Jessica Alba amacı olan bir kadın. Tahrik edici veya çılgın biri izlenimi bırakmaktan çok, uyum içinde, planlı programlı çalışmayı ilke edinmiş. İki çocuk annesi haliyle (Honor 6, Haven 3 yaşında) çevre dostu bebek ürünleriyle toksik madde barındırmayan ev eşyaları üretimi ve dağıtımı yapan The Honest Company'nin CEO'su ve film yıldızı olmak üzere iki kariyer planı çizmiş kendisine. Ayrıca The Honest Life adlı, kişisel sağlığı konu alan bir kitabın yazarı. Son olarak hayatımızdan şekeri, tuzu ve işlenmiş gıdaları çıkarıp vücudumuza sadece doğal yiyecekler girmesine izin vermemiz gerektiği görüşünün de ateşli savunucularından. Şu sıralar, Frank Miller'ın grafik romanından uyarlanan, Robert Rodriguez'in yönettiği ve 2005 tarihli ilk filmin ardından uzun süredir beklenen devam filmi Sin City: A Dame to Kill For'la birlikte Alba, sinema kariyerinde büyük ivme kazanmak üzere. 33 yaşındaki aktris kendisine acı çektirenlerden intikam alma peşindeki egzotik dansçı Nancy Callahan karakteri sayesinde ikon olma yoluna girdi. İlk filmde de rol alan Mickey Rourke, Bruce Willis, Rosario Dawson ve Benicio Del Toro gibi isimlere eklenen Eva Green ve Joseph Gordon-Levitt gibi yetenekli oyuncularla oynuyor bu kez. Setlerden uzaktayken Alba hep online, her gün ofis işleriyle ilgileniyor. The Honest Company'nin patronu olarak yıllık kazancı 50 milyon dolardan fazla ve gittikçe büyüyen şirketinin sorumluluğunu sonuna kadar taşıyor. Sıradan ev ürünlerinde bulunan kimyasalların ve işlenmiş gıdaların, çocukluk yıllarında yaşadığı ağır alerji ve astım rahatsızlıklarının nedeni olduğunu anlamış. Şirketi kurmak için ilham kaynağı da bu ürünlere karşı tahammülsüzlüğü zaten. Usul usul ama net konuşmasıyla ciddi ve kararlı bir kadın Jessica Alba. Gerisini kendisi anlatsın... Kaybettiğimiz zamanı telafi ediyormuşuz gibi. Ben yıllardır Frank ve Robert'la konuşuyordum fakat karar vermesi zordu. Ama verdikten sonra role geri dönmek mükemmel oldu. Nancy belalı ve hayatın dışladığı bir kadın. Bense özel hayatımda çok disiplinli ve organize biriyim. Böyle zıt bir karakteri canlandırmak zordu. Görünüşe bakılırsa bu rol için ciddi bir dans eğitiminden geçmişsiniz... Hiçbir zaman bu kadar sıkı çalışmamıştım ama bu film için bunu göze aldım. Nancy profesyonel dansçı ve ben ilk Sin City filmine kadar hiç öyle dans etmemiştim. İkinci film için tekrar forma girmek o kadar kolay olmadı. Birkaç ay, haftanın beş günü, günde beş saat profesyonel dansçılarla çalıştım. O harika insanlar bana her şeyi mükemmel öğrettiler. Yıllarca çeşitli filmler için dövüş dersleri aldım ama bu hepsinden daha zordu, özellikle de küçük bir kız çocuğuna ve bir bebeğe bakmak zorundayken! Ama bu işin, iki çocuk annesi olduktan sonra tekrar kusursuz vücuda kavuşmanın harika bir yolu olduğunu da düşünüyorum. İlk filme oranla, baştan çıkarıcı ve cinsel anlamda agresif bir karakteri bu kez daha rahat oynadım. Kariyerimin başlarında bana çok seksi bir imaj çizilse de gerçekte tamamen zıt bir hayatım var. Katı bir Katolik ailede yetiştim. Bunun aksi gibi gösterilse de çok az ilişkim oldu. Benimle ben olduğum için değil sadece görüntüm için birlikte olmak isteyen adamlar tanıdım. Sin City müstehcen bir film ve ben seks ve şiddetin bu tarz filmlerde temel elementler olduğunu anladım. Ayrıca insanlara bunun bir rol, benim bir oyuncu olduğumu ve tüm bunların asıl benden çok uzak olduğunu açıklamam gerekiyordu. İlk çocuğum doğduktan sonra, tekrar filmlerde oynamayı çok isteyeceğimi biliyordum. Ama çocuklarımı asla stres altında büyütmek de istemiyordum. Onları çoğu zaman sete getirsem de normal ev ortamından uzak oluyorlar ve bu tür aksaklıkları da mümkün olduğunca minimumda tutmak istiyorum. Büyük kızım Honor'ı her zaman götürüyorum. Eğer bir sebeple bakıcım yoksa ve toplantım varsa resepsiyonda çalışanlardan ona göz kulak olmalarını rica ediyorum. Ama sonra tabii kızım Hayııır! diye bağırıp beni çekiştirmeye başlıyor, ben toplantıdayken üstüme tırmanıyor, deli gibi davranıyor ve sürekli bir şeyler isteyip ismimi elli bin kere tekrar ediyor! Sürekli savaş ve meydan okuma. Bir taraftan mutlaka taviz vermek zorundasınız. Açıkçası, ailemdense işimden feragat ediyorum. O yüzden eğer başarabilirseniz çocuklarınız okuldayken ya da yapmaları gereken başka şeyler varken halledebildiğiniz kadar işinizi yapın. Kısa süre içine yapmanız gereken her şeyi tıkmayı deneyin. Artık birçok anne internet üzerinden çalışıyor. Aslında ben, ev kadını anneleri işe alan bir sitenin kreatif direktörüyüm. Böylelikle tüm gün evde çocuklarıyla olup onlar yataklarındayken de işe girişebiliyorlar. Tamamen disiplinle ve organize olmakla ilgili. Röportajın tamamı ve çok daha fazlası GQ Türkiye Ağustos sayısında ve GQ Türkiye iPhone/iPad edisyonunda...


Sabancı Üniversitesi Yönetim Bilimleri bölümü mezunuyum. Üniversite öğrencisi olduğum dönemden itibaren gelecek planlarımı aile şirketinde görev almak üzere kurdum. Mezun olduğumun ertesi günü babam işe geliyorsun dedi ve şirkete ilk profesyonel adımımı atmış oldum. O dönem perakende sektörünün büyüdüğü, satış ağımızı genişlettiğimiz ancak bununla birlikte babam ve dedemin iş sebebiyle sürekli seyahat etmek durumunda kaldıkları bir dönemdi. Bu nedenle profesyonel hayata biraz daha hızlı adapte oldum. 6-7 ay aralıksız çalıştıktan sonra dedem benim ilgimi ve şevkimi gördü ve Ermenegildo Zegna'da staj yapmam için beni İtalya'ya gönderdi. Benim için her anlamda çok güzel bir tecrübeydi. Mağaza yönetimi, lojistik, vitrin, kreasyonlar, kreasyonların tanıtımları, organizasyon aşaması gibi şirket yönetiminin temel parçalarını dünyanın en büyük giyim firmalarından birinde çalışarak öğrendim.Bu deneyim benim en büyük şansımdı diyebilirim. Stajımı tamamlayıp İstanbul'a döndüğümde, dedem bu sefer de beni Teknosa'ya yönlendirdi. staj için girdiğimde Kliksa daha yeni kuruluyordu, böylelikle 6-7 ay boyunca bir internet sitesi nasıl kurulur, sıfırdan bir internet sitesi kurmanın aşamaları nelerdir öğrenmiş oldum. Teknosa'dan ayrılıp Kiğılı'ya döndüğümde artık eski Sena Suerdem değildim. Ayrı kaldığım süreçte edindiğim tecrübelerle markaya çok daha farklı bakmaya başladım. Sadece takım elbiseden ibaret olmadığımızın farkına vardım. Koleksiyon çok daha çeşitlilik kazanmıştı, smart casual tasarımlara daha fazla yatırım yapıyorduk ve Türkiye çapında 225 mağazamız vardı. Kiğılı eşittir takım elbise algısı evet yanlış bir algı değil, çünkü Türkiye'de takım elbise konusunda en iyi markalardan biriyiz. 75 yıllık bir tarihimiz var ve biz bu kaliteyi hep ileri taşımayı hedefledik. Dünya trendlerini takip ederek hazırladığımız smart-casual koleksiyonlarımızla da farkımızı ortaya koyma zamanımız gelmişti. Dijitalin çağımızdaki gücünün farkında olduğumuz ve hızlı hareket etmenin önemini bildiğimiz için Kiğılı bünyesinde dijital ekibimizi kurduk. Pazarlama departmanımızı büyüttük, çağrı merkezlerimizi geliştirdik. Müşteri memnuniyeti konusu bizim için çok önemli. Tüketiciyi çok iyi dinleyen, oluşabilecek her probleme çözüm arayan ve durmadan sorgulayan bir yapımız var. Mağazalarda; çok hızlı bir sirkülasyon var ama Kiğılı olarak müşterimize verdiğimiz hizmetin kalitesi bizim için ürünlerimizin kalitesi kadar önemli bu nedenle bütün yoğunluğa rağmen müşterilerimize bire bir hizmet vermeye çalışıyoruz. Her mağazamızda mutlaka bir terzimiz oluyor. Terzilerimiz bir, en geç iki gün içinde tadilatı yapıp ürünü teslim ediyorlar. Servis kalitemiz ile ilgili müşteri geri dönüşleri bize doğru yolda olduğumuzu açıkça gösteriyor. Her geçen gün hepimizin hayatı daha da hızlanıyor ve bu koşturmacada hepimizin ortak noktası rahatlığa olan ihtiyaç oluyor. Bu da bizim hem klasik hem de spor koleksiyonlarımızı geliştirmemizin en büyük sebebi. Koleksiyonlarımızı daha hafif ve özel malzemelerle üretiyoruz. Ütü gerektirmeyen ve leke tutmayan kumaşlar da koleksiyonlarımızın birer parçası haline geldi. Dünya trendleri ve tüketici ihtiyaçlarına göre belirliyoruz. Tasarımcılarımız ve planlama ekibimiz, tüketicilerimizden aldığımız geri dönüşlerle o sezonun trendlerini harmanlayıp koleksiyon çıkarıyorlar. Koleksiyonları oluştururken 25-55 yaş arası her bedenden erkeğe hitap edebilmek bizim başlıca amacımız. Erkek giyimi kadın giyimi gibi değil. Drop, beden ve kalıp meselesi var. Bizdeki kalıplar da, droplar da, bedenler de çok çeşitli. Slim fit'in Extra slim fit'i de var, biraz daha genişi de var. Çünkü eskiden insanlar daha bol şeyler tercih ederken artık olabildiğince dar kalıplara geçiş yaptılar. Zayıf, daha balık etli, daha göbekli fark etmiyor. Herkes dar giyinmek istiyor. Bu durum da markaları çeşitliliğe yönlendiriyor. Yaklaşık 30 farklı kalıbımız var. Burada bizim için kilit rol satış danışmanlarımızda. Kalıplarımız ve modellerimizle ilgili özel eğitim alıyorlar. Müşteri kapıdan girdiği anda hangi kalıba uygun, hangisi müşteriye daha çok yakışacak satış danışmanı bunu biliyor ve ona göre yönlendirme yapıyor. Kiğılı'yı şu anda bu kadar büyüten ve ayakta tutan bizim bu geleneksel prensiplerimiz ve müşteri memnuniyetine verdiğimiz önem. Evet, tam da bu konuya değinecektim. Bu durumun hem avantajları hem de dezavantajları var. Kaç yaşında olursanız ol, hazır giyimde, örneğin çoğu firmada ürünü reyondan alıp, kabine gidip deniyorsunuz, alacaksanız kasa sırasına giriyorsunuz ve alıyorsunuz. Bizde ise hala satış danışmanı devreye giriyor. Reyonun arkasında bir danışman var ve müşteri bu devirde artık ürüne dokunmak istiyor. Biz de bunun için özellikle daha spor ürünlerimizin olduğu reyonları genişlettik ve daha ortalardaki stantlarda sergiliyoruz. Abdullah Bey'in, dedemin kumaş bilgisi çok iyi, kumaşların büyük bir çoğunluğunu kendisi seçiyor bu da bizi kumaş kalitesi konusunda rakipsiz kılıyor. Biz de artık müşterinin dokunarak, hissederek ürünleri incelemesini istiyoruz. Böylelikle bir orta yol buluyoruz. Abdullah Kiğılı Exclusive Cut , Abdullah Bey'in seçimleriyle kumaşların büyük bir çoğunluğunun İtalya'dan getirttiğimiz kişiye özel dikim seçeneği sunduğumuz bir marka. Hedeflediğimizin çok üzerinde bir talep gören marka oldu ve şu anda 24 mağazaya çıktık. İlk başladığımızda şunu anladık; müşteri kaliteyi seviyor, kişiselleştirilmiş ürünleri tercih ediyor. Abdullah Kiğılı Exclusive Cut da bu şekilde, reklamsız ve kendi kendine büyüyen bir marka haline geldi. Kiğılı belki ilerde daha da gençlere hitap eden bir marka haline gelebilir ama şu anda konumlandırdığımız yaş aralığı 25 ile 55 yaş. Abdullah Kiğılı ile Kiğılı'yı bu anlamda karşılaştıracak olursam; aslında ilk hedefimiz Abdullah Kiğılı'yı 50 yaş ve üzeri bandına oturtmaktı. Ancak yaptığımız çalışmalar sonucunda gördük ki yine 25-55 yaş aralığına hizmet ediyoruz. Bunu da aslında şu şekilde açıklamak doğru olacak. Beyaz yaka, plazada çalışan, toplantılara koşturan, aynı zamanda spor yapan ve aktif sosyal hayatı da olan bir kitle de Abdullah Kiğılı 'nın sunduğu bu kaliteli ve kişiselleştirilmiş hizmeti almak istiyor. Bu bizim de beklemediğimiz ama sevindiğimiz bir durum oldu. Bizim asıl istediğimiz markayı doğru anlatabilmek. Pazar araştırmaları gösteriyor ki, Kiğılı dendiğinde iki farklı yaklaşımla karşılaşıyoruz. Tercih etmeyen bir kesim var, bir de çok pahalı bulup yaklaşmamayı tercih eden bir kesim var. Kumaşları kendimiz seçiyoruz ve belirli bir kalitede, trendlere ve müşteri isteğine en uygun ürünleri üretmeye gayret ediyoruz. Bu tabii ki markayı belirli bir standartta tutuyor ama herkesin alabileceği fiyat aralığını da yaratmaya da gayret ediyoruz. Genel anlamda söylemek istediğim, biz bu işi biliyoruz, senelerdir bu işi en yüksek kalitede yapıyoruz. İnsanların da buna karşılık, bu kaliteye bu parayı ödemeye değer hassasiyetiyle yaklaşmalarını arzuluyoruz. Tüketicilerin de Kiğılı'yı almaya değer gördüğünü biliyoruz. Özellikle Babalar Günü, yılbaşı, Sevgililer Günü gibi bütün özel günlerde satışlarımızda müthiş bir artış oluyor. Bu da tüketicinin sevdiklerini mutlu etmek için hediye alırken Kiğılı'yı tercih ettiklerini gösteriyor. Ben CEO yardımcısı pozisyonundayım. Kendimi ait hissettiğim kısım, iş ve proje geliştirmeden sorumlu olan kişi. Ben tek bir yerden sorumlu değilim, şirket içindeki her departmanla eşit şekilde çalışıyorum. Benim için önemli olan, geldiğimiz o noktayı bir adım daha ileriye götürebilmek. Şirketteki başlıca görevim bu. Daha öncesinde sadece pazarlama kısmından sorumluydum ama şimdi her taraftayım aslında. Değişen alışveriş alışkanlıklarına baktığımızda ciddi bir kesimin artık internetten alışveriş yaptığını görüyor ve takip ediyoruz. Biz de dijital ve E-Ticaret tarafına çok fazla önem veriyoruz. Tüketicinin bir ürüne önce internetten bakıp sonra mağazaya geldiğini biliyorduk ama E-Ticaret'te şu anda Türkiye'de en çok satış yapan 3. Mağazayız. Total ciro olarak da ilk 5'teyiz. Demek ki sadece bakmak için gelen olduğu gibi ciddi bir alıcı kitlemiz de oluşmuş durumda. Biz aynı zamanda internetten satış sonrası müşterilerimize en yakın mağazaya gidip tadilatını yaptırma ya da ürününü değiştirme şansı da veriyoruz. Özellikle Instagram'a çok fazla önem veriyoruz. Viral videolar yapmaya başladık. Blogger'larla çalışmalar yapıyor. Burada anlatmak istediğimiz, Kiğılı tüm bu teknolojileri takip ediyor, bizde bu vizyon var. Özellikle en son reklamla da anlatmak istediğimiz; evet bizim bir kökümüz, geçmişten gelen bir tarafımız var, bu hep devam edecek, gençler ilk takım elbiselerini bizden almaya devam edecekler ama bir yandan da smart casual dediğimiz daha spor giyim, canvas pantolonlar, triko kazaklar da Kiğılı'nın koleksiyonunda var. GQ: Kristal elma zamanında yaptığınız bir projeniz vardı TRAK projesi, tekrardan yapacak mısınız? Kısaca bahsetsene. Evet evet! Çok keyifli ve çok güzel geri dönüşler aldığımız bir projeydi. Kısaca hemen bahsedeyim. İçini Kiğılı'nın en sade ve basic ürünleri ile doldurduğumuz bir minibüsümüz var. Beyaz gömlek, standart pantolon, ceket gibi düşünün. Bu minibüs Levent-Maslak hattında tüm gün dolaşıyor. Bir aplikasyon ile TRAK'la bağlantı kurulabiliyorsunuz. Mesela iştesiniz, üzerinize bir şey döküldü ve akşam iş yemeğiniz var, değiştirmeye hiç vaktiniz olmayacak. Truck size hemen sizin ölçülerinizde gömlek getiriyor. Ya da akşam bir yere davetlisiniz ve üzerinizdekiler hiç uygun değil. Truck geliyor, neye ihtiyacınız varsa getiriyor. Bu şekilde işleyen bir sistem. Yakın bir zamanda projenin devamı olan TRAK 2.0'ı aplikasyonuyla TRAK'ı tüketicilerimizle buluşturacağız. Yaklaşık altı sezondur birlikte çalıştığımız Ayberk adında otistik bir mankenimiz var. Her sezon kataloglarımızı birlikte çekiyoruz. Otizmli çocukların her şeyi en az sağlıklı insanlar kadar yapabileceklerini vurgulamaya çalışıyoruz. Aynı zamanda down sendromlu çocuklara her zaman destek vermeye çalışıyoruz. Tohum Otizm Vakfı'na her zaman destek veriyoruz, kullanılan tshirt'leri biz yapıyoruz. Geçen sene babalar gününde, alışverişlerinizin bir kısmı ALS hastalığına diyerek yürüttüğümüz kampanyamız oldu. Bir kaç ay önce Siirt'teydik ve birkaç okulun sınıflarını yeniledik. Çocuklar önceliğimiz. Aynı zamanda Kiğılı billboardlarından çıkan malzemeler ile köpek yuvaları yapıyoruz. Koleksiyonun tamanını görmek ve değişime tanık olmak için tıklayın.


