Yaratıklar Aramızda, yaratıcı bir Alan Snow kitabı. Okurken asla sıkılmayacağınız, hem eğlenceli hem de renkli bir kitap. Üstüne bir çizimler eklenince tamamamen tamamlanmış oluyor güzel bir kitap. Canınızı sıkmayacak, güzel mi güzel bir öykü anlatacak bir kitap arıyorsanız bence en doğru kitaplardan biri Yaratıklar Aramızda olacaktır. Kitap üç kitaplık bir seriden oluşuyor. Bu üç seri, Pantolonlar Fora!, Yaratıklar Aramızda! ve Bol Bol Peynir! ile devam ediyor. Kitapların yazım tarzlarından baskılarına kadar hepsi aynı. Bir kitapta çok eğlenip diğer kitap sıkılma gibi bir durumunuz olmaz. Özellikle karakterler açısından çok zengin bir kitap. Yazarın yaratıcılığının boyutlarını görebiliyorsunuz. Kitapların başında karakterleri anlatan kısa tanıtım yazıları bulunuyor. Tıpkı tiyatro kitaplarında ki gibi her karakterden söz ediliyor. Bu güzel bir bölüm olmuş. Özellikle çocuklar için oldukça kullanışlı olacaktır. İç sayfalarda ki çizimler ve kitabın bölümleri çok yerinde yapılmış. Okurken bir kopukluk ya da takılma olmuyor. Bence bu tip kitaplara ağırlık verilmeli. Çünkü hem eğlenceli hem öğretici hem de okumaya teşvik edici kitaplar. Çocuklar için okumayı sevdirmemiz lazım. Yeni gelen nesil okuyan bir nesil değil gibi görünüyor. Okuyanlar ise kelimenin tam anlamıyla kötü kitaplar okuyorlar. Daha doğrusu zaman kaybı kitaplar okuyorlar. Tıpkı bir magazin programı gibi kitaplar popüler oluyor ve milyonlar satıyor. Çocuk ve genç kitle de bu abuk subuk kitapları okuyor. Herhangi bir katkısı olmadığı gibi, içlerinde ki hayal gücünü alıp, yerine magazinsel saçmalıkları sokuyor. Her alanda olduğu gibi kitapların dünyasında da bu tip zaman yok edici kitaplar var ne yazık ki. Keşke hiç olmasalar diyoruz ama ne yazık ki varlar ve var olmaya da devam edecekelr gibi görünüyor. Kitabı nesnel bir incelemeye alacak olursak cildini beğendim ama sayfaları açtıkça ayrılmalar oluyor. Eğer kitabı hiç açmayacaksak sorun yok ama okumaya başladığımızda açılmalar meydana geliyor. Bu üç kitapta da böyle. Kelime ve harf hataları oldukça azdı hatta yok denecek şekilde az denk geldi. Seriyi herkese tavsiye ediyorum. Çok eğlenceli ve çok güzel bir seri.


Haldun Taner öyküleri artık vazgeçilmezlerimin arasında yer alıyor. İçimizden, bizden hikayeleri anlatıyor ve bunu o kadar hoş bir üslup ile yapıyor ki okumaya doyamıyorsunuz. Haldun Taner kitapları bende hep aynı hissiyatı uyandırıyor. Yine güzel bir kitap okuyacağım ve mutlaka ama mutlaka gülümseyeceğim. evet, Haldun Taner kitaplarında mutlaka gülümsüyorsunuz. Hatta bazılarında kahkaha bile atıyorsunuz. Evet ülkemizde bir çok şey o zamanlarda doğru gitmiyormuş. Geçen bunca zamana rağmen değişen çok fazla bir şey olmamış. Benzer işleyiş bugünde devam ediyor. İşte bu bizim için kötü, ülkemiz için kötü, ülkemizin geleceği çocuklar için çok daha kötü, coğrafyamız içinde kötü. Bunların hepsini biliyor ama yine de herhangi bir düzeltme yapamıyoruz. Çünkü eğitimsiz, bilgisiz, ya tam cahil ya da yarı cahil bir yönetim her zaman bizler için karar veriyor. Bu kadar karamsar ve kötü bir tablodan sonra sanıyorum biraz kitap okuyarak kafamızı dağıtmalıyız. Hadi başlayalım o zaman Yaşasın Demokrasi ile.


