Ya Ali heybetin senden evvel geliyor. Takvim yaprakları bizde, kültürde ne manevi büyüklüklere sahiptir maziye sormak gerekir. Çünkü takvim yaprakları, ezan vakitlerinin telefonlarda bakılamadığı, Ramazan'da iftar saatinin televizyondan gösterilemediği, öylesine önünden geçerken dahi "Aa bugün perşembe." diye içimizden geçiren zamana ait bizi en meftun eden, yakmaya kıyamadığımız, gönlümüzde sakladığımız hatrı büyük yapraklarımız. İşte bu maziden nasibini alan bizim duvarlarımızda kendisini bir takvimle paylaşmış ve beni de tabi bu durum hayli mutlu etmişti. Yine günlerden bir gün koparırken bir yaprağı kendisinden, atmaya kıyamadığımdan şöyle bir kenara koydum onu. Sonra gözüm bir farklı kesti o bıraktığım yaprağı. Ve dayanamayıp arkasını çevirdim. Bilinir takvim yaprakları arkasındaki birbirinden güzel hikayeler, dersler. Bu hikayede yaşanan olaylar ve karakterler tamamen gerçektir. Çok çetin bir hazırlık var bugün. Müşriklerden en kalıplıları seçilmiş ve Müslüman bir devletin daha fazla büyümesine mani olabilmek adına saldırmaya karar verilmişti. Hedef ise Hz. Muhammed 'in yeğeni Ali. Her iki taraf da savaş hazırlığı için komut bekliyor ve kulaklar o kum rüzgarları arasında yalnızca kumandanlarını dinliyordu. Müşriklerin başındaki komutan tok bir sesle "Saldırın yiğitlerim!" diye haykırdı. Hz. Ali komutasında ise haykırmaya lüzum dahi yoktu. Zaten onlar bu muharebe meydanına şehadet şerbetini içmek için gelmiş, düşmana "Ya bu uğurda ölürüm ya da öldürürüm!" içgüdüsüyle bakıyorlardı. Savaş Hz.Ali'yi beklemeden, bekleyemeden çoktan başlamıştı. Müşrikler daha fazla dayanamamış, gözü dönmüş İslam ordusu karşısında sayıları hayli azalmıştı. Ancak her şeye rağmen cüssesi büyük, boyu epey uzun, gözleri korku salan kumandanları hala emirler yağdırıyor, hiç pes etmiyordu. Bu durumu farkeden Hz. Ali, kılıcının hedefine kumandanı almış ve o kısacık boyuyla atından tek hamlede atıvermişti onu. Hemen kılıcını kumandana yöneltip başına kesmeye koyuldu ki yerde hiddetinden kuduran müşrik Hz. Ali'nin yüzüne tükürdü. Bu durum karşısında Hz. Peygamber'in yeğeni donakaldı ve elindeki kılıcı bir anda yere atarak, oradan uzaklaştı. Bir savaşta düşmanını öldürebileceğin halde öldürmemek, ona bir küfür gibidir. Yerde yatan komutan, bu yersiz af ve merhamete şaştı kaldı. Sadakat demek, yiğitlik demek, dürüstlük demek. Dostluk demek, adının hakkını vermek, hilmetmek. Müşrik komutan bu sözleri işitince gözlerindeki o korku, dilindeki o küfür gitti. Gönlüne öyle bir nur zuhur etti ki dili Hz. Ali'ye vardı ve "Bana kelime-i şehadeti söyle, ben de tekrar edeyim. Seni bu zamanın en büyüğü gördüm." dedi. O komutan ve kavminden kalan yaklaşık elli kişi de beraberinde bu olaya şahit oldular ve iman ettiler. Bana "Hilim ne demek?" diye sorun ben de size "Hz. Ali 'dir" diyeyim.


Hırsızın ve hırsızlığın birçok çeşidi var. Kimi hırsızlar para çalar, kimi hırsızlar herhangi değerli bir eşya. Bazıları herkes uyuduğunda çalar, bazıları da gündüz gözüne, herkesin gözü önünde. Kimilerinin karnı açtır, kimilerinin gözü. Bunların içinde bazıları var ki bizi biz yapan şeyleri çalarlar. İnandıklarımızı, kutsallarımızı, değerlerimizi kullanarak birbirimize olan inancımızı, güvenimizi, kısaca yarınımıza olan umudunuzu çalarlar. Önce tatlı dille yanınıza yaklaşırlar sonra da kendilerini acındırarak sizden bir şeyler isterler. İstediği şeyi alamayacağını anlayınca da küfür ederek uzaklaşırlar sizden. Karnım aç diye sizden para isteyen bir insan ona yiyecek uzattığınızda reddeder mi? İşte anlatmak istediğim bu tip umut hırsızları. Aslında böyle insanların dolandırdıkları insanlara verdikleri zarar önemsenmeyecek kadar azdır. Belki 1 liralarla bir hırsız zengin olur ama hiç kimse verdiği bir lirayla fakir olmaz. Böyle kişiler en büyük kötülüğü gerçekten ihtiyacı olanlara yaparlar. Bir zamanlar sadaka taşları vardı yurdun dört bir tarafında. İhtiyacı olan, kimsenin görmeyeceği bir şekilde alırdı. Yardım etmek isteyense herkesten gizli yapardı. Yardım yapanla, yardım alan birbirini görmezdi. Ksacası sağ elin verdiğini sol el bilmezdi. Öyle ki bir zaman sonra sadaka taşları dolup taşmış. Bazı yerlerde insanlar yardım etmek için ihtiyaç sahibi arar olmuş. Şimdiyle kıyaslandığında ne kadar da çok şey değişmiş. Sadaka taşlarının dolup taştığı bir zamandan, insanların duygularını, inançlarını sömüren bir zamana. Yaklaşık üç dakikalık bir video bu. Anlatmak istediklerimin doğru anlaşılması ve yazdıklarımın havada kalmaması için kesinlikle dikkatle izlemeniz gerekiyor. Videoda ki şahsı hedef göstermek gibi bir amacım yok. Zaten o da yüzlerce örnekten sadece birisi. Amacım inançlarımızı kullanan insanlara karşı bilinçli olmamız. Gözümüzün içine bakarak yalan söyleyenlere karşı, duyarlı bir vatandaş olarak taviz vermememiz. Peki bunlara göz yumanlar kadar bizde suçlu değil miyiz? Onlara destek olarak. Başımızdan savmak için istediklerini vererek. Bize yalan söylediğini bildiğimiz halde, bizi kandırdığını anladığımız halde sırf uğraşmamak için istediklerini yaparak. NOT: Lösev asla kapı kapı dolaşıp bağış toplamaz.


Yüzyıllardır üretilmiş olan ve büyük bir ivmeyle katlanmaya devam eden insanlığın ortak bilgi birikiminin aktarılmasında en önemli taşıyıcı yazıdır. Yazının icad edilmesi insanlık için önemli bir dönüm noktası olmuştur. Bir insanın bilgi edinebilmesinin sadece kendi ömrü ve çevresiyle sınırlandırılması ortadan kalkmıştır. Kendisinden yüzyıllar önce yaşamış birinden ders alabilir, hayatında hiç deniz görmemesine rağmen bir gemicinin sulara açılıp yaşadıklarını anlattığı anılarını okuyup onun için heyecanlanabilir ve bu okudukları üzerine hayaller kurup fikirler edinebilir artık. Bu nedenle de tarihteki büyük medeniyetlerden bahsettiğimiz zaman bu medeniyetlerin yükselmesini sağlayan kütüphaneler bir bir karşımızıa çok çıkıyor ve doğal olarak insan hepsini okumak istiyor. Hızlı okuma belki buna bir çare olabilir. Özellikle günümüzde internet gibi bir iletişim kanalı aracılığıyla sadece yazı değil görsel, işitsel kaynaklardan da zaman ve mekan sınırı söz konusu olmaksızın faydalanabiliriz. Ama gelin biz sadece yazı üzerinde duralım. Okuyucu açısından baktığımızda artık istediğiniz kitabın elektronik versiyonuna sahip olabilmek birkaç tık ötenizde ve bu kitaplar için dev kitaplıklara gerek yok. Bir elektronik kitap okuyucuya normalde bir kütüphaneyi doludurabilecek kitapları sığdırmak mümkün. Bu durum yayıncılar ve kitabevleri içinse birçok kolaylık getiriyor. Artık kitapların basılması için dev matbaalara gerek yok. Tabi ben kitap okuyorsam kokusunu ciğerlerimde hissetmem gerekli diyen okuyucuların sayısı da bir hayli fazla. Tüm bu kolaylıkların yanında bir insanın kendini geliştirebilmesinin sınırı yine kendi okuma kapasitesinde bitiyor. Bu yüzden bir insanın okuma hızını arttırmak istemesi en doğal hakkı. Hatta bunun için de bir sektör kurulmuş durumda. İnsanlara dakikada 2000-3000 kelime hızla okuyucaklarını söyleyen kişiler veya eğitim merkezleri var. Bu sayılar her ne kadar imkansız gibi görünse de bir kişinin okuma hızını iki-üç katına çıkarması bile hayatında müthiş bir kolaylık sağlayacaktır, özellikle beyin işçileri için. Normalde 3 saatte okuduğumuz bir yazıyı 1 saatte okursak geri kalan 2 saat nasıl değerlendirilmez ki? Tabi bir de önümüzde dağ gibi büyüyen edebiyat klasiklerini de okuyabileceğimizi düşündüğümüzde insanın heyecanlanmaması elde değil.


