Fotoğraf çektirmeyi de, röportaj vermeyi de hiç sevmediğini biliyorum. Çekim yapacağımız stüdyonun kapısından girinceye kadar geleceğine inanmakta güçlük çekme nedenim bu. Kapıdan girdiğindeyse tanıştığımızda ağzımdan çıkacak ilk cümleye bir gece önceden karar vermediğim için kızıyorum kendime. Her zamanki gibi yine hazırlıksız yakalanıyorum. Tokalaşırken, merhaba bile demeden, Biz seni nasıl da hayranlıkla izlerdik be Tugay! demiş bulunuyorum. Artık ne kadar az kişi cümlesine ben yerine biz diye başlıyor farkında mısın? diye cevap veriyor. Gülümsüyoruz. Röportaj diye başlıyoruz önce sohbete, sonra dertleşmeye dönüyor iş. Büyük laflarla gözümü boyamak yerine, kendisiyle ilgili çıkarımlarda bulunmama neden olacak basit sorular sorarak karşılık veriyor çoğunlukla. Bu adam topu da böyle oynamaz mıydı zaten... En çok merak ettiğim soruyla başlıyorum. İlk sözleri, Benim kütüphanemde keşke diye bir kelime yok. Ama evet, gittiğim ilk gün, gençliğimi de orada geçirmiş olmayı diledim. Önceki yıllarda gelen teklifleri kabul etmemiş olmanın yarattığı bir pişmanlık hissi değildi bu. Aksine bu yaştan sonra olmaz diyenleri dinlemeyerek doğru kararı vermiş olmanın iç huzuruydu oluyor. Türk futbolcusunun yurtdışına açılmadan önce, başarının kazanması zor, kaybetmesi kolay bir kavram olduğunu anlaması şart. Sporcu disiplini olmadan var olamayacağını bilmesi gerekiyor. Ve şöhretin aşıladığı özgüvenin ne kadar aldatıcı olduğunu fark etmiş olması. Genç yaşta gitseydiniz bence bu kadar başarılı olamazdınız diyorum. Genele vurduğunda haklı olabilirsin ama benimle ilgili kısmında yanılıyorsun. Bu söylediklerin insanın karakteriyle de bağlantılı mevzular; ben bu saydıklarını deneyimlemeden önce de biliyordum diye karşılık veriyor: Her şeyi deneme yanılma metoduyla öğrenmeye kalkarsan, bir süre sonra öğrendiklerinden yararlanacak gücün kalmaz. Ne kadar çok şeyin sonucunu tecrübe etmene gerek kalmadan tahmin edebilecek kadar akıllıysan, o kadar güçlüsün bu hayatta. Haklı. Ne de olsa, Talihsizlikler bir budalayı akıllı insan yapmaya yetmez derler. Yurtdışına giden genç oyuncularımızla ilgili sohbet ediyoruz bir süre. Yarı yoldan dönmeyin, sonuna kadar gidin. Kendinize yeni bir yön vermeyi alışkanlık haline getirin. Türkiye'ye döndüğünde diye başlayan soruları, 'Şu anda dönmeyi değil burada kalıcı olmak için neler yapmam gerektiğini düşünüyorum' diyerek kestirip atın diyor. O öyle yaptı. Olmazsa dönersin, kapımız sana her zaman açık diyenlere bile Olacak! dedi. Dönmek istemeseler bile vatan haini damgası yememek için bunu dile getirmekten korkuyor olabilirler diyorum. Üstelik o gencecik çocukların medyadaki tecrübeli abilerinin tuzak sorularına düşmemesi zor. Hayatı boyunca hiç kitap okumamışsa evet, zor! diyerek sitem kokan bir gözlemini dile getiriyor. Yeteneğini bol sıfırlı rakamlara dönüştüren bu çocukların egoları altında ezilişiyle ilgili dertleşiyoruz. Bunu doğal karşıladığından çünkü özellikle büyük takım oyuncularının, top sendeyken bu sahanın hakimi sensin felsefesiyle yetiştirildiklerinden bahsediyor. Ama ayağında top yokken herhangi biri gibi davranmayı da bileceksin. İnsanın kendi kıymetini bilmesi ayrı, kendini bir şey sanması ayrı. Metin Oktay Tesisleri'ne giren her sporcu şu yazıyla karşılaşır: 'Sizi buraya getiren yeteneğiniz, burada tutacak olan ise karakterinizdir'. İşin özü budur dediği anda telefonu çalıyor. Arayan Selçuk İnan. Ondan bahsettiğimizi anladı herhalde diyerek telefona yanıt vermek için müsaademi istiyor. Nazikçe Milli maç sonrası konuşamadık, bir sesini duyayım diye açıklama yapma ihtiyacı duyuyor. Kaptanla konuşmasını sonlandırırken, Gol atınca bari yumruklarını aç ki stresin çıksın diye tembihlemeyi ihmal etmiyor. Souness, kariyerindeki en önemli kavşakta duruyor hiç şüphesiz. Şimdiki hedefiyse yıllar önce hocasının onun için yazdığı hikayeye benzer bir hikaye yazabilmek. Yurtdışında bir takımın başına geçerek o takıma Türk oyuncular transfer etmek istiyor. Guardiola'nın futbolculuğuna Mourinho'nun teknik direktörlüğüne hayranmış. Guardiola'nın geçtiğimiz günlerde bir konferansta, En zoru futbolculuk kariyerinizi inşa ettiğiniz kulübe teknik direktör olmak. Çünkü takımda ister genç oyuncular, isterseniz yıldızlar ağırlıkta olsun; soyunma odasında kendisini kanıtlamak zorunda olan tek kişi sizsiniz dediğini anlatıyorum. Genç oyuncularla da, yıldızlarla da çalıştım. Kurallarınızı koyup sağlam durabildiğiniz takdirde iki profili de yönetmek o kadar da zor değil diyor. Hayatta ancak kendimizi bütün benliğimizle verdiğimiz şeylerin tadına varabileceğimize inanırım. Takım taraftarlığı da bunun üzerine kuruludur benim için, iş hayatı da. Tugay'ın kararı, kendini Galatasaray'dan daha fazla sevip sevmediğini düşündürmüştü bana. Yıllar sonra jübilesindeki görüntüleri izlerken daha farklı düşünüyordum. Başardıkları, mesleğimle ilgili kararlarımı doğrularıma değil, gerçeklere dayandırmam gerektiğini anlamamı sağladı. Ali Sami Yen'e veda gecesinde ondan hiç beklenmeyecek bir şekilde katıla katıla ağlamaya başladığındaysa aslında onunla ilgili bir şey daha fark ettim. Bunca zamandır bu zalim dünyada duygularına tutsak olmanın kendisine pahalıya patlamasından endişe duymuştu. Hayatın adaletsizliğine, acımasızlığına, vefasızlığına karşı sağlam bir savunma kalkanı geliştirmiş, yeri geldiğinde bu kalkanın arkasına Galatasaray'a olan aşkının kendisine zarar vermesini engellemek için de sığınmıştı. İtalyan yazar Cesare Pavese'nin bir kitabında okumuştum. Hayat der ki; beni kandıramazsın. Alışkanlıklarını biliyorum ve doğal akışını engelleyecek kurnazlıklarla zayıflıklarını ortaya çıkarmaktan keyif alıyorum. Hayatın önümüze çıkaracağı zorluklara önceden gönüllü olmak, bu zorluklara karşı kullanabileceğimiz tek silahımızdır... Tugay, hayatın karşısına zorluklar çıkarmaya başladığı bir dönemde, bu yaştan sonra çok zor diyenlere kulak asmadan, kalmaktan daha zor olan gitmeye gönüllü oldu. Futbolun kendi icadı olduğuna inanan bir milletin efsanesi olmayı başarmakla kalmadı, ülkesindeki insanlara ilham verdi. Kalbiyle aklı arasındaki mesafeyi kısa tuttu, duygularına hükmetti. Dediği gibi belki karakteri çok değişmedi ama sınırlarını keşfetmiş bir adam olarak geri geldi. Jübilesini izleyenlere, başarısının sadece ona bahşedilmiş yeteneğin bir sonucu değil, cesaretinin ve tüm gücünle çalışıp çabalamasının karşılığı olduğunu hissettirdi. Bu ülkeye de, mesleğine de, onu sevenlere de borcunu fazlasıyla ödedi. Tugay Kerimoğlu'na kendisiyle ilgili düşüncelerimden fazla bahsetmedim, okusun istedim. Uğurlamak için kapıya kadar eşlik ettim. Sabah stüdyonun önünde, geldiğinde kendisine yardımcı olmak için heyecanla arabasının kapısını açan delikanlıyı geri çevirmişti, anahtarını vermeye kıyamamıştı. Arabasına doğru yürürken o mahcup gencin uzaktan kendisine kaçak bakışlar attığını fark etti. Biz seninle fotoğraf çektirmedik değil mi? diyerek elini omzuna attı. Onlar yıllardır birbirlerine hasret kalmış iki yakın dost gibi, kocaman gülümsemelerini kadraja sığdırmaya çalışırken, ben bir kere daha emin oldum. Hayatta başımıza gelen her şeyi karakterimizin belirlediği saplantımdan vazgeçmek için bir neden göremiyorum.


Hakan Sorar'ın başta Pg Basement kapsamında fiziksel olarak düzenlenmesi planlanan sergisi, pandemi sebebiyle tamamen dijital olarak kurgulandı. Sergiye özel olarak sıfırdan yaratılan sanal mekan Pg Online, VR gözlüklerle de gezilebilecek. Sergiyi oluşturan işlerin yanlarında bulunan butonlara tıklayarak gerekli bilgilere erişebilecek olan online ziyaretçiler, mekanı ve eserleri 360 derece deneyimleyebilecek. Sanatçının kendi deyimiyle 'Through the Skin' insan, beden, et, kimlik, deri, kıl, yara, kusur, uzuv, cinsiyet, mahrem, estetik, toplum, politika, saklanmak, utanmak, kaçmak, dokunmak, tanışmak, düşünmek ve barışmak üzerine görsel hikayelerden oluşuyor. Ağırlıklı olarak siyah beyaz fotoğrafların yer aldığı online sergi hakkında merak ettiklerimizi Hakan Sorar'a sorduk. 'Through the Skin' ilk aşamada çok kişisel bir 'dert' ile yola çıktığım bir fotoğraf ve dijital kolaj serisi. Seriyi kurgularken, patriarkal beden politikaları, sansür/otosansür, abject meselesi ve eril aklın dışlama pratikleri, özellikle gözümü diktiğim hususlardı. Seri, 'ideali' yansıtmayan, eril erkin normatif değerlerine karşı olan bedenime ve kimliğime dair sorular ürettiğim, kendimle çatıştığım, etimi örten derimi kat kat örttüğüm, saklandığım, sakladığım, çıplaklıktan ve dokunmaktan korktuğum bir süreç sonrası yeşermeye başladı ve bu kişisel derdimin toplumsal alanda izdüşümlerini aramam ile devam etti. Üretimimin tüm aşamalarında kişisel şahitliklerimin yanı sıra, beden, kimlik, cinsellik, toplum ve queer kurama ilişkin pek çok yazılı kaynağın, bakma/görme ve kavrama biçimimi beslediğini söylemeliyim. Pg Online platformunda tasarladığımız sergi deneyiminde, izleyicinin bahsi geçen konulara dair ilgisini çekebilecek kitapları içeren bir kitaplık, sanal olarak galeri mekanında yerini almış olacak. Paylaşılan link ile sergiyi deneyimleyen izleyici, bu sanal kitaplık üzerinden ilgili kaynak kitapları görüntüleyebilecek. 'Through the Skin' serisinin dijital sergiye hazırlık sürecinde; sergideki tüm işlerin dijital ortamda üretildiğini söylemeliyim. Hiçbir eser fiziksel olarak üretilmedi, baskı alınmadı ve çerçevelenmedi. Eserleri fiziksel olarak üretmek, galeri duvarlarına asmak ve galeri içi 3D taramalar ile bir dijital sergi hazırlamak yerine, tam anlamıyla sanal olarak kurgulanan bir dijital sergi oluşturmak istedik. Pg Art Gallery'nin ilk dijital sergisi olacak bu sergi için, sanatçı/tasarımcı Ahmet Rüstem Ekici tarafından, fiziksel bir sergileme mekanının ötesinde, 'Through the Skin' serisine özel sanal yeni bir mekan, Pg Online, tasarlandı ve 3D olarak modellendi. Eserler dijital ortamda bu sanal galeriye yerleştirilerek bir seçki yapıldı. Böylece, fiziksel bir üretimin ötesinde, tüm eserler ve mekan dijital olarak izleyici ile buluşacak ve 360 derece deneyimlenebilecek bir hale geldi. Sürecin avantaj ve dezavantajlarından bahsetmek gerekirse; fiziksel anlamda izleyici-eser, izleyici-sanatçı temas ve etkileşiminin söz konusu olmaması dezavantaj olarak kabul edilebilir. Buna karşın, eserlere özel, biçim ve boyut bakımından sınırların olmadığı bir galeri tasarım imkanı, ilk aşamada fiziksel üretim ve kurulum yükünün ortadan kalkmasını sağladı. Sergiye erişimin kolaylaşmasını da avantaj olarak niteleyebiliriz. Ek olarak, sergilerin dijital ortama taşınması ile yeni görme biçimlerinin oluşması, sanata erişimin kolaylaşarak daha geniş kitlelere yayılması ihtimal dahilindedir. Her beden biricik ve tekildir. Tekillik bedene fark ve potansiyel katar. Bir beden kendine fark kattığı sürece o bedenin neler yapabileceğini öngörmek olanaklı değildir. Fotoğrafların, tekillik ile mahremiyet arasındaki ilişkinin ötesinde, mahremiyetin sınırları araştıran ve aşan bir beden inşası tahayyül ettiği söylenebilir. 'Through the Skin' serisinde, herhangi bir beden formunu yüceltmenin tersine bedenin kendi olma, biricik olma hali üzerinde duruldu. Suretten azade, bedenin yüzeyi, delikleri, kıvrımları, kılları, kırışıklıkları ve yaraları objektifin tam merkezine alınarak, bedenlerin anonimliği pekiştirildi. Anonimlik mefhumu bedenlerin temsiliyetini kırarken, çini desenleri ile bir birliktelik tesis etti. Sanatsal üretimin her koşulda kendisine bir alan yaratacağı fikrine inanıyorum. Pandemi sonrası, dijital üretim ve sergileme biçimlerine daha pozitif bir yaklaşım söz konusu olacaktır. Normalleşme sürecinin uzaması ile sanatın sergilenmesinin, satılmasının ve haber yapılmasının daha da dijitalleşeceğini düşünüyorum. Sanatçı da bu yeni dünyada kendini yenileyecek; üretiminde yeni söyleyiş, gösteriş, sunuş biçimleri ortaya koyacaktır. Bu doğrultuda sanatsal pratiğin dijitale kayması mümkün olabilir. 'Through the Skin', 30 Mayıs'ta Pg Online'da yer alacak olan linke tıklayarak ziyaret edilebilir.


