Televizyonların absürd polisiye dizisi Behzat Ç. nin de senaristi olan Emrah Serbes'in 'Erken Kaybedenler' adlı kitabında yer alan aynı adlı öyküsünden Sami Berat Marçalı tarafından sahneye uyarlanan tek perdelik ve 70 dakikalık oyun, 'İkinci Kat Tiyatro Ekibi' tarafından 27-28 Haziran tarihlerinde Tatbikat Sahnesi'nde biz Ankaralı seyircileri ile buluştu. Oyunun konusunu, terör eylemleri sonucu hayatını kaybetmiş asker ağabeyinden dolayı ruhsal dengesi bozulmuş 12 yaşındaki bir çocuğun hezeyanları oluşturuyor. Bu omurga üzerine, toplumumuzun yıllardır kanayan yarası Kürt-Türk çatışması; zaman zaman komik, zaman zaman dramatik ama tümüyle gerçekçi sahnelerle inşa edilmiş. Kürtlerin ve Türklerin davranışlarına ciddi eleştiriler getirilirken dengenin bir yönde bozulmamasına da büyük özen gösterilmiş. Oyunda, Denizhan Akbaba'yı; Nurettin, Bedir Bedir'i; Semih, Banu Çiçek Barutçugil'i; Nurettin'in Annesi ve Gözde Kocaoğlu'nu; Yağmur karakterlerini canlandırırken izliyoruz. Repliklerinin bir bölümünün, biraz da sahne heyacanı ve oyuna aşırı konsantrasyonu nedeniyle seyirci tarafından anlaşılamaması dışında küçük sanatçı Denizhan Akbaba'yı çok başarılı bulduğumu söyleyebilirim. Bu yaşta bir çocuğun oyuna bu denli iyi konsantre olabilmesi, daha da önemlisi; 70 dakikalık oyunun her bölümünde sahne almasına karşın hiçbir bölümünde konsantrasyonunu kaybetmemesi eşine sık rastlanır bir durum değildir. En uzun replikler, dolayısı ile en ağır yük onda olmasına rağmen hiçbir repliğini unutmaması veya sıralarını şaşırmaması, doğrusu hayret verici ve takdire değer. Canlandırdığı Nurettin karakterinin ruhsal sıkıntılarını, seyirciye başarıyla ve samimiyetle yansıtması da cabası. Bunlar da yetmezmiş gibi yaptığı işe verdiği önem ve değerin bir göstergesi olarak tutmuş! saz çalmayı da öğrenmiş. Bu bağlamda, Denizhan Akbaba'nın Türk Tiyatrosu için önemli bir kazanım olduğunu düşünüyor ve onunla birlikte, bu zor rolü üstlenip başarabileceğine kanaat getirerek ona bu görevi veren Sami Berat Marçalı'yı da yürekten kutluyorum. Bedir Bedir'in başarısına gelince... Yadsınamaz elbet! Fakat o, bir anlamda da kendini oynadığı için bu denli etkileyici ve başarılı diye düşünüyorum. Buna mukabil, samimiyeti ve kendinden eminliği ile göz doldurduğunu da özellikle vurgulamam gerek. Hele hele! Kürtçe bir türkü eşliğinde sehpadaki kuruyemişliği bendir gibi çalıp bir oynayışı var ki, görülmeye değer. Nurettin'in annesi rolünü üstlenen Banu Çiçek Barutçugil'in işi hayli zordu doğrusu. Bunun başlıca sebebi hiç kuşku yok ki oyunun tamamına yakın bölümünde seyircilere; acı çeken, çileli bir anne görüntüsü verme gerekliliğiydi. Bir oğlunu askerde kaybetmiş, abisini yitirmiş olmanın bunalımını yaşayan diğer oğlunu da kaybetme korkusu çeken bir annenin haleti ruhiyesini seyirciye yansıtmak hiç de kolay bir iş değildir. Seyirci nezdinde başarılı olabilmek için yeri geldiğinde göz yaşı dökebilmek, bunun içinse rolünü içselleştirmek, zaman zaman değil, oyunun her anında canlandırdığı karaktere dönüşmek, sonuç itibarı ile oynamayıp o anı yaşamak gerekir ki, oyunculukta geçilmesi en zor eşiklerden biridir. Bunu, oyun içerisinde bi-hakkın başaramadığınız taktirde davranışlarınız sırıtmaya, yapmacıklaşmaya başlar. Evet! özde oyuncusunuzdur fakat tiyatro sahnesinde bir oyuncu olduğunuzu seyirciye asla hissettirmemek zorundasınız. Bu, seyircinin oturduğu sıralardan sahnenin büyülü atmosferine sokulabilmesi ve o anın gerçek anlamda yaşatılabilmesi için de gerek şarttır. Banu Çiçek Barutçugil, az tahsilli, sıradan bir Anadolu Kadını rolünü, annelerimizden yakınen bildiğimiz; kızgınlık, öfke, sevgi, şevkat, korku ve kuşku halleriyle, yer yer elde terlik kovalamacalar eşliğinde ve neredeyse hatasız sergilediği oyunculuk performansı ile bizlere sunuyor. Son olarak, hayat dolu, hep gülümseyen, uzlaşmacı olduğu kadar uzlaştırmacı yönüyle de göz dolduran, tabiri caizse anne yarısı bir kızkardeş portresi var karşımızda... Her birimizin, ablalarımız ya da kız kardeşlerimizden aşina olduğumuz, sevgisini, sıcaklığını öpücükleriyle gösteren, tanıdık-bildik bir portre bu. Bu kez, Yağmur karakterini canlandıran Gözde Kocaoğlu'nun oyunculuğundan bahsediyorum. Senaryonun, ondan yana oldukça cimri davranmasına karşılık, güçlü karakterler arasında yok olmamayı, kişisel gayreti ve yeteneğiyle başarıyor denilebilir. O da Bedir Bedir gibi günlük yaşamındaki halini oynuyor sanki, o derece doğal bir görüntü veriyor. Senaryo gereği, üst üste olması gereken iki evin yan yana dekore edilmesi, ön sıradaki seyircilerin, özellikle dar sahneli tiyatrolarda üst katı görememesi gibi teknik bir sorun yaratacağından, makul karşılanabilir. Bununla birlikte, seyircide farklı bir mekan algısı oluşturabilmek için, evin mutfak bölümünde geçecek sahnelerin izlenmesini engellemeyecek biçimde, iki mekan arasına bir ayırıcı paravan konulması düşünülebilirmiş. Toplumsal anlamda kritik, bu bağlamda izleyici açısından da bıçak sırtı bir konuyu ele alıp hem nalına hem mıhına vururken, seyircisiyle arasındaki samimiyet bağını hiç koparmayan ve oyunu tereyağından kıl çekercesine sahneleyebilme becerisi gösteren İkinci Kat Tiyatro Ekibi'ni, başta Sami Berat Marçalı olmak üzere bir kez daha kutluyor ve bu güzel oyunu ilgiyle izleyeceğinizi düşünüyorum.


''İnsan, yarım yamalak da olsa, yaşamayı öğrenince kendini önemli biri, önemli bir şey sanıyor.'' demiştim kendi kendime. Sonra da alçak ancak uzağımda olmayan, ruhumu sağaltıp ona diginlik verecek olan o nahif sesi beklemiştim... Bakışlarımı karşılayan şey; kapının ardına sığmayan, odayı doldurmak, ışıtmak, bütün kabahatlerimi, kabuslarımı, yalnızlığımı görünür kılmak isteyen kötücül bir ışıktı. Her ne kadar ondan kaçmak isteyip kendi zihnime kilitlesem de kendimi, bir yolunu buluyor, gerek anahtar deliğinden beni izliyor, gerekse de kapının altından sızıp yadsınacak tüm anlarıma şahitler doğurmak istiyordu. Işığa dokunmaktan imtina ediyordum. Her gece bir an önce kapının ardından kaybolmasını, kendiliğinden sönmesini veya biri tarafından söndürülmesini bekliyordum. Ne lambadan geliyordu o ışık, ne güneşten, ne aydan, ne aydınlık bir denizden, ne güzel bir manzaradan, ne de mutlu bir aşktan... Bu duvarları kalın, yuvarlak odaya girerken bizzat ben, içimdeki, zihnimdeki, düşüncelerimdeki, gözlerimdeki ışığı çıkarıp bırakmıştım oraya. Benden daha ben olmasına karşın, ışığa neden bunca yabancılık duyduğumu, neden ondan kurtulmak istediğimi, neden yüreğimdan zorla sökerek onu kapının dışına ittiğimi ise bilmiyordum. İstediğim tek şey, zaman zaman da olsa beni bırakması, karanlığıma müdahale etmemesiydi. Ne hikmetse, her gece feneri söndüren, ışığı yok eden biri bulunuyordu orada; kapının diğer tarafında. Kapıyı çalmak, içeri bakmak kimsenin aklına dahi gelmiyordu. Yine de kimseye kızdığım falan yoktu. Yeterince yüksek sesle inlemiyordum. Karanlığa seslendim. Sesim neredeyse hiç ilerlemeden yere düştü. Yatağımdaydım. Yağmurlu bir gecede gökten çaldığım bulutlardan yapmıştım yatağımı da. Eskiden kalma alışkanlıklarını sürdürmeleri dışında bulutlardan yapılmış bir yatağa sahip olmak güzeldi. Eskiden kalma alışkanlıklar... Bazen ben uyurken gürüldemeye başlıyorlardı. Bazen ağlıyorlardı için için. Küçük bir odaydı benimkisi. Onlar da küçük küçük ağlıyorlardı. Daha küçük ağlamak için, daha önemsiz meseleler ediniyorlardı. Bazen benim için ağlıyorlardı, bazen benimle beraber. Bazen yayları eskidiği için ağlıyorlardı, bazen göğü özledikleri için. ''Ne olursa olsun, ağlamak için hep bir neden bulunur.'' demişlerdi bana bir keresinde. O sırada neye ağladığımı bilmiyordum. Tuhaf bir his kapladı içimi. Geleceğin çentikleri kayboluyordu bir bir. Karanlık büyüyor, büyüyordu. Karanlık, önce odayı yuttu; sonra kapı önünde sönmüş duran ışığı, tüm sokakları, tüm ışıkları... Ve en sonunda dünyayı. Bulutlardan yapılmış yatağım kalmıştı geride yalnızca. Bir de o. Artık geçmiş ve geleceği ne aynı anda ne de ayrı ayrı hissediyordum. Hareketsizleşmiş bir zaman vardı önümde. Saatler işlevini yitiriyordu. Soluk almak güçleşiyordu. Gökyüzü yüreğime yerleşmişti ve evrendeki tüm şimşekler yüreğimde çakıyordu şimdi. Başka bir boyuta, başka bir algıya alışmaya çalışıyordum. Ne uzayla, ne uzamla, ne zamanla, ne sözle, ne yazıyla anlatılamayacak, tasvir edilemeyecek yerdeydim. Tüm tanrıların, evrenlerin atasındaydım; mutlak 'kaosun' içinde. Karmaşadan, hırslardan, ışıktan arınmış sonsuz dinginlikte onunla bir başımaydım. Her yeri saran tek bir koku vardı artık. Yegane olan. Yatağıma uzandı. Bulutlar ağlamaya başladı yeniden. Onların saçlarını okşadı. Onu görmem mümkün değildi karanlıkta. Ancak düşündükçe, hissettikçe var oluyordu orada, hemen yakınımda, yatağımın bir kenarında... Bulutların üzerinde gezdirdi ellerini. Ellerine, bulutların tozu bulaştı. Elindeki tüm tozu karanlığa saçtı; böylelikle yüzünü ışıtacak yıldızlar beliriverdiler karanlıkta. Koca kaos, her yerine mutlu bir çocuk iliştirilmiş gibi parıldıyordu. Işıklardan hala korkuyordum ancak onun yarattığı ışıktan kaçmak içimden gelmiyordu. Aksine, yıldız yanığından ölmek, tercih edeceğim bir ölüm biçimi olurdu benim için. Onun yarattığı ışıkla, kaosa veda etmek; ve en sonunda böyle olur.


Onu anlarsam, benim de nasıl bir tohum olacağımı anlayacağımı hayal ediyorum. Günlerdir düşündüğüm şey bu. Baba olmanın tedirginliği ile dokundum karıma, bilmem kaç defa. Anlamadı tabii. Sonra bir gece uyku tutmadı. Ve iyi birisi olmadığımı çünkü hiç iyilik yapmadığımı düşündüm. Dayanamadım, karıma söyledim bunu. Lafı, Benden baba olmaza getirdim. Gülümsedi, makas aldı yanaklarımdan. Çözmüş annemin ritüelini, akıllı kadındır sevgilim. Saçmalama. Senin kocaman bir kalbin var. dedi. Küçüldüm, küçücük oldum o dakika. Boynumu büküp, Ama hiç benzemiyorum babama! dedim kadere isyan eder gibi. Hala çocuk olduğumu ispatlamıştım karımın avuçlarında. Yanılıyorsun hayatım. O kadar çok benziyorsun ki ona... Sadece benzememeye çalışıyorsun. Hepsi bu... dedi. Onda gördüğüm eksik ve hasarlı parçaları tamamlayıp, kendimce onarmaya çalıştığımı o gün fark ettim işte. O aşırı derecede sakin biriydi, ben heyecanlıydım. Hırsları alınmıştı sanki. Kolay kolay mücadele etmez, akışına bırakırdı her şeyi. Ben bütün çevreme meydan okudum. Birisini sevdi mi direk söylerdi. Hem de gözlerinin içerisine baka baka. Ben korkar, bir kağıda yazar, mektup yollardım. O kızdığı zaman bağırmaz, küserdi. Bense bardaktan boşanırcasına yağan bir yağmur olmayı tercih ettim. O hiç değişmedi, öldüğü güne kadar ailesine hep sahip çıktı. Ben, onun öldüğü gün değişmeyi bıraktım. Bir ailem vardı. Onsuz da değerli ve bana ihtiyaç duyan bir ailem vardı hem de. Sevginin de bir miras olduğu gerçeği zamanla oturuyordu yerine. Bunu fark ettiğim gün baba olmuştum ben.


İnsanlık, her zaman birbirinin eksikliğinden doğan kavramlar arasında sıkışmış ve varlığını anlamlandırmak için ilk önce yokluğu algılama çabası içerisine girmiştir. Zıt kavramların oluşturduğu bu kargaşada bazılarımız varoluşu, onu en iyi şekilde yaşayarak anlamlandıracağını; bazılarımız ise varoluşu, onu reddederek anlamlandıracağını savunmuştur. Oysa bütün bunların dışında bir grup vardır ki varoluşu hisleriyle keşfe çıkmıştır. Varlığı anlamak için öne sürdüğümüz yokluğu anlama çabası, çoğu zaman başarısızlığa uğrar. Bunun nedeni insanın var edici bir varlık olmasından kaynaklıdır. Yokluğu, hiçliği algılamaya çalıştığımızda zihnimizde onu resmetmeye başlayarak ilk yanlışımızı yaparız. Önce uçsuz bucaksız, tüm varlıklardan arındırılmış bir ortamı, boşluğu tasvir ederiz. Daha sonra ise ışığın eksikliğinden doğan karanlığı bu boşluğa serpiştiririz. Fakat bir ayrıntıyı görmezden geliriz: Oluşturduğumuz resimdeki yokluk yerine koyduklarımız, aslında var olan kavramların zıtlığından doğan bir başka kavramlardır. Bir kavramın eksikliğinden doğan şey yokluk değil, var olan başka bir kavramdır. Yokluk, iki kavramdan birinin eksikliğinden doğmayacak kadar spesifik olmalıdır. İnsanoğlu yokluğu algılayamaz. Bu yüzden onu var eder. Bizim bilincinde olabileceğimiz tek unsur, yokluğun varlığından öte bir şey değildir. Ve bütün bu argümanlar, yokluğu gitgide bir paradigmaya dönüştürür. Yokluğu algılayamayacağımızı anladığımızda varoluşa dikkat kesiliriz. İlk olarak varlığımızın bilincinde olmak, kendimizi aynadaki bir yansımadan daha fazlası olarak algılamamızı sağlar. Dolayısıyla varlığımıza dönmek, Dünya'yı birçok yansımayla doluşmuş bir gezegen olmaktan çıkarır ve milyonlarca zihin galaksisi ile baş başa kalmamıza neden olur. Her gün karşılaştığımız insanların aslında kendimiz olduğunu fark ederiz; çünkü her varoluş bizden bir parça taşır. Bu farkındalık bizi büyük bir düzen ile kargaşaya sürükler. Zihin galaksilerinde parçalanan düşünce meteorlarının zihnimize düşen parçaları büyük yankılar uyandırırken, bu parçaların zihin süzgecimizden geçirilip şekil verilmesi ile zihin rafına yeni bir düşüncenin tohumu ekilir, eskisi sökülür.