Uzun yıllar önce okumuştum Ernest Hemingway eserlerini. Okuduklarımın arasında Yaşlı Adam ve Deniz'de vardı. Ama dedim ya çok uzun zaman oldu. O yüzden yeniden okunması gerekenlerden biri dedim ve yeniden okudum. Çok iyi yaptığımı ise son sayfayı çevirirken anladım. Okuduğunuz eser Ernest Hemingway eseriyse, okumak yapacağınız en doğru şeydir. Yaşlı Adam ve Deniz, yaşlı bir denizci ile onun avı arasında geçen kısa bir hikayeyi anlatıyor. Bu av öncesinde ve sonrasında olanlar da var tabi. Ama burada en güzel zaman, avı ile yalnız kaldığı zamnalarıdır yaşlı balıkçının. O an öğrendikleri o an hissettikleri o an yapması gereken gibi gördüğü şeyin aslında az biraz da hata olduğunu anladığı anlardır. Sürekli çabalayan bir adamın, çaresiz çırpınışlarını okuruz aslında. Ama bitmek tükenmek bilmeyen bir çaba, asla anlayamayacağımız bir çaresiz umut. Her çırpınışında daha da sürüklenir aslında yokluğuna ama asla vazgeçmez, asla bırakmaz elinden. Elleri tutmaz olur, gözleri görmez ama yine de içlerinde bir yerlerinde bir ışık vardır. İşte o ışık onu ayakta tutar ve kılçık haline de gelse yol arkadaşı haline gelen avı, onu karaya çıkartır. Çünkü o avcıdır ve o avı yakalamıştır. Yorgun düşer yatağına aklında ne bir düş ne bir hayal. Sadece dinlendirmek vardır yaşlı bedenini. Çünkü o avcıdır ve dinlenip devam etmelidir. Özellikle denizi sevenlerin daha çok seveceklerini düşündüğüm bu kısacık romanı tavsiye ediyorum herkese. İlk sayfasından son sayfasına kadar içinizde bir burukluk bir hüzün rüzgarı estiren bu yaşlı adam, inanın size çok şey anlatıyor. Eğer dinlemeyi bilirseniz tabi.


İşte gerçek bir ufuk açıcı. Evet tam tanımı uzun bir süre düşündükten sonra bulabildim. Gerçek tanımı bu olmalı bu kitabın. Ufuk Açıcı. Hani bazı kitaplar vardır okudukça bazı şeyleri çok daha iyi anladığınızı ve bildiğinizi hissedersiniz. Hah işte aynen öyle bir kitap Neden Yazıyorum. George Orwell usta bu konuda yine kendisini aşmış ve bizlere olması gereken objektif anlatımı sunmuş. O kadar güzel bir dille anlatmış ki o zamanları ve o zamanların İngiltere'dini hayran olmamak elde değil. Aslında kitap ile ilgili yazmak istediğim çok fazla şey var. Fakat bu kitabı baştan sona anlatmak olacak gibi geliyor bana. İşin büyüsü kaçacak gibi düşünüyorum. Bir diğer sorun ise burada çok fazla beklentiye girip insanların, sonrasında beklentilerini karşılamamasını ya da dediğim gibi bir durum ile karşılaşmamalarını istemiyorum. O yüzden elimden geldiğince kendimi tutmaya çalışıyorum. Kitapta en fazla beğendiğim şey bir kimsenin, kendi ülkesini çok ama çok iyi tanımış olması ve bunu son derece yalın ve net bir dille anlatması oldu. İşin daha güzeli ise bu anlatıların bir çoğunu bende düşünmüştüm. Evet bu doğru. İngiltere'de kaldığım zamanlarda burada anlatılanların bir kısmını bizzat yaşamıştım. Örneğin insanların yabancılara karşı tutumu. Bu son derece net bir şekilde gözlenebiliyordu. Orwell zaten bunu çok net bilen birisi olduğundan, bunu gayet güzel anlatmış. Kitapta ayrıca hiç bilinmeyen yanlarıda görebiliyorsunuz. Öyle yanlar çıkıyor ki karşınıza bir an için küçük şaşkınlıklarınızı büyük şoklara dönebiliyor. İngilizler ve ingiliz yaşamı ile ilgili bolca bilgi aldıktan sonra, savaşın kimyasını görüyoruz. O zamanların nasıl zamanlar olduğunu idrak etmeye çalışıyoruz. Elbette bu çok zor bir empati. Ama bunu bize yalın anlatımı ile yapılabilir kılıyor Orwell. Uzun iki dünya savaşı gören böylesine güçlü bir yazardan da zaten bu beklenirdi diyorsunuz değil mi? Evet bende öyle dedim. Kitabın bir kaç sayfasını tekrar tekrar okudum çünkü o kadar sindirilesi bir yığın gibi geldi ki bana, es geçmemek, daha iyi algılamak hatta bir kaç kez üstünden geçmek sitedim anlatılan zamanların. Sanki benim anılarımmış gibi hissetmek istedim. Evet belki bu da imkanlı değil ama en azından denenebilir. Yedi yıldır roman yazmıyorum, fakat çok yakında bir tane daha yazmayı umuyorum. O da bir başarısızlık olmaya mahkum. Her kitap bir başarısızlıktır, fakat ne tür bir kitap yazmak istediğimi açık bir biçimde biliyorum.


Yazmak Üzerine, Ernest Hemingway'in yazar olmak isteyenlere ya da bir şeyleri nasıl yazmalıyım sorusu olanlara, ders biteliğinde öğütlerini barındırdığı, güzel bir güzel bir eseri. Böylesi büyük bir yazardan, öneri alabiliyor olmak büyük bir olanak. Hemde kendisini kaybedeli bu kadar zaman olmasına rağmen. Bu söz zaten hemen hemen her insanın yapması gereken önemli bir ders. Pozitif olmak her zaman artı bir puandır. Özellikle de çevrenize de yansıtmanız ve çevrenizde ki negatif kimseleri bu yolla savuşturmanız ya da onlara da ders veriyor olmanız hem sizin, hemde toplum için çok önemli. Bu tip insanların nasıl kötü sonuçlara neden olduklarını hepimiz biliyoruz. Tabi yaşadığın dönemin dilini yazman gerekiyor. Fakat burada anlatılmak istenen yüzeysel bir kullanılm tekniği değil elbette. Yaşadığın zamandan verdiğin örnekler, ileri ki dönemlerde de kullanılabilir birer ders niteliğinde ya da anlatımı olması gerekli. Elbette her okuduğumuzdan ders çıkaracağız diye bir kanun yok. Her okunan bir şey vermeyebilir. Bu biraz o yazının ne yapmaya çalıştığı ile alakalı.


