Oyuncuya göre ne zaman ırkçılıkla ilgili bir iş yaparsanız yapın, günceldir. Çünkü maalesef bu sorun Amerika'nın kurulduğu günden beri devam ediyor. Bu kadar dürüst şekilde tüm hikayeyi anlatabilmek projede Jonathan'ı çeken ilk özellik. Texas'ta önyargılı bir toplumda büyüdüğünü söyleyen aktör için ne yazık ki dizideki konseptler o kadar da yabancı değil. 1950'lerin Jim Crow yasaları etkisindeki günlük hayatın aktarıldığı sahneler, bilinen kavramların nasıl yaşandığını çok etkili aktarıyor. Günlük hayatta deneyimlediğin kavramlar var, fakat sahneyi çekerken gün boyunca o sahnenin ve konunun yoğunluğunu hissediyorsun. Bir şekilde üstünden geçtiğin konuları, tam olarak, doğru şekilde anlatmak isteyince mikroskopla bakıp her ayrıntısını hissedip işlemen gerekiyor. Günlük sorumlulukların arasında karşılaştığın şeyleri 'bununla uğraşacak vaktim yok' deyip geçiyorsun, çünkü devam etmelisin. Ama kaydedip aktarmak farklı, 'kestik' dendikten sonra hala biraz etkisinde kalıyorsun. Harika bir oyuncu ekibiyle çalışınca bunu aşmak daha kolay oluyor. Afroamerikan oyuncular sadece tek tip rollerde kalmamalı diyor ve kahramanlığı vurgulanan karakterini George Floyd'u hatırlayıp 'O da birinin oğlu, birinin sevgilisi...' diye anlatıyor. Dizinin baş kadın karakteri Leti'nin ne kadar katmanlı işlendiği Jurnee Smolet'nin sıkı performansıyla ilk sahnesinde anlaşılabiliyor. Rolü almasından, sonrasına 'Leti' Jurnee Smolet için bir 'tutku projesi'. Hiç tanışmadığı büyükannesi karakteri oluştururken çıkış noktası. Bekar bir anne olarak 4 çocuk yetiştirdiği günlerde ırkçılık düzenindeki beyaz ailelerin evine temizliğe gittiğinde yapılan kötü muamelenin, saygısızlığın, kendine olan saygısını ve dışarıya gösterdiği zerafeti etkilemesine izin vermemiş. Ve o dönem ev sahibi olan ilk siyahi kadınlardan biri olması Jurnee için Leti karakterinin yolculuğunda farklı noktalarda ilham olmuş. Leti için 'Annesinin cenazesine bile gitmiyor, geçmişini bir şekilde reddediyor ama daha köklü bir aidiyet hissinin de peşinden koşuyor, pek çok Afroamerikan gibi, 1950'ler ya da şimdi fark etmez. Bu ülkede doğdun buraya aitsin ama senin yerin gerçekten burası mı sorguluyorsun. Bununla ilişki kurabiliyorum' diyor. 'Sessiz ol ve evi temizle' denen dönemde bunların peşinden koşan birini keşfetmek bir oyuncu için gerçekten büyük fırsat deyip rolü almasındaki ilginç hikayeyi paylaşıyor. Dizinin yaratıcısı Mischa Green ile daha önceki projesinde birlikte çalışan oyuncunun projelerine aslında birlikte karar veriyorlarmış. Lakin bu proje gündeme geldikten sonraki haftalarda Green, oyuncuya bu karakter ile ilgili teklif yapmadıkça içten içte Jurnee Smolet rolü daha çok istemeye başlamış fakat kararı etkilememek için kendini ortaya atmamış. Dizinin yapımcılarından J.J. Abrams ' Neden bu rolü sen oynamıyorsun?' dedikten sonraki sürecin sonucunu zaten siz de diziyle birlikte göreceksiniz. Bu rol başkasına gitse böyle bir performans çıkar mıydı bilinmez. Michael Kenneth Williams'ı yeni bir HBO dizisinde izlemek güzel. Irkçılık konusunda bu dönemde bir iş yapmış olmanın önemine değiniyor. 'Hala aynı konularda acı çekiyoruz, dizinin yazılış şekli, yaratılan dünya hayranlık uyandırıcı, böyle bir hikayeyi anlatmak için çok iyi bir zaman' diyor. Karakteri Montrose ile siyahi bir aileyi ayakta tutabilmek için nasıl zorluklarla başa çıkılması gerektiği konusunda bağlantı kuruyor. Korku ve bilim kurgu türlerinde mükemmel yazılmış bir hikayeyi aktardığı için mutlu. İnsanlar bir oturup nasıl buraya geldiğimizi düşünsün, bir gecede bu hale gelmedik. Lovecraft country bir zaman çizelgesinden önemli bir dönemi anlatıyor. Umarım izleyicinin sorgulamasını sağlayabilir diyor. Atticus karakterinin yola birlikte çıktığı amcası George Freeman'ı Courtney B. Vance canlandırıyor. İlk bölüm spoiler'ı vermek istemem ama ilk bölümde konsept olarak bilinen şeylerin gerçekten nasıl yaşandığına dair çok etkili sahneler/anlatımlar mevcut. Aktör, diziyi, zamanın içinde, dana önce görmediğimiz, büyük bir yolculuk olarak tanımlıyor. Nerede ne zaman yolculuk yapabilirsin, yemek servisi yapacak yer, saçınızı kestirmek, uyumak için bir yer arayıp bulmak zorundasınız. Bugün belki çok kolay günlük görünüyor ama o zamanlar zordu. Kuzey ve Güney arasında ailelerini görmek için yolculuk yapanların deneyimlediği şeyleri aktarabildiğim bir karakteri oynayabilme fırsatım olduğu için müteşekkirim. 'Derimizin altında hepimiz biriz' diyen oyuncu 'Odaklandığımız şey korkularımızdır.' diye ekliyor. George Floyd'u ve sonrasındaki olayları dile getirip, pandemiye de değinerek: Canavarların ortasındayız Pandemi bile bizi bir araya getirmiyorsa birlikte mücadele etmemiz gerektiğiniz ne zaman anlayacağız diye soruyor. Lovecraft'a dair sevdiği şey dizinin zamansız olması. O döneme gidip o anları sorgulamamızı istemesi. Çünkü aslında şu an geçmişi yaşıyoruz. 'Irkçılık, kazanılan haklar konusunda toplumlar Amerika'da ve dünyada kazanımlara sahip oluyor gibi görünüyor fakat ırkçılık bitmiyor.' diyor. Ellis, Barack Obama'nın başkanlık dönemini bir kilometre taşı gibi olarak görüyor. Fakat şimdiki duruma baktığında ırkçılık konusunda bir aşama kaydedilmediğini ekliyor. Lovecraft Country 17 Ağustos'ta Beinconnect'te başlıyor.


