Dünyanın önde gelen lüks gelinlik markalarından Pronovias, 2023 yılı yeni gelinlik koleksiyonu olan JOY'u aşkın, dostluğun ve güzelliğin coşkusunu yansıtan benzersiz tasarımlarla sunuyor. Koleksiyon, en son trendlerden ilham alan modern silüetler, inovatif kumaşlar ve seçkin detayları ile Pronovias'ın cazibesini ve feminenliğini öne çıkarıyor. JOY diğer Pronovias koleksiyonları arasında kutlama zamanına ve seremonisine odaklanan koleksiyon olarak öne çıkarken, yakın geçmişe kadar gerçekleştirilemeyen düğün seremonilerindeki neşeyi vurguluyor. Pronovias Grubu Sanat Direktörü Alessandra Rinaudo: "Moda, sanat ve deneyimin farklı aşamalarından her zaman ilham aldım. Ancak bu sefer koleksiyonun ilhamı, içinde yaşadığımız tarihi an tarafından belirlendi. Yeni moda koleksiyonları artık toplumdaki değişimi ve insanların ihtiyaçlarını yansıtmalı ve yorumlamalı" sözleriyle ifade ediyor. Koleksiyonda, kare dekolteler ve modern drapelerin hakim olduğu nefes kesen minimalist bir çizgiden; dantelli, ışıltılı ve gece boyunca dans etmek için hafif ve konforlu bir yapıya sahip daha romantik kabarık gelinlik seçeneklerine kadar pek çok alternatif bulunuyor. Pronovias bu koleksiyonda, çok katmanlı olarak işlenmiş altın iplikli georgette kumaşlar ve ışıltılı danteller ile bohem stiller sunarken; etek dekolteleri, transparanlar ve tüm hatları vurgulayan korselerle çarpıcı bir stil vaad ediyor. Alessandra Rinaudo, JOY hakkında "Bu koleksiyonda benim için öncelik, gelinin özgürce hareket etmesini sağlayan rahat bir gelinlikle özel gününün tadını çıkarabilmesi için detayların hareketle dolu olmasıydı. Sadece gelinin her zamankinden daha fazla parlamasını değil; rahatça dans edebilmesini ve gelinliğinin içinde o büyük günün sevincini hissetmesini istiyoruz." sözleriyle koleksiyonun konforuna vurgu yapıyor. Koleksiyondaki gelinlikler, yepyeni ışıltılı kumaşlardan yapılmış olmaları, kırmızı halı detaylarına sahip olması ile ön plana çıkıyor. Detaylar her zaman fark yaratır inancı ile yola çıkılan koleksiyonda büyük fiyonklar, makro kabarık kollar ve fırfırlar tercih edilirken, tamamen işlemeli korseler ise dikkat çekiyor. Pronovias geçen yıldan beri tüm koleksiyonlarında hayata geçirdiği #WeDoEco serisi ile dikkat çekiyor. JOY koleksiyonunda, çevreyi korumak için sürdürülebilir malzemelerden yapılmış gelinlikler de yer alıyor. Pronovias koleksiyonlarında vurguladığı sürdürülebilirlik girişimini her yeni koleksiyonu ile büyütmeyi hedefliyor. Ayrıca tüm gelinlikler, her bedendeki kadının giyebilmesi adına 32'den 64'e kadar tüm beden aralıklarında hazırlanıyor.


Vera Wang değişen gelenekler üzerine düşünüyor ve eskimeyecek bir gelinlik bulma konusundaki ipuçlarını paylaşıyor. Gelinlik sanatında ustalaşmış tasarımcıları düşündüğünüzde muhtemelen aklınıza gelen ilk isim Vera Wang olacaktır. Gelinlik sektörünün belki de en tanınmış tasarımcısı olarak, gelinlerin isteklerini yerine getirmek için otuz yıldan fazla zaman harcadı ve başladığından beri düğün geleneklerinde meydana gelen değişiklikleri yansıtan benzersiz bir bakış açısı geliştirdi. Wang, nasıl kutlamayı seçtikleri ve ayrıca ne giymeyi seçtikleri söz konusu olduğunda, birçok gelin için geleneğin pencereden dışarı çıktığını gördü. Bu, onlarca yıldır yavaş yavaş yanan bir trend oldu, ancak pandeminin kesinlikle bir etkisi oldu diyor. "Covid'den sonra düğünlerde daha da coşku olduğunu düşünüyorum. Böylesine bir iyimserlik akışı oldu çünkü insanlar tekrar birlikte kutlama yapabilirler. Bir parti için gerçek bir kutlama havası var ama bu kesinlikle gelin ve onun moda anlayışı, kim olmak istediği ve ne ifade etmek istediği açısından da yansıyor. Gelin stili açısından özgürlük birçok farklı şekilde gelir, ancak Wang'ın gördüğü en net eğilimlerden biri, gelinlerin daha rahat hissettikleri bir şey için beklenen geleneklerden vazgeçmeyi seçmesidir. Bir zamanlar katı olan düğün yapısından bu uzaklaşmayı düşünen Wang, özgürlüğü kucaklamak için Pronovias ile ikinci koleksiyonunu kullandı. "Bu enerjiyi ve eğlence duygusunu canlandırmak istiyorum onlar evli ve sadece neşeli, enerjik ve arkadaşlarıyla parti yapıyorlar. Başladığımda, bunun gibi düğünler yoktu her zaman çok daha resmiydi ve bu kesinlikle gördüğüm bir tavır değişikliği. Bununla birlikte, bazı gelinlerin nereden başlayacakları konusunda gerçekten hiçbir fikirleri yok. Wang'ın tavsiyesi? Dışarı çık. "Ne aradığınızdan gerçekten emin değilseniz, bir mağazaya gidin ve bir şeyler denemeye başlayın. Sadece devam et, elbiseler dene, süreci başlat. "Hollywood'dan gerçekten özel bir şey istemeyi bekleyen müşterilerim var ve çoğu zaman tamamen farklı bir şeyi beğenecekler. Gerçekten modern, gerçekten 'sıradışı' bir şey istediğini düşünen biri gelebilir ve sonunda çok geleneksel bir şeyle sonuçlanabilir. Birkaç elbise denemeden kimse düğün gününde ne istediğini gerçekten bilemez; bence bu süreçten gerçekten geçmeniz gerekiyor. Başlarken, birçok gelinin sahip olduğu bir diğer endişe de güncel bir şey giymek istemeleri, ancak birkaç yıl içinde modası geçmiş görünmesini istemiyorlar. On yıl sonra fotoğraflara baktığınızda çok modern olan her şeyin hemen tersini hissettirebileceğine dair korkular her zaman vardır, ancak Wang, bir görünümü zamansız yapan şeyin güncel olmak olduğunu düşünüyor. Nihayetinde, gelinliğiniz tamamen sizinle ilgili; üzerinde fazla düşünmeyin, sizi gerçekten rahat hissettiren ve kim olduğunuzu ifade eden bir şey seçin. "Benim için en önemli faktör gelinin kendisine benzeyip benzemediği. Çok sinirliysen, sen busun ve düğün gününde de öyle olmalısın. Klasik ve muhafazakarsanız, öyle olun. Başka bir şey olma baskısını hissetmen gerektiğini düşünmüyorum.


Beyaz Butik 2023 koleksiyonunda, aşk ve saflığı vurgulayan Rokoko tasarımları dikkat çekiyor. Dünyada başarıları ve stilleriyle saygınlık kazanmış kadınlardan ilham alarak hazırlanan Beyaz Butik 2023 koleksiyonunda, her biri el işlemesi olan tasarımlarda, rokoko döneminden bu yana kadınların saygınlığını gösteren uzun kuyruklar ve kabarık eteklere atıfta bulunan çıkarılabilir etekler ve uçuşan uzun pelerinler yer alıyor. Doğanın eşsiz renkleriyle birlikte aşk ve saflığı ön plana çıkaran koleksiyon, beyaz güller, kır çiçekleri ve gelin buketlerinin vazgeçilmezi şakayık ile tamamlanıyor. Koleksiyonun en çarpıcı özelliği ise "over corset' sayesinde gelinlerin, uzun kuyruklu ve düşük omuzlu bir gelinlikle başlayıp, düğünün ikinci yarısında daha sade kesimli kalp yaka bir elbise ile devam edebilir olması. Koleksiyonun gözde parçalarından Celine ise, bunların başında geliyor.


Baharın gelişiyle birlikte New York'ta, kışın hazırlıkta olan tüm büyük şovlar ve sanat etkinlikleri birer birer açan çiçekler gibi gün ışığına çıkıyor. Baharın yakışmadığı bir şehir yok ama belki de en çok New York'a yakışıyor. Şehirde Mart ile birlikte hız kazanan sanat şovları ve etkinlikleri Nisan'da tam gaz devam ediyor. Sanat pazarının önemli şovlarından The Armory Show, Affordable Art Fair, Art On Paper ve Spring Break Art Show'u Mart ayında geride bıraktık. Bu ay sanatla birlikte şehre bir başka güzellik getiren, binlerce şekil ve renkte orkidelerin yer aldığı Orchid Show'u (5-27 Nisan arasında Botanical Garden'da) ve yine her yıl düzenlenen, dünyanın dört bir yanından gelen çiçeklerin muhteşem aranjmanlarının sergilendiği Macy's Flower Show'u (1-7 Nisan arasında Herald Square'deki mağazada) kaçırmayın derim. Filme merakınız varsa 24 Nisan'da Tribeca Film Festivali, 26-30 Nisan arasında Fransız Film Festivali, 9-16 Nisan tarihleri arasında ise Latin Amerika Film Festivali kaçmaz. New York'ta bu ayın en önemli şovlarından biri de 19-28 Nisan arasında düzenlenen Auto Show. İşte, şehrin gündemindeki diğer şovlardan özel bir seçki. Hilma af Klint'in Amerika'daki ilk büyük kişisel sergisi. Vasili Kandinsky, Piet Mondrian ve Kazimir Malevich'in çağdaşı olan İsveçli sanatçı, erkek meslektaşlarından önceki soyutlama yıllarını keşfetmeye başladı ancak çığır açan sanatını büyük ölçüde özel tuttu. Sadece son zamanlarında resimlerini ve kağıt üzerindeki çalışmalarını ciddiye almaya başladı, nadiren sergiledi ve ölümünün ardından yirmi yıl boyunca gösterilmemelerini şart koştu. Nihayetinde eserleri 1986'ya kadar görülmemişti, ancak sonraki 30 yıl boyunca resimleri ve kağıt üzerinde çalışmaları ciddi ilgi görmeye başladı. Bir doğa ve portre ressamı iken kısa zamanda gözün görebildiğinin ötesindeki soyut kavramları ifade etmeye çalışan ressam, çok renkli, çok cesur, yaşadığı ve yarattığı yıllara göre fevkalade radikaldi. 1906 ile 1915 yılları arasında ürettiği resimleri, kısmen Klint'in maneviyatçi pratiği aracılığıyla gerçekliğin mistik görüşlerini ifade etme çabasını yansıtıyordu. Hem biyomorfik hem de geometrik formları, geniş ve samimi ölçekleri, kompozisyon ve renge maksimum, minimalist ve indirgeyici yaklaşımları içeren çarpıcı tarzı ile çok çeşitliydi.Bu işlerin sarmal bir tapınağa kurulmasını hayal etse de, bu plan hiçbir zaman gerçekleşmedi. The Paintings for the Temple'ı tamamladıktan sonraki yıllarda, af Klint en ilginç çalışmalarından bazılarını yarattı. Çalışmalarının bu araştırması, ABD'de sanatçıya adanmış ilk büyük kişisel sergi olacak. Ayrıca 16 Nisan'da, sanatçı hakkında bir oda operasının ABD prömiyerini de görebilirsiniz. Librettist Mira Bartov'un yönettiği HILMA, Ulrika Lilliehöök'ün kostümlerini ve Fredrik Glahns imzalı bir seti sunuyor. Sergi, 23 Nisan'a kadar Solomon R. Guggenheim Müzesi'nde. Dünyanın en prestijli ve yılın en büyük fotoğraf etkinliklerinden biri olan The Photography Show, çağdaş, modern ve 19. yüzyıl fotoğrafları dahil olmak üzere çok çeşitli, müze kalitesinde çalışmalar sunan, fotoğrafçılığa adanmış en uzun süreli fotoğraf sergisi.Fotoğraf tabanlı sanat diye tanımlayabileceğimiz video ve yeni medya da bu şovda büyük ölçüde yerini buluyor. Dünyanın her yerinden çok sayıda galerinin katıldığı etkinlikte hem çağdaş hem de vintage fotoğrafların en iyi örneklerini bir arada görmek mümkün. Her yıl uluslararası fotoğraf sanatı dealer'ları tarafından sunulan fotoğraf şovu, düşündürücü fikirleri, yeni trendleri ve fotoğrafçılıkta yer alan benzersiz süreçleri tartışmak üzere önde gelen küratörleri, sanatçıları, koleksiyonerleri ve yazarları bir araya getiriyor. Çok sayıda söyleşinin de yer aldığı şov, fotoğraf severler için kaçırılmayacak bir fırsat. 4-7 Nisan tarihleri arasında Pier 94'da. sanatçı ile izleyicinin alanını bütünleştirmek için yaptığı radikal hareketini içeren yapıtları da sergide. Fontana'nın bir heykeltıraş olarak kendini arayışına da şahit olabileceğiniz etkinlik, 14 Nisan tarihine kadar The Met Breuer'de ve 16 Nisan tarihine kadar Fifth Avenue Gallery 913'te görülebilir. "Siz ve tüm yazar arkadaşlarım bana çok yardım ettiniz, bu sayede birçok konuda anlayışımı geliştirdim..." Joan Miro, Fransız şair Michel Leiris'e 1924 yazında, dağların arasında bulunan küçük bir köy olan Montroig'daki ailesinin çiftliğinden böyle yazdı. Aile çiftliği ve Katalonya bölgesindeki deniz... Sonraki yıl, Miro'nun şiir, yaratıcı süreç ve maddi deneyimlerle olan yoğun etkileşimi, onu The Birth of the World'ü boyamaya teşvik etti. Bu imza çalışmasında Miro, şiirsel ihtimal prosedürlerini hatırlatan şaşırtıcı bir şekilde boya uygulayarak büyük boy tuvalin zeminini kapladı. Ardından, çizilenden daha az boyanmış bir dizi resimsel işaret ekledi, kırılan sözdizimini, takımyıldızlı alanı ve rüya gibi avangard şiir görüntülerini son derece yaratıcı bir resim biçimine dönüştürdü. Daha sonra bu çalışmayı "bir tür genesis" olarak nitelendirirdi ve sürrealist şairin arkadaşları da çalışmasına The Birth of the World adını verdi. MoMA'nın bu rakipsiz sergisinde, Miro'nun bahsi geçen çalışmaları ile diğer büyük eserleri birlikte yer alıyor. Eşsiz görsel dilinin uluslararası üne kavuştuğu yıl olan 1920'de yaptığı birkaç resim, kağıt üzerinde çalışmaları, baskıları, resimli kitapları ve nesneleri, şiirsel sürecinin ve resimsel evreninin gelişimine dair yeni bir ışık sunuyor. Sergi, 6 Temmuz'a kadar Museum of Modern Art'da ziyarete açık. İngiliz sanatçının 2004'te City Hall Park'taki sunumundan bu yana Manhattan'daki ilk sergisi, New York çevresindeki topluluklarda yaşamı oluşturan insanları ve günlük rutinleri ele alıyor. Yıllar içinde Opie, şehirlerde ve kendi çevresindeki insanlarda, bireylerin ve toplumun portrelerini üretmek için dünyanın homojenizasyonunu sessizce gözlemledi. İster bir gökdeleni, ister Cornish kıyılarındaki sakin bir manzarayı ya da bir şehir parkındaki koşucuları yeniden yaratmak olsun, Opie gözlemlediği renkleri ve şekilleri yansıtan özel bir alan yarattı. Resim çekme eylemi ve bunun dünyayı dolaşma ve dünyayla etkileşim kurma yeteneğimizi nasıl etkilediğine dair etkileyici portreleri dünya çapında ses getirdi. Sergi, 20 Nisan'a kadar Lisson Gallery Chelsea'de görülebilir. Her işinin merkezinde olan etnik köken, sakatlık ve politika temalarıyla, Meksikalı sanatçının benzersiz tarzı kimliğinin ayrılmaz bir parçasıydı. Appearances can be Deceiving , Amerika'da ikonik ressam için düzenlenmiş son on yıldaki en büyük sergi olmasının yanında, 2004'te yeniden keşfedilen ve envanteri bulunan giysilerini ve 1954 yılındaki ölümünden bu yana birikmiş diğer kişisel eşyalarını da gösteren ilk sergisi. 20. yüzyılın Meksika sanatını kutlarken, ünlü Jacques ve Natasha Gelman koleksiyonundan önemli resim, çizim ve fotoğraflarını, ayrıca onunla ilgili tarihi film ve posterleri de birlikte sergiliyor. Tehuana elbiselerinin kayda değer örneklerinden, çağdaş ve Sömürge öncesi takılarından ve yaşamı boyunca kullandığı el boyaması korselerin ve protezlerin bazılarından oluşan Kahlo'nun kişisel eserleri, Mexico City'de evi olan ressam ve eşi muralist Diego Rivera'nın özel mülklerinden derlenmiş. Kahlo'nun görünüşünü nasıl yarattığını irdeleyen, kişisel ve toplumsal kimliğini, kültürel mirasını ve siyasi inançlarını yansıtan sergi, 12 Mayıs'a kadar Brooklyn Museum'da sergileniyor. 20. yüzyılın en önemli sanatçılarından ve neo-dışavurumcu sanat hareketinin öncülerinden olan Jean-Michel Basquiat, bu hareketi kendine özgü figürasyon ve şiir dili ile birleştiren eşsiz tarzıyla tanınıyordu. Kariyeri boyunca geleneksel resim, çizim ve heykel araçlarının ötesindeki yaratma yöntemlerine başvurdu. Bu seçkide, sanatçının Xerox makinesini sınırsız motif kullanmasına izin veren bir üretim yöntemi olarak kullandığını görüyoruz. İlk Xerox baskısı, 1979'da Jennifer Stein'la yarattığı, boya sıçratılarak çizilmiş metinler içeren, fotokopileştirilmiş, monte edilmiş ve etiketlerden gazete kupürlerine birçok materyale yerleştirilmiş bir dizi küçük, renkli kolajdı. 80'lerde ise, kolaj uygulamasının tanımlayıcı bir unsuru haline gelen Basquiat, fotokopi makinesini resim yapmak için temel bir araç olarak kullanmaya başladı. Bu sürükleyici Xerox resimleri, önceki eserlerinden motifler de dahil olmak üzere sanatçının günlük deneyimlerinden geri dönüştürülmüş işaretler içeriyor. Aynı zamanda onu dijital öncesi çağın öncüsü olarak konumlandırıyor. 31 Mayıs tarihine kadar Nahmad Gallery'de.