Annesinin ölümünden sonra her yetim gibi karantina altındaki bir okula yerleştirilen Eve ve diğer tüm kızlara, yeni kralın kurduğu şehirde güzel bir yaşam vaat ediliyor. Okul dışına çıkamayan kız öğrencilere, dışarıdaki yaşam ve isyan etmiş erkekler hakkında korkunç masallar anlatılıyor. Tüm bunlara rağmen Eve, mezuniyet gecesinde, mezunların yataklara bağlanarak devamlı doğurmaya mecbur bırakıldıklarını öğreniyor. Arkadaşları ve kendisi aslında sadece yeni kurulan düzenin nüfusunu oluşturmak üzere kullanılan damızlıklardır. Bu korkunç kaderden kaçmak isteyen Eve, daha önce okulun dışına hiç çıkmadığı halde kendini asiler, vahşiler ve en kötüsü kralın zalim askerleriyle dolu dış dünyada bulur. İstemeden de olsa asilerden birine aşık olacak ve onunla yer altındaki kamplarda acı ve umut dolu günler geçirecektir. Yeri geldiğinde bu insanlara sevginin ne demek olduğunu anlatacak, Distopya çoğunlukla ilgimi çeken bir tür olmuştur bu yüzden sıkılmadan okudum. Fakat okumaya başlamadan önce, kült, kendine hayran bırakacak bir distopya beklentisine girmemenizi öneririm. Kitaptan ancak bu şekilde zevk alabilirsiniz. Sade bir dille yazılmış, genç kesime hitap eden bir kitap olduğunu düşünüyorum. Serinin diğer iki kitabı once ve rise henüz çevrilmediğinden hikayenin bütünü hakkında yorum yapabilmem mümkün değil tabii. Diğer iki kitabı da okuduktan sonra fikirlerimin değişme olasılığı var. Bunun yanında okuduğum yorumlara bakılırsa, kitabı çok beğenenler azımsanmayacak sayıda. Şans verilebilecek bir kitap deyip, sıyrılayım işin içinden. Son olarak da, aslında bu eleştiriyi yapmayayım diyordum ama tutamayacağım kendimi. Kitabın kapağı gerçekten çok kötü. Kitapları satın alırken, kapaklarından etkilenen okurlardansanız diye söylüyorum, aşağıdaki kapakların içerikle uzaktan yakından bir alakası yok.


Hani derler ya çarpıcı bir kitaptı! Hah işte o sözü bir kenara itivereceğiniz türden etkileyici hikayeler var bu kitapta. Sabahattin Ali'yi zaten biliyoruz evet ama bu kez daha bir başka daha bir iyi daha bir daha olmuş. Okuyunuz, okutunuz diyorum ve yazıma geçiyorum. Sabahattin Ali okumak kesinlikle büyük bir keyif. Hikayesi her ne olursa olsun, sizi hikayesinin içine çekiyor ve size o hikayeyi yaşatıyor. Öyle olayların, öyle anların içinde yer alıyorsunuz ki zaman zaman okumuyor, sanki anılarınızı yaşıyor gibi oluyorsunuz. Bu kadar güzel bir hikaye anlatımı ile birlikte okumaya devam ediyor, bir zaman sonra bitince kitap, bir daha okuyasınız geliyor. Şu hikaye çok dikkatimi çekti, şu hikaye enfezdi diyemiyorum çünkü tüm hikayeleri tek tek yazmak zorunda kalmak istemiyorum. Bütün hikayeler çok iyiydi. Tüm hikayeleri yaşadım. Sanki o an oradaydım. Zaten bizden hikayeler olduğu için herhangi bir yabancılık çekmiyorsunuz. Okumaya başlar başlamaz kurguyu anlıyorsunuz ve sizden yani bizden, içimziden gelen bir kesimin, bir kesitini yaşıyorsunuz. Yazımın başında da dediğim gibi okuyun, okutun. Başka söze gerek yok zaten.


