Cinsiyet eşitsizliğini, sevgiyi ve özgürlüğü tersine çeviren beş uzun hikayeden oluşur. Okurlara tarihin ne olduğu ve nasıl yaratıldığı hakkında düşündürecek, mitolojinin, felsefenin ve bilimin olanaklarından yola çıkarak olağanüstü bir yolculuğa çıkaracak, feminist ve çevreyle ilgili bir bakış açısıyla yeni bir dünya hayal etmelerini sağlayacaktır. Ursula K. Le Guin kitaplarını okuyanlar, yazarın bilimkurguda neden çok farklı bir yeri olduğunu hemen anlayabilir. Yazarımız insan güç savaşları, kafa karıştırıcı teknik gelişmelerden ziyade insan kültürlerinin çeşitliliği, başka dünyalarda insan ve yabancı olmak, erkek ve kadın olmak, sonsuz inanç arayışları ve çeşitleri, cinselliğin bu dünyada suç ve günah olan çeşitleri de dahil her biçimiyle yaşandığı başka insan gelenekleri ve sosyal adetlerin olduğu başka, kendine özgü dünyalardan bahseder bizlere... Uçsuz Bucaksız diye çevrilen ama gerçek adı Bulunanlar ve Kaybedilenler olan bu kitap yazarın üç dört romanı bir araya getirdiği bir kitap. Kapağında öykü yazıyor olsa da gerçek öyle değil, yalnızca ilk iki öykünün öykü olduğunu düşünebiliriz. Yayın evlerinin yazar öldükten sonra oluşan popülariteden yararlanmak gibi bir içgüdüleri var. Fakat bu bizim işimize geldiği için sevindiğim kitaplardan biridir Uçsuz bucaksız. İçerisinde 5 adet novella barındıran. Yazarın tahminimce en iyi novellalarını topladığını düşündüğüm bir kitap. İçerisinde diğer kitaplarında olmayan 2 öyküsü var ama onlara erişmek için bile almaya değer. Zaten Le Guin söz konusu. Fazla söze gerek yok. Uçsuz Bucaksız, Le Guin'in özgün dünyasına açılan geniş bir kapı. Ursula K. Le Guin yirminci yüzyılın edebi dehalarından biri. Onun bilinçli, adanmış, kızgın, nükteli, bilge ve her daim zeki olan sesine şimdilerde daha çok ihtiyacımız var. Bilimkurgu türünün unutulmaz yazarı Ursula K. Le Guin'den cinsiyet eşitsizliğini, aşkı ve özgürlüğü ters yüz eden beş uzun öykü. Okuyanları, tarihin ne olduğu ve nasıl yaratıldığı hakkında düşündürecek, mitoloji, felsefe ile bilimin olanakları boyunca sıra dışı bir yolculuğa çıkaracak ve feminist, ekolojist bir bakışla yeni bir dünya hayali kurmaya imkan verecek.


Paul Edgecomb: Romanın anlatıcısı ve ana karakteridir. İdam mahkumların bulunduğu E bloğun kıdemli gardiyanıdır. Adil ve sakin duruşu ile bilinen ve kişiliği ile ön plana çıkan biridir. Brutus Howell: Romanın olumlu bakış açısına sahip olan diğer karakterlerinden biridir. ''Brutal'' lakabı ile tanılan biridir. Son derece sakin, uyumlu, iyi niyetli ve güzel davranışlara sahip bir adamdır. Ayrıca Paul Edgecomb'un yakın arkadaşlarından biridir. Percy Wetmore: Ufak tefek boyu ile romanın başlıca kötü karakterlerinden biridir. Kıdem olarak düşük mevkide ancak torpili yüzünden diğerlerinden daha rahat davranışlar sergilemektedir. Acımasız, kötü ahlaklı, uyumsuz, korkak ve aptaldır. John Coffey: En son getirilen mahkumdur. Romanın en önemli karakterlerinden biri olan, dev görünümlü siyahi bir adamdır. Çocuksu, saf olan ancak bir çiftçinin iki küçük kızını öldürmekle suçlanarak idama çarptırılmıştır. Bir fareye can vermesi ve hastaları ileştirmesi ile büyük bir saygınlık kazanır. Delacroix: Bezmiş bir görünümü ve tedirgin davranışları ile dikkat çeken diğer idam mahkumlarından bir tanesidir. Hal Moores: İyi niyetli ve hoş davranışları ile tanılan hapishanenin müdürüdür. Hasta olan eşi Caffey'in tarafından ileştirilir. Klaus-Detterick: Caffey tarafından öldürüldüğü idea edilen kızların babası ve ayrıca çiftliğin sahibidir. Roman, hapishanede görevli bir gardiyan ve mahkum arasında geçen olaylar konu edinmiştir. Roman, 1930'larda ABD'de ciddi suçlar işleyen ve ölüme mahkum edilen mahkumların yaşadığı Could Dağı hapishanesinin E bloğunda geçiyor ve gardiyanlardan biri olan Paul Edgecombe'un ağzından anlatılıyor. Ölüm sırasını bekleyen mahkumlara da Yürüyen Ölüler adı verildi. Mahkumlar 'Old Sparky' dedikleri elektrikli sandalyede idam edilmek için sıralarını beklerken, buraya dev cüsseli ve saf bir kalple getirilen John Coffey isimli mahkum herkesin hayatını değiştirecektir. John Coffey, iki küçük kıza tecavüz edip öldürmekten yargılanıp ve ölüme mahkum edilir. ancak vücudu iri ama beyni ve kalbi bir çocuk gibi olan bu adam infaz koğuşuna getirildiği andan itibaren tüm insanlara gösterdiği derin sevgi ve şefkatle gardiyanların ve mahkumların sempatisini kazanır, farelere bile. Gardiyanlar, Coffey'nin bu suçu işlememiş olabileceğini düşünmemeye başlar. Coffey'in de bazı garip güçleri var. Ölü bir fareyi diriltir, gardiyan Paul Edgecombe'un tedavi edilemez hastalığını nefesiyle iyileştirir ve gardiyanın ölümcül hasta karısını iyileştirir. Psişik güçleri ile Edgecombe'a suç anını, suçla hiçbir ilgisi olmadığını gösterir. Şimdi bu insanlar Coffey'nin masumiyetinden eminler ama mahkeme kararını verdikten sonra infaz yapılacak. - Yeşil Yol, Amerikalı yazar Stephen King'in 1996 yılında yayımladığı korku/gerilim romanının adıdır. - Özgün adı The Green Mile olan eser bir 'seri roman'dır. - Artık çoğunlukla tek kitapta toplanarak roman olarak yayımlanmaktadır. - Tamamlandığında toplam 400 sayfa olmuştu. Her bir cildi ayrı ayrı New York Times'ın çok satanlar listesine girmiş olan roman, 1999'da sinemaya aktarıldıktan sonra tek cilt halinde de yayımlanmıştır. - Bu tek ciltlik versiyonu da yine çok satan kitaplar listesinde yerini almıştı. - Romana 1996 yılında En İyi Roman Bram Stoker Ödülü verildi. Bir hapishanede kötü ve canavar olan her zaman mahkumlar mıdır? Veya her mahkum sanıldığı gibi suçlu mudur? Gelmiş geçmiş en azılı suçluların ölüme gönderildiği ünlü bir hapishane olan Cold Mountain Hapishanesi'nin E koğuşu yeni mahkumunu beklerken gardiyan Paul Edgecomb ve arkadaşları, hayatları boyunca unutamayacakları bir macera yaşamak üzere olduklarından habersizdir. Hapishanedekilerin Yaşlı Sparky olarak adlandırdığı elektrikli sandalyenin yeni konuğu olan çocuksu ve saf, iri yarı siyahi bir adam olan ve iki küçük kızı öldürmekle suçlanan John Coffey; koğuşa geldiği andan itibaren herkes için unutulmaz bir isim olur.


Ben Reich: Ahlaki tutarlılığı zayıf bir adamdır ve dileklerini gerçekleştirmek için makul riskler alır. Yine de, etrafındakilere kıyasla çok çekici bir adamdır. Lincoln Powell: Çift kişiliklidir. Mükemmel bir esper polisi olmasının yanı sıra, Abraham Lincoln'e referans olarak kabul edilen Vicious Abe adında bir alter egosu da vardır. Ahlaksız Abe, kendini eğlendirmesi veya ciddileşmesi gerektiğinde ortaya çıkar. Keno Quizzard: O kör bir albinodur. Gangster grubunun lideridir. Reich tarafından Barbara D'Courtney'i bulması için işe alınır. Yıkıma Giden Adam, bu sistemin kusurlarını arayan çok güçlü bir adamın anarşik ve kriminal mücadelesine dayanan ve bu konuda telepatların ve hatta polis birliklerinin oluşturulduğu bir gelecekte geçen bir romandır. Cyberpunk patlamasından yaklaşık 30 yıl önce yazılmış, türün öncüsü olarak görülür. Güçlü şirketler, yüksek silah teknikleri ve toplumdaki sınıflandırmalar hakkında da ciddi şeyler söyler. 24. yüzyılda Espers olarak adlandırılan telepatlar toplumun her kesiminden insanları gözlemler ve sınıflarına göre derecelendirilirler. Birinci sınıf espers, bilinçaltı implantlar, polis vakalarında sezgi ve hükümette üstün ajanlar olarak çalışabilir. Esper Loncası onlara rehberlik eder. Ben Reich ise artık kartel haline gelen şirketin yöneticisi ve evrenin en güçlü ailelerinden biri olan Reich ailesinin lideridir. Reich'in sürekli rüyası başını belaya sokacaktır. Reich'ın bu nedenle tuttuğu esper, onu başka bir büyük şirketin başkanı olan Craye D'Courtney'e götürecektir. Reich onunla birleşmek isteyecek, ancak gelen mesajı olumsuz okuyacak ve suç eylemini akıllıca planlamaya başlayacaktır. - 1953 yılında düzenlenmeye başlayan ilk Hugo Ödülünün de sahibi olmuştur. - Hikaye akışı üç bölüm olarak yayımlanmıştır. - Hikaye 1952 Ocağında Galaxy Science Fiction dergisinde yayımlandıktan sonra 1952 yılında romanlaştırılmıştır. - Roman Galaxy'nin editörü, H. L. Gold'a adanmıştır. Gold yazım sırasında Bester'e yardımda bulunmuştur. - Yıkıma Giden Adam ilk kez verilen Hugo Ödülünü 1953 yılında almıştır ve Uluslararası Fantezi Ödüllerinde ikinci sırayı almıştır. -Isaac Asimov- -Robert Silverberg- -William Gibson- -James Lovegrove- 24. yüzyılda, evrenin en güçlü adamlarından biri olan Ben Reich, yetmiş yıldır adı bile duyulmamış bir suç işlemeye karar verir: Cinayet. Esper adı verilen zihin okuyucuların, daha düşünce halindeyken suçları engellediği bu dünyada, Reich'ın amacına ulaşması neredeyse imkansızdı. Hükümdarlık adındaki şirketinin, rakip şirket D'Courtney'le girdiği mücadeleyi büyük ölçüde kaybetmesinin ardından başka bir çaresi kalmadığını düşünen Reich, bir yandan da kabuslarında asıl korkusu Yüzü Olmayan Adam'la uğraşıyordu. Tüm bunlara rağmen Ben Reich pes etmemeye kararlıydı. Aklında yıkımla, Yıkım'a hazırlandığının farkında değildi. Yıkıma Giden Adam, galaksinin içimizdeki megalomana verdiği çarpıcı bir yanıt. Her biri, uzay ve zamanda eşsiz olduğuna dair mağrur sanrılarla gelişen, sonu gelmeyen dünyalar ve kültürler var. Aynı megalomanlıktan muzdarip sayısız insan geldi bu hayata; kendisinin eşsiz, yeri doldurulamaz, benzersiz olduğunu düşünen. Daha da gelecek böyle insanlar... sonsuza kadar. Bu da böylesi bir zamanın ve böylesi bir adamın hikayesi... bu, Yıkıma Giden Adam'ın hikayesi. -Harry Harrison'ın sunumuyla-


Prof. Darrell Standing: Akademisyen arkadaşını öldürmüş ve bu yüzden San Quentin hapishanesine düşer. Burada görmüş olduğu işkence ve bu işkencelerden kurtulmak için yaratmış olduğu gerçek dışı olayları anlatır. Edd Morrell: Jake Oppenheimer ile beraber San Quentin hapishanesinde yatarlar. Mahkumlar duvarlara vurarak iletişim kurarlar. Jake Oppenheimer: Ed Morrell ile beraber San Quentin hapishanesinde yatarlar. Roman, cinayet suçlamasıyla bir ömür hapis cezasına çarptırılan Darrell Standing adlı bir üniversite profesörü tarafından anlatılıyor. Darrell Standing hapishanede olduğu süre boyunca, vücudunu sıkıca saran ve göğsünde dayanılmaz bir acıya neden olan Ceket adı verilen bir tür elbise içinde sürekli işkence görür. Darrell Standing daha sonra kendini bu işkencelerden korumak için kendine özgü bir trans yöntemi geliştirir ve kendini, yaşayarak belirli bir sırayla takip etmeyen rastgele geçmişlere atıfta bulunmaya başlar. Bu geçmiş deneyimler farklı çağlarda ve kültürlerde gerçekleşmiş ve okuyucuya çok güçlü bir anlatımla sunulmuştur. Prof. Darrell Standing, akademik bir meslektaşını öldürdükten sonra San Quentin Hapishanesine düşer. Cezası bir ömür müebbettir. Karıştığı birçok olaydan sonra sırtında kanvas ceketle bir hücreye atılır. Bu ceket onu sıkıca sarar ve rahat hareket etmesini engeller, bu ceket yüzünden kanı neredeyse donar. Günleri gece gündüz bu karanlık hücrede geçirilir. Ölmeyecek kadar yiyecek ve içecekler sağlanır. Gardiyanlar, ölüme zarar verdiklerini düşündükleri mahkumları dövebilir ve hatta birçok mahkum sakat bırakmıştır. Bu korkunç işkenceyle Darrell Standing, zihnini güvende tutmanın ve hayatta kalmanın yollarını aramaya başlar. Yaşadıkları zorluklara göğüs germek için işkenceler arasında durup hayal gücünü kullanarak zihninden bir satranç oyunu kurmaya başlar. Hayalindeki satranç tahtası ve satranç taşlarıyla hayali satranç oyunları oynamaya başlar. Bir gün yandaki tecrit odalarındaki mahkumların duvarlara vurarak iletişim kurduğunu fark eder. Jake Oppenheimer ve sonraki hücrelerde yatan Ed Morrell'in kurduğu bu iletişimi deşifre ederek bu oyuna da dahil oluyor. Ed Morrell ona küçük ölüm oyununu oynamasını önerir. Bu oyun, bedeni ayak parmaklarından başına kadar uyuşturma, ruhu vücuttan ayırma, geçmiş yüzyıllara geri dönme, ruhunuzu diğer bedenlere göç ettirme ve geçmiş olayları insan veya hayvan bedenleri ile deneyimleme oyunudur. geçmiş yüzyıllar. Böylece Darrell Standing, zihninde yarattığı satranç oyunlarından başka bir oyun geliştirir. Böylelikle kendini sımsıkı ölüme sarılan bu ceketin içinde yaşamayı da öğrenen Darrell Standing, diğer işkencelere, açlığa ve susuzluğa dayanmayı başarır. Böylelikle cezaevinde ve hücrede yaşadığı korkunç olayların neden olduğu dertlerden kurtulmak ve bunlara katlanmak için geçmiş yaşamların hayallerine sığınır. Darrell Standing, bu oyun sayesinde diğer yüzyıllarda yaşayan diğer insanların bedenlerine giren ruhla hayatlarını hayal etmeye başlar. Tarihin farklı dönemlerinde farklı coğrafyalara ve önceki yaşamlara ruhunu aktararak yolculuklara çıktı. Darrell Standing, hayal gücüyle geçmiş yaşamlara gidip gelmenin ötesinde ruhunu sineklerin vücuduna sokmayı başaracak. Vücudunu terk ederek, önce yıldızlar arasındaki maceraları hayal eder. Bundan sonra derin uykusundan uyandı ve Hz. İsa dönemine, Roma çağlarına, tarihteki çeşitli medeniyetlere gidip gelmeye, bu medeniyetlerdeki tanınmış kişilerin bedenlerine girip çıkmaya başlar. - Romanda bahsi geçen işkence gömleği gerçektir ve o yıllarda San Quentin hapishanesinde kullanılmıştır. - Amerikalı yazar Jack London 'un en başarılı romanlarından birisidir , orijinal adı The Star Rover olan roman 1915 yılında yayımlanmıştır . - The Pianist filminden de tanıdığımız Adrien Brody'nin baş rolü oynadığı ve Türkiye'de Çıldırış adı altında gösterime girmiş filmdir.Temelde Yıldızlar Korsanı romanından etkilenmiş olmasına rağmen ,romanda anlatılanlarla uzaktan yakından ilişkisi yoktur. Bir akademisyen meslektaşını öldürerek San Quentin Hapishanesi'ne düşen eski bir profesör, burada yaşam boyu hapis cezasını çekerken maruz kaldığı korkunç işkenceden kaçmak için zihinsel taktikler geliştirir. Acı çeken bedenini terk ederek, tarihin farklı dönemlerinde, farklı coğrafyalarda geçen önceki yaşamlarına geri döndüğü yolculuklara çıkar. JackLondon'ın korkunç San Quentin'de beş yılını geçiren arkadaşı EdMorrell'dan esinlenerek yazdığı Yıldız Gezgini'nin anlatıcısının her bir geçmiş yaşam deneyimi, bağımsız birer öykü olarak da okunabilir. London bu en özgün yapıtında, astral seyahat ve yeniden doğuş çevrimi üzerine kafa yorar. Ancak insanlık durumunun bu dirayetli gözlemcisinin asıl derdi, ABD'nin gaddar ve çürümüş hapishane sistemini gözler önüne sermektir.