Mayıs, New York'un en güzel aylarından biri. Şehirde baharın tadını çıkarmanın yolu Cental Park'ta uzun yürüyüşlerden geçiyor. Tabii, Washington Square Park'ın sokak müzisyenlerini, Bryant Park'taki kitap, yemek, fikir paylaşım sohbetlerini, Hudson'ın gün batımı renklerini ve ayın en önemli sanat olaylarını da unutmamalı. Frieze New York; Frieze London, Frieze Los Angeles ve Frieze Masters ile birlikte dört uluslararası sanat fuarından biri. Dünyanın önde gelen çağdaş ve modern galerilerini keşfedeceğiniz, 1000'den fazla sanatçının eserini göreceğiniz ve yeni sanatçılarla tanışacağınız, çok sayıda söyleşi ve etkinliğin olduğu büyük bir organizasyon. New York'un kültürel etkinliklerine ev sahipliği yapan zengin geçmişiyle Randall Island Park'ta 2-5 Mayıs arasında gerçekleşiyor. 4 Mayıs'ta Cherry Blossom Festivali de burada düzenlenecek. Sanat tarihinin öncü kinetik sanatçısı olarak tanınan Jesus Rafael Soto, yeni bir çığır açarak sanat nesnesinin kaydileştirilmesi veya "parçalanmasını" araştırdı. Bu ay Hauser & Wirth, 1951-1961 arasındaki yılları Paris'te geçen sanatçının yaşamının kritik ilk on yılına odaklanan ilk sergisini sunuyor. Bu dönemde Soto, 1946'da Buenos Aires'te kurulan bir sanatçı topluluğu olan Grupo Madi'nin üyesi olarak, Altes ve Fernand Leger gibi tanınmış Avrupalı sanatçıların eserlerinin yanında Salon des Realites Nouvelles'te sergilendi. Sanatın tarihsel gelişimine inanan Soto, resimde soyutlama, tekrarlama ve düz bir uygulama yoluyla figüratif geleneğe meydan okumak için ondan önce gelen ustaların çalışmalarını örnek aldı. Titreşim ve hareketle iç içe geçmiş olan bu erken dönem eserleri, daha sonraki kinetik çalışmalarını ve sanatsal kelime haznesini şekillendiren benzersiz tarzı için önemli bir temel oluşturdu. 26 Temmuz tarihine kadar Hauser & Wirth Gallery'de görülebilir. Robert Mangold ve Joel Shapiro tarafından keşfedilen indirgeyici geometriler, onları minimalist sanat hareketi ile anılır hale getirdi. Ancak ilgili uygulamaları, kesinlikle katı formalizmde alıştırmalar değil. Kompozisyon ve önceliklendirme konusundaki sezgisel yaklaşımları, ayırt edici renk kullanımları ve farklı dile getirme yöntemlerini kucaklamalarıyla, işlerinde açısal sanatlarını hümanize eden romantik bir duyarlılık taşıyorlar. Aksi takdirde sadece açısal bir sanattan ibaret olabilirlerdi. Mangold ve Shapiro; 1960'lı yılların ortalarında New York'ta sanatçı olarak ortaya çıkmış savaş sonrası ressamların son derece öznel soyutlaması, Pop sanatının özneli doğası ve minimalizmin öne sürdüğü kavramsal çerçeveler arasında, savaş hattında yarattılar. Bu verimli zamanın derslerini alırken, her iki sanatçı da soyutlamaları daha geniş bir referans alanına yeniden bağlamanın yollarını bulmaya çalıştı. Mignoni Gallery'de 18 Mayıs tarihine kadar görülebilir. New York merkezli sanatçı, ilkel, gotik resimlerinde sık sık internetten gelen görüntüleri kalın akrilik katmanlardan oluşan boyalı kabartmaya dönüştürüyor. Çevrimiçi dünyaya doğduğu halde inatla sanatta fiziksel kalmayı seçen Beavers'ın resimleri, dijital görüntüleri bedensel ve fiziksel nesnelere iletirken hem duygusallığı hem de sefilliği aktarıyor. Tüketim, tutku ve moda ile ilgili sorularla yüz yüze gelen, "yemek pornosu", vücut geliştirmeci selfie'leri ve makyaj öğreticileri gibi sosyal medya çağındaki günlük yaşamı yansıtan, tekrarlanan konuların bir repertuarına yöneliyor. Huzursuz bir gerçekçilik derecesi ile yarattığı çalışmalarında, bir ressamın paleti ya da bir tenis topunun fluoresan yeşili bombesi olsun, dokunulmaz şeyleri dahi yüksek kabartma resimleri ile izleyiciye elle tutulur halde sunmak Beavers'ın tutkusu. Sanatçı, daha yakın tarihli çalışmalarında, sanatın tarihinden ilham alıyor ve Vincent van Gogh'dan Piet Mondrian'a kadar ikonik figürlere işaret ediyor, onları onurlandırıyor. Bir yandan da hem resmin mirasına hem de çağdaş kültürün eleştirel objektifine olan ilgisinin sürekliliğine dikkat çekiyor. 2 Eylül tarihine kadar Moma PS1'da görülebilir. araştırıyor, iyi tasarlanmış, uygun fiyatlı çağdaş ürünleri destekliyor. İyi tasarım kavramı, Soğuk Savaş'ın her iki tarafındaki hükümetler tarafından II. Dünya Savaşı'nı izleyen yıllarda sosyal ve ekonomik yeniden yapılanma ve teknolojik ilerlemenin hayati bir aracı olarak benimsendi. Bu küresel kapsam, kitlesel pazara hitap eden İtalyan Fiat Cinquecento otomobil, Sovyet döneminden kalma bir Doğu Alman Werra fotoğraf makinesi, Mitsubishi dikiş makinesi ya da bir Japon posteri gibi farklı unsurları içine alıyor. Eserlere ABD'de üretilen Eames La Chaise sandalye, Chemex Kahve Makinesi ve Irwin Gershen'in Karides Temizleyici gibi ikonik ve beklenmedik öğeleri de dahil. Sergi ayrıca iyi tasarımın bugün ne anlama gelebileceği ve 21. yüzyılın izleyicileri için yüzyılın ortasındaki değerlerin çevrilip değiştirilemeyeceği ile ilgili sorular ortaya koyuyor. Ziyaretçiler halen üretimde olan birkaç "iyi tasarım" klasiğini deneyerek ve MoMA'nın uluslararası pazarda yeni ürünleri ve fikirleri nasıl tasarlamaya devam ettiğini araştırarak kendilerini test etmeye davet ediliyorlar. 27 Mayıs tarihine kadar MoMA'da görülebilir. Multimedya sanatçısının malzemeleri ve üretim yöntemleri melez ve çeşitli; sık sık dijital baskılar, tekstil, nakış, elle dikilen saçak ve boncuk işçiliğini canlı montaj temelli tablolarda, heykellerde ve giysilerde birleştiriyor. Gibson, Avrupalı yerleşimciler gelmeden çok önce bu topraklarda var olan birçok kabilenin uyguladığı Güneydoğu nehir kamışı sepet dokuması, Algonquian huş ağacı kabuğu soyması ve iğneli bobin işi gibi geleneksel yerli zanaat tekniğinin maddi tarihlerini ve geleceklerini keşfediyor. Sanatçı, yerel el sanatlarının ve tasarımların tarihsel olarak kimlik belirtmek, hikayeler anlatmak, yeri tanımlamak ve kültürel özellikleri belirtmek için kullanıldığından yola çıkarak, geçmişi sırayla ele alan çağdaş bir anlatıyı tanımlama stratejisi olarak materyaller ve teknikler kullanıyor, kendini şimdiki zamana yerleştirerek, gelecek için yeni potansiyel yörüngeler oluşturmak istiyor. "İşçi" statüsünde öğrendiği tekniklerle ürettiği yeni seri giysileri New Museum'da, özel fotoğraf çekimleriyle bir arada sunuyor. 9 Haziran tarihine kadar New Museum'da görülebilir. Pace Gallery, Londra merkezli Kaşmir'li Raqib Shaw'ın uzun bir geleneksel yolculuk ile yarattığı yeni seri peyzaj resimlerini ilk defa yeni bir yöneliminin işareti olarak sunuyor. Çocukluğundaki Kaşmir anıları ve Hint alt kıtasının doğa ve mimarisinden ilham alan Shaw, ayrıntılı, titizlikle boyanmış, duygusal açıdan güçlü çalışmalar yoluyla kendi kişisel tarihini çıkardı ve yeniden tasarladı. Sergi, sanatçının 20 yıl boyunca emaye boyası ile emayeyi döverek yarattığı bir teknik denemesinin zirveye ulaşmış sonucu. Shaw, bu materyale ve pratiğine Japonya'nın Monozukuri zihniyetiyle yaklaştı. En yeni resimleri için önce resmi kibrit çöpü kıymıkları ve odun parçalarıyla çevreledi, daha sonra tüyler ve son olarak da bileşimlerin en ayrıntılı alanları için tüylere bağlı ince iğneler ile dolaştı. Sonuç, abartılı bir renk paleti içeren hem kırılgan hem de son derece dokulu görünen bir boya yüzeyi oldu. Kaşmir'deki kişisel tarihine dayanmasına rağmen, yeni çalışmaları Shaw'un ustaları Pieter Bruegel, Annibale Carraci, John Constable, Caspar David Friedrich ve Thomas Gainsborough'un eserleri de dahil olmak üzere Batı manzara resim geleneğinden ilham alıyor. Doğu ile Batı'nın iç içe eridiği son eserlerinde, Pers ve Babür minyatürleri ile geleneksel resim birleşiyor. Sergi, Shaw'un gözlemlerini ve anılarını sunarak, siyasi huzursuzluk ailesini taşınmaya zorlamadan önce Kaşmir'de geçirdiği ilk yıllara odaklanıyor. 18 Mayıs tarihine kadar Pace Gallery'de görülebilir. Guggenheim koleksiyonunda, yirminci yüzyılın sonlarına kadar tartışılan ve eleştirilen Amerikalı sanatçılardan Robert Mapplethorpe derinlemesine temsil ediliyor. Müze, 1993'te, Robert Mapplethorpe Vakfı'ndan yaklaşık iki yüz fotoğraftan ve eşsiz nesnelerden oluşan cömert bir armağan aldı ve bu önemli sanatçının dünyadaki en kapsamlı koleksiyonlarından birini yarattı. Sanatçının ölümünden otuz yıl sonra Guggenheim, onun mirasını, Mapplethorpe Galerisi'nde düzenlenen bir yıllık sergiyle kutluyor. Serginin ilk aşaması, Guggenheim'ın zengin Mapplethorpe koleksiyonları, sanatçının erken Polaroid'leri, kolajları, karma-medya yapıları, ikonik klasik nü ve çiçek fotoğraflarını içeren bir enstalasyondan oluşuyor. Sanatçının ünlü dostlarının en iyi bilinen portreleri de yer alıyor. İkinci aşama, sanatçının kendini temsil etme alanındaki etkisine değiniyor ve Mapplethorpe'un çalışmalarına aktif olarak katılan ve referans veren ya da bedeni resmederek ve portreyi kullanarak kimliği keşfetme yaklaşımını benimseyen çağdaş sanatçıları içeriyor. Rotimi Fani-Kayode, Lyle Ashton Harris, Glenn Ligon, Catherine Opie ve Paul Mpagi Sepuya bu isimlerden bazıları. 5 Ocak 2020 tarihine kadar görülebilir.