Hong Kong Çin Halk Cumhuriyeti'ndeki esas bölgelerden farklı olarak belirli politik ve ekonomik özgürlüklere sahip özerk bir bölgedir. Eski Britanya kolonisi olan bu bölge, dünya çapında bir finans merkezi olarak tarihsel anlamda Çin'den farklılık arz ediyor. Fakat, geçen yıllar içerisinde Hong Konglular mevcut ekonomik eşitsizliklere ve Pekin'in politik sisteme müdahalelerine karşı endişe duyuyorlar. Çin'in ekonomisi ve ordusu büyümeye devam edebileceği için Hong Kong'un belirgin otonomisinin bozulacağına dair korkular bulunuyor. Hong Kong genel anlamda kendisini yönetmeye yetkili bir bölge olarak 1980'li yıllarda Deng Xiaoping'in ulusal birleşme politikası olan bir ülke, iki sistem yönetimine sırtını dayıyor. Bu politikanın amacı Tayvan, Hong Kong ve Makao gibi bölgeleri kendi özel ekonomik ve siyasi sistemlerini koruyarak Çin'in egemenliği altında birleştirmekti. Bir yüzyıldan daha fazla süre ve kolonyal yönetimden sonra Britanya hükümeti, 1997 yılında Hong Kong'dan çekildi. (Qing Hanedanlığı liderleri, Çin'in Birinci Afyon Savaşı'ndaki yenilgisinden sonra Hong Kong'u 1842 yılında Britanya Kraliçesine teslim etmişti.) Portekiz 1999 yılında Makao'dan çekildi, Tayvan bağımsızlığına kavuştu. 1984 yılındaki Çin-Britanya Ortak Bildirisi, Hong Kong'un Çin'e geri alınmasına dair şartları belirledi. Bu bildiri ve Hong Kong anayasası kentin kapitalist sistem ve yaşam biçimini muhafaza eder ve 50 yıl boyunca yasama, yürütme ve bağımsız yargı güçlerini yüksek derecede özerklik ile birlikte var eder (2047 yılına kadar). Çin Komünist Partisi yöneticileri diğer anakara şehirleri ve belediyelerinden farklı olarak Hong Kong'u yönetmiyorlar. Fakat Pekin, bu bölgede bulunan ve siyasi atmosfere etkili olan insanlar aracılığıyla ciddi bir etki kurmaya devam ediyor. Pekin ayrıca, devir teslimden bu yana yalnızca birkaç kez kullanmış olduğu bir güç olan Hong Kong anayasasını yorumlama yetkisini de sürdürüyor. Bu yasaya göre Hong Konglular basın, ifade, din ve meclis özgürlüğü konusunda koruma altına alınmış olsa da Pekin, eleştirilere az tolerans gösteriyor. Hong Kong; ticaret, iletişim, turizm ve kültür konularını da kapsayan belirli alanlarda dış ilişkiler kurabilmekle beraber diplomasi ve savunma alanında Pekin'e bağımlı bir durumdadır. 7 milyondan fazla insanın yaşadığı bir metropol olan Hong Kong, dünyanın en büyük ikinci ekonomisi olan Çin'e yakınlığından ötürü dünya çapında bir finans ve ticaret merkezidir. Hong Kong ticarette, ekonomisinin %90'ından fazlasını oluşturan hizmet sektörüyle birlikte gayri safi yurtiçi hasıla yüzdesi olarak dünyada ikinci sırada yer alıyor. Nispeten düşük vergiler, oldukça gelişmiş bir finansal sistem, kolay düzenleme ve diğer kapitalist özellikler Hong Kong'u dünyanın en cazip pazarlarından biri haline getirmekte ve Şangay ve Shenzhen gibi ana finans merkezlerinden ayrı kılmaktadır. Hong Kong, Dünya Bankası'nın yıllık İş Yapma sıralamasında dördüncü ve Kültürel Miras Vakfı'nın 2019 yılı raporuna göre Ekonomik Özgürlük İndeksinde birinci sırada yer alarak finansal rekabette üst sıralarda bulunmaya devam etmektedir. Dünyadaki büyük bankaların ve uluslararası şirketlerin çoğu, Hong Kong'da bölgesel merkezlere sahiptir. Lakin Hong Kong'un ekonomik gücü Çin anakarasına göre önemli ölçüde azaldı. 1997 yılında gerçekleştirilen devirde Çin'in gayri safi yurt içi hasılasının %16'sını oluşturuyorken bu oran 2017 yılında %3'e düştü. Bu iki komşu arasındaki ticari bağlar sıkı kalmaya devam ediyor. Hong Kong Çin'in toplam ticaret hacminin yaklaşık %7'sini kapsayarak (2018); ABD, Japonya ve Güney Kore'den sonra Çin'in en büyük dördüncü ticaret ortağıdır. Ayrıca bu şehir Çin'in en büyük doğrudan yabancı yatırım merkezi ve Çinli firmaların büyük miktarda vergi cenneti olarak kullandığı bir yer. Aynı zamanda, Hong Kong bu anlamda büyük derecede anakaraya bağımlı. Hong Kong ihracatının en önemli ülkesi olan Çin, 2018 yılında kentin toplam ticaret hacminin yarısından fazlasını oluşturdu. Anakaranın doğrudan yabancı yatırımının yarısından fazlası Hong Kong'a yönelik olsa da bu yatırımın çoğu sonradan denizaşırı olarak gerçekleştiriliyor. Tek parti devleti olarak Çin, Hong Kong'un özgür ve adil seçimlerle tam bir demokrasi geliştirmesine izin vermek konusunda isteksiz bir durumdadır. Uzmanlar Hong Kong anayasasındaki belirsizliklerin bu temel gerilimi arttırdığını söylüyor. Anayasa belgesinde nihai amacın Hong Kong liderinin halk oylamasıyla seçilmesini sağlamak olduğu belirtiliyorsa da bu reformun gerçekleştirilmesi için bir süre sınırı öngörülmüyor. Devir teslimden bu yana, Hong Kong'un ana profesyonel sektörlerine ait temsilcilerden oluşan bir seçim komitesi baş yöneticiyi seçiyor. Günümüzde bu komite 1200 üyeden oluşuyor ve endüstri, reklam, finans, mühendislik, yüksek öğretim, sosyal hizmetler, işçiler, dini gruplar ve siyasi kişilikleri kapsıyor. Siyasi işleyişte yapılacak tüm değişikliklerin Hong Kong hükümeti ve Çin Halk Cumhuriyeti'nin yasama organı olan Ulusal Halk Kongresi tarafından onaylanması gerekiyor. Bazı yorumcular, Çin'in Hong Kong'daki başkan seçimi de dahil olmak üzere gelecek siyasi reformları sürekli ertelemesinin Pekin'in bu konuda isteksiz olduğunu gösterdiğini söylüyor. En son yapılan seçimlerde, yalnızca Çin hükümeti tarafından oluşturulan bir aday gösterme komitesinin onaylayacağı adayların seçim yarışmasına katılmasına izin verildi. Komitenin kendi adayı olarak görülen Carrie Lam, 2017 seçimlerini kazanarak Hong Kong'un ilk kadın başkanı oldu. Pekin, 2014 yılında Şemsiye Hareketi olarak bilinen kitlesel protestolar ve demokrasi yanlısı grupların 2016'daki seçim zaferi sonucunda siyasi muhalifleri dizginleme çabalarını arttırdı. Bu yıldan sonra, bazı yeni milletvekillerinin seçilirken ettikleri yemini değiştirerek Pekin'in yerel mahkemelere müdahale etmesine ve Hong Kong'un anayasasındaki yeminden sapanlara karşı olan maddelerin farklı yorumlanmasını sağladıklarına dair bir tartışma çıktı. Bütün bunlar sonucunda altı milletvekilinin yetkileri elinden alındı. Son yıllarda Çin hükümeti, Hong Kong medyasını kullanarak Pekin'in söylemlerini duyurmaya ve eleştirileri baskılamaya çalıştı. Çin hükümetine ait olduğu bildirilen bir şirket olan Sino United Publishing, yerel pazarın %70'ini kontrol ediyor. Bir avuç dolusu Hong Konglu kitap satıcısı, medya yöneticisi ve Çinli bir milyarderin gizemli bir şekilde ortadan kaybolması, Pekin'in Hong Kong üzerindeki ürpertici kontrolü hakkındaki endişeleri arttırdı. Pekin ile Hong Kong arasındaki gerginlik, Çin'in kendi topraklarına insan iadelerine izin verecek yasa teklifini onaylamasıyla birlikte yüzbinlerce insanın protesto etmesi sonucu 2019 yazında tekrar ön plana çıktı. Bu protestolar Yasama Meclisi binasının Temmuz ayında yapılan baskınla ve Ağustos ayında Hong Kong Uluslararası Havaalanı'nın işgaliyle birlikte aylarca sürmeye devam etti. Göstericiler Çin hükümetinin şehri git gide daha sıkı yönetmesine karşı bir savaşa girdiler. Aşırı miktarda göz yaşartıcı gaz ve plastik mermilerin kullanılması gibi polis vahşeti mevcut gerginliği arttırdı. Carrie Lam, Pekin'in onayladığı yasa tasarısını geri çekti ama protestocular seçim reformu ve polis şiddetine karşı bağımsız bir soruşturma istiyorlar. Çin hükümeti şuana kadar protesto krizine karşı yapılacaklar konusunda Hong Kong hükümetini yalnız bıraktı fakat Çin devlet medya yayınları göstericileri itibarsızlaştırmaya, yaptıklarını terörizm olarak adlandırmaya ve dezenformasyon yapmaya çalıştı. Uzmanlar, Çin'in sonunda askeri güç kullanabileceği konusunda endişeliler. Hong Kongluların büyük çoğunluğu bir ülke, iki sistem yönteminin devam etmesini destekliyor. 2017 yılında yapılan kamuoyu yoklaması, yalnızca %11 oranında küçük bir azınlığın 2047 yılından sonra tam bağımsız bir Hong Kong istediğini ortaya koydu. Ancak mevcut sisteme olan güvenleri giderek azalıyor olabilir. Farklı kamuoyu araştırmaları, Hong Kongluların Hong Kong hükümeti ve politikalarından giderek daha memnun olmadığını gösteriyor. Suçluların Çin'e iadesi yasa tasarısına karşı yapılan protestolar sürerken, Hong Kong hükümetine olan memnuniyetsizlik en üst seviyeye fırladı. Haziran ayında ankete katılanların %72'si negatif fikir beyan etti. Nesiller arası farkın ve ekonomik eşitsizliğin artması dünyadaki en fazla gelir eşitsizliğine sahip yerlerden biri olarak- siyasi ayrılıkları derinleştirdi. Genç nesiller bölgenin zenginliğinden faydalanamadıklarını ve Çin anakarasının etkisi yüzünden sıkı bir rekabete uğradıklarını düşünüyorlar. Çin'in Hong Kong'a parasal etkisi de bölgedeki sosyoekonomik sınıflar arasındaki farkı arttırıyor. Nesiller arası farkın ve ekonomik eşitsizliğin artması siyasi ayrılıkları derinleştirdi. Hong Kong'un etnik yapısı da Çin'e devirden sonra dönüşüm geçirdi. Birçok insan kendini karma etnik kimliğe sahip olarak tanımlıyorsa da, gittikçe daha fazla insan kendini Hong Konglu olarak görüyor ve kendisini Çinli veya Hong Kong'da yaşayan Çinli olarak tanımlayanların sayısı azalıyor. Siyasi düzen geleneksel olarak iki gruba ayrılmış durumda: giderek daha fazla demokratik reform isteyen pan-demokratlar ve iş dünyasının içerisinde bulunan, Çin hükümetini destekleyen Pekin yanlısı kamp. Pekin yanlısı kamp, tipik olarak Hong Kong siyasetinde daha etkili bir güç. Pan-demokratlar, Hong Kong'un Çin hükümetinin merkezi otoritesini tehlikeye atacak reformları uygulayamayacağını ve her iki tarafın da yararlanabileceği reformların başarılı olabileceğini kabul ediyor. Aynı zamanda, öğrenci göstericilerden oluşan ve daha demokratik bir sistem talep eden bir hareket ortaya çıkıyor. 2014 protestolarından sonra, genç aktivistler, Hong Kong'un yerel kimliğini daha açıktan temsil eden yeni politik grup ve partiler kurdular. Bunlar içerisinde Youngspiration ve Yerli Hong Kong gibi anti-Pekin ve daha radikal partiler olmakla birlikte Demosisto gibi daha fazla özerklik ve self determinasyonu savunan partiler de bulunuyor. Çin'in 2047 yılından sonra Hong Kong'a karşı uygulayacağı siyaset çok net değil. Şimdilik, Pekin toprak bütünlüğünü korumak istiyor ve bu nedenle tüm göstericileri ve demokrasi yanlısı politik söylemleri tek partili yönetimine karşı potansiyel tehdit olarak görüyor. Hong Kong'un demokrasi isteğini, kentin uluslararası bir öneme sahip olması ve Tibet, Sincan, İç Moğolistan, Makao ve Tayvan gibi Çin'e ait diğer bölgelere bir emsal oluşturabileceği tehlikesi yüzünden tehdit olarak algılıyor. Geçen yıllar içerisinde Pekin, kendi söylemini keskinleştirdi. 2017 yılında Britanya'dan devir teslimin yirminci yıl dönümünü kutlamak üzere yapılan Hong Kong ziyaretinde Başkan Xi Jinping, Çin'in egemenliği ve güvenliğini tehlikeye atacak girişimlerin veya Pekin'in gücüne karşı girişilecek bir mücadelenin kırmızı çizgiyi aşmak olacağı konusunda sert bir uyarıda bulundu. 2017 yılında Çin hükümeti, San Francisco ve Tokyo Körfezi'ne rakip olabilecek ve gelecekteki inovasyon ile kalkınmaya öncülük edebilecek, Hong Kong ve komşu Guangdong bölgesinin daha iyi entegrasyonunu sağlamak için iddialı bir plan olan Büyük Körfez Bölgesi projesini duyurdu. Çin'in Bir Kuşak, Bir Yol projesinin etkilerini hatırlatarak, Büyük Körfez projesi yetmiş milyondan fazla nüfusu ve 1.5 trilyon dolarlık bir ekonomiyi kapsayacak. Geçtiğimiz birkaç yıl boyunca Çin, Hong Kong'u anakaraya daha çok bağlamak için yüksek hızlı tren istasyonu ve Hong Kong ile Makau'yu anakaraya ait bir şehir olan Zhuhai'ye bağlayan otuz altı kilometrelik bir köprü yaparak harekete geçti. Bu konuda yapılan bazı eleştiriler, Hong Kong'un şahsına münhasır özelliğinin bu girişimler sonucunda bozulabileceğini söylüyor. Carneige Uluslararası Barış Vakfı'ndan Phlippe le Corre: Çin'in bir söylemi olan 'bağlantı' kavramı anahtar bir kelime olabilir, fakat son birkaç yıl içerisinde komşu şehirlerde yapılan altyapı çalışmaları, Hong Kong'u daha az merkezi bir bölge yapmak ve diğer bölgeleri güçlendirmeye yardımcı oldu diyor. Ellerinize sağlık Nihat bey sahsen bu yazının dilimize kazandırılması uzak doğuda gerçekleşen olaylara objektif bir bakış açısı sundu. Yalnız sitemizin Çin hükümeti tarafından yasaklanması an meselesi. Teşekkür ederim beyefendi. Burada insan sağlığıyla ilgili bir yazı yazsam da Çin hükümeti tarafından yasaklanmamız an meselesi olabilirdi. Hem reklamın iyisi kötüsü olmaz demişler. Özerk yönetimlerin tamamının bence sonu bu olacak. Bir şekilde tamamen ayrılmak ve kendi bağımsızlıkğını almak isteyecekler. Bu durum en baştan önlenmeli bir zaman sonra her şey çok geç ollabiliyor.


Özellikle teknoloji ile az buçuk haşır neşir olanlar bir gece evinde oturup çayından yudumunu almış sakince televizyonunu izlerken o kötü haberi aldı: Telefonlarında kullandıkları mobil İnternetlerini artık belirli bir ücret karşılığında hotspot yolu ile paylaşabilecekler. Bu haberi duyduktan sonra benim gibi teknolojiye ilgili ya da bu özelliği kullanan insanlar elindeki çayı bırakmış olmalı ve gidip bu mevsime aldırış etmeden buz gibi bir bardak mı olur bir damacana mı olur; o artık içenin inisiyatifine kalmak suretiyle suyunu içmiş olmalı. İşin trajikomik kısmını geçecek olursak konumuza ciddi bir giriş yapalım. Hotspotlar, insanların bir İnternet servis sağlayıcısına bağlı bir yönlendirici kullanarak kablosuz yerel alan ağı aracılığıyla, genellikle Wi-Fi teknolojisini kullanarak İnternet erişimi alabilecekleri fiziksel bir konumdur. Halka açık hotspotlar, kafeler veya oteller gibi müşteriler tarafından kullanılmak üzere bir işletme tarafından kullanılabilir. Halka açık hotspotlar tipik olarak, bir yere kadar mekan tarafından kontrol edilen İnternet erişimi sağlamak üzere yapılandırılmış kablosuz erişim noktalarından oluşturulur. En basit haliyle, geniş bant İnternet erişimine sahip olan yerler, bir yönlendirici ile birlikte ve erişim noktasını İnternet bağlantısına bağlayarak halka açık kablosuz erişim oluşturabilir. Bu işlevleri birleştiren tek bir wireless router yeterli olabilir. Ama bizi ilgilendiren telefonlar olduğu için ona değinmemiz yeterli olacak. Aslında telefonlarda mantık daha kısa ve basit şekilde anlatılabilir. Bir hareketimiz ile mobil şebeke sağlayıcımızın bize tahsis ettiği İnterneti kablosuz bir şekilde belirli bir alanda paylaşıp istediğimiz cihazların bundan faydalanmasını sağlayabiliyoruz. Yani cep telefonumuz bir çeşit modem oluyor. Bugüne kadar ücretsiz kullanabildiğimiz hotspotun ücretli olması hakkında ilk açıklamayı yapan GSM firması Turkcell oldu. Konu ile ilgili Turkcell'in kullanıcılarına atıığı mesaj: 15.01.2019'dan itibaren mobil internet paylaşımlarınız aylık 9 TL le ücretlendirilecek. Hem faturalı hem de faturasız bireysel ve kurumsal tüm müşterilerden paylaşımla beraber 9 TL ücret alınıp, karşılığında paylaşımda kullanabilecek 2 GB internet paketi tanımlanacaktır. Bu 9 TL'lik ücretlendirmeden sonra verilen 2 GB İnternet paylaşma hakkı 30 gün sürecek olup, bunu etkinleştirmek için kullanıcının fazladan hiçbir şey yapmasına gerek yok. Bu 30 günlük kullanım sonrasında eğer tekrardan İnternet paylaşılır ise bir 30 günlük paket daha 9 TL ile hatta tanımlanmış olacak. Verilen 2 GB'lık bu paket sadece paylaşımlarda kullanılacak. Verilen bu 2 GB'lık hediyeden sonra kullanılan İnternet ise kullanıcının paketinden yiyecek. Önce AKK'nin kalkması ile mutlu olmuştuk. Devamında adeta katlanan İnternet fiyatlarını görünce şok olmuştuk. Gelenin gideni aratmasını birebir yaşamış olmuştuk. Sonra ne oldu? Telefonumuzdan başka cihazlara İnternet paylaşırsak bir ücret ödememiz gerektiğini öğrenmiş olduk. Peki ne olacak sonumuz böyle? Benim düşünceme göre bir süre sonra alışıp sesimizi çıkarmayacağız gibi duruyor. Acaba herkes GSM firmasını arayıp hakkını savunsa bir şeyler değişir mi? Denemekten bir zarar çıkacağını düşünmüyorum, hatta aksine düşük bir ihtimal olsa bile geri adım atabilirler. Bu satırları yazdığım sırada yeni bir haber ile karşılaştım. Bu habere aşağıdaki başlıkta yer veriyorum. Turkcell CEO'su Kaan Terzioğlu gelen tepkiler üzerine Twitter hesabından açıklama yaptı. İki gündür mobil erişim noktası kullanımı konusunda sosyal medyada yapılan paylaşımları yakından takip ediyorum. Konuyla ilgili içgörü ve çıkış noktamızı sizlerle paylaşarak, konuya açıklık getirmek istiyorum. Türk Telekom da internet sitesi ve sosyal medya üzerinden hotpsot konusunda açıklamalarda bulundu. Kişisel erişim noktasının 1 Ocak 2019 tarihinden itibaren ücretli olacağına yönelik bir takım söylemler olduğunu belirtip, bu gibi işlemlerden herhangi bir ücret alınmadığını ve alınmayacağını kullanıcılarına duyurdu. Neyse Türkiye'ye geçecek olursak Twitter'da bir kullanıcının Vodafone Destek hesabına diğer operatörde gidilen hotspot ücretlendirme politikasını Vodafone'un izleyip izleyemeyeceği hakkındaki sorusuna Vodafone Destek Vodafone'un mevcut ücretsiz hotspot uygulamasını aynı şekilde sürdüreceğini söyledi. İmla ve sayısal veri hataları düzeltildi. Operatörlerin hepsi anlaşarak bu kararı almışlardır. Ya yakında diğer operatörlerde de paralı olur ya da Turkcell bu durumdan vazgeçer ki Turkcell'in ücret almayarak o kadar paradan vazgeçmesi de çok zor. Turkcell CEO'sunun twitter hesabında yaptığı açıklamaya göre şimdilik geri vites yapmış gibiler. Büyük ihtimal ile olumsuz geri dönüşler yüzünden planlarını değiştirmek zorunda kaldılar. Demek ki bir konuda halk olarak tepki koyduğumuzda istediğimizi almış oluyormuşuz. Yorumunuz için teşekkürler Ekrem Bey. internet paketi alırken zaten ücret ödüyoruz birde paylaşıyoruz diye ücret alınması saçma olur, Turkcell in bu tutumu ona müşteri kaybı olarak geri dönebilir.