Pandemi hepimizin hayatını büyük ölçüde değiştirdi. Toplumsal olarak çok hızlı bir dönüşüm geçirdik ve yavaş yavaş her şey dijitalleşmeye başladı. Toplantılarımızı Zoom'a taşıdık, market alışverişlerimizi online yapmaya başladık. Peki tam olarak sahnede gerçekleşen bir sanat bu dönüşümden nasıl etkilendi, tiyatroların bu dijitalleşmeyi yakalaması mümkün mü? Tiyatro yüzyıllardır insanoğlunun hayatında ve seyircisiyle sahnede buluşan bir sanat. Elbette tiyatro da dönüşmeli ve çağa ayak uydurmalı. Ancak her dönüşüm; gelişim demek değil. Dijital tiyatroların geleceğini Dasdas'da, online olarak sergilenen Murat Gülsoy'un aynı isimli kitabından uyarlanan Yalnızlar İçin Çok Özel Bir Hizmet'in oyuncularından Ümit Erlim ile konuştuk. Seyircinin tiyatroya gidip oyun izlemesi pandemi sebebiyle askıya alınınca, tiyatrolar bir şekilde ayakta kalabilmek için oyunları dijital ortamda seyirciye sunmaya başladılar. Bir nevi zorunluluktan doğdu. Aslında dijital tiyatro çok da yeni bir mesele değil tiyatro dünyasında. Mesela birkaç sene önce Londra'da National Theatre'ın bir oyununun çok kaliteli çekilmiş halini internetten izlediğimi hatırlıyorum. Ancak bu durum Türkiye'de oynanan tiyatrolar için yeni sayılabilir. Pandemi sebebiyle birçok şey gibi tiyatro da dijital bir evrim geçirmek durumunda kaldı. DasDas gibi birçok tiyatro, oyunlarını dijital ortamda seyirciyle buluşturmak için çalışma yapıyorlar. Şöyle bir şey de var tabii ki, bu değişim ve dönüşüm hızından bahsetmişsin soruda; aslında tiyatro edebiyatının ve tekniğinin temel hareket noktalarından biri de toplumsal dönüşümler olduğu için, tuhaf bir şekilde tiyatro kendisini çok çabuk bir şekilde bulunduğu ortama adapte edebiliyor. Tiyatro derken içerisine tüm faktörleri katıyorum. Oyunculuğundan, rejisine; tiyatro metninden sahne tasarımına... Hepimiz organik bir bütünün bir parçasıyız sonuçta, ufak etkilerin bile ciddi değişiklikler yaratabileceğini düşünüyorum, özellikle tiyatroda. Tabii ki o an yakalanmıyor bir türlü. İmkansız olduğunu düşünüyorum. Yani oyunu fiziksel olarak farklı bir ortamda kaydedip evinizde, kendi konfor alanınızda bir televizyondan ya da laptopunuzda izlediğiniz zaman farklı bir deneyim yaşamış oluyorsunuz. Buna tam olarak tiyatro diyebilir miyiz emin değilim. Sonuçta tiyatro seyirci ile oyuncunun aynı anı paylaşması ile gerçekleşen bir sanat. Bir oyun seyirci ile buluşmadığı sürece sadece prova yapıyor olacaksınız, demiş David Mamet. Bence de tiyatro seyirci ile buluşma anında gerçekleşiyor aslında. Fakat şu an için oyunları sahnede izleyemesek de, dijital ortamda izlemenin de farklı bir gerçekliği olduğunu yok sayamayız. Hatta pandemi sürecinde, bunları sorgulayan, çeşitli dijital platformlarda yeni işlerle karşılaşabiliyoruz. Ben bunun da sürecin bir parçası olduğunu düşünüyorum. Hiç zannetmiyorum. Bence bir geçiş dönemi yaşıyoruz. Bu kısıtlılık ve pandemi biter bitmez insanların kendilerini tiyatrolara atacağını düşünüyorum. Gerçekten sosyalleşmeyi özledi herkes. Fakat dijitalleşmenin farklı bir kapı açacağını da söyleyebilirim. Yine de bir tiyatroya gidip, orada oyuncular ile beraber bir oyunu deneyimlenin keyfinin çok başka olduğunu biliyorum. Dolayısıyla tiyatro yüzyıllar boyunca hayatındaydı insanoğlunun, bundan sonra da hayatında kalacağını düşünüyorum. Özellikle ulaşılabilirlik sorununu ortadan kaldırıyor diyebiliriz dijital ortamda tiyatro izlemek. Ocak ayında yayınlanan oyunumuzu mesela Hollanda'dan bir arkadaşım izledi, 21 Mart'taki oyunumuzu da İngiltere'den başka bir arkadaşım izleyecek. Dolayısıyla mekansal sınırları ortadan kaldırmış oldu dijital gösterimler. Türkiye'nin herhangi bir yerinden bir laptop, tablet ya da telefonunuzla internete bağlanıp izleyebiliyorsunuz. Neredeyse hiç olmadığı kadar yanınızda tiyatro. Bence en büyük avantajı bu. Fakat benzer şekilde aynı zaman diliminde, tiyatro izlemeye gelmiş bir toplulukla, beraberce bir oyunu deneyimleme ihtimalini ortadan kaldırıyor dijitallik. Şöyle de düşünebiliriz basitçe, telefon ile konuşmakla yüz yüze konuşmak arasında nasıl büyük bir fark varsa; dijital ortamda oyun izlemekle sahnede izlemek arasında en az o kadar fark var. DasDas'ın kurucuları arasında Mert Fırat, Harun Tekin ve Koray Candemir de yer alıyor. DasDas'ın kendi prodüksiyonu olan oyunu, Murat Gülsoy'un aynı isimli romanından Nagihan Gürkan ve Ceren Boz tiyatroya uyarladılar. Nagihan Gürkan yönetti. Sabahattin Yakut, Ceren Boz, ben ve Nihan Işık'da oynuyoruz. Tanıtım metninde de dediği gibi biraz kendini bilmek ve bulmak arasındaki bir kayboluş hikayesi oyun. Kısaca bahsetmek gerekirse, bu biraz da benim özetim gibi olacak ama, hayatında bir değişim arayan Mirat ki kendisi bir üniversitede akademisyendir, şans eseri bir ilanla karşılaşır. İlanda, zihin aktarımını bulan bir şirketin ölen insanların zihinlerini yaşayan insanlara aktarabildiklerinden söz eder. Sonra işler karışır, diyeyim ve spoiler vermeden sözlerimi sonlandırayım. Gelecekle ilgili de, bir an önce pandeminin bitmesini ve yine eskisi gibi tiyatroların seyirciyle buluşmasını diliyorum. Sahne sanatları neredeyse her büyük toplumsal değişimde; bu değişimi en iyi gözlemleyip yorumlayan sanat dalı. Birçok tiyatro kuramcısı, oyunculuk teorisyeni, yazar, yönetmen dünyanın her yerinde, ve zorlu zamanlarda bir yolunu bulup sanatlarını yapabilecekleri, düşüncelerini paylaşabilecekleri alan bulmuşlardır. Stanislavski'den Bertolt Brecht'e; Grotowski'den Muhsin Ertuğrul'a... Dolayısıyla, bu çağın zorluklarını ve yaşadığımız kayıpları da beraberce aşacağımızı düşünüyorum. Sabırla ve direnerek.


Tarih 12 Kasım 2014 Çarşamba. Elinizde tuttuğunuz derginin yılın adamlarını ödüllendirdiği gece için tüm hazırlıklar tamam. GQ ekibi, ödül alacaklar, verecekler ve diğer konuklar bu büyük gece için evlerinde hazırlanırken olması gerektiğinden çok daha erken bir saatte hazır olan iki kişi var; ben ve Nikolaj Coster-Waldau. Dizinin son sezonunda kötüden iyiye dönüşmeye meyilli Jaime Lannister'ı hepimiz tanıyoruz ama aynı karaktere hayat veren adam hakkında neredeyse hiçbir şey bilmiyoruz. Oysa onu tanıma vakti geldi de geçiyor bile... 1970 yılında, Kopenhag'ın güneybatısında, Tybjerg adlı çok ufak bir kasabada doğar Nikolaj Coster-Waldau. O kadar küçük bir yerdi ki tüm kasabanın nüfusu 40 kişi ya var, ya yoktu diye anlatıyor büyüdüğü yeri. Annesi kütüphanecidir, babası özel bir şirkette idari işlerde çalışır yıllarca. O ise çocukluğunda büyüyünce futbolcu olmaya heves etse de günün birinde izlediği Once Upon a Time in America filmi, kariyer planlamasını bambaşka bir yöne taşır. Hikayenin devamı tam da tahmin ettiğiniz gibi. Coster-Waldau lise yılları geldiğinde soluğu National Theatre School'da alır. Başvurusunun kabul edilmesiyle de hayatında oyunculuk kapısı aralanır. Önceleri Danimarka'da birkaç yerel filmde rol alan ünlü oyuncu, daha sonra gelen bir teklifi değerlendirerek Hollywood'a transfer olur. Ancak şans pek de yüzüne gülmez, rol aldığı filmler fazla gişe yapmaz. Ünlü oyuncunun kariyerine baktığımızda, dizi öncesi rol aldığı At World's End, Himmerland, The Baker gibi filmlerin IMDB puanının 6'nın üstüne çıkamamış olması da yeterli bir açıklama gibi. Game of Thrones'un puanı mı? 9.5! Önümüzdeki aylarda beşinci sezonu yayınlanacak olan dizi, bölüm başına 13.6 milyon izleyiciyle Amerikan televizyon kanalı HBO'nun Soprano'dan sonra en çok ilgi gören işi. Ünlü oyuncuya bu başarıyı neye bağladığını soruyorum. Yanıtı benim de sonuna kadar katıldığım bir teze dayanıyor: Game of Thrones'da kimse başrol değil. Dizinin ilk bölümünden beri ölen ana karakterleri bir düşünün. Hiç ummadığınız anda, bir bölümde, aniden beş ana karakter birden ölüyor. Sürprizlerle dolu olması bence en önemli noktası. Başrol oyuncularının beş sezon boyunca her türlü kazadan beladan kurtulup asla ölmediği Türk dizilerini düşündüğümüzde, söyledikleri kulağa fazla mantıklı geliyor. Elbette merak ediyoruz, hem de çok! Bize yeni sezonla ilgili verebileceği hiç mi sır yok? Asla! diyor, Yapımcılar beni öldürür. Ancak şunu söyleyebilirim ki Jaime kişisel yaşamında saflığı ve iyiliği bulmaya devam edecek. Görünüşe bakılırsa yeni sezonda kral katili en sevdiğimiz ikinci Lannister olacak. Birincisi mi? Elbette Tyrion Lannister. Karşılıklı övgüler sonunda yeniden diziye dönüyoruz. Game of Thrones'tan sonra dönen şansı, Hollywood'un bu yetenekli adamı keşfetmesine neden olmuş. Tom Cruise'un geçen yıl vizyona giren Oblivion filmi ve Cameron Diaz'la başrolü paylaştığı The Other Woman filmleri, diziden sonra rol aldığı yapımlardan birkaçı. Şimdilerde Alex Proyas tarafından yönetilen ve Gerard Butler, Geoffrey Rush ve Brenton Thwaites'le rol aldığı Gods of Egypt'ın heyecanı içinde. Gökyüzü tanrısı Horus karakterini canlandırdığı filmin çekimleri devam ediyor. Şubat 2016'da vizyona girecek filmin öyküsünü bir klasik olarak nitelendirse de, bu klasik hikayenin orijinal bir şekilde işlendiğini anlatıyor. Bunun dışında şu sıralar önümüzdeki yıl için de iki farklı proje üzerinde daha çalışıyor. Biri 10, diğeri 14 yaşında olan kızlarından konu açıldığında kendisini çok iyi bir baba olarak tanımlıyor, peki ya nasıl bir eş Coster-Waldau? İzlanda'da bir dağın tepesinde evlenme teklif ettiği aktris ve şarkıcı karısına ilk görüşte aşık olmuş. Tam 16 yıldır evliler ve söylediğine göre hala birbirlerine çok aşıklar. Anlayacağınız 44 yaşındaki oyuncunun hayatı tam tadında. Röportajın tamamı ve çok daha fazlası GQ Türkiye Ocak sayısında GQ Türkiye Dijital edisyonunda...


Aile hayatını, başarılarını ve CR7 koleksiyonunu bu usta futbolcudan dinliyoruz. Kişisel anlamda harika bir noktadayım, ailemiz büyüyor ve hayatımdan çok memnunum. Kariyer anlamında, kulübümle ve milli takımla başarılar elde ettiğimiz iki muhteşem yılı geride bıraktım. Daha uzun yıllar futbolda çok iyi bir yerde olmaya devam edeceğime inanıyorum. Ailemle ve arkadaşlarımla olmak. Küçük Cristiano'yla ve şimdi de bebeklerimle vakit geçirmek, kız arkadaşımla, ailemle birlikte olmak, arkadaşlarımla kaliteli zaman geçirmek, eğlenmek ve dinlenmek. Hırslıyım ve bence herkes hayallerinin peşinden gitmeli. Ben bunu yaptım ve hala kendimi geliştirmek, daha iyisini başarmak istiyorum. Çok çalışma, adanmışlık, güçlü bir sorumluluk duygusu ve irade, hayallerinin peşinden gitme, amaçlarına ulaşma azmi... Bunun sadece sporcular için değil, herkes için geçerli olduğunu düşünüyorum. İlginç olan şu ki hayat birçok açıdan sürekli devam eden bir mücadele. Fiziğimi en üst düzeyde tutmaya çalışıyorum çünkü bu benim mesleğim için önemli. Yüzde 100 formda olmalıyım, bunu çok önemsiyorum. 10 yıl önce yaptığım şeyleri artık yapmıyorum. Kariyerim boyunca unutulmaz birçok performansım oldu ama birini diğerlerinden ayrı tutmak istemem. Geçmişten ziyade, geleceğe odaklanıyorum. Sadece futbolda değil, farklı dallarda hayran olduğum birçok kişi var. Farklı sporları izlemeyi seviyorum ve bu kişilerden hep bir şeyler öğrenmeye çalışıyorum. Bazılarıyla tanışma fırsatı buldum ve kariyerlerimize dair farklı görüş ve hikayeleri birbirimizle paylaşmak hep çok ilginç oluyor. Herkes birbirinden farklıdır, bunu hep söylerim. Yani, nasıl hiçbirimiz bizden öncekilerin varisi değilsek, gelecekteki futbolcular da bugün oynayan futbolcular gibi olmayacak. Bir sürü yetenekli genç futbolcu var ve kendileri gibi olmaları, zirveye oturmak için çok çalışmaları gerekiyor. Amaç hep bir sonraki maçı kazanmak; eğer bunu başarırsan, şampiyon olursun. Her oyuncunun amacı şampiyon olmak ve hep daha iyisini istemektir. Eğer bir insan ve bir oyuncu olarak ben arasındaki farkları soruyorsanız, tabii ki var ama bence ben sahada kim olduğumu gösteriyorum. Mutluluğumu ya da üzüntümü saklamıyorum. Baba olmak başıma gelen en güzel şey. Çok mutluyum ve her saniyesinden keyif alıyorum. Çekimler çok eğlenceliydi ve sonuç bence mükemmel oldu. Küçük Cristiano'nun doğal bir yeteneği var gibi görünüyor. Bizim için tam bir baba-oğul anıydı. Her insanın karakteri ve yürüdüğü yol farklı ama tabii ki anne babaların çocuklarına aktardığı bazı şeyler oluyor. Ben de umarım çocuklarıma faydalı birtakım değer ve ilkeler aktarır, babalarına ihtiyaç duydukları her anda onların yanında olabilirim. Çok uzun zaman öyleydi, hatta hala öyle ama sadece erkekler arasında veya baba oğul arasında değil. Kadınlar da futbola büyük bir tutku duyuyor ve bu nesilden nesile aktarılıyor. Geleceğin ne getireceğini kimse bilemez. Üzerinde çalıştığım birçok proje var ve gelecekte meşgul biri olacağıma hiç şüphem yok. Birçok olasılığı değerlendiriyoruz ama şu an için mevcut olan ürünlerimize CR7 Denim & Shirts, CR7 Underwear, CR7 Footwear, CR7 Fragrances ve CR7 Gyms. Odaklanmak istiyoruz. Şu an elimizdeki portföyden çok memnunum ama geleceğin ne getireceğini bilemeyiz. Hayat, sürekli bir yolculuk. Denemeyip de yapmayı istediğim pek çok şey var ama hayatın şu ana kadar bana sunduğu şeylerden de şikayet edemem.