Bryant Park'ı haftada bir ücretsiz açık hava sinemasına dönüştüren film festivali, açık hava müzik festivalleri, muhteşem Manhattan manzarası eşliğinde serinleten esintileriyle çatı barlar, The Met'in terası, Whitney Müzesi'nin teras cafe'si... Yazın sanatın dışarı taştığı New York'ta, şehirde kalan sanatseverlerle bu adreslerde karşılaşabilirsiniz. Bugün sanatta neler olup bittiğini öğrenmek isteyen herkes için kaçırılmayacak bir etkinlik. Küratörler Jane Panetta ve Rujeko Hockley, geçen yıldan beri, en önemli ve ilgili çalışmaları araştırmak üzere sanatçıları ziyaret ediyorlar. Resim, heykel, enstalasyon, film ve video, fotoğraf, performans ve ses alanlarında çalışan 75 sanatçının yer aldığı 2019 bienali, çağdaş sanatın nabzını tutuyor. Müzenin kurucusu Gertrude Vanderbilt Whitney'in ilk kez 1932'de tanıttığı bienal, Amerikan sanatındaki son gelişmeleri gösteren en uzun süreli sergi. Bireysel ve kolektif çalışmaları çok farklı ortamlarda bir araya getiren etkinlikte sunulan çalışmaların çoğu sosyopolitik kaygılarla dolu olsa da, kümülatif etki açık uçlu ve umutlu. Bienal boyunca kilit konular ve yaklaşımlar ortaya çıkıyor: Şimdiyi veya geleceği yeniden canlandırmak için tarihin incelenmesi; ırk, cinsiyet ve eşitlik hakkında derin bir değerlendirme; vücudun kırılganlığının keşfedilmesi... Toplumla ilgili endişeler, işlerin içeriğinde ve sosyal angajmanında, ayrıca sanatçıların dünyaya yön verme biçimlerinde ortaya çıkıyor. Sanatçıların çoğu, gerek heykellerde, gerek yoğun olarak işlenmiş resimlerde ya da döküm işlerde materyallerin fizikselliğini vurguluyorlar. Dijitali ve ilgili kaygıyı reddeden, kişiselleştirilmiş, özgün çalışmaların öne çıktığı işler sunuluyor. 22 Eylül'e kadar görülebilir. High Line'daki Brick House, sanatçının Mimarinin Anatomisi serisindeki ilk anıtsal eseri. Simone Leigh, Batı Afrika ve Amerika'nın güneyi gibi farklı bölgelerden mimari formları insan vücuduyla birleştirerek, devam eden heykel serileri oluşturuyor. Siyahi bir kadının 16 metrelik bronz büstü olan Brick House'da; kadının eteklerini kilden evi olarak, formlarını birleştiren bir gövde ile sunuyor. Heykelin başı, her biri deniz kabuğuyla biten, mısır tarlası örgülerinden oluşan bir afro ile taçlandırılmış. Tuğladan yapılmış bir evin gücünü, dayanıklılığını ve bütünlüğünü simgeleyen heykel, eski sanayi dönemi tuğla binaları yerine dikilen cam ve çelik kulelerin arasından yükselerek, mimari ve insani ölçeklerin sürekli pazarlıkta olduğu yerlere tezat oluşturuyor. Leigh'in 10. Cadde'de yükselen güçlü siyahi kadın figürü, etrafımızdaki mimariyi ve gelenekleri, değerleri, öncelikleri ve toplumu bir bütün olarak düşünmemizi sağlıyor. Kesişme pratiğinde Leigh; beden, toplum ve mimarlığın birbirini nasıl bilgilendirdiği ve ortaya çıkardığı değer üzerine odaklanıyor. Eylül 2020'ye kadar High Line'da görülebilir. Mark Manders'ın Tilted Head'i bir kurgu eseri. Gündelik nesnelerle birleştirilmiş, pişirilmemiş kil görünümünde ancak tamamen döküm bronzdan yapılmış. Yüzeyini örten çatlaklar organik bir kurutma ve çürüme sürecini temsil ediyor fakat metalden yapıldığından bu görüntü sabit. Sanatçının stüdyosunda yarım kalmış bir iş görünümünde. Devasa büyüklüğü ve halka açık konumu büyük bir anıtın havasını vermiyor. Gözleri kapalı, çift cinsiyetli figürün maske benzeri özellikleri, ölmüş ifadesi taşıyor. Kafanın bitmemiş tarafı sanki bir tahta ile döşenmiş ve halat ile tutturulmuş gibi. Hemen arkasında yer alan, hafifçe küçültülmüş sandalyeler ve bavul, formsuz bir malzemeden meydana geliyor ve heykelin büyüklüğünün farkına varmamızı sağlıyor. Ölçeklerdeki bu değişimler, açıklanamayan nesneler ve bronzun yarattığı etki kişinin algısını değiştiriyor ve hayal gücünü tetikliyor. 1968 Hollanda doğumlu Manders, kariyeri boyunca insan figürü ile ilgilendi, özellikle de kimi zaman vücuttan ayrılan ve farklı unsurlarla yan yana duran kafadan etkilendi. Tilted Head ile bu kez temsil ve soyutlama, dinginlik ve kopma, yaşam ve ölüm arasında şiirsel bir boşluğa sahip olan insan formunun zorlu bir kurgusunu sunuyor. 1 Eylül'e kadar Doris C. Freedman Plaza, Central Park'ta görülebilir. Subliminal Standard, Brooklyn'de yaşayan Belçika doğumlu sanatçı Harold Ancart'ın oluşturduğu interaktif bir alan. Sanatçı, çocukluğundan beri kendisini büyüleyen New York'un her yerde bulunan hentbol sahalarından esinlenerek, büyük ölçekli ve boyalı bir beton heykel inşa etmiş. 20. yüzyıl başlarında göçmenler tarafından Amerika'da popüler hale getirilen hentbol, en demokratik sporlar arasında ve oynamak için küçük bir top ile bir duvardan başka şey gerektirmiyor. Ancart, bu heykeli için mahkemenin geleneksel sınırlarını referans almış. Bir diğer ilham kaynağı da şehir mahkemelerinin hava koşullarının hasarlarını onarırken duvarlardaki graffitileri maskelemek için yeniden boyadığında oluşan soyut kompozisyonlar olmuş. Hentbol sahası aynı zamanda sanatçıya göre, "Kamusal alanda resim sergilemek için eşsiz bir imkan sunan özgür, çift taraflı interaktif bir oyun alanı." 1 Mart 2020'ye kadar Cadman Plaza Park'ta görülebilir. 1979 Polonya doğumlu, Berlin merkezli sanatçı Alicja Kwade'nin eseri zarif, incelikli ve son derece deneysel. Geniş bir medya yelpazesi kullanan Kwade, zamana, algıya ve bilimsel araştırmaya dayalı heykeller ve teçhizatlar yaratıyor. Şiirsel ve eleştirel zekasıyla, dünyadaki şüpheleri ortadan kaldırmak üzere, başka türlü anlaşılması mümkün olmayan ve evrende anlam taşıyan sistemleri sorguluyor. Sanatçı, The Met sergisi için Iris B. Gerald Cantor Çatı Bahçesi'ne geçici olarak yerleştirilmiş bir alanda, minyatür bir güneş sistemi sergiliyor. Bunun için çelik ve taş malzemeler kullanarak iki heykel yaratmış. Alicja Kwade'nin Amerika'daki bir müzede gerçekleştirdiği ilk kişisel sergisi, The Met Cantor Çatı Bahçesi'nde 27 Ekim'e kadar, Brooklyn Bridge Park'ta ise 29 Eylül'e kadar görülebilir. Manhattan ve Brooklyn köprüleri arasındaki Brooklyn Bridge Park'ta yer alan Bridge Over Tree, İran doğumlu Minneapolis merkezli sanatçı Siah Armajani'nın 50 yıl içindeki ufuk açıcı enstalasyonunun ilk sahnesi. İlk olarak 1970 yılında Minneapolis'teki Walker Sanat Merkezi'nde geçici bir heykel olarak gösterilen etkileyici çalışma, orta noktada tırmanan ve inen yapısıyla birlikte, yaklaşık 28 metre uzunluğunda açık, kafesli kenarlara sahip bir yürüyüş alanı, basamaklar ve kiremitli çatıdan oluşuyor. Eser, ortasında yer alan, yaprak dökmeyen ve her daim yeşil olan ağaç üzerinde yükseliyor. Bridge Over Tree; sanatçının siyasi ve şiirsel rezonanslı heykel enstalasyonları bağlamında, mimarı formlara işlevlerin yeniden yerleştirmesinin önde gelen örneklerinden biri. Vietnam Savaşı sırasında, siyasi kargaşa ve aktivizm döneminde Armajani'nin demokrasi yanlısı duruşu nedeniyle İran'dan kaçmasından sonra, Bridge Over Tree kendiliğinden siyasal bir boyut taşımaya başlamış. Sanatçıya göre köprünün üzerinden ve çevresinden yürüyen insanlar, bağlantı ve diyaloğu teşvik ediyor: "Köprü hiçbir zaman sadece iki nokta arasındaki bir geçiş yolu değildir. İnsanları, yerleri, toplulukları ve fikirleri birbirine bağlayan şiirsel bir formu temsil eder ve on yıllardır tekrarlanan bir motif olmuştur." 29 Eylül'e kadar Brooklyn Bridge Park'ta görülebilir.


Sonbaharı en güzel yaşayan şehirlerden biri New York. Okulların açılmasıyla New York'lular yerleşik hayata dönerken, turistler de yavaş yavaş şehri terk ediyor. Dolayısıyla Eylül oldukça sakin geçiyor, şehir adeta kendini sert kışa hazırlamak için güç topluyor. Tabii, fuarlar, festivaller, davetler ve sanat etkinlikleri de tüm hızıyla yeni sezonun açılışını yapıyor. Bu sergi, başlangıç noktası olarak, 1983'te 25 yaşında East Village metro istasyonu duvarına marker ile resim çizerken New York Polis Departmanı tarafından tutuklandıktan sonra komaya girerek ölen graffiti sanatçısı Michael Stewart'a Jean-Michel Basquiat'nın armağanı niteliğinde. Aslen Keith Haring'in stüdyosunda duvara Stewart'ın ölümünden sonra bir hafta içinde boyanmış olan bu resim, nadiren halka açık ortamda sergilenen kişisel bir ağıt. Michael Stewart'ın ölümünün merkezinde yer alan bu sergi ise Basquiat'nın siyahi kimlik araştırmasını, polis vahşiliğine karşı protestosunu ve tekil bir estetik güçlendirme dili oluşturma girişimlerini inceliyor. Kendi ifadesiyle devlet otoritesinin konuya sürekli katılımını sağlayan polis rakamlarını gösteren resimlerinin yanı sıra tarihsel siyahi figürleri, özellikle de en sevdiği kahraman olan caz efsanesi Charlie Parker'ı yüceltmeyi hedefleyen eserleri de sergide. Michael Stewart'ın ölümü ile aynı yıl yarattığı erken bir portre, Basquiat'nın ağırlıklı olarak beyaz ve çoğunlukla düşmanca bir sanat dünyasında dolaşan siyah bir sanatçı olarak keskin bir farkındalık yarattığını öne sürmekte. Sergi, Michael Stewart'ın ölümünün büyük etkisinin bir kanıtı olarak, Stewart'ın akran olduğu diğer şehir sanatçılarının eserleri çemberinde gerçekleşiyor. O dönemde bu toplulukta yaşanan dayanışmayı göstermek için diğer sanatçıların tabloları ve baskıları da gösterime açılıyor: Haring'in 1985 tarihli Michael Stewart-USA for Africa eseri, Andy Warhol'un 1983'ten Stewart'ın ölümüyle ilgili bir New York Daily News makalesini içeren resmi, David Hammons'ın 1986 tarihli The Man Nobody Killed adlı eseri, George Condo'nun 1983'ten Portrait of Michael Stewart işi ve Lyle Ashton Harris'in 1994'te yaptığı Photographic Self-portrait Saint Michael Stewart. Sergide Stewart'ın anısına yaratılan sanat eserlerinin yanı sıra gazete kupürleri ve protesto afişleri de yer alıyor. Bu nesneler, sanat tarihinde bugüne dek tam olarak keşfedilmemiş bir anı yaratan, yas tutan bir topluluğun üzüntüsünü ve meydan okumasını belgeliyor. 6 Kasım'a kadar görülebilir. Affordable Art Fair NYC, sonbahardaki gösteriminde Metropolitan Pavilion'a dönüyor ve Eylül ayı boyunca 70'in üzerinde yerel, ulusal ve uluslararası katılımcıyı ağırlayarak 300'den fazla çağdaş sanatçının özgün çağdaş eserlerini sergiliyor. Fuar, popüler bir mesaj ya da tema ile sanat eserleri seçmek yerine, beş ya da on yıl sonra tamamen farklı bir zevke ve stile sahip olabileceğinizi düşünerek, kalbinizin sesini dinleyerek aşkla seçim yapmanızı öneriyor. Tek kullanımlık satın alımlardan uzak, orijinal sanat sonsuza dek sürdüğü için zamansız bir yatırım. Affordable Art Fair sizi kendi koleksiyonunuzun küratörü olmanız için yüreklendirirken, hem sürdürülebilir çağdaş sanatı hem de sanat ekosistemini destekliyor. Tüm Affordable Art Fair galerileri ortaklaşa çalışıyor ve yeni, yerel, gelişmekte olan sanatçıların kariyerlerini destekliyor. Dolayısıyla, bu fuarların birinden satın aldığınız bir eserle sanat ekosistemini siz de desteklemiş oluyorsunuz. Eser fiyatları 100- 10.000 USD arasında değişiyor. Siz de hem ömür boyu keyif alacağınız bir esere sahip olmak hem de yeni ve yerel sanatçıları desteklemek istiyorsanız, 26-29 Eylül tarihleri arasında gerçekleşecek Affordable Art Fair'e davetlisiniz. 40 yıl sonra efsanevi modacıya odaklanan ilk New York retrospektifi. Sergi, tarihi ve çağdaş couture, hazır giyim, aksesuar, mobilya, aydınlatma, çizimler, kişisel fotoğraflar ve alıntılar dahil olmak üzere, Pierre Cardin'in atölyesinden ve arşivinden 170'in üzerinde obje ve film sunuyor. Tüm nesneler, Cardin'in benzersiz atölye tasarımlarından, showroom'larından ve evlerinden esinlenilen sürükleyici bir ortamda sergileniyor. Future Fashion; 1950'lerden lüks kumaşlara sahip nadir tasarımlar, 1964 tarihli Cosmocorps koleksiyonu, aşırı detaylandırmayı ortadan kaldırarak erkek giyimi düzene sokmaya çalıştığı döneme ait tasarımlar, vinil, plastik ve Cardin sentetik kumaşını içeren kreasyonlar, uniseks ürünler, 1980'lerde Japon origami sanatı, Çin mimarisi ve Amerikan futbolu formalarından esinlenilerek tasarlanan ikonik geniş omuzlu ceketler, 'ışıklı' tulumlar ve elbiseler, couture parçalar ve Cardin'in couture erkek giyimine kapsamlı bir genel bakışını içeriyor. 5 Ocak 2020 tarihine kadar görülebilir. Hollanda'dan Cube Design Museum ile birlikte gerçekleştirilen sergi, daha uyumlu ve sürdürülebilir bir gelecek tasarlamak için bilim adamları, mühendisler, çiftçiler, çevreciler ve doğanın kendisi ile işbirliği yapan tüm disiplinlerdeki 60'ın üzerinde tasarımcının çığır açan eserlerinden oluşuyor. Tasarımcılar, özelliklerinden ve kaynaklarından ilham aldıkları doğa ile anlamlı bağlantılar kuruyor. Doğayla ve birden fazla disiplinden takımlarla ortaya konan işbirlikçi süreç, insanların gezegenin karmaşıklığı ve koşullarıyla mücadele ettiği bir ortamda iyimserlik duygusu yaratıyor. Deneysel prototiplerden tüketici ürünlerine, sürükleyici tesisatlara ve mimari yapılara kadar uzanan projelerle sergi; bilim ve teknolojideki gelişmeler kadar, iklim değişikliği ve ekolojik krizlerin derin farkındalığıyla, doğayla yenilikçi ve çığır açan bir buluşma sağlıyor. Sergi temaları, tasarımcıların doğa ile işbirliği yapmak için kullandıkları yedi stratejiyi keşfediyor: Anlamak, iyileştirmek, canlandırmak, kurtarmak, beslemek, büyütmek ve kolaylaştırmak. Sonuçlar spekülatif veya pratik olmakla birlikte, yeni materyaller, yaratıcı yöntemler ve yaratıcı teknolojiler ortaya çıkarmaya odaklı. Günümüzün olağanüstü tasarım ekiplerinin ortaya koyduğu bu provokasyonlar ve çözümler, doğa ile kalıcı ve daha saygılı bir ortaklık için cesaret veriyor. 