Uyuyan höyük krallarından prensesler kaçırdım. Trebon kasabasını yakıp kül ettim. Felurian'la bir gece geçirdim ve hem canıma hem de aklıma mukayyet olabildim. Çoğu insanın kabul edildiğinden daha küçük bir yaşta Üniversite'den atıldım. Başkalarının gündüz gözüyle ağızlarına almaktan bile korktukları yollardan ay ışığı altında geçtim. Tanrılarla konuştum, kadınlar sevdim ve ozanları ağlatan şarkılar yazdım. Kvothe, ardında binlerce dedikodu bırakmış bir efsanedir. Gerçekte neler olduğunu bilen çok az sayıda insan vardır. Fakat her nasıl olduysa Kvothe, artık sadece bir hancı olarak kendini gizlemekte ve bir efsane olarak geçirdiği yılları unutmaya başlamaktadır. Bir gün hikayeleri araştıran Tarihçi adında bir adam hana gelir ve Kvothe'dan hikayesini ona anlatmasını ister. Kvothe başta tereddüt etse de Tarihçi'den üç gününü ona ayırmasını teklif eder. Kralkatili güncesinin ilk gününü kapsayan Rüzgarın Adı, Patrick Rothfuss'un kurduğu dünyaya giriş niteliğindeki, bir efsanenin çocukluk ve ilk gençlik yıllarını kapsayan kitap diyebilirim. 736 sayfalık bir kitap olmasına rağmen, akıcı üslubu ve aşırılıktan arındırılmış sade dili sayesinde göz açıp kapayıncaya kadar bitiriyorsunuz. En önemlisi de baş karakterle çok yakın bir ilişki kurabiliyor olmanız. Onunla birlikte heyecanlanıyor, korkuyor, kaçıyor bazense savaşıyorsunuz. Kitabın asıl karanlık kısmını oluşturan gizemler hakkında yedi yüz sayfa boyunca pek de bir şey öğrenemiyor olmak aslında can sıkıcı. Ama ikinci kitapta gizemlere biraz daha aşina oluruz diye düşünüyorum. Kitabın salt fantastik olarak donatılmamış olması da hoşuma giden özelliklerinden. Hayatın kendisine yani başarısızlığa, başarıya, sevgiye, nefrete, dostluğa dair pek çok konuda oturup defalarca okuyabileceğiniz cümlelerle dolu bir kitap. Bir başka değişle, 'boş bir kitap değil'. Pek çok okuyucu kitabın tasvirlerinde sıkıntı olduğundan şikayet etmiş. Okurken beni rahatsız etmedi ama şimdi dönüp baktığımda karakterlerin görüntüsünü kafamda canlandıramadığım doğrudur. Öte yandan, olaylar için kullanılan benzetmelerin özgün ve güzel olduğu kanısındayım. Son olarak, gerçekle kurduğu bağlar sayesinde, fantastik bir kitap olmasına rağmen, bir yerlerde Kote adında bir hancı olarak gizlenen kızıl saçlı Kvothe adında bir efsane yaşıyormuş gibi okuyorsunuz. Demem o ki okumadıysanız hemen okuyun. Fantastik severler es geçmemeli. Filmi ya da dizisi çıkmadan da meşhur olmayı hak eden bir seri olduğunu düşünüyorum.


Çizgi roman benim için her zaman ayrı bir yerde olmuştur. Özellikle farklı seriler, çok bilinmeyen dünyalar, kalıplaşmış kahramanların olmadığı, hayalgücünün hissedildiği çizgiromanlar özellikle en sevdiklerimdendir. İşte Saga'da böyle bir çizgi roman ararken karşıma çıkan serinin ilk cildi oldu. Alınacaklar listeme yazmış beklerken, ablamın okuduğunu gördüm İzmir seyahatimde. Haliyle sohbetini yaptık hemen. İstanbul'a döner dönmez aldığım ve bir çırpıda bitirdiğim bir çizgi roman oldu. Saga, klasik hollywood kahramanlarından bıkanlar için, yeni bir soluk yeni bir kapı resmen. Her yanı kaplayan bıcır bıcırlardan bunaldığım bir zamanda o kadar iyi geldi ki anlatamam. Gerek yarattığı dünyalar, karakterler ve kurgusu olsun, çizgileri ve zekice hazırlanmış tarzıyla da beni etkilemeyi başardı. Tenolojinin çok ama çok ilerlediği, fakat savaşların bitmediği aksine daha da arttığı bir dönemdeyiz. Savaş, bitmesi istenen değil, tam tersine olması gereken bir şey gibi. Kanatları olan İlktopraklılar, büyü yapabilen kılıçlı koç boynuzlu Çelenkliler, televizyon kafalı yöneticiler. Hepsi de oldukça orjinal değil mi? Televizyon kafalıları görünce nedense aklıma Moby geldi. Koç boynuzlularda ise normal insanlar, kanatlılarda ise Elfler geldi aklıma nedense. En çok sevindiğim şey ise uzay denildiğinde akla gelen tüm kilişelerden uzak bir uzayın çizilmiş olmasıydı. Diğer yaratıklar da ana karakterler gibi oldukça geniş bir hayalgücü ile hazırlanmış durumda. Dediğim gibi beni çok etkileyen çok akıcı güzel bir çizgi roman Saga. Çizgi severlere tavsiyemdir.


Saga macerası devam ediyor hemde hız kesmeden! Gittikçe güzelleşen çizgi romanlara oldum olası hayranımdır. İşte Saga'da bu hayranlığımı kazandı. Ödüllü yazar Brian K. Vaughan, ilk ciltteki hayal gücünü, eşsiz kurgusunu ve yarattığı dünyayaı, devam ettiriyor ve üzerine eklemeler de yapıyor. İlk ciltte hızlı bir giriş yapmıştık. Şimdi ise olayları biraz daha derinlemesine öğrenmeye başlıyoruz. Eğer çok tuhaf yaratıklar görmek istiyorsanız tam yerine geldiniz. Evet belki ilk ciltte gördünüz ama bu kez daha enteresan şeyler göreceksiniz emin olabilirsiniz. Hele bir dev var ki göreceğiniz, evlere şenlik dediğimiz türden. Kimisi ikinci cilt için çok fazla cinsel öğe var demiş, gerekli gereksiz kullanımlardan vs. bahsetmiş ama beni rahatsız edecek bir boyut olmadı. Zaten hiç bir esere o gözle yaklaşmadığımdan Saga'da beni hiç rahatsız etmedi. Bu bir hayal gücü ürünü. Okursun seversin ya da sevmezsin. Yargılamak burda bunu yapmış aaa ne ayıp ne pis demek bana çok doğru gelmiyor. Tabi bu kişisel görüş herkese göre değişir. Kendi doğrularım üzerinden giderek diyorum ki beni hiç ama hiç rahatsız etmedi.


Sakız Çiğneyen Kedi, Melek Özlem Sezer'in çocuk kitaplarında ki başarısını, şiir kitaplarında da gösterdiğinin kanıtı olan bir kitap. Evet, kitap çocuklar için şiirlerin yer aldığı bir şiir kitabı. Ama öyle bildiğiniz gibi şiirler değil bunlar. Çocuklarınıza kitap seçmek eminim çok zordur. Tabi eğer çocuklarınıza kitap seçiyorsanız. Yoksa ellerine bir süper akıllı cihaz verip, başınızdan savıyor musunuz? Yeni nesil çocukların ellerinden düşmeyen cihazlar yüzünden onların yaratıcılıklarını, hayal güçlerini ve en önemlisi ne olduklarını unutturduğunuzun farkında mısınız? Neyse konuyu ahkam kesmeye götürmeden kitaba döneyim ben. Evet, kitabımız bir şiir kitabı içinde güzel mi güzel şiirlerin yer aldığı çocuklar için şiir kitabı. Çocuklar için güzel eserler basmaya devam eden Can Yayınları, umuyorum ki bundan asla vazgeçmez. Hem Can Yayınlarında hem de İş Bankası yayınlarında çocuklar için basılmış gerçekten kaliteli ve güzel kitaplar görmek beni umutlandırıyor. Kendi zamanımı düşünüyorum ve o zamanlarda böyle kitapların olduğunu hayal ediyorum da bu yaşımda bile için kaynamaya başlıyor. Ne güzel olurdu diye düşünmeden alamıyor insan kendini. Ama olsun şimdi ki çocuklar okusun da daha neler neler basılır.


Şamatacı Suçlular ve Daha Fazlası, Nick Hornby, Neil Gaiman ve Jonathan Safran Foer tarafından kaleme alınmış öykülerin bulunduğu bir toplama kitap. Fantastik öykülerin yer aldığı güzel bir kitap denilmekte. Yazarların kalitesine bakılacak olursa kaçmaması gereken kitaplardan biri gibi görünüyor. Neil Gaiman'ın tüm kitaplarını alıp okumayı misyon edinmiş bizler için hele hiç kaçmaz. Evet farkındayım biraz fazla kötüledim gibi görünüyor ama aslında öyle değil. Sadece bu kapaklarda ki yazar sözlerine olan tepkimi belirtmek istedim. Muhteşem kitap! Yılın eseri! Okumaya başlıyorsunuz ve kocaman bir hayal kırıklığı. Tabi bir de konunun şu yanı var, her eser muhteşem olmak zorunda değil zaten. Normal bir kitaptır bir kesit anlatıyordur hayattan ve sizi yakalamıştır bir noktadan sizin için güzel olmuştur zaten. Hoş, güzel iyi bir okuma deneyimi sunmuştur. Zaten beklenti bu kadardır sorun olmaz. Ama bu tip kitaplarda kapaklara yazılanlar benim için hiç bir şey ifade etmeyen yalan dolan sözler sadece. Kimsenin bu sözlerle kitap seçmemesi lazım diye düşünüyorum. Eğer çok ama çok boş zamanım var ve okumak istiyorum derseniz buyrun okuyun derim. Beklentilerinizi düşürek okunabilecek kitaplar listesine girecek bir kitap.


Sanatın Öyküsü, E.H. Gombrich tarafından yazılmış, sanat tarihi ile ilgili tavsiye edilen, olmazsa olmaz denilen bir kitaptır. Gombrich'in Sanatın Öyküsü tüm akımların üzerinden geçerken, bizlere sanatçılar hakkında bilgi verir ve bulundukları dönemde yaptıkları yeniliklerden bahseder. Ama sanatçıların hayatları ile ilgili detaylı bir biyografi vermez. Eğer aradığınız eser bu tip bir çalışma ise Sanatın Öyküsü size bunu vermez. Kitabın adı gibi bir etki verdiğini söylemem zor. Sanatın Öyküsü E.H. Gombrich kitabının sanat tarihinin olmazsa olmazı denmesinin nedeni ne peki? Akımlar arası geçişler, bu akımların doğuşları, gereklilikleri ve sanatın ilerleyişi açısından oldukça ufuk açıcı bir kitap. Hangi ülkede hangi akım etkili oldu? Akımların birbiriyle sürtüşmesi, sonucu neler ortaya çıktı? İtalya sanatında başka bir yerde iken, kuzey ülkeleri ne yapıyordu? Avrupanın neresinde hangi sanat akımları revaçtaydı bunları çok net bir şekilde sunmuş bizlere. Sanıyorum sadece bu bile tartışmaya gerek olmayan bir yeteneği kitabın. Ama anlamadığım bir kaç nokta var. Örneğin böylesi bir kitapta yani sanatın öyküsü denilen bir kitapta nasıl olur Michelangelo'nun Davut Heykeli, yer almaz. Caravaggio gibi bir sanatçı 1-2 sayfa bile olmadan biterken, Paul Cezanne sayfalarca yaklaşık 10 sayfa boyunca devam eder bunları anlayamadım. Sakın yanlış anlaşılmasın, Paul Cezanne kötüdür yer verilmesin değil demek istediğim. Yalnızca ayrılan yer ve eserleri hakkında olan değerlendirmeler bana çok tuhaf geldi. Aklıma takılanlar oldukça fazla aslında. Örneklendirmek gerekirse; Manet'in at yarışları adlı bir eskisiz var. Bu eskiz William Powell derby günü adlı bir bitmiş yağlı boya eserinden daha iyi olarak değerlendiriliyor. İnternetten aratıp bakarsanız neden kafamın karıştığını daha iyi anlayacaksınız. Başta bahsettiğim nedenler dışında bir kaç neden daha var takıldığım. Bunların haricinde kitap sizi içine alan ve bir öykü gibi anlatımını yapan bir eser. Son zamanlarda elden bırakamadan okuduğum kitaplardan biri oldu. Bir an önce gidip okusam diye sabırsızlandığım ve merakla devam ettiğim bir eserdi. Bu kadar fazla bilgiyi bu kadar güzel bir anlatımla veriyor olması, kitabın bence en büyük başarısı. Bundan sonra sanat tarihi ile ilgili okumalarıma, Sanatın Tüm Öyküsü Stephen Farthing, Dünya Sanat Tarihi John Fleming, Hugh Honour ve Dünya Sanat Tarihi Adnan Turani gibi kitaplarla devam edeceğim. Tabi aralarda Sanatçıların Hayat Hikayeleri Giorgio Vasari, İş Bankası Yayınlarından çıkan 500 Görsel Eşliğinde sanatçıların biyografilerinin yer aldığı eserleri de okuyacağım. Yayınevine not: Keşke yayınevi ciltli bir basımı yapsa daha doğrusu sadece ciltli bir versiyonu olsa. Çünkü bu kadar hacimli bir kitabı okumak için sağlam bir cilt şart. Bu kadar kalın ve ağır bir kitabın, normal karton kapak ile basılmış olması büyük bir hata. Remzi Kitabevi gibi bir yayıncı bu hatayı nasıl yapmış anlayamıyorum. Sanatın Öyküsü bugüne kadar yayımlanmış sanat kitapları arasındake en tanınmış olanlarından biridir. Bilinen ilk mağara resimlerinden, günümüzün deneysel sanatlarına kadar uzanan geniş bir dönemi ele alan önemli bir başlangıç kitabı olarak, yayınlandığı günden beri rakipsizdir. Profesör Gombrich, sanat alanındaki derin bilgisini, anlattığı sanat çalışmalarına duyduğu sevgi ile birleştirip iletebilen gerçek bir usta olarak kabul edilmiştir. Sanatın Öyküsü, dünya çapında kazandığı büyük başarı, yazımındaki yalınlığa ve açıklığa dayanır. Yazar amacını, daha iddialı çalışmaların sayfalarını dolduran çok sayıdaki isim, dönem ve üslubu kolay anlaşılır bir şekilde düzenlemek olarak tanımlar. - Like - Digg - Del - Tumblr - VKontakte - Flattr - Buffer - Love This - Odnoklassniki - Meneame - Blogger - Amazon - Yahoo Mail - Gmail - AOL - Newsvine - HackerNews - Evernote - MySpace - Mail.ru - Viadeo - Line - Comments - Yummly - SMS - Viber - Telegram - Subscribe - Skype - Facebook Messenger - Kakao - LiveJournal - Yammer - Edgar - Fintel - Mix - Instapaper - Copy Link Elinize sağlık türkçe böyle kaliteli sayfalar bulmak gerçekten zor .