Moda dünyasında sıkça karşılaştığımız iş birliklerinin ötesinde, Les Benjamins ve The Market Studios'un iş birliği koleksiyonu, arkasında derin bir dostluk ve ortak tutku taşıyan bir hikayeyi barındırıyor. Türk tasarımcı Bünyamin Aydın ve Amerikalı tasarımcı Michael Cherman'ın yıllardır süren dostluğu ve kültürel zenginliklerin ilham verdiği bu iş birliği, Kapalıçarşı'nın renkli dünyasını ve kilim desenlerini yüksek modanın zarif estetiğiyle buluşturuyor. İşte bu koleksiyonun doğuşunu hızlandıran dostluk ve tutku ile şekillenen benzersiz bir moda deneyiminin hikayesi. Bünyamin Aydın: Bu iş birliği tamamen doğal bir şekilde gelişti. Mike ile yıllar içinde Paris Moda Haftası'nda bir araya geldik ve arkadaşlığımız burada başladı. Sonra bir gün, Kapalıçarşı'nın dünyanın ilk pazarı olduğunu ve pazarın adının "market" olduğunu düşünürken, aklıma Les Benjamins'in DNA'sını oluşturan halı monogramı ile Kapalıçarşı'nın renkli dünyasını birleştiren bir koleksiyon tasarlama fikri geldi. Bu fikrimi Mike'la paylaştım ve çok heyecanlandık. Ardından hemen İstanbul'a geldi, ilk gün Kapalıçarşı'da birlikte yaptığımız gezi bize ilham kaynağı oldu, ikinci gün tasarımlara başladık. Her şey o kadar doğal ve hızlı bir şekilde gelişti ki, bu iş birliği gerçekten bizim için benzersiz bir deneyim oldu. BA: Babam, bir halı ve kilim koleksiyoncusuydu ve bu beni çocukluğumdan itibaren ilgi duymaya teşvik etti. Halı ve kilimler üzerindeki hikayelere ve sembollere olan merakım, renklerin ve sembollerin bölgelere göre nasıl değişebileceğine dair ilgimi sürekli canlı tuttu. Kapalıçarşı ve Les Benjamins'in temel DNA'sı olan halı ve kilim motifleri, Les Benjamins x Market iş birliğimizin temasını oluşturuyor ve bu, benim için oldukça kişisel bir bağ kurmama yardımcı oldu. BA: Az önce de bahsettiğim gibi, iş birliklerimiz tamamen doğal bir şekilde gelişiyor. Belgesel izlemek, seyahat etmek ve müzik dinlemek gibi aktiviteler benim için hikayeler ve referanslarla dolu. Bu aktiviteler sırasında hissettiğim duygular ve düşünceler, tasarım ve yaratıcılık sürecime yön veriyor. Bu nedenle, bu iş birliği tam anlamıyla kişisel ilgi alanlarımı yansıtıyor ve beni daha fazla motive ediyor. BA: Les Benjamins olarak 12 yıldır Paris Moda Haftası'na katılıyoruz ve bu etkinlik, dünyanın dört bir yanından gelen insanları ağırlıyor ve burada bizim hikayemizle tanışmalarına olanak sağlıyor. Bu etkinlikler, tasarımlarımızın ve koleksiyonlarımızın uluslararası alanda tanınmasına ve benzersiz hikayemizin daha fazla kişiye ulaşmasına yardımcı oluyor. BA: Les Benjamins ve Market iş birliği, benzersiz bir hikaye ve koleksiyon yaratmak amacıyla iki farklı dünyayı birleştiriyor: yüksek moda ve sokak modası. Bu dengeyi sağlamak, Les Benjamins'in temel ruhuna uygun bir yaklaşım. Mike ile anlaştıktan sonra tasarım süreci hızla gelişti ve bu iş birliği sonucunda çok özel ve ilgi çekici bir koleksiyon ortaya çıktı. BA: Önümüzdeki yıl için heyecan verici üç global iş birliğimiz olacak. İlk iş birliği, tanınmış bir modaevi ile gerçekleşecek, ikincisi dünyanın en önemli oyun markalarından biri ile hayata geçirilecek ve üçüncüsü ise sürpriz bir iş birliği olarak şimdilik gizli. BA: Sokak giyimi artık evrensel bir fenomen haline geldi. Sokak kültürünün yaratıcı enerjisi ile yüksek modanın işçiliği ve estetik zarafeti, bir araya geldiğinde ortaya çıkan sonuçlar sıklıkla benzersiz ve çekici oluyor. Bu yaklaşım, modada daha fazla özgürlük ve ifade imkanı sunuyor. BA: Rug Dealer Label Hoodie 602" adlı tasarım, koleksiyonun en sevdiğim parçalarından biri olacak. Zaten sahip olduğum bir sweatshirt koleksiyonu mevcut. Ona çok yakışacağını düşünüyorum. Bünyamin Aydın'ın perspektifinden koleksiyonun yaratım sürecini keşfettikten sonra, şimdi ise Michael Cherman'ın görüşlerine ve tasarım sürecine daha yakından bakalım. Michael Cherman: Bu iş birliğinin amacı Bünyamin ile aramızdaki dostluğu pekiştirmek ve bir bütün olarak kilim yapımına duyduğumuz ortak sevgiyi kutlamaktı. Ben şahsen son 10 yıldır büyük ölçüde Los Angeles'taki King Kennedy Rugs'tan Mikael Kennedy sayesinde halı koleksiyonu yapıyorum. Bir vintage halıyla başladım ve hızla koleksiyon yapmaya başladım. Yıllar boyunca Bünyamin ve ben her zaman DM üzerinden sohbet eder ve kilimlerden, koleksiyonculuktan ve tüm bunların kültürünü takdir etmekten bahsederdik. Bu zengin tarihi kutlayan bir koleksiyon ve zanaat sevgimize katılmanızı sağlayan bir dizi ürün yaratmak istedik. Les Benjamins markasının üst düzey yaklaşımını ve uygulamasını onurlandırırken aynı zamanda grafiklerimiz ve iş birliklerimizle tanınan bir marka olarak MARKET'in eğlenceli / kaygısız enerjisini her şeyden çok korumak zor bir işti. MC: Bu özel bir projeydi; Moda Haftası için Paris'te bir hafta geçirdik ve biter bitmez Benji ve tüm ekibiyle buluşmak üzere İstanbul'a uçtuk. Sonraki birkaç günü İstanbul'u keşfederek, Grand Baazar'a giderek ve bu muhteşem şehirde yaşayabileceğimiz her şeyi deneyimleyerek geçirdik. İki gün boyunca müzelere gittikten ve şehirde dolaştıktan sonra, hemen tasarım yapmak için ilham aldık. Kendimi LB ofislerinin üst katındaki bir odaya kilitledim ve sonraki 2-3 saati hızla bu koleksiyonu tasarlayarak geçirdim ve sonra hep birlikte gözden geçirmek için oturduk. Bir araya geldiğimizde fikirlerimizin ne kadar farklı olduğunu görmek eğlenceliydi, ancak hepsini bir araya getirmek ve her iki markamızın özelliğini kutlayan bir iş birliğini bir pekiştirmek daha da eğlenceliydi. MC: MARKET, zamanı aşan en popüler tasarımlarımızdan biri olarak ikonik bir "AVUKATIMI ARAYIN" motifine sahip. İstanbul'a geldikten sonra Benji ile konuşuyordum ve halı ararken bana "Halı satıcımı arayayım" diye haykırdı ve hemen bunu tasarımlardan biri olarak yayınlamamız gerektiğini biliyorduk. Günlük konuşmalardaki şeylerin göz açıp kapayıncaya kadar bir tasarım konseptine dönüşmesi çok komik. Tüm bu projenin, en sevdiğiniz halı satıcısı gidip bir giyim koleksiyonu hazırlamış gibi hissettirmesini istedik. MC: Kişisel olarak en sevdiğim parça yaptığımız Rug Label denim pantolon. Özel bir hikayesi var çünkü Kapalıçarşı'da yürürken çarşının üst katında bir dokuma etiket dükkanına girdik. Araştırmaya başlayana kadar aklımızda bir şey yoktu. İşte o zaman dükkan sahibinin son 30 yılda yaptığı konsept etiketlerden oluşan bir pano buldum; hepsi de Türk kültüründen, tarihinden vs. esinlenen farklı kilim etiketleri ve süslü tasarımlardı. Bu, kapsül için yaratıcı fikirlerin çoğunu oluşturduğumuz doğrudan referans ve merkezi konsept haline geldi ve hepsi, çok hızlı hareket etseydik gözden kaçırabileceğimiz bu dükkandan esinlendi. Hiçbir şeyi hafife alamayacağınızı ve ilham arayışında olduğunuzda her zaman bulabildiğiniz her taşı ortaya çıkarmanız gerektiğini fark ettiğiniz yer. MC: En büyük zorluk zamandı, bu projeyi bir araya getirmek için çok fazla zamanımız yoktu, ancak konseptlerimiz ve fikirlerimizde çok uyumlu olduğumuz için şanslıydık ve bu da iş birliğinin beklenenden çok daha kolay bir şekilde bir araya gelmesini sağladı. Bu benim 2023'teki favori projelerimden biri. MC: Les Benjamins ekibiyle birlikte koleksiyonu Paris'te sergileme şansına sahip olmak ve tüm alıcıların ve halkın tepkilerini görmek bir onurdu. Ürünün o sahnede sergilenmesi ve dünyanın dört bir yanından gelen alıcıların bunu bizzat görebilmesi bile en büyük onurlardan biriydi. MC: Bu koleksiyon, dünyalarımızı kusursuz bir şekilde bir araya getiren bir çalışma ve Kore'deki ortağımız Musinsa tarafından satın alındı ve Seul'deki SeongSu'da TTRS adlı yeni perakende konseptlerinde satıldı. Bu gibi aktivasyonlar gerçekleştiğinde, ürünün beklemediğiniz bir topluluk tarafından kabul edildiğini görebilirsiniz ve bunu izlemek gerçekten harikaydı. Bir fikri başka bir ülkeye getirdiğinizde ve tüketicilerin o dili konuşmadan bile onu anlayıp takdir etmesini sağlayabildiğinizde, bu her zaman en büyük kazanç olur. MC: Moda dünyasını altüst etmeye ve popüler kültüre bir şeyler katmak için çalışmaya devam etmek istiyoruz. Benim gözümde, birçok insanın konseptlerinizi ve fikirlerinizi deneyimleyebilmesi fikri, hepimizin ilk etapta yaratmaya başlamasının hayali diyebilirim. Bu iş birlikleri yıkıcı olmalı ve hayranlarınızı daha önce hiç deneyimlemedikleri bir şeyle tanıştırmalı veya onlara istedikleri ancak henüz fark etmedikleri bir şeye erişim sağlamalı. MARKET'in rolü tamamen eskiyi alıp tasarım duyarlılığımız ve yaklaşımımızla onu yeniden "yeni" hissettirmekle ilgili. MC: İyi bir iş birliği dürüst ve doğru olur, ihtiyaç duyulmayan yere yenilik katmaya çalışmaz ve kesinlikle size bir şey satmaya çalışmaz - En iyi proje her zaman kendini satar. MC: Her şeyde en iyi olmasam da, çalıştığım ve yaklaşımımda tutarlı olduğum sürece benden daha yetenekli birini her zaman geride bırakacağımı biliyordum. Bu benim hayatımda her zaman geçerli oldu ve insanları her zaman zor zamanların üstesinden gelmeye teşvik ettim çünkü insan olarak en kolay seçeneğimiz bırakmak, ancak zorluklar karşısında her gün devam etmek çok daha zor. Her ne kadar hepimiz günü gününe yaşamaya çalışsak da, geleceğinizi belirleyecek olan her gün ne yaptığınız ve başarıya giden yolda kendi adımlarınızı nasıl attığınız. Kimse bunu sizin için yapmayacak, bu kesin.