Güney İtalya'nın küçük bir şehri, Amalfi Kıyısı'nın muhteşem manzarasına komşu olan Salerno'da doğdum. Okuduğum dönem boyunca birçok farklı sporla uğraştım. 17 yaşına kadar profesyonel bir kürekçiydim. Daha sonra babamın ayak izlerini takip ederek hukuk diplomamı almak için Roma'ya taşındım. 23 yaşında üniversiteden mezun olduktan sonra maddi bağımsızlığımı kazanmam gerektiğinden emindim ancak başarılı bir avukat olmanın uzun seneler sürecek bir çalışma demek olduğunu da biliyordum. Bu nedenle bir alternatif aramaya başladım. 10 sene önce DC10'un kurucusu daha sonra da kayınbiraderim olan Antonio ile tanıştığımda bu fırsat elime geçmiş oldu. Eğlence sektörüne benim için her zaman büyük bir ilham kaynağı olan ve birbirimizi ileri götürdüğüne inandığım Antonio ile adım attım. Sektöre çok erken yaşta girmek ve kesinlikle bu işi yapan herkesin alışmak zorunda olduğu oldukça kaotik bir yaşam tarzı. Aslında çok erken yaşta bu tarzı görmüş olmam ileride kendi konforumu yaratmam ve koşturmacaya adapte olmamı kolaylaştırdı. Artık her nerede olursam olayım daha düzenli olmak için kalacağım oteller, yemek yiyeceğim restoranlar ve spor yapacağım salonları önceden biliyorum. Tüm bunları çözmüş olmak dünyanın her yerinde evimden uzakta bir ev hissi almayı kolaylaştırıyor. Circoloco bünyesinde net bir rolüm ya da ismim yok. Başladığım günden beri şirket için ne gerekiyorsa yapıyorum ve yapmayı seviyorum. Bir isim gerekiyorsa yönetici diyebilirim ancak Circoloco alışılmışın dışında bir işletme olduğu için bu da tam olarak durumu özetlemeyecektir. 16 yaşında evime yakın bir ormanlık alanda devasa bir etkinliğe katılmıştım. O zamanlar çok genç olan Marco Carola'nın açılış setine Chris Liebing'in eşlik ettiği muhteşem bir partiydi. Benim için partilerimde de ilk sıraya koyduğum müzik başta geliyor. Daha sonra mekan ve prodüksiyonel detaylar. Partiye gelen insanlar ve enerjileri de asla göz ardı edilemeyecek kadar önemli. Tüm bu bileşenler istenildiği gibi bir araya geldiğinde muhteşem bir parti elde etmiş olursunuz. Gece kulüplerinden uzakta evde tek başıma rahat bir gün geçirirken arka planda yüksek ihtimalle Johnny Cash veya Bob Marley çalıyor olur. Moda sektöründen o kadar çok yakın arkadaşım var ki birinin adını vermek diğerlerini küstürebilir. Modayı yakından takip ediyorum diyemem ama düz beyaz ya da siyah bir tişörtü dikkat çeken pantolonlarla giymeyi seviyorum. Günlük hayatımda oldukça sade ve rahat bir stilim var ama partilerde abartılı aksesuarlar takmaya bayılıyorum. Hangi günüme ortak olduğunuza göre çok değişiklik gösteren bir deneyiminiz olur çünkü günlük bir rutinim yok ve her anım birbirinden farklı. İşim yüzünden çok fazla seyahat etmek, devamlı yeni insanlarla tanışmak ve yeni mekanlar arayışında olmak zorundayım. Ancak her ne olursa olsun her gün bir saatimi boks yaparak ya da spor salonunda antrenman yaparak geçiririm. Plan yapmaktan nefret ederim... Anı yaşıyor ve bir şey düşünmüyor olurdum! Buna tek bir cevap vermesi zor ancak parti organize etmeye başladığımdan beri dinlediğim ve var olan tüm versiyonlarına bayıldığım şarkı DJ Rolando Jaguar. Hayatta beni heyecanlandıran çok fazla şey yaptım ama ilk sırada skydiving ve devasa dalgalarda kite sörf yaptığım günler var. Bu büyük başarının arkasında birden çok neden var. Sıkı çalışma, azim, sabır, yeni yetenekleri arayıp bulmaya harcanan zaman ve onlara olan inanç başarı anahtarlarının başında geliyor. DC10 şu an dünya çapında dinlenen en ünlü DJ'lerin bir çoğunun ilk adımlarını attıkları mekan. Seth Troxler, The Martinez Brothers, Jamie Jones, Peggy Gou, Kerry Chandler. Circoloco Dünya Turnesi kapsamında gerçekleştirdiği büyük organizasyonları yoğunlaştırmayı ve yerlerini sağlamlaştırmayı planlıyoruz. Daha sonra Tayland'da yaptığımız gibi elektronik müzik sahnesinin radarına yeni giren şehir ve ülkelerde yeni etkinlikler düzenlemek istiyoruz. Dünyanın farklı yerlerinden farklı etnik ve kültürel ve özelliklere sahip insanların bu deneyimi yaşamalarını istiyorum. Buradan yola çıkarak Circoloco'da farklılıkların bir araya gelip birbirine karışabildiği ve insanların diğer her şeyi unutup anı yaşadıkları bir deneyim kurguluyorum. Çünkü bence hayat tam da böyle bir parti olmalı. İstanbul farklı kültürlerin karıştığı inanılmaz bir şehir. En eski ve en modern detayların bir arada uyum içinde bulunduğu bir köprü gibi. Elektronik müzik sahnesi ise çok büyük bir hızla büyüyor ve bildiğim ünlü DJ'lerin çoğu senede en az bir kez gelip bu şehirde çalmak istiyor. Benim de İstanbul için oldukça büyük bir projem var... Her şey hazır olduğunda herkesi haberdar edeceğiz. Mert Alas ve tabii ki Şeyma! Şüphesiz Güney İtalya'da selvi agaçlarıyla çevrili bir arazide kendi zeytinyağımı ve şarabımı ürettiğim ve her gün ata bindiğim bir cennet olacak.


Üniversitede sinema okudum ama ailemin mesleğinden dolayı çocukluğumdan beri tiyatroyla iç içeydim. 2013'te 'Kim Korkar Hain Kurttan' oyununu yönetmem için teklif aldığım zaman işler değişti diyebilirim. Hala film çekmek istiyorum tabii ama tiyatro çok daha heyecan verici. Sahnenin beni büyülediği çok an var ama ilk aklıma gelen, sekiz dokuz yaşlarındayken izlediğim Ankara Devlet Tiyatrosu oyunu 'Mutlu Son'daki bir sahne: Oyundaki karakterlerden biri sahnenin solundan koşarak çıkıp hemen o an, sağ taraftan tekrar sahneye girmişti. Meğer ikiz oyuncular oynuyormuş; ben bunu bilmiyordum. Nasıl yapıyorlar diye çok şaşırmıştım. Küçüklüğümden beri "Zaten ileride yönetmen olacağım" gibi bir hissim vardı. Hep sinema okumak istedim. Üniversitede de bir filmin yapım sürecine dair her alanının eğitimini aldım. Bu nedenle de şimdi oyun yönetirken, okulda sinema hakkında öğrendiğim renk bilgisi, yerleştirme gibi detayların bana tiyatroda çok faydası oluyor. Bence benim için olabilecek en doğru eğitimi almışım. Tiyatro yönetmenliği yapmak çok heyecan verici; capcanlı, nefesiyle, sesiyle, bedeniyle performans gösteren oyuncuların rehberi olmak çok anlamlı benim için. Hepimiz de aynı heyecanla yapıyoruz. Yaşamanın ne kadar güzel olduğunun altı çiziliyor her provada. Eğitim hayatım götürdü beni Londra'ya. Ama üniversiteden önce Londra'yı gördüğümde, buranın yaşamayı çok isteyeceğim bir şehir olduğunu fark etmiştim. Londra'da olmaktan çok mutluyum. Sonsuz kültürel zenginliği beni çok etkiliyor. Sanat bir ihtiyaçtır, Londra'da da hangi alanda buna ihtiyacınız varsa rahatlıkla ulaşabiliyorsunuz. Ben kendimi çok şanslı görüyorum; iki iyi oyuncunun evladı olduğum için. Dezavantajlara gelene kadar bir sürü avantajı var. Bunun dezavantajı da şu oldu dersem biraz ayıp etmiş olurum. Her oyun başka bir dünya. O dünyaların tanığı olmak, eminim herkese bir şeyler katıyordur. Günlük hayattaki ya da televizyondaki boşa geçirilen kayıp zamanlar ve içi boş diyaloglardan sonra tiyatro bana terapi gibi geliyor. Özenle seçilmiş, sıkıştırılmış repliklerin, dünyaların ve fikirlerin beni zenginleştirdiğini düşünüyorum. En kötü oyunda bile insanın kafasında bir kapı daha açılıyor. Hiçbir şey yoksa bile sahnedeki bir çıplak ampulün etkisini günlerce düşünebilirim. Ben eğitime inanıyorum. Temeli oluşturur. Ondan sonrası insanın disiplinine, çalışkanlığına, yaratıcılığına kalmış bir şeydir... Düşündüm ama Yapmak isterim diyebileceğim bir fırsat olmadı. Annem bir gün beni arayıp Tennessee Williams'ın az bilinen birkaç oyununu okumak istediğini söyledi ve kitapları İstanbul'a göndermemi rica etti. Ben de ona "Sen Tennessee Williams mı oynamak istiyorsun?" diye sordum. "Eğer oynayacaksan bunlara hiç bakma, Arzu Tramvayı'nı oyna" dedim. Annem de "E, o da çok oynanmadı mı" dedi bana. "Sence neden?" diye cevap verdim ben de. Sonra süreç başladı. 'Kim Korkar Hain Kurttan' oyununda çok güzel çalışmıştık. Ne istediğimi daha cümlemi bitirmeden anlayıp, yapıyordu. Çok disiplinli, enteresan ve yaratıcı. Ben Hilal Saral'ı çok seviyorum. Bir provayı izlemeye geldiğinde ona tanıtım filmleri fikrimden bahsettim, o da hemen "Ben çekeyim" dedi. Birkaç gün sonra da şahane ekibiyle birlikte gelip bu filmleri çekti. Çok teşekkür ederim ona bu zarafetinden dolayı. Tiyatro günümüzün hızında zaten. Tiyatronun günümüzden ayrı var olduğunu düşünmüyorum. Onu sevmemin sebeplerinden biri de bu. Tiyatro 'an' demek. 15 yıl sonra açıp bakayım diyebileceğimiz bir şey değil. O yüzden günümüzden ne geride, ne ileride; anın içinde. Dümdüz siyah bir fonun önünde bir tane sandalye de tiyatrodur, galaksi gibi dijital bir dünyanın içinde olmak da... Kim neyi tercih ediyorsa odur tiyatro. Bence en önemli şey disiplin. O olmadan ilerlemek imkansız. Seyirci olarak zekamızı hafife alan oyuncu ve yönetmenlerle aram iyi değil. Köpekler. Sahiciliklerinin üstüne tanımıyorum. Bebekler bile numaracı geliyor onların yanında. İyi oyunu, iyi oyuncuyu izleyebilmek hediye gibi bir şeydir. Mark Rylance'ı birkaç farklı oyunda seyrettim mesela; inanılmaz bir oyuncu. Bryan Cranston, şu an Londra'da oyun oynuyor, mükemmeldi o da. Ama çocukluktan beri beni asıl yönlendiren, şekillendiren şey çizgi filmlerdi, hala da öyle. Buradan Disney'ye şükranlarımı sunuyorum.