Hani bazen önerileri değil de sadece kitabın adından etkilenip alırsınız ve iyi bir kitap okuyacağınızdan emin hissedersiniz ya kendinizi, işte Satranç'da ben birebir bunu yaşadım. Evet, Stefan Zweig'i duymuştum iyi bir yazar olduğunu biliyordum fakat bu kitapta ilk olarak dikkatimi çeken Satranç olmuştu. Neden derseniz çok küçük yaşta öğrendiğim, çok sevdiğim bir oyundu. Oyundur dediğime bakmayın genel olarak kullanılan tanımlamayı yaptım. Bana göre oyun değil, strateji, ileriyi görme, plan yapma, tartma ve en önemlisi de aslında hayatın siyah beyaz karelere dökülmüş halidir. Diğer türlüde ise konunun başından itibaren bir otokontrol söz konusu, şimdi diyeceksiniz ki bunu satranç bilmeden de yapabilirsin. Evet, yapabilirsin tabi ki, illa satranç bilmene gerek yok. Ama bu örneğimde sadece bu iki ihtimal üzerinde duruyorum, bilenler ve bilmeyenler. Karşıdan gelen tepkiye göre olayı bir analiz ediyorsunuz. Ne dedi? Ben ne diyeceğim? Şimdi ne yapmalıyım? Bu söz gururuma dokundu ama birkaç saniye sonrası tehlikeli olabilir, bunu hesaba katmalıyım vs... gibi bir sürü ihtimali gözden geçirip, en doğru kararla hayatınıza devam ediyorsunuz. Olay tamamen kontrol altında, tabi bazen çok ekstra durumlarda söz konusu olabiliyor. Ama genel hattıyla konunun özü bu. Otokontrol, ileriyi düşünerek hesaplama ve doğru strateji. Yazar Stefan Zweig ile ilgili bir bilgi daha vermeden geçemeyeceğim. Dünya savaşı zamanında Avrupa'nın durumuna duyduğu üzüntü yüzünden 1942'de Rio de Janeiro'da, karısı Lotte ile birlikte intihar etmiştir. Keşke demekten kendimi alıkoyamıyorum. Keşke hiç üzülmeseymiş ve keşke dünyaya daha çok eser kazandırsaymış diyorum. Büyük bir üstadı daha kaybetmişiz.


Hepimizin duyduğu, konusunu az çok kısaltılmış versiyonlardan bildiği, insanların az çok fikir yürütebildiği Sefiller kitabını, eksiksiz, tam metin çevirisini okudum. Volkan Yalçıntoklu'nun sürükleyiciliğini kaybetmeden yazdığı çevirisi ile Sefiller, beklediğimden çok daha güzel bir okuma ile bitti. Aklımda kalanlarla bir kaç gün düşünmek, yaratılan dünyayı zihnimden çıkarmadan durmak istiyorum. Sefiller gibi bir kitabın yorum yazısını yazmak takdir edersiniz ki oldukça zor. Kitabın uzun olması ya da bilinen bir klasik olması değil bu zorluk. Bu zorluk kitabın içinde sadece bir kaç hikayesi olan karakterlerin yer almaması. Kitabın için geçtiği dönemin koca bir tarihinin yer alması. İşte bu yüzden bu kitabın yorumlanması ya da hakkında yazı yazılması bir kaç paragraflık bir iş değil. Özet vererek anlatılacak bir durum hiç değil. Çünkü Sefiller kitap içinde kitap, dünya içinde dünya zaman içinde zaman gibi bir eser. Kitabı başlangıcından itibaren üstünkörü denilen şekilde yüzeysel bir anlatım gerçekleştirip, sonrasında nelerin beni etkilediğini yazacağım. Sanıyorum bu kadarı da yeterli olur. Okuduğum versiyon, İş Bankası Kültür Yayınları tarafından hazırlanmış olan Hasan Ali Yücel Klasikleri dizisinde yer alan iki ciltlik Volkan Yalçıntoklu çevirisi olan versiyon. Sekizyüzaltmışar sayfalık iki ciltten oluşan kitap, binyediyüz küsür sayfadan oluşuyor. Fakat hemen baştan söylemek isterim bu sizi kesinlikle vazgeçirmesin. Kitap sürükleyici bir kitap ve nasıl bu kadar çok okudum ben diyeceğiniz bir kitap. Belli yerlerde bir oturuşta 250-300 sayfa okumanız işten bile değil. Bu nedenle kitaba sayfa sayısına göre bakmamanızı tavsiye ederim. Genelde bu tip kalın klasiklere zaman ayırmak insanları biraz ürkütüyor. Fakat inanın durum hiç sandığınız gibi değil. Başlamanız ile nasıl bittiğiniz anlamamanız bir oluyor. Kitap ilk olarak bize bir piskoposun hikayesini anlatıyor. Bu piskopos fazlasıyla iyi bir insan ve bu iyiliği nedeni ile çevresinde büyük bir saygı görüyor. Haliyle din ile birlikte yaşıyor ve dinin getirdiği tüm kuralları eksiksiz uyguluyor. Yakın çevresi de dahil olmak üzere kim ne derse desin o bu doğrulardan asla ama asla ayrılmıyor. Piskoposun hikayesini okurken aynı zamanda karakterler ile ilgili detaylı bilgilere de sahip oluyoruz. Tabi çevreyi de tanıyoruz. Kitabın geçtiği yıllarda (1815) Fransa'da yaşananları bazı bölümlerde tarih kitabı okur gibi okuruz. Victor Hugo bu kısımlarda okuyucuya sadece karakterlerin değil, aynı zamanda Fransa'nın ne durumda olduğunu, toplumun ne gibi bir süreçten geçtiğini de anlatır. Bu anlatımı yaparken herhangi bir kayırma ya da objektif bakış açısından uzaklaşma yapmaz. Piskoposumuzu tanıdıktan sonra sıradaki karakterimizi anlatmaya başlar Victor Hugo; Jean Valjean! Eski bir kürek mahkumu olan Jean Valjean, bir hana girer ve bu handa istenmez kovulur. İşte bu şekilde başlar onun istenmeme öyküsü. Bir kaç kere daha dener şansını ama hiçbir yer onu kabul etmez. Çünkü o dönemde eski ya da yeni bir mahkum olman hiç bir şeyi değiştirmez. Mahkum mahkumdur ve toplumda asla bir yeri yoktur. İnsanların arasında olamaz, onlarla beraber yemek yiyemez, onlarla beraber uyuyamaz. İşlediği suç her ne olursa olsun o artık bir mahkumdur ve asla topluma dönemez. Kendi sefil dünyasının karanlığında, acılar içinde yok olmaya mahkum bir pisliktir artık. Ne yemeği, ne yatacak yeri vardır. O artık bir insan değil, bir hiçbir şeydir. Jean Valjean vazgeçmeden uğraşır fakat bir süre sonra pes etmek zorunda kalır. Bir banka yığılır kalır. Bir kadın ona acır ve neden burada yattığını sorar. Aldığı cevabı duyunca ona piskoposun evinin kapısını gösterir. Çünkü ona açılacak olan tek kapı o kapıdır. Jean Valjean kapıyı çalar ve bu kez kapı yüzüne kapanmaz. Sıcak bir ev, yiyebileceği yemekler ve yatabileceği bir odası vardır artık. Fakat şeytan onu orada da bulur ve içine girer. Yemekte gördüğü gümüş çatal bıçakları, gümüş şamdanları hepsini kafasına kazımıştır artık. Onların ne kadar çok para edeceğini de bilir. Yapması gereken tek şey alıp gitmektir. Ama ona yapılan iyilik? Piskoposa bunu nasıl yapar? İnsan doğası ilk seferinde asla görememiştir iyiliği. Jean Valjean ise iyilik görmeden bir ömür geçirmiştir. Onun için iyilik denen şey olsa olsa bir çıkardan dolayı yapılan bir kötülükten ibarettir. Her basit insan gibi basit hatasını yapar. Gümüşleri alır ve kaçar o iyilik yuvasından. Ama çok uzağa gidemez yakalanır. Yakalandığında yanında bulunanlar yüzünden geri getirilir piskoposa ama piskopos onu asla yarı yolda bırakmaz. Neden diğerlerini de almadınzı diye sorar. İşte büyük bir erdem işte büyük bir iyilik. Bir insanı o an kazanır piskopos. Ama bunu ne polisler anlar o an ne de Jean Valjean. Aradan zaman geçmelidir ve bu zaman hızla geçer. Jean Valjean için artık hayat eskisinden çok daha farkldır. Bambaşka bir hayat artık onunla devam etmektedir. Burdan sonrası için özet geçmek yerine ara ara konulara değinmek istiyorum. Beni en çok etkileyen ve okurken nefretimi kazanan karakterlerden biri Mösyö Thenardier oldu. Kötülüğün ete kemiğe büründüğü bir yaratık olan Mösyö Thenardier'ı okurken sinirlerimin harekete geçtiğini hissettim. Kötü bir insanın ne kadar kötü olabileceğini hayal etmek az biraz vardır hepimizde. Yani neler yapılabilir biliriz öyle değil mi? Örneğin kötü adam da olsa kendi çocuğuna zarar vermez, onu korur öyle değil mi? Eşine zarar gelmemesi için elinden geleni yapar mesela. İşte bu meziyetlerin hiç biri Thenardier için geçerli değil. Onun için her canlı bir çıkar kaynağı, her yaratık onun için soyulabilir, öldürülebilir bir şey. Kötülüğün bu kadar başkalaşmış bir formunu görünce ister istemez şaşkınlıkla karışık bir iğrenme ve sinirlenme hali sarıyor içinizi. Sonralar sonraları kovalıyor ve Fransız Devrimi sesini yükseltmeye başlıyor. Önceleri cılız çıkıyor sesler ama sonradan gürleşiyor. Jean Valjean'ın ayağına bir kadar gelen birçok fırsat vicdanının ve iyiliğinin pençesinde biraz sevaba dönüşüyor. Bunu bir kez değil on kez bile yapsa vazgeçmiyor. Artık o her daim iyi bir insan olarak yaşamını sürüyor. Cosette onun için bir güneş, asla ama asla solmaması gereken. Jean Valjean sakin bir hayatı hak etse de o hayatı yaşayamayacak kadar kadersiz bir insandır. Bu hayatın mutlaka engebeli olması, onu her zaman zorlaması gerekmektedir. Bunu layığı ile yapabilmesi için hayata destek olan yardımcılar vardır. İşte onlardan en büyüğü olan, kanunun sesi Javert yine karşısına çıkar Jean Valjean'ın. Aslına bakarsanız hiçbir zaman çekilmemiştir karşısından. Sadece güneş batmış, karanlıkta JAvert görünmemiştir. Ama bu ez Jean Valjean'in ellerindedir Javert'in hayatı. Her şey parmakların ucundadır. Ama korkmaz buna rağmen Javert. Hayata okuduğu meydanın aynısını ölüme de okur. Çekilmez hiçbir zaman içinde olan sonsuz adalet aşkının gölgesinden. Durmadan devam eder o kutsal yoluna. Sefiller'in 2012 yapımı bir film uyarlaması var bilmeyenler için yazmak istedim. Les Miserables yani orijinal adı ile yapılmış olan filmini kitaptan sonra mutlaka izlemelisiniz. Oyuncu kadrosunu yazarsam eminim neden böyle dediğimi anlarsınız. Hugh Jackman , Russell Crowe , Anne Hathaway , Amanda Seyfried , Sacha Baron Cohen , Helena Bonham Carter , Eddie Redmayne . Tabi filminde kitabı ile aynı etkiyi almak oldukça zor. Gerek kurgu derinliği, gerek karakter derinliği filmde yeterli değil. Kitabını okuduktan sonra filmine başladığınızda bunu çok net görebiliyorsunuz. Bazı bölümlerde çok hızlı geçişler var. Örneğin Marius'un Cosette ile karşılaşmaları ve sonrasında defalarca kez göz göze geldikten sonra harekete geçmeleri, Jean ValJean'ın piskopos ile olan diyalogları ve en önemlisi oraya gelene kadar yaşadıkları oldukça hızlı geçiyor. Tabi sinemada kitapta yaşatılan bir dünya aramak anlamlı değil fakat hızlı ilerlenmiş birçok olayda, konunun birçok detayı ve derinliği kayboluyor. Filmin müzikal olması ve diyalogların bu şekilde ilerlemesi filmi biraz daha zor bir duruma getiriyor. Aynı zamanda farklı bir anlatım, farklı bir doku da sunuyor fakat yine kurguyu tiyatral bir havaya sokarak daha yüzeysel işlenmesine neden oluyor gibi geldi bana. Kitaba geri dönecek olursam, söyleyeceğim tek bir şey var o da bu eser mutlaka okunmalı. Nedenleri tek tek sıralamak yerine belli başlı bir kaç nokta üzerinde durmak isterim. Öncelikle kitabın en önemli karakterinin yaşadığı ikilimler ve vicdanının boğazına yapışması, günümüz insanının defalarca kez ihtiyaç duyduğu, fakat bir kez olsun bile yapmadığı bir erdemdir. Her gün çevremizde gördüğümüz hoşgörüsünüz, saygıdan ve sevgiden yoksun binlerce insanın temel sorunlarının, bir bedende nasıl çözüme gidebileceğini göstermesi ve bunu derinden öğretmesi açısından bile takdiri hak ediyor. Elbette sadece bu değil nedenler ama belki en önemli belki en ihtiyaç duyulan erdemlerden biri bu. Aynı zamanda hayata bir anlam katmasını ararız çoğu kez. O anlam bazen bir hedef bazen bir insan olur. Hatta bazen bir hayvan ya da bitki olur. Her halükarda bu anlamdan sevgi fışkırtırız içimize doğru. Kendimizi ve o anlamı iyi hissettirmek için. Çoğu kez başarılı oluruz bu konuda. Fakat bir gün gelir o anlamın da bir anlamı olur bu hayatta. İşte o zaman yıkılır, bir günde bir ay yaşlanabiliriz. Bu iyi midir doğru mudur bilinmez ama bu her zaman böyledir. Değişmeyen tek bir gerçek olarak içimizin gökyüzünde bize bakar. İnanın yazacak çok şey var daha fakat bu yazı uzadıkça, yazının okunma olasılığının da azaldığını hissediyorum. Sizlere az biraz olsa bu eseri okumaya teşvik eden bir yazı hazırlamak istiyordum diğer tüm yazılarımda olduğu gibi, umuyorum bu yazı bu amaca hizmet etmiştir.


Şehzade Yangını, Selçuk Ören tarafından yazılmış ve çizilmiş bir çizgi roman serisi. Üç ciltten oluşuyor. Daha doğrusu şu an yayımlanan üç cilt var. İlk cilt ile birlikte çizerin çizgilerini tanımaya başlıyoruz. Tabi bunu yaparken konuya dahil oluyoruz ve ne nedir ne oluyor anlamaya başlıyoruz. Ama sonra bir şeyler o kadar enteresan gelişiyor ki kendimizi düşündüğümüzden başka bir hikayenin içinde buluyoruz. Aslında klasik bir hikaye gibi başlıyoruz. Fakat dedim ya ilk ciltten sonra öyle bir olay oluyor ki bir anda işin rengi değişiyor ve hiç beklemediğimiz bir maceranın içinde buluyoruz kendimizi. Bu öyle bir macera ki ilk başlarken asla aklımıza gelmiyor böyle bir yolda ilerleyeceği hikayenin. Okudukça devamı geliyor ve daha bir güzel, daha bir sürükleyici daha bir kaç cilt olsa da devam etsek durumuna geliyoruz. Bir noktaya daha değinmek istiyorum burada. İlk cilde başlar başlamaz dikkatimi çeken şeylerden biri çizgiler oldu. Çizerin çizgileri çok iyiydi evet ama bu çizgilerin bu kadar iyi olmasının bir diğer nedeni daha vardı. Dönemin çizgilerini çok iyi resmediyordu. O dönemleri hiçbirimiz net bir şekilde bilemeyiz evet ama araştırdığımız kadar, internette gördüğümüz kadar bir bilgiye sahibiz. Ama burada sanki biraz daha fazlası vardı. Sonra takip ettiğim ve çok sevdiğim bir YouTube kanalı olan Çizgi Roman Yolculuğu kanalında Selçuk Ören'in bir röportajını gördüm. Tabi hemen seyrettim ve dedim ki evet neden bu kadar iyi olduğu şimdi daha iyi anlaşılıyor. Selçuk Ören çalışmasını yaparken birçok kaynaktan faydalanmış, çok uzun bir araştırma sürecinden geçmiş, sürekli olarak bir şeyleri daha detaylı yapmak için uğraşmış. Videoyu seyrederken, araştırmasında kullandığı bu eserleri de inceledim. Bir anda başka bir bilgi deryasının içine girmiş buldum kendimi. Sırf bu nedenle bile bu video bana çok şey kazandırdı. Çünkü bu araştırmayı yaparken fark ettim ki daha öncesinde merak ettiğim ama bir türlü zaman ayırmadığım birçok konuya ulaştım. Zaman içinde es geçilmiş, unutulmuş ya da göz ardı edilmiş tarihi konulara ulaştım. Osmanlı tarihinde ilgimi çeken konulara bu sayede ulaşmış oldum. Doğru birer kaynak bulmanın daha doğrusu bir başkasının araştırması sonucunda doğru olarak ulaştığı kaynakları görmüş oldum ve bana bir başlangıç noktası verdi. Bu yüzden de Selçuk Ören'e çok teşekkür ediyorum. Tabi Çizgi Roman Yolculuğu kanalına da teşekkür ediyorum. İnanılmaz güzel bir iş yapıyorlar, umuyorum hep devam ederler ve hep bize bu güzel anları yaşatırlar. Şehzade Yangını, son zamanlarda bizim çizer ve yazarlarımızdan çıkan en kaliteli işlerden biri şüphesiz. Bu büyük emek verilmiş eseri mutlaka alın ve okuyun. Arkadaşlarınıza tavsiye edin ve onlarında almasını sağlayın. Böylesi bir emeğe katkıda bulunmak, ileride daha fazla bizim çizgi romanlarımızı okuyacağımız anlamına gelir inanın. Bu kadar büyük bir tarihi olupta hiç bir şeyin üretilmediği başka bir millet var mıdır inanın bilmiyorum. Bu kadar malzememiz var bu kadar büyük bir tarihimiz var ama bu konuda ne yazık ki üretilmiş eser çok az. Belki bundan sonra daha hızlı bir şekilde ilerler, belki bu çalışmalar başlama ateşidir. Belki de piyasaya hakim olan ve sürekli kendini tekrar eden, sürekli dünyayı kurtaran ve dünyayı sadece Amerika olarak gören, ışınlar saçan taytlı pelerinli dostlarımız yerine daha özgün çizgi romanlar okuruz.