14. yüzyıl İslam düşünürlerinden olan İbn Haldun çok yönlü ve bilgili bir kişidir. Tarihçi olduğu gibi aynı zamanda devlet adamıdır. Çok iyi bir eğitim almıştır. Döneminde seçkin bir devlet adamı olduğundan aranan bir kişi olmuştur. Kadılık, vezirlik ve önemli devlet görevlerinde bulunmuş, Şam'ı işgal eden Timur ile görüşmüştür. Siyasi entrikalardan dolayı 2 yıl hapis yatmıştır. Öncelikle demeliyim ki İbn Haldun eserinde devleti anlatırken sadece siyasi konulara değinmemiş. İktisadi ve sosyal yönlerden de bahsetmiş. Değerlendirmeler yaparken aynı zamanda yapılması gerekenlere ve yapılmaması gerekenlere de değinmiş. Çizdiği devlet portresi ütopik değil gerçekçi. İslam felsefesine sahip olduğu için devlet kurumunun İslam düşüncesi çerçevesinde büyüyeceğini ifade etmiştir. Çok ilginç olarak çok sayıda topluluğun bulunduğu topraklarda devletin parçalanacağını belirmiştir ki bu fikirlerini belirtirken tarih 14. yüzyılı göstermektedir. Aslında bana sorarsanız İbn Haldun devlet portresini çizerken insanı esas almış. Yani baktığımızda devletlerin aynı insanlar gibi bir ömrü olduğunu belirtmiş ve hatta kitabında devletlerin ömrünü yaklaşık 120 yıl olarak yazmış. Bolluk ve refaha dalmak her devletin tabiatında vardır ve bunlar devletlerin yıkılmasına sebep olur düşüncesiyle tanımlamalarda bulunmuş. Aynı zamanda devletlerin ticarete kalkışmaması gerektiğini yazmış. Ticarete karıştığında oluşan sıkıntılardan bahsetmiş. Devlet ticarete karışırsa olacakları da yazmış ve halkın uğrayacağı çöküşü de belirtmiş. İbn Haldun bir devletin asabiyet ile tam anlamıyla yönetilebileceğini savunur. TDK asabiyet sözcüğünü sinirlilik olarak tanımlıyor ama İbn Haldun'un bahsettiği bu değil. O asabiyet'in tanımını İnsanda bulunan din, millet, vatan, soy ve aile gayreti; bunları ve başka mukaddesleri koruma duygusu şeklinde yapmıştır. İbn Haldun'un ünlü tarih eserinin giriş kısmına ait olan bu özet kitapçığı en azından okumanızı tavsiye ederim.


İçimde bir dağ var. Çocuklar dağ resimleri çiziyor. İki yamacında ağaçları olan, yukarı akan nehirler çiziyorlar. Kavaklar çiziyorlar yaprakları hiçbir mevsim solmayan. Taraçalara kış vakti güller çiziyorlar. Çocukları kırıp da bu göründüğü gibi değil çocuklar, diyemiyorum. İçimde bir dağ var. Kaplumbağadan hızlı olduğunu düşünen, kendini beğenmiş tavşan yamacımda uyuyor. Bu yarışı kendimden oldukça emin kaybediyorum. İçimde bir dağ var. Bir duvarın ardından sesleniyorum size. Kalp atışlarım yavaşladı. Sesim soluğum çıkmaz halde. Kan sızıyor özenle sildiğim zemine. Bu kan benim durun, diyemiyorum. İçimde bir dağ var. Çektiğim acılardan telif yiyorum. Sanki hepimiz insan değilmişiz gibi. İnsanlar acılarını bile kıskanıyorlar. İlginç diyorum. Araştırmak lazım diyorum. İçimde bir dağ var. En yüksek yerimden, uzaklara görünen ateşler yakıyorum. Göz kapaklarımla dumanlara şekiller veriyorum. İmdat diyorum. İçimde yanan bir şeyler var. İçimde bir dağ var. Serin sabahlar, ılık akşamüstleri, içime düşen şu coşkulu bağırmak hissi, sesimin hiç de hayal ettiğim gibi olmadığı aklıma geldiğinde birdenbire sönerdi. Boğazıma kadar gelip dilimde düğümlenen cümlelerim var. Susmuş, susturulmuş, yarım bırakılmış cümleler. Eksik bir cümle nasıl tamam olur bilemiyorum. İçimde bir dağ var. Kötü huylarımı biliyorum. Bırakmak istiyorum. Attığımız her nokta yeni bir başlangıçtır aslında. Önemli olan, daha bitmedi diyebilmek... Diyemiyorum. İçimde bir dağ var. Eski Amerikan filmlerinde, şu dertsiz tasasız babaannelerin sallanan sandalyeleri geliyor aklıma. Bir ileri bir geri gidiyorum. Ne yerimde durabiliyorum. Ne de bir yere gidebiliyorum. İçimde kıpır kıpır bir heyecan var. İçimde bir dağ var. Toprağın cehenneme uzanan köklerine uzandı kollarım. Dışarıdan bakınca görünmeyen taraflarım da en az görünenler kadar derin aslında. İçimde bir dağ var. Yaşamaktan korkan kadınlar, çocuk olamayan çocuk işçiler, adaletin terazisinde bir o yana bir bu yana sallanarak ömür tüketenler, en çok da gerçek isimlerini kendileri dahi bilmeyen kimliksiz çocuklara sesleniyorum. İçimde bir dağ var. Umutla, berrak pınarlar akıyor yarınlara. İnanın bana yarın daha güzel olacak. Belki hayal ettiğimiz gibi olmayacak ama elbet bugünden daha güzel olacak. İnanın, çünkü bu kısmı bizim elimizde. Öyle güzel dileklerde bulunmuşsunuzki bir şey eklesem büyüsü bozulacak sanki. Yine de naçizane bir şeyler söylemek istiyorum: Söylemek isteyip de söylemediklerimiz, sürekli erteleyip durduğumuz şeyler üst üste birikip bir dağ olmuş içimizde. Yutkunsak da geçmeyecek bir dağ. İşte bu dağ acılarıyla mutluluklarıyla bizim. İlk defa dinlediğim bu şarkı ve yorumunuz için çok teşekkür ederim.


Evet bir çocuk kitabı okudum. Çevremdekilerin bu çocuk kitabı, bunu mu okuyorsun? dediği kitap. Ama bilmiyorsunuz ki bir çocuk kitabından çok daha fazlasıydı benim için. Çoğunuzun ilkokulda öğretmeni tarafından zorla okutulan, büyümenizle beraber bu kitabı bir daha mı okuyacağım dediğiniz, Richard Bach tarafından 1970 yılında okuyuculara sunulan bir kitap. Ama buna bir kitap olarak bakmak, bir kitap olarak değer vermek çok büyük bir saygısızlık. Çok büyük bir hazinenin haritası. Evet bir hazine ki insanın kendini geliştirmesini, hep daha ileriye gidebilmesini, yaptıklarından asla vazgeçmemesi ve yaptıklarından da pişman olmamasını öğreten bir hazine. Hayata karşı bakışımızı, duruşumuzu değiştirebileceğimiz bir hazine. Bu dünyaya, insanlığa altından, gümüşten, mücevherden, topraktan daha değerli bir hazine. Ne yazık ki insanlığın var olduğu günden bugüne kadar ihtiyaçlarımızı hep çarpıtmışız, hep farklı yerlere yönelmişiz. Hep farklı amaçlar uğruna koşmuşuz. Paranın, toprağın, makamın bizi üstün kıldığını düşünmüşüz ve bunların yanında asıl değerli olan ruhumuzu, beynimizi çöpe atmışız. Bu kitabı okuduktan sonra ne kadar aciz olduğumuzu, bu saçma sapan sistemin içinde kalabilmek için ruhumuzu ve beynimiz nasıl çöpe attığımızı anladım. Doğduğumuz zaman bile ailelerimiz iyi çocuk olacak, namuslu çocuk olacak gibi şeyler demek yerine büyüyünce doktor olacak, mühendis olacak demeyi tercih ediyor. İşte bu kadar para ve mevkiye aç bir topluluğuz ve öyle yetişmeye de devam ediyoruz. İnsan olamamış doktorların, mühendislerin, meslek sahibi veya mevki sahibi insanların neler yaptığını hepimiz çok iyi biliyoruz. Kendini geliştirmeyen, yükselebilmek için başkalarını ayaklarını haksız yere kaydıran insan topluluğu. Yarardan çok zararı olan insanlar. Asıl girmek istediğim konuya giriyorum şimdi. İşte insanlar zamanında kendilerini geliştirselerdi, hep daha ileriyi hedefleselerdi böyle mi olurdu?!?! Tabi ki de böyle olmazdı. Herkes kendini daha iyi tanırdı, yapabileceklerinin farkına varırdı. Kendi olmaktan, kendi yaptıklarından mutlu olurdu. Kendini tanımayı bitirdikten sonrada çevresindeki her şeyi daha iyi anlamlandırabilirdi. Çevresine karşı bir saygısı olurdu. İnsanların birbirine karşı olan saygısı da başarıyı, huzuru ve yükselişi getirirdi. Yani kısacası mutluluk mutluluk getirir. Huzur ise huzuru getirir. Peki mutlu ve huzurlu olabilmek için ne yapmalıyız? Kitapta da dediği gibi bu dünyaya geliş amacımız yaşamsal ihtiyaçlarımızı karşılamak değil. Bize verilen bu vücudun, bu beynin hakkını verebilmek! Bakın ben bir tıp fakültesi öğrencisiyim ve o kadar mükemmel ve bir o kadar da karmaşık vücudumuz var ki insanlığın sonuna kadar bu vücudun mekanizmasını çözemeyiz. Peki, sizce bu vücut bize sadece yemek yiyip, savaşıp, yönetici olabilmemiz için mi verildi? Tabi ki de hayır! Mutlu olabilmemiz, bir hedef belirleyip o alanda ilerleyebilmemiz için verildi. Önceki paragrafta da dediğim gibi biz mutlu ve huzurlu olursak insanlık da mutlu ve huzurlu olur. Bu ikisi de bizi mutlu ve huzurlu bir insan yapmaz. Aksine karamsar ve mutsuz bir insan yapar. Mutsuz insan mutsuz toplumdur. Peki bu yazıyı niye yazdım? Bu yazıyı kendimizi geliştirmemiz gerektiği, önümüze hep bir hedef koymamız gerektiği ve o hedefe ulaşabilmek için elimizden gelen her şeyi yapmamız gerektiği için yazdım. Tıpkı martı arkadaşımız Jonathan Livingston gibi. Bu dünyaya gelme amacının sadece balıkçıların attığı ekmekleri ve denizin üst kısımlarında yüzen tatsız balıkları yemek olmadığını düşünen ve hep daha iyisini arayan Jonathan Livingston. Hep kendisini geliştiren bir şahinin anatomik yapısına sahip olmasa bile şahinle hız konusunda yarışabilen, yapabileceklerinin sınırını zorlayan, hiçbir martının ulaşamayacağı derinlikteki o leziz balıkları yiyebilen Jonathan Livingston. O kadar büyük bir martı ki kendi ailesi ve toplumu onun bu yaptıklarından dolayı eleştirmesi hatta kendi topraklarından atması bile martımızı yıldırmamıştır. Hep daha iyisini hep daha ilerisini hedeflemiştir. Bu da martı arkadaşımızı kitapta cennet diye belirtilen yere yükselmesini sağlamıştır. Hani hepimizin amacı cennettir ya; işte o yüzden okumalıyız, o yüzden kendimizi geliştirmeli, hedefler belirlemeliyiz ve ne olursa olsun hiçbir şekilde bu hedeflerden vazgeçmemeliyiz. Amacı olan, öğrenen insan mutlu insandır. Mutlu insan mutlu toplumdur. Lütfen okuyun, okutun ve sizin kendinizi geliştirmenizi istemeyenlerden uzak durun. Onlar sizlerden korkuyor çünkü. Açıkçası çocuk kitapları genelde çok güzel ve berrak mesajlar verir. Bu sebeple çocuk kitaplarını hep sevmişimdir. Farklı bir bakış açısı için teşekkürler.


İçimizdeki Şeytan şimdiye kadar okuduğum Sabahattin Ali romanlarının en güzeliydi diyebilirim. Çok hızlı ve ilginç bir girişle, kendinizi birden olayın içinde buluyorsunuz. Yani kahramanları tanıtarak değil olayla başlıyor, ilerleyen bölümlerde kahramanları tanıtıyor ve bence bu durum sürükleyiciliğin başından itibaren olmasını sağlıyor. Sadece girişinden dolayı değil olayların devamında, kitabın kahramanlarında... yani romanın tamamında kendinizden bir şeyler bulacağınıza eminim. Olay bir vapurda iki gencin konuşmasıyla başlıyor. Yani daha doğrusu Ömer çok ve belki de boş konuşurken Nihat'ın onu dinliyormuş gibi yapmasıyla başlıyor diyebilirim. Neden boş konuşuyor dedim, çünkü Ömer hayal aleminde yaşayan, normal insanların yaptığı ve değer verdiği her şeyi sıkıcı bulan bir genç. Açıkçası bana en ironik gelen kısımlardan biri buydu. Çünkü Ömer her ne kadar normal olmak istemese de hayatın bu şekilde sıradan olmaması gerektiğine inansa da kitabın sonunda aslında sıradan insanın ta kendisi olmaktan kaçamıyor. Vapurdan inerken Ömer gördüğü bir kıza aniden vuruluyor, başka bir boyutta mutlaka tanışmış olmalıyız diyecek kadar deliriyor, yanına gidiyor ve onun akrabası olduğunu öğreniyor. Yani aslında çok farklı olduğunu düşündüğü bir şey, çok sıradan bir hal alıyor. Ve kitabın tamamında hissedeceğiniz bu durumun tespitini Nihat kitabın en başında yapıyor. Ömer'in vapurda görüp vurulduğu kız ise okuduğu okul sebebiyle akrabası Emine teyzede kalan Macide. Ömer'in Macide'ye birden açılması, Macide'nin ona inanması ve bu kadar kısa sürede etkilenmesi, Macide'nin Emine teyzelerde artık kalamayacak durumda olması ve belki de başına buyrukluğu nedeniyle olaylar çok hızlı ilerliyor. Bunun yanında ailelerin gittikçe fakirleşmesi, yüksek mevkilerde bulunan insanların halleri, her kafadan bir ses çıkması ve kimsenin bir şey yapmaması gibi bir çok konuya da değiniyor Sabahattin Ali. Yani dolu dolu ve bir o kadar da içine alıp beraberinde götüren bir roman. Ömer hayal aleminde yaşıyor, hiçbir şeyi ciddiye almıyor ama her şey düşündüğü gibi çok güzel gitmiyor tabi ki. Macide'den sonra sorumluluk alması ve gerçek hayata dönmesi gerekiyor. Ve gerçek hayat altında eziliyor. Parasızlık nedeniyle inandığı, hayatı boyunca savunduğu bütün değerleri birden yerle bir oluyor. Çevresindeki insanların yanlış yönlendirmeleri ve aslında çok yüksek insanlar gibi görünürken fikir olarak çok düşük olmaları sebebiyle Ömer kendi yolunu bulamıyor. Ve bu yolda kendisine engel olamadan yaptığı hatalarına da bir günah keçisi buluyor: içindeki şeytan. İçimizdeki Şeytan hem sürükleyici bir roman olarak hem de kitabın, yazıldığı 1940 ve yakın dönemini anlatması açısından çok değerli bir roman olduğunu düşünüyorum. Kitabın ön sözünde o dönemdeki bazı insanlara gönderme yaptığı yazıyordu. Açıkçası ben o kadar hakim olmadığım için bilemiyorum. Kendi yolunu bulamayan ve içindeki şeytanla uğraşan Ömer, bu şeytanlıklardan Macide'yi kurtarmak istiyor. Aynı zamanda Macide de gördüklerinden yaşadıklarından sonra Ömer'e eskisi gibi bakamayacağını fark ediyor. Peki bütün ailesini bırakıp Ömer'in yanına giden Macide'yi kim kurtarıyor? Bunu da okumak isteyenlere bırakalım.


