Gözlerimi karanlığa açtığımı duyduğumda kaç yaşındaydım? Bilmiyorum. Annem özel ve cennetlik bir çocuk olduğumu söyleyip kulağıma masal diyarlarından esmiş rüzgarlar fısıldayarak beni alıştırmaya çalışırdı. Körlüğe alışmalıydım. Çok okumuş, kelebek gözlüklerle dolaştıktan sonra görme duyusunu yitirmiş, ince işlerle uğraşmasının ardından kapısını karanlığa açmış biri değildim. Aşık Veysel gibi az olsa da gören bir gözünü anlık ihmalkarlık ve dikkatsizlik sonucu yitirmiş de değildim. Kimse gözüme sert ve sivri bir cisim de sokmamıştı. Kaza da değildi. Doğuştandı. Konuşmaya başladığımda annem çok meraklı ve hayat dolu bir insan olduğumu düşünmüştü. Durmadan sorular soruyor, kulaklarımın rehberliğinde ve ellerimin hizmetinde, sesleri, tensel organlarımın sağladığı sonuçlarla birleştirip yargıya varmaya çalışıyordum. Sekiz senelik bu kısacık hayat seslerle hisler arasında bir git gel şeklinde sürdü. Ta ki üzerime dökülen bir kazan dolusu sıcak biber salçası altında kalıp, artık iş göremeyecek ve kulaklarımla oynadığı oyuna kaldığı yerden devam edemeyecek olan derim yanıp kavrulana ve bedenim yanık ünitesinde, yoğun bakımda ölünceye kadar. Annem sanki çok yaşamanın bana fayda sağlamayacağını da masal diyarlarından esen kanatlı rüzgarların sırtına atıp üzerindeki yükten kurtulmaya çalışıyor gibiydi. Kendisi de öldüğünde, bana kim bakacaktı? Bir babam yoktu, bir kardeşim yoktu, kimsem yoktu. Annemin bazen kapıya sıcak yemek taşıyan yaşlı bir kadınla konuştuğunu duyuyordum. Sosyal yardım sağlayan dernekler, adamlarını gönderip annemin eline üç beş kuruş tutuşturuyorlardı. Biz göz hastanesi tedavimi üzerine aldığını söyledikten sonra annem iki hafta bana masal anlatmaktan vazgeçmişti. Çünkü bana öyle geliyordu ki annem mutlu ve huzurlu olduğunda masaldan, kuruntulardan, saçmalamalardan, olmayan öykülerden, hayalden ve gerçek dışı olandan nefret ettiğini ortaya koyuyordu. Yani mutlu olmadığı zamanların eseriydi o masallar. Göremediğim, bilmediğim ve algılayamadığım dış dünya hakkındaki tek bilgi kaynağım annemdi, ona bu konuda her konuda olduğu gibi güvenmek zorundaydım. Annem ne diyorsa oydu. Bana anlattığı hikayelerdeki olayların hangisinin gerçek hangisinin masal tadında olduğunu söylüyordu. Kafamın karışmasını istemiyordu. Günün birinde her şey değişti. Annem de değişti. Bana bağırmaya, kızmaya, öfkelenmeye başladı ve sert hareketlerinin yemek yaparken, bulaşık yıkarken, çamaşırla boğuşurken tek oğlunu derinden sarsıp etkilediğini umursamadan aynı tonda ve dozda sürdürdüğü eylemlerini zevkle devam ettiriyormuşçasına ilerletti. Masallardaki iyilik perilerinin yaşadığı ülkeye gidemeyeceğimi, günün birinde annesiz kalacağımı, onun yaptığı yemeklere artık özen göstermeyeceğini, sürekli topuklarındaki nasırlarla oynayıp gerdanındaki ölü derileri elleriyle kazıdıktan sonra mutfağa gireceğini, teflon tavayı metal kaşıkla kazıyacağını, tüccarlarla senli benli olacağını o zaman anladım. Artık masal dinlemek ve duymak bile annemin tiksindirici davranışlarından kötü gelmiyordu. Anne, bana neden böyle davranıyorsun? Kör olduğum için mi? diye sordum. Kumar, gemi, jilet, pervane, şikayet, alkol, dok vs. kelimelerin ne anlama geldiğini bilmiyordum. Annemse benimle bu konu hakkında konuşmanın yazımı ve okunması yüzyıllar sürecek bir destana başlamakla aynı anlama geldiğini söyledi. O şeritleri biliyordum. Üzerinde yürüdüğümde ayaklarım takılırdı, parmak uçlarım, ökçelerimin sırtı, pabuçlarımın kenarları sanki üzerinde yürümemem için uyarıyorlardı beni. Kimileri Avrupa Birliği müktesebatı yüzünden, kimileri yerel seçim yatırımı olduğunu, kimileri de sosyal devletin kendini göstermesinden başka açıklaması bulunmadığını söylüyordu. Ama bana göre en mantıklısı annemin kör oğlanıydı sebep. O günden sonra anemin sesini bir daha duymadım. Temel olmadan da başlayabilirdim. Annemin yönlendirmesine uymak için kimseyle konuşmuyor, kimseyi duymuyor, yanıma biri geldiğinde kulaklarımı parmaklarımla ya da pamukla tıkayıp, bir kör masal yazabilir mi diye düşünüyordum. İlk duyduğum büyük, yüksekten aşağı düşercesine bağıran, metalik ve gürültülü bir ses olmasına rağmen, aldığım nefesi birinci sıraya koymak istedim. Burun deliklerimden inip çıkan, geniş bir mağara ağzı rüzgarı gibi derinden ve düzenli gelen bu sese anlam vermek istedim. Annemin beni niçin bu yola soktuğunu, gerçeği ve doğruyu bulmam için beni zorladığını bilmiyordum. Acaba bütün çocuklar, engelsiz, gören gözlü ve normal olanlar da benim gittiğim yoldan mı buluyorlardı doğru yolu? Onlar benim kadar zorlanmıyorlardı. Onların anneleri çocuklarına neyin ne olduğunu anlatmak zorunda değillerdi. Onlar derhal burunlarından aşağı yukarı akan mağara ağzı yelinin ne olduğunu anlayabiliyorlardı. Bense saatlerce bir sonuca varamama ihtimalini de atlamadan düşünmeliydim. Sonunda burnuma giren nefesin o küçük mağaradaki kıllara tutunarak yaşayan minik yaratıkların havalanmalarını sağladığını keşfettim. İçeri ve dışarı akan hava akımı mağara ağzından derin karanlığın midesine girdiğinde bu minik yaratıklar burun kıllarına tutunarak şiddetli rüzgarın yıkıcı etkisinden kurtuluyorlardı. Elbette şu da vardı ki, içeri giren rüzgar, burun deliğinin daha derinlerindeki, şeklini ve adını bilmediğim bir başka canavarı, minik yaratıkların üzerindeki mikro yapıdaki zerrecikleri içeri taşıyarak doyuruyordu. Aldığım ve verdiğim her nefeste bir tane olsun minik yaratık, mikro zerrecik, dip canavarı yok olmasın diye uğraşarak ciğerlerim patlarcasına açtığım ağzımla içimi dolduruyordum. Kıymetli yaratık ve canavarlarıma bir şey olsun istemiyordum. Bunu annemin bana söylemesi sadece iki dakikasını alırdı, ama neyse neydi. Biliyordum artık. Annem olmasa da aklımda seslerin gizemini çözebilecek ve karanlığın sesine merhaba diyecektim. Elime aldığımda hissettiğim kadarıyla uzun, üzerinde basma düğmesi olan, parmağınızla başına yüklendiğinizde ucundan kırılgan ve ince bir çubuğun çıktığı bir şey geçirdim elime. Başına dokunarak düğmesine bastıkça o kırılgan çubuk dışarı çıkıyor ve bir zaman sonra olduğu yerde kalıyordu. Bu aletin ne olduğunu sesinden anlamaya çalışmam boşuna değildi. Annem koca adamların bedenlerine delikler delen doktorların olduğundan bahsetmişti. Bu koca adamlar içlerinde büyüyen kötü ve habis ruhlu şeytanları bir şekilde emip boşaltacak, vantuzlu şeffaf cam bardaklarla sırttan kirli kanı akıtan alet gibi bir şeyle içlerinden bozuk eti kesip alacak bir şeye ihtiyaç duyuyor olmalıydılar. Aleti kendi üzerimde denemek istedim, fakat kötülükten yana doluluk oranım çok değildi ki, ince ucundan dayanıksız bir çubuğun çıkıp içime girmeyi isteyeceği o aleti bedenime değdireyim. Sanırım ucundan çıkan parça bir çeşit zehirdi ve kana karıştığında, etin içine saplandığında, adamın derininde yer bulduğunda kendine, çözünerek varacağı zehre kadar durmadan yürüyordu. Uzun ince çubuğun başındaki şapkaya dokunduğumda çıkan çıt çıt seslerinin sayısıyla hastalıklar arasındaki bağlantıyı da keşfettikten sonra, mesela karısını aldatan bir adamın üç çıt yapması gerektiğini, annesini öldürenin yedi çıtta karar kılmasının zorunlu olduğunu, içinde kanser biriken birinin ise aleti sonuna kadar çıtlatmaya mecbur kalacağını düşündüm. Bir çeşit alarm olmalı. Yaz akşamları ortaya çıkan bir şey, insanları evlerinden kaçırıyor. Hanesine yabancı kalan insan hırçınlaşıp vahşileşiyor. Tıpkı şeytan gibi. Önüne gelene bir tekme savuran, kol kola girerek yüksek, uzun ve doksan derecelik sert adımlarla yürüyen bir grup çocuk gibi, sataşacak birilerini arıyorlar. Bu ses onların zihninde öyle bir tele dokunuyor olmalı ki, yazın sıcak ve kavurucu akşamlarında sertleşen insan, bir şekilde yumuşuyor. Süresini belirleyemedim. Uyuşturucu kıvamında yatıştırıcı bir yanı olmalı, klasik müzik gibi. Çünkü diğerlerinin, kan akıtmak, kavga çıkarmak, bozgunculuğa meyletmek, delirmek ve çılgınca işlere kalkışmak için sokağa adım atanların bu sesi duymadıklarından adım gibi eminim. Anneme sormak isterdim. Kör evladının ağzına mama tutmak zorunda olduğu her sabah, köpürdüğünde, kulakları neyi işitiyordu? Bu sesleri duyuyor muydu? Sesleri çıkaran alarm düdüğünün ağaçlara asılı olduğunu, bunun insan elinden çıkmış bir silaha benzediğini düşünebiliriz. Unutmayalım ki silahlar aslında savunma mekanizmasını tamamlamak için akıl edilmişlerdir. Kafamı allak bullak eden seslerden biri de hangi dilde okunduğunu bilmediğim, yüksek bir kulenin üzerinden bağırılıyormuşçasına söylenen, duygulu ve insanın içini okşayan bir tonda tekrarlanan bir şarkıydı. Bu şarkıyı günün her vaktinde duyabiliyordum, bazen sabah vaktinde uyanmamı sağlıyordu. Öğleden sonra, akşama doğru, yatmak üzereyken de aynı sözleri tekrarlıyorlardı. Bir çeşit savaş ilanı olabilirdi. Benim gibi insanlara sesleniyor olabilirlerdi. Zamanla bu şarkının içinde savaş naraları taşıyan bir şiir olduğuna o kadar ikna oldum ki, günün beş vaktinde, yüksekten atılırcasına bağırarak ve içten söylenmesine rağmen insanların niçin birlik olup savaşacakları her neyse bunun üzerine hücum ederek onun işini bitirmediklerini merak ediyordum. Kimse dinlemiyor, umursamıyor, aldırmıyorsa niçin hala beş vakit ve aynı motivasyonla bu şarkı söyleniyordu? Sesler bazen düzensiz, karmaşık ve sanki işinin ehli ve kulağı olmayan biri tarafından çıkarılıyormuş gibiyken bazen de gece alarmı gibi ahenk ve düzen doluydu. Yatak odasından gelen bir ses, savaş naralarıyla dolu şiirli şarkıdan önce, bazen de öğle uykumu bölerek uyanmamı sağlıyordu. Gıcırdayan bir yay duyuyordum, acı çeken ama içini kelimelere dökemeden, sadece inlemelerle durumu tespit eden biri ya da bir şey, annemin yatak odasından sesleniyordu. Asla odamın kapısını açıp bu sesin nereden geldiğini anlamak için annemin yatağının başında bitmedim; bunun yerine insanların boş odaları çekilmez, katlanılmaz ve uğursuz bilmelerine şaştım. Bir oda, bir ev boş olamaz mıydı? Niçin odada bir çocuğun yaylı yatağın üzerinde zıplayarak, ağzı bantla kapatılmış halde bekletildiğini düşünmemizi istiyorlardı? Belki hırsızlardan korunma yollarından biriydi. Belki de yanılıyordum. İçerideki yaylı yatak üzerinde zıplayan ağzı kapatılmış bir çocuk değildi de, düz ve sert zeminde atletizm pistinde fırtına gibi esen bir yüz metreci kadar hızlı koşan kemirgen bir hayvandı belki. Kazara zemini yumuşak, esnek, yaylı ve eğimli bir şey, yaylı yatak üzerine düşmüş ve alışık olduğu üzere doğrulup hızını alarak kayıplara karışamamıştı. Ters dönmüş bir tosbağa gibi öylece kalmış ve yardım bekliyordu. Durmadan ve kendiliğinden zıplıyor, yataktan inemiyor, kendine özgü inlemelerle birinin kapıyı açıp camdan aşağı atlamasını sağlamak için pencereyi açmasını bekliyordu. Her neyse, o ben değildim. Yatağımda yatacak ve dinlemeye devam edecektim. Sık duymuyordum sesi. Ama duyduğumda da uzunca bir süre aklımdan atamıyordum. Acımasızlıkta zirve yapmış bir mafya babasının, öldüreceği insana yerini sevdiği birine bırakıp bırakamayacağını sormasına ve isterse bu imkansız dileği yerine getirebileceğini söylemesine benziyordu. Kimse ölmek istemezdi, hele hele sevdiği biriyle. Ama koşullar belliydi. Ya onunla ölecektiniz ya da yaşamaya devam edecektiniz. Çoğu insanın bu sesin mantıklı yorumunu çıkaramadığını tahmin ediyordum. Kendime sordum, cevap alamadım. Bazen de kimsenin duyamadığı sesler duyuyordum. Sanki üzerinde yaşadığımız gezegenin bir gününün yirmi dört saat değil de yetmiş yıl olduğunu bağıran, kocaman ve ağırlığından dolayı adeta yere yapışmışçasına sabitlenmiş bir beyaz eşyayı iterken çıkan seslere benzer şeylerdi bunlar. Büyük bir fay hattındaki deprem yarılması insanın kulak zarında nasıl bir yırtılma meydana getiriyorsa aynısı oluyordu onu duyduğunuzda. Bunu sadece ben duyabiliyordum. Bir günlük yaşamdı benimki. Yetmiş yıl süren bir gün içinde, turunu tamamlayamadan bir yolcusunu ortadaki duraklardan birinde bırakacak gezegendeydim. Uyumak ve uyanmak zor geliyordu bana. İnsanın yarın da yeni ve farklı bir günün olduğunu bilmesi ne zaman tahliye edileceğini kendisinden gizleyen bir hapishane müdürünün insafına kalarak, kilit altında bulundurulmasına benziyordu. Bu ses yetmiş yıl boyunca dönüp ancak bir günlük turunu tamamlayacak olan gezegenin sesiydi. İnsanlar sanıyorum yirmi dört saatlik günü olan bir gezegeni yaşanılır kılması için dua etmişlerdi; ancak farkında olmadıkları yetmiş senesi bir gün eden bir dünyaya kıyasla, beğendiklerinin çekilirliği, katlanılırlığı hiç yüksek değildi. Her sabah aynı kitap kapağını açmak zorunda olan biri gibi, her yemekte aynı çorbaya kaşık sallamak zorunda olan biri gibi, her akşam aynı kadını kucaklamak zorunda olan biri gibi, yüzünü yıkayıp başını kaldırdığında hep aynı iğrenç suratı gören biri gibi. Benim bir günü yetmiş yıl olan dünyamda bunlar yoktu. Orada asla uyumazdınız. Buna göre yaratılırdınız. Hiç ölmeyecekmiş gibi yaşamazdınız. Kendinizi ilah seviyesine çıkarıp satmak zorunda kalmazdınız. Gününüzün dolmasını beklerdiniz. Kısacık ve çabuk bir gün. Annem kesmemi istiyordu. Kaldıramıyordu. Neredeyse ağlayacaktı. Mutfağı bulup kapıdan girdim ve duvarı döndüm. Annemin nefesini hissedebiliyordum. Tam da ocağın yanında, kaynayan kazanın altında, kızgın ateşin önünde beklerken anneme heyecanla seslerin karanlığı nasıl karıştırdığını anlatmak istedim. Ama sadece Karanlığın sesi... diyebildim. Birden devrilen kazan başımdan aşağı akan kızgın salçayı ateşin yapıştığı derim üzerinde gezdirmeye başladı. Tıpkı çarmıha gerildikten sonra acı çekmeyen Hazreti İsa gibi, sanki ılık su altında duş alıyormuşum gibi huzur içinde gözlerimi yumdum. Benim bir günümü dolduramayacağımı bile asla düşünmemişti annem. Ben söylediğimde inanmaya başlamıştı. Ve sesler ve anlamları da benimle birlikte yok oldu.