Vasconcelos'un en çok bilinen, sadece ismi geçtiğinde bile hüzünlendiren, efsane kitabı. Şeker Portakalı'na çok küçükken başladığımı ancak kitabı başka birinden ödünç aldığım için, bitiremeden bıraktığımı hatırlıyorum. Yeniden dönüp, yeniden başlayabilmem için aradan belki de on yıla yakın süre geçmesi gerekti. Neden bu kadar geç kaldım, bilmiyorum. Geç kaldığım, bu kadar zaman sonra okuduğum için çok pişmanım. Peki neden mi pişmanım? Bana kalırsa, bir çocuk, Şeker Portakalını okuyarak büyümeli. Eminim ki, eğer ilkokuldayken okuyup bitirebilseydim bu kitabı, daha hassas daha duyarlı büyüyecektim...Hüzünle erken tanışacaktım belki ama Şeker Portakalı, buna değecek bir kitap. Satır aralarına sığınabileceğiniz; kendinizden, çocukluğunuzdan, saflığınızdan bir iz bulabileceğiniz; tebessüm ederken ağlayabileceğiniz, muhteşem bir eser. Konusundan kısaca bahsedecek olursam, Zeze adındaki küçük bir çocuğun yaşadıklarını anlatıyor diyebilirim. Zeze, bütün haylazlıklarına rağmen, hassas, zeki ve duygusal bir çocuktur. Evrensel bir sevgi yaşatır içinde. Etrafına, müthiş bir duyarlılıkla yaklaşır. Ne var ki karşı koyamadığı yaramazlık isteği, başına sürekli belalar açar. Yoksul bir aileye mensuptur ve bu yaramazlıkları, büyüklerin yoksullukla harmanlanmış öfkesinin bahanesi haline gelir kimi zaman. Babası, iş bulamayışının; ablası, ayrıldığı sevgililerinin; abisi, yoksulluğun hıncını alır bu küçük çocuktan. Ölesiye dayak yemekten kurtulamaz. Ancak, hepsiyle, o küçük ama devasa yüreğiyle başa çıkar. Şeker portakalı fidanından ayrılacak olmasını bile sineye çeker. Ancak, bir gün o kocaman yüreğinin dahi kaldıramayacağı bir olay gelir başına. İşte kitap belki de son sayfalarda, içinizdeki hüzün denilen o hassas noktaya dokunur. Gözünüzden akan bir damla yaşı engelleyemezsiniz o son sayfalarda. Kısacası, Şeker Portakalı, bir çocuğun, çocukluğunu yitirişinin öyküsüdür. Bana kalırsa, ölmeden önce okunacak kitaplar listesi diye bir liste yapılacaksa, Şeker Portakalı mutlaka o listede yer almalıdır. Çünkü, her yaşta, her dönemde okunup; her defasında farklı hislere kapılacağınız bir kitaptır. Kitaptan hoşuma giden satır aralarını paylaşıyorum, son olarak. Kendinize iyi bakın.


Küçüktüm, evde abimlerin ve ablamın peşinden koşardım. Kitap okurlardı, kitaplar hakkında konuşulurdu, birbirlerine kitap hediye edelerdi. En büyük abim Ankara'da üniversitede okuyordu. Abim her geldiğinde onlara kitaplar getirir yada önerirdi. Fakat bana kitap getirmezdi sürekli Sen daha küçüksün derdi. Ne zaman ki okula başladım ve okuma işini hallettim artık banada kitap getirecek diye düşünmeye başladım. Bulduğum herşeyi okuyordum okumayı öğrendiğimde. Elime ne geçerse okuyordum, aklım sıra pratik yapıyordum. Roman okuyacaktım büyüklerin okuduğu gibi küçük yazıları olan bana göre çok sayfalı olan romanlar. En nihayetinde ilk kitabıma kavuşmuştum. Abimilerimden biri mi getirmişti yoksa ablam mı getirmişti tam hatırlayamıyorum fakat kitabı iyi hatırlıyordum. Şeker Portakalı yazıyordu kapağında. Adına bayılmıştım. Kapağınıda çok sevmiştim. Can yayınevleri basıyordu o yıllarda Şeker Portakalı'nı ve ben 32 yaşıma geldim hala Can yayınevi basmaya devam ediyor kitabı fakat kapağını oldukça değiştirerek. benim ilk elime aldığım Şeker Portakalı aşağıdaki kapağa sahipti. Yazarın adını tam telafuz edemiyordum Vazkencelos gibi birşey söylüyordum. Can Yayınevi bana kızmasın ama yeni kapak çok kötü daha doğrusu kötü değilde çok yeni yani nasıl anlatsam duyguyu bir türlü vermiyor. Can Yayınevinin yaptığı kapakları çok seviyorum normalde ama bu olmamış. Serinin diğer kitaplarında belki diyeceğim ama Şeker Portakalı'na olmamış. Gerçi serinin hiçbirinde olmasa daha güzel olurdu. Yanyana geldiklerinde kitaplıkta çok farklı durmazlardı. Kitabı o zamanlarda okuduğumda kendimden çok şey bulmuştum. Birkaç kez okuduğumu hatırlarım hatta. Her okuduğumda kendimden yeni bir iz bulur ve sonunda hep gözlerimde sıcaklık hissederdim. Aradan geçen onca yıla rağmen bu hissi bana yine verdi Şeker Portakalı. Kitabı baştan sona okumam 3-4 saatimi aldı sanırım tam emin değilim saat tutmadım ama bittiğinde o zamanlara gittim ve yine gözlerim ısınmaya ve yanmaya başladı. Bu nasıl oluyordu? Bu kadar yıl geçmişti ve ben büyümüştüm artık. Kocaman adam olmuştum hatta artık orta yaşlı sınıfına doğru gidiyordum. Değişen hiçbir şey yoktu. Vasconcelos 1968'de Şeker Portakalı'nı yazdığında ne gibi duygular verdiyse insanlara 2015'de de bu değişmedi. Sırf bu yüzden bile benim okuduğum en iyi kitaplar listemde en üst sıraya yerleşmeyi hak ediyor.


Son zamanlarda okuduğum en etkileyici çizgi romanlardan biri olan Şemsiye Akademisi'ni nasıl yazacağımı daha doğrusu nasıl anlatacağımı bilemiyorum. İnanın paragrafa nasıl başladım onu bile planlamadım. Zaten böle bir çizgi romanın yorum yazısıda böyle olur. Plansız programsız ve sıra dışı. Evet şemsiye akademisini anlatmak için en uygun kelimeler sanırım bunlar. Peki kimdir bu Şemsiye Akademisi'nin yazarı çizeri? New Jersey'li rock müzik grubu My Chemical Romance vokalisti Gerard Way. Evet yazarımız bu zat. Enteresan değil mi? Hem rock star olmuşsun hemde karikatür star. Çizimleri ise Gabriel Ba tarafından yapılmış. Rock star yazarımız kıyamet senaryolarına, 11 Eylül'e, Kennedy suikastine, uzaya, maymunlara fena takmış kafasını. Tabi bu konular çok güzel işlenmiş, bu yüzden hiç rahatsız etmiyor. Sadece 2. ciltte Kennedy ile suikastinin olduğu yerlerde hafif bir amerikan milliyetçiliği kokar gibi oldu ama neyseki çok fazla üzerinde durmadan sayfayı okuyup, değiştirdim. Müthiş bir kurgu mu desem yoksa hayal gücü mü desem bilemiyorum ama bildiğim bir şey varsa o da bu çizgi roman serisinin alışılmışın dışında farklı bir çizgi roman olduğudur. Brezilyalı çizer Gabriel Ba'nın da tabi katkısı çok büyük o tartışılmaz. Kabaca konuya değinecek olursam eğer, hikayemiz sıra dışı bir olayla başlıyor. Daha önce gebelik belirtisi göstermemiş kadınlar, beklenmedik zamanlarda örneğin metroda otobüsde alışverişde vs. doğurmaya başlıyorlar. 43 tane bebek dünyaya geliyor. Bu bebeklerden 7 tanesi milyarder mucit ve girişimci Reginald Hergreeves tarafından evlat ediniliyor. Şemsiye Akademisi işte bu 7 çocukla kuruluyor. Hargreeves bu çocukları eğtimeye başlıyor ve içlerinde ki gücü kullanmalarını sağlıyor. Neden evlat edindiğini sorduklarında ise Hergreeves, bir gün dünyayı kurtarabilecek birer süper kahraman olacaklarını söylüyor. Devamından bahsetmiyorum. Hemen alın ve bu üvey kardeşlerle tanışın. Şemsiye Akademisi'nin faaliyetlerini görün diyorum!


Şemsiye Akademisi hız kesmeden devam ediyor. Hani hep derler ya ilki iyiydi ama sonradan bozdu sanki diye işte bu Şemsiye Akademisi için uygun bir giriş değil. Çünkü Şemsiye Akademisi 2 Dallas ilkinden bile daha iyi bir şekilde ilerliyor. Kardeşlerden daha doğrusu üvey kardeşlerden 5 numaranın bir ileri bir geri zaman içerisinde yaptıklarından dolayı kafası fena halde gitmiş durumdadır. Yaptığı bazı anlaşmalarda sıkıntı çıkarmaya başlamıştır. Çok yakında hiç olmaması gerekenleri olduracak biri olmuştur. Şemsiye Akademisi 2 Dallas'da Kennedy suikastine gidiyoruz ve zamanlar arasında düzeltme yapan bir ekibe katılıyoruz. Aslında herşey 5 numaranın başının altından çıkıyor. Her şey onun 10 yaşında ki hali ile 70li yaşlarında ki halinden kaynaklanıyor. Tabi bu arada başka maceralarda olmuyor değil. Diğer kardeşler kendilerini çok salmışdurumdadır ve bu salma yüzünden ne yazık ki kardeşlerden birini yine kaybederler. Dikkat ederseniz yine diyorum. Birinci cildi okumuş olduğunuzu varsayıyorum ve bu yüzden daha rahat yazabiliyorum. Evet bir kardeşi daha kaybediyoruz bu ciltte. Fakat önceki ciltte sesini kaybeden bir kardeşinde sesini yeniden kazanmış olduğunu görüyoruz. Tabi gördüklerimiz bunlarlada kalmıyor. 7 numaranın yani Vanya'nın -hani şu ilk ciltte kapak olan kemanist kardeş- neden kendini dışlanmış hissettiğini ve Kraken ile neden öyle bir bağlarının olduğunu görüyoruz. Seriye başladıysanız zaten benim birşey dememe gerek kalmamıştır. Okumaya devam edeceğinizden eminim.


Bilim kurgu edebiyatının özgün örneklerinden biri diyebiliriz bu roman için. İlk yayımlandığı 1996 yılında edebiyat çevrelerinin dikkatini çekmeyi başaran eser, 1997\'de İngiliz Bilimkurgu Yazarları Kurumu tarafından \'En İyi Roman\' ödülüne layık görüldü. Dünya dışı yaşam ve medeniyetler konusuna farklı bir bakış açısı getirmeyi başaran eserle ilgili ipucu vermek gerekirse, bilim ve inanç arasında alışıldık tartışmaların ötesine geçen başarılı bir kurguya sahip olduğunu söyleyebiliriz. Dünya dışı olduğu anlaşılan düzensiz radyo sinyallerinin keşfi ile başlayan olaylar sinyallerin geldiği Rakhat isimli gezegene düzenlenecek bir seyahat fikrinin ortaya çıkmasıyla devam ediyor. Elbette başka bir gezegen ve varoluş koşulları tahminlerin ötesinde sürpriz gelişmelere gebedir. Anlam ve inanç dünyamızda sorgulamayı dahi aklımıza getirmeyeceğimiz kimi paradoksları önümüze koyar. Cizvit bilim adamları dinlerini yaymaya değil, tanrının başka çocuklarını tanımaya ve öğrenmeye gidiyorlardı. Ne var ki, \'Tanrının onlar için neler planladığını bilmeleri olanaksızdı\' diyerek, bu türün meraklıları için kapıyı yeterince araladğımı ve ipucu verdiğimi düşünüyorum. Kitabın edebi dili ve özenli türkçe çevisi nedeniyle okunmaya değer olduğunu rahatlıkla söyleyebilirim. Ne var ki, sürpriz bir şekilde, romanın Türkiye\'den bahseden bazı bölümlerinde tarihi gerçeklerle bağdaşmayan kimi ayrıntıların can sıkıcı olduğunu ama romanın genel kurgusu açısından fazla önem taşımadığını düşünüyorum.


Zülfü Livaneli'nin en etkileyici kitaparından biri daha! Hala ismini bile duyduğumda tüylerimi diken diken ediyor Serenad! Günümüz Türkiye'sinde, tek başına ayakta durmaya çalışan, kariyer sahibi, modern, yalnız, anne Maya Duran'ın, çalıştığı üniversiteye konuk olarak gelen yaşlı profesör Maximillian Wagner ile tanışmasıyla hayatının tamamen ve kontrolsüzce farklı bir yöne akışını okuyoruz, en basit tabirle. Ama aslında okudukça, Maya'nın hayatının zaten çoktan kontrolden çıkmış olduğunu anlıyor, modern annenin, çocuğuyla olan çekişmelerine ve birbirlerinden uzaklığına, mutsuzluklarına ve kendi geçmişiyle yaşadığı hesaplaşmalara tanık oluyoruz. Karmaşık hayatını yönetmeye çalışan Maya, gizemli profesörün geçmişe yolculuğuna tanıklık ederken, kendi geçmişinde ve kendi içinde de bu sayede bir yolculuğa çıkıyor... Okuyucu ise Maya ile günümüz insanının durup düşünmeye, sorgulamaya fırsat bulamadığı 'sığ' hayatını sorguluyor; profesörle, tarihin tozlu sayfaları arasına gizlenmiş çok acı, çok can yakıcı bir gerçekle yüzleşiyor. Geçmişle bu günü ustaca bir kurguyla birleştiren Zülfü Livaneli, okuyucuyu içine çeken, bir çırpıda okurken derinden etkileyen ve hatta sarsan, iç içe geçmiş insan hikayelerini, savaşın acımasızlığını, adaletin gerekliliğini, dil, din, ırk, cinsiyet ayırmadan, politik bir taraf tutmadan, insanca sorguluyor ve adaletsizliğin karşısında ne kadar aciz olduğumuzu hepimizin yüzüne çarpıyor! Öyle derinden hissediyorsunuz ki milyonlarca yıl yaşanmış acıyı, insanlığınızı sorguluyor, olanların gerçekliğinden utanç duyuyorsunuz sonunda!


Hatta bu kez Samed Bahrengi demiş ki bir masal yetmez, masal içinde masal olsun demiş ve kitabı öyle bir kurguya doğru götürmüş. Ben beğenerek ve severek okudum. Eminim çocuklarda bu kitabı severek okuyacaklardır. Sadece çocuklar dediğime bakmayın, herkes bu kitabı severek okur. Çünkü adı bir kere Sevgi Masalı. Tabi bir de Ah Masalı var. Kitabın diğer yarısında karşımıza çıkan bir Ah Masalı. Oldukça tanıdık bir konu aslında Ah Masalı'ndaki konu. Hepimizin aşina olduğu bir konu üzerinden ilerlemiş Samed Behrengi. Her iki masalda da zaten ustalığı görebiliyoruz. Hatta masalları kimin yazdığını bilmeden okusak dahi bunu anlayabiliriz. Yazarın tüm kitaplarını gözünüz kapalı alabilir, çocuklarınıza okutabilirsiniz. Hangi yaş aralığına uygun olduğu zaman kitabın arkasında belirtimiş durumda. Buna bakarak istediğiniz kitabını satın alıp okutabilirsiniz. Hatta çocuklarınızdan önce ya da sonra sizde okuyabilirsiniz. Emin olun güzel bir saat ya da yarım saat geçirirsiniz. Çocuk kitapları sizlere kısa bir mola tadında gelecek, belki de o molada birşeyler bile öğrenebileceksiniz. Hem mola hem öğrenim, bence kaçırmayın.


Kıskançlığın gelebileceği en üst noktaları görüyoruz bu kitapta. En sevdiğimizi, en büyük acıları çekerken görmek istiyoruz. Böylesi hastalıklı bir sevgi türüne tanık oluyoruz. Güzel ele alınmış güzel işlenmiş bir kitap. Tavsiye ederim. Sevgililere dışardan bir bakış atar gibi okunan bir kitap Sevgililer. Carlo Goldoni'nin oyunları ile ilk kez karşılaşmamı sağlayan, yani yazarın okuduğum ilk kitabı olan Sevgililer, yazarın kabiliyetine hayran olabileceğiniz bir kitap. Tiyatro eserlerinde yaşanan hiç bir sorunu bu kitapta yaşamıyorsunuz. Bir Shakespeare ya da bir Moliere okur gibi okuyabileceğiniz, sizi asla yormayan ve sıkmayan bir kitap. Az biraz konuya değinmeye kalkarsak kitabı anlatmış gibi oluruz. Kitabın aslında konusu bilindik bir konu fakat işlenişi oldukça güzel. Zaten bunu ilk sayfalarda bile anlayabiliyorsunuz. Tiyatro eseri severler açısından kesinlikle kaçırılmaması gereken kitaplardan olduğunu düşünüyorum. Yazarın bir diğer kitabı olan Lokantacı Kadın ile devam etmeyi düşünüyorum. Tiyatro okumayı sevenler için özellikle tavsiye edeceğim Sevgililer, okunması gereken eserlerden. Zaten Hasan Ali Yücel Klasikleri serisinde yer alan hemen hemen her kitap bir kaç kez okunmayı hak eden eşsiz eserlerdir.


Yaşar Kemal'in seçme yazılarından oluşan bu kitap bizlere, yaşadığımız ülkenin, siyasi, ekonomik, kültürel ve çevresel değişimlerine ve geçmişimize ışık tutuyor. Kitabı okuduktan sonra ilk izlenimim, 60-70 ve 80 lerde yaşanan olayların hiç bir şey değişmeden günümüzde de yaşandığı oldu. Deyim yerinde ise tarih tekerrürden ibarettir. Yaşar Kemal'in betimlemeleri, köy yaşantısı, Çukurova, kentleşme ve göç hikayelerini kafamızda çok net canladırmakta ve günümüz yaşantıları ile de bire bir örtüşmekte. Kitap, hoş bir yolculukta iyi vakit geçirmenizi sağlayacaktır. Yapı Kredi yayınları tarafından yayınlanan kitap 113 sayfadan oluşup, okuması keyifli ve geleceğimize de ışık tutucu. Yaşar Kemal ile tanışmak isteyen veya takipçisi olan herkesin göz atması gerektiğine inandığım dostça bir kitap.


Yazarın okuduğum ilk kitabı Seyrek Yağmur. İlk ve son değil elbette sonrası gelecek. Fakat ilk okumam gereken kitabı, Seyrek Yağmur değilmiş dedirten kitabı. İyi kitap kötü kitap diye bir sınıflandırma yapmak bence doğru değil. Elbette yazarın vermek istedikleri var kitabın sayfalarında ama kitabın okuyucuyu yakalayamaması gibi bir durum var ve ben bunu yaşadım Seyrek Yağmur'da. Hani bazen bir kitaba başlarsınız ve bir de bakmışsınız kitabı yaşayarak okuyorsunuz ve bitmesin istiyorsuunuz. İşte okuduğum kitaplarda bu güzelliği yaşayamadığımda da kitapta olması gereken ya da yapması gereken başka bir güzellik ortaya çıkar ve o okutur kitabı. Bazende dersiniz ki yarım bırakmam ben okumaya devam etmeliyim biraz daha denemeliyim, en azından bir kaç güzel nokta bulabilirim. İşte bu an yaşandığında bir kitapta, okuyucu zaten o sayfalardan uzaklaşmış oluyor. Tabi bu yaşananlar Seyrek Yağmur'da birebir yaşanmadı. Kitapta bir Rıfat var fakat ben bu karakteri çözemedim. Bu karakter derin bir edebi yönü olan insan mı yoksa iri ve şişman olmasının yanı sıra hafif Lennie Small tarzı bir insan mı anlayamadım. Bir şeyler anlatılacak gibiyken bir anda bambaşka bir ahenk ile bambaşka bir insanla devam ediyoruz gibi bir durum var. Dinamikler çok hızlı değişiyor. Karakteri net bir yere oturtamadan olayları oturtmak daha mantıklı olabilir diye düşünüyorum. Fakat bu kez olayların gelişi gidişi elle tutulur türden değil. Artı olarak siyasi kaygı ve göndermeler devreye girince soğumalar artıyor ve artık bir daha ki sefere diyorum. Öyle sanıyorum yazarın diğer kitaplarında çok daha farklı bir kitap okuyacağım. Kitapta dikkatimi çeken ve anlamsız bir rahatsızlık veren şey sürekli bir politik gönderme kaygısı idi. Sürekli olarak bir bağlama endişesi taşıyor gibi geldi bana nedense. Elbette öyle değildir belki de öyledir bilemiyorum ama sürekli olarak bir şeyler söylemeye çalışıyor, ama bunu üstü kapalı yapması gerekiyor gibiydi. Hemen hemen herşeyin çok net olarak göründüğü ülkemizde bu tip bir çabaya bence gerek yoktu diye düşünüyorum. Bir diğer konu ise sürekli siyaset sürekli politika artık hayatımıza zaten nüfus etmişken, her gün her an içimiz dışımız siyaset ve siyasi oyunlar olmuşken, dibimizde bombalar patlatılıyor, masum insanlar hayatlarını kaybediyorken, yaşamaya çalışmak en azından az biraz nefes almak için sığındığımız kitaplarda görmek istediğimiz bize hayatın yaşanabilirliğini ya da en azından bize az biraz süre vermesi diye düşünüyorum. Yine yeniden gözümüze iğrenç ötesi siyaseti ve onun kendilerini haklı sanan oyuncularını sokmasını şahsen ben görmek istemiyorum. Çünkü benim gözümde bu politik görüşlerin hepsi aynı fanatizme sahip ve hepsi aynı körlükte. Değişen hiçbir şeyleri yok ne yazık ki. İnanın o kadar bıktım ki bu ülkenin bu inanılmaz hızlı gündeminden artık... Neyse uzatmadan kitaba dönsem iyi olacak. Kitabın kapağı ile ilgili birşey söylemek istemiyorum. Bu kadar kötü bir kapağı nasıl yapıyorlar? Nasıl onaylıyorlar? Hiç karşısına geçip bakmıyorlar mı? En azından internetten kitap kapaklarını araştırıp görmüyorlar mı inanın çok merak ediyorum. Tamam iyi kitap kapağı yapamıyoruz çok az iyi örnek var biliyorum ama bu kadarı olmamalı diye düşünüyorum.


İki yıl önceydi yanlış hatırlamıyorsam, Cenk Enes Özer geliyormuş dediler. Ben o zaman yazarın sadece ilk kitabı 'hizmetkar kim'i okumuşum. Kitabın bahsettikleri yani bir adamın kendi kalp sarayını fethetmesi şeklinde sembolize edilen kendini bulma fikri, bunların hepsi hoşuma gitmiş az çok ama yine de vay bee, adam ne yazmış yahu, hayret bir şey! kıvamına gelmem söz konusu değil henüz. Bu yüzden tabiri caizse, Cenk Enes Özer'in konferansına öylesine gidiyorum. Yarı dinliyorum, yarı dinlemiyorum. Yazar, kitapları yazış serüveninden, amaçlarından, hayatından söz ediyor. Etraftakiler, serinin diğer kitaplarıyla ilgili anlamadığım sorular soruyorlar, yazar cevaplıyor. Konuşma bitince, gidip elimdeki Şeytan Severse'yi imzalatıyorum. Üstüne bir de yazarla çekilen toplu fotoğrafa katılıyorum. Kara Kutu Operasyonu: televizyon zararlı tabii, güzel bir kitap olmuş. Pindaros'un Kitabı: Nerden geliyor aklına böyle şeyler bilmem ki. Kılıcın Bekçileri: Biri bana sonraki kitabı bulsun! Kitap, dünyaya dünya denilmeyen zamanlardan başlıyor. Yaradılış olarak ateşe yakın olan, yeryüzünün ilk sakinleri Maric ve Marice'den. Bu mayası ateş olan halk, isyanlardan, gazaplardan, inançlardan kısacası insanlığın da karşılaştığı bir dizi imtihandan geçtikten sonra, Onatra adındaki krallığa geliyor zaman. Krallıkta, Azazil adında, ilmi, edebi, tevazusu, ağır başlılığı, güzel ahlakı, zekası ve bir gün gök kapılarını dahi kendine açtıracak, ibadetiyle melekleri kendisine özendirecek biri yaşıyor. Ve bu biri, şeytanın ta kendisi. Evet, kitap boyunca sevip, hayranlık duyduğum ve okursanız sizin de çok yüksek ihtimal hayranlık duyacağınız bu kişi şeytan. Kitabın adı da bir benzetme yahut bir simge değil. Basbayağı, şeytanın biyografisini okuyorsunuz. Acaba Allah'ın benden daha çok kıymet verdiği bir kul var mıdır? ile başlayan ve bir baş kaldırışa, bir isyana sürüklenen şüpheyi okuyorsunuz. Yeryüzündeki ateşten yaradılan halkın üzerine çekilen perdeyi ve gizlenen anlamına gelen cinler adını alışlarını. Bu perdenin üzerine sürgün edilen Adem ve Havva'yı. Kitabın kendisini farklı kılan yönü ise, dini bir kitap tadı değil, fantastik kurgusal bir roman tadı vermesi. Bu benim fikrim tabii. Hizmetkar serisinden başka bir örneğini daha görmedim bu türün açıkçası. Şeytan Severse'nin son nokta olduğunu düşünmüştüm. Yazar bundan sonra ne yazsa, bu kitabı geçemeyecekti. Bana göre yazar kendi zirvesine 5. kitabında ulaşmıştı. Evet, devamını yine deli gibi merak ettiğim bir gerçekti. Azazil'in aşkı Lehya, yanlış ağacın meyvesini yemişti. Ağaç meselesini merak etmiyor değildim, bu yüzden seriye devam ettim. Okuduğum her bir sonraki kitapta önüme çıkan gerçeğin farkına varmaya da devam ettim aynı zamanda: yazar her defasında kendi çektiği çizginin bir adım ötesine geçiyordu. Nihayetinde seri bittiğinde, hizmetkar serisi benim için vay bee, adam ne yazmış yahu, hayret bir şey! kıvamına gelmişti. Daha çok yazsın isterdim, Yediden fazla kitap olsun isterdim...Daha da önemlisi, Cenk Enes Özer'in konferansına, seriyi bitirdikten sonra katılmak isterdim. Elimden gelen tek şey tebrik etmek doğrusu. Aslında Şeytan Severse'den bahsedecektim yalnızca ama seriden bahsetmiş gibi oldum. Çünkü üzerinden bir miktar vakit de geçtiğinden seri şu anda parça parça değil bir bütün olarak kalmış kafamda. Gerçekten güzel, asla vakit kaybettirmeyecek ve aynı zamanda su içer gibi bitirebileceğiniz bir seri, bunun garantisini verebilirim. Hoşuma gitmeyen tek bir şey var. Şeytan Severse'den önceki kurgu son kitapta çok oldu bittiye getirildi sanki. Adalia kitabı o kadar yoğundu ki, onun gibi iki kitap daha çıkardı belki de bilemiyorum. Onun dışında demek ki biz de yapabiliyormuşuz fantastik kurgu, hem de en orjinalinden! diyerek gururlandığım bir seri oldu benim için. Türkiye'de keşke daha çok yazılsa böyle kitaplar. Düşünceniz ne olursa olsun keyif alabileceğiniz bir seri, ilk kitap sizi pek bağlamasa bile bir şans verip devam edin derim,


On sekiz bölümden oluşan bir felsefe kitabı. Ord. Prof. Dr. Hilmi Ziya Ülken ile bu kitapla tanışmış oldum. Her bölümde düşüncelerini, insanlığın edinimleri ve geliştirdiği diğer felsefeleri yorumlayarak gösteriyor. Şeytan da işte burada devreye giriyor. Kurgu olarak Şeytanın ta kendisini oluşturmuş, tüm bölümler Şeytan ve yazarın karşılıklı düşüncelerini soru cevap üzerinden sunuyor. Diyalektik biçimde işlenmiş bir felsefe kitabı. Kimi zaman varoluş felsefesini, kimi zaman roman, tiyatro, aklıselime, fazilete dair düşüncelerini aktarmış. Benim gibi sıradan okurlar ya da felsefe olarak sadece şöyle kaymaktan bakan gibiler için de okunabilir ve ufuk açabilecek bir kitap. Benim için okurken zorlandığım kısım doğal olarak çok sayıda eski kelime olması ve bunların anlamlarına bakarken bir cümleyi defalarca okumak zorunda kalmamdı. Lakin bu benim için teknik bir sorundu. Kitap İş Kültür yayınlarının Seçme Eserlerinden, 208 sayfalık bir zihin çalışması.


Seyyah Ressamın Yaşamından Bir Kesit, Cesar Aira'nın, bir ressam hayatından kesit alarak yazdığı, biyografik roman tadında, güzel bir kitabı. Ressamın çıktığı yolda başından geçenleri, büyülü bir atmosferi olan, Arjantin atmosferi ile birlikte okutuyor. Yazar bizlere sadece sanatı değil, daha büyük bir sanatın altında bir sanatçı yolculuğunu gösteriyor. Alman bir ressamın Güney Amerika seyahatinin kurgusu olarak değerlendirilebilecek olan kitap, yazarın kendisinden kattıklarıyla birlikte okunmaya değer bir hal alıyor. Güney Amerika ve güney amerikanın yaşayışlarına da değinerek ilerlediğimiz kitapta sürükleyicilik az biraz sekteye uğrasa dahi, bir zaman sonra toparlanabiliyor. Bana göre tek sorun olarak görebileceğim şey, resimlerin renksiz olmaları idi. Belki o resimlerin renkli halleri ile birlikte okuyabilseydim, daha fazla içine girebilecektim anlatılanların diye düşünüyorum. Yazarın tüm eserlerini okumak isteyenler için hemen okunması gerekenlerden. Fakat yazarın diğer kitapları gibi olmadığını az biraz daha ağır ilerlediğini de belirtmeden geçemeyeceğim.


Popüler bir polisiye yazarı olan Jean Christophe Grange'ın yazarlığını üstlendiği, Phillippe Adamov'un çizgileriyle güçlendirdiği bir üçleme Zener'in Laneti. Tabi direkt bu seri ile başlandığında sanki ortadan girmişiz hikayeye gibi bir durum oluyor. Taş Meclisi adlı kitabınında okunması gerektiğini sonradan öğreniyorum. Daha doğrusu seriyi ve seride bahsedilen hikayenin daha iyi anlaşılması için okunması gerekiyor. Konu oldukça klasik aslında. SSCB yani henüz SSCB dağılmamış. Süper bir güç durumunda ve bunu kaybetmek istemiyor. Büyük bir güç olduğunu düşündükleri parapsikoloji ile ilgileniyorlar. Bunun için son teknoloji cihazların bulunduğu bir üs bile yapmışlar. Bu üsde araştırmalar ve denekler üzerinde bazı deneyler yapıyorlar. Denekler insan tabi. Çalışan işçiler ise Şamanlar. Tam bir aksiyon filmi tadında. Hem de bir hollywood aksiyonu. Bu sebeple bana pek bir tat vermedi ne yazık ki. Oldukça kısa olduğundan üç kitabı okumam bir iki saatimi aldı sadece. Bana hitap etmeyen bir çizgi roman. Fakat çizgilerini oldukça başarılı buldum. Hikaye anlatımı direkt ortadan girilen bir konu ve derinliği unutulmuş karakterler yüzünden, hikayeye çok alamadı beni. Yazarın diğer eserleri ile birlikte okunduğunda belki daha anlaşılır bir dünya olur bilemiyorum. Aksiyon polisiye türünden hoşlanmadığım için tercih edeceğimi sanmıyorum. Bu türün meraklıları için ise biçilmiş kaftan diye düşünüyorum.


Hermann Hesse uzun zamandır okumak istediğim yazarlardan biriydi. Hangi kitabı ile başlasam acaba diye araştırdığımda karşıma çıkan kitap Siddhartha adlı eseri oldu. Her ne kadar hint kültürü beni çok etkilemese de bir şans vermek istedim. Kitap Siddhartha adlı karakterin, kendisini arayışının öyküsü. Daha doğrusu arayışın öyküsü. Sıkıcı diyemem ama sürükleyici de diyemem. Daha doğrusu benim sürükleyim değil. Aslında bu konuya ilgisi olanları çekeceğini ve onlara göre sürükleyici geleceğini düşünüyorum. Fakat benim için doğru bir Hermann Hesse başlangıcı olmadığı aşikar. Kitapta en çok dikkatimi çeken şey Siddhartha böyle dedi böyle dedi böyle dedi, Govinda böyle dedi böyle dedi Kamala böyle dedi böyle dedi şeklinde ilerlemesi oldu. Sürekli o bunu bunu dedi şu bunu bunu dedi şeklinde ilerledi. Belki tekrar okumalı ve bir daha içine girmeye çalışmalıyım öykünün. Siddhartha 1972 yılında beyaz perdeye uyarlanmış. Senaryosunu Hermann Hesse, Conrad Rooks, Natasha Ullman yazmış. Kitap ile birebir aynı gittiği söylenen filmi izlemedim. Genelde kitabını okuduktan sonra izlemeye çalışıyorum. Filmi izledikten sonra yazımı güncelleyeceğim ve film ile ilgili düşüncelerimi de buraya yazacağım. Hint kültürüne ilgisi ve merakı olan okuyucular için çok güzel bir okuma olacağından eminim.


Mısırlı yazar Neval El Seddavi'nin 1987'de basılmış kitabı. Kitap idam mahkumu Firdevs'in hayat hikayesini anlatıyor. Tabi buna hayat denirse. Neval El Seddavi, Firdevs'i Kanatır cezaevinde görevi sırasında tanışmış. Firdevs'in hikayesinden çok etkilenmiş ve onun bu acı dolu yaşam öyküsünü ölümsüzleştirmek istemiş. Ne de güzel yapmış. Kitap yazarın cezaevini gidişini ve görevi ile ilgili bir kaç konu ile başlıyor. Sonrasında Firdevs ile tanışmaya çalışıyor fakat Firdevs bunu reddediyor. Daha sonra kabul ediyor ve yaşamını anlatıyor. Dediğim gibi bu hayattan çok ıstırap. Aslında bize çok uzak bir hikaye değil Firdevs'in hikayesi. Hatta hala bir yerlerde Firdevslerin yaşadığından eminim. Sadece isimler değişiyor. Hayatlar hep aynı. Anne ve babası Firdevs'i bir çeşit köle olarak kullanıyor. İnsan olarak hiçbir değeri olmadığı gibi evlat olarak da bir değeri yok. Anne ve babası ölünce Firdevs'e amcası bakmaya başlıyor. Firdevs çok zeki bir kız, dersleri çok ama çok iyi. Fakat bunu bilen sadece öğretmeni var. Amcası bilse de buna çok bir önem vermez zaten. Amcası Müslüman adam, etraf tarafından sayılan biri bir tür din adamı hatta. Fakat hangi tür Müslümanlardandır bilinmez Müslümanlık ile alakalı hemen hemen her şeyi yapıyor gibi görünse de, Firdevs'e karşı cinsel tacizi bir hak olarak görüyor. Sonrasında onu kendisinden 40-50 yaş büyük biri ile evlendirmede de bir yanlışlık görmüyor. Kesin bilirsiniz bu aşağılık yaratıkları. Her türlü sapkınlığı, adiliği ve şerefsizliği yapar ama ahkam keser ve dindar geçinirler ya hah işte o tiplerden. Ülkemde de bu tiplerde binlerce olduğundan eminim. Ne yazık ki soluk almaya devam ediyorlar... Neyse öfkeme kapılmadan devam edeyim. Firdevs amcasından kurtulamıyor boyun eğiyor tabi. Bir ara kaçmaya kalkışsa da başarılı olamıyor çünkü dışarısı çok daha tehlikeli. Gözler delercesine bakıyor ve bir anını bekliyorlar. O an gelince de yapmak istedikleri tek bir şey var mahalledeki bazı aşağılık sapık cahillerin. Evlendirildiği yaşlı kişi dedemizde dini bütün ve yine sayılan sevilen bir kimse. Fakat yine bir sorun var bu kişi de farklı bir tür Müslüman. Firdevs'in yapacak Bir şeyi yok ne yazık ki mecbur katlanıyor. Fakat bir zaman sonra dayaklar başlıyor ve Firdevs dayanamıyor kaçıyor. Kaçtığında ise işler daha çok sarpa sarıyor. Karşısına iyi biri çıkmıyor. Tam iyi birini buldu diye düşünürken o kişide Firdevs'i pazarlamaya başlıyor. Bir odaya kapatıyor ve erkekleri o odaya belli bir para karşılığı alıyor. Buradan da kaçıyor fakat bu seferde aynı tezgahın daha lüks haline yakalanıyor. Artık yapacak bir şey olmadığını anlıyor ve boş vermeye başlıyor. Sadece gözlerini kapatıp unutmaya çalışıyor. Hayatına bu şekilde devam etmeye başlıyor ve bir süre sonra tekrar kaçıyor. Bir işe girip çalışmaya çalışıyor ama tek başına bir kadının çalışması bir hayat kurması, yaşadığı yerde ne yazık ki kolay değil. Bir süre dayanıyor fakat yine o erkek müsveddelerine denk geliyor. Hani şu beyni ile değil de çükü ile hareket edenlerden. Bilirsiniz onları her gün binlercesini görüyoruz. Yurdumuzda da oldukça çok var. Yine erkeklerle oluyor ama bu kez daha paralı olanları ile. Bu kez para kazanıyor ve artık kendi ayaklarının üzerinde durmayı öğreniyor. Fahişelik ile hayatını sürdürebileceğini anlıyor ve bundan bir kaçışının olmadığını da görüyor. Fakat bu kez onun üzerinden para kazanmaya çalışan bir pezenk çıkıyor. Fakat ondan kurtulamıyor. Adamın arkası çok güçlü polis den devlet adamlarına kadar birçok üst makamda arkadaşları dostları var. Adam hem parasını almaya başlıyor hem de bedenini. Ama Firdevs buna dayanamıyor ve bu insan müsveddesini öldürüyor. Sonrasında ise Firdevs suçlu bulunuyor ve cezası idam oluyor. Böyle bir yaratığı, nefsi müdafaa sırasında öldürdüğü için, idama çarptırılıyor. Sonrası ise malum Firdevs böyle bir hayattan idam edilerek gidiyor. Kitap gerçekten çok çarpıcı, elinizden bırakmanız imkansız diyebilirim. Kitabı okuduktan sonra aklınıza hemen ülkemizde yaşananlar geliyor. Birçok benzer örneği bulabiliyorsunuz. Belki bu yazıyı okurken siz, bir yerlerde bir Firdevs aynı cinsel tacize maruz kalarak, aynı muameleri görerek yaşama savaşı veriyordur diye düşünüyorsunuz. Müslüman geçinen ülkelerde kadına verilen bu değer pardon bu değersizlik din ile alakalı gibi görünsede bildiğiniz gibi İslam'da bu tip bir değersizlik söz konusu değil. Zaten bu kadar berbat bir muamele hiçbir din tarafından desteklenmez. Kitapta babasının, amcasının, evlendirildiği moruğun ve diğer tüm erkeklerin yemek yemeleri ve yemeklerini kesinlikle paylaşmamaları daha fazla yemek istemeleri gibi ayrıntılar dikkatimi çekti. Aynı zamanda da midemi bulandırdı. Fakat yazar burada çok ama çok iyi bir konuya parmak basıyor. Bu tip insan müsveddelerinin insanlıktan ne kadar uzak, ne kadar bencil ve ne kadar cahil olduklarını gözler önüne seriyor. Kitabı okuduktan sonra ilk önce öfkeniz geliyor hemen ardından keşke diyorsunuz, keşke olmasa bunlar keşke bu hayatlar böyle hiç olmasa. Milyonlarca hayat bu şekilde hiç oluyor sanki yaşamaya hiç hakkı yokmuş gibi bu insanların. Böylesi güzel bir eseri bizlere kazandırdığı için Metis Yayınevine sonsuz teşekkürler.


Şiir Nasıl Yapılır tam olarak adının kitabı. Vladimir Mayakovski tarafından yazılmış olan kitap, bize Şiir Nasıl Yapılır? Sorusunu yanıtlıyor. Tabi bazı koşullar bazı kurallar getiriyor. Bunlar elbette yazarımızın daha doğrusu şairimizin belirlediği ve olmasını uygun gördüğü noktalar. Her ne kadar şiirin bir kuralı olmaz, içerden ne gelirse o dökülür gider diye düşünenlere hak versem de bu tip bir kitabın ne anlattığını da merak etmiyor değildim. Tahminlerim vardı ama bu kadar uzun uzadıya bir anlatım olacağını ve benim bu anlatımdan sıkılmadan okuyacağımı düşünmemiştim. Güzel bir üslup ile, güzel bir anlatımla sunulmuş anlatılmak istenenler. Özellikle şiir ile alakalı ve bir gün daha iyi ve daha uzman şiirler yazmak isteyenler için güzel bir kaynak olabilir diye düşünüyorum.


Bünye kimi zaman şiir ile zaman geçirmek istiyor. İşte benim bünyenin de böyle bir isteği oldu. Ne okusam diye düşünürken, Hasan Ali Yücel Klasiklerinden bir kitap okumaya karar verdim. İnternetten edindiğim az biraz bilgi ile uzaktan tanıdığım İambos türünde olan, bir kaç şair tarafından hazırlanmış olan bu kitaba başladım. Lafı çok fazla uzatmak istemiyorum. Uzun uzun yazı yazacak kadar bir yorumum yok. Ya ben anlamadım ya da anlatılmak istenen bize gelene kadar anlaşılmaz olmuş. Zaten zor bir meziyettir şiir ile bir şeyler anlatmak. Bazen bir satırda her şey dökülür bir anda bazen de sayfalarca okursun acaba ne demek istedi anlayamazsın. İşte burada ki şiirlerinde durumu biraz böyle oldu. Aslında anlamsal sıkıntıya bakmadan önce yazıldığı döneme göre düşünülmesi gerekiyor. Bu şiirlerin yazıldığı dönemde ifadeler bu şekilde olabilir. Kendini anlatma belki de bu şekilde dile geliyordu. Bazen de yazıldığı dile göre güzel olur ya şiir, işte belki de bu yüzdendir. Çok kıymetli bir eser, meraklıları mutlaka okumalı. Ama dediğim gibi benim için az biraz havada kaldı o yüzden belki ilerleyen bir zamanda tekrar bakmalıyım.


Bir hikayesi kadar şiir kitabı. Yazarın tüm külliyatını okurken arada bir mola niteliğinde. Şimdi Sevişme Vakti, Sait Faik Abasıyanık'ın şiirlerinin yer aldığı bir kitabı. Bir çırpıda bitirebileceğiniz, bittiğinde ise ne güzel yazmış üstad diyebileceğiniz bir şiir kitabı. Bir kaç şiirinden farkettim, sanki öykü tadında gibi. Daha doğrusu sanki bir an öykü olacaklarmış gibi. Yani okuyunca aklınıza ilk gelen acaba öykü yolundaydı da vazgeçildi şiir mi oldu? Diye düşündürüyor sizi. Daha doğrusu beni. Beni en fazla etkileyen daha doğrusu en fazla okuma arzusu ile başladığım hikaye kitapları kadar tutamaz, etkileyemez diye düşündüm hep. Evet belki o kadar olmadı etkisi ya da sürükleyiciliği ama dediğim gibi kısacık bir ara bu kitap. Bakın bakın burada şiirlerim de var dercesine. Sadece Veli yazmadı ya bende yazdım der gibi... Eminim o da okumuştur ve bir değerlendirme yapmıştır. Sözün kısası, her eserinin edinilip, okunması şart üstadın. O yüzden es geçilmemesi gerekiyor. İçinden bir kaç şiir içinizi burkabilir onu baştan söyleyeyim. Uyarım olsun sizlere.


Sineklerin Tanrısı, insan ruhundaki medeniyeti, vahşeti, aklı, iyiyi ve kötüyü, her biri farklı özelliklere sahip çocuklarla bütünleştiren alegorik bir roman, diyebiliriz. Şimdiye kadar okuduğum alegorik romanlar içinde, kendini en az belli eden, karakterleri oldukça doğal simgeleştiren bir romandı aynı zamanda. İnsan daha önceden okuduklarının tecrübesiyle, çocukların bir şekilde adada güzel bir yaşam kurmasını ve zorlukların üstesinden gelmesini bekliyor. Fakat yazarın bilerek oluşturduğu bu atmosfer, olaylar hiç de beklemediğiniz bir yöne savrulduğunda, sizi tabiri caizse şoka uğramanıza ve dehşete kapılmanıza neden oluyor. Sineklerin Tanrısı, insan ruhundaki kötülüğü bütün çıplaklığıyla gözler önüne sererken, aynı zamanda umudun var olmaya devam ettiği mesajını da veriyor. Evet, bir canavar var. Hem de görünmediği halde sizi sürekli takip ettiğini hissettiğiniz, kötücül, kabus gibi bir canavar bu. Ama canavarı yenmek, Sineklerin Tanrısı alt etmek, zor da olsa mümkün aslında. Yani bir yanda medeniyeti simgeleyen deniz kabuğu, diğer yanda ise vahşiliği simgeleyen mızraklar ve savaş boyaları...Kitap bir nevi, bu ikilinin çarpışmasını konu ediniyor. Sineklerin Tanrısı, okuyucuyu fazla zorlamayan, kolay anlaşılır, hızlı okunur bir dile sahip. Ortam betimlemesinin nispeten eksik olması bile rahatsız etmiyor, çünkü kitabın kendine bir akışı var; başka türlüsü olsa bu kadar etkileyemezdi diyor insan.


Hayal kırıklığı. Sanırım yorumum sadece bu olacak ve burada bitirmeliyim. Geçen seneden beri okuma listemde olup sakin kafayla okumak istediğim bir kitaptı Sineklerin Tanrısı. Büyük heyecanla başladım. Ama ne gariptir ki bir türlü ama bir türlü içine giremedim kitabın. Olmadı. Betimlemelerden mi, lafın uzamasından mı, çocuklar ve ada yaşantısından mıdır bilmiyorum. Ama olmadı. Bu kitabın çokça hayranı var çevremde ve yorumlarını gördüğünüzde sabırsızlanıyorsunuz. Ama dediğim gibi benim için hayal kırıklığı idi. Konuya gelirsem; distopik bir roman bekliyor öncelikle sizi. Ki distopyayı severim. Bir grup çocuk, uçak kazası geçirirler ve ıssız bir adaya düşmüşlerdir. Haliyle önce gruplaşma başlar, büyüklerinden öğrendikleri gibi, lider seçerler, o liderin neden lider olduğu ile ilgili güzel detayları görürüz, liderin haliyle danışmanları olur, meclis oluşturulur ama bu oluşmayan demokrasi tıpkı Platon'un Devletinde söz ettiği gibi, zorbalığa dönüşür ve iyi ile kötü çatışır. Evet. Sonuçta, yazar insan doğasını, çocuklar üzerinden göstermek istemiş ve ne ekersen onu biçersin gibi bir anlam çıkarmamıza sebep olabilir. Yahut demokrasi, insanlık, birlikte yaşamak vb. bir sürü felsefi argümanlar üzerinden de yoruma açık şeyler düşünebiliriz. Ama kitabın beni tutmaması belki de bu basitlikten kaynaklanmıştır. Bilemiyorum.


İngiliz yazar William Golding'in 1954 yılında kaleme aldığı eser, II. Dünya Savaşı'nın hemen sonrasında bir zamanda geçer. Bir atom savaşı sırasında, ıssız bir adaya düşen birkaç çocuğun medeniyetten uzak yaşam mücadelesini anlatan kitap, sadece hayatta kalma çabasını değil, aynı zamanda içlerinden gelen dürtülere değinir. İnsan doğasındaki şeytani isteklerin, hırsların ve ahlaksız duyguların nasıl ortaya çıktığını gösterir. 1983 yılının Nobel Edebiyat Ödülü kazanan Golding, bu ödülü Gerçekle söylenceyi ustaca birleştiren, insanın ruhsal ve fiziksel boyutlarını derinlemesine inceleyen bir romancı, gerekçesiyle kazandı. 15'ten fazla kitabında insanların fiziksel ve ruhsal durumları hakkında yaptığı eşsiz analizler, birçok edebiyat çevresi tarafından takdirle gösterildi. Nobel Edebiyat Ödülü'nden beş yıl sonra İngilizlerin Sir unvanının verildiği William Golding, en iyi İngiliz yazarlar arasında yerini aldı. Sineklerin Tanrısı, beyaz perdeye de uyarlanmış. Kitabındaki gibi bir etki uyandırmasının zor olduğunu tahmin ettiğim ve bu tahminimin ne kadar doğru olduğunu filmi biraz izledikten sonra gördüm. Oyunculukların çok önemli olduğu bu filmede, gerek verilmesi istenen duygu gerekse o şiddet dürtüsü kitaptaki kadar akılda kalıcı değil. Bir çok sahne oldukça gelişi güzel ve olduğu için yapılmış gibiydi. Bir ke zdaha film yerine ilk olarak kitabını okumanın ne kadar doğru olduğunu gördüm.


Bu kitabı o kadar isteyerek ve büyük beklentilerle okumaya başladım ki sonunda beni hayal kırıklığına uğratmadığını, hatta dahası çok şey kattığını görmek benim için mutluluk vericiydi. Kitap boyunca uyumsuzluk üzerine geliştirdiği düşüncelere tanık oluyoruz yazarın. Buradaki uyumsuzluktan kastedilen şey ise, üst insan, her şeyi algılayan ve farkında olan insan olarak çözümlenebilir. Ve bu uyumsuzluk yasaları ben böyle adlandırıyorum yukarıda ki üç ana koldan anlatılmaya çalışılmış. Önce uslamlama yani akılcılık ile uyumsuzluk üzerinde bağları inceleyen yazar, bu çıkarımdan uyumsuz insanı ve uyumsuz insanında, roman ve felsefe üzerinde ki yaratılışını da ele alıyor. Benim gibi biri için felsefeyi çok iyi anlamayan, cahil bile o kadar derin ufuklar gösteriyor ki kitap, Albert Camus'un dehasını açıkça görüyoruz. Bu kitap benim için yapı taşlarından biri oldu desem abartmış olmam. Defalarca kez okunması ve Nietzsche ile beraber tekrar yorumlanması gereken bir yapıt olarak görüyorum. Kitabı Can yayınlarının, Tahsin Yücel çevirisi ile okudum. Tabi burada Tahsin Yücel Türkçesi de mevcut. Felsefe okuyan biri için kolay anlaşılabilir ama başta benim gibi okurlar için belli terim araştırmalarına da yöneltiyor. Romanlardan veya sıradan yazıtlardan sıkılan biraz da felsefe bakmak isteyenler için ilk etapta fazla kaçabilir ama okunması bence kolay ve anlaşılır. Bu kitaptan önce, Albert Camus'un Düşüş ve Yabancı kitaplarının okunmasını da tavsiye ederim. Özellikle Düşüş, bu kitabın belki de öyküleşmiş hali olarak ta görülebilir. Yahut bu kitap, Düşüş'ün alt yapısını ve tekniğini açıklamakta diyebilirim. Tabi bu benim kendi yorumum.


Hani bazı kitaplar vardır okuduktan sonra evet ya kesinlikle böyle olur dersiniz. İşte Solak Kadın'da aynen öyle bir roman. O kadar gerçekçi ve o kadar yalın bir roman ki okurken çok ekstra bir olay ya da olağan dışı birşey beklemiyorsunuz. Sıradan bir hikaye aslında. Ama Peter Handke bu sıradan hikayeyi bile o kadar güzel kaleme almış ve o kadar güzel kurgulamış ki bir solukta okuyup bitiriyorsunuz. Sonrasında satır aralarında söylenmiş olan o muhteşem sözler kalıyor. Sanıyorum bu alıntı sonrasında bile bu kitaba başlanabilir. Konu dediğim gibi sıradan. Evli bir çift ayrılır, kadın çocukla kalır, erkek gider. Kadın bu zorluklarla yaşamaya başlar. Adam arada sırada nedenini bilmesede gelir ve bazen rahatsız eder bazen mutlu eder ama genellikle her geliş artık acı verecek türdendir. Eskisi gibi değildir artık gelişler. Fakat kadın hızlı bir şekilde iyileştirir her yarasını ve hayata başlar. Çevirmenliğe yeniden başlar. İlk işini alır. Bir şekilde normale dönmeye başlar ama erkek varlığını hep hissettirir. Sonrasında olaylar gelişir. Konu aslında bu kadar fakat bahsettiğim gibi bu basit gibi görünen konu kitabın içindeyken siz, sizi oldukça düşündürecek ve bir kadının neler yaşadığını size anlatmış olacak. Seni yabancı bir kıtada görmek isterdim. Bu arada kadının bir adı yok denilmiş hep Kadın olarak adlandırılmış denilmekte fakat kadının bir adı var elbette. Sanırım gözden kaçırılmış. Hitap edilirken bir kaç kez kullanılıyor. Kaıdnın adı: Marianne'dir. Kitapta tek sorun içine çok fazla giremiyorsunuz. Çeviriden midir yoksa yazarın dilinden midir bilemiyorum ama kafanızdan kopukluklar olarak okuyorsunuz. Öyle sanıyorum ki çeviri ile alakalı bir sorun bu. Özellikle geçişlerdeki hız, diyaloglardaki bazı kopukluklar sizi bu kanıya varmaya yönlendiriyor. Bruno kendi kendisine bir şiir söylüyordu. Yazar Peter Handke ile ilgili olarak ırkçı söylemleri olan bir yazar denilmekte. Kapsamlı bir bilgi bulamadım fakat öyle olsa bile kendisi gibi yapmayarak, önyargısız olarak eserlerini alıp okuyabilirim. Tabi üzülmez miyim? Üzülürüm tabiki.


Solaris, Stanislaw Lem'in en çok bilinen bilim kurgu romanlarından biri. Bilim kurgu severlerin de es geçmediği, bir kitap. Benim de yıllar evvel okuduğum ve çok etkilendiğim bir bilim kurgudur Solaris. Fakat geçen yıllar içinde oldukça unutmuş olduğum eseri tekrar okumak istedim. Bakalım dedim yine aynı şeyleri hissedecek miyim. Tam da dediğim gibi oldu ve yine aynı heyecanla, aynı sürükleyicilikle ilk yüz sayfasını okudum kitabın. Zaten sizi bir anda içine çekiyor ve o şekilde okumaya devam eder buluyorsunuz kendinizi. Kitabın bu güzel ve hızlı sürükleyiciliği ortalarını geçtikten sonra belki biraz azalır gibi olabilir fakat bu sizi kesinlikle sıkmaz ya da üzmez. Bilirsiniz ki bir kaç sayfa sonra yine yapacağını yapacaktır Solaris! Kitap hakkında az biraz bilgi veriyim desem, kitabın sırrını açığa çıkarmış olurum diye korkuyorum. Bu yüzden bence siz alın ve okumaya başlayın bir an önce. Zaten Solaris'den sonra Stanislaw Lem eserlerinin hepsini okumak isteyeceksiniz. Hele bir de bilim kurgu sever bir kimseyseniz işte o zaman... Neyse beklentileri arttırıp, sizi zirvede bırakmayalım. Sadece şu kadarını söyleyebilirim, Solaris gerçekten iyi bir bilim kurgu eseri. Hemde en iyiler arasında yer alacak kadar iyi bir eser.


Sosyoloji profesörü olan Meyda Yeğenoğlu kitabını İngilizce yazmış ve kitap Türkiye'den önce İngiltere'de basılmıştır. Yazar daha sonra kitabını Türkçe olarak kaleme almış, bir anlamda tercüme etmiştir. Sömürgeci Fantaziler, Batı'ya özne konumu sağlayan söylemsel dinamikleri, Batı'nın kendi imgesini nasıl kurduğunu, kendini kendisine nasıl temsil ettiğini, Batı'nın seyahat yazınından, antropoloji ve edebiyat metinlerine ait örnekler üzerinden inceliyor. Sömürgeciliği oluşturan bilinçdışı süreçleri ele alarak fantezi ve arzunun sömürgeleştirilen bir kültürle kurulan ilişkide nasıl temel bir rol oynadığını araştırıyor. Bunun yanında Batılı beyaz erkek öznenin isteklerini sorgusuz sualsiz üstlenen feminizme karşı da uyarıyor. Kitap, Sömürgeci Söylem: Alan Taraması, Peçeli Fanteziler, Oryantalist Eksiğin Tamamlanışı: Haremdeki Avrupalı Leydiler, Emperyal Özne ve Feminist Söylem, Oryantalist ve Milliyetçi Söylem Arasında Kadın ve Peçe Savaşı olmak üzere beş bölümden oluşuyor.


Anlatımı basit, metaforlar gayet anlaşılır, hatta kimi yerde metafor bile değil, gerçeğin ta kendisi olan roman, insanların yeni bir hayat kurmak umuduyla yerleştikleri ütopik bir adada geçer. Bu adada yaşayanlar, kendilerine politikadan, çıkar çatışmalarından, gündelik hayatın stres kaynağı olan her türlü küçük sevimsiz ayrıntıdan uzak bir hayat sürerler. Ne bir yöneticiye, ihtiyaç duyar ne de isterler. Zira, herkes birbiriyle eşit, dolayısıyla barışık, doğayla uyumlu, huzur içinde yaşayıp gider bu cennette. Ta ki biri gelip de karınca yuvasına çomak sokarcasına adanın huzurunu kaçırana kadar! Emekliliğini yaşamak üzere adadan bir ev satın alan darbeci albay, ada halkının kurduğu düzeni beğenmeyip yeni yerleştiği bu mekanı kendince düzenleyip yola sokma çabasına girer ve kimse istemezken, ihtiyaç da duymazken bir anda adada yöneten-yönetilen ilişkileri, politikalar, haksızlıklar, doğa katliamları başlar! Kitaptaki karakterler sanki hep bildiğimiz ana aktörler gibi diziliyor karşımıza ve bu yüzden ütopik gibi görünen bu ada bir anda gerçek bir kimliğe bürünüyor. Doğal olanın nasıl bir hırsla bozulduğunu, bu hırsın nasıl yüksek bir kabulle içselleştirildiğini, sadece doğasını korumaya çalışanın nasıl ötekileştirildiğini, kötülükle herkesin nasıl paydaş olduğunu ibretle okuyoruz bu kitapta.


Sanırım bu ay bir tuhaflık var. Çok sevdiğim, okurken inanılmaz haz duyduğum, her birkaç ayda bir kitabını okuyayımda bitmesin eserleri dediğim yazarların kitaplarını çok uzun zamanda bitirdim ve bitse artık diye baktım. Nedendir bilemiyorum Ray Bradbury'nin Sonbahar Ülkesi'ndeki hikayeleri Ray Bradbury gibi gelmedi. Belki çeviriden kaynaklıdır bilemiyorum ama birkaç hikaye haricinde etkilenmek zor. Ama cüce ve bebek hikayeleri için bile okunur. Hemen hemen her kitabında elimden bırakamadan ilerlediğim Ray Bradbury'nin bu kitabında aksi bir durum oldu ve çok uzun bir süre kitabı bitiremedim. Öyküler güzeldi elbette. Hatta bazıları güzelden de öteydi. Ama diğer kitaplarında ki gibi okunan bir öykü, okunacak olandan daha güzel durumu yoktu. Birkaçı etkileyici ve sürükleyiciydi diğerleri ise sırf okumak için okunan tarzda idi. Tabi burda kitabın genel havasının da etkisi var. Her öykü bir ölümle bitiyor. Bunu bilmek bile sizi kitaba karşı hazırlıklı yapıyor ve bu hazırlık ne yazık ki dikkatin ve ilginin bir anda azalmasına sebebiyet verebiliyor. Bunun nedeni çeviri de olabilir. Bilemiyorum. Ama bu kitapta olmayan daha doğrusu bana göre olmayan bir eksik vardı. Ray Bradbury kitabı okuyormuş gibi olamadım. Ama yazının başında da dediğim gibi cüce ve katil bebek için bile okumaya değer bir kitap. Sırf o iki hikaye bile yeterli olur inanın Ray Bradbury'nin tarzını anlamanıza.