Geriliyorum. Aklıma Ali Sunal'ın sert ve ciddi mizacı da gelince gerginliğim çifte kavruluyor adeta. Mevzu çok hassas. Babası olmasa diyen insanlardan gına getirmiş bu adamla röportaj yapıp, koca kralı da hakkıyla anıp, eleştirmek ve kalp kırmak için pusuda bekleyenlere Bak gördün mü, gene babasını anlatıyor dedirtmeden, bu görevi ince bir sanat gibi ifa etmem, onu tanımam gerekiyor. Çünkü gerçekten ben de merak ediyorum nasıl biri olduğunu. Koşsan çarpıp yere serileceğin sert bir duvar gibi geliyor hep bana. Komedi yapmasına rağmen böylesine ciddi ve sert durmasıysa babasından kalan ironik bir miras gibi sanki. Nasıl bir adam acaba, iyi biri mi? diye soruyorum, İşte git bunu ona sor diye verdim bu görevi ben de diyor ve o anda karar veriyorum bunu ona sormaya. Çekim saatinden önce stüdyoda alıyorum soluğu. Muhabbeti zerk edeceğim damar yolunu iyice bulmam lazım. Bey faslıyla ölürüm, abi diyeyim mi? diyorum Ali de diyor. Abi diyorum. Çekim gayet keyifli geçiyor. Sürekli yakın pres halindeyim. Evet gerçekten sert ama insanı rahatlatan bir dinginliği de var. Çekimden sonra Bebek'te sakin bir yere oturuyoruz. Soru hazırlamadım diyorum, İyi yapmışsın diyor gülümseyerek. İşletme eğitiminin akabinde oyunculuğa başladığından, sanki sonradan karar vermişlik gibi görünüyor göze. Ama işin aslı öyle değil. Oyunculuk evveliyata dayanıyor. İlkokul, ortaokul, lise; hep sahnedeymiş Ali Sunal. Drama kulübü, sonrasında edebiyat hocası önderliğinde bir skeç topluluğu... Ama iş liseye gelince bütün arkadaşları dönemin popüler bölümü işletmeyi seçtiğinden kankalık kitabında ayrılmak olmaz deyip araya bir de bu eğitimi sıkıştırmış. Sonrasında babayla bir dizi projesi ve üstüne Propaganda filmi de eklenince Artık benim yolum belliydi diyor: Zaten bunu yapmasam ne yapardım, ne işe yarardım, onu da bilmiyorum. Oyunculuğu seçmenin büyük bir çılgınlık olduğunu inkar etmiyor kendisi de: Adam Ah Şu Çılgın Türkler diye kitap yazmış, hakkını vermek lazım kitabın, işte o çılgınlardan biri de benim sanırım diyor kahkahayla karışık. Kemal Sunal adı sanıldığı gibi kapılar açmıyormuş, Bir şeyler yapabildiysek biraz genetik, biraz şans, biraz da doğru işleri seçmiş olmaktan geçiyor diyor. Ben Ali Sunal'ın başarılı bir adam olduğuna canı gönülden inanıyorum. Biz halk olarak gönlümüze taht kurmuş insanların çocuklarını sevmiyoruz kolay kolay. Bunun altında biraz kıskançlık da var, artık bunu kendimize itiraf edelim. Yani Ali Sunal şu an olduğu konumda sadece Ali olarak bulunsaydı başarısı çok daha kolay kabul görürdü kanaatimce. Lakin bu durumda ... ama onun babası Kemal Sunal deyip Ali'nin hakkını Ali'ye vermiyoruz. Daha doğrusu vermiyorduk. Ama Ali hakkını bizden söke söke aldı. Belki çok yoruldu, çok yıprandı ama sonunda varlığını, başarısını kabul ettirdi. Anlıyorum ki onun tek derdi iyi işler yapmak ve adına yaraşır bir kariyer elde etmek. Bence belli bir yol da oturttuk yaa diyor çok samimi bir ses tonuyla. Önünde çıkılması gereken daha çok merdiven olduğunu ama insanların sevgisinin doğru yolda yürüdüğünü hissettirdiğini anlatıyor. Ali Sunal'ın çok enteresan bir kontrol mekanizması var. Söz konusu babası olunca çok hassas. Sanki onu ipek mendiller içinde narince tutuyor. Onun adını kötüye kullanmaktan ya da o şöhretin ekmeğini yemekten ödü kopuyor. Bu yüzden de babasıyla ilgili röportaj vermeyi sevmiyor. Ben Ali'ye Kemal Sunal'ı sormuyorum, evdeki babasını soruyorum. Derdim gerçekten Ali Sunal'ı tanımak. Milyonların sevgisine mazhar olmuş bu insan senin baban, kıskanmadın mı, bir ülkeyle paylaşmak sana ağır gelmedi mi? diyorum. Babam hiç star gibi bir hayat yaşamadı ki, evde de sıradan bir Kemal'di diyor. Hatta babasının şöhretini sokakta ilk fark ettiğinde çok şaşırmış ama çok da keyif almış bu durumdan. Sıradan bir hayat yaşaması beni hiç şaşırtmadı. Zaten ben de risotto siparişi veren bir Kemal Sunal hayal etmemiştim hiç. Kafamda kuru fasulyeye ekmek banan bir adam canlanıyor. Peki diyorum, sizde durumlar ne alemde? risotto mu, kuru fasulye mi? Ben Malatya kayısısıyım diyor kahkaha atarak. Başka hayat tanımamış ki Ali Sunal. Yalıları da olsa, bilmem kaç metre teknesi de, aynı tişörtü giyer, aynı kuru fasulyeye ekmeğini banarmış. Çok da severim ayrıca. Etli, pastırmalı, sucuklu fark etmez. Ama risottoya da söz hakkı doğdu, onu da bu kadar gömmeyelim, arada yiyince güzel oluyor deyip İtalyanların da gönlünü alıyor. Ali Sunal'ın en büyük insani zaafı, aşırı duygusal oluşu. Belki de bu yüzden böyle katı, sert görünüyorum diye açıklıyor o halini. Nasıl bir hayat düşlüyorsun? diye sordum ama o düşlediği hayatı yaşamaya başlamış çoktan. Hayal kurmaktan vazgeçmiş. Sebebi hayal kırıklıkları değil; onlara yetişmeye çalışırken yorulmak istemiyor, o an nelerden mutlu oluyorsa onun tadını çıkarıyor. Mesela şu zamanlarda en büyük keyfi Tuzla'daki evlerinde mangalı yakıp, sevdiği insanları sofraya oturtup, bahçesinde kendilerinin yetiştirdiği domatesi, salatalığı, patlıcanı paylaşmak. Bir anda çark edip Çok da hayal kurarım bu arada diyor. İçimden Eee, hani vazgeçmiştin? desem de dışımdan söylemiyorum. Zaten inanmamıştım böylesine duygusal bir adamın hayal kurmadığına. Onlardan biri film çekmekmiş, bu yaz zaten onu yapmış. Yusuf Yusuf adlı komedi filmi geçen sezon vizyona girdi. Hayatı boyunca hep rallici olmak istemiş Ankaralı dolmuş şoförü Yusuf'un, başka bir Yusuf'la imtihanını anlatıyordu film. Ankara caddelerinde, dolmuşta geçen bir şehir içi yol hikayesi diyebiliriz. Güldür Güldür yeni sürprizlerle aynen devam ediyor. Çok zevk alıyor bu işten. Süper bir enerji var seyirciyle aramızda, birçoğuna psikoloğundan bile daha yakınım diyor. Kitap okumayı çok sevdiğini duymuştum hakkında araştırma yaparken. Konsantrasyon sorunu olmasına rağmen keçi gibi inatlaşırcasına daha da çok kitap okuyarak bundan kurtulmaya çalışıyor. Kendiyle savaşmayı seviyor. Bir kitap vakfına da projelerinde yardımcı olup küçüklerine, büyüklerine örnek olmaya çalışıyor. Çünkü babasının Türkiye'nin okuyan insana ihtiyacı var sözünü vasiyet kabul etmiş adeta. Şu an Harlan Coben'in No Second Chance kitabını okuyor, Hatta Murat Menteş'in tavsiyesiyle okuyorum diye ekliyor. Ali Sunal için bir Murat Menteş hayranı desek yeri, tanışma hikayeleriyse bir harika. Menteş'in şimdiye kadar yazdığı ne varsa okuyup bitirdikten sonra yenisini yazmasını beklerken dayanamayıp, telefon numarasını bulup arıyor. Ben Ali Sunal, yazdıklarınızı severek okuyorum diyor ve başlıyorlar muhabbete. Murat Menteş şaşırıyor ama bir yandan da çok mutlu oluyor. Sonra Menteş onu arıyor, derken işlerinden fırsat buldukları zamanlarda konuşan, görüşen iki arkadaş haline geliyorlar. Ali Sunal başını yastığa koyduğu gibi deliksiz uyuyabileceği bir hayat yaşamaya çalışıyor. Ama her şeyin de muhasebesini yapıyor kafasında. Uyumayı sevmiyor, kayıp zaman olarak görüyor, yatak keyfi gibi bir alışkanlığı asla yok. Uyandığım gibi çıkarım o yataktan, hemen ne işim varsa ona hazırlanmaya başlarım diyor. Peki sence sen iyi biri misin? diye soruyorum pat diye. Önce bir şaşırıyor. Çoook deyip kahkaha atıyor. Sonra gayet ciddi olduğumu fark edip Senin benim gibi işte diye geçiştiriyor. Tatmin olmamış gülümsememden sonraysa Hataları olan, iyi biriyim galiba diyor. Duymak istediğimi duydum. Teşekkür ve veda faslının ardından taksiye biniyorum. Beş dakika sonra telefonum çalıyor, arayan Ali Sunal. Ben sana çok önemli bir şeyi söylemedim diyor. İçimden Hayırdır inşallah, dışımdan Buyrun diyorum. Hani bu sene tiyatro yapmak istiyorum dedim ya diyor biraz hüzünlü bir sesle, İşte onu Çolpan İlhan'ın anısına yapacağım. Bendeki manevi değeri çok büyük. O benim elimden tutup tiyatro sahnesine ilk çıkaran insandır. Söylemeyi unuttum, benim hatam. Garip bir biçimde sızlıyor burnum, gözlerim doluyor, Siz hiç merak etmeyin deyip telefonu kapatıyorum. Meraklı taksici Kimdi abi o? diye soruyor, Hataları olan, çok iyi biri. Tanısan sen de seversin diyorum. Şimdi, sizden yazının başlığını tekrar okumanızı rica ediyorum. Yanılıyor muyum? Tanısanız siz de sevmez misiniz? Bence seversiniz.


Uyandığımda 20'li yaşlarıma veda etmiştim. Tam 30 sene önce bugün doğmuştum. Doğalı 30 sene, uyuyalı ise sadece 15 dakika olmuştu. O replik, o iki kelime kulağımda çınladı: UYURSAN ÖLÜRSÜN! Güne bu sesin sahibiyle röportaj yaparak devam edecektim. Buhranlı bir gecenin ardından sadece 15 dakika uyuyabildiğim için mood'um çok düşüktü ama hiç tedirgin değildim. Sanki meslek icra etmeye değil de 30 yaş bunalımımın ilk gününde, hayatı 30'lu yaşlarda güzelleşmiş bir insandan akıl almaya, umut dolmaya gidecek gibi hissediyordum. Yine soru hazırlamadım tabii ki. Ama dersimi o kadar iyi çalışmıştım ki bu adam hakkında nerdeyse birçok arkadaşından daha çok şey biliyordum. Soru hazırlamaya lüzum yoktu, çünkü cebimde güzel muhabbete yetecek kadar bolca malzemem vardı. Riva'nın kıvrım kıvrım yollarını aştıktan sonra çekimin yapılacağı yere ulaştım. Oturup beklemeye koyuldum. Birazdan gelen arabadan, o benzetmenin hakkını verecek nitelikte, kapı gibi bir adam indi. Ahşap merdivenleri hızlı hızlı çıkarken Hoş geldin Mete abi dedim. O bana Hoş bulduk kardeşim derken ben o esnada elimde kaç kemiğin kırıldığını, alçının ne zaman çıkarılacağını, kaç aylık işgörmez raporu alacağımı filan düşünüyordum. Size benden küçük bir tavsiye: Sakın ola Mete Horozoğlu'ndan dayak yemeyin. Olur, yarın bir gün trafikte filan denk gelirsiniz, tartışırsınız, işte böyle bir durumda hemen alttan alıp Tamam abi, Haklısınız abi deyin, geçin. Sevgi dolu el sıkışı böyleyse, dayağı epey leziz olmalı çünkü. Röportajı yapmadan önce muhakkak çevremdeki insanlara kiminle konuşacağımı söyler, tepkilerini gözlemlerim. Bundan daha iyi bir kamuoyu araştırması olamaz çünkü. Anneme, Mete Horozoğlu'yla röportaj yapacağımı söylediğimde O kim? dedi. Annecim, Öyle Bir Geçer Zaman ki'deki Soner dedim, Aaaa, Soner desene be oğlum! diye coşkulu bir tepki geldi. En yakın arkadaşıma söyledim, O kimdi? dedi. Uyursan ölürsün Kıvanç, uyursan ölürsün! dedim, Haa, Nefes'teki yüzbaşı dedi. Çevremde Mete Horozoğlu'nu kendi adıyla hatırlayan çok az insan oldu. Ama Soner, Mete Yüzbaşı, Vay Arkadaş'ın Dildo'su, Gültepe'nin Eşref'i olarak söylediğimdeyse tanımayan bir kişi bile yoktu. Onun bedenine giren karakterlerin ruhlarıyla hatırlanmaktan haz duyuyor Horozoğlu. Ne demek Mete Horozoğlu kim? diye bağırmıyor egosu. Demek ki işimi doğru yapıyorum diyor. Bende öyle bir yakışıklılık olsa sosyal hesaplarım selfie'lerimle dolu olurdu. Adamın Twitter profil fotoğrafında bile horoz resmi olduğunu hatırlattığımda Kullanamıyorum ki ben Twitter diyor. Horoz, bir hocasının taktığı lakabıymış aynı zamanda. O yüzden profilinde de bu resim var. Bizim nesilden sonrası dijitale geçti ama ben analog dönemde kaldım diyor. Seviyormuş lakin beceremiyormuş, takip etmekle yetiniyormuş ve üstelik iyi de bir takipçiymiş. Bir kere şunu itiraf etmem gerek. Çok daha yaşlı görünen bir adam görmeyi bekliyordum karşımda. Oysa o, pala bıyıklarına rağmen inanılmaz gençti. Bir saniye bile tereddüt etmeden Estetik operasyon durumları mı var? diye sordum. Meğer Mete Horozoğlu ziyadesiyle gençmiş, oynadığı karakterler hep yaşlı olmuş kendisinden. Adam çok yakışıklı. Hiç kıvırmadan söyleyebilirim bunu. Eminim birçok kadın henüz ne mavisi olduğunu anlayamadığım o gözlerin etkisinde kalıyordur. Ama evli, mutlu, çocuklu durumundan ötürü hipnotize olmakla kalacaklar ne yazık ki. Mete Horozoğlu gerçek bir ruh otokontrolcüsü. Kavgası her daim kendi nefsiyle. Öyle olmasaydı, tam da herkesin oyunculuğunu, yakışıklılığını keşfettiği bir zamanda evlenip köşesine çekilmezdi. Çünkü genelde bizim buralarda bu işler hep tam tersi işler. Evliler şöhreti bulunca boşanır. Horozoğlu ise evinin jönü olmayı seçmiş. Bunu söylediğimde tüm mütevazılığı ve centilmenliğiyle Ben evlendikten sonra parladım asıl diyerek başarısından eşine de paye vermeyi ihmal etmiyor. Bu arada, oğlu Ali, 29 aylık olmuş. Hayran hayran anlatıyor bir insanın varoluş hikayesini oğlu üzerinden. Bambaşka bir şey bu duygu derken mavi gözleri öyle bir parlıyor ki inanamazsınız. Baba olmadığım için içimin burulduğu nadir anlardan biri oldu benim için. Hiçbir zaman planlı programlı bir hayat yaşamamış. Pizzacıda da çalışmış, radyo DJ'liği de yapmış, animatörlük de... Tek tek saysam 100 kalem iş değiştirmişimdir diyor. Hasbelkader oyuncu olmuş kendi tabiriyle. Kaderci bir adam evet, amma velakin bu size, gelişine bir hayat yaşamak gibi görünmesin. Batı felsefesinin pasifizm olarak değerlendirdiği kaderciliğe onun bakış açısı epey farklı. Hayatta sizin elinizde olmayan bir sürü şey oluyor. Bununla savaşmaktansa, hayatın bana sunduğu durum ve bu kadercilik dairesi içinde, ben çok çalışıyorum diye açıklık getiriyor. Röportajın tamamı ve çok daha fazlası GQ Türkiye Ekim sayısında ve GQ Türkiye iPhone/iPad/Android edisyonunda...


Tüketim alışkanlıkları, koleksiyonları her sene etkileyen ve ön planda tuttuğumuz bir unsur. 2020 Sonbahar/ Kış koleksiyonumuzun tasarım sürecine baktığımızda koleksiyon hazırlıklarına başladığımız tarih 2019 sonlarına denk geliyor. Leisure ve sportswear temalı ürünlerin koleksiyonda ön planda olduğu ve bir gardırop mantığında hem basiclerin hem de daha trend ürünlerin bir arada olduğu bir koleksiyon hazırlamaya çalıştık. Ana fikir olarak daha kolay giyilebilen, konforu ön planda tutan ürünlere önem verdik. Rahatlık, son birkaç senedir erkek modasının en önemli başlıklardan biri. Sokak stilinin öncüleri Supreme, Off-White gibi markaların erkek modasını tamamen değiştirmesiyle günümüzde en klasik İtalyan markalarının bile koleksiyonlarının jersey ve dış giyim ağırlıklı rahat ürünlere döndüğünü görüyoruz. Pandeminin etkisiyle artık bu tarz ürünler, koleksiyonlarda zorunluluk haline geldi. Biz, Academia için her zaman şık bir eşofman takım yapıyorduk ama şu anda model çeşitliliğimiz ve kumaş alternatiflerimiz daha geniş. Bu tarz ürünler yaparken şık olmak ise ürünün kumaşına ve tasarım detayına bağlı olarak değişiyor. Giyildiğinde diz izi yapmayan daha stabil kumaşlar kullanarak hatta kordon, fermuar gibi özel detaylar çalışarak tasarımlarımızı zenginleştiriyoruz. Klasik giyinmeyi sevenler için pinstripe içi jersey ceket ve dıştan düğmeli gözüken çıtçıtlı oxford gömlek, daha spor ve eğlenceli olmak isteyenler için canlı renkte ekose overshirtler ve baskılı sweatshirtler, şık ama biraz edgy gözükmek isteyenler için de klasik yün bomber ve çizgili yarım balıkçı trikoları önerebilirim. Hafif ceketler, genellikle malzemesiz yani içinde vatkası ve teknik konstrüksiyonu bulunmayan ürünler olduğu için kolay deforme olabilir. Bu tarz ceketlerde kumaşının kaliteli olmasına ve mümkünse likra içermesine dikkat ediyoruz. Günümüzde her şey o kadar normalleşti ki basit şeyler artık şaşırtıyor. Kanye West'in Met galasına giydiği Dickies ceket ve basit bir siyah pantolon gibi kombinler bunun en büyük kanıtı. Fonksiyonellik sadece ürün bazlı değil, koleksiyonun tamamına yayılmış bir özellik. Burada kış koleksiyonunda neyi farklı yaptık derseniz aynı kumaşın farklı pek çok tasarımda kullanılmasını örnek gösterebilirim. Bu da tabi kombinlemede çok rahatlık sağlıyor. Aynı ceketi iki üç farklı pantolonla giyme şansınız oluyor. Böylece hem şık, hem de daha casual ortamlarda aynı ürünü kullanabiliyorsunuz. Sokak giyiminde kombini kişiselleştirmek ve kendine yakışanı giymek en önemlisi. Designer marka bir sweatshirt'ü herkesin kombinlemesi farklı olacaktır. Tarzınız daha hip-hop'a yakınsa bol bir sweatpant, üzerine bomber ve chunky sneaker ile tamamlayabilirsiniz. Daha parizyen bir stile sahipseniz düz tabanlı beyaz bir sneaker, siyah dar bir denim ve klasik palto ile kombinleyebilirsiniz. Son dokunuş ise aksesuarlarla yapılmalı. Hikayesi olan bir kolye ya da özel seri bir çorap ile herkesten ayrılmak mümkün. Sokak giyiminde kombini kişiselleştirmek ve kendine yakışanı giymek en önemlisi. Designer marka bir sweatshirt'ü herkesin kombinlemesi farklı olacaktır. Tarzınız daha hip-hop'a yakınsa bol bir sweatpant, üzerine bomber ve chunky sneaker ile tamamlayabilirsiniz. Daha parizyen bir stile sahipseniz düz tabanlı beyaz bir sneaker, siyah dar bir denim ve klasik palto ile kombinleyebilirsiniz. Son dokunuş ise aksesuarlarla yapılmalı. Hikayesi olan bir kolye ya da özel seri bir çorap ile herkesten ayrılmak mümkün.


Sudaki Çığlık albümü, Lara Di Lara için 2020'de gerçekleşen bir hayal ve yeni albümler de yeni hayaller demek. Albümün adı, aslında onun temel motivasyonuna da işaret ediyor: Lara Di Lara ses çıkarmayı, sessizliğe tercih ettiği için müzik yapıyor. Müzik ayrıca ona, günlük hayatta öylece söyleyemediklerini dile getirme konusunda da bir araç oluyor, bir anlamda müziği ona o da müziğine cesaret veriyor. Müzik bana daha cesur olabileceğimi gösterdi. Sadece müzikal anlamda değil, insan olarak da. Daha özgür, daha bağımsız, daha kendim gibi... Ne kadar müzik yaparsam, ne kadar çok üretirsem ve denersem o kadar çok cesaretlenip yapasım geliyor. Yaptığım müzik ile beraber aslında sanki kendimi ve hayatı daha çok keşfediyorum. Son single'ı Çok Yakınken, aslında 2021 boyunca bizi bekleyenlerin bir habercisi; Lara Di Lara'nın kendi içini, keyfini ve kalbini dinleyerek ürettiği yeni şarkıları yolda. 2020'deki gerçekleştirdiğim hayalim 'Sudaki Çığlık' albümü. Bir sonraki hayalim ve hayallerim de sürekli albüm yapmak. Daha cesur olabileceğimi gösterdi. Sadece müzikal anlamda değil, insan olarak da... Kendimi keşfetme anlamında daha cesur olmaktan bahsediyorum. Daha özgür, daha bağımsız, daha kendim gibi.. Ya da kendimde bilmediğim yönleri keşfetmemi sağlıyor, ne kadar müzik yaparsam, ne kadar çok üretirsem ve denersem okadar çok cesaret edip yapasım geliyor gibi. Ama sadece müzik için değil, bu yaptığım müzik ile beraber aslında sanki kendimi ve hayatı daha çok keşfediyorum. Birincisi herhalde, genel olarak ses çıkarmak. Yani sessizlik değil de, daha çok ses yapıyor, çıkarıyor olmak beni cezbeden şey. İkincisi de belki de günlük hayatta dümdüz söyleyemediğim birtakım şeyleri yazı ve müzik aracılığıyla söylemek beni oraya bağlıyor, hep yapmak istiyorum. Biraz değişiyor aslında. Çünkü hem söz hem müzik yazdığım için şiir, hikaye ne diyeceksek ona, ikisi farklı farklı da gelişebiliyor. Önce müziği yazmaya başlayabiliyorum, bu küçük bir melodiyle de başlayabiliyor ve kendimi bütün parçayı yaparken de bulabiliyorum. Bazen de ufak bir yere karaladığım söz orada kalmış oluyor ve geri dönüp baktığımda oradan devam edip, o bir şarkı sözü haline geliyor ve onu müziğe katıyorum. Bazen ikisi birlikte çıkıyor. Ben sahneye çıkmadan önce aşırı heyecanlanırım. Her sahneye çıktığımda böyle oluyor. Bir de uykum gelir aynı zamanda, ama çıktığım an biter. Birinci parçadan sonra inmek istemem. Çıkmak istemiyor değilim çok çıkmak istiyorum, söylemek istiyorum ve buluşmak istiyorum. Zaten hep beklediğim şey bu oluyor ama öncesinde müthiş bir yorgunluk oluyor. Herhalde Ters tepki. Kendinden hep emin ol derdim. Başkalarının sözlerine çok takılma derdim. Kendi içini, keyfini ve kalbini dinle derdim, buna devam et derdim. Bu röportajın bir bölümü GQ Bahar 2021'de müzikte yeni bir sayfa açanlar dosyasında yayınlanmıştır.


Heveslenemem, Zor, 1 gr eksik... Saymayı sürdürebiliriz ama Lil Zey'in rap sahnesindeki rüzgarını anlatmak için bu birkaç parça yeterli. Onun yaptığı müziği daha da etkili kılan, içinden gelen önlenemez tutkusu. Ben sadece içimden geleni yaptım. Aslında hayal ve hedefleri kurarak giriştiğim bir şey değil müzik işi; içimde olan bir şey... Ben dinlenmeseydim de sürekli bunu yapmaya devam edecektim diyerek bu tutkusunu ortaya koyuyor. Müzik üretimi, aynı zamanda bir çeşit terapi ve yüzleşme süreci onun için. Şarkıları, sıkıntılarını ya da korkularını yakın bir arkadaşla paylaşma aracı gibi görüyor. İstemediğin veya çok korktuğun bir şey başına geldi, bunu kendi içinde susarak yaşamak bence çok daha ağır, diyor ve bizle paylaşmak istiyor. Zaman ne gösterir bilinmez ama Lil Zey, içgüdüleriyle hareket ediyor, şu an yaptıklarından oldukça tatmin oluyor ve yoluna bu şeffaflıkta devam etmek istiyor. Albümü hakkındaki hisleri ve ortadaki emek, Çok içime sindi. Bu tamamen benim. Kendimi resmettiğim bir tablo bu albüm sözlerinden açıkça belli oluyor, bize de bu tablonun tadını çıkarmak kalıyor. Yolun çok başında olduğum için, hayalim parçalarımı çıkarmak ve bunların başarıya ulaşıp ulaşmayacağını görmek. İnsan biraz kendini test ediyor ve merak ediyor sonuçlarını. Çünkü bir sürü parça çıkartıp dinlenmeyebilirsin de. Ben sadece içimden geleni yaptım. Aslında hayal ve hedefleri kurarak giriştiğim bir şey değil müzik işi. İçimde olan bir şey. Ben dinlenmeseydim de sürekli bunu yapmaya devam edecektim. Ama tabii ki çıkardığı parçaların büyük bir kitle tarafından beğenilmesi herkesin hayali. O yüzden ben de bunu gerçekleştirdiğimi düşünüyorum. Pandemi çok işime yaradı burada. Kendi sesimi bulmamda, denemelerimin oluşmasında... Çünkü pandemi olmasa çok daha kalabalık bir takvimle ilerleyebilir sanatçı. Birçok şey sekteye uğradı. Ben aynı zamanda DJ'lik de yapıyordum. "Gigler" olmadı, DJ konserlerimiz... Böyle olunca benim evde, home studio'mda istediğim kadar şarkı yapma olasılığım oldu. Bir de müziğe ve bu alana yeni giriştiğim sayıldığı için, mesela 2019 ile 2020 soundlarım çok farklı. Bu yönümü bulmama yardım etti pandemideki zaman bolluğu. Soundumu, kendi sesimi bulduğumu düşünüyorum ilerleyen parçalarda: Zor Zor 2, 1 gr eksik gibi... Ve burada ilerleyeceğim sesi, kendi sesimi buldum diyebilirim. O yüzden bu tabii ki hedef değil bir hayaldi. Ama bunlar olmasaydı da, başarıya ulaşmasaydı da devam ederdim. Beni durduracak bir şey değil başarı ya da başarısızlık. Birinin şarkısını duyarsınız ve dersiniz ya; "keşke benim olsaydı!" Bütün albümüm öyle. Ben Amerika'da yaşıyordum önceden. Amerika'dayken ben böyle bir albümün çıkışını duysaydım Türkiye'de böyle bir kız böyle bir albüm yapmış diye, keşke biz yapsaydık derdim. Bu pandemi dönemindeki o arayış ve zaman bolluğuyla yaptığım ekstra çalışmalar ve emek tam olarak hayal ettiğim sound'u yakalamamı sağladı. Ve bundan daha büyük bir mutluluk olamaz. Evet, çok içime sindi. Bu tamamen benim. Kendimi resmettiğim bir tablo bu albüm. Çok fazla şey. Zaten müzik yapmak, şarkı yazmak kendinle bir muhabbet, bir sohbet gibi bir şey. Bilinçaltında sende var olduğunu bile bilmediğin farklı yerlerin açığa çıkmasını sağlıyor. Yani tamamen kendimi tanımakla alakalı. Hatta müziğin bana getirdiği birinci şey aslında bu sorunun cevabı: Kendimi tanımak... Kendimle ilgili bilmediğim çok fazla şey çıktı ortaya. Melankolisinden tut ayakta durma gücü bulmama kadar. Bazen buraya kadarım diyorsun, kendi limitinin bu kadar olduğunu düşünüyorsun ama aslında şarkılarda her bakımdan çok daha derinliğin olduğunu, yoğun duygularının olduğunu görüyorsun. Bu yaptıkça çıkan, üstüne gittikçe karşına çıkan bir şey. Ama bir şarkının ortaya çıkması bana kalırsa sanatçının safi kendiyle olan sohbeti ve kendini tanıma yolu. Motivasyonumu açıklayamayacak kadar doğamda olan bir şey benim motivasyonum. Nasıl bir kuş, uçmak için yaratıldıysa ben de şarkı söylemek için yaratıldım. Öyle olduğunu düşünüyorum. Evet, tamamen yüzleşme. Ve bazı şeyleri, sıkıntıları dile getirince o hafifleme sağlıyor sende. Adeta terapi gibi. Yani istemediğin ya da çok korktuğun bir şey başına geldi, bunu kendi içinde susarak yaşamak bence çok daha ağır. Ama bunu şarkıya dökünce, örneğin 'Heveslenmem' ya da '1 Gram Eksik' gibi parçalarda, sıkıntını birine söyleyince yakın bir arkadaşınla paylaşmış gibi oluyorsun. Evet, o da iç rahatlatıcı bir şey. Bencilce bir şey aslında bu ama çok iç rahatlatıcı. Mesela mesajlar alıyorum; seni üzen, sıkan kim veya ben de aynı şeyleri yaşıyorum, yalnız değilsin diye. Böyle şeyler diyor insanlar. Hem onlara destek olmanın mutluluğu hem de aman, ne büyütüyorsun herkesin başına gelen bir şey diyorsun kendine. Yani normalize etmeye yarıyor onu sözlü olarak söylemek. Bir şarkı yapma aşamasında önce bir altyapı var, onun üzerine çok fazla düşünüyorum. Bu bende hangi hisleri çağrıştırıyor, ondan sonra bazen mesela birkaç melodi buluyorum bazen sözle beraber oluyor bazen önce melodi şeklinde. Bu bende ne çağrıştırıyor, bu neyi anlatmalı, ne konuşmalı, nereye gitmeli.. Monoton bir vokal mi olmalı yoksa inişli çıkışlı mı olmalı? Bunların hepsini hayal ediyorum, bir ressamın o resmi çizmeden önce görmesi gibi... Yani yönümü bilmeden girmiyorum. Ama o da denenebilir, o da bir taktik, teknik. Yani aklında taslak halinde bir şey olur, stüdyoya girersin çok bambaşka bir şey çıkar. Onun da güzelliği ve tadı ayrı... Hangi hisleri çağrıştırıyor, nereden konuşuyor bana? İlk önce melodiyi, şarkıyı ve armoniyi dinliyorum sonra onun üzerine koyuyorum, kelimeler yerleştiriyorum. Bu röportajın bir bölümü GQ Bahar 2021'de müzikte yeni bir sayfa açanlar dosyasında yayınlanmıştır.


Mantıklı bir seçim olduğuna karar veriyorum ve müzisyenin, ünlü Playboy malikanesiyle arasında yalnızca birkaç ev bulunan, Los Angeles Country Kulübü'ne bakan bir manzaraya sahip, Rönesans stilini yansıtan evinin uzak bir köşesine doğru gönderilen hizmetliyi izliyorum. Az sonra bana, daha az gösterişli bir içecek sunacak. Ondan çeyrek asır küçüğüm ancak 68 yaşındaki Richie, insan biyolojisinin tüm kurallarını çürüten bir adam. Öyle ki, Hello şarkısının klibini hatırlarsanız eğer, 1980'lerdeki imajı gerçekten kötüyken, şimdilerde çok tuhaf bir şekilde eski halinin daha genç bir versiyonunu andırıyor. Islak permalı saçları çoktan tarihe karıştı ve bunun yerine kısa, göz alıcı saçlar geldi. Dudağının altında, bıyığına eşlik eden az bir sakal var. Bill Cosby tarzı kazakların ve Dancing on the Ceiling klibindeki vintage pantolonların yerini ise mavi jean pantolon ve beyaz polo yaka bir tişört almış. Daha etkileyici olansa hala iş yapıyor olması. Mesela bu yaz Glastonbury'de bir performans gerçekleştirdi. Biletleri çok önceden tükenen bir konser turnesine çıktı ve Brit Ödülleri'nde sunuculuk görevi ona verildi. Anlayacağınız, inzivaya çekilmek yerine, her zaman olduğu gibi çok meşgul bir adam o. Kariyeri boyunca elde ettiği 200 milyon dolar serveti, şüphesiz ki Richie için zamanın akışını yavaşlatmış. Tahminimce, güzelliğiyle büyüleyen model sevgilisi Lisa Parigi'yle hala beraber. Parigi, sevgilisi 1968'de Tuskegee, Alabama'da kurulan The Commodores'la ilk zirve albümü Slippery When Wet'i piyasaya çıkardığında, büyük ihtimalle daha doğmamıştı. Bugün buraya bir şey tartışmaya geldik. Nasıl söylesem... Şöyle diyelim, Richie yola ilk çıktığından bu yana 50 yıl geçti ve bu 50 yıl, onun yatak odasında da belli bir moda girmesine yardımcı olmuş. Kayda geçsin diye söyleyelim, Richie'nin bu alandaki marifetleri Olimpos tanrısıyla yarışacak cinsten. Elbette 50 yıla kaç kadın sığdırdı bilemeyiz ancak komşusu Hugh Hefner, Richie'nin yatak odası skorunun 1000'i, hatta Mick Jagger'in 4 bin olduğu iddia edilen skorunu aştığını söylüyor. Bazılarıysa Warren Beatty için iddia edilen 12 bin 775'le Kübalı diktatör Fidel Castro'nun inanılması gerçekten güç 35 bini arasında bir yere yerleştiriyor. Detaylar hakkında çekingen davransa da, Richie de skorunun büyük olduğunu reddetmiyor. Richie, şimdi bir keşiş hayatı yaşıyor olmasa da, yaşının da vermiş olduğu olgunlukla daha sakin bir dönem geçiriyor. Artık aşkla baştan çıkarma işindeyim! diyerek o çok rahat döneminin hızlı bir şekilde sona erdiği konusunda üsteliyor. Lionel Richie'yle vakit geçirince, adının neden Giacomo Casanova ve Lord Byron'la birlikte, dünyanın en baştan çıkaran erkekleri arasında geçtiğini anlamak zor değil. Otomobille evinin kale kapısını andıran girişinden girip, zeytin ağaçlarıyla döşeli, daire biçimindeki malikanesine geçmek bile insanı belli bir düşünce yapısına sokmaya yetiyor. İçeri girdiğinizde soft rock ve ağır parfüm kokusu, mermer koridorlarda geziniyor. Her masada orkideler ve güller var; Richie'nin Obama'larla, Nelson Mandela'yla, Michael Jackson'la ve Leonardo DiCaprio'yla fotoğrafları... Sonra birden, vay canına, en özel odaya giriyorum: Altın sandalyeleriyle, mor keçe bilardo masasıyla ve üstünde insan hakları aktivisti Malcolm X'in portre heykelinin olduğu parıldayan büyük piyanosuyla, en özel odadayım. Richie, beyaz çoraplı ayaklarıyla birkaç metre önümde kapıdan içeri adım atıyor. İçeride uğuldayan bir şömine, Truva atı heykeli ve tahta benzeyen bir duş da var. Bu tarz eşyalar olmadan bile, fırsat verilse Richie'nin herhangi bir romantik anlaşmadan karlı çıkabileceği hissine kapılıyorsunuz. Müzikal yeteneğinin yanı sıra kendisi ekonomi mezunu, tenis dehası, ruhani liderlerin ve diktatörlerin arkadaşı ve dünyadaki hemen hemen bütün ülkeleri gezmiş bir özel jet pilotu... Öyle ki, politik bilimlerden iç mimariye ve günlük tıraş rutininde losyon kullanmanın önemine kadar seçebileceğiniz her konuda fikrini sunabilir. Kendisi de skora müthiş sohbet becerileri olmadan ulaşılamayacağını itiraf ediyor. Başlangıçta, tabii ki Richie bunların hepsine sahip değildi. Irkçılık yüzünden bölünmüş, Alabama'nın Tuskegee bölgesinde büyüyen küçük Richie, tanım olarak ikinci sınıf bir vatandaştı. Dahası, Tuskegee o zamanlar Amerikan hükümetinin ücretsiz tıbbi tedavi gördüğünü düşünen siyah erkekler üzerinde deney yaptığı bir kentti. Bu erkekler, tedavi edilmeyen frengi hastalığının gelişimi üzerine olan çalışmada deney fareleri olarak kullanılıyorlardı. Irksal bir nefret eylemi olarak tarihte yerini alan deneye Richie'nin ailesi maruz kalmasa da bu olay, şimdilerde Barack Obama'yla dost olsa bile, onun bir daha asla hükümete güvenmemesine neden oldu. Richie'nin ailesi tamamı siyah nüfustan oluşan Tuskegee Enstitüsü Üniversitesi'nin kampüsünde yaşayan piskoposlardı. Büyükannesi bir klasik piyanistti. Babası Savunma Bakanlığı için çok gizli silah danışmanlığı yapıyordu. Richie de sivil savaşlardan sonra çıkan ırkçı Jim Crow yasalarına karşı, İkinci Dünya Savaşı'nda savaşan bir siyah pilotlar birliği olan Tuskegee Havacıları'nın adını onurlandıran Hava Öncülüğü üyesiydi. Okuldaysa öğretmenleri onun probleminin fazla hassas olması olduğunu söylüyorlardı. Ayrıca sınıfta yüksek sesle yazı okumaktan çekinen Richie'nin, aynı zamanda okulunun hızlı okuma şampiyonu olmasını tuhaf bulmuşlardı. İşin gerçeği, onda dikkat eksikliğinden kaynaklanan hiperaktivite olduğuydu fakat bu, yalnızca yıllar sonra çoğunluk tarafından bilinecekti. Joliet, Illinois'ye taşındığında işler pek de iyiye gitmedi. Babası bir bomba fabrikasında iş bulmuştu ve o zamanlar Vietnam'da durumlar gitgide gerginleşiyordu. Babası, Washington'da savunma şefleriyle görüşmeleri veya Güneydoğu Asya'daki gizli görevleri için günlerce gözden kaybolurdu. Richie ise onun geç saatlere kadar çalıştığını zannederdi. Kız arkadaş edinme çabalarıysa hep kötü sonuçlanıyordu. Böylece Richie, Alabama'ya döndü ve Tuskegee Enstitüsü'ne kaydını yaptırdı. Orada yaşça büyük öğrenciler bir alay etme ritüeli olarak birinci sınıfları yetenek yarışmalarına girmeye zorluyor ve sahneye çıktıklarında onlara su atıyorlardı. Eğer profesyonel bir tenisçi olamazsa rahip olmayı düşünen Richie, birkaç arkadaşıyla birlikte yarışmada şarkı söylemeye karar verdi. Richie ve arkadaşları sonunda altı kişilik bir cover grubu olan The Commodores'u kurdular. Kışları kampüslerinin barında sahne aldılar, yazın Harlem kulüplerinde çalmak için New York'a taşındılar. Çok geçmeden Atlantic müzik şirketiyle anlaşma imzalamışlardı ama ortaya bir albüm çıkaramadıkları için bu anlaşma uzun sürmedi. Bu sırada, The Jackson 5'ın bağlı olduğu şirket Motown, konserlerde gruptan önce çıkacak müzisyenler arıyordu. Çıkış single'ları Machine Gun'la aynı adı taşıyan ilk albümlerinin turnesiyse, gümüş taytlı paraşütçü tulumları giyen, büyük Afro saçlı ve Meksikalı kartellerden daha fazla sigaraya sahip altı Alabamalı erkekten bekleyeceğiniz her şeye sahipti. Kulağa ne kadar gülünç gelse de, Richie tüm bunlara rağmen üniversite aşkı Brenda Harvey'le evlendi. İlişki 1980'lere kadar sürdü. Sanatçı o dönemde artık bir solo müzisyendi ve Kenny Rogers'a sözlerini tuvalette kağıda döktüğü Lady'yi yazmış, Diana Ross'la Endless Love düetini çıkarmıştı. Richie kendi adını verdiği ilk albümünü çıkarmak için The Commodores'u terk ettiğinde takvimler 1982 yılını gösteriyordu. Bir yıl sonra Brenda'yla, perküsyonist Peter Escovedo olduğu düşünülen bir arkadaşlarının kız çocuğunu evlat edindiler. Kızları Nicole adını, Paris Hilton'la olan düşmanlığı/arkadaşlığı ve reality televizyon programları kariyeriyle duyurdu. Richie'lerin evliliği ise Brenda kocasını 1984 Olimpiyatı'nın kapanış seremonisinde tanıştığı dansçı Diane Alexander'la basınca olaylı bir şekilde sona erdi. Çirkin bir geceydi. Brenda, Alexander'ın evine saat 02.00'de gizlice girdi, bütün mobilyaları parçaladı ve kocasının metresinin üzerine saldırdı. O zamanlar Richie kendisini Prince, Phil Collins, Madonna, Dire Straits, Bon Jovi ve Michael Jackson gibi 100 milyon satan isimler arasına sokan ikinci ve üçüncü solo albümleri Slow Down ve Dancing on the Ceiling'i çıkarmıştı. Richie'yle Alexander evlendi, Miles ve Sofia adlarında iki çocukları oldu. Ancak 2004 yılında boşandılar. Çok geçmeden, Alexander'ın aylık 300 bin dolarlık nafakası ve bu nafakanın ayda 1000 dolar lazerle saç tedavisine, 500 dolar vitaminlere gideceği gibi olağandışı ayrıntıları basında yerini aldı. Richie'nin başka kadınları hamile bıraktığına dair dedikodular da var tabii. Ancak Richie bunların ve Kim Kardashian'ın kız kardeşi Khloe Kardashian'ın babası olduğu hakkındaki iddiaların, tamamen saçmalık olduğunu söylüyor. O sırada komik bir şey hatırlamış gibi gözlerini açarak bana dönüyor. Bir keresinde bir adam bana şöyle demişti: 'Sen We Are the World şarkısını mı yazdın? Oysa şarkının adını I Populated the World koymalıydın.' Evet, sanırım bunu başardım diyor ve kocaman bir kahkaha patlatıyor. Tabii ben de...


İlk kez önceden tanıdığım, iyi kötü sohbetimin olduğu biriyle röportaj yapacak olmam önce beni rahatlattıysa da sonradan o işin öyle olmadığını anladım. Ses kayıt cihazını açtığımın üçüncü dakikasında sırtımdaki ağrıyı, fibromiyalji adında çok havalı bir hastalığa yakalandığımı filan anlatırken buldum kendimi. Sarp'ın Peki bize biraz Hasan'ı anlatır mısın? sorusuyla bu işte bir terslik olduğunu fark ettim. Ben Sarp Apak'ı Avrupa Yakası'nın Tanrıverdi'si olarak tanıyanlardanım. Sonrasında başka diziler, reklam ve sinema filmleriyle iyice belleğimize yerleşti. Birçoğunuz için de durum farksızdır sanırım. O hiçbir zaman büyümek istemese de onun adına üzülerek söylüyorum ki Sarp Apak büyümüş. Sevinerek söylüyorum ki her anlamda büyümüş ve buna oyunculuk da dahil. Röportajdan bir gece önce 22.00 seansına gidip izledim Özge Özpirinçci'yle başrolü paylaştıkları son filmi Karışık Kaset'i. Uygar Şirin'in aynı isimli romanından uyarlanmıştı senaryo. Kötü olansa daha önce kitabı okumuş olmamdı. Kötü olan diyorum çünkü her zaman çok önyargılıyımdır uyarlama filmlere. Hep kitapları daha çok sevmişimdir. Bu gerginliğin üstüne bir de üç saat uykuyla duruyordum ve görev bilincimle uyuyakalma arasında bir tercih yapmaktan çok korkuyordum. Ama bir anda dolu gözlerle beyazperdeye dalmış, gülümserken buldum kendimi. Film çok sıcak, samimi ve naif. Aslanlar gibi komedi oynayan bu adamın kedi gibi uysal bir aşığı oynaması büyük keyif verdi bana. Haddimi aşıp adeta bir film otoritesiymişçesine Sen olmuşsun! diye mesaj attım film biter bitmez. Mesajı gönderdiğim an içimde yankılanan Sen kimsin ki ulan? sorusuyla o mesajı attığıma çoktan pişman olmuştum ama heyhat! Giden gitti bir kere... Sarp Apak için dünyanın en zor sorusu Nerelisin? olsa gerek. Çünkü mevzu o kadar karışık ki. Anne-baba Adana-Antakya, kendisi ebeveyn memuriyetinden Diyarbakır doğumlu. Beş yaşında Bursa'ya gelmiş. Hatırı sayılır bir Bursa hayatından sonra üniversite için gidilen İzmir ve nihayetinde İstanbul. Nerelisin sorusunu 3.5 dakikada cevaplamıyorsun ama böyle değil mi? diye soruyorum, Yok yaa, Adana diyorum diyor. Bir anda gözümün önüne Adanalı genel yayın yönetmenim Okan Can Yantır'ın o zafer dolu gülümsemesi geliyor, Ama istediğim herkesle hemşeri çıkabiliyorum diye ekleyip patlatıyor kahkahayı Sarp. Adam muazzam eğlenceli. Gerçekten festival gibi katılmak istiyorsun; bu adamla takılalım, eğlenelim, gülelim, alemlere akalım, en önemlisi de muhabbet edelim diyorsun içinden çünkü tam bir muhabbet ehli. Ama ne gariptir ki, bu eğlenceli adam, bazı anlar çok hüzünlü bakabiliyor. Bir de bir coğrafya kestiremiyorsunuz tipine bakınca. Hiç tanımasam, beni Diyarbakırlı olduğuna da inandırır; İzmirli, Trabzonlu ya da Adanalı olduğuna da... Bu bir oyuncu için nimet gibi nimet. Bu sayede Diyarbakır dışında hiçbir yer görmemiş saf kalpli Reşat'ı oynarken, diğer yandan tam bir İzmir fırlaması Güven olabiliyor. Renksiz ve kokusuz, bir manken gibi. Hangi rengi verip hangi kokuyu sıkarsan o oluyor. Ama dertli olduğu bir konu var. Çok kabalaştığımızı ve küstahlaştığımızı düşünüyor. Bunun son dönemlerde topluma zerk edilen winner kavramından ileri geldiğini düşünüyor. Herkes kazanan, hiç kaybeden yok; bu da yanında hadsizliği getiriyor. Kibarca fotoğraf çektirmek isteyenleri nerdeyse evine filan davet edesi geliyormuş Apak'ın, çünkü artık kibarlığın çok nadir görülen bir davranış biçimi olduğunu düşünüyor. Gece ne zaman yatağına yatsa, gün içindeki en ufak olumlu ya da olumsuz olayı düşünmeden uykuya dalamıyor. O gün kendisine terbiyesizlik yapan birine gereken cevabı vermediğinde de içi içini kemiriyor, birinin kalbini haksız yere kırdığında da. İyi niyetle enayilik arasında ince bir çizgi var ve ben o enayiliğin huzursuzluğunu, bana batmasını yaşamak istemiyorum artık diyor. O artık kelimesinden zamanında çok kalbinin kırıldığını, çok kazık yediğini anlamak güç değil. Kanaatimce bu kalp kırıklıkları çok doğal. Neden derseniz şöyle açıklamak mümkün: Dünyada iki tip insan tutumu vardır. Yeni biri hayatına girdiğinde 100 tam notla değerlendirenler ve 0'dan başlatanlar. Her yeni insanı 0'dan notlamaya başlayanlar kendilerini her şeyin en kötüsüne hazırlar. Karşıdan gelen her olumlu davranış, beklenti en kötü olduğu için mutlu eder ve böyle böyle puanı artmaya başlar karşıdaki insanın. Her yeni insana direkt 100 verenleriyse karşı tarafın hataları, yanlışları beklemektedir. Mükemmel bir hayaldir ve ne yazık ki böyle şeyler sadece romanlarda olur. Sarp Apak, 100 veriyor her yeni insana. Haliyle sonrasında hayal kırıklığının bini bir para... imiş... Yani eskiden. Artık o kadar da bol keseden dağıtmıyor kanaat notlarını. Bile bile lades demiyor insanlara. Sarp Apak'ı öldürmek istiyorsanız üç gün yalnız ya da eğlencesiz bırakmanız yeterli. Eğlence dediysem sadece bar bar gezmek, kulüplerde boy göstermek değil kastım. Onun için sevdiği arkadaşlarıyla halı saha maçı yapmak da büyük bir eğlence, evde kankalarıyla PlayStation oynamak da... Ev arkadaşı Kağan Razgırat çocukluğundan beri onunla. Ben evlenene kadar da beraber yaşarız herhalde diyor Sarp Apak. Kağan Razgırat, yakında sözlüğümüze bile gireceğini düşündüğüm kardo kelimesinin mucidi. Sarp'ın Yalan Dünya dizisinde canlandırdığı Emir Danışman karakteriyle girmişti bu laf hayatımıza hatırlayacağınız gibi. Razgırat, kardeşim hitabının içinin çok boşaltılmasından, herkesin birbirine kardeşim diye hitap etmesinden rahatsız olup, biraz da İngilizcedeki brother-bro ilişkisinden yola çıkarak bulmuş kardoyu. Aynı zamanda kardiyoloji kelimesine göndermeyle kalpten bir dostluk da vurgulanıyor. Yani kelimenin içi boş değil, gördüğünüz gibi filolojik analizi filan var. Röportajın tamamı ve çok daha fazlası GQ Türkiye Ocak sayısında be GQ Türkiye Dijital edisyonunda...


Müzikal yolculuklarına 2015 yılında Roma sokaklarında çalarak başlayan baş vokalist Damiano David, bassist Victoria De Angelis, gitarist Thomas Raggi ve baterist Ethan Torchio'dan oluşan Maneskin grubu, Rock'n'Roll'u adeta yeniden dirilttiği şarkıları ve muhteşem sahne şovlarıyla Charm Music'in katkılarıyla 23 Temmuz'da Küçükçiftlik Park'ta dinleyicileriyle buluşuyor. İstanbul'dan önceki durakları Rock am Rock, Lollapalooza, Rock in Rio gibi büyük festivaller olan Maneskin ile son dönemdeki çıkışları, çıktıkları uzun yolculukları ve tabii ki muhteşem sahne görünümlerinden konuştuk. Söylemeye çekiniyorum fakat Maneskin'in Eurovision'dan çok sonra keşfettim. Bunu nasıl başardım bilmiyorum çünkü benim gibi biri için onları fark etmemek imkansızdı. Gucci Aria kampanyasını billboard'larda gördüğümde Milano'daydım, bu çocukların kim olduğunu hemen öğrenmek zorundaydım. Grubu ve müziklerini keşfettikten sonra ise mest olmuştum. Eğer müziğe biraz bile ilginiz varsa, hayatınızın bir döneminde yanlış çağda doğduk hissine kapılmışsınızdır. İkonik müzik gruplarını keşfetmek, en sevdiğiniz gitaristin biyografisini okumak ve 60'lı 70'li yılların büyüsünü keşfetmek insana nostaljik bir melankoli duygusu veriyor, çünkü anlıyorsunuz ki her şey bu kadardı, o yıllara bir daha geri dönülmeyecek ve hiçbir grup onlar gibi olmayacak. Müziğiniz ve sahnedeki enerjiniz bizi doğrudan bir jenerasyon olarak hiç deneyimleyemediğimiz ama nasıl oluyorsa her an özlediğimiz bir çağa ışınlıyor. Siz bu çağı tam da şu an burada yaşıyorsunuz gibi hissediyorum. VICTORIA: Çok küçük yaşlarda müzik yapmaya ve şarkı yazmaya başladık, çoğunlukla ailelerimizin plaklardan çaldığı 70'ler ve 80'ler müziklerini dinleyerek büyüdük. Doğal olarak bu müziklerden etkilendik ancak biz bugüne ait bir müzik grubuyuz. Modern müzikler dinliyoruz ve farklı stillerden ilham alıyoruz ancak gurur duyduğumuz yeni ve farklı bir şey yaratmaya çalışıyoruz. ETHAN: Şahane! Ekim'deki dünya turu için hazırlanıyoruz, bu yaz büyük festivallerde çalma fırsatı yakaladık. Herkesin tekrar bir araya gelmesi ve canlı müziğin tadını çıkarması gerçekten çok özel. Dinleyicilerimizle bir araya gelmek çok önemli, bizi onlara daha da yakınlaştırıyor. Bir performans seçmek çok zor ama bu ay başında İtalya Circo Massimo'da çaldık, tekrar Italya'ya geri dönmek ve 70.000 kişinin karşısında çalmak asla unutamayacağımız bir deneyimdi. Bunun dışında Rock am Ring, Pinkpop, Arena di Verona ve tabii ki Coachella. Her anın tadını çıkarmaya çalışıyoruz! THOMAS: Kesinlikle çok önemli! Bu konuda içimizden geldiği gibiyiz. Bize doğru gelenin içinde daha rahat ediyoruz. Giyinmeyi seçtiğimiz şeyler bireyselliğimizin ve özgürlüğümüzün bir yansıması, bir dışavurum şekli. Hepimizin kendine has bir stili var ama hepimiz bu konuda her zaman deneyseliz, eğleniyor ve beraber yeni şeyler deniyoruz diyebilirim. DAMIANO: Bizi en çok şok eden şey; yalnızca başkalarından bir şeyler koparmaya çalışan, sürekli en yukarda ve spot ışıklarının altında olmak isteyen bir sürü insan olmasıydı. Ama daha sonra görüyorsun ki bu insanlar aslında bir karakteri oynuyor. Bunu görmek bizim için çok enteresandı, çünkü böyle şeyleri yalnızca filmlerde ya da televizyonda görürdük ve açıkçası biraz abartıldığını düşünürdük ancak kesinlikle öyle değilmiş. Bizim için bu konu hakkında bir şarkı yazmak çok otomatik bir reaksiyondu. İlgimizi çeken şeyler görüp onun hakkında şarkılar yazıyoruz. Supermodel'i Los Angeles'da olduğumuz dönemde yazdık. Bu şekilde, yalnızca statülerini, nasıl göründüklerini ve bağlantılarını takıntılı bir şekilde önemseyen insanları bulma konusunda hem şok hem de merak içindeydik. Bize neredeyse abartıldığını düşündüğümüz ama aslında nokta atışı olan o televizyon ve film karakterlerini anımsattılar. Daha sonra Supermodel olan bir karakter hayal etmeye başladık, bu karakter şarkımızın başrolü oldu. Havalı, eğlenceli ve herkesin arkadaş olmak istediği bir kız, ama gerçekte oldukça sorunlu, üzüntülerini ve bağımlılıklarını saklayan bir kız. Bir şekilde onu seviyorsunuz ama aynı zamanda ondan kaçmak istiyorsunuz, çünkü başınızı belaya sokabilir. THOMAS: En yakın arkadaşlarımızla sevdiğimiz şeyi yapabildiğimiz için kendimizi çok şanslı hissediyoruz, dünyanın her yerinden gelen destek karşısında her zaman eziliyoruz. Elbette bazı şeylerin zor olabileceğinin ve ayaklarımızın yere basması gerektiğinin farkındayız ama 6 yıldır bunun için hazırlandık, her günü geldiği gibi yaşamaya çalışıyoruz. Bana göre cover çalmak, kendi şarkını çalmaktan daha zorlayıcı. Dünyayı farklı dönemlerde milyarlarca defa turlamış orijinal bir şarkıyı söylemeye geldiğinde çıta çok yükseliyor. DAMIANO: Bence sevdiğiniz bir sanatçının en sevdiğiniz şarkıyı çalması çok havalı bir şey. Aynı anda hem yeni hem tanıdık bir şey duyma şansınız oluyor bu da oldukça heyecan verici. Bana göre bir sanatçı bir şarkıyı çıkarttıktan sonra o şarkı herkese aittir bu da bence müziğin gücü ve özgürlüğüdür. Dolayısıyla ben başka sanatçıların şarkılara kendi yorumlarını katmasını dinlemeyi çok seviyorum, deneysel olarak başkalarının şarkılarına kendi yorumumuzu katmayı da öyle. Çok fazla favorimiz var ama en son Baz Luhrmann'ın Elvis Presley biyografisi için If I can dream i çalmaktan çok keyif aldık. ETHAN: Iggy Pop'un hayranımız olduğunu ve bizimle çalışmak istediğini öğrenmek bizim için bir onurdu. Düşünsenize! O Punk'ın vaftiz babası! Hepimiz Iggy'i dinleyerek büyüdük, onun bizim şarkımızı gözlerimizin önünde canlı söylemesi gerçeküstü bir andı. Zaman ayırdığınız için çok teşekkür ederim, 23 Temmuz'da Küçükçiftlik Park'ta görüşmek üzere!


Bence zamanın ruhu ile barışmalısınız. Greta Bellamacina da ben de dijital medya ile anlaşmaya çalışıyoruz; internet, sosyal medya vs. Bu alanlara şiirleri getirmeye çalışıyoruz. İronik bir şekilde de şiir sosyal medyada önemli bir yer tutmaya başladı. Sanat tarihi bana çok ilham veriyor. Son sergimde, Malevih, Wyndham, Lewis veya Alighiero Boetti gibi birçok sanatçıyı referans aldım. Ama birçok işim de günümüzdeki siyasi ve ekolojik krize duygusal cevaplar gibi de algılanabilir. Dünyada olup bitene dürüst, empatik ve gerçek olan duygusal tepkiler vermeye çalışıyorum. Sylvia Plath, John Ashbery, Allen Ginsberg ve Greta Bellamacina bana en çok ilham verenler. Bence moda, bugünki toplumumuzda kendimizi ifade etmenin en güçlü yollarından biri. Mango ile işbirliğim çok doğal bir şekilde gelişti. Gerçek bir arkadaş grubunu bir araya getiren bir proje. Bizi bir kutlama yemeği gibi bir anda çektiler. Projede yer alan Quentin Jones ve Waris benim gerçek hayatta da arkadaşlarım. Greta da benim eşim. Yani çok doğal bir ortam yaratmayı başardılar. Ayrıca Cass Bird çok ilginç bir fotoğrafçı. İnsanlara poz verdirmiyor. Bir enerji yaratıyor ve oradaki enerjiyi yakalıyor. Siyah beyaz yün paltoyu çok beğeniyorum. Bir de kampanya çekimlerinde giydiğim boğazlı siyah kazağı.


Pandemi günlerine bir albüm, altı çizili kitaplar ve notlarla dolu bolca defter sığdıran Melis'in son teklisi, "Panzehir" bu üretim döneminin sadece bir parçası. Geriye dönüp bakınca bu dönemi, "Devamlı öğreniyorum, kendimi keşfediyorum. Sınırlarım olmadığını öğrendim; hem müzikal anlamda hem de karakterimle ilgili" diye yorumluyor. Yazmak onun için, ister istemez oluşan sıkışmışlık halinden çıkmanın yollarından biri. Kişisel deneyimlerini yazıya döktükçe, müzik üretimini de buradan besliyor. "Ben altyapı üstüne yazıyorum zaten. Önce altyapılar geliyor. Ben rüyalarımdan da okuduğum kitaplardan da notlar alırım... Sonra o defteri açar ve oradaki cümleyi, kelimeyi alıp hikayeleştirip yazarım. " Onun için doğru kelimeler doğru altyapıyla buluştuğu an, en doğru parça doğmuş oluyor. Müzik dünyasının içinde bulunduğu dönem için ise kendini de dahil ederek "Bence insanların kafaları çok açıldı" diyor. Melis Güven anda kalıyor ve her yeni gün sınırlarını yeniden aşarak üretmeye devam ediyor. Devamlı öğreniyorum zaten, kendimi keşfediyorum. Sınırlarım olmadığını öğrendim, hem müzikal anlamda hem de karakterimle ilgili. Bu sene pandemiyle daha farklı şeylerde de kendimi keşfetmeye başladım. Yani hiç yapamayacağımı düşündüğüm şeyleri yapabilir hale geldiği fark ettim. Bu benim için epey keyif verici bir şey oldu. Müzik olmasa şu an devam edemem. Yaşama tutunmamı sağlıyor müzik. Zaten insanlarla çok bir araya gelemediğimiz için kendi duygularımı yazı ve müzikle ifade edebiliyorum. Devamlı bir şeyler üretip yazmaya çalışıyorum. Evdeki sıkışmışlık halinden yazıyla çıkıyorum gibi bir durum var. Bence herkesin müzikal anlamda daha özgürleştiği bir dönem yaşıyoruz, öyle gibi geliyor. Ben de kendimi daha özgür hissediyorum, bence bütün müzisyenler öyle. Bir açılma var, o açılma görünüyor. Bence insanların kafaları çok açıldı. Evet, evet. Ülke olarak daha çekingen olduğumuz için, o çekingenliğin de kırıldığını düşünüyorum ben bu sene. Bu röportajın bir bölümü GQ Bahar 2021'de müzikte yeni bir sayfa açanlar dosyasında yayınlanmıştır.


Stan Lee, Hulk karakterini yaratırken onu gri renkte hayal etmiş. Ancak o yıllardaki matbaa ve mürekkep sorunları Lee'nin bu hayalinden vazgeçmesine sebep olmuş, Hulk'ın rengi yeşile dönmüş. Metin Akdülger elindeki gri renkli bir takım elbise giymiş Hulk figürünü bana gösteriyor, adının Joe Fixit olduğunu söylüyor. Stan Lee'nin ilk hayal ettiği, yıllar sonra Peter David'in hayata geçirdiği haliyle Grey Hulk. Yalnızca figürün kolları ve bacakları yok. Metin bir yandan şu sıralar Türk çizer Yıldıray Çınar'ın Marvel için çizdiği Joe Fixit figürünün eksik parçalarını tamamlamaya çalıştığını söylüyor. Tam o an Metin'i yakından takip edenlerin bildiği gibi, onun sonsuz figür ve oyuncaktan oluşan koleksiyonu gözümde canlanıyor. Joe Fixit'i tamamlayacağından da, koleksiyonun büyüyeceğinden de eminim; Metin'le sohbetimiz boyunca hayal dünyasına bolca dalacağımızdan emin olduğum gibi. Kaptan 88, Metin'in hayatının öyle bir noktasında ki, seçtiği tüm işleri ona göre belirlediğini anlatıyor. Hayatındaki bu yaratıcı eyleme izin verebilecek performansların ve işlerin peşinde. Hayaller üzerine düşününce aklıma Midjourney ya da DALL·E 2 geliyor. Bu isimleri duyduysanız, insanlığın hayal gücü ve merak dürtüsünün nerelere gittiğini görebiliyorsunuzdur. İlk kez duyanlar için, bu iki yapay zeka sistemi onlara sunulan birkaç cümle hatta bazen birkaç kelimelik yönlendirmeler sonucunda size saniyeler içinde son derece gerçekçi görseller çiziyorlar. Bu şekilde Monet'nin eserlerini yorumlayanlar da var, kendi sergisini açanlar da; Midjourney ise insanlığın hayal gücünü genişletmek amacında olduğunu söylüyor. Teknoloji almış başını giderken şunu düşünüyorum: Metinler gibi 4120'de geçen bir hikaye de yazsak, aslında oradaki duyguyu arıyoruz, karşı tarafa onu aktarmanın peşindeyiz. Sinemada da müzikte de bu böyle. Hala beni tiyatro kadar etkileyen bir teknoloji girmedi hayatıma. Günün sonunda duygu teknolojiyle gelişmiyor. Tam bu noktaya, Kaptan 88'den bir alıntı tam oturuyor: Yalnızlık benim gibi bir uzaylıyı bile romantikleştiriyor. Betimlemeler falan fena değil. Ama bazen bir gök taşı sadece bir gök taşıdır. Bazen bir gök taşı sadece gerçekten bir gök taşıdır. Metin de ne üretirse üretsin o hissin peşinden gidenlerden. Onu tek bir kelimeyle tarif etmem gerekse, bu seçicilik olurdu. Bence birçok oyuncudan daha ince eleyip sık dokuyor ve işine çok saygı duyuyor. Ben siyaset okudum, Amerikan futbolu oynadım, çok daha farklı bir hayatım vardı ama en başından beri oyunculuğun içinde olmak istiyordum. Sadece oyunculuk da değil bu arada, kendini ifade etmek. Varoluşunu anlamlandırmak istiyorsun ve en anlamlı geldiği yerde sürekli durmak istiyorsun. Benim için orası bir sayfa, bir sahne. Ben mesela provaya girdiğim zaman altı, yedi saat ara vermeden çalışabiliyorum. Çünkü seviyorum bunu, kendimi anlamlandırdığım yer sahne. Arıyorsun sürekli, keşfediyorsun kendinin farklı farklı hallerini. Thauma gibi işte. Mesleği gereği içinde yer aldığı her işte tam anlamıyla orada; o karakteri, o hikayeyi çok iyi kendine katıp içselleştirmiş halde. Gönlümce rezil olabileceğim sahneler ifadesi beni çok etkiliyor. Kendiyle bu denli barışık ve yetkinliklerinin farkında olan biri Metin Akdülger. Söz konusu oyunculuğu, müzisyenliği ya da yazarlığı olsun, fark etmez. Yazdığı birçok şeyi uzun süre cebinde tutan ve demlenmesini bekleyen, giyinirken fazla dikkat çekmeyecek, sade görünümleri tercih eden biri. Kendi kafasındaki konforu da böyle sağlıyor bana kalırsa. Bu sayede da kendi döngülerini sürdürüyor, bazı zamanlar müzikle, bazı zamanlar çizgi romanla, bazı zamanlar da sahnede kendini ifade etmenin yollarını ve cesaretini yeniden ve yeniden keşfediyor. Aradığı sahneleri bulurken, kendini anlamlandırdığı yerlerde dururken onu seyretmek büyük keyif.


Erkek giyim işbirliğine H&M ile birlikte karar verdik. Bu benim için yeni bir alandı ve bu yüzden tersine bir yaklaşım izledim. Genelde olduğu gibi kadınların erkek gardırobundan parçaları ödünç almaları yerine, erkeklerin kadın gardırobundan parça, desen ve kumaşları alma fikrini araştırdım. Koleksiyondaki en temel renk gördüğünüz gibi beyaz değil. Bu koleksiyon için bebek pembesi renginin daha temel bir renk seçimi olduğunu düşündüm. Giambattista Valli ve H&M koleksiyonu kişisel stile göre karıştırılması ve eşleştirilmesi gereken zamansız ürünlerden oluşan bir seçki. Hayvan desenleri, çiçek motifleri, punk stili ve asker stili gibi. Bu erkeksi tarzın eklektik bir vizyonu. Valli erkeği gördüğü, topladığı ve izlerini sürdüğü kozmopolit bir gezgini. H&M benimle çalışmak istediğini belirttiğinde gerçekten çok şaşırmıştım. H&M'in her tasarımcının kapısını çaldığını düşünmüyorum. Bu gerçekten önemli ve heyecan verici bir olay. Geçmiş tasarımcılarla birlikte harika bir şirkette olma onurunun yanı sıra bu işbirliğinin, güzellik sevgimi daha geniş bir kitleyle paylaşmamı ve hayattaki özel anlar için tasarladıklarımı giyen insanların olmasını düşündüğümde gerçekten çok mutlu oldum. Dünyadaki Valli erkekleri ve kadınları için güzel ve sıradışı parçalar yaratmayı çok sevdim. Giambattista Valli'nin DNA'sını tanımlayan belirgin silüet ile çok özel şeyleri toplayabilecekleri fikrinden gerçekten heyecan duyuyorum. Kadın giyim ile erkek giyim arasındaki parçaları ayırt etmiyorum. Bu koleksiyonu cinsiyetten bağımsız olarak tasarladım. Bir parça yarattığımda onu giyen kişi kendi kişiliğini, stilini ve kültürünü kucaklamalı. Yani kadın giyim veya erkek giyim ne olursa olsun, bu koleksiyon nihayet bir bireyin temel unsurlarına odaklanıyor. Yukarıda dediğim gibi: Asla asla deme! 7 Kasım'da tüm dünyada piyasaya çıkacak olan bu özel koleksiyon Türkiye'de sadece H&M Zorlu ve İstinye Park mağazalarında ve ayrıca Hm.com'da satışa sunulacak.


Büyürken her zaman müziğin hayranı oldum ve yolculuğuma Skai Water ile stüdyoya giderek başladım, burada kendimi her zaman yapımcı ve mühendisin müziğe bir şeyler ekleyip değiştirmesini sağlamaya çalışırken buldum, bu yüzden kendi başıma bunları nasıl yapacağımı öğrenmeye karar verdim. Bu sanatçılarla çalışmanın kariyerim üzerinde büyük bir etkisi oldu çünkü insanlar ilk kez bir yapımcı olduğumu fark etti ve kendimi Instagram'da tasvir ettiğim moda çocuğu imajından ayırabildim - Ken Carson bana inanan biriydi, bu yüzden yapımcı olduğumu öğrenir öğrenmez ritimlerimde rap yapmaya başladı. Aylarca çalışmamın karşılığını ilk kez aldığımı hissediyorum, bazen ayda iki/üç yüz beat yapıyordum, ayrıca bu yolculuğu dostum Ssort ile yapabildiğim için de mutluyum. Sanırım "Like This" için genel kanı, Ken ve Uzi'nin ilk kez birlikte bir parça üzerinde çalıştıkları için heyecan duydukları yönündeydi. "Rockstar Lifestyle" da aynı şekilde heyecanla karşılandı, internette şarkılara "blind reacting" yapanları izliyordum. Türk yaratıcılar her zaman kendi kulvarlarında oldular ve her zaman yeni bir şeyler yapmak için etkilerini kullandılar. Türk müziği Amerika'ya kıyasla çok daha iyimser ve pozitif, çok daha yaşam tarzına uygun, kendini iyi hissettiren bir müzik, oysa Amerikan müziği bazen daha karanlık bir tona yönelme eğiliminde. Örneğin arkadaşım Çakal son derece yetenekli bir müzisyen ve ne zaman onu canlı izlemeye gitsem enerjisi kusursuz oluyor. İkisi arasında bir denge kurmak benim için zor değil, moda benim için çok önemli ve müzik de hayatımın büyük bir parçası... Trendleri "tahmin ettiğimi" söyleyemem ama birinin kendine özgü davranarak öne çıkıp çıkmadığını görebilme yeteneğim var. Uyanıyorum ve bütün gün beat yapıyorum, istediğim gelecek bu.


Haziran ayının başlarında, dev dolunayın aydınlattığı bir gecede, Moda'daki bir apartmanın dördüncü katında yarı ciddi prodüksiyon telaşı var: Mücbir Sebepler'in iki yaratıcısından, sinema yazarı ve senarist Melikşah Altuntaş, programın düzenli izleyicilerinin iyi tanıdığı oturma odasında, yeşil sandalyesinde ve telefonunun karşısında, bir paket hazır kahveyi dikkatle alnının üzerinden yukarı doğru uzatıyor. Yanında, kadrajın dışında ayakta duran arkadaşı, oyuncu Berrak Tüzünataç, bir Oscar replikasının sırtına lastikle tutturulmuş telefondan Bartu Küçükçağlayan'ın direktiflerinin gelmesini bekliyor. Programın 69'uncu bölümüne yerleşecek kahve markasının 'sihirli aroma' tagline'ından ve Instagram Live'ın ekranı dikey olarak ikiye bölmesinden yola çıkan mizansende, Melikşah'ın yukarı, Bartu'ya doğru uzattığı kupaya, Bartu kahve ve sıcak su koyacak; Melikşah, eli geri indiğinde sihirli bir şekilde orada olan kahveden bir yudum alacak. Hoparlörden, ekranda bir anlığına görünen ve bu noktada programın yapımcılarından sayılan, izleyicilerin 'Karıcım' olarak tanıdığı ve hitap ettiği Merve Özgüle'nin sesi duyuluyor: Bizim masaya bir havlu falan koyalım, suyun dökülme sesi garip geliyor. Oyuncu Meriç Aral ve köpeği Gofret'le, Mücbir Sebepler'in yayın öncesi provasındayız. Az sonra Bartu ve Melikşah'ın, o gece üzerine konuşulacak başlıkların üzerinden son kez geçtikleri kısa ve verimli içerik toplantısı başlayacak. Melikşah'a göre Mücbir Sebepler'le 'yedinci kez ünlü olan' Bartu, aynı Haziran akşamının daha erken saatlerinde, Moda'nın diğer ucundaki evinin mutfağından kendisi ve Merve için akşam yemeği hazırlarken, kendi uyku düzenine göre sabah saatlerinde bize Google Hangouts'tan bağlanıyor. Pandemi başladığında bir süredir çok çalışıyordum diyor, Konserler veriyordum, iki farklı dizi ve bir sinema filminin senaryosunu deneye yanıla yazıyordum. Bu süreçte dinlenmeye karar verdim. Bir hafta sonra sabah beş gibi iki tiyatrocunun açtığı live'la karşılaştım. Biri piyano çalıyor, diğeri şarkı söylüyor ama aralarında senkron olmadığı için çok kötü bir şey duyuluyor. Tutturamıyorlar tonu. Sonra baktım, bir saat falan seyretmişim elimde telefonla, boynum tutulmuş. İlerleyen günlerde Mücbir Sebepler adını alacak program, ertesi gün Bartu'nun, 'çok uzun süredir live açıp konuşturmak istediği' Melikşah'a yayın açmayı önermesiyle başlıyor. Yazının tamamı, GQ Türkiye YAZ sayısında.


Dört sezon boyunca, Türkiye'nin yanında 50'yi aşkın ülkeyi ekrana kilitleyen Muhteşem Yüzyıl tabiri caizse son düzlüğe girdi. Kanuni'den Şehzadelere, Sümbül Ağa'dan Taşlıcalı'ya Muhteşem Yüzyıl'ın dokuz erkeği GQ Türkiye'nin Nisan sayısı kapağında bir araya geldi. Usta fotoğrafçı Tamer Yılmaz'ın objektifi karşısına geçen Halit Ergenç, Ozan Güven, Mehmet Günsür, Aras Bulut İynemli, Engin Öztürk, Tolga Sarıtaş, Selim Bayraktar, Sarp Akkaya ve Serkan Altunorak dizi finale doğru ilerlerken halet-i ruhiyelerini anlattı. Bir arkadaşım benimle saray jurnalcisi diye dalga geçiyor. İlk kez 5 Ocak 2011'de izleyicinin huzuruna gelen ve o günden beri, yayınlanan her bölümüyle reytingden yana başlı başına tarih yazan, 50'yi aşkın ülkenin insanını ekrana kilitleyen Muhteşem Yüzyıl kadrosuna dair yaptığım ilk röportajı düşünüyorum da, şu anda stüdyoda bulunan birbirinden yağız şehzadeler, henüz hikayede dünyaya bile gelmemişti. Tabiri caizse elimize doğdular, büyüyüp serpilip sancak beyi oldular, kimileri haksız yere isyankar ilan edilip babası tarafından boğdurulmak suretiyle Hakk'ın rahmetine bile kavuştu. Dizinin o güzeller güzeli aklına düştüğü ilk günlerde bahsini açışını anımsayınca içimi dağlayan, canımın içi Meral Okay'la, yapımcı Timur Savcı'yla, kimi kişisel meselelerden, kimi hikaye gereği karakterinin eceli geldiğinden ayrılmış olan isimler de dahil, bireysel ve ensemble halinde farklı oyuncularla, farklı zamanlarda, farklı vesilelerle yapılmış röportajları oturup saymaya çalıştım kafamda; hesabın içinden çıkamadım, akıllara seza bir kast devridaimi... Kanuni Sultan Süleyman'ı canlandıran Halit Ergenç'in sakalının bugünkü metrajına bakıp, Hayat nasıl da su gibi akıp geçiyor şeklinde düşünmekten alamıyor insan kendini. Maslak'taki stüdyoda dizi setini andıran bir kalabalık var. GQ Türkiye ve fotoğraf ekibini, dizinin eril kadrosuna yani Halit Ergenç, Mehmet Günsür, Ozan Güven, Serkan Altunorak, Sarp Akkaya, Aras Bulut İynemli, Engin Öztürk, Tolga Sarıtaş ve Selim Bayraktar'dan oluşan dokuz kişilik gruba katın, kalabalığı ordan hesap edin. Birbirleriyle diyalogları tabiri caizse bromance ahengi arz eden ekipteki oyuncuların her birinin kalibresi, başrol üstlenip tek başına bir diziyi sırtlamaya kafi gelir. Gelin görün ki başrolden ve neonlu tabelada isminin yazılacağı yere dair irtifadan ziyade, takım oyunu kovalayan türden aktörler bunlar; dertleri başka yani... Yazının tamamı ve Muhteşem Yüzyıl'ın dokuz muhteşem erkeğinin özel röportajları GQ Türkiye Nisan sayısında ve GQ Türkiye iPhone/iPad edisyonunda...