Kitapların önünde bir çalışma masası, sanki umumi tekrir önünde gibi ciddi, derli toplu. Hayatımın fazlaca bir kısmını burada geçireceğimi anladığımdan beri daha sık oturuyorum buraya. Benim melalimi çeken sadece bu masa, bu kalem, bu defterim sanki. Sanki değil hakikaten de öyle, kimin kime tahammül sınırı yok ki? Nadiren hücrenin dışına çıkarttıklarında bahçe kısmına, orada muhabbet ettiğim kuşların bile bana tahammülü kalmamış artık defterim. Onları beslemek istediğimde dahi zahirde ürkek halleriyle karşılaşıyorum. Güneş dahi bana yüzünü göstermiyor eskisi kadar. Ona sorarsanız: 'lafı bile edilmez mikroskobik bir zaman' Bana sorarsanız: On senesi ömrümün Dizelerini bu denli derinden anlamamın varitli olabileceği aklıma dahi gelmezdi. Yapamıyorum içeride, dışarıda volta atıp durmaktan ve yazı yazmaktan başka hiçbir uğraşa gücüm yok. Yıllar geçiyor ama ben hala kendi içimde yaşananları muhavere etmekten geçemiyorum. Kızım ve eşim eskisi kadar da gelmiyor yanıma, bana kızgınlıkları günden güne artıyor. Bunu öylesine derinden hissediyorum ki... Onlardan ayrı kaldıkça benim de kendime olan kızgınlığım belirmeye başlar mı dersin? Bunu bilmiyorum fakat 3 hafta önce kızım yanıma geldiğinde gözlerimin içine bakıp onun kızını düşündün, ama kendi öz kızın vicdanın kadar önemli değildi öyle mi? dediğinde buradaki tarh edilmiş yaşantıma bir vurgun da ondan geldi. O gün yaşananları daha çok düşünmeye başlıyorum ve her düşündüğümde burnuma iyotla karışık deniz kokusu gelmeye başlıyor daha da kötüleşiyorum sırdaşım. O gün limanda işler sarpa sarmışken ve biz iki işçi, son derece telaş içinde elleçleme işlemlerini kayıt altına alırken bir yandan da küçük dağları halk ettiğinden bir hayli emin olan liman şefinin, söylenmelerine, agresif tavırlarına maruz kalıyorduk. Son gemi felaket dalgaların arasından son derece yavaş bir şekilde limana yaklaşırken gün bitmeye de başlamıştı. Son boşaltım kayıtlarını tutup artık herkesin aklında sıcak yuvasına gitmek vardı. Gemi demir attı ve yük boşaltımına başladı. Ben ve yanımdaki arkadaşım tüm titizliğimizle malları kayıt altına alırken, gözümüzden nasıl kaçtığını anlayamadığımız bir hayli değeri yüksek yükü kayıt altına almadığımızı, bize yatağımızda gecenin 3'ünde haber verildiğinde öğrendik. Daha büyük bir meyus ve kaygıyla limana vardığımı hatırlamıyorum daha önce. Bana en kötü günlerimde bile huzuru bağışlayan o mavi çarşaf gibi deniz, hayatımın en büyük kötülüğünü yaşatacaktı. Bunu sezmişçesine adımlarım yavaşladı sanki geri geri gidiyordum ama ileri doğru adım attığımı sanıyordum. Güneş doğmaya başladığında, yürürken yüzüme vuran rüzgarın hafif ılıması beni dizginlemişti biraz. Arkadaşım benden önce varmıştı limana göz göze geldik ve nedenini anlamadığım bir şekilde yalvarırcasına bakışlarını yakaladım. Tam onunla konuşmak üzereyken yukarıdan o çok tanıdığım ve kulaklarımı tırmalayan sesi duydum. Liman şefinin sesiydi. Senmişsin dedi bana, yükü kayıt altına almayan senmişsin. Arkama nasıl bir hiddetle dönüp arkadaşıma baktığımı hala dün gibi hatırlıyorum. Bana bunu hala inanmakta güçlük çektiğim bir biçimde yapmıştı. Gayet alaminüt bir şekilde limana polis ekipleri geldiğinde, şirketin çoktan şikayetçi olduğunu, paranın ödenmesini istediğini ve eğer ödenmezse hapsimin istendiğini öğrendim. Tabii ki ödeyemezdim. Ağzımdan tek kelime çıkmıyordu, ben iftiraya maruz bırakıldım diyemiyordum. Bütün belgeleriyle kanıtlayıp bunu benim yapmadığımı savunamıyordum. Bakması gereken doğuştan engeli olan bir kızı vardı ve eğer hapis yatarsa, o yanakları al al olan kızcağıza bakacak kimseler yoktu. Ne bir akraba, ne bir anne hiç kimsesi yoktu onun. Kızgınlıkla karışık ona hak vermeye başlarken, polisler beni savcılıktan gelen salahiyetle götürdüler . Burnuma, dışarıda ateş yakıp yemek pişirdiğinde saçlarında kalan is kokusu geliyor. Daha çok özlüyorum. Burası bana böyle günlük, basit hayatımızın tarifsiz özlemlerini yaşatıyor görüyorsun değil mi? Hücredeki arkadaşlarımdan duyduğum kadarıyla bugün şebiyelda varmış. Bilmiyorlar ki sizsiz her gece şebiyelda'yı bizzat yaşıyorum sevgilim. Mektubu sonlandırıyorum burada. Sait Faik'in de dediği gibi İstanbul'da tifüs, memlekette zelzele, dışarıda harp, ben sana aşığım. Gözlerinizden öperim Nazan. Bu yazı, Evde Kal Türkiye Parlak Jurnal Yazı Yarışmasında dördüncü olmuştur. Muazzam bir hikaye. Yazan hanfendi belli ki çok yetenekli. Parlak bir geleceği var. Öyküsünden çok sıkı bir durum hikayesi okuyucusu olduğu anlaşılıyor. Böyle başarılı hikayeler yazmaya devam edeceğine eminim. Etkileyici bir yazı. Samimi duygu aktarimlati var. Yüreğinize kaleminize sağlık. Bu, samimi ve içten yazı için teşekkür ederiz. Elinize, yüreğinize sağlık. Devamını bekliyoruz efendim.


Cumhuriyet Halk Partisi II. Dünya Savaşı döneminde savaşa girmemesine rağmen zorlu dönemlerden geçti. Türkiye Cumhuriyeti'nin kurucusu Mustafa Kemal Atatürk'ün ölümünün ardından Cumhuriyet Halk Partisi genel başkanlığı görevini İsmet İnönü üstlendi. İnönü'nün genel başkanlık döneminde Almanya'nın Polonya'ya saldırmasıyla II. Dünya Savaşı başladı. Tüm dünya için başlayan zor günlerden savaş fiili olarak katılmayan Türkiye Cumhuriyeti de nasibini aldı. İnönü tüm dünyanın karıştığı o günler için yangınlar içinde inleyen Asya ve Avrupa kıtalarının bitişik noktasında sessizlik yurdu ifadesini kullanmıştı. Türkiye Cumhuriyeti savaşa fiili olarak katılmamış olsa da ekonomik olarak büyük sıkıntılar yaşandı. Birçok temel gıda malzemesi karneye bağlandı. Ordu teyakkuza geçirilerek olası bir savaşa karşı hazır tutuldu. Bu dönemde yaşanan en olumlu gelişme Milli Eğitim Bakanı Hasan Ali Yücel tarafından kurulan Köy Enstitüleri oldu. CHP'nin Atatürk liderliğindeki döneminde çok partili hayata geçiş denemeleri başarısızlığa uğramıştı. TBMM'de başını toprak ağası Adnan Menderes'in çektiği Celal Bayar, Refik Koraltan ve Fuat Köprülü'nün yer aldığı grup, Dört Takrir isimli önergeyi CHP Grup Başkanlığı'na sundu. Söz konusu önerge parti içi özgür tartışma ortamı istiyordu. Bu önergenin Meclis'e sunulduğu günlerde Meclis'te Çiftçiyi Topraklandırma Kanunu görüşmeleri gerçekleşiyordu. Bu kanunla sahip olunabilecek toprak alanı sınırlandırılıyor ve tarım arazilerinin büyük kısmının topraksız köylülere tahsis edilmesi planlanıyordu. Toprak ağası olan Adnan Menderes'in içinde olduğu bu grup bu yasaya çok sert muhalefet ediyordu. Menderes'in muhalefetine rağmen yasa Meclis'ten geçirildi ve İnönü hemen akabinde Dört Takrir önergesini CHP grubuna reddettirdi. Adnan Menderes ve Fuat Köprülü Meclis'e sundukları önergenin reddedilmesinin ardından Vatan gazetesinde rejim aleyhinde yazılar yazmaya başladı. Bu davranışlarının sonucunda Eylül 1945'te Cumhuriyet Halk Partisi bünyesinden ihraç edildiler. Bu duruma tepki gösteren Celal Bayar milletvekilliğinden istifa etti. Gelişmeleri yakından takip eden İnönü, Kasım 1945'te açıklama yaparak iktidar partisinin karşısında muhalefet partisi olması gerektiğini söyledi. Muhalefet partisi kurulmasının önü açılmasıyla beraber Celal Bayar CHP'den istifa ederek parti kuracaklarını duyurdu. Ertesi yılın ilk ayı Celal Bayar'ın genel başkanlığıyla Demokrat Parti kuruldu. Demokrat Parti'nin kuruluşuyla beraber 10 Mayıs 1946'da CHP II. Olağanüstü Kurultay'ı toplandı. İnönü bu kurultayda şef ve değişmez genel başkan ünvanlarını bıraktığını açıkladı ve bazı uygulamalara son verildiğini duyurdu. Bu kurultayda ayrıca sendikalaşmaya izin verildi, sınıfsal bazda parti kurulmasının önündeki engel kaldırıldı. Bu demokratik gelişmelere rağmen CHP, DP'nin yeni kurulan bir parti olması ve henüz teşkilatlanamamış olmasını fırsat bilerek erken seçim kararı aldı. 21 Temmuz 1946'da gerçekleşen seçimi yüzde 70 ile 396 sandalye alarak kazandı. Seçimde DP 61, bağımsızlar ise 7 sandalye kazanabildi. Öte yandan 1946 seçimi yargı denetiminde gerçekleştirilmedi, açık oy ve gizli sayım ile yapıldı. CHP'nin galip çıktığı seçimlerin ardından Recep Peker başbakan olarak atandı. Demokrat Parti'ye karşı sert tavırlarıyla tanınan Peker, her iki parti arasındaki ilişkilerin gerilmesine yol açtı. Demokrat Parti'nin TBMM'yi boykot edeceğini dillendirmesi üzerine İnönü, hem Peker'i hem de Demokrat Parti Genel Başkanı Celal Bayar'ı dinledi. İnönü görüşmelerin ardından yayınladığı 12 Temmuz Beyannamesi ile taraflar arasındaki ilişkileri yumuşatmayı başardı. Bu süreci Peker'in istifası ve Hasan Saka hükümetin kurulması takip etti. Keza DP'den de Mareşal Fevzi Çakmak, Osman Bölükbaşı, Hikmet Bayur'un içinde bulunduğu bir grup istifa ederek Millet Partisi'ni kurdu. 1948 yılına gelindiğinde çıkarılan yeni seçim yasası yargı denetimini öngörmüyordu. Bu karara tepki gösteren DP yerel seçimleri boykot etti. 15 Ocak'ta Hasan Saka hükümetinin istifasıyla beraber hükümeti kurma görevi medrese tahsili görmüş olan Şemsettin Günaltay'a verildi. Günaltay dönemi aynı zamanda seçmeli din derslerinin müfredata girdiği ilk dönemdir. 1949 yılının Haziran ayında gerçekleşen Demokrat Parti'nin ikinci kongresinde seçimlere hile karıştırılmaması talebiyle Milli Teminat Andı kabul edildi. Bu anda CHP tarafından eleştirel yaklaşılarak Milli Husumet adı verildi. Tüm bu gelişmelerinin ardından yargı denetimini kabul eden yeni bir seçim yasası 1950'de yürürlüğe sokuldu.


Ben sahibim dostlukların en güzeline, en özeline sahibim. 5 sene önce... Biriyle tüm zıt karakterimize, hırsımıza, inadımıza ve bunun getirdiği daha birçok çekişme ve hatta anlaşmazlıklarla; diğeriyle ise benim tüm o huysuz ve soğuk ve karamsar halimin tam aksine ılımlı, dost canlısı ve tüm o pozitifliği sayesinde başladı tüm bu hikaye. Hep paylaştık, çoğu zaman ağladık bir o kadar güldük, hayatımızla ilgili önemli kararları birlikte aldık, tartıştık hatta kavga ettik, küstük ve yine kırgınlığımızı, kızgınlığımızı birbirimizin omzuna yaslanıp ağlayarak attık ya da sadece dinledik. Belki de en çok bunu yaptık. Bazen birbirimizi, bazen de şarkıları... En çok da Ed Sheeran dinledik. Ve şu an sabaha kadar konuşmak istediğim anlardan birindeyim. Uzun bir süreden sonra ben anlatmak istiyorum. Kelimeleri içimden kopara kopara atmak istediğim tam da o andayım. Daha doğrusu anlattıklarımı can kulağıyla dinleyecek o insanları istediğim andayım. En çok da onu özledim galiba onların yanındaki tatlı, yaramaz huzuru. Azıcık vefasız kimliğimi biraz örtmek isteyişimin farklı bir dışa vurumu... Bir minnet borcu bu yazı belki de. Arkadaşlıklar minnet üzerine kurulmaz belki ama varlıklarına, hayatımda oluşlarına ve bana katlanışlarına duyduğum bir minnet benimki. Benim minik kuşlarım Rana'm ve Zeynep'im. Hayatımızın sayfaları bir bir değişirken sizleri yeni ve temiz sayfalarıma taşıyıp tüm o siyah ve beyazlardan oluşan hayatımı capcanlı renklerinizle boyamaya devam etmenizi istemem belki biraz bencillik ama hiçbir zaman bencil olduğumun aksini inkar etmedim.


Sezen Aksu İzmir de eğlenmek için bir pavyona gider. O gece pavyonda söyleyenler arasında bir genç dikkatini çeker, sesini çok beğenir onunla konuşur ve onu İstanbula yanına getirir. O genç kız Yıldız Tilbe'dir evinin kapılarını açar. Yıldız Tilbe Minik Serçenin vokalistliğini yapmaya başlar. Beraber gezerler, beraber söyler beraber eğlenirler. İddialara göre 1992 baharı Yıldız Tilbe bir gece sarhoşken Sezen Aksu'nun sevgilisi Uzay Heparı'yla sevişir. Her ne kadar Sezen Aksu'nun ikisini evinde bastığı söylensede Yıldız Tilbe katıldığı bir proğramda ayrıldıkları dönemde bende Sezen in evinde kalıyodum Uzay çok arıyodu onu çok sıkıyodu bende üstünden aldım onun sarhoş olduğumuz bir gece birlikte olduk bende ertesi gün gittim anlattım herşeyi ona demiştir. Sezen Aksu Yıldız Tilbeyi evinden kovar daha sonra Uzay Heparı'ylada ayrı düşerler.Uzay Aralık 1993'te modacı Zeynep Tunuslu ile evlenir.