Pinokyo: Yaramaz, haylaz, çalışmayan, tembel bir kukladır. Orman Perisi: iyi kalpli bir peridir. Pinokyo'ya yardım eder. Cırcır Böceği: Pinokyo'ya çok yardım eden arkadaşıdır. Tilki ve Kör Kedi: Yalancı, düzenbaz, hile yapıp Pinokyo'yu sürekli kandırırlar. Yaşlı Gepetto kiraz ağacı kuklası yaparken kiraz ağacının konuşmasını duyar ve onu küçük bir çocukken kuklaya çevirir. Pinokyo okula gitmek istemeyen, okula gitmek istemeyen, parasını eğlenmek için harcayan, nasihat dinlemeyen ve açgözlü çok yaramaz, tembel, yaramaz ve açgözlü bir çocuktur. Pek çok kötü tecrübe yaşar, dolandırılır, bir böceği öldürür, sirkte çalışır, denize atılır, hapse girer ama orman kurusu onu korur ve ona yardım eder. Sonunda Pinokyo, babasına ve orman perisine parasıyla yardım etmek için çok çalışır ve orman perisi onu İnsan yapar. Yaşlı ve yalnız bir marangoz olan Geppetto, bir kütükten kukla yapar ve ona Pinokyo adını verir. Pinokyo, etten kemikten olmasa da tahta bir çocuk olur; Geppetto onu oğlu olarak kabul eder ve okula gönderir. Yaramaz bir çocuk olan Pinokyo, babasını dinlemez, okuldan kaçar ve ortalıkta dolanır; Çevresinin etkisiyle birçok hata yapar, çaba harcamadan kazanmak ister ve tüm parasını kaybeder. Başı belaya girdiğinde, yardıma koşan mavi bir orman perisi, ilgi ve şefkatini gösterir. Pinokyo periye yalan söylerken burnu uzar ve herkes onun yalan söylediğini anlar. Babasını aramak için periden ayrılan Pinokyo, pek çok maceraya atılır ve uslu bir çocuk olmaya çalışır. Bir gün denizde yüzerken büyük bir köpek balığı Pinokyo'yu yutar ve Pinokyo, balığın karnında babasıyla tanışır. Uzun zaman önce balıklar tarafından yutulan Geppetto artık çok halsizdir. Pinokyo balığın karnını gıdıklayınca balık kusar ve Pinokyo ve babası eve döner. Pinokyo hasta babasına bakar. İyi kalpli, iyi bir çocuk olan Pinokyo, mavi peri tarafından gerçek bir çocuğa dönüştürülür. - Dünya çocuk edebiyatının başyapıtlarından birisidir. - Carlo Collodi'nin 1881 yılında yazdığı ve bir çocuk gazetesinde tefrika olarak yayımladığı eser, gördüğü ilgi üzerine 1883'te kitap olarak basıldı. - 260'tan fazla dile çevrilerek dünyanın en çok dile çevrilmiş kitapları arasına girmiştir. - Çocuklar düşünülerek yazılan bir roman olması bakımından tarihi bir önem taşıyan eser, modern çocuk edebiyatının ilk örneklerindendir. - Pinokyo, ilk önce tefrika edildiği gazetenin ressamı Ugo Fleres tarafından resimlenmiş; kitap olarak ilk baskısında ise Pinokyo'yı Enrico Mazzanti resimlemiştir. - Yayımlanışından itibaren büyük ilgi gören roman birçok kez filme alındı, sahnelendi, animasyon ile canlandırıldı. Eserin evrensel başarısı, Walt Disney'in Pinokyo'yu film kahramanı yapmasıyla daha da arttı. Ayıca birçok yayınevi, adı bilinmeyen yazarlara Pinokyo'nun Sırrı, Pinokyo'nun Arkadaşı, Pinokyo Afrika'da gibi isimlerle pek çok Pinokyo kitabı yazdırmıştır. - Türkçeye pek çok kez çevrilen eserin ilk çevirisi 1944 yılında Ragıp Önel tarafından gerçekleştirilmiştir. Pinokyo, İtalyan edebiyatının en neşeli olduğu kadar en dokunaklı öykülerinden biridir. Geppetto Usta'nın konuşan bir odun parçasından yaptığı ve Pinokyo adını verdiği kukla, küçük bir çocuğa dönüşmenin özlemi içindedir. Ancak bu yürüyen ve konuşan tahta çocuğun yaramazlığı başına olmadık işler açar ve kendini tanıyıp yüreğindeki arzuya kavuşana dek bir dizi soluk kesen, zorlu maceradan geçmesi gerekir. Carlo Collodi'nin yüz yılı aşkın bir süredir dünyanın dört bir yanında bilinen ve sevilen bu yapıtı, bütün zamanların en çok okunan kitaplarındandır.


Andreas: Hikayenin baş kahramanı aynı zamanda ismi zikredilmemesine rağmen yazarın kendisidir. Yazar olmak için yaşar ve mücadele verir. Ylajali: Yazarın kendi hayal dünyasında uydurduğu ve ona aşık olduğu kadındır. Roman yazar olabilmek için açlıkla mücadele eden ve bu uğurda korkunç bir açlıkla mücadele etmeye çalışan yazarın hikayesini anlatıyor. Kitabın yazarı aynı zamanda kahramanımızdır. Dürüst, namuslu, yardımsever bir gençtir. Yazdığı yazılar popüler olmadığı için çoğu zaman gazeteler kabul etmez ve farklı işlere de başvurur ancak olumlu yanıt alamaz. Parasız kaldıkça daha kötü yerlerde yaşamaya başlar. Açlığı en insafsız şekilde yaşamaya başlar, günlerce aç kalır ve midesi suyu bile almayacak noktaya gelir. Bunun sonucunca vücut direnci düşer. Yaşadığı açlığa rağmen onurundan ve gururundan taviz vermez, çok direnir. Çaresizlik onu köşeye sıkıştırmıştır. Kendine yakıştıramadığı şeyler aklından geçmeye başlamıştır. Hayatındaki en güzel şey, adını kendisinin koymuş olduğu Ylajali'dir. Bir gün karşısına gönlünü kaptırabileceği bir kadın çıktığında onu Ylajali'nin yerine koymak ve hiç bir dilde bulunmayan bu uydurma isimle hitap etmek ister.Birbirlerini çok severler fakat bedensel açlığını doyuramadığı gibi ruhsal açlığını da doyuramaz. İşler daha kötüye gittikçe dayanamayacak hale gelir ve sonrasında bir gemide çalışmaya karar verir. Yaşadığı şehirden çok daha uzaklarda yaşamaya başlar. Norveçli büyük romancı Knut Hamsun'un kişiliğini ve ününü oluşturan en büyük romanı Açlık'tır. Ünlü bir yazar olma sevdasıyla yanıp tutuşurken, bir yanda da açlıkla pençeleşen bir gencin, gerçekten duygulandırıcı öyküsü olan bu kitap, dünya edebiyatının başyapıtları arasında anılmaktadır. Behçet Necatigil'in usta kaleminden, örnek bir çeviri okuyacaksınız bu ciltte. Özet gayet bilgilendirici ve güzel çok işiö e yaradı çok teşekkür ederim.


Ahmet Kaptan: Cinayetten sabıka kaydı olan bir şahıs. Romanın baş kahramanıdır. 72. Koğuş'u annesinin gönderdiği parayla canlandıran Ahmet Kaptan, kendisinden para almaya çalışan Bobi isimli şahsın başlattığı Fatma ile aşk oyunu sonucunda yoksulluk ve ölüm yoluna girer. Bobi: Ahmet, Fatma'ya Kaptan'dan para alma sevgisini ortaya koyan adamdır. Kadınlar koğuşuna çamaşır getiren yıkayıcıdır. Koğuşun yeniden yoksullaşmasına ve Ahmet Kaptan'ın donarak ölmesine neden olur. Fatma: Ahmet, Kaptan'ın aşık olduğu kadındır. Bobi'nin ortaya attığı sahte mektuplarla sevgisini büyütüp, hapishanenin parmaklıklarında onu beklerken donmuştur. II. İkinci Dünya Savaşı döneminde, Türkiye'nin arka tarafında karanlık bir alan olan hapishane koğuşunda yaşananları anlatıyor. Cezaevi ortamını tüm çıplaklığıyla gözler önüne seren kitap Mahkumların kendi aralarındaki ilişkilerinde, acılarında ve sefaletlerinde ortak olup, onları hayalleri ve çelişkilerini ele alıyor. 72. Koğuşa Adembabalar da denir. Öldürme ve hırsızlık sabıkası bulunan yoksullar ve evsizler bu koğuşta kalıyor. Ahmet Kaptan cinayetten tutukludur ve yıllar sonra annesi 150 lira gönderir. Bu para, beton üzerine yatan ve izmaritine zar atan fakirlerin yurdunda büyük mutluluk uyandırıyor. Ahmet Kaptan'ın fasulye pişirmek, sigara içmek ve çay yapmak için bu parası var. Tencere her akşam koğuşta kaynamaya başlar. Koğuşlardakiler artık serseri değiller ve hatta gardiyanlara karşı çıkmaya başlıyorlar. Ahmet Kaptan'ın imza adamı olmaya çalışanlar arasında bir rekabet başlar. Çevrelerindeki insanlar parayı almaya çalışırlar ve Kaptan'ı parayı artırmak için kumar oynaması gerektiğine ikna ederler. Kaptan, parayı artırma fikri nedeniyle Sölezli'nin koğuşunda kumar oynar. Kumar oynayarak da kazanan Kaptan'ın Adembabalar Koğuşu zenginleşmeye başlar. Bobi isimli mahkum, para almak için kadınlar koğuşunda Fatma ile Ahmet Kaptan arasında bir ilişki olduğunu ortaya çıkarır. Fatma'nın sürekli onun hakkında konuştuğunu ve ağzından mektuplar yazdığını söyler. Ahmet Kaptan artık aşık olmuştur. Ancak Fatma'nın serbest bırakılmasıyla Ahmet Kaptan hep yolunu izler. Artık zar atmayan Ahmet Kaptan fakirleşmeye başlar. 72 Koğuşundakiler de bundan etkileniyor. Her şey satılmaya başlar, hatta yataklar bile. Öte yandan Ahmet Kaptan, Fatma'nın üşümemesi için kendisini aldatanlara ceketini bile verir ve Çok sert geçen kış aylarında yaşananlara da kısaca değinen roman, eski sefaletine geri dönmüş 72. Koğuşu'nda Ahmet Kaptan da dahil olmak üzere pek çok adembabanın donarak ölmesi ile sona erer. - 72. Koğuş, Orhan Kemal'in 1954 yılında önce uzun hikaye formunda yazdığı, daha sonra oyunlaştırdığı eseridir. - Eser, II. Dünya Savaşı yıllarında Türkiye'de bir cezaevinde yoğun sefaletin yaşandığı bir koğuşu ve bu koğuşta kalan Ahmet Kaptan adlı naif karakterli mahkumun trajedisini anlatır. Orhan Kemal'in 1940 yılında Bursa Hapishanesinde kaldığı dönemde yakından tanıdığı tutukluluk yaşamı 72. Koğuş'a yansımıştır. - Hikaye, 1987 ve 2011'de filme alınmıştır. 1987 yılında çekilmiş 72. Koğuş filminin yönetmeni Erdoğan Tokatlı; 2011 yılında çekilmiş 72.Koğuş filminin yönetmesi ise Murat Saraçoğlu'dur. Sevdiği kadın için sahip olduğu her şeyi kaybedebilen bir adamın hikayesidir. Hapishane arkadaşlıklarının bir iplikle birbirine bağlanmasıyla ilgili gerçek bir dram kaleme alınmış. Türk edebiyatının en önemli kalemlerinden biri olan Orhan Kemal'in başyapıtlarından biri olan 72. Koğuş, insan haysiyetinin düşebileceği en dipsiz kuyunun hikayesidir Tüm yapıtlarında her şeye rağmen insana olan inancını ve sevgisini korumuş olan Orhan Kemal, bu derin çukura yuvarlanmış olan insanların, en yakınını bile üç kuruşa vurabilecek kadar alçalmış olanların dünyasını bir koğuşun karanlığında anlatırken bile direnişin sesini duyuruyor okurlarına. Alçalışın bile yok edemeyeceği insanlık onurunu dile getiriyor. Orhan Kemal'in kitapları bir okurum hayatta rastlayabileceği o çok nadir hazineler arasında yer alır. Çok az yazar okurunun dünyasında onun kadar iz kakır, çok az yazar okurunu onun kadar biçimlendirir. Orhan Kemal umudu ve aydınlığı yeniden kazanmamız için yol gösterir bize. Orhan Kemal'in kitapları bir okurum hayatta rastlayabileceği o çok nadir hazineler arasında yer alır. Çok az yazar okurunun dünyasında onun kadar iz kakır, çok az yazar okurunu onun kadar biçimlendirir.


Cabi Efendi: Dört yıl akıl hastanesinde kalmış, çıktıktan sonra ailesinin yanına gelmiştir. Açlık, yoksulluk ve hak etmedikleri halde iyi hayatlar yaşayan insanları gözlemleyen karakterdir. Acaba Ne İdi, Savaş sonrası toplumun durumunu, açlığı, yoksulluğu, bazı insanların ahlaksızlığını, hak etmedikleri konumlara ve pozisyonlara gelen aptal insanları, hiçbir vasıfları olmamasına rağmen, çok fakirken bir anda efsanevi zenginleşen insanları konu edinmiştir. Hikayenin kahramanı Cabi Efendi'dir. Dört yıl Toptaşı Akıl Hastanesi'nde kaldıktan sonra, Cabi Efendi memleketi İstanbul'a ve ailesinin yanına döner. İstanbul'un çeşitli semtlerini dolaşır, tekkelere gider, harabelerde yemek için ot toplayan çaresiz kadınlarla konuşur. O da bu insanlar gibi bir süre sonra açlığa ve yoksulluğa alışır. Zamanla Cabi Efendi'nin oturduğu mahallenin ve sakinlerinin çok değiştiğini fark eder. Tanıdıklarının bir kısmı Şişli'ye göç etmiş, bir kısmı da cahil, sefil, keş olarak nitelendirdiği eski tanıdıklarının bir kısmı çeşitli yönlerden çok zengin olmuştur. Bu olumsuzlukları gören Cabi Efendi, yoksul ailesiyle birlikte Anadolu'ya göç etmek ister, ancak bunun için parası yoktur. Toplumun ahlaksızlık ve terbiyesizliğinden kaçıp İstanbul civarında kırsal bir yerde yaşamak ister. Ekecek bir dönüm arazi, oturacak bir ev aramaya koyulur. O gün trenle Bostancı'ya gider. Burada gezinir, çevreyi gözlemler ve bu tenha yerden keyif alır. Çeşitli rüyalara dalmışken kendisine yaklaşan bir araba görür. Yolda arabanın önünde hiçbir şey olmamasına rağmen acı bir sesle kendisine doğru geldiğini görür. Merak ediyorum boru kırıldı da susturamıyorlar mı? diye düşünür. Araba Cabi Efendi'nin yanında durur, şık giyimli bir genç, sağdan karşıya geçmediği için Cabi Efendi'ye hakaret etmeye başlar. Cabi Efendi bu soruyu cevapsız bırakmaz ve tartışmaya başlarlar. Genç adamın yanındaki uşak efendisini sakinleştirir ve bu sefer araba ses çıkarmadan uzaklaşır. Ömer Seyfettin, konusunu günlük olaylardan, hatıralardan, tarih, masal ve efsaneden alan etkileyici hikayeler yazmış, özellikle konu ve kahramanlarını Türk-İslam tarihinden aldığı çok sayıda hikayesiyle milli bilincin uyanmasında son derece etkili olmuştur. Edebiyat alanındaki ününü 1911'de Genç Kalemler dergisinde yayımlanan hikayeleriyle kazanan Ömer Seyfettin, edebiyat uzmanlarınca Türk hikayeciliğinin Maupassant'ı olarak değerlendirilmektedir.