İlk kitap incelemesini daha önceden yazmıştım, şimdi sıra geldi ikinci kitaba. İlk kitapta ya da şu anki basımına göre kitabın ilk kısmında, birinci yarısında, Aydınlıktan Karanlığa olan bölümde işler çok kötüye gitmişti. Çocuk ülkesini kuran ilk 10 çocuktan geriye hiçbiri kalmamış, hepsini taş yapmışlardı. Ülkenin başına ise 10 küçük çocuktan başka olan geçip başkan olmuş, diğer 9 çocuk da kolbaşı olmuştu. Ama yaşantımızda da gördüğümüz üzere bazen yönetimler değişse bile politikalar değişmiyor. Burada da biraz öyle oldu, yeni gelen küçük çocukların ülkeyi yönetimi eskiyi aratmadı. Tabi elbet bunların düzelmesi lazım. İşlerin Karanlıktan Aydınlığa çıkması lazım. İşte yazarımız da son 4 masalında bizlere çocukların nasıl doğru yolu bulduğunu anlatıyor. Tabi yönetimler bir kaç kere daha değişiyor, başa gelenler indiriliyor, yerine yenisi geliyor. Ben daha iyi yöneteceğim deyip başkan olan çocuklar, eskisini aratmıyor. Eski yönetimi savunanlardan biri tekrardan başa geliyor falan filan... Ama Masalın Aslı bu ya, kasketli ve herkesin eşit olması gerektiğini savunan bir çocuk geliyor ve güzel bir plan yaparak tüm ülkeyi düzene sokuyor. Burada şuna dikkat çekmek istiyorum, öyle sosyalizmdir, komünizmdir pek bilmem. Ama yazarın işleri düzene koyan çocuğu kasketli olarak betimlemesi, bu çocuğun ilk kitapta geçen kırmızı çocuğun hikayesini herkese anlatması ve çocuğun kitap içindeki söylevleri ve son olarak da düzen gelmeden önceki son yönetimin kendine beyaz saray demesi, gelen kasketli çocuğun bu beyaz saray yönetimini devirmesi; bu kitabın çok da küçük çocuklara okutulmaması izlenimini uyandırdı bende. İkinci kitap da ilk kitapta olduğu gibi yine çocuklar için öğretici şeylerle dolu. Yazar güzel bir şekilde, para, yasa, güç ve yönetimin ne olduğunu güzel bir şekilde açıklamış. Ama kitabın sonunda yabancı kaynakların dediği gibi şunu ben de demek istiyorum, ikinci kitap sanki aceleye gelmiş ve biraz karışmış gibi. İlk kitaba bakarak söylüyorum ki ikinci kitapta anlatılanlar biraz iç içe geçmiş, bazı yerleri çok hızlı geçtiği için karıştırıyoruz. Hele bu yerler bence okuyan çocuklar için birer karmaşadan ibaret. Bu yüzden kitabı uygun yaşa gelmiş her çocuk güzelce okumalı. Biraz daha küçük olanlar için uygun değil diyorum. Ama büyüklerin kesinkes okuması ve çevresine de anlatmasını istiyorum. Çünkü ilk basımı 1978 yılında yapılan bu kitap, günümüz sorunlarına ışık tutucak biçimde de yazılmış. Yazarımız sağolsun, soyadı gibi çok ileri-görüşlü bir insanmış. Bir mecrada da şöyle bir yorumla karşılaştım, yazan sağolsun, bu kitabı okuduktan sonra kitapları sıkıcı bulan bir çocuk olmadım hiç ve belki bundandır, kitap sevgim hiç körelmedi, demiş. Güzel demiş. İyi okumalar.


Pandemi... Bütün dünyayı kasıp kavuran Corona salgını ülkemizi de etkiledi ve hepimiz evlerimize kapandık. Bu kara karantina günlerinde yapılabilecek en güzel etkinliklerden biri de çayını alıp, filmini açıp uyuklamak. Bu yazımızda sizlere, izlenebilecek bazı güzel filmler arasından önerilerde bulunduk. Umarım beğenirsiniz. Lion; son zamanlarda izlediğim en kaliteli filmlerden biri. Bu film gerçek bir yaşam öyküsünden esinlenilerek çekilmiş. Hindistan'da kaybolan ve yıllar sonra ailesini arayan bir çocuğun dramına birinci elden şahitlik ediyoruz. Filmi izlerken zamanın nasıl geçtiğini anlamıyorsunuz ve sonunda neler olacağını merak ediyorsunuz. Aile kavramına ve hayata farklı bir bakış sunan bu filmi izlemenizi şiddetle tavsiye ederim. Ters köşe yapan filmler listelerinde ilk sırada görebileceğimiz suç-gizem-intikam üçgeninde geçen güzel bir İspanyol filmi önermek istiyorum. Karanlık bir atmosfer, klişelerden uzak diyaloglar ve temiz bir oyunculuk. Bir izleyici daha ne ister :). Bir cinayet zanlısının hiçbir davayı kaybetmemiş meşhur avukatına anlattığı olaylar zincirini görüyoruz. Fazla spoiler yemeden izleyin derim. 24 Şubatta ünlü matematikçi Katherine Johnson hayatını kaybetti. Kendisi 1961 yılında Amerika'nın uzay yarışında öne geçmesini sağlayan kilit bir rol oynamıştı. Siyahilerin ve kadınların ayrımcılığa uğradığı bir zamanda NASA'nın ilk siyahi kadın matematikçisi olmayı başarmıştı. Bu film onun hikayesini beyazperdeye aktarıyor. Filmde hem o dönem siyahilerin çektiği sıkıntıları hem de Amerika'nın uzay yarışındaki başarısının altında yatan çalışma azmini göreceksiniz. Bu film, üzerine uzun uzun psikolojik incelemeler yapılmasını hak ediyor. Fazla spoiler vermeden konuyu anlatacak olursak, annesiyle beraber küçük bir kulübede kalan ve dışarı çıkamayan 7 yaşındaki çocuğu izliyoruz. Dışarıda nasıl bir dünya var? Bir çocuğun annesiyle olan ilişkisi, hayata adaptasyonu ve daha pek çok farklı ayrıntıyı gözler önüne seren filmin başrol oyuncusu Brie Larson ayrıca bu filmle 2016 yılında en iyi kadın oyuncu Oscar ödülünü de kazanmıştı. İsmi DNA'nın 4 bazı olan G-A-T-C harfleriyle yaratılan film aslında geleceği anlatıyor. 1997 yapımı olmasına rağmen henüz biz bu geleceğe ulaşamadık gibi görünüyor 🙂 Filmde genetik mühendisliği o kadar gelişmiştir ki zengin ebeveynler seçme çocuk yaptırmaktadır. Parayı basan istediği göz rengi, istediği güç, istediği zekada çocuğu doğurarak hayata 1-0 önde başlanmasını sağlar. Fakat bir genç vardır ki fakir ama gururludur. 1997 demeyin izleyin derim. Yine gelecekte geçen öykümüzde bir döngüye şahit oluyoruz. Bu döngüde bir grup tetikçi gelecekten gönderilen ve kim olduğunu bilmedikleri insanları kafasında poşetle öldürmektedir. Bunun karşılığında da yüklü miktar para almaktadırlar. Ta ki bir gün Joe karakterimize yaşlı Joe gönderilene kadar. Zekice yazılmış ve güzel bağlanmış bu filmi izlemenizi şiddetle tavsiye ederim. Öncelikle şunu belirtmekte fayda var. Bu filmi başrol oyuncusu Jake Gyllenhaal adeta sırtında taşımış. Filmde ahlak kavramı olmayan bir haber kameramanının hikayesi anlatılıyor. Özellikle gece işe çıkan adamımız önemli haberleri doğru zamanda yakalayabildiği için bayağı meşhur oluyor ve kariyer basamaklarında tırmandıkça yozlaşmaya devam ediyor. Ben bu filmi ve vermek istediği mesajı beğendim. İdam cezası. Sanırım günümüzde de her tecavüz ya da çocuk cinayeti vakasının ardından gündeme geliyor. Fakat bu ceza dönüşü olmayan bir yol gibi. Film de idam cezasına farklı bir açıdan yaklaşılmış. İdam karşıtı grubun liderlerinden bir tarih profesörünün gruptaki arkadaşlarından birini tecavüz edip öldürmesiyle yargılanıyor ve idam kararı veriliyor. Neden bunu yaptığını çözmeye çalışan bir gazeteciyle 3 gün yapacağı röportajı izliyoruz. Farklı bir bakış açısı. Üzerine makaleler yazılabilir. Listenin 9. sırasında 2009 çıkışlı Yasak Bölge 9 filmini koyarak bol 9'lu bir işe girmiş olduk 🙂 Günümüzdeki 'mülteci' problemine benzer şekilde 'uzaylı' yerleşimi problemi söz konusudur ve 20 yıldır bölgede bulunan hatta suça bile karışan uzaylılar için çözüm olarak tahliye edilmeleri uygun görülür. Tahliye memuru olarak görevlendirilen kişi kaza eseri 'ötekileştirdiği' uzaylılardan biri olmaya başlar. Tekrar insan olabilmek için her şeyi yapmaya hazır olan karakterin başından geçenleri izliyoruz. Beğeneceğinize eminim. Orijinal adı Jagten olan bu Danimarka filminin adını çok duymuştum fakat izlemeye fırsat bulamamıştım. İzledim ve açıkçası beklentimin biraz altında olduğunu söylemeliyim. Durgun ilerleyen ama mesajını gayet güzel veren filmi çekilebilir kılan şeyse başrol oyuncusu Mads Mikkelsen olsa gerek. Onur Savaşı taciz iftirasına uğrayan bir adamın zorlaşan hayatını anlatıyor. Hem de çocuk tacizi. Öyle bir durumda kalıyor ki gerçekten onun için üzülmeye başlıyorsunuz. Çamur at izi kalsın atasözünü anlatan bu filmi boş vaktiniz varsa izlemenizi tavsiye ederim. Zaman paradoxunun işlendiği filmde arkadaşlarıyla yat yolculuğuna çıkan bir kadının başından geçen talihsiz döngüyü izliyoruz. Yolculuk sırasında fırtına çıkıyor ve kendilerini yakındaki gemiye atıyorlar. Ancak orada beklemedikleri bir sürprizle karşılaşıyorlar. İnce detaylarla örülmüş olay örgüsü ve merak uyandıran sahneleriyle boy gösteren bu filmi izlemenizi tavsiye ederim. karantina döneminde izlenecek diziler önerisid e bende gelsin o halde yeni çıkan blu tvdeki saygı dizisini mutlaka izleyin. ayrıca black sails dizini izlemediyseniz mutlaka netflixte izleyin. başka bir netflix dizisi roma filmleri sevenlere gelsin Barbarians... bunlar sizi mutlu edecektir.