Bu yazımda sizlerle, incelemesini yapmaktan vazgeçtiğim iki kitap hakkında konuşarak ve bu kitaplar arasında kurduğum bir bağlantı ile belli bir konuda sohbet etmek istiyorum. Birisi daha sonradan aynı isimli filmi de çekilmiş ''Fakat Müzeyyen Bu Derin Bir Tutku İlhami Algör'' bir diğeri Zülfü Livaneli'nin en beğendiğim kitaplarından biri ''Mutluluk''. Ustura kısmını böylece geçerek esas konuma geliyorum efendim. Fakat Müzeyyen Bu Derin Bir Tutku kitabını okuduğumda biraz küçüktüm. Süslü kelimelerden etkilensem de pek anladığım söylenemezdi. Yakın zamanda arkadaşımın tavsiyesi üzerine Erdal Beşikçioğlu'nun oynadığı aynı isimli filmini izledim. O an anladım ki ne Müzeyyen olmak kolay, ne de Müzeyyen'i anlamak. Hiç tanımadığı ülkelere giden insanlar, -hele de pek araştırmamışlarsa gittikleri yeri- gittikleri yerde kültür çatışması yaşayabiliyor. İşte aynı şekilde, birbirinden kültürel olarak uzak olan insanlar, aynı şehirde yaşıyor olsalar bile, kendi dünyalarına sıkışıp başka birilerini görmedikleri için birbirinden fersah fersah uzak olabilirler. Bu bahsedilen uzaklık, iki tarafın uzlaşmak istememesiyle uçurum olur. Aynı güneşe bakan, aynı aya şiirler yazan iki insan birbirini anlamaz. Dinlemez. Daha da kötüsü sadece uçurumun bir tarafı varmış gibi davranır. Diğer tarafı yok sayar. Böylece sorunları hallettiğini düşünür. Ama işler öyle yürümez ne yazık ki. Birbirinden tamamen uzak olan iki taraf, yeni nesillerin toplumda karşılaşmasıyla bir araya gelir. Böylece çatışma doğar. Bu çatışma çocuklar büyüdükçe büyür. Konuşmadıkça, dinlemedikçe körüklenir. Her geçen gün daha çok şiddetlenir. Ve böylece toplumu birbirine bağlayan en büyük bağ; birlik ve beraberlik yıpranır hatta kopar. En sonunda ise anlatmaktan vazgeçiyoruz. Çünkü anlasa üzülecek, anlamasa bizi üzecek insanlar getiriyorlar karşımıza. Biz de bir formül buluyoruz kendimizce. Bak müzeyyen seni severim ama inan bana bazı şeyler anlatılmaz. Gerçekleri görmezden gelerek, üstünü örterek bir şeyleri ne yazık ki düzeltemeyiz. Sorunun köküne inmeli. Sorunun daimi çözümüne yönelik çalışmalıyız. Diğer türlü sadece günü kurtarmak üzere çözüm üretebiliriz. Bu söylediklerimden de ön yargılarını bilgisinin ışığında gizleyen insanları tenzih ederim. Benim ifade ettiğim kesim, düşünce tarzlarını sorgulamayanlardır. Çünkü sorgulamayan ve ön yargılı insanlar okusa da hep aynı şeyleri okumakta, küpün tek yüzünü algılamakta, üst düzeylerde eğitim de görse hep kendine yakın olanı alırken farklı olanı sorgusuz sualsiz reddetmektedir. Bu nedenledir ki şimdi çevremizde bile gördüğümüz çoğu eğitimcimiz sığ düşünceli olmaktan kurtulamamıştır. Bu iki kitabın kısa özetlerinden bahsettim sizlere. Anlaşılacağı üzere kitap incelemesinden ziyade üzerine konuşmak istediğim konuysa bu toplumsal uçurum. İnsanları bir arada tutan birçok toplumsal norm vardır. Milliyetçilikten tutun da doğa korumacılığına, adaletten tutun da eğlence anlayışlarına yani bu normlar o kadar geniş bir yelpazeye yayılmıştır ki bunların çoğunu bir araya getirmek fevkalade zor iştir. Ama bazı şeyler de vardır ki beraber yaşayabilmek için hep beraber benimsememiz elzem şeylerdendir. Bunlar ulusal kahramanlar, ulusal savaşlar, birlikte kazanılan diğer çeşitli birçok zaferdir diyebiliriz. Bu değerler çıkar sahipleri, bu toplumda kendine bir yer edinememiş kişilerce ve çoğu zaman siyasi menfaat için kullanılır. Kısa vadede ki kazanımlar için feda edilir. Bizi bir arada tutan bu gerçekler kolay olmayan ve bilakis varoluşsal kavgalar, yaşam mücadeleleri sonucunda kazanıldığı için çok değerlidir. Siyasetin yaşamla ve gelecekle bağdaşmayan yönünden daima geleceği ve yarınları düşünenlerce korunmalıdır. Sözün özü vatansever her birey bu değerleri yıpratmamaya özen göstermelidir. Yaptığımız çoğu eylem deryadaki bir damla misali küçük olsa da mücadele etmek ve taraf olmak adına çok değerlidir. Peki böyle büyük değerleri biz tekil düşüncelerle nasıl koruyabiliriz diyorsanız biraz da bu eylem üzerine konuşalım. İlk olarak ön yargılarımızı ve bizim gibi düşünmeyenlere ördüğümüz duvarları yıkarak başlayabiliriz. Günlük siyasetin yıkıcı ve geliştirici olmayan, sığ çirkinliklerine bulaşmayarak. Karşımızdaki kişiyi de yaşamak isteyen ve mutlu olmak isteyen bir birey olarak görerek. Anlayışlı olarak, empati yaparak. Ve tüm bunları yaparken susmayarak: Kötü olana, kötülüğü bilinçli bir şekilde seçenlere. İşte bu aşamada en önemli nokta: Birbirimizi dinlemek. Karşımızdaki bireyin bilinçli olarak mı yoksa bilinçsiz olarak mı davrandığını anlamaktan geçiyor. Tam olarak da bu aşamadaki bir uçurum istenilen son şeydir diye düşünüyorum. Konuşmalı, fikirlerimizi ifade etmeli. Karşımızdaki kişi fikirlerini ifade ederken sıra bize gelince söyleyeceğimiz şeyleri düşünmek yerine karşımızdaki kişiyi dinlemeliyiz. gerçekten de dediğiniz gibi başlıyor genelde romanlar, sadece bu yazarların değil, başka yazarların yazdıkları da öyle. hep bir kurulu düzenin bozulması olayı var. elinize sağlık. bir de eleştirim var, bence yazdıktan sonra kendi yazınızı bir de dışarıdan ya başkası yazmış gibi okuyun veya en azından bir tekrar okuyun. sanki bazı cümleler garip. Yorumunuz için teşekkür ederim. Eleştirilerinizi, kendimi geliştirmek adına, çok değerli gördüğümü belirtmek isterim. Şimdiye kadar eklediğim tüm yazıları istisnasız birçok kez okudum. En az iki, üç kez de dışımdan okurum. Metinde, art arda geldiği halde birbirinden bağımsız olan cümlelerin neden olduğu karmaşanın ne yazık ki ben de farkındayım. Ama yeni bir yazı stili olarak denediğim bu metindeki karmaşanın bu kadar sırıtacağını maalesef tahmin edemedim. Cümlelerdeki garipliklere gelirsek: Eleştiriniz doğrultusunda -tahminimce diyelim- bazı cümleleri en yakın zamanda tekrar gözden geçireceğim. Diğer yazılarıma da olumlu, olumsuz eleştirilerinizi beklediğimi belirterek; yorumunuz için tekrar teşekkür ederim. Öncelikle, metnin boyutunu ve derinliğini arttıran yorumunuz için teşekkür ederim. Bahsettiğiniz üzere ne yazık ki ülkemizde, yerleşmiş bir linç kültürü var. Hatta bu kültürü öyle benimsemişiz ki: Linç edilen kişiyi bir kenara bırakalım, yahu durun bir düşünelim, böyle olmaz, doğru değil diyen kişiyi de linç ediyoruz. Yakın ve uzak tarihimizde ki örnekleri ise -gelecek nesillere nasıl anlatırız bilemem- utanç kaynağı. Ben şahsen belli bir dönem şu şekilde bir çıkarım yapmaktaydım: Bilgiye ve bireye erişim arttıkça; insanlar fikirlerini daha anlaşılır ifade eder ve linç kültürü azalarak biter. Bu gelişmelere yönelik yaptığım çıkarımlarım, konuya dair iyi niyetli bir varsayımmış. Bireye erişim arttıkça, linç kültürünü besleyen ideolojilerin birbirini beslemesi sonucu, azalmasını beklediğim durum bilakis arttı. Ve bu durum sosyal linçlere, toplu linçlere, siyasi linçlere uzanarak, çeşitlenerek daha da arttı. Mükemmel bir yazı olmuş. Evet tüm kitaplarda aynı düzen var fakat bu düzen olayı olmasa başka bir şekilde ilerleme nasıl olur. Düzen bozulmadan yeni bir hikaye olay nasıl yaşanır? Günlük hayatımızda bile sürekli olarak düzenimizin bozulmasına neden olan bir şeyler oluyor. Evet kesinlikle, ifade ettikleriniz bu bahsin kilit taşı niteliğinde. Katkınız ve yorumunuz için teşekkür ederim.


Garip Hareketi ya da Birinci Yenici olarak adlandırılan şairler, Türk şiirinde oldukça kritik bir dönüşüme imza atmıştır. Onların şiir anlayışı, biçimciliğe karşı güçlü bir başkaldırı olmanın yanı sıra duygusallığı şiirden uzaklaştırmış ve söyleyişin, yani sesin güzelliğine odaklanmıştır. İkinci Yeniciler ise tam olarak Birinci Yeni şiir anlayışının duygusallığı geri plana iten yaklaşımına tepki olarak doğdu. İkinci Yeniciler her ne kadar kendilerinin öncülü olan Melih Cevdet, Orhan Veli, Oktay Rıfat üçlüsüne karşı gelişmiş olsa da onların şiire bakış açısıyla kesiştikleri ortak bir zemin vardı. Bu zemin, her iki şiir akımının da bir öncekine tepki olarak doğmasıydı. İkinci Yeni şiiri, bilindiğinin aksine bir manifesto ya da deklarasyon ile doğmamıştır. İkinci Yeni şiir topluluğun üyelerinin her biri kendine özgü şiir anlayışlarıyla belli prensiplere bağlı kalarak o döneme dek katı kalıplarla örülmüş Türk şiirine yeni bir soluk kazandırmak istemiştir. Cemal Süreya, Edip Cansever, Turgut Uyar, İlhan Berk, Ece Ayhan, Ülkü Tamer ve Sezai Karakoç, toplumcu gerçekçilikte sıkışan Türk şiirine, betimlemelerle okuyucu zihninde farklı çağrışımlar geliştirme konusunda birleşerek İkinci Yeni şiir anlayışının temellerini atmıştır. Geniş bir şair kitlesi tarafından benimsense de İkinci Yeni şiiri, birçok edebiyatçı tarafından da büyük eleştirilere maruz kalmıştır. İşte iyisiyle kötüsüyle İkinci Yeni şiir anlayışına dair her şey! İkinci Yeni akımı, her şeyden önce şiirin toplumsallıktan uzakta bir konuma sahip olması gerektiğini savunmuştur. Bu doğrultuda toplumcu gerçekçi şiir anlayışının en önemli temsilcileri olan Birinci Yenicilere karşı çıkmış ve yazdıkları şiirlerde Türkçenin alışılmış kurallarının dışına çıkarak okuyucu zihninde çağrışımlar oluşturmayı amaçlamıştır. İkinci Yeni şairlerinin birbirlerini bir araya getiren herhangi bir bildirgeleri, manifestoları ya da deklarasyonları yoktur. Daha sonra edebiyatçılar tarafından bu birbirlerine sıkı sıkıya bağlı olan genç şairlerin ortak dünyası incelenmiş ve şiir perspektifleri belli prensipler doğrultusunda ortaya konularak İkinci Yeni şiir anlayışının ilkeleri belirlenmiştir. İkinci Yeni şairlerinin en önemli ortak noktaları halk şiiri yerine özgün şiirin benimsenmesidir. Toplum ve ahlak gibi temel kavramlar yerine şiirin konusu, duygusal yoğunluğu yüksek imgelem açısından zengin içerikte olmalıdır. İkinci Yenicilere göre şairin yeteneği, ortaya imgelemle ölçülebilir bir şeydir. Bir şair ne denli imgeler yaratabiliyorsa o denli yeteneklidir. Öyle ki onların şiir anlayışında kesinlikle imgelerin sınırları zorlanmalı ve hatta şiir imgelerden taşmalıdır. İkinci Yenicileri birleştiren bir diğer ilke ise siyasetten uzak bir konum belirlemeleridir. Ayrıca anlatım zenginliği ve güçlü soyutlamalar, İkinci Yeni şairlerinin ortak olarak paylaştığı bir diğer önemli ilkedir. İkinci Yeni şiir anlayışının edebi kökleri, toplumcu gerçekçi şiir anlayışına itiraza dayanır. Toplumcu gerçekçiliğin şiirde ve edebiyatta zirve noktayı yaşadığı 1940'lı yıllar, Türk şiirinden imge ve betimleme temelli şiir anlayışını yoksun bırakmıştır. Dünyada da durum bundan farklı değildir. Buna karşın dünyanın geri kalanında şiir ve edebiyatta ortaya çıkan kıpırdanmalar Türkiye'de de karşılık bulmuştur. Dadaizm ve letrizm gibi akımlar dünyada sanat perspektifine yön verirken, Türkiye'de yüksek düzeyde ilgi gören Fransız şair ve yazarlar İkinci Yeni akımının edebi köklerini inşa etmede önemli rol oynamıştır. Varoluşçulukla bezenmiş İkinci Yeni şiiri, ilk olarak 1956 yılında kendisini Pazar Postası gazetesi ortaya çıkardı. Cemal Süreya, Edip Cansever, Turgut Uyar, Sezai Karakoç, Ece Ayhan ve İlhan Berk, şiirlerini Pazar Postası'nda yayınlamaya başladığında, Türk şiiri önemli bir dönemeçten geçmek üzereydi. İkinci Yeni tasviri ise ilk kez Muzaffer Erdost tarafından 19 Ağustos 1956'da Son Havadis gazetesinde yayınlanan bir makalede kullanıldı. Ünlü edebiyatçı Muzaffer Erdost, İkinci Yeni şiirinin isim babası olmuştur. İkinci Yeni şiiri sahip olduğu özeliklerle birçok edebiyatçı tarafından eleştirilmiş büyük bir otorite tarafındansa oldukça büyük ölçüde değer görmüştür. İkinci Yeni şiir anlayışı üzerine yapılan tartışmalarda ön plana çıkan en önemli düşünce, İkinci Yeni şairlerinin büyük oranda gerçeküstücülük akımının etkisinde kaldığına yöneliktir. Bu düşünce her ne kadar tüm edebiyatçıların uzlaşı sağladığı bir sav olmasa da İkinci Yeni şiirinin ortak özelikleri büyük oranda gerçeküstücü bir zemin üzerine oturur. İkinci Yeni şiirinin; biçimciliğe karşı çıkması, Türkçe ile olan gramer temelli savaşı ve alışılmış kalıpların dışına çıkması bu şiir akımının gerçeküstücü köklerini açık bir şekilde ortaya koyar. İkinci Yeni şiir akımının bir diğer önemli özeliği de anlamı şiirin merkezine yerleştirmemiş olmasıdır. Bu kesin bir kalıp değildir. Anlam şiirde var olabilir ya da olamaz. Bazı İkinci Yeni şairleri, anlamı neredeyse hiç önemsemezken bazı İkinci Yeni şiirlerinde ise anlam, şiirin merkezindedir. Bu durum temel olarak İkinci Yeni şiir anlayışının belli özellikler ve ilkeler altında bütünleştirilmesinin de doğru olmayacağını gösterir. İkinci Yeni şiiri, ortaya çıktığı ilk dönemde geniş bir çehre tarafından önemli ölçüde benimsenmiştir. Genç şairlerin yeni ve imgelem gücü yüksek bu şiir anlayışı, özelikle toplum tarafından büyük beğeni toplamıştır. Edebiyat dünyasında ise durum bu kadar kesin değildir. Beğeni topladığı kadar eleştiri de gören İkinci Yenicilere yapılan en dikkat çeken eleştiri, şiirlerinin anlamsızlığı üzerinedir. Aynı zamanda İkinci Yeni şiirleri için Kapalı Şiir ve Soyut Şiir gibi birçok olumsuz betimleme de kullanılmıştır. İkinci Yenicilere bir diğer önemli eleştiri de siyasi otoriteden kaçarak şiirin altında kendilerine bir sığınma limanı inşa etmiş olduklarına yöneliktir. Şiirlerinin içe kapanık ve çok fazla bireyci olduğuyla eleştirilen İkinci Yeniciler, alışılmışın dışındaki anlayışları nedeniyle de önemli düzeyde tartışma konusu olmuştur.