Bundan 63 yıl önce dedelerinin kurduğu tekstil imparatorluğu Kiton, adını eski Yunan aristokratlarının özel törenler sırasında giydiği chitone isimli kumaşından alıyordu. Kalite, sosyal üstünlük ve ilkelere bağlı olmayı simgeleyen bu kumaşın hikayesi, markanın üçüncü kuşak temsilcileri Mariano ve Walter De Matteis ile kısa zaman önce yepyeni bir dinamizme kavuştu. İkiz kardeşlerin babalarının izinden giderek kurdukları yeni markaları KNT ile aldıkları riskleri ve yeni neslin moda anlayışını konuştuk. Fikir aslında sokaktan doğdu. Seyahat ederken etrafımızda her geçen gün daha çok hem rahat hem şık hem de farklı olmanın yollarını arayan insanlar görmeye başladık. Bu arayış bizi çok rahat takım elbiseler tasarlamaya itti. Aile işimizin yarım yüzyılı aşkın tecrübesini ve alt yapısını kullanarak en iyi kalite kumaşlara farklı dokular ve kalıplar kazandırarak işe başladık. Bu nedenle KNT ismi yeni dokular demek olan Kiton New Texturedan alıyor. Kiton'un klasik kalıp ve kesimlerinin dışına çıkarak takım elbise anlayışına yeni bir soluk getirmeyi amaçladık. İnsanlar ve mimari bu yolculukta en büyük ilham kaynağımız oldu. Bir süredir içinde olduğumuz aile işimiz nedeniyle Japonya ve Çin gibi oldukça uzak ülkeler de dahil olmak üzere devamlı seyahat ediyorduk. Bu seyahatler sırasında zamanımız uçaktan toplantıya oradan yine bir müşteri yemeğine ve yeniden uçağa şeklinde geçiyordu. Bu koşturmaca arasında uçak, toplantı ve yemekler için ayrı ayrı kıyafet değiştirecek kadar zamanınız olmuyor. Buradan yola çıkarak iş ve özel hayatınızda her anınıza uyum sağlayabilecek ve içerisinde rahat hissedeceğiniz parçalar tasarlamaya başladık. Çıkış noktamız kendimizdi. Her ikimiz de sadece modayla ilgiliydik. İlk başlarda tasarımdan çok yönetim kısmıyla diyebiliriz. Babamın yanında şirkette çalışmaya başlayalı neredeyse 8 yıl oluyor. Başka bir sektörü deneyeceğimiz bir zamanımız olmadı. Her ikimizde matematik ve fizik gibi aslında sektörden çok uzak konularda eğitim aldık. Ancak mezun olur olmaz şirkette çalışmaya başladık. Koleksiyonların ilhamı genel olarak mimariden ve sanattan geliyor. Özellikle büyük şehirler bizi çok besliyor. Kalite, yeni teknoloji, kumaş, tutku ve aşk. Kullandığımız kumaşlar en yüksek kalite kaşmir, pamuk ve yün. Kiton'un en büyük güçlerinden biri de sektördeki en eski ve iyi kumaş tesislerine sahip olması. Bu birikimden ve mirastan yararlanarak biz de KNT için kaliteden asla ödün vermeden en ince işçilikle çalışıyoruz. Her ikimiz için de kesinlikle ceket gibi görünen ancak arkasında bir kapüşonu olan kullanışlı blazer. Babamız bizi her zaman inandığımız şeylerin peşinden gitmemiz için özgür bıraktı. KNT'nin kuruluş sürecinde de profesyonel olarak çok büyük katkısı oldu. Sıfırdan bir şirket kurmanın zorluklarıyla baş ederken en büyük destekçimiz oldu. İlk başlarda yapabileceğimizden çok emin değildi, ikna etme sürecimiz 6 ay sürdü. Bizi bir süre uzaktan izlemeyi seçti ancak şu an olduğumuz yerden o da çok mutlu. Takım elbise, iyi bir triko kazak, spor ayakkabı, trençkot ve kravat. İkiz olduğumuz için sanırım bu konuda birebir aynı fikirdeyiz! Takım elbise, beyaz tişört ve beyaz spor ayakkabılar olmadan asla bir seyahate gitmeyiz. Bizce erkek modası giderek daha rahat ve günlük bir stile doğru kayıyor. Eskiden olduğu kadar klasik ve sert çizgilere sahip olan kıyafetlerdense, terletmeyen, içinde kolay hareket edilebilen ve her saate uyum sağlayabilen şık kıyafetler tercih ediliyor. Spor giyimin sokakları domine etmeye başlamasının en büyük nedenlerinden biri de bu. İnsanlar daha akıllı yatırımlar yaparak giyinmeye başladı. Yeni spor ceketler, eşofman rahatlığında olan ancak takım elbisenin altına giyebileceğiniz kaşmir dokulu pantolonlar ve rahat ayakkabılar. Kiton uzun zamandır Beymen'de var olan bir marka. Türkiye'deki müşterilerimizle aile olarak aramız her zaman çok iyiydi. Şimdi yeni nesil temsilciler olarak daha da dinamik bir markayla bu pazara girmek bizi çok mutlu ediyor. Genç ve aktif bir kitleye Türkiye'de ulaşacak olmak heyecan verici.


Robert Downey Jr. yanında küçük, kahverengi deri bir çanta taşımayı alışkanlık haline getirmiş. Eğer onu, çantasının içini didik didik ararken görürseniz, bilin ki sigarayı bırakmasına yardımcı olacağını umduğu nikotin sakızını arıyordur. Çantasında başka şeyler de taşıyor elbette; mesela içinde antiparazitik ve antiviral hapların bulunduğu bir ilaç kutusu, koyu mavi bir bere, daha sonra benzerlerini eşi Susan'da göreceğim birkaç madalyon ve yakın zamanda ünlü aktör Woody Harrelson'dan kendisine gelen, muhtemelen farkında olmadan arkasına sakız yapıştırdığı bir mektup. Bir şey daha var çantada: Bana göstermek için ortaya çıkardığı, altın renkli Iron Man kaskı. Downey, yakın geçmişte canlandırdığı ve hayatının farklı bir yöne gitmesine neden olan Iron Man karakterine ait bu kaskı elinde tutuyor. Bir yandan da bana, Bu şeyi gerçekten komik buluyorum. Onunla ilgili sürekli düşünüp duruyorum da diyerek açıklamada bulunuyor. Downey, Iron Man 3 vizyona girdiğinde, insanlara hediye etmek için bir mücevherciye bu başlıklardan birkaç tane sipariş vermiş. Birini de kendisi için saklamış. İşte elinde tuttuğu ve üzerine kafa yorup durduğu, tam da bu kask. 2006'da Iron Man çekimlerine hazırlanırken, bu kaskın fotoğrafına bakarak, içindeki insanı ne hale sokacağını düşünmüş. Korktuğu gibi olmamış. Söylediğine göre kask onu rezil edeceğine vezir etmiş.Ne de olsa, Iron Man öncesi, ünlü oyuncunun kariyeri pek de parlak değildi. Uyuşturucuya saplanıp kalan bir hayat, silahlar, tutuklanmalar ve rehabilitasyon merkezi kariyerini sarsmaya yetmişti. Oysa yıllar boyu Downey ne zaman televizyonda görünse Döneminin en iyi oyuncularından biri olarak anons edildi. Şaşırtıcı olan, kariyerine baktığınızda, Downey'nin aslında kendi döneminin en az başarılı ismi olması. En çok olay yaratan filmi, henüz 21 yaşındayken rol aldığı, 1986 yapımı bir Rodney Dangerfield komedisi olan Back to School'du. O dönemden sonra, hangi filmde rol aldığı ya da kendisini nasıl geliştirdiği hiç önemli olmadı. Çünkü hepsi, koca bir hayal kırıklığıydı. Back to School'dan sonra, o yıllardaki en dikkat çekici ikinci performansını Less Than Zero filmindeki rolüyle yakalayan Downey, iki film de ticari anlamda başarısızlığa uğradığı için pek gülemedi. Şanssızlığı o dönemin en büyük starı Mel Gibson'ın da rol aldığı ve gişede müthiş hasılat yapacağına kesin gözüyle bakılan Air America adlı filmde bile devam etti. Haliyle, Downey için bu durum çok aşağılayıcıydı. Yine de yılmadı. İnatla, hırsla, bir yerlerde onu suyun yüzeyine yeniden çıkaracak büyük ya da küçük bir rol olduğuna inanıyordu: Kendimi sanki imkansızı elde etmeye çalışan bir savaşçı gibi hissediyordum. Ama umudumu hiç kaybetmedim diyerek hatırlıyor. Gerçekten de dediği gibi oldu. Tüm olumsuzluklardan sonra, Iron Man için yapımcılar Downey'nin kapısını çaldı. Evet, bir süper kahraman karakterini beyazperdede canlandırmak hem gişe hem de seyirci beğenisi açısından garanti bir iş olabilir. Ancak Eric Bana, Edward Norton, Ben Affleck ya da Jennifer Garner gibi isimlerin aksini yaşadığı düşünüldüğünde, filmin gişede başarı kazanacağı aslında hiçbir zaman net olmadı. O tarihten itibaren kariyeri hiç sekteye uğramadı. Iron Man, Tropic Thunder, Sherlock Holmes, The Avengers... Tüm bunlar onun sayesinde yücelen, aynı zamanda onu yücelten işlerdi. Bugüne dek aleyhine çalışan her şey, sanki bir anda onun için seferber olmaya başlamıştı.