Senden sonra birçok kez, birçok kişiye yazma girişiminde bulundum lakin hiçbir kelimeyi hiçbir kelimenin yanına sığdıramıyorum. Hani, ya kağıtlar küçük geliyor ya kelimeler çok uzun; harfler hep taşıyor kağıtların dışına. Aslına bakarsan yalan söylüyorum ve üşeniyorum. Şu sıralar yaşamaya bile üşeniyorum, takatim yok. İnan takatim olsa bavula yükler tüm nefeslerimi, bir solukta sana gelirim. İnanır mısın hala kim olduğumu bile bilmiyorum. Nerede olduğumu, seni neden bulduğumu, hiçbir şeyi ve hiçbir şeyin anlamını bilmiyorum. Zaten bildiklerimi de unuttum. Böyle yaşamak epey bir zormuş. Sen gittikten sonra, yani ben seni öldürdükten sonra, milyon kere daha büyüdü yerküre. İnsanlar daha kalabalık, yaralar daha sarılmaz oldu. Bazen canım yandı Müjgan, dişlerimi öyle sıktım ki sahte gülmeleri öğrendim. Yani yalan söylemeyi öğrendim. Demin de dedim ya: yalan söylüyorum! İnsan yalan söylemeye alıştı mı, herkesin derdini kendisininkinden büyük görmeye başlıyor. Zannediyor ki katlanabilir, elinde derler. Ama katlanamıyorum Müjgan. Seni özlüyorum Müjgan, çünkü kimseye anlatamıyorum. Neyi anlatsam yarım kalıyorum, ne zaman konuşmaya başlasam, beynimin içinde sesler duyuyorum. Seni özlüyorum Müjgan, çünkü sende; ben çaresizliği, ben bilmişliği, ben sessizliği, ben yalnızlığı, ben sevgisizliği, ben somurtkanlığı var. Şimdi yarım kalmış matematiksel bir problem gibi çözülmeyi bekliyorum. Sayısız x'ler y'ler içinde, bilinmezliklerimle dolaşıyorum, çatısı açık sokakları, duvarları yıkılmış meydanları. Bu zamanlarda hiçbir yer hiçbir yere varmıyor. Kaldırımlar ve vapurlarda geçiriyorum zamanlarımın tümünü. Gülesim var Müjgan, tam zamanlamasını ayarlayamadığım, elimden kayan bir şeyler var. Anlatacaklarım bitmedi Müjgan lakin susmak gerek, ağlayabilirim yoksa. Hem, hep böyle olurum ben bilirsin gülesim varken, ağlar, yani ağlayamaz da çok içer, kusarım. Şimdi yalan dünyama dönme zamanı, herkesin selamı var sana. Kim mi onlar? Savaş meydanındaki erlerimiz Müjgancığım. Hepsi birer savaşçı. Beni boş ver, geleceğim, sana geleceğim ben... Uygun bir intihar metodu bulup yanına yerleşeceğim ama önce sana anlatmam gerekenler var. Sana, koca gözlü yaramaz kızdan bahsetmem gerekiyor ve birkaç hiç okunmamış şiirlerimden yollayacağım sana.


Benim en samimi kız arkadaşlarımın isimleri hep çift cinsli oldu. Hani şu hem kız hem erkek ismi olanlardan. Neşe hariç. Mahalle arkadaşımdı Neşe. Çocukluğumun neşesi. Evet, o hariç. O, bu hikayenin konusu da değil zaten. İlkokulda hiç samimi arkadaşım olmadı benim; sınıfın kara kuzusuydum, hatırlıyorum, kimsenin -öğretmenim de dahil olmak üzere- aldırış etmediği o sessiz kızdım ben. Neşe'yle aynı yaştaydık ama hem annesi hem de babası öğretmendi ve onu bir yıl erken başlatmışlardı okula. Zaten annesinin öğretmen olduğu okula gidiyordu ve o okul mahalleye uzaktı. Yani okul arkadaşı olamadık Neşe'yle. Yine de yaz tatillerinde, ara tatillerde, güzel havalarda hep Neşe vardı ve bu nedenle zaten pek de başka arkadaş aramıyordum. Gerçi Neşe bu hikayenin konusu değil, demin demiştim, ama yine de bir şekilde hizmet ediyor hikayeye. Sonra ortaokulda çok samimi bir arkadaşım daha oldu: Olcay. Tanıdığım ilk Olcay oydu. Olcaylar erkek olur diye bilirdim ama benimki sarışın kıvırcık saçlı çok sevimli bir kızdı. Nasıl da çalışkan; öyle inek cinsinden değil akıllı çalışkanlardan. Üç yıl boyunca yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmemişti ama sonra onlar gittiler- babasının İskenderun'a tayini çıkmıştı. Bu tayin işine öyle içerledim, öyle içerledim ki, üniversite dahil tüm eğitim hayatımı içine doğduğum o sıkıcı taşra kentinde geçirirken, bana hep ben de bir gün gideceğim buralardan dedirten Olcay'ın o ani gidişi oldu. Hiç unutmam orta üçün son Türkçe kompozisyon sınavında, hoca serbest bir konuda kompozisyon yazmamızı istemişti. Olcayların gidişine sadece birkaç hafta kalmıştı, okullar kapanır kapanmaz şehirden ayrılacaklardı. Benim tek gündemim Olcay'la ayrılacak olmamızdı. Ne çocuktuk artık ne de genç kız sayılırdık. Arkadaşın anneden daha değerli olduğu o kırılgan yaşlardaydık yani. O kompozisyonu tamamen kafamda veda anımızı kurgulayarak yazmıştım. Hoca benim kompozisyonumu örnek olarak sınıfa okumuş, içerdiği duygunun ve tasvirlerimin onu çok şaşırttığını söylemişti. Hoca heyecanlanmakta haklıydı çünkü o kompozisyonu yazarken sınavda olduğumu unutmuş, Olcay'a veda edeceğim o tren istasyonunu, son sözlerimizi, treninin kalkış anını, benim istasyondaki kala kalışımı, düştüğüm boşluğu daha yaşamadan kağıda dökerken yanımda oturan Olcay'a çaktırmadan ağlamıştım. Olcay benim üç yıl aynı sırayı paylaştığım arkadaşımdı; öyle ki gidişinin boşluğunu o yaz Neşe bile dolduramamıştı. Ve evet, bu hikayedeki diğer tüm detaylar onu arama serüvenime hizmet ediyorlar. Lisede Derya. Az ama Derya diye erkek ismi de var. İleriki yaşlarımda tanıştım hatta bir erkek Deryayla, oradan biliyorum. Neyse, lisedeki üç yıl boyunca da Derya'yla çok samimi olduk. Onunla ortak ilgi alanlarımız süs-püs , oğlanlar ve dersleri derste dinleyip akıllılık etmek, olmadı birlikte çalışarak yaz tatiline kırıksız girmekten ibaretti. Lise birin başında Olcay'ın ilk mektubu geldi İskenderun'dan. Daha lojmana taşınamamışlar, o yüzden adresini veremiyormuş ama İskenderun ...... İşletmeleri, Mustafa E.... eliyle, Olcay E.... diye gönderirsen mektubun babama gelir ve o da bana getirir diye yazmıştı. Böyle daha garantili olur diyordu. Sarı uzun lüle lüle saçlarını kestirmiş oraya gidince, ilk gün çok güzelmiş de sonra yıkayınca beğenmemiş. Henüz hiç arkadaş edinememiş. Bir de heyecanla mektubunu bekliyorum diye yazmıştı. Hemen uzun uzun cevap yazdım ona, Derya'dan bahsetmedim tabii üzülmesin diye. Ben de kimseyle samimi değilim diye yazmıştım. Daha başka bir sürü şey. Hepsini ezbere biliyorum çünkü mektubum teslim edilemedi/adreste bulunamadı damgasıyla bana geri geldi. Yıllarca içim içimi kemirdi, Olcay mektubumun bana geri geldiğini bilmiyor, ona cevap yazmaya bile tenezzül etmediğimi düşünecek ve gidince onu unuttum, hiç aramadım, umursamadım sanacak diye. Olcay'ın ve benim birbirimize yazdığımız ilk ve son mektupları bu yüzden sakladım kanıt diye. Olcay'ın hem varlığının hem de yokluğunun kanıtları. Her neyse, Derya üniversite sınavlarında Ankara'da bir üniversiteyi kazandı, ben kendi şehrimdeki üniversiteyi. Yollarımız ister istemez onunla da ayrıldı. Gerçi yaz tatillerinde falan ara sıra görüşüyorduk ama dünyalarımız ayrılmıştı bir kere. Ben taşra kentinde üniversite okuyandım, o başkentte. Gerçi Derya da bu hikayenin konusu değil ya, işte yeri geliyor anlatıyorum. İngiltere'deki garsonluk, çocuk bakıcılığı, metro çıkışlarında gazete dağıtıcılığı vb. gibi işlerden sonra girdiğim en düzgün işte -bir seyahat acentesi- tanıştığım ve çok samimi olduğum arkadaşım, Dincel. Kıbrıslı Türk. Boylu poslu, Türk'ten çok Rumlara benzeyen kıpır kıpır Dincel. Adı mı? Elbette hem kız hem erkek ismi çağrışımlı. O acentedeki iki yıl boyunca can ciğer kuzu sarması ol, sonra Dincel evlensin ve gitsin Kıprısa yerleşsin. O zaman teleks, faks en ileri teknoloji iletişim araçları. Teleks yazmayı bana Dincel öğretmişti, ah ne önemli şeydi! Ne diyordum, Dincel gitti ama bizim arkadaşlık kraliyet posta hizmetleri ve acentenin faksı üzerinden devam etti. Dincel, kendi adresi değişse bile değişmeyecek bir adres vermişti bana: babaannesinin adresi. Sen buraya yaz, bana her zaman ulaşır demişti. Öyle de oldu. Bu ikinci adres, arkadaşlığımızın sürmesinin, benim yıllar sonra gidip Kıbrıs'ta onu görebilmemin sigortası oldu. Hikaye onunla ilgiliymiş gibi biraz uzattım sanki; ama Dincel de bana garantili bir ikinci adres vererek bu hikayedeki yerini layıkıyla buldu bence. Gelelim Deniz'e... Dincel'den hemen sonra tanıdım Deniz'i. İsimler birer tesadüften mi ibarettir, bilemiyorum. Ama görmek isteyen için bir olay örgüsü vardır mutlaka. Biz bu hikayede kahramanın yolculuğu da böyleymiş deyip devam edelim. Çok şey yaşadık, çok yol kat ettik Denizle. Birbirimize hiç kazık atmadık. Kızdık, küstük belki ama hep unuttuk gittik sonra. Ölene dek dost, sonrası için de ahretlik olduk. İlk o geldi Türkiye'ye, bir proje için. Uzun uzun kaldı; ben ise İngiltere'de kaldım, yüksek lisans yapıyordum. O teşvik etmişti. Kulağımın dibinde büyü, büyü, büyü diye fısıldayan bir peri gibiydi. Çalıştığım kıytırık acenteden çıkıp köklü bir İngiliz üniversitesinde işe girmemi de Deniz teşvik etmişti. O yıllarda iletişim hala kraliyet posta servisi ve bazen de faksla anında görüntü haberleşmeleri. Sonra ben Türkiye'ye döndüm, ilk ciddi kariyer adımımı attım. Deniz İngiltere'de işine devam ediyordu. Bu arada iletişim teknolojileri de yerinde durmamış, epey ilerleme kaydetmişti. Artık teleks diye bir şey yoktu. Internet vardı. Faks kimin umurundaydı. Elektronik posta adreslerimiz oldu zamanla hepimizin. ICQ vardı, çetleşiyorduk. Deniz sık sık Türkiye'ye geliyor, bende kalıyordu; ben de hemen her yıllık izinde soluğu İngiltere'de onun yanında alıyordum. Yıllar geçti bizim arkadaşlığımız geçmedi. Facebook çılgınlığının başladığı zamanlardı; ilk ben Facebook hesabı açtım, Deniz bayıldı; hemen o da açtı bir hesap. Hayatlarımızı ve genişleyen sosyal çevrelerimizi sesli, görüntülü, haritalı, yazılı takip edebiliyorduk artık. Adreslerimiz yüz kere değişse de hala arkadaşsak birbirimizi kaybetmemizin imkansız olduğu zamanlardaydık. Evet, Deniz başlı başına bir hikaye, ama o hikaye, bu hikaye değil.


Hayat dayanılmaz derecede çetrefilli; bir ucundan yakalamak istiyorum onu. Çelik kadar sertleşmiş parmaklarım, küt, biçimsiz, soğuk; hissetmeye elverişli değiller artık. Duyargalarımı yitiriyorum; zamanın katranlı gözlerinin önünde. Akış, duyumsayışlarımın önündeki en yüksek duvar; belki de parçalar halinde sürdürmeli yaşamı. Bedenimi göğe salınan bir sarmaşık gibi kiremit rengi dev kütlenin üzerine yapıştırıp dünyanın geri kalanına uzanmak istiyorum. Benim için yer'in sonu burası; kendime kuvvetli, aşılmaz sınırlar koydum, derin kuyular açtım bilmeden. Ancak yaşamım beni terk edip yeni coğrafyalara kök saldı bile. Doğmaya hazır anılarım uzakta, belli belirsiz görülen bir hülya kadar gerçek olabilir ancak. Herkesin hayranlık duyduğu eserleri gözlüyorum ve onların replikalarını. Replikalarda her zaman bir cansızlık var, uçmaktan vazgeçen kuşların bakışlarında da sezilebilen. Bedenim boş bir tuval, onu doldurmak isterdim, dokunuşlarla. Cansız bir replikaya benzeyecek olsa bile. Vincent'ı geçiriyorum aklımdan; alçakgönüllü deliliğini. Tutkuyu ondan öğreniyorum; neyin tutkuya yol açtığını da. Geçmişi nahoşlukla kaplı; çarmıha gerilen İsa'dan daha çok acı çektiğine inanırım hep. Vücudum, onun resimlerini çizmesine yarayan uygun bir yüzey olur muydu? Renklerim eksik, dahası, sahip olduğum renkleri taşımakta zorluk çekiyorum. Durmaksızın sürdürebildiğim iki eylem var yalnızca; uzaydaki herhangi bir noktayı belli belirsiz hacmimle doldurmak ve ölüme inat edercesine ortamdaki havayı sıkılmadan teneffüs etmek. Hayatta olmak yetmiyor insan olmaya. Ağaçların kenarındayım; alınları kırış kırış, yanı sıra derileri esnek. İlk bakışta, bir dal güçsüzce de olsa çekilse onarılmaz bir uzama meydana gelecekmiş gibi hissedebilir insan; dönüşsüz eylem. Gövdeleri yumuşak; kaz tüyünden yastıklar kadar. Ağacın birine kollarımı sarıyorum. Toprağın emdiği yağmur suyu, köklerden gözlerime tırmanıyor; sonra yeniden toprağa. Döngünün parçasıyım; Vincent'i bir nebze daha iyi anlıyorum şimdi. Bir replika değilim. Ormanın karnında, yalnız, göçebe bir tuval. İskelete gerilmiş teni yumuşak, pürüzsüz. Üzerinde saksıda çiçekler, korkusuzca çizilmiş, güneş altın fırçasını dünyaya uzatıp bir dokunuş yapmış; sarı. Doğa her zaman sanatı besler. Vücut, olabildiğince canlı, bir eserin taşıyıcısı olmaktan memnun, vakur, gözleri duvarlarıma değiyor; duvarlarımın da ardına. Uzamı paramparça eden bakışlarını fark etmemek güç. Sence... diyor ipeksi sesiyle, oysa duymuyorum onu, dahası ne zaman duyacağımı kestiremiyorum bile, sesi mutlak bir gerçek olarak önümde duruyor yalnızca, mutlak ancak tanınamayan. Yine de biliyorum bana söylediklerini, önceden beri biliyorum, hep biliyormuşum gibi. Boşlukta asılı soyut bir kütle, kendi ekseninde dönerek açılmayı bekliyor. Yıldızlı Gece'yi neden bu kadar seviyoruz? Soru keskin, sade, yakıcı. Yoksa ben mi dillendirdim bunu onun yerine? Yanıt eksik, sessizlik ikimize de doğru geliyor; belki de yalnızca bana. Elimi uzatıyorum şimdi, orada yok; görüyorum onu ancak dokunamıyorum, yalnızca duyumsama. Evrenin farklı bir noktasında, kendi dilimizle konuşuyoruz sessizce, sözcükleri resimlerle süsleyerek. İnce, dokunaklı deri beni kendine çekiyor, yüzü yeryüzünün yansısı. İnşa edilmiş duvarlar, aşılmayan çizgiler yok. Yüreğine eğilip yaşamımı geri çağırıyorum. Yakıcı bir çağrı, kalbim yeniden atıyor.


