Amatör bir fotğrafçı olarak elimden geldiğince büyük üstadların eserlerini okumaya ve görmeye çalışıyorum. O büyük üstadların en büyüklerinden biri olan, Ara Güler'in, edebiyat dünyasına kazandırdığı 100 Yüz adlı eseri anlatmaya çalışacağım. Aslında adı üzerinde bir kitap. 100 Yüz. Gayet net bir şekilde her şeyi size anlatıyor. Aynı sahibi gibi dolandırmadan, net bir üslup ile size ne demek istediğini söylüyor. Açar açmaz karşınıza bazı portreler geliyor. Portrelerde ki insanlar, Türk Edebiyatı'nın mihenk taşları diyebileceğimiz büyük yazarlar. Kimler yok ki kitapta, Yakup Kadri Karaosmanoğlu, Aziz Nesin, Onat Kutlar, Orhan Veli, Ceyhun Atıf Kansu, Sait Faik Abasıyanık, Nazım Hikmet, Can Yücel, Çetin Altan, Yaşar Kemal, Vedat Türkali, Arif Damar, Selim İleri, Melih Cevdet Anday... Ve daha niceleri. Sadece portreleri de değil, her yazarın bir güzel sözü de yer alıyor. 100 Yüz de olsa kitabın adı, aslında 101 Yüz var. Ara Güler, Memet Baydur'un fotoğrafının da yer almasını isteyince, kitapta ki sayı 101 olmuş, ama kitabın adı değişmemiş. Kitap arşivlik bir kitap. Her ne kadar neden ciltli bir kitap yapılmamış diye düşünsem de, arşiv için uygun yerini aldı. İleride bir gün belki ciltli bir baskı da yaparlar, daha kalıcı bir kitap olması açısından. Edebiyatımızın unutulmaz isimlerinin, bu eser sayesinde yüzleri de unutulmayacak. Sana ne kadar teşekkür etsek azdır Ara Güler. Bize tarihi getirdin, tarihi gösterdin bu fotoğraflarla.


Juan Benet'in farklı bir tarzda anlatılmış kitabı 1950'lerde Madrid'de Sonbahar yazarın okuduğum ilk kitabı oldu. Tabi başlarda biraz üslupdan dolayı anlayamama durumunu yaşadım. Sonrasında dönemine gidip kafamda canlandırdığım, Juan Benet dünyasını yaşayarak okudum. Kitap sanki size hüznün kapılarını açacakmış gibi ilerliyor ve ilk elinize aldığınız andan itibaren bunu bahçediyor gibiydi. Fakat az biraz öyle olsa da tam olarak öyle bir hüzün yaşatmıyor. Buruk bir gülümseme belki. Ya da o dönemin yaşanmışlıklarını gözlemlerken, çekilen acıları düşünme seanslarını. Her halükarda içinizde bir yerlerde acaba o zaman nasıl bir zamandı diyorsunuz. Konumuz aslında savaş. Hem insanların birbiri ile verdiği savaş hemde bir grup insanın yaşama mücadelesi içinde birbirleri ile verdiği savaş. Tabi bu savaşlar içinde gelecek çok fazla yer almıyor. Düşüncesi var ama ne olacağı muallak durumda. Mekanlarımız farklı bu kez İspanya'dayız. Savaş devam ediyor ve bizler Madrid'i yaşıyoruz. Hemde her saniye, her dakika. Değişik, farklı az biraz da burkan bir kitap okumak isteyenler için tavsiye ederim.


1984'e birkaç ay önce başlamış, otuz kırk sayfa okuduktan sonra da sonra okumak üzere ara vermiştim. Nereden geldiği konusunda hiçbir fikrimin olmadığı ön yargılarım, kitabın ağır anlamlar taşıması hasebiyle ağır ilerleyeceğini ve sıkılacağımı söylüyordu çünkü. Fakat günler önce kitabı yeniden elime aldım ve bu kez beynimi ağır bir kurguya hazırlayarak en baştan başladım. Ne kadar yanıldığımı anlamakta gecikmedim, çünkü ilk kırk sayfadan sonra kitap öylesine bağladı ki, kendimi bir anda kitabın ortalarını geçmiş buldum, sersemlemiş ve sarsılmış bir halde kalktım başından. Kesinlikle dolu dolu olmasına ve her harfi ağır bir anlam taşımasına rağmen, 1984 müthiş derecede akıcı ve sürükleyici bir kitap aynı zamanda. 1984 bir distopya, bir kabus, karanlık bir dünya, evet...İnsan bu kadar da olmaz, diyebiliyor bazen ama kitabın sonsuz karanlığı içinde el yordamıyla ilerlerken bile kendi hayatınıza, kendi çevrenize dair çarpıcı izler yakalayabiliyorsunuz. Şaşırtıcı ve sarsıcı olan yönü de bu, bana kalırsa. Üstelik Winston kitabın baş karakteri -, öylesine normal, öylesine insan ki, ona karşı yabancılık çekmiyorsunuz. 1984, sizi ıslak bir bezmişsiniz gibi silkeleyip, kendinize getiriyor, kısacası. Bunun yanında, kitabın çevirisi oldukça kaliteli ve hatasız, Celal Üster gerçekten iyi bir iş çıkarmış. Eleştirebileceğim tek şey, kapak. 1984'ün daha sade ve en az içeriği kadar etkileyici bir kapağa sahip olmasını isterdim. Biz ölmüşüz. diye yineledi Julia, görev bilircesine.


George Orwell dendiği zaman aklıma gelen iki roman var. Hayvan Çiftliği ve 1984. Bu iki romandan hangisi daha iyi diye düşündüğümde ise sonuca varamıyorum. Her ikiside kesinlikle okunmalı ve bir zaman sonra tekrar okunmalı diye düşünüyorum. Değil iki kere on kerede okusam sıkılmayacağım bir roman olan 1984'de her okuduğumda kendi yaşadığımız zaman ile ilgili bazı detayları görüyorum. Her ne kadar 1984'de ki kadar sert bir yapı yokmuş gibi görünsede, yaşadığımız dünyanın, 1984 de ki dünyadan çok bir farkı yok. Bize istenilenleri gösteren yalancı bir medya, her şeyi doğru yaptığını barış için yaptığını söyleyen bir mega güç ve bu mega gücün kendi kendine düşman ilan ettiği masum ülkeler. Herşey o kadar benzer bir tabloda yer alıyor ki şaşırmamak elde değil. Hayvan Çiftliği'ne sosyalizme eleştiri diyerek eleştirenler 1984 içinde çok abartılı demekte. Aman bu gibi yorumlara takılarak bu iki dev eserden mahrum kalmayın. Hayvan Çiftliği, sosyalizme yaptığı eleştiride ne kadar haklıysa 1984'de anlattığı dünyada o kadar haklı. Sosyalizmin sonunda dönüşeceği sistemi ne kadar güzel özetlemişse George Orwell, sistemin geleceği noktayıda 1984'de çok güzel bir biçimde anlatmış. Tabi anlatılan kadar sert bir yapı hiçbir zaman görmeyeceğiz. Bize sunulan her zaman pembe panjurlar olacak. Düşüneceğimiz tek şey alacaklarımız, yapacağımız seyahatler ve aldığımız maaşda ki zam olacak. 1984'ü okuduktan sonra, eminim herkesin kendisini Winston gibi hissettiği zamanlar olacaktır. Herkesin okuması gereken müthiş bir bilim-kurgu romanı 1984. Okuduğum en iyi 10 bilim-kurgu romanı arasındadır. Herkes tavsiye ediyorum.


Okumaya John Berger kitabı gibi başladım. Fakat biraz ilerledikten sonra öyle olmadığını anladım. Ama bu kötü demek değil kesinlikle. Sadece işleyişe çok fazla adepte olamadım ve sürükleyici gelmedi ilk başlarda. Bu tabi okumamı etkileyen en büyülk unsur oldu. Fakat kitap ilerledikçe içine çekmeye başladı ve anladım ki bazen güzel şeyler için biraz zaman geçmesi gerekiyor. Tıpkı ağacın çiçek açması için aylarca beklemek gibi. Oldukça özlü ve şiirsel girişimden hemen sonra güzel betimlemelerle devam edeceğimi düşünüyorsanız yanılıyorsunuz. Aslında söyleyeceğim fazla bir şey konu. Neden derseniz bu filmi anlatmak gibi olur. Evet kitap okuyor gibi değil, sanki film izliyor gibisiniz bu kitabı okurken. Elbette konuya değinmeden olmaz. Kitap 68 kuşağını anlatıyor desem sanırım yanlış bir tanımlama yapmış olmam. 68'de kıyıda kalmış hayatları teyet geçiyoruz bu kitap ile birlikte. Kendini içkiye, kumara ve hiçbir şeye vermiş karamsar insan Max, enteresan insan kadını Madeleine, çok çözemediğim Mathieu ve onun anaç karısı Mathilde kitabımızda bu insanlardan bazıları. Tarih öğretmeni Marco ve onun hayatta ki en büyük fantezisi de var tabi bu kitapta. Kitapta karakterler ve hayatları dışında bizlere gösterilen bir kapitalist düzen eleştirisi var. Tüm olayların bir şekilde bağlantı noktası olan sisteme sert bir tokat ama etkisiz bir tokat çarpıyor Berger. Kötü olaylar bir şekilde ilerlese de kötü bir karakteri aramak yerine, kötülüğün nereden geldiğini bilerek okuyorsunuz her satırı. Bunu bizlere yansıtmayı en iyi şekilde başaran John Berger, sonrasında bizlere tüm bu zamanların karamsarlıklarla dolu mu yoksa iyimser bir dönem miydi sorusu ile başbaşa bırakıyor. Eminim her okuyan için farklı anlamlar çıkacaktır.


Arthur C. Clarke kitaplarını biliyorum, akıcı ve kolay bir anlatıma sahip, eşsiz kitaplardır. İşte onlardan bir tanesini daha okumak istedim. Çok zaman önce bu serisinden bir kitap okuduğumu hatırlıyorum fakat hangisiydi, konu neydi tam net hatırlayamıyorum. Fakat kitabı okumaya başlayınca hatırlamaya başlıyorum az biraz. 2001 Bir Uzay Destanı, beyaz perdeye uyarlanmış bir kitap. Fakat ben henüz seyretmedim. Genelde ilk önce kitabını okumayı tercih ediyorum. Sonra filmini seyretmek istersem seyrediyorum. Genellikle ağzımızın tadı bozulmasın boşver diyerek geçiştiriyorum. Çünkü sinema uyarlamaları iyi olan çok az örnek var. Dikkat ederseniz iyi olan diyorum, güzel olan, mükemmel olanı zaten aramıyorum. Az biraz iyi olsa yeterli. Son zamanlarda gördüğüm en iyi diyebileceğim örnek Sefiller idi. Evet, biraz zaman geçti fakat ben seyretmemiştim. Kitabı okuduktan hemen sonra seyrettim. Müzikal olmasına rağmen gayet başarılı bir uyarlama olmuş ve beğendimi söylemeliyim. Her neyse konuyu dağıtmadan 2001 Bir Uzay Destanı'na devam ediyim. Aslında yazacak fazla bir şey yok bu konuda. Alınıp okunması gereken kitaplardan biridir 2001 Bir Uzay Destanı. Çünkü anlatılması zor olan ve anlatılmaması gereken bir kitap. Anlatılmaması derken kitap hakkında kopya verilmemeli, okuyucu kendisi okumalı demek istiyorum. İthaki serinin diğer kitaplarını ve Arthur C. Clarke eserlerinin devamını dilimize kazandıracak mı bilemiyorum ama umuyorum ki bunu yapar ve bizlere güzel mi güzel bir bilim kurgu dizisi vermeye devam eder. Arthur C. Clarke yazmış diyorum bize de okurken hayretlere düşmek kalıyor. Bilim kurgu severler kaçırmasın hemen başlasın derim.


Sinemada gördüğünüz filmin çizgi romanı 30 Gün 30 Gece. Yine vampirimsi yaratıklar. Daha doğrusu gerçekten ürkütücü yaratıklar. Dönüşüme uğramışlar ya da uğramadan bu hale gelmişler. Konuyu tam olarak anlayamadık henüz. Ama güzel bir seri olacak gibi duruyor. Bakalım eğer devamı gelirse -ki gelmeli bir an önce- çok iyi olacak biz çizgi roman severler için. Tabi birkaç noktayı çok beğenmeme rağmen, beğenmediğim yerleri de olmadı değil. Hikaye çok klasik aslında. Bir kasaba ve bu kasabaya gelen korkunç insan görünümlü yaratıklar. Evet konu olarak çok fazla bir şey ifade etmiyor gibi görünüyor. Henüz... İlerleyen ciltlerde eminim biraz daha netleşecektir. Peki ne etkiledi diye soracak olursanız tartışmasız çizimler derim. Hayalinizdeymiş gibi bir etki uyandıran muhteşem çizimleri var Ben Templesmith'in. Sadece bir sayfanın çizimine dalıp gidebiliyorsunuz. Bir anda sanki oradaymışsınız gibi bir izlenim uyanıyor içinizde. Bu bir değil birçok sayfada olunca kafanızda atmosfer daha bir net olarak oluşuyor. Konu ne kadar klasik olsa da sizi alıyor hikaye içine. Vizyona giren korku filminden önce çizgi romanını okudum. Bakalım birkaç ciltten sonra filminide izlerim. Eminim çizgi romanı daha güzeldir. Tabi önyargılı olmamak lazım ama yine de bu tip çalışmalarda genellikle kötü uyarlamalar oluyor vizyonda. Bu sefer değişir diye umuyorum ama sonuçta adı korku filmi. İyi bir örneğine çok zor karşılaşılan bir alan. Çizgi roman severlerin zaten kaçırmayacakları bu 30 Gün 30 Gece'yi tavsiye ediyorum.


Bazı çizgi romanlar vardır kapağında beklentinizi yükseltir. Görselleri büyüler ve evet bu alınmalı kesinlikle dersiniz. Sonra bu beklenti heyecanla okumaya döner. Hemen başlamak istersiniz. İşte Ronin'de böyle bir çizgi roman. Hemen alınıp başlanması gerekenler arasındaymış gibi görünen bir çizgi roman. Dedim ya artık heyecan doruktadır diye hemen açar okumaya başlarsınız. Fakat bu heyecan yerini hayal kırıklığı ve hüsrana bırakabilir kimi zaman. İşte 5 Ronin'de benim yaşadığım bu oldu. Evet belki beklentilerimi çok yukarıda tuttum ondan oldu ama yine de adı ve kapağı gibi değilmiş dedirtirdi. Tabi burada yanlış bir yönlendirme yapmak istemem. Bu benim şahsi fikrim. İsterseniz biraz bakın hatta birkaç sayfasını okuyun, ondan sonra alın. Belki de benden tamamen farklı düşüncelere sahip olacaksınız ve çok beğeneceksiniz bilemeyiz. 5 Ronin, Peter Milligan'ın yazdığı bir çizgi roman. Tomm Coker, Dalibor Talajic, Laurence Campbell, Goran Parlov ve Leandro Fernandez ise çizgi romanımızın çizerleri. Beş farklı öyküyü beş farklı çizer hazırlamış. Öykülerde de beş farklı kahramanımız var. Bu kahramanları zaten tanıyoruz. Wolverine, Hulk, Punisher, Psylocke ve Deadpool. Hikaye oldukça güzel görünüyor değil mi? Evet bence de öyle. Dışarıdan bakıldığında çok güzel bir öykü gibi görünüyor. Evet belki de öyle ama beni içine alamadı. Bir şekilde sıkıcı bile geldi bazı yerlerde. Bu arada belirtmeden geçmeyelim, bu kahramanlarımızın özel güçleri yok. Yani 5 Ronin'de süper güçleri olmadan hikayelerini okuyoruz kahramanlarımızın. Bu size olmadı o zaman dedirtebilir ama inanın karakter analizi için çok daha iyi olmuş. Peki anlatımı nasıl buldun diye soracak olursanız size cevabım; zorlama olacaktır. Bu tip arşivlik çizgi romanları kaçırmayan benim gibi çizgi roman severler için kaçırılmaması gereken bir toplama cilt.