2009 Ekim'i... Nişantaşı'nda bana verilen adresi bulmaya çalışıyorum. Nişantaşı benim muhitim değil, ortamım değil, tarzıma/bütçeme uygun değil ama vazifeliyim. Çalıştığım dergi bana önemli bir görev vermiş: Git şu adamla konuş. Şu adam dedikleri Halit Ergenç. Hakkında çok az şey biliyorum, o yüzden de gerginim biraz. Dizi oyuncuları hakkında fazla şey bilmem, magazin okumam. Ama magazinin o aralar kendisiyle epey ilgilendiğini biliyorum. Sebeb-i alakalarına gelince... Çok güzel bir sebep: Bergüzar Korel. Halit Ergenç, ses getiren dizi Binbir Gece'deki rol arkadaşıyla, evlilikle tamamına erecek bir ilişkiye başlamış. Ben Binbir Gece'yi de izlemiyorum ama halkın diziye gösterdiği ilgiden, dizinin yarattığı tartışmalardan haberdarım. 1993 tarihli Hollywood filmi Ahlaksız Teklif'in mirasını yiyor bir anlamda. Türk halkı işi gücü bırakmış, bu ahlaki çıkmazı sorguluyor. Yelkenlerini şişiren dizinin popülaritesiyle birlikte, başta Bergüzar Korel olmak üzere oyuncuların da yıldızı parlıyor tabii. Ama dizi mayısta final yapmış ve artık eski haber olmuş. Benim yıldızımsa solgun. Dedim ya, yabancı topraklarda bir yabancıyla röportaj yapmaya gidiyorum. Yukarıda kısaca geçtiğim bilgiler de benim pek işime yarayacak türden şeyler değil. Tüketilmişler ve ne derginin ne de benim konseptime uyarlar. Şöyle düşünün, o dönem ne Muhteşem Süleyman'dı, ne de erkek dergilerinin aranan kapak yüzü Halit Ergenç. Zaten bu sefer de kapak olmayacaktı dergiye. İsmi dergi konu toplantısında yeni yetme editörler tarafından telaffuz edilecek ama yayın yönetmeninden, muhtemelen bir başka isim gündeme getirilerek, dizisinin bittiği öne sürülerek, filmin çok izlenmeyeceği öngörülerek veto yiyecekti o zaman. Çünkü o zamana kadarki tüm başarısına, onca diziye rağmen hala esas oğlan olamamıştı Ergenç ve Binbir Gece'yle radarlarına girse de hala AB gurubunu tavlayamamış, onların arzu nesnesine dönüşmemişti. Belki bunda biraz da hep antipatik karakterleri canlandırmasının payı vardı. Aliye, döneminin en çok seyredilen dizilerinden biriydi misal ama Ergenç'in kısmetine Erol Taş'tan hallice bir karakter düşüyordu. Canlandırdığı Sinan Karahan, en azından başlarda, kadınlara zarar verebilme kapasitesi yüksek bir sosyopattı. Yine de benim dikkatimi ilk kez bu rolüyle çekiyordu. Evde paktlara bölünüyorduk onun yüzünden. Aliye'ci eşime karşı, Sinan'cı ben. Uzun süre bu Aliye-Sinan geyiği devam etti evde. Aslında bu röportaja vesile olan şey bir dizi değil, bir sinema filmiydi. Yani bu kez bildiğim yerden gelmişti. Halit Ergenç, senaryosunu Onur Ünlü'nün yazdığı, yönetmenliğini A. Taner İlhan'ın yaptığı Acı Aşk filminin başrolünde oynayacaktı. Ama bir sinema sohbeti de yapamazdım onunla. Bir sinema dergisi değildi yazı bekleyen. O zaman geriye yapılacak tek şey kalıyordu. Halkın dizilerden yani canlandırdığı karakterler üzerinden, magazin sayfalarındaki haberimsi şeylerden ya da zaman zaman katıldığı talk show programlarından yarım yamalak tanıdığı, hakkında ancak fikir yürüttüğü Halit Ergenç'i bir insan olarak ele almak. Onu Halit Ergenç yapan karakteristik özellikleri, hayatındaki dönüm noktalarını, önemli figürleri yapbozun parçaları gibi röportaja serpiştirmek. Öyle ki röportajı okuyan bu parçaları birleştirdiğinde ortaya Halit Ergenç çıksın. Niye anlatıyorum bunları peki? İki nedeni var. Birincisi, bu yazıyı kaleme alan adamın buna hangi hakla cüret ettiğini anlamanız için. İkincisi, Halit Ergenç'in nereden nereye geldiğini daha iyi tasavvur edebilmeniz için. Çok izlenen Aliye ve Binbir Gece gibi dizilerde görünse de popülarite geri dönüşü açısından kadın oyuncuların gölgesinde kalan, TV dizilerinin güvenilir oyuncusu olarak iyi bir profesyonel olduğunu gösteren, kaliteli sinema filmlerinde rol alıp başarısına katkıda bulunan Halit Ergenç'in gerçek potansiyeli, ancak ve ancak Muhteşem Yüzyıl aracılığıyla gözler önüne serilecekti. Sabretmişti ama sonunda kader karşısına her açıdan avantajlı olduğu bir rol çıkarmıştı. Çok iyi bir dizide, en önemli, kimsenin gölgeleyemeyeceği, en kudretli erkek karakteri canlandıracaktı. Tabii bu avantajlar tek başlarına yeterli değildi, Ergenç'in de üstüne düşen önemli bir görev vardı: İşini iyi yapmak. Dizi sektörünün zorluklarına ve çalışma koşullarının hoyratlığına rağmen zordu en iyisine ulaşmak. Ama o dizinin ismine, canlandırdığı karakterin lakabına yakışır bir oyunculuk ortaya koydu. Muhteşemdi Halit Ergenç. Her öfkeli bakışıyla, her otoriter azarlayışıyla, yeri geldiğinde sevdalı bakışlarıyla, hastalanıp canı yandığında, kederlenip ağladığında, dört dörtlük kostümleri taşıyışıyla, duruşuyla... Muhteşemdi. TV standartlarını çok aşan bu başarılı oyunculuk toplumun Kanuni Sultan Süleyman algısını etkileyip değiştirebilecek, istila edebilecek kudretteydi. Bu kez gölgede bırakan oydu. Gölgede bıraktığı ise ders ve tarih kitaplarındaki Sultan Süleyman'dı. Ama Halit Ergenç'i benim gözümde yılın adamı yapan asıl şey, onun televizyonun sahte dünyasındaki esas oğlanlığını gerçek hayata taşımaya cesaret etmesi. Gezi Parkı olaylarında arabuluculuk yapmak için taşın altına elini sokmasından, dizi setlerinin acımasız çalışma koşullarında helak olan set işçilerinin sıkıntılarını gündeme getirmesinden ve tabii iyi bir aile babası olarak topluma örnek bir sanatçı portresi çizmesinden söz ediyorum. Bunlar iyi bir insanın yapacağı türden şeyler. Ve iyi insan olmak, iyi bir oyuncu olmaktan daha zor ve daha önemli bence. Halit Ergenç de dahil, aslında herkesi iyi insan yapan şeyler geçmişinde saklıdır. Şimdi o geçmişe bir göz atalım: 1970 yılında İstanbul'da doğan Ergenç, sanatçı bir babanın oğlu. Mehmet Sait Ergenç tiyatro oyuncusu, seslendirmeci olmasının yanı sıra Türkiye'nin en eski arabesk bestecilerinden biri. Daha çok Kül Tablasıyım albümü ve Kıbrıs Barış Harekatı sırasında doldurduğu Girne'ye Bir Lefkoşe'ye İki/Gidiyorum Kıbrıs'a isimli 45'liğiyle biliniyor. Halit Ergenç babası sayesinde arabesk müzik ortamlarına, 70'lerde Anadolu'dan şöhret olmak için İstanbul'a gelen şarkıcıların Mekke'si olan Unkapanı'na çocukluktan aşina. Babasıyla gurur duyuyor ama büyüyüp de Batı müzikleri eğitimi veren bir konservatuara girdiğinde arabeske karşı önyargılı hocalarından çekindiğinden, ona sorulmadıkça kimin oğlu olduğunu söylemiyor. Röportajın tamamı ve çok daha fazlası GQ Türkiye Kasım: Men of the Year 2014 özel sayısında ve GQ Türkiye Dijital iPhone/iPad/Android edisyonunda...