İzmir Ekonomi Üniversitesi'nde İngilizce Mütercim Tercümanlık okuyordum ancak annemle babam boşandıktan sonra ekonomik sebeplerden dolayı okulu yarım bırakıp çalışmak zorunda kaldım. Miss Turkey'e başvurduktan sonra, modellikle birlikte İstanbul hayatım başladı. Yine de bu şehirde evimin kirasını ödeyebilecek parayı Survivor'dan sonra kazanmaya başladım. O yüzden hayatım bu yarışmadan sonra değişti diyebilirim. Aslında hiçbir zaman modellik yapmak gibi bir niyetim olmadı. Nasıl olsun ki? Burnumu beğenmem, kollarım çok incedir. Tamam, fiziğim düzgün olabilir ama ben kendimi beğenmem yani. Hep böyleydim, belki ezik büyümedim ama özgüvenim de pek yoktur. Dolayısıyla arkadaşlarım ve ailem güzellik yarışmasına katılmam konusunda beni çok zor ikna ettiler. Ancak şimdi iyi ki katılmışım diyorum, çünkü bu mesleği çok seviyorum. Röportajın tamamı ve çok daha fazlası GQ Türkiye Mart sayısında ve GQ Türkiye Dijital edisyonunda... Bildiğim bir şey varsa o da şu; bu işi yapacaksam tanınırlığımı artırmam şart. Survivor'a ikinci kez gitmeyi, açık söyleyeyim, en çok bunun için kabul ettim. Her şeyden önce yüzde 100 izleneceğini bildiğim bir program. Dolayısıyla magazin programlarında saçma sapan bir şekilde adım duyulacağına, böylesi bir yarışmayla insanların beni tanıması daha çok işime gelir. Önceden diksiyon eğitimi almıştım, böylece yarışmadan sonra iki tane magazin programında sunuculuk yaptım. Ancak gönlüm oyunculuktan yana. Bunun için de oyunculuk okuluna gittim, eğitim aldım. Birkaç kez çeşitli roller için görüşmeye de gittim ama sanırım boyumun uzunluğundan dolayı olmadı. İlişkilerimde başlarda çok çekingenimdir. Ama karşı taraftan o güveni alınca çabuk dökülürüm. Arkadaşlarımla olan ilişkilerimde mesela, daha çok duvarlarım vardır. Aşkta ise hesap kitap yapmayı, taktik uygulamayı sevmiyorum. Röportajın tamamı ve çok daha fazlası GQ Türkiye Mart sayısında ve GQ Türkiye Dijital edisyonunda... Geçen sefer adaya giderken bir sevgilim vardı. Onu geride bırakmak çok zor olmuştu, varlığı bir şekilde bana güven veriyordu. Bu kez bekar olarak gidiyorum. Belki de beni birinin beklemiyor oluşu daha rahat hissetmeme neden olacak, bilemiyorum. Yine de adada aşk anlamında yakınlaşabileceğimi düşündüğüm kimse yok. Çünkü hepsini tanıyorum. Benim baştan bir şeyler hissetmem lazım, sonradan hissedemem. Adada beni en çok zorlayan şey psikolojik savaştı. Orası öyle bir yer ki kendini yapmam dediğin şeyleri yaparken buluyorsun. Mesela geçen sefer kimseyle plan yapmamak ve tek başıma hareket etmek konusunda kendi kendime söz vermiştim. Ama bir anda kendimi başkalarıyla bir başkasını göndermek için plan yaparken buldum. Hayatımda unutamadığım anım yine Survivor'la ilgili. Yarışmada bir ödül oyununu kazanarak New York'a gitmiştik. Benim için New York tam anlamıyla bir hayaldi. Hiç yurtdışına gitmemiştim, o nedenle o ödülü kazanmak için canımı dişime kattım. Kazanıp da gittiğimde, hayallerimin çok ötesinde bir gün yaşadım. Helikoptere bindik, müzikale gittik, çılgınlar gibi alışveriş yaptık. Rüya gibiydi. Şimdi bir rüya daha yaşamayı hedefliyorum, Victoria's Secret defilesine çıkmak.... Orada olsam asla eğreti durmazdım. Röportajın tamamı ve çok daha fazlası GQ Türkiye Mart sayısında ve GQ Türkiye Dijital edisyonunda...


Simon Porte Jacquemus, markasını lanse ettiğinde henüz 19 yaşındaydı. Aykırı defileleri bir yana, Fransız dokunuşu ve büyüleyici duruşuyla kısa sürede sosyal medyada moda dünyasının yeni sevgilisi oldu. On yıl sonra bugüne geldiğimizde 650 bine yaklaşan takipçi sayısıyla Instagram'ın yıldızı olan tasarımcı, 2018'de tamamen Akdeniz'i çağrıştıran bir koleksiyonla ilk defa erkekleri de giydirmeye başladı. Röportaj için kendisiyle, Paris Canal Saint-Martin'deki atölyesinde buluştuk. Bu deneyim benim için bir ilk değil aslında. Koleksiyonumu hazırlarken her parçayı tek tek üzerime giyip denedim. Beni iyi göstermeyen hiçbir parçayı koleksiyona koymadım. Biraz da kendime özel bir koleksiyon olmasına gayret ettim. Genel olarak bir çeşit dönüşüm geçirmiş, ama yine de sade ve fazlasıyla kullanışlı kalabilenleri sayabilirim. Hafif transparan bir polo tişört, kenarları açık geniş kesimli spor ceket, Matisse'in tablolarını ya da Alexander Calder'in dönencelerini anımsatan büyük desenler. Bu işi önceden yapmış olsaydım, benim için bu o kadar doğal bir süreç olmazdı. Şu an aşık olduğum için erkek modasıyla ilgilenmem de ilk kez oluyor. Kesinlikle. Bir anda erkekler hakkında hikayeler anlatmak için heyecan duydum. Aslında hep kadın moda tasarımcısı olmak istemiştim, o yüzden de hiç erkek defilesi izlememiştim. Kadın koleksiyonlarınızda sürrealist parçalar kullanıyorsunuz. Tasarımlarınız daha sofistike ve ustaca. Buna karşılık erkek koleksiyonunuz daha gerçek... Benim için Jacquemus Homme ve Jacquemus Femme, yani erkek ve kadın koleksiyonundaki hedef kitlem aynı değil. Kadın koleksiyonum daha olgun ve üstünde çalışılmış bir koleksiyon, sonuçta dokuz senedir bunu yapıyorum. Erkek koleksiyonumsa, ilk kadın hazır giyim koleksiyonumdaki gibi çok daha masum. Bunlar daha ilk adımlar. Erkek koleksiyonunda tamamıyla çömezim, sanki kendimi keşfetmeye yeni yeni başlıyorum -ve cilalanıp törpülenmem yani kadında olduğum konuma gelmem, kesinlikle zaman alacak. Ama bu yol ve gelişim sürecinin arkasındayım. Aynı şekilde saflığımın da. Dürüst olmak istiyorum. Yoksa amacım, sırf markanın arkasındaki resme uyuyor diye bir koleksiyon yaratmak değil. Şu anki erkek koleksiyonu, Jacquemus Femme'in küçük erkek kardeşi gibi. Ama değişimi hissediyorum. İkinci koleksiyonum kesinlikle çok daha farklı olacak. Bu gerçekten zor bir iş. Hiç durmadan kendinizi dinlemeniz gerekiyor. Çok sade olmaktan, sade görünmekten korkmamak gerekiyor. Ama aynı zamanda bazı şeyleri de basitleştirmemek gerekiyor. En önemli şey de bir koleksiyonu yaratırken çok hesap yapıp bunu bir moda yarışı haline dönüştürmemek. Demek istediğiniz, mekanik bir şekilde düşünülmüş bir koleksiyon olmaması sanırım. Kesinlikle. Ben hep çocukça bir dürtüyle kendi hislerimi ve tercihlerimi dinledim. Bu koleksiyonda ipekten takım elbiseler, Arles'ı çağrıştıran baskılı gömlekler görmek istedim. Yani rengarenk bir karmaşıklık. Bence bu eğlenceli, az-biraz zevksizlik. Ama ben severim böyle şeyleri... Le Gadjo tanımı Roman kültüründen geliyor. Fransa'nın Güney Bölgesi'nde bir erkek tipidir. İngilizce'deki 'guy' ile aynı aslında. Marsilya erkeklerinin özgüveni yüksektir ve tutkuludurlar, en azından bana göre. Deniz ve güneşle iç içe olmak insanı daha tutkulu yapıyor bence. Gömleklerinin önleri açık ya da vücutlarının üst kısmı çıplak şekilde dolaşırlar. Bir liman şehri. Dolayısıyla sürekli bir akış var. Bu da bir çeşit özel bir enerji sağlamakla beraber insanların birbirleriyle sürekli iletişim ve alışveriş içinde olmalarına neden oluyor. Bu da yaratıcılığı besleyen bir şey. Bu dediğim Paris'te yok örneğin. Ne zaman gerçekleşir bilmiyorum ama şimdilik bu her gün hayalini kurduğum bir arzum. Comme'da geçirdiğim zaman bana çok şey öğretti. Bir markanın, bir çift chucks isteyen çocuktan kendine sade bir bluz ya da defiledeki koleksiyondan bir krinolin etek satın alan kadına kadar, farklı kesimlere nasıl farklı stratejilerle pazarlandığını öğrendim. Moda tasarım okulunun beni bir adım bile ileri taşımayacağını daha ilk günden anlamıştım. 18 yaşında bir genç için bayağı cesaret isteyen bir karar, hele hele Paris'te bir yerlere gelmek istiyorsa!... Hayır, bu cesaret değildi. Ben kendimden emindim. Bunun için birkaç neden vardı. Okuldaki eğitim kötüydü ve o sıralarda annemi kaybetmiştim. Ben de kendi paramı biriktirip bir yıl sonra kendi markamı oluşturdum. Annenizin kaybı o yaşlarda sizin için dönüm noktası olmuş olmalı. Evet, annem bir trafik kazasında hayatını kaybetti. Yaşadığım şok hayatımı değiştirdi fakat bana inanılmaz bir güç de verdi. Şimdi sanki kafamda her saniye ilerleyen bir saatle yaşıyor gibiyim. Ve yeteri kadar vakit bulamayıp, istediklerimi gerçekleştirememekten çok korkuyorum. Çocukken de sabırsız bir yapım vardı fakat bu olayla daha da pekişti. Diğer bir şok da sanırım kırsal yerde yetişmiş bir ailenin çocuğu olarak Paris moda dünyasıyla tanışmış olmanız... Ben önünde boylu boyunca tarlalar uzanan bir evde büyüdüm. Paris deyince gözümün önüne masal diyarları gelirdi. Fakat buraya geldiğimde hayal kırıklığına uğradım. Şehir olarak soğuk, insanları ilham verici olmaktan uzak ve her şeyde biraz üzgün bir hava vardı. Bana gelince, ben halimden çok memnundum. Hayatımda ilk defa kendime ait bir dairem olmuştu. Elli et Jacno'nun müziklerini ve Serge Gainsbourg'un kadınlar için bestelediği her şarkıyı severim. Ben hep Gerard Depardieu'ya aşıktım. Onu her zaman hoş buldum. Gerçek bir Fransız, biraz kaba bunu severim. Ve korkusuz. O şamar yemiş suratlı mı? Hayır, teşekkürler, almayayım.


Müzikle ilgili hatırladığı en eski resmi çiziyor kelimelerle: Annemler evde yokken Beethoven 5. Senfoni'yi takardım pikaba. Vantilatörü açar, önüne koyduğum pufun üstüne yatıp kollarımı iki yana açardım. O bana uçuyor hissi verirdi. Aslında uçmak için kanatlara ihtiyacı yok Emre Irmak'ın bu hayatta, tek ihtiyacı müzik. Konservatuardan aslında devamsızlıktan atıldığı gerçeğini de atlamamak lazım tabii. Ailesi okula gidiyor sansa da, o otobüse binip müzeleri, sergileri gezmekte, saraylarda değişik piyanoların seslerini keşfetmeye çalışmaktadır. Okuldan atıldığını öğrendiğinde annesi baygınlık geçirirken, okulu kendisi gibi 15 yaşında bırakan babasından aldığı onayı dün gibi hatırlıyor. Gazete okuyan babası, sayfanın köşesini yüzünden düşürüp oğluna göz kırpar. 16-17 yaşlarında babasının aldığı, kayıt yapabilen klavyesiyle ufak ufak beste ve düzenlemeler yapmaya başlar. Bestesini beğenen babasının arkadaşı Mustafa Süder, eseri Sezen Aksu'ya dinletmek ister: Sezen Aksu sağ olsun, evine davet etti. 'Çok güzel beste olmuş, bunu Sibel Tüzün'ün albümüne koyalım' dedi. Oturdular, Şehrazat'la söz yazdılar. Şehrazat'ın bir sürü bestesinin düzenlemesini yapmaya başlamasıyla Emre Irmak aranjörlüğe de geçiş yapar. Bu dönemde Zerrin Özer'in Kıyamam'ı, Ajda Pekkan'ın Can Gidiyor'u gibi birçok ünlü şarkıya beraber imza atarlar. Ajda Pekkan, Nilüfer, Sezen Aksu, Kenan Doğulu, Mustafa Sandal'la beraber albüm çalışmalarına imza atar, konserler verirler. 19 yaşında Can Dündar'ın İnönü belgeseli için yaptığı müzik beğenilince teklifler alır. Çankaya, Özal'lı Yıllar, Galatasaray, Meşin Yuvarlak belgesellerinin müziklerini yapar. Yıl 2007 olmuş, Emre Irmak pop camiasında güzel işler çıkmamasından çok sıkılmıştır. Plakçılığa soyunmak, prodüktörlük yapmak ister: Irmak Plak'ı kurup kendi yapımlarımız olsun hevesiyle Yasemin Mori'ye bir albüm yaptık. Bayağı ödüller falan aldık. İki albüm daha yapsa da, yapımcılığın onun işi olmadığını, battığında anlar. 17'yle 27 yaşlarım arasında Türk popunun en güzel yılları olan 90'ları yaşadım. Ferda Anıl Yarkın'lar, Burak Kut'lar, Kenan Doğulu'lar... Sahnede de çok çaldım. Ozan Doğulu, İskender Paydaş, ben; o zamanlar meşhur aranjörlerdik. İnternetle beraber albüm satışları düşmüş, daha az maliyetli olduğu için acayip bir DJ furyası başlamıştır. Bir arayışa girdiği bu dönemde kreatif direktör arkadaşı İlkay Gürpınar'ın Reklam müziklerinde başarılı olacağını düşünüyorum teklifi ile cingıl işine girer. 2010 yılında Avea için yaptıkları şarkı, Kristal Elma'da En İyi Reklam Müziği ödülünü alınca diğer ajansların da dikkatini çeker. Aynı yıl, Universal Music-Taxim Edition'la birlikte kendi cingıl prodüksiyon şirketi olan Jingle Jackson'ı kurar: Geçmişim dolayısıyla pop know-how'ını reklam sektörüne sokmuş olduk diye anlatırken, Şirketi tek başıma kurdum ama çok başarılı insanlarla çalıştım diyerek adını verdiği tonmayster Serkan Kula ve DJ Hakan Tamar'ın hakkını teslim ediyor. Röportajın tamamı ve çok daha fazlası GQ Türkiye Şubat sayısında ve GQ Türkiye Dijital edisyonunda...