Tamamen kurmaca bir dünyada geçen Açlık Oyunları serisinin üç kitabını da bir çırpıda ve çok keyifle okumuş biri olarak, romanda anlatılanların, gerçek hayatta bizlere dayatılan ve istesek de istemesek de bir parçası olduğumuz sistemden yola çıkarak kurgulanmış olduğunu rahatlıkla söyleyebilirim. Zaten bu şekilde okuduğunuzda, kitabı daha iyi duyumsuyor, hissediyor ve akışına daha çok kendinizi kaptırıyorsunuz. Serinin devam niteliğindeki kitapları Ateşi Yakalamak ve Alaycı Kuş. Etkileyici ve akıcı anlatımı, sağlam kurgusu ve karakterlerin hayranlık uyandırıcı tüm 'insani' yönleri ile kitap, okuyucuyu bir anda kavrayıp içine çekiyor. Roman, uzak bir gelecekte, kıyamet sonrası kurulmuş olan Panem'de geçer. Bir zamanlar devlete başkaldırdığı için cezalandırılan her bir Mıntıka , her yıl Capitol tarafından düzenlenen Açlık Oyunlarına, yaşları 8-14 arasında değişen iki çocuğunu törenlerle gönderir. Amaç, mıntıkaların tekrar isyan etmesini önlemek ve düzeni sağlamak, sefalet içinde yaşayan mıntıkaların çalışıp Capitol'deki zengin yaşamı beslemeye devam etmesini sürdürmektir özünde. Bunun için bulunmuş dahiyane fikirdir bu oyun, kazanmak için her çocuk diğerlerini öldürmek zorundadır! Bunun içinse özel olarak eğitilip çalıştırılır. Capitol'ün asıl amacı yukarıda da bahsettiğim gibi, kendi güvenli, zengin, lüks ve zevke dayalı yaşamını sürdürmektir. Bunun için elbette birilerinin çalışıp Capitol'ü beslemesi gerekmektedir. Kurduğu baskı ve korku kültürü ile her bir Mıntıka'yı köle gibi çalıştırıp açlık ve sefalet içinde yaşayan Panem halkına sadece yaşamlarını sağlayabilecekleri kadarını vererek emeklerini sömürmekte, çıkabilecek olası isyanları bastırabilmek içinse dahiyane politikalar üretip uygulamaktadır. Kahramanımız Katnis Everdeen, 13.Mıntıka olarak adlandırılan, geçim kaynağı ise maden işçiliği olan bölgede annesi ve kız kardeşi ile yaşamaktadır. Babasını bir süre önce bir maden kazasında kaybetmiş olan Katnis, ailesini besleyebilmek için Capitol görevlilerinden gizlice yasak ormanlarda avlanır... Her yıl düzenlenen Açlık Oyunları'nın seçmelerinin yapıldığı gün, Katnis için yeni ve zorlu bir hayatın da başlangıcıdır... Kimse henüz bilmese de bu seferki Açlık Oyunları, Panem'in de geleceğini etkileyecektir! Okurken içiniz ürperir, kendinizi isyan etmekten alamaz, o dünyanın içinde yaşadığınızı hissedersiniz... Katnis'le birlikte maceradan maceraya sürüklenir, haksızlıklara, insanların acımasızca katledilişine ve ne yazık ki tüm bunların büyük bir oyun oluşuna tanık olur, iyilerin kazanmasını istersiniz. Romanın damağınızda bıraktığı acımsı tat ise, kurmaca gibi görünen bu yaşantının gündelik hayatlarımızdan da izler taşıyor olması gerçeğinden kaynaklanır!


Bir muhteşem John Berger eseri daha. Gerçek olaylar, gerçek hayatlar ve acımasız gerçekler daha doğrusu herşey gerçek. X terörist şebekenin üyesi olmakla suçlanmış, iki kez müebbet hapse mahkum edilmiş Xavier, A ise dışarıda yalnız başına hayatına Xavier olmadan yaşamaya mahkum edilmiş Aida. Bu iki seven insanın birbirlerine yazdıkları mektupları konu alan bir kitap A'da X'e. Peki bu mektuplar nasıl John Berger'in eline geçmiş? Bu henüz açıklanmamış. A'dan X'e yazılan mektuplardan oluşan kitapta, yoğun bir duygu hali yaşıyorsunuz sevginin en çaresiz halini okuyorsunuz. Aida dışarıda özgür gibi yaşıyor ama aklı, yüreği, benliği kısaca herşeyi Xavier ile. Fakat elinden mektup yazmaktan ve mektup okumaktan başka bir şey gelmiyor. Mektuplar o kadar içten ve o kadar insani bir şekilde yazılmışlar ki en ufak bir pürüz ile karşılaşmadan duyguyu en yoğun şekilde tadarak okuyorsunuz. Sadece mektuplarda duyguları değil aynı zamanda insanlarla olan ilişkileri, dünyanın karşılaştığı sorunları ya da hayatlarına giren insanları ve bu insanlarla yaşanan olaylarıda okuyorsunuz. Dediğim gibi sadece mektuplardan oluşmuyor aynı zamanda mektuplara alınmış notlara da yer verilmiş. Sadece bu kadar değil, aynı zamanda ünlü yazar, düşünür ya da saygı duyulası az sayıda ki politikacının söylediği güzel sözlere de yer verilmiş bu notlarda. Ve gurulanmamız gereken alıntı. Evet Can Yücel'den de sözlere yer verilmiş. Kitapta bir çok yerde Türk karakterler var. Hatta en son mektuptaydı sanırım bir Türk şair ile kahve içiliyor ve bunu Xaiver'a anlatıyor Aida. Bu şair çok güzel dizeler yazıyor çok güzel kahve yapıyor. Adını öğrenene kadar aklıma bir kaç isim geldi ama ilk gelen isim Nazım Hikmet oldu. Fakat değilmiş şairin adı Hasan idi. Çok fazla söze gerek yok aslında. Zaten kitabı okuduktan sonra da buruk bir gülümseme ile kitaba bakıyorsunuz. Ne söylenebilir ki zaten? Ne denebilir ki? Güçlü insanların zengin insanların kötü insanların adalet sisteminde gücü olmayan insanların hayatları ezilirken ne yapılabilir ki? Harcanan milyonlarca hayattan ikisini bu mektuplarla tanıyoruz ve burkuluyoruz en hassas yerimizden. Okuduğum en iyi mektup kitaplarından biri olan A'dan X'e adlı eseri herkese tavsiye ediyorum.


Uzun sürede bitti kısa bir kitap olmasına rağmen. Kitaba kötü ya da iyi diyemem Farklı iki hikayeden oluşuyor. İkinci hikaye daha iyi gibi sanki ya da bana öyle geldi. Şiddet ve mizah içiçe, değişik bir hikaye okumak isteyenlere öneririm. Diret böyle kestirip atmak istemezdim ama ne yazık ki durum böyle. Güzel bir büyüklere masal bunu kabul ediyorum. Güzel bir başlangıç yaptı yazar. Ama sonu iyi gelmedi sanırım. Belki de geldi bilemiyorum ama benim için çok iyi bir okuma olmadı. Zaman kaybı da diyemem. Yani değişik bir tarz okumak lazım elbet ama burada bir şeyler oturmamış gibi. Fakat dediğim gibi güzel bir büyüklere masal kitabı. Ölelikle ikinci masal daha güzel geldi bana.


Aforizma okumayı seviyorum. Yazan kişinin iç dünyasını çok daha net anlamanızı sağlıyor. Bu yazan birde Kafka olunca anlaması daha bir keyifli oluyor. Kafka'nın iç dünyasına, aforizmaları ile bir giriş yapıyoruz. Neler var neler yok inceleme şansı buluyoruz. Yer yer kendisini, yer yer ise toplumu suçlayan bir şeyler buluyoruz. Kimi zaman ise suçlama değil de bu sanki doğal bir süreçtir der gibi duruyor Kafka. Fakat bizlere birşeyleri anlatmasından ziyade, kendisine de bir şeyler söyler gibi Kafka. Hani bazen bir laf söyleriz içimizden ama kendimizde yapsak keşke deriz ya işte bunun gibi geliyor bazen Kafka'nın deyişleri. Her ne kadar zamanını bilmesek de benzeri acıları, benzeri sıkıntıları yaşamış Kafka'da. Zamansız gelmiş aklına bazı sözler, bir anda gelmiş ya da demek istedikleri bilemiyoruz o da almış bunları karalamış bir yerlere. Sonra yıllar yıllar geçmiş üzerinden bizlere gelmiş. Bizler de bakmışız Kafka ne diyor diye. Çok şey demiş ama Kafka çok şey. Tıpkı bizim de bazen aklımıza gelip, diyemediklerimiz gibi. Benzer sıkıntıları yaşamış diye düşünmüşüz çoğu zaman. Ama biz onun kadar iyi anlatamamışız bir cümle ile. Kafka anlatabilmiş mi? Sanki çoğu zaman evet ama bazı zamanlar hayır gibi. Güzel bir kitap, okunmalı bir kitap. Kafka'yı anlamaya çalışmak için güzel bir başlangıç diyebilirim.


Bu kitabı neden aldığımı hatırlamıyorum. Yıllar önceydi, biri mi tavsiye etmişti yoksa ismi mi dikkatimi çekmişti bilmiyorum. Fakat çok iyi hatırladığım ve unutamadığım bu romanı heyecanla, coşkuyla okuyup ara arada o devirlerde olsaydım hayatım nasıl olurdu diye düşünmekten kendimi alamadığımdır. Amin Maalouf'un okuduğum ilk kitabı ama son olmadı. Semerkant, Tanios Kayası, Doğu'nun Limanları gibi birçok kitabını okuma imkanım oldu. Amin Maalouf, özellikle tarihi romanları sevenlerin zevkle okuyacakları bir yazar. Amin Maalouf , 25 Şubat 1949 Beyrut doğumlu, kitaplarını Fransızca yazan Lübnanlı bir yazardır. 1976'dan beri Fransa'da yaşamaktadır. Yazar 1993 yılında Goncourt Akademisi Edebiyat Ödülüne layık görülmüştür. Amin Maalouf, kitaplarında genellikle doğuya ait öğeleri, doğuya ait gelenek ve görenekleri çok iyi işlemektedir. Birçok kitabında Osmanlı ve Türkiye üzerine yorumlara da rastlanmaktadır. Ayrıca kitaplarında doğu halklarının neden geri kalmış olduğu konusunda analizler ve tespitler yapmaktadır. Tabi bu analiz ve yorumların doğruluğu-yanlışlığı kişiden kişiye değişir. Bana göre Amin Maalouf, doğu kökenli olmasına rağmen batılılaşmış; doğuyu ve doğu kültürünü , yaşayan değil de yaşanmış bitmiş ve artık müze malzemesi haline gelmiş bir halde görmek istiyor ya da görüyor.Özellikle Doğunun Limanları adlı romanında bu durumu daha net görmekteyiz. Amin Maalouf'un ilk romanı olan Afrikalı Leo 1986'da yayımlandığında Fransız-Arap dostluk ödülünü kazanmış. Kitabın kahramanı Afrikalı Leo zeki, başarılı, her gittiği yerde kendini kabul ettirmeyi beceren ve yazgısına rağmen ne yapıp edip hayattan zevk alıp mutluluğu bulabilen bir kişi olarak işlenmiş. Ben, Hasan, tartıcıbaşı Muhammed'in oğlu, ben, Giovanni Leone de Medici; bir berberin sünnet ettiği, bir papanın vaftiz ettiği ben. Şimdi Afrika diye anılıyorum, ama Afrikalı değilim, Avrupalı da Arabistanlı da değilim. Bana Granadalı, Faslı, Zeyyatlı da derler ama ben hiçbir ülkeden, kentten ya da boydan değilim. Yolların oğluyum ben, ülkem kervan, yaşamımsa yolculukların en beklenmedik olanı.


Ağustosun Kuru Çayırları, kitabı anlatan Jubie, üç kardeşi, annesi ve ailenin zenci hizmetçisi Mary'nin, güneye doğru yola çıktıkları 1954 yılının kavurucu bir yaz gününde başlıyor. Kitabın anlatıcısı Jubie, yolda geçerken gördüğü tabelalarda yazanlara kadar her küçük ayrıntıyı aktaracak kadar müthiş bir hafızaya sahip. Başlarda sırf bu yüzden kitabı birkaç kere sonra okumak üzere ki bu bir daha o kitabı elime almayacağım anlamına geliyor bırakacak oldum. Jubie'nin kuzeninin, hizmetçiden kahve isteme şekli beni neden ilgilendirsin ki? Toccoa kasabasında insanların ön bahçesinde ne yazdığını hiç de merak etmiyorum. Jubie'nin babasının tramplen işiyle ilgili ayrıntıları da öyle. Bütün bu tasvirlerin sizi de sıkma ihtimaline karşı anlatıyorum bunları. Eğer benim gibi sabırsız biriyseniz, yazar zihninize bu önemsiz gibi görünen küçük noktaları oraya buraya serpiştirirken, ne yapıyor bu kadın yahu demeniz gayet mümkün görünüyor çünkü. Fakat biraz daha sabrederseniz, yazarın serpiştirdiği bu küçük noktaların giderek anlamlı bir şekil oluşturduğunu göreceksiniz. Tıpkı hayat gibi. Yaşarken hiç bir amaca hizmet etmeyen olaylara dönüp baktığınızda, onların bugününüzü şekillendirdiğinin farkına vardığınız olmuştur belki. Ne diyordum? Yazarın küçük noktaları. En sonunda kafanızda oluşturduğu şekil, Jubie'nin kendi hayatıyla değil, aslında kitap boyunca hep en önemsiz olarak kenarda duran hizmetçi Mary ile ilgili. 50'li yılların Amerikasında siyahi olmanın kolay olmadığını tahmin ediyorsunuzdur. Siyahi birinin otel odasında kalmasından tutun da lunaparkta eğlenmesine ya da denize girmesine kadar her özgürlüğüne kısıtlama getirilen bir dünyadan söz ediyorum. Bir yığın önyargıyla karşılaşacaksınız dolayısıyla kitap boyunca. Bir siyahın evinin içine mi girdin? diye sordu annem. Hımm... Annem, sanki aklı böyle bir şeyi almıyormuş gibi kafasını salladı. Zeki bir zenci mi? Kısa olan homurdandı. Bütün bunları normal olmaktan uzak gören ve ailesinin kusurları ve önyargılarıyla yüzleşebilen tek çocuk Jubie. Muhtemelen dört çocuk içinden anlatıcı olarak Jubie'nin seçilmesinin sebebi de bu. Diğer kardeşlerine göre hep geri planda kalan ve diğerleri kadar değer görmeyen Jubie, bir yandan şimdiyi bir yandan da tatil öncesindeki hayatlarından önemli olayları başarıyla aktarıyor. Bu süreç boyunca, bir yandan ırk ayrımcılığının boyutunun farkına varıyor diğer yandan da bu genç kızın, ailesinin çoğu yanlış tutumu yüzünden nasıl bir psikolojiye sürüklendiğini izliyorsunuz. Güzel başlayan bu yaz tatili en sonunda bütün aile için büyük bir trajediye dönüşüyor. Bu trajedi, tüm aile üyeleri için bir dönüm noktası haline geliyor. Hepsinden önemlisi, Anna Jean Mayhew, insanlığın renkle değil kalple mümkün olabildiğini gösteriyor tüm dünyaya.


Ah bu ne güzel bir tragedyaydı. Sophokles'in bu eserini büyük bir merakla okumak istemiştim. Ve beni boşa çıkarmadı. Kitabın ön sözünde, oyunun ve Sophokles'in üzerine güzel bir inceleme var tabi. Ben bu kitabın eleştirisi için iyi bir kaynak olamam. Ama oyun tıpkı Achileus gibi büyük bir savaşçı olan Aias'ın bir yanlış anlama üzerine daha doğrusu tanrıların yönlendirmesi üzerine yaşadığı tragedyadan oluşuyor. Öyle ki büyük bir gurur ve belki de kibir ile insan doğasını bize şiirsel bir dille aktarmış yazar. Bu arada kitabın ön sözünde de belirtildiği gibi bu kitap Sophoklesin yüzlerce kitabından günümüze ulaşan ender kitaplarından biridir. Ve bu yüzden Sophokles'in yeri daha bir önem arz etmekte kanımca.