Biri çocuk biri yetişkin iki kişinin şehirden uzak ama sevdiklerine yakın yeni bir hayat kurmalarını konu alan roman, apartmanlarda yaşamaktan ve evin gürültüsünden bıkmış günümüz insanına büyülü gerçekçi bir hikayeyi konu ediniyor. İtalyan çocuk edebiyatının sıra dışı yazarı Bianca Pitzorno'nun bu eseri biri çocuk diğeri yetişkin iki insanın şehirden uzakta yeni bir yaşam sürmelerini anlatıyor. Farklı canlıların bir arada yaşamasını karikatürize ederek bizlere büyülü gerçekçi bir masal anlatıyor. Şehirdeki apartman dairesinde yaşamaktan sıkılan sekiz yaşındaki Aglaia ve bir yetişkin olan Bianca kocaman bir meşe ağacında kedileri Mürdüm ile yaşamaya başlarlar. Bir süre sonra ağaçta yalnız olmadıklarını fark ederler. Bu ağacın garip komşusu Çalçene Boşboğaz Bey ile tanıştıkları gün huzur kaçıran garip olaylarda başlar. Kitabın devamında göç eden leylekler çatısına pisledikleri için Çalçene Boşboğaz Bey'in epey gözlem yaptıktan sonra fırsatını kollayıp birkaçına ateş etmesiyle olaylar gelişir. Tuhaf komşu yetmezmiş gibi birde ağacı kesmeye romancılar gelir. Bin bir zahmetle yaptıkları ve pek çok sıkıntıya katlandıkları evlerinin üzerinde bulunan ağacı kesmeye gelen ormancılara sıkı bir ders verirler. Evde bir köpek ve bir kedi; bir de leyleklerin bıraktığı dört bebek ile iyi bir çete görünümü veren ev ahalisi ormancıları kovalamakta önce epey zorlanırlar. Daha sonra akıllarına müthiş bir fikir gelir: afallayacakları bir şey İsmi Altın kız olan köpeğin kanatlanıp uçmasını gören ormancılar arkalarına bile bakmadan korkudan kaçar giderler. Onca uçma denemesine rağmen bir türlü uçamayan Altın kız evini kurtarmak pahasına tüm gayretiyle kanatlanır, torpil balığı tüm gücü ile elektrik üreterek sağladığı ışık ile bu uçuşu bir şova dönüştürür. Velhasıl ışıklar içinde bir köpeğin havalanışı ormancıları kaçırır. Ve mutlu son, ev sahiplerinindir. On yaş ve üzerin çocuklarımız için tavsiye edilen bu kitap ile hayal gücünüz gelişebilir. Bunun yanında fazla kurgusal olması ve aşırı olağan dışılık abartı mı çocuklarımızın zihni karışır mı? İsterseniz kitabı okuyup siz karar verin. Ağaç tepesinde yeni bir yaşam, huysuz bir komşu ve tuhaf olaylar! Sosyal sorunları masalsı bir mizahla ele alan, İtalyan çocuk edebiyatının sıra dışı yazarı Bianca Pitzorno ilk kez Türkçe 'de. Biri çocuk diğeri yetişkin iki insanın şehirden uzak ama sevdiklerine yakın yeni bir yaşam kurmalarını işleyen roman, apartmanlara tıkılıp yaşamaktan, şehirlerin gürültüsünden bıkıp usanan günümüz insanına, büyülü gerçekçi bir masal anlatıyor. Farklı canlıların bir arada yaşamasını karikatürize eden Pitzorno, insanın doğayı değiştirici özelliğine vurgu yapıyor. Hayvanların uyum sağlama yetileriyle, insanların bulundukları ortamları uyarlayıcı yönleri arasında mizah dolu bir zıtlık yaratan kitapta, uçan köpekler, konuşan kediler, miyavlayan bebekler, etobur bitkiler, usta sanatçı Quentin Blake'in neşeli desenleriyle canlanıyor.


Ago Paşa: Öğrendikleri yüzünden başına gelmeyen kalmamış olan bir papağandır. Ağago Paşa'nın Hatıratı'nda (1918) denemeler, Refik Halit'in siyasi hicivdeki ustalığını gösterir. Kitabın adı, önceki, bir papağan adıdır. Kendisine öğretilen sözleri tekrarladıkça sevilen, sonra birden susup satıp yenilerini öğreten papağanın hikayesi konu edinir. Kitap kısa hikayelerden oluşuyor. Kitabın ilk hikayesi, kitabın adı olan Ago Paşa'nın Hatırasıdır. Ago Paşa, herkesin ismiyle karıştırıldığı gibi bir insan değil, tam tersine bir papağandır. Bir kuş dükkanında eğitim görür. Orada sahibi tarafından konuşmayı öğrenir. Ago Paşa'nın sahibi o zamanlar ona haram olmayanı öğretir, o da öyle söyler. İnsanlar onu ilgiyle dinlerdi. Ama her şeyin bir sonu vardı. Ve kuş bunu anlayamaz. Bu sefer yine aynı şeyi söylemesine rağmen, söyledikleri yasaktı. Sonra bu sefer sahabeler polisle uğraşmak zorunda kalır. Sonra sahibi onu tavan arasına saklar. Olaylar geçince bu sefer ona ne söyleyeceğini öğretir. Önce yaşasın padişahımız'' öğretildi. Sahibi ve kendisi yasaklanana kadar mükemmel bir hayat sürmüşlerdi. Ancak bu cümle yasaklanınca büyük bir tehlikeyle karşı karşıya kaldılar. Daha sonra Yaşasın özgürlük öğretildi. Yine ilk başta herkes kuşun söylediklerine şaşırmıştı. Yaşasın İttihat ve Terakki diyerek yüzlerce insanı toplayıp kendilerine verdiklerini yedi. Gün geçtikçe bu da yasaklandı. Bu sefer Yaşasın şeriat öğretildi. Bu kuşu görenler kendi dillerine uygun olduğunu düşünmüşler ve ona tekrar yem vermişler. Yaşasın Mahmut Şefket Paşa diye bağırıyordu. Bu yüzden Hareket Ordusu üyelerinden birine satıldı. İlk başta orada da rahattı. -Kimdir onlar? Kimdir onlar? -Hareket Ordusu! -Hareket Ordusu! -Lahana turşusu Sonra bunu dedi diye onu oradan atmışlardı. Bu böyle devam etti. Ago Paşa öğrendikleri ve ödüllendirildiği için acı çekti. Sonunda yeni bir cümle öğrendi. Bu, Yaşasın Kuvayi Milliye idi. Daha sonra bu da yasaklandı. Artık onlardan bıkmıştı. Çünkü her ne öğrettilerse, önce onu rahatlattı, sonra cezalandırdı. İstanbul Türkçesini en güzel kullanan yazarlardan biri olan Refik Halid Karay, Ago Paşa'nın Hatıratı'nda mizahi bir bakış açısı ve üslupla 1920'li yılların yaşamını, geleneklerini, alışkanlıklarını anlatıyor.


Albay: Gururlu, umutlu ve ülkesi için mücadele etmiş bir askerdir. Vatanı için savaşarak yaptığı hizmetlerin karşılıksız kaldığını anlayan emekli bir yaşlı askerin hikayesi konu edinmiştir. Hikaye kasabada bir cenaze ile başlar. Bu cenaze albay ve kasaba halkı için önemli bir olaydır. Albay cenazenin önemini şu sözlerle açıklıyor: Yıllardır gördüğümüz tüm ölümler içinde bu ilk doğal ölümdür. Hatta bu doğal olmayan ölümler arasında horoz dövüşü ilanı dağıtırken vurularak öldürülen albayın oğlu da var. Ülkenin durumu, Marquez'in gerçeğe ulaşma aracı olan görüntülerle temsil edilmektedir. Albayın bağırsaklarındaki huzursuzluğa, yoksulluk ve çaresizliğin acısı eşlik ediyor; ülkenin boğucu baskıcı atmosferi kadının astımı tarafından tasavvur edilir. Albay'ın bağırsakları maaşı gelince iyileşecek, sıkıyönetim kaldırılınca kadının astımı düzelecek. Oğullarından geriye kalan ve dolaylı olarak onların ölümüne neden olan horoz, belki de albay için bir hareket noktasıydı. Karısı için, zar zor beslendikleri halde beslemek zorunda oldukları bir hayvan ve oğullarının vahşice öldürülmesini hatırlatan tek şey. Kitapta albayın eşini oldukça karamsar ve olumsuz bir çerçevede görüyoruz. Albay'ın aksine hiçbir şeyin düzelmeyeceğini, paranın gelmeyeceğini, hastalıkların iyileşmeyeceğini düşünüyor. Ülkedeki bazı insanlar gibi, acilen bir şeyler yapılması gerektiğini düşünür. Albay, evlerindeki antika saati satmaya karar verdi. Bunun için bir arkadaşına uğradı ama dükkan kalabalık olduğu için satış konusunu açamadan geri döndü. Karısı ise albayın açlığından ve gururundan bahsetmeye devam ediyor. Horozun şehirdeki en iyi dövüşen horoz olduğunu bilen Albay, 2 ay sonra çıkacak olan mücadeleyi kazanıp bir süre yaşamaları için gereken parayı onlara kazandırmayı ummaktadır. Karısı, bu horozu kasabanın en zenginlerinden ve albayın arkadaşı olan Sabas'a satması için albayı ikna etti. Karısının ısrarına daha fazla dayanamayan albay, horoz için Sabas'ı görmeye gitti. Sabas, ilk tartıştıkları fiyattan daha düşük bir fiyat teklif etti. Kasabanın iyi kalpli ve akıllı doktoru, Albayı Sabas'ın tam bir sahtekar olduğu ve bu zenginliği siyasi olarak güvenilmez biri olarak elde ettiği konusunda uyarır. Sabas ülkedeki diğer insanları temsil eder. Fikirlerini para karşılığında satar ve fikirlerini satmayan kişilerin mülklerini yasal olarak gasp eder. Albaya Mektup Yok, çağımızın en büyük yazarlarından Gabriel Garcia Marquez'in en güzel uzun öykülerinden biri. Ülkesi uğruna savaşarak yaptığı hizmetlerin karşılıksız kaldığını anlayan, emekliye ayrılmış yaşlı bir askerin öyküsü. Bir türlü gelmeyen emekli aylığını her cuma günü karısı ve horozuyla birlikte bekleyen emekli bir albayın komik, ama bir o kadar da trajik hikayesi. Gabriel Garcia Marquez'in 1982'de Nobel Edebiyat Ödülü'ne değer görülmesinde, hiç kuşkusuz, Albaya Mektup Yok'un da payı var. Büyülü gerçekçilik ustasının anlattığı her sahne, karakterlerin her davranışı, umarsız görünen bir dünyada yaşama sevincinin türküsünü söylüyor, ölüme ve yalnızlığa meydan okuyor. Her cümle, yaşamın uçsuz bucaksız boşluğunun suskunluğunu kırıyor. İmge, gerçekliğe ulaşmanın aracıdır, diyen Gabriel Garcia Marquez'in buruk bir alaycılık içeren bu öyküsü neredeyse görsel bir edebiyat başyapıtı.


Luka: Yunan tebaasından olan son derece iyi biridir. Kendini bir başına yalnız gören yazarın, yalnızlıktan kurtulmak için vermiş olduğu mücadele ele alınmıştır. Yazar kendisini dünyada yapayalnız kalmış hissetmektedir. Hayatında sadece yakın bir arkadaşı olan Panco, annesi ve birde Arap isimli köpeği bulunmaktadır. Ancak yazar üçünü de fazlası ile özlemektedir. Günlerden bir gün tiyatro çıkışında Panco'nun evine giderken Atikali'ye uğramak ister. Çıktığı yolda karşısına Hidayet ve Fatih Parkı içerisinde yatan adam çıkar. Aynı zamanda yolda bir sokak köpeği ve Yahudi karısının arabacı zımparası ile karşılaşmaktadır. Yazar hepsi ile farklı yaşanmışlıklar barındırmaktadır ve bu durum onun yaşama olgunluğuna erişmesine olanak tanır. Devamında ise yazar Panco ile buluşur ve bir gezintiye çıkarlar. Yazar Panco'yu fazlası ile sevmektedir. Ancak yalnızlığın ve yalnız kalmanın dünyayı giderek daha fazla etkisi altına altığını düşünmektedir. Çünkü Panco bu gün vardı ancak yarın yoktu. Yazara göre hayatı sevmek öncelikle bir insanı sevmek ile başlamaktaydı. Ancak yazarın bu inanı Alemdağ için tam tersi yöndeydi. Alemdağ son derece güzel bir yerdi. Panco ise hayvanları ile burada son derece iyi anlaşmaktaydı. Yılan Panco'yu gördüğü zaman kaskatı bir hal alırdı ve Panco ne derse onun dediklerini yapardı. Panco'nun hayvanlar üzerindeki bu etkisi şaşırtıcıydı. Panco'nun giydiği pardösü yakısında bir kürk barındırmaktaydı. Yazar ise arkadaşını bu özelliği ile sevmekteydi. Her zaman bu özelliğini vurgulamakta ve bu özelliğine dikkat çekmekteydi. Yazarı pardösünün üzerinde bulunan bu kürk rahatlatmaktaydı. Kürkün yazar üzerinde son derece farklı bir etkisi bulunmaktaydı. Arkadaşını sevdiği ve onda bu kürkü görmekten hoşlandığı için bu kürk onda bir rahatlama hissi yaratıyordu. Panco ise Alemdağ gezintisinden sonra ortadan kaybolmaktaydı. Yazar arkadaşını bir süre aradıktan sonra onu bir kahvede bulur. Arkadaşını ise içini rahatlatan kürkünden tanımıştı. Fakat Panco hiçbir şekilde yazara yüz vermemekteydi. Sanki bir olumsuzluk yaşanmış gibi yazardan kaçmaktaydı. Bu durum yazarın dikkatini çekmekte ve üzülmesine sebebiyet vermekteydi. Panco'nun neden böyle bir davranış sergilediği hakkında en ufak bir fikri yoktu. Ancak burada yanlış bir şeylerin olduğu çok belliydi ve bu durumun çözümü sadece Panco'da saklıydı. Her ne kadar şansını denese de arkadaşı Panco her zaman ondan kaçmaktaydı. Panco yazar ona yaklaşmaya çalıştıkça ondan kaçamaya devam etmekteydi. Bir ara kahvehanenin sahibi olan iyi yürekli Luka efendinin arkasına saklanmaya karar verdi. Tüm bu olanlar ise Alemdağ gezisinden sonra ortaya çıkmaktaydı. Yazar bu duruma bir anlam verememekteydi, çünkü yaptığı herhangi bir yanlış olmadığını düşünmekte ve durumun nenden böyle olduğunu bir türlü anlamamaktaydı. Yazar Aldemdağ'ı her zaman iyi hatırlamaktaydı. Alemdağ gezisinde gördüğü tüm detaylar hafızasındaydı ve bunlar ile ilgili herhangi bir olumsuzluk hatırlamamaktaydı. Yazar Alemdağ'ı düşündüğü zaman ortada gördüğü tavşanı, kekliği, güzel yılanı, karatavuğu hatırlamaktaydı. Aynı zamanda hafızasında taş delen suyu canlanmaktaydı. Ortalığa saçılmış olan çürümüş yapraklar ve üstüne yağan pelte güneş akılına gelmekteydi. Hiçbir şekilde farklı bir olumsuzluk hatırlamamaktaydı. Arkadaşının bu hale gelmesine sebep olan durumun ne olduğunu çözememişti. Yaşanan farklı bir olay mı olmuştu ya da arkadaşına biri bir şey mi demişti bilmiyordu. Panco ona yüz vermedikçe sebebini daha da çok merak eden yazar bu duruma bir çözüm bulmak istiyordu. - Eser, yazarın vefatından önce yayınlanan son kitabıdır. - Abasıyanık, bu kitabında kendi yalnızlığını anlatmıştır. - Kitap ilk olarak Alemdağ'da Var Bir Yılan ismiyle yayınlanmıştır. - Bu karışıklığın sebebi yayıncı firma ile yazar arasındaki bir yanlış anlamadır. - Öykünün ismini Yaşar Nabi Nayır'ın teklifi ile koyduğu bilinmektedir. İşte karşı karşıyasın. Haydi bakalım. Söyle söyleyeceğini. De diyeceğini. Dinler de. Tatlı tatlı dinler de. Sevgiden söz aç. Ne çıkar; o seni anlarsa değil, sen onu anlarsan bir şeyler olacak.


İvan Dmitriyeviç Gromov: Kibar bir aileden gelen genç adam, okuduğu üniversiteyi yarım bırakmak zorunda kalır. Realist bir kişiliğe sahiptir. Akıl hastanesine kapatılan akıllı delilerdendir. Doktor Ragin : Doktor hayata stoik felsefeyle bakan birisidir. Ne var ki bu romantik bakış açısı, hayatın gerçek yüzünü bizzat yaşayınca onu hasta eder. Devrim öncesi Rus toplumunun ahlaki çöküntüsünü, duyarsızlığını eleştiren Çehov, eserinde vurgusunu bolca yaptığı; stoizm eleştirisini, doktor ve hastalar arasında geçen diyaloglarla vurucu bir gerçeklikle okurlara sunmuştur. Harekete geçmek yerine sorunları izlemek ve yorumlamak ile yetinen Rus aydınının halktan kopuşunu realist düşünceyle eleştiren Çehov'un kaleme aldığı Altıncı Koğuş derin bir toplum çözümlemesidir. Altıncı Koğuş; Rusya'nın küçük bir kasabasındaki bir hastanenin, akıl hastalarının kilit altında tutuldukları psikiyatri bölümü koğuşlarından birisidir. Bu koğuşta kalan beş hastadan en çok dikkat çeken isim İvan Dmitriyeviç Gromov, Petersburg Üniversitesi'nde okurken eğitimini yarım bırakmak zorunda kalmış, icra memurluğu yaptığı yıllarda içine saplandığı korkuları yüzünden yanlış algılanıp hastaneye kapatılan genç bir adamdır. Makus kaderi onu bu koğuşa getirmeden önce okuduğunu adeta yutan, zeki, parlak fikirleri olmasıyla bulunduğu toplumda isim edinmiş, saygı duyulan bir adam olan Gromov yaşadığı dönemin Rus toplumunu bilinçlendirecek çözümler arayışındayken farkında bile olmadan kendisini hastaneye kapatılmış bulur. Altıncı koğuşun içinde bulunduğu hastane, hastaların rehabilite edilerek topluma kazandırılmasını sağlamaktan ziyade; hastaların toplumun geri kalanından izole edildiği, rant kapısı haline gelmiş, çürümüş bir kurumdur. Burada psikiyatri bölümünün başında olan Doktor Ragin, göreve ilk başladığı yıllarda bir düzen getirmeye çalışmış olsa da bunu başaramaz ve o da diğerleri gibi var olan sisteme uyum sağlar ve koğuşların perişan durumlarını görmezden gelir. Hasta ziyaretleri sırasında Gromov'un hal ve hareketleri Ragin'in dikkatini çeker. Genç adamla sohbetleri ilerledikçe onun ilk görüşte tekinsiz bakışları altındaki sağlam fikirlerinin dışarıda akıllı geçinenlerin argümanlarından çok daha tutarlı ve akla yatkın olduğunu görür. İkilinin ilişkilerini doktorun açısından dostluğa dönüşürken, sohbetleri, pozitif bilimden, Rusya'nın sosyoekonomik durumuna kadar her şeyi kapsayacak nitelikte zenginleşir. Yaşadığı ufak kasabada hiç fikir akranı olmayan doktor bu sohbetlerden büyük keyif alsa da, Gromov onunda aynı görüşte değildir. Çünkü doktor hayatında hiç zorluk çekmemiş, yokluk ve acıyı ancak başkalarının yaşantılarından gözlemleyerek şahit olmasına rağmen, Romantizm ile sarmalanmış stoik düşünceleri ile başkalarına yukarıdan -kimilerine göre ukalaca- tavsiyeler veren bir insandır. Doktor için, hayatın içinde bulunan acı ve zorluklar, aslında duyguları ve düşünceleri yöneterek kolayca başa çıkılabilecek basit zorluklardır. Oysaki Gromov, tüm bunları yaşayarak deneyimlemiş birisidir. Doktor Ragin hastasının fikirlerinden etkilenip biraz da olsa kendini de suçlayarak hiç olmazsa çalıştığı hastanenin şartlarını düzeltmek için yönetimi uyarmaya kalkar. Bu davranışı yönetimin şimşeklerini üzerine çeker ve onun akıl sağlığı ile ilgili problemleri olabileceğini bahane ederek onu görevinden zorla alırlar. Yüzlerce akıl hastasının dışarıda ellerini kollarını sallayarak gezdiği kasabada bilgisizlikte hastaları sağlıklılardan ayırmayı beceremeyen anlayış, Doktor Ragin'i altıncı koğuşun altıncı hastası yapmayı başarmıştır. - İlk olarak dönemin en popüler Rus dergilerinden olan Russkaya mysl'nin kasım sayısında yayımlandı ve oldukça ilgi gördü. - Ülkenin sorunlarıyla ilgilenmeyerek seyirci kalmayı tercih eden kişilere yönelik eleştiriler, ölüm ve ölümsüzlük, tanrının varlığı veya yokluğu, yozlaşan memurlar, kitap okuma alışkanlığı ve empati gibi konularda çok sayıda iç ve karşılıklı konuşmalara da yer vermiştir. - Kaynaklara göre Vladimir Lenin de bu öyküyü okumuş ve etkilenerek kendisini bu koğuşa kapatılmış gibi hissettiğini söylediği anlatılmaktadır. - Öykü aynı adla birçok kez sinemaya da uyarlanmıştır. - Lucian Pintilie yönetmenliğindeki 1978 yapımı Ward Six ve 2009 yapımı filmde orijinal senaryo kullanıldı. - Türkiye'de de aynı adla Kemal Demirel'in uyarlamasıyla Devlet Tiyatrolarında sahnelendi. Çehov bir taşra kasabasındaki akıl hastanesinde geçen bu novellasında, eğitimli bir hasta olan İvan Dmitriç ile Doktor Andrey Yefimıç arasındaki felsefi çatışmaya odaklanır. İvan Dmitriç maruz kaldıkları adaletsizliğe, içinde yaşamaya zorlandıkları berbat koşullara karşı çıkarken, Andrey Yefimıç bunları görmezden gelmekte ısrar eder ve durumu değiştirmek için kılını bile kıpırdatmaz. Doktor sonunda içine düştüğü felsefi yanılgının farkına vardığında ise artık iş işten geçmiştir. Altıncı Koğuş, Rusya'nın ve ülkenin sorunlarıyla ilgilenmek yerine onları uzaktan izlemeyi tercih eden elit Rus aydınının deliliğinin simgesidir adeta. Altıncı Koğuş, Russkaya Mısl dergisinin 1892 kasım sayısında yayımlandığında büyük ilgi görmüştü. Hatta Lenin'in de yapıtı okuduktan sonra dehşete kapıldığı, Kendimi Altıncı Koğuş'a kapatılmış gibi hissettim dediği rivayet edilir.


Maksim: İyi niyetli, çalışkan adam, genç arkadaşı Şakro'ya yardım etmek için türlü sıkıntılarla baş eden sağlam karakterli bir adamdır. Şakro Pladze: Gürcü prensi olduğunu iddia eden, on dokuz yaşında olmasına rağmen, yalanı riyayı marifet bilen, tembel ruhlu, haksız kazancı yol gören bir adamdır. Hikayede birbirinden tamamen farklı iki karakterin yollarının kesişmesi ve hikayeleri konu ediliyor. Hikayenin ana karakteri Maksim, Şakro'yu limanda, ilk defa gördüğünde gencin sefaleti dikkatini çeker ve ona yardım eder. Genç adamla biraz sohbet ettiğinde, onun Gürcü prensi olduğunu ve dolandırıldığı için bu halde olduğunu öğrenir. Maksim, delikanlının bulundukları şehirde yitip gitmesinden endişelendiği için onu Tiflis'e götürmeye karar verir. Maksim ile Şarko'nun karakterleri taban tabana zıttır. Yolculukları esnasında yaşananlar, yalancı prensin aymazlığı, asalak tavırlarına tahammül eden Maksim'in sabrı okuyanı hayran bırakacak niteliktedir. Yazar hikayede tek taraflı yaşanan arkadaşlığı anlatırken, dönem Rusya'sını ve sefaletini de göz önüne serer. Hikayenin devamında kahramanımız, genç arkadaşının tüm aşağılamalarına rağmen onu Tiflis'e götürmeyi başarır. Maksim bu yolculuk sayesinde o büyük filozofların kalın kitaplarında bulunamayacak birçok şey öğrenir. Çünkü yaşamın bilgeliğ,i her zaman insanlarınkinden daha geniş ve derindir. Aristid Kuvalda: Çevresi tarafından Yüzbaşı olarak bilinir. Eskiden zengin ve itibar sahibi bir adamken, sonrasında düşkün bir pansiyonun işletmeciliği yaparak geçimini sağlar. Yardımseverliğiyle bilinir. Bu pansiyonun sakinleri eskiden kültürlü, saygıdeğer insanlar iken, yaşadıkları talihsizliklerle fakirliğe sürüklenmiş, dolayısıyla da büyüyen çaresizlikleriyle yaşamla bağları kesilmiştir. Pansiyon işletmecisi Yüzbaşı ve öğretmen de benzer şeyleri yaşamalarına rağmen yine de yapılacak bir şeylerin varlığından umut ederler. Yüzbaşı, içtikçe cesaret bulan, çalışmaya gelince sessizce köşesine çekilen bu topluluğu Bir zamanlar insan olan yaratıklar diyerek onları hafif bir ironi ile tanımlar. Görünüşte zavallı olan bu insanların tartışmaları alkol ile birlikle tutkulu ve ateşlidir. Yaşadıkları pansiyon, zengin bir tüccar tarafından yıkılmasıyla, kendilerini sokakların beklediğini bilmelerine rağmen birliktelik gösteremezler. Yüzbaşı ve öğretmeni yalnız bırakıp eskiden yaptıkları gibi sessizlikleriyle sefaletlerine razı olurlar. Çelkaş: Hırsızlıklarıyla nam salmış, sefil görünümlü fakat hali yerinde birisidir. Tesadüfen tanıştığı köylü gençte bir anda onda kendi gençliğinin kötü günlerini görür. Ona yapabileceği en büyük iyilik, ona çaldıklarının hepsini vermekten başka bir şey değildir. Gavrilo: Yaşadığı köyden daha rahat yaşamak için geldiği bu liman kentinde kendi içinde var olan fakat bilmediği karanlık yönleriyle tanışacaktır. Hikayenin kahramanlarından Çelkaş, Rusya' nın bir balıkçı kasabasında yaptığı hırsızlıklarla nam salan bir karakterdir. Yolların kesiştiği bu hikayede ise Çelkaş, kendisine yardım edecek birini ararken Gavrilo adında görünüşünden masumluk akan köylüyü görür. Çaresiz olan bu gence yaptığı teklifle bir nevi hayallerini de satın almış olur. Genç adam yapacağı işin ne olduğunu anlamadan teklifi kabul eder. Bu iki karakter yan yana gelmiş olsalar da; yaşamdan beklentileri, özgürlük anlayışları birbirinden taban tabana zıttır. Çelkaş, paranın ona özgürlük getireceğini düşünürken, Gavrilo köyünde sahip olacaklarının hayalini kurmayla yetinir. Hikayenin üçüncü karakteri olan Para ise, çirkin yüzünü hikayenin ilerleyen kısmında gösterip, vicdan sorgulaması yaptıracaktır. Genç adam gecenin yarısında yaptığı işin kürek çekmek olmayıp hırsızlığa yardım ettiğini anladığında, içinde bulunduğu tehlikenin farkına varır. Önce duyduğu pişmanlık yerini daha çok paraya sahip olmaya ve nitekim ortağını soyup öldürmek istemesine evrilir. Ortağı Çelkaş'ı bir taş ile etkisiz hale getirdikten sonra ganimetlerin tamamını yine Çelkaş'ın izin vermesiyle- alır ve kaybolur. Gorki, Arkadaş'ta, 19. yüzyıl gerçekçiliğinin en olumlu geleneklerini ilerici bir romantizmle birleştirerek toplumsal mekanizma tarafından dışlanmış serserileri konu almış; gerçekçiliği ve insansı bir sıcaklığı çarpıcı bir biçimde kaynaştırarak dünya edebiyatında yepyeni bir çığırın öncüsü olmuştur. Genç Gorki'nin bu gerçekçiliğinde yeni bir toplumsal bilincin uyanması ve insanca bir düzene duyulan ateşli tutku tüm çarpıcılığıyla yansır. Arkadaş, Gorki'yi anlamak için mutlaka okunması gereken bir kitap! Okuyun!