Serenay Sarıkaya'yla Yılın Kadını seçildiği kapak çekiminden bir 10 gün kadar sonra, röportaj için şehrin gözde alışveriş merkezlerinden birinde buluşuyoruz. Alışveriş merkezlerinden esasta pek hazzetmezmiş ama sabahtan orada işi varmış diyerek handiyse özür diliyor. Çekim günü smokinle, buzdan serin pozlar veren topmodel edasıyla uzak yakın alakası olmayan, tastamam 22 yaşında bir genç kadının bıcır bıcır halleri var üzerinde. Başında kocaman bir şapka, ayağında botlar, merhabalaşır merhabalaşmaz; O gün de söyleyecektim; el sıkışınızdan da belli diye lafa girip, bir tertip bana dair tahlillerini sıralıyor. Lafı ona getirene kadar, belli bir süre geçmesi gerekiyor, zira meraklı bir çocuk gibi. Ya da ne bileyim; sanki gazeteci oymuş da süje kimse kim artık... Muhabbetin ilerleyen vakitlerinde, oyunculuktan söz ederken söyledikleri tarif etmeye çalıştığım durumu daha sarih izah edebilir: Ben çok gözlemci bir tipimdir, gözlerimle yer bitiririm insanları. Rahatsız olursun, niye bakıyor ki bu böyle diye... İşe başladığımda da böyle bir açlıkla, saldırgan bakardım bir şeyler kapabilmek için; böyle böyle emdim. Şaka değil; karşısındakini çölden çıkmış da başına bir damacana su diker gibi inceliyor. Konuyu ona getirme gayretinde, ağzımı açar açmaz; Beni biraz kontrollü mü buluyorsun? diye gülüyor bu kez. Alakası yok halbuki; bilakis... Bilakis deyince, kontrolsüz olduğu manası da çıkmasın, haşa; insan, yaşının ve pozisyonunun gereği, daha kendisiyle meşgul bir tip olmasını bekler, oysa kendinden önce her şeyle alakadar. 22 yaşında bir oyuncu ya, bir yandan da uzun zamandır hayatımızın içinde. Erken kalkıp yol alanlardan. Profesyonel hayata adım atışı, 15 yaşına tekabül ediyor; ordan hesap edin. Ankaralıdan ziyade Antalyalı olarak bilindiğini söylüyor. Ortaokula başladığı sene, annesiyle göçtükleri Antalya, ergenliğini geçirdiği, hayatında daha çok izi olan şehir: Yaşam kalitesi olarak da çok yüksek bir yerdir diyor; hala her fırsatta özleyip gittiği, eski arkadaşlarıyla görüştüğü Antalya için. Dans okuluna devam ettiği dönemde, Çek Cumhuriyeti'nde düzenlenen bir gençlik güzellik yarışmasından bahsedip gitmeye niyetli kimse var mı diye sormaları, hayatının önemli makaslarından biri olmuş. İpini koparıp kendini Miss Europe and World Junior yarışmasında bulduğu yaş, 15. Lisan yok, yanında eşlik eden tek bir kişi yok, yarışma mahallinde ondan başka tek bir Türk yok: Atladım gittim tek başıma. Çok da hoşuma gitti. Çok korkusuzdum. Benim hayatımda çok enteresan bir tecrübe olmuştur özgüvenden yana. Bir buçuk ay geçirdik orada. Tunus'a götürdüler bizi, Prag'a götürdüler; böyle gezmeli de bir şeydi. Şimdi dönüp bakınca, Antalya'da yaşayan kendi halinde bir kız için çok ekstrem geliyor ama çok güzel bir dönemdi. Şu anda yapabilir misin desen, asla; ne öyle bir cesaretim, ne öyle bir enerjim var ama o an kafam atmış, gidebilmişim. Plajda filminin önce Limon Ağacı için aldığı teklife vesile olduğunu, Antalya'dan gide gele, bir başına otellerde kala kala sektöre bulaşma halinin, ilerleyen zamanla birlikte onu hayat yolunda bir karar vermeye koştuğunu anlatıyor: O zaman hiçbir fikrim yoktu. Planlı programlı bir durum değil, hayat benim için bir şeyler hazırlamış; ben de kendimi bıraktım, öyle gelişti. Limon Ağacı bittikten sonra, yeni bir proje için aradılar ama bu sefer 'E artık biz sana bakamayacağız, bir zahmet anneni de al gel buraya' dediler. Hiç unutmuyorum; annemle Antalya'da falezlerde oturup bir saat, bir buçuk saat hiç konuşmadan denize baktık ve kalkınca dedik ki, gidiyoruz. Bir hafta içinde toparlanıp İstanbul'a taşındık. Röportajın tamamı ve çok daha fazlası GQ Türkiye Kasım: Men of the Year 2014 özel sayısında ve GQ Türkiye Dijital iPhone/iPad/Android edisyonunda...


Açıkçası ben de, Mabel Matiz de Man of the Year seçildiğini duyunca aynı tepkiyi vermişiz. İkimizin de telefonda bize bunu söylediklerinde ağzımızdan çıkan ilk şey, şaşkınlık dolu bir Ne? olmuş. Bu benim ilk ödülüm. GQ'dan gelmesi benim için çok kıymetli oldu diyor genç şarkıcı. O ilk ödülüne şaşırmış; bense bu adamın, Türk pop müzik kalıplarının tamamen dışında şarkılar yapan birinin bu kadar önemli olduğunu bilmediğim için şaşkınlık yaşadım. Kitlelerin ona karşı sevgisi o kadar büyük ki, hakkında konuştuğum pek çok insan son albümünün Sezen Aksu'nun Sen Ağlama'sından sonra çıkmış en duygusal ve önemli müzik olayı olduğunu söylüyor. Bu kıyaslamayı çok seviyor Mabel Matiz, Ne büyük ve hoş bir benzetme bu. Kendi dilimi yaratırken en çok etkilendiğim insanların başında geliyor çünkü Sezen Aksu diyor. 2013 yılı hepimiz gibi Mabel Matiz için de kişisel tarihimizde, şahsi kronolojilerimizde, torunlarımıza anlatacağımız anılar defterinde çok özel yeri olan bir yıl olmuş. Albümü senenin ilk aylarında çıkıyor ama esas patlamayı altı ay sonra yapıyor. Bu albümle birlikte artık sesimi daha rahat duyurabildim ve önyargıları kısmen de olsa kırabildiğimi düşünüyorum. 2013, bütününde büyük kırılmaların yaşandığı bir yıldı. Farklılılar birleşti, insanlar birbirine yakınlaştı, sarıldı, algılar açıldı... Bu yıl bütün söylenmeyenler söylendi. Bunu olumlu buluyorum. Diğer yandan, çok fazla kayıp ve ölümler de oldu tabii. Bunlar tüm o güzelliklerin yanında içmizde yara olarak kaldı diye anlatıyor. Çocukken hep büyüyünce dinlediği şarkıların, özellikle 90'lar Türkçe popunun içinde olmak istemiş Mabel Matiz. Yazmaya başladığında da şarkılarını o sevdiği müzisyenler alsın ve söylesin istemiş ama pek çok yerden geri çevrilmiş. Aradan yıllar geçtikten sonra o şarkılar şimdi sahibinin sesinden hayat buluyor. Yazının tamamı ve çok daha fazlası GQ Türkiye Aralık sayısında ve GQ Türkiye iPad edisyonunda...