20 Ocak 2020'ye kadar görülebilir. Alexander Calder, 20. yüzyılın en etkili heykeltıraşlarından biri. Eserleri bireysel hareketleri tanımlayan, değişken uyumda hareket eden ve dengeleyen, asılı soyut elemanların kinetik yapısından oluşuyor. Calder ayrıca, birçoğu dünyanın dört bir yanındaki şehirlerde halka açık plazalarda bulunan civatalı çelik saclardan büyük ölçekte dış mekan heykelleri ile de ünlü. Bu çok büyük ölçekteki heykeller, hareket eden kinetik heykellerinin yanında sanatçının kendini adadığı ve tanındığı bir diğer alan. Calder Vakfı tarafından Pace Gallery'nin 3600 metrekarelik birinci kat galerisinde açılan sergi, 1920'lerin ortalarından 1931'de mobil sanatın yaratılmasına uzanan bir süreçte, sanatçının daha önce denenmemiş ve eşi benzeri görülmemiş bu kinetik hareketleri heykel formuna getirme yolculuğunu anlatıyor. 1920'lerdeki hayvan taslaklarından 1930'lardaki soyut yağlıboya tablolarına ve motorlu cisimlerine, sergi çalışmalarında potansiyelden gerçek enerjiye doğru kaydadeğer bir geçiş yapan Calder'in benzersiz yaratıcılığını gözler önüne seriyor. 26 Kasım tarihine kadar görülebilir. ABD'deki ilk retrospektifi olan sergi, Mukherjee'nin 57 eserini bir araya getiriyor ve sanatçının uzun süredir elyafla olan ilişkisini ve bununla birlikte önemli baskılarını seramik ve bronz haline getirerek kariyerinin ortasına ve sonlarına doğru gelişimini inceliyor. Sezgisel olarak çalışan kararlı bir heykeltıraş olan Mukherjee, figürasyon ile soyutlama arasındaki mesafeyi araştırdı. Doğa onun en büyük ilham kaynağıydı; bu tutkusunu Hint tarihi, heykel, modern tasarım, yerel el sanatları ve tekstil geleneklerine olan merakıyla pekiştirdi. Phenomenal Nature, Mukherjee'nin işçiliğini ve tekniklerini modern bir forma uyarlarken yaptığı radikal müdahaleyi vurguluyor. Sanatçının elyaf formları fiziksel ve organik, zira tezgahla çalışmak yerine düğümleme birincil tekniği haline geldi ve heykellerini üç boyutlu bir hacim ve anıtsallık duygusuyla birleştirdi. Yeni Delhi'de yaşadığı ve çalıştığı yerel pazardan elde ettiği elle boyanmış ipleri kullandı. Biçimlendirdiği formlar cinsel imgelemlerle dolu, bazılarında ise büyük antropomorfik detaylar klasik Hint heykelini simgeliyor. 29 Eylül'e kadar ziyarete açık. Sir Issac Newton'un üçüncü hareket yasası, her eylem için eşit ve zıt bir tepki olduğunu belirtir. Benzer şekilde, her moda hareketi, kendisinden önce gelenlere bir cevaptır, coşkulu ile kısıtlı arasında değişen bir tasarım döngüsünü sürdürür. Bu, minimalist ve maksimalist estetiğin yüksek moda ile ifade edildiği tarihsel etkileşime adanmış ilk sergi. 18. yüzyılla başlıyor ve modayı ileriye götüren iki estetik arasındaki ilişkileri inceleyerek moda tarihi boyunca ilerliyor. Minimalist ve maksimalist akımlar, bir tasarım sürekliliğinde aşırı uçları temsil ediyor. Ancak her ikisi de algıya meydan okumak istiyor ve kültürel ifade ortamları olarak, oluştukları zamanlarla bağlantı kuruyorlar. Minimalizm, doğruluk, düzen ve uyum gibi nitelikleri teşvik ederek saflığı ve kısıtlamayı kutluyor. Maksimalizmin güzelliği ise aşırılığında ve eklektik karakterinde yatıyor. Sergi 20. yüzyılın ikinci yarısına doğru ilerledikçe, minimalizmin medya karşısında bir sanat hareketi olarak ortaya çıkmasına şahit oluyoruz. Moda tasarımcıları minimalist ve maksimalist modayı yeniden tanımlamaya devam ederken, Minimalism/Maximalism sergisi ziyaretçileri bu değişen estetik algıların tarihini keşfetmeye davet ediyor, böylece geçmiş bugünü aydınlatıyor. 26 Kasım tarihine kadar görülebilir.


New York'ta Kasım demek, ayın 3'ündeki NYC Maratonu ile 4. Perşembe'sinde kutlanan Şükran Günü demek. Macy's Thanksgiving Parade, dünyanın en ünlü ve eğlenceli geçit törenlerinden biri. Şükran Günü'nün ertesi ise yüksek indirimleriyle meşhur Black Friday. Kasım demek aynı zamanda 643 Park Avenue binasındaki sanat ve antika pazarı TEFAF demek. Koleksiyonerler, küratörler, tasarımcılar ve antika meraklılarının buluştuğu dünyaca ünlü fuar 1-5 Kasım arasında düzenleniyor. Şehrin sanat takviminde diğer öne çıkanlara gelince... Los Angeles merkezli sanatçı Carmen Argote, çevresinden kaynaklanan çeşitli materyalleri izler, katlar ve dönüştürür. Disiplinler arası pratiğinin merkezinde kendi fiziksel formu ile çalıştığı yer arasında sürekli bir konuşma vardır. Çoğu zaman belirli bir bölgedeki çeşitli kültürel, ekonomik, kişisel ve tarihi anlatılara cevap verir. Bu diyalog ile bilgilendirilen eserleri, vücudunun çevresiyle olan etkileşimlerinin çıplak olduğunu gösterir. Kahve, çam iğneleri, avokado ve kokineal boya gibi sembolik bir öneme sahip materyallerle çalışan Argote, ABD'de Meksikalı bir göçmen olarak yaşadığı deneyimi kentsel peyzajların sürekli değişen yüzeyine ışık tutarak yansıtıyor. Argote, ilk kişisel müze sergisinde yeni ve son resimlerinden, kağıt üzerinde büyük ölçekli çalışmalarından ve heykel enstalasyonundan oluşan bir seçki sunuyor. Bu eserlerin çoğu, Guadalajara'daki eski evinde ve ünlü Meksikalı muralist Jose Clemente Orozco'nun stüdyosunda yaratıldı. Argote, uygulamalarında tipik olarak yaptığı gibi, Orozco'nun merkezi avlusunda ve bahçelerinde bulunan bitki ve meyve çeşitlerinin yanı sıra yerel olarak üretilen diğer işlenmemiş ürünleri de hammadde olarak kullanarak çevre mimarisi ve yerel tarım ile birleştirdi. Serginin adı As Above, So Below, karasal dünyayı göksel olanın bir yansıması olarak gören kutsal geometri ve tarot ile ilgili bir aforizmadan geliyor. Başlık; yerli bitkilerin, doğal pigmentlerin, mimarinin ve sanatçının bedeninin birbirleriyle tamamen etkileşime girerek, etkileşime giren işlenmemiş materyallerin Argote'un çalışmalarındaki dönüştürücü niteliğinden bahsediyor. Sergi, 5 Ocak tarihine kadar New Museum'da görülebilir. Sanatçı Jason Moran hem jazz kompozisyonundaki pratiğini temel alarak hem de görsel ve sahne sanatları arasında muhteşem bir köprü oluşturarak sahneye koyma sanatını kullanıyor. Ülkenin önde gelen caz liderlerinden biri olarak kabul edilen Moran, dünyadaki kişisel deneyimini ortamın resmi düzenine meydan okuyan dinamik müzik bestelerine dönüştürüyor. Sanat yapma konusundaki deneysel yaklaşımı, nesnelerin ve sesin kesişimini kucaklıyor; geleneksel yöntemleri zorlayarak geleneksel yöntemlerin ötesinde teatral şekiller oluşturuyor. Sanatçının ilk kişisel müze şovu olan bu sergi, Moran'ın kendi heykellerinden ve çizimlerinden görsel sanatçılarla olan performanslarına ve keşiflerine kadar araştırdığı çalışmaları sunuyor. Moran'ın birlikte çalıştığı birçok sanatçı arasında Joan Jonas, Kara Walker, Lorna Simpson, Glenn Ligon, Stan Douglas, Carrie Mae Weems, Adam Pendleton, Theaster Gates, Julie Mehretu, Ryan Trecartin ve Lizzie Fitch yer alıyor. Moran'ın New York'taki bu büyük finali ünlü jazz müzisyenleri ve en önemli sanatsal işbirlikçileri ile yapılan çalışmaların yeni canlı uyarlamaları ile pek çok performans yaratacak gibi görünüyor. Jason Moran, Whitney Museum'da 5 Ocak'a kadar izleyici ile buluşuyor. Yto Barrada, multidisipliner kültürel olayları ve tarihi anlatıları araştırmasıyla tanınıyor. Arşiv uygulamalarının ve kamu müdahalelerinin performansıyla meşgul olan Barrada'nın enstalasyonları; sosyal ilişkileri yeniden yorumluyor, alt tarihçeleri ortaya çıkarıyor ve kurumsallaştırılmış anlatılarda kurgu sıklığını ortaya koyuyor. Barrada'nın ilk fotoğraf serisi olan A Life Full of Holes, Cebelitarık Boğazı'nın Kuzey Afrika ile Avrupa arasındaki sınır olarak durumunu ve Tangier sakinleri üzerindeki etkisini inceledi. Çalışmalarının çoğu o zamandan beri politik alan içerisindeki sınır bölgelerine, mikro tarihçelere ve özerk alanlara odaklandı. Kimlik, ekonomi ve orijinallik nosyonlarını araştırmaya devam eden Barrada'nın Faux Rehberi, Londra Pace'de sunuldu ve kültürel üretimin bir parçası olarak fosil ve mineral ticaretine odaklandı. Müze koleksiyonu pratiğini kavramsal stratejiler olarak kullanan sanatçının çok yönlü sergisi, turizm ekonomileri içindeki yıkılma eylemlerine de yansıyor. Sömürge sonrası düşünce ve sosyopolitik kaygılardan sonuç çıkaran Barrada'nın ilgi alanları, sınırlar arasındaki gerilimlerden, göç ve turizmden kentsel manzaraya, çocuk oyuncaklarından botaniğe ve fosiller ilmine kadar uzanmakta. Barrada'nın çalışmasının birbirine bağlı mantığı içinde yeni gramerler ortaya çıkaran 'gizli transkriptler'; sırları, zevkleri ve egemenliğe karşı direniş stratejilerinin bir kutlamasını içeriyor. Sergi, 20 Aralık'a kadar Pace Gallery'de görülebilir. Breaking the Frame, yeni sanatçılar Leah Guadagnoli, Dana James, Justine Hill, Eric Shaw ve Jason Stopa'dan oluşan bir grup sergisi. Geleceğin sanatçılarının geleneksel resmin fizikselliği ile ilgilenme yollarını araştıran sergi ayrıca bugünün uygulayıcılarının soyut dışavurumculuk ve minimalizm gibi önemli sanat akımlarının estetik ve kavramsal temelleriyle ne kadar ilgilendiklerini de göz önünde bulundurarak soyut resimdeki yeni yaklaşımları vurguluyor. Stopa, resimlerinde mimari motifleri el hareketi ile birleştiriyor. Hill, heykelsel kompozisyonları anımsatan örnekler oluşturuyor. Banliyö manzaralarının hatıralarından sık sık ilham alan James, resimlerini yeni çok parçalı yapılara dönüştürüyor. Guadagnoli ve Shaw; çevreye, mimarlık, grafik tasarım ve kentsel mekanlara yönelik imalarla kasıtlı referans veriyor. Guadagnoli'nin dokulu pastel renkli kabartma resimleri, Yunan yemek logolarından ve Swahili mimarisinden esinleniyor. Canlı, etkileyici renkler kullanarak öne çıkan ressamlar, bazen sanatsal süreçleri ve diğer zamanlarda çevrelerindeki dünyayı referans alan katmanlı soyutlamalar yaratıyorlar. Kolaj, çizim ve dijital araçlarla süreçler ve deneyimler yaratmak; geleneksel resmin sınırlarına meydan okudukları bir taahhüt niteliğinde. Sergi, 14 Aralık'a kadar Hollis Taggart Gallery'de sizleri bekliyor. Yale'de heykel eğitimi alan Kenyalı-Amerikalı sanatçı Wangechi Mutu, Met'in 5. Cadde tarihi dış cephesindeki nişlere ilk defa heykel yerleştirmek üzere seçildi. Mutu, kuşağının en seçkin sanatçılarından biri olarak anılıyor. Akıldan çıkmayan öbür dünyaya ait kolaj resimlerinde, sanat filmlerinde, canlı performanslarında ve heykellerinde sergilediği eleştirel bakış açısıyla övgü alıyor. Mutu'nun ya bronz ya da organik malzemelerden oluşan üç boyutlu çalışması, Afrika ve Avrupa'nın tarihini, heykel geleneklerini birleştiren modern ve klasik mitolojilere gönderme yapan, ürkütücü ama muhteşem figürler gösteriyor. Kolaj resimlerinde olduğu gibi, Mutu'nun heykelleri de sosyal ve ekolojik adaletsizlikleri ve eşitsizlikleri eleştirel bir şekilde yansıtıyor. Kadınların dönüşümü ve güçlenmesi, tamamlanan çalışmadaki tüm fikir ve kanıtlarının merkezinde yer almakta. 12 Ocak tarihine kadar The Metropolitan Museum of Art'da görülebilir. 20. yüzyılın en etkili sanatçılarından Sigmar Polke'nin heykel ve çizimleri ilk kez sergileniyor. Objects: Real and Imagined serisi, 1960'lardan bu yana gizemli ve önemli bir çalışma olup, özel ve kamu koleksiyonlarından oluşturulmuş. Leonardo da Vinci'nin iddialı icatlarından etkilenen Polke, alçı, cam ve yapraklardan yaptığı devasa eserlerinin yanında patates, bira altlığı, karton ve kibrit çöpü gibi günlük eşyalardan yapılmış heykelleri de hayal etti. İlk bakışta oldukça kavramsal ve banal olan bu fantastik eserler, sanatçının Savaş Sonrası Almanya'sının kasvetli fonuna karşı huzursuz merakını ve sonsuz yaratıcılığını keşfediyor. Patates Evi, Patates Makinesi, Kibrit Çöpü Parçası ve Bambu Kamışlarının Resüsitasyon Girişimi de dahil olmak üzere, bu sergi ziyaretçilerine görünüşte az sayıda olsa da gerçek malzemelerden oluşturulmuş heykeller sunuyor. Sanatçının tüm kariyerini yansıtan bu eserler, önümüzdeki elli yıl boyunca resim, fotoğrafçılık ve film yapımında sergilemeye devam edeceği vizyonun netliğini ve acımasız hayal gücünü gösteriyor. 1941 yılında eski Doğu Almanya'da doğan Sigmar Polke, dünya çapında çok sayıda müze sergisine konu olurken, Venedik Bienali'nde de defalarca öne çıkan bir sanatçı oldu. Sergi, Michael Warner Gallery'de 16 Kasım tarihine kadar görülebilir. Bu retrospektif, Vija Celmins'in 1960'larda Los Angeles'ta yaptığı en eski tablolarından son beş yılda New York'ta tamamladığı objelerine kadar yaklaşık 120 eserden oluşan bir seçki ile kapsamlı bir bakış açısı sunuyor. Elli yılı aşkın süredir devam eden başarılı kariyeri boyunca Celmins, geniş bir medya yelpazesinde derin odaklanma ve olağanüstü beceri pratiğini sürdürdü. Celmins'in zarif bir şekilde işlenmiş tabloları, heykelleri, çizimleri ve baskıları etrafımızdaki dünyaya dair; bazen doğrudan gözlem yoluyla ama daha çok fotoğrafçılıkla dünyayı anlamamıza aracılık ediyor. Sanatçının kaynakları, Venedik'teki ilk stüdyosundan gündelik objeler olabildiği gibi, California'da çekilen Pasifik Okyanusu yerel iskele fotoğrafları veya gazetelerden, dergilerden, bilimsel keşif ve araştırmalardan gelen reprodüksiyonlardan aldatıcı nesneler de olabilmekte. Kaynağı her ne olursa olsun, ortaya çıkan eserler büyülü bir gerçek niteliğinde. Bu muhteşem sergi, The Met Breuer Museum'da 12 Ocak tarihine kadar ziyarete açık.


Bu şehirde Aralık, Beşinci Cadde boyunca göz kamaştırıcı vitrinlere bakarken, Times Square'de dünyanın dört bir yanından gelen milyonlarca insanla birlikte yeni yılı parıldayan gökyüzü altında kutlamak demek. Noel büyüsünün yaşandığı Rockefeller Center, muhteşem süslemeleri ile kentin en ünlü Noel ağacına ev sahipliği yapıyor. 75 yıl öncesine dayanan bir gelenek olan Ağaç Aydınlatma Töreni, New York'taki tatil mevsiminin en önemli aktivitelerinden. 4 Aralık'taki etkinlik ünlü şarkıcı ve grupların canlı performanslarına sahne olacak. Her yıl Manhattan'ın amiral gemisi mağazalarında 1 Ocak'a kadar sergilenen, özenle tasarlanmış Christmas Holiday pencerelerini izlemek de büyük eğlence. New York'un en çok aranan Noel adreslerinden olan Bryant Park'taki Bank of America Kış Köyü, Union Square Park ve Columbus Circle da yılbaşı süslemeleri ve hediye alternatifleri için harika adresler. Aralık'ta New York'un öne çıkan sanat etkinliklerine gelince... Yayoi Kusama, David Zwirner'de ilk defa sergilenen ve yeni resimleri ile heykellerinden oluşan etkileyici serisi Infinity Mirrored Room Dancing Lights That Flew up to the Universe 2019 ile yer alıyor. Günümüz sanat tarihi içinde benzersiz bir konuma sahip olan Kusama, 60lı yıllarda pop art ve minimalizmin ilk özümsenmesinden bu yana, küresel izleyiciyle rezonansa giren oldukça kişisel bir çalışma yarattı. Belirgin bir şekilde fark edilebilen çalışmaları, sık sık hem mikroskobik hem de makroskobik evrenleri anımsatan nokta gibi tekrarlayan unsurlardan oluşuyor. Sergi, sanatçının ikonik My Eternal Soul serisinden yeni resimlerini tanıtıyor. Amerika Birleşik Devletleri'nde ilk defa görülmek üzere daha samimi bir formatta oluşturulan bu eserler, çizgi ve formun tekil keşifleri. Çok ayrıntılı, yine de cesur renk keşifleriyle soyut ve figüratif. Kusama'nın işleri, yansımaları ile izleyicilerini saran, süreklilik ile sonsuzluk izlenimini pekiştiren ve her şeyi kapsayan organik görünümlü bulut benzeri formların bulunduğu bir çevre yaratıyor. İlk defa sunulan seride sonsuz alanın sürükleyici ve şiirsel bir deneyimini yaşayacaksınız. Sergiye, ziyaretçilere David Zwirner Books tarafından yayınlanan ve sanatçının çoğu daha önce yayınlanmamış metin ve şiirlerinden oluşan bir katalog eşlik ediyor. Bu kaçırılmayacak sergi, 14 Aralık tarihine kadar David Zwirner 20th St'de görülebilir. New Museum, otuz yılı aşkın çalışmalarını inceleyen ilk büyük Amerikan müzesi sergisi ile Hans Haacke'nin büyük bir retrospektifini sunuyor. 60 yıl boyunca Haacke; kinetik sanatında, çevre sanatında, kavramsal sanatta ve kurumsal eleştiride öncü oldu. Bu retrospektif, sanatçının kariyeri boyunca yarattığı otuzdan fazla eseri bir araya getirecek ve özellikle ürettiği, dolaştırdığı ve sergilediği sosyal, politik ve ekonomik yapıları kapsayacak uygulama parametrelerini genişletme yöntemine odaklanıyor. Sergide, çoğu Haacke'in nadir görülen kinetik eserleri, çevre heykelleri ve 60'ların sonundaki, 70'lerin başındaki ziyaretçi anketleri yer alıyor. Bütün bu tartışmaların merkezinde ise sanatta estetik konusu var. All Connected, 70'li ve 80'li yılların eserleri, aynı dönemin kurumsal sponsorları, sanat enstitüleri ve politik girişimlerin aynı dönemdeki diğer üyeleri, eski dönem işleri, müze koleksiyonları ve bugünün işlerini hesaba katarak, global kapitalizm, milliyetçilik ve insani krizlerin kavşağında dünya ile ilgili asıl soruları araştırıyor. 26 Ocak tarihine kadar New Museum'da görülebilir. 40 yıllık kariyeri boyunca Mike Kelley, dikkat çekecek derecede çeşitlilik gösteren işleri ile bir dizi medyada yüksek kültür ve düşük kültürü bir araya getirdi. Eleştirilen ve yerine geçen estetik düzen ile geleneksel düşünceyi; kutsallık ile saygısızlık kavramlarını birleştirdi. Mike Kelley Sanat Vakfı ile işbirliği içinde düzenlenen bu sergide, 1994-2009 yılları arasında 15 yıllık bir süre boyunca yarattığı farklı serilerinden sanatçının resim ortamına olan bağlılığını ön plana çıkaran resimleri yer alıyor. Timeless Painting hem unvanını hem de kavramsal başlangıç noktasını, birçok eserin ortaya çıkmasına neden olan 'kompozisyon yaklaşımı'ndan alıyor. The Thirteen Seasons, Cult Paintings, Missing Time Color Exercise dahil olmak üzere 12 eser grubundan örnekler içeren sergi, Kelley'nin resimlerinde rengin dikkat çekici bir şekilde keşfedilmesini vurguluyor. Kelley'nin karma medya enstalasyonu Profondeurs Vertes'in de (2006) sunulduğu sergi ABD'de ilk kez gösteriliyor. İzleyiciler, Timeless Painting'de sanatçının geleneksel Amerikan resim kültürü üzerinden Amerikan popüler kültürüne olan ilgisini yeniden oluşturmak için bir fırsat olarak gördüğü heykel, enstalasyon veya çizimlerini inceleyebilirler. 25 Ocak'a kadar Hauser & Wirth'de izleyicisini bekliyor. Felix Edouard Vallotton, 1865'te Lozan'da doğdu. 17 yaşında Academie Julian'a girmek üzere Paris'e gitti, 1885'te resimleri Salon des Artistes Français'de sergilendi. Vallotton, geliştirdiği teknikle her ayrıntıyı dikkatle ve pürüzsüz bir yüzey oluşturarak çalıştı. Painter of Disquiet, sanatçının kariyerinin ressam ve print maker olarak önemli anlarını kapsıyor. Sergideki boyalı portreler, aydınlık manzaralar ve iç anlatılar sanatçının psikolojik tansiyonunu temsil ediyor. İsviçre doğumlu ve Paris eğitimli Vallotton, Paris'in kalıcı görüntülerini yarattı. 19. yüzyılın sonlarında ve 20. yüzyılın başlarında Paris'i sürükleyen radikal estetiğe tanık olan Vallotton kendi tekil sesini geliştirdi. Bugün onu, neslinin kendine özgü bir sanatçısı olarak tanıyoruz. Hicivsel zekası, yıkıcı hiciv ve alaycı mizah sanatsal prodüksiyonunun her yerinde belirgin olarak yer alıyor. Vallotton'un 1890'lardaki etkileyici gravürleri, birinci sınıf print maker olarak ününü sağlamlaştırırken, sol politikasını cesurca mesajlaştırdı. Bu sergide ilk defa Picasso'nun efsanevi portresi de sergileniyor. Sergi, 26 Ocak'a kadar The Metropolitan Museum of Art'da görülebilir. Hauser & Wirth, Amerikalı sanatçı Rashid Johnson'ın yakın tarihli çalışmalarından oluşan sergisi The Hikers'ı izleyici ile buluşturuyor. Sergi, Johnson'ın seramik ve karo mozaiklerini, kolaj edilmiş tablolarını, ABD'de ve dünya çapında hissedilen siyasi ve sosyal kargaşanın yarattığı kaygı ve kaçış olaylarına sürekli olarak dikkat çektiği büyük heykelini bir araya getiriyor. Merkezinde ise Johnson'ın son filmi yer alıyor. Hikers, Johnson'ın mozaiklerinin parçalanması ve toplanmasından oluşan biçimsel bir aranjman ile ortaya çıkıyor. İzleyici ilk olarak üç anıtsal mozaikle karşılanıyor; çok renkli seramik ve aynalı karo, yağ çubuğu, siyah sabun, balmumu ve kırmızı damgalı meşe parke. Bu eserler, Johnson'ın Anxious Men ve Anxious Audiences (2015- 2018) serilerinde beyaz mozaiklerin üzerine siyah sabun ve balmumu ile oluşturulmuş soyut yüzlerle ortaya çıktı. Broken Crowds' da (2019) olduğu gibi, tek başına veya gruplar halinde canlandırılmış bu kırık figürler, değişen toplumsal gerçekliklerin ortasındaki toplu ve bireysel kimliklerle konuşuyor. Hikers, Johnson'ın aynı isimli 16mm filmiyle doruğa çıkıyor. Yedi dakika süren filmde, biri dağa çıkan, diğeri aşağıya inen, birbirlerini yollarından geçerken karşılayan iki siyahi erkek yürüyüşçü yer alıyor. Bir koreografla işbirliği yapan Johnson, zorlu ve haksızlıklarla dolu modern yaşamın psikolojik ve fiziksel sonuçlarını ifade etmeye çalışıyor. Sergi, Hauser & Wirth'de 25 Ocak tarihine kadar izleyicisiyle buluşuyor. Gagosian sergisi, Gerhard Richter'ın elli yılı kapsayan basılmış işlerini paylaşıyor. Kariyeri boyunca Richter; çağdaş soyutlama ve görüntü oluşturma, teknolojik gelişmeleri benimseme ve bulduğu görüntüleri çığır açan şekillerde yakalama konusunda öne çıktı. Ayrıntıları ve bazen bütün kompozisyonları değiştirerek, eş zamanlı olarak kendi kendine referans veren yeni sanat eserleri üretti. Çeşitlilik, ölçek ve stil açısından farklı olan baskıları, Richter'in bukalemunu anımsatan sanatsal süreçlerini yansıtır ve resmin kaynağı ile resimli temsil arasındaki sürekli değişen ilişkiyi keşfeder. Richter'in baskılarının çoğu kişisel fotoğraflara dayanır. En eski baskısı olan Hund (1965), aile köpeğinin bir ekran baskısında, boya fırçasının bir yandan bir yana süpürülmesiyle üretilmiştir. Fırça kıllarından görülebilir bir doku ile bulanıklaştırılarak elde edilmiş görüntü aynı anda resim ve fotoğrafçılığa referans verir. Richter ayrıca portre ve baskılarında gerçekliğe karşı kimlik ve sadakat sorularını ortaya koymuştur. Başını izleyiciden uzağa çeviren, bir elbise içinde betimlenen ve kızının adını taşıyan Betty isimli baskısı; Richter'ın aynı adlı 1988 tarihli ikonik resminin, sanatçının kamerasıyla çekilmiş fotoğrafından basılmıştır. Richter'ın portresi, bir aile fotoğrafının samimi görsel dili ile konuşur ancak tekrarlanan teknik aralıkları bulanık, yüzü olmayan özne ile psikolojik bağlantıyı önler. 2011 Strip dizisindeki yaratıcı işleri sanatçı için bir sıçrama tahtası olmuştur. Bu büyük ölçekli inkjet baskıları oluşturmak için Abstract Painting'de (1990) tuvalinin dijital olarak 4096 dikey bölüme ayrılmasını sağlamıştır. Segmentler daha sonra rastgele seçilmiş ve tek bir resimden çoklu görüntülerin ortaya çıkmasına izin verecek ince yatay şeritler halinde uzayana kadar tekrarlanmıştır. Richter'in 2006'da Cage Grid fotoğrafını bölerek oluşturduğu bir dizi mürekkep püskürtmeli baskısı da çalışma yüzeylerini yeniden yorumlama dürtüsünü gösteriyor. Sergi, 21 Aralık'a kadar Gagosian Upper East Side'da görülebilir. - New York'ta Kasım demek, ayın 3'ündeki NYC Maratonu ile 4. Perşembe'sinde kutlanan Şükran Günü demek. - Sonbaharı en güzel yaşayan şehirlerden biri New York. Okulların açılmasıyla New York'lular yerleşik hayata dönerken, turistler de yavaş yavaş şehri terk ediyor. Dolayısıyla Eylül oldukça sakin geçiyor, şehir adeta kendini sert kışa hazırlamak için güç topluyor. Tabii, fuarlar, festivaller, davetler ve sanat etkinlikleri de tüm hızıyla yeni sezonun açılışını yapıyor. - Bryant Park'ı haftada bir ücretsiz açık hava sinemasına dönüştüren film festivali, açık hava müzik festivalleri, muhteşem Manhattan manzarası eşliğinde serinleten esintileriyle çatı barlar, The Met'in terası, Whitney Müzesi'nin teras cafe'si... Yazın sanatın dışarı taştığı New York'ta, şehirde kalan sanatseverlerle bu adreslerde karşılaşabilirsiniz. - Mayıs, New York'un en güzel aylarından biri. Şehirde baharın tadını çıkarmanın yolu Cental Park'ta uzun yürüyüşlerden geçiyor. Tabii, Washington Square Park'ın sokak müzisyenlerini, Bryant Park'taki kitap, yemek, fikir paylaşım sohbetlerini, Hudson'ın gün batımı renklerini ve ayın en önemli sanat olaylarını da unutmamalı. - Baharın gelişiyle birlikte New York'ta, kışın hazırlıkta olan tüm büyük şovlar ve sanat etkinlikleri birer birer açan çiçekler gibi gün ışığına çıkıyor.


Ocak, New York'ta en soğuk aylardan biri. Central Park bu ay ayrı bir harika. Karlarla kaplı park; basit bir yürüyüşten rehberli turlara, buz pateni pistlerinden kızak tepelerine, atlıkarınca eğlencesinden kardan adam yapmaya kadar birçok aktivite sunuyor. Yasiin Bey'in en son stüdyo kayıtlarından oluşan Brooklyn Müzesi'ndeki şovu, herhangi bir dijital veya analog ortamda yayınlanmayan ses enstalasyonu. Brooklyn prömiyerinde Bey, hip-hop'ın en önemli albümlerinden biri olarak tanınan Black on Both Sides'ın 20. yıldönümünü kutluyor. Negus'un bir dizi uluslararası sunumunda yer alan bu sergi, 8 parçalık, 28 dakikalık kaydı, teknolojinin izleyicilerin dikkatini dağıtmasına izin vermeden izleyici ile buluşturarak hip-hop'ın temel bir Amerikan sanat biçimi olarak önemini vurguluyor. Negus'un yanı sıra sergide Ala Ebtekar, Julie Mehretu ve Jose Parla'nın eserleriyle işbirliği ve Emahoy Tsegue- Maryam Guebrou ünlü piyanistinin orijinal müziği yer alıyor. Negus, adını Etiyopya'nın eski Semitik dillerinden olan Ge'ez'deki "kral" veya "cetvel" kelimesinden alıyor. Bey, bu terimi Prens Alamayyahu Tewodros, Henrietta Lacks ve Nipsey Hussle da dahil olmak üzere asil bir hayat süren diğerleri ile ilişkilendiriyor. Yasiin Bey-Negus'un küratörlüğünü, Brooklyn Müzesi Kamu Programları Direktörü Lauren Zelaya üstleniyor. Lord Tusk ve Steven Julien tarafından ortaklaşa üretilen şov 26 Ocak tarihine kadar Brooklyn Museum'da görülebilir. Amerikalı sanatçı Noah Davis'in Helen Molesworth tarafından düzenlenen çalışmalarını Chelsea 19. Cadde'de görmek mümkün. Sergi, Davis'in kısa ama kapsamlı kariyerine genel bir bakış açısı getiriyor. Davis'in çalışmaları, bir yandan cafcaflı, şehvetli, figüratif resimleriyle; diğer yandan da sanat alanı Underground Museum olarak adlandırılan sosyal uygulama projesi ile arasındaki görünüşte karmaşık olmayan ilişkisiyle dikkat çekiyor. Proje alanı, Los Angeles'ta kültürel olarak az hizmet gören Afro- Amerikan ve Latin semtinde müze kalitesinde sanat sergisine adanmış. Çalışmalar, Davis'in her iki yönünü de vurguluyor; yirmiden fazla resminin yanı sıra Underground Museum'un hikayesini anlatan modeller, sanat eserleri ve arşiv malzemeleriyle dikkat çekiyor. Ayrıca bu bölüme Davis'in kardeşi Kahlil Joseph'in BLKNWS adlı devam eden multimedya kurulumu da dahil. Sanatçının eski eşi Karon Davis'in bir heykeli ve Shelby George tarafından yapılan mobilyalar da yer alıyor. 22 Şubat tarihine kadar David Zwirner Gallery'de görülebilir. MoMA PS1, Irak'taki Amerikan liderliğinin askeri angajmanının mirasını inceleyen geniş çaplı bir karma sergi sunuyor. 1991 Körfez Savaşı; ülkede on yıldan uzun süren yaptırıma ve 2003 Irak Savaşı'na yol açan uzun bir askeri müdahalenin başladığını gösterdi. 2003'teki istila, daha geniş bir uluslararası müdahaleye yol açtı ve dünya genelinde savaş karşıtı protestolara neden oldu. Irak Savaşı 2011'de resmen sona ermesine rağmen, sanatçılar bu çatışmaları ve devam eden etkilerini incelemeye devam etti. Sergi; Afifa Aleiby, Dia al-Azzawi, Thuraya al-Baqsami, Paul Chan, Harun Farocki, Tarek Al-Ghoussein, Gerilla Kızları, Thomas Hirschhorn, Hiwa K, Hanaa Malallah, Monira El Kaide dahil 75'in üzerinde sanatçının eserlerini içermekte. 250'den fazla eserle, bu savaşların Irak ve diasporalarına dayanan sanatçılara olan etkilerini ve aynı zamanda Batı'daki sanatçıların savaşa karşı tepkilerini, bu dönemin şiddet, yabancı düşmanlığı ve petrol bağımlılığı ile yeni emperyalizmler gibi rahatsız edici kesişme noktalarıyla nasıl tanımlandığını ortaya koyuyor. Theater of Operations: The Gulf Wars 1991 2011, 1 Mart tarihine kadar MoMA PS1 binasında görülebilir. Enerji, tüm türler için yaşamın vazgeçilmez yakıtı. İnsanlar içinse neredeyse bir bağımlılık haline geldi. Yeni enerji kaynakları arayışı ve var olanların sömürülmesi; insanları ilerlemeye, kültürleri biçimlendirmeye, savaşları ateşlemeye zorladı. 20. yüzyıl boyunca, nesnelerden binalara ve şehirlerin tamamına kadar her şey üretkenliği en üst düzeye çıkarmak için tasarlandı. Modern mimari ve tasarım elektrikle güçlendirildi, enerji üretimi ve dağıtımıyla bağlantılı hale geldi. Enerjiyi güvence altına almak için ormanları ormansızlaştırdık, deldik, çıkarttık... 21. yüzyılda, birçok tasarımcı bu yıkıcı faaliyetlerdeki rol ve sorumluluklarının farkına varmış ve uygulamalarını buna göre ayarlamıştır. Geçmişteki tasarım, enerjiyi sürekli büyüyen bir oranda tüketmemize yol açarsa, onu korumamıza ve daha sorumlu davranmamıza yardımcı olabilir. Burada sunulan nesneler, termik ve kinetikten elektriksel, hatta üreme düzeyine kadar sayısız formda enerjiyle ilgilenmekte. Kaynak, dağıtım, tüketim ve korunmasını temsil ediyor. Kaynakların hazır bulunamadığı bir gelecek için alternatifler sunarken, geçmiş yıllardaki teknolojik ilerlemeleri sergiliyor. Kıdemli Küratör Paola Antonelli ve Küratör Yardımcısı, Mimarlık ve Tasarım Bölümü'nden Anna Burckhardt tarafından düzenlenen sergi 26 Ocak tarihine kadar Moma'da görülebilir. Armitage, kendi deyimiyle paralel kültürel tarihleri keşfeden sekiz resim sunuyor. Çalışmalarında daha geniş bir şekilde olduğu gibi, çağdaş görsel kültürü sanat tarihi ve modernizmin mirası ile diyalog içinde buluşturuyor ve Batı'dan kopuyor. 1984 yılında Kenya'nın Nairobi şehrinde doğan Armitage, sanat eğitimini Londra'da aldı. Bugün Londra ile Nairobi arasında seyahat ediyor ve her şehirden alıntı yapmak sanatçının yaratıcı pratiği için büyük önem taşıyor. Armitage hem Avrupalı avangard sanatçılardan hem de Meek Gichugu, Chelenge ve Jak Katarikawe gibi Doğu Afrika modernistlerinden ilham alıyor. Doğu Afrika kültürünün çekiciliği, yalnızca Armitage'ın görsel sözlüğünde değil, resimlerinde ve tuval yerine incir ağacı kabuğundan yapılan bir kumaş olan lubugo kullanımında da belirgin. Materyal ve kültürel etkilerin karışımında Armitage, zengin ve karmaşık resim tarihine bir saygı yaratan canlı bir anlatı, soyutlama ve renk sunan resimlerini kutluyor. Gerçek ile gerçeküstü, kutlama ve uğursuzluk arasında salınıyor. Kenya'nın anılarını, Doğu Afrika'nın medya betimlemeleriyle birleştirerek kişisel ve günlük sosyal ve politik gerilimler ağında dolanıyor. Sergi, 21 Ocak tarihine kadar MoMa'da görülebilir. Absolutes and Intermediates, Denes'in 50 yıllık kariyerine yayılan 150'den fazla eser sunuyor. Çeşitli medya ve sanat akımlarında öncü olan Denes, dünyanın durumunu keşfetmek için çeşitli disiplinleri kullanarak sanatsal sınırları zorlamaya devam ediyor. Çalışmaları halka açık ve kendi kendini analiz ediyor. Bu analizi, geometrik hesaplamalar sonucu bereketli, karmaşık formlar ve kariyeri boyunca birleşen tekil bir görsel felsefe oluşturmak için kullanıyor. 1960'lardan bu yana Denes, bilgiyi, araştırmayı ve görselleştirmeyi dünyada insan olmanın ne anlama geldiğini işlemenin bir yolu olarak kullandı ve bu nedenle kendini yardımsever çözümler sunarak bizi insani ve çevresel zorluklara karşı uyarmaya adadı. İki kata bölünmüş sergi, Denes'in kariyerindeki ana serilere göre düzenlenmiş. Sanat üretiminin her alanında yer alma konusundaki derin arzusu, Denes'in çeşitli tekniklerde, bilimsel ilkelerde, felsefede, dilbilimde, ekolojide ustalaşmasını sağlamış. Sanatçı, çalışmalarının kapsamını insanlığın kehanet vizyonunu ortaya çıkarmak için fikirler, formlar ve süreçler boyunca genişletiyor; bu da gerçekliğimizi değerlendiren, geleceğe umutlu bir bakış açısı getiriyor. Sergi, 22 Mart'a kadar The Shed'te görülebilir. Alan Michelson, otuz yıldan uzun süredir eleştirel ve şiirsel olarak ön plana çıkmış yerli, siyasal, sosyal ve çevresel ilişkiler modellerine sahip. Grand River'ın Six Nations'ı olan New York'lu bir Mohawk üyesi olan Michelson, rahatsız edici sömürge miraslarını ortaya çıkarmak ve onlara meydan okumak için tarihsel hafızaya ve yerli felsefesine dayanıyor. Metodik olarak araştırdığı siteye dayalı multimedya çalışmaları, daha adil ilişkiler kurmak için bastırılmış geçmişleri ortaya koyuyor. 2018 Wolf Nation merkezli sergi; wampum kayışları, hareketli panoramalar, sömürge haritaları, devlet tarihi işaretleri, doğal duvar kağıdı gibi çeşitli kaynaklardan damıtılmış formlar aracılığıyla yerin katmanlı geçmişini inceleyen video, ses, baskı ve artırılmış gerçeklikte dört eser sunuyor. Her hareketli görüntü çalışması, zaman ve mekanın yerli kavramlarını yansıtan yatay veya dairesel. Yerli ilişkililiği ve aynı zamanda hayatta kalmayı onaylayan işler yaratarak Michelson, yerli kültürlerin güçlü, paralel dünya görüşlerini görmemize izin veriyor. Sergi, 12 Ocak'a kadar Whitney Museum'da ziyarete açık.


Şubat, New York'un en soğuk ve sakin aylarından biri. Turist kalabalığını sevmeyenler için ideal. 6-13 Şubat tarihleri arasında ise New York Moda Haftası ile şehir bir kez daha hareketlenecek. Sanat takvimine gelince... Çağdaş sanatta yaygın bir figür olarak tanınan Irwin, 1960'larda Los Angeles'ta ortaya çıkan Işık ve Uzay hareketi ile yakından ilgilendi ve kariyerini Güney Kaliforniya'da sürdürdü. İlk olarak 1970'lerde "şartlı sanat" olarak adlandırdığı şeyi üretmek için genellikle mimari bezler ve diğer mekansal müdahalelerle birlikte floresan ışıkları kullandı. 90'larda ışığın kromatikliğini değiştirmek için floresan tüplere renkli jeller tanıttı ve son on yılda ampulleri ve armatürleri kendi başlarına heykel nesneleri olarak izole etmeye başladı. Irwin'in Unlights ismini taıyan yeni heykelleri yeni yıllık titiz deneyimin doruk noktasını temsil ediyor. Bu eserler, armatürlere ve doğrudan duvara ikey monte edilen ışıksız altı ayaklı floresan lambalardan oluşuyor. Cam tüpler; ışık geçirmeyen camın ve anodize alüminyumun yansıtıcı yüzeylerini çevreleyen, ortamdaki aydınlatma ile etkileşime giren, değişen gölge ve kromatik tonalite üretmesine izin veren opak yarı saydam jeller ve ince elektrik bandı şeritleri ile kaplı. Işıksız ampullerin algısal olanaklarına yönelik son dönüşünü yansıtan Irwin'in yeni çalışma alanı; ritim, nabız, genişleme ve yoğunluk hislerini nasıl deneyimlediğimiz. 1960'ların sonlarına ait çığır açan disk resimlerinden genişleyen Irwin'in yeni eserleri, izleyicinin bilincini algılama eylemine odaklanarak nesne ve çevre arasındaki algılanan sınırı etkili bir şekilde çözüyor. Onun heykelleriyle karşılaşmak; kişinin düzlük ve hacim, şeffaflık ve opaklık, sağlamlık ve atmosfer arasında durmaksızın salınıma yakalanmasına izin veriyor. Irwin'in sanatında, nesne "insanların dünyayı algılama potansiyelinin sürekli gelişimi ve genişlemesini" düzenlemek için bir tür puan işlevi görüyor. Yeni heykellerdeki ampuller bu nedenle asla "kapalı" değil. Optik açıdan zengin yüzeyleri insan vücudunun duyusal olanaklarını arttırmak için enerjik yer olarak hizmet ediyor. Tüm çalışmaları gibi, yeni heykelleri de kuruldukları her ortamın koşullarına farklı tepki verir, duyularımızı belirli bir bağlamda birleştirir ve rasyonel veya kavramsal açıklamaya direnen sezgisel ve tesadüfi bir görme deneyimi sağlar. Sergi, 22 Şubat'a kadar Pace Gallery'de görülebilir. Cooper Hewitt'in Süreç Laboratuarı'nda sunulan Yüz Değerleri: Yapay Zekayı Keşfetmek, çağdaş toplumda yüz algılama teknolojisinin yaygın ama genellikle gizli rolünü arastıran sürükleyici bir kurulum. Bu yüksek teknolojili kışkırtıcı tepki ile insan yüzünü, hükümetler ve isletmeler tarafından duyguları izlemek, ölçmek ve para kazanmak için kullanılan canlı bir veri kaynağı olarak inceliyor. Kameraları ve yazılımları kontrol etmek için kendi yüzlerini kullanan izleyiciler, eğlenceli etkileşimlerle duygu tanıma teknolojilerinin gücünü deneyimliyor. Sergi için geliştirilen İfade Portresi adlı parça, etkileşimi bir fotoğraf kabini biçiminde; bir sandalye, ekran, hoparlör, kamera ve büyük kırmızı düğmeden oluşuyor. Düğmeye bastığınızda ekran görüntüleri ve hoparlörden bir ses sizi "duygusal otoportreniz" için oturmaya ve kendinizi kameranın önüne yerleştirmeye yönlendiriyor. Bilgisayar rastgele bir duygu seçiyor ve otuz saniye boyunca böyle davranmanızı istiyor. Bu sürede bir çift video bu duyguları taklit eden aktörleri gösterirken, hoparlör belirli bir duygu uyandırmak isteyen müzikler çalıyor. Otuz saniye sonunda, bilgisayar size yüzünüzün hızlandırılmış fotoğrafına benzer ortalama bir görüntü gösteriyor, sonra da baskın duygularınız, yaşınız, ırkınız ve cinsiyetinizle ilgili tahminini veriyor. 17 Mayıs'a dek Cooper Hewitt 'de görülebilir. Uluslararası Fotograf Merkezi , Tyler M tchell Sergisi ile Manhattan'ın Lower East Side Essex Crossing'deki yeni entegre merkezini açtı. Dört açılış sergisinden biri olan I Can Make You Feel Good görülmeye değer. Brooklyn'de yasayan 24 yasındaki bir fotoğrafçı ve film yapımcısı olan Mitchell, kendi topluluğundaki insanları neşeli ve gururlu olarak temsil ederek çalışmalarında Black Body'i canlandırmayı ve yükseltmeyi hedefliyor. Doğal ışık ve şeker rengi paletlerin kullanımı ile karakterize edilen çalışması, güçlü ve umutlu bir karşı teklif sunarken, gerçekliğin temsilleri ve deneyimleriyle zıt bir siyah ütopyayı görselleştiriyor. Sergi boyunca Mitchell, galerileri aktive edecek bir dizi multidisipliner kamu programına ve etkinliğine liderlik edecek. Ayrıca sergi, kumaş üzerine basılan ve müzenin 60 metrelik koridorunda çamaşırhane hattı olarak asılan yeni bir fotoğraf yerleştirmesi de içeriyor. Bu kurulumla Mitchell, şiirsel bir sembol olarak çalışmalarında çamaşırhane hatlarını kullanan Gordon Parks gibi fotoğrafçılardan ve sanatçılardan ilham alıyor. 2018'de Amerikan Vogue'un kapağını çeken ilk siyahi fotoğrafçı olarak tarihe geçen Mitchell, Harvard, Uluslararası Fotoğraf Merkezi ve birçok konferansta ders verdi. 18 Mayıs'a kadar International Center of Photography'de görülebilir. Meksika 1920'deki devriminin sonunda radikal bir kültürel dönüşüm geçirdi. Sanat ve halk arasında yeni bir ilişki kuruldu, bu da insanlara sosyal adalet ve ulusal yaşam hakkında doğrudan konuşan bir sanat anlayışına yol açtı. Model, Amerika Birleşik Devletleri'nde kamuya açık ve erişilebilir yerel sanat yaratmak için Avrupa estetik hakimiyetinden kurtulmak isteyen sanatçıları harekete geçirdi. Çok sayıda Amerikan sanatçı Meksika'ya gitti ve önde gelen Meksikalı duvar sanatçıları Jose Clemente Orozco, Diego Rivera ve David Alfaro Siqueiros - ABD'de duvar resimleri, resimler ve baskılar yaparak uzun zaman geçirdi; çalışmalarını sergilemek ve yerel sanatçılarla etkileşimde bulunmak için. Altmış Meksikalı ve Amerikalı sanatçının yaklaşık 200 eserinden oluşan bu sergi, Meksikalı duvar sanatçılarının bu dönemde ABD'deki meslektaşları üzerindeki derin etkisini ve örneklerinin Amerikalı sanatçılara destansı anlatılar yaratmalarına ilham verme biçimlerini ortaya koyarak sanat tarihini yeniden yönlendiriyor. Sanatçılar, Amerikan tarihi ve gündelik yaşam hakkında sanatlarını ekonomik, sosyal ve ırksal adaletsizlikleri protesto etmek için kullanıyorlar. 17 Şubat'dan 17 Mayıs'a kadar Whitney Museum'da görülebilir. Dorothea Lange, hayatının sonuna doğru "Tüm fotoğraflar kelimelerle de güçlendirilebilir." demişti. Lange'nin 50 yıldaki ilk büyük MoMA sergisi olan Words & Pictures, koleksiyondan ikonik eserleri daha az görülen fotoğraflarla bir araya getiriyor. Eserin kelimelerle karmaşık ilişkileri, Lange'nin sanatın kamuoyunda farkındalık sağlama ve dünyadaki samimi anlatılara bağlanma gücüne olan ilgisini gösteriyor. Dönüm noktası olan 1939 fotoğraf kitabında Bir Amerikan Göçü'nde Lange, Dust Bowl göçünün insan etkisini iletmek için kelimeler ve resimleri bir araya getirerek deneyler yaptı. Kocası, tarım ekonomisti Paul Taylor ile iş birliği içinde tasarlanan kitap, saha notlarını, türkü sözlerini, gazete alıntılarını ve çağdaş sosyologların gözlemlerini bir araya getirti. Bunlara resimlerinin merkezindeki paydaşlar, yerinden edilmiş aileler ve göçmen işçilerden birinci şahıs alıntıların korosu eşlik etti. Lange'nin çalışmalarını çeşitli bağlamlarda sunan çağdaş sanatçıların, yazarların ve düşünürlerin sesleri ile birlikte Lange'nin mesleği ve yeni araçlar için daha nüanslı bir anlayış sunuyor. 9 Şubat'dan 9 Mayıs'a kadar Moma Museum'da görülebilir. Siyah kızların ve kadınların güçlerini ve güzelliklerini ifade etmeleri için alanlar yaratan imaj yapımcıları tarafından oluşturulmuş 10 yıllık bir çalışma. 2004 yılında kurulan The Beautiful Project, Kuzey Carolina merkezli siyah sanatçılar, akademisyenler ve eğitimcilerin siyah kızları ve kadınları ihtiyaçlarının ve görüntülerinin bekçisi olmaya teşvik eden kışkırtıcı olarak hareket eden bir kolektif. Yazı, fotoğrafçılık ve programlama yoluyla siyah kimliğini geliştiriyor, kardeşliği teşvik ediyor ve sevgi dolu bir topluluk içinde siyah kızları kucaklıyor. Siyahın medyada ve genel olarak dünyada yaygın bir şekilde yanlış anlaşılması ve kötüye kullanılması arasında the Beautiful Project, siyah kızların ve kadınların seslerini yükseltiyor. Sergi, izleyicileri bu insanların dinamizmini onurlandırmaları için ilham almaya ve yaygın yanlış beyanlarla yüzleşmeye çağırıyor. 24 Şubat'a kadar Metropolitan Museum of Art'da görülebilir. Lisson Gallery, 2016 yılında sanatçıyı temsil ettiğini duyurmasından bu yana Roy Colmer'ın çalışmalarının üçüncü sergisini sunuyor. Doors NYC (1975-1976) ilk kapsamlı sunum. Bu anıtsal fotoğraf projesinin önemli bölümleri daha önce PS1 ve New York Halk Kütüphanesi'nde sergilenmişti. Kariyerine Almanya'nın Hamburg şehrinde tanınmış Hochschule für Bildende Künste'de ressam olarak başladıktan sonra Colmer, 1975 yılına kadar sadece fotoğraf ve filmle uğraştı. Doors NYC onun hem en geniş, hem de en tanınmış serisi. Kasım 1975'ten Eylül 1976'ya kadar, memleketi kabul ettiği New York'ta karşılaştığı her bina, dükkan ve restoranın kapılarını fotoğrafladı ve sıralı ama kesinlikle ayrıntılı olmayan bir şekilde ortaya koydu. Fort Washington'dan Wall Street'e ve aradaki her yerden, her biri Lisson'da görüntülenecek olan 3.000'den fazla görüntü üzerinde 120 kavsak ve sokağı fotoğrafladı. Fotoğraflar başlangıçta belli bir anda önceden belirlenmiş bir yol veya amaç olmadan kaydedilen doğada belgesel olarak algılanabilirken Colmer her görüntüyü daha büyük bir kavramsal egzersizin parçası olarak gördü. Her yolculuğun ve şehir blogunun yörüngesini bir endekse yazdı. Resimlerinin yüzeylerini sprey teknikler i ve dikkatli bir renk seçimi ile videoya bağlayarak imzası olan "geri bildirim" tekniğini oluşturdu. 22 Şubat'a kadar Lisson Gallery'de görülebilir. - Ocak, New York'ta en soğuk aylardan biri. Central Park bu ay ayrı bir harika. Karlarla kaplı park; basit bir yürüyüşten rehberli turlara, buz pateni pistlerinden kızak tepelerine, atlıkarınca eğlencesinden kardan adam yapmaya kadar birçok aktivite sunuyor. - Bu şehirde Aralık, Beşinci Cadde boyunca göz kamaştırıcı vitrinlere bakarken, Times Square'de dünyanın dört bir yanından gelen milyonlarca insanla birlikte yeni yılı parıldayan gökyüzü altında kutlamak demek. - New York'ta Kasım demek, ayın 3'ündeki NYC Maratonu ile 4. Perşembe'sinde kutlanan Şükran Günü demek. - Sonbaharı en güzel yaşayan şehirlerden biri New York. Okulların açılmasıyla New York'lular yerleşik hayata dönerken, turistler de yavaş yavaş şehri terk ediyor. Dolayısıyla Eylül oldukça sakin geçiyor, şehir adeta kendini sert kışa hazırlamak için güç topluyor. Tabii, fuarlar, festivaller, davetler ve sanat etkinlikleri de tüm hızıyla yeni sezonun açılışını yapıyor. - Bryant Park'ı haftada bir ücretsiz açık hava sinemasına dönüştüren film festivali, açık hava müzik festivalleri, muhteşem Manhattan manzarası eşliğinde serinleten esintileriyle çatı barlar, The Met'in terası, Whitney Müzesi'nin teras cafe'si... Yazın sanatın dışarı taştığı New York'ta, şehirde kalan sanatseverlerle bu adreslerde karşılaşabilirsiniz.


Bu ay ilk iş, New York Botanik Bahçesi Orkide Şovu'nu izleyin. Şehrin yeni cazibe alanı Vessel'da tırmanışa geçerek, New York'un en yeni mahallesi Hudson Yards'daki olağanüstü manzaranın tadını çıkarın. 8 Mart Kadınlar Günü'nü tonlarca etkinlikle kutlayın. Macy's Çiçek Gösterisine katılın. Çicek denizi haline gelen Herald Meydanı'ndaki mağazada havalı bir alışveriş deneyimi yaşayın. Mart aynı zamanda New York'ta en önemli sanat şovlarının gerçekleştiği ay. 5-8 Mart arası Pier 92 ve 94'teki Armory Art Show'u kaçırmayın. Scope, Art On Paper, Volta NY, Spring Break Art Show ve Affordable Art Fair'i de mutlaka görmelisiniz. Birçok yönden, Lower Eastside özünde hem Amerika hem de benzersiz bir şekilde New York'tur. Her zaman ülkenin en yoğun nüfuslu, çok ırklı, modern ve değişken yerlerinden biri olmuştur. 19. yüzyılın sonlarında sosyal reformcular orta ve üst sınıf New York'lulara "diğer yarının nasıl yaşadığını" göstermeye çalışırken, fotoğrafçıların mahalle ile farklı ve genellikle daha kişisel bir ilişkisi vardı. Aslında, 1930'lar ve 40'ların sosyal belgeselcilerinin ve sokak fotoğrafçılarının çoğu, komşularının ve ortak ortamlarının hassas ve incelikli portrelerini oluşturan Lower Eastside'da doğan birinci kuşak Amerikalılardı. ICP'nin yirminci yüzyılın ortalarından kalma zengin eserlerinden oluşan bu sergi, görüntülerin göçmen nesillerine yönelik ilk giriş limanı hakkında anlatı yaratmada oynadığı rolü inceliyor. Mahalleye yeni gelen ICP, yüzyıldan uzun bir süredir reform ve yeniden icat için uygun görülen dinamik mekanın görsel geçmişine katılmaya ve katkıda bulunmaya kararlı. 18 Mayıs'a kadar Lower Eastside'daki International Center of Photography'de görülebilir. Son yirmi yılda JR, dünyanın dört bir yanındaki insanlara görünürlük ve yol veren iddialı projeleriyle kamusal sanatın anlamını genişletti. Duvar resimleri, fotoğraflar, videolar, filmler, üç boyutlu görüntüler ve arşiv materyalleri sergileyen JR: Chronicles, Fransız doğumlu sanatçının eserlerinin Kuzey Amerika'daki ilk büyük sergisi. Fotoğraf, sosyal katılım ve sokak sanatının kesişme noktalarında çalışan JR, bireysel portreler alarak, anıtsal ölçekte çoğaltarak -bazen yasadışı olarakyakındaki kamusal alanlara yapıştırarak topluluklarla işbirliği yapar. resmi The New York City Chronicles yer alıyor. Proje, görüşülen sıradan insanların seslerini onurlandırıyor ve JR'ın topluma, işbirliğine ve yurttaşlık söylemine devam eden bağlılığını gösteriyor. 