Yeraltından Notlar, Dostoyevski'nin en farklı en derinden en sarsıcı ve en sert eserlerinden biri. Kitabın başından sonuna kadar dik bir duruşla okuyorsunuz ve sürekli olarak bir gergin duruyorsunuz. Kitap sizi içine alıyor ama sanki sizi içeri alırken sürekli olarak size istediği cevapları alamayan birinin sorularını soruyor. Her psikolojiye iyi gelmeyen türden bir psikoloji takınıyorsunuz çaresiz. Zaten bilenler biliyor neyin ne olduğunu Dostoyevski ile alakalı. Ya bilmeyenler? Onlarda başlamak için Yeraltından Notlar'ı seçiyorlarsa tokatlanmaya hazır olmaları gerekiyor. Çünkü kitap başlar başlamaz egonuza ulaşıyor. Oradan bilinç altında ki size gidiyor. İtiraf edemediğiniz herşeyi o itiraf ediyor. Yeri geliyor özür diliyor ama yeri geliyor bağırıyor size. En aptal en çaresiz en güçsüz en olmasa keşke bu an dediğiniz anları yaşatıyor size. Süreklilikten korkuyorsunuz o an. Bitsin istiyorsunuz hem de hemen bitsin. İlkokula yeni başladığınız zamanlarda çocukların size bakışını sonra nedense sizi sevmeyişlerini ve size vurmalarını hatırlıyorsunuz. Sebepsiz yere canınızın yanmasını hatırlıyorsunuz. Nedenleri düşünmek yerine kaçmak geliyor aklınız. Bir yandan da bunu yapanlarla ilgili kendi kendinize yaptığınız o acımasız planlar geliyor aklınıza. Hiçbirini uygulayamasanız biel bunları düşünüyorsunuz. Asla yapamayacağınızı bildiğin her hayali o an o zorlukta kurmaya başlıyorsunuz. Sonunda sizin kahraman olduğunzu hepsinin üstesinden geldiğiniz o en güzel anları hayal ediyorsunuz. Ama burada o anlar çok kısa sürüyor. O kadar ince bir an ki o an o kadar yok ki sizde şaşırıyorsunuz. Çaresiz özürler bile geliyor aklınıza, dilenecek birileri olsa yanınızda. Ama sadece siz ve yalnızlığınız var yanınızda. İki bölümden oluşan Yeraltından Notlar ilk olarak Yeraltı ile başlıyor ve sonra Notlar'la devam ediyor. Hepsi yeraltının derinliklerinden çıkmış olan bu metni okumanızı, tekrar okumanızı ve tekrar okumanızı tavsiye ediyorum. Korkarım yine bir şeyler eksik kalacaktır tüm tekrarlara rağmen.


Aslında bu kitabı yorumlamak üzerine oldukça düşündüm ve haddime bile değil böyle büyük bir anlatım gücünü tasvir etmek. Bazı tadlar gerçekten anlatılamaz yada doğru cümleleri kuramazsınız, lugatınız yetmez. Dostoyevski okuyorsanız eğer bilirsiniz ki, duyduklarınız canlanır, karakterler ile dost olur, onları o kadar iyi tanırsınız ki, bir gün karşınıza çıktığında onların duygularına hakim olduğunuzu anlarsınız. Yeraltından notlar, yeraltı ile başlar. Yazarın kendisi ve bizle olan paradoksal konuşması ile aklımızı açar ve okur. İlk bölümde açıkçası okur olarak neye uğradığımı şaşırdım. Bir masanın bir ucunda yazar, diğerinde ben, sorgulanıyordum. O kadar içine düştüm ki artık zihnimin okunduğunu hissediyordum. Kiminiz tasvirlerimi abartılı bulabilir baylar ! ama gerçek ancak içine düşüldüğünde bulur sizi ! Neyse... Oradan, muhteşem bir şiir ile, ikinci kısmına geçtik ve anlatıcının dostları ile olan münakaşasının nedenlerini anlamaya çalıştım. Hayatınızda mutlaka tadına baktığınız bir ilişki yumağında bulacaksınız bu öyküde. İstenmemenin ve ispat etme arzusunun kıyılarında dolaşacaksınız. Adına gurur, kibir, ne derseniz deyin. Finalde ise; anlatıcının, Liza adında genç bir kadınla olan delicesine konuşması o kadar vurucu ki, kitap kapandığında bir süre baka kaldım. Genç ve ümitleri olan bir kadına neden öyle şeyler söylenir ki ?! Biliyorum ne Dostoyevski'yi ne de eserlerini yorumlamak benim haddime değil ama bir kaç şey söylemeden geçemezdim. Kitap, Türkiye İş Bankası yayınları Hasan Ali Yücel Klasikleri serisinden olup, 139 sayfadır.


Yine güzel bir Neil Gaiman kitabı diyerek başladım Yıldız Tozu'nu okumaya. Fakat aradan geçen bir kaç on sayfadan sonra bir şeylerin fazlasıyla uzadığını hissetmeye başladım. Evet kötü gitmiyordu tabiki de fakat dediğim gibi birşeyler olmamış ya da fazla mı olmuş bilemiyorum tadını yitirmeye başlamıştı. Bu tat kaçıran şeylerin birikmesinden sonra kitaptan hızlı bir soğuma yaşadım. Araya farklı kitaplar almak belki daha iyi olabilir diye düşündüm. Bu kitabı bitirdiğim sürede belki beş altı tane daha kitap bitirdim. İlerleyemiyordum. Okumak gelmiyordu nedense. Tabi bu kitabın kötü olduğu anlamına gelmiyordu. Hikaye muhteşem, hayal gücü inanılmaz güzel fakat bu kadar uzatılmamalıydı ve bu kadar gereksiz ara pasajlar olmamalıydı gibi geliyordu bana. Dediğim gibi bu kitaba kötü demek değil. Sadece benim için olmayanları daha doğrusu beni soğutan nedenleri sıralamaya çalışıyorum elimden geldiğince. Umarım başarılı olmuşumdur nedeni söylerken. Dediğim gibi konu çok güzel, anlatım çok güzel ama gereğinden fazla uzun ve gereğinden fazla, fazla karakter giriyor hikayeye. Belki de hiç anlatılmasa olabilecek onlarca sayfa var. Bu sayfalar kitaptan soğumama neden olsa da kitabı bitirdim. Sizin için etkisi böyle olmayabilir. Bilemiyorum.