Tam adı Arnold Alois Schwarzenegger. O pek bilinmeyen ikinci ismin ilham kaynağı, Adolf Hitler'in babası. Nazi yanlısı astsubay bir babanın oğlu. Onun askeri disiplininin gölgesinde ve ekonomik sıkıntılarla geçen çocukluğuyla ilgili en çok iz bırakan iki detay; evlerine ilk defa buzdolabı alındığında yaşadığı mutluluk ve arkadaşları sıcacık yataklarında uyurken güne babası ve abisiyle kilometrelerce koşarak başlamak zorunda olduğu. 23 yaşında trafik kazasında kaybettiği boksör abisinin şampiyonluk kemerleriyse hala evinin baş köşesinde. Arnold, o trajik kazadan sonra ağır depresyona giren babasıyla arasındaki duvarı hiçbir zaman aşamamış. Hatta babasının cenaze törenine bile katılmamış. Muhtemelen de bu yüzden annesine düşkünlüğü saplantı boyutunda. Bu öyle bir saplantı ki kimilerine göre dört çocuğunun annesi Maria Shriver'la evliliğinin sonunu getirdi. Asaleti, zarafeti, eğitimi ve kariyeriyle Kennedy ailesinin en sevilen varislerinden olan bu güzel kadını, annesine benzerliğiyle dikkat çeken başka bir kadınla aldattı. Shriver gibi güçlü bir kadın da, 25 yıllık kocasının kendisini evlerinde temizlikçi olarak çalışan Mildred Baena'yla aldattığını öğrenince bekleneni yaptı ve evliliğini tek celsede bitirdi. Arnold, Amerika'nın en çok izlenen sohbet programlarından birinde, bu tek gecelik ilişkinin hayatında yaptığı en aptalca hata olduğunu itiraf eti. O dönemde basılı medyada büyük puntolarla yer alan seks bağımlısı olduğuna dair iddialarıysa geçiştirdi. Canlı yayında ailesi ve sevenlerinden özür dilemeyi tercih etmesini eleştiremeyiz ama seçtiği kelimeleri onaylamamız pek de mümkün değil. Çünkü ekran karşısında onu izleyenlerden birinin; hayatının en aptalca hatası olarak adlandırdığı o ilişki sonucunda dünyaya gelen 10 yaşındaki gayrimeşru oğlu olduğunu biliyordu. Neyse ki oğluna soyadını verdi ve onu diğer çocuklarından ayrı tutmadı. Ne de olsa küçükken sadece pembe dizilerde olduğunu sandığımız bu tarz hikayelerin aslında hayatın ta kendisi olduğunu bilecek kadar yaşımız ilerledi. Üstelik Hollywood yıldızlarının evlerinde çalışan personele olan özel ilgisi de malum; Brad Pitt, Jude Law, Robin Williams, Ethan Hawke... Hayran olduğumuz adamlar bizi güzel ve başarılı her kadının er geç aldatılacağına inandırmak için el birliğiyle çalışıyorlar. Muhtemelen Maria Shriver'ın aldatılmasında da ödüllü bir televizyoncu, başarılı bir gazeteci, tanınmış bir yazar ve cesur bir aktivist olmasının, dünyanın dört bir yanındaki yardıma muhtaç kadınlar, çocuklar ve engelliler için canını dişine takarak çalışmasının payı vardır. Ama hikayenin kahramanları hayatlarına devam edebildilerse, biz de bu sansasyonel mevzuyu bir kenara bırakıp Arnold Schwarzenegger'in nasıl olup da günümüzün önemli ikonlarından birine dönüştüğüyle devam edebiliriz. Eminim o kısım size çok daha fazla ilham verecektir. 30 Temmuz 1947 doğumlu Arnold'un hayali iyi bir futbolcu olmaktı. Ama yetenekli olmasına rağmen ince ve çelimsiz bacakları nedeniyle toplara bir türlü istediği gibi vuramıyordu. Bacaklarını güçlendirmek için mahalledeki spor salonuna yazıldı. Vur deyince öldürmüş ve sadece bacaklarını değil bütün vücudunu geliştirme sevdasına düşmüştü. Futbolu bırakmış, okulu savsaklamış, gece gündüz vücut geliştirme yarışmalarına hazırlanmaya başlamıştı. Amerikalı ünlü aktör ve vücut gelişme sporunun efsane isimlerinden Steve Reeves'e hayranlığı o dönemde başladı. Erkek güzeli Reeves'in ayak izlerini takip eden Arnold, 20 yaşında iki yıl üst üste Mr. Universe yarışmasını kazanarak bu ödüle layık görülen en genç sporcu oldu. 1968 sonbaharında Amerika'ya taşındı. Bir yandan İngilizce öğretmeni sevgilisinden dil öğrenirken, diğer yandan Santa Monica'daki bir spor salonunda çalışmalarına devam etti. Aynı yıl dünyadaki en prestijli vücut geliştirme ödülü Mr. Olympia'ya katıldı ancak istediği sonucu alamadı. O güne kadarki en büyük başarısızlığını tatmıştı ama pes etmek yerine spor salonundan çıkmaz oldu. Emeğinin karşılığını da 1970-75 yıllarında arka arkaya beş defa Mr. Olympia'yı kazanarak aldı. Bu büyük başarının ardından emekli olduğunu açıkladı. Gençliğini adadığı bu sporu bırakma kararının arkasında, yarışmalara hazırlanırken kullandığı steroidlerden uzaklaşma isteği olduğunu yıllar sonra itiraf etti Schwarzenegger. Ama bu, bugün sahip olduğu her şeyi vücut geliştirme sporuna borçlu olduğu gerçeğini değiştirmiyor. Olaya yüzeysel yaklaşırsanız bu sporun onun sadece kaslarını değil egosunu da şişirdiğini söyleyebilirsiniz. Otobiyografisinde kullandığı dile bakılırsa da haksız sayılmazsınız. Bu sporu yapan her iri adam gibi onun da devasa bir egosu var. Ama spor salonlarında geçen yıllarının çok kıymetli bir öğretisi de oldu; insanın her zaman düşündüğünden daha güçlü olduğunu keşfetti. Kendisiyle ilgili farkındalığının artması onu daha cesur kıldı. Hatta o kadar ki, İngilizce iki kelimeyi bir araya getiremediği halde kendini Hollywood stüdyolarına attı. İyi ki de attı. 1969 tarihli ilk filmi Hercules in New York'taki rolü için heykelsi vücudu yeterli görülmüş, Konuşmasına gerek yok, dublaj yaparız denmişti. Onun beyazperdede kas yığını olarak salınmaktan başka bir işe yaramayacağını düşünen eleştirmenlereyse cevabı gecikmedi. 1976 yapımı Stay Hungry filmindeki rolüyle Altın Küre'de Yılın Yeni Starı ödülünü kucakladı. Ertesi yıl, vücut geliştirme kariyerinin anlatıldığı Pumping Iron isimli belgesel için kamera karşına geçti. Meşhur The Streets of San Francisco dizisinde oynadı. The Villain'da vahşi batının yanız kovboyu, Scavenger Hunt'ta mahallenin spor hocası rollerini canlandırdı. Oyunculuğunun adım adım belli bir seviyenin üstüne çıktığı aşikardı. Ünlü çizgi roman Conan'ı beyazperdeye yansıtmak isteyen yapımcıların aklına gelen ilk isim oldu. Barbar Conan ve Savaşçı Conan filmleriyle Hollywood'un en çok kazanan aktörleri arasındaki yerini aldı. 80'li yılların çocukları Arnold Schwarzenegger mi daha güçlü, Sylvester Stallone mi tartışmasıyla büyüdü. 1984 yılında genç senarist ve yönetmen James Cameron, rüyasında gördüğü Terminatör karakterini kağıda döktü. Senaryoya son noktayı koyduğunda karaktere can verecek isim konusunda da kararını vermişti. Yarı insan-yarı makine rolünün herhangi bir oyuncuya Arnold'dan daha fazla yakışması mümkün değildi. Sadece vücudunda değil, yüz hatlarında da insani bir zayıflıktan eser yoktu. Saatlerce gözünü kırpmıyor, nefes almıyor, yutkunmuyordu. Arnold da senaryoya aşık olmuş, hayatının rolünün önüne geldiğinin farkına varmıştı. Cameron ve Schwarzenegger'in anlaşamadıkları tek noktaysa senaryodaki sıradan bir cümleydi. Ünlü oyuncunun I'll be back! cümlesini tuhaf telaffuz etmesi ünlü yönetmeni sinirlendiriyor, her seferinde Lanet olsun Arnold, aksanı olan makine mi olur, şunu yazdığım gibi oku! diyerek seti inletiyordu. Neyse ki Cameron serinin hiçbir filminde Terminatör'üne bu cümleyi düzgün söyletmeyi başaramadı da sinema tarihinin efsane repliklerinden birinin doğuşuna tanıklık ettik. Terminatör serisinin ilk filmi, 2008 yılında ABD Kongre Kütüphanesi tarafından kültürel, tarihi ve estetik olarak önemli filmler arasına seçilerek ulusal film arşivine alındı. Bu rol Arnold'u dünya çapında bir ikona dönüştürmüş olsa da, oyunculuk kariyerini sadece geçen ay beşincisini izlediğimiz bu seriyle sınırlandırmak haksızlık olur. Red Sonja , Commando , Raw Deal , Predator gibi vurdulu kırdılı filmlerdeki rollerinin altından kalkacağından kimsenin şüphesi yoktu ama başrolü Danny DeVito'yla paylaştığı komedi filmi Twins'de nasıl bir oyunculuk sergileyeceğini herkes merak ediyordu. Performansı şaşırtıcı derecede iyiydi. 80'lerdeki oyunculuğuyla hatırı sayılır bir şöhrete kavuşan Arnold, 90'lı yıllarda bu şöhreti servete çevirecekti. Terminatör serisinin ikinci filmi, o güne kadar yapılmış en yüksek bütçeli yapım ve en çok hasılat elde eden film olarak tarihe geçti. Kendisine partner olarak dönemin efsane dişisi Sharon Stone'un uygun görüldüğü Total Recall filmi gişedeki başarısının yanı sıra iki dalda Oscar'a aday gösterildi. Dönemin bir diğer yüksek bütçeli ve ödüllü filmi True Lies'da Jamie Lee Curtis'le şahane bir ikili oldular ve milyonları güldürmeyi başardılar. Arnold hiç boş durmuyordu: Last Action Hero , Junior , Eraser , Jingle All the Way gibi filmlerle sürekli gündemde kalan oyuncu, 1997 yılında da Batman ve Robin filminde Mr. Freeze rolünü kaptı. Oyunculuk kariyerine başladığı günlerde birlikte çalıştığı insanların bile soyadını söylemekte zorlandıkları için Arnold Strong diye çağırdıkları yıldız, bir yandan milyonlara soyadını ezberletirken diğer yandan da Wisconsin Üniversitesi'nde uluslararası ekonomi eğitimini tamamlayıp mezun oldu. Amerika'ya yerleştikten sonra Cumhuriyetçilere yakın bir siyasi duruşu benimseyen Schwarzenegger, John F. Kennedy'nin yeğeniyle evli olduğu için siyasi çevrelerle de yakın ilişkiler içindeydi. Oyunculuk kariyeriyle yetinmek gibi bir niyeti yoktu. 8 Ocak 2003'te, seçim kampanyalarının başladığı dönemde konuk olduğu The Tonight Show with Jay Leno programında televizyon tarihinin en önemli haberlerinden birine imza attı. Ronald Reagan yaptıysa ben de yapabilirim dedi ve seçimlerde aday olduğunu açıkladı. Kampanya döneminde, yaptığı her işte olduğu gibi yine kendisinden beklenenin çok üstünde bir performans sergiledi ve İrlandalı John Downey'den sonra Amerika'da doğup büyümeden Kaliforniya Valiliği'ne seçilen ikinci politikacı oldu. Arnold'un bu başarısında iş, politika ve sanat dünyasının önemli isimlerini bir araya getirmekte hiç zorlanmayan eşi Maria Shriver'ın da büyük payı vardı. Öte yandan ünlü bir oyuncunun dünyanın en büyük beşinci ekonomisine sahip bir eyaletin valisi seçilmesi siyasetteki kuralların değiştiğinin de bir göstergesiydi: Günümüz seçmenleri siyasi görüşlerinden çok, adayların imajına göre hareket ediyordu. Hadi itiraf edin 80-90 kuşağı çocukları; ülkemizdeki yerel seçimlerde aday olabilseydi Schwarzenegger'i büyükşehir belediye başkanı olarak görmek istemez miydiniz? Sarah O'Connor'ı koruyan makine, çarpık kentleşmeyi mi engelleyemeyecek...


Ödüllü Elvis Presley performansının ardından Austin Butler, Hollywood'un en parlak yıldızlarından biri olarak yerini sağlamlaştırdı. Yoğun programına rağmen Butler, YSL Beauty'nin yeni küresel elçisi olarak, markanın en yeni erkeksi eau de parfümü Myslf ile karşımızda. Butler, koku tercihleri, sağlıklı yaşam ritüelleri ve sette öğrendiği güzellik ipuçları hakkında sohbet etmek için New York'ta Vogue ile bir araya geldi. Son zamanlarda saunaya ve soğuk banyoya çok gidiyorum - ki bunu çok seviyorum. Kendimi sıfırlamış gibi hissetmeme yardımcı oluyor. Kendimi dışarıya karşı kapatmaya gelince, kitap okumayı seviyorum - güneşte, bir ağacın altında ya da başka bir yerde oturup kitap okumak her zaman rahatlamama yardımcı oluyor. Favori kitabim var mı bilmiyorum. Bu en sevdiğin çocuğunu seçmek gibi bir şey. Sakin uyanmayı tercih ederim. İlk yaptığım şeyin egzersiz ya da benzeri bir şey olduğu dönemlerden geçtim; son zamanlarda kalkmayı, duş almayı, köpeğimi yürüyüşe çıkarmayı, bir fincan kahve yapmayı seviyorum. Biraz günlük tutuyorum - güne zihnimi merkeze alarak başlıyorum. Çok bir şey yok.. Sadece duş alıyorum. Benim yaklaşımım, nasıl hissetmek istediğime bağlı olarak koku kullanıyorum, bir nevi nasıl giyiniyorsam öyle. Belli bir şekilde hissetmenizi sağlıyor, dolayısıyla günlük hayatımı etkiliyor. Bazı günler koku sürüyorum, bazı günler sürmüyorum. Bir rolde ilk kez koku kullandığımda, Broadway'de Denzel Washington ile The Iceman Cometh'i oynuyordum. Provalar sırasında bileğime özel bir yağ sürmeye başladım ve başlamadan önce onu kokluyordum ve daha sonra bu beni gösteri için o duygusal duruma sokan bir tür tetikleyici haline geldi. Böylece her gece dışarı çıkmadan önce bunu kokluyordum. Bunu bilinçli zihni atlayıp duygulara ulaşmanın bir yolu olarak kullanıyordum. Kokunun gerçek gücü. Öncelikle, kokulara bayılıyorum - güzel kokulara bayılıyorum. Bu yüzden benim için, insanların koku üretmelerinin en keyifli yanlarından biri bütün gün etrafınızı bu kokuyla çevrelemenizi sağlamaları. İmza niteliğinde bir kokum var mı bilmiyorum, yani odunsu kokuları tercih ediyorum. Tütün ya da viski kokusunun zenginliğini seviyorum ama çok baskın değil. Derin bir şeyler tercih ederim. Çocukluğumdan beri kat kat sürüyorum. Parfüm ya da kolonya kullandığımı hatırladığım ilk zaman çocukken ailemin odasına gizlice girdiğim zamandı. Annemin gerçekten çiçeksi bir kokusu vardı ve onu sıkardım, sonra da babamın odunsu kokusunu sıkardım. İkisini birbirine karıştırırdım, yani çocukken bunu yapıyordum. Sete gitmeden önce bakım pratiği adına bir şey yapmamıştım. Ama sete gittiğinizde erkenden bir sürü telefon görüşmesi yapıyorsunuz ve gözlerinizin altına o göz bantlarından koyuyorlar. Aslında gerçekten yardımcı oluyorlar! Her zaman göz altımı nemlendirdiğini hissediyorum. Yine de işi basit tutuyorum. Biraz yüz yağı ya da onun gibi bir şey sürmeyi seviyorum hepsi bu kadar. Makyajımı yapan Amy dışında gerçekten yok. Yüz için Circa 1970 adında bir yağ geliştirdi ve bana ondan bir şişe verdi ve ben de çok sevdim, kullanıyorum. Duştan çıkıyorum, onu sürüyorum ve gidiyorum. Başka bir şey yapmıyorum. Pasaportum. Bunun dışında... kulaklıklar. Müzik dinlemeyi seviyorum. Kullandığım iki çift kulaklık var - gürültü önleyici kulak içi kulaklıklarım ve bir de kulak üstünden takılanlardan var, uçaktayken bunlar uçak gürültüsünü kesmede biraz daha iyi. Bence her şey zihninizle, zihninizi sağlıklı bir yerde tutmakla ilgili. Annem her sabah minnettar olduğu 10 şeyi yazdığı bir yöntem uygulardı. Ben de bunu yapıyorum - bazı günler sabahları minnettar olduğum üç şey yazıyorum. Bakış açınızı değiştiriyor ve size hayatta olduğumuz için ne kadar şanslı olduğumuzu hatırlatıyor. Gününüzü olumlu bir şekilde renklendirebilir ve değiştirebilir - sizi minnettar olabileceğimiz küçük şeylere odaklayabilir. Ben bunu sabahları yapmayı tercih ediyorum çünkü bana göre uyuduğunuzda bazen uyandığınızda gitarınızın akordu bozulmuş oluyor ve onu akort etmeniz gerekiyor. Genellikle kan pompalamanızı sağlayacak fiziksel bir şey yapmak sizi uyandırır, benim durumumu da değiştiren bu. Pek çok farklı şey yaptım. Dune'u çekerken Duffy adında bir adamla çalışmaya başladım çünkü Brad Pitt onunla Troy'da antrenman yapmıştı ve o bir donanma askeriydi. Antrenmanları çok acımasız - son zamanlarda yaptığım en önemli şey onunla çalışmak çünkü sizi sınırlarınıza kadar zorluyor. Bence güzellik nesnel bir şey olmaktan ziyade dünyayı deneyimleme biçimimizdir, çünkü düşündüğünüzde, güzel bir gülün yanından geçerken kötü bir gün geçiriyor olabilirsiniz ve bunun değerini bilemezsiniz. Ya da yanından binlerce kez geçersiniz ve onu olduğu gibi görmeyi bırakırsınız. Ancak gerçekten var olmak için zaman ayırdığımızda ve tüm duyularımızla dünyayı gerçekten algıladığımızda, etrafımızda her yerde çok fazla güzellik var. Bence bu daha çok dünyayı gördüğümüz filtreyle ilgili.