Uzun zamandır bir kitabı bitirdikten sonra hakkında mutlaka yazmalıyım dememiş, birileriyle paylaşma isteğini bu kadar derinden hissetmemiştim. Vişnenin Cinsiyeti beni kelimeleri arasına öyle güzel sakladı ki, kitabı her elimden bırakışımda günlük hayatın akışına kapılmadan önce birkaç dakika kendimi aramam gerekti. Şimdi de eğer becerebilirsem bu özel eser hakkında bir şeyler karalamak istiyorum. Hikayenin kendisinin aslında boşluğun kendisi olduğunu söyleyen yazar, bizi bu boşluğa çekedursun, biz boşluğun kendisine dönüşmeye bile gönüllü oluyoruz okuma sırasında. İşte bu yüzden, kuralsız, sınırsızca okunması gereken bu kitap yazarın yaptığı yolculuklardan değil, belki başka yerde, başka bir zamanda yapmış olabileceği yolculuklardan oluşur. Tüm bunların içinde de cinsellik, aşk, yalan, zaman, estetik gibi temalar yoğunlukta olmak üzere daha farklı kavramlara da şu ana kadar hiç bakmadığımız açılardan bakabiliyoruz. Bu kadar zor, gizil ve bu kadar akıcı olmayı başaran Vişnenin Cinsiyeti'ni cümle cümle, sesli bir şekilde okumak istemem bundandı sanırım. Sindirilemeyecek hiçbir cümle kalmasın istiyor insan. Arka kapakta da belirtildiği gibi Vişnenin Cinsiyeti hayal gücüne dair yazılmış bir güzelleme. Gerçekten yüzeysel olarak baktığımızda, içeriğin reel hayatta var olmayacak bir kurgudan ibaret olduğunu görürüz. Peki bu gerçekliği ne kadar zedeler? Denize uzaktan baktığımızda dalgalarının masalsı ve şairane oluşu onun derinliklerinde yatan somut, gerçek ve hatta bazen acımasız doğasını sahte kılar mı? Bu kitapta benim için, masalsı görünümünün ardında zamansızlığa doğru atılan bir adım gibi, kapkara ve yumuşak bir boşluğun içine çekiyor okuru. Köpekleriyle yaşayan devasa büyüklükte, yüzü irinlerle dolu bir kadının; Thames nehrinde bulduğu Jordan'ı yanına almasıyla başlıyor kitap. Jordan'ın kendi kafasıyla/kalbiyle upuzun yolculuklara çıkışı... Çirkinliği, büyüklüğü, zorbalığı, şiddet eğilimine karşı aşırı saf ve aşk arayan Köpek Kadının masumane kötülükleri... İkisi de hayatın hava kaçıran yerlerine sıkıştırılmış iki ayrı tıkaç gibi. Sıkıştıkları yerden bizim hiç görmediklerimizi söylüyorlar bize. Özellikle Köpek Kadın o kadar rahatsız edici bir karakter ki sırf bu yüzden bile çok seviyorsunuz onu. Kitap aynı zamanda gerçek bir tarihe de dayanıyor. 17. yy İngilteresi. Bu sebepten çeşitli olayların insanlar üzerindeki etkisine de değinmiş yazar: İlk muzun ülkeye gelişi ve insanlara tanıtılması, ananasın ilk defa görülmesi, yaşantılardaki anlamı. Bunların birer meyve olmaktan çok birer imge olarak insanlara neler hissettirdiği de dikkati çeken öğelerden bazıları. Bir başkası ise masalların yönünün, renginin, anlamının değişmiş olarak sunulması. Bir çocuk masalı olan 12 Prensesi bambaşka bir şekilde kurguya dahil edilmiş. Masalın kendisi en azından başlangıçta aynı görünse de, 12 prensesin sonsuza dek mutlu yaşamalarını kocasız yaşamalarına bağlayarak, gözlüklerimizi ters takmamızı sağlıyor Winterson. Yazar size bir hikaye okutmuyor, size bir hikaye veriyor. Hep saklamak isteyeceğiniz.


Amerikalı sokak fotoğrafçısı; Vivian Dorothy Maier. Peki nasıl keşfedildi? Maier'in fotoğrafları bir sanat eseri şüphesiz. Ancak eserlerinin ortaya çıkması da yine başka bir sanat eserinin ortaya çıkma sürecinde gerçekleşti. John Maloof isimli yazar , yazmakta olduğu kitabı için Chicago'nun eski fotoğraflarını arıyor. Bu nedenle bir açık arttırmaya katılıyor. İşte Maier'in fotoğraflarının keşfedilişi de bu sırada oluyor. Maddi sıkıntılar yaşayan Vivian Maier'in eşyaları, borçlarının ödenmesi için açık arttırmaya çıkarılıyor. Maloof da bu eşyalardan 30000 negatifle dolu bir kutuyu 400 dolar karşılığında satın alıyor. Maloof, fotoğrafları çok beğendiği için insanlarla paylaşmak istemiş. Bu nedenle fotoğrafların çoğunu internet üzerinden yayımlamış. Ancak Maier'i tam olarak keşfi, açık arttırmadan kalan diğer negatifleri aldığında gerçekleşiyor. Bir fotoğrafın üzerinde tesadüfen gördüğü Vivian Maier ismini araştırmaya başlıyor ve Maier'in birkaç gün önce öldüğünü öğreniyor. Fransız bir anne ve Avusturyalı bir babanın çocuğu olan Vivan Maier, her ne kadar Amerika'da doğmuş olsa da gençliğini Fransa'da geçirmiş. İlk fotoğraflarını odak kontrolü ve diyafram kadranı olmayan bir amatör kamera ile çocukken çekmiş. New York'a dönüp dadılığa başladıktan sonra Rolleiflex marka bir kamera alan Maier, belki de 1956 yılında yanında kalmaya başladığı aile sayesinde bu fotoğrafları bizlere aktarabildi. Kendisine ait bir odası ve banyosu olan Maier, bu sayede kendi baskılarını işleyebildi.


Kahvaltı bitti. Bir, iki, üç, dört, beş, altı. Zeytin kasesi dolaba. Yedi, sekiz, dokuz, on, on bir, on iki. Peynir tabağının kapağını sıkıca kapa kurumasın; geri dön: on üç, on dört, on beş, on altı, on yedi, on sekiz: peynir dolapta. Buzdolabını kapa, ocağa dön; bu adımdan sayılmaz, çayın altını kapa. On dokuz, yirmi. Musluğu aç, tabakları ve kaşık-çatalı sudan geçir; eğil bulaşık makinesinin kapağını aç. Akıttığın bulaşıkları makineye diz. Nerede kalmıştık? Yirmi bir, yirmi iki, yirmi üç. Masadan servisi al; yirmi dört, yirmi beş, yirmi altı. Mutfak lavabosuna silkele, yirmi yedi, çekmeceye koy. Daha çok var. Neyse, şimdi yatağı topla bakalım. Yirmi sekiz, yirmi dokuz, otuz. Evet, otuz. Yorganı katla. Otuz bir, otuz iki: sandalyenin üstüne koy. Otuz üç, otuz dört, otuz beş: yastıkları topla. Otuz altı, otuz yedi, otuz sekiz: yastıkları sandalyeye, yorganın üstüne koy. Otuz dokuz, çarşafı topla. Kırk, pencereyi aç. Kırk bir, çarşafı silkele. Kırk iki, çarşafı ser: kırk üç, sağ tarafın baş kısmı döşeğin altına sok; kırk dört, sağ tarafın ayak tarafı döşeğin altına. Kırk beş, sol tarafın ayak kısmı döşeğin altına; kırk altı, sol tarafın baş kısmı döşeğin altına. Kırk yedi, kırk sekiz: yastıkları al. Kırk dokuz, elli, baş tarafa yerleştir. Elli bir, elli iki, yorganı al. Elli üç, elli dört: yorganı ser. Elli beş, elli altı, sağ yandan çekiştir düzelt. Ne de elli ayaklıyım! Elli yedi, elli sekiz, elli dokuz, sol yanından düzelt. Oh! Elliler bitti. Altmış, altmış bir, altmış iki. Pijamalarını katla. Altmış üç, altmış dört: pijamalar sol yastık altına. Altmış beş, altmışaltı. Ne biçim bir sayısın sen altmış! Altmış. Artmış gibi. Atmış gibi. Almış gibi. Ama değil. Üstmüş gibi de değil: sadece Altmış. Bir varmış, bir yokmuş. Altmış varmış. Yok olmaz. Bütün gün hep saysam bu altmış -evet altmış!- metrekare evde beş bin adım atamam ben. Bu son keyfin olabilir, daha da çıkar keyfin keyfini, kayfenin keyfini. Kayfe diyen var kahveye. Sigaranın ilk dumanıyla kahvenin mis gibi tüten kokusu bir araya gelince, işte ona kayfe diyorlar, bence yani. Tek içiyorsan, sigarasız, o zaman adı kahve. Şimdi benim bu içtiğim kayfe yani. İnan bana. Evet, bu son keyfin olabilir, çıkar kayfenin keyfini bakalım. Bir küçük tahmin, bir dikkatsiz sözcük, belki bir ihbar -ki hiç beklemediğin yerden çıkan soru gibi bitirir keyfini; öyleyse savur dumanını, hala sokağı seyredebiliyorken geniş pencereden. Fincanın Limoges, sigaran Camel. İyi gidiyor sayma işi. İlerlediğimi hissediyorum. Evet, yerimde saymıyorum, ilerliyorum. Seksen. Akşama bir yemek yapmak lazım. Seksen bir, seksen iki, seksen üç, seksen dört: buzdolabını aç, seyret. Ispanak, geçen günden arta kalmış mayalı hamur, sucuk, kereviz, yoğurt. Mayalı hamuru değerlendirmeli. Çıkart dışarı. Seksen beş: tezgaha koy. Seksen altı, sucuğu al. Seksen yedi, sucuğu tezgaha koy. Seksen sekiz, ıspanağı al, seksen dokuz, tezgaha koy. Doksan: Buzdolabını kapa. Doksan bir, sucukları kes küçük küçük. Tezgahın önünde kıpırdanman adımdan sayılmıyor gülüm. Un dök biraz tezgaha, evet bu adımı sayabilirsin: doksan iki! Hamuru küçük küçük aç, sucukları doldur içlerine ikişer, üçer. Yağlı kağıdı al, doksan üç müydü? Evet, doksan üç, doksan dört. Kağıdı tepsiye ser. Poğaçaları tepsiye diz. Hala doksan dörttesin. Fırını çalıştır, doksan beş ve yumurtayı al dolaptan, doksan altı yumurta sarılarını sür poğaçaların üstüne, şimdi fırına ver. Her şey olduğun yerde, ne güzel! Adımlar çoğalmıyor ama güzel sanki. Doksan yedi, doksan sekiz, süzgeci çıkar dolaptan. Doksan dokuz başla ıspanakları yıkamaya. Her birini tek tek yıka. Bitince bir de toplu olarak yıka. İçine sinmezse, bir daha toplu olarak yıka. Doksan dokuzdasın hala. Unutma.


2014 yılı içerisinde çekimleri tamamlanan ve ülkemizde 16 Ocak 2015 Tarihinde, 5 dalda birden Oscar'a aday gösterildikten hemen sonra vizyona giren 107 dakikalık 'müzikli drama' türündeki filmin yapımcısı Blumhouse Productions . Senarist ve yönetmeni Damien Chazelle. Filmde Miles Teller'i başrol oyuncusu olarak Andrew, J.K. Simmons'ı Fletcher, Mellisa Benoist'i Nicole ve Paul Reiser'i Jim Neimann yardımcı karakterlerini canlandırırken izliyoruz. Andrew'in küçük yaşlardan beri en büyük hayali usta bir baterist olabilmektir. Bu hayaline ulaşabilmek için sosyal çevresinden uzaklaşmaya, arkadaşlıklarından vazgeçmeye dahi hazırdır. 19 yaşına geldiğinde ülkenin en iyi müzik okullarından biri olarak bilinen Shcarffer Konservatuarı'nda profesyonel müzik öğrenimine başlar. Derslerinden arta kalan zamanlarını dahi bateri setinin başında çalışarak geçirir. Andrew'in bu büyük azmi ve kararlılığı sert mizacıyla ün salmış jazz hocası Terence Fletcher'ın dikkatinden kaçmaz. Fletcher, Andrew'i sadece gelecek vaad eden öğrencilerin dahil edildikleri Studio Band'e alır ve yeteneklerini sonuna kadar test eder. Bu öylesine bir testtir ki kimi zaman zulüm boyutlarına ulaşır. Fletcher'ın amacı, Andrew'in yapabileceklerinin en iyisini yapmasını ve kusursuz bir baterist olmasını sağlamaktır. Ancak, onun insani sınırları zorlayan tavrı karşısında Andrew psikolojik bir çöküntüye uğrar. Film, izleyiciler için bu aşamadan sonra bir gerilim filmi haline dönüşür. Mülayim bir karaktere sahip olan babası, onu Fletcher'ın elinden kurtarabilmek için büyük çaba sarf eder. Andrew, kendi küçük başarıları ile övünen ve onun başarılarını küçümseyen akrabaları ve o akrabalarının sürekli konuk edildikleri ev ile konservatuar arasında bir seçim yapma aşamasındadır. Seyircinin filmi soluksuz izlemesini sağlayan, Andrew'in yaşadığı gerilim halini büyük ölçüde seyircinin de yaşıyor oluşu kuşkusuz. Amaç da bu değil mi zaten? İzleyiciyi olabildiğince filmin içine çekebilmek. Bunu sağlamanın belli koşulları var elbet; iyi bir öykü kurgusu, etkileyici karakterler, o karakterleri canlandıran yetenekli oyuncular ve beyaz perdeye yansıyan bir film haline getirecek tecrübeli teknik kadro. Bu filmde hepsi mevcut. Müzik türü olarak jazz'ın seçilmiş olması da sanırım bir tesadüf değil, zira jazz'ın somut durağanlıktan coşkunun doruklarına varan hali film karelerine öylesine ustalıkla işlenmiş ki ona yadsınamaz bir dinamizm kazandırmış. Küçük bir ayrıntı olarak, filmdeki bateri setlerinde kullanılan ziller ünlü Zilciyan Ailesi ürünü ve 'İstanbul' markalı. En iyi film de dahil olmak üzere 5 dalda Oscar'a aday gösterilen film bu ödüllerin tümünü alabilir mi bilinmez ancak Oscarların habercisi olarak gösterilen Altın Küre Ödül Töreni'nde En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu Ödülü'nü bu filmde canlandırdığı Terence Fletcher karakteriyle J.K. Simmons almış bulunuyor. Senaryonun yarattığı agresif, zalim ve tatminsiz Fletcher karakteriyle onun tüm oyunculuk becerisini ortaya koymasına imkan sağladığı bir gerçek. Ancak kabul etmek gerekir ki o da rolünü üstün bir başarıyla oynuyor. Aynı durum, başrol oyuncusu Miles Teller için de geçerli. Miles Teller'ın 15 yaşından beri bateri çaldığını da notlarımıza ekleyelim. Teller, bu film için haftada 3 gün ve 4 saatlik sürelerde 2 ay boyunca özel bateri dersi alarak kendisini geliştirmiş ve çekimler esnasında sadece birkaç önemli sahnede dublör kullanmış. 1985 doğumlu genç yönetmen Damien Chazelle başlangıçta bu filmin çekimi için yapımcıları ikna edememiş. Kendisi çekmek için de yeterli paraya sahip olmadığından, 2013 yılında Sundance Film Festivali'ne çektiği kısa metrajlı filmi ile başvuruda bulunmuş. Jüri tarafından 16 Ocak 2014 Tarihinde izlenen film Jüri Özel Ödülü'ne layık görülünce filmin uzun metrajlı çekimleri için sponsor bulunabilmiş ve örnek çekimlere başlanmış. Aslına bakılırsa Wiplash, 3 milyon 300 bin dolarlık harcama ile Hollywood ölçeğinde oldukça küçük bütçeli bir film. Tüm çekimleri ise 19 gün gibi kısa bir sürede tamamlanmış. Buna mukabil birçok yönden izlenmeye değer olduğu kuşkusuz. Özellikle final bölümündeki 9 dakikalık bateri solosu müzik tutkunlarının kaçırmamaları gereken türden.