İklim değişikliğinin ve küresel ısınmanın hayatımızı değiştireceği fikri artık su götürmez bir gerçek. Bizler de bu değişimi birçok açıdan ele almak istedik. Bu ay ki Tek Yazı Çok Fikir kategorisindeki yazımızın konusunu iklim değişikliği seçerek bu değişimi bilimsel, günlük, edebi ve daha birçok alanda olacak şekilde inceledik. Bu şekilde, zamanla iklim değişikliği konusunda gelişecek farkındalığa bir nebze de olsa katkı sunmayı umuyoruz. Doğa sürekli değişim ve dönüşüm halinde olduğu gibi iklimler de değişmektedir. Ancak biz insanlar, dolaylı ya da doğrudan doğaya aşırı müdahale ederek iklimin değişim sürecini hızlandırıyoruz. İklimdeki bu hızlı değişim ve bozuluş geri döndürülmesi çok zor veya imkansız bir takım değişikliklere yol açıyor. Bu değişiklikler tüm canlı türlerinin yaşamını ve yaşam kalitesini tehdit ediyor. Endüstri Devrimi'nin makineleşmeyi arttırmasıyla birlikte hızla yükselen karbon emisyonları Dünyamızın ortalama sıcaklığını arttırmaya devam ediyor. Ancak karbon emisyonları tek yönlü bir konu değil. Çin 1990'da %60'ın üzerindeki aşırı sefalet oranlarını 2015 yılı itibariyle %1'in altına indirmesini dolaylı yoldan karbon emisyonlarına borçlu. Günümüzdeki hızlı makineleşme ve fabrikalaşma dünyadaki açlığı ve sefaleti azaltıyor. Bu sebeple insanların, henüz anlam veremedikleri iklim değişikliğini pek ciddiye almamaları ve bu durumu sefaletin önüne koymamaları anlaşılabilir bir şeydir. Ancak tek mesele sefalet olmayıp aynı zamanda ülkeler büyük bir siyasi yarışın içerisindeler. Bu siyasi yarış ülkeleri karbon emisyonlarını azaltmalarının önündeki en büyük engel olarak karşımıza çıkıyor. Bugün dünyadaki tüm karbon emisyonlarının yaklaşık %51'inden sadece Çin, ABD ve Avrupa Birliği sorumludur. Ancak ilginç bir şekilde, iklim değişikliğinin zararlı etkilerinden en çok etkilenenler en fakir ve iklim değişikliğine en az sebep olan ülkeler olmaktadır. Yani, iklim değişikliğini önlemeye yönelik akımların öncüllerinin aslında gelişmekte olan ülkeler olması gerekirdi. Bunun Türkiye gibi gelişmekte olan ülkelerin dış politika planlamalarında elzem bir yeri olması gerekmekteydi. İklim değişikliği yalnızca dışarıda hissettiğimiz sıcaklığı etkilemekle kalmamakta aynı zamanda doğal felaketlere yol açmakta, su kaynaklarını tüketmekte, orman sayılarını azaltmaktadır. Bunun ötesinde olayın büyük bir siyasi boyutu da bulunmaktadır. İklim değişikliğinin yaratacağı ekonomik krizler ülkelerin altyapılarını çökertebilir ve başarısız devletlerin sayısını arttırabilir. Bu durum çok büyük göç ve mülteci dalgalarına yol açarak tüm dünyada çözülmesi mümkün olmayan siyasi krizlere yol açabilir. Aynı zamanda tüm dünyadaki terörizm ve fakirlik artabilir. İklim değişikliğini engelleyebilmenin yolunu siyasi çekişmeler üzerine kurulu uluslararası sistemden beklemek yerine sosyal hareketlerde beklemek çok daha kalıcı çözümler ortaya koyabilir. Bu konudaki eğitimin arttırılması ve insanların bilinçlendirilmesi iç politikaları etkileyerek devletlerin iklim değişikliği konusunda adım atması için itici bir güç olacaktır. Aynı zamanda çok daha net ve kesin bir çözüm yolu yine bilimden geçmektedir. Fabrikalaşma ve üretimin aynı seviyede devam etmesine rağmen karbon emisyonlarının azaltılmasına yönelik bilimsel buluşlar, insan kaynaklı iklim değişikliğini engellemenin kesin yolu olarak gözükmektedir. Ancak bilimsel gelişmeleri beklemek lüksümüz de bulunmuyor, çünkü her geçen gün iklim değişikliğinin geri döndürülemez risklerine daha da yaklaşıyoruz. Bu sebeple iklim değişikliğine yönelik atılacak her önleyici adım çok büyük önem arz ediyor. Lakin bu konunun Türkiye ayağı henüz bilinçlendirme ve eğitim aşamasındadır. Bu konuya hepimizin önem vermesi yalnızca gelecek nesillerimiz için değil aynı zamanda mevcut nesillerimiz için de çok kıymetlidir. Şu ana kadar doğru düzgün kar görmemiz gerekiyordu, KAR! Adam akıllı bir kar görmemiz gerekiyordu. Geçen yılları hatırlarım. Şu anki diz boyumu geçen karların yağdığı yıllar olmuştu. Lakin gün geçtikçe, her kış yağan kar miktarı azaldı. Bu yıl Ankara'da birkaç kez yağdı. Bir tanesi sadece yüzeysel oldu. Bir tanesi de kar topu oynanacak kadar vardı ama birkaç gün dayanabildi. Diğer kar yağışlarının üstüne bile konuşmaya gerek yok. Yağışların bu kadar azalması her mevsime etki ediyor. Çünkü normalde kışın yağan kar yükseklerde birikiyor ve havalar ısınmaya başlayıp tam da ekinlerin büyümeye başlayacağı sırada kar erimeye başlayıp bu ekinleri suluyor, büyütüyor. Lakin yükseklerde kar olmazsa? İşte o zaman su sıkıntısı başlıyor. Bu sıkıntıyı önlemek için hem de ekin alanlarında su israfının önüne geçmek için damla sulama büyük önem taşıyor. Küresel ısınmayı dünyanın ortalama sıcaklığının artması olarak özetleyebiliriz. Lakin bu iklim değişikliği aşırı hava olaylarına ve mevsim zamanlarının değişmesine sebep oluyor. Örneğin kar bekliyoruz, sel oluyor. Yağmur bekliyoruz, fırtına oluyor. Kış mevsimleri hem zamanında olmuyor hem de soğuk yerine aşırı soğuk olabiliyor. Mevsimler vaktinde gelmediği için de meyve ve sebze ürünleri etkileniyor. Ha aşırı hava olayları demiştim ya, yağmur yerine dolu yağdığında da ekinler, meyveler sebzeler zarar görüyor. Bizim tarlayı dolu vurdu tabiri işte buradan geliyor. İklim değişikliği, sandığımızdan daha çok şeyi değiştirecek. Dünyamız her geçen gün daha çok ısınıyor. Çevre-doğa bilimciler, yenilenebilir enerjiyi savunan toplum örgütleri ve daha birçokları her geçen gün seslerini yükseltiyorlar. İnsanlar seslerini yükseltiyor çünkü her geçen gün kaçınılmaz olana doğru ilerliyoruz. Kaçınılmaz olan diyorum çünkü bu küresel tehdide karşı aldığımız önlemler bu tehdidi azaltmak bir yana stabil hale getirmekten bile aciz. İklim değişikliği hiç kuşku yok ki hayatımızdaki çoğu şeyi değiştirecek. Alışkanlıklarımızı değiştirecek. Bir bardak suya, taze bir elmaya, her yerde görebileceğimiz yapay bir göle kadar birçok şeye bakış açımızı değiştirecek. Tıpkı bundan bir asır öncesiyle kıyasladığımızda dünyaya olan bakış açımızın neredeyse tamamen değişmesi gibi. İklim değişikliği ile ilgili çok fazla olumsuz öngörü var. Çoğu da haksız sayılmaz. Ancak bu sefer size olumlu gördüğüm şeylerden bahsetmek istiyorum. Şimdi gelin sizlerle bir yolculuğa çıkalım. Bugünden iki asır öncesine gidip yoldan bir adam çevirin ve ona, bugün bizim için bayağı olan teknolojik aletlerin birinden bahsedin. Sonra oradan ayrılın, biraz daha ilerleyin ve bir uzvu eksik olan birini görünce ona son teknoloji protezlerden bahsedin. Beyninden yolladığı bir sinyalle yapay uzvunu hareket ettirebileceğini söyleyin. İnanın bana ikisi de dalga geçtiğinizi düşünecektir. Temiz bir dayak yemeniz içten bile değil. Bunları neden mi söylüyorum? Dünyanın ısınması ile birlikte sadece şehrimizdeki barajların doluluk oranı düşmüyor. Küresel ısınma, bir bardak sudan ve barajların doluluk oranından daha önemli bir konu. Buzulların erimesinden tutun da daha birçok şey oluyor. Daha geçen gün -buzullardaki gözle görülür erimeyle birlikte- hiç güneş yüzü görmemiş yeni canlıların keşfedildiğini öğrendim. Emin olun bu haberlerin devamı gelecek. İnsanoğlu gelişimi boyunca hep diğer canlıları örnek aldı. İlk icatlarımızın kaynağı hep gözlemlediğimiz hayvanlar oldu. Karanlığın altından çıkan hayvanların da bize çok şey katacağını düşünüyorum. Gerek güneşsiz hayatta kalmaları gerek onların karanlık düzenleri bize, teknolojinin gelişimi için birçok kapıyı açacaktır. İnsanoğlu, son yüzyılda girmiş olduğumuz uzay çağına neden ihtiyaç duydu? Önce Ay'a, bugünlerde de -fotoğraflarıyla gündemimize oturan- milyarlarca dolara mal olan Mars'a yolculuğumuzun esasındaki amaç neydi? Tabii ki de yeni bir dünya bulabilmek! Dünya'nın -belki de sanayi devriminden beri- ne derece yaşanılabilirlikten uzaklaştığını, her yıl gördüğümüz kutuplardaki buzulların eriyişinden, süresi kısalmış ve nasıl bir şey olduğu unutulmuş kış mevsiminden anlayamıyor muyuz? Belki de bundan on yıl sonra kış diye bir mevsim tropikal iklimlerde yaşanmayacak bile! Zannediyorum ki gelecek nesillerimize bırakmak istemediğimiz böylesi bir dünya olmadığı için işte tam yüz yıldır farklı gezegenlere, orada yaşama umuduyla gitmeye çalışıyoruz ancak başaramıyoruz. Belki de Dünya'ya bir yaşama umudu getirmeliyiz.


Popüler kültürün bir parçası. Tarihteki bir paranormal olay. Aksinin ispat edildiği söyleniyor. Ama bir takım insanda olabilitesine inanıyor. Anlayacağınız çok çelişkili bir deney. Bilimsel deney, Amerika'da geçiyor. Philadelphia açıklarında. Zaten ismini de buradan alıyor. Deneyin yapılmasındaki amaç ise savaş gemilerinin bir süreliğine görünmez olması, istediği zaman görünür olması ve denizdeki radarlara yakalanmaması. Bu deneyde Einstein'ın imzası olduğu söyleniliyor, ama bu iddia da belirsizlikler içinde. Olayın baş kahramanı yani gemisi, USS.ELDRIGE. Baş kahramanı diyorum çünkü bütün bu yalanlamalar da bu gemi üzerinden konuşuluyor. Olayın paranormal bir şekilde gerçekleştiğini ise o sırada geminin yakınlarında farklı bir gemide bulunan Carl Allen anlatıyor. Edison'unda sonradan katıldığı deneyin şöyle olduğundan bahsediliyor. İlk öncelikle gemi mürettebatsız bir şekilde suya indiriliyor ve gemiye dört bir yanından verilen akımlar ile gemi bir anlığına gözden kayboluyor. Daha doğrusu yüksek akımın oluşturduğu sisler içinde olduğundan gözükmüyor. Daha sonra Philadelphia açıklarında akım kesildiğinde tekrar var oluyor. Fakat deney mürettebatsız gerçekleştiğinden yüksek akımın onlara ne yapacağı konusunda tartışmalar çıkıyor. Bu yüzden ikinci deneme ise sadece gönüllü bir takım denizcinin gemiye alınmasıyla yapılıyor. İkinci tekrarda ise, yine aynı şekilde tümüyle akım verildiğinde bir anlığına gemi sisler içinde kayboluyor. Mürettebatlar da gözükmüyor. Daha sonra akım kesilip, gemi geldiğinde ise mürettebattaki insanların kiminin ellerinin demirlere yapışmış halde bulunuyor. Kimileri ise aklını yitirmiş olarak dönüyor. Bu yüzden o an o gemide neler yaşandığı bilinemiyor. Ama o dönem bu olay oldukça popüler olmuş. Özellikle Fizikçiler arasında...Sonradan, bu olay hiçbir bilimsel veriye dayanmadığından, bu deneyden fizikçiler bahsedemez olmuş. Üniversitelerde bahsi geçilmesi yasaklanmış. Ve bir daha tekrarlanması da. Bu deney için teorilerin en büyüğü metafizikçiler tarafından atılmakta. Elektrik akımıyla, geminin farklı bir boyuta gittiği ve bu yüzden de oradaki insanların beyinlerinin bu enerjiyi kaldıramaması ile açıklanıyor. Aynı şekilde ellerin veya başka uzuvların demirlere yapışması ise yine yüksek enerjiden bir mıknatıs gibi davranmasında oluşuyor, yani öyle deniliyor. Tabi ki bunlar teori niteliğinde ve kanıtlanması çok güç. Ben literatürü araştırarak iki görüşü de yansıtmak istedim.Zaten sonunda okuyucuya bıraktım inanıp inanmamayı.Okuyucuya bilim sınırlarında tam olarak kanıtlanmamış bir olayı gercek gibi anlatmak doğru olmazdı.Bilimsel olsaydı üniversitelerin fizik departmanlarında bu yontem okutulurdu.


Size disleksi adında bir hastalıktan bahsetmek istiyorum. Belki de çoğunuzun bildiği üzere disleksinin harflerin yerlerini karıştırma, b harfini d gibi görme, 5 rakımını düşünüp 9 yazma gibi pek çok belirtisi vardır. Disleksi hastaları özellikle koordinasyon gerektiren konularda çok büyük zorluk çekerler. Ancak bununla beraber uygun ortam sağlandığında pek çok işi başardıkları söylenebilir. Örneğin dünyaca ünlü polisiye yazarı Agatha Christie, herkesin adını duyduğu ve hala çok fazla okunan ve okunan kitaplar yazmış olsa da, okuma ve heceleme konusunda her zaman zorlanmıştır. Onun için imkansız gibi bu hayat hikayesinde azim ve başarı ile çoğu kişinin yapamayacağı işler başarmıştır. Ve dünyaya imkansız diye bir şeyin olmadığını kanıtlamıştır. Sadece o değil neredeyse tüm ders kitaplarında adı geçen ve hepimizin tanıdığı kişiler de o imkansızlık okyanusunda boğulmadan yol almışlardır. Albert Einstein, Mozart, Leonardo da Vinci, Tom Cruise, Muhammed Ali bunlardan sadece bir kaçıdır. Kısacası hepimizin yaşantısında zor şeyler olmuştur. İmkansız diye adlandırdığımız, yapmakta zorluk çektiğimiz şeyler. Ama eğer gerçekten istersek ve sadece kendimize güvenirsek, imkansız denilen her şeyi başarabiliriz.