Ray Bradbury benim hayatıma Fahrenheit 451 adlı romanıyla girdi ve ondan bahsederken beni bir heyecan, bir heves sarmakta. Fantastik bilim kurgunun babası olan Ray Bradbury'nin son okuduğum kitabı Sonbahar Ülkesi yine beni şaşırtmayan uslubuyla ve heyecanıyla ölüm ve yaşam üzerine öykülerden oluşmakta. Her hikaye bir ölümle ya başlıyor yada bitiyor. Kimi hikayeler fantastik kurgudan oluşmakta kimi gerçekçi hikayelerden. Beni en etkileyen öykü ise Tırpan oldu. Kitap, bize bir ölümlü olduğumuzu, sevdiklerimiz dahil kimseyi ondan kurtamayacağımızı veya bir katilin duygularını, vahşet karşısında bir çocuğun nasıl soğuk kanlı kalabildiğini düşündürüyor. Eğer siz de Ray Bradbury hayranı iseniz ve bu kitabı okumadıysanız hiç düşünmeden edinin.


Erich Kastner ve yine güzel bir çocuk kitabı. Bilmeyenler için belirtmeliyim ki Erich Kastner çocuk kitapları denilince akla gelen ilk isimlerdendir. Farklı tarz anlatımları, farklı karakterleri ve olayları ile diğer çocuk kitaplarından ayrılır. Anlatımlarında daha net daha gerçekçi bir tutum sergiliyor gibi görünür. Soytarının Tuhaf Hikayeleri, sirkten kaçan bir soytarının, köy köy, kasaba kasaba gezerken başından geçenleri anlatan, bir yol kitabı tadında, güzel mi güzel bi çocuk kitabı. Verdiği mesajlarda insanların nelere kandığını neleri düşündüğünü neleri ne şekilde yaptığını çocuklara eğlenceli bir dille anlatıyor. Kahramanımız Till Eulenspiegel gerçek bir kahraman gibi değil, tamamen sıradan biriymiş gibi gösteriliyor aslında çocuklara. Bu şekilde de çocuklara verilmesi isteneni en iyi şekilde veriyor yazar. Çocuklarınıza güzel bir çocuk kitabı okutmak istiyorsanız, Soytarının Tuhaf Hikayeleri kitabını öneririm. Zaten almanız gereken çocuk kitapları arasında mutlaka bir Erich Kastner kitabı olmalı. Tabi bu demek değil ki sizler okumayın. Elbette her yetişkin için de uygun bir kitap.


Ben de yıllar önce elime almış, karıştırmış ve başından bir lokma, ortasından bir lokma okumuş, yaşımdan olsa gerek fazla boğucu bulmuş ve bırakmıştım. Aslına bakarsanız konusuna vakıf olduğumu, bu yüzden de tekrar başlamaya ve baştan sona okumaya gerek olmadığını düşündüğüm oluyordu. Ne var ki kitaplığıma düştüğü günden beri İş bankası yayınlarından çıkmış olması ve çevirisine güveniyor olmam bunda en büyük etken sürekli bana baktığını hissediyordum. Tuhaf ama sanki beni kendisine çekiyordu, ben de buna sebepsizce direnç gösteriyordum. Hayır şimdi değil, çok uzun, boğucu bir hikaye, sıkılacağım vs gibi bahaneler sıralıyordum. Yaz tatilinde bolca vaktim olunca direncimi kırıp elime aldım. Raskolnikov maddi sıkıntılar nedeniyle üniversiteye ara vermiş bunalımlı bir genç. Bir gün bir cinayet işlemeye karar veriyor, aslında buna karar da denilemez, bu cinayete adeta çekiliyor ve kendini bu suçu işlemekten alıkoyamıyor. Bunun basit bir para cinayeti olduğunu düşünüyorsunuz ama kitap derinleştikçe suçun altında yatan nedenleri dehşetle de olsa fark ediyorsunuz. Bana kalırsa kitabın okuduğum diğer katil-polisiye-suç temalı kitaplardan en büyük farkı, karakteri gerçekten hissediyor ve onun psikolojik alt yapısını tamamen çözümleyebiliyor, bunun yanında hiçbir kimsenin yüzde yüz iyi ya da kötü olmadığını, acımasızca cinayet işleyen bir insanın bile fikirlerinin anlamaya değer olduğunu derinden kavrıyor olmanız. Belki de bu Dostoyevski'nin en büyük başarısıdır ve belki de bu sebeple asırlara meydan okumaya da devam edecektir.


Suç ve Ceza hakkında bilgisi olmayan kaldı mı bilmiyorum ama olmayanlar için kısa bir giriş yapmak isterim. Suç ve Ceza sadece Rus edebiyatının değil, Dünya edebiyatının da demirbaşlarından olup, olmazsa olmaz enfes bir eserdir. Üzerine çok fazla konuşulacak ya da iyi kötü tartışması yapılamayacak kadar kendisini kanıtlamış bir eserdir. Kitabı bilenler için bu giriş cümleleri ne kadar anlamsız oldu biliyorum ama dediğim gibi hiç bilmeyenler için bu tipte bir giriş bence daha uygun oldu. Suç ve Ceza Fyodor Mihailoviç Dostoyevski. Peki bu kadar iyi bir eserin çizgi romanı yapılırsa nasıl olur? İnanın bende bilemiyordum. Zaten görür görmez merakımı dizginleyemedim ve satın aldım. Yirmili yaşlarımın başlarında okuduğum ve beni derinden etkileyen Dostoyevski'nin bu eşsiz eserini bir de çizgi romandan okuyayım dedim. Çizgi roman elime geldiğinde kapağına çok takılmadan hemen okumak istedim. Kapağı çok beğenmemiştim anlayacağınız. Raskolnikov hiç öyle hayal etmemiştim kitabı okurken. Neyse önemsiz bir ayrıntı diyorum ve geçiyorum. Okumaya başladıktan sonra gittikçe daha büyük hayal kırıklıkları vesile oldu bünyeme. İster istemez ağzımdan hep aynı cümleler çıkıyordu; bu ne yahu?, ayıp hakikaten!, bu böyle mi resmedilir?, hakaret gibi bir kurgu bu! İşin daha da kötüsü sanki bir dalga geçme var gibi gelmeye başladı. Kitap o tatta ilerliyor gibi. Eserin geçtiği dönemler 1800'lü yıllar. Fakat çizgi romanın geçtiği zamanlar günümüz! Tamam belki bir kaç oynama yaptınız tamam ama mcdonaldsdan burger yiyen Raskolnikov ne demek yahu! Peki ya masada diz üstü bilgisayar? Hadi onu da geçtim duvarda çığlık filminin posteri nedir? Bu kadar mı abuklaştırılır bu kadar enfes bir eser? Tamam anladık yazara saygınız yok esere saygınız yok ama en azından edebiyata saygınız olsun. Bu kitabı okumayı düşünen okumak isteyen insanlar bu saçma sapan şeyden sonra okumaz ki gerçek metni. Biliyorsunuz insanımızda şöyle bir düşünce var, ilk önce çizgi romanına bakıyım sonra okurum eğer ilgimi çekerse. Evet var bu biliyorsunuz. Böylesi abuk bir çizgi romandan sonra kimse Suç ve Ceza'nın gerçek metnini okumaz. Çünkü burada ki anlatıma göre parasız bir serseri zengin bir kadını öldürüyor. Hepsi bu kadar. Halbuki gerçek metinde durum çok ama çok daha derin ve sürekli olarak içeriye doğru arşın arşın sorgular attığınız bir durum ve hal kalabalığı. Aklınızdan geçen, iyi mi kötü mü? Suç mu değil mi? O mu bu mu? sürekli olarak cevabı için vicdanınıza başvurduğunuz bir dev eser. Dostoyevski'nin sizi sizinle baş başa bıraktığı, aklınızla aklınızın kaldığı muhteşem bir kitap. Sen gel bu kadar mükemmel bir eseri böylesine bir şeye çevir. Gerçekten çok yazık. Harcanan zamana, emeğe ve kağıda çok yazık. Böylesi bir şeyi basan ntv yayınlarına da çok yazık. Kendilerinden çıkan çizgi romanlara artık inanılmaz bir önyargı ile bakacağım. Sanırım bu siteyi açtığımız günden beri ilk kez kötü bir yorum yazıyorum. Hatta bol ünlemli bol sinirli bir yazı. Ama yapacak bir şey yok. Çok sevdiğim bir yazarın, en sevdiğim kitabının bu hale düşmesine, bu kadar saygısızca yayınlanmasına çok kızdım. Normalde çok beğenmesemde bir kitabı tutarım kitaplığımda. En olmadı birine hediye ederim ya da bağış yaparım. Ama bu şeyi direkt çöpe atasım var. Çünkü bu okunduktan sonra ne Suç ve Ceza'dan birşey anlaşılır ne de herhangi bir şey verir insana.


Nasıl başlasam pek karar veremedim. Sanırım hissettirdikleriyle başlamam doğru olacak. Kitabın sonlarına doğru, bir sahne öyle vurucuydu ki, kendime gelemedim. Bir 5 dakika gözlerimi kapadım, karaketerin geçtiği o yollardan geçtim, yaptığı haraketlerin aynısını yaptım, o anı yaşadım. Karakterin başına gelen sanki benim başıma gelmişti. Konuşamadım. Karakterlerin, yüzlerini, kıyafetlerini görüp, seslerini bile duyabildim desem abartmış olmam. Kitabın sonlarında, keşke sonsuza kadar devam etse diyebileceğim bir ruh halindeydim. Bir süre okumaya bile ara vermeyi düşünebilirim. Sanırım beni ne kadar etkilediğini böyle anlatabilirim. Roman, ana karakterimizin hayata bakış açısını, teorilerini, toplumsal ahlakın sorgulanmasını, aile ilişkilerini, dostlarını, düşmanlarını, tüm bunlarla olan ilişkilerini, hem fiziksel, hem ruhsal olarak inceliyor, nakış gibi işlenmiş satırlardan akıyor. Raskolnikov'un hayatına giren her bir karakteri derinlemesine inceliyoruz ve incelerken onlarla beraber sanki onların evlerine konuk olmuş, o sahne içinde bir köşeden izliyoruz tüm olanları. Dostoyevski'nin betimlemelerini oturup burada anlatmaya çalışmak, onlara yorum yapmak benim gibi biri için çok ayıp olur ama bu romanında resmen en uç noktaları yaşamış ve biz okurları esir almış yumrukluyor adeta. Romanın geçtiği Petersburg'a gitmiş, oraları görmüş olmamında tabi büyük etkisi var sanırım. Bahsettiği Neva nehrinden, bazı sokaklarınından bizzat geçtiğim için, romanın da üstümde yarattığı etki sanırım bir hayli yoğun oldu. Romanın Raskolnikov dışında benim için iki ana karakteri daha var. Kız kardeşi Dunya ve Sonya. Karakterlerin, ne olduklarına, kim olduklarına, yaşayışlarına değinmek istemiyorum. Hepsinin hayatı ayrı bir roman konusu olabilirmiş. Diyaloglarında yatan düşünceler o kadar insana ait olan gerçeklik ki romana anlam katan bir diğer özellikte bu bence. Romanın sorgulattığı olgular ise, toplumsal ahlak, kurallar, insan olmak, insan olmanın getirdiği davranışların nedenleri diye sıralayabiliriz. Aslında gündelik yaşamımızda da sorguladığımız kuralları, özgür birey olarak davranışlarımızın sorumluluğunu nasıl alacağımızı sorgulayan noktalar gördüm. Yan karaketerlerin, oturup size meyhanenin bir köşesinde derinlemesine anlattığı, dalga geçtiği ve eleştirdiği bu olguları düşünüyoruz her bölüm sonunda. Bir ara ana karakater acaba nihilisit mi dedim, cevabını da sonunda verdi. Betimlemeler o kadar ince ki, gerçekliğini sorgulamak komik olurdu. Özetle, roman, gündelik yaşamınızda sorguladığınız, herkes için geçerli olan olguların, gerçekten öyle mi olduğunu sorgulatan bir kurgu içinde, sizi alıp başka bir noktaya getirmekte.


Sürükleyici değildi yani bana göre sürükleyici değildi. Belki çeviridendir belki kitaptandır bilemiyorum. Ursula K. Le Guin kitaplarında daha doğrusu bir kaç öyküsünde bunu yaşadım. Öyle sanıyorum ki bazı hikayeler oldukça sıradan ve tam olmamış bir tat bırakıyor. İthaki Bilimkurgu klasikleri serisinde şu ana kadar okumaktan zevk almadığım ya da okumasam da olurmuş dediğim, zaman kaybı olarak gördüğüm bir kitap çıkmadı. Çok iyi eserler ile devam ediyor seri. Fakat Sürgün Gezegeni nedense bu seride sıkılarak okuduğum kendimi veremediğim bir kitap oldu. Nedeni belki de bir serinin ortalarda ki bir kitabı olmasıdır. Belki çeviri ile bir sıkıntıdır bilemiyorum ama her halükarda olmadı yani kendimi veremedim ve bir an önce bitsin diye okudum. İthaki yayınları bir serinin ortalarında olan bir kitabı basıp diğerlerini basmamak ya da böyle ortadan başlamak gibi bir hata yapmazdı diye düşünüyorum. Fakat sanıyorum bu sorunun en büyük nedeni bu. Tabi bazı kitaplar vardır seriden bağımsız olarak da okunsa sizi içine alır ve sürükler. Fakat bu kitapta ne yazık ki böyle bir durumda olmuyor. Çok uzatmaya gerek yok diyorum. Eğer Ursula okuyacaksanız yanlış bir başlangıç olur Sürgün Gezegeni. Eğer İthaki Yayınlarının bilimkurgu serisine başlangıç yapacaksanız ve kısa bir kitapla başlamak iyi olur diye düşünüyorsanız bu daha büyük bir yanlış olur. Size tavsiyem serinin kitaplarını alın, ama okumaya Maymunlar Gezgeni, Çocukluğun Sonu, Zaman Makinesi, Cesur Yeni Dünya veya Dr. Moreau'nun Adası gibi bir kitapla başlayın. Sürgün Gezegeni bu seri içinde okuyacağınız son kitap olsun.


Sürgün ve Krallık, Albert Camus'un okuduğum ikinci kitabı. İlk kitabı olan Yabancı gibi bir etki zaten beklemiyordum. Beklentilerim oldukça düşüktü. Fakat elimdekinin bir Albert Camus kitabı olduğunu biliyor ve ona göre içimde bir istek bir beklenti olduğunuda biliyordum. Fakat üzülerek söylemem gerekir Yabancı'nın verdiği hissiyatı Sürgün ve Krallık'ta bulamadım. 6 öyküden oluşan Sürgün ve Krallık, klasik öykü kitapları tadında ilerliyor. Öyküler sırasıyla; Aldatan Kadın, Dönme ya da Karışık Bir Kafa, Dilsizler, Konuk, Jonas ya da Resim Yapan Ressam, Büyüyen Taş. Anlatılmak isteneni tam anlama ya da anlamama gibi bir duruma düşmeniz elbette olası fakat bana göre kitapta olmayan değil olamayan şey şu; İçine alıp, öyküyü size yaşatamıyor. Elbette bu çeviri ile alakalı olabilir. Elbette bu okunduğu zamana göre değişiyor olabilir. Bunlara hak veriyorum. Fakat benim için, bana o an için hitap edip, beni alıp götüremedi hikayesine. Belki daha başka bir zaman daha başka bir psikoloji ile tekrar başlanmalıdır. Kitapta her daim meraklandıran bir tema olmamasına rağmen, betimlemeleri ve anlatımında ki yoğun detay tadı ile size bir sonraki sayfayı çevirtiyor yazar. Fakat bir süre sonra standarta bağlıyor ve yarılara gelipde halen alamadığınız tadı aramayı bırakırken, bitsin diye okumaya başlıyorsunuz. Albert Camus külliyatına başlamak için doğru bir kitap değil Sürgün ve Krallık. Başka bir kitap seçin, örneğin Yabancı gibi. Pişman olmayacağınızdan eminim.