Çok korkuyorum. Yanlışlıkla bir düğmeye basacağım ve bir müstakbel starın, yaz aylarına damgasını vuracak son derece önemli hitini sileceğim diye çok korkuyorum. O gerçekten çok fazla düğmeli aletlerin yanından geçerken nefesimi tutuyorum. Ozan Çolakoğlu bir ara makinelerden birine hafifçe yaslanıp kaykılınca, kafamı çevirip gözlerimi kapatıyorum. Gitti güzelim şarkı! Onun adını ilk kez 1992 yılında, Tarkan'ın aklımızı uçuklattığı çıkış albümü Yine Sensiz'in kartonetinde okumuştuk. O günden bu yana, sebatkar bir çömlekçi misali, Türk pop müziğinde sayısız besteye son halini veren adam oldu. Bütün o delirdiğimiz şarkılar başlangıçta hamdı, Ozan Çolakoğlu'nun elinde pişti. Eurovision 1'incisi Everway That I Can'i o düzenledi, Kerim Tekin'den Teoman'a, Göksel'den Murat Boz'a, Türk pop müziğinin en ünlü isimleriyle çalıştı. G.O.R.A., Organize İşler, Hokkabaz gibi filmlerin müziklerini yaptı. Son olarak kendi adıyla yayınladığı ve aranjörlüğe başladığı günden bu yana çalıştığı isimlerin konuk olduğu bir albüm çıkardı. Yılın müzik adamı seçilmek nasıl bir duygu? diye soruyorum Ozan Çolakoğlu'na. Türkiye'de böyle bir ödülün bir aranjöre verilmesi çok güzel tabii diyor. Müzik dergilerinden ya da kanallarından ödül almaya alışmış ama müzik dışı bir dergiden ödül almak ona göre yaptığı işin artık görünür hale geldiğinin kanıtı. Genelde ne iş yaptığı bilinmez, halbuki aranjör çok iş yapar. Yönetmenle ve prodüktörle karıştırılır ama aslında ikisi de değildir diyor. Siz de küçükken Ben aranjör olacağım demiyordunuz herhalde diye sorunca, Demiyordum tabii ama müzisyen olacağım belliydi. 4-5 yaşından beri merakım vardı müziğe. Okulda, Kadıköy Anadolu Lisesi'nde, rock grubu kurmuştuk. Sonra işin tekniğini öğrenmek için stüdyolarda çalışmaya başladım. Değişik sound'lar dikkatimi çekmeye başladı. 90'ların başında şans eseri Tarkan'la tanışınca rock dünyasından kopup aranjörlüğe adım attım diye anlatıyor. Röportajın tamamı ve çok daha fazlası GQ Türkiye Kasım: Men of the Year 2014 özel sayısında ve GQ Türkiye Dijital iPhone/iPad/Android edisyonunda...


Civan Er, İstanbul'da doğup ortaokul ve liseyi İstanbul Erkek'te tamamlar. Çerkes ve Selanik kökenli ailesi orta gelirli insanlardır. Eve hakim bir etnik mutfak yoktur çocukluğunda, alışıldık şeyler pişmektedir. Öyle şu lokanta, bu restoran gezen bir yaşam tarzları da yoktur Er ailesinin. Civan ise dergilerde gördüğü yemekleri yapmaya çalışıp mutfakta zaman geçiriyordur kendi kendine. Hayatının ilk kırılma noktası: Komşu çocuğu arkadaşının ailesi Hataylıdır. Onların evinde yediği yemekler Civan'ı çok etkiler. Antakya'dan gelen bu lezzetlerin İstanbul'da bulunmadığı zamanları düşünün. İsli yoğurt, biber salçası, humus, nar ekşisinin hası... Bunlar Civan'ın damağını uyandırır bir anda. Evde zevkine yemek yapmaya devam etmektedir bu arada. Marmara Üniversitesi'nde iktisat eğitiminin ardından Londra'ya uluslararası ilişkiler okumaya gider. Orada okul harçlığı için çalışması gerekmektedir. Tüm arkadaşları en kolay ve bol bahşişli iş olan garsonluğu tercih ederken, o restoran mutfağında çalışmaya karar verir. İşte hayatının ikinci kırılma noktası bu. Yabancı restoranlarda iş arar; Carluccio's, Jamie's Italian, dolanır hepsini. Bu arada hala bir mutfak eğitimi yoktur. O kafasına aşçı yamağı olarak çalışmayı koymuşken, başvurduğu her yer Civan'a bulaşıkçılığı layık görür. Sonunda Sofra'nın sahibi Hüseyin Özer'le tanışır. Özer onu hemen St John's Wood'daki yeni restoranına yollar. Üçüncü kırılma noktasını, profesyonel mutfak önlüğünü giyince yaşar. Tezgah siler, dolap temizler, patates soyar. Zaman içinde birçok farklı etnik kökenli şeften pek çok teknik ve malzeme öğrenir. 2.5 sene mutfakta çalışırken master'ını da tamamlar. Master sonrası, Londra'daki Leiths School of Food and Wine'a gidip alaylılıktan okulluluğa terfi eder. Türkiye'ye dönüp iş aramaya başlar. Tarzını beğendiği Changa aklına yatar. Mutfak elemanı olarak başladığı mekanda iki sene sonra şefliğe terfi edip tam altı yıl çalışır. Artık farklı malzemelerle deneysel yemekler yapmaktadır. Bu arada Hürriyet'ten yemek yazarlığı teklifi alır. Yazdığı dört sene boyunca, haftalık tarifler için yerel malzemeleri farklı biçimlerde kullanmaya çalıştığı 800'e yakın reçete geliştirir. Yavaş yavaş kafasında kendi dükkanını açma fikri belirmeye başlamıştır. Yapmak istediği yemeği sunabileceği, hızlı dönen, insanların özel bir günde değil de herhangi bir zamanda gelecekleri bir yer hayal eder. Changa'dan ayrılıp yollara düşer. Anadolu'yu gezer, Lübnan'a, Halep'e gider. Bir yandan da İstanbul'da lokantası için yer aramaya başlamıştır. Ve hayatının dördüncü kırılma noktası: Haziran 2013'te bir ortakla Yeni Lokanta'yı açar. Mekanın ismini, Türkiye'nin önemli gazetecilerinden olan babası Alev Er koyar. Mottosu sadece yerel malzeme kullanarak geleneksel yemekleri yorumlamaktır. Bazı yemeklerde, iki farklı malzemeyi yan yana getirerek sıradışı tatlar yaratır. Bazılarındaysa içeriği ya da kıvamını değiştirerek yorum katar. Balığı rakıyla lezzetlendirmek, barbunyayı püre haline getirmek o fikrin ürünü. Çok sevilen yemeklerinden biri de kimyonla lezzetlendirilip sotelenmiş patlıcanla doldurulmuş mantısı. Belki bir yerlerde daha önce yapılmıştır ama birçok insanın tattığı bir yemek değil bu ve herkesin çok hoşuna gidiyor diyor. İsli dondurma ve bal eşliğinde muhallebili kadayıf kızartması da imza yemeklerinden diğeri. Yemekleri mevsimsel olarak değiştiriyor Civan Er. Mönüde 25 çeşit varsa rezervde 200 reçetesi var. Bir de haftalık mönüleri bulunuyor. Daha ulaşılabilir bir yer olsun diye öğle mönüsüne içli köfte, ayran aşı, imambayıldı, İzmir köfte gibi yemekler de ekliyor. İnsanlar acıktığında onun yemeklerini düşünsün istiyor Civan Er. Peki o hangi noktada kendini farklı buluyor? Daha iyi ya da daha kötü değil; sadece yerel malzeme kullanarak yemek yapmaya çalışıyoruz. Ekip olarak sevdiğimiz yemekleri yapıyoruz, acıkınca hayalini kurduğumuz yemekleri. Müşterimiz bir kere yesin, iki sene sonra gelsin değil de yine onu yemek istiyorum desin. Bir daha, bir daha gelmeleri hoşuma gidiyor. Bizim işimiz insanları buradan mutlu çıkarmak diyor. Yaşadığı toprağa ve malzemeye bağlı yemeklerle farklılaşmak kolay iş değil. Bu alanda büyük işler başarmasına rağmen mütevazılığı elden bırakmayan Civan Er, bu yüzden sadece bu yılın değil, uzun yılların şefi olmaya hazır görünüyor. Röportajın tamamı ve çok daha fazlası GQ Türkiye Kasım: Men of the Year 2014 özel sayısında ve GQ Türkiye Dijital iPhone/iPad/Android edisyonunda...