Teknolojinin gelişmesi ile dünya artık gerçekten çok küçük. İnsanların ikinci dil olarak İngilizce gibi bir dünya dilini öğrenmesi adeta çağımızın zorunluğu. İngilizce öğrenmek deyince hepimizin aklına klasik Cambridge grammer kitapları, sarı L sözlükler, sürekli hamile kalan deri çizmeli İngilizce öğretmenleri veya her caddeye açılan 3 kur alana 4 kur ücretsiz veren İngilizce kursları geliyor. Ben bugün bu yazımda yabancı dil öğrenmeye yardımcı olan mobil uygulamalardan bahsedeceğim ve sizinle bu konudaki tecrübelerimi paylaşacağım. Öncelikle belirtmek istiyorum ki ben bu uygulamaları ders aralarında, otobüste veya yatağa yattığımda, uyuyana kadar geçen ölü zamanlarda kullanıyorum. Hem boş zamanlarımı değerlendiriyorum hem de İngilizce öğreniyorum. İlk uygulamamız belki de bir çoğumuzun duyduğu bildiği: Duolingo. Adeta sizi döve döve kelime öğreten bir uygulama. Gerçekten benim gibi kelime öğrenmekte zorlanıyorsanız Memrise sizin için biçilmiş kaftan. Farklı öğretme metodları kullanarak size kelimeleri öğretiyor ve cümle içinde kullanmanızı sağlıyor. Çok güzel bir algoritması var. Duolingo ile beraber kullanıldığında çok verimli oluyor. Ücretsiz modu çok kısıtlı, bundan dolayı premium modunu almak lazım. Ama öyle aham şaham bir ücreti yok. Sürekli indirim teklifleri sunuyor. Benim önerim gelen ilk teklifi ucuzmuş deyip kabul etmeyin; mesela ben yıllık 28 tl'ye üye oldum. Busuu'da Duolingo gibi bir çok dil seçeneği var. Hem gramer hem kelime öğrenmek için güzel bir uygulama. Eğer ki telefonuma tek bir uygulama indireceğim ne önerirsiniz derseniz Busuu'yu öneririm. Kelime öğrenmesi Memrise kadar iyi değil ama ben yurtdışına çıkacağım, temel ingilizce öğrenmem gerek diyorsan tam senlik. Tek kötü yanı premium modunu kullanmak gerekiyor onun da 30 tl/ay gibi bir ücreti var. İngiliz devlet kanalı BBC'nin İngilizce öğretmek için çıkarttığı bir uygulama. Ortalama 2-10 dakikalık gramer, vocabulary, haber, iş İngilizcesi gibi kategorilerde onlarca eğitim videosu var. Gerçekten hem ücretsiz olması hem de İngiliz aksanını öğretmesinden dolayı çok güzel. Temel prensipleri konuşarak İngilizce öğretmek. Ana dili İngilizce olan eğitmenler ile görüntülü konuşarak seviyenize göre eğitim görüyorsunuz. Şimdi diyebilirsiniz ki benim İngilizcem iyi değil nasıl konuşacağım veya nasıl öğreneceğim? Bu konuda kafanız karışmasın, karşınızdaki kişiler eğitimci, sizden tek istedikleri temel İngilizce kelimeleri ve selamlamaları bilmeniz. Ücretleri ise sizin haftada kaç gün kaç dakika eğitim göreceğinize göre değişiyor. Mesela haftada 3 gün, günde 30 dakikalık eğitim ücreti aylık 539 tl. Türk girişimciler tarafından piyasaya sürülen ve yurt dışında çok popüler olan bir mobil uygulama Voscreen. Uygulama tamamen ücretsiz. Voscreen seçtiğiniz seviyede 10-20 saniyelik video parçaları gönderiyor ve sizden ne söylediğini veya Türkçe çevirisini istiyor. Hem İngilizce kulak aşinalığı sağlıyor hem de onlarca güzel film ve diziden parçalar izliyorsunuz. Gerçekten bu şekilde çalışması çok zevkli. Ayrıntılı yazdığım bu uygulamalar dışında Quizlet, Hello7, Drops gibi popüler uygulamalar da var. Ben Memrise ve Duolingo'yu beraber kullanıyorum. Arada da BBC Learning English'den birkaç video izliyorum. Açıkcası seviyem biraz daha yükselince Cambly'i kullanmayı düşünüyorum. Siz de bu uygulama çok güzel dediğiniz uygulamaları yorumda bahsederseniz onları da inceleyip yazıya eklerim. Bu yazıyı zaman içinde ilerleme seviyeme göre yeni önerilerimle güncelleyeceğim. Bu uygulamalar çok harika. Çocuklarım Duolingoyu biraz kullandılar. Çok teşekkürler. Merhaba, english central uygulamasını araştırmanızı öneririm. eğitim amaçlı video içerikleri, online konuşma dersleri ve uygun abonelik fiyatı ile öne çıkıyor. Drops uygulaması hepsinden daha iyi.oradan çalışınca hiç unutmuyorum. Memrise ve Duolingo'yu bir ara kullanmıştım ama nedense bir süre sonra sıktılar. Bir şeyleri tek başına yapmak zor. Şu an nedense Duolingo tekrar gündeme geldi. English Central uygulamasını da araştırıp yazınıza eklemenizi tavsiye ederim. Elinize sağlık. Cambly uzun zamandır kullanıyorum. İngilizce pratik için en iyi mobil uygulama olabilir.


Bazı sorular vardır soranın da cevabını bilmediği. Geçmişten gelen pişmanlıkların, keşkelerin ah-u vahında gelecekten beklentilerle, ümitlerle süregelip giden bir yol; Hayat Yolu. Kimi zaman nedensizdir davranışlarımız. O yüzden cevabını bulamayız. Bir arayıştır aslında yanıtımız. İçimizde sakladığımız yüzleşemediğimiz yanımızın kontrolü ele alıp emirlerine itaat etmemizdir nedene el cevap olan. Bir ihtiyaçtır, belki bir yoksunluk, bir yoksulluktur belki de zenginleştirmeye çalışılan. En çok ihtiyacını hissettiğimiz şeyin o an yanımızda olmayışından dolayıdır akan gözyaşımız. Nice hayallerin zirvesine ulaşamamış olduğumuzdan dolayıdır hüznümüz. Bir beklenti içine gireriz neyi beklediğimizi bilmeden. Bir yola koyuluruz adresi öğrenmeden. Her insan güzel, sevdiği anların bitmemesini ister. Bir ömür mutlu olmayı diler. Huzur içinde stresten uzak, rahat ve daha uzun yaşamanın yollarını arar. (buna bir Amerikalı iş adamının 6 kalp, 3 böbrek, 2 ciğer nakli yaptırması ve 200 yaşına kadar yaşama isteği delildir.) İşte tam bu sırada, 'evet sonsuz bir hayatı-saadet vardır ve bunu kazanmanın koşulları sana pek hafiftir' dense elbette ki her insan bu bedeli ödemeyi tercih edecek ve bu hayatı-saadeti kazanmanın her koşulunu eksiksiz yerine getirmeye çalışacaktır. İşte bu hayatı saadet yeri Ahirettir. Dünya yolundan geçip ölümle sonlanıp yolun sonunda asıl yaşam yeri olan ahirete intikal eder. Ahireti kazanmanın koşulları İslam'ın emrettiklerini yerine getirmek yasaklarından da uzak durmaktır. Hakikatte her insan için yaşamı düzenleyen bu kurallar bütünü gayet hafiftir. 24 saatlik bir gününün 1 saatini namaza ayıran ademoğlu ahireti kazanma yolunda çok çok önemli bir yolu kat eder ve İnşallah Allah'ın rahmetiyle cenneti bakiyi kazanabilir. Okuyup, anlayıp, yaşayıp ebedi saadeti kazanma duasıyla İnşallah.


Çağımızın vebası olan, aslında insanlığı direkt öldürmekten ziyade süründüren bir hastalık şeker hastalığı ya da tıp dilinde diyabetes mellitus. Pankreastaki Langerhans adacıkların tanımlanmasından bu yana 149, diyabette bu adacıklarının rolünün anlaşılmasından bu yana 117, insülinin izole edilmesinden bu yana 97 sene geçmesine karşın diyabet geçmişte olduğu gibi bugün de tam bir baş belası ve tüm dünyayı ilgilendiren bir halk sağlığı sorunudur. Bu gelişmeler tabii ki diyabet tedavisinde devrim niteliğindedir. Bunların yanında 1932'de La Barre'nin İnkretin tanımlaması diyabet tedavisi açısından elimizi çok daha güçlendiren önemli bir silah durumunda. Pankreas karnımızda midemizin arkasında yer alan ve bizim için vazgeçilmez fonksiyonlara sahip bir organdır. İnsülin üretimi önemli işlevlerinden sadece biridir. İnsülin, pankreasın ancak %1'ini oluşturan ve Langerhans Adacıkları denen hücre gruplarındaki Beta hücrelerinden üretilip salgılanır. Latincede İnsula adacık anlamındadır, insülin adı da buradan gelir. Beslenmemizi takiben kanımızda karbonhidrat, protein, yağ miktarları artar. Glikoz vücudumuzun temel yakıtıdır. Özellikle karbonhidratların artışı olmak üzere, yağların ve proteinlerin artışı ile insülin salgısı artar. İnsülin hücrelerimizdeki glukoz kapılarını açarak içeri girmesini sağlar. Doğal olarak kanımızdaki glikoz miktarlarını azaltır. Bu etkisiyle glikozun zararlı etkilerinden de bizi korumuş olur. Diyabet hastalığı ise insülinin azlığı ya da yokluğu sonucunda kronik hiperglisemi ile seyreden metabolik bir hastalıktır. Temel olarak 2 tipi olmasına rağmen birçok tipi vardır. Tip 1 diyabet daha genç yaşlarda ortaya çıkan, bağışıklık sistemi hücrelerimizin insülin üreten beta hücrelerini ortadan kaldırmasıyla oluşur. Yani tip1 diyabet hastalığı insülinin yokluğunu ifade eder. Tip 2 diyabet ise daha geç yaşlarda kendini gösteren insülin direnci sonucu oluşan bir durumdur. Kişi de insülin vardır ancak hücrelerdeki glikoz kapılarını açamazlar. Bu nedenle erken zamanlarda beta hücreleri daha çok insülin üretmeye çalışır ancak bunun sonucu hasarlanır ve zamanla sayıları azalır. Yani Tip2 diyabette, tip1'den farklı olarak az miktarda olsa da insülin bulunur. Ayrıca şeker hastalığı içinde en sık görüleni yaklaşık %90 oranıyla tip2 diyabettir. İnkretin terimi ilk defa 1932'de Le Barre tarafından yemekten sonra insülin sekresyonunu düzenleyen, bağırsaktan salgılanan hormon için kullanılmıştır. 1964'te bu etki klinik olarak kanıtlanmıştır. Ve ardından 1971'de GIP ve 1985'te de GLP-1 tarif edilmiştir. Bu ikisi temel inkretinlerdir. Yapılan çalışmalarda oral yoldan verilen glikoz ile damar yolundan verilen glikoza, insülinin verdiği yanıt farklıydı. İnsülin artışı oral yolla verilen glikozda daha fazlaydı. İşte bu aradaki fark İnkretin Etkisi olarak tanımlanmıştır. Bu etkiyi oluşturan sindirim sistemindeki enteroendokrin hücrelerden üretilen inkretinlerdir. GLP-1 ince bağırsağın ileum kısmı ile kalın bağırsaktaki L hücrelerinden, GIP ise ince bağırsağın ilk kısmındaki K hücrelerinden üretilir. Bu iki hormon dipeptidil peptidaz-4(DPP-4) enzimi ile üretimlerinden çok kısa bir süre sonra yıkılırlar. İnkretinlerden, GLP-1'in insülin salgılatıcı potensi daha fazladır. Ve inkretinlerin önemli bir diğer özelliği glikoza bağımlı çalışmasıdır. Oral besin alımına insülin yanıtının yaklaşık %65'i inkretin hormonlar sayesinde olur. Bu bilgiden sonra lafı uzatmaya gerek yok aslında ama hadi inkretinler hakkında daha derin şeylere girelim. İnkretinler insülin üreten beta hücrelerini koruyucu etkilere de sahiptir. Hem hücre ölümünü azaltırken hem de beta hücrelerinin çoğalmasını sağlar. İnsülin üretimini artırmasının yanı sıra yine pankreasta üretilen glukagon hormonu üretimini azaltır. Glukagon karaciğerimizde glikoz üretimini artırıp bunun kana verilmesini sağlar. Dolayısıyla inkretinler bu yolla da kan şekeri değerimizi kontrol altında tutar. GLP-1 ve GIP pankreas dışı organlara da etkir. Yemeğin ardından midenin ince bağırsağa boşatılmasını geciktirir. Bu sayede doygunluk hissi oluşturur, ayrıca kan şekeri değerlerinin daha ılımlı artmasını sağlar. Beyin üzerinde ise yine doygunluk oluşturma ve gıda alımını azaltma gibi etkileri vardır. Bu sayede kilo vermede önemli yere sahiptir. Bunların yanında kalbi koruyucudur ve yüksek tansiyonda azalmayı sağlar. Araştırmalarda tip2 diyabetli hastalarda inkretin etkisinin azaldığı gözlemlenmiştir. Ve yukarıda da bahsettiğimiz gibi cazip niteliklere sahip olmaları tip2 diyabet tedavisine yeni bir yaklaşım getirmiştir. 2005'ten bu yana iki tip tedavi Amerikan İlaç Dairesi tarafından onaylandı. Bunlardan biri GLP-1 agonistleridir ki bunlar GLP-1'i taklit ederek etki gösterir. Diğeri ise inkretinleri yıkan enzim olan DPP-4'ü engelleyen ilaçlardır. İki ilaç türü farklı özelliklere sahiptir. Örneğin GLP-1 türevi ilaçlar deri altından enjeksiyon ile DPP-4 inhibitörleri ise oral yolla alınır. DPP-4 inhibitörleri ilaçlar hastalar tarafından daha iyi tolere edilebilirken, GLP-1 türevlerine tolerabilite bunu nazaran daha azdır. GLP-1 türevleri kilo kaybını sağlarken, DPP-4 inhibitörleri anlamlı kilo kaybı sağlamaz. Kilo kaybı GLP-1 türevi ilaçları tip2 diyabet tedavisinde daha çekici kılar. GLP-1 türevleri tedavisinin başında bulantı sık görülebilirken zamanla bu yan etki ortadan kaybolur. Diyabet tedavisinde kullanılan diğer ilaçların hipoglisemi riski varken inkretinler glikoza bağımlı çalıştıkları için hipoglisemi riski oluşturmazlar. Hiperglisemi kısa vadede pek bir sorun yaratmazken hipoglisemi kısa vadede ölümle sonuçlanabilecek ciddi bir durumdur. Özellikle diyabet tedavisinin en sık görülen yan etkisinin hipoglisemi olduğu düşünülürse, inkretinleri taklit eden ilaçların hipoglisemi oluşturmaması tip2 diyabet tedavisi açısından bir çığırdır. Ve inkretinler daha da önemlisi bize şunu gösteriyor ki; Eğer vücudumuzu biz bozmazsak kendisi mükemmel bir düzen içinde varlığını devam ettirecektir.


Diyelim ki iki insan var ve bunlar birbirlerini seviyorlar. Lakin birinin hatası sonucu araları bozuluyor. Bu hata yüzünden aralarındaki güven duygusu bozuluyor. E noldu peki? Haklı olan güvenemeden hatalıyı nasıl affedebilir ki? Hiçbir zaman güvenemeyecek. Tabi insan ilişkileri bu kadar basit değil. Konuşulur anlaşılır. Hata telafi edilir. Belki uzun da sürse güven duygusu tazelenir ve tekrar birbirlerini severler. Mutlu mesut yaşamaya devam ederler. Fakat gelin biz kötü olanı düşünelim. Çünkü iyi durum olursa zaten sıkıntı yok. Seviniriz. Ama ya kötü durum olursa? Ya hatalı olan hiçbir çaba sarf etmeyip güven duygusunu tazelemezse? İşte burada un serilmiş ip kopacak. Burada Nasreddin Hoca'nın hikayesine bir atıf yaptım çünkü olaya geniş açıdan bakmalıyız. Her yönden bakmalıyız. Gerekirse bu yazının bitiminde benim göremediğim durumları anlatırsınız sayın okurlar. Güven duygusu tazelenmedi. Artık haklı olanın içinde bir yumru var. Öyle bir yumru ki bir haklının isyanı bu. Ne yapsa, ne etse diye düşünen. Yaptığı her şey o yumruyu kaldırmak için olacak. Ama basit değil maalesef. Çünkü asıl bir şeyler yapması gereken hatalı olan kişidir. Devlet, TDK tanımına göre kısaca bir tüzel varlık. Asıl tanım uzun, isterseniz açıp bakabilirsiniz. Ama asıl konumuz şu: Ya güven duygusunu bozan devlet olursa? Devlet, birey olmadan olmaz. Tanımında zaten millet ya da milletlerin oluşturduğu diye geçiyor. Birey ne yapmalı mı? Devleti affetmeli mi? Hımm, düşün düşün düşün. Karşıdaki insan olsa neyse. Tek kişi. Affedersin, zamanla geçer gider. Ama güven duygusunu bozan devlet tek kişi değil. Böyle bir durumda birey devleti affetse devletin umrunda olmayacak. Peki birey ne yapmalı? Güven duygusu bozulanlar birbirinden uzaklaşıyor dedik. Ve size sonucu söyleyeyim: Birey devlete küsecek ve devletten uzaklaşacak. Durum bu. Ünlü bir sözümüz vardır, Vatan, Millet, Sakarya diye. Bu üç kelimenin içinde devlet yok. Yazınızın ana fikri çok güzel. ancak dolaylı bir anlatım kullanmışsın. bu gözümü ve zihnimi yordu. daha doğrudan ve daha açıklayıcı bir şekilde yazarsan daha başarılı bir aktarım olabilirdi. yazının sonunu çok güzel bir deyişle bağladığın için ana fikri başarıyla aktarabilmişsin. ancak eğer o deyişi belirtmeseydin ana fikir havada kalabilirdi. başarılarının devamını dilerim.