Bir gün evde boş boş otururken Okan Can Yantır beni arayıp Murat Boz hakkında ne düşünüyorsun? diye sorduğunda yukarıdaki cevabı vermiş ama bundan sonrasını yazmamı isteyeceğini hiç düşünmemiştim. Telefonu kapattığımda neden İyi birine benziyor dediğimi düşündüm. Cevabını bulamadım ve bunu bizzat Murat Boz'un kendisine sormak istedim... Tek başınıza çıkacağınız yolculuklarda bazen sıkıntı, bazen de merakla beklediğiniz biridir yan koltuğunuzda oturacak şahıs. Kafasında kötü örnekleri biriktirir insan böyle durumlarda. Kesin horlayan ya da kucağında çocuk olan biri olacak endişesiyle, daha yolculuk başlamadan mide kramplarına sahip olanlar bile vardır. Aslında Murat Boz'la konuşmaya giderken bende böyle endişeler olması gerekiyordu. Sonuçta televizyon dışında hiçbir yerde görmediğim, orada da ya şarkı söylerken ya da O Ses Türkiye'de jüri üyesi olarak tanıdığım bir adam. Ama yine de avantajlıyım; zira o benim hakkımda hiçbir şey bilmiyor. Yani stres yapacak biri varsa, mevcut durumda, bu ben değilim... Görüşmenin bir röportajdan çok bir sohbet olacağına öyle inandırmışım ki kendimi, üstünlük kurmaya çalışıyorum anlamsızca. Galibiyet değil amacım, deplasmanda 1 puan hevesiyle maça çıkan Anadolu kulübü gibiyim. Ben başta dostluk mesajlarımı vereyim de, kartlar havada uçuşursa suçu rakibe atarım havasında fotoğraf çekimine gidip de Murat'ı ringde görünce gardımı aldım ve beklemeye başladım. Konvansiyonel medya, yani yazılı ve görsel basınla sosyal medyanın ünlü profillere yaklaşımı arasında büyük farklar var. Sosyal medya unsurlarında fan oluşumu yadsınamaz bir gerçeklik fakat ünlüleri eleştirmek de -hatta bazen aşağılamak da- sosyal medyada rağbet gören ve popülerliği artıran bir tarz. Diğer medya platformları kişiler hakkında daha detaycı ve kontrollü kalmak zorundayken, sosyal medya tam bir özgürlükler coğrafyası. Ve kahramanımız Murat Boz da olumlu ve olumsuz eleştirilerin odağındaki önemli isimlerden biri oluyor ara ara. O yüzden konuşmaya başlarken şu an bulunduğum konumun sebebinin sosyal medya olduğunu anlattım Murat'a. Fakat hiçbir önyargıyla gelmediğimi de ilettim, güldü. O an Twitter'a girip kendisi hakkında yazdığım tweet'leri aratacakmış gibi geldi ama yapmadı tabii. Twitter'da tanınmış biri olmanın en zor tarafı budur; ünlü biriyle tanıştığında onun, senin hakkında kötü bir şey yazıp yazmadığının muhasebesini yaparsın. Murat konusunda rahatım, şimdi o düşünsün... Fotoğraf çekiminden sonra ufak bir yemek ve duş arası verip konuşmaya başlamak üzere sözleştik. Yorulmuş olma ihtimaline karşı daha uzun bir ara teklif ettim fakat iyi olduğunu belirtip bir saat sonrası için net konuştu. Ofise gittiğimde de herhangi bir yorgunluk emaresi görmedim. Yıllardır dostum olan Sanem'in hala Murat'la çalışıyor olduğunu ofiste fark etmemiz de Murat'ın rahatlaması açısından oldukça işime yaradı. Röportaj sırasında etrafında tanıdığı insanlar olduğunda daha rahat çalıştığını da açıkladı zaten. Sonuçta insan en azından bir ortak tanıdık istiyor rahat diyalog için. Bu yüzden yeni tanıştığımız biriyle Şunu tanır mısın? muhabbetine giriyoruz. Bizim başka ortak arkadaşlarımız da var Murat'la ama işin o tarafını pek karıştırmıyorum; biraz da gizem olsun aramızda... Genel olarak güleç biri olman mı seni iyi biri olarak görmemizi sağlıyor acaba? Mutlu bir profil veriyorsun bize dediğimde de tabii önce gülüyor ve gerçekten de hayata pozitif yaklaşan biri olduğunu söylüyor. Fakat kontrollü bir biçimde hayatın herkes için o kadar da iyi olmadığının farkında olduğunu bildiğini belirtiyor. İster istemez empati kurmaya başlıyor ve Murat'ın rahatlığına ragmen önyargılarınızı öne çıkarıp o kadar da rahat olmadığını düşünmek istiyorsunuz o konuşurken. Fakat hemen çok önemli bir ekleme yapıyor: Benim de sevmediğim insanlar var, o zaman beni sevmeyen insanların olmasına da saygı göstermek zorundayım. Ayrıca sevdiğimiz insanları sevmeyenleri de normal karşılamamız gerektiğinden bahsediyor. Özellikle iş yaptığı camiada bunun ne kadar zor olduğunu düşünüyorum ister istemez. En azından bizim gördüğümüz kadarıyla çoğu insanın birbirinin kuyusunu kazmaya çalıştığı bir ortam var gibi. İlginç bir şekilde, konuşma süresince müzik sektöründen herhangi birinin ismini geçirmemeye özen gösterdi. Bunu konuşmamızın sonunda fark ettim. Bir şeylere itiraz edilmesi, konuşmanın iyi yolda olduğunu düşündürür bana. Ayrıca kolay olan, bahsettiğim çarkı kabullenip, orada olmanın sanatçı için ne kadar yorucu olduğundan bahsederek bir drama yaratmaktı. Zoru seçtin, çak! dedim içimden ama henüz birbirimize yeni ısınıyoruz, dışa vurmadım tebriğimi. Madem müziğe yani işe geldik, 10 yıl sonra Murat Boz şu an yaptığı tarzda bir müzik yapıyor olacak mı sence? diyorum ve tuzaklı sorumun rahatlığıyla bekliyorum. 10 yıl sonra arkadaşlarıyla bir barda caz yaparken görüyor kendini. Bu düşüncenin hoşuna gittiğini suratından anlayabiliyorsunuz. Konu müzik olduğunda hemen heyecanlanıyor, el kol hareketleri daha da keskin ve anlatıcı olmaya başlıyor. İki üniversite bitirdiğini ve ikisinde de müzikle ilgili dallarda öğrenim gördüğünü, okulda piyanonun yanında keman çaldığını ve sonra da ney üflediği sürprizini anlatıveriyor bir çırpıda. Bu işte eğitimli olmanın insanı başka bir boyuta sürüklediğinden bahsediyor. Şimdi de ufak ufak gitar çalıyormuş, hatta yakında sahnede de çalmak istediğini söylüyor. Fakat aslında benim istediğim şey hep şarkı söylemek; en çok şarkı söylerken mutlu oluyorum diye ekliyor. İyidirler de sana öyle geliyordur demiyorum klişe olmamak için ama o ne düşündüğümü anlıyor. Başta ben onunla empati kurmaya çalışırken, şimdi o benimle beraber düşünmeye başlıyor. Müzikalleri sevdiğini anlatıyor ve eğer bu ülke dışına taşan bir hayali varsa onun dev bir müzikalin parçası olmak olduğunu söylüyor. İstanbul'a geldiğinde Cats'i izlemiş ve çok etkilenmiş. Memlekete böyle işlerin, asıl kadroyla olmasa da gelmesinden ve müzikali büyük bir seyirci topluluğunun izlemiş olmasından da bir hayli mutlu. Ben sormadan konu ilişkiye geliyor. İstikrarla ilgili tek bir şeyi takdir edeceksem o da, kendim başaramadığımdan, ilişki istikrarı olabilir zaten. Öncelikle uzun zamandır, sevdiği kadından bahsederken bu kadar mutlu olan birini görmemiştim. Yine empatiye dönüyor ve en son hangi kadının gözlerimi böyle parlattığını düşünüyorum istemsizce. Sekiz yıllık beraberlikten bahsediyor. Röportajdan önce kısacık konuşma fırsatım olan Eliz'le yaşadıkları iki hayat var gibi aslında. Benim gördüğüm, iş birliktelikleri oldu, çekim sırasında. Gayet makul yaklaşan bir kadın ve söylediği her şeyi koşulsuz dinleyip onunla beraber karar veren bir adam şeklinde bir yapıları var. Şu ana kadar kusursuz işlediği de aşikar. Etrafımda sevdiğim ve güvendiğim insanlar olduğunda iş konusunda çok daha iyi hissediyor ve verimli oluyorum. Eliz de bu hissiyatımın en önemli parçası diyor. Aşkın da buna paralel uyumda gittiğini düşünüyorsunuz ister istemez ama hemen aradaki fark dökülüveriyor Murat'ın ağzından: Ben özellikle başlarda sabit fikirli yaklaşıyordum yaşadığımız her şeye. Eliz de böyle yaklaşınca küçük küçük inatlaştık ve birbirimizin fikirlerini ittik. Şimdi daha sakin ve iki kere düşünen bir yapıdayım fakat duygusal anlamda iş hayatına göre daha fazla farklılıklarımız var. İş ortamındaki mükemmel uyumlarını gördükten sonra bahsettikleri farkların en fazla çayın dem oranı falan olabileceğini düşünüyor insan. Gece hayatını seven biri olarak dışarıya çıktığımda kendisine hemen hemen hiç rastlamadığımı, paparazzi programlarında da arabasına binerken tökezlediğini falan görmediğimi söylüyorum. Gülüyor. Ama hemen sertimi de gösteriyorum: Bunu başka bazı ünlülerimizin yaptığı gibi kendini saklama, yüzünü eskitmeme gibi amaçlarla bir strateji olarak mı yapıyorsun? Hala gülüyor: İnan ki hiç öyle bir kısıtlamam yok. İlk parladığım zamanlarda sık sık dışarı çıkıyordum aslında ama sonra keyif almamaya başladım. Zaten içkiyle çok aram yok, içmeden o insanlar kadar eğlenememek de sinir bozucu oluyor, aidiyet hissini kaybediyorsun, o yüzden pek çıkmıyorum. Sahnede olduğumda çok eğleniyorum zaten. Ama hiç de demeyelim, karşılaşmamışız sadece. Gözümün üzerinde olduğuna dair bir bakış atıyorum, boşa gidiyor. Neyse, bir yerde görüşürüz o zaman diyerek konuyu kapatıyorum. Herhangi bir gece karşılaştığımızda bu paragrafla ilgili büyük bir muhabbetin döneceğinden eminim... hesaplaşma fırsatı gibi diyor. Ringde olması gereken kostümün dışındaki kıyafetini hayatla bağdaştırıyoruz. Çoğumuz günde birkaç kez başka zırhlarla olmak isteyeceğimiz ortamlarda hazırlıksız yakalanmıyor muyuz? Ringin ortasında sadece elleri sarılmış, takım elbiseli bir pop star kendisiyle, yaşadığı hayatla dövüşüyor.


Ben Shinsuke Takizawa. Neighborhood markasının baş tasarımcısıyım ve Japonya'daki Nagano eyaletinden geliyorum. Bir plak dükkanında grafik tasarımcı olarak çalışıyordum. O zamanlarda (90'larda), tişörtlere grafik baskı yapıyordum. Bu noktadan sonra bir şeyler anlatmak istediğimi düşünmeye başladım ve her şey böyle başladı. On yıl önce, erkek modası şimdi olduğu gibi popüler değildi. Günümüzde sokak tarzı ile moda arasında bir geçit var. Ayrıca, genç nesil, Hip-Hop gibi farklı ortamlar ve kültürlerle sokak giyimine daha fazla ilgi duymaya başladı. Modanın yeni bir tarzda nasıl geliştiğini görmek gerçekten çok ilginç. Marka 1994 yılında Harajuku, Tokyo'da kuruldu. Günlük hayattan, geçmişten, müzikten, filmlerden ve daha birçok şeyden ilham alıyorum. Bazen Harajuku mahallesinde dolaşarak ilham alıyorum. Markaya gelince arkadaşlarım ve ben motosiklet kültürüyle çok ilgiliydik. O zamanlar, motosiklet modası sadece siyah gömlekler ve boot kesimli kotlarla ilgiliydi gerçekten çok Amerikalı. Çok popülerdi, ama biz farklı bir şey arıyorduk. Bu yüzden iş kıyafetleri ve üzerlerinde en sevdiğimiz grafikleri bastığımız tişörtler giydik. Yeni bir motosiklet modası yaratmak istedik. Bugünün aksine, koleksiyonlarımızın sezonları yoktu. İlk koleksiyonumuz vintage görünümlü kot ceketler, iş pantolonu ve bazı iş gömleklerinden oluşuyordu. Koleksiyonun tarzı, 90'lı yılların başlarından kalma kıyafetler ve iş kıyafetleri ile gerçekten uyumluydu. Farklı unsurlardan çok ilham alıyorum. İlgilendiğim şeyler için araştırma yapmayı seviyorum. Tarihi araştırıp, elimden geldiğince fazla ayrıntı bulmak istiyorum. Bundan sonra, ilgi duyduğum orijinal unsurlara sadık kalarak yeni bir tarz ifade etmeye çalışıyorum. Eskiden daha çok tarih, belirli tarzlar vb. üzerinde çalışırdım. Artık daha çok bugüne ve geleceğe bakmakla ilgileniyorum. Mevcut eğilimlerden ve sanattan ilham alıyorum ve bunu Neighborhood markasına getirmek istiyorum. Bu daha önce yaptığımız her şeyden farklı. Bu sadece benim bakış açım ama Eastpak yılladır ikonik bir stile sahip. İkonik ürünlerini nasıl herkesin günlük yaşamının bir parçası haline getirmelerini seviyorum. Eastpak, kendi kategorisinde ikonik bir marka olarak kabul edilmektedir. Bu yüzden Neighborhood Eastpak'e yaratıcı dokunuşunu eklemek istediğinde bu doğal bir şekilde gerçekleşti. Eastpak, stil ve yaratıcılık açısından yeni bilgileri kabul etmeye çok istekli. Askeri mirasa bağlantı gibi bazı benzer temel noktalarımız da var. Punk ve Rock kültürü 70'lerde göründüğünde, medya ve gazeteler bu cümleyi çok kullanırdı. Motosiklet kültürüne girdiğimde, punk / rock hareketlerinden ve kültüründen gerçekten çok ilham aldım. Bu benim gerçekten sevdiğim bir cümle ve bir şekilde Neighborhood markası ve imajı ile doğal bir uyum sağladı. Bu koleksiyon hem askeri hem de polis güçlerine faydalı olabilecek çantaların yanı sıra şehir hayatından geliyor. Askerlik ve polis kuvvetlerinin kullandığı teknik çanta ve yelekleri seviyorum. Çok pratik ve işlevsel bir yanları var. Uzun zamandır giyim ve aksesuardaki farklı unsurlar için onlardan ilham alıyorum. Bu sefer insanların giyebileceği bir çanta yapmak istedim. Bu motosiklet kullanan insanlar için mükemmel bir çanta fakat kullanımı sadece bununla sınırlı değil. Padded Pak'r'ı seviyorum. Eastpak klasiklerinden ve bana göre Eastpak'in en ikonik eseri.