Yıldız Tozu'nun, üslup ve konu olarak, Gaiman'ın en farklı kitabı olduğunu söyleyebilirim. Daha önceki kitaplarındaki, bestseller kitaplarda görmeye alışkın olduğumuz anlatım tarzını bu kitapta pek göremedim. Yazar, daha çok Tolkien'i andıran masalsı bir anlatım şeklini tercih etmiş. Bence çok da başarılı olmuş. Çünkü Yıldız Tozu, adeta yetişkinler için yazılmış bir peri masalı gibi. Üstelik, Gaiman'ın diğer kitaplarında araya sıkıştırılsa da ciddi bir kavram olarak üzerinde durulmayan aşk konusu, Yıldız Tozu'nda çok daha fazla ön planda yer alıyor. Kitabın baş karakteri Tristan Thorn'un annesi bir peri, babası ise insandır. Babası Dunstan Thorn, bir cadıya köle olmakla cezalandırılmış periye tutulur ve bir başkasıyla evlenmeden önce bu peri kızla birlikte olur. Daha sonrasındaysa, bir köle olan periyle yollarını ayırmak zorunda kalır. Ne var ki Dunstan Thorn, başka bir kızla ihtişamlı bir düğünle evlendikten sonra, köyde üzerinde Tristan Thorn adının yazılı olduğu bir bebek bulunur. Tristan, babasıyla birlikte büyür fakat kendisinin olanlardan haberi olmamakla birlikte, bir insan olan annesini gerçek annesi sanmaktadır. Yaşadıkları köy ve tabiri caizse periler diyarı diyebileceğimiz dünya, bekçilerin koruduğu ve insanların diğer tarafına geçmelerinin önlenmeye çalışıldığı bir duvarla ayrılmıştır. Tristan herkes gibi normal bir hayat yaşamaktadır fakat gün gelip güzelliği ile nam salmış Victoria Forester'a aşık olduğunda işler değişir. Victoria, o gece gökyüzünden kayan yıldızı bulup kendisine getirebilirse, Tristan'ın istediğini ki Tristan'ın tek isteği Victoria ile evlenmektir gerçekleştireceğini söyler. Victoria, bunun imkansız olduğunu bildiğinden Tristan'ı reddetmek amacıyla böyle bir söz vermiştir ne var ki Tristan, bu sözü oldukça ciddiye alır. Böylelikle, Tristan'ın duvarın ötesine geçip, gökyüzünden kayan yıldızı aramaya başlamasıyla, bir dizi maceranın kapısı aralanmış olur. Kayan yıldızın düştüğünde ayağını kırmış son derece aksi bir kız olan Yvaine çıkması ise, işleri hiç de kolaylaştırmayacaktır. Kitabın konusunu kısaca özetlemiş oldum 🙂 Tabii işin içinde cadılar, ölüler, hükümdarlar, tek boynuzlu atlar vs. gibi bir dolu faktör de var. Üstelik henüz izleme fırsatı bulamasam da 2007 yapımı bir filmi de varmış.


Aklınızdan Richard'ın öldükten sonra bir hayalet olarak dünyada kalmış olması gibi bir fikir geçebilir. Fakat durum böyle değil. Richard'ın da tahmin etmekte çok zorlanmadığı tek bir sebebi var bu durumun. Aşağı Londra'dan Door adında yaralı bir kıza yardım eden Richard, artık Yukarı Londra'nın bir parçası değildir çünkü. Richard, istese de istemese de Yukarı Londra'nın yarıklarından düşüp, şehrin altındaki var olduğunu hayal bile etmediği dünyaya geçmek ve kendi dünyasına geri dönmek için, gölgelerin ve karanlığın şehrinde yaşamayı öğrenmek zorundadır. Yukarı Londra ile pek de alakası olmayan fizik kurallarına alışmak zorunda bir yandan da. Uyum sağlaması pek kolay olmayacak gibi. Kitap gerçekten çok sürükleyici ilerliyor ve ayrı ayrı karakterleri seviyor, onların doğallığına hayran kalıyorsunuz. Yeri geldiğinde kendi dünyanızı, yargılarınızı, hatta kendi kendinizi sorgulamaya başlıyorsunuz. Aşağıtaraf mı? Yukarıtaraf mı? Richard'la bir olup, bir seçim yapmaya çalışırken buluyorsunuz kendinizi. Zaten fantezi, gizem, macera, olmayan yerler, muazzam hayal gücü, bunlar size göreyse hiç durmayın hemen edinin bu kitabı.