Hayal kurabilmek insanoğlunun en büyük güçlerinden biridir. İlk insandan bu yana insanoğlu bu gücü hep kullanmıştır. Kimi zaman bu güç, Mustafa Kemal gibi ulu bir liderin elinde, yok oldu denilen bir milletin yeniden var olmasını ya da nakkaş Ferhat gibi bir aşığın elinde, Şirin'ine kavuşabilmesi için dağları delmesini sağlamıştır. Bu güç her zaman iyilerin eline geçmedi tabii ki de. Masallar aleminde yaşamıyoruz, burası çoğunlukla kötülerin kazandığı alem-i beşer. Kötülerin elinde bu güç dağları delen Ferhat'ın Şirin'e anca mezarda kavuşabilmesine ya da Yunanlıları Akdeniz'in sıcak sularına gömen Mustafa Kemal'in Yunan torunu diye aşağılıkça nitelendirilmesine neden oluyor. Hayaller sadece bireysel sınırlar içerisinde yer edinmez. Kişisel hayallerimiz dışında toplumsal ortak hayallerimiz de vardır. Farklı mekanlarda farklı yüzyıllarda olsa bile bu ortak hayaller her zaman kurulmuş ve dünya dönmekten vazgeçene kadarda kurulmaya devam edecektir. Mesela savaşsız bir dünyada yaşayabilmek, kadın ve erkek eşitliğinin olduğu bir toplumda yaşayabilmek ya da en basitinden zengin olabilmek popüler toplumsal hayallerden bir kaçıdır. İnsanlık var oldukça bu hayaller hep kurulmuş ve bu hayallerini gerçekleştirmek için insanlar mücadele etmiştir. Ama günümüzde hayal kuran ve bu hayalleri için yaşayan insan sayısı ciddi derecede azalmıştır. Bunun nedenini bir kalıba sığdırabilmek imkansız. Ama bence en önemli nedenlerden biride teknolojiyle beraber artan imkanlar sayesinde ihtiyaçlarımıza kolay erişebilmemiz ya da başka bir ifadeyle, genellikle yaşlıların çoğu genci nitelendirdiği gibi tembellik. Ben de bu tembellerden biriyim. Son 4-5 aydır gelecekle ilgili hiçbir hayali ya da beklentisi olmayan bir bireyim. Bunun fazlasıyla farkındaydım ama bu durumun normal olmadığını fark etmemi babam sağladı. Kendisi hayal kuran ve bu hayalleri için yaşayan günümüzdeki ender insanlardan birkaçı. Babam yaklaşık 24 yıl boyunca trafik polisi olarak görev yaptı. Günümüzde çalışan çoğu insan gibi kendisinin de çalıştığı süre boyunca ki en büyük hayallerinden biri sanırsam emekli olabilmekti. 1 ay önce bu hayalini gerçekleştirdi. Şimdiki hayali ise çobanlık. Alacağı inek ile doğu Karadeniz'in dağlarında dolanmak. Şu anki sağlık durumu bunu gerçekleştirebilecek düzeyde değil. Sağlık durumunun elverişsizliğine rağmen yine de bu hayalden vazgeçmiş değil. Kendisi okumayacaksan gel çobanlık yap, ben sana inek alırım diye arada beni tehdit eder. Kendisi de başımda durup bana göz kulak olacakmış. Babamın çobanlık hayalindeki asıl amacı gençliğindeki o güzel günleri, 25 yıldır gönlünü ve hayatını paylaştığı kadını tanıdığı o anı tekrar geri yaşayabilmek. Aklına geldikçe anneme onu ilk gördüğü anı anlatmaktan asla usanmaz. Annemin babamın bu olayı defalarca anlatmasına rağmen o anı hatırlamıyorum diye ısrar etmesi de ayrı bir durum. Babamların sarı kız diye bir ineği varmış eskiden. Babamla amcam çocukluk yıllarında sarı kıza çobanlık yaparmış. Amcam genelde sarı kızı babama bırakır köyün diğer çocuklarıyla başka insanların bostanına girer hıyar hırsızlığı yapar ya da kendi çapında bunun gibi küçük yaramazlıklar yaparmış. Babamsa sarı kıza göz kulak olurken bir ağacın altında ya da ırmağın kenarına oturur kitap okurmuş. Yine sarı kızın otladığı, amcamın yaramazlıklar peşinde koştuğu, babamın da bir kenarda oturup kitap okuduğu o günlerden bir gün annemle teyzem çıkagelmiş babamın karşısına. Annem ile teyzem, bizim köye gelin gelmiş amcasının kızına yardıma gidiyorlarmış ama evin yerini tam olarak bilmiyorlar. Teyzem babamı görünce ona evin yerini soruyor. Babam evin yerini anlatıyor ama gözlerini bir kez olsun annemin üstünden alamıyor. Artık nazdan mıdır, utangaçlıktan mıdır orasını bilemem ama annem hiç oralı olmuyor. Babamın zihninde o andan itibaren bu zamana kadar tam 26 yıl boyunca sürecek, bildiğim en güzel hayalin kurulduğundan eminim. Bu hayalin diğer bir baş karakteri annem ise ilk başta genç olduğundan dolayı evlenmek istemez ama kız tarafı da babam gibi damat bulmuş onu kaçırmak istemez. Annem dedemin zoruyla istemeye istemeye de olsa nişanlanır ama nişanlandıktan sonra o da bu güzel hayale ortak olur. Kısacası annemin nazı da nişanlanana kadar sürmüş. Her zaman uğruna yaşadığımız hayalleri gerçekleştiremeyebiliriz. Biz hayallerimiz için yaşasak da onu gerçekleştirmek için çabalasak da duvara tosladığımız, tökezlediğimiz zamanlar ya da yolumuza taş koyanlar olabilir. Çoğu engel bizi hayalimizden vazgeçiremez ama bazen öyle şeyler yaşanır ki insan hayaline de kendisine de lanetler eder. Kendisine verilmiş en büyük hazinelerden biri olan bu yaşamı bir hayal uğruna hiç ettiğini düşünür ve zihni geriye kalan yaşamında keşkelere hapsolur. Çevremizde böyle insanlara hepimiz rast gelmiş ya da onların hayat hikayelerini duymuşuzdur. Hayalini gerçekleştirememiş, o hayal uğruna yaşayıp en sonunda bir taşın üstünde gözyaşı dökerek o hayalinden vazgeçen bir insan da ben tanırım. Kendisi dedem olur. Dedem, Berbat Hasan olarak tanınır dost meclisinde. Böyle hitap edilmesindeki en büyük neden sanırsam sıkıntılarla, şansızlıklarla dolu bir hayat yaşamasıdır. Kendisi çocuk yaşında trajik bir nedenden dolayı annesini kaybeder. Sıkıntılarla dolu hayat yarışında engelli ablası, bebek yaşta kardeşi ve baskıcı babası ile kalır. Maddi olarak rahat olsalar da dedemin küçük yaşta karşılaştığı zor yaşam şartları ve baskıcı bir baba onu çok daraltır. Tek istediği şey rahat, huzurlu bir hayat yaşamaktır. Bir sabah ablası dedeme tavuklara yem alması için para verir ve onu çarşıya yollar. Dedem bu anı bu zor yaşamdan kurtulmak için bir fırsat olarak görür. Ablası evde aç tavuklara yem beklerken kendisi otobüsle İstanbul'a doğru yol alır. Yaklaşık 13 sene sonra askerliğini yapmış bir vaziyette gerisin geriye köye döner. Köye geri döndüğünde gittiğinden farklı olarak elinde altın kaplama bir saat ile boynunda altın bir zincir vardır. Eş dost tarafından bu hali onun zengin bir şekilde geri döndüğüne yorulur ama belli bir zaman sonra anlaşılır ki gelişinin gidişinden çokta farkı yoktur. Zaten o 13 sene içerisinde neler yaşadığından da çok bahsetmez kimseye. Dayısının kızıyla evlendirilir, bakır işletmelerinde şoför olarak işe başlar. Aklında rahat bir hayat sürme fikri hala daha vardır dedemin. Bu sefer parayı kolay yoldan kazanmaya çalışır, kumara başlar. Bu sırada babasının baskıcı tutumu nedeniyle babasıyla arası bozulmuş, babasının evinde eşi ve çocuklarıyla beraber tek göz odada yaşamaktadır. Hatta daha sonraları kendi birikimiyle babasına nispet yaparmışçasına babasının evinin yanına yeni bir ev yaptırır. Bir gün Murgul-Hopa arasında yük taşırken yolda arızalanmış tomruk yüklü bir kamyon ile karşılaşır dedem. Yardım etmek amacıyla durur ve kamyonun yanına yanaşır. Daha sonra kamyona yüklü tomrukların hareket ettiğini görünce kendisini tomruklardan korumak için yolun kenarındaki dereye atar. Şansızlık o ki atladığı yer sığ ve kayalıktır. Kayaya çarptıktan sonra ayağının kırıldığını fark eder ve hareket edemez. Kafasını kaldırdığında ise üzerine doğru iki tomruğun yuvarlandığını görür ve ayakları kırık olduğundan dolayı tomruklardan kaçamaz ve tomrukların altında kalır. Vücudunda onlarca kırık ve yara ile tomrukların altından sağ çıkar. İyileşip eski haline gelmesi bir seneden fazla sürer. Bu olaydan sonra alkol de kumarın yanında hayatında bir yer edinir. Bir gün sabaha karşı hafif sarhoş bir vaziyette eve gelir. Dedemin bu halini gören babaannem sinirlenir, dedemin eline balta ile kazmayı tutuşturur ve beraber tarlaya giderler. Tarlaya varmadan bir ırmağın kenarında hafif yosun tutmuş bir taşa nefeslenmek için oturur dedem. Babaannemin dedeme olan öfkesi o an orada patlar ve dedeme ağzından lanet, beddua, küfür ne gelirse söyler. Dedem dayanamaz ağlamaya başlar. Dedemin halini gören babaannem de dedemin yanına oturur, dedeme olan öfkesi göz yaşına dönüşür ve beraber ağlarlar. Bu ağlama dertleşmeye döner, ikisi birbirine içini döker, daha da tarlaya da gitmez geri eve dönerler. Dedem rahat bir hayat sürme hayalinden vazgeçer. Kumar, alkol daha da yer edinmez hayatında. Öyle ki gün gelir emeklilik ikramiyesiyle aldığı minibüsle köyde bedavaya yolcu taşıdığı bile olmuş. Ben dedemin hayali için yaşadığı o dönemlere rast gelmedim, bu olayların hepsini babaannemden dinledim. Zaten benim bildiğim Berbat Hasan ile babaannemin anlattığı hayali için yaşayan Berbat Hasan arasında dağlar kadar fark var. Benim tanıdığı Berbat Hasan hayattan fazla bir beklentisi olmayan, yeri geldiğinde seve seve torununun bezini bile değiştirebilecek daha sonraları ise akciğer kanserine yenik düşecek bir süper kahramandır. Mekanı cennet olsun. Hayaller kurmanızı engelleyecek hiçbir neden yok bu hayatta. Her nefes alış-verişiniz hayal kurabilmeniz için bir sebeptir. Cengiz Han, Einstein, Tesla, Hitler, Napolyon, Kanuni ve daha nice tarihe damga vurmuş kişilikler büyük hayallerini gerçekleştirmeden tarihin tozlu sayfaları arasına adlarını yazdırmıştır. Bunu sağlayan ise hayalleri için verdikleri mücadelelerdir. İlk aldığınız nefes ile son verdiğiniz nefes arasında binlerce hayal kuracaksınız ve bu hayallerin çoğu gerçekleşmeyecek, yeri gelecek sizde bir kaldırım taşında suya düşen hayalleriniz, emekleriniz için ağlayacaksınız ve vazgeçeceksiniz o hayalinizden. Ama o akan gözyaşlarınızı silebilmenin tek yolu ise yeni bir hayal kurabilmekten geçer. Yoksa geçmişe takılıp kalırsanız keşkelere hapsolursunuz. Gözlerinizden yaşlar akmasa da boğazınızda hep bir düğüm olacaktır. Son olarak ünlü Karadenizli düşünür Hızır Acil'in de dediği gibi Dünya dönüyor, boş ver hayat devam ediyor.. Hayallerinizin gerçek olduğu bir hayat yaşamanız dileğiyle. Not: Bu yazı, Parlak Jurnal Yazı Yarışması'nda ödüle layık görülmüştür. Annemin babamın bu olayı defalarca anlatmasına rağmen o anı hatırlamıyorum diye ısrar etmesi de ayrı bir durum. Ne yalan söyleyeyim şu cümleye hayli güldüm. Yazının başında çok keyifli anılara ortak oldum. Tabiri caizse ağzımı kocaman açıp pişmiş kelle misali sırıttım. Okumaya devam ettikçe önce dişlerim, sonra da tebessümüm kayboldu yüzümden. Yazının sonralarına doğru ise bir farkındalık oluştu bende. Yazıyı yazan benmişim, anlatılan benim hikayemmiş gibi hissettim nedense. Sahi, bir yazıdan bunlardan daha etkileyici daha ne beklenir bilmiyorum. Velhasıl böyle güzel, böyle samimi bir yazı için teşekkür ediyor, kalemine, yüreğine sağlık diyorum.


Görme engellinin gözünden bakamadık. Onların gördüklerini göremedik, hissettiklerini hissedemedik, onların umut ettiklerini umut edemedik. Onlar her şeye sanki kainatin öbür ucundan bakıyorlardı. Ve görüyorlardı biliyor musunuz, görüyorlardı. Vicdanlarıyla görüyorlardı, kalpleriyle görüyorlardı. İşte böyle hissediyorlardı. Biz ise sanıyorduk sadece, maddiyatın içinde, geçici zevklerde boğulduk. Sadece derimizle hissettik, gözlerimizle gördük, ağzımızla seslendik, kulaklarımızla duyduk ama iç evrenimize, kalbimize indiremedik, idrak edemedik. Bu yüzden bi nevi kendimize ihanet ettik. Artık yaptığımız vicdanımıza dokunmadı. Vurdum duymaz olduk, bana dokunmayan yılan bin yaşasın dedik, evrenin kralı olduk ama kendimizi kaybettik, insanlığımızı kaybettik. Hayvandan bir farkımız kalmadı, yani ruhumuzu kaybettik. Kör olduk, kör, manevi kör. Dünya'yı Dünya olarak gördük, harcadık sonuna kadar. Şimdi de herkes şikayetçi. Aslında herkes kendinden şikayetçi de farkında değil. Çok mu kibirliyiz yoksa çok mu ruhsuz yoksa çok mu umutsuz? Onlar kadar şanslı değiliz maalesef.