Aşk imkansızı ummaktır. Ahmet Ümit, bu derin gerçeği Aşk Köpekliktir'de açıklıyor: Aşkın göz kamaştıran yanılsaması, muhteşem bencilliği, karanlık cesareti, muhteşem yıkıcılığı... ... Ruhumuzu karanlık labirentlerde koşturan kör coşkuyu konu edinmiştir. Kitap on bölümden oluşuyor ve her bölüm size ayrı konular sunuyor. İlk hikayede hayali kelimelerin ağırlıkta olduğu bir bölümdür. Aşkı rüzgarın esintileriyle özdeşleştiren şey, önce şarkılara eşlik ettiğim melodik notalara benzetiyor onu. Farklı bakış açılarıyla, rüzgarın aslında çiçeklere değil, onlarda oluşan yapraklara tutkun olduğundan bahseder. Rüzgarı sevginin en üst düzeyine benzettiği için çiçekleri farklı varlıklar olarak görür. Rüzgar şarkı söylemeye başladığında yaprakların düşeceğine inanılıyordu. Öyle ki, kendisi yüzünden öldüğünü düşündüğü yaprakları diriltmeye çalışmaktan bahseder ve ilk bölümden de anlaşılacağı gibi doğadaki yaprak, rüzgar, güneş ve ağaç gibi kavramlara sevgiyi katmayı başarmıştır. İkinci bölüme geldiğimizde ise farklı bir mantıkla hareket etmeyi yaşam ilkesi olarak benimseyen, kendini farklı bir aşk döngüsü içinde bulan bir beyefendiyi konu alıyor. Mutlu bir evliliği olan bu beyefendiye genel anlamda bakıldığında, mantığı sayesinde mutlu olduğunu sanan ve duygusala bağımlı olmadığını düşünen bir kadın görmesi sonucunda mantıkta devrim niteliğinde hareket etmeye başlamıştır. Duygular ofisinin önünden geçen bir kadına dikkat etmesi sonucunda, yıllar önce, evlenmeden hemen önce rüyasında onu gördüğünü hatırlıyor. Kadın her gün aynı saatte ofisinin önünden geçiyor. Bir gün kadını aynı anda gören adam koşarak yanına gelir ve konuşmak istediği önemli bir konu olduğunu ve ofiste konuşmak istediğini söyler. Kadının bu teklifi kabul etmesi üzerine ofise giderler ve kadının tutkulu bakışları, duruşu ve parfümünün çekiciliği ile erkeğin heyecanı çok daha fazla artmaya başlar ve artık erkeği mantıkla baş başa bırakır. Rüyasını anlatmaya başlayınca kadının kendisini rüyasında gördüğünü söylemesiyle durum daha da ilginçleşti. Bir anda odada sevişmeye başlayan bu çiftin tutkuları bir anda farklı bir boyuta gitmiş ve tutkuyla hareket eden kadının yerini kaba ve farklı cümleler kullanan bir kadın almıştır. Bir an için bu fanteziyi anladığını ve bunun bedelini şimdi ödemesi gerektiğini söylemeye başladı. Parasını aldıktan sonra dışarı çıkan kadına hayal kırıklığıyla bakıyordu. Hayal kırıklığına uğramış mantığı ve duyguları arasında bir savaşa girmesine neden olur. İkinci öyküye geldiğinizde bizi bir otobüs yolculuğu karşılayacak. Hikaye yaşlı bir amcanın genç bir adamın yanında oturup sohbet etmesiyle başlar. Aralarında aşk konusu açılmış ve dedemiz aşkın bir bela olduğunu, görücü usulü evliliklerin daha makbul olduğundan bahsetmeye başlamış. Ama çocuk neden bu kadar merak ettiğini sordu ve dedemiz olanları anlatmaya başladı. Büyükbaba, Yahudi bir ailenin kızına aşık olur. Din ve kültür farkını evlilik rüyalarında bile görmek zorlaştı. İshak Amca'nın babasıdır ve belli bir süre sonra işleri kötüye gitmeye başlayınca Florisi'yi Yasef adında yaşlı ama zengin bir adama verirler. Babası ölünce kuyumcu dükkanını devraldı ve kendini işine adadı. Ama Floris unutmak istemez, bu yüzden dükkana geldi ve ona bir bilezik yapıp bittiğinde eve getirmek istediğini söyler. Çarpıcı bir bileklik yapıp evine, Floris'e götüren bu genç aşık, Her gün Yasef dışarı çıktığında Floris'in evinde nefes almaya başlaması mahallenin diline düşmesine neden olur. Eski karısının sesini duyunca kimseyi incitmeden ve kavga çıkarmadan Halep yolunu tutarlar. Genç aşık peşlerinden gider ama Floris onun evine başka bir adam aldığını görünce hayal kırıklığına uğrar ve arkasını döner. Bir ara verildiğinde yardımcısı yanına gelir ve Vakkas dedesinin başının biraz dertte olduğunu ve aşık olduğu kadını ve karısını öldürdüğünü söylemesiyle devam eden etkileyici bir hikaye yaratır. Üçüncü hikaye, ellili yaşlarında Numan isimli bir ustanın başına gelen talihsiz olayları anlatır. Evli olmayan Numan Bey, kadını matematiksel bir problem olarak tanımlar ve kadınları çözmenin farklı bir yöntemi olduğunu düşünür. Numan Bey'in Müge isimli bir kadınla karşılaşması, onunla evlenmesi, kendisinden 20 yaş küçük bir kadınla yaşadığı anlaşmazlıklar ve yaşadığı vurgunlar, çözemediği bir sorunun hayatını nasıl etkilediği literatüründe anlatılır. Hikayeler arasında son hikaye olan ve kitaba adını veren Aşk Köpekliktir adlı hikaye yer almaktadır. Ayşe adlı karakterin bir bara girip barmenle konuşmasından oluşan bir hikayedir. Ayşe'nin barmene aradığı aşkını anlatması ile bitmeyen aşklarıyla bu barda tanışması ile başlar. Ayşe'nin sonsuz aşkı Stefan adında biriydi. Rafo, barda barmen ve Stefan hakkında bir şeyler öğrenmeye çalışan, birbirleriyle konuşan ve kendilerini rahatlatmaya çalışan iki kişinin hikayesidir. Stefan, Ayşe'ye beş satırlık bir mektupla veda etmiştir. Stefan o barda bir şarkıcıydı ve buraya bir kadın için gelmiştir. Aradığı kadın Ayşe'ye çok benziyordu ve Ayşe ile ilişkisi bu yönde başlamıştı. Bu durum Stefan'ın aslında çok farklı bir aşka kapılıp bir seri katil ararken başlar. Stefan hem polis hem de müzik adamıydı. Babasının tatildeyken öldürülmesi, annesine ve kendisine tecavüz edildikten sonra hayattan ve kaderden intikam almasına neden olmuştur. Ancak bu durumu yenip Stefan'a dönünce Ayşe'nin kötü günleri başlar ve her seferinde bu bara gelip onu aramaya başlar. Sahibini arayan bir köpek gibi hala ilk tanıştıkları noktaya kadar bu aşkın peşinden koşuyordu. Ayşe, Stefanı ve Stefan'a başka bir kadının peşinde acıklı bir aşk hikayesi anlatılır.


Almanya'ya giderken geminin geç gelmesi sonucu bir deniz şehri olan Fransa'da bir gece kalmak zorunda kalan genç bir adamın tuhaf yaşamlarının hikayesini anlatıyor. Kitap beş ayrı öykülerin bir araya gelmesinden oluşur. Aynı adı taşıyan Ay Işığı Sokağı ile başlıyor, Leoporella, Nişan, Leman Gölü Kıyısında Olay'la devam edip, Avare ile son buluyor. Anlatıcı, bir Fransız limanına inen genç bir Alman. Gemi geç bir saatte yanaştığı için Almanya'ya giden treni kaçırır. Bu yüzden kendisine yabancı olan bir şehirde bir gece geçirmek zorundadır. Geceleri küçük şehrin sokaklarında yürürken, o şarkı bir kadını duyar Weber 'in Der Freischütz. Bir Fransız şehrinde anadilini duymak gencin ilgisini çeker ve kaynağı bulmak için sesi takip eder. Sonunda aradığını bulur: Ses, bara benzer küçük bir genelevden gelir. İçeri girmeye çalıştığında, aniden içeriye bakan garip bir adam görür. Adam onu görür görmez kaçar. Anlatıcı içeri girer ve masalardan birine oturur. Gece yarısı ve bardaki tek misafir o. Etli, bitkin bir fahişe yanına gelir ve Alman aksanıyla alkol sipariş eder. Genç adam, barın boğucu ortamından ve umursamaz, yorgun fahişeden rahatsızdır ayrılmaya karar verir. Ama bir anda fahişe canlanır ve kapıya bakarak kahkahalara boğulur kaçan adam yine oradadır. Fahişe, adamı küçük düşürür ve anlatıcıya sokularak onu kıskandırmaya çalışır. Anlatıcı adam için üzülür ve fahişenin acımasızlığına dayanamaz ve bu nedenle ayrılmaya karar verir. Ay ışığında labirent gibi sokaklarda yürürken ve otelini bulmaya çalışırken aniden bir adamın yardım teklif ettiğini duyar bu bardaki adamdır. Anlatıcının oteline birlikte yürürken, garip adam hızla konuşmaya başlar. Fahişenin karısı olduğunu ve bencilliği nedeniyle onu terk ettiğini ve tüm servetini onun peşinden koşarak harcadığını söylüyor. Adam, anlatıcıdan karısına geri dönmesi için onunla konuşmasını ister. Anlatıcı şaşırır ve hiçbir isteğine cevap vermez. Hayatta o gün aldığı bıçaktan bahsediyor. Ertesi gün, anlatıcı barı bulmaya çalışır, ancak sokaklar gün ışığında ona oldukça yabancı gelir. Ama ay ışığında otelinden gece trenine giderken birden barın girdiği sokağı fark eder. Adam yine barın önündedir. Adam anlatıcıyı gördüğünde, ona işaret eder. Bu durum anlatıcıyı endişelendiriyor ve gece trenini kaçırmak üzere olduğu için bardan ve ara sokaktan cıvıl cıvıl çıkar. Son anda, adam elinde gümüşi bir şeyle kararlı bir şekilde bara girerken anlatıcı tereddüt eder. Crecentia ana karakterdir. Evlilik dışı dünyaya gelen bir kişidir. Ay Işığı Gibi kitaptaki en uzun ikinci hikayedir. Evlilik dışı doğan Crescenz'in hizmetçi olarak uzun yıllarını anlatıyor. Patronuna olan bağlılığı, takıntısı veya sevgisi olsun, adını tam olarak koyamadığım bir hikaye. Bu kadar çok duygunun bir arada işlendiği kitabın en sıra dışı ve etkileyici öykülerinden biri Leoporella. Sonunda yine ölüm vardır. 1810 senesinde Fransa ve İspanya arasında meydana gelen savaşta uğradıkları saldırının sonucunda düşman topraklarında kalan albayın hayatta kalma savaşı anlatılıyor. Savaşın harap ettiği 1810'da Fransızların durmadan saldırdığı Hostalric'te, bir albay tarafından korunan erzak konvoyu, ormanda ilerlerken İspanyollar tarafından saldırıya uğradı. Albay hayatta kalır, ancak gördükleri ve hissettikleri onu ölümle yüzleşmek kadar kötü yapar. İsviçre ülkesinde Villeneuve kasabasının Leman gölü bölgesinde avlanan balıkçının hikayesi anlatılıyor. 1918'de bir yaz gecesi, Villanueva'daki bir gölde bir balıkçı garip bir şey gördü. Yorgun bir çıplak vücut gölde yüzüyor. Fransa kıyılarında yüzen adam, Fransa'nın bir Rus askeridir. Rus askerinin vatan hasreti onu sonsuzluğa ve ölüme götürür. Yaşıtlarının üniversiteye gittiği fakat kendisinin hala liseye devam ettiği Liebmann hikayesi yer alır. Yirmi bir yaşına gelmiş hala liseyi bitirememiş bir gencin öğretmeni tarafından rencide edilmesini anlatıyor. Buhrana sürüklenen gencin sonu yine ölümdür. Avusturyalı yazar Stefan Zweig bu eserinde, birbirinden farklı insan psikolojileri içinde gezinmekte ve bunları usta bir şekilde betimlemektedir. Beş kısa hikayeden oluşan bu kitapta: Bir sokaktan öylesine geçip giden bir denizci ile pişmanlık hikayesine; resmen ot gibi yaşayıp insanlıktan çıkan, sıradan ve kaba bir kadının, zengin bir baronun evine hizmetçi olmasıyla birlikte iç dünyasında yaşadığı sıra dışı heyecanlara; işgal sırasında düşman topraklarında mahsur kalmış bir Fransız askerinin çaresizliğine; gölde ölmek üzereyken kurtarılan, savaştan kaçan bir firarinin aile ve vatan özlemine; liseyi bir türlü bitiremeyen, öğretmeni yüzünden sınıfta kalan bir öğrencinin sancılı hikayesine şahit olacaksınız.


Yazar, bir paket sigara içmek isteyen herkesin cebinde 20-30 kutu kibrit taşıması gerektiğini belirterek çöpçatanları ironik bir şekilde Konu edinmiştir. Bir Arabada Biri Yayan başlıklı yazıda ise 1957 yılında İstanbul trafiğinin durumu yazarın gözünden iki farklı çerçevede ele alınarak anlatılmıştır. Bu Kitabın Başına Gelen Acı ve Gülünç Olaylar başlıklı yazıda, kitabın beşinci baskısının neden toplatıldığı vurgulanıyor. Buna göre, ilk dört baskısında sorun yaşamayan kitabın beşinci baskısının mahkeme kararıyla toplatılması ve yazarın ilk başta yurt dışına çıkış yasağı getirilmesi yazarı şaşırttı. İlk etapta resmi bir sebep gösterilmediğinde, müellif bu eserin peşine düşer ve müsadere sebebini öğrenir. İlk dört baskıda yer alan Sosyalizm Ahlaktır başlıklı makale, yazım ve düzeltme hataları sonucunda beşinci baskıda Sosyalizm Tanrıdır olarak yayımlanmıştır. Mahkeme, Nesin hakkında komünist propaganda yaptığı gerekçesiyle soruşturma açar ve yazar, uzun uğraşlar sonucunda bu davadan beraat eder. Coni, Bayrağa Dokunma! Başlıklı yazıda gazete yazarlarının tartıştığı konular üzerinde durulmuştur. Fıkralardan müziğe kadar birçok konu gazete yazılarında işlenmiştir. Hatta bir Türk kızı ile Amerikalı bir binbaşının evlenmesi ortalığı karıştırır. Yazar, Amerikan gençlerini Türk bayrağını yırtmaları için sitem ederek kimsenin umurunda olmadığını söyleyerek Amerikan gençlerine Coni bayrağına dokunmayın diye sesleniyor. Kibritlerde Eşitlik başlıklı yazıda çöpçatanlar eleştiriliyor. Yazar, bir vapur yolculuğu sırasında sigara içmek için bir kibrit yakmaya çalışır. Ancak, içinde çok sayıda kibrit bulunan kibritlerden sadece birini yakabilir. Neredeyse buharlı pişiricinin yanmasına neden olacak. Konuyu araştıran yazar, her kibrit çöpünün başına uygulanması gereken fosfor ilacının sadece bir veya birkaç çöpe atıldığını öğrenir. Bu nedenle kutudaki çöplerin çoğu yanmazken yanan çöpler de yangın riski oluşturuyor. Yazar, bir paket sigara içmek isteyen herkesin cebinde 20 / 30 kutu kibrit taşıması gerektiğini belirterek çöpçatanları ironik bir şekilde eleştirir. Öte yandan Bir Arabada Biri Yayan başlıklı yazıda ise 1957 yılında İstanbul trafiğinin durumu yazarın bakış açısından iki farklı çerçevede ele alınmıştır. İlk olarak, yazar toplu taşıma araçlarından konuya girilir. Araçlar o kadar dolu, yollar o kadar dar, yayalar o kadar dikkatsiz ki toplu taşıma kullanmak işkenceye dönüşüyor. İkinci sahnede yazar arkadaşıyla birlikte toplu taşıma aracından iniyor. Az önce dikkatsizlikleri nedeniyle yayalara eleştiri okları atıldı, bu kez de sürücülere. O kadar hızlı sürüyorlar ki yayaların güvenliğini neredeyse hiçe sayıyorlar. Yazar, mizahı kullanarak toplu taşımanın sorunlarını ve hem kullanıcılar hem de kullanıcı olmayanlar için dezavantajlarını ironik bir şekilde ifade eder. Az Gittik Uz Gittik, baştan sona keyifle okunabilecek, tarihi ve sosyal değeri yüksek bir kitaptır. - Az Gittik Uz Gittik Aziz Nesin'in 1953'ten 1990'lı yıllara kadar yazdığı 61 yazıyı içeren kitabıdır. Yazılar genelde 1990 öncesine ait olmakla birlikte 1997 baskısında kitaba yeni yazılar eklenmiştir. - Yazılarda mizah ve eleştiri ön plandadır. Sosyal, siyasi, kültürel olaylar ironik olarak ele alınmıştır. Bu kitabımın başına gelenler çok ilginçtir. İlk basımı 1959'da (6 bin), ikinci basımı 1971'de (10 bin), üçüncü basımı 197,4'te (10 bin), dördüncü basımı 1976'da (10 bin), beşinci basımı 1982'de (10 bin) yapılan Az Gittik Uz Gittik adlı kitabımın beşinci basımı daha satışa bile çıkmadan savcılığın istemiyle toplatıldı. On bin kitap, yayınevinin deposundan Sultanahmet'teki Adliye Sarayının mahzenine resmi araçla taşındı. Arkadan Ağır Ceza Mahkemesine verildim.