Arkadaşının doğum günü vardı o gün. Nehir çalışmaktan doğru düzgün bir zaman bulup da hediye almaya çıkamamıştı. Zaten oldum olası sevmezdi hediye almayı. Sadece birine almayı değil kendine hediye alınmasından da hoşlanmazdı. Sanki borçlanmış gibi hissederdi kendini. En kısa zamanda bir şey yapıp bu iyiliğin yükünden kurtulması gerektiğini hissederdi. Karşılıksız iyilik yapılmadığını görmüştü bu yaşına kadar. İyilik borcunun olduğu insanın nasıl küstahlaşabildiğine, kendinden bir beklentisi olduğuna şahit olmuştu çok kere. Hiç kimseden bir beklentisi yoktu Nehir'in, bu yüzden kimsenin de kendisinden bir beklentisi olmasını istemezdi. Yine aynı şey gelmişti başına. Zaten hiç ama hiç gitmek istemediği bir doğum gününe gitmeye mecbur bırakılmış, bununla birlikte mükemmel bir hediye alması beklenmişti. Alacağı şeyi o kişinin beğenmeme ihtimali bile geriyordu onu. İş güç uğraşırken de zaman bulamayıp internetten bir çanta sipariş etmişti. Öğretmen maaşıyla markalı çantalara gücü yetmeyeceği için kibar ve şık bir çantada karar kılmıştı. Arkadaşının sırf hayatıyla hava atmak için böyle bir parti düzenlediğinin farkındaydı; o yüzden hediyenin pek bir önemi de yoktu. İş çıkışı arkadaşının doğum gününe yetişmek için köy otobüsüne alelacele binmiş, koşturarak varmıştı Bahçelievler'e. Bahçesi çiçeklerle kaplı evin kapısına geldiğinde Selin'in ona evleneceğini söylediği gün aklına geldi. Çok sevinmişti onun adına fakat sırf evleniyor diye işini bırakmasına anlam verememişti. Paraya ihtiyacı olmayabilirdi artık ama para için mi çalışılırdı sadece? Onlara ihtiyacı olan çocuklara, insanlara ne olacaktı? Hem evlilik durumundan merkeze tayini çıkma ihtimali de yüksekti. Sonuçta kocası Ankara'nın göbeğinde hatırı sayılır bir firmanın pazarlama bölümünde çalışıyordu. Onun köye taşınması söz konusu olamazdı. Hayatının tek amacı evlilik olan kızları anlayamazdı Nehir. Hayatın doğal döngüsünde kalbini sevdiğin biriyle hayatını birleştirme fikri ne kadar cezbedici olsa da hayatta daha önemli şeyler de vardı ve evlilik bir amaç olamazdı; bir araç belki... Ne kadar çok düşünce sarmıştı kafasını. Bir el hareketiyle o ana geri dönen Nehir zili çaldı. İçeriden yüksek sesli bir müzik geliyordu. Kapıyı açan görevli kız onu içeri buyur edip masaya yiyecek taşıma görevine geri döndü. Kapının önünde elinde hediyesiyle öylece kalakalmıştı Nehir. Bu ortama nasıl uyum sağlayacağını düşünürken Selin'in cıvıldayan sesini duydu. -Bebeğim, hoş geldin. Neden oraya dikiliyorsun, gelsene! -Merhaba Selin. Biraz geciktim kusura bakma. Köy otobüsü şu şehir dışındaki otogara kadar getiriyor biliyorsun. Oradan taksi bulmam zor oldu. -Ay boşver canım geldin ya... Hem ben hatırlamıyorum artık o köyle ilgili bir şey. Milattan öncesi gibi geliyor. Böyle bir cevabı beklemeyen Nehir afallamıştı. İçini sıkan o his gittikçe artıyordu sanki. Nehir'in hediyesine göz ucuyla bile bakmadan bir köşeye atan Selin, önceki gün gittiği mağazaya yurt dışından getirilen son sezon kıyafetlerden bahsediyordu. -İnanabiliyor musun? Bu üstümdeki kıyafetten dünyada başka bir tane daha yok. Bundan daha güzel bir şey düşünemiyorum! Selin huzursuzca kıpırdandı. Tam cevap vermek için ağzını açmıştı ki Selin yeni gelen davetlilerden gözüne kestirdiği abartılı makyajlı bir kadına doğru süzülerek ilerledi. Yine kalmıştı düşünceleriyle bir başına. Aynı ilçeye atandıkları gün ne kadar sevinmişlerdi oysa. Olabildiğince sık görüşüp birbirleriyle deneyimlerini paylaşabileceklerdi. Evet, hayallerindeki gibi değildi mesleği. Öğrencilerin gözünde görmeyi bekledikleri ışıltının yerinde bir boşluk vardı sanki. Bunu da kendine görev bildi Nehir. Öğrenme heveslerini canlandırmak da bir öğretmenin görevi değil miydi? Elinden geleni yaparken karşılaştığı engeller, ilgisizlik, özensizlik ve ön yargılar onun da hevesini kırmıştı. Yine de pes etmiş değildi. Öğretmenliğin hak ettiği değeri yeniden kazanacağına canı gönülden inanmakla birlikte özellikle kız çocuklarına bu dünyaya gelmelerinin bir sebebi olduğu ve potansiyellerini sonuna kadar kullanıp ayaklarının yere sağlam basmasını sağlamaları gerektiği fikrini aşılıyordu. Zordu, yerleşmiş tabuların kırılması, yeni filizlerin yeşermesi, alışılagelmiş hayatların değişmesi... Bir iç çekti Nehir. Şu anda ona fazlasıyla uzak olan bu ortamda bulunmaktan ziyade evinde, huzur dolu yuvasında sıcacık bir kahve eşliğinde kitaplarına sığınmayı tercih ederdi. Sosyalleşmek pek ona göre değildi. Kendi içine dönmek, o muazzam hikayelerindeki insanların adımlarını takip etmek, ömür boyu sıkılmadan yapacağı tek şeydi. Yalnız kalamayan, sürekli konuşma ihtiyacı hisseden, yalnızlığa katlanamayan, dolayısıyla kuru bir kalabalıkta ömrünü tüketen insanlar ona o kadar yabancıydı ki... Canından çok sevdiği bir iki yakın dostu vardı. Onlarla zaman geçirmek ruhuna iyi geliyordu. Sonra geri kalan zamanını kitaplarıyla, kitaplarındaki karakterlerle geçiriyordu. Eskiden olsa Selin'e kitap alırdı fakat şimdi onun ilgisini çekmeyeceğinden o kadar emindi ki... Cahillik kötüydü elbette ama tercih edilen cahillik bin beterdi. Verdiği emekleri çöpe atarak koca parası yiyen bir kadın olmaya karar veren Selin ne düşünüyordu acaba? Okuma şansı olmayan, ona dayatılan hayatı yaşamaya mahkum olan kadınlara bir sözü yoktu elbette. Hatta her fırsatta ev hanımlığının, çocuk büyütmenin, ev dışında bir mesleği icra etmekten daha zor olduğunu dile getirirdi. Fakat Selin... Tek derdi süslenip alışveriş yapmak, geri kalan zamanını da bunlarla hava atmakla geçiren Selin, ona çok uzak geliyordu artık. O an bir şimşek çaktı kafasında. Sevmediği, istemediği şeyleri yapmamak konusunda söz vermemiş miydi kendine? Hem artık Selin ona son derece yabancıydı, zorlamanın anlamı yoktu.


Omzunda çapraz astığı bir postacı çantası, sol elinde siyah bir şemsiye vardı. Boşta kalan elini caddenin köşesindeki durakta bekleyen taksi şoförüne kaldırdı. Başını sallayıp hemen bindi aracına kır saçlı şoför. Adam tam kapıyı açtığı sırada yağmur yağmaya başlamıştı. Bunu iyiye mi yormalıydı adam, bilemedi. Belli ki gürül gürül inen şu yağmura onun basit şemsiyesi dayanmazdı. Asmalı Pasajı'na. dedi içeri girdiğinde. Sesi, cama hızla çarpan damlaların sesine karışmıştı. Her yağmurda sanki gökten inmişçesine çoğalan arabalara baktı bir süre. Kilitlenen trafiğe, camlardan süzülerek inen damlalara... Sanki her şeyi sarıp sarmalayan rutubet de korna sesleri gibi bir anda yükseldikçe yükselmişti. Işıklarda uzun süren bir bekleyişten sonra yol az da olsa açılmış, içine bir ferahlık çökmüştü. Yanlarından bisikletiyle ilerlemeye çalışan delikanlıya takıldı gözü. Kırmızı tişörtü üzerine yapışmıştı. İçinde acımayla sevgi karışımı bir duygu dolmuştu. Birkaç dakika sonra arkalarda kalan delikanlının ardından Umarım yerine sağ salim ulaşır. dileğini göndermişti. Neden sonra, yüzünü uzaktan belli belirsiz gördüğü taksicinin yüzüne ayrıntılı bakmak gelmişti. Kır saçına tezat oluşturan genç bir yüzü vardı. Kaşları epey bir koyu görünmüştü aynadan. Yüzü gölgeliydi. Yolda gevezelik etmeyi sevenlerden olmamıştı hiç. Görülüyordu ki taksi şoförü de kendisi gibiydi. Çantasından ajandasını çıkarıp arka sayfalardan birine yazdı bu sözü hemen. Bugün onun için bir başlangıçtı. Neticede her günü ardında bırakmıyor muydu? Bu sözü sanki bu anda kendisi için yazılmış gibi hissetmişti.


Salondan Kuran sesleri geliyor. Başınız sağ olsunlar, toprağı bol olsunlar, mekanı cennet olsunlar sonra... Hiçbir şey anlamıyorum. Öyle kalabalık ki içerisi kapının önü ayakkabı yığını. Cici annemlerin evindeyim. Oğlu Hakan'ın yatağında yatıyorum. Herkes beni seviyor, öpüyor, sarılıyor. Haddinden fazla ilgileniyorlar benimle sanki. Anormal bir durum olduğunun farkındayım. Babam mı öldü benim diyorum ağlamaklı. Yok yavrum, nereden çıkardın? Baban hastanede, yakında gelecek. diyor. İçimin rahat etmesi gerekmez mi? Ne de olsa cici annem bana yalan söylemez. Öyle huzursuzum ki. Uyumaya çalışıyorum. Ranzanın üst tarafındaki yazılar gözüme takılıyor. Beşiktaş yazıyor koca koca harflerle bir köşede. Metin, Feyyaz, Rıza yazıyor diğer bir köşede. Hakan'ın Beşiktaş tutkusu geliyor aklıma. Odadaki posterlere bakıyorum. Hepsi de babamın gazeteden getirdiği posterler. Onlara bakarken uyuyakalıyorum. Dışarıdan tam da balkonun önünden bir bağırma sesleri ile uyanıyorum. Bir ağıt sanki... Bir erkek yavrum diye bağıra bağıra ağlıyor. Allah'ım diyorum babam ölmediyse uslu bir kız olacağım. Bir daha annemi, babamı üzmeyeceğim. Ne derlerse yapacağım. İki gün önce, babam evden çıkarken kırmızı gül istemiştim. Onlardan da vazgeçtim, artık istemiyorum. Yeter ki o gelsin. Cici annem elinde yarım pide ve kapalı ayranla ayağını sürüye sürüye tekrar geliyor. Ayakucuma oturuyor. Zorla yedirmeye çalışıyor getirdiklerini. Acıyan yerle acıkan yer farklı, kurban olduğum! diyor. Cici annem çok yer, çok yedirir. Ne zaman ona gelsem patlayana kadar yemek yerim. Çok ye ki baban hemen iyileşsin, dönsün yanına. Benim kızım ne büyümüş desin diyor. Bunu da baban için ye diye diye yarım pideyi yediriyor zorla. Ben bebek değilim ki, tam 8 yaşımdayım diyorum ağlayarak. Koca kız olmuşsun diyor; elimi, ağzımı sabunlu el bezi ile bastırarak silerken. Pideler yeniyor, kuran okunuyor, kapıdaki ayakkabı yığını gittikçe azalıyor. Bir süre sonra herkes evine gidiyor. Ben hariç. İki gündür komşu komşu geziyorum. Komşular arasında adeta kapışılıyorum. Sana da alalım bu gecelikten, çok sevdin diyor. İnşallah kurban olduğum diyor cici annem. Anne! diye bağırıyorum, duymuyor. Birkaç kişi kollarından, ayaklarından tutmuş eve götürüyor annemi. Sanki uyuyor gibi. Beni yaka paça içeri sokuyorlar. Ben bebek değilim ki tam 8 yaşındayım! diyorum ağlayarak. Saçım başım birbirine yapışıyor ağlamaktan. Cici annem banyoya sokuyor beni. Pazar günü olmadığı halde yıkıyor. Şampuan gözüme kaçıyor ama ağlamıyorum. O gece yine Sevgi teyzelerde kalıyorum. Eve gitmek istiyorum. Kahvaltıdan sonra! diyorlar. Sabah kahvaltıda ayıp olmasın diye rafadan yumurta bile yiyorum. Hiç sevmediğim halde. Kahvaltıdan sonra eve gidiyoruz. Koşar adımlarla çıkıyorum ikişer ikişer merdivenleri. Kapı sonuna kadar açık... Annemle babamın odasına doğru yöneliyorum. Annemin yatakta yattığını görüyorum. Halalarım, teyzelerim, babaannem, anneannem hepsi bize gelmiş. Kimse cevap vermiyor soruma. Annem beni görünce doğruluyor. Sarılıyor bana sımsıkı, ağlıyor. Annemin ayak ucuna oturuyorum. Tam karşımdaki duvarda annemin ve babamın evlilik fotoğrafları asılı. Annem oturuyor fotoğrafta, babam ayakta annemin elini tutuyor sımsıkı. Hiç bırakıp gitmeyecekmiş gibi. Baban öldü İpek! diyor annem ağlayarak. Ben de ağlamaya başlıyorum. Hıçkıra hıçkıra ağlıyorum. Artık akşamları gazetelerimizi kim alacak? diyorum. Boğazımda hiç yutamayacağım bir düğüm, gözümden akmakla bitmeyecek yaşlar, kafamda cevabını alamayacağımı bildiğim soruların binlercesi ile kalakalıyorum. Babaannemin gözlüğünün altından gözyaşlarını sildiğini görüyorum.