3 Mayıs'a kadar Brooklyn Museum'da izleyicilerini bekliyor. Contact High: Hip-Hop'ın Görsel Tarihi, 70'lerin sonlarından bugüne sadece müzikte değil, politika, ırk, moda ve kültürde de bir devrim olduğunu belgeleyen 40 yıllık fotoğrafçılığı araştırıyor. Birçok imajın yanında görüntülenen sayfalar, bize hip-hop'ın en ikonik fotoğraflarının arkasındaki yaratıcı sürece dair bir bakış sunuyor. Müzik kendisini kültürel bir güç olarak kurarken, fotoğrafçılar sahnede hip-hop'ın canlandığı kentsel alanları belgeliyorlardı. Müzik günlük deneyimi yansıtıyordu. Bu görüntüler yakalandı ve bir perspektif sağlandı; bazen güçlendirici, bazen tartışmalı. Tek bir görüntü, anlık bir simge oluşturarak belirleyici bir anı tanımlayabilir. Fotoğrafçılık her zaman kendini tanımlamakla ilgili olan hiphop'ın şekillenmesine yardımcı oldu. Basın fotoğrafları ve albüm kapakları; sanatçının bir ikon haline gelmesine yardımcı olan stilini sanatının gelişi ile birlikte duyurdu. İktidara gerçeği konuşan, kimliği geri alan ve somutlaştıran, kendini temsil etmeyi idealize eden ve politik hitabeti görselleştiren bu imgeler müzikten ayrılamaz. Contact High, yeni bir türün popüler müziği yeniden keşfetme şekline övgüde bulunuyor. 18 Mayıs'a kadar International Center of Photography'de görülebilir. 1960'lar ve 70'lerde soyutlama ile çalışan birçok sanatçı, kompozisyonlarında zengin renkli, süslü tarzlardan kurtuldu. Bazıları böyle minimal yaklaşımlara yöneldikçe, materyallerle etkileşimlerinde tekil bir vurgu ortaya çıktı. Bu, izleyicileri yaratıcı sürecin yaratıcı yönlerini yeniden canlandırmaya davet etti. Marking Time: Minimal Abstraction'da yer alan, sanatçıları birleştiren şey sanatın neyi başarması veya neyi ifade etmesi gerektiği konusunda ortak bir inanç olmak zorunda olmaması. Aksine, sergilenen çalışmalar, izleyicileri önlerindeki nesneyi düşündükleri yere koymak girişimlerinde kendilerini sanatçının konumuna koyma kapasitelerine olan güveni ortaya koyuyor. Birbirine kenetlenen fırça darbeleri, ıslak boya ile hareket ettirilen bir kalem veya tekrar tekrar kağıda batırılmış bir iğne ile karakterize olan eserler, üretildikleri yolları görünür kılıyor ve her birinin ihtiyaç duyduğu sürenin, yoğunluğun ve ritmin yakından anlaşılmasını sağlıyor. Agnes Martin, Roman Opa ka, Park Seo-Bo ve diğerlerinin kağıt üzerine çalışmalarının ve resimlerinin yer aldığı Marking Time, yaratıcı sürece dikkat çekmenin nasıl empatik bir katılım tarzını teşvik ettiğini araştırıyor. 2 Ağustos'a kadar Guggenheim Museum'da izleyicisi ile buluşuyor. 1960'ların Los Angeles sanat sahnesinde ortaya çıkan en ünlü ve etkili sanatçılardan olan Larry Bell, camın rafine yüzey işlemesi ile ışık, yansıma ve gölge keşifleriyle tanınır. Yalnızlık arayışında olan Bell, New York'tan American Midwest boyunca seyahat etti ve 1973'te Taos, New Mexico'ya taşındı. Yüksek vakumlu kaplama sistemleri ile yaptığı deneyler ve camın optik özelliklerine olan ilgisi sonucu ışığı malzeme olarak kullanmanın çeşitli yollarını araştırdı. 70'lerin başında New Mexico'ya taşınması Bell'in pratiğinin evrimini daha da artırdı. Altı taraflı küpün yapı çözümleri Bell'in kendi şartlarında büyük ölçekli sanat yapmasına izin verdi. 90'lı yılların çalışmalarına yer veren sergi, Bell'in küçük maketlerden nihai projeksiyonuna, daha büyük ölçekli cam heykel pratiğine geçişini araştırıyor. Bell'in çölde çalışmalarını nasıl geliştirdiğini ve bu ortamdaki ışık ve ferahlığın çalışması içinde nasıl daha geniş bir yaklaşımı teşvik ettiğini gösteriyor. Doğal ışık akışını yönlendiren büyük ölçekli kurulumlar izleyicide yüksek duyusal farkındalığı uyaran durumlar yaratıyor. Sergi, 11 Nisan'a kadar Hauser & Wirth' de ziyarete açık. Schmitz'in en son fotoğraf araştırmaları, insanlığın çevre üzerindeki etkisi üzerine. Fotografiska New York'taki sergisinde, Thinking Like a Mountain (2018) ve Kudzu Project (2013) serisinden bir dizi eser yer alıyor. Daha önceki projelerinde Schmitz, doğa ile insanlar arasındaki kontrolden çıkan saldırgan ve bazen kırılgan ilişkiye odaklanmıştı. Kudzu Projesi, tırmanan sarmaşığın Japonya'daki yerli evinden yurtdışına getirilmesinden sonra başlayan yıkımı gösteriyor. Amerika Birleşik Devletleri'ne dikildikten sonra, isimsiz bitki, Güney Amerika'daki endüstriyel ve ekolojik altyapıların korkunç sonuçları olan istilacı bir tür haline geldi. Thinking Like a Mountain, İsveç ve İzlanda'daki doğal kaynakların mülkiyeti ile kullanımı arasındaki ilişkiye ışık tutuyor. 12 Nisan tarihine kadar Fotografiska New York'ta görülebilir. 1960'larda bir grup avangard ressam, soyutlamayı yeni yönlere doğru itmeye başladı ve bu da çeşitli stillerin ortaya çıkmasına neden oldu. Helen Frankenthaler, astarlanmamış pamuk kanvasına inceltilmiş akrilik yıkamalar uyguladı, boya gibi zengin bir şekilde doyurdu. Morris Louis, Kenneth Noland ve Jules Olitski tuval üzerine boya döktü, ıslattı, püskürttü. Böylelikle, 1940'larda ve 50'lerde Soyut Dışavurumculuk el hareketleri ile oluşan görünüşü elimine etti. Bu yeni eserlerde, figür ve zemin renklerle birleşerek aynı hale geldi. Alma Thomas ifade işaretlerini kullanırken, renk teorisini uygun bir şekilde uygularken, yine de diğerleri optik algı araştırmaları yoluyla form ve renk ilişkilerine yaklaştılar. The Fullness of Color: 1960s Painting sunumu, 1960'larda ve 70'lerde temsil edilemeyen sanatın çeşitli ve karmaşık derslerinin birçoğu üzerinde çalışıyor. Sergi, müzenin 60'lar resmine ve bu sanatsal döneme tarihsel katılımını yansıtıyor. 2 Ağustos'a kadar Guggenheim Museum'da görülebilir.


New York'ta Nisan, şehri ziyaret etmek için ideal bir zaman normal şartlarda. Dört mevsimin yaşandığı şehirde güneşli güzel günler çoğunlukta. Baharın, müjdecisi çiçeklerle kutlandığı aktiviteler çoğunlukta; Brooklyn Botanik Bahçesi'ndeki Sakura Matsuri Cherry Blossom Festivali ile New York Botanik Bahçesi'ndeki Orchid Show ya da Herald Square'deki Macy's Flower Show gibi. Ayrıca Nisan demek, Easter Bonnet Parade paskalya kutlamalarına katılmak, Tribeca Film Festivali'nde ünlülerle sosyalleşmek demek. Tabii, 2020 Nisan'ında tüm bu aktiviteleri unutuyorsunuz, zira NYC korona virüsü sebebiyle olağanüstü günler yaşıyor. Böylesine sosyal bir şehirde dahi sosyal izolasyon tüm hızı ile uygulanıyor. Tabii, müzeler ve sanat galerileri de bu izolasyonda payına düşeni yapıp, bir süreliğine faaliyetlerine ara verdiler. Bu süre zarfında sergileri online takip edebilirsiniz. Sağlıklı günlerin çok yakınımızda olması dileğiyle mutlu ve sosyal baharlar diliyorum. Agnes Pelton, meditatif sessizlik anlarında yaşadığı manevi gerçekliği tasvir eden vizyoner bir sembolistti. Onun için sanat, evrende daha yüksek bir bilinç vizyonuna form verdiği bir disiplindi. Eğrisel, biyomorfik formların ve hassas, parıldayan ışık perdelerinin soyutluğunu kullanarak, fiziksel görünüşlerin ardında yatan iyiliksever ruhani enerjileri canlandıran ve koruyan hayatı, farkındalığının dünyasında resmetti. Kariyerinin büyük bir kısmında, 1921'den 1932'ye kadar Long Island'daki Water Island'da ve daha sonra California Palm Springs yakınlarındaki bir sanat merkezinde dikkatlerden uzak kalmayı seçti. Ana akım sanat dünyasından soyutlanması, resimlerinin yaşamı boyunca ve ondan sonraki yıllarda nispeten bilinmediği anlamına geliyordu. 45 eserden oluşan bu sergi, az bilinen bir sanatçıyı ışık saçan soyut görüntüleri ile halka tanıtıyor. 28 Haziran'a kadar Whitney Museum'da görülebilir. Countryside, The Future; acil çevresel, siyasi, sosyal ve ekonomik konuları mimar ve şehirci Rem Koolhaas ve AMO Direktörü Samir Bantal ile Metropolitan Mimarlık Ofisi düşünce kuruluşu aracılığıyla ele alan bir sergi. Guggenheim Museum; Countryside, The Future özel sergisi ile kırsal, uzak ve vahşi bölgelerde veya şehirlerin işgal etmediği dünya yüzeyinin yüzde 98'inde radikal değişiklikleri araştırıyor. Orijinal araştırma üzerine kurulu proje, Harvard Tasarım Enstitüsü'ndeki öğrenciler ile AMO Koolhaas, The Central Academy of Fine Arts, Pekin Wageningen Üniversitesi, Hollanda ve Nairobi Üniversitesi 'nin incelemelerini sunuyor. Sergi; modern boş zaman kavramı, siyasi güçler tarafından büyük ölçekli planlama, iklim değişikliği, göç, insan ve insan dışı ekosistemler, piyasa odaklı koruma, yapay ve organik bir arada yaşama ve dünyada peyzajı değiştiren diğer radikal deneyim biçimlerini inceliyor. 14 Ağustos'a kadar Guggenheim Museum'da görülebilir. Sergi, geçen yüzyılda fotoğrafçılığın olağanüstü yükselişini ve Met'in 150. yıldönümü şerefine Ann Tenenbaum ve Thomas H. Lee'nin altmıştan fazla olağanüstü fotoğrafının muhteşem bir şekilde bir araya gelişini kutluyor. Koleksiyon, Paul Strand, Dora Maar, Man Ray ve Laszlo Moholy-Nagy, Edward Weston, Walker Evans ve Joseph Cornell; Diane Arbus, Andy Warhol, Sigmar Polke ve Cindy Sherman'ın çalışmaları da dahil olmak üzere en büyüklerin başyapıtlarını içeriyor. Özellikle kadın sanatçıların işlerinin derinliğine ve sanatçıların başlangıçlarına odaklanmasıyla dikkat çekiyor: Paul Strand'ın 1916'daki viyadükten görünümü, resimsel geçmişle olan kopuşunu doğrularken, sanatçının modernist olarak ileriye giden yolunu belirliyor. Walker Evans'ın 1927'deki gölge otoportreleri, genç bir yazarın görsel kültüre bağlılığının ilk ipucunu oluşturuyor. Cindy Sherman'ın 1976'dan kalma samimi dokuz bölümlü portre dizisi, ünlü "film fotoğraf" dizisinden önce geliyor ve 22 yaşındaki çarpıcı tutkusunu ve ustalığını ortaya koyuyor... The Metropolitan Museum of Art'da 28 Haziran'a kadar görülebilir. Ünlü serileri Visible Man (2013 14) ve Nights in Harlem (2017) dahil olmak üzere kariyerini oluşturan yaklaşık kırk tabloyu Rutgers Üniversitesi, Newark'taki son öğrenci portreleri ile bir araya getiren Within Reach, Jordan Casteel'in New York'taki ilk kişisel müze sergisi. Büyük ölçekli yağlıboya tablolarında Casteel, tipik olarak iç detaylar ve psikolojik anlayışlarla dolu, hayattan daha büyük tasvirlerde yakalanan, konularının varlığıyla nüfuz eden ayırt edici bir figüratif dil geliştirdi. Sanatçı; Yale'deki sınıf arkadaşları, Harlem'deki komşuları ve öğrencileri gibi yaşadığı ve çalıştığı topluluklardan insanları yansıttığı işlerinde, hem anlık görüntünün kayıt dışılığı hem de resmi bir portrenin cepheden tasviri ile sahneler sunan sıradan bir konuda ısrar ediyor. Bu zengin renkli eserlerde Casteel; ırk, cinsiyet ve öznelliği kapsayan, portre üzerinde devam eden görüşmelerden yararlanıyor ve pratiğini Alice Neel, Faith Ringgold ve Bob Thompson gibi sanatçıların mirasına bağlıyor. Antropoloji ve sosyoloji alanındaki çalışmaları da günlük yaşamda yakınlık ile uzaklığı, aşinalık ile ötekiliği birbirine bağlayan ilişkilerin bir araştırması olarak okunabilir. 24 Mayıs'a kadar New Museum'da görülebilir. "Çalışmamı her zaman bir tür başka etkinlik olarak değerlendirmiştim. Kesinlikle heykel yaptığımı sanmıyordum" diyen Donald Judd, zamanımızın önde gelen heykeltıraşlarından olsa da bu titri ve sanatını etiketlemek için yapılan diğer girişimleri reddetti.Şekil, malzeme, çalışma yöntemleri ve sergileme için devrimci yaklaşımı; New York'ta yüzyılın ortalarında mevcut terimlerin ötesine geçti. Eserleri de modern heykelin dilini değiştirdi. Kariyeri boyunca imza attığı heykel, resim, çizim ve nadiren görülen eserlerini bir araya getiren, sanatçının 30 yıllık olağanüstü vizyonunu araştıran bu sergi, Judd'un ilk ABD retrospektifi. Judd, ressamlığa sanat tarihi okurken ve sanat eleştirisi yazarken başladı. Soyut Ekspresyonizm'in atılımlarını geçmeye çalışan yeni nesil sanatçılar arasında; sanatçının hareketine odaklanan iki ya da üç boyuttan "gerçek alan" olarak adlandırılan şeye geçti. O zamandan beri inşa edilmiş kabartmaları ve ahşap zemin parçalarında; illüzyon, anlatı ve mecazi içeriği reddeden yeni bir nesne yapımı türü kurdu. 1960'ların ortalarına gelindiğinde, endüstriyel malzemeleri kullanarak çalışmalarının üretimini yerel metal üreticilerine devretmeye başladı. Bu özel imalatçıların yardımıyla içi boş, düz çizgili hacimlere imza atarak kendine özgü bir stil geliştirdi. Sergi, sanatçının son on yılında doruğa ulaşan kariyerinin evrimini araştırıyor. 11 Temmuz'a kadar Moma'da görülebilir. New Museum, Daiga Grantina tarafından hazırlanan ABD'deki ilk kurumsal kişisel sergisini sunuyor. Grantina, doğal dünyayı taklit eden, genellikle içine bitkilerin yerleştirildiği camdan kürelerle, bitki örtüsüne benzeyen büyük ölçekli heykelsi topluluklar yapar. Endüstriyel ve sentetik malzemeler kullanan konfigürasyonları, çelişkili fiziksel nitelikleri içerir; yumuşak ve sert, şeffaf ve opak, mobil ve statik. Serginin başlığı, mantarlar ve algler arasındaki simbiyotik ilişkiden kaynaklanan kompozit bir organizma olan yosunların dinamik büyümesine atıfta bulunuyor. Grantina, maddi süreçlerini geliştirirken yosunların bir arada var olma ve kendini kopyalama gibi birçok uyarlanabilir niteliğinden ilham alıyor. Ayrıca şair Rainer Maria Rilke'nin lirizmine, özellikle de gül yaprakları ile göz kapaklarının soyut karşılaştırmasına ilgi çekiyor. Sanatçı, New Museum sunumu için, dökme silikonu boya ve kumaşla iç içe geçiren yeni bir heykel kurulumunu yayınlıyor. Tavandaki endüstriyel armatürlerden askıya alınan ve galeri duvarlarına ve zemine yapışan bu çalışma, tipik olarak kayalar, ağaçlar ve diğer yüzeylerde kabuklu, yaprak gibi veya dallanma oluşumuna dönüşen yosun büyümesini taklit ediyor. 17 Mayıs'a kadar New Museum'da görülebilir. nasıl şekillendirdiğini ortaya koyuyor. Her iki resim de gerek binicilik portre kahramanlığı geleneği içinde Fransız General Napoleon Bonaparte olsun, gerekse günlük sokak kıyafetleri içinde isimsiz bir adam olsun, kahramanlarını bir araya getiriyor. Bununla birlikte, her sanatçı, günlerinin ve yaşlarının benzersiz politik, tarihi, sosyal ve sanatsal koşullarını yansıtan bir simge tanımlıyor. Kehinde Wiley'nin Jacques-Louis David'le buluştuğu bu proje sunumu, Josephine ve Napoleon Bonaparte'nin her iki portresini tarihi evde birleştiren Fransa'daki Chateau de Malmaison ile yapılan bir işbirliği ile ortaya çıktı.