Büyük düşünürümüz Cemil Meriç, orta yaşlarına kadar neredeyse tamamen Fransız kültüründen beslenen bir frankofil aydınmış. Bir gün ünlü bir Fransız yazar, üstatla tanışmaya, evine gelmiş. Cemil Meriç konuğuna gururla Fransızca binlerce kitabın bulunduğu kütüphanesini tanıttıktan sonra fikrini sormuş. Ve aldığı Bir Fransız aydınının mükemmel bir kitaplığı! cevabı, tek kelimeyle hayatını değiştirmiş. Bu cevabın yarattığı şokun ve uyanışın ardından, kendi kültürüne bu kadar uzak kalmış olmasının acısını kat be kat çıkarmış ve bugün bildiğimiz, hala beslendiğimiz Cemil Meriç'i inşa etmiş... Gastronomi dünyamız da Cemil Meriç'in gençliğini andıran şeflerle dolu. Tarhanayı, bulguru, pekmezi gariban köylü yiyecekleri gibi görüp burun kıvıran ama somon balığının ya da balzamik sirkenin bilmem kaç çeşidini ezbere bilen aşçılarımızın sayısı hiç de az değil. Geleneksel bir lokantada bir hafta bile çalışmamış, iyi bir pilav bile pişiremeyen ama Michelin yıldızlı birkaç restoranda birden staj görmüş şeflerimizden geçilmiyor. Yeme-içme dünyamızın bu ortamında, hem lezzet dünyasının uluslararası inceliklerini bilen hem de bunlarla ülkesinin lezzet kültürünü yorumlayıp onu yukarılara taşıyan aşçılarımız ise çok az. Akaretler'deki Gile Restaurant'ın şefleri Üryan Doğmuş ile Cihan Kıpçak, bu bir avuç şeften ikisi. İşin şovunda, yabancı kültürlerin sofistikasyonuna karşı eziklik hisseden yeni para sahiplerine hava atmakta, medya turları yaparak şöhret kabartmakta filan değiller. Mutfaklarına kapanıp işlerine bakıyorlar. Ve bu sayede de lezzet harikaları yaratıyorlar... Üryan ile Cihan'daki pırıltıyı, sevgili Ahmet Örs, 2011'de o zaman çalıştıkları La Mouette restoranında keşfetmişti. Bana coşkuyla O baklava hamuruyla sarılmış kuzu bonfilesini mutlaka tatmalısın, yanındaki patlıcan kabuğu püresiyse gerçek bir başyapıt diyordu. Yemeklerini daha önce idealist turizmci Gökşin Ilıcalı'nın Kapadokya'daki müthiş butik oteli Argos in Cappadocia'nın kuruluş döneminde tattığım şeflerin yetenekleri beni de etkilemişti. Ama asıl büyük çıkışları, son restoranları Gile'de oldu. Ilıcalı'nın da öncülüğüyle açılan bu şık ama rahat restoranda, mutfakta tam bir Türk rafinmanına tanık oluyorsunuz. Kapadokya dilinde üzüm tanesi anlamına gelen Gile'de, açılışı ballı çam fıstığı eşliğinde Çerkez tavuğu pate gibi bir başlangıçla yapabilirsiniz. Kızıl çamla közlenmiş Saroz karidesi ise iyi ki küçük bir porsiyon, zira insan kendini tutamasa bir düzinesini gövdeye indirip ardından protein komasına girebilir! Kuzuyla şiir yazılmış denilebilecek zarafetteki ana yemeğin adı kuzu burma. Baklava hamuruna sarılı etler damakta lokum gibi eriyor. Denizlerin prensi levrekse yedi çeşit baharattan çeşni alıyor ve limonlu patates köpüğü gibi moleküler mutfaktan ilham almış bir eşlikçiyle geliyor. Yazının tamamı ve çok daha fazlası GQ Türkiye Aralık sayısında ve GQ Türkiye iPad edisyonunda.


Yetenekli birinden söz edilirken, neden bilmiyorum, onun işçiliğinden, yetişmek için harcadığı zamandan, nelerden feragat ettiğinden pek söz edilmez. Gökten zembille inmiş biri gibi anlatılır, Allahın lütfudur, benzersizdir, gözbağcıdır. Amerikalıların bana makul gelen bir yetenek nitelemesi var. Rekabetin olduğu bir alanda en az 5 bin saat profesyonel çalışmış, ayakta kalmış, isim yapmış birine yetenekli diyorlar. Dikkat edilirse yetenek denen şeyin içine zanaatı, tekrarı, fedakarlığı, aklı, sabrı ve çok çalışmayı katıyorlar. Alanda çalıştığınızı, üretici olduğunuzu varsayalım. Birbirinin aynısı günler yaşıyorsunuz. Bir masa başındasınız, belinizi düşünerek hafif eğimli bir masadasınız tabii, ortopedik bir koltuk... Sevdiğiniz müzik de olsun, çayınız-kahveniz, konforunuz için her şey hazır ve nazır hatta. O koltukta, o masanın başında, sırtınız ve kıçınız terleyerek, omuriliğinizi yıpratarak, gözlerinizi bozarak, incelikle ne kadar çalışırsınız, ne kadar katlanırsınız bu işe? Dışarıda gece ve gündüz akıp giderken, insanlar gezerken, arkadaşlarınız hayata karışırken siz o masanın başında ne kadar kalabilirsiniz? Geçen günlerde kaybettiğimiz ünlü çizgi romancılarımızdan Faruk Geç, 40 yıl çizdikten sonra nasıl pes ettiğini, nasıl çizmeyi bıraktığını anlatmıştı, hafızamdan aktarıyorum: Bir gün masaya oturdum, daha elime fırçayı almadan her yerim ağrımaya başladı. Fiziksel bir şeydi ama anladım ki daha fazlası vardı. Bırakmam gerektiğini anladım. Uzun süredir aşkla çalışmıyordum artık. Biraz trajik, biraz romantikti; söyledikleri kesinlikle içime oturmuştu. Bana kalırsa yeteneğin esasını, ta dibindeki çekirdeği, belki tohumunu, sürükleyenini aşk oluşturuyor. Aşk olmasa yetenek hiçbir şey. Röportajın tamamı ve çok daha fazlası GQ Türkiye Kasım: Men of the Year 2014 özel sayısında ve GQ Türkiye Dijital iPhone/iPad/Android edisyonunda...


İspanya'ya giden uçaktaki genç adam heyecanlıydı ama korkmuyordu. Kendine koyduğu hedefi ulaşılmaz değil olağanüstü olarak adlandırmıştı. Bir planı yoktu. Adını hatırlayamadığı bir Fransız yazarın söylediği bir söz vardı dilinin ucunda. Hayal kurmanın birazı tehlikeliydi; hayal kurmak çok ve sürekli yapılması gereken ciddi bir işti. Neyle karşılaşacağını bilmiyordu. Tek bildiği, ne olursa olsun düşlemekten hiç vazgeçmeyecekti. Düşleyecek, düşünü canlandırıp gerçeğine katacaktı. Hayallerini anlattığında gülenler oldu. Çocuk işte dediler. Çocuktu. Ona gülenlerin fark edemediği şeyse, dünyanın en büyük endüstrisi haline gelmiş olsa da, futbol ölüm kalım meselesi değil, çocuk oyunuydu. Arda Turan, dünyanın dört bir yanındaki futbolseverlere bunu hatırlatmak için gönderilen özel çocuklardan biriydi. Her güne mutlu olmak için uyanır, mutlu olmak için futbol oynardı. Futbol oynarken mutlu olur, mutlu oldukça daha da iyi oynardı. Üstelik mutluluğu bulaşıcıydı. Yamacında olmak büyük ayrıcalıktı. Bilmedikleri bir şey daha vardı. Delinin önde gideniydi bizim sipsi. Kafayı kırdıktan sonra onu vazgeçirebilmek imkansızdı. Taraftarı olduğu kulüpte oynamanın mutluluğunu ağız tadıyla yaşayamadan başka bir takıma kiralandığını öğrenmiş ama pes etmemiş, takımına geri dönüp küllerinden doğmuştu. Gencecik yaşında o kulübün kaptanlık pazubandına layık görülmüştü. Sakatlıklar atlatmış, özel hayatı dillere dolanmıştı. Hatta gün gelmiş kendi taraftarının protestosuna bile maruz kalmıştı. Hiçbiri onu yolundan döndürememişti. Üç sene önce o deli cesaretini topladı; vatanına, ailesine, ilk göz ağrısına, onu sevenlere, rahat ve konforlu hayatına veda edip yüreğinin onu götürdüğü yere gitti. Hakkındaki eleştirileri iltifat olarak aldı, övgülere tebessüm etmekle yetindi. Güvendiği insanlardan gelen tavsiyeleri kaldıraç olarak kullandı. Kimse ikincileri hatırlamaz dedi, çok çalıştı. Kısa sürede, dünyanın en yetenekli oyuncularına karşı forma giydiği bir ligde savaşçı ruhuyla hayranlık uyandırdı. Dünyanın en büyük markaları arasında saçıyla, sakalıyla kendi markasını yarattı. Sahada futboldan aldığı keyif, antrenmanlardaki eğlenceli halleri, sokaktaki samimi