Aias Sophokles'in kurtarılabilen, daha doğrusu günümüze kadar gelebilen, sayılı eserlerinden biri. Eser, dönemin tragedyalarının hemen hemen tüm özelliklerini içinde barındırır. Aynı zamanda barındırdığı efsanelerle kitabın kahramanını daha da yukarıları çıkartır. Aias kuvvetli bir savaşçıdır. Çok kuvvetli bir savaşçı, ölümsüz bir nefer ve asla yenilmezdir. Kalkanı yedi kat deriden yapılmıştır ve asla delinemez. Ne kılıçlar ne de mızraklar bu kalkanı geçemez. Kısaca Aias ölmez. Aias ölmediği gibi daha da güçlenir. Yaptıkları normal bir insanın yapacakları gibi değildir. Kocaman kayaları fırlatır atar, savaşlardan yara almadan çıkar. Tabi bu kadar olay sonrası kibir büyümeye başlar. Her insanın olmazsa olmazı değişim, kibirle beraber gelir. Her zorluktan kurtulabilen Aias, artık farklı bir düşünce yapısına geçmiştir. Çok zor bir fırtınadan da kurtulduktan sonra narasını atar ve derki Hangi tanrı beni öldürebilir ki? Elbet bu tanrıların zoruna gider. Özellikle de fırtınalardan sorumlu tanrı Poseidon çok fazla bozulur. Öyle ya onun çöplüğünde daha doğrusu onun sorumluluk sahasında olmuştur bu kurtuluş. Çok kızar Poseidon. Çok güçlü dalgaları gönderir Aias'ın üzerine. Aias ve mürettabatı kayalara çarpar. Aias bundan kurtulamaz. Artık ölüdür.


Puşkin'in Erzurum Yolculuğu'nu okuduktan sonra aklımda kalan ve okumasaydım olmazdı dediğim eser ile başbaşayız. Akıldan Bela. Aleksandr Sergeyeviç Griboyedov'un kaleme aldığı bu güzel tiyatro oyunu, klasiklerin arasında yer alıyor. Fakat benim dikkatmi dediğim gibi Erzurum Yolculuğu ile çekmeyi başardı. Peki bu nasıl oldu? Puşkin'in yolda karşılaştığı bir cenaze ile oldu. Sanırım etkinin büyüklüğü açısından Puşkin'in Erzurum Yolculuğu okunmalı, ardından Akıldan Bela okunmalı. Bu şekilde bir sıralama yaparsanız eminim çok daha iyi bir okuma olacaktır. Ya da bilmiyorum şu an saçmalıyorum belki de. Bende etkisi böyle çok daha büyük oldu. Bu kadar eşsiz bir yazarı bu kadar erken kaybetmiş olmak gerçekten çok üzdü. Cehaletin kurbanlarını saymakla bitiremeyiz. hele ki orta doğuda, iran gibi bir ülkede, hele ki o yıllarda. Ama her ne olursa olsun insan derinden üzülüyor böylesi büyük insanların cahil insanların kapkara beyinleri ve kapkara elleri ile yok olduğunu düşününce. Gerçekten üzücü. Daha büyük üzücü olan şey ise hala bu tip cinayetlerin işleniyor olması. Hala cehaletin pençesi altında nice yetenekler yok oluyor. Adına yeri geliyor din yeri geliyor ırk yeri geliyor renk deniyor ve yok ediliyor. Peki ne için? Kocaman bir hiç uğruna. Ne diyeceğimi bilemediğim bir durum. Puşkin, Griboyedov'un Akıldan Bela adlı oyunu için Tarifi mümkün olmayan bir etki yarattı ve yaratıcısını en büyük şairlerimiz arasına koydu demiş. 1824 yılında bitirilen oyun, dönemin üst tabakalarını oldukça rahatsız etmiş. Hatta bu konuda bir şeyler yapılması gerektiğini savunmuşlar ve oyunu yasaklatmışlar. Yeri gelmiş sansürlü oalrak yeri gelmiş baskı ile yayınlatılmış. Daha sonra yazarının öldürülüşünün üzerinden geçen 46 yılın sonunda yayınlanabilmiş tam metni ile. 1875'te yayımlandığında bile oldukça sert tartışmalara konu olmuş. Özellikle dönemin üst sınıfı yani asilzadeleri, yüksek numaralı memurları, oyundaki tüm tasvirlerin yanlış olduğunu, yazarının Moskova sosyetesini bilmediğini, eserin hiçbir edebi kıymetinin olmadığını söylerler. Elbette durum bunun tam tersidir. 1795'te doğan ve 1829'da öldürülen Griboyedov, dünyanın çok erken kaybettiği çok iyi yazarlardan biri. Tıpkı arkadaşı Puşkin gibi onu da çok sebepsiz, çok anlamsız, çok kötü bir şekilde kaybetmiş olmamız, bizler için çok büyük bir kayıp.


Her ay okumaya çalışıyorum Sait Faik kitaplarından bir tane. Yetmiyor ama ne yapalım idareli gitmek lazım. Sayıları çok az artık. Bu ay Alemdağ'da Var Bir Yılanı okumak istedim. Kitaba başlar başlamaz bitmedi bu kez. Az biraz daha uzun sürdü. Neden derseniz bu kez daha derin gibiydi hikayelerin derinliği. Boğulmamak lazım dedim ve az biraz yavaştan aldım inişi. Sait Faik'ten farklı hikayeler, farklı hayatlar okuyoruz yine. Fakat bu kez dediğim gibi derinlikleri biraz daha derin öncekilere göre. Biraz daha bir şeyleri demek isterken kapalı demiş gibiydi yazar. Anlatmak istemiş ama susmuş, yazmak istemiş ama yazmamış anlaşılsın istemiş gibiydi. Özellikle İki Kişiye Bir Hikaye çok beğendiklerim arasına girdi. Hakikaten etkileyiciydi ve çok düşündürücüydü. Kitabı kapatmak gerekiyor her hikayeden sonra. Biraz düşünmek, o yaşattığı hayatın içine girip, bir süre orada yaşamak gerekiyor gibiydi sanki. Bende öyle yaptım her hikaye bitiminde kapağını kapatıp kitabın, düşünmeye değil, orada yaşamaya başladım. Güzelde oldu. Hem de çok daha güzel oldu. Sait Faik için zaten söylenecek bir şey yok. Her kitabında ayrı dünyaları getiriyor sokuyor kafamıza. Bu kez yine aynı şeyi yapıyor ve bize başka başka hayatlar, başka başka hayaller sunuyor.


Alice Harikalar Ülkesinde, Lewis Carroll takma adı ile Charles Lutwidge Dodgson tarafından 1865 yılında kaleme alınmış bir romandır. Alice adında bir kız çocuğunun, bahçelerinde gördüğü bir tavşanı takip etmesi ve tavşanın girdiği deliğe bakarken o deliğe düşmesi sonucunda, fantastik bir dünyaya geçiş yapmasını konu alır. Alice'i duymayan yoktur, biliyorum ama belki bir ihtimal olabilir diye düşünerek, böyle bir giriş yapmayı uygun buldum. Alice bu delikten içeri girdikten sonra başından bir sürü olaylar geçmeye başlar. Bu olaylar sırasında çok farklı karakterle tanışır. Bunlardan kimi iyi kimseler iken kimisi ise kötü karakterlerdir. Klasik iyi ve kötünün savaşını anlatan bir öykü gibi görünse de Alice Harikalar Ülkesinde geçen iyi kötü savaşı normalden biraz farklıdır. Küçük bir kızın gözünden gördüğümüz bu dünyada kötüler tam kötü değil gibidirler. Her karakterin kendine has bir çizgisi ve duruşu vardır. Her biri oldukları gibidirler. Ama az biraz da aykırıdırlar normal dünyaya göre. Alice bunları göz ardı ederek onlara yaklaşır hep. Onlara kendi dünyasından yakıştırmalar yapmak yerine herşeyi olduğu gibi kabul eder. Gerek çizimler gerekse konunun ilerleyişi açısından kitabındansa filmini tercih edeceğim herhalde tek kitaptır Alice Harikalar Ülkesinde. Evet bunu söylemeyi istemezdim ama hakikaten de filmi kitabından iyi olan tek uyarlamadır sanırım. Belki de Tim Burton yüzündendir. Oldukça yukarılarda bir yerlerde bıraktı çıtayı. O yüzden orjinal eseri bile göremez olduk belki de bilemiyorum. Ama bildiğim tek bir şey varsa o da filminin hakikaten çok ama çok iyi olduğudur. Filmini zilemediyseniz önce kitap sonra film diyebilirim ama filmi izledikten sonra kitap eminim biraz kuru gelecektir.


Altın Gözde Yansımalar Carson McCullers'ın okuduğum ilk kitabı. Doğru bir başlangıç mı oldu benim için bilemiyorum. Fakat yazarın diğer kitaplarına şans verip, bu eserini es geçmek daha doğru olacak sanırım benim için. Neden derseniz bir türlü hikayeyi hayalimde yaşayarak, içselleştirerek okuyamadığım gibi, çok keyif de alamadan okudum. İş Bankası Kültür Yayınları Modern Klasikler Dizi'sinde de ilk kez böyle bir kitap ile karşılaşdım. Çeviriden mi yoksa benden mi bilemiyorum ama sanırım ya bir daha okumalıyım ya da başka bir kitabına bakmalıyım. Kitabın konusu aslında oldukça güzel. Daha doğrusu farklı bir konu ve eminim çok daha farklı bir anlatımla sunulabilir, çokdaha farklı bir etki verdirtilebilirdi. Bilemiyorum. Belki de ben anlamamış ya da dahil olamadan okuduğum için çözümleyememişimdir. Tekrar okunması gereken, ilk seferde tat bırakmayan bir kitaptır belki de. Ama yazarı ilk kez okuyacaklar için çok uygun olmadığını düşünüyorum. Kitabın konusuna kabaca değinecek olursak eğer, kitap Georgina'da askeri bir üsde geçiyor. Kahramanımız gizli bir eşcinsel olan Yüzbaşı Penderton'dur. Penderton Leonora ile evlidir. Fakat eşi Leonora'nın başka bir adamla ilişkisi vardır. Bu kişi Binbaşı Morris'dir ve onunda eşi Alison'dur. Bir de Filipinli hizmetli vardır. Son olarak er Williams vardır. Yüzbaşı Penderton er Williams'a karşı çok ilgilidir. Kitaptaki karakterlerin ilişkileri arasında ilerleyen kitap, psikolojik bir orman tadına yakın ilerlemekte.


A'mak-ı Hayal Filibeli Ahmed Hilmi'nin eserinden, Mustafa Kara tarafından uyarlanmış bir çizgi roman. Daha başlar başlamaz hatta başlamadan kapağından bile ne güzel bir iş olmuş bu dedirtiyor. İlk sayfa ile birlikte de işte arşivime bir eşsiz parça daha giriş yaptı diyorsunuz. Doğu klasikleri ile ilgili iseniz Filibeli Ahmed Hilmi adını büyük ihtimal duymuşsunuzdur. Duymayanlar için kısaca bahsedecek olursak, Filibeli Ahmed Hilmi, Vahdet-i Vücud inancına gönül vermiş, takipçisi olmuş bir Türk düşünürüdür. Yaşadığı zamana göre (1800'lü yıllar) oldukça ileri bir düşünce yapısına sahip olan düşünür, bağnaz bir yapıda şekillendirmemiş düşüncelerini. Fakat maddecilik ile ilgili oldukça sert bir duruş sergilemiş. Eserlerinde genellik anti-maddeci bir üslup ile ilerleyen Filibeli Ahmed Hilmi materyalist yaklaşıma karşı gelmiş, eleştirmiş. Var olan, kendinden olan, tek gerçeğin fiziksel madde olduğuna değil, sufi metafiziğine göre hareket etmiş, yaratan ile yaratılan arasında bir bağ olduğunu daha doğrusu ikisininde tek olduğuna bir olduğuna inanmış ve bununla ilgili bilgileri vermiş eserlerinde. Günümüzde bile tartışılan Vahdet-i Vücud inancı, Filibeli Ahmed Hilmi için tek gerçek olarak kabul görmüş. Kitabında da bu konulara yer veren yazar, kitabın kahramanı Raci'ye bu yol ile cevap veriyor. Raci, hayatı ve hayatta olma nedenlerini sorguluyor. Kısacası Raci'nin hayatında sürekli kafasını meşgul eden ontolojik sorulardan başka bir uğraş kalmaz. Çevresinden edindiği bilgilerin cevap niteliğinde olmadığını görür. Araştırdığı bilimler, dinler, felsefeler ya da farklı inançlar Raci için anlam ifade etmez. Neden sonra bir gün Aynalı Baba ile karşılaşır. Ondan çok etkilenir. Sanki tüm sorularına cevap bulmuş bir insanın huzuru vardır onda. İrkilir ve kendine gelir Raci. Hemen yanına gider kahve ve ney eşliğinde sohbetler başlar. Gerek hikayesi, gerek kurgusu, gerekse çizgileri kısacası herşeyiyle çok olmuş bir çizgi roman. Tek sorun tadı damakta kalıyor, devamını istiyor bünye. Haliyle.


Neil Gaiman ile Yolun Sonundaki Okyanus kitabı ile tanışmıştım ve fantastik dünyaya olan önyargılarımı yıkan da o olmuştu. Neil Gaiman'ın hikaye anlatım tarzı, cümleleri okurken bir yandan zihinde canlanan dünyaya gerçekten girmemi sağlıyor ve bu sanırım her okur için en önemli noktalardan biridir. Böyle bir yoğun okuma seansından sonra bir film sahnesine konuk olarak katılmış ve ayrıca fantastik unsuları da sanki gerçekten olabilecekmiş gibi inanmış olmak beni oldukça eğlendiriyor. Bu eğlenceyi Amerikan Tanrılar'ı ile bir daha yaşadım. Kütüphanemin önünden geçerken habire bana göz kırpan, okumam için sanki fısıldayan bir kitaptı. Bende dayanamadım ve uzun bir roman okuma hevesimi körükleyerek okumaya başladım. İlk gün 135 sayfayı nasıl, ne ara okuduğumu bilmiyorum ve ilerleyen günlerde de en az 100 150 sayfa ile devam ettim. Sanırım kitabın akıcılığı hakkında söyleyebileceklerim bunlardır. Kitap dört ana bölümden oluşuyor ve sona yaklaştıkça temposu giderek artıyor. Kurgusal olarak aslında çok basit ama ayrıca çok derin bir konu ele alınmış ve bu konu mitolojik bir seviyede, Gaimanın fantastik kurgusu ile birleşince çok hoş bir eser ortaya çıkmış. Konu, eski tarım toplumlarından endüstriyel hale gelen toplumların arasındaki savaşı anlatıyor. Kasaba kültürü ile şehirleşmenin getirdiği yıkımı, teknolojinin ilerlemesi ile insanlığın evrildiği noktaları görmemizi sağlıyor roman. Bu tip konulara değinirken ise toplumların mitolojik kahramanları ile süslemiş ve bunlar üzerinden çok sade, akıcı bir hikaye anlatmış. Ayrıca her bölümün sonunda gelen ara kesit hikayeleri ve bu hikayeleri diğer bölümlerle birleştirmesi oldukça sağlam bir kurgu oluşturmuş. Ayrıca çevirmene teşekkür etmek gerekir. Kitabın anlatım temposunu hiç bozmadan akıcı ve anlaşılır bir şekilde devam etmesi beni sevindirdi. Eğer kendinizi içinde bulunduğunuz bu lanet dünyadan birazcık soyutlamak isterseniz bu kitabı önerebilirim.


Amerikan Vampiri klasik vampir hikayelerinden sıkılanlar için biçilmiş kaftan bir çizgi roman. Okur okumaz aklıma Abraham Lincoln: Vampir Avcısı geldi. Orada western kasabasında ki vampirleri avlayan Abraham Lincoln ve arkadaşı, insanlara musallat olmuş bu yaratıkları temizliyorlardı. Burada da benzer bir hikaye var. Fakat tek bir farkla. Burada hikayemizi güzelleştiren Stephen King var. Amerikan Vampiri Scott Snyder tarafından tasarlanan bir çizgi roman serisi. 2009 da çizgi roman yazarlığına başlamış olan yazar, çok kısa bir sürede aranan iyi çizgi roman yazarları arasına girmiş. Fakat Amerikan Vampiri için Stephen King'in konuya bir el atmasını çok istemiş. Tam bir Stephen King hayranı olduğu için ve usta yazarın bu hikayeyi zenginleştireceğini düşündüğü için böyle bir öneri ile gitmiş Stephen King'e. Stephen King ise çizgi roman dünyasına güzel bir giriş olabileceğini düşündüğü için ve Scott Snyder'ın ilk kitabına olan hayranlığı için bu teklifi kabul etmiş. Tabi ortaya çok güzel bir çizgi roman çıkmış. İlk gördüğümde küçük bir önyargı oluşsada alıp okumaya başlayınca bu küçük önyargım hemen yok oldu. Gerek hikayenin kurgusu gerekse çizimler sizi gerçekten derinden etkiliyor ve sizi içine alıp yaşatıyor. Çizgi roman takipçilerinin asla kaçırmaması gereken bir çizgi roman şöleni. Geç olmadan alın ve okuyun derim. Biterse dudak uçurtan rakamlara satılan çizgi romanlardan olacağından eminim. JBC Yayıncılığa da teşekkür ediyorum bize böylesi güzel eserleri kazandırdığı için. Devamını bekliyoruz!


Zewig, Zweig ve tekrar Zweig. Bu adamın kötü bir kitabı var mı biri bana göstersin. Ölümünü düşündükçe öyle üzülüyorum ki. Amok Koşucusu da diğer çoğu kitabı gibi bir solukta okunan, zamanı elinizden alıp, sizi hikayenin kahramanı yapan ya da onu dinleyen kişi olarak sizi olay kurgusuna dahil eden bir anlatım içeriyor. Koşullanmış düşünce, problem yaratan bir zihnin, bu problem üzerine cevap araması, buna şartlanması, bu şartlanmanın getirdiği psikoloji, ne neden nasıl ve sonuç ilişkisi, altmış sayfa içinde samimi ve gözlemlenebilir bir şekilde işlenmiş. Zweig'in insan psikolojisi üzerine gözlemleri ise hikayeyi, tıpkı diğerleri gibi zenginleştirmiş ve neden sonuç ilişkilerini açıkça ifade etmiştir. Hikaye, bir gemi yolculuğunda esnasında, romanı anlatan kişi ile hikayeyi anlatan kişi arasında geçiyor. Bu yorumda olayları anlatmamın bir anlamı yok çünkü okunmadan tadına varılamayacak bir öykü. Kitabı bitirdiğinizde, kısa bir film izlemiş ve üzerine su içmiş gibi ferahlıyorsunuz. Lakin insanın gurur, kibir, inat uğruna neler yapabileceği üzerine duran bir öykü kurgusuna tanık olacaksınız.


Amphitryon, Heinrich von Kleist Moliere benzeri bir tiyatro okumaya ne dersiniz? Eğer cevap evet ise buyurun okuyun. Fakat beklentilerinizi Moliere eserlerinde tuttuğunuz kadar yukarıda tutmayın. O kadarını bulamayabilirsiniz. Klasik karı koca sorunları. Aldatan bir kadın ama aynı zamanda suçsuz bir kadın. Hani Moliere'in bir oyunu vardı hatırladınız mı? İşte bu oyun o oyuna çok benzer. Hatta yazarı da bunu kabul eder ve esinlendiğini yazar kitabına. Fakat az biraz daha farklıdır burada yaşananlar. Her ne kadar yazarın okuduğum ilk kitabı olsa da yazarın tarzı ile ilgili bir fikir edindim. Diğer eserlerinde de benzer bir yapı, kurgu düzeni görebilirim diye düşünüyorum. Tabi emin olmak çok güç bu konuda. O yüzden en kısa zamanda farklı bir kaç kitabını okumam lazım. Amphitryon'na gelecek olursak, dediğim gibi Moliere oyunları tarzında bir oyun Amphitryon. Çok güzel demem zor ama okunmayacak kadar ya da zaman harcanmayacak kadar gereksiz ya da kötü değil kesinlikle. Hatta bazı yerlerde sizi alıp götürmesini biliyor. Fakat Moliere oyunlarında bulunan espriler ve sürükleyici olaylar, Amphitryon ile yaşanmıyor. Belki diğer eserlerinde böyledir bilemiyorum. Ama Amphitryon benim beklentilerim kadar büyük bir eser mi değil mi emin değilim. Belki tekrar okumalı, belki bir kaç kitabı ile yazarı daha iyi anlamalıyım. Sözü daha fazla uzatmadan bir alıntı ile devam ediyorum. Gidelim şimdi, hemen, bu kaçmadan buradan! Bir eşek arısı gibi sokacağım iğnemi göğsüne,


Herkesin dalga geçtiği bir çocuksunuz. Şişman, şişko sizin artık bir adınız olmuş durumda. Babanız bile sizi alay konusu yapıyor çoğu zaman. Seveniniz yok kadar az. Sonra büyüyorsunuz, bazı şeyler yoluna giriyor ve başka bir yere taşınıyorsunuz. Ama geçmişiniz sizi bırakmıyor. Bir zaman geliyor ve babanızın bir tanrı olduğunu öğreniyorsunuz. Bu da yetmiyor bir de kardeşiniz olduğunu öğreniyorsunuz. Neil Gaiman'ın iyi olduğunu bildiğim bir kitabı olan Anansi Çocukları'na uzun zamandır başlamayı planlıyordum. Güz okuma şenliğinde yaptığım listemde, İthaki Yayınları kitabım Anansi Çocukları oldu. Okumaya başlar başlamaz Neil Gaiman tarzını algılıyorsunuz ve hemen sizi içine alıyor hikayesi. Örümceklerle ilgili bir Neil Gaiman kitabı zaten şaşırdığımız bir şey değil. Kitabı okurken olayların ne zaman başlayacağını ya da ne zaman ne olacağını bekler bir vaziyette okuduğumu farkettim. Konuyu tahmin bile etmiyordum aslında ama bir zaman sonra bazı taşlar yerine oturmaya başladı. Sonrasında ise diğer kardeşe kızan bir ben çıktı ortaya. Nedense bende böyle bir yapı var. Birileri hayatına yoluna koymuş yaşarlarken, birileirnin gelip onların o hayatını bozmalarını ya da karışmalarını kaldıramam, sinirlenirim. Bu kitaplarda ya da filmlerde sıklıkla olur biliyorsunuz. Bu kitapta da bu var ve okumayanlar için spoiler verdiğimin farkındayım. Kitap hakkında yazmaya devam edersem daha fazla bilgi vermiş olacağım ve işin büyüsünü kaçıracağım. Bu yüzden daha fazla uzatmıyorum yazımı. Neil Gaiman okurları zaten çoktan okumuştur diye düşünüyorum. Okumayanlar varsa hemen başlasınlar diyorum. Bu arada Amerikan Tanrıları kitabı bu kitaptan önce olan bir kitap fakat bir seri değiller. Yani ilk olarak Amerikan Tanrılarını okuyup, daha sonra bu kitabı okumanıza gerek yok.


Neil Gaiman'ın esprili dilinin farkına vardığım kitabından bahsedeceğim bugün: Anansi Çocukları. Karanlık bir dünya ve mizahın nasıl bir doğallık ve kolaylıkla birleştiğini açık ve net görebileceğimiz bir roman olur kendisi. Okurken aynı anda hem gerilip hem gülmeniz mümkündür, en azından beni öyle bir psikopata çevirdi Anansi. Kitabın baş kahramanı, baş kahramanların ezikliğine ve silikliğine alıştığımız süper kahramanlara çok benzeyen bir tip: Şişko Charlie. Kendisi süper kahraman sayılmaz ama ezik ve silik olduğu okuyucu tarafından anlaşılan bir gerçek. Bunun yanında lakabına aldanıp Charlie'nin şişko olduğunu sanmayın. Kendisinin nefret ettiği bu lakabın gittiği her yerde gölge gibi onu takip etmesinin tek sebebi babasıdır. Çünkü Charlie'nin babası Bay Nancy, bir kişiye bir lakap taktıysa artık o kişi herkes tarafından o lakapla anılır, eğer biriyle dalga geçtiyse artık o kişinin başkalarınca ciddiye alınması mümkün değildir. Şişko Charlie, gittiği her yerde 'kafasına göre' davranan ve yaşamı oldukça komik ve eğlenceye dayalı bir süreç olarak gören babasının ismi her anıldığında özür dilemeyi alışkanlık haline getirmiş ve sonucunda da çareyi Atlantik Okyanusu'nu aşıp onu terk etmekte görmüştür. Hikayenin kendisi ise, Charlie'nin, babasının ölüm haberini alması ve okyanusu tekrar aşıp onun cenazesine katılmasıyla başlar. Charlie, babasının Anansi örümcek tanrı olduğunu öğrenmiştir. Üstüne üstlük babasının bu mirasını devralan Örümcek adında bir kardeşe sahip olduğu da gizemli bir şekilde ortaya çıkmıştır. Hani hep öyle denir ya: artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktır! Dünyanın karanlık devirlerinde tüm hikayeler Kaplan'a aittir. Yaşamak için öldürmenin gerektiği, esprinin nispeten az olduğu karanlık devirlerde. Fakat Anansi tüm hikayeleri Kaplan'dan almış ve bütün hikayeler Anansi'nin olmuştur daha esprili daha eğlenceli ve düşünceye dayalı. Ancak Anansi, hikayelerde herkesi öylesine alaya alır ki bu hikayeler romandan biraz da bağımsız olarak yer yer anlatılıyor yalnızca Kaplan'ın değil Kuşlar gibi başka hayvanların da düşmanlığını kazanır. Kaplan, Anansi'den hikayeleri geri almayı başarabilecek midir? Kitap işte bu sorunun cevabını arıyor bir yandan da. Bu açıdan kitap bazı noktalarda yetişkinlere özgü hoş bir fabl tadı da veriyor. Yine de güzel ve uzun bir yaşamı oldu; bu kadın bizleri terk ettiğinde yüz üç yaşındaydı. dedi. Toprağın altından bir ses, yanından, yüz dört! diye düzeltti sinirli bir şekilde. Bay Nancy, cansız kolunu uzatıp yeni tabuta tık tık vurdu.


Çok farklı bir kitap. Evet belki anlatılmak istenen farklı dillerde anlatılmıştır ya da bizde de söyleyen olmuştur bilemiyorum ama benim bu alanda okuduğum ilk kitap. Daha doğrusu anlatılmak istenen konuyu ilk kez okuduğum kitap. İşte Altıkırkbeş yayınlarının belki de en sevdiğim yanı bu. Her zaman en farklı kitaplarla bizlerle. Bildiğiniz gibi dünyamızda hayvanlara karşı bakışımız şu; sanki onlar bizler için varlarmış gibi davranıyoruz. Yani demek istiyorum ki sanki onların bir yaşamı ya da yaşama hakkı yokmuş gibi, sadece ve sadece bizim istediğimiz gibi yaşamak zorundalarmış gibi. Bir çeşit malımız, bir çeşit cansız eşyamız gibi görüyoruz onları. İşte tam bu noktada belirtmek isterim ki bundan nefret ediyorum! Hayır öyle internet delikanlıları gibi değil, çok derinlerden gelen bir şiddetle nefret ediyorum bundan. Bu dünyada olan tüm canlıların en az benim olduğu kadar hakları var yaşamaya diye düşünüyorum. Bu düşüncem aklım erdiği zamandan beri hep böyleydi ve hep böyle olacak. Aksini düşünmeyi bile düşünemiyorum. Tıpkı vahşi doğada ki gibi bir kuralla yaşamayı tercih ediyorum. Eğer bana bir zarar vermiyorsa ya da beni tehdit etmiyorsa hiçbir şekilde zarar vermemeliyim karşımda ki canlıya. İşte benim net felsefem bu. Kendimle övündüğüm bir kaç nokta varsa eğer işte bu düşünce yapım bu övünçlerimin en başında yer alır. Bundan yıllar yıllar evvel daha çocukken yaptığım bir kaç hatayı daha doğrusu ayıbı hatırlayıp üzülen biriyim ben. Hayvanlara karşı yaptığım en kötü davranışları beynim hala bir yerlerde tutar. Çok değiller ama varlar ve hiç gitmediler aklımdan. Hala dün gibi hatırlarım yularından tuttuğumda gelmeyen koyunun kafasına tokat attığım zamanı. Çekmeye devam ederken ipi hala gelmediğini görünce sinirlendiğimi hatırlarım. Ama sonra bir de bakarım küçük bir yılan vardır orada o yüzden gelmemektedir o koyun. İşte o anlardan biridir bu benim hayatımda ve asla ama asla unutulacak bir anı değildir. Yeri geldiğinde önüme konan bir servisdir o benim için. Kitabı okurken aklıma bir kaç yıl önce düşündüğüm bir konu geldi. Hatta bu düşüncemi paylaştığım insanların tepkilerini hatırlıyorum. Ee ama o zaman nasıl olacak ki? Demişlerdi. Sizlerle de paylaşıyım. Öyle sanıyorum ki dünyamızda bizler yani insanlar olmasaydı, dünya çok daha uzun bir süre, sakin, mutlu, huzurlu ve sağlıklı bir şekilde yaşatırdı içindekileri. Ne bir neslin tükenmesi, ne bir işkence ne bir yaşam hakkı olmayışı. Bunların hiçbirini yaşamadan yaşardı canlılar. Bu güzel yeryüzünde aldıkları her nefes ile bir oh daha çekerlerdi. Belki oh duyulmazdı ya da kameraya alınmazdı ama onlar için bu hiçbir sorun teşkil etmezdi. Az biraz düşünün bunu. Düşünün ve ne kadar güzel bir dünya olacağını görün. Biz olmasaydık, herşey çok daha güzel olurdu. Tüm güzellikleri mahvettiğimiz gibi kendi yaşamımızda dahil olmak üzere, tüm yaşamları mahvediyoruz. Bizler matrixin de dediği gibi birer virüsden farksız, berbat yaratıklarız. Evet belki yaşamsızlığı ya da olmamayı hayal edemiyorum ama bunu çok net olarak söyleyebiliyorum. Biz olmasaydık dünya ve içinde yaşayan tüm canlılar çok daha güzel bir yaşam sürerlerdi. Yani hak ettikleri gibi. Konu çok uzun arkadaşlar ben daha fazla derinleştirmeden gidiyorum. Bazen okuduğunuz kitap sizi kendi konusun dışında bir yerlere götürür sonra oradan getirmez, sürükler. İşte benim bu kitapta başıma gelen bu oldu.