İbrahim Kutluay'ın lokal olmayan bir şanı var. Yunanistan'ın en değerli oyuncusu seçildi, NBA'e giden ilk Türk oyunculardan biri oldu. Attığı sayılar, kaptanı olduğu Fenerbahçe'ye 16 yıl sonra Türkiye Şampiyonluğu, Panathinaikos'a Avrupa Şampiyonluğu getirdi. 18 yıl hizmet ettiği milli takımımız için 3 binin üzerinde sayı attı. Hep o el yakan son saniye toplarının sorumluluğunu ala ala adrenalin bağımlısı olmuştur diye düşünüyor insan. Sayı atmak, adeta nefes almak gibi onun için. Parkenin en skorer oyuncusu basketbolu bıraktıktan sonra koç olur, yine çok sayı atan bir takım yaratır diye düşünmüştüm. Fakat şimdi karşımda Darüşşafaka Doğuş Kulübü İcradan Sorumlu Yönetim Kurulu Üyesi oturuyor. Onu spor yöneticisi olmaya iten motivasyonu anlamak için, biraz İbrahim Kutluay okumanız gerekiyor. Çok istekli değildim basketbolcu olmaya. Çocuk yaşlarda mahalle arasında top oynardım. Futbola ilgim ailemin dikkatini çekince Fenerbahçe'de futbol oynamaya başladım. Fiziğimin basketbola daha yatkın olması, uzun boylu olmam beni basketbola yönlendirmelerine sebep oldu. Çok yakın bir arkadaşının tavsiyesiyle, babamın aldığı basketbol topuyla mahalle arasında oynamamla başladı her şey. Çok da başarılı olmadığım 10 kişilik basketbol seçmelerine, sadece 10 kişinin katılması ve benim 10'uncu oyuncu olarak seçilmem, insanın kader, şans dediği şeyler. Önemli olan, basketbol oynamaya karar verdikten sonra o işe odaklanabilmek. Sporcuların hayatlarına bakınca, herkesten daha çok çalışmanın belirleyici olduğunu görürsünüz. Tabii ki oyuncu ve takım olarak rakiplerimiz vardı. Ama ben kendimle yarıştım hayatım boyunca. Kendimi geliştirip en iyi yaptığım şeyi daha da iyi yaptığım zaman, kimsenin beni tutamayacağını biliyordum. Annemin karnından şutör doğmadım. Ama küçükken şut atmayı, özellikle skorer oyuncu olmayı hayal ederdim. Ortaokuldayken öğretmen ders anlatırken, ben sınıf camından baktığım basket sahasına dalar, kendimi Fenerbahçe'de, Milli Takım'da, dolu tribünlere karşı oynarken ve hep maçı kazandıran son saniye 3'lüğü atarken düşlerdim. Doğru şut mekaniğine sahip olmak güzel bir tekniktir ama bunu geliştirmek çok çalışmayı gerektirir. Savunma üzerinizdeyken, en yorgun anınızda, o son el yakan topu atabilmek, beceri ve özveri istiyor. Takıma, taraftara, insanlara karşı sorumluluğunuzun altında yatan güç, yüz binlerce kez şutu atmış olmanızın verdiği özgüvendir. Spor okulumdaki öğrencilere hep bunu söylüyorum, spor bir tekrar oyunudur. En iyi yaptığınız şey de olsa binlerce kez daha yapmanız lazım ki artık o bir alışkanlık haline gelsin. Şutunuzu su içer, nefes alır gibi atar konuma getirdiğiniz zaman fark yaratırsınız. Gelişmiş toplumlar, sanatçısıyla ve sporcusuyla ön planda olur. Ülkenin tanınması, yurtdışında kendini ifade edebilmesi için elit sanatçı, sporcu ve bilim insanlarına ihtiyaç var. Spor din, dil, ırk, mezhep ayrımı gözetmeksizin, herkesin ilgilendiği bir konu. Sporla büyümeyi herkese tavsiye ediyorum. Orada öğrendiklerinize sosyal hayatınızda da ihtiyacınız var. Maalesef bizim ülkemizde sporcu yetiştirmek ve spor yapmak kolay değil. İstediğiniz kadar özverili ve becerili olun, bir yerde tıkanma yaşarsınız. Ülkemi yurtdışında başarıyla temsil edebilme şansına sahip olduğum için çok mutluyum. Bunu başaramayabilirdim de. O zaman, iyi bir akademik kariyer sahibi olmak isterdim. Başaramayan arkadaşlarıma baktığımda, sporun ne kadar riskli ve nankör bir meslek olduğunu da görüyorum. O yüzden meslek olarak seçmek isteyen gençlere en büyük tavsiyem, sporu okul hayatlarıyla beraber götürmeleri. Hobiniz olan spor, meslek olarak seçilme noktasına geldiğinde Türkiye'de eğitim düzeyinde ciddi sıkıntılar yaşanıyor. Çocukların gelişmeye en ihtiyaç duydukları 13-15 yaşlarında, altı saat antrenman yapıp aynı zamanda yoğun müfredatla derslerinde başarılı olmalarını beklemek hayal. Genç sporcular seçim yapmaya zorlanıyor. Belli bir akademik kariyeri olan ailelerin çocukları da doğal olarak sporu ikinci plana atıp okullarını tercih ediyor. Halbuki bu çocukların da sporcu havuzumuza dahil edilmesi gerekli. Diğer yandan, sporcu profilimize baktığımız zaman gelir düzeyi daha düşük ailelerin çocuklarının çoğunlukta olduğunu görüyoruz. Hayatlarının tek çıkış fırsatını sporda görüp odaklanıyorlar. Kaybedecek çok şeyleri olmuyor. Türkiye'deki spor sistemimiz yeterli sayıda elit sporcu yetiştirmeye müsaade etmiyor. Eğitim ve sporun bir arada yürütülmesini sağlayacak çalışmalar yapılmalı ve bunu destekleyecek kararlar alınmalı. Yunanistan'da yaşadığım beş yıl, hayatımın belki de en iyi dönemiydi. Senelerce iç içe yaşamış, aşağı yukarı her türlü özelliği aynı olan iki ülkenin insanından bahsediyoruz. Çok arkadaş edindim. Kendimi evimde gibi hissederim orada. Benim için çok farklı ve önemlidir. Yunanistan'da Avrupa Şampiyonu oldum. Çok sevdiğim, çok sevildiğim, özel bir yer. Orada da en az buradaki kadar baskı hissediyorsunuz, müsabakalarda fanatizm hakim. Tek fark, oradaki spor kültürü. Yunanistan'da sporcuya bakış, saygı çok farklı. Bizim insanımızın da sahada birçok zorlukla mücadele eden sporcuya daha anlayışlı bakmalarını isterim. Maalesef bizim ülkemizde her şey kazanmaya endeksli. Kazandığınızda haklı, kaybettiğinizde haksız oluyorsunuz. Herkesin her maçı mutlaka kazanmak istemesi sebebiyle de ortaya kaos çıkıyor. Şampiyon olamayan sebebi hakemde, sahada, hava şartlarında arıyor. Halbuki sporun bir eğlence olduğunu benimsememiz lazım. Sporcular bu oyunun aktörleri. Oyuncuları parlatıp, defolarını gizleyip en iyi yanlarını ön plana çıkarabilirsek elimizdeki değeri o zaman görebiliriz. Bizde motive edici, yapıcı eleştiri yok. Kendimizi oyuncuların yerine koyup onları daha iyiye götürecek, yönlendirici eleştiriler yapmalıyız. Seyirci deşarj olmaya gidiyor. Üç senede bir genel kurul yapmak zorunda olunan bir başkanlık sistemi var. O koltuğa oturan bırakmak istemiyor. Tutunması için takımın kazanması lazım. Başkan antrenöre baskı yapıyor. Antrenörün de işi çok zor, hep kazanmak zorunda. İş yine oyuncuya yansıyor. Spor kültürümüzde her şey kazanmak üzerine kurulduğu için kısır döngü başlıyor. NBA'de farklı bir sistem var. Tamamen bir marketing olayı. Orada oynayan herkese dünyanın en iyi oyuncusu gözüyle bakılıyor. Ne kadar farklı gösterilseler de onlar da insan. Avrupa'dan NBA'e giden bizlerden de çok başarılı olanlar oluyor. Orayı özel kılan, NBA oyuncularının bize ulaşılmaz olarak sunulması. Amerika'da olduğu gibi NBA'de de her şey bireysellik üzerine kurulu. Herkes kendine iyi bakmak zorunda. Çünkü sahaya en iyisini veremezseniz, arkanızdaki oyuncu aç bir şekilde bekliyor. Otokontrole iten bir sistem var. İstersen sabaha kadar gez, istersen junk food ye; benim için sahada göstereceğin performans önemli diyor sistem sana. Onlar tiyatronun baş aktörlerinin oyuncular olduğunu kabul etmiş. Bu bir show business. Sahaya çıkan herkesten maksimum performansı alıp gelen izleyiciyi şovla mutlu etmek amaç. Bu yolla markayı büyütüp bu ticareti yönetmek hedefleniyor. Bizde her şey kazanmak üzerine kurulu olunca, başkan da, antrenör de oyuncuyu kontrol etmek durumunda hissediyor. Atamadığınız bir golle kaçan şampiyonluk, müthiş maçlar oynanmış bir sezonu çöpe atıyor. Sporda neyin mutlu edeceğinin ayrımını iyi yapmak lazım. Biz Darüşşafaka Doğuş olarak sporun bir eğlence kültürü olduğunu vurgulamak istiyoruz. Maçlarımıza gelen izleyicilerimiz maç öncesi konserlerle, çocuklara özel etkinliklerle, maç atmosferiyle arenamızda ayrıcalıklı insanlar olduklarını hissetmeliler. Kazanılsa da, kaybedilse de mutlu bir şekilde evlerine dönüp bir dahaki maça gitmek için can atan bir izleyici yaratmak istiyoruz. Titre çok önem veren biri değilim. Hayatım boyunca hiç kartvizitim olmadı. Kişilerin, unvanlarını yukarıya çekmelerinin doğru olduğuna inanıyorum. Türkiye'de unvanlar insanları yukarı taşıyor. Basketbol kariyerim boyunca yaptıklarımla o kartta sadece İbrahim Kutluay yazılı olması benim için yeterli. Uzun yıllardır beraber olduğum Doğuş Grubu'nda üç yıldır Darüşşafaka Doğuş yönetim kurulu üyesi olarak basketbol operasyonunu yönetiyorum. Üç sene önce Darüşşafaka'yla bir işbirliği anlaşması yaptık. 2. Lig'de olan basketbol takımını şampiyon yapıp 1. Lig'e çıkardık. Sportif anlamda takımımızın en iyi performansı vermesi için yöneticiler olarak arka planda onlara destek olmaya çalışıyoruz. Takımın organizasyonundan sorumluyum. Koç seçimiyle başlayıp, koçla beraber oyuncuları belirleyip takımın bütçesini oluşturuyorum. Sadece basketbol takımıyla bitmiyor sorumluluk. Oyunda Kal projesinin yüzüyüm. Hedefimiz, gençlerimize sporu sevdirmek, onları kötü alışkanlıklardan uzak tutarak gelişimlerine katkıda bulunabilmek. Zamanımın ciddi bir bölümünü bu platforma ayırıyorum. Türkiye'yi gezerek çocukların katılımıyla seminerler düzenliyor, seçmeler organize ediyoruz. Birçok okulun basketbol sahalarını yeniledik. Amacımız, Türkiye'nin her iline gitmek. İtiraf edeyim, kenarda oturmak kolay olmuyor. Sahada olduğunuz zaman kontrol tamamen sizin elinizde. Koç olsan, oyuncular kadar olmasa da skoru kontrol edebilecek özelliklere sahipsin. Ama benim, beş seneden fazla yurtdışında yaşamış bir basketbolcu olarak, Yunanistan'da edindiğim tecrübelerle NBA'de gördüklerimi kafamda canlandırdığımda, buraya bir sistem getirme düşüncem var. NBA'deki genel menajerlik sistemini Türkiye'ye uyarlamayı arzu ediyorum. Avrupa basketbolunda hakimiyet genelde koçlarda. Yarın öbür gün koçlar değiştiğinde onların sorumluluğunda inşa edilmiş takımların sistemi çöküyor. Bunun yaşanmaması için takımın patronunun, koçun üstünde konumlanmış bir üst akla bağlı olması gerek. Kulübün oynamak istediği basketbol felsefesine göre bir koç belirlenip ona göre bir takım sistemi dizayn edilmeli. Üç yıl önce Darüşşafaka'yla belirlediğimiz Avrupa kupalarında mücadele etme amacımıza kısa sürede ulaştık. Merdivenleri çok kısa sürede çıktık. 2. Lig'den devraldığımız takımımız şu anda Euroleague'de. Darüşşafaka Okulu'nun 150 senelik tarihinden aldığı güçle Doğuş Grubu'nun gücü birleştiğinde, bizi de Euroleague'i hedefler bir takım yapıyor. Parkede skora direkt katkı sağlayamasam da, bu takımın yöneticisi olmak beni tatmin yeterince ediyor.