tavırlarıyla Arda Turanizm akınını başlattı. Hakkında kitaplar yazıldı, şarkılar bestelendi, gazete manşetlerinden düşmedi. Arda Turan'lı Atletico Madrid, 18 yıl aradan sonra lig şampiyonu oldu. 14 yıl aradan sonra Copa del Rey zaferini yaşadı, 29 yıl aradan sonra İspanya Süper Kupası'nı kaldırdı. UEFA Avrupa Ligi şampiyonu oldu, Süper Kupa'yı müzesine götürdü. Geldiği gün hayallerine gülenler, formasını imzalatmak için sıraya girer oldu. Aslında Arda Turan'ın hayali, mahallesinde top peşinde koşan veletlerinkinden farklı değildi. Dünyanın en iyi futbolcusu olacaktı. Böyle kocamandır o yaşta hayaller. O hayalperestlerin birçoğu çok erken kopar hayallerinden; kimine yetenek bahşedilmemiştir, kiminin okuyup adam olması gerekmektedir. Az sayıdaki şanslılar, ülkemizde pek de derin olmayan yetenek havuzuna dahil olup hayatını futboldan kazanmaya başlar. Hayallerine, ailelerine başlarını sokabilecekleri bir ev alana kadar tutunmaya devam ederler. Ama o hayaller, tapuya atılan imzanın mürekkebi kurumadan uçup gider. Altlarındaki araba, ceplerindeki kredi kartı, akrabalarından gördükleri itibar fazlasıyla hoşlarına gider, daha fazlasını denemek için isteksizleşirler. Çalışmadan elde ettikleriyle yetinmeyi öğrenir, kendi küçük dünyalarında krallıklarını ilan ederler. Bir Rus atasözü Hayat, dümdüz bir tarlanın bir ucundan diğer ucuna yapılan bir yürüyüş değildir der. Bizim çocuklar onu bile yapmaz, tarlanın bir ucundan öteki ucuna, topu şişirmekle yetinirler. Bu ülke insanının uğrunda mücadele ettiği şeyleri elde edememesinin en önemli nedeni, bilinçaltında başaramayacağını düşünmesidir. Hiç düşündünüz mü; emekleyerek son sürat oradan oraya gidebilen bebekler neden yürümek için çabalar? Sürünerek istedikleri yere gidebilecekken neden ayağa kalkmaya çalışırlar? Beceriksizce adım atmaya çalıştıklarında yüzüstü düşüp canlarını yaksalar bile neden bu sevdadan vazgeçmezler? Çünkü tembellik içgüdüsel değildir, keşfetme dürtüsüyle doğarız. Sınırlarımızı zorlamak, yaradılışımızda vardır. Yıkamadığımız duvarlar, aşamadığımız eşikler hep kendi eserimizdir. Geleneksel Türk ailelerinin çocuk yetiştirme kurgusu olmazlar, yapılmazlar ve yasaklar üzerine kuruludur. O nedenle başaramayacağımız duygusuna boyun eğmeye yatkınlığımız vardır. Arda bizim gibi değil. Yıllardır gece yastığa başını koyduğunda, dünyanın en iyi futbolcusu olacağını tekrar etmekten yorgun düşerek uykuya dalıyor. Sessiz kalırsa, hayatın kulağına nasıl dünyanın en iyi futbolcusu olacağını değil, neden olmayacağını fısıldayacağını biliyor. Çünkü hayat kendisine direnmeyenlerin yeteneklerini hoyratça harcamak konusunda acımasızdır. O nedenle ona yapılabilecek en büyük haksızlık, başarısını sadece yeteneğine bağlamak. Yeteneği yaradanın takdiri ama onu olduğu noktaya getiren kendine olan inancı, cesareti, bir sanatçı titizliğiyle bilediği iradesi. Ve ailesi. Hala oğlunun üstüne titrese bile ona kendi ayakları üzerinde durmayı öğretmiş olan annesi. Şöhretin ona sunduğu baştan çıkarıcı şeylerin büyüsüne kapılmamasını tembihlemiş olan babası.


Bu işi profesyonel olarak yapan, hele ki iyi yapan birçok oyuncunun gözünde, futbolu ne kadar çok sevdiğini görebilirsiniz. Didier Drogba da onlardan biri. Farkı, yaptığı işe ve işini iyi yaptığı için kendine duyduğu saygı. İlerleyen yaşına rağmen kendine bu kadar iyi bakıyor olmasının nedeni de bu. Ona kendine saygı duymayı öğreten ismi tahmin etmekse hiç de zor değil. Mourinho'yla tanıştığımda bence daha yolun başındaydım. O zamanlarda bile bana en iyi olacağıma inandığını hissettirirdi. Kendimi keşfetmemi sağladı. Bana futbola dair çok şey öğretti. Ama hepsinden ötesi, bana saygı duyduğunu hissettirerek benim de kendime saygı duymamı sağladı diyor. Jose Mourinho, Drogba'nın hayatında en az amcası kadar yer etmiş bir baba figürü. Birbirlerine yakın iki karakter. Mourinho'nun eleştirilmekten hiç ama hiç hoşlanmadığını dünya alem biliyor. Drogba ise mesafeli ve umursamaz tavırlarına rağmen eleştirilmeyi, övülmeye tercih ettiğini söylüyor. Çünkü övgüler sadece kendini iyi hissetmesini sağlarken, eleştirilerin daha iyi bir insan ve daha iyi bir oyuncu olmasını sağladığına inanıyormuş. Hayatı sürekli kendine yeni hedefler koymak ve o hedefleri gerçekleştirmek üzerine kurulu. Durmadan, yorulmadan, pes etmeden yoluna devam etmesinin sırrı bu. Chelsea formasıyla son senesinde, hedefinin Şampiyonlar Ligi kupasını kazanmak olduğunu açıklamıştı, kazandı. O zaferin ardından hayatındaki en uzun soluklu ilişkisini bitirdi ve takımdan ayrıldı. Çin'e gitmeye karar verdiğini açıkladı. Bu, onun karakterinde ve ilerleyen yaşına rağmen fiziksel performansını üst düzeyde tutabilen bir dünya yıldızından beklenmeyen bir karardı. Birçok futbolseveri hayal kırıklığına uğratmıştı. Yeni insanlar tanımak, farklı oyuncularla oynamak, farklı teknik direktörlerle çalışmak, farklı rakiplere karşı mücadele etmek... Bunlar çok değerli tecrübeler. Çünkü ancak yeni şeyler öğrenmeye devam ettiğiniz sürece var olabilirsiniz dediğinde, az da olsa pişman olup olmadığını soruyorum. İnsan deneyerek, yanılarak, hata yaparak öğrenir. Hayatımda pişmanlık duyduğum hiçbir şey yok diye cevap veriyor. Şimdiki hedefini sorduğumdaysa Galatasaray'a geldiğimde hedefim şampiyon olmaktı, olduk. Bu sene hedefim tekrar şampiyon olmak, haberiniz olsun diye yanıtlıyor. Peki ya beş sene sonrası? Hala futbol oynuyor olurmuş, oynayabildiği kadar uzun yıllar oynayacakmış. Sonrasında ne olacağını kim bilebilir ki dediğinde kadere inandığını fark ediyorum. Ama hayat ona kaderini başkalarının eline bırakmamayı küçük yaşlarda öğretmiş. Engellenemez liderlik dürtüsünün özünde yatan, tam da bu. Almanların efsane ismi Franz Beckenbauer, Galatasaray- Kopenhag maçıyla ilgili, Drogba'nın maç öncesi sahada taktik vermesini eleştirmişti. Bir futbolcu bir takımın lideriyse kendi istediği için değil, diğer 10 oyuncu onun öyle olmasını istediği için liderdir diyerek bu konunun üzerinde fazla durmadığını hissettiriyor. İstekli ve iyi niyetli olmanız lider olmanız için yeterli değil, kendinizi kabul ettirmeniz gerekir. İlham verici, motive edici süslü cümleler kurarak kendinizi kabul ettiremezsiniz. Çünkü insanlar sizi söylediklerinizle değil, yaptıklarınızla değerlendirirler. İyi bir lider başkalarını dinlemeyi bilir, onlara yardım etmeye hazır olduğunu hissettirir ve alçakgönüllüdür diyen bu adam, iç savaş sürecinde oynadığı arabulucu rolü ve kurduğu vakıf aracılığıyla gerçekleştirdiği hayır işleriyle ülkesindeki en popüler ve en güçlü figür. Öyle ki, 2010 yılında TIME dergisi tarafından dünyanın en etkili 100 kişisinden biri olarak gösterildi. Kendisiyle ilgili farkındalığı çok yüksek. Sahadaki lider duruşunun, onu diğer yetenekli futbolculardan farklılaştıran özelliği olduğunun bilincinde. Son olarak Avrupa'nın en önemli ödüllerinden biri olan Altın Ayakkabı'yı kazanan Drogba'nın; Casillas, Eto'o, Klose, İniesta, Ronaldo, Pirlo, Lampard, Beckham, Trezeguet gibi birbirinden yetenekