


Gece uyku tutmamıştı İsmail'i. Bir ara gözleri kapansa da derin uykuya dalamadı. Vaktinden önce kalktı. Yarım ekmeğin arasına peynir koydu, birkaç parça da domates. Çay demlemek bile içinden gelmedi. Oysa ne de severdi çayı. Üşenmez her sabah gün doğmadan kalkar çayını demlerdi. Bu sabah heyecanı elini bağlamış, çaydanlığı ocağa koymasına izin vermemişti. Ekmekten kopardığı ilk lokmayı çiğnerken yüzünü kaplayan gülümsemeyi görenin aklından kim bilir neler geçerdi. Nereden bileceklerdi yüreğine sığmayan coşkunun sebebini. Yıllardır beklediği fırsatı sonunda yakalamıştı. Delikanlılıktan beri içinde büyüttüğü hayline kavuşacak olmanın heyecanı yüreğinden taşıyordu. Yarım ekmeğin arasına sıkıştırdığı kahvaltısını adeta yuttu. Aynanın karşısına geçti. Elinin tersiyle yanaklarını kontrol etti. Gece yatmadan önce sakalını kesmişti halbuki. İçinden taşan coşkunun önünde duramadı. Tıraş sabununu aldı. Fırçanın taşıyabildiği kadar köpükle sıvadı yüzünü. Tıraş bıçağı zorlanmadan görevini tamamladı. Kimseyi uyandırmadan salona geçti. Eşi akşamdan giysilerini hazırlamış koltuğun üzerine bırakmıştı. Zamanı çoktu, acele etmeden giyindi. Koltuğa oturdu. Kimsenin umursamayacağı hayallere daldı. Saate baktı. Yola düşme vakti gelmişti. Sefer tasını koyduğu sırt çantasını aldı. Çantayı omzuna atmadan orta bölmesinin fermuarını açtı. Küçük poşeti yokladı. Yerinde duruyordu. Yıllardır içinde büyüyen hayali ile parmakları arasında naylonun çizdiği ince sınır duruyordu. İsmail işyerine vardığında güneş henüz yükselmemişti. Yeni mesai arkadaşları ortalarda görünmüyordu. Soyunma odasına geçti. Üzerindekileri çıkardı. İş elbisesini giydi. Botunun bağcıklarını bağladı. Aynanın karşısına geçti. Üstünü başını kontrol etti. Her şey yerli yerindeydi. Yaklaşan sesleri işittiğinde telaşlandı. Son kez aynaya baktı. Sırt çantasını aldı. Duvar dibindeki arkalığında çalıştığı belediyenin adı yazan banka oturdu. Mesai arkadaşları içeri adım atmadan çantadaki poşeti yokladı. İnce sınırı aşmaya vakit yoktu. Onun varlığını naylonun arkasından hissetmek bile mutlu olmasına yetmişti. Sekiz adam içeri girdi. İkisinin gözlerinden uyku akıyordu Üzerlerinde mesai elbiseleri. Lacivert pantolonlarının altında siyah botları. Lacivert montlardaki turuncu şeritler tekdüzeliği bozuyordu. Giysilerin renkleri solmuştu. Botları da boyaya hasret. İsmail kadar değilse de keyifleri yerindeydi. Gülümseyerek bakan İsmail'i gördüklerinde şaşırdılar. Yabancıları değildi. Yine de ne diyeceklerini bilemediler. Merhabalaştılar. İsmail ne yaptıysa kendini verip de mesai arkadaşının anlattıklarını can kulağıyla dinleyemiyordu. Anlamış gibi arada bir başını sallıyordu. Çöp kamyonu gürültüyle hareket etti. Çıkış kapısına ilerledi. Sürgülü demir kapıdan çıkıp sağa yöneldi. Ağır ağır yol alan kamyonun hızlanmasını sabırla bekledi İsmail. Çok geçmeden mahalle arasına saptılar. Canı sıkıldı. Hayallerine kavuşması gecikiyordu. Çöp kamyonu daracık sokaklarda ilerlemekte zorlanıyordu. Kimi zaman dakikalarca yolun açılmasını beklediler. Boşaltılan her konteynerle koku biraz daha artıyordu. İsmail aldırmadı. Canı sıkılsa da umudunu kaybetmedi. O an mutlaka gelecekti. İsmail teklifi kabul etmedi. Basamaktaki yerini aldı. Tutamağa yapıştı. Çöp kokularını ortalığa yayarak ilerleyen kamyon çok geçmeden dar sokakları geride bıraktı, anayol girişine ulaştı. Kırmızı ışığın yeşile dönmesini beklediler. İsmail yaka cebinden çıkardığı güneş gözlüğünü taktı. Fularını düzeltti. İçi içine sığmıyordu. Yeşil ışık yandı. Çöp kamyonu sarsılarak hareket etti. Ana yola çıkan şoför gaza bastı. İsmail'in çocuksu coşkusu içinden taşıyor, gülümseyen kostümünü giyip dudaklarına oturuyordu. Şoför vakit kaybetmeden işini bitirip keyfine bakma derdindeydi. Araç biraz daha hızlandı. İsmail, bir an önce keyif çatmak isteyen şoförün aceleciğinin rüzgarıyla yüreğinden taşan duyguların yelkenini şişiriyordu. Karanlık salonun ortalarındaki koltukların birinde oturan delikanlı gözlerini kırpmadan perdeye bakıyordu. Filme üçüncü gelişiydi. Son kuruşu gişede bırakmıştı. Cebinde metelik kalmasa da değerdi. Filmin unutamadığı o sahnesinin gelmesini sabırsızlıkla bekliyordu. Sonunda beklenen an gelmişti. Tek bir sahneyi bile kaçırmamak için pür dikkat kesilmişti. Sarışın, spor giyimli delikanlı üstü açık kırmızı arabayı kaldırımda bekleyen genç kadının önüne çekti. İnmeden arabanın kapısını açtı. Sarı saçlarını savuran genç kadın bahar duygusu yaratan elbisesiyle sağ koltuğa oturdu. Uzun saçlarını topladı, sağ omzundan göğsüne doğru saldı. Adam, kadının sol yanağına öpücük kondurdu. Güneş gözlüğünü taktı, gaz pedalına yüklendi. Gençliğin coşkusu tekerlere taşınmıştı. Otomobil hızla uzaklaştı, gözden kayboldu. Birkaç saniyelik boşluğu dolduran şarkının eşliğinde otoyolda hızla yol alan otomobile kamera yaklaştı. Gözlüğün camını aşan otoyol hızla adamın içine doğru akıyordu. Şoförün lacivert fuları kendini rüzgara bırakmıştı. Sarışın genç kadın ince boynunu sarmış rengarenk fuları sol yanına almış rüzgarla dans ettiriyordu. Saçlarının özgürlüğü tarifsizdi. Uzaklardaki dağların önünden geçerken fularlar sarmaş dolaş oldu. Çöp kamyonu hızlandıkça fular geriye doğru koşturuyordu. İsmail gözlerini kapadı. Beyaz perdede çöp kamyonuyla otomobilin yanından geçip gitti. Fular yalnızdı. Kavuşmanın coşkusunu yaşayamadı. Hayal kırıklığıyla temizlik işçisinin boynuna sarıldı. Çöp kamyonu içindekileri boşaltacağı yere gelmişti. İsmail bir haftaya kalmadan güvenlik kurallarına uymadığı gerekçesiyle eski görevine iade edildi. Hayal kırıklığının ağır yükünü sırtlamış, elinde süpürge, sokağa dağılmış film karelerini süpürüyordu artık. Günler sonra önüne çıkan film karesini gördüğünde çantayı açtı. Lacivert fuları çıkardı. 'SON' yazan kareyi fularla sardı. Gürültüyle yaklaşan çöp kamyonu önünden geçerken lacivert fular içinde sakladıklarıyla çöp kamyonunu boyladı.


Kim ne derse desin... Önünde saygı ile eğilip şapka çıkartılacak, yegane filmlerden biriyle karşı karşıyayız. Filmi izlerken özellikle arkadaşlarımın vereceği tepkileri tahmin ederek, gerginlik içerisinde izledim desem yalan olmaz. Çünkü bu filmi anlamak için ya iyi bir sinema-okuryazarı olmak ya da çok yakınınızdaki birini kaybetmiş olmanız gerekir. Filmdeki baş karakterlerimiz Amelia ve Samuel de çok yakınlarını kaybedenlerden. Amelia tam da Samuel'i doğurduğu zaman kocasını kaybetmiş, Samuel de haliyle babasıyla hiç tanışamamıştır. Aslında filmi korkunç yapan da budur. Film hiç korkunç değil, üff ya çok sıkıldım, lanet olsun buna mı zaman harcadım ben yorumlarını yapan izleyiciler, kanımca daha hayatın çiftesini henüz yememişler ki filme bu açıyla bakmaktalar. Film, en yakınınızı kaybetseniz, siz nasıl tepki verirdiniz? sorusuyla sandığımızdan da korkunç bir yapım. Küçüklüğü benimki ile denk gelenler, Hugo'nun kitabı ve kasetinin de çıktığı zamanları hatırlayacaklardır. Hugo, Hugoline'ı kurtarmak için çıktığı macerada bir mağaraya girer ve orada bir ses ona şöyle der : Hugo! Korkularımızı kendimiz yaratırız! Korkularının üstüne gitmelisin! Senin bu yolda en büyük yardımcın sevgi dolu kalbindir! Sende de sevgi dolu bir kalp olduğuna eminim! Filmimiz tam da bu doğrultuda evrimleşmeye başlar. Bu büyük kaybediş travması, annede de oğlunda da o kadar büyümüştür ki; şizofreniyle karışık yürüdükleri bu yoldaki tek yardımcıları, birbirine dokunan sevgi dolu kalpleri olacaktır. Çok yakınlarını kaybedenler bilirler. O gidişi inkar ettikçe büyür korkularınız. Hala geçmişe sığınmak, oradan medet ummak istersiniz ama boşunadır. Size tek getirisi; asosyalliğin fevkinde bir hayat, gerçek-hayal çıkmazı, korku ve gözyaşı dolu bal kaymak geceler olacaktır. Bundan kurtulmanın tek bir yolu vardır: Durumu zor da olsa kabul etmek. Bu bağlamda filmin umulmadık bir sonla bitmesi, kimilerine kahkaha attırması, kimilerine ise hadi oradan! dedirtmesi tüm bunları yaşayanlara tam da olması gerektiği gibi dedirtecektir tüm bunların aksine. Ya tüm bunlarla yaşamayı artık kabul edeceksiniz ya da şizofrenik dönemin son evresinde en gediklisinden bir hasta olup çıkacaksınız. Anne ile oğlu bir hastalığın ayıramayacağı gerçeği de filmde öncelik kazanarak, sayın Babadook'u ehlileştirme çalışmaları ile sonuca varmakta yapımımız. Bu arada Babadook demişken, çocuk kitabındaki Baba dook dook dook sözcükleri size de Bloody Mary, Bloody Mary, Bloody Mary yi ya da Candyman'i, hiç olmadı Beter Böcek'i de anımsatmadı mı? Ya da Babadook'u gördüğünüz ilk sahnede benim gibi Aaa! Anam bu Nosferatu! diye bağırmadınız mı? 1920 Alman dışavurumculuğu; donuk atmosferi, ışık-gölge kullanımlarıyla kendini fazlasıyla hissettirmekte bu bağlamda. Çok da iyi olmakta, çünkü günümüzün klişeleşmiş Amerikan korkusundan bu şekilde sıyrılıp; gözlerimize hitap eden farklı bir filmle baş başa kalıyoruz. Tabii bu kadarla bitmiyor: Çiçeği burnunda yönetmenimiz Jennifer Kent, Amelia'ya eski korku filmlerini izleterek onlara olan saygısını da sunmayı ihmal etmiyor. Peki Alzheimer hastaları için çalışan Amelia'nın, burada çay götürdüğü kadının adının Norma olması; sonrasında şahsını eli bıçaklı anne olarak görmemizle ne kadar doğru orantılı sizce? İşte tüm bu göndermeler ve daha sayamadıklarımız, filme olan hayranlığımızı da kat be kat arttırıyor. Laf arasında şundan da bahsetmezsem gözüm açık giderim: O Babadook kitabını tasarlayan şahsı yürekten kutluyorum. En kısa zamanda satışa sunulması gerektiği kanısındayım. Bakmalara doyamadım. Aslında trajik bir filmin senaryosunu alıp, ben bunu korkunun üstüne bir oturtayım bakayım diyen yönetmenimiz Kent'i bu cesur hareketinden ötürü, tekrar tekrar tebrik etmek gerek. Sonunda tüm dini klişelerden kurtulup bu işe el atan birilerini görmek, biz eleştirmenler adına bir hayli sevindirici. Film hakkında son bir şey söylemek gerekirse; yaşadığımız dünyada en zor olanın insan olmak olduğudur. Acısıyla tatlısıyla yaşadığımız bu hayatta, acılar her zaman mutlulukları gölgelemekte daha usta olmuşlar ve insanın hayatını zehir etmeyi pek iyi bilmişlerdir. Yönetmenimiz de bunu bilerek, acıların en korkuncunu tokat gibi yüzümüze çarpmış; alın size korku! Bundan daha korkunç ne olabilir ki yi bilinçaltımıza layıkıyla yerleştirmiştir.