Sözleşilen saatte fotoğraf çekimi için stüdyoya geldiğinde herkesle tek tek el sıkıştıktan sonra masaya oturup sohbete dahil oluyor. Konu futbol. Fanatik Fenerbahçeli olduğu için biraz canı sıkkın. Sarı-lacivertlilerin Teknik Direktörü Vitor Pereira'ya dair eleştirilerini sıralıyor. Daha sonra tekrar o konuya geleceğimiz için fazla derinleştirmiyoruz muhabbeti. O eleştirilerini sıralarken cep telefonları dikkatimi çekiyor. Biri son teknoloji, diğeri artık üretilmeyen eski tip bir telefon. Eski olanı işaret edip Kırmızı hat mı var onda? diye takılıyorum. Sorma diyor, Diğer telefon hiç susmuyor; WhatsApp, Twitter, Instagram... Bazen bunalıyorum, onu kapatıp bunu kullanıyorum. Bu numaram kimsede yok. İlerleyen saatlerde görüyorum ki, hakikaten diğer telefonu hiç susmuyor. Kullandığı o eski model (Nokia 8910) telefonu bulmak için İstanbul'un altını üstüne getirdiğini anlatıyor. Ardından geçirdiği hastalık nedeniyle iki aydır spor yapamamasından bahsedip yeniden sahalara dönmek için gün saydığını belirtiyor. Ortamda genelde erkeklerin yapmaktan ve parçası olmaktan hoşlandığı bir muhabbet var yani. Ama öznemiz, Türkiye'de parti kursa onu iktidara taşıyabilecek kadar çok sayıda kadının ilgi alanında. Hatta rol aldığı dizide öyle bir karakter ki, birçok erkek de öyle biri olmayı isteyebilir. İşte bu imrenmenin Türkiye'deki karşılığı şu sıralar Barış Arduç. Rol aldığı Kiralık Aşk dizisiyle akıl almaz bir hayran kitlesine ulaştı. Öyle ki, dizinin bölüm fragmanı bile YouTube'da yayımlandığı anda milyonları aşan izlenme sayısına erişiyor. Dizi başladığında, kanala müdahale etme teşebbüsünüz, bir erkek maç izlerken televizyonun önünden geçmeyle eşdeğer bir tepki görüyor. Size ufak bir test; yakınınızdaki kadınlara Barış Arduç'u sorun ve aldığınız cevapları görün. Şaşıracaksınız. Ben mesela, söyleşi öncesi Seninkiyle söyleşim var, sormamı istediğin bir soru var mı? diye sorduğum annemden Nasıl? Barış Arduç'la mı görüşeceksin? Çok seviyoruz, bozmasın kendini! cevabını aldım. Düşünün. Gün boyu süren buluşmamızda da insanların onun fotoğraflarını çekip hayranı olduğunu bildiği kişilere göndererek prim yaptığına tanık oldum. Kısa bir hikayesini geçelim Barış Arduç'un, bilmeyenler için. Emlakçı bir babayla tekstille uğraşan bir annenin çocuğu olarak, İsviçre'de doğuyor. Dedesi çalışmak için gurbete giden ilk nesillerden. Bir abisi, bir de kardeşi olan Barış, ilkokula başlayacağı sırada Türkiye'ye dönüş kararı alınıyor. Abisiyle beraber, aileden önce geliyor memlekete. Eşini yeni kaybeden, iki kızı olan halasının yanına Sakarya'ya yerleşiyorlar. Daha sonra Gölcük ve deprem. Bu kez istikamet Bolu. Sonra Düzce depremi. İstanbul'a anne ve babası boşandıktan sonra geliyorlar. Annesiyle yaşamaya başlıyor Arduç. O günden beri de İstanbul'da. Dergimizin yayın yönetmeni Okan Can Yantır sağ olsun, bana hep günümüz jönleriyle söyleşi fırsatı tanıdığı için, bu Los Angeles'a gitme fikrini oyuncuların çoğundan duyar oldum. Refah seviyesi yükselince buradan kaçma isteği mi geliyor, yoksa şöhret mi bunaltıyor? diye giriyorum lafa. Durumdan şikayet değil de atıyorum, ben şimdi Türkiye'nin herhangi bir yerine tatile gitmeye kalksam tanınmamam biraz zor. Bazen kendi başınıza kalmak, kimsenin tanımadığı bir coğrafyada olmak istiyorsunuz. Buna ihtiyaç duyuyorsunuz. Terapi gibi bir şey. Gidip üç-beş yıl bir yerde yaşayacağımı zannetmiyorum. Çünkü ben yaşadığım ülkeyi de, İstanbul'u da çok seviyorum. Beyoğlu'nu, Galata'yı, Eminönü'nü, Etiler'i, Caddebostan'ı; sadece orası değil, İzmir'i de diyor. İzmir'i hiç sevmeyen biri olarak son bir-iki senede bu şehre ısındığını belirtme ihtiyacı hissediyor. İzmir milliyetçiliğinin onda biraz ters teptiğini ama gidip görünce şehri çok beğendiğini anlatıyor. Kiralık Aşk dizisinde deyim yerindeyse bir Rönesans adamını canlandırıyor Arduç: İtalyanca biliyor, şarabın iyisinden anlıyor, resim ve heykel merakı var, opera dinliyor, iyi yemek yapıyor, kibar, ruha hitap ediyor. Bunun ne kadarı gerçek hayatına da uyuyor peki? Sürpriz bir başlangıç yapıyor cevaba. Meğerse önceden abisiyle beraber restoran açıp batırmışlar. Şimdi olsa sanırım altı ay rezervasyonu kapalı olur. Denemek lazım diyor. Hayran kitlesi arasında beklenildiği gibi Araplar da var. Yazın Lübnan'da ödül alacakmış. Instagram'daki yorumlarda da Arap hayranlarının çokluğunu görüp şaşırıyor. Ne diyelim; Barış Arduç, Türkiye'nin Ryan Gosling'iyse dert anlatan filmlerin de hakkından gelecektir elbet. Biz de merakla izleyeceğiz.


Tekerlemeyi andıran bir adı var ve seçim yapmamış olmamızdan kaynaklanmalı, ismini eksiksiz telaffuz ederek anıyoruz onu: Engin Altan Düzyatan. Yıllardır böyle. Ama yakın çevresi ona, iki isminden birini kullanarak sesleniyor. Mesela İzmir'den tanıyanlar Engin diyor, daha yakın olanlar ise Altan. Eşi Neslişah Alkoçlar da söyleşilerde Altan demiş. Bu röportaj için kendisiyle altı saat geçirdim, o nedenle ben de yazının kalanında kendisini Altan olarak anacağım. Gerçi Mahmut desem de aldıracağını sanmam çünkü Altan, çok rahat bir insan. Eğlenceli, bulunduğu ortama neşe getiren, yaptığı espriye önce kendisi gülenlerden. Enerjik. Ama lafın gelişi değil. Fotoğraf çekiminde oradaydım, yorucu bir gündü, o ise keyifliydi. Yazıya hitap meselesiyle giriş yapmamın bir nedeni var elbette. Falcı gibi konuşursam: Üç vakte kadar birisi gelecek ve ondan duyacağı bir kelime Altan'ı çok mutlu edecek. O kişi beraberinde aileye neşe getirirken, çevresinin hayatını da iyi yönde değiştirecek. Halk diline geçeyim hemen: Engin Altan Düzyatan, doktorların söylediğine göre 5 Ocak'ta baba olacak. Kullanmak için can attığım ama uygun şartları beklediğim klişe kalıbın tam zamanıdır şimdi: Engin Altan Düzyatan hakkında bildiğiniz her şeyi unutun... Çünkü Altan, Hayatımın en heyecanlı anıydı diye andığı baba olacağı haberini almasından itibaren, hayatında nelerin değiştiğini anlatacak. Değişiklik büyük değil mi? Bir can geliyor ve sana muhtaç. Galiba en muhtaç doğan yavru, insan yavrusu. Hiçbir şey bilmeden doğuyor ve sana bağımlı oluyor uzun süre. Onun yerine senin düşünmen gerekiyor ve her şeyi düşünüyorsun bir şekilde diyor. Bu detayları düşünmeye başlamanın, onda bir yük oluşturup oluşturmadığını merak ediyorum ve tam da o an...


2003 yılında Los Angeles'ta kurulan Band of Outsiders, iki yıl önce CLCC tarafından satın alındı. CLCC, Christian Wijnants ve Yang Li gibi moda endüstrisinden parlak yeteneklere yatırım yapan bir moda girişim sermayesi şirketi. Marka, kendine has bir mizah anlayışı olan kolejli görünümünün öne çıktığı Amerikan Batı kıyısı tarzıyla, kuruluşundan kısa bir süre sonra sokak stiline yön veren uluslararası markalardan birine dönüşmüştü. Fakat finansal anlamda sıkıntıların yaşandığı son dönem ardından, Band of Outsiders'ın on beşinci yaşına yaklaştığı şu günlerde tazeleyici bir küre, değişimle gelen o heyecan dalgasına ihtiyacı vardı. CLCC bunun için gerekli kaynağı sağladı. Fakat bu yeniden doğuş dediğimiz süreç, kulağa heyecanlı geldiği kadar da zorlayıcı. En zoru, markanın DNA'sını korumak ve geçmişini onurlandırmak ile ilgi çekecek şekilde geleceğini tasarlamak arasındaki dengeyi bulmaktı diyor, Angelo Van Mol.


Rikkat Hanım, Adana'nın hatrı sayılır ailelerinden birinin kızıydı. Enfes bir sesi ve hayranlık uyandıran bir yeteneği vardı. Şanslıydı. Ailesi kızlarının hayaline engel olmamış, klasik Türk müziği eğitimi almasına müsaade etmişti. O dönemde birçok delikanlının talip olduğu bu zarif hanımefendi Ziraat Bankası Genel Müdürlüğü yapan İsmail Hakkı Bey'le tanıştırıldı. İsmail Hakkı Bey, Birinci Dünya Savaşı sonrası Selanik'ten İstanbul'a göç etmiş, Mançozade isimli tanınmış bir ailenin ferdiydi. Bu genç çift ailelerince de birbirlerine uygun görüldüler ve 1940 yılında evlendiler. İlk oğlunun adını Savaş koyan Rikkat Hanım, İkinci Dünya Savaşı'nın yaralarının sarılmaya çalışıldığı bir dönemde dünyaya getirdiği ikinci oğlunun adını Barış koymak için eşinden müsaade istedi. İsmail Hakkı Bey oğlunu kucağına aldı ve "Ne de güzel düşünmüşsünüz, adıyla büyüsün oğlumuz" diyerek gülümsedi. Barış bebek adıyla büyüdü. Müzisyen oldu, oyuncu oldu, televizyoncu oldu. Gezgin oldu, ressam oldu, koleksiyoner oldu. Söylenmeyeni söyledi, görülmeyi gösterdi, giyilmeyeni giydi. İki yaşında henüz düzgün cümle kuramazken şarkılar söyleyen çocuk, 15 yaşında Kafadarlar isimli bir grup kurarak müzik hayatına başladı. Gençlerin en sevdiği rock'n'roll parçalarıın coverlarını yaparak okulda popüler olmanın peşindeydiler. Galatasaray Lisesi'ne başladığında artık müzik konusunda daha ciddi düşünüyordu. Harmoniler isimli grup kurdu ve ilk bestesi Dream Girl'e imza attı. 1959'un baharında babasını kaybedince Galatasaray Lisesinden ayrılıp Şişli Terakki Lisesi'ne geçti. Ama grubu ile olan bağını koparmadı. 1960 yılında ilk defa bir konserden para kazandı; 200 lira. Tamamıyla kız kardeşinin çok istediği o elbiseyi aldı. Eğitim için Belçika'ya gitme kararı 3 tane 45'lik çıkaracak kadar profesyonelleşen grubun dağılması anlamına geliyordu. Belçika Kraliyet Akademisi'nde resim, grafik ve iç mimarı eğitimini tamamladı. Sanatın her dalına yeteneği olduğunu keşvetmişti ama yüreğinden geçen melodilere hakim olamıyordu. Şarkı söylemesi lazımdı. Fransa'ya gitti. Büyük konserler öncesinde sahneye çıkan küçük gruplarla sahneye çıkmaya başladı. Fransızlar, Fransız olmayan bir adamın kendi dillerinde şarkı söylemesine müsade edemeyecek kadar kibirliydi. Plaklarının çalınması yasaklanınca 1967 yılında memleketine döndü. Müzikten de, müziğini ülke sınırlarının ötesine taşıma hayalinden de vazgeçmeye niyeti yoktu. Gelir gelmez ilk işi Mahzar Alanson ve Fuat Güner ile birlikte Kaygısızlar grubunu kurmak oldu. Ağlama Değmez Hayat ile ilk altın plağını kazandı. Bu ödül sadece emeğinin takdiri değil, Avrupa'ya açılan kapının anahtarıydı. Plaklarını yasaklayan memleketin en gözde plak şirketlerini şarkılarını İngilizce olarak yayınlamayı teklif ettiler. Kabul etti. O günlerde onu Avrupa özentisi olmakla suçlayanlar, yıllar sonra dünyanın öbür ucunda, Japonya konserinde, 20 bin Japon'un Türk bayrağı çıkartıp sallamasını televizyonlarından gözyaşları içinde izleyecekti. Müzik ilk aşkıydı. Ama ufku o kadar genişti ki, yetmiyordu. 1969 yılında Manço Prodüksiyon'u kurdu. İlk büyük işi Yılmaz Güney'in Umutsuzlar filmiydi. Filmin jeneriğini hazırladı. Televizyonculuğa merak sardı. Ama "küçük" bir engeli vardı; o dönemde Türkiye'de televizyon yoktu. Belçika'dan 3 tane kamera, reji masası ve sinema makinası getirdi. Kadıköy'de bir stüdyo satın aldı. Televizyon olmayan ülkede kendi TV stüdyosunu kurmuştu. Yayın yapamadı ama o stüdyoda, o aletleri kurcalaya kurcalaya televizyon yayıncılığını öğrendi. Hayallerinizi büyük tutun ki gözden kaçmasın diye tembihler hayalperestler. Onun da büyük bir hayali vardı. Bir televizyon programı yapmak istiyordu. Hatta adına bile karar vermişti: 7'den 77'ye... 1970 yılında Antalya'da verdiği bir konser sonrası "yabancı uyruklu müzisyen çalıştırmak" nedeniyle tutuklandı, mahkemeye çıkarıldı, ilk celsede serbest bırakıldı. Ama hayalleri yara almıştı bir kere. Belçika'ya geri döndü. Kendine dar gelen ülkesini terk eden ama memleket hasretiyle yanıp tutuşan adamın gitarından Dağlar Dağlar bestesi döküldü. Şarkı 700.000'den fazla satarak Barış Manço'ya Platin Plak Ödülü'nü kazandırdı. Manchomongol 1971 yılında dağıldı. 15 yaşından beri hep bir müzik grubu olan uzun saçlı adamın yeni grubunun adı Kurtalan Ekspres'i oldu. Bir Kıbrıs'a seyahati sırasında asker kaçağı olarak yakalandı. Belçika Kraliyet Akademisi diploması sayesinde yedek subaylık hakkı kazandı. Ölüm Allah'ın Emri şarkısını yayınladı ve askere gitti. O şarkı askere giden ve asker yolu bekleyen milyonlarca kişinin şarkısı olmuştu. Kurtalan Ekspres onun dönüşünü beklemeye söz verdi. Beklediler de. Ama Barış Manço iyi değildi. Kariyerinin ilk ve tek sinema filmi Baba Bizi Eversene'nin setinde ağrıları oluyor, önemsemiyordu. Londra'da verdiği bir konser sonrasında bağırsağına yapışık bir tümör nedeniyle Belçika'da ameliyat oldu. Sağlık problemleri nedeniyle bir süreliğine müziği bırakmak zorunda kaldı. Hayat ona adil davranmıştı. Aşık oldu. 1978'de Lale Çağlar ile evlendi. Lale Manço 23 senelik hayat arkadaşına iki güzel evlat armağan etti. İlerleyen günlerde mutlu birlikteliklerini iş hayatına da taşıyacaklar; Lale Manço eşinin çok sayıda programındaki yapımcılık ve yönetmenlik görevlerini başarıyla yürütecekti. 1979 yılında Yeni Bir Gün albümü ile müziğe geri döndü. Sarı Çizmeli Mehmet Ağa, Aynalı Kemer, Hal Hal, Kara Sevda 80'lere damgasını vurdu. Gülpembe babaannesinin kokusunu özleyenlerin gözünde bir damla yaş bırakırdı. Kol Düğmeleri kaç sevgiliye "biz gibi" dedirtti. Can Bedenden Çıkmayınca ile ruhumuzu teslim ederdik. Ama onu en çok mutlu eden Arkadaşım Eşek, Domates Biber Patlıcan, Bugün Bayram, Nane Limon Kabuğu, Süper Babaanne şarkılarının çocukların dilinden düşmemesiydi. Bugüne kadar onun tarzında hiçbir sanatçı çocukların kalbinde bir yer edinmeyi başaramamıştı. O yaş grubunun yoğun sevgisi ve popülerliği sayesinde 80'lerin sonununda yıllardır hayalini kurduğu televizyon programını TRT'ye kabul ettirmeyi başardı. TRT'yi yeni birşey yapmaya ikna etmek hiç de kolay olmamıştı. Çocuk ve aileye yönelik eğitici ve eğlendirici dünya belgeseli formatı ile bir ilke imza atılıyordu. Yıllar önce hayali kocaman kurulan program gerçek oldu. 7'den 77'ye; "Adam Olacak Çocuk" bölümü ile çocuklara, "Dönence" ve "Dere Tepe Türkiye" bölümleri ile yetişkinlere, "İkinci Kahvaltı" bölümü ile yaşlılara hitap edecekti. 378 bölümü deviren Barış Manço, Türk televizyonculuğunda bir rekoru kırdı. Bir nesil "Adam Olacak Çocuk" ile büyüdü. Pazar kahvaltılarının mutlulukla alakalı olmasının sebebiydi. 10 puan alabilmek için fırçaladık dişlerimizi, 10 puan alabilmek için bitirdik tabağımıza konulan ıspanağı. O neslin Barış Manço'nun oğullarına kocaman bir teşekkür borcu vardır; babalarını hiç tanımadıkları milyonlarca çocukla paylaştıkları için. Gerçekten de o yaşlardaki iki erkek çocuk için kahramanlarını ekranda başka çocuklarla böylesine içten ve şevkat dolu ilgilenirken görmek acı vericiydi. Küçük oğlu program başladığında televizyona sırtını döner, üç yaş büyük abisi de kendisini odasına kapatırdı. 1991 yılında ise Türkiye Cumhuriyeti Devlet Sanatçısı Ünvanı'na layık görüldü. Kraliyet nişanları da dahil olmak üzere aldığı çok sayıda ödül içinde, en çok bu ünvana layık görülmesinden haz duymuştu. Kariyeri boyunca Avrupa'da konser vermediği ülke kalmayan Barış Manço, 1995'de Japonya'da o meşhur turneyle kariyerinin sonlarına yaklaşıyordu. Müziğin kalitesinin azaldığı, özel televizyonların arttığı, reyting kavramının ortaya çıktığı günlerde müsadenizle çocuklar deme vakti geldiğini hissetti. Emekli olup balık tutacak değildi. 1998'de "Ekvatordan Kutuplar" isimli televizyon programı için beş kıtada 60 0bin kilometreye yakın yol kat etti, gezilmedik, görülmedik yer bırakmadı. "Bir kişinin adı en son ne zaman telaffuz edilirse o gün ölmüş oluyor insan. Yani fizik olarak bu dünyayı terk etmek çok da önemli bir şey değil. Nasıl olsa günün birinde hepimiz terk edeceğimiz için ve milyarlar terk ettiği için... Ama adınız anılmadığı gün gerçek anlamda bu dünyayı terk etmiş oluyorsunuz." demişti bir keresinde. Haklıydı. 31 Ocak 2000'de saat 22:30'da Siyami Ersek Eğitim Araştırma Hastanesi'ne getirildiğinde kalbi durmuştu.


The Grand Tarabya Hotel'de, bir süit dairesindeyiz. Çekimin ardından röportaj için oturma odasındaki kanepeye çöktüğümüzde Boğaz'ı farklı açılardan gören odada Yiğit Özşener, takıla takıla televizyon ekranının fantastik renk skalasına takılıyor. Dönüp bakıyorum. Saçma bir şey gerçekten. Sessizde olan yayının ekranında, çimenden misal, fosforlu yeşil fışkırıyor. Bu ne be? diyorum. Televizyonun markasına bakıp, Ha, anladım ben diyor. Yayından değil, televizyonun markasındanmış. Geçenlerde tüplü televizyonu artık hurdaya çıktığı için televizyon alması gerekmiş, sormuş soruşturmuş, oradan biliyor; bu markanın televizyonları böyle görüntü veriyormuş meğer. Kıvam, Teletubbies kıvamı: Sarılar daha sarı, pembeler daha fuşya, maviler camgözü... Algının kapılarını mı açıyor, insanın algı ayarlarıyla mı oynuyor; tartışılır. Yiğit Özşener, sadece meslek icabı değil, insan olarak da algı meselesine kafa yoran biri. Ve baktığını gören... Onunla tanışıklığımız eskiye dayanıyor. İzmir, Karşıyaka, Cumhuriyet İlkokulu'na. Aynı sınıfta değildik, ikimiz de okulun basketbol takımındaydık, antrenmanlardan ve teneffüslerden bilişirdik. Annemin tabiriyle, avukat beyin oğluydu. Aynı mahallelerde dolanmışlığımız, yakın arsalarda patırtı yapıp çevre apartmanlardaki teyze-amcalardan fırça yemişliğimiz var. Şanslı bir çocukluk olarak addediyor yaşadığını; bu aralar İzmir'e gidişlerini sıklaştırdığını, şehri yeniden keşfetmeye başladığını anlatıyor: Şimdi o iki katlı ev yok. Her tarafı bahçe olan binanın birinci katında oturuyorduk. Şu anda ailemin oturduğu ev, o eve çok yakın; hatta kardeşim, o evin yerine yapılan binada oturuyor. Sokakta, arkadaş gruplarıyla eğlenerek geçti çocukluğumuz; şanslıyız. Duvarın üstünde oturmak diye bir şey vardı. Salçalı ekmekle sokaklarda da koşturdum, binaların bilmem kaçıncı katından kuma da atladım, tahta kılıçla şövalyecilik de oynadım, körebe de oynadım... O çocukluğu yaşadığımız ilkokul yılları bittikten sonra, araya giren senelerin ardından karşılaşmamız bu kez gazeteci-oyuncu, röportör-süje hukuku çerçevesinde gerçekleşti. Bundan 10 yıl önce, o bir telefon hattının memleket hadisesine dönüşen büyük reklam kampanyasında Özgür Çocuk olarak Türkiye çapında tanınır olmuş, sonra bir süreliğine ortalıktan kaybolmuştu. Hande Ataizi'yle başrolü paylaştığı Estağfurullah Yokuşu adlı bir diziye başlayacaktı. Cismi herkesçe biliniyordu ama ismi, Özgür Çocuk'tan öte, kimliğinde yer aldığı şekliyle yeni yeni duyulacaktı. Arada Tevfik Fikret'te ortaokulu, Anadolu Teknik'te liseyi, Yıldız Teknik Üniversitesi'nde Elektronik ve Haberleşme Mühendisliği bölümünü bitirmiş, Koç'ta işletme dalında MBA'ini yapmıştı. Üniversitede girdiği tiyatro kulübünde zehir damarlarına zerk olmuş, bu işin doğru dürüst eğitimini alabilmek için Stüdyo Oyuncuları Topluluğu'na katılmış, bir yandan bir elektronik şirketinde kurumsalda mesleğini icra etmiş, hatta arkadaşlarıyla ortak bir şirket kurmuş, bir yandan kendini tiyatroya vermişti. Stüdyo'da rol aldığı oyunların yanında, birkaç arkadaşıyla birlikte kendi tiyatrolarını kurma gayretindeydiler. Bir süredir uzak kaldığı televizyona, İntikam dizisiyle, daha önce kişisel sebeplerden dolayı diziden ayrılan, iyi arkadaşı Nejat İşler'in canlandırdığı Rüzgar rolüyle döndü. Çatır çatır bilgisayarların hack'lendiği, yatak odalarına gizli kameraların yerleştirildiği, kimin elinin kimin cebinde olduğunun belli olmadığı, habaset deryası bir grup insanın hikayesinin ortasında, kadronun neredeyse yegane iyi insanını, tabiri caizse sütten çıkmış bir ak kaşığı canlandırıyor. Şimdilerde dünyada sinemanın düşüşte, televizyonun yükselişte olmasından laflıyoruz. Hollywood'un A listesi oyuncularının, bir zamanlar televizyon tekliflerini hakaretamiz saydığını, stadyum konseri veren şarkıcıya ancak düşülebilecek bir yer olan pavyon programı önerilmiş gibi yaklaşıldığını hatırlıyoruz. Şunun şurasında bir 10 yıl öncesinde durum buyken, Meryl Streep'i, Dustin Hoffman'ı, Al Pacino'yu izliyoruz artık televizyonda, malum.


1990 yılında Makedonya, Üsküp'te doğdum. Babam Üsküp'teki Eski Türk Çarşısı'nda esnaftı. Saatçi Selim olarak bilinir. Annemse kendini, ağabeyimle beni büyütmeye adadı. Küçüklüğümde hem futbola hem de müziğe ilgi duyardım, gitar kursundan çıkıp futbol antrenmanlarına giderdim. Ancak bir seçim yapmam gerektiğinde tercihimi müzikten yana kullandım. Çocukların katıldığı müzik festivalleri, TV programları derken devamı geldi. 13 yaşında kendi stüdyomu kurup beste yapmaya başlamıştım bile. İlk albümüm 2003 yılında, 13 yaşındayken piyasaya çıktı. Makedonya'da yaşadığım halde albümüm Arnavutçaydı. Ailede Arnavut vardı ama bu dile dair tek kelime bile bilmiyordum. Konuşmayı bilmediğin bir dilde şarkı söylemek ve şarkıyı hissetmek, enteresan değil mi? İşte ben buna müziğin gücü diyorum. Makedonya ve Arnavutluk'ta iki albüm ve çok sayıda video klip sonrası yeterli üne kavuştum kavuşmasına ama asıl patlama Türkiye'ye geldikten sonra oldu. Hayat gerçekten de sürprizlerle dolu. Türkiye'ye sık sık gelip gitmeme ve birkaç tane Türkçe şarkım olmasına rağmen buraya yerleşeceğim aklımın ucundan geçmezdi. İlk olarak Türkçe parçalarımdan Damla Damla'ya klip çekip yayınladık, çok beğenildi. Bu arada casting ajansı sahibi Tümay Özokur klibimi izlemiş, benimle ilgilendi ve onunla çalışmaya başladım. Damla Damla'nın beğenilmesinin ardından Türk müzik piyasasında adım duyulmaya başladı. Ünlü sanatçılara beste verdim. Mesela Murat Dalkılıç'ın geçen yıl çok tutulan Bir Hayli şarkısı, benim bestem. Demet Akalın'ın Pırlanta albümündeki Gidenlerin Kalanları ve Gülben Ergen'in son albümündeki Bugünün Sevdalısı'nın besteleri de bana ait. Şimdilerde müziğin yanında, işin içine bir de oyunculuk girdi. Star TV'deki Göç Zamanı dizisinde Talat Bulut'un oğlunu canlandırıyorum. Aslında oyunculuğu Makedonya'da da denedim ama buradaki kadar aktif rol almadım. Beni Türk izleyicisiyle tanıştıran, Pis Yedili dizisiyle Gani Müjde oldu. Müjde, Damla Damla klibini seyrettikten sonra bana ulaştı, bir araya geldik ve diziye dahil oldum. Yeni dizi Göç Zamanı'nda Talat Bulut, Vahide Perçin gibi usta sanatçılarla birlikte rol alıyorum. Hepsi de yılların oyuncuları ve onlarla aynı projede bulunmak harika. Kesinlikle zorlanmıyorum, aksine çok rahatım çünkü sana o rahatlığı sağlıyorlar. Göç Zamanı çekimlerinde Talat Bulut'la çok iyi anlaştık. Hatta ona bir de beste yaptım. Enerjisi o kadar yüksek ki, çekimler onun sayesinde çok eğlenceli, bol kahkahalı geçiyor. Kısa zamanda abi-kardeş gibi olduk diyebilirim. Müzik mi, oyunculuk mu derseniz, ikisinin de yeri ayrı bende. Evet, şu anda oyunculuğa yoğunlaştım ama bir yandan da kendi albümüm için besteler üzerine çalışıyorum. Niyetim yıllar boyunca iki alanda da var olmak.


Senaristliğini ve yönetmenliğini Onur Ünlü'nün üstlendiği Beş Kardeş'in ilk bölümünü müteakip sosyal medyada yapılan yorumları taradığınızda, koro ahenginde hemfikir olunduğunu görüyorsunuz: Hemen herkeste, şu dertli zamanlarda yüzüne gülücük kondurduğu, içini ısıttığı için, handiyse bir minnet ifadesi. Hepsi ilk ismini Türk edebiyatının ölümsüz kalemlerinden alan Başeğmez biraderlerin hikayesini anlatan Beş Kardeş'te, insan tabiatına dair kumaş, beden ve modelden yana çeşit zengin: Anne-babasını 99 Marmara depreminde kaybetmiş ailenin sorumluluğunu ebeveyn özverisi ve takatiyle yüklenen, balıkçı tezgahının başında duran, evin temel direği olan büyük abi, Sait ... İsmini taşıdığı dev şaire aşık, edebiyata meftun, gerçeklikle arasında rüzgarda süzülen uçurtma tadında bir bağ bulunan hisli gazeteci Nazım ... Dinin Allah'la kul arasında bir konu olduğuna tamamen iman etmiş bir imam olan, hayata bakışında akılcı, insanlara nazarında anlayışlı, ortanca kardeş Turgut ... 80'li yılların ruhunu yaşatan bir tavernada bodyguard olarak çalışsa da, gönlü kapının önündense mikrofonun başında dikilmeye kayan, şarkıcılık heveslisi, müzik sevdalısı Orhan ... Ve boy babında tüm abilerine tepeden bakan tekne kazıntısı; oto galeride çalışıp iş icabı bilmem kaç beygirlik otomobillerde dolansa da aklı fikri gerçek, dört ayaklı beygirlerde, kısraklarda ve elbette ganyanda olan Aziz ... Her biri taş gibi performans sergileyen bu aktörlerin hayat verdiği beş kardeşin yaşamlarında farklı ve önemli rol oynayan karakterleri canlandıran Melisa Sözen, Nihal Yalçın, Serdar Orçin benzeri birçok güçlü oyuncunun yanında kadroya Ayşen Gruda, Köksal Engür gibi duayenleri de katınca, isteyen klişe desin, ortaya sinerjisinin tadından yenmez bir iş çıkıyor haliyle. Röportajın tamamı ve çok daha fazlası GQ Türkiye Mart sayısında ve GQ Türkiye Dijital edisyonunda... - Serkan Keskin - Röportajın tamamı ve çok daha fazlası GQ Türkiye Mart sayısında ve GQ Türkiye Dijital edisyonunda... - Nadir Sarıbacak - Röportajın tamamı ve çok daha fazlası GQ Türkiye Mart sayısında ve GQ Türkiye Dijital edisyonunda... - Tansu Biçer - Röportajın tamamı ve çok daha fazlası GQ Türkiye Mart sayısında ve GQ Türkiye Dijital edisyonunda... - Osman Sonant - Röportajın tamamı ve çok daha fazlası GQ Türkiye Mart sayısında ve GQ Türkiye Dijital edisyonunda... - Fatih Artman - Röportajın tamamı ve çok daha fazlası GQ Türkiye Mart sayısında ve GQ Türkiye Dijital edisyonunda...