Osmanlı Devleti hüküm sürdüğü 624 yıl boyunca 36 padişah tarafından yönetilmiştir. İlk padişah Osman Gazi olup son padişah Sultan Vahdettin'dir. Saltanat I. Mustafa'ya kadar hep babadan oğula geçmiş, kardeşlerin devlet yönetimde yer alması ya engellenmiş ya da kardeşlerin kendileri istememiştir. Bu durumun oluşmasında Osmanlı tarihinde tartışmalara neden olan Kardeş Katli'nin de önemi büyüktür. Osmanlı Devleti ile ilgili çoğu bilgiye genellikle Bizans kaynaklarından ulaşılır. Erken dönem olayları ile ilgili ulaşılan Arapça-Osmanlıca belgeler ise günümüz Türkçesine Osmanlıca dilbilimciler veya Türkçe Osmanlıca çeviri büroları tarafından kazandırılır. Burada bir konuyu önemle belirtmek isterim. Fatih Sultan Mehmed kanunnamesinde kardeş katlini zorunlu kılmamış, uygun olduğunu belirtmiştir. Ayrıca maddenin sonuna eklenmiş Ekser ulema dahi tecviz etmedir. ifadesiyle bazı ulemanın bu konuda fetva vermedikleri veya fetva vermekten kaçındıkları veyahut olumsuz fetva verdikleri anlamı da çıkmaktadır. Ayrıca günümüz önemli tarihçilerinden İlber Ortaylı bu konu hakkında Osmanlı tarih yazıcılığına musallat olan bazı ön yargıları değiştirmek zorundasınız. Kardeş katli hükümdarların keyfine ve karakterine bağlı bir olay değildir. Yapılması gereken bir müessesedir. diyerek fikrini belirtmiştir. Ayrıca burada Kardeş Katli'nin doğru veya yanlış olduğunu belirtmek gibi bir amacım yoktur, bu size kalmış bir düşüncedir ama tarihsel olayları yorumlarken dönemin şartlarını göz ardı edemeyeceğimizi ifade etmek isterim. III. Mehmed'in vefatı üzerine tahta geçen oğlu I. Ahmed tarafından Kardeş Katli kaldırılmış, hanedan veraset sistemi olarak ailenin aklı başındaki en büyük üyesinin padişah olacağını belirten Ekber ve Erşad sistemine geçilmiştir. I. Ahmed 22 Kasım 1677 tarihinde öldüğünde en büyük oğlu II. Osman daha 13 yaşında olduğu için Osmanlı hanedanının en büyük üyesi olarak, devlet meseleleriyle ilgilenmediğini ifade etmesi ve saltanatı kabul etmemesine rağmen I. Ahmed'in kardeşi I. Mustafa tahta çıkmıştır. I. Mustafa Osmanlı saltanatı boyunca ilk defa tahta çıkan kardeş olmuştur. Ayrıca I. Ahmed 14 yaşında tahta çıktığında kardeşi I. Mustafa'nın Osmanlı hanedanının geride kalan tek erkek üyesi olması ve yeni padişahın henüz erkek çocuğunun bulunmamasından dolayı hayatına dokunulmamıştır. Daha sonra Kardeş Katli'nin de kaldırılmasıyla birlikte bu durum 1677 yılında ilk defa saltanatın babadan oğula değil de kardeşe geçmesine olanak sağlamıştır. Kardeş katlini günümüze uyarlayabilmek için önce şunu belirtmek gerekir. Kardeş katlinde önemli olan kan bağı değildi, devlet yönetiminde hak sahibi olmaktı. Amaç da kardeşi öldürmek değil, kardeşin elinden bu hakkı alabilmekti. Osmanlı zamanında kardeşin aldığı her nefes ona devlet yönetimde hak sunacağı ve devlet yönetiminde yer alan sadrazam, şeyhülislam gibi kişilerce destek alabileceği için kardeşi zeka ve güç ile pasifize etmek her zaman çare olamayacaktı. Bu nedenle ileride çıkarabileceği isyan, kalkışma devletin ilerleyişine engel olabilecek, devlet yönetimi içinde kutuplaşmalar olabilecekti. Bu nedenle taht kavgaları halkın vazgeçilmez dedikodusu olabilir, hatta günümüzde monarşik modern bir devlet magazin programlarından yönetiliyor olabilirdi. Bu durumu demokratik devlete yansıtırsak; devlet yönetimde hak ve söz sahibi halk olduğu için kardeş katlinin azınlıktaki belli bir kesimin düşüncesinin pasifize edilmesine yönelik uygulamalara dönüşebileceği; çok uluslu ve devlet yönetimindeki anayasa, hukuk gibi denetim mekanizmalarının yok olduğu demokratik ülkelerde bence apaçık ortadadır. Burada günümüzde halk katlini öldürmek, kan dökmek olarak anlamamalıyız. Halk katlinin; azınlık tarafın pasifize edilmesi, halkın kutuplaşması ve muhalif düşüncelerin yok sayılması gibi uygulamalar olduğunu belirtmek isterim. Ütopyatik bir yaklaşım sergileyelim şimdi sizlerle. Demokrasi ile yönetilen bir ülke düşünelim. Ama demokratik ülkemizin bazı dezavantajları var. Ülkemiz çok uluslu bir yapıya sahip. Demokrasi, hak, özgürlük gibi kavramlar halk tarafından anlaşılamamış ve benimsenememiş. Devletin denetim mekanizmaları işlevselliğini yitirmiş. Ülkemiz seçimlerinde devlet yönetimi için aday olan adaylar birbirlerinin kardeşi ve hepsi farklı düşünceleri ve politik yaklaşımları benimsemekte. Seçimlerde kıl payı iktidarı kazanan kardeş kendi iktidarının devamlılığı ve diğer kardeşlerin savunduğu muhalif düşünceleri pasifize etmek için değişik uygulamalar gerçekleştirir. Halkın kendisi aleyhine protestolar ve yürüyüşler düzenlemesini kolluk kuvvetleri ile engeller, muhalif düşüncelerle ilgili kitapların, dergilerin basılmasını yasaklar, söyleşiler ve mitingler gibi faaliyetleri kolluk kuvvetleri ve yargı ile engeller. Bunun yanında ise bu hatalı uygulamaları kaleme alan basın mensuplarını halkı isyana teşvik etmek ve devletin işleyişini bozmak gibi suçlarla yargılar. İktidardaki kardeşin gerçekleştirdiği bu farklı uygulamalar, muhalif düşüncelerin liderleri olan kardeşlerinin halkın desteğini alarak devlet yönetiminde söz ve hak sahibi olmak için verdikleri mücadeleyi itibarsızlaştırma çabaları olacaktır. Belki de iktidardaki kardeş, denetim mekanizmalarının işlevselliğinin bozuk olmasından faydalanarak kardeşlerinin mücadelelerini demir parmaklıklar ardından sürdürmesine neden olacaktır. Bu durum ütopyatik ülkemizde demokrasi olmasına rağmen kardeş katlinin gerçekleşebileceğine dair küçük bir örnek olacaktır. Ütopyatik ülkemizde iktidarın muhalif kesim üzerindeki bu pasifize etme uygulamaları muhalif tarafı destekleyen halkın, iktidarı destekleyen halka karşı kin ve nefret duyması, onları değişik ithamlarla yargılaması gibi durumlara neden olabilir. Bunun yanında iktidarı destekleyen halkın muhalif halkı vatan hainliği, demokrasi düşmanlığı gibi ithamlarda bulunmasına da neden olacaktır. Hatta halkın bilinç altında birbirlerini dış görünüşleri, aile yapısı, inançları, idealleri hatta yaşadığı şehre göre insanları muhalif veya iktidar yanlısı gibi kutuplaştırıcı düşüncelerle birbirlerini yargılamasına neden olacaktır. Sonuçta karşı kutupları destekleyen halk birbirini pasifize etme çabası içine girişecektir. Kısacası lider kardeşler arasında çıkan kardeş katli, halka bir şekilde yansıyacaktır ve bu durumu Halkın Kardeş Katli olarak nitelemek daha doğru olacaktır. Ütopyatik ülkemizde sonuç olarak yönetimde asıl hak ve söz sahibinin halk olması yönetim için bireysel bir şekilde gerçekleşen kardeş katlinin halkı etkileyerek halk katline dönüşmesine sebep oldu. Ütopyatik ülkemizde iktidar ve muhalefetin aralarında herhangi bir kan bağı bulunmasa bile iktidar ve muhalefetin birbirleri ile verecekleri hukuk ve adalet dışı yaklaşımlar ve bu yaklaşımların oluşturduğu olumsuz sonuçlar halkı etkileyerek halk arasında nefret, kutuplaşma gibi durumlara neden olabilecektir. Sonuçta ütopyatik ülkemizde halk katli kaçınılmaz olacaktır. Sonlara doğru gelmişken bahsetmek istediğim şey aslında şu: bir devlette yönetim şekli ister monarşi isterse demokrasi olsun, devlet yönetiminde söz ve hak sahibi olanlar karşı karşıya geldiklerinde birbirlerine saygı ve sevgi beslemediği, güç düşkünü olduğu, anayasa ve hukuk gibi denetim mekanizmaları işlevselliğini kaybettiği, toplumun bilinç ve eğitim seviyesi düşük olduğu, düşünme ve sorgulamanın yaygın olmadığı durumlarda Kardeş Katli'nin veya Halk Katli'nin gerçekleşmesi kaçınılmazdır. Bunu engelleyebilmenin en önemli yollarından biri de bilinç ve farkındalık seviyesi yüksek, sorgulama ve düşünme yeteneği gelişmiş toplumlar oluşturmak ve denetim mekanizmaların işlevselliğinin yok olmasını engellemektir. Osmanlı devletinde kardeş şehzadeler arasında gerçekleşen Kardeş Katlini günümüz şartları ile sorgulayıp kötü bir durum diyemeyeceğimiz açık ve anlaşılırdır. Ama ütopyatik ülkemizde ortaya çıkan ve günümüz demokratik ülkelerinde ortaya çıkabilecek halk katlini ise 21. yy şartları ile değerlendirmemiz gerekir. Bu yüzden, günümüzde hak ve özgürlükler, hukuk, adalet ve eşitlik gibi kavramlar yeterince yaygınlaşmış ve aydınlatılmış olduğuna göre ütopyatik ülkemizde gerçekleşen ve günümüzde gerçekleşebilecek halk katli apaçık bir şekilde kötü, utanılası ve insanlık dışı bir durumdur. Kendine özgü ve güzel bir yazı olmuş, elinize sağlık sayın yazar. Alanında okuduğum tek yazı oldu benim için. İsmi itibariyle de alanındaki tek yazı olmuş. Ütopyatik ülke üzerinden yaptığınız benzetmeler gayet yerinde ve anlaşılır olmuş. Gerçi bazı cümleler biraz uzun olmuş ama cümlede açıklanmaya çalışılan durumdan dolayı bunun zorunlu hale geldiğini sanıyorum. Tekrardan elinize sağlık. Anlaşılır olmak için çabalarken bazı cümlelerim uzun olmuş. Kısaltmak için uğraşınca da metnin anlamından uzaklaştığımı hissettim. Bu yüzden çok kısaltmak için cesur davranamadım. Başta eleştiriniz olmak üzere yorumunuz için teşekkür ederim. Yazının anafikri, bu aralar üzerinde düşündüğüm ve okuma yaptığım bir konuya işaret ediyor. Demokrasi ve muhalefet yazı serisini yazmaya devam ediyorum ve orada getirdiğim eleştirilerden bir tanesi de Türkiye'deki partiler arası mücadelenin demokrasiyi güçlendirmek ve ülkenin geleceğini inşa etmek üzere yapılmıyor olması. Osmanlı'dan artakalan Türkiye, doğal olarak bir imparatorluğun tarihi gerilimini de üstlenmiş oldu. Bu gerilim ne yazık ki demokratik düzendeki farklı düşüncelerin ve çözümlerin kendilerini düşman fikirlerle mücadele çizgisinde tanımlamasına yol açan etmenlerden bir tanesi. Bu da Türk siyasetindeki söylemlerin çok sert ve ayrıştırıcı olmasına yol açıyor olmalı. Hemen karıştırılabilecek bir örnekten bahsetmem gerekiyor: Britanya'da partiler arası atışmaya bakarsanız, dolaylı olmasına rağmen çok daha iğneleyici ve sinir bozucu söylemler bulabilirsiniz. Fakat Westminster sistemlerinde söz çok büyük bir siyasi güç olduğu için bu aslında bir düşmanlığın değil bir siyasi mücadelenin göstergesidir. Fakat Türkiye'de söz bir mücadele değil savaşma aracı. Siyasetçiler ülkenin geleceğini doğru şekillendirme mücadelesi yerine farklı fikre ait düşmanlarla uğraşıyorlar. Siyasetin de bir etiği ve anayasal çerçevesi var. Kardeş katlinin günümüze evrilmesiyle metaforlaştırdığın bu durum, bence siyasi tarihimizdeki olayların bir doğru yolu bulmaktan ziyade yanlış yoldaki düşmanları budamak -ki 'yanlış yoldaki düşman' tanımının rölatifliği korkunçtur- ile sonuçlanıyor.


Kitabımız aslında bir roman, öykü vs. değil, bir araştırma/inceleme kitabı. İlk sayfalar müthiş bir bilgi akışıyla başlıyor. Bu konularda ne çok yüzeysel bilginiz varmış bunun farkına varıyorsunuz; son sayfayı da bitirdiğinizde içinizde keşke bunları herkese anlatabilsem diye buruk bir istek oluyor. Evet, kitabın insanı yıkan hatta silkeleyen öğretici bir yanı var ancak en güzel yanı bunu farklı insanların hayatları veya istatistikleriyle yapmıyor, size bunu tamamen Türkiye'nin gerçekleriyle sunuyor. Belki de bir okul dönüşü Kavak Yelleri başlamadan önce zorunlu izlediğiniz haberlerden birinde adı geçen insanlar, kurbanlar. İşte öyle içimizde öyle yakınımızdalar. Ancak bizler gözleri bağlanmış gibi onları görmemekte ısrar ediyoruz. Ki benim fikrimce bu bizi bir miktar suçlu yapıyor. Bu sarsıcı hayatların arasında Melek adında 12 yaşındaki küçük kızın yaşadıklarını okurken bir ara soluklanıp bir sorgulama yapmak zorunda kalmıştım. Nasıl bu kadar çok istismar varken biz bunları duymadık ya da yıllarca konuşmadık haberlere her gün taşımadık? Bu konuda halkın sadece Özgecan Arslan konusunda bu kadar tepki verdiğini biliyorum. Ve fikrimce bunun iki açık sebebi var: Biri orda ne işi varmış? öyle giyinmeseymiş? gibi bahaneleri olamazdı, ikincisi ise güzel ve iyi bir aile kızı olmasıydı. Keşke 12 yaşındaki Melek için de bu kadar sesi çıksaydı toplumun, belki canice öldürülüp hayatı elinden alınmadı ama 12 yaşında anne yaptılar onu, ruhunu aldılar onun. Tabii ben o zamanlar bunu düşünürken bu olayların zıvanadan çıkacağından habersizdim. Her ne kadar alışmak istemesek de bir kanalda kılıçla öldürülen ve tek suçu o akşam o caddeden tek başına yürümesi olan bir kadın, Twitter'da adını asla umursamadığım yurtta istismar nedeniyle intihar eden bir ailenin belki de göz bebeği küçük bir erkek çocuk. Tam burada beni üzen bir şeyden bahsetmek istiyorum. Maalesef bu istismar ve ensest olayları bir pandemi veya akut bir durum değil, en azından onlar gelip geçici ancak bu resmen bizimle olan ve sürekli ruhumuzu kanatan kronik bir hastalığımız. Ve her kronik hastalığa sahip hastanın yaptığı gibi görmezden gelerek sanki yokmuşçasına yaşıyoruz. Ama size bu kitaptan bahsetmemin de en büyük nedeni olan minicik de olsa bir farkındalık yaratmak, hastalığımızın temel tedavi basamağı resmen. Bir diyabet hastası ne zaman hastalığının gerçekten var olduğuna inanırsa o zaman tedaviye gönüllülüğü artar değil mi! Çünkü emin olun her ne kadar zor olsa da bir tedavisi var. Ve sadece bir kişinin hastalığı veya bir kanunla çözülebilecek basit bir konu değil. Toplumun birlikte ve doğru olan iyileşme adımlarıyla küre ulaşacağımız bir tedavi bu. Sonuç olarak Büşra Sanay'ın bu cesur kitabını okuyacaksınız, okutacaksınız hatta gözlerine sokacaksınız, o yaraları görmelerini sağlamak zorundayız diyen yazar Suna Aras aslında demek istediğimi net bir şekilde anlatmış. İşte her sayfası benim için çok kıymetli olan kitabı gerçekten soluklanarak okumanız gerekiyor. Çünkü öyle 2 günde okudum bitti yapamayacağınız bir kitap. Yani hiç kimsenin buna ruhsal olarak yetemeyeceğini düşünüyorum. Bu yazımla en azından sizde minik bir merak uyandırdıysam ve bu okumadan sonra kitabı Google'da arattırdıysam gönlümden geçeni yapabilmişim demektir. İlk yazım umarım ilginizi çeker ve yollarımıza devam ederiz.


Bilmem bu kelimeleri yazıya dökerken edebiyat mı yapıyorum yoksa bir deneme mi yazıyorum, bilmiyorum. Ama kardeşlik dediğimde aklıma, bana şunu yapabilir misin deyince, hayır diyemeyeceğim arkadaşlarım geliyor. Ha bir de şunu ekliyorum, bazen içimden bazense arkadaşıma olan cevabımın peşinden dağları bile deleriz be yav. Özellikle annesini veya babasıyla tanıştığım insanları kendime her zaman daha yakın hissetmişimdir, nadiren tanışmasam bile. Çünkü o aile ortamının sıcaklığından faydalanmak insana huzur veriyor, ki şahsen ben, yüzü gülen bir ebeveyn gördüğümde mutlu oluyorum. Bir arkadaşımın annesiyle veya babasıyla denk gelmek, konuşmak her zaman iyi. O annenin güneşini hissetmek, babanın çocuğu için bilmese bile ne tür fedakarlıklarda bulunduğunu bilmek içimi ısıtıyor.


Bir nörolog olan Oliver Sacks'ın adıyla dikkatimi çeken Karısını Şapka Sanan Adam kitabı ilk elime aldığımda ilginç bir romanla karşılaşacağımı düşünmüştüm. Kitabın arkasını okuduğumdaysa daha bilimsel bir kitap olduğunu anladım. Ama açıkçası bu kadar bilimselini beklemiyordum diyebilirim. Birçok nörolojik terimle birlikte farklı hastalıklar hakkında fazlaca bilgi bulabilirsiniz. Ancak bu demek değil ki sadece nörolojiden anlayanlar okuyabilir. Tabi ki bu konuyla ilgilenenlerin daha çok hoşuna gidebilir ancak özellikle nörolojik hastalıklara farklı bir boyuttan bakmak isteyen herkes için ilgi çekici bir kitap olacağına eminim. Oliver Sacks, hastayı anlatırken çoğu zaman bir doktor gözüyle bakmıyor, daha çok o kişiyi anlamaya çalışıyor diyebiliriz. Nasıl hissettiğini, nasıl yaşadığını, nasıl bu duruma geldiğini, hangi süreçlerden geçtiğini ve daha birçok kişisel durumunu inceliyor ve bunu en anlaşılır şekilde anlatıyor. Kitabın adı Karısını Şapka Sanan Adam olduğuna bakmayın, bu sadece bir hastanın hikayesi. İçinde 24 farklı hastanın hikayeleri var. Açıkçası bu benim beklediğim bir şey değildi. Ben daha çok bir hastayı en başından tüm ayrıntılarıyla okuyacağımı düşünmüştüm ama bunun bir doktor gözüyle yazıldığını düşününce zaten bir doktorun yazabilecek bütün ayrıntıları yazdığını gördüm. Sadece hastaların yaşadıklarını, iç dünyasını değil hastalık hakkında gerekli veya ilginç bilgileri de bulabilirsiniz bu kitapta. Mesela bana çok ilginç gelen bir kısmı paylaşmak istiyorum.