The Conjuring, diğer adı ile Korku Seansı. Konusunu gerçek bir hikayeden alan film, doğaüstü olayları inceleyip aydınlatmaya çalışan dünyaca ünlü çift Ed ve Lorraine Warren'ın karşılaştıkları ürkütücü bir vakayı ele almaktadır. Ed ve Lorraine Warren olay araştırmaları ile ilgili verdikleri bir konferansda bulunan Perron ailesinin gözlerden uzak çiftlik evi nedeni bilinmeyen karanlık bir varlık tarafından kuşatılmıştır ve bu nedenle de hayatları tam bir kabusa dönüşmüştür. Filmin başrollerini The Orphanage filminden tanıdığımız Vera Farmiga ve Prometheus'un yıldızlarından Patrick Wilson paylaşıyor. Oyuncu kadrosunda Joey King, Ron Livingston ve Lili Taylor'ın da eşlik ettiği filmin yönetmeni ise ilk SAW ve Insidious filmine imza atan James Wan'dır.


Ülkemizde, Ekim Ayı içerisinde gösterime giren 2014 Yılı yapımı bu film, Amerikalı yazar Lois Lowry'nin 1993 Yılında yayımlanan aynı adlı bilim kurgu romanından Amerikan sinema endüstrisi tarafından beyaz perdeye uyarlanmış. 97 dakikalık filmin yönetmenliğini Phillip Noyce üstlenmiş. Başrolleri ise, Jeff Bridges , Meryl Streep , Brenton Twaites , Ketie Holmes , Odeya Rush ve Cameron Monagan paylaşmışlar. Dünya üzerinde fakat dünyanın bilinen kargaşa dolu ortamından uzakta konuşlandırılmış ve korumaya alınmış büyükçe bir kentte geçiyor film. Günümüz kentleriyle kıyaslanmayacak düzeyde planlı ve sosyal altyapı gereksinimlerinin tümüyle karşılanmış olduğu bir kent bu. Öylesine bir kent ki, iklimsel değişiklikler bile kenti etkileyemiyor. Yaşayan insanlar için havanın daima açık ve ısının hep aynı derecede olması sağlanmış. Konut alanları, parklar, bahçeler, hatta ağaçlar dahi tıpatıp aynı ve geometrik bir forma sahipler. Kentin yönetimi, yaşlılardan oluşan bir konsey tarafından yürütülüyor. Yaşam sürdüren insanların duyguları, kurallar gereği her sabah olmak zorunda bulundukları bir aşı sayesinde köreltiliyor. İnsanlar duygusuz olunca, aralarındaki rekabet ve mücadele azmini körükleyecek hırs ve ihtiras gibi duygular da yok oluyor. Sonuçta, savaşsız, barış dolu bir ortamda herkes belirlenen kurallar çerçevesinde ve siyah-beyaz film karelerinde yaşam sürdürüyorlar. Öfkelenmek, kavram olarak dahi bilinmiyor. Aile bireyleri dışındakilerin konuşurlarken karşılarındaki kişiye dokunmaları kurallara aykırı. Doğal olarak sevgi, arzu, aşk gibi kavramlardan da bihaber herkes. Duyguları tetikleyen müzik ve resim gibi sanatsal aktiviteler de yok bu kentte. En azından yaşlılar dışında bilinmiyorlar. Her yıl düzenlenen bir törenle, 18 yaşına gelen gençlerin, eğilimlerine ve becerilerine bağlı olarak meslek seçimleri yapılıyor. Bu seçimleri yapanlar her zaman olduğu gibi yine yaşlılar konseyi üyeleri. Kurgulanmış bu kentte yaşam huzur içerisinde sürüp giderken, 18 yaşını tamamlayıp o yılki meslek belirleme töreninde 'anı toplayıcılığı' görevi ile onurlandırılan Jonas, yaşlılar konseyi üyesi olan bilge bir kişi ile kurduğu iletişim sonucu, geçmişe dair izler yakalamaya başlıyor ve olaylar gelişiyor. Bünyesinde barındırdığı kimi mantığa ters unsurlara rağmen vermek istediklerini verebilmiş bir film olduğunu düşünüyorum, 'The Giver' ın. Oyunculara gelince... Meryl Streep, akla gelebilecek her türlü kadın tipini başarıyla canlandırabileceğini defalarca kanıtlamış üst düzey bir oyuncu. Bu filmde de seyircisini yanıltmıyor. Jeff Bridges, bu filmin çekilmesi için romanın yazıldığı tarihten beri, yani 20 yılı aşkın bir süre boyunca büyük mücadeleler vermiş, hatta amatör olarak filmin başlangıç çekimlerini dahi yapmış. Kendisini rolü ile neredeyse özdeşleştirmiş. Brenton Twaites, Ketie Holmes, Odeya Rush ve Cameron Monagan üstlendikleri rolü başarıyla oynamış, hakkını vermişler. Filmin süresi tam kararında tutulmuş, seyirciyi sıkmasına izin verilmemiş. Ne denli medeni olursa olsun, duyguları köreltilmiş insanlardan oluşan bir toplum nasıl bir toplum olurdu? İzlenip görülmeye değer bence.


Bu sayıda inceleyeceğimiz filmimiz, her yaştan ve her Sosyo-Politik yapıdan insanın ilgisini çekebilecek niteliklere sahip bir film. Türkçemize Kod Adı: U.N.C.L.E olarak çevrilen film Amerika-İngiltere 2015 ortak yapımı. Orjinali 1964'te televizyon dizisi olarak dört sezon yayımlanmış ve Golden Globe'a layık görülmüş. Soğuk Savaş dönemi ile ironik bir şekilde alay eden, gizliden gizliye Amerikancılık yapan bu yapım, Guy Ritchie'nin elinde biraz daha savaş karşıtı ve mizahi bir bakış açısı ile ele alınmış bence. Günümüz politik yapılarına bir nevi uyumlanmış demek çok yanlış olmasa gerek. Mizahi dilinin bu sayede çok daha evrensel bir bakış açısına kavuştuğunu söyleyebiliriz. Ağustos 2015'te ülkemizde yayına girmesine rağmen, sinema sevgisi katsayımız düşük olduğundan mı yoksa yeteri kadar reklamı yapılmadığından mı bilinmez yeterli ilgiyi görmemiş bir yapım olduğunu söyleyebiliriz. Ama siz bu hataya düşmeyin ve ilk fırsatta bu yapıta bir şans verin. Guy Ritchie'nin sinemada devam konusunda usta olduğunu kanıtlar nitelikte bir iş The Man From U.N.C.L.E. Henüz 30 Yaşında sinema severlerle Lock Stoke and Two Smoking Barrels gibi bir yapıtı tanıştırdıktan sonra sinemaya ve sinemasına çok şey kattı Guy Ritchie. Onun filmlerinde küçük bir İrlandalı serserinin küfredişini en gerçekçi şekilde muhteşem bir kurgusallıkta duyabilirsiniz. Kulağınızı yaklaşık iki saat boyunca, kimi zaman alışık olduğunuz, bazen de yerinde duramayacağınız iyi müzikle doldururacağını bilirsiniz. Her filmi ile biraz daha büyüyüp efsaneleşen yönetmen, yine tarzından ödün vermeden kendi etinden kanından bir eserle karşımızda. James Bond'lardan, Amerikalı züppe ajan tiplemesinden, Mission Imposibble'daki yaşlanmayan yakışıklıdan sıkıldıysanız aradığınız liman muhteşem atmosferi ile Roma'da geçen bu film olabilir. Bir mimar gibi İtalya'nın sokaklarını dolaşırken, İngiliz bar çocuğu huyundan hiç vazgeçmiyor Ritchie. Serseri çocuk yanı ile seyircisine adeta yaşama sevincini ve hayatın temposunu aşılıyor. Filmin konusu ise kısaca şöyle: CIA ajanı Solo ile KGB için çalışan Kuryakin birbirlerini tam boğazlamak üzereyken beraber çalışıp bir suç örgütünün peşine düşmeleri gerektiğini öğrenirler. Birbirleriyle çalışmak istemeseler bile emir demiri kesmektedir ve olaylar gelişir. Başrolleri, Solo Rolünde Herry Cavill, Kuryakin Rolünde Armie Hammer ve Gaby Rolünde güzeller güzeli Alicia Vikander paylaşmakta. Bir soğuk savaş parodisi olarak dönemini oldukça iyi yansıtıyor. Gerek makyaj sanatçılarının başarısı, gerek Daniel Pemberton'un müzikleri, gerekse mekan seçimlerinin doğasının güzel olması yönetmenin işini oldukça kolaylaştırmış. Filmin kurgusu ise tam anlamı ile başyapıt. Bazı sahneler özellikle gerçek bir sinemacının dokunuşuyla oluşturulduğunu belli ediyor. Minik bir tüyo; boğulma sahnesini izlerken lütfen sesi sonuna kadar açın ve ışıklarınızı kapayın!


Edebiyat dünyasında ürkütücü fantastik öyküleriyle tanınan Ray Bradbury, bilinçaltının karanlık ve çoğu kişinin içinde neler olduğunu öğrenmeye korkup çekindiği dünyasına ışık tutan, okuyucuyu kendi bilinçaltıyla yüzleşmeye zorlayan tavrı ile öznelleşen bir yazardır. Kurguladığı fantastik öykülerde geçen olaylar, çoğu kez günlük yaşamdaki somut olaylarla eşleşir. Yukarıdaki alıntıda olduğu gibi naif, şiirsel bir anlatımla okuyucusunu kucaklayıp sonrasında öykü kahramanlarını ve kurguladığı öyküleri kullanarak onları yavaş yavaş sarsmaya ve ardından silkelemeye başlar. Amacı, insan beyninin aydınlık bölgelerinde yer tutmuş; iyilik, saflık, insancıllık ve hoşgörü gibi pozitif değerlerle, karanlık bölgelere itilmiş fakat günlük yaşamda insanlar üzerindeki etkileri yadsınamayacak; kötülük, hinlik, şeytanilik ve horgörü gibi karşıt değerleri çatıştırmak, sonuçta insanı; sahip olduğu tüm değerleriyle günyüzüne çıkarıp okuyucu özelinde bir özeleştiri mekanizmasının kurulmasını sağlamaktır. Dolayısı ile The October Country, gerek kahramanları ve gerekse kurgulanmış öyküleriyle yalnız okumakla kalınmayıp üzerinde uzun uzun ve hassasiyetle düşünülmesini de gerektiren bir eserdir. Bu yapılmadığı taktirde öyküler, okuyucuya anlamsız ve sıkıcı geleceklerdir. 1920 Doğumlu Birleşik Amerikalı fantastik öykü ve roman yazarı Ray Bradbury'nin 1947 yılına kadar kaleme aldığı 19 kısa kurgu öykü ile hayat bulan 'Karanlık Karnavalı' adlı serisi, yeni öykülerin ilavesi ve Bob Biber tarafından hazırlanan farklı kapaklarla 1954-56 ve 62 yıllarında peş peşe yayımlanmıştı. Eser, 1971 Yılında Joseph Mugnaini 'nin özgün çizgileriyle yeniden düzenlenip Bradbury'nin yeni önsözü de eklenerek tekrar basıldı. Rupert Hart Davis Ltd. tarafından gerçekleştirilen 1976 İngiltere baskısında da Bradbury'nin yeni öykülerinin ilavesine devam edildi. Ancak bu kez The October Country adıyla romanlaştırılmış düzenlemesinin basımı gerçekleştirildi. Son olarak, Avon Books, Inc. tarafından, Bradbury'nin yeni önsözünün ve Joseph Mugnaini'nin yeni kapak tasarımının yer aldığı 1999 baskısı yapıldı. Ülkemizde, İthaki Yayınları tarafından Mehmet Moralı çevirisi ile 416 Sayfa halinde basımı tamamlanan eserin (Şubat-2015) dağıtımına başlanmış bulunuyor.