Bu yıla güzel bir romanla giriş yapmak istemiştim ve uzun zamandır kütüphanemin önünden geçerken gözüme ısrarla ve anlamsızca takılan Anna Karenina'yı bu ısrara ve içimde ki kemirmelere istinaden okumaya başladım. Hem yılın son günleriydi hem yoğun kar başlamış bütün atmosfer ve zaman kitap için hazırdı. Neyse romantikliği bir kenara bırakalım. Tolstoy malum 19. asrın en vurucu yazarlarından. Bu yazarın gençlik serisi kitapları keza okudukça betimleme gücünü anlayabildiğimiz, dili akıcı, belli karakterlere sizi bağlayabilen bir yanı var. Hoş, çokça yazar için de tüm zamanların en çok okunan ve sevilen kitabı olarak gösterilen Anna Karenina içindeki etkenlere bakarak aynı şeyleri söyleyebiliriz. Romanı yorumlarken tabi beklentilerime, bana ne cevap verdiğine, ne kattığına, gerçekten de benim için bir başyapıt mı değil mi bunlardan bahsetmeye çalışacağım. Birçok bakış açısı farklı sonuçlara götürecektir roman hakkında. Kitapta iki temel hikaye var. Birincisi ve ana temel hikaye evli ve olgun bir kadının, evlilik arifesinde olan genç bir kont ile büyüleyici tanışması ve birbirlerine aşık olduktan sonra bu aşkın getirdiği sonuçları beraber yaşamalarını konu alıyor. Bu yorum tabi su yüzeyinde görünen parçanın kısmı. Derinliklerinde, Anna'nın, dini bütün kocasının, daha önce hiç duygu geliştirmemiş, içindeki dürtüleri her zaman baskılamış adamın yaşadığı yüzleşme, yaşamının gereksinimlerinin değişmesine tanık oluyoruz. Bunu İncil'den alıntılayarak bu karakter üzerine oturtmaya çalışmış Tolstoy; sana tokat atıldığında diğer yanını uzat. Tolstoy bu karakteri dinin tüm gerekliliklerini uygulayan bir karaktere büründürerek, kendi düşüncelerini de yansıtmaya çalışmış gibi bir durum söz konusu ki bu tip empoze etmeleri yahut yargılarını diğer karakterlerde de görüyoruz. Bu yasak aşkın, Anna ve Vronsky'in içinde bulunduğu sosyetedeki yankılarını, sosyetenin bu bireylere davranışlarını da, özellikle kocasını aldatan bir kadına yönelik davranışları dönemin toplumu yönünden incelemiş Tolstoy. Hatta onlara bir araya getirmek için uğraşan karakterlerin bir süre sonra kim ne der düşüncesiyle Anna ile ilişkilerini kopardıklarını da görüyoruz. Keza, o dönem de aile içinde erkek eşini aldattığında, kadın bir şekilde ikna edilmeye çalışılır, söz hakkı tanınmaz ama adam ayıplanmaz iken , Anna ve Vronski ilişkisi ile bir tezat yaratıyor yazar. Bu yıkıcı aşk, Anna ve Vronsky üzerinde bolca kavga, ama öte yandan bağlılıkta sunuyor. Bir aşkın, evli bir kadın ile genç bekar bir erkeğin o dönemde böyle bir sosyete içinde ancak böyle yaşanabileceğini, getirdiği yıkıcılığın sonuçlarını gösteriyor yazar. İkinci temel hikaye örgüsü de, Vronsky ile evlilik arifesinde olan genç sosyetik, şımarık bir kızın , Vronsky onu terk ettikten sonraki olgunlaşma dönemini ve bir diğer toprak sahibi olan Levin ile evliliğe giden ilişkisini konu alıyor. Dikkatinizi çekerim, iki bekar insanın aşk hikayesidir bu. Levin, kitabın diğer edebi incelemelerinde de bahsedildiği gibi, Tolstoy'un alter egosudur. Tolstoy ne düşünüyorsa, ekonomik sistem, tarım, seçimler, bürokrasi, aristokrasi, yaşayış biçimleri üzerinde ki tüm düşüncelerini Levin üzerinden veriyor. Levin romanın sonuna kadar her şeye mantık ile cevap vermeye çalışıyor ve kendisi bir tanrı tanımaz kişilik. Neden severiz, sevgi nasıl oluşur, bilimin ve aklın çözemediği sorulara cevap vermeye çalışırken bir anda Tolstoy cevabı veriyor; bu tip şeylere akılla bilimle cevap veremezsiniz, onlar vardır ve içinizden gelir, sorgulamanın bir anlamı yok çünkü o tanrıdan gelir. Tabi, Tolstoy'un en sonunda bize tanrıyı dayatmasını bekliyordum. Ama şunu itiraf etmeliyim ki Kiti ve Levin'in hikayesi, o kadar naif, masum ve güzel gelişiyor ki, bu iki karakteri diğerlerinden daha çok sevdim sanırım. Sonuca varmak istersem en temel ve yüzeysel seviyede anlatmaya çalıştım ama romana sadece bir aşk romanı olarak bakamayız. Okurken iki mükemmel hikayeye tanık olacaksınız. Bunun yanında, psikoloji, toplum içinde insan yaşamı, yasaklılık, toplum bilimi üzerine düşünceleri de inceleyeceksiniz. Kitap kimi zaman tempoyu çok düşürüyor ve bir ara bazı bölümlerde, hadi bit artık, tamam anladık nereye varacağını, dediğim oldu maalesef. Ama kitabın yükseldiği anlar ise unutulmaz ve okuduktan sonra nefessiz bırakacak kadar da etkili. Kitap 1062 sayfa olmasına rağmen oldukça akıcı ve mükemmel bir tercüme. Korkulacak bir şey yok kısacası.


Neil Gaiman ile Michael Reaves'in ortak eseri olan Ara Dünya'yı, diğer Neil Gaiman eserleri gibi bir solukta olmasada birkaç solukta okumayı başardım. Nedendir bilmiyorum ama Neil Gaiman'ın, birisi ile birlikte yaptığı hemen hemen her esere karşı önyargılı olmaya başladım. Kötü ya da iyi olduğu için söylemiyorum bunu. Birşeylerin eksik olduğunu düşündüğüm için söylüyorum. Bu eksiklik bazen bir atmosfer öğesi, bazen bir karakterin şekli şemali, bazen ise konunun konular arasında kopukluğu oluyor. Sadece bunlarlada sınırlı değil tabiki. Elbette değişik nedenlerde çıkıyor. Fakat mutlaka ama mutlaka bir eksiklik oluyor sanki. Aslında bir senaryo olarak kullanılacak olan Ara Dünya, televizyonculara karışık geldiği için rafa kaldırılan bir kitap. İkili beraber hazırladıkları bu hikayeyi beyaz perdeye aktaramamışlar. Sonradan kitap olarak çıkartmak istemişler. Fakat olmuş mu? Bence olmamış. Tamam öykü akıcı, türler etkileyici fakat oldukça amerikanvari bir havada. Belki ileride tekrar beyaz perde için uğraşılabilir ya da animasyon yapılabilir bilemiyorum. Sıkıcı ve okumaya değmez diyemem asla ama Neil Gaiman'ın Mezarlık Kitabı ya da Yolun Sonundaki Okyanus gibi eserlerinden sonra sizi buruk bir üzüntüye sürükleyeceği aşikar. Ama yazarın tüm kitaplarını okumaya ant içmiş benim gibi bir okuyucuysanız o zaman okumalısınız!


Kitabın konusuna, kurgusuna diyecek yok. Paralel evrenler arasında yürüyebilen bir grup insan, evrenler arasında yürüyerek kendilerine bir misyon edinmişlerdir. Bu misyon, bilim ve sihir arasındaki dengeyi sağlamak üzerinedir. Örgütteki herkes farklı dünyalardan gelmektedir ve kimilerinde teknoloji ve bilim ön plandayken, kimilerinde sihir ön plandadır. Yürüyüşçüler'in yüzleri birbirlerine benzemektedir fakat söz gelimi teknolojinin tavan yaptığı dünyadan gelen çocuğun tüm vücudu elektronik bir takım cihazlarla kaplıyken, sihirin kabul gördüğü dünyadan gelen çocuk uçabilmektedir. Bunun yanında bizim kendi dünyamızda yaşıyormuş gibi görünen Joey Harker da kendini aniden bu örgüt içinde bulmuştur. Aslında kendisi, kendi evinde bile kaybolan, iki boyut arasında yolunu bulmaktan aciz genç bir çocuktur. Fakat bunların sebebi, aslında daha başka boyutlarda yürümek için var olan yeteneğidir. Joey ve onun gibiler, bilim ve sihir arasındaki dengeyi sağlamaya çalışırken, onlara ihtiyacı olan daha başka örgütlere karşı da savaş vermek zorundadırlar. Bu örgütler, evrenler arası yolculuk yapan devasa gemilere yakıt sağlamak için Yürüyüşçüler'in özüne ihtiyaç duymaktadırlar. Bu özü elde edebilmek için de onları kaynatmak ya da dondurmak suretiyle, kozmik bir yakıt olarak hapsetme yoluna gitmektedirler. Buraya kadar süper, özellikle ortalarından sonra kitap bir yudum su gibi okunuyor zaten. Ama diline gelecek olursak, bayıldığımı söyleyemem. Anladığım kadarıyla televizyoncuların anlaması için yazıldığından nispeten basit bir dil kullanılmış. Hatta bu dil kimi yerde fazla amerikanvari kaçtığından, zorlama da olabiliyor. Fikrimce, bu kitap animasyon kaygısıyla değil de roman olma kaygısıyla yazılsaydı, güzel kurguyla birleştiğinde, çok daha inanılmaz bir kitaba dönüşebilirdi.


Eski yazarlardan sıklıkla bahsedilmesi algıyı biraz yorsa da kısa olması ve güzel çevirisi sayesinde meraklısını tatmin edecektir diye tahmin ediyorum. Yazıldığı zamanlar daha iyi anlaşılmıştır mutlaka. Şiir okumaya çalışıyorum. Daha doğrusu şiirin okunması gerektiğini düşünüyorum. Özellikle Türk Edebiyatında yer alan şairlerimizi okumanın dilimiz için gerekliliğini ve olmazsa olmaz olduğunu düşünüyorum. Kimi zaman ise yabancı şiirleri okumak, onların yaşantıları ve dilleri yaşadıkları zamanla ilgili almak istiyorum. Bunu yaparken çok gerilere gidildiğinde kimi zaman anlamak daha doğrusu yazarın bize anlaşılmasını sağlamak çevirmenin elinde oluyor. O yüzden çeviri çok ama çok önemli. Bu tip kitaplarda özellikle dikkat etmeye özen gösteriyorum. İş Bankası Kültür Yayınları bu konuda gözüm kapalı güvendiğim yayınevlerinden biri. Horatius'un şiirlerini ve şiir eleştirilerini bu bağlamda değerlendirerek okudum. Oldukça yararlı bir okuma olduğunu düşünüyorum. Fakat yazıldığı zamanla ilgili daha fazla bilgiye sahip olarak okumanın daha yararlı olabileceğini de düşündüm okurken. Özellikle şairin anlatmaya çalıştığı noktaları, kullandığı dilin şiirselliği ya da anlatımın değeri açısından bunun önemli olduğunu düşünüyorum. Bu tip eserleri dilimize kazandırdığı için İş Bankası Kültür yayınlarına teşekkür ediyorum ve devamını bekliyorum.


Tiyatro okumayı çok seviyorum. Hem de çok. Bu yüzden önceliklerimi belirlerken, kendimi sürekli tiyatro kitaplarının arasında buluyorum. Hele bir de biri önermiş ise. İşte Arzu Tramvayı böyle bir önerilmenin sonucunda ortaya çıktı. Hemen aldım ve okumaya başladım. Zaten bir kaç saat içinde bitirdim. O kadar sürükleyici bir dünyanın içine daldım ki bir anda herşey siliniverdi. Sadece o dünya vardı aklımda. Oyun klasik bir amerikan hikayesi fakat ilerleyişi ve yazarın aralarda aldığı diyaloglar bu oyunun bir anda farkl bir dramaya dönüşmesine neden oluyor. Sürekli kağıt oynayan ve içen erkekler, hayal dünyasında kadınlar, görevlerinin bilincinde olgun kadınlar vs. Dedim ya tipi bir amerikan hayatı kesiti. Karaktelerde buna göre seçilmiş. Ama bir kaç fark var burada. Sürekli sorun yaratan kız kardeş, herşey bitip perde kapandığında bir başka şey anlatıyor bizlere. Demek istediğini giderek veriyor. Aklı dengesi bozuk olarak yargılansa da içimizde bıraktığı buruk hüzünde başka bir şeyler var. Bunu anlatmak ya da yazmak çok mümkün değil. Bunu anca okuyarak anlayabilirsiniz. Bu yüzden bu konuyu daha fazla uzatmadan alın ve okuyun diyorum sizlere daha önce onlarca kitap için dediğim gibi. Fakat bu kez çok fazla anlatmadan bunu diyorum. Çünkü bu kitabı anlatırsam, akılda kalan şey tipik bir amerikan hayatı olacaktır. Çok fazla kuru gelecektir size ve çok sonralarda belki bir gün okunur kitaplar arasına alacaksınızdır. Ama dediğim gibi bu kitapta farklı bir tat var. Bunu anlamak için kitabı okumalı, o hayatlara bir şekilde dokunmalısınız.


Jonathan Carroll'a ait Aşık Hayalet, adına bakıldığında bir hayaletin imkansız aşkını konu edinen bir romanı andırıyor. Kapağına bakıldığında ise ucuz bir aşk romanından hallice görünüyor. Fakat kitap bunlardan hiçbiri değil; beklenmeyen derecede farklı bir konu, akıcı bir üslup, renkli karakterler ve kendini tekrar tekrar okutturacak tespitler içeriyor. Fakat iş bu ya, Ben ölmesi gerektiği halde ölmez. Hayata geri döner. Hayalet bu duruma şaşıp kalmıştır, patronlarından yardım ister. Ancak ölüm meleği de bu duruma anlam verememiştir. Hayaletten işler çözülene dek adamın yanında kalmasını ister. Hayalet bozulsa da kabul eder ve adamın yanında görünmez bir hayata başlar, üstelik adamın sevgilisine de aşık olur. Şimdi tam burada durun. Tekrar ediyorum, kitap bu noktadan sonra da bir aşk romanına dönüşmüyor. Ben, ölmesi gerektiği halde ölmediği o kazadan sonra kendinde bir takım gariplikler fark eder. Önceleri aklını yitirmeye başladığını düşünür fakat çok geçmeden gerçeği yani kaderinin iplerini ellerine aldığını fark eder. Üstelik aynı durumu yaşayan tek insan kendisi de değildir. Böylelikle dünya üzerinde ilk kez, insanların kaderi tanrıların elinden alınmış olur. Elbette bunun da bir bedeli olacaktır. Üstelik ağır bir bedel. Kitap aslında, fantastik bir kurgu üzerinden, insanların kaderlerini ellerine almaları durumunda başlarına gelebilecekleri konu ediniyor. Kitap boyunca yaşananlar kimi zaman karmaşık ve içinden çıkılmaz bir hal alabiliyor. Ancak sonunda her şey rayına oturuyor ve kitabın metaforlarla süslü yapısına alışıyorsunuz. Benim en çok sevdiğim kısmı, Danielle adındaki yine ölümü atlatan bir kadının, kendi geçmişine ait benlikleriyle karşılaşmasıydı. Geçmişe ait benlikleri, yani beş yaşında on yaşında yirmi yaşındaki vs. halleri, gelecek hakkında Danielle'ye pek çok soru sorar ve geleceği öğrenmek isterler. Ancak asıl değerli olan, Danielle'nin geçmişine sorması gereken sorulardır. Geçmişi nasılsa yaşadığımızdan, kendi geçmişimize sorulacak bir soru kalmadığını düşünebilirsiniz. Nitekim Danielle de öyle düşünüyor. Fakat biraz düşündüğünde, aslında geçmişi hakkında pek çok şeyi unuttuğunu fark ediyor. Kitap sunduğu ilginç detayların yanında, size geçmişin değerini de sorgulatmayı başarıyor. Kitabın sonu açıkçası beni tatmin etti, böyle bir kitaba da böyle bir son yakışırdı bence. Hayaletlerle, verzlerle, konuşabilen ve düşünebilen köpeklerle, içimizdeki iyilik ve kötülüğün benlik bulmuş halleriyle dolu ilginç bir kitap.


Aşk, adından direk anlaşıldığı gibi basit bir aşk romanı olarak ele alınmamalı. Sıradan ve ortalama bir hayatı olan üç çocuklu, orta yaşın üstünde, Amerika'lı bir ev hanımı olan Ella'nın, hayatının baştan aşağı değişimini; Tasavvuf'u zemin alarak anlatan, Şems'i Tebrizi ile Mevlana'nın dostluğundan yola çıkarak Allah Aşkı ve Tasavvuf İnancına göndermeler yapan, yani aslında sadece dünyevi aşkı anlatmayan bir roman. Tabii bu kitapla Tasavvuf inancını anlamayı, o konuda uzman olmayı falan beklememek lazım. Kitabı öyle ele alırsanız beklentilerinizin çok altında basit bir ticari roman olarak değerlendirmeniz ve eleştirmeniz kaçınılmaz. Dili akıcı, anlatımı zengin, içinde hayat felsefesine dair bol bol aforizmaları olan (bkz.40 kural), okuyucuyu bir çırpıda kavrayıp içine alan ve kolayca okunan bir roman Aşk. Özellikle güneşi görmeyi çok özlediğimiz yaz günlerinde, şezlongunuzda uzanırken keyifle okuyabileceğiniz, okurken kendi hayatlarınızı da gözden geçirebileceğiniz keyifli bir roman. Elif Şafak, bir çok edebiyat sever tarafından eleştirilse de, dönemin dinamiklerini yakalamış, kitaplarında -doğru veya yanlış- ticari öğeleri de ustaca kullanmayı başarmış bir yazar. Bu yönüyle şahsen ben eleştirmiyor, takdir ediyorum. Zira her yazar çok okunmak ister ve Elif Şafak hemen hemen her kitabı uzun süreler Best Seller listelerinde yer alan, kitap okuma alışkanlıkları olmayan insanlara bile ulaşan bir yazar olarak, bu hedefe çoktan ulaştı kim ne derse desin.


Koku'dan sonra Patrick Süskind, gözümde tartışılmaz bir büyüklüğe ve saygı mertebesine ulaşmış, her kitabı bünyeye indirilmeli yazarlar listeme girmişti. Kendisi ile oldukça ortak yanlarımızın bulunduğunu hissetmiştim nedense Koku'yu okurken. Bu düşücem Aşk ve Ölüm Üzerine'de daha da bir belirginleşti. Evet bende öyle düşünüyorum dedim her paragrafda. Hele anlatılan bir kaç öykü de oldukça şaşırdım ve biraz da sevindim. Aşk ve Ölüm Üzerine, Patrick Süskind'in bir tür denemesi. Aslında felsefesi ya da aşk görüşü, aşk ile ölüme bakış açısı da diyebiliriz. Düz anlatım yazısı ya da sıkıcı felsefik metinler gibi düşünmeyin. Herhangi bir akıcılıksız anlatım, içinden kopup gittiğiniz bir eser Patrick Süskind'de olmaz diye tahmin ediyorum. Yakın zamanda tüm eserlerini bitirdiğimde bunu daha net söyleyebilirim, şu an sadece tahmin ediyorum. Kitabın başından sonuna sunduğu hemen hemen her fikir aklınıza yatan ve evet doğru diyebileceğiniz fikirler ya da düşünceler değil elbette. Ama herkesin ortak bir nokta da belki bir kaç uçta yakalanabileceği düşünceler var. Özellikle öykülerle desteklenmiş olan kısımlarda olayın bütününü görmek çok daha kolay olabiliyor. O zamanlarda konuyu algılayıp, önyargılardan sıyrılıp düşünmek çok daha kolay olabiliyor çoğu zaman. Benim için kitap baştan sona tamamen doğru diyebileceğim bir kitap. İçimdekileri bu kadar net nasıl anlatmış yazar anlayamadım resmen. İşte bu dediğim çok an oldu. Kitabı okumak, kendimi dinlemek gibiydi. Kendini ifadenin en iyi hali bu kitabı okumak diye düşündüm kendi kendime. Ama eminim ki bne bu kadar iyi ifade edemezdim. Hele bu kadar iyi örneklendirmeler hiç yapamazdım. Aşkın bedeli her zaman akıl kaybı, teslimiyet ve bunun sonucunda meydana gelen ergin olmama hali ile ödenir. Platon'a göre aptallar güzel ve iyi olman için, ilahi mutluluk için çabalamaz çünkü hallerinden memnundurlar. Bilge olanlar da bunlar için çabalamaz çünkü onlara zaten sahiptirler. Sadece aptallık ile bilgeliğin tam ortasında duranlar, yani sen ve ben ve sabırla kırmızının yeşile dönmesini bekleyen diğer herkes Eros'un okunu algılayacak durumdadır. Aşk, hiçbir ölümlünün yakasını kurtaramayacağı bir güçtür ve aşkın ışığı bazen ölüler diyarının en karanlık köşelerine bile sızabilir.


Şiir ve aforizma arası sanmıştım ama değilmiş. Daha çok aforizma yani özdeyiş alanına giren bir kitap. İşin aslı bildiğimiz sözler ama söylenişi yer yer değişik olmuş. Yazar bazı yerlerde çok sert girmiş bazı yerlerde ise durağanlaşmış. Ben beğendim ve yazarın diğer kitaplarını da okumak istedim. Adına baktığımızda bizlere aşk kitabı gibi görünüyor. Evet, belki öyle denebilir bir bakıma. Fakat bildiğimiz tarzda bir aşk yok bu kitapta. Hani o vıcık vıcık, karışık cümlelerle anlam arayan, doğa üstü bir olaymış gibi anlatılan aşk hikayelerinden biri değil. Daha gerçekçi, daha hayattan ve en önemlisi daha doğal bir anlatım. Tabi bazı yerlerde sert bir anlatıma döndüğü de oluyor. Ne demek istediğimin anlaşılması için bir kaç alıntı yapmalıyım. Sanıyorum yazar biraz kötü zamanlar geçirmiş karşı tarafla ve az biraz öfkeli bir durumda. Bu öfkesini dindirmek için bu kitabı yazmaya karar vermiş herhalde. İşe yaramış mı bilemiyorum ama farklı bir iş yaptığı kesin. Özellikle böylesi bir konuda, böylesi ezber bozan bir çalışma çok fazla görmedim.


Albert Camus, Yabancı'dan sonra gönüllerde taht kuran yazarlardan biri. Kendisinin tarzından ve anlatmak istediğinden çok memnunuz orası kesin. Romanlarında karakterlerinin derinliği ve karakterlerin olayların akışında bize sunduğu performansdan, bizlerin kafasında yaşattığı öyküden minnettarız. Fakat Asturya'da İsyan adlı bu oyunda bu tadın yarısını bile alamadım ne yazık ki. Bırakın yarısını almayı çeyreğini bile bulmanız çok zor. Bunu belirttikten sonra diğer oyunları okumaya olan iştah kaçmasın tabi. Bu çeviri ile alakalı olabileceği gibi, kitaba özgü de olabilir. Bu sebeplerle diğer eserlere şans verip onları da listeye almak lazım diye düşünüyorum. Konunun kopukluğu ve oyunun içine alamaması daha doğrusu beni alamaması sizlerde de aynı etkiyi yaratacak değil elbette. Eminim daha farklı sonuçları olacaktır okuyanlarda. Ama beklentilerinizi daha düşük tutmanızı tavsiye ederim. Asturya'da İsyan Camus'un 22 yaşındayken Alger Emek Tiyatrosu'ndan üç dostuyla birlikte kaleme aldığı bir eseri. 1934 yılında Asturya'da yaşanan işçi isyanı konu alınıyor. O dönem yaşananların oyunlaştırıldığı eserde, Camus, genç yaşına rağmen yapabileceklerini göstermiş, hak, güç ve nedenler üçgenini oyununa yansıtmış.


Her ne kadar günümüzde öğüt alma az biraz hakaret gibi, yetersizlik gibi görünse de bir zamanlar büyük bir erdem idi. Tabi o zamanlar büyük insanlar daha fazla imiş. Yani büyük insanlar, büyük insanlarmış. Parasal, güçlü olarak ya da hacimsel değil elbet. Fikir olarak ileride imişler. Geçmiş her ne kadar az bilinse de bilinen bir yönüyle bu zamandan iyiymiş. Belki de yanlış bir düşünce bilemiyorum ama o zamanların daha samimi bir tarafı varmış diye düşünüyorum. Belki elli yıl yüz yıl sonrada bu zamanlar için aynısı söylenecektir. Her zaman, geçtiği zaman kıymete biniyordur belki de. Bu alıntı sonrası ne demek istediğimi belki az biraz anlatabilmişdir. Yok eğer anlatamadıysam buyrun alın kitabı okuyun. Eminim çok daha net anlaşılacaktır.


İlk kez bir kitap kahramanında kendimi buldum. Daha önce de az çok böyle hissettiğim, sanki benmişim gibi dediğim çok fazla kitap karakteriyle tanıştım. Ama bu seferki daha farklı daha gerçekti. Kate Mularkey, sana sesleniyorum. Kitap boyunca hemen hemen yaptığın her hareketin, söylediğin her sözün ve hissettiğin tüm duyguların altına imzamı atarım. 624 sayfa boyunca seni başka biri değil de kendimmiş gibi okudum. Şimdi düşünüyorum da belki de sen her kadındın. Kitap birbirinden tamamen zıt iki kızın tanışması ve sıkı dost olmasıyla başlıyor. Kate, iyi ve sıcak bir aile ortamında yetişmiş, etrafındaki liseli kızların aksine masumiyetini korumayı başarmış ancak hiç arkadaşı olmadığı için mutsuz ve okuduğu okulda silik biri olarak kalmaktan sıkılmış bir kızken, Tully ise, babası tarafından terk edilmiş, uyuşturucu bağımlısı bir anneyle yaşayan, dibine kadar havalı, girdiği her ortamda dikkat çekmeyi başarabilen popüler bir kız. Bu yüzden tüm zıtlıklarına rağmen, birbirlerine tutunmayı ve sonuna kadar güvenmeyi başarıyorlar. Bir süre sonra hayatları o kadar iç içe geçiyor ki gelecek hayalleri bile ortak olup çıkıyor. Daha doğrusu o yaşlarda kendileri böyle düşünüyor. Zaman geçiyor, üniversite yılları akıp gidiyor ve ikisi hala birbirini kollamaya ve ortak bir geleceğe ilerlemeye devam ediyor. Ancak artık bu geleceğin hayalini kurmaya devam eden tek kişi Tully. Kate, ne istediğini bir türlü bilmiyor ve arkadaşını kırmamak için bu gelecek onun da hayaliymiş gibi davranıyor. Sıra iş bulmaya geldiğinde, Tully onu da kendisinin çalışacağı iş yerine sürüklüyor. Kate artık bu işi hayal etmediğini söyleyecekken, iş yerinin patronu Johnny'i görüyor, hayatının yön değiştirdiğinin tamamen farkında olarak, kendini işi kabul ederken buluyor. Her daim güzel giyinen, enerjisiyle etrafı büyüleyen, çalışma hırsıyla girdiği her işte başarılı olan, büyüleyici Tully'nin gölgesinde, Johnny'e karşı umutsuz bir aşk beslemeye başlıyor. Bu sırrı kimseye açıklamaya cesareti olmadığından, Johnny'nin Tully'e hayranlığını izleyerek yaşamaya devam ediyor. Ne var ki Tully, Kate'in aksine, kendini bir adama bağlayıp, onunla bir ömür geçirmeye hevesli biri değil. Hayattaki tek ve en büyük arzusu önemli ve başarılı bir muhabir olabilmek. Uzun lafın kısası, Johnny'le evlenen ve üç çocuk sahibi olan kişi Kate oluyor. Kate'in, Tully'ye olan aşkını unutamamış bir adamla mutsuz bir evlilik yaşadığını düşünüyorsanız ki ben kesinlikle öyle düşünmüştüm yanılıyorsunuz. Tully, kırklı yaşları geçtiğinde onlara bakıp karşısında hala birbirine deli gibi aşık ve mutlu bir çift gördüğünde. kendine itiraf edemese de kıskandığını hissediyor. Hayatı boyunca hırsla çalışan ve aile kurmaktan kaçınan Tully sonunda başarı ve şöhreti yakalıyor. Ama kırklı yaşları geçtikten sonra çalıştığı ve kazandığı hiçbir şey ona yetmiyor. Asıl ihtiyacı olanın kendini ait hissedeceği bir aile ve sevgi olduğu gerçeğinin farkına varıyor. En yakın arkadaşı olarak kalmaya devam eden Kate, ölümünün yaklaştığını hissederek yazmaya başladığı günlüğündeki son satırlarla, en başından beri bu gerçeği bildiğini kanıtlıyor bize. Hayat hikayeni yazmanın komik tarafı da bu işte. Önceleri tarihleri, zamanları ve isimleri hatırlamaya çalışıyorsun. Sanıyorsun ki hayatın sadece olaylardan ibaret, geriye dönüp baktığında sadece başarılarını ve başarısızlıklarını, gençliğinin ve orta yaşlarının önemli tarihlerini hatırlayacağını düşünüyorsun. Ama hiç de öyle değil aslında. Sevgi. Aile. Kahkahalar. Yolun sonuna geldiğimde sadece bunlar kalmış aklımda. Hayatımın çok büyük bir bölümü boyunca elimden geleni yapmadığımı ya da yeterince fazla şey istemediğimi düşündüm durdum hep. herhalde aptallığımı bağışlarsınız. Çok gençtim o zamanlar. Çocuklarımın onlarla ve kendimle ne kadar gurur duyduğumu bilmelerini istiyorum. İhtiyacımız olan her şey bizdik aslında; siz, babanız ve ben. Hayatım boyunca istediğim her şeye sahiptim. Bu roman, sadece bu satırlar için bile okunur kanımca. Çalışıyoruz, çabalıyoruz, bir yerlere gelmek için didiniyoruz. Devamlı koştuğumuz bir yer var. Ancak koşarken bizi sevenleri veya sevme ihtimali olanları görmezden geliyoruz bazen. Oysa her şey bittiğinde 'aklımızda bir tek bu kalacak'. Neye ihtiyacımız olduğuna emin olamadan yaşıyor ve bu ihtiyacı ararken zaman kaybediyoruz.


Her ay olduğu gibi bu ayda tiyatro okumadan olmaz diyorum ve bir güzel tiyatro eseri arıyorum. Okuma listemde bana bakan Shakespeare eserini alıyorum ve okumaya başlıyorum. Bir kaç saat içerisinde kitabı bitirip, düşünmeye başlıyorum. Güzel mi güzel bir okuma tadı bırakan enfes bir eseri daha bünyeye sindirmiş olmanın verdiği haklı gururu yaşıyorum. Belki az biraz abartılı bulabilirsiniz ama hakikaten durum böyle. Eğer okunan eserde Shakespeare imzası varsa zaten kötü olması olanaksıza yakın gibi geliyor bana. Belki bu da bir önyargıdır bilemiyorum ama her ne olursa olsun bu böyle oluyor her zaman. Atinalı Timon'da da bu durum değişmedi. Yine her zaman olduğu gibi başlamamla bitirmemin bir olduğu güzel bir okuma deneyimi sundu bana üstad. Atina'ya gidiyoruz. Riyakarlığın, bencilliğin, yalanın bol olduğu zamanlara uzanıyoruz. Daha doğrusu bunları yapan insanların bol olduğu zamanlara gidiyoruz. Aralarda en iyilerinden güzel insanlarda var. Fakat bu kadar kötünün arasında kendilerine yaşayacak yer bulamıyorlar. Verdikçe veriyorlar ama olmuyor. Ne istekler bitiyor ne şikayetler. Ama verilecekler bir gün geliyor bitiyor. Bu sefer verilenlerin hatrına iyi niyet bekleniyor. Fakat bu iyi niyet parasız pulsuz kimselere asla ama asla uğramıyor. Hayat akışını değiştirmiyor. Az biraz istisna olsa dahi, bu hikayemizde kendine yer bulamıyor. İnsanların riyakarlığının doğurduğu sonuçlar güzel güzel işlenmiş üstadın üslübu ile. Sonrası iyi de olsa kötü de olsa bir hayat daha yitip gitmiş yalanları ile insanların.


Carlos Fuentes Latin Edebiyatı'nın bol ödüllü yazarlarından birisi. Hal böyle olunca okunması gereken yazarlardan biri diye düşünüyorum Hele birde Latin Edebiyatı olunca yerimde duramıyorum. Fakat daha ilk kez okuyorum bir Carlos Fuentes eserini. Evet biliyorum bu gerçekten büyük bir kayıp ama geç kalmış değilim. Başlangıç için seçeceğim kitabında iyi bir eseri olmasına dikkat ettim ve yaptığım küçük araştırma sonrasında en etkileyici eserlerinden birinin Aura olduğunu öğrendim. Aura, Can Yayınları'nın mini kitaplar dizisinden çıkmış bir kitap. Hem küçük hemde ince olan bu kitap, Fuentes'in uzun öykülerinden biri olarak kabul ediliyor. Aynı zamanda da en etkileyicilerinden. Entellektüel bir adam olan Felipe Montero fakat kendisi aynı zamanda da işsiz. Gazetede kendine göre bir ilan görüyor. İlanda yaşlı bir dul, kaybettiği kocasının günlüğündeki yazıların temize çekilmesini ve yayına hazır hale getirilmesini istiyor. Felipe Montero bu ilana seviniyor. Çünkü sevdiği işi yapabileceğini ve bunun karşılığında da para kazanabileceğini görüyor. Hemen ilan sahibi yaşlı kadının yanına gidiyor ve işi istediğini söylüyor. Eve gittiğinde genç kızla karşılaşıyor. Sonrasında bu genç kadın ile yaşlı kadın arasında bir bağ olduğunu ve bağın çok kuvvetli olduğunu görüyor. Sonrasında bu genç kadınla bir gönül ilişkisi yaşayabileceğini düşünüyor. Sonrasında ise... Bundan sonrası okunması gereken esas yeri aslında o yüzden devamını siz getirmelisiniz. Her ne kadar 2. tekil şahıs ile yazılmış kitaplar zor okunsada Aura'da bu zorlukla karşılaşmıyor bilakis daha akıcı ilerliyorsunuz. Bir film tadında herşeyi yaşıyor ve kafanızda oynatıyorsunuz hayali kahramanlarınızı. Hikayeden gerçekten çok etkilendim ve kitap bittiğinde keşke uzun bir roman olsaydı dedim. Fuentes tadı damağımda bir öykü sundu gerçekten. Eğer ilk kez Carlos Fuentes okuyacaksanız güzel bir başlangıç olacağından eminim.


Çok tanrılı zamanlardan bu zamanlara kalmış bir tanrı, yolunu ararsa daha doğrusu arkadaşlarını ararsa ne olur? Yanına bir kaç dostuyla birlikte bu zamanın dünyasında güzel bir maceraya atılır. İşte Avare Tanrımızın konusu bu kadar kısa ve öz 🙂 Tabi içinde anlattıkları yer yer bir yerlere doğru giden sözler. Onların her birinden burada bahsetmek zor. Bazen anlatılanları, okuyanın çıkarımlarıyla çıkartması, madeni bulması daha sağlıklı olur diye düşünüyorum. Tabi sadece konu değil, renkler de büyüleyici olmuş. Her sayfada ayrı bir ton renk ile sayfa bezenmiş. Özellikle desenler ve renklerin uyumunu çok beğendim. Karakterlerin ikonsal gereçleri -özellikle hayaletin maskesi- çok başarılı olmuş. Çizimler, öykü, renkler herşeyiyle mükemmel bir çalışma. Şiddetle tavsiye ediyorum! Modern zamanlarda geçen, Antik Yunan destanlarından fırlama bu macerada Yunan mitolojisinden birçok tanrıyla karşılaşırken, bir yandan da Van Gogh, Henri Rousseau, Otto Dix, Andy Warhol ve Hokusai gibi ikonik sanatçılara referanslarla bezeli muhteşem çizimler ve canlı renkler eşliğinde lirik bir hikayeye eşlik edeceksiniz. Kaynak: Baobab Yayınları. Web sayfası için buraya tıklayın. - Like - Digg - Del - Tumblr - VKontakte - Flattr - Buffer - Love This - Odnoklassniki - Meneame - Blogger - Amazon - Yahoo Mail - Gmail - AOL - Newsvine - HackerNews - Evernote - MySpace - Mail.ru - Viadeo - Line - Comments - Yummly - SMS - Viber - Telegram - Subscribe - Skype - Facebook Messenger - Kakao - LiveJournal - Yammer - Edgar - Fintel - Mix - Instapaper - Copy Link


Maksim Gorki'den güzel mi güzel bir oyun. Ayaktakımı Arasında. Her ne kadar romanları kadar içine girip kafamda yaşayamasamda oyun güzeldi ve iyi ki okumuşum dedirtti. Daha öncesinde tarzını bildiğim Maksim Gorki'nin oyunlarla arası nasıldır bilemiyordum. Ayaktakımı Arasında bunu bana göstermiş olan eser oldu. Toplumun en dibinde yaşayan insanların öyküsü bu. Ne zaman ne yapacağını bilmeyen çoğu zamanda bilemeyen kimsesiz, çaresiz, bir başlarına kalmış insanların, umutsuz dünyasının tablosu bu kitap. Yaşama tutunacak bir dal arayarak geçen saatleri, günleri saymayan, saysalarda bir anlamının olmadığını bilen insanların, kimseyi ilgilendirmeyen yer yer hüzünlü hikayesi bu kitap. Herşeye rağmen, başlarına ne gelirse gelsin yaşamak zorunda olduklarını hissedenlerin kitabı bu kitap. Bu kitap güzel bir hadi be çekmek aslında tüm olanlara. Hatta bazen de hayata. Bizde ki tanımı ile belki kaybetmiş, belki kimsesizlerin, bazılarına göre ise fakir hırsızların hikayesi Ayaktakımı Arasında. İçlerine girmeden ne olduğu anlaşılmayan insanlardan onlar. Onlarında sevgileri var onlarında aşkları var onlarında acıları var. Hepsinden önemlisi onlarında bir yaşamı var. Bizler saygı duysakda, duymasakda. Bir çırpıda bitirebileceğiniz bu güzel tiyatroyu tavsiye ediyorum. Eğer fırsatınız varsa oyununu izlemenizi de tavsiye ediyorum. Hatta bir gün bir yerlerde oyununa denk gelirseniz, lütfen beni de haberdar edin.


Sunay Akın ile tanışma kitabım oldu. Çok da iyi oldu. Hangi Sunay Akın kitabı diye düşünürken, önerisi ile durumu netleştiren İş Bankası Kültür Yayınlarının Beşiktaş şubesindeki kıymetli okurdaşımız İbrahim Bey'in tavsiyesi ile güzel bir başlangıç yaptım. Darısı diğer eserlerin başına! Sunay Akın'ın bir kaç videosunu seyretmiştim. Anlatımını çok beğenmiş, sonrasında bir kaç tarihi anlatısını daha dinlemiştim. Oldukça akıcı ve net bir dille, hareketleriyle süsleyerek anlatıyor anlatmak istediğini Sunay Akın. Beğeniyle seyrederken aklıma kitapları geldi. Acaba kitaplarında da benzer bir tat alınabilir miydi? İş Bankası Kültür Yayınlarının Beşiktaş şubesinde Sunay Akın başlangıç kitabı olarak İbrahim Bey'in önerisi ile Ayçöreği ve Denizyıldızı kitabına başladım. Kitabı okumaya başladığım andan itibaren çok beğendim. Anlatımına benzer bir dille yazılmış güzel bir kitap olmuş Ayçöreği ve Denizyıldızı. Bizlere tarihi sevdiren bizlere öykü anlatımını sevdiren bir kitap olmuş. Mutlaka edinilmesi gereken tecrübelerden biri olarak yer etmiş bir kitap diyorum ve okumanızı tavsiye ediyorum.


Alice ile maceralara devam ediyoruz. Bu kez Alice odasında kedileriyle oynarken aynayı farkeder. Ayna Alice'i çağırır sanki. Alice kararını verir aynanın içine girecektir. Sonra herşey bulanıklaşmaya başlar. Görüntü netleştiğinde ise Alice bakar ki aynanın içindedir. Tavşan deliği ya da ağaç kovuğu yerine bu kez ayna kullanarak harika bir diyara gelmiştir. Alice şöminenin dibinde satranç taşlarına benzeyen kişiler görür. Bu kişiler ile klasik Alice tarzı diyologlara girer. Fakat bir an bu durumdan korkar. Çıkmak ister. Bahçeye çıkar fakat bahçeden nasıl gideceğini kesitremez. Tepelik bir yer görür eğer oraya tırmanırsa arkasında gideceği yeri göreceğini düşünür. Elbette gidemez. İşte macerası bu şekilde başlar. İlk kitapta olduğu gibi bu kitapta da nedense sürükleyiciliği bulamadım. Bitirmek için okudum diyebilirim. İlk kez bir eserin filmi kitabından daha iyi olmuş. Evet bunu söylemek istemezdim ama öyle. Belki bu çeviri ile alakalıdır belki de insanı Alice'in o masum çocuksuluğundan uzaklaştıran şuh kadın çizimlerindendir bilemiyorum ama nedense ben bu kitabı yaşayamadım. Filminde hissetiklerimi kitapta kesinlikle bulamadım. En büyük sorunlardan biri dediğim gibi çizimler. Böyle bir çizimle Alice'in resmedilmesi bana yanlış geldi. Konudan ve büyüsünden tamamen çok uzakta. Tabi bu okunmamalı demek değil. Eleştiri diyelim, çizimlere karşı. İlk filmden sonra büyülendiğimiz atmosferi Aynanın İçinden ile de yaşatacaklar gibi görünüyor. Merakla bekliyoruz.


Orjinal adı The Fault in Our Stars olan, 'bestseller' yazarı olarak tanınan John Green'e ait bir roman. Julius Caesar oyununda, Cassius'un Kusur, sevgili Brutus, yıldızlarda değil ama bizde dediği bir replik varmış, yazarımızda kitaba ismini verirken bu replikten etkilenmiş. Fakat kitap dilimize ne hikmettir bilinmez Aynı Yıldızın Altında olarak çevrilmiş. Baş karakterlerin, kanserli çocuklar için destek grubunda tanışması ve kitapta adı geçen çoğu gencin bu gruba ait olması, çevirmenlere bu ismi düşündürmüş olabilir diye düşünüyorum. Ama yazarın etkilendiği replikten hayli hayli uzaklaşmış kitabın ismi maalesef. Aynı Yıldızın Altında belki daha estetik görünmüş de olabilir gözlerine, bilemiyorum. Kitabın konusunu yukarıdaki cümlelerden az çok kestirmiş olabilirsiniz aslında. Kitabın anlatıcısı Hazel, 16 yaşında tiroit kanseri ve hastalığı ciğerlerine metastaz yapmış bir kız. Fakat mucize bir ilaç eseri, birkaç yıl daha yaşaması garanti edilmiş, yanında taşıdığı solunum cihazıyla yaşamını sürdürmeye çalışıyor. Ailesinin zorla gönderdiği destek grubunda kemik kanseri geçirmiş ve bu yüzden bir ayağını kaybetmiş Augustus ile tanışıyor. Sonrası klişelerden de tahmin edebileceğiniz üzere, aşk, ölüm, unutulmak veya hatırlanmak gibi kavramlara değinerek ilerliyor. Mesela ben kitabı, kitapçıda ilk elime aldığımda arka kapağı okumuş ve şöyle düşünmüştüm. Destek grubunda tanışan ve çoğu ölümle yüz yüze gelmiş gençler kısıtlı yaşam sürelerinde bir araya gelip yaşadıklarıyla, yaşamının uzun olacağına çok emin olan bizlere bir tokat vurabilirler mi? Trajikleştirilmiş bir aşk hikayesinden daha farklı olabilir mi bu kitap? Sayılı günler içinde sonsuzluğu bulan dostluklar, arkadaşlıklar, aşklar okur muyum acaba? Bu gibi sorularla gidip satın almıştım. Aradığımı buldum mu? Eh, tabii ki daha önce böyle büyük vizyonlar yüklediğim hiçbir kitaptan hayal ettiğimi tam olarak bulduğum söylenemez. Zaten bu biraz imkansız olurdu. Kitap daha çok Augustus ve Hazel arasında döndü ve yeri geldiğinde klişelere düşmekten kurtulamadı benim fikrimce. Ayrıca karakterler bir miktar da gerçeklikten uzaklaştı diye düşünüyorum. Ayrıca, kitabın sonu artık önümüze çıkan her bestseller yazarının yaptığı gibi bir mektupla bitmeseydi çok daha akılda kalır bir kitaba dönüşebilirdi. Güzel olan tarafları da vardı tabii ki. İkilinin aralarındaki diyaloglar sıkmadan okutuyordu kendini. Esprili, hoş fakat dediğim gibi yine gerçeklikten biraz uzaklaşmış bir havadaydı. Soğuk, dedi parmağını solgun bileğime bastırırken. Peki nasıl hissediyorsun? diye sordu Patrick. Hangi her şeyi? diye sordu bana dönüp. Yakmadığı sigara ağzının gülümsemeyen tarafından sarkıyordu. Değinmek istediğim başka bir nokta daha var. Bu kitabı, bunları yaşamış biri okusa yani kanser hastası genç bir kız, bir erkek okusa mesela, nasıl hisseder diye düşünüp durdum kitabı okurken. Kendimi onların yerine koydum devamlı. Kitap, onlara çok da fazla ihtiyaçları olan yaşama enerjisini, olumlu düşünceyi verebilir mi, şüphelerim var...Ve bir de, onları kötü etkiler mi acaba sorularıyla biten korkularım. Edebiyatla gerçekliği karıştırma diyebilirsiniz bana. Ama ben edebiyatın gerçekliğimize hatırı sayılır bir etkisi olduğunu düşünenlerdenim. Bu nedenle, herhangi bir şekilde kitabın konusuyla ilgili yarası olanlar bir daha düşünmeli benim fikrime göre kitabı okumadan önce. Çünkü olmazsa olmaz, mutlaka okunması gereken bir kitap değil. Boş bir zamanda, vakit çabuk geçsin isteniyorsa okuyup, hoşlanılabilecek bir kitap. Tabii tekrar belirtmek isterim ki bu benim şahsi fikrim. Tüm bunların dışında, okuduğuma pişman olmadığım bir kitap Aynı Yıldızın Altında. Zamanı geriye sarıp, kitabı ilk elime aldığım o ana dönsem yine satın alır yine okurdum.


Persepolis sonrası olmazsa olmazlar arasına hızlı ve kesin bir giriş yapan Marjane Satrapi'nin okuduğum ikinci kitabı. Azrail'i Beklerken, diğer eserinde ki gibi genel bir konu değil, daha kişi bazlı bir anlatım gibi görünse de aslında toplumsal bir çok noktayı bize gösteriyor. Kitaba daha başlar başlamaz çizgilerinden Marjane Satrapi'yi tanıyorsunuz zaten. Okumaya başladığınızda ise gerek kurgusu gerek anlatımı gerekse konuların işlenişini görünce evet bu anlatımı bir yerlerden hatırlıyorum diyorsunuz. Tabi Persepolis'i okuduysanız. Kitapta en çok hoşuma giden bir insanın, bir müzik aletine olan tutkusunun, bir başka insan tarafından hiç ama hiç anlaşılmaması ve tam tersine bunun bir kavga nedenine dönüşmesiydi. Bu hemen hemen herkesin başına gelebilecek, her ülkede gözlemlenebilecek bir tavır. Bunun nedenlerine aşırı sevgi, kıskançlık, bencillik artık her ne denirse bilmiyorum. Ama bildiğim bir şey varsa o da insanların, başka bir insanın seçimlerine, tercihlerine, isteklerine saygı gösterilmediğidir. Bu bizim toplumumuzda en büyük sorunlardan biri biliyorsunuz. Hiç kimseye hiç ama saygımız yok hoşgörümüz yok tahammülümüz yok. Bir anda en kötüleri bile bir anda yapabiliriz. Sonrasında ise hiçbir şey olmamış gibi yolumuza devam edebiliriz.


Babaya Mektup Franz Kafka ve babası ile kişiliği hakkında ip uçları veren hatta yer yer ipin kendisini veren bir kitap. Oldukça uzun bir babaya mektup ama konunun özü yine aynı. Nedense okurken aklıma hep yıllar önce okuduğum ve yakın zamanda tekrar okuduğum Karamazov Kardeşler geldi. Kafka'nın mektuplarını okuyoruz. Zaten hikayelerinden daha çok mektupları var Kafka'nın. Bir şekilde böyle anlatmak istemiş yazar derdini insanlara. Hem de bu insanlar sevgilisi, babası, en sevdiği insanlar olsa bile. Bazen konuşmaktansa yazmak gerek demiş. Herhalde. Ya da ulaşamayan mektuplar olsun demiş hayatımda. Bilemiyoruz tabi. Ama bildiğimiz bir gerçek var, o da bazı şeyler her zaman her koşulda aynı oluyor. Örneğin baba ve oğul ilişkileri. Değişmiyor asla. Kendi adıma konuşmam gerekirse, ne yazık ki anlatacak bir şeyim yok, erken zamanlarda kaybettik. Nasıl olurdu diye düşünmedim değil. Ama iyi ama kötü bilemiyorum tabi. Ama hatırladığım zamanlardan aklımda kalanlar için iyi anılar diyemem. Belki ileride öyle olmazdı, belki ileride daha farklı olabilirdi, ama hep bir belki. Lafı çok uaztmadan, benim için fazla bir şey ifade edemedi. Hatta yer yer sıkıldım. Evet, yazar hakkında bilgilere ulaşıyoruz, o mektuplarda Kafka'nın nedenlerini görüyoruz, yazarın iç dünyasını içselleştirmeye çalışıyoruz. Fakat bu içselleştirme pek iyi gitmiyor. Yani nasıl desem bilemiyorum. Dönüşüm gibi bir kitabı okuduktan sonra Kafka'nın mektupları çok etkileyemedi diye başlamak da doğru değil. Elbette elma ile armut karşılaştırması yapmayacağım. Ama işte ister istemez aynı düzeyde bir anlatım bekleniyor. Tam anlatamadım aslında. Neyse bu şimdilik böyle kalsın daha sonra başka bir Kafka kitabında toparlarım. Evet, en iyisi öyle yapalım.


Son zamanlarda okuduğum en iyi çizgi roman diyebilirim. Evet oldukça iddalı oldu biliyorum ama kesinlikle öyle. Çok iyi olmasını umduğum bir çok çizgi roman hayal kırıklığından başka bir şey vermez iken, Bağdat'ın Aslanları, umduğumdan fazlasını verdi. Üstüne bir de bu öykünün gerçek olması ve gerçek olmama gibi bir durumunun zaten olmayacağını düşünmem tuz biber oldu. Üst paragrafda son cümle ile ne demek istedi bu yorumları yorumdan başka herşeye benzeyen kişi diyebilirsiniz. Demişsinizdir belki de. Ben olsam derdim. O cümlede demek istediğim şu aslında. Bu öykünün gerçek olmaması gibi bir şansı yok. Çünkü dünya kahramanı amerikan askerlerinin nerede neler yaptıklarını az çok hepimiz tahmin edebiliyoruz değil mi? Hala onları hollywood filmlerinde ki gibi düşünen, onları kahraman gibi görüp hareket eden varsa bir zahmet sayfanın sağ üst köşesinde ki şirin mi şirin çarpıya tıklasınlar. Şaka şaka tıklamasınlar okusunlar. Mevlana felsefesinin bir kısmı ile hareket eden bir siteyiz biz. Gel her ne olursan ol yine gel diyoruz. Yok aslında onu da tam olarka demiyoruz ama neyse. Şimdi burdan da muhafazakar lan bunlar diyip kaçan, Mevlana bilmezler çıkabilir. Ne zor bu dönemde yazı yazmak yahu nereden ne yazsak hemen bir taraf oluyoruz sanki. Çok zor gerçekten yaşamak kadar zorlaştı yazı yazmak. Hep bir korku içinde olduk. Korkularla büyütüyorlar bizi, korkularla yönetiyorlar kocaman bir koyun sürüsü gibi. Üzerimize gelen bir kaç köpek ve tanımlayamadığımız bazı sesler yeterli oluyor bize..


Adı gibi bir roman. Kısa roman hatta. Adı gibi derken yani biraz tuhaf. Farklı bir roman. Bahçedeki Gidonları Kromajlı Pırpır da Neyin Nesi? Georges Perec'in farklı olma çabası içine girmeden farklı olduğunu düşündüğüm romanlarından biri. Savaşı istemeyen, Cezayir'e gitmek istemeyen bir askerin yer yer komik, yer yer trajik yer yer iğneleyici, yer yer ne demek istediği net anlaşılmayan öyküsü. Georges Perec'in okuduğum ikinci kitabı ve halen kitap ile ilgili belirli bir kutuplaşmam yok. Yani zaman kaybı mı yoksa iyi bir kitap mı bilemiyorum. Okurken sıkıldığımı hissettiğimde kitaptan soğuyorum aslında. Ama nedense Georges Perec kitaplarına karşı beğenmeliyim gibi bir şartlanmışlığım var. Okuyorum, okuyorum ve bir süre sonra hikayenin içine giremeden ilerliyorum ve öykü bir şekilde yanımdan akıp gidiyor. İşin aslı benimde yakalayasım gelmiyor. İşin özü içine almaksa eğer, ne yazık ki başarıya ulaşamıyor. Ama aramızda yazarın tüm kitaplarını okumak isteyenler varsa onlar için iyi okumalar diliyorum. Dikkatimizden kaçmasın sakın: Bu romandaki, savaşın en canalıcı anında, imdat isteyen genç bir askerin Cezayir cehennemine düşmemesi için ellerinden gelen her şeyi yapan yiğit gençler, Ajax ve Aşil'in, Herkül ve Telemak'ın, altın postu arayan Argonotların, Üç Silahşörler'in ve hatta Kaptan Nemo'nun, Saint-Exupery'nin, Teilhard de Chardin'in hakiki mirasçılarıdır. Destanın güzelliklerine duyarsız kalacak okurlara gelince, onlar da bu küçük kitapta, keyif almalarına yetecek miktarda konu dışı öykücükler, mevzudan sapan hoşluklar ve, bilhassa belirtmeliyiz ki, en zor beğenenleri bile tatmin etmesi gereken bir zeytinli pilav tarifi bulacaklar.


Daha çok 1984 ve Hayvan Çiftliği gibi kitaplarından tanıdığımız George Orwell, aslında daha bir çok esere imza atmış ve bu eserlerin büyük çoğunluğunda benzer başarıları yakalamış bir yazardır. Hatta bazı kitapları vardır ki popüler olduğu kitaplarda kadar iyi belki de daha iyidir. Aslında bu iyi kavramı neye göre kime göre iyi olduğu tartışmasını da beraberinde getirir biliyorum ama o kısma girmeden Balinanın Karnında adlı kitabına geçmek istiyorum. George Orwell'in deneme türünde kitaplarından olan Balinanın karnında, yazarın açık bir dil ile eleştirilerini ve görüşlerini barındırmasının yanında, bizlere o zamandan bilgi vermektedir. O zamandan dediğim elbette kitabın yazıldığı dönemde yaşanan edebi gelişmeler. Gelişmeler beraberinde bazı tartışmaları da beraberinde getiriyor elbet. İşte Orwell bu konulara kendi tarzında yer yer sert gelebilecek bir üslup ile değinmiş, yer yer ise üzerinden geçip bırakmıştır. Sonra kabullenilmiş bazı büyük isimlere girer Orwell. Tolstoy hakkında konuşur örneğin. Tolstoy'un Shakespeare için abartılı demesini abartılı bulur. Neden böyle bir şeyi dile getirdiğini araştırır gibi söyler bizlere. Kıskançlık mı? Çekememezlik mi? Yoksa klasik sanatçı egosu mu? Gibi birçok olasılığı bizlere sunarken bir anda kendi fikrini koymaz ortaya, beraber buluruz sonrasında. Bir de Marksizm'e girer Orwell. O konuda net bir dil ile eleştirisini yapar. Aslında ne kadar ne olduğunu ve ne kadar ne yolunda olduğunu dile getirir. Netliği ve sade anlatımı ile aklınızda bir soru işareti kalmaz. Elbet bu tarafın fanatiklerini rahatsız eder. Çünkü bu tarafta da diğer taraflarda olduğu gibi eleştiriye tahammül yoktur. Bir anda o çok eleştirilen şiddet bile gelir bulur sizi. O yüzden dikkatli olun aman deyim! Sözü daha fazla uzatmaya gerek yok. George Orwell yine yazmış yazacağını ve bizlere de okumak düşer. Alınız okuyunuz, okutunuz.


Balkan Savaşı Günlüğü, Gustav von Hochwachter'ın yazdıklarından yola çıkarak gerçek tarihi okuduğumuz bir kitap. Bu tarihi okurken, bir yabancının gözü ile olayları irdeliyoruz ve inceliyoruz. Tamamen tarafsız değil belki ama yer yer bizim karşımızda yer yer yanımızda bir anlatım. Kitabı okumak bir tarih kitabı değil, bir anı kitabı okumak gibi. Hem de çok uzağınızda olan, yabancı biri tarafından yazılmamış, sanki tanıdığınız biri tarafından kaleme alınmış gibi. Bu yüzden kitabı okumak hiç sıkmıyor ya da sizi sıkcı bir tarih kitabı okur gibi hissettirmiyor. Güzel bir hikaye okur gibi okuyorsunuz ve bitiriyorsunuz. Tabii burada anlatılanlar kurgu değil, gerçek. Okunması gerek kitaplardan olmasının bir diğer nedeni ise, kitabın bize anlattığı zamanlarda yaşanan savaşlar, tarihin akışında önemli bir rol oynayan savaşlardan biri. Bu zamanlarda ülkenin bulunduğu durum, düşmanların dört bir yanda hazırda bekliyor olması ve Anadolu topraklarını daha almadan paylaşıyor olması gibi bizler için çok önemli tarihi zamanlarda geçiyor. Fakat bu düşmanların düşündüğü gibi olmuyor ve o kadar kötü bir durumdan çıkmanın yolu bir şekilde bulunuyor. Gerek Balkan Savaşı gerek tarihimiz açısından mutlaka okunması gereken güzel bir anı kitabı. Tavsiye ederim.


Bir başyapıt tiyatro eseri daha. Yazarların en içine şeytan kaçmışı olarak adlandırılan Jean Genet'in Balkon adlı oyunu, absürd tiyatro eserlerinin en iyi örneklerinden biri. Genel itibari ile imgelemelerin yoğunlukta olduğu, kişilik kavramlarının atılması ve tiratların daha şiirsel bir dille yapılması dikkatimi çeken noktalar oldu. Oyun bir kerhanede yani genelevde geçiyor. Fakat bu genelev bildiğiniz gibi değil, biraz farklı. Madam'ın illüzyonlar evi dediği özel bir genelev. İsteyen müşterilere role-playleri oynanan, çeşitli odalardan oluşuyor genelevimiz. Genet bu ortamı, toplumdaki güce dayalı rolleri ortaya koymak için kullanıyor. Örneğin, sadomazoşistik sahnelerden birinde müşterilerden biri, bir hırsızı cezalandıran bir yargıcı oynar. Böylece, yargıcın, celladın ve suçlunun rolleri ortaya çıkar. Bu sahneler sürerken, aynı anda dışarıda, şehirde bir devrim olmaktadır ve genelev çalışanları endişeli şekilde polis şefini beklemektedir. Bu arada, fahişelerden biri olan Chantal, genelevden ayrılarak devrim ruhunun simgesi haline gelir. Genet, böylece modern toplumda imajın rolünü ortaya koyar. Sonunda polis şefi gelir ve toplumun liderleri olan yüksek mahkeme yargıcı, piskopos, general gibi kişilerin hepsinin öldürüldüğü ortaya çıkar. İllüzyonlar evindeki kostüm ve sahnelerin kullanılması sayesinde, toplum içinde toplumsal figürler olarak otorite ve düzeni sağlama yönünde çaba göstermeleriyle müşterilerin rollerinin farkına varılır. Yazar Jean Genet hakkında şöyle birkaç bilgi vermek gerekirse eğer; 1910 yılında doğmuş, annesi tarafından küçük yaşta terk edilen Jean Genet'in babasıda belli olmayınca, toplum tarafından dışlanır ve ötelenir. Bu şekilde büyüyen bir insanda suç ve suç işlemeyi insanlara zarar vermeyi kendisine bir görev olarka bilir. Aklınıza gelebilecek hemen hemen tüm suçları işlemiştir Jean Genet. Hırsızlık, dolandırıcılık, kadın tacirliği, sahte pasaport, sahte kimlik. Daha çocukken tanıştığı hapishanelerle ilişkisi yıllarca devam etmiş ve sürekli olarak kötü muameleye maruz kalmış. İlk romanını hapiste yazmış olan yazar, bu romanıyla ve daha sonra yazdığı Journal du Voleur ile başta Jean-Paul Sartre olmak üzere birçok yazarın dikkatini çekmiş ve ölüm cezasından da bu yazarların verdikleri imzalı dilekçeler sayesinde kurtulmuştur. Fakat Jean-Paul Sartre'ın Aziz Genet adlı yapıtından sonra Jean-Paul Sartre'la tüm ilişkisini kesen Jean Genet, adam benden bir aziz çıkarmak istiyorsa çıkarsın, benim için bir mahzuru yok demiş fakat kitaptan da tiksindiğini söylemiştir. Bu Aziz Genet adlı kitaptan dolayı ölene kadar Jean-Paul Sartre ile barışmamıştır. Günümüzde kimi ozanlar pek garip bir davranış içindeler: Halka, Özgürlüğe, Devrime... daha bilmem nelere övgüler düzer oldular; şarkılarla yüceltilen bu kavramlarsa, yücele-yüksele, soyut bir göksel cennete kakılarak, sönmüş, yamulmuş, şekilsiz takımyıldızlara dönüştüler. Etten kemikten sıyrılınca, büsbütün dokunulmaz oldular. Öylesine muhteşem bir uzaklığa itildiler ki, onlara nasıl sokulmalı, nasıl sevmeli onları, nasıl yaşamalı bilemez olduk. Kimi zaman epey cafcaflı yazılmış bu övgüleri, şiirin, geçmişe özleme dönüştüğü, şarkının kendi gerekçesini yok ettiği bir söylemin yapı taşlarına dönüştürmekle, ozanlarımız yaşatmak istediklerini gerçekte katletmekteler. Tabular olmadan, ahlaki değerler, dini söylemler bir kenarda duracak şekilde ve toplumsal değerlerinizi de bunların yanına bırakıp, okumanızı tavsiye edebileceğim bir yazardır Jean Genet.


Hikayenin baş kahramanı Rüzgar Demirsoy, zengin bir ailenin tek çocuğu,annesi ve dedesi ile yaşıyor. Komşularının kızı olan Yağmur' a çocukluğundan beri sırılsıklam aşık. Ama Yağmur' un gözü de kalbi de başkasında. Kitap, Rüzgar'ın Yağmur'a olan aşkı üzerine kurulu. Rüzgar okumayı ve yazmayı çok seven, içine kapanık kendi halinde bir genç. Sevdiği kıza aşkını itiraf ediyor ama karşılık bulamıyor. Bir süre sonra yaşadıklarıyla ilgili her şeyi bırakıp Bozcaada'ya yerleşen Rüzgar, internette kendine Mecaz Adam kimliğini yaratıyor. İnsanların sorunlarını okuyor, öneriler getiriyor, onların mutluluğuyla mutlu oluyor. Saçı sakalı birbirine giren Rüzgar'ın amacı kendini unutmak, ve Yağmur'u kalbine gömmek.Yağmur 'un onun kalbini nasıl kırdığını anlatmış yazar, Rüzgar'ın ağzından. Anlatılan olaylar da bölüm bölüm çözülerek hiç sıkmadan hatta merak uyandırarak ilerliyor.