Az şekerli kitabını Sait Faik son günlerinde kaleme almıştır. İçerisinde gençlik günlerinde yazdığı hikayeler ve son dönemde ele aldığı hikayeler bir arada bulunmaktadır. Özellikle son günlerde yazdığı hikayelerde ölüme yaklaştığının sinyalleri verilmektedir. Yazarın ele aldığı hikayelerde farklı alanlarda ortak karakterlere rastlanmaktadır. Hem gençlik döneminde yazdıklarını hem de son dönemde ele aldıklarını görmek isteyenler için en ideal seçeneklerden bir tanesidir. Kitap içerisinde yer alan Dülger Balığının Ölümü hikayesinde, sadece bir balık olan dülgerin çlüm sırasındaki hareketleri ve ölümü sonrasındaki hareketleri detaylıca izlenip gözlenmiş ve betimlenmiştir. Son derece basit bir durum gibi görünüyor olsa da bu hikayede Sait Faik'in gözünden birçok farklı detay bulunmaktadır. Onun yaptığı betimlemeler, balığın çırpınışını detaylıca ele alması, renkler ve güneş batarkenki oluşan manzara okuyucunun zihninde canlanmaktadır. Bu sayede hikaye son derece somur bir form almaktadır. Kitap içerisinde yer alan bir diğer hikaye ise Semaverdir. Ali nihayet kendisine bir iş bulmuştur. Tam bir haftadır fabrikaya çalışmaya gitmekteydi. Annesi de bu duruma son derece büyük bir sevinç beslemekteydi. Ali yine bir gün annesinin seslenmesi ile kalktı. Yataktan yemek odasına annesine sarılarak geçti. Odanın içerisinde kızarmış ekmek kokusu hissedilmekteydi. Aynı zamanda semaverde kaynamaktaydı. Her sabah Ali'nin semaver ve fabrikanın önündeki salep güğümü hoşuna gitmekteydi. Ali kahvaltısını yaptıktan sonra evden çıktı ve fabrikadaki arkadaşları ile buluşup birlikte fabrikaya yürüdüler. Ali'nin annesi ani bir şekilde öldü. Her sabah oğluna çayını ve kahvaltısını hazırlamakta akşamları ise yemeğini önüne koymaktaydı. Bir sabah henüz Ali uyanmamışken semaverin başında bir fenalık geçirmiş ve hayatını kaybetmişti. Ali o sabah fabrika düdüğünün sesine yatağından fırlayarak uyandı. Annesini görünce uyuduğunu düşündü. Omuzlarından tuttu ancak soğumaya yüz tutmuş yüzüne dokunduğu zaman ürperdi. Annesine sarıldı ve onu kendi yatağına götürdü. Vücudunu ısıtmaya çalıştı. Ancak o gün hiçbir şekilde ağlayamadı ve neredeyse hiçbir şey yapamadı. En sonunda karşı komşuya haber verdi ve günlerce evin boş odalarında kendi başına gezindi. Ancak bir türlü ağlayamadı. Bir sabah yemek odasında semaver ile karşı karşıya geldi. Kulplarını tuttu ve gözlerinin görünmeyeceği bir yere koydu. Bir sandalyeye çöktü ve nihayet ağladı. Stelyanos Hrisopulos Gemisi adlı hikayede ise Stelyanos Hrisopulos adı yaşlı bir balıkçı ve torunu Trifon bulunmaktadır. Trifon annesini kaybettikten sonra son derece yıpranmış bir hal almaktadır. Ancak dedesi her zaman ona destek olmaktadır. Trifon küçük olmasına rağmen son derece başarılı işler ortaya koymaktaydı. Elinden çıkan gemilerin tamamı tıpkı bir ustanın elinden çıkmış gibiydi. Ancak diğer çocuklar onu dışlamaktaydı. Bu durum onu biraz zorlamaktaydı. Aynı zamanda yaşadığı farklı maddi zorluklar ve verdiği birçok farklı mücadele söz konusuydu. Tüm bu zorlukların üzerine mücadele etmesi gereken birçok farklı unsurda eklenmekteydi. Bu dönemin şartları içerisinde birbirinden farklı zorlukları barındırmaktaydı. Bu zorluklar işle başa çıkmaya çalışan Trifon küçük yaşına rağmen son derece iyi bir gayret göstermekteydi. Aynı zamanda dedesinin desteği ile de farklı yönlerden kendisini rahatlatmanın yolunu bulmaktaydı. Ancak hayat yine karşısına birçok farklı zorluğu çıkartmaktaydı. Üstelik en kötüsü de bu yaşadıkları değil yaşayacaklarıydı. Farklı olumsuzluklar karşı verilen mücadele ve daha sonrasında Stelyanos Hrisopulos gemisini batması ortaya çok daha farklı durumların çıkmasına sebebiyet vermektedir. - Sait Faik'in son günlerinde yazdığı hikayeleri ile gençlik günlerinde yazdıkları bir aradadır - Yazarın bu kitapta yer alan Battaniye ve Kalinikhta isimli öyküleri Alemdağ'da Var Bir Yılan'daki eşcinel göndermeli öyküleri ile birlikte değerlendirilir. Bu hikayelerde ortak karakterlere de rastlanır. Yerimden kalktım. Aynaya doğru ilerledim. İki hanımın sessizce beni dikizlemelerine aldırış etmeden baktım. Perişan bir haldeydim. Yüzüm sapsarıydı. Gözlerim kıpkırmızı. Kenarlarından fırlayan saçlarımı toplamak için şapkamı çıkarınca şöyle parmaklarımla bir tarasam elimde kalacaklarını sandım. Şapkamı giyip kenarlardan fırlayan saçları içeriye tıktım. Dışarı çıktım. Vapur Kadıköy'den kalkmış geliyordu. Haydarpaşa İstasyonu'na baktım. Kocaman kapılarından ötede kırmızı yeşil fenerli, demiryollu, trenli, yolculu, meraklı, düşünceli, perişan, yerini bulmaya çalışan bir alem vardı. Her gün yüzlerce tren binlerce hikaye getiriyor, binlerce hikaye alıp gidiyordu. Hikaye Peşinde adlı öyküden.


Yazar bu öykü kitabında çocukları anlatırken yetişkinleri de konunun içine alıp okuru kendi geçmişine doğru götürerek anılarını tazelemesine de vesile oluyor. Çoğumuz çocukluğa dair tek bir anıya sarılırız bazen. Bir gün, bir kişi, bir olay... Bütün çocukluğumuzu onun etrafında öreriz. O eski günlerin hatıraları yaranın kabuğunu koparıp yaranın altında neler olduğunu görme çabasıdır aslında bir yandan da. Çocukların dünyasından bakınca hala umut var. Çocuklar varsa umut var. Yekta Kopan'ın yeni öykü kitabında çocuklar var; Aklına geleni söyleme özgürlüğü olan çocuklar. Büyüklerin büyük yalanlarına inanmadığı halde arkasını dönüp, kıvrılıp yatmaktan başka çaresi olmayan çocuklar. Bazen de bütün bakışlara inat içinden geldiği gibi dans eden, kendi doğruları yönünde hareket eden, dürüst, duyarlı, hayatı yaşayarak öğrenmeye çalışan boyu küçük bireyler konu alınmış bu eserde. Bazen kendilerine takılan lakaplara canları sıkılsa da bu küçük insanların, ilerleyen yıllarda yine de bunları tebessüm ederek hatırlayacaklardır; lakin onların küçücük omuzlarına yüklenen yüklerin ağırlığıyla erkenden büyümek zorunda kalırlar. Kimileri daha şanslıdır, onların bir yanları hep çocuk kalır. Büyümeye meraklı olan çocuk, erişkin olduktan sonra geçmişe doğru bir yolculuğa çıktığında orada özgürlük, cesaret ve hayal gücünün sonsuzluğunu görecektir. Yetişkin birey ne zaman mutsuz olsa, eksik olan parçayı o eski yıllarda arayacaktır. O özlenen yıllar, henüz özgürlük bahçelerinin çitlerle çevrilmediği, düşünce atlarının istediği gibi koştuğu zamanlardır. Cesaretlerini ceplerinde taşıyan, hayata taptaze gözlerle bakabilen minik bedenler, acılarına, yaralarına derman olacak bir kurtarıcıya sığınma ihtiyacı duyarlar. Büyüme yolunda kendi gezegenlerinin sahibi iken başkalarının uydusu olma ayrımında karakterleri ve tercihleri oluşur. Hayatın sırrını öğrenmek isteyen birey zamanı tecrübeyle yoğurup sevgiyi de ekleyince gösterdiği sabır karşılığını bulur. Bütün yaşanılanlara rağmen içindeki o minik ruhu yaşayabilenler gerçek mutluluğa erenlerdir. - Öykü kitabı on iki farklı hikayeden oluşuyor. - Yaş ortalamaları dokuz on olan çocukların şartları farklı olmasına rağmen ortak davranış ve duygulanımları konu ediliyor. - Bahsedilen yaş grubunun psikolojisi titizlikle işlenip okuyucuya hikayelerin içinde yoğrularak sunulmuş. - Çocukları konu alan bölümlerin yanında yetişkin kişilerin kendi çocukluklarından onlara kalan, yaşadıkları sürece izleri hep taze kalan anılarına gelgitleri anlatılıyor. Çoğumuz çocukluğa dair tek bir anıya sarılırız bazen. Bir gün, bir kişi, bir olay... Bütün çocukluğumuzu onun çevresinde öreriz. Hani çocukken bir yerimiz yara olduğunda tentürdiyot sürerlerdi üstüne, sonra da yanmasın diye üflerlerdi. Hayatımız boyunca birileri yaralarımıza iyi gelecek bir şeyler sürsün, sonra da acımızı almak için üflesin diye bekliyoruz. Yekta Kopan'ın yeni öykü kitabında çocuklar var. Gerçekle gerçek ötesinin sınır çizgisinde yürürken dengesini bulmaya çalışan çocuklar. Yetişkinlerin sıkıcı ve yoz dünyasına sığamayan, hayata taptaze gözlerle bakan, yaralı olmasına karşın sorgulamaktan asla geri durmayan çocuklar. Cesaretlerini ceplerinde taşıyan çocuklar. Kimi alabildiğine gerçekçi kimi cesurca yaratıcı ve oyunbaz kimi de distopyanın sınırlarında gezinen öyküleri bir araya getiriyor. Bana Kuşlar Söyledi. Ele aldığı çetin meselelere karşın kendine özgü mizahından, derin ironisinden ve yaşam sevincinden asla ödün vermiyor Yekta Kopan. Her şeye rağmen hayatın yanında olmamız hatta elden geldiğince dans etmemiz gerektiğini vurguluyor. Çocukların dünyasından bakınca hala umut var.


Kuru Kadı: Öykünün başkahramanıdır. İncecik boyunlu, çıkık alınlı, iri kafalı, esmer zayıf yüzlü, gayet titiz, gayet sert ve sinirli bir karakterdir. Deli Mehmet ve Deli Hüsrev: Öykünün diğer önemli diğer karakteridir. Deli Mehmet ala bıyık, geniş beyaz çehreli, gök gözlüdür. Öyküde bu iki kişi şöyle betimlenir: Bunların ikisine de deli derlerdi. Ahmet Bey: Palankanın kumandanıdır. 110 Osmanlı askeri tarafından savunulan Grijgal Kalesi, binden fazla düşman tarafından saldırıya uğrar. Bu savaşta Deli Mehmet isimli bir derviş şehit düşer ve düşman tarafından başı vücudundan ayrılır. Bu savaşta kahramanlık gösteren dervişin hikayesidir. Ömer Seyfettin'in tarihi hikayesinde, yüz on kişilik Osmanlı mücahitleri tarafından savunulan Grijgal Kalesi, binden fazla düşman tarafından saldırıya uğradı. Bu savaşta Deli Mehmet adında bir derviş şehit düşmüş ve kafası düşman tarafından gövdesinden kesilmiştir. Bunu gören yakın arkadaşı Deli Hüsrev, Canını verdin, aklını kaybetme! dedi. Bağırınca, kopan beden yerinden fırladı ve kendi başını alıp başını alan şövalyenin peşine düştü. Bu olağanüstü olay, buna tanık olan Grijgal yargıcı Kuru Mehmet tarafından destansı bir hikayeyle anlatıldı. Yaşanan gerçeği anlatan bu destanın yüze yakın beyitti Peçevi Tarihi'nde yer almıştır. Usta hikayeci Ömer Seyfettin (ö.1920) bu tarihi olayı Peçevi'den alıp Başını Vermeyen Şehit adıyla on beş sayfalık güzel bir hikayeye dönüştürmüştür. Öbür günkü bayram için hazırlanan beyaz kurbanlar, küçük Grijgal palankasının etrafında otluyorlardı. Karşıda... Yarım mil ötede Toygun Paşa'nın son kuşatmasından çılgın kışın hiddeti sayesinde kurtulan Zigetvar kalesi, sönmüş bir yanardağ gibi, simsiyah duruyordu.


Benjamin Button: Hikayenin ana karakteridir. O bir bebekten daha çok yetmişlerinde bir ihtiyar görünümündeydi. Beden olarak yaşlı görünmesine rağmen, zihni ve ruhu hayla bir çocuktu. Benjamin'in ebeveynleri, Benjamin'i beş yaşındayken anaokuluna gönderir, ancak çocuklar eğlence sırasında sürekli uykuya daldıklarında hemen götürülürler. Farklı bir zamanda var olduğu için çocuklarla aynı düzeyde gelişemez. Burada yaşlı bir adam olarak bir özelliği daha ortaya çıkar. Çabuk yoruluyor ve herkesle oynayamıyor. Çocukluk durumuna girmenin zamanı henüz gelmediğinden dolayıdır. Benjamin on iki yaşına geldiğinde, ailesi onun yaşlandığının değil, gençleştiğinin farkına varır. Bu bir yandan onları mutlu ederken diğer yandan da onları korkutur çünkü ne zaman değişmeyi bırakacağı bilmer. Bu değişiklik onun karakterini de etkiler. Gençliğe doğru değişimi burada başlar. Herkesin kendi kaderini belirlediği bu yaşam dönemini insan için en önemli dönemlerden biri olarak bilmek ister. Değişiklikler, yeni duygular ve izlenimler talep eder. Bu yeni duygu eksikliğini, eylemlerinin ve bunun kendisi için doğru karar olduğuna dair inançlarının yardımıyla fark eder. Benjamin on sekiz yaşında Yale Üniversitesi'ne gitmeye çalışır, ancak kayıt gününde saç boyası biter ve sınav görevlilerinin onun genç bir adam değil elli yaşında bir deli olduğuna inandığı eve gönderilir. Herkesi ikna etmeye çalışırken. Bu onu gerçekten incitiyor. Toplumdan ve çevresindeki insanlardan onay ve tanınma ister. Hayatının her ters döneminde bunun için çabalar. Üniversiteden mezun olduktan sonra Benjamin eve döner ve beklenmedik bir şekilde karısının İtalya'ya taşındığını öğrenir. Onun için bir darbe olacak, onun için zor, bundan sonra ne yapacağını bilmez. Bu süre zarfında kendisini sevmeyen ve ona çok sert davranan Roscoe ile birlikte yaşar ve Benjamin'i yaşını göstermediği için evin konuklarının önünde ona Amca demeye zorlar. Yıllar onu değiştirirken Benjamin, huysuz bir gençten performanslarıyla dikkat çeken bir yürümeye başlayan çocuğa dönüşür. Gelecekte, Roscoe'nun çok küçük bir çocuk olduğu Benjamin ile anaokuluna giden bir oğlu vardır. Benjamin, anaokulundan sonra yavaş yavaş hafızasını kaybetmeye başlar, bu da erken yaşını unutmasına ve hemşiresi dışında kesinlikle her şeyi unutmasına neden olur. Kendisine bakan ve önemseyen kişinin tek dostu ve müttefiki olduğunu düşünür. Sonra her şey karanlığa gider ve kimse fark etmez. Benjamin Button gerçeklikle tüm temasını kaybeder ve sanki özel bir şey olmamış, sadece herkes tarafından görülebiliyormuş gibi sessizce ve huzur içinde oradan ayrılır. Böylece hayat hikayesi onu ve etrafındakileri boş bırakır ve onu tanımayı bırakırlar. Farklı bir şekilde ölür, yeryüzünde bir tür iz bırakan yaşlı bir adam olarak değil, hiç yaşamamış bir insan olarak. F. Scott Fitzgerald, 20. yüzyıl Amerikan ve dünya edebiyatının en önemli isimlerinden. Ünlü eseri Muhteşem Gatsby'nin yanı sıra birçok önemli esere imza atmış olan Fitzgerald, zekice bir kurguyla oluşturduğu Benjamin Button'ın Tuhaf Hikayesi'nde zaman kavramı ve sıradan sosyal hayatlarımız üzerine okuru düşünmeye davet ediyor. Benjamin Button doğduğunda ''tuhaf'' olan bir şeyler vardı. O bir bebekten daha çok yetmişlerinde bir ihtiyar görünümündeydi. Dahası, yaşamındaki bu tuhaflık yıllar geçtikçe daha çok fark edilecek, gittikçe gençleşerek ona herkesinkinden bambaşka bir yaşam deneyimi sunacak, onu ömrü boyunca ilginç deneyimlere sürükleyecekti. Elinizdeki kitapta Benjamin Button'ın Tuhaf Hikayesi, Fitzgerald'ın eşsiz üslubuyla kaleme aldığı kısa hikayelerinden biri olan Buz Kalesi ile birlikte yer alıyor.


Berk: Anne ve babasının ayrılması ile annesi ile Bodrum'da yaşamaya başlar. Annesi yaşadığı bu ayrılıktan dolayı Berk ile zaman geçirerek onun üzülmemesi için elinden geleni yapar. Kitap, anne ve babasının boşandıktan sonra gerçek hayatın tüm ağırlığını iliklerinde hisseden Berk'in, çocukluk masumiyetini ve kendi dünyasında hayali arkadaşlarıyla yaşadığı deneyimlerini konu ediniyor. Denizler, içinde yaşayan canlıları biliyor mudur? diye sorar Berk annesine. Bu soru okuyucusunu da içine alır kitabın ve Berk'in deniz canlıları ile olan öyküsü başlar bu noktada. Berk, anne ve babası ayrıldıktan sonra Bodrum'da annesiyle birlikte yaşamaya başlar. Hayatındaki eksikliği ona hissettirmemeye çalışan annesi, oğluyla birlikte pembe cumartesiler düzenler. O günlerde Berk istediği gibi yaşar. İstediğini yapabilir. Ancak bir gün annesi ona bir pembe Çarşamba yaşatarak bir sürpriz yapar. Bu sürpriz günün sonunda Berk, edindiği kitaptaki deniz canlılarıyla arkadaş olur ve onlarla rüyalarında yaşamaya başlar. Günler geçtikçe Berk rüyalarında deniz canlılarıyla daha çok vakit geçirmeye başlar. Ve bir gün, bir sıkıntı anında, bu yaratıklardan Lu'nun sesini duyar: Senin de güçlerin var, akıllı. İncin hangi gün dayanır? Bu sesin ardından Berk, masasının çekmecesinden küçük makası alır ve istiridye resmini dikkatlice oyup kağıttan ayırır. Bu resmi her zaman yanında taşıyacaktır. Artık Berk'in gizli bir gücü var! Bu gizli gücü ne yaptı? Buraya yazarsam kitabın heyecanı kaybolur. Ama şu kadarını söyleyebilirim. Tabii ki sekiz yaşında bir çocuk ne yapmak istiyorsa onu yaptı. Keyifle okunacak bir kitap, yaz tatilinde olan ve denizde bolca vakit geçirebilen çocuklar tarafından zevkle okunur. Denizin derinliklerinde... Annesi ile birlikte Bodrum'a taşınan Berk, yeni hayatına alışmaya çalışıyordu. Diğer yandan da denizlerle ilgili kitaplar okuyordu. Seçtiği bir kitabın onu yepyeni bir maceraya sürükleyeceğinden habersizdi.


Yazar: Petersburg'da sekiz yıl geçirmesine rağmen hiç arkadaşı olmayan bir karakterdir. Hayalci, yalnız ve fakirdir. Kendini kimseye benzemeyen, gülünç bir adama benzetiyor. Nastenka: On yedi yaşında, sevimli, esmer bir kız. Küçükken anne ve babasını kaybettiği için ninesiyle kalıyor. Fazla eğitimi olmayan ve bütün gününü kitap okuyarak ya da örgü örerek geçiriyor. Nastenka'nın Ninesi: Eskiden zengin biridir. Tavan aralı eski ve ahşap bir evi vardır. Geçimini dul maaşı ve tavan arasının kirasıyla sağlamaktadır. Kör ve yaşlı bir kadındır. Kiracı: Taşralı, Petersburg'a yeni gelmiş, orta yaşlı, yakışıklı, fakir, bir yıllığına iş için Moskova'ya gitmiş bir karakterdir. Beyaz Geceler, okuyucuyu saran sevgi dolu ve hüzünlü uzun bir hikaye. Hem dört gece süren bir aşk rüyası hem de bir kişilik dağılma hikayesidir. Yaz geldiğinde şehirdeki insanlar yazlık evlerine gitmeye başlar. Bu nedenle, kahramanımız çok yalnız hissediyor. Bu yüzden dolaşmaya başlar. O kadar çok yürüyor ki şehir dışında, bu sefer kırsalda dolaşmaya başlar. Gece şehre dönerken nehir kenarındaki korkuluklara yaslanmış ağlayan bir kız görür. Kızın yanına gider ama kız korkup karşıdan karşıya geçince vazgeçer ve yürümeye devam eder. Ama sarhoş bir adamın kızı rahatsız ettiğini gördükten hemen sonra kahramanımız kızın yanına gider ve onu kurtarır. Sonra kız ona minnettar olduğu için konuşmaya başlar ve yürümeye devam ederler. Kızın adı Nastenka ve on yedi yaşındadır. Kahramanımız Nastenka'ya eve kadar eşlik ederken, ona neden nehir kıyısında ağladığını sorar. Nastenka kendini tanımadığını ve eğer bilirse neden ağladığını anlatacağını söylüyor. Böylece ertesi gece aynı yerde tekrar buluşmak üzere sözleşirler. Kahramanımız çok mutlu, ilk defa bir kadına bu kadar yakınlaşıyor. O kadar heyecanlı ki, bir sonraki geceyi sabırsızlıkla bekliyor. Ertesi gece geldiğinde, konuşamadan Nastenka, arkadaş olabilmeleri için ona asla aşık olmaması gerektiği konusunda onu uyarır. Bunu kabul eder ve böylece aralarında bir dostluk başlar. Kahramanımız hikayesini anlatmaya başlar. Ne kadar yalnız olduğunu, sekiz yıldır Petersburg'da yaşamasına rağmen hiç arkadaşı olmadığını ve günlerini evde tek başına hayal kurarak geçirdiğini anlatıyor. Konuşmasını bitirdiğinde Nastenka ona onu asla bırakmayacağını söyler. Böylece kendi hikayesini anlatmaya başlar. Ailesi genç yaşta öldüğünde, Nastenka kör büyükannesiyle kalır. Bir keresinde büyükannesine itaatsizlik etti ve iki yıl boyunca Nastenka'nın elbisesini kendi başına tutturmuştur. Bu sebeple kendi yalnızlığına da mahkum olmuştur. Başka bir geliri olmayan Nastenka ve büyükannesi, geçen yıl evlerinin çatı katını genç bir adama kiralar. Kiracı bir keresinde Nastenka'ya bir kitap gönderir ve ardından onu ve büyükannesini operaya götürür. Ama bir daha asla vurmayacak. Nastenka genç adama aşık olur. Ama adam bir iş için Moskova'ya gideceğini söyler. O gece Nastenka eşyalarını bir bavula toplar ve tavan arasına çıkar. Ancak genç adam bunu kabul etmez. Onu beklemesini söyler ve bir yıl sonra döndüğünde yine isterse kendisinden başka kimseyle evlenmez. Böylece ertesi sabah gider. Genç adam şehre döneli üç gün olmuştur, ama hala Nastenka'ya gelmemiştir. Nastenka bu yüzden o geceleri ağlar. Kahramanımız Nastenka'nın hikayesine çok üzülür, onu teselli etmeye çalışır. Ama işler orada. Ancak, Nastenka'ya mektubu kendisine iletebilmesi için muhatabına bir mektup yazmasını söyler. Nastenka zaten bir mektup yazdı. Kahramanımız mektubu Nastenka'nın verdiği adrese götürür, ancak iki gün boyunca mektuba cevap gelmez. Nastenka buna çok üzüldü. Kahramanımız Nastenka'nın üzüntüsüne engel olamaz ve Nastenka'ya aşık olduğunu söyler. Nastenka çok şaşırır. Bunu beklemez ama sonra onun sevgisini umursamayan birini beklemek yerine onu seven ve değer veren birini tercih edeceğini anlar. Nastenka da onu sevdiğini söyler. Böylece bütün gece evlilik planları yaparak dolaşırlar. Gece geç saatlerde kahramanımız Nastenka'yı evine bırakırken karşı yönden gelen bir adam görürler. İşte bu, sonunda geldi. Nastenka adamın kollarına koşar, sonra geri döner ve kahramanımızı öper ve genç nişanlısıyla birlikte uzaklaşırlar. Çok üzüldü ama Nastenka gider. Ertesi gün Nastenka bir mektup gönderir. Mektubunda her zaman arkadaş kalacaklarını söyler. Kahramanımız ağlayarak mektubu defalarca okur. -Jorge Luis Borges-


Binbaşı Radko Balkaneski: Zeki ve akıllı bir karakterdir. Halka zulüm ve işkence yapan acımasız, duygusuz bir karakterdir. Hacı Hasan Efendi: Maddi durumu iyi, halk tarafından sevilen, iki çoçuğu ve eşiyle yaşayan bir adamdır. Lale Hanım: Ailesi tarafından iyi yetiştirilmiş kültürlü ve yapılan işkencelere boyun eğmektense ölmeyi tercih etmeyi seçen, köyün en güzel kızıdır. Beyaz Lale, Balkan Savaşı sırasında Bulgar asıllı bir binbaşı tarafından Türk köylerinde kadınlara ve kızlara yapılan işkencelerin tamamı gözler önüne serildiği, Türkleri vaftiz edilip Hıristiyanlaştırıldıktan sonra nasıl öldürdükleri konu edinmiştir. Balkan Savaşı'ndan sonra bazı Türk köyleri yenilir. Bunda Bulgar asıllı Binbaşı Radko Balkaneski'nin payı büyük olur. Bu Binbaşı, Galatasaray Sultanlığını tamamlamış iyi eğitimli bir kişidir. Serez'deki Türkler oldukça zengindir. Bu binbaşının amacı, kaçamayan Müslümanları toplamaktır, önce kasalarındaki ve bankalarındaki paralar işkence ile alınacak ve bu para Bulgar okullarına verilecektir. Daha sonra Türkler vaftiz edilip Hristiyan olduktan sonra öldürüleceklerdi. Binbaşı Rako'nun bir diğer amacı da bu köylerdeki en güzel Türk kızını seçmektir. Binbaşıya göre, 45 yaşın üzerindeki kadınlar ve 60 yaşın üzerindeki erkekler vaftiz olmaya uygun değildir. Genç bir Türk kadınının karnında on beş düşmanı olduğunu düşünür. Yani genç bir kadını veya bir kızı öldürmek, aynı anda on beş düşmanı öldürmek demektir. Bir gün Binbaşı Radko köydeki 45 yaş altı kadınları toplayıp işkence etmeye karar verir. Kadınların soyunmasını ister. Kadınlar bu istek karşısında inatçıdır. Radko, çocuğu olan bir kadının çocuğunu alıp ateşe atar. Kadın daha sonra Radko'nun boynunu sıkmaya çalışır. Ancak komiteler buna engel olur. Kadının elinden tutup karnını at nalı ile oyup ateşe atarlar. İşkencelerin en ünlüsü canlı çukur dedikleri tekniktir. Önce şişman bir kadını yere sererler, üstüne beğendikleri başka bir güzel kadını koyarlar ve bu kadını da aşağıdaki kadına bağlarlardı. Bu kadının karnını güveçle oyarlardı. Böylece kadın bir iki saat içinde inleyerek ve kıvranarak ölüyordu. Tüm bu olayların yanı sıra Binbaşı Radko tüm köyü dolaşarak köydeki en güzel Türk kızını seçmeye çalışır. Herkesten topladığı isimler arasında en dikkat çekenler Hacı Hasan Bey'in kızı Lale Hanım, Müderris Ahmet Efendi'nin kızı Naciye Hanım ve Kadri Ağan'ın kızı İclal'dır. Bunlardan Lale Hanım beyaz, Naciye Hanım kahverengi tenli ve İclal Hanım koyu tenlidir. Bu kızlardan Lale Hanım'ı seçer. Onu dünyanın güzelliğini ilan eder. Hemen Lale Hanım'ın babası Hacı Hasan Bey'i arar. Çarın oğlu ziyarete geleceği için birkaç günlüğüne evlerini kullanacağını söyler. Ayrıca evde sadece kızı Lale Hanım'ın hizmetçi olması gerektiğini ve diğer herkesin evi terk etmesi gerektiğini söyler. Hacı Hasan Bey bunu kabul eder. Hemen oğlu ve karısıyla birlikte evden çıkar ve kızını evde bırakır. Binbaşı Radko, Hacı Hasan Bey'in evine gider ve kapıyı çalar. Lale Hanım kapıyı açmamakta ısrar ediyor. Radko kapıyı açmamakta ısrar ediyor. Radko niyetinin kötü olmadığını, sadece çarın oğlunun gelip birkaç günlüğüne evde misafir olacağını söylüyor. Lale Hanım buna inanmaz ve kapıyı açmamakta ısrar eder. Binbaşı Radko yine nezaketle, niyetinin kötü olmadığını, sadece birkaç dakikalığına evde bir tur atmak için yanıt verir. Lale Hanım sonunda dayanamaz ve kapıyı açar. Radko girer ve Lale Hanım'ı tam da hayal ettiği gibi bulur. Evin odalarını gezmeye başlarlar. Birkaç oda dolaştıktan sonra artık dayanamaz ve Lale Hanım'ı taciz etmeye çalışır. Leydi Lale, Radko'nun eylemlerine tüm gücüyle direnir. Radko onu zorla öpmeye çalışır. Ona sarılır ve onu yatağa götürür. Lale Hanım'ın artık bu işkencelere dayanacak gücü kalmamıştır. Aklına bir fikir gelir. Artık sıkıldığını ve biraz hava alması gerektiğini söylüyor. Radko, sonunda Lale Hanım'ın yolda olduğunu düşünmekten mutludur. Nefes almasına izin verir. Lale Hanım açık pencereye gider ve hiç düşünmeden kendini pencereden çalıların arasına bırakır. Bunu gören Radko, öfkesinden ne yapacağını bilemez. Hemen pencereden dışarı bakar. Yerde cansız yatan Lale Hanım'ı görür. Yanına koşar ve Lale Hanım'ın öldüğünü görür. Onu alır ve yatağına geri götürür. Ölü olmasına rağmen, vücudunun daha sıcak olduğunu düşünerek onu taciz etmeye çalışır. Tam o sırada bir komita gelir ve aşağıdan Binbaşı Radko'yu çağırır. Hemen aşağı iner. Komita, Radko'ya durumu öğrenmek için geldiğini söyler. Bu sırada Lale Hanım'ın cesedi soğumuştur. Ona bir şey yapamadığı için öfkesinden kırılır. ... o akşam Demirhisar'dan Cumayıbala'ya geç ve yorgun gelmiştim. Gündüz hava pek sıcaktı. Baş ağrısı bana eski, pis otelin aç tahtakurularını bile duyurmadı. Fakat sabahleyin zurna, davul seslerine karışan naralar, türküler beni uyandırdı. Gözlerimi açtım. Tozlu ve soluk kırmızı perdelerden yakıcı bir güneş taşıyor, bütün odayı dolduruyordu. Gerinirken yalancı inkılabımızın, bu kansız ve hakikatte ancak manasız alkış tufanlarından ibaret olan zavallı düzme Türk inkılabının ikinci senesi olduğunu hatırladım. Evet, bugün milli bir bayramdı!..Ancak, acaba hangi milletin bayramı_ diye düşünerek kalktım.