Her şeyden önce bir sosyopat dahi... Dünya'nın Güneş etrafında döndüğü gerçeğini bile gündelik hayatta kullanmayacağını düşündüğü için hafızasından silen ve suçu sadece keyfi için çözen karizmatik bir dedektif... Sir Arthur Conan Doyle tarafından 1887 yılında Kızıl Dosya adındaki ilk hikayesiyle gazetede yayınlanmaya başlayan Sherlock Holmes o kadar sevildi ki yazarın bir yerden sonra artık karakteri bitirip hikayede öldürmesi, okurlardan ve hatta yazarın annesinden büyük tepki aldı. Aldığı bu tepki de şimdi günümüz Türk dizileri vari bir sonuçla tabi daha mantıklı bir kurguyla ölen Sherlock Holmes'ün geri dönmesine ve maceralarına kaldığı yerden devam etmesine neden oldu. Polisiye türü edebiyatın ilk ve en önemli karakterlerinden olan Sherlock; olayları, ipuçları arasında kimsenin göremediği bağlantıları görüp birleştirerek kolaylıkla çözmesiyle ünlenmiş olup yalnızlık Allah'a mahsustur ya da her süper kahramanın bir yardımcısı muhakkak vardır mantığıyla Afganistan'dan dönen doktor John Watson'ı yanına almasıyla olaylar başlar. Ve birçok macera onun anlatımıyla okuyuculara ulaşır. Kahramanın baş düşmanı Profesör James Moriarty onun gibi bir dehanın düşmanı olabilmek adına sahip olması gereken tek şeye sahiptir: Aynı onun gibi bir zeka... Hatta öyle ki dedektif Holmes onu yendikten sonra bir daha çözmekten zevk alacağı bir dava olmayacağı düşünmektedir. Bunun sonucu olarak da birçok kahraman-antikahraman ilişkisinde görmediğimiz ve göremeyeceğimiz bir şekilde iki baskın karakter birbirlerine büyük bir saygı duymaktadır. Dedektif birçok özelliğinin yanında benim en hatta tek sevmediğim özelliği olan kadınların yeterince zeki olmadığı düşüncesi de kendinin kadın versiyonu olan Irene Adler tarafından bertaraf edilmiş ve böylece benim de sevmediğim tek özelliği böylece ortadan kaldırılmış oldu. Sir Arthur, Sherlock karakterini dönemin ünlü doktorlarından Profesör Joseph Bell'in dedektif hali olarak ortaya çıkarmışken, 2012 senesinde biten Dr. House dizisindeki Gregory House da piyasaya Sherlock'un doktor hali olarak çıkan dahi bir karakterdir. Sözün özü edebiyata ve aslında hikayeleriyle, filmleri ve dizileriyle bize eskimeyecek dahi, karizmatik bir sosyopat bırakan Sir Arthur Conan Doyle'ye sonsuz saygımızı sunarız. Geleceğin ünlü yazarları burada toplanmış sanki.Tebrikler bilmediğim birçok şeyi öğrendim.


Bu kitap karşıma çıktığında anladım ki benimle aynı dertten muzdarip başkaları da varmış. Fırsatını bulduğum ilk anda da açtım. Sayfalarını karıştırmaya ve okumaya başladım. Eğer bu sorunun bu derdin farkına vardı isek varlığını kabullendi isek çözmek adına bir adım atmışız demektir. İşte ben de bu adımı attığım sıralarda tanıştım bu kitapla. Yazar karşılaştığı olgulardan bahsetmiş, birbirinden farklı birçok aile ve çocuktan. Okudukça bu sorunların evrensel olduğuna çözümlerin de çok uzakta olmadığına şahit oluyoruz. Şimdi de sizlere bu kitapta ilgimi çeken birkaç bölümden bazı cümleler aktarmak istiyorum. Çocuklarımızın özgüven girişiminde üç anahtar sunmalıyız. Geleceğimiz-çocuklarımız için boş vakitlerimizden ayıracağımız birkaç saat ile ruhi yaraları saracak çözümlere ve hiç açmayacak bilgilere ulaşabiliriz. Yazarın kalemine sağlık.


Kaset tarihçesi 90'lı yıllara kadar uzansa da kasetçalar ile yetişmiş bir nesil tarafından da kasetin tarihçesi oldukça merak edilen bir konu. Daha önceki nesiller ise zaten kasetin tarihini biliyor. Çünkü kasetçalarlı bir evde büyümüşler. Ama 90'lı yıllarda doğanların kasetçalarla olan anılarını hayal meyal hatırladıklarını biliyoruz. Şimdilerde artık kasete ihtiyaç yok, onun yerini müzik platformları aldı bile. İnternetin nimetleri arasında yer alan bu tür platformlar, internetin olduğu her yerde istenilen her şarkının dinlenmesini sağlıyor. Ama durun, ulaşılması çok daha zor olan şeyler daha güzel değil midir? Artık müzik dinleme keyfini eskisi gibi deneyimleyemiyoruz. Çünkü her zaman ulaşılabilir olan, nedense daha ulaşılamaz oluyor. Zülfü Livaneli'den Tanju Okan'a, Aşık Veysel'den Edip Akbayram'a; pek çok sanatçının çok özel kasetleri vardı. Tabi şu anda kasete ilgi çok az olsa da yine de kasete ve kasetçalara sahip çıkan birileri var hala. Onlar için kısa bir kaset tarihçesinden bahsedelim dedik. Şarkılara ulaşım noktasında kaset, pek çok kişiye döneminde büyük kolaylık sağlamıştı. Kaset, 1963 yılında dünyaca ünlü markalardan biri olan Philips tarafından icat edildi. İcat edilmesinden sonra kısa süre içinde kasetin yaygınlaştığını söylemek mümkün. Kasetin icadı ile birlikte ilk ev tipi teypler piyasa sürülüyor. Zaman içerisinde daha fazla talep görmeye başlayan kasetler en büyük yükselişini ise taşınabilir kasetçalar ve teyplerin piyasaya sürülmesiyle yaşamıştır. Sony, dönemin en büyük icadını gerçekleştiriyor ve 1979 yılında WalkMan tasarımlarını kullanıcılarla buluşturuyor. Oldukça fazla talep gören, neredeyse her evde kendisine yer bulan kasetin ömrü ise bir yerde tükeniyor. Evet, bildiniz. 2000'li yıllarda CD teknolojisinin kullanıcıyla buluşması, o çok sevdiğimiz kasetlerin yerini CD'lere bırakmasına neden oluyor. Teknoloji ilerledikçe hiçbir şeyin baki olmayacağını bildiğimiz için CD'lerin de kendisini farklı bir teknolojiye bıraktığını biliyoruz. Günümüzde ise ne kaset ne de CD'nin adı pek anılmıyor. Yeni bir şarkı hazırlayan sanatçının şarkısına müzik platformlarından erişim sağlayabiliyoruz. Biraz nostalji yaşamak istiyorsanız, kaseti kasetçalara yerleştirin ve müzik keyfini başlatın! Bir kasetçalar, ne gibi özelliklere sahipti dersiniz; her şeyden önce kasetteki şarkıların muhteşem bir atmosferde dinlenmesini sağlıyordu. Şimdilerde müzik platformlarında dinlenen şarkılar, o zamanlar kasetçalar ile dinleniyordu. Kasetçaların kaset koyma bölmesi bulunuyordu. Orayı bir düğme ile açtığınızda kaseti yerleştirebiliyor ve kapağı kapattıktan sonra yine bir düğme ile şarkıların art arda çalmasını sağlayabiliyordunuz. Bir önceki şarkıya dönmek istediğinizde ise yine bir tuşla bunu yapabiliyordunuz. Böylelikle istediğiniz şarkıyı tekrar tekrar dinleme şansı elde ediyordunuz. Öte yandan kasetteki şarkılar bittiğinde kaset bölmesini açmanız ve kaseti ters çevirmeniz yeterliydi. Ne kadar da kolay değil mi? Kasete dokunmak, kaseti ters çevirmek, şarkıların çalması için bir düğmeye basmak; aslında insana özgüven kazandırıyordu. Bir şeylerin ulaşılabilir olduğunu düşündürüyordu bir yandan da. Bu nedenle kasetin insanın ruh halini iyileştirme noktasında çok önemli bir yere sahip olduğunu söyleyebiliriz. Çıkarmış olduğu kaseti sıklıkla dinlediğimiz birçok isim bulunuyor. Zülfi Livaneli'den Tanju Okan'a bu liste uzar gider. Bu listedeki isimlerden biri olan Zülfü Livaneli'ye yakından bir bakalım istiyorum. Kan Çiçekleri başta olmak üzere birçok şarkıya hayat veren Livaneli hem edebiyatçı hem de müzisyen kişiliğiyle dikkatleri üzerine çeken bir isim. Gürcü kökenli bir aileden gelen Zülfü Livaneli ya da Ömer Zülfü Livaneli, 20 Haziran 1946 tarihinde Konya'da dünyaya geldi. 1974-75 yıllarında Stockholme'de müzik eğitimi gören Livaneli, bir süre İsveç, Paris ve Atina'da yaşadı. UNESCO tarafından büyükelçilik payesi ve Genel Direktörlük Danışmanlığı görevi verilen ünlü sanatçı, aynı zamanda kendisini edebiyat alanında geliştirdi. Gökyüzü Herkesindir, Şapka, Huzursuzluk, Kardeşimin Hikayesi gibi kitapların yazarı Zülfü Livaneli, sinemaya da merak saldı. Özgün film müzikleri yaparak sinema sektörüne atılan Livaneli, uluslararası üne de kavuştu. Ayrıca dört uzun metrajlı filmi de yönetti. Yer Demir Gök Bakır, Sis, Şahmaran, Veda; yönetmenliğini yaptığı uzun metrajlı filmlerdir. Müzik sektöründe de kendisine yer bulan Zülfü Livaneli, birçok şarkısıyla dinleyenlerin kalbini kazanmayı başardı. İşte kasetin tarihine dair gerçekleştirdiğimiz yolculuğumuzda Zülfü Livaneli'ye denk gelmemizin nedenlerinden bir tanesi de budur. Birçok özel şarkıyı seslendiren Livaneli, kalplerimizde yer etmeyi başardı. Bestesini kendisi ve kardeşi İzzet Ferhat Livaneli'nin yapmış olduğu Kan Çiçekleri, Zülfü Livaneli sesinden bizlere ulaşan çok özel şarkılar arasında yer alır.


Katalonya hakkında kısa bir tarihi gezintiye çıkmadan önce, bu bölgenin coğrafyasıyla işe başlamak doğru olacaktır. Lakin öncelikli olarak belirtmek istediğim bir husus vardır ki o da şudur: Katalonya'nın doğru yazılışı ve telaffuz edilişi Katalunya olmalıdır. Katalonya şeklindeki yazılış, İngilizce'den ithaldir. Cataluna ise İspanyolca'dır ve n harfi ny şeklinde telaffuz edilmektedir. Lakin Türkçedeki genel kullanım itibariyle yazı boyunca Katalonya şeklinde kullanılacaktır. Bu filolojik ayrıntıdan bahsettikten sonra konumuza geçelim. İber Yarımadası, Kıta Avrupa'sının en güneybatısında bulunan; İspanya, Portekiz, Andorra, Cebelitarık ve Fransa'nın da küçük bir bölümünü içeren tarihi bir bölgedir. İberya, İskandinavya'dan sonra Avrupa'nın en büyük ikinci coğrafi bölgesidir. En batıda Portekiz bulunuyorken ortada İspanya, kuzeyde Fransa'nın küçük bir bölümü ve Andorra, güneyde ise Britanya Denizaşırı Toprakları'na ait olan Cebelitarık bulunmaktadır. İşte bu coğrafi konumlar çerçevesinde Katalonya, İspanya sınırları içerisinde yer alan otonom bir bölgedir. İspanya'nın en kuzeydoğusunda bulunan ve Akdeniz iklimine sahip olan Katalonya bölgesi; kuzeyde Fransa sınırına ve Pirene Dağları'na sahipken doğuda Balear Denizi'ne açılıyor. Başka otonom bölgeler olan Valensiya ile güneyden ve Aragon ile batıdan çevrelenmiş bir coğrafi konumda bulunuyor. Barselona, Girona, Tarragona ve Lledia olarak toplamda dört şehire sahip Katalonya'nın başkenti ise tarihi kökleri dolu ve oldukça gelişmiş bir şehir olan Barselona'dır. Katalonya'nın otonomisi olduğundan dolayı kendi meclisleri, milletvekilleri, başkanları var. Buna benzer otonomi sistemleri Amerika Birleşik Devletleri ve Almanya'da da bulunuyor. Katalonya, İspanya'nın hem ekonomik hem de entelektüel birikimi açısından en önemli bölgesini oluşturuyor. Hem zengin hem de yüksek düzeyde endüstrileşmiş olan bu bölge tabi ki çok kıymetlidir ve kaybedilmesi İspanya için tahammül edilemez. İber Yarımadası, milattan önce 2. yüzyılda Roma tarafından Latinleştirilmiştir. Aslına bakılacak olursa, bu bölgeyi ilk kolonize edenler Antik Yunanlılardır. Tarihin ilerleyen dönemeçlerindeki göçlerle birlikte Germen kavimleri bu bölgelere akın etmiş ve buradaki yerli halklarla kaynaşmıştır. Yüksek bir kültür ve medeniyet oluşturacak olan Endülüs Emevi Devleti'nin ilk tohumları, Emevilerin 8. yüzyılda bu yarımadayı müslümanlaştırmasıyla atılacak, Latinler ise Emevi gücü karşısında Müslümanları bu topraklardan kovmayı bir misyon haline getireceklerdir. Bu iki güç arasındaki çatışma 12. yüzyıla gelindiğinde ciddi savaşlara dönüşecek ve İspanyol Krallıkları üstün gelecektir. Hristiyanların İber Yarımadasındaki Müslüman varlığına son verme çabasına reconquista yani yeniden fetih denmektedir. 15. yüzyılda İberya'da tarihi Kastilya ve Aragon Krallıkları mevcuttu. Aragon Krallığı, bugünkü Katalonya bölgesine de sahipti. Aslında Katalonya, tarih boyunca bir çok kez bağımsızlığını kazanıp kaybetmiştir. 1469 yılına gelindiğine, iki kuzen olan Aragon Kralı II. Fernando ile Kastilya Kraliçesi I. İsabella evlenmişlerdi. Bu şekilde bu iki krallık da birleşmiş olacaktı. Avrupa tarihinde evlilikler ve bunun sonucunda hükümdarlıkların, sınırların, güçlerin değişmesi çok olağan bir şeydir. Bu krallıkların birleşmesini, İspanya-Katalonya çekişmesinin başlangıcı olarak kabul edebiliriz. Ayrıca bu birleşmeyle birlikte Hristiyanlar, bu bölgedeki Müslümanları yeniden fethetmek için güçlerini birleştirmiş oldular. Sonuç olarak Elhamra Sarayı'nın mimarı ve İber Yarımadasındaki son İslam devleti olan Gırnata Emirliği üzerine büyük bir mücadele başlatıldı. Gırnata Emirliği Osmanlı Devleti'nden yardım isteyecek fakat Fatih Sultan Mehmed'in halefleri olan Cem Sultan ve II. Bayezid'in çekişmesi yani Cem Sultan olayından dolayı Osmanlı Devleti yardım edemeyecektir. Böylelikle 1492 yılında Gırnata düşecek ve reconquista tamamlanacaktı. 17. yüzyıla ayak bastığımızda, Katalonya Fransa'ya komşu olduğundan dolayı bu konumunu kullanacağı bir şekilde 1640 yılında büyük bir isyana sahne oldu. İspanya'ya karşı olan bu ayaklanmada Katalanlar, Fransa'dan yani XIII. Louis'den destek aldı. Fakat bu isyan 1650 yılında bastırılacaktır. Katalonyalılar İspanya'ya bağlı olsun yahut olmasın her zaman özerk olmak isteyen bir toplumdur. Güzel bir örnek olarak, 18. yüzyıl İspanya Veraset Savaşları'nda bile Katalonya, İspanya'ya karşı Avusturyalılarıla birlik olmuş ve onlarla beraber savaşmıştır. Fakat bu savaş sonucunda yenilecekler ve Barselona'yı kaybedeceklerdir. Katalonya ilerleyen tarihlerde yine özerklikler kazanacaksa da bağımsızlığı uzun sürmeyecektir. Günümze doğru gelirsek, İkinci İspanya Cumhuriyeti boyunca yani 1931-1939 yılları arasında, Katalonya otonomi statüsünü kazanmıştı. Fakat 1936-1939 yılları arasındaki İspanya İç Savaşı sonucunda General Francisco Franco Barselonayı düşürdü -ki bu savaşta Katalonya, cumhuriyetçilerin en önemli merkeziydi- ve Franco da iktidarı ele etti. Böylelikle cumhuriyet yıkılmış oldu. İspanya İç Savaşı'ndaki en önemli güçlerden birisi de Katalonyaydı. Bu savaşın bitimiyle birlikte İspanya tamamen birleşerek merkezi bir devlet oldu ve Katalonya da tüm otonomisini kaybetti. 1975 yılına gelindiğinde Francisco Franco'nun ölümüyle birlikte Katalonya yavaş yavaş otonomi kazanmaya başlayacak ve tam anlamıyla 18 Aralık 1978'de otonomisi tanınacaktır. O yıllardan günümüze kadar süren bu otonomiyle birlikte Katalanlar bugün otonomi değil bağımsızlık istiyorlar. 2006 yılında yapılan referandumla birlikte Katalonya'nın özerklik hakları genişletilmiş olsa da İspanya Anayasa Mahkemesi 2010 yılında bazı hakları düşürerek geri aldı. Vergilendirme konusunda ve bağımsızlık referandumuyla alakalı yönetim merkezine sıklıkla ters düşen Katalonya, 2017 yılında yapılan tek taraflı referandumunda %90 oranında bağımsızlık istedi. Referandum süreci çok sancılıydı ve sonrası da öyle oldu. İspanya hükümeti ve tüm dünya bu referandumu geçersiz saydı. Merkezi hükümet Katalonya'nın meclisini kapattı, başkan ve bakanları görevden aldı, kolluk kuvvetlerini dağıttı. Yönetim Brüksele kaçmış olsa da Geçen aylarda Katalan lider Puigdemont Almanya'da gözaltına alınmıştı ve son günlerde serbest bırakıldı. Bağımsızlık için oylamanın tek başına yeterli olmadığının yeniden bir göstergesi olan bu olaylar sonucunda tüm dünya Katalonya'yı yakından takip etmeye devam ediyor. Çünkü bütün bir Avrupa'da yıllardır süren seperatist olaylarla mücadele etmeye çalışan devletler bu gibi örneklerden ders çıkarmaya çalışıyorlar. Çok eksikleri olsa da genel anlamda bir özet yapmaya çalışmıştım. Sevdiyseniz ne mutlu, teşekkür ederim.