Swastika Geceleri, Katharine Burdekin tarafından 1937 yılında yazılmış feminist distopya. Distopyalar arasında olmazsa olmazlar arasında olan Swastika Geceleri, nazi hegemonyasının kazandığı bir dünyayı gösteriyor. Bu dünyada birkaç millet kalmıştır. Naziler artık sadece faşist bir düzeni değil, aynı zamanda bir din haline gelmiş hitler rejimini yaşatmaktadırlar. 1984, Cesur Yeni Dünya gibi eserlerle birlikte anılan Swastika Geceleri, diğerlerinden farklı bir distopya. Olaylara feminist bir yaklaşımla yaklaşan Katharine Burdekin, bize faşizm ilerlediği zamanlarda yaşanabilecek olan zulümlerin en şiddetlisinin, kadınlara yapılacağını gösteriyor. Düşündüğünüz zaman bu çok doğru geliyor. Günümüze bile baktığımızda kadınlara yapılanlar akla hayale gelmeyecek şekilde sert ve acımasız. Kaldı ki bu faşizmin hitler gibi bir yönetimle nasıl olacağını varın siz düşünün. Dünyada sadece Almanlar ve Japonlar var. Bu iki devlet savaşmıyor. Uzun yıllardır savaş yok. 700 yıldır. Hitlerin 1000 yıldır dünyada olduğu bir dünya. Almanların yeni sınıflandırmaları vardır. Kan Soyu adını verdikleri bir sınıflandırma ile insanları ayırırlar. Almanlar birinci kan soyundadır. Naziler vardır. Nazilerin üstünde Şövalyeler onların üstünde ise tanrı yani führer vardır. Hiçbir kanıt bırakılmamıştır geçmişe dair. Tüm kitaplar yakılmıştır. Geçmişte ne yaşanmış ne olmuş bilen yoktur. Yüzyıllardan beri hep böyle yaşanıldığı dikte edilmiştir insanlara. Kadınların hayvan kadar değeri vardır. Bir sığır sürüse gibi ahır gibi yerlerde yaşatılırlar. İsteyen erkek isteyen kadını alır ve tecavüz edebilir. Şövalyelerin seçtiği kadınlar beyaz bant takarlar kollarına. Onlara sadece şövalyeler dokunabilir. Doğum olduğunda erkek çocuk olursa, belli bir zaman sonra annesinden alınır ve tam bir alman gibi yetiştirilir. Teslimiyet yaşı gelmeden kadınlara tecavüz edilmemesi gerekiyor. O yaştan sonra hiçbir sorun yok. O yaşa kadar edilmemesinin nedeni ise çocuk olmuyor ve temizlenmesi gereken bir ceset işi çıkıyor. Tek neden bu. Bir gün sadece bir gün bu ülkede kadın olarak yaşama şansı olsa erkeklerin eminim ne olduğunu anlarlar. Belki o zaman insna gibi hareket etmeyi öğrenirler. Erkek olmanın anlamını daha çocukluktan itibaren yanlış öğreten toplumumuzda belki birazcık olsun bilinçlenmiş bir erkek nesli yaşar.


Carl Ewald'ın daha önce bir kitabını okumamıştım. Yazarla tanışma kitabım Tabiat Ana Anlatıyor oldu. İyi ki olmuş diyorum çünkü okuduğum en güzel çocuk kitaplarından biriydi. Daha doğrusu sadece bir çocuk kitabı değil, güzel bir şeyler anlatan kitaplardan biri oldu. Çok ama çok beğendim. Hepimizin es geçtiği tabiatı anlatıyor Tabiat Ana Anlatıyor ile Carl Ewald. Doğa ile içiçe dostça yaşamak yerine sürekli olarak doğayı karşısına alıp, onu yenmeye çalışan insanoğluna bir ders niteliğinde anlatıyor. Kitabın başından itibaren aklınıza örnekler geliyor. Haberlerde gördüğünüz, çevrenizde gördüğünüz ama hep gördüğünüz örnekler geliyor. Doğayı nasıl yok ediyoruz daha doğrusu yok etmeye çalışıyoruz bunları görüyoruz. Mutlaka okunması ve okutulması gereken kitaplardan biri. Kısacası güzel bir kitap. Sadece çocuklarınıza değil, kendinizde okuyun, okutun bu kitabı.


Yazar Daniel Handler, Lemony Snicket takma adını kullanır ve seriye çok sonradan Lemony Snicket karakteriyle dahil olur fakat kendisinin kim olduğunu yalnızca tahmin edebiliyoruz. Lemony karakterinden bahsetmeden önce kitabın baş karakterlerinden bahsetmeliyim önce. Violet, Klaus ve Sunny Baudelaire kardeşler anne ve babalarını bir yangında kaybettikten sonra, bankacı Bay Poe tarafından üçüncü kuşaktan dördüncü kuzenleri gibi dıdısının dıdısı bir akrabaya evlatlık verilirler. Bu uzaktan akraba yani Kont Olaf, kardeşlere ailelerinden kalmış büyük bir mirasın peşindedir. Kardeşler ilk kitapta bunu açığa çıkardıktan sonra ikinci kitapta başka bir dıdısının dıdısı akrabanın yanına verilirler. Fakat hiçbir akrabanın yanında bir kitaptan fazla kalamazlar. Çünkü Kont Olaf her defasında kılık değiştirerek çocukları bulup başlarına bela olur. Böylelikle her kitabın sonu talihsizliklerle biter. Çocuklar her defasında Kont Olaf'ın planlarının farkına varır fakat hiçbir büyüğü buna inandıramazlar. Sonunda işin içinden kendi çabalarıyla çıkmaya çalışırlar. Çocuk romanı adı altında yazılmış seri aslında kara mizahı barındırır ve altıncı kitaptan sonra çocuklar büyüklerle olmayacak bu iş diyerek bağımsızlıklarını ilan ederler ve Kont Olaftan kendi başlarına kaçmaya başlarlar. Fakat daha da garibi, anne ve babalarının ölümü, gizemli yangınlar, anne ve babalarının hatta Kont Olafın da içinde bulunduğu gizli bir örgüt hakkında soru işaretleri ortaya çıkmaya başlar. Bu noktadan sonra artık seri sizi öyle bağlar ki bu nasıl çocuk romanı kafam allak bullak oldu demekten kendinizi almanız mümkün olmaz. Lemony Snicket'a geri dönecek olursam, bu adam aslında talihsiz kardeşlerin annesi Beatrice'a aşıktır ve neredeyse her kitabın başında Beatrice hakkında hüzünlü notlar serpiştirir. Bu kadın bilinmeyen bir sebeple Lemony'yi istememiş ve kardeşlerin babası Baudelaire ile evlenmiştir. Kesin olmamakla birlikte büyük ihtimal Lemony Snicket'ın kendisi de gizemli yangınların içinde bulunmuş fakat mucize eseri kurtulmuştur. Sürekli yaptığı büyük aptallıktan bahseder fakat olaylardaki kendi rolünü aydınlatmayı tercih etmez. Her ne yapmış olursa olsun sonuçta sevdiği kadının üç çocuğunun başlarına gelenleri aydınlatmaya karar vermiş ve kendisini bu yola adamıştır. Yazar her kitabın arka kapak yazısında, okuyanı kitabın içerdiği talihsizliklere karşı uyarır ve eğer mutlu hikayeleri tercih ediyorsa elindeki kitabı hemen bırakmasını ister. Ayrıca yine her kitabın sonunda, bir sonraki kitabı araştırırken bulunduğu mekanlardan ipuçları taşıyacak örneğin burası gayet sulu bir yerse kağıdın ıslanmış ve mürekkebinin dağılmış olduğunu görürsünüz mektupları, kendi editörüne gönderir. Söz konusu editör de bu mektupları okuyucuyla paylaşır. Kısacası yazar, kendini de kapsayacak hatta kitapların yazar kısmına kendi ismini değil romandaki ismini yazacak kadar büyüttüğü bir kurguda sizi de resmen sürükler. Bir sonraki kitabı heyecanla elinize alır, Brett Helquist imzalı çizimleri özenle inceler, kitabın arkasındaki talihsizlikleri ve yazarın uyarısını her defasında gizli bir mazoşistlikle okur ve kitabın sonundaki editörün eklediği mektubu gülümseyerek gözden geçirirsiniz. Tüm bunların yanında ben de serinin çoğu seveni gibi serinin hak ettiği ilgiyi göremediğini düşünenlerdenim. Filmi bile bana göre özenle bulunmuş mekanları, harika kostümleri hatta ve hatta Kont Olaf'ı canlandıran Jim Carrey faktörüne rağmen gişede hak ettiği ilgiyi görememiş. Çok üzücü gerçekten. Bana kalırsa 9 yaşını geçmiş her insan bu serinin o farklı ve güzel tadına bakmalı kesinlikle. 13. kitabın sonundaki o hüznü yaşamalı! Benim için her zaman özel olarak kalacak bir seridir talihsiz serüvenler. Hangi yaşta olursanız olun, eğer okursanız umarım sizin için de öyle olur.


Diyelim ki tipografi ile aranız çok iyi fontları yani yazı tiplerini çok seviyorsunuz ve hikayelerini merak ediyorsunuz. Helvetica nasıl Helvetica oldu? IKEA'nın fontunu değiştirmesi neden bu kadar olay oldu? Bir fontu bir gruba, millete has kılan şey ne? Sular altında kalan yazı karakteri hangisi? Steve Jobs neyi herkesden önce gördü? Obamanın seçilmesi bir font sayesinde mi oldu? Comic Sans neden sevilmiyor? Ya da Russel Crowe neden her filminde Trajan yazı karakterini kullanıyor? gibi sorular beyninizi kemiriyorsa buyrun bu sorulara yanıt için Tam Benim Tipim'i okumaya! Ha derseniz ki bunları düşünmedim bile, zaten umrumda olmaz tipografide, yazı karakteride o zaman hemen rafa geri bırakın yada mouseunuzu başka bir kitaba yönlendirin. Çünkü bu kitap size çok sıkıcı gelecektir. Yazar, temelde harfleri yazma biçimi olan, düşüncemizi kelimelere, kelimeleride işaretlere dökmemize imkan tanıyan fontların yani yazı karakterlerinin hikayesini anlatıyor Tam Benim Tipim adlı kitabında. Hemde bunu oldukça ayrıntılı bir şekilde ele alıyor. Bütün fontların olmasada çok kullanılan birçok fontun hikayesini öğreniyorsunuz. Kitabı okurken, şu günlerde çok önemsemediğimiz yazı karakterlerinin ne kadar önemli olduğunu farkediyorsunuz. Tabeladaki bir yazı karakterinin bizi nasıl yönlendirdiğini, internet sitelerinde satın alma işleminde bizi düşündürmesinden tutunda, insan psikolojisine verdiği mesajlara kadar birçok önemli ayrıntıyı bu kitapta bulabiliyorsunuz. Tam Benim Tipim, Gutenberg'in ilk harf kalıbından tutun, Steve Jobs'ın bilgisayarlara font menüsünü oluşturup, bize fontları aşılayıp bir salgın yaratmasına kadar herşeyi anlatıyor. Kitap yazımın başında da dediğim gibi ilgili kişileri çekecek bir kitap. Herkesi etkileyecek yada bir solukta okumasını sağlayacak bir kitap değil. Yazı karakterleri ile ilgili bilgi almak isteyen, tipografiyi merak edenlerin kitabı Tam Benim Tipim. Kitapta eleştireceğim yanlardan biri çevirisi. Özellikle İlk Hedefiniz Akzidenz, İleri esprili başlığı bana hiç komik gelmediği gibi itici buldum. Birebir bir çeviri her zaman tercihimdir. Belli sözleri kullanarak sempati kazanmaya çalışmak son derece itici bir hareket. Olması gereken herneyse o olmalı çeviride. Bir diğer kötü yanı ise kitap normalde benim gibi bir tipografi hobisi ve font kültürü olan biri için sürükleyici hatta tüm öykülerin eğlenceli olması gerekirken oldukça sıkıcıydı. O andaki zamana yani o ambiyansa beni sokamadı. Belki buda çeviriden kaynaklanıyordur bilemiyorum ama hikayelerde kopukluklar ve tutarsızlıklar beni hikayeden uzaklaştırdı ve hikayenin içinde yaşayamadım. Belkide tüm kitabı hikayeler dahil olmak üzere bir eğitim kitabı yada inceleme yazısı gibi okumak gerekiyor bilemiyorum. Bir hikaye ya da olay anlatılırken ister istemez o anın içine girip o anı yaşamak istiyorum.


Tatsız Bir Olay, Dostoyevski'nin kısa bir romanı. Bir solukta okunanlardan hemde. O kadar güzel bir dille ilerliyor ki çevirmeninden, editörüne kadar herkese teşekkür etmek lazım. Elbet Dostoyevski'ye de. Tatsız Bir Olay'da kalbur üstü dediğimiz döneminin Rusya'sının yüksek numaralı memurlarını izliyoruz. Daha doğrusu onlardan bir kaç tanesini görüyoruz. Fakat bu yüksek numaralı memurlardan biri bir şekilde bulunduğu konumun nimetlerini kullanarak bir şekilde egosunun okşanmasını istiyor. Ama işte herşey istenildiği gibi gitmiyor bazı zamanlar. İşte bu çok değerli memurumuzda öyle bir zamana denk geliyor ve işleri sarpa sarıyor. Sonrasında ise toparlarım sanıp, çok daha fazla karıştırıyor herşeyi. Sadece kendi hayatında yaptığın bir hata, başka bir hayatı da etkiliyorsa, işte o zaman o hata sadece senin hatan olmaktan çıkıyor. Yaptığının sonuçlarını göremeyecek kadar aciz isen, o yapacağını yapma demek ister insan. Ama işte bazen onu diyecek bir konumda olunmuyor. Hele eski zamanlarda. O dönemin Rusya'sında memurlar arasında ki bu uçurum, araya bir de askeri bir rütbe girdimi asla ama asla aşılamazmış. Şimdi ki zamanla karşılaştırılamayacak bir askeri sertlik ya da otorite diyebiliriz. Sadece askeri değil, siyasi bir otorite de var.


Beyaz Zenciler'in yazarı Ingvar Ambjörnsen romanlarından biri Tavandaki Kukla. Hikayemiz iskandinav topraklarında ve tadında geçiyor. Tecavüz kurbanı, akıl hastanesinde kalan kız kardeşinin intikamını almak isteyen ablanın hikayesi. Çok üstün körü bir özet geçtim. Çok ayrıntıya girmeden. Bu intikamı klasik yöntemlerle almıyor ama kahramanımız. Telefon sapıklığı ile başlıyor intikamına. Tecavüzcü sapığımız geçmişi silmiş, bir aile kurmuş ve son derece saygın saygın hayatına devam ediyor. Telefon sapıklığından sonra, geçmişte tecavüzcü sapık, fakat şimdilerde saygın iş adamı olan kişinin eşi ile arkadaş oluyor. Bu şekilde olaylar gelişiyor. Birde Leo adlı denizler adamı var. Rebekka bu kişi ile yolda tanışıyor ve işler ilerliyor. Bir aşk mı? Pek sayılmaz. Hatta bu kitapta aşk hariç hemen hemen herşeyi bulabilirsiniz ama aşkı bulamazsınız. Bulsanız bile bu aşk sıradan değil, Ingvar Ambjörnsen tarzı olacaktır! Beyaz Zenciler'den sonra beklentilerinizi karşılar mı karşılamaz mı bilmiyorum fakat hiçbir kitabı bir diğeri ile kıyaslamadan okumak gerekli diye düşünüyorum. Hele ki Ingvar Ambjörnsen'in tüm kitaplarını okumak istiyorsanız. Benim için tüm kitapları okunmalı yazarlar arasında yer alan Ingvar Ambjörnsen, hem üslubu ile hemde hikayelerinde ki farklı yanlar ile beni çekiyor. Tavandaki Kukla'yı Ingvar Ambjörnsen ile tanışmak için iyi bir başlangıç olmayacağını düşünüyorum. Ingvar Ambjörnsen'in birkaç kitabını okuduktan sonra okumalısınız.