Neil Gaiman'ın okuduğum ilk romanı. İnternette birçok yerde yetişkinler için yazdığı ikinci roman ama iyi değil ya da daha iyileri oldu tadında yorumlara denk geldim. Peki bunları bile bile neden Neil Gaiman okumaya bu kitapla başladım? Bu kitabını beğenirsem diğerlerine hayran kalacaktım. Kitap severlere iki önerim var. Her zaman için beklentileri düşük tutmak ve internette her yazana inanmamak. Kitap oldukça sürükleyici ve güzel. Evet belki hikaye biraz havada kalmış gibi yani bir yerlere bağlanacak gibi hissediyorsunuz kabul ediyorum ama sonuçta sizi sıkmıyor. Tam olarak hissedilen; sanki üç kitaptan oluşan bir serinin ortadaki kitabını okuyormuş gibi oluyorsunuz. Belki bir devam gelecektir bilemiyoruz, keşke gelse diyoruz. Belkide Neil Gaiman tüm bu soruları kendi hayal gücümüzle tamamlamamızı istemiştir. Ben öyle düşündüm ve kendi kendime cevaplar buldum okurken. Bu cevaplara da inandım ve kitabı tamamladım. Bu sayede çok büyük keyif aldım kitabı okurken. Eleştirmek için yer aramaktansa keyif almak için yer aramış oldum ve başarıya ulaştım. Mutlu bir kitap deneyimi oldu benim için. Bu arada İthaki yayınlarına çok ama çok teşekkürler. Bizleri bu kitaplarla tanıştırdıkları yetmezmiş gibi çok büyük indirimlerle satın almamızı sağladı. Üsküdar Kitap Fuarı'ndan Neil Gaiman kitaplarını set olarak hem kendime hem yeğenime çok komik bir paraya almış oldum. Sanıyorum %60 üzeri bir indirim oldu. Kendilerinin büyük bir takipçisi olarak tekrar tekrar teşekkürler.


Cervantes denildiğinde ilk akla gelen elbete Don Kişot'tur. Bu kez sizlere Cervantes'in farklı bir eserinden bahsetmek istiyorum. Yüce Sultan adlı tiyatro eserinden. Farklı bir konu, farklı bir bakış açısıyla sunulmuş. Her ne kadar klasik bir konu gibi gelsede aslında değil dikkat edilirse. En önemli farkı bu kadar büyük bir yazarın gözünden hem Osmanlı hemde İspanya'yı gözlemliyoruz. Tarihin çok büyük bir kısmında yer almış Osmanlı'nın, İspanya ile olan benzerlikleri ve aynı gözle bakmaları bazı olaylara çok güzel anlatılmış. Her ne kadar çok sürükleyici gitmese de güzel bir oyun olmuş. Konunun Osmanlı zamanında geçmesi ve bu zamandan karakterleri barındırması ise bizler için ayrı bir ilgi çekici durum olmuş. Aynı zamanda Cervantes'in üstü az kapalı az açık olarak, İspanyolların ve Osmanlıların hemen hemen aynı olduklarını daha doğrusu benzerliklerinin çok fazla olduğunu göstermesi çok önemli. Cervantes, sanki sadece sultandan ya da Osmanlı zamanı bir hikaye anlatmak değil, aynı zamanda bu iki milletin benzerliklerini ortaya koymak, belgelemek istermiş gibi. Cervantes'den güzel bir eser okumak isterseniz, Yüce Sultan sizleri bekliyor.


Dostoyevski benim için her zaman en farklı, en iyi ve en okunasıdır. O yüzden yazılarım biraz yanlı olabilir, kusura bakmayın. Şu ana kadar kötü bir öyküsü ya da romanına denk gelmedim. En acemice yazılmış denilen bu kitabı Yufka Yürek bile bana son derece dahiyane geldi. Tamam belki Suç ve Ceza kadar sürükleyici ya da Karamazov Kardeşler gibi akıcı gitmedi ama her paragrafta düşünerek ağır ağır sindire sindire okumamı sağladı. Yufka Yürek, Dostoyevski'nin ilk dönem öyküleridir. Dergilere yazdığı bir kaç öyküsü ile birlikte toplamda 9 öykü bulunur. Beyaz Geceler ve İkiz gibi uzun öykülerden önce yazdığı bu öyküler yazarın ilk dönem öyküleridir. Bu öykülerin arasında beni en çok etkileyenlerden biri Dokuz Mektuplu Roman oldu. Bir diğeri ise Ev Sahibesi. Oldukça farklı bir atmosfer çizen Dostoyevski size o anı en iyi şekilde veriyor. Kitabı okumuyor, sanki yaşıyorsunuz. Dostoyevski'nin genelde karakterlerinde kullandığı düzensiz ruh hali olan karakterler, uyumsuz kişilikler, deliliğin sınırında yaşayanlar, toplumsal konum ve mevki meselesiyle kavgalı karakterler, takıntısı yüzünden bazı şeyleri yitirmiş kimseleri bu öykülerde görebiliyorsunuz. Bu karakterleri ilerleyen romanlarında ve öykülerinde çok daha iyi kullanan Dostoyevski, acemiliğini sadece bir kitapla atlatmış ve sonrasında çok büyük eserlere imza atmış. Yufka Yürek her ne kadar acemilik desemde bakmayın. Bu dediğim Dostoyevski gibi bir yazar için acemilik. Her ne kadar Dostoyevski gibi bir yazarı değerlendirecek ya da yorumlayacak biri olmasamda, Yufka Yürek'teki öyküler için böyle düşündüm. Eğer Dostoyevski ile yeni tanışanlardansanız ve ilk okuduğunuz kitabı üzerinden değerlendirip, diğer kitaplarını okuyacaksanız Yufka Yürek ile başlamayın. Yok ben zaten tüm eserlerini bünyeye alacağım derseniz o zaman sorun yok. Zaten Dostoyevski gibi bir devden sonra okuduğunuz diğer tüm eserlerde o tadı arayacaksınız. Size tavsiyem edebiyatın devlerinde olan Dostoyevski'yi ayrı bir yere koyun ve asla kıyaslama yapmayın.