- Katalan bağımsızlığıyla ilgili protestolar sonucu Barselona ve onun çevresindeki bölgeler için kalıcı ve uzun tehditler oluşuyor. - Barselona'nın büyük çoğunluğu bu protestolara karşı soğukkanlılığını korudu. - Lakin bu protestoların uzanabileceği noktaları şuan için tahmin edebilmek daha da zor ve bu da çeşitli riskleri arttırıyor. Eski Katalan lider Carles Puigdemont 18 Ekim tarihinde Belçika'daki yetkililere teslim oldu. İspanya'nın tutuklama emrini incelemek ve Puigdemont'un kaderini belirlemek üzere 29 Ekim'de bir Brüksel mahkemesi kurulması planlanıyor. Aynı zamanda, İspanya'lı yetkililer Katalan bağımsızlığını savunan Demokratik Tsunami isimli oluşumla ilgili internet sitelerinin ve sosyal medya platformlarının kapatılmasını emretti. Bu oluşum, İspanya Yüksek Mahkemesi'nin 14 Ekim'de eski Katalan liderlere hapis cezası vermesiyle birlikte Barselona ve etrafındaki bölgelerde şiddetli ve yıkıcı protestolar gerçekleştirilmesine önayak oldu. Bu provakasyonlar gösteriyor ki önümüzdeki haftalarda beklenmedik şiddet eğilimli gösteriler görülebilir. Katalan bağımsızlığı ile ilgili protestolar sonucu Barselona ve onun çevresindeki bölgeler için kalıcı ve uzun tehditler oluşuyor. Lakin şuanda gerçekleşen protestolar öncekilerden çok daha yıkıcı. Barselona'da uzun süredir ikamet eden bir yetkili, Katalonya'daki şiddetli gösterilerin neden devam edeceği ve ek yasal gelişmeler ile körükleneceğini özetliyor. I) Protestolar özellikle Eixample muhitinde olmak üzere Barselona'nın şehir merkezine odaklanmış bir durumda. Fakat aynı zamanda şehre yönelen ana yolları da kapsıyor. Birçok mahalle bu protestolardan direkt olarak etkilenmedi ve birçok şehirde bu gösterilerle ilgili bir hareketlilik gözlenmiyor. Bütün bunlara rağmen birçok şirket kendi çalışanlarını evden çalıştırıyor veya eve giderken bir protestoya maruz kalmamaları için işten erken ayrılmalarını sağlıyor. II) Bağımsızlık isteyen grupların Katalan polislere karşı bakış açısı da değişmiş durumda. 2017 yılında gerçekleşen bağımsızlık referandumunda, Katalan polisler yasadışı referandumun yapılacağı okulların kapatılması emrini uygulamadığı için Katalan bağımsızlığını desteklemeyenler tarafından kahraman olarak karşılandılar. Şimdi ise bağımsızlık isteyen göstericiler Katalan polisini merkezi hükümete bağlı olarak görüyor ve bu polisler onları Barselona'nın merkezindeki büyük hükümet binalarından uzak tutmaya çalışırken onlarla çarpışıyorlar. Eski Mossos lideri Josep Lluis Trapero, yargılanan Katalan liderlerine karşı eleştirel söylemlerde bulunmasıyla birlikte duygusal bakış açısının değişmesine katkıda bulunmuş olabilir. Trapero onları sorumsuz olarak değerlendirdi. Mossos aslında hiçbir zaman açıktan açığa bu hareketi desteklememiş olsa da bu eleştiri bağımsızlık hareketinin terk edilmesi olarak yorumlandı. III) Katalanlar yaptıkları gösterilerin büyük ölçüde barışçıl olduğunu ve Bask ayrılıkçılarının yaptıkları şiddet ve terör taktikleriyle kendilerinin farklı olduğunu belirterek bundan gurur duyma eğilimindeydiler. Lakin şuanda gerçekleşen şiddet içerikli gösteriler genç bir kalabalık tarafından yönlendirilmeye oldukça yatkın. Bu yüzden gösteriler irrasyonel davranışlara ve hareketin tamamen parçalanmasına yol açabilir. Yetkili makamlara itaat etmekle pek ilgili olmayan göstericiler, sırf bu yüzden şiddetli eylemlere katılabilirler. Ergenliğin ve gençliğin bir yönü düşünmeden hareket etmek yani dürtüselliktir ve Barselona'daki gösterilerde gerçekleşen bu gibi görünmektedir. Bu geleceği olmayan gösteriler boyunca göstericiler hükümetin sembollerine karşı nefretle bir araya geldiler. Fakat bu Vandalizm, Katalonya ve özellikle Barselona'daki kamu mallarına zarar vererek yüzbinlerce avro zarara yol açtı. Protestocular henüz bireyleri hedef almadı fakat bu huzursuzluk ne kadar uzun süre devam ederse riskler o kadar büyük olacaktır. Not: Bu çevirinin düşüncelerimi tam olarak yansıtmadığını belirtmek isterim.


Dünyanın en zengin ve şu günlerde en popüler devletlerinden biri olan Katar'ın başkenti Doha'dır. Katar Devleti, 3 Eylül 1971'de İngilizlerden bağımsızlığını ilan ederek,bağımsız bir devlet haline gelmiştir. Bu tarihten evvel anlaşılacağı gibi, 20.yy'nin başlarından itibaren bölgede ciddi bir Britanya etkisi mevcuttur. Katar'ın bugün, iki buçuk milyona yakın nüfusu bulunmaktadır. Ülkede yalnız 300.000 yerli vatandaş bulunmakta iken, nüfusun geri kalanını Hindistan, Pakistan, Filipinler, Nepal ve Sri Lanka gibi güney ve güneydoğu Asya ülkeleri ile Mısır, Filistin, Lübnan, Fas, Cezayir gibi Arap ülkeleri vatandaşı yabancılar oluşturmaktadır. Sah,ip olduğu petrol ve doğalgaz rezervleri nedeniyle,hızlıca bir gelişim gösteren bu genç devlet, zamanla Ortadoğu'da politik olarak ağırlığı artan bir hale gelmiştir. Resmi dili Arapça olmasıyla beraber ülkede İngilizce de konuşulmaktadır. Katar, ABD'nin Ortadoğu'da bulunan en büyük komuta merkezlerinden birisini barındırmaktadır. Başkent Doha'nın dışındaki önemli şehirleri ise el Vakara, Umm Sait, el Zubara gibi şehirlerdir. 1972-1995 yılları arasında ülkeyi yöneten ilk emirin ardından,yönetime darbe yapan Katar'ın yeni lideri Hamad bin Halife Al Tani iktidara geçmiştir. Al Tani emirliği döneminde, Katar'da ehemmiyetli reformlar gerçekleşmiştir. Bu reformların çoğunluğunu ekonomik ve siyasi reformlar oluşturmaktadır. Ayrıca bu reformlarla birlikte ülkedeki seçimlerin özgürleşmesi için adımlar atılmış, kadınlar seçme ve seçilme hakkına sahip olmuştur. Aynı zamanda gaz ve petrol sektörlerinde liberalleşme başlamıştır ve bu elbette çok önemlidir. Katar daha önce Birleşik Arap Emirliklerine bağlanmayı reddettiği için ve çeşitli başka sebeplerden dolayı Suudi Arabistan ve Bahreyn gibi ülkelerle olan problemlerini 2001 yılında çözmüştür. Katar'da ikinci büyük değişim hareketi, 2003 yılının Nisan ayında yapılan Anayasa referandumu ile meydana gelmiştir. Yeni Anayasa'ya göre, üçte ikinin sekizi seçimle,üçte biri ise Emir'in ataması ile işbaşına gelen 45 üyeli ve yasama yetkisi olan bir parlamentonun kurulmuştur. Ülkede yasama erki, bakanlar kurulu ve Şura Meclisi'nden oluşmaktadır. 2013 yılının Haziran ayında ülkenin emiri,görevini 33 yaşındaki oğlu Temim bin Hamad Al Tani'ye devretmiştir. Bunu kendi rızası ile gerçekleştirmesi ise, ülke tarihinde bir ilktir. Katar'ın Arap Baharından etkilenmediğini de hatırlatmakta fayda vardır. Bunun sebebi ülkedeki refah durumu mudur yoksa başka sebepler mi mevcuttur bunu konunun uzmanlarına bırakmak gerekir. Katar, petrolün yanında, doğalgaz bakımından dünyanın en zengin rezerv kaynaklarından birisine de sahiptir. Son dönemde Suudi Arabistan, Mısır, BAE gibi ülkelerle yeniden ciddi sürtüşmeler yaşamaya başlayan Katar'a, Müslüman Kardeşler, ISID, El Kaide gibi örgütlere destek verdiği gerekçesiyle bu ülkeler tarafından ciddi suçlamalar yöneltilmiştir. Günümüzde devam eden bu krizde Türkiye'nin ve İran'ın Katar'a desteği mevcuttur.Yaşanan bu krizin nedeni, Ortadoğu'da Suudi-İran eksenli büyük gerilimin etkilerinden yalnızca biri olarak yorumlanabilir. Not: İçeriğin fotoğrafı Al Jazeera'dan alınmıştır.


Kendi kendime düşünürken aldığım parça parça notları sizinle paylaşmak istedim. Bu yüzden kendimle söyleşi diye bir başlıkta toplamayı düşündüm. Bu yazıda çoğu zaman konudan konuya atlasam da umarım düşündüklerimi sağlıklı bir biçimde size aktarabilirim. Bu yazımda sizinle, sık sık eğitim olarak gündeme gelen, kitap okumak bahsi ve yaşamak arzusu üzerine konuşmak istedim. Çoğu tarih öğretmeninin de yaptığı gibi benim tarih öğretmenim de ''Tarih ders alanlar için tekerrürden ibarettir.'' diye sık sık söylerdi. Birçok kişinin söylediği bu sözün milli şairimize ait olduğunu söyleyebilirim. Bu sözü bana sorarsanız şöyle derdim: Tam olarak olmasa da evet tarih tekerrürden ibarettir. Çünkü zamanla değişen toplumsal yapının aynen tekrarı mümkün olmasa da benzeri bir şekilde tekrar etmesi, bilhassa insanın tekrar etmesi mümkündür. O zamanlar öğretmenimin diline pelesenk olmuş bu sözü çok ciddiye almazdım. Daha küçüktüm, gördüklerim azdı; daha tecrübeli olan büyüklerim yanımda konuşmazdı, duyduklarım azdı; hayat bilgisi kitaplarım bu konulara çok değinmezdi, bildiklerim azdı. Çoğu insan doğduğu çevreden çok uzaklaşmaz. Hem maddi hem manevi anlamda bu şekildedir. Onu büyüten toplumun görüşlerini sorgusuz sualsiz kabul edenler, düştüklerinde yahut yalnız kaldıklarında tekrar nereden başlamaları gerektiğini bilemezler. Tabiri caizse tekrar ayağa kalkamazlar. Çünkü çoğu zaman acıdan ibaret diye düşündüğümüz şu hayat sahnesinin hakkını vererek yaşayanların ortak noktası yılmak nedir bilmemeleridir. Onlar yenilirler, düşerler ama yılmazlar. Günümüz savaşlarının insanı ve toplumu yıldırmak üzere kurulu olduğunu düşünürsek, kazanılacak en büyük erdemlerden biri yılmamaktır. Yıldırmak isteyenlere inat yılmamaktır. Kitap okumak üzerine bir şeyler daha söylemek isterim. Esasında bu toplumsal bir yaradır. Çoğumuzun evinde belli bir yemek saati, dizi günü, film günü vardır. Ama ne yazık ki belli bir kitap okuma saati yok. Bu şekilde büyüyen çocuklar kitap okumayı ekstra bir aktivite olarak görüyor. Okulda öğretmeni kitap okumasını istediğinde ayağına prangalar bağlanmışçasına acı çekiyor. Hatta otobüste kitap okuyan birisini gördüğünde şaşırıyor. İsterseniz siz de deneyebilirsiniz. Tarifi çok basit, elinize sevdiğiniz bir kitap alın ve otobüste okuyun. Kaçamak ve meraklı gözlerle insanların size baktığını fark edeceksiniz. Bu durum bile demek istediklerimi açıklayabilecek potansiyele sahip. Halbuki kitap okuyan birini gördüğümüzde şaşırmamalıyız. Benimsemeliyiz ve ebeveynsek çocuklarımızın hayatına da bu şekilde dokunmalıyız. Toplumsal yaraların üzeri örtülmeye çalışıldığında, temizlenmeden pansuman edilen bir yara gibi durumu eskiye nazaran daha kötü hale getirir. Kaç yaşında olursak olalım elbet kendimiz ve hatta çevremiz için değiştirebileceğimiz bir şeyler vardır. Bizi uzun ve zorluğu sürekli artacak bir yol beklemektedir. Bu yolu yürürken umutsuzluğa kapılmamak için okumalı ve birbirimizi anlamaya, dinlemeye çalışmalıyız. Anlamak çoğu zaman çok zor olsa da en azından dinlemeliyiz. Ve biliyorum ki bunu deneyebiliriz. Ve yazımı Ahmed Arif'in ''Anadolu'' adlı şiirinden bir parçayla sonlandırmak istiyorum. Umut ile, sevda ile, düş ile. Bu şiiri çok severim, sık sık da içimden tekrar ederim. burada görünce bi hüzünlendim. eline sağlık. Ben bu yaziyi 25 mart 2020 de okudum. Daha once okumayi isterdim ama burda yazanlari yasayip daha sonra okuyunca da insani bir başka duygulandiriyo. Guzel noktalara deginilmis elinize saglik beyefendi.....