Çok yakışıklıydı, bu su götürmez bir gerçekti. Pazar günleri yeni müdavimi olduğu sahildeki çay bahçesine uğradığında herkesin dikkatleri üzerinde toplanırdı. Kafedeki kızların, ona servis yaparken elleri ayaklarına dolaşır, siparişleri götürme işi hep erkeklere kalırdı. Kızların sipariş alıp, erkeklerin götürmesi durumu Yakışıklı tarafından garip bir işletme kurnazlığı gibi anlaşılsa da gerçekleri çevresindeki herkes algılayabiliyordu. Bir süre kızlar arasında cesaret gösterme yarışlarına dönen servisler, sakarlıklar silsilesiyle sonuçlanınca Yakışıklı'nın servisini artık hep erkekler yapar hale geldi. Yakışıklı'dan erkekler de etkilenmiyor değildiler elbet; gözlerine girmek için kırk takla attıkları kızların bir başka adam karşısında eriyişleri onları çılgına döndürüyordu. Daha ilk haftalardan Yakışıklı hakkında efsaneler uydurulmaya başlanmış, uzaktan uzağa seyredip yaftalar yapıştırılır olmuştu. Kızlardan birinin, adamın parmaklarında yüzük olmamasından söz açması bir ilişkisinin olup olmadığı tartışmasını başlattı. Biri nişanlı ya da evli olmamasının kız arkadaşının da olmayacağı anlamına gelmediğini ifade ederken, bir diğeri de arkadaşını destekleyerek bu kadar yakışıklı bir adamın boş bırakılmayacağından dem vuruyordu. Ama her halükarda Yakışıklı hakkında yeterli bilgilerinin olmaması, durumu muallak bırakıyordu. Sonuç olarak da her biri öğrenecekleri şeyleri zamana bırakarak işlerine koyuluyor, bir yandan da göz ucuyla Yakışıklı'yı takibe devam ediyorlardı. Haftalar geçiyor, Yakışıklı, yalnız da olsa kafeye gelmeyi sürdürüyordu. Çalışan kızlardan biri, bir defa daha, bu kadar yakışıklı bir erkeğin nasıl yalnız olduğuna anlam veremediğini dillendirdi. Kıza ilgi duyan kafe çalışanlarından Gözlüklü, dikkat kesilip ileri atıldı. Bu düşüncenin yanlış olduğunu, bu sebepten birçok yakışıklı erkek ve güzel kızdan uzak durulup onların yalnızlığa maruz bırakıldığını söyledi. Ardından da kızların üzerindeki şaşkın bakışlardan aldığı güçle kendini de bu örneğin içine katarak, kıza sevgilisi olmadığını iyice açık etmiş oldu. Niyetini anlayan grup gülümseyerek dağıldı. Yakışıklı, sürekli kitap okuyor. Bazı günler de yanında getirdiği evraklarla ilgileniyordu. Telefonu çaldığı zamanlar ise konuşmaları daima uzun sürüyordu. Şu sıra çalışanlar arasındaki malzeme de buydu. Adamın bir sevgilisi var ama uzakta bir yerlerde yaşıyor, diye başlayan diyaloglar, kafalarında yarattıkları kızı başka şehirlere, başka ülkelere götürüp getirmeleriyle birlikte sonlanıyordu. Sevgilisinden yeni ayrılmış, aşk acısı çekmekten yakınan kızlardan biri, yine bu konu nedeniyle arkadaşlarının başının etini yerken, Yakışıklı'nın elini havaya kaldırdığını gördü. Bir başka arkadaşı ilgilenirken, Yakışıklı'yı gözlemlemeye devam edip, belki yıkıcı bir ilişkiden çıkmıştır benim gibi o da, diyerek kendi ajitesiyle adamın durumunu izaha kalktı: Bu yüzden yalnızdır belki, bu yüzden benim gibi hayatına başkasını sokamıyordur, diye de sürdürdü. Arkadaşları kızın durumuna gülmemek için kendilerini zor tutuyorlardı. Kızın, fark edip bozulması üzerine bir tanesi dayanamayıp atıldı: Yapma şimdi! Olur mu öyle şey canım? Nasıl başka birini sevemezmiş? dedi. Yakışıklı'yı gösterip, şimdi şu adam çıksa gelse, sana çıkma teklif etse sen kabul etmez misin? diye cümlesini bitirdi. Grup sus kesilip, kızın vereceği tepkiyi beklerken kızın soruyu düşünmesi ortamı kahkahaya boğdu. Bunun üzerine kız, küçük bir çocuk edasıyla, anlayışsızlar, deyip aralarından ayrıldı. Bir gün kafenin otoparkında Yakışıklı'nın mütevazı aracı belirdi. Hemen ardından bir başka fakat gösterişli spor araç otoparka giriş yapıp Yakışıklı'nın aracının yanında durdu. Yakışıklı, aracından inip, yanındaki araca yöneldi. Araçtan inen bir adamla sarılıp öpüştükten sonra kol kola kafeye yöneldiler. Kafede çalışan erkeklerden biri, durumu görüp kızlara işaret etti. Kızlar, bir kadınla teşrif edeceği günü bekledikleri Yakışıklı'nın kafeye kendi yaşlarında bir erkekle varmasına şaşırdılar. Erkekler şaşkınlıktan ziyade sevinç duyup, bu durumu, leyhlerine çevirmek için bir fırsat olarak gördüler. Haftalardır sinir oldukları Yakışıklı için aradıkları yaftayı artık bulmuşlardı. Gülüşerek oturacakları masaya yönelen Yakışıklı ve arkadaşı etraftaki gözlerin farkındaydılar. Yakışıklı, arkadaşına yanlış anlayacaklarından söz açtı. Arkadaşı hak vererek gey olanlara sırf bu yüzden gıcık olduğunu söyledi. Eskisi gibi erkek arkadaşlarının omzuna kolunu atamıyor olmasından şikayet etti. Erkekler bir süre kızları bu şekilde dalgaya aldılar. Yakışıklı ve arkadaşı saatlerce süren sohbetlerinin sonunda hesabı istediler. Hesap geldiğinde pamuk eller ceplere gitmişti; ama Yakışıklı'nın cüzdanından hesabı ödeyecek miktarda para çıkmıyordu. Cüzdanı döviz doluydu. Derken arkadaşı hesabı ödedi. Erkekler gey yaftasının üzerine bir de fakir sıfatı eklediler. Kızlara haftalardır aradıkları cevapların bunlar olduğunu söyleyip gevrek gevrek gülüştüler. Bir hafta sonra, çalışanlardan biri yeniden Yakışıklı'nın servisini almak için yaklaştı. Siparişleri not ederken gözüne masada duran bir ecza poşeti takıldı. İçinde birkaç kutu ilaç vardı. Yakışıklı'nın siparişini aldıktan sonra masadan ayrıldı. Kafeye giriş yapacağı sırada bir başka arkadaşıyla karşılaşıp Yakışıklı'dan söz ederek mutfağa yöneldiler. Kızların, erkekler arasında dolaşan Hasta Adam söylemlerini fark etmeleri uzun sürmedi. Duyumları aldıkları an hemen hemen hepsi kısa bir sessizliğe büründüler. Bir yakınlarının kötü haberini almışçasına üzüldüler. Sonra inanmak istemeyerek karşı çıktılar. Birbirlerine, adamın yalnızlığının sebebini bulmayı niçin bu kadar önemsediklerini sordular. İçlerinden biri bu soruya yanıt aramalarına fırsat vermeden su koyuverdi. Yalnızca bir poşet ilaç gördük. Belki ilaçlar onun değildir. Belki bir yakınınındır. Belki de onundur, evet hastadır; ama neden hep en ağır hastalıklardan söz edip duruyoruz? Hepimiz hasta oluyoruz, ilaçlar alıyoruz. Mühim bir şey olmayabilir, diye sürdürdü. Kalabalık, bir başhekim gibi, ciddi ciddi açıklamalarda bulunan arkadaşlarını, metanetli olmanın gerekliliği bölümüne gelmesiyle birlikte terk etti. Ertesi sabah, Yakışıklı, yoğunluktan akıllardan çıkmıştı. Hep birlikte, kafede satmakta oldukları bir içeceğin reklam posterlerini camekanlara asma telaşına düşmüşlerdi. Ürünün reklam yüzü olan güzel aktris karşısında büyülenen erkekler, posterlerden birer tane de kendilerine alıp, odalarına asıp asamayacaklarından bahsediyorlar, aralarında eğleniyorlardı. Akşamları çalışanlarıyla görüşüp performanslarını değerlendiren, onlarla sohbet eden şefleri rutin işleyişi bozmadı. Ancak bu toplantı diğerlerinden biraz farklıydı. Şef gergindi. Çalışanlarına bakıp, kaytardıklarından, sürekli aralarında fısıldaşıp bir şeyler kaynattıklarından yakınıyordu. Sözlerinin sonunda kendisini sükunetle dinleyen çalışanlarına bu durumu açıklayıp açıklayamayacaklarını sordu. Kalabalık şeflerinin bu ani çıkışı üzerine şaşkına döndü. Mırın kırın seslerinin ardından çalışanlardan biri Yakışıklı'dan söz açtı. Şef bu durum üzerine meraklanarak durumu açıklığa kavuşturmalarını istedi. Biraz fikir edinince, kendisi de personellerinin merakına ortak olmuş, kafalarındaki sorunun cevabını bulup bulamadıklarını öğrenme gayreti içine girmişti. Çalışanlar, haftalardır üstünde durdukları ihtimalleri bir başka ağızdan duyunca çok da şaşırmadılar. Şef de personellerine parlak bir fikir sunamadığının farkına varıp; Vardır bir bildiği, diyerek toplantıyı sonlandırdı. O toplantının ardından, ekip daha dikkatli davranmak konusunda fikir birliğine varmıştı. Neyse ki Yakışıklı adeti olduğu üzere kafeye teşrif ettiğinde çalışanların böyle bir zahmete girmelerine gerek kalmayacaktı. Yakışıklı kafenin girişinde belirdiğinde, çalışanlar servis tepsilerini ellerinden düşürdüler, çay ikramı yaptıkları müşterileri yaktılar; erkekler kekeme olurken, kızların dilleri tutuldu. Çünkü yakışıklı, kafeye, kafenin dört bir yanında asılı posterlerde tebessüm eden o güzeller güzeli aktrisle beraber teşrif etmişti.


Yalan Yalnızlık, içerisinde bulunduğu proje ile aynı adı taşıyan ilk kitap. Bu kitapta, anksiyete bozukluğuna sahip bir bireyin hayal dünyasına bakmış olacağız ve bu bizlere, Yalan Yalnızlık'ı öğrenme isteğine itecek. Çünkü kaygı ve korku yerine, henüz olmayanı sunmaya çalışan bir felsefedir Yalan Yalnızlık. Yalan Yalnızlık projesi, 2 adet kitap, 1 adet resim sergisi, 1 adet müzik albümü ve 1 adet kısa filmden oluşan ve anksiyete bozukluğu konusunda farkındalık yaratmaya çalışan bir projedir. 2005-2006 yılından günümüze kadar olan bilgi ve deneyim birikimlerinin harmanlanarak topluma sunulmasını amaçlar. İlk kitap olan Yalan Yalnızlık, 2014 yılında raftaki yerini buldu ve projenin ilk adımı da bu kitap olmuş oldu. Yakın tarihte kısa filmin yayınlanması ile beraber, proje tüm hızıyla devam edecek.


Bir minik su damlası vuruyor güneşin doğmaya mecali olmadığı pencereme. Yağmurun sesi kulaklarımda, hissini hiç sorma. yağmur temizlemeye yetmiyor artık sokaklarını bu kentin. Zaman çirkin, yerler kan revan. İnsanı insanını sevmiyor bu kentin. Oluyor küçük. Daha kötü, daha acı. Daha fazla götürüyor kan gövdeyi, bedeni, yüreği. 'Yalnızlığın sesinden bir resim yapan' şaire düştü fikrim. Sabahın eli kulağında ki ne fayda. Işığa kayıtsız gözlerim. Sağıra şiir okuyor, köre dans ediyorum. Vedaya hazır umudum inceliğimi örtüyor, seçilmiş yalnızlık donuk bakışlarımda. Ve ben yine, en zayıf yerimden vuruluyorum. Bir hasret ki sorma eskiye, yeniye gücümüz yetmiyor. Kalabalığın verdiği yetkiye dayanarak, azınlığa cellat, geleceğe acımaz olduk. Özgürlüğü kafese, başımıza da ayaktan taç koyduk. Tuzun eli kulağında, ki ne fayda. Yaramda şimdi bir asır acı gömülü. Ölmüşün ruhunu arıyor, aşkı bilmeyenle meşk ediyorum. Dilimin ucuna gelmiş küfrüm inceliğimi örtüyor, kapıyı çarpanın rüzgarı vuruyor tenime. Ve ben yine, en canlı yerimden ölüyorum. Bir umutsuzluk ki sorma, gökyüzüne bakışlarımız gitmiyor.


Hareketsiz hareket ettiren ismiyle karşımıza çıkan olgu bu durumu oldukça iyi bir şekilde anlatmaktadır. Ortada bir şey vardır ve başka bir şeye hareket kazandırır. O şey ya tanrıdır ya da aşktır. Yukarıdaki tanımlamayı pekiştirmek için örnek vermek gerekirse, şu insanoğlu bedenimiz tam olarak oluşmadan evvel, ana rahminde oluşan ilk organ kalp değil miydi? Bu kalp hareket almadı mı, ortalıkta başka bir hareket yokken? Üstelik herhangi bir sebebi bile yokken? İşte bizlere hediye edilen ilk hareket bu! Yaşamın ta kendisi! Diğer taraftan, binlerce ela göz görmüş birisi, her ela gözlere denk geldiğinde kalbi hızlanmaz sanırım... Bazı gözler vardır ki, içine dalıp kaybolmaktan bahsetmiyorum, insana ikinci bir kez hayat verir! Ve işte bizlere hediye edilen ikinci hareket bu! Yaşama sevinci ve aşkın ta kendisi! Hareketsiz hareket ettirene sırt dönmüş birisi nasıl dans eder bilemem fakat maskeli balomuz çoktan başladı. Ritim, hareketsiz hareket ettirenin kendisi... Maskeler, bizden önce bu dünyayı ziyaret etmişlerin tasarladıkları roller... Danslar, özgür irade denilen doğaçlama figürler!


Her şey haddinden fazla tuhaflaşıyor büyüdükçe. Ve küçükken anlamlandıramadığım ancak o yetişkinliğe eriştiğimde kavrayacağım bazı yakarışlara an itibariyle ben de ulaştım. İnsanların büyüdükçe zorlaşan hayata karşı isyanları küçükken bana biraz gösteri gibi gelirdi. Çünkü çocuk olmanın da sorumlulukları vardı. Sabah erkenden uyan, kahvaltını etmeden asla evden çıkma, derslerini dinle, tüm ödevlerini bitir derken bu liste uzun uzadıya giderdi böyle. O yaşta ağır geliyordu bunlar kimisine. Ama ben çok şey hatırlamıyorum çocukluğumla ilgili. Yani birkaç sahne var gözlerimin önünde belki hayal, belki gerçek. Ama zordur çocukluk; hele de beden yaşın hala çocuk kalmışken akıl ve vicdan yaşın senden önce büyüdüyse. Ama o yılları böyle değerli kılan neymiş şimdi öğreniyorum. Düşünmemek, sorgulamamak. Çünkü büyüdükçe insan yeri geliyor her şeyi kavramak istiyor. Her güne yeni bir olay arıyor, yeni bir sır perdesinin aralanışını izlemek istiyor. Bir başladığında Neden? ya da Nasıl? demeye, her soru bir diğerini doğuruyor; sen cevap bulayım diye girdiğin o çıkmazda debelenirken de sabah oluyor. Bazen bu da beni yoruyor biliyor musunuz? Bugünümün dün ile aynı olması. Günlerin, ayların, hayatın bir tekrara düşmesi... Sanki bir video oynatıcısının içerisine sıkışmışım ve birileri uzaktan kumandasıyla tek bir tuşa basarak sürekli tekrar oynatıyor. Ne anlamı kaldı ki o zaman bugünün? Bana ne kazandırdı, zaman kaybından başka? Ama konumuz bu değil. Yeni bir soru buldum kendime, yeni bir çıkmaz döngünün peşindeyim. Verdiğim örneklerin amacı tamamen aktarmaya çalışacağım soruların daha net anlaşılabilir olmasını sağlamaktı. İnsanların hayatını nasıl keskin virajlarla doldurduğunu birçoğumuz içtenlikle kabullenebiliriz. En azından bunu bir irdeleyebiliriz. Peki, doğru nedir? Doğru kelimesinin TDK'de aktarılan tanımlarından birisi: Bir ucundan öbür ucuna kadar yönü değişmeyen, eğri ve çarpık karşıtı. olarak geçiyor. Ama bu DOĞRU değil ki! Bana kalırsa böyle bir şey mümkün olamaz. Soyutluk kavramı da somutluk kadar inkar edilemez bir gerçek iken durmadan değişen dünyaya elbette ki o da ayak uydurmak zorunda. Tıpkı dünyanın ta kendisinin bir zamanlar düz olduğunu doğru saydıkları gibi... Ama benim bahsettiğim değişim dünyanın şekli değil ya, her neyse. Bu olgu öyle derin ve öyle insanı içine sürükleyen bir düzeyde ki, açıkçası kafamdan geçen her soruyu veya her örneği yakalayamıyorum. Bir düzen sırasında yazmak istiyorum. Ama özelden genele gidecek olursak bir düşünün istiyorum. Bundan on yıl öncesinde kabullendiğiniz ve gözü kapalı inandığınız doğrularınız hala doğru kalmayı başarabildiler mi? Ufak detaylara takılın istiyorum. Mesela benim için yer fıstığının bile bu konuda büyük bir yeri var. Çünkü çocukken, asla yemeyeceğim ve hep midemi bulandıran bir çerez olmaktan öteye geçememişken şimdi bayılarak yediklerim arasında. O zaman çocukken mi ondan nefret ederek yanlış yapıyordum yoksa şimdi mi onu severek bir yanlışın içindeyim? Ve bir de şu tuhaf şekilli kaju! Aslında ondan hala nefret ediyorum. E o zaman bu kararda doğru muydum yoksa hala mı bir yanlışla yaşıyorum ve bundan on yıl sonra onu çok sevip yer fıstığından mı vazgeçeceğim? Ama ne önemi var ki? Diş kovuğunu doldurmayacak çerezler. Değil. Bunlar günlük hayatımızda asla fark etmediğimiz ama düşündüğümüzde uzayıp gidecek bir listenin sadece ufak bir maddesi. Ama siz alın bu yer fıstığı ve kaju hikayemi, hayatınızın her detayında, her insanda, her hareketinizde, her ideolojinizde ya da her Asla! dediklerinizde koyun tam ortaya ve sorgulayın.


Cam cepheli iş merkezinin önüne 'olay yeri girilmez' şeridi çekilmişti. İki genç polis meraklıları uzaklaştırmaya çalışıyordu. Pek de başarılı oldukları söylenemezdi. Çiseleyen yağmura rağmen bekleşenler dağılmamıştı. İş merkezinde çalışanlar içeri girmek için dil döküyorlardı. Boşuna çabaladıklarını anlamamakta ısrarcıydılar. Yağmurun şiddetlenmesiyle sağa sola dağıldılar. Yağmur uzun sürmemişti. Güneş yüzünü gösterirken az önce kaçışanlar tekrar toplandılar. Şişli meydanında trafik ışıklarının birkaç metre gerisinde kaldırıma yaklaşıp duran otomobili kimse fark etmedi. Yakında ellisine girecek şakakları kırlaşmaya başlamış adam ön sağ kapıdan indi. Ütüsüz siyah ceketinin iç cebinden sigara paketini çıkardı. Tek dal sigara aldı dudakların arasına sıkıştırdı, paketi iç cebine koydu. Direksiyondan kalkıp sol kapıdan inen uzun boylu, zayıf, kot pantolon giymiş lacivert keten ceketli genç adam, Komiser Yardımcısı Tuncay, çakmağı uzattı: Yakayım mı İbrahim Başkomiserim? Cam cepheli binadan gözlerini ayırmadan Çakmağı koy cebine, dedi Başkomiser. İki hafta önce sigarayı bırakmaya karar vermiş ve o günden sonra tek dal dahi sigara içmemişti. Her yıl birkaç kez sigaraya veda kararı alır ama her seferinde de ilk sigarayı yakmak için sayısız bahane bulurdu. Yanıyormuş gibi sigaradan derin bir nefes çekti. Yağmurun bıraktığı su birikintilerine aldırmadan yürüdü, Komiser Yardımcısı Tuncay da. Başkomiser İbrahim huysuz biriydi. Fakat neredeyse bir yıldır emrinde çalışan bu genci seviyordu. 'Evlat' diye seslenmesi boşuna değildi. İş merkezinin girişini gören kırtasiyenin önünde durdu. Cam cephede koşturan beyaz bulutları izledi. Yanmayan sigaradan derin bir nefes daha çekti. Ulan bir ırza geçme vakası daha, dedi kafasını kaşırken. Cinayetten önce tecavüz mü etmişler? diye atıldı Tuncay. Yakmadığı sigarayı ceketin dış cebine koydu, Hadi biz işimize bakalım, dedi. Tuncay arkada yolun karşısına geçtiler. Şeridin öte tarafındaki polislere kimlik gösterip iş merkezine girdiler. Giriş katta bekleyen asansöre bindiler. Yardımcısına fırsat vermeden en üst katın butonuna bastı Başkomiser. Asansör kapısı açıldığında bir komiser karşıladı gelenleri. Şirketin logosunun ve unvanının bulunduğu kapıdan girerken, Kapıda zorlama var mı? Maktul kim? diye sordu İbrahim Başkomiser. Ne iş merkezinin giriş kapısında ne de kat kapısında zorlama izi var Başkomiserim. Söylendiğine göre maktul içerden biri, dedi komiser. Karşıdaki sekreter bankosuna göz atan Tuncay yere düşen kalemliği, etrafa saçılan rengarenk kalemleri işaret etti amirine. Maktulle saldırgan ya da saldırganlar arasında boğuşma yaşandığını düşünüyordu. Fakat masanın etrafında ne bir kan izi ne de başkaca boğuşma emaresi vardı. İbrahim Başkomiser kalemlerle pek ilgilenmedi. Sekreterin işidir, diye mırıldandı. Hafta sonu tatiline çıkmanın telaşıyla kalemliği kaldırmadığını düşünüyordu. Tuncay, bir bildiği vardır diye amirinin ilgisizliğini sorgulamadı. Başkomiser cebine attığı sigarayı aldı, dudaklarının arasına sıkıştırdı. Tuncay tam müdahale ediyordu ki, Tamam anladım! Merak etme yakmayacağım dedi, sigaradan derin bir nefes çekti. Ağzının içinde dolaşmaktan başı dönen dumanı ciğerlerine yollamıştı sanki. Sigara dudağında karşısındaki Genel Müdür odasına girdi, ardından Tuncay. Birkaç adım ötedeki polis hemen toparlandı. Zavallı bekçi makam masasının tam karşısında, yüzüstü yatıyordu. Başından sızan kan bej halının üstüne işlenmiş kızıl motif gibiydi. Sanki sol eli, ardına kadar açık kapıyı işaret ediyordu. İçeri girdiler. Çeşit çeşit takım elbiselere, gömleklere, ayakkabılara bakılırsa giysi odası olarak kullanılıyordu. Başkomiser askıdaki siyah ceketlerden birine baktı. Soluna döndü. Duvardaki boy aynasında kendini seyretti. Üzerindeki en son ne zaman ütü gördüğünü hatırlayamadığı siyah cekete baktı. Gözleri yaşardı. Yaşların dökülmesine izin vermedi. Tam on bir yıl üç aydır giydikleri ya ütüsüzdü ya da keşke hiç ütülenmesiydi dedirtecek kadar kötü ütülenmişti. Oysa bir zamanlar giyim kuşamıyla herkese parmak ısırtırdı. Lanet hastalığın alıp götürdüğü eşi ütüsüz giysilerle dolaşmasına asla izin vermezdi. O günden sonra ne zaman aynaya baksa sanki eşi karşında kaşlarını çatarak, bu ne hal, diye soruyordu. Arkadan gelen ses eşinin hayalini elinden aldı. Tuncay sağ eliyle gizli bölmeye yerleştirilmiş adam boyundaki kasayı gösteriyordu. Kasa kapalıydı. Anlaşılan, bu işe soyunan kişi ya da kişiler boylarından büyük işe kalkışmışlardı. Ne Başkomiser ne de Tuncay hırsızlık dışındaki ihtimalleri dikkate değer buluyordu. Katta titiz çalışma sürerken Başkomiser İbrahim sürgülü kapıyı açtı, beton yığınları arasına sıkışmış vaha hissi uyandıran terasa çıktı. İçerideki vahşeti görmeseydi, sayısız irili ufaklı saksılardaki ağaçlar, çiçekler arasında huzurlu saatler geçirebilirdi. Tahmin ettiği gibi bu taraftaki caddeye bakan cephe ucubenin ikiziydi. Uzaklara dikti gözlerini. Dibine kadar yaklaşan yardımcısı, Dalıp gitmişsiniz amirim dediğinde irkildi. Başkomiser İbrahim dört bir tarafta yükselen betonların etrafını ahtapot gibi sarmış kule vinçleri sağ eliyle gösterdi. Döndü, caddenin karşısındaki inşaata tepeden bakan kule vinci başıyla işaret etti. Bak evlat! Şu demir ahtapotlar var ya... gençlere diri diri gömülecekleri beton mezarlar inşa ediyorlar. Bizden geçti. Sizler için üzülüyorum, dedi. Dili aklından geçenleri orta yere döküvermişti. Başkomiser yakmadığı sigarayı dudaklarının arasına sıkıştırdı, derin bir nefes çekti. Terasın kenarına yaklaştı. Korkuluğa dayandı. Sevecen gözlerle baktı yardımcısına. Tuncay sürgülü kapıdan içeri adımını atmıştı ki arkasından kendisini yakalamak istercesine koşturan sesle çakıldı kaldı. Tuncay heyecanla döndü. Amiri korkuluktan yarı beline kadar uzanmış aşağıya bakıyordu. Telaşla koştu. Gözlerine inanamadı. Cumba özentisinin üzerine yapılmış balkonda bir adam hareketsiz yatıyordu. Seramik kızıla boyanmıştı. İbrahim Başkomiser koşarak içeri girdi, arkasından yardımcısı. Han bekçisinin cansız bedeninin başında bekleyen polisin şaşkın bakışları arasında ofisten çıktılar. Asansörün gelmesini beklemeden iki kat aşağıya indiler. Kapı duvardı. Sırayla kapıyı zorladılar. Açılacak gibi değildi. Aldığı emirle fırlayan Tuncay çok geçmeden yanında biriyle döndü. Kısa boylu, esmer genç merdivenlerin temizliği ve getir götür işleriyle görevliydi. Adı Faruk. Yukarıda cansız yatan bekçi müsait olmadığında boş katları gelen kiracı adaylarına göstermek de işleri arasındaydı. Neredeyse iki aydır kimsenin girmediği katı neden açtırdıklarına anlam veremiyordu, sormaya da cesareti yoktu. Biriken tozların üzerine üç çift ayakkabı izi bırakarak yürüdüler. Balkon kapısı açıldığında gördükleri karşısında görevlinin ağzından çıkan küfür yarım kaldı. Korkudan gıkını çıkaramayan Faruk'un uzaklaşıp gitmesi için dik dik bakışlar yetmişti. Tuncay, çömelmiş cesedin ellerini inceleyen amirinin neyin peşinde olduğunu anlamaya çalışıyordu. İbrahim Başkomiser ayağa kalktı. Sesi çıkmıyordu, dalıp gitmişti. Onun bu hallerine alışık Tuncay, amirinin bir ipucu yakaladığını düşünüyordu. Başkomiser İbrahim sayısız ceset görmüştü şimdiye kadar. Fakat hala ceset torbasına alışamamıştı. Hele fermuarın çekilme anı yok mu... Kat kalabalıklaşırken yerde yatan cansız bedene son kez baktı, Hadi düş peşime, şu kamera kayıtlarını inceleyelim, dedi Tuncay'a. Cuma sabahından başlayıp son üç günün ve pazartesi sabahının kayıtlarını incelemeye başladılar. Ertesi gün öğleden sonra işlerini bitirdiklerinde ikisinin de gözü kan çanağına dönmüştü. Görevli Faruk'u da yanlarından ayırmamışlardı. Hana girenlerin adlarını görevli söyledi, Tuncay kaydetti. Adını hatırlayamadıklarını da çalıştıkları kata ve belirgin özelliklerine göre işlediler. Ziyaretçiler için ayrı kayıt tuttular. Liste hayli uzundu. Dışarı çıkanları tek tek işaretlediler. Listeye bakılırsa hafta sonu Dursun içeride yalnızdı. İşin garibi balkonda cansız bedenini buldukları gencin içeri girdiğine dair en küçük ize dahi rastlamamışlardı. Tek yol kalıyordu; feci sonu yaşayan genç, yan binadan girmiş olmalıydı. Birlikte teras katına çıktılar. Başkomiser İbrahim ve yardımcısı çok geçmeden terastaydılar. Etrafı kolaçan ettiler. Hanın iki tarafından geçen ana caddeler öyle genişti ki birinin karşı binalardan buraya ulaşması olanaksızdı. Güney cephesindeki bina üç katlıydı. Merdivenle terasa çıkılamayacağı ortadaydı. Üstelik hanın bu tarafında pencere de yoktu. Kuzey tarafına baktıklarında hemen bitişikteki yeni kazılmış temeli gördüler. Etrafı metal panellerle kapatılmıştı. Sonunda bir ipucu yakalamanın heyecanıyla İbrahim Başkomiser ok gibi fırladı. Tuncay neden koştuğunu sorgulamadan amirinin peşine takıldı, Faruk da. Soluk soluğa asansörün gelmesini beklediler. Bindikleri asansör salına salına inerken kat başına bir küfür işitiliyordu. Tuncay bıyık altından gülüyordu, amirinin bu haline alışıktı. Faruk korkudan köşeye sinmişti. Asansördeki dijital panelde sıfırı gördükleri andan itibaren kalpleri heyecanla çarpıyordu. Asansörden indiler. Faruk iki kat aşağıya yürüyerek inmeleri gerektiğini söyledi. Ulan bu nasıl sıfır diye bağıran Başkomiser merdivenlere yöneldiğinde bir küfür daha savurdu. Arkasından gelen Tuncay'ın gülümsemesi amirinin attığı fırçayla yüzünde donup kaldı: Gülmeyi kes! 'Bu adamın arkasında gözü var galiba' diye aklından geçen Faruk korkudan ne yapacağını bilemiyordu. Her katta hareketi algılayan aydınlatma sistemi biri geldiğinde devreye girerken bodrum katın merdiveni zifiri karanlıktı. Başkomiserin tepkisinden korkan Faruk panodaki düğmelere ardı ardına bastı. Ortalık aydınlandığında üç çift ayak sesi merdiven boşluğunda yankılandı. Her adımda küf kokusu artıyordu. Bodruma ulaştıklarında nefes almak güçleşmişti. Yükselen küfrün ardından Başkomiser aklından geçenleri uluorta söyledi: Ulan be! Şu binalar için milyonlar harcıyorlar, ama iş gözlerden ırak yerlere geldiğinde hepsi cimri kesiliyor. Nasıl olsa garibanlardan başkası bu kata inmiyor. Yazık değil mi şu gencecik adama! Faruk işittikleriyle korkuyu unuttu, Başkomisere sevgi dolu gözlerle baktı. İçerisi yeterince aydınlık değildi. Başkomiser sesini çıkarmadan gitti, kapının kolunu indirirken Faruk koştu. Karanlık odada eliyle koymuş gibi bulduğu elektrik anahtarına dokundu, içerisi aydınlandı. Karanlığı yaran ışık gözlerini kamaştırırken küf kokusu ağır bir saldırıya geçmişti. Dursun'un cansız bedeni gözünün önünden gitmeyen İbrahim Başkomiser bu kez dilinin ucuna gelenleri yuttu, küfretmedi. Hangi söz yukarıdakilerle aşağıdakilerin çelişkisini anlatabilirdi ki! Edeceği küfürle kendini rahatlatmak, gerçeklerden kaçmanın sahte avuntusunu yaşamak içinden gelmedi. Işığı söndürdü, sanki Dursun gelecekmiş gibi kapıyı sıkı sıkıya kapadı. Yandaki inşaattan açılan deliği bulmak için etrafa göz attılar. Duvarlar sapasağlam yerinde duruyordu. Deliğin kapatılmış olabileceği şüphesiyle cep telefonlarına sarıldılar. El fenerini açtılar. Duvarda en küçük delinme izine rastlayamadılar. İbrahim Başkomiser elle duvarı yoklarken Faruk Perde betonu delmek kolay değil, dediğinde dilinin ucuna gelen küfrü yuttu. İbrahim Başkomiser içmese de bir türlü yanından ayıramadığı sigarayı çıkardı, kokladı. Kahve yaparsan dayanamayıp bu mereti içerim. En iyisi sen çay demle, dedi. Kendisinin önemsendiğini düşünmenin verdiği coşkuyla uzaklaşan Faruk'un peşinden baktı, gülümsedi. Terasta bambu koltuklara gömülmüş Başkomiser ve yardımcısı dalıp gitmişlerdi. Yoğun günün ardından rehavet çökmüştü. Sessizlikleri içlerinin geçmesinden değildi. Kafalarının içinde cinayete dair sayısız senaryo yazdılar. Ama hiçbirini beğenmediler. İşittiği övgü dolu sözlerle gururu okşanan görevli çayları bittiğinde seslenmelerini söyledi, içeri geçti. Yoluna devam eden güneş gölgeleri uzatıyordu. Çok geçmeden sessizliği bozan karşıdaki inşaata ulaştı oturdukları binanın gölgesi. Sürekli çalışan, sağa sola dönen vinç uzayan gölgelere tepeden bakıyordu. Vinç operatörünün tahtının bulunduğu kabinin camlarından yansıyan güneş terası tararken Başkomiserin üstüne düşüp uzaklaşıyordu. Dikkati dağıtan ışık oyunu Başkomiserin düşünmesine izin vermiyordu. Yerinden kalktı, korkuluklara yürüdü. Cesedi gördüğü balkona baktı. Camlarda cinayetin izleri var mı diye korkuluklara tutunup beline kadar dışarı uzandı. Yerini değiştirdi, korkuluk avuçlarının arasında kayarken bir gariplik olduğunu fark etti. Sol elinin altındaki derin aşınmayı fark etmemek olanaksızdı. Eğildi korkuluğa alttan baktı. Neredeyse yarım metre arayla iki iz vardı. Sanki izler metal sürtünmesinin eseriydi. Başkomiser yerinden fırladı, koşarak terası terk ederken Düş peşime! diye haykırdı. Tuncay nereye gittiklerini sormadan amirinin peşine takıldı. Asansör giriş kata vardığında asansörü bekleyenlerin şaşkın bakışları arasında koşarak dışarı çıktılar. Binanın arkasına dolaştılar. Ana caddeye ulaştıklarında yeşil ışığın yandığını gören araçlar adeta yerlerinden fırlamışlardı. Başkomiserin acelesi vardı. Yayalara yeşil ışığın yanmasını beklemeden kendini araçların arasına attı. Yükselen korna seslerine aldırmadan Tuncay amirini takip etti. Birkaç sürücünün hakaretlerini duymazdan geldiler, soluğu karşı kaldırımda aldılar. Sac panellerle çevrilmiş inşaatın giriş kapısına vardıklarında ortalarda kimse yoktu. Kapıyı zorladılar, açılmadı. İçeriden kilitlenmişti. Kapıyı yumruklamaya başladılar. Çok geçmeden başında baret bir görevli kapıyı açtı. Başkomiser kimliğini gösterdi, karşısındaki adamın konuşmasına fırsat vermeden içeri daldı. İnşaatın sorumlusunu çağırmasını söylediğinde görevli emir almış gibi uzaklaştı. Beş dakikaya kalmadan baretli görevli sorumluyla birlikte döndü. İbrahim Başkomiser kamera kayıtlarını görmek istediğini söyledi. Şantiye şefi itiraz ettiğinde koluna girdi, uzak köşeye götürdü. Amirinin sorunu birkaç dakikaya kalmadan kendi yöntemleriyle çözeceğini düşünen Tuncay gülümsüyordu. Yanılmamıştı. Uzaktan, Tuncay buraya gel! diye sesleniyordu Başkomiser. Sonuca beklediğinden de çabuk ulaşılmıştı. Koştu. İçindeki coşkuyu paylaşmak için aklına gelen ilk şeyi söyledi. İbrahim Başkomiser yardımcısının yüzüne öyle bir baktı ki Tuncay yaptığı hatayı hemen anladı. Şantiye şefine kayıtları açtıran Başkomiser ona dışarıda beklemesini söyledi. Çok geçmeden her şey açığa çıkacaktı. Başkomiser cep telefonuyla konuştu. Yarım saat içinde şantiyenin etrafı polis araçlarıyla doldu. Ekipler gelene kadar İbrahim Başkomiser boş durmadı. Tuncay'a şantiye şefini içeri almasını söyledi. İçeri giren adamın gözlerindeki korkuyu gören İbrahim Başkomiser, Şef bey! Yanıma sandalye çek ve otur, dedi. Adam sandalyeyi aldı, 'Şef bey derken benimle dalga mı geçiyordu,' sorusunun yanıtını bulamadan ekranın karşısına oturdu. Donmuş görüntünün kenarında yazan tarih pazar gününe aitti; saat gece vaktini gösteriyordu. Şantiye şefi şaşkınlığını gizleyemiyordu. Kayıt saatine bakılırsa paydosun üzerinden neredeyse dört saat geçmişti. Gece bekçisi dışındaki iki çalışanın o görüntüde ne aradığına anlam verememişti. İşittiği sesle irkildi. Şu iki adam şantiyede mi? diye sorarken parmağını ekranın üstüne koydu. Üç kişiden hangilerini sorduğunu gösterdi. Şantiye şefi Başkomiserin ne demek istediğini anlayamadı. Soran gözlerle bakıyordu. Emreden ses tonu karşısında telaşlanan şantiye şefi hemen telsize sarıldı. Sesi parazite rağmen anlaşılan adama hemen iki çalışanı, Yılmaz ve Cemal'i şantiye binasına getirmesini söyledi. Çok geçmeden kapı açıldı. İri yarı sakallı adam içeri giriyordu ki Başkomiser Seninle işim yok. İşinin başına dönebilirsin. Diğerleri girsin, dedi. Ne yapacağını bilemeyen adam şantiye şefine baktı. Başıyla gitmesini işaret ediyordu. Hemen orayı terk etti. Kapının önündeki adamlar saklayamadıkları gözlerindeki korkuyla içeri girdiler, baretlerini çıkarıp kollarının altına sıkıştırdılar. Düşünmeden hazır ol vaziyetinde bekliyorlardı. Başkomiser İbrahim oturduğu yerden söze girdi. Önce kendini tanıttı. Sesindeki dinginlik adamları rahatlatmak yerine daha da germişti. Şantiye şefinin acınacak halini gören İbrahim Başkomiser istemeden kötü sonuçlara yol açmanın telaşıyla hatasını düzeltmeye çalıştı. Şantiye şefinin rahatladığını gördüğünde kaldığı yerden devam etti. İbrahim Başkomiser hazır olda bekleyen adamlara döndü: Vinç operatörü sen söylemek ister misin? Duraksadı, sesi çıkmayan adamın yanındaki Cemal'in kaçacak yer arayan gözlerine baktı, Vazgeçtim! Sen söyle dedi. Mesajı alan Tuncay adama doğru hareketlenirken adeta kükredi: Emredersiniz Başkomiserim! Samimi bir arkadaş gibi ustabaşının koluna girdi. Beklediği gibi adam titremekten yürümekte zorlanıyordu. Tam kapıdan çıkıyorlardı ki işittikleri sesle durdular. Bilgisayarın ekranını çeviren Başkomiser koltuğunu çekti, diğerlerine arkasına geçmelerini söyledi. Tuşa dokunduğunda pazar gecesine ait görüntü belirdi. Üç adam yan yana duruyordu; Yılmaz, Cemal ve Hakkı. Başkomiserin devam tuşuna basmasına gerek kalmadan vinç operatörü Yılmaz çözüldü. O gece yaşananları ayrıntılarıyla anlatırken vinç operatörü Yılmaz'ın sesi titriyordu. Demek para için zavallı Dursun'u öldürmeyi bile göze almıştınız, dedi Tuncay. Han bekçisinin kurbanı olduk, dedi Yılmaz. Şantiye şefi kendisinden habersiz neler yaşandığını öğrendikçe otoritesinin zayıfladığını hissediyordu. Yılmaz sustu. Başını çevirmeden Cemal'i görmeye çalışıyordu. Şantiye şefinin yüzünde korku ve şaşkınlık kol geziyordu. Başkomiser kalktı, bardağa su doldurdu, ustabaşına doğru yürüdü. Cemal başına ne geleceğini bilememenin korkusuyla donup kalmıştı. Kendisine uzatılan bardağı almaya eli gitmiyordu. Başkomiser İbrahim, Hadi iç şunu. Sonra da hikayenin devamını sen anlat, dedi. Cemal bir dikişte bardağın dibini bulmuştu. Kuruyan boğazına su iyi geldi. Sonunda kelimeler ağzından dökülmeye başladı. Şirketin patronu ya da müdürlerden biri mi gelmiş? diye sordu Tuncay. Cemal suskundu. Köşede sessizce duran Yılmaz atıldı. Şantiye şefinin yüzü kıpkırmızıydı. Hakkı'nın sorumsuzluğunu affedemiyordu. Öte yandan, şantiyede olup bitenleri göremediğinden kendine kızıyordu. Başkomiserin işaretiyle Cemal kaldığı yerden devam etti. Cemal'in dudakları titriyor, göz pınarları artık söz dinlemiyordu. Çok geçmeden gözyaşı dudaklarının kenarından süzülüp çenesine ulaşmış, damlalar yere düşmeye başlamıştı. Suskundu, konuşamıyordu. Şantiye şefinin yüzünü teslim alan karmaşayı görmeye kimsenin hali yoktu. Cemal telaşa kapıldı, kekeleyerek derdini anlatmaya çalıştı. Tuncay hemen atıldı, Demek ilk cinayeti Hakkı'ya yıkıyorsun. Onun ölümüne de kaza diyorsun, dedi. Başkomiserin çağrısıyla harekete geçen ekiptekiler gelip şantiyedekilerin şaşkın bakışları arasında Yılmaz ve Cemal'i götürdüler. Sadece Dursun'un değil Hakkı'nın ölümünü de cinayet olarak gördüğünü söylüyordu Tuncay. Yarım saate kalmadan ip merdiven bulunmuştu. Tüm çabalarına rağmen kurtulmaya çalıştıkları kan iki adamın peşini bırakmıyordu. Merdivenin bitimindeki ipin ucuna bağlanan çengellerin birindeki kurumuş kan kalıntıları hemen dikkat çekiyordu. Balkonda cansız yatan adamın elindeki eldiveni parçalayan sürtünmenin ve avucundaki o derin yaranın nedenini bulan İbrahim Başkomiser o gece Cemal'in belindeki çantadan çıkan çekiçte de kan izine rastlandığını öğrendiğinde tüm taşlar yerine oturmuştu. Çıkacak laboratuar sonuçları da ustabaşını doğrulayacaktı. Çekiçteki kan Dursun'a, çengeldeki ise Hakkı'ya aitti. Tuncay'ın bir şey demesine izin vermeden döndü, yola devam etti. Ceketinin iç cebinden çıkardığı sigarayı dudaklarının arasına sıkıştırdı. Yakmadı. Derin bir nefes çekti. Kaleminize sağlık, çok akıcıydı. Başarılarınızın devamını dilerim.


O zamana kadar trenlerin hep kısa ayrılıklar taşıdığını sanırdı. Ufak tefek olanlarına bir şekilde alışmıştı ama böyle yüreğine binlerce tonu bir anda bırakana alışamamış ve sonunda ölmüştü. Garın içinde unuttuklarına dönüp baktı. Kırk dakika oturdukları bankta, solmuş bir kahkaha duruyordu. Parmaklarını yaka yaka çay içişleri, bir salkım söğütün altında öylece bekliyordu. Ömürlerinin kırk dakikası... Solmuştu. Olduğu yerde durup, şimdi yaşlı bir kadın ile bir oğlan çocuğunun oturduğu banka baktı. Çocuğun sallanan ayakları nasıl da habersizce hırpalıyordu kahkahalarını. Tren sesiyle irkildiğinde çocuğun ayakları altına serpildi kahkahalar. Yok, olmalarını görmeye dayanamayacağından olsa gerek yürümeye devam etti. Yine geçmişe takıldığı için bir şeyleri kaçırmış gibi hissediyordu. Gardan çıkıp araba gürültülerine karışmaya hazırlandı. Birkaç adım attıktan sonra yaprak fırtınasına yakalandı. Ayakları sapsarı bir tozla kaplandı ya da öyle olmasını isterdi. Acaba ne yapıyordur şimdi? Burada benimle bıraktığı yılları mı sayıp döküyordur ortaya, belki de yalnızca camların ardındaki karanlığı, arada bir onun içinden geçip giden sokak lambalarını, uzak evlerin cılız ışıklarını seyrediyordur. Yaprak fırtınası zamanında ayrılık, geride kalana uğursuzluk mu getirirdi, nereden kapılmıştı böyle bir duyguya? Sarıdan olsa gerek. Hiç geride kaldığı olmamış mıydı yoksa? Olmuştu elbet ama bir güz soğuğunda ayakları sararmamıştı demek. Yoksa bu zamanlarda gidilmeyeceğini eni sonu bilirdi. Birçok şey düşündü ama hepsi birden dönüp onun ismini çağırıyordu. Oysa ne kadar yersiz bir serzeniş; insanın içi, olmadık zamanlarda şehirleri terk eden kimseleri çağırıyor. Giden trene arkasını döndüğünden beri boğazına tıkanan yumru ile yürüyordu. Daha fazla tutamadan olduğu yere kustu. Bir top gözyaşı kustu. Sonrası kolaydı, gözler işini bilirdi. Sızdı parmaklarının birleştiği çizgilerden çok daha fazlası. Ahmakıslatan! Hep o ıslanırmış ayrılık sonrası yağmurlarda, hem de iri iri yağmurlarda. Sıra bendeymiş, giderken sessizce fısıldadı. Beni, böylesine bıraktı işte. Çantasındaki şalı çıkarıp üstüne attı. Saçlarının beyazını sundu ahmak ıslatana. En yaşlı yerinden başlamalıydı daha da yaşlanmaya. Böylece kimse anlamayacaktı yanaklarının nemini. Islak gözlükleri ışıkları, yolları, yılları kırıp, bin parçaya bölüp onu evine kadar götürdü. Sırılsıklam daldı apartmana. Paçalarından sızdırdığı suyu, ayaklarının çamurunu komşuların kızgınlıklarına bırakarak dairesine girdi. Çıldırtıcı bir sessizlik karşıladı kendisini, kulakları kaşındı, ev büyüdü, eşyalar sağa sola devrilecek kadar yamuldu. Bir tek bardaklar çay lekeli bardaklar kocaman duruyordu tezgahın üstünde. Gözlerini kanatacak kadar büyüklerdi üstelik. Unutulduğunu hissettirecek kadar lekeliydiler. Kırmaya, çöpe atmaya kıyamadığı bardaklara sırtını döndü. Döndüğü yerde ağırlaşan gözlerine yenik düşüp kıvrıldı. Rüyasında öldüğünü görenler, bir daha uyanmazlarmış, rüyaların tersi çıkar yalanlarının tanığıydı işte. Ölmüştü. Bir papatyanın sarısına sığacak kadar küçülmüş, papatyaların sarısına gömülmüştü rüyasında. Oysa yaprak fırtınasının ayakkabılarına bulaşan tozu tam da o anda, yamulan eşyalara, kocaman bardaklara ve büyüye büyüye yalnızlığını çoğaltan eve iyice yayılmıştı. Ertesi gün, sarı bir tozla örtülmüş halde bulunacağını nasıl bilebilirdi? En gerçek gidenin kendisi olacağını, bütün şehirleri aynı anda terk edenin kendisi olacağını, geride kalanın yine o olacağını.


Bu konuda interneti taradığımız zaman şöyle bir ifade ile karşılaşıyoruz. Pratik olarak var olmayan ancak var olması muhtemel bir durum ya da olay üzerine, tamamen özgün bir kurgusal yapı ve üslup ile yazmaktır. Kısacası size ait olan yeni bir şey olmasıdır. Ülkemizde Yaratıcı Yazarlık olarak anıldı ve öylece de kabul edildi. Oysa orijinal adı olan Creative Writing cümlesini Yaratıcı Yazım olarak çevirmek durumundayız ya da Yaratıcı Yazma veya Yaratıcı Yazı da diyebiliriz. Neyse. Çeviriye fazla takılmadan Yaratıcı Yazma diye adlandıracak olursak, ortayı bulmuş oluruz diye düşünüyorum. Öncelikle yazma eyleminin insanlar için neden gerekli bir eylem olduğuna değinmek istiyorum. Yazma her şeyden önce bir tür terapidir. İkinci Dünya Savaşı sırasında hastanelerdeki askerlerin morallerini düzeltebilmek için bütün askerlere kalem defter dağıtılıp canlarının istediği gibi yazmaları istenmiş. Aradan geçen kısa bir süre sonra yazan askerlerin yazmayan askerlere göre kendilerini daha iyi hissettikleri ve hızlı bir iyileşme sürecine girdikleri gözlemlenmiş. Şimdi tam da bu noktada bizim yaşadığımız günleri düşünecek olursak. Neredeyse bir yıla yaklaşan pandemi süreci yaşıyoruz ve bu durum pek çoğumuzu psikolojik olarak olumsuz yönde etkiledi. Hatta bu küresel olgu tüm Dünya'da pek çok insanda kalıcı psikolojik hasarlar bıraktı bile diyebiliriz. Kendimizi kötü, moralsiz ve üzgün hissettiğimiz anlarda elimize kağıt, kalem alıp nasıl bir rahatlama hissettiğimizi deneyimleyebiliriz. Kağıt, kalem diyorum ama tabii ki günümüzde birçok kişi kağıt, kalem yerine bilgisayar tuşlarını kullanıyor. Olsun, yazılsın da nasıl yazılırsa yazılsın. İnsan yaşadığı sürece elbette ki yenilgileri, hayal kırıklıkları ve bunların yol açtığı karamsar anları olacaktır. Böyle zamanlarda kendimizi yazmaya bırakıp içimizden geldiği gibi yazalım. Yazdıklarımıza geri dönüp baktığımızda belki kendimizle yüzleşme fırsatı bile bulabileceğiz. Tabii ki yazma eylemi sadece terapi ile sınırlı değil hatta terapi yanı, yan etki. Yazmanın ayrıcalığı belki de bizi ileride ünlü bir yazar olmaya kadar götürebilmesinde. Bunun yanı sıra yine günümüz teknolojisiyle önemli bir aşamaya gelen blog sayfalarında denemeler, makaleler yazarak milyonlarca insanla yazdıklarımızı paylaşabiliriz. Buraya kadar iyi hoş da; o milyonlarca kişi arasında bizi farklı kılacak olan ne, ya da yüzlerce binlerce yazar arasında bizim yazdıklarımızı farklı kılacak olan ne? İşte buna yanıt bizi yaratıcı yazma dediğimiz yere getiriyor. Farklı yazmak, özgün yazmak, yazdıklarımızı okuyucuya daha iyi geçirebilmek, yaratıcı yazma sürecini getiriyor. Yaratıcı yazma için; deneyim, hayal gücü ve gözlem oldukça önemlidir. Ülkemizde çok önemli bir yanlış anlaşılma var. Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü mezunu zaten potansiyel yazardır ya da Yazar, Türk Dili ve Edebiyatı'nı okumuşsa kesin iyi yazardır teorisine katılmıyorum. Yazma sanatı adı üstünde bir sanat dalı ve bu dal için olmazsa olmazları kural haline getirdiğimizde iyi bir yazar olunabileceğine inanıyorum. İyi bir yazar olmanın olmazsa olmazlarını sıralayacak olursak üç maddede toparlayabiliriz. Bu üç madde yazan ile yazar arasındaki farkı belirleyecektir. Ne zaman bir şeyler yazayım desem kağıt bana bakıyor, ben kağıda bakıyorum. Gibi daha birçok şey türetebiliriz. Ama bu kendimizi kandırmaktan başka bir şey değildir. Eğer yazan olmaktan yazar olmaya geçmek istiyorsak düzen sözcüğünü beynimize kazımalıyız. Her yaptığımızı belirli bir prensip ve düzen içinde yapmalıyız. Unutmayalım ki emeğin olmadığı hiçbir iş başarıya gitmez. Yazar, çok okumalı ve doğru okumalıdır. Çok okumak, iyi okumak değildir. Önemli olan nitelikli okumaktır. Derinliğine inmeden okumak, kuru kuru okumaktan öteye gidemez ve iyi bir yazar olma yolunda vakit kaybından başka bir şey değildir. Nitelikli okumak demek; üslup, dil, kurgu gibi unsurları gözeterek; kendinden öncekilerle, dönemiyle benzerlik ve farklarını görebilmek demektir. Metinleri okurken bir hobi gibi değil ders çalışır gibi okuma yapmayı gerektirir. Yazan kişi okuyacağı kitapları da iyi seçmelidir. Bu yetenek zaten nitelikli okumanın ardından kendiliğinden gelecektir. Yeni bir dil, yeni bir üslupla yazılmış eserleri okumak, bunları eleştirel gözle incelemek, bu yazarların karakterleri, olayları nasıl anlattığını, kurgu ve çatışmalarda nasıl bir yöntem uyguladıklarını görmek gibi gibi daha pek çok konuda yazma yolundaki kişiye yardımcı olacaktır. Yazar çok yazmalıdır. İyi bir yazar olmanın yolu ilham gelmesini beklemekten geçmez. Hatta o durakta hiç durmaz bile diyebilirim. Yazmanın olmazsa olmazlarından biri de çok yazmaktan geçer. Buna ilkokulda çocukların yazma reflekslerinin gelişmesi ve el alışkanlığı edinmesi için bol bol alıştırma yapmaları gibi bir şey diyebiliriz. Çok yazmak, yaza yaza elin ve belleğin gelişmesini sağlar. Sadece bu da değil tabi ki. Örneğin bir öykü yazıyoruz. Onu yazarken afili cümlelerle donatmak için dakikalarca kağıda bakıp cümle bulmaya çalışmak iğneyle kuyu kazmaktan öteye gidemez. Aklımıza geldiği, gönlümüzün istediği gibi ama duraksamaksızın yazalım. Belki öykü metni sonunda on sayfayı bile bulabilir. Olsun. Aslında bu iyi bir şeydir. Yazdığımız metne belirli aralıklarla döndüğümüz zaman metnin en az yarısını sildiğimizi göreceğiz. Bu süre içinde demlenen metinden geriye metinde olması gereken cümleler kalacak. Şimdi yazma dedik, yaratıcı yazma dedik, tabii ki bunun sonunda doğal olarak söz yazma atölyelerine kadar dayanır. Özellikle son yirmi yılda ülkemizde de bir hayli yer bulan yazma atölyeleri adından da anlaşılacağı gibi yazma/yazı üzerine eğitimler verir. Bazı atölyeler adeta edebiyat dersi verir gibi; edebiyat tarihi, edebiyatın ülkemizdeki yeri, ünlü edebiyatçıların hayatı, edebiyata bakışı ve bunlara benzer birçok konuda kurs ya da seminer verir gibi atölyeler yapsa da ben buna katılmıyorum. Çünkü atölye bir üretim yeridir ve orada insanlar üretir. Atölyelerde katılımcılar grup olarak çalışıp grup olarak üretim yaparlar. Ürettikleri egzersizlerin üzerinde grup olarak çalışmaları sürdürürler. Seçtikleri edebi eserlerden metinler okuyup kendi yorumlarını grup arkadaşlarıyla paylaşırlar. Özellikle kurmaca metinler başta olmak üzere yazmanın belli başlı terimlerini, tekniklerini ve unsurlarını öğrenirler. İyi yazmanın özel bir formülü yok ama belli başlı teknikleri var. Bizden önceki yazarlar bu teknikleri eserlerinde defalarca denediler. Bizler geçmiş kalem ustalarının yolunu takip ederek kendimize yeni bir üslup yeni bir dil bulma peşinde koşacağız. Bu koşuda yazma atölyeleri, yazmanın yolunu yordamını bulmada oldukça faydalı oluyor. Ama sonuçta iş yine bizde bitiyor. Yazma konusunda ne kadar istikrarlıyız ne kadar emek veriyoruz, bu yol için bize rehber olacak ne kadar nitelikli kitap okuyoruz, okurken kendi üslubumuzu bulmak için satırlar arasında ne kadar derin okumalar yapıyoruz gibi bazı kriterler bizim yazma yolundaki başarımızı belirliyor. Marguerite Duras yazma üzerine Yazmak, aynı zamanda susmak, söylememek, sesini kesmek demektir, gürültüsüz haykırmaktır. derken, Emile Zola Ancak yazıya geçmiş düşüncenin değeri vardır; geri kalanlar boş çırpınmalardan, rüzgarın alıp götürdüğü bir saatlik hayallerden başka bir şey değildir. demiş. Blaise Cendrars ise Yazmak, yaşamak demek değildir; yaşamanın dışına çıkmaktır. diyerek benim söylemek istediklerime güzel birer rehber olmuşlar. Sonuçta yazma sanatı zor bir sanat ve bir o kadar da keyifli bir sanat dalı. Kendi adıma söylemem gerekirse; önceleri yazmak benim için bir hayaldi, şimdi ise yaşama sebebim oldu diyebilirim.


Dünya giderek daha kalabalık bir hal alıyor. Çocukluğumuzda isimlerini ve simalarını ezbere bildiğimiz kapı komşularımız artık birer kapı-duvar oluyor ve her ne kadar kalabalık olsak bile yalnızlaşma evresine hoş gelmiş bulunuyoruz. 3-5 kişiyi tanırken elde ettiğimiz tam ve mutlu portre onlarca kişiyi tanıyıp tamamlanmamış bir tabloya dönüşüyor gitgide. Ve dünya nüfusu çoğaldıkça, aynada gördüğümüz kişi ile baş başa kalma oranımız artıyor... Neden mi? Çünkü geçmişin bir zeytine, bir şekere mutlu olan insanları artık bir tane ile yetinmiyor ve avuçla istiyor. Elde olan tek lokmanın paylaşıldığı dönemden geriye kalan sadece hatıralar oluyor. Artık sevgi biriktirmek değil kimse için değerlisi, anlık nasıl mutlu olabiliriz hadi bu anı da böyle kurtaralım tek temennisi. Maneviyatımız, maddi ürünlerde yazan Günlük kullanıma uygundur ibaresi taşıyor ve yalnızca o gün yaşanıyor, yaşatılıyor. Seviyorsanız beklemeyin, gidin sevginizi verin. Komşunuzdan çekinmeyin, eskiden olduğu gibi çalın kapıyı ve size göre yarım ona göre tam olacak yemeğinizi verin, beraber yiyin. Mutluluğunuzu paylaşın, size göre yarım gelen mutluluk o kişinin sevinçleriyle birleşip tam hal alabilir, neden beklersiniz ki? Maneviyatı az ya da çok olarak nitelemeden paylaşın. Size yarım porsiyon gelen şeyler paylaşıldığında büyür ve tam porsiyona dönüşür. Yeter ki gönülden isteyin, mutluluk kapıları açık bir çiçek bahçesi gibidir, önemli olan girmeyi bilmektir. Sevgili Barış ve ismini bilemediğim diğer arkadaşım; değerli yorumlarınız için çok teşekkürler. Biraz yazabilmişsem ne mutlu bana.. Yuregine ve ondan gecenleri yaziya doken ellerine saglik.. Hasta bir toplum olduk maalesef ve sende bunu dillendirmisin. Keyifle okudum dunyanin kuresel bir koye donerken populer kultur tarafindan nasilda eskiye ozlem duyulan bir yere donusturuldugunu.. Mazideki sicak iliskileri yasamak belki zor ama hayalini kurdugumuz dunyayi yasamak icin etrafimizdan baslamaliyiz yeni bir dunya icinde eskiyi insa etmeye..


Yaramaz bir çocuk gibiydi oynadığı bütün oyunlar, çevresine sataşır, sözünü söyler ve öylece gülümserdi. Kaç yaşına geldi ruhunda çılgın bir çocuk taşıyan Ferhan Şensoy, oynuyor Ferhangi Şeyleri yüz küsürüncü kez, bu alışkanlık değil mi ustam? Belki de anlamayanlara on kere yüz kere anlatmak yapmak istediğin şey. Doğrusu da bu aslında; hepimiz birkaç ay, birkaç hafta, hatta birkaç gün önceki olayları unuturken, sen bıkmadan usanmadan can veriyorsun o sahnede birçok şeye. Yıllar geçiyor zaman bizden alıyor ve çalıyor birçok güzelliği, Şişhane halen aynı, beton yığınları dışında. Yağmur yüzünü yıkıyor bazen ama kar küsmüş gibi, hiç uğramıyor buralara. Ferhan Şensoy 25 Şubat 1951'de Samsun Çarşamba'da doğdu. Öğretmen bir anne ve önce tüccar daha sonrasında da belediye başkanı bir babanın 3 çocuğundan biridir. Her zaman edebiyata ilgili olan Ferhan Şensoy daha 18 yaşındayken Yeni Ufuklar ve Soyut dergilerinde yazıları yayımlanmaya başlamıştır. Birçok önemli Türk Edebiyatı yazarlarımız gibi onun da eğitim hayatının bir kısmı Galatasaray Lisesi'nde geçmiştir, bu lise gerek öğrencileri gerek öğretmenleri ve eğitimiyle ona yeni bir bakış açısı kazandırmıştır. 1970 yılına gelindiğinde ise Haldun Taner'in öncülüğünde Ahmet Gülhan, Zeki Alasya ve Metin Akpınar tarafından 1967'de kurulan Devekuşu Kabare'de yazdığı oyunlar oynanmaya başlamıştır. Başlarında Haldun Taner gibi bir büyük olunca, o günlerin edebiyat meraklısı gençleri yazıya, oyuna, kendilerini denemeye daha da açık olmaya başladılar. 1971'de yurtdışına açıldı. Fransa Ve Kanada'da eğitimler aldı. Yazdığı oyunlar kimi çevreler tarafından çok beğenildi, ödüller aldı. Türkiye'de tanıştığı, çalıştığı insanlar ve yurtdışı imkanları ona karşılaştırma ve eleştiri yapma yetenekleri kazandırdı. Türkiye'ye döndüğünde Ali Poyrazoğlu Tiyatrosu'nda yazarlığını da yaptığı Dur Konuşma Sus Söyleme adlı oyununda oynadı. Bir yandan da skeçler yazmaya başlamıştı, ilk televizyon deneyimini bu skeçler sayesinde yaşadı. Türkiye'de stand up türünün kurucularından sayılan Ferhan Şensoy tek kişilik kısa komedileriyle izleyicilerin beğenisini kazandı. 1976 yılında TRT ile çalışmaya başladı, oyunlar yazıyor, programlar yapıyordu fakat bu ona yetmedi. Şimdiye kadar çalıştığı birçok tiyatro ve oyun yazarlığı gruplarının dışında kendi ekibini kurmak istiyordu. 'Ortaoyuncuları' adıyla 1980 yılında kendi ekibinin temelleri attı. İlk oyunlarını Harbiye Yapı Endüstri Merkezi Salonu'nda sahneleyen Ortaoyuncuları, sonrasında Beyoğlu Küçük Sahne'ye geçmişlerdir. Küçük Sahne Ortaoyuncuları'nın birçok oyununa ev sahipliği yapmıştır. Sahne tozunu, seyircilerin ayakta alkışladığı birçok oyunu bu sahnede yaşamışlardır. Birçok yabancı yazardan esinlenen Ferhan Şensoy, epik tiyatronun üstatlarından olan Bertold Brecht'in şiirlerinden Anna'nın Yedi Ana Günahı adlı oyununu yazdı. Bu oyun Brecht'in Kafkas Tebeşir Dairesi oyunundaki Gruşe'nin başına gelen ve dönem eleştirisi niteliği taşıyan olayların bir benzeridir adeta. Daha sonra Aristofanes'in Eşek Arıları oyununu yeniden yazan Ferhan Şensoy, bundan birkaç yıl sonra da Anton Çehov prensibiyle Çehov'lardan Bir Demet'i sahneye koydu. Halen İstiklal Cad. Halep Pasajı No:62/90 Beyoğlu'nda Ortaoyuncuları olarak birçok oyun sergiliyorlar.