II. Dünya savaşı A.B.D ve müttefikleri tarafından kaybedilse ve Nazi Almanyası ile Japonya galip gelseydi neler olabilirdi bir düşünün. Açıkçası kitabın karakter analizleri veya tam olarak ne anlatmaya çalıştığı üzerine bir şeyler söylemek istemiyorum. Anna Karenina romanından sonra bir hamleyle çok merak ettiğim bir kitap ve yazar olduğu için okumak istemiştim. Lakin roman yorgunluğundan mıdır bilmiyorum benim için çok verimli bir okuma olmadı. Genel atmosferde başka bir düzen, bir başka distopya unsuru var. Amerika'nın batısı, Japonya, doğusu Nazi Almanyası tarafından sömürülmüş, batıda Çin ve Japonya düzeni içinde yaşamaya çalışan karakterler var. Kitap ayrı birçok karakterin bölümlerinde oluşuyor. Juliana'da bunlardan biri. Kocası bir Yahudi ve el işçiliği yapan bir adam. Ortada bir kitap var ve bu kitap yasaklı bir kitap çünkü içeriği bizim şimdiki dünyamızı anlatıyor, yani savaşın Nazi Almanyasını ve Japonyayı bitirdiğini, kısacası savaşın ters koşullarını anlatıyor. Bu kitaptan etkilenen Juliana ise yanında bir başka adamla, yazarı bulmak için ki bu yazar yüksek şatodaki adam oluyor yolculuğa çıkıyorlar. Öte yandan Nazilerde bu yazarın peşinde ve Japonya ile iş birliği yapmaya çalışıyorlar. Alt metinlerde dediğim gibi, Juliana'nın kocası, Frank, Bay Tagomi, Bay Childan karakterlerinde birbiri ile olan bağlarını ve hikayelerini görüyoruz. Kitap AltıKırkBeş yayınlarından çıkma 429 sayfadır. Yalnız harfler küçültülmüş ve aslında iki katı sayfa okuduğunuzu hissediyorsunuz. Benim için yorucu bir okuma oldu. İleride belki bir daha okumayı düşünebilirim. Editöriyel tarafta ise belli imla kuralları eksiklikleri göze çarpıyor, bazı kelimelerde harfler eksik. Muhtemelen ikinci baski ile bunlar düzeltilir.


Tüm Glass ailesi öykülerinde olduğu gibi Yükseltin Tavan Kirişini Ustalar'da ikinci ağabey Buddy Glass yazardır. Buddy, II. Dünya Savaşı sırasında, ordudan izin alıp ağabeyi Seymour'un nikahına gelişini anlatır. Fakat nikah yapılmaz. Damat ortalıklarda yoktur. Gelinin akrabalarıyla bir arabada enteresan bir yolculuk geçirir. İlk başlarda Buddy'nin Seymour'un kardeşi olduğunu bilmemektedir. Nedimenin kocası Robert, Muriel'in babasının sağır dilsiz amcası ve Helen Silsburn adında orta yaşlı bir kadın. Daha enteresanı ise gelinin bu nadide ekibini evlerine davet eder. Çok sıcak bir gündür. Serinlemek ister herkes. O an orada olsam nasıl olur diye düşünemden edemiyorsunuz inanın. Çok tuhaf bir an ne denir ne yapılır bilemediğiniz o güzide anlardan. Fakat bu yaşananlar, abisi Seymour'un 1948'deki intiharına zemin hazırlamaktadır. Bunu o an oradaki kimse bilmez. Günlüğünü bulup, okuyan Buddy bile. İlk hikayenin başından sonuna sürekli olarak Seymour yerden yere vurulan, saygı yoksunu terbiyesiz bir insandır. Sürekli olarak kötülenen bir ağabeyin kardeşi olarak, tüm olup biteni izlemektedir Buddy. İkinci öykü ile ilgili ise birşey yazmayacağım. Okuyunuz ve siz yorumlayınız.


Zaman Makinesi H.G. Wells'in, bilim kurgu klasikleri arasına giren eşsiz bir eseri. O kadar gerçekçi bir anlatıma sahip ki, acaba gerçekten yaptı mı? Diye içinizden geçiriyorsunuz bir an. Akıcı bir dilde ilerleyen kitap, bir yerden sonra sizi çok ileri bir tarihe götürüyor ve sanki oradaymışsınız gibi size orayı yaşatıyor. Wells'in kitaplarını bilenler zaten ne demek istediğimi anlıyorlardır. Ama bilmeyenler için şunu söylemek isterim ki bu kitap bilim kurgunun klasikleri arasında ve olmazsa olmazlarınız arasında olması gereken bir kitap. Zaten başladığınızda sizi içine alıyor, ve elinizden düşürmeden bitirmenizi sağlıyor. Beğenmeme ya da hikayeyi yaşayamama gibi bir şey mümkün gelmiyor bana. Tabi herşeye rağmen bu insandan insana değişir elbette ama eminim ki Wells sizi bir yerlerden yakalayacaktır. Neden bu kadar emin konuşuyorum? Çünkü Wells size tek düze bir anlatımla tek düze bir tür ile hikaye anlatmıyor. Sizi sadece konuyla başbaşa bırakmıyor neden ve sonuç ilişkisini de size sunuyor. İşin tekniğini öyle bir anlatıyor ki bir an geliyor ve evet bu olabilir dedirtiyor size.