Gülpaşa çavuşun oğlu: Hırslı, çalışkan, geleneklerine bağlı Hikayenin ana karakteridir. Deli Derviş: Köye yerleşmiş, iyi huylu, sessiz, sakin, yardımsever bir adamdır. Muhtar Halil: Çok zengin, inatçı, paragöz bir muhtardır. Enis Bey: Kasabanın hakimidir. Sürekli alkol alan bir adamdır. Çerçi Cemil ve Tahsildar Atıf: Muhtarın yakın dostlarıdır. Anadolu'nun vahşi doğasına karşı pes etmeden, toprakla mücadele ederek kendi kurtuluşunu yaratan ve çorak bir kayaya bahçe kurma idealini gerçekleştiren kahraman bir Anadolu köylüsünün hikayesidir. Gülpaşa Çavuş'un oğlunun tarlası var. Yığma duvar, kasaba yolunun yanındaki çukurda çizilir. Tarlalar içi boş ve çorak olduğundan ekinler verimsizdir. Yine de iri taneli buğdaylarıyla muhteşem ürünler elde edebiliyorlar. Bir gün Çavuş'un oğlu bir sigara yakıp dinlenmek için gölgeye çekildiğinde, ıslak kayayı fark eder. Aslında hep orada olan bir kaya ama bu sefer farklı bir şekilde öne çıkıyor. Kaya her zaman ıslak ve yosunludur. Çavuşun oğlu bu kayayı düşünürken birden aklına bu kayanın altında su olabileceği ve burada hayallerinin pastoral bahçesini kurabileceği gelir. Belki askerde tattığı üzümleri, narları burada yetiştirebilir. Bu düşünceyle mutlu bir şekilde kayanın dibini kazmaya karar verir. Bu fikri gerçekleştirmesi onun için çok zor, ama bir kez kafasına koyar. Hepsinin üstesinden geleceğine inanarak kafasında birçok engeli aşmaktadır, hasat sonunda düğün yapacak kızı, yapılan işler, kayınvalidesinin itirazı, muhtarı ile kiminle çatıştıkları, köylülerin konuşması, kanunlar. Bu konuyu, her şeyden haberdar olan babasının arkadaşı Berber Hacı ile istişare eder. Ona destek olup sorun olmadığını söyleyince gerekli aletleri toplar ve Islak Kaya'ya yönelir. Ferhat gibi kayayı kazmayla delmeye çalışır. Köyün sakinlerinden Deli Derviş adında, kimisinin deli, kimisinin derviş dediği bir kişi vardır. Köy imamı Emrullah Hoca'nın himayesinde kimseye zarar vermeyen bu kişi, Çavuş'un oğlunun kayayı delmeye çalıştığını ilk gören olur. Söylemeden niyeti anlar, dua eder ve gider. Kayayı delmeye çalıştığını görenler arasında Çerçi Cemil ve Tahsildar Atıf da vardır. Gülpaşa Çavuş'un hazine avcılığı geçmişi olduğu için oğlunun da hazine aradığını düşünürler ve bu haberi köye yaymak için harekete geçerler. Gülpaşa Çavuş ve nişanlısı Zeynep, beşik çentikleri olmasına rağmen birbirlerini seviyorlardı. Ancak Muhtar Halil de Zeynep'i görür ve ona baskı yapmaya çalışır. Bu nedenle Gülpaşa Çavuş tarafından dövülür ve bu olaydan sonra iki aile arasında husumet başlar. Çerçi Cemil gelip hazine haberini verince Muhtar Halil ıslak kayanın altını kazmaya karar verir. Gece yarısı Muhtar Halil ve Çerçi Cemil ıslak kayayı kazmak için uğraşırlar ama umduklarını bulamazlar. Bu olay Muhtar Halil'i çileden çıkarır ve Çavuş'un oğlunun başına çorap örmek ister. Köyde hazine aradığı haberini yayar. Ancak umduğunu bulamayınca Çavuş'un oğlu kazıya devam eder. Ancak kazı sırasında çok zorlandı ve dinamit kullanarak patlattı. Sonunda amacına ulaşır ve suyu çıkarır. Cennetten bir köşe olarak gördüğü bahçe idealine kavuşması artık mümkündür. Yaz gelip de oraya istediği bahçeyi kurmaya çalıştığında Muhtar Halil yeniden harekete geçer. Üstelik Çavuş'un damadı Şahin, Muhtar Halil'in kızıyla birlikte İstanbul'a kaçtı ve düşmanlık daha da artar. Muhtar Halil, yeni kurulan bu bahçede akrabalarını toplar ve Çavuş'un oğlunu döver ve yataklık eder. Bahçeye göz kulak olmak Deli Derviş'e kalmıştır. Bahçe gerçekten görenleri büyüleyecek türden. Her türlü sebze ve meyveyi yetiştirir. Tek başına nar yetiştiremez ve üzüm de istediği gibi değildir ama onun dışında her şey çok güzeldir. Muhtar Halil zulmünü mahkemeye verir ve bu bahçenin kendisine ait olduğunu iddia ederek Çavuş'un oğluna dava açar. Buradan umduğunu bulamaz ve davayı kaybeder. Aynı dönemde Muhtar'ın iki oğlu da İstanbul'a kaçar. Aslında birçok insan zengin bir gelecek umuduyla İstanbul'a kaçıyor ya da göç eder. Gençler İstanbul, Ankara gibi büyük şehirlere taşındıkça köyün eski havası ve tadı kayboluyor. Çavuşun oğlu ise bunlara aldırmaz, kurduğu cennetten bahçesine adeta aşıktır ve bütün uğraşı onu güzelleştirmektir. Bazıları onun bütün hayatını bir hiç uğruna harcadığını düşünse de, o kendinden memnundur. Çavuşun oğlu, iki oğlunun İstanbul'a gitmesini engelleyemez ve karısıyla baş başa kalır. Köyde kalanlar zaten çok az, bakılacak kimsesi olmayan ve köyde kalmaya mahkum olanlar bunlar. Kasabaları önce mahalle, sonra bucak, sonra köy olur. Evler harap durumdadır. Kuzular meleme yapmaz. Çok geçmeden Çavuş'un oğlunun karısı da hastalanır ve yapılan tedavilere rağmen kurtarılamaz. Çavuşun oğlu bahçıvandır ve çocuklarının ısrarlarına rağmen İstanbul'da durmaz ve köyüne döner. Yıllar geçer. Şimdi iyi yaşlandı. Çok sevdiği bahçesini görmeye bile gidemiyor. Bir gün havanın güzel olduğunu görüp bahçesine gittiğinde ayağı kayar ve düştüğü yerden kalkamaz. Köyde kimsesi olmadığı için kimse imdadına yetişmiyor. Bahçeyi yapmaya karar verdiği günleri hatırlayarak, kar altında oracıkta ölür. Ve bir bahçeye gömülür. Kitapta Kutlu'nun tabiat tutkusu, Anadolu insanının tabiata bakışı ve hayat görüşü ile örtüşmektedir. En derinde ise fanilik meselesine değinen metafizik bir boyut vardır. Bu da bir uzun hikayedir. Beyhude Ömrüm, dış yapısı itibarıyla Türkiye'deki göç olgusundan, köylerin boşalmasından, sosyal bir vakadan bahsediyor. Aslında o bir tutku hikayesidir. Kahramanı kuş uçmaz kervan geçmez ot bitmez dağlar başında bir bahçe kurmak için çırpınır.


Bilinmeyen bir adayı arama cesaretine sahip bir adam ile böyle bir cesareti görüp hayatını değiştirebileceğine inanan bir kadının, büyük usta Saramago'nun tarih boyunca uzanan eşsiz anlatısında yolculuğu konu edinir. Bir adam kralın kapısını çalmış ve demiş ki, Bana bir tekne ver. Bilinmeyen Adanın Öyküsü'nin başlangıcı olur. Kralın dilek kapısı çalınır ve kral uşağına, birinci uşak ikinci uşağa, ikincisi üçüncüsüne derken kapıyı açmak ve emredecek kimsesi olmadığından temizlikçi kadına kalır. Temizlikçi kadın kapıyı açar ve bir adam kadından kralı çağırmasını ister. Fakat kral hediyelerini kabul ettiği hediye kapısıyla o kadar meşguldür olmuştur ki, kendisine gelen hediyelerin hiçbirini gözden kaçırmak istemediğinden dolayı yerinden kıpırdamaz. Dilek kapısına uşağını gönderir fakat adam isteğini yalnızca krala söyleyebileceğini, aksi halde kapıdan bir an bile ayrılmayacağını söyleyerek kapının önüne kalır. Üç gün boyunca kapının dibinden ayrılmaz ve kral da sonunda halkının huzuru bozulmasın diye istemeye istemeye dilek kapısına kadar gelir. Temizlikçi kadın kapıyı ardına kadar açtığında kralı karşısında gören adam kendini toplar ve ayağa kalkar. Kral isteğinin ne olduğunu sorduğunda, 'Bir tekne istiyorum' cevabını alır. Bu kez de tekneyi ne için istediğini soran krala, adam bilinmeyen adayı bulmak için bir tekne istediğini söyler. Kral buna itiraz eder, söylediğine göre artık bilinmeyen ada kalmamış ve sadece söylentilerden ibarettir. Fakat adam direnir ve sonunda kralın verdiği bir kartla ülkenin limanına gider. Fakat bilmediği bir şey vardır, ona en başta dilek kapısını açan hizmetçi kadın da onun ardından saraydan ayrılmış ve adamla birlikte bilinmeyen adayı aramaya, aynı zamanda kralın verdiği tekneyi çekip çevirmeye karar vermiştir. Adamın ardından limana gelen hizmetçi kadın uygun bir yer de saklanır. Adam liman şefinin yanına gider ve kralın verdiği kartı gösterir. Kartta adama fazla da büyük olmasına gerek olmayan, fakat bilinmeyen adayı ararken sağlam ve güvende olmasını sağlayacak bir tekne vermesi gerektiği yazılıdır. Liman şefi de artık bilinmeyen ada kalmadığı konusunda uyarılarını yapsa da kale alınmaz. Buna inanan bir tek kişi var ve oda hizmetçi kadındır. Liman şefi Kralın ona vermiş olduğu o tekneyi gösterir ve o anda hizmetçi kadın saklandığı yerden İşte bu benim teknem! diye bağırarak çıkar. Çok heyecanlanmıştır, çünkü teknelere ilk göz attığında bu tekneyi gözüne kestirmiştir. Adam, hiç bozuntuya vermez ve hizmetçi kadını tekneye temizlikçi olarak alır. Sonra da kadını tekneye temizlemesi ve ortalığı bir kolaçan etmesi için gönderdikten sonra kendisi de tekneye tayfa aramaya gider. Fakat ne yazık ki hiç kimse bilinmeyen bir adanın varlığına inanmadığından tekneye tayfa yazılmaya da yanaşmamaktadır. Adam yiyecek bir şeyler alarak tekneye geri döndüğünde, hizmetçi kadının tekneyi pırıl pırıl yapmış olduğunu görür. Beraber oturup yemek yerler. Sohbet etmeye başladıklarında adam kadını ne kadar güzel bulduğunu far keder. Gece olup da yatma vakti geldiğinde biri teknenin iskele tarafına, diğeri de sancak tarafına yatağını serer ve uykuya dalarlar. Adam rüyasında hizmetçi kadın ve koca bir tayfa ile engin denizlerde bilinmeyen adayı aradıklarını görür. Sabah uyandığında kadınla koyun koyuna olduklarını far kederler. Kimse ne tarafın iskele ne tarafın sancak olduğunu bilmiyordur. Beraber beyaz boyayla teknenin ismini yazarlar iki tarafa. Öğlene doğru Bilinmeyen Adaya doğru yelken açmaya başlarlar. - Bilinmeyen Adanın Öyküsü Jose Saramago'nun yazmış olduğu uzun öykü türündeki kitaptır. - Orijinali 1997 yılında O conto da Ilha Desconhecida adıyla Portekizce olarak yayınlanmıştır. - Türkçeye çevirisi ise 2001 yılında Efe Çakmak çevirisiyle 2014 yılında yayınlanmıştır. Bilinmeyen adaların kalmadığına inanılan bir dönemde bilinmeyen ada arama cesaretine sahip bir adamla böyle bir cesareti görüp hayatını değiştirebileceğine inanan bir kadının büyük usta Saramago'nun eşsiz anlatısında edebiyat tarihine geçen yolculukları böyle başlar. Emrah İmre'nin Portekizceden çevirisi ve Birol Bayram'ın desenleriyle okurun minör başyapıtlarından olacaktır Bilinmeyen Adanın Öyküsü.


Teğmen Selim: Vatanına son derece bağlı, canını seve seve feda etmeye hazır, cesur ve özverili bir insandır. O kadar dürüst ve anlayışlı ki Bedriye'yi çok seviyor ama kör olduğu için hayatını mahvetmek istemiyor. Bedriye: Selim'i deli gibi sever, güzel ve alımlıdır. Sevgilisine ne olursa olsun sadık kalabilen bir yapısı vardır. Zilha Kadın: Bedriye ve Selim'i birleştirmek için elinden geleni yapan ve ikisini de çok seven bir ihtiyar kadındır. Kör bir teğmenin savaştan sonra nişanlısıyla yaşadığı, emekli Sayım Müdürü merhum Necip Efendi'nin kızı Bedriye ve Şimşek'in Ahmet Efendi'nin oğlu Teğmen Selim ile nişanlanmasıyla başlayan olaylar konu ediniyor. Nüfus Müdürü emeklisi olan rahmetli Necip Efendinin kızı Bedriye ile Şimşeklerin Ahmet Efendinin oğlu, Teğmen Selim'i nişanlanmasıyla olaylar başlar. Kız on sekiz, oğlan yirmi bir yaşındadır. Komşu oldukları için önceden tanışmışlardır. Bedriyelere gelip giden Zilha Kadının yardımıyla komşunun kapısının önünde Selim ve Bedriye beş dakika konuşup el sıkışır. Onlar için bu konuşma bir sohbetten çok bir anlaşmaydı. Elleri birbirinden ayrılır. Kolayca gidemezdi. Bir süre sonra Selim İstanbul'daki alayına gider ve bir süre sonra savaş çıkar. Selim, üç ay içinde siper savaşına gider. Tabii bunu yaparken de vatan sevgisinin yanı sıra Bedriye'ye ulaşma özlemi de oluşur. Kafatası kemiği, bir kısmıyla birlikte kırılır ama ölmez, iki gözü de kör olur. Hastanedeki doktorlar bir daha görmeyeceğini söylemese de artık her şeyin farkındadır. Almanya'ya gönderirler ama Türk doktorlarının teşhisini de doğru bulurlar. Daha sonra annesini görmek için memleketine giderken trende annesinin öldüğünü ve evlerinin kapandığını öğrenir. Bir yandan acı acı ağlar, diğer yandan onu bu durumda görmediği için sevinir. Trenden indikten sonra amcasının evine gider. Ama aynı zamanda kör olan ve kendi işini bile yapamayan birine yardım etmek de istemezler. Bunu anladığında Fatma'ya evini temizlettirir ve yerleşir. Zilha Kadın, Bedriye ile Selim'i görmeye gelir. Ama Selim bundan habersizdir. Bu görme süreci bir süre devam eder. Selim bu süre içinde Bedriye'den bahsetmez. Bir süre sonra Selim mahallede bir dul bulursa onunla evlenir ve ona baktırır. Bedriye üzülür ve Zilha Kadın'dan bu durumu öğrenmesini ister. Selim neden Bedriye'ye sormuyorsun deyince; Selim: Nasıl sorarsın Zilha abla bak ne hale geldim diye ağlıyor. Yan taraftaki konuşmayı dinleyen Bedriye de ağlar. Bedriye ona ulaşmak istediğini ve evlenebileceği tek kişinin o olabileceğini, onu her şekilde sevdiğini ve kabul edeceğini söyler. Sonra Selim kabul eder ve evlenirler. Ortaokul öğretmenleri ve öğrencileri onlara çiçek dolu kucaklar hediye ediyor. Çocuklar Selim'in dizlerine sarılarak, Seni unutmayacağız, gözlerini bize verdin dediler. Derler ve ağlarlar. Selim de ağlayarak Keşke iki gözüm değil bin gözüm olsa da senin nurlu gözlerin için verseydim der.