Hepimiz zaman zaman karamsarlığa kapılırız. İnciniriz. Yalnız kalırız. Bunların hepsi neredeyse her insanın farklı dönemlerde tecrübe edeceği gerçeklerdir. Peki, herkes farklı bir hayat yaşarken bu acımasız gerçeklere nasıl ortak bir çözüm bulabiliriz. Ben size umut diyeyim, siz bana sanat deyiverin. Ben parça parça düşündüğüm şeyleri bir bütün halinde yazmaya çalışırken canınız nasıl isterse, gönlünüz nasıl arzularsa içinizden kendi hayatınızı öyle okuyun, öyle düşünün siz de. Sanatçı umut eder efenim. Sanatçı yılmaz. Şair usanmaz. Ressam onca siyah lekeden sonra bıkmaz. Sanat, sanatçı içindir. Sanatçıysa umut için. Birisi eksilse yarım kalır yaşananlar. Her şeye rağmen tüm bu yarımları her daim çocukların umudu tamamlar. Çocuklar bu dünyaya inanır. Oyun oynarken arkadaşına inanır. Her şeyden önce anne, babasına inanır. Büyüklerine inanır çocuk. Onlar ne fısıldarsa kulağına, çocuk bangır bangır bağırır sokakta. Biz de çocuklara inanmalıyız. Onların bize inandığı gibi saf, temiz, yaşanabilir, karşılıksız. Umut en çok ihtiyacı olana yakışır. Umut bize yakışır. Yarınlarımızı göremezken, görüyor gibi umut etmek bize yakışır. Yarınlar da güzel günler de görür müyüz diye sormadan. O güzel günler neredeyse elinden tutup ben getireceğim demeliyiz. Bir şeyler düzelsin diye sürekli birbirimizden beklediğimiz için değişmiyor, değişecek olanlar. Yapmak istediğimiz şeyleri ertelemek yerine başlayarak bir adım atmalıyız. Ne kadar geç başladığımızın bir önemi yok. Çünkü başlamadığımız her an biraz daha fazla geç kalıyoruz. En yakın zamanda umut etmeye başlamalıyız. Bir şeylere inanmaya başlamalıyız. İyi insanlara, iyiliğe inanabiliriz. Size ve yaşadığınız dünyaya umut ekleyecek her şeye, her güzel şeye inanmak bizi uçurumun kenarından kurtarır. Efendim birileri çaya inanıyormuş, birileri oralete inanıyormuş inansın efendim, bırakın o da ona inansın. Eğer aynı güzel geçmiş günlerin umut eden ortak kökleriysek bizi bütünleştiren her güzel şeye inanmak bizi daha güçlü kılar.


V. Woolf kendisinden talep edilen bir konuşma kapsamında nehir kıyısında düşünme aşamasında kadının yazabilme ortamının oluşabilmesi için onun kendine ait bir odası ve parasının olması zorunluluğunu savunmaktadır. Bu görüşünde haksız olduğunu söylemek çok da zor değil. Bu görüşü neden savunduğunun aşamalarını sunacağını, dudaklarından belki de pembe yalanlar dökülse bunların arasına harmanlanmış gerçeklerin daha baskın bir duruş sergileyip savını unutmamaları gerektiğinin direticisidir. V. Woolf kadınların yazım dünyasında neden olmadıklarının, neden içlerinden bir Shakespeare çıkamadığının izahatını en güzel şekilde ele almaktadır. Bilginin en büyük kaynağı bir alana, İngiltere gibi bir ülke de bile erişim sağlayamadığı bir ortamda, kütüphanelere girebilmek için bir refakatçi ya da dekan tarafınca gönderilen bir tavsiye mektubu olmadan giremediği ortamda içindeki cevheri nasıl başka türlü sergileyip de gözler önüne seremez. Bu onların en büyük duvarlarından yalnızca birisi. Erkekler cinsiyetleri sayesinde diledikleri gibi erişim sağlayabildikleri bir servete sahip olduklarının farkında olmadan yaşıyorlardı. Belki de, kendi annelerinin hatta büyük annelerinin dahi neden böyle bir servetin sahibi olamadıklarını hiç düşünmeden... Kadınların avantaj sağlayabilecekleri farklı konularda avantajları olsa bile bu avantajlarını kullanma aşamasında maalesef söz sahibi değiller. Eğer gerçekten özgür olsaydı kendilerine çok yakın hissettikleri arkadaşıyla yapmış oldukları sohbetlerin ana teması arkeoloji, botanik, fizik gibi daha bilimsel bir iletişime dayalı olacağını fakat tüm bunlara fırsat bulamadan mevcut durumlarını nasıl iyileştirebileceklerini değerlendirmişlerdir. Eğer kendi cinsiyetlerinin tıpkı cinsiyetleri nedeniyle sahip oldukları servet kapsamında onların kullanımına sunulan burslar, ödüller, öğretim üyelikleri edinimi kazanıp araştırmalar yaparak kendilerini vitrine çıkartabilirlerdi. Cinsiyetlerden birisinin varlığı bu denli kuvvetli ve zenginken diğeri zayıf ve yoksul sualine yanıt aramıştı. Yoksulluğun bu düzen içindeki derin etkisinin ne kadar kuvvetli bir enkaz bıraktığını tüm topluluğun fark etmesin istemekteydi. Sanat yapıtlarının ortaya konulabilmesi için yetenek mi gerekli yoksa bu yoksulluğun esaretinden kurtulmak mı? sorusunu sormaktan kendisini alı koyamayacaktır. Tüm bu zihninde yer alan kritik sorularının cevaplarını kitaplardan araştırıp çözmeye çalışır. Fakat kütüphaneye bile dilediğince erişim sağlayamaz ki... Tüm çabalarına rağmen bulmaya çalıştığı yanıtlar onun daha da kafasını karıştıracaktır. Bunun nedeni ise kadınlar üzerine yazılan o kadar çok kitap bulunur ki resmen içinde kaybolur. Fakat olayın tam tersine bakacak olursanız erkekler tarafından yazılan bütün kitaplarda bu sorularının yanıtını bulamaz. Çünkü onlar sahip oldukları servetin ihtişamını yaşarken, karşı cinsin karşılaştığı zorlukları, yoksulluğu görmezden gelirler. Belki de işlerine böyle geldikleri içindir. Tüm bu araştırmaları kapsamında karşılaşmış olduğu bilgilerden bazılarından küçük bir alıntı: İngiliz bir şair olan Alexsandr Pope'nin düşüncesi kapsamında çoğu kadın kişilikten yoksundur. cümlesi karşısına çıkmaktadır. Kadınlar eğitilebilir mi yoksa eğitilemez mi, peki eğitim gibi bir şansları var mı, ruhları var mı ya da yok mu konularını topluma yöneltmiştir. Napolyon kendi düşüncesi kapsamında kadınların eğitilemeyeceklerini söylüyordu, Goethe ise tam tersi kadınlara hayrandı, Mussolini ise duygularını nefrete kadar götürmüştü... Her birinin ayrı ayrı savı ve düşünce sistemi vardır. Fakat onu en çok öfkelendiren yapıt Dişil Cinsin Ussal, Tinsel ve Bedensel Zayıflığını ele alan Profesör X' in kadınların, tinsel, ussal ve bedensel zayıflığını belirten keskin görüşleri ortaya koymasıydı. Onun değerlendirmesine göre bu profesör kadınlara resmen öfke duygusu besliyordu. Bazı kadınlar direnip, tüm imkansızlıklara göğüs gererek Herkese ve her şeye rağmen yazmayı başarmışlardır. Bu başarılı kadınlara aktarabilecek en büyük örnek soyluluğu ve anlayışlı bir düşünce sistemini benimsemiş eşi nedeniyle şiir yazma şansı elde edebilirmiş Lady Winchilsea'yı örnek gösterebiliriz. Her ne kadar eşi tarafından şanslı olup bu fırsatı elde edebilse de diğer erkek şairlerin alaylı ve küçümseyici davranışlarına, sözlerine engel olamayacaktır. Yazar sonra 19. yüzyılda yazılmış olan bütün kitapları inceler. Charlotte Bronte'nin yazmış olduklarında kadının uzak diyarlara gidip farklı insanlar ile tanışma, gezerek o bölgeleri gözlemleme sonucunda da deneyimlerini aktarmanın yoksunluğunu yaşamaktadır. Bu nedenle de yazarlık kabiliyetini eksiksiz ve bütün bir şekilde dile getiremeyeceğini ne yazık ki o da anlamıştır. O dönemde kaleme alınmış olan evlerinin oturma odasında, birkaç desteden fazla kağıt alamayacak durumdaki yoksul kadınlar tarafınca dile getirilmiştir. V. Woolf kadın yazarların ölçütleri, yaşadığı zorlukları ve yazarların kendi hem cinslerinin yazı üzerindeki etkisi gibi farklı alanlardaki birçok detayı geniş bir şekilde ele alıyor. Özellikle kadınların kendilerine özgü bir tarzda yazmanın önemini özellikle vurguluyor. Yazılarında dürüst ve doğal olmalarını ve ne yazacakları konusunda sınırlamalar barındıran ataerkil düzenin eleştirilesilerine karşı direnip, savunmaları gereken misyonlarının olduğunu vurgulamaktadır. Örnek vermemiz gerekirse, Jane Austen ve Emily Bronte'yi dillendirmememiz mümkündür. Bu, her iki yazarın da övünülecek başarılarından yalnızca bir tanesidir. Hatta bu başarıyı en kusursuz ve en anlamlı olanıdır şeklinde genelleyebiliriz. Yazılarını erkekler gibi değil kadınlar gibi ama oldukça cesur bir şekilde yazmışlardır. Fakat bu cümleden kadınların yalnızca kadın, erkeklerin de aynı şekilde yalnızca erkek olarak yazmaları gerekiyor zorunluluğunu da çıkartmamanız gerekmekte. Yazar bu alanda her iki cinse de aklın hem erkek hem de kadın yanıtla eşit bir şekilde yazmalarını öğütlemektedir. Bu alanda da Tolstoy, Shakespeare ve Proust'u örnek gösteriyor. Son bölümde gelindiğinde de kişinin olduğu gibi görünmesi gerektiğini ve iyi bir dünya için durmaksızın korkusuz bir şekilde yazmalası gerektiğini tüm kadınlara aktarmaktadır. V. Woolf'un bu girişimi kadınların yazmaları için önüne çıkan engelleri anlatmakla kalmayıp, yüzyıllardır erkek egemenliği altında ezilen, hakları elinden alınıp kısıtlanan bir döngü içinde korunmaya muhtaç duruma getirilme çalışmalarını da anlatmaktadır. V. Woolf'un anlattıkları ve yazım dili, üslubu ve değdiği konular oldukça etkileyici. Okunduğu zaman düşündürmeye yönelten ve derin düşüncelere sürükleyen sorgulatan, farkındalıklarını ortaya çıkartan bir kitap.


Merhaba sayın okurlar bu bir yaza veda etme çabasıdır.... Öğrencilerin göz bebeği, bütün yılı ona kavuşmak için heba ettiği bir yaz mevsimini daha geride bırakmak üzereyiz sayın okurlar. Tatil kavramı işin okulun olmadığı gün olan, adı henüz konulmamış bir topluluğun üyeleri olan bizler; hayattaki tek temel gayemiz olan, bütün yıl hayaliyle yaşadığımız ve bizi özlemden ağlamış bir ana gibi sıcacık saran o kutlu mevsime ayrılık kelimesi aklına düşmüş bir aşık gibi alelacele ama istemeden veda ediyoruz. Zaman zaman kötü anlarımız da oldu.. Hadi kalk ders başladı küfrüyle başlayan rüyalar da gördük. Günlerce özlemle beklenen bir zamanın en güzel anında oluşan bu güzel an bitecek ve ben normal hayatıma devam edeceğim burukluğu gibi üzerimize çöken bol karlı kış rüyaları da gördük. Yetmedi koşamazsa vurulacak ayağı sakat yarış atı misali ömrümüzden gün çalan sınav streslerinin beynimizde hafızaya giden yollarda kontrol noktaları oluşturmasına tanık olduk... Ama bütün bunlara rağmen sabah güneşine geceden kalma bir dert, sıkıntı ya da stres birikintisiyle değil de hadi çok yattım biraz da kalkayım rahatlığıyla merhaba dedik. Selam olsun o kutlu güneşe !! Hiç bitmez sandığımız bu güzel zamanın aramızdan ayrılışına evladı büyüdüğüne inanmayan anne inatçılığıyla karşı çıksak da artık serin bir yer arayan o ayaklar yavaş yavaş yorganın içine girmeye başladı, uyumadan önce itinayla kontrol edilerek açılan o pencereler hafiften aralanmaya belki de açılmamaya başladı. Yani sonbahar bize pencere camının buğusuna çizilmiş bir surat gibi gülümsemeye başladı. Tatil kavramı işin okulun olmadığı gün olan, adı henüz konulmamış bir topluluğun üyeleri olan bizler istemsizce okulların açılış tarihlerini karıştırırken bulduk kendimizi. Okuyor musun ? Ne okuyorsun ? Bitirince ne olacaksın ? sorularının yanına bir de okul ne zaman açılıyor ? Soruları eklendi. Gece yastığa başımızı koyduğumuzda gelecek eğitim öğretim yılının planlamasını yaparken bulduk kendimizi. Unuttuğumuz arkadaşlarımızın isimlerini hallederiz bir şekilde e olmadı kanka deriz de kimle küstük kimle barışıktık acaba birinde alacağımız borcumuz var mıydı ? neyse ya var daha okula birkaç gün daha ilk işimizin saate bakmak olmadığı sabahlara uyanıverelim.


şeklinde sıralanabilir. Kenevirdeki ana aktif kimyasal THC'dir (delta-9 tetrahidrokanabinol). Bazı kenevir bitkilerinden uyuşturucu madde elde edilir. Esrar veya hint keneviri olarak adlandırılan bu uyuşturucu maddeler temelde dişi kenevir bitkilerinin çiçeğinden elde edilir. Üç ana psikoaktif esrar türü vardır: Marijuana , haşhaş, haşhaş yağı. Endüstriyel hammadde üretimi amacıyla yetiştirilen kenevir bitkisinin ise uyuşturucu etkisi yoktur. İngilizcede Hemp olarak da anılan bu kenevir türlerinde, uyuşturucu etki gösteren psikoaktif madde içeriği oldukça düşük, tehlikesiz sayılabilecek düzeydedir. Kenevir, ilaç yapımı , kağıt yapımı, yakıt yapımı, kumaş yapımı, otomotiv sektörü ve kozmetik yapımında kullanılıyor. Lifleri dayanıklı ve oldukça uzundur. Bu özelliği nedeniyle çuval, halat çanta, ağ yapımı gibi alanlarda sıklıkla tercih edilir. Yapraklarının tıpta ve kozmetikte kullanımları vardır. Tohumu ise oldukça yağlı olması açısından yakıt ve oldukça besleyici olması açısından da gıda olarak kullanılmaktadır. Sabun yapımı ve boya yapımında da tohumlarından yararlanılır. Tohumları kuşların en sevdiği besinlerden biridir. Kenevir çok güçlü bir bitkidir ve üretiminde ilaç kullanımına neredeyse hiç ihtiyaç duyulmaz. Ancak kesin araştırılmış kanıtlanmış, olgulara rastlamadım o yüzden güvenirliliği tartışılır. O yüzden bu şikayetleri olan herhangi birisi esrar kullanmaya kalkışmamalı. Bunlar THC'nin ilaçların içerisine uygun dozajlarda eklenmesi ile medikal ilaç elde edilmesi sonucu kullanımı gösteriyor. Esrarın etkisi insanlar arasında değişiklik gösterir ve aynı zamanda farklı zamanlarda aynı kişi için bile farklı olabilir. Bazıları rahatlama ve coşku hissi verirken, bazıları da endişe ve paranoya deneyimlerini bildirir. - Ve tütün ile içildiğinde kanser.


Bunları söyledikten sonra oradan ayrılan Bay Gateau'yu bir daha gören olmamış. Biraz çocukça olacak ama keşke dünyada küçükleri yetim bırakan, büyüklerin kalbini evlat acısıyla dolduran kötüleri durdurabilecek süper kahramanlar olsaydı. Ne güzel olurdu. Keşke dünyadaki tüm kötülere karşı, artık bizi bıktırdıklarından ve bir türlü sonlarının gelmemesinden dolayı, şunları yapsalardı: teröristleri tek tek bulsalar ve ortadan kaldırsalar, evlerimize artık şehit haberi gelmesiydi. Hırsızları tek tek avlasalar ve insanların emeklerini çalmalarına engel olsalardı. Rüşvetçileri tek tek yakalasalar ve çaldıklarını ödettirip hapse atsalardı. Yiyeceklerin bol olduğu yerlerden, fazlasının döküldüğü otellerden, yemekhanelerden ve lokantalardan bunları alıp aç insanlara verselerdi. Keşke gerçekten ihtiyacı olanları bulup onlara yardım etseler ve bizi sokaklarda ellerini açıp bizden para isteyen çocukları görmek zorunda bırakmasalardı. Evlerini terk edip vatan hasretiyle dünyanın dört bir yanına dağılmış insanların hasretlerini giderseler ve onların evlerini tamir etselerdi.


Katliam, vahşet ya da her ne demek isterseniz onu söyleyebilirsiniz. Kıbrıs'ta yaşayan Türklere karşı başlatılan baskı ve etnik temizlikti bunların hepsi. Tarihe kanlı noel olarak geçti bu olaylar. Toplamda 364 Kıbrıs Türkü şehit oldu. Halbuki adadaki Türkler barış ortamında, Rumlar ile beraber yaşamaya sıcak bakıyordu ve 16 Ağustos 1960 tarihinde de Kıbrıs Cumhuriyeti kuruldu. Adadaki İngiliz yönetimini devre dışı bırakan Rumların ikinci planı devreye girmeye başlamıştı. Akritas Planı, Türkleri tamamen etkisiz hale getirip adada söz sahibi sadece Rumlar olacaktı. Devamında ise Enosis'i yani Yunanistan ile birleşmeyi sağlayacaklardı. Planları istediği gibi giden Rumlar daha sonradan Kanlı Noel olarak anılacak bir dizi katliama başladı. O dönemde Kıbrıs Türk Kuvvetleri Alayı baştabipliğine getirilen Nihat İlhan ailesini de 2 ay sonra yanına alarak Kumsal Mahallesinde bir ev tutup yerleştirdi. Görevini yapmak için evden ayrılan İlhan gelecek günlerde ailesinin başına ne geleceğinden habersiz bir şekilde alaya döner. Bundan sonrasını onun ağzından dökülen kelimeler ile dinleyelim. Telefon bağlantısı kuruldu ve daha sonra Cumhurbaşkanı olan o dönemin Genelkurmay Başkanı Cevdet Sunay beni aradı. Kumsal katliamında ailemin katledilmesinin yanı sıra 35 kişi de yaralanmıştı. Katliam, Kanlı Noel diye tarihe geçti. Cevdet Sunay önce geçmiş olsun dedi ardından "Biliyorsun Türkiye'de 6-7 Eylül olayları yaşandı. Bir çok Rum ve yabancının evleri yağmalandı, bu olaylar durdurulamadı. Şimdi sen doğrudan Ankara'ya gelirsen, burada halk ayaklanmış durumda. Kara Eylül'ün bir benzeri yaşanabilir" dedi. Bu nedenle Ankara'ya gelmememi istedi. Eşimi kalbime gömdüm. O günlerde Türkiye ile telefon haberleşmesi kesikti. Ailemin cenazelerini Erzincan'da doğduğum yerde toprağa vermek istedim. Büyükelçi bana Türkiye ile telefon bağlantısı olmadığını söyledi. Dolayısıyla uçak gelemiyordu. Haber veremiyorduk. Sonunda Türkiye'den iki uçak geldi ve yaralılar ile cenazeleri aldı. Ardından cenazeleri Erzincan'a götürdük. Çocuklarım hala kanlar içindeydi. Ellerimle yıkadım. Aile kabristanına çocuklarımı ve eşimi gömdüm. Küçük bir anıt mezar da yaptım. Daha sonra Kıbrıs'a adım atmadım. Değişik rütbelerde görevler yaptım. Tuğgeneral rütbesiyle emekli olduktan sonra Çocuk Esirgeme Kurumu Başkanlığı gibi bir çok görevde yer aldım. Yeniden evlendim ve iki çocuğum oldu. Eşinin ve 3 çocuğunun katledildiği ev daha sonra Barbarlık Müzesi olarak o katliamı göstermek için açılmıştır. Bize yıllarca barbar diyen ve hatta bu görüşünü hala sürdüren Avrupa'nın at gözlüğünü çıkarması gerekiyor. İsminin ne kadar manidar olduğunun siz de farkındasınızdır umarım. Bütün bu olayları yaşayan ve ülkesi için çalışırken ailesini kaybeden Nihat İlhan geçtiğimiz günlerde hayata gözlerini yumdu. Bizim için hayatını ve ailesini riske atan insanlara layık olmak için çabalamak bize düşen yegane görevdir.


Kariyerinin ilk albümünde bu sözleri yorumlayan cesur şarkıcıdan bahsetmek istiyorum. Bu kişiyi eminim bir çoğumuz biliyoruz ama onu ne kadar tanıyoruz bilemiyorum. Barış Akarsu, 2004 yılında Akademi Türkiye yarışmasını birincilikle bitirerek ünlü oldu. İlk albümünün adı: ıslak ıslak. İşte bu albümünde kimdir o şarkısıyla büyük bir cesaretle Amerika'yı eleştirebildiği için çokça takdir almış ve herkesin sevgisini kazanmıştır. Ama bence bu şarkıyı söylemesinin amacı sevilmek ya da kuru kuruya eleştirmek değildi. Barış Akarsu, gerçekten insana değer verirdi ve elinden geldiği kadar herkese yardım etmeye çalışırdı. Özellikle lösemili çocuklar için verdiği konserlerle biliyoruz onun çocuk sevgisi. Tabi bunlar bildiğimiz kısmı. Daha kimlere nasıl yardım etti bunları bilemiyoruz. Zaten babasına neden Barış adını verdiği sorulunca babası onun doğduğu günlerde yaşanan kardeş kavgasına tepki olarak bu adı verdiğini söylemiş. Ben Barış Akarsu'nun böyle iyi kalpli olmasını çocukluk zamanına bağlıyorum. Özellikle annesinin babasının ayrı olduğu dönemde çok zorluklar yaşamış aslında daha çok kendi başının çaresine bakmak zorunda kalmış diyebilirim. Onun üzerinde dedesinin ve anneannesinin emeği büyük olmuş. Dedesiyle balık tutmaya gidermiş ve lise dönemlerinde yelkencilik yapmaya başlamış. Toprak kokan şehir, deniz kokan şehir, sevda kokan şehir olarak tanımladığı memleketini -Amasra'yı- çok severmiş, teknelere ve denize olan sevgisini memleketine bağlarmış. Daha sonra barlarda, televizyon ve radyo programlarında şarkı söylemeye başlamış. Yani tekrar söylüyorum ki kendi başının çaresine bakmış. 2006 yılında ikinci albümünü çıkardıktan sonra Yalancı Yarim dizisiyle iyice ünlenmiş ve hayranları tarafından Alfonso Tarık olarak anılmaya başlamıştır. 29 Haziran 2007 yani 28. doğum gününde trafik kazası geçiren Barış Akarsu, beş gün yoğun bakımın ardından hayatını kaybetti. Yoğun bakımdayken beş gün boyunca sevenleri hastanede umutla bekledi. Kısa sürede bu kadar sevilmesi onun sıradan bir insan olmadığını gösteriyor bence. Üniversiteyi yeni kazanmıştım. Babamın pek durumu yoktu, ben de biraz para biriktirmek için yazın Bodrum'a gittim. Bir arkadaşım bir mekanda çalışıyordu, ben de orada işe başladım. Onu ilk kez orada gördüm. Sahneye çıkıyordu, daha yeni yeni tanınıyordu ama.. Ben utana sıkıla abi iş var dedim. Ya gel sen, sonra yaparız beraber dedi. Oturdum kimsin bakalım sen, adın ne? dedi. Sonra hemen hiç selam bile vermeden 2 ay geçti. Ben babamı kaybettim abi orada çalışırken. Baktım kalabalıkta biri var, siyah deri mont, gözlüklü. Hayat bu, kuyudan çıkmaya gayret et sen hep dedi. Kardeşime bir zarf bırakmış, içinde biraz para ve bir mektup var, bir de banka hesap cüzdanı. Bütün eğitim masrafların bana ait, kimseye söz etmek yok. O günden sonra abim, babam, her şeyim oldu o benim. Bu yazıyı gördüğümde çok şaşırdım ve duygulandım.Barış AKARSU yu benim gibi hala unutmayanların olduğunu görmek beni çok mutlu etti.Barış AKARSU nun bendeki yeri çok büyük . Daha 10 yaşımda bana rock müziği sevdiren adam ve hala hergün şarkılarını dinlemekten bıkmadığım bir adam. Çok pozitif ve enerji dolu bir insandı .Yaşamaktan bu kadar zevk alan bir insanın çok erken yaşta hayata veda etmesi gerçekten çok üzücü. İyi insanlar erken gidiyor.. Daha 28 yaşında bu kadar sevilmiş bir insan eminim çok büyük işler yapıcaktı.Ayrılık zamansız geliyorrr... Ahh ayrılık .. Size de böyle bir yazı yazdığınız için çok çok teşekkür ederim . Ölmedin Barış sen hatırladığımız sürece yaşayacaksın .. Sen sadece hastanenin arka kapısından çekip gittin.. Adammış gercekten aslında iyi insanlar daha erken gidiyorlar ahirete Allah sevdiklerini erken alıyor.


Sokaklar.. Her gün dolup boşalan.. Arabaların, insanların sel gibi aktığı sokaklar.. Kimilerinin geçip gittiği kimilerinin ise geçtiği fakat gitmediği/gidemediği sokaklar.. Kendi varlığını bile sahiplenemeyen çocukların, çocuk yüzlü koca insanların evi sokaklar.. Çocuğum.. Bilinmez bir karanlığın hegemonyasında ürkekleşti bakışların.. Gözlerin gözlerime değdi, buz gibiydi.. Üşüttü bütün hislerimi.. Çocuk olmadan büyümüştü tüm mimiklerin.. Ne bir tebessüm belirtisi ne de çocukluk sevinci.. Kafasını kaldırmadı kadın. Sanki hiç kimse yokmuş gibi cama bile bakmadı. Oysa çocuğun varlığı aşikardı.. Mobeseler bile onun varlığını kaydederken kadın bu seslenişe kayıtsızdı.. Çocuk, tüm varların içinde yok gibiydi.. Hiçe sayılan şey cismiyetinden çok daha fazlasıydı. Onuru.. Gururu.. Haysiyeti.. Duyguları.. Bütün bunlara rağmen onlar her yerdeydiler. Yanıbaşımızda.. Çocuğum..Şımarıklığın şöyle dursun, sana sahip çıkması gereken büyüklerinin sahipsizliğindesin.. Yanından geçerlerken seni azarlayacakları, aşağılayacakları düşüncesindesin.. Terliksiz gezme , karnın ağrır. Hırkanı giy üşütürsün. Ayy! Ateşin mi var senin? Karnın aç mı? Uyumadan önce pijamalarını giy. Hangi dünyanın cümleleridir bunlar senin için çocuğum.. Ama ne yapabilirsin ki? Sen gözlerini açtığında ya birinin kucağında ya da birinin arkasında oyun zannederek sokakları geziyor, ışıklarda köşe kapmaca oynuyordun.. Çarşıda pazarda zabıta amcalarla saklambaç, bazen ise mendil kapmaca oynaman gerekirken mendil satmaca oynuyordun.. Sen bunların oyun olmadığını anladığında çoktan büyümüştün çocuğum.. Ne önemi vardı senin için lolipopun gofretin tadının sen daha çocukluğun tadı nasıldır bilmezken.. Çocukluğundan çalınan her şeyin için ayrı ayrı borçluyum sana.. Senin yaşayamadığın çocukluğun utandırıyor yaşadığım çocukluğumu.. Evet, belki yaşadıklarının faili ben değilim. Fakat bu işin faili olan vicdanı buharlaşmış merhamet fakirleri de bu yürek yükünü taşıyamaz elbet.. Bu yük ancak merhamet yağmuru yağan çölleşmemiş yüreklerin yüküdür.. Bu yük, içinde çocukluğunun izlerinin taşıyan tüm insanlığındır.. Not: Bu yazı, Parlak Jurnal Yazı Yarışması'nda ödüle layık görülmüştür. Teşekkür ederim Serkan Atay, çok naziksiniz.


Eline aldığı tükenmez kalem bitiyordu. Sanki ona engel olmaya çalışan bir işaretti bu durum. Ya da onun kendince büyük isyanına bir başkaldırıydı. Kendisi hayatı boyunca onca engele boyun eğmişti. Ama kaleme karşı gurur yapmış olacak ki kalemi tek hamlede iki eliyle kırdıktan sonra gelişi güzel çöp kutusuna doğru fırlatmıştı. Hayatın ona yaptığını o da kendince kaleme yapmıştı. Kalem kutusunda eski bir kurşun kalem kalmıştı. Onla yazmak istemedi mektubun son satırlarını. Çünkü kurşun kaleme baktıkça kendini görüyordu. Kimse işi düşmedikçe eline almamış bir köşede onca güzel kalem arasında yok olmuştu. Böyle önemsiz ve eski bir kaleminde kendince büyük bu isyanın son satırları olamazdı asla. Bu gurur daha güzel kalemlerin olmalıydı. Hayatı hep kötü yazılarla dolu olsa da bu son satırları güzel olacaktı. Ayağa kalkıp odanın girişinde yer alan komodinin çekmecelerini karıştırmaya başladı. Burada bulduğu tek şey beyninde yanan isyanın ilk kıvılcımına sebebiyet veren o eski fotoğraftı. Kendini odadan dışarı attı. Salonda yer alan dolabın üst rafında babasının eski eşyalarının yer aldığı kutu geldi aklına. Kutuya erişmesi kısa boyu nedeniyle zordu. İlk önce mutfağa uğrayıp bir sandalye aldı. Daha sonra sandalyenin üstüne çıkarak dolabın en üstünde yer alan eski kutuyu aşağı indirdi. Zihnindeki dağınıklık onu da etkilemiş olacak ki sandalyeyi salonun ortasında bırakıp hızlı adımlarla odasına geldi. Kendi kalemini kendisi seçmeliydi. Kalemi onun bu isyanındaki en büyük askeriydi. Bu büyük askeri kendi seçerek kendince o kalemi kutsamış olacaktı. Ayağa kalktı yatağın üstünde duran paltosunu giydi. Paltonun içindeki bozuklukları masanın üstüne döktü. Bozuklukların kalem almaya yeteceğini düşünmüyordu. Yine odanın girişindeki komodinin yanına gitti. Daha birkaç dakika önce kalem ararken sert davrandığı komodine bu sefer nazikçe davranıyordu. Komodinin orta çekmecesinde aradığı cüzdanını bulmuştu. İçinde sadece bir onluk banknot vardı. Banknotu hemen paltosunun cebine bozuklukların yanına koyduktan sonra evin kapısına doğru yöneldi. Peki ya isyanı ne olacaktı? Evde onu yalnız başına bırakamazdı. Tekrar odaya geri gelip saman kağıdını katlayıp paltosunun boş cebine koydu. Artık isyanı güvendeydi, kader onun bu isyanını engelleyemeyecekti. Şimdi ilk yapması gereken ona bu isyanında zaferi getirecek o kalemi sokağın başındaki kırtasiyeden almasıydı. Sokağa ilk adımını attığında hala başarısızlıktan korkuyordu. İsyanının paltosunun cebinde güvende olduğunu düşünse de kaderin yine onu engelleyeceğini düşünüyordu. Aklını korku haricinde başka şeylerle meşgul etmesinin daha doğru olacağını düşündü. Bunun için en çok eğlendiği şeyi yapmak istedi; sevdiği müzikleri ıslık çalarak çalmaya çalışmak. Elini paltosunun cebine soktu ve ilk olarak ıslıkla Barış Manço'nun Gülpembe şarkısını çalmaya çalıştı. Aklını bu sayede korku gibi düşüncelerden uzak tutup eğlenceli şeylerle meşgul ediyor ve aklına yaşadığı eski güzel anılar geliyordu. Üçüncü şarkıyı bitirdiğinde sokağın başına varmıştı. Kırtasiye yolun karşısında yer alıyordu. Yaya geçidinden yolun karşısına geçtikten sonra hayranlıkla kırtasiyenin önünde durdu ve kırtasiyeyi izlemeye başladı. Tahta döşemeleri, dışarıda yer alan kartpostalları, kırmızı kapısı ve kapısına yapıştırılmış kitap afişleri ile kırtasiye hep onun ilgisini çekmişti. Bedeninin yorulduğunu ve güçsüz kaldığını hissetmişti kırtasiyenin kapısını açarken. Kırtasiyenin içine adımını attığında isyanı için önemli bir yere geldiğini düşündü ve heyecanı daha da katlandı. Tükenmez kalemlerin yer aldığı rafın önüne doğru yöneldi. İsyanının ilk satırlarını mavi bir tükenmez kalemle yazdığı için alacağı kaleminde mavi olması gerektiğini düşündü. Eğer böyle bir gereklilik olmasaydı rafın önüne gelir gelmez ilgisini çeken en üst sıradaki kırmızı kalemden başka kalemi almayacağına emindi. Alt sırada yer alan mavi tükenmez kalemler arasında kararsız kalmıştı. Mavi renk onun için bir şey ifade etmiyordu. Kırtasiyede bir gözü ile saati aramaya başladı. Saat kasiyerin arakasındaki duvarda yer alıyordu. Saatin akrebinin ikinin üstünde olduğunu görünce artık aceleci davranması gerektiğini düşündü. Çünkü saat altı olmadan isyanını tamamlayıp postalamalıydı. Mavi kalemler arasından gözünü kapatıp rastgele birini seçti. Eline aldığı ilk kalemi beğenmediği için ikinci kere şansı denemek istedi. İkici seferde biraz daha seçici davranmıştı. Bu sefer seçiminden memnundu. Hızlı adımlarla kasaya doğru yöneldi. Onluk banknotu kasiyere doğru uzatıp fiş ve para üstünü beklemeden kendini dışarı attı. Artık bundan sonra yaşayacağı her zaman kaybını kaderin bir oyunu olarak görmeye başlamıştı. Yaya geçidinin önüne geldikten sonra kırmızı ışığın yandığını görünce tekrardan sinirlendiğini hisseti. Zihninin içinde bir yerde sanki kaderi onunla dalga geçiyor, onu izleyip kahkahalara boğuluyordu. Buna izin veremezdi. Hemen eve gitmeliydi. Hızlı adımlarla kendini yola atmasıyla acı bir fren sesini duyması bir oldu. Son bir tebessüm etti kaderine ve yine sen kazandın demekten başka bir şey gelmedi elinden. 30'lu yaşlarında bir erkek cesedi vardı trafik polisinin karşısında. Cesedin üzerinde herhangi bir kimlik bilgisi yer almıyordu. Sokak üzerinde yer alan esnafa sorulduysa da kendisini tanıyan kimse çıkmamıştı. Bu yüzden merkeze kimsesiz ölü olarak bildirilmiş ve kimsesizler mezarlığına defnedilmişti. Cesedin üzerinden ise birkaç bozukluk, kırılmış bir mavi kalem ve bir saman kağıdı çıkmıştı. Saman kağıdının üzerinde yer alan mektupta ise sadece son kısımda yer alan bir şiir okunabilmekteydi. Mektubun geri kalanı kan lekeleri ve tekerlek izleri nedeniyle mahvolmuştu. Polis şiire göz gezdirmiş ve şiir polisin çok hoşuna gitmişti. Bu yüzden olsa gerek ki rapor kağıdına kimlik bilgileri kısmını Kimsesiz Şair olarak doldurmuştu. Rapor işlerini hallettikten sonra şiiri temiz bir kağıda geçirip büronun girişinde yer alan panonun sol üst köşesine asmak istedi. Issız gecede ay olup karanlığımı aydınlatan. Kara kışın soğuğunda sırdaş olup gönlümü ısıtan. Ansız vakitte söylediğim türkülere arkadaş olan. Sahte mutluluklarım yok göz yaşlarımı sakladığım, Ya da derin bir serzenişim böler sessizliği,


İran'ın en meşhur 3 yönetmeni kim diye sorsalar herhalde sırasıyla; Abbas Kiyarüstemi, Mecid Mecidi ve Asghar Ferhadi isimleri sayılır. Üçü de uluslararası pek çok ödül almış ve özgün İran sineması perspektifini dünyaya kazandırmış yönetmenlerdir. Özellikle Nuri Bilge Ceylan'ı etkileyen en önemli yönetmenlerden birinin Abbas Kiyarüstemi (1940-2016) olduğunu, Ceylan'ın filmlerindeki pek çok referans sahneden anlayabilmek mümkündür. Abbas Kiyarüstemi'nin aynı zamanda fotoğrafçılık geçmişi de bulunmaktadır. Bu sayede filmlerine anı hissetmenizi sağlayan derin sanatsal dokunuşlar da eklediğini görmekteyiz. Öyle ki sadece bir sahnede, pek çok detayı aynı anda göstermeyi başarabiliyor. Sizlere henüz izlemediyseniz bu üç filmi de seyretmenizi şiddetle tavsiye ederim. Bu noktadan sonra 'Kirazın Tadı' filmi hakkında keyif kaçırıcı detaylar verilecektir. Filmi izlemeyi düşünüyorsanız aşağıdaki yazıyı, daha sonra da okuyabilirsiniz. Açılış sekansında Range Rover arabasıyla İran'ın tozlu sokaklarında arayış içerisinde bir adam görüyoruz. Görünüş olarak Joaquin Phoenix'i andıran beyefendi birkaç kişiye iş teklif ediyor ancak rağbet görmüyor. Kendimizi bu adamın yani Badii Bey'in yanındaki koltuğa oturuyormuş gibi hissediyoruz. Arkada da 1997 Tahranı'nı seyreyliyoruz. O dönemin yoksulluğu filme yansımış ve Badii Bey'in sık sık iş makineleriyle dolu grift sokaklardan geçtiğini anlamak mümkün. Her taraf toz toprak içinde; araba taşlı, düzensiz ve kıvrımlı yollarda dolanıyor. Belki de bu yollar aşılması gereken zorlukları, Badii Bey'in yolculuğu ise yaşam seferini anlatıyor bizlere. Yolculuğa devam ederken Kürt kökenli bir askerle karşılaşıyor Badii Bey. Askere iş teklifinde bulunuyor ama o kadar gizemli bir şekilde yapıyor ki bunu genç askerin kafası karışıyor. Tabii bizim de zihnimizde soru işaretleri belirmiyor değil. Ardından askeri, daha sonra defalarca göreceğimiz sarp bir bölgeye getiriyor ve orada açtığı çukuru görmesini istiyor. Asker çekingen ve ürkek bir yapıya sahip, teklifi kabul etmediği gibi kaçıyor üstelik. Badii Bey, yüklü miktarda para önermesine karşın askerin teklifini neden kabul etmediğini anlayamıyor ve korkaklığına vuruyor muhtemelen. Asker önce başının belaya girmesini istemediğini, sonra bunu Badii Beye yapamayacağını söylüyor. Bence yalnızca korkuyor. Arabasına aldığı ikinci adam Afgan kökenli bir ilahiyat öğrencisi. İlahiyat öğrencisi burada işin dini yönünü temsil etmektedir. Badii Bey ateist değildir ve kendini, eyleminin dini açıdan da doğru olduğuna inandırmak ister. Bunu şu sözlerinden anlayabiliriz: İntihar etmek büyük günah ama mutsuz olmak da günah değil mi? Mutsuz olduğun için başkalarını incitirsin, kendini incitirsin. Bu da günah değil midir? Allah kulunun acı çekmesini istemez. Ne olursa olsun genç adam yalnızca Kuran'dan beslendiğini ve intiharın kesin olarak günah olduğunu bildiği için kendisine yardım ve yaltaklık edemeyeceğini ima eder. Badii Bey belki de onu ikna ederek aslında intiharının vicdanını rahatsız eden dini boyutunu da ortadan kaldırmak istemiştir. Burada ilginç bir şekilde Badii Bey'in aracının tekeri çukura girer ve yoldan geçmekte olan bir tomar insan arabayı ittirerek Badii Beye yardım ederler. Acaba yönetmenimiz olumlu eylemlerin destekçisi olmak isteyen insan sayısının, olumsuz durumların parçası haline gelmek isteyenlerden daha fazla olduğunu mu anlatmak istemiş bilemiyorum. Adının Bakari Bey olduğunu öğrendiğimiz yaşlı adamın Badii Bey'i intihardan vazgeçirmek için kurduğu cümleler aslında seyirciye yaşama dair çarpıcı dersler de veriyor. Ağacın tepesinden güneşin doğuşunu seyretmek, çocuklara dut dağıtmak, dutun tadına varmak, eşiyle paylaşmak, dolunayı izlemek gibi aslında alıştığımız fakat gözden kaçırdığımız güzelliklere atıfta bulunuyor Kiyarüstemi. Yine de bütün bu sebepler kararlı bir insanı intihardan vazgeçirmeye yetebilir mi emin değilim. Daha da önemlisi intiharı düşünen kişi ya körse, ya tat alma duyusunu yitirdiyse, ya koku alamıyorsa, ya çevresinde hiç mutlu insan yoksa? Bu örnekler çoğu otorite tarafından ikna edici kabul edilse de saydığım durumlardaki kişilerin çevresindeki 'bu' güzellikleri fark edemeyecek ve yaşaması için geçerli argümanı kalmayacaktır. Ancak Kiyarüstemi de bunu görmüş olmalı ki karakter burada çok güzel bir cümle daha kuruyor; Bütün bu olanlardan sonra yani dutu yedikten sonra hayatım düzelmedi ancak bakış açım değişti yani ben değiştim. Belki de mesele tatmaktan, duymaktan, hissetmekten öte bakış açısındadır. Aslında her şey güzel ve çirkinden yani zıtlıklardan ibarettir ve sen ne görmek istersen onu görürsün. Acaba Badii Bey ölümünün ardından kendini gömecek birini mi arıyordu yoksa bir umut ışığı mı yakalamaya çalışıyordu? Bir ihtimal böyle bir ölüm yöntemi seçmesinin sebebi de, kendisini daha onurlu hissetmek isteyişidir. İşin ilginç yanı, Badii Bey'in neden intihar etmek istediğinin hiç anlatılmaması. Böylece seyirciler de ziyadesiyle empati kurdurtulan ana karakteri hiç yargılayamıyor aslında. Badii Bey müzeden dönerken fotoğrafını çektirmek isteyen bir çiftle karşılaşır. Arabasından bile inmeden onların fotoğrafını çeker ve arabayı tekrar müzeye sürer. Herhalde burada mutlu çifti görmek, bu ölümsüz anlarına tanıklık etmek Badii Bey'in yaşamı sonlandırma fikrini örselemiş olsa gerek. Tekrar müzeye koşar ve Bakari Bey'e ısrarla üzerine toprak atmadan evvel kendisini uyandırmak için çabalaması, taş atması, sarsması yönünde tembihler verir. Zannediyorum intiharı vazgeçilmez şekilde kafasına koyan birinin, bu denli uyarılarda bulunması absürt olacaktır. Öyleyse portresi çizilen bu kişinin yani Badii Bey'in aslında kendisini gömecek birini değil, kendisine 'farklı' şeyler sunacak; belki görmediği, dikkat etmediği bir ayrıntıyı ona gösterecek birini aradığı ve Bakari Bey'in bazı hamleleriyle buna çok yaklaştığını söyleyebiliriz. Yine aslında bu araba yolculuğunu bir metafora çevirirsek; yolculuk yaşamın kendisidir ve ömrümüz arayışla geçmektedir. Kimi zaman öyle bir telaşe içerisindeyizdir ki çevremizdeki güzellikleri fark etmeye ihtiyaç duymayız bile. Bazense umutsuz boşluk ruhumuzu kaplayıverir. İşte o anda tutunacak bir dal ararız. Arkadaş ararız, eş ararız, iş ararız, ideal ararız, çocuk ararız. Arayış işte budur. Arabaya sırasıyla genç, erişkin ve yaşlı kişiler binmiştir. Bunlar insanın çocukluk, gençlik, yaşlılık hallerine işaret ediyor olabilir. Asker olmasına rağmen korkak olan genç, ilahiyatçı olmasına rağmen din bilgisi zayıf olan Afgan ve intiharı engellemek istemesine rağmen paraya ihtiyacı olan Bakari Bey. Zıtlık içinde zıtlık. Her birinin kendi tecrübesine göre hayatı algılayış biçimleri de farklı. Ortak olan şeyse hepsinin Badii Bey'i eninde sonunda unutacak olması. Arabadan indikten sonra Badii Bey onların umurunda bile olmuyor. Çünkü kendi hayatlarını yaşıyor, kendi arayışlarını gerçekleştiriyorlar. Bu yüzden onlar arabadan indikten sonra Badii Bey yeniden yalnızlığıyla baş başa kalıveriyor. Film incelemesi çok güzel olmuş. İncelemeyi okurken filme bir an kendimi oldukça yakın hissettim. İncelemenin kendisinde de bir doğu esintisi yüze çarpıyor. Parlak Jurnal'deki en etkileyici film incelemesi olmuş diyebilirim. Teşekkürler. Bu güzel yorumunuz için teşekkür ederim.