Hugh Jackman'ın 15 sene önce pençesini geçirdiği beyazperdeyi bırakmaya hiç niyeti yok. 46 yaşındaki oyuncu parçalı formasıyla Wolverine karakteri için hala rakipsiz. Sinema tarihinde ondan başka, aynı karakteri yedi defa canlandıran bir aktör yok. Jackman'ın deyimiyle, hepimizin çocukluk kahramanı akıllı köpek Lassie hariç. Wolverine karakterini ne kadar sevdiğini 2006 yılında Casino Royale'de James Bond rolü teklif edildiğinde kabul etmemesinden de anlayabilirsiniz. 2008'de The Dark Knight'da Harvey Dent karakterini oynaması teklif edildiğinde ise Batman'in karşısına Wolverine olarak çıkmayı tercih ettiğini söylemişti. Hugh Jackman üniversiteden mezun olduktan sonra 10 yıl boyunca, küçük rollerle ve müzikallerle hayatını kazandığı mütevazı bir hayat yaşadı. Paraya ihtiyacı olduğu dönemlerde benzin istasyonlarında da çalıştı, doğum günlerinde palyaço kostümüyle de boy gösterdi. Ünlü bir mutanta dönüştüğünde 30 yaşındaydı. Evli, mutlu ve çocukluydu. Hayat tecrübesi ve dünya görüşü vardı. İş ahlakını ve disiplinini bu olgunlaşma dönemine borçlu olduğu aşikar. Hayat felsefesi, en sevdiği şarkıda Mick Jagger'ın söylediği gibi, Her istediğini elde edemeyebilirsin ama eğer denersen ihtiyacın olanı alabilirsin. Bunun, Hollywood şöhretler kaldırımında ismi yazan bir oyuncu için yeterince agresif olmadığını düşünebilirsiniz. O halde bilmeniz gereken, o kaldırımda ismi yazan birçok ünlüden çok daha mutlu bir hayatı olduğu. Okulun en popüler çocuğu değilmiş. Hatta biraz yabani olduğu için kızlarla arasının pek iyi olmadığını söylüyor. Rugby oynamaya başladığında içindeki serseriyi dizginlemeyi öğrenmiş. Sıska bacaklarıyla dalga geçen mahalle arkadaşları son filmi X-Men: Days of Future Past vizyona girdiğinde kendilerini kesmiş olmalılar. Hele de yataktan çırılçıplak kalktığı sahnedeki özgüvenini görünce. Vahşi ve kıllı bir hayvan rolüyle bir seks sembolüne dönüşmüş olmanın kendisini bile utandırdığını itiraf ediyor. Kadın hayranları gittiği spor salonlarının önünde kuyruk oluşturuyor. Ne de olsa People dergisi tarafından yaşayan en seksi erkek seçilmişliği var. Film çektiğinde Oscar, ödül töreni sunduğunda Emmy ile ödüllendiriliyor. Karizmatik bir ses tonu olmasının yanı sıra yakın arkadaşı Nicole Kidman'ın düğününde ne kadar iyi şarkı söylediğini de gösterdi. Bu da yetmezmiş gibi müzikal geçmişi olan Jackman çok iyi dans ediyor, gitar, keman ve piyano çalıyor. Tam bir windsurf tutkunu. Sıkı bir Norwich City FC taraftarı. Şarap merakı ve evinde düzenlediği yemek davetleriyle ünlü. Anlayın işte; adam bir kadın ne ister sorusunun tam karşılığı. Hugh Jackman'la Deborra-Lee Furness, 1995 sonbaharında Corelli isimli bir dizide tanışmış. Furness dizinin tecrübeli başrol oyuncusuyken Jackman, oyunculuk okulundan yeni mezun olmuş toy delikanlı haliyle, küçük bir rol için dahil olmuş diziye. Ancak yapımcılar ikilinin ilk öpüşme sahnesine tanıklık ettikten sonra aralarındaki elektriği o kadar beğenmiş ki, senaryonun bu ikilinin imkansız aşkı üzerinden ilerlemesini istemiş. Ekrana yansıyan tutkunun bu kadar beğenilmesinin nedeniyse iki oyuncunun yeteneğinden çok, Jackman'ın rol arkadaşına ilk görüşte aşık olmasıymış. Bunun oyunculuk etiğine ne kadar ters düştüğünün farkında olan Jackman, sette Furness'tan mümkün olduğunca kaçmış, konuşmamak için elinden geleni yapmış. Ancak sahnelerin giderek daha ateşli bir hal alması, göğüs kafesine hapsettiği aşkı içeride tutmasını hiç de kolaylaştırmıyormuş. Yine de bir gece Furness ona ilan-ı aşk edene kadar tek kelime etmemiş. Jackman'ın kariyerinin başında kendisinden sekiz yaş büyük, başarılı bir oyuncuyla ilişki yaşaması Hollywood'un kitabına uygun bulunmuş. Ancak yıllar Jackman'ı zirveye taşıdığında Hollywood aktörü eşi ölçülerine sahip olmayan bu kadınla ilgili, Zor günlerin üstesinden birlikte geldik ama aşkımız tükendi, benim için çok özel bir insan, ömrümün sonuna kadar en yakın dostum olarak kalacaktır açıklamasını yapması beklentisi doğmuş. Bu açıklama gelmeyince, evliliklerinin paravan olduğu ve yakışıklı aktörün eşcinsel olduğu iddia edilmiş. Jackman dedikoduların kendisiyle ilgili kısmına The Boy from Oz müzikalinde bir eşcinseli canlandırmıştım, oyunculuğum o kadar iyi ki insanlar hala onun etkisinde olmalı diyerek esprili yaklaşsa da, sevdiği kadınla ilgili sözler karşısında pençelerini çıkarmış. Karımın eşsiz ve asil bir güzelliği var, onunla tanışanlar etrafa yaydığı ışığı hissettiklerinde ne kadar çekici olduğunu fark ederler. Onun yanıma yakışmadığını düşünenler aşkın ne olduğunu tatmamış insan müsveddeleri. Bu duyguyu tatmadıkları için onlara acıyorum açıklaması sonrası, magazin servisleri ikilinin ilişkisini kurcalamayı bırakmış. Deborra-Lee Furness kendiyle barışık, özgüveni yüksek bir kadın. Bir canlı yayında kendisiyle ilgili eleştiriler gündeme getirildiğinde Hugh her rolün hakkını veriyor ama ben en çok Wolverine karakterini seviyorum çünkü rolü için irileştiğinde yanında daha zarif görünüyorum. Sefiller rolü için 15 kilo verdiği dönem benim için kabus gibiydi, yanında kocaman kalmıştım diyerek, şen kahkahasıyla ortamın havasını bir anda değiştirmesi bunu gözler önüne seriyor. Hayat arkadaşının ona bu denli hayranlık beslemesinin nedeni bu. Ama Hugh Jackman'ın da eşinin hayatını kolaylaştırmak için elinden geleni yaptığı söyleyelim. Ünlü aktör senaryo gereği yakınlaşmak zorunda kalacağı her kadınla eşini mutlaka tanıştırıyor, çekimler öncesinde birlikte yemeğe çıkmalarını sağlıyor. Jackman, Hollywood kadınlarının Furness'in samimi, neşeli ve dürüst tavırlarına vurulduğunu, arkadaşlığından büyük keyif aldıklarını, hatta kendisinden daha fazla onunla görüştüklerini söylüyor. Furness, en samimi dostlarından biri olan Meg Ryan'la da böyle tanışmış. Hiç şüphesiz, istediği her kadını elde edebilecek bu adamın, hayatta tek bir kadını istiyor olması onu daha da çekici kılıyor. Aslında Jackman'ın Furness'a kapılmış olmasının nedeni, biraz da çocukluğuna dayanıyor. Annesi, en küçüğü Jackman olan beş çocuğunu arkasında bırakarak evi terk ettiğinde sekiz yaşındaymış. Okul servisine binerken, duştan yeni çıkan annesinin, saçları havluya sarılı bir şekilde arkasından koşarak yanına geldiğini ve onu öperek hoşçakal dediğini hatırlıyor. Okuldan döndüğünde annesi evde yokmuş. Gece eve gelmediğinde bir şeylerin yolunda gitmediğini hissetmiş ama sesini çıkarmamış. Ertesi sabah babasının mutfak masasında İngiltere'den gelen bir telgrafı okurken hıçkıra hıçkıra ağladığını görmüş. Babasının dudaklarından iki kelime dökülmüş: Annen gitmiş. O yaştaki bir çocuğa gitmek eylemi oldukça sıradan gelmiş, Ne zaman dönecekmiş? diye sormuş. Sorusuna cevap alamadığı dört senenin sonunda, annesinin bir daha geri gelmeyeceğini anlamış. Beyazperdenin asi çocuğunun kendisini ve çocuklarını kanatları altına alabilecek şefkat dolu bir kadın arayışı, annesiz büyümesinden kaynaklanıyor. Mutlu ve kalabalık bir aile kurmak, şöhretinin ve parasının satın alabileceği kadınlarla gününü gün etmekten daha cazip gelmiş. Ama evlendiklerinde 40 yaşında olan Furness'ın iki kere düşük yapması çiftin çok zor bir dönem geçirmesine neden olmuş. Jackman anneliğin doğumla gelen bir hissiyat olmadığını bildiği için evlat edinmek konusunda hiç tereddüt etmemiş. 2000 yılında Oscar adındaki oğulları, beş yıl sonra da Eva adlı kızları aileye katılmış. Jackman sevdiği kadının ne kadar iyi bir anne olduğunu gördüğünde ona olan sevgisi, tarifsiz bir hayranlığa dönüşmüş. Annesinin neden evi terk ettiğiyle ilgili, kendisiyle çok hesaplaşmış Hugh Jackman. Babasını çok sevmesine rağmen Babam dürüst ve çok çalışkan bir adamdı. Kalabalık bir ailenin sorumluluğunu taşıyan her erkek gibi gece gündüz çalışırdı. Ailesinin mutlu olmasını isterdi ama mutluluğun sadece çok çalışarak sağlayabileceğiniz bir şey olmadığını fark edemedi. Bize daha çok zaman ayırmalı ve sevgisini hissettirmeliydi diyebilecek kadar tarafsız kalmayı başarmış. Annesi gittikten sonra, beş çocuğunu tek başına büyütmek için hiçbir fedakarlıktan kaçınmayan muhasebeci babasının iyi huylarını kendine örnek aldığı kadar, hatalarından da ders çıkarmayı bilmiş. Ne kadar yoğun bir programı olursa olsun, ailesini asla iki haftadan uzun süre yalnız bırakmıyor. Bu nedenle çekimler ülke dışındaysa ailesi de onunla birlikte seyahat ediyor. Çocukların dadısı yok, onları okuldan almak Furness'ın, hafta sonları arkadaşlarıyla buluşmaya götürmek Jackman'ın sorumluluğu. Ayrı anne-babalarla büyümüş bu çift, çocuklarına sağlıklı bir aile ortamı sağlamak için çok çabalıyor. Ve görünen o ki, Jackman malikanesindeki tek sıkıntı, ergenlik dönemine girmiş olan Oscar. Bu aralar çiftin başı Oscar'ın her gün eve Benim babam Wolverine, onunla tanışmak ister misin? diyerek getirdiği kızlarla dertte.


Geçtiğimiz Milano Tasarım Haftası'nın en popüler ve en yeni markalarından biriydi TRIBUTE. Birkaç aylık bir marka olmasına rağmen, başarılı iç mimar Giulio Brambilla ve ortağı Andrey Shvidkiy'nin yaratıcı vizyonuyla büyük ses getirmeyi başardı. Uzun yıllar İtalya'daki çeşitli otellere, mekanlara ve restoranlara danışmanlık hizmeti veren, iç mimar olarak birçok projeye imzasını atan Brambilla şimdi kendi markasıyla karşımızda. TRIBUTE'ün nostaljik objeleri ve neredeyse zamanda bir yolculuk sunması bu kadar çok beğenilmesi ve popüler olmasındaki en büyük etkenlerden. 50'lerin ruhunu yansıtan sandalyelerden 70'lerin özgün ve renkli kimiğini taşıyan koltuklara, TRIBUTE özel ve otantik objeler arayanların en cool adresi. Profesyonel kariyerimde çocukluğumda lego oynamış olmanın etkisi çok büyük. Tasarım dünyasını böyle keşfettim, fakat ne olmam gerektiğiyle alakalı kararsız bir öğrenciydim. Uzun bir süre moda ve tasarım ve mimarlık arasında gidip geldim. Yakın çevremin önerisiyle mimarlık okumaya karar verdim. Bu kararla birlikte, söz konusu kariyer ise kimseyi dinlememem gerektiği büyük bir ders oldu bana. Yaratıcı ve üretim açısından özgür bir bölümün hayalini kurarken, fazlasıyla teknik ve sıkıcı bir eğitimin içerisinde buldum kendimi. Çok geçmeden gerçek yeteneğimin peşine düştüm ve yüksek lisansımı iç mimarlık alanında tamamladım. TRIBUTE ilhamını 50'lerden alan bir marka. Tasarımın lüks kabul edildiği bir dönemden. Sanattan referans alan, zaman zaman geçmişe taşıyan ve her daim klasikle yeniyi harmanlayan. TRIBUTE için otellerin Soho'su, arabaların Bentley'si, modanın Tom Ford'u ve içkilerin de Campari'si diyebilirim. Yaratıcılık, özgünlük ve tanınırlık! Bu üç nitelik bir iç mimarın başarı ölçeği sayılabilir. Tasarladığınız eşyaların kullanışlı olması da önemli bir kriter tabii. 70'lerden kalma bir vintage sandalye. Vintage parçalara karşı müthiş bir zaafım var. Farklı objeler buldukça koelksiyonuma ekliyorum. Bizler kadar evlerimiz de giydirilebilir! Özellikle sosyal medyanın gücüyle insanlar giydikleriyle olduğu kadar evlerine 'giydirdikleriyle' de görünmek istiyorlar. Görünmekten ziyade stillerini yansıtmak diyelim. Bu bağlamda gardırobumuzla evimizin arasında pek bir fark yok. Bukle kumaştan tasarladığım yumurta görünümlü büyük, beyaz koltuk. Benim için ikonik bir Louboutin ayakkabası gibi. Kişisel olarak modern evleri çok seviyorum. Büyük ve uzun camlı, İtalyan mermeri gibi doğal materyallerin kullanıldığı evler... Tekdüzelikten asla hoşlanmıyorum. Bu yüzden beklenmedik, sürpriz etkisi yüksek olan objeler kullanmayı tercih ediyorum. Bu 50'lerden kalma bir koltuk, bir sanat eseri veya bir tablo olabilir. Stil sahibi bir ev şaşırtmalı. Kullanılan renkler, kumaşlar ve materyaller aracılığıyla çoklu bir hikaye anlatmalı. Kesinlikle mum. Kokulu mum. Bir evin kokusu kişinin imza parfümü gibidir. Olmazsa olmaz! Elinizden geldiğince seyahat edin. İlk kez gittiğiniz bir şehrin otellerine, restoranlarına mutlaka uğrayın. Tasarım fuarlarını asla es geçmeyin ve 3D grafik derslerinizi sakın ekmeyin!