Zaman makinesi ve zaman yolculuğu fikirleri şu ana dek yüzlerce yönetmen veya yazar tarafından işlendi, filmlere ve kitaplara konu oldu, defalarca tartışıldı. Ancak bu fikri ilk kez ortaya atan Zaman Makinesi'nin yazarı H.G. Wells'den başkası değil. Açıkçası zaman yolculuğu ilgimi çektiği için bu kitaba büyük bir hevesle başladım. Bu hevese ve beklentiye rağmen en ufak bir hayal kırıklığı yaşamadım ve büyük bir hayranlıkla okudum. Bir kere kitap yalnızca zaman yolculuğu hikayesi değil. Aynı zamanda geleceği işleyen başarılı bir distopya, iyi analiz edilmiş ve çarpıcı şekilde işlenmiş bir öykü. Zaman Yolcusu, çok çok uzak bir geleceğe gittiğinde insan ırkının ikiye bölünmüş olduğunu görür; yukarıda yaşayanlar ve aşağıda yaşayanlar. Yukarıda yaşayanlar, günümüzün lüks ve refah içinde yaşayanlarıdır. Zayıflardır, boyları bir metre yirmi santimden daha uzun değildir. Sıkıntı nedir bilmediklerinden güç ve zeka gibi fonksiyonları körelmiş, narin ve savunmasız yaratıklara dönüşmüşlerdir. Aşağıda yaşayanlar, günümüzün işçi sınıfı olarak nitelendirilebilir. Bu insanlar karanlıkta kalmış ve güçlerini kaybetmemişlerdir. Bir yönüyle bu iki ırk, yönetici ve hizmet eden tarafın son hallerini oluşturmaktadırlar. Kitabın asıl çarpıcı ve tüyleri diken diken eden tarafı ise, bu iki ırkı birbirinden kopmaya iten asıl sebeptir. Zaman Yolcusu geri dönebilmek için, aşağıdakiler tarafından saklanan zaman makinesini bulmak zorundadır. Bu süreçte geleceği her yönüyle analiz edebilme imkanı bulur. Wells'in bu başarılı romanı, pek çok kurgu fikrinin alt yapısını sunduğu kadar çağdaş bilim kurguya da zemin hazırlamıştır. Bu nedenle de bilim kurgu severlerin mutlaka okuması gerektiğini düşünüyorum.


Zenciler, Jean Genet'in uzun zamandır okumak istediğim bir oyunuydu. En sonunda başlama frsatım oldu. Daha öncesinde yazarla tanıştığım için okuma zorluğu çok çekmedim. Çünkü yazarın tarzını biliyordum. Balkon kitabından sonra işin aslı biraz daha az sürükleyici gelse de kitabı sıkılmadan okudum diyebilirim. Kitap batı uygarlığının Afrika halklarına ve Afrika'ya olan bakış açısını ustalıkla bizlere sergiliyor. Kimi zaman bir opera eseri gibi gözlerinizde canlanan oyun, kimi zaman batının iki yüzlü pis oyunlarını çarpıyor suratımıza. Kimi zaman dalıp gidiyor, yaşanmış olabilecekleri düşünüyoruz zihnimizde. Medeni denilen batının yaptıklarını bir bir göz önüne getirmeye çalışıyor, yapmış olabileceklerini düşünüyoruz. Gerek konunun derinliği ve bende hissettirdiklerinden olsun, gerek kitabın değindiği konunun kurgusu olsun yazılacak çok şeyi beraberinde getiriyor. Fakat bu kadar kapsamlı bir yazı yerine ben size bu kitabı okumanızı tavsiye edip gitmeyi tercih ediyorum. Belki biraz daha detaylı araştırmak daha fazla okumak daha fazla farkında olmak lazım.


Zincire Vurulmuş Prometheus, eski tragedyalardan biri daha. Bu kitapları okumayı çok seviyorum. O zamanları yansıtması olsun, eski olması olsun beni çok cezbediyor. İşin enteresan yanı bazı şeylerin hala aynı olması, hiç değişmemiş olması ise çok düşündürücü. Tanrıların arasında yaşanan anlaşmazlığı konu alan Zincire Vurulmuş Prometheus, bize o zamanlardan çok ince bir mesaj veriyor. Akl, fikre ve düşünceye önem verin diyo. Belki de elinizde olan tek şey bu demek istiyor. Tabi bizler bunu ne kadar görebilmişiz o ayrı. Ama Aiskhylos bizlere bu mesajı her şeye rağmen göndermiş. Güzel bir tragedya okumak isterseniz mutlaka hemen başlayın. Çünkü Zincire Vurulmuş Prometheus hem çok güzel bir tragedya hem de çok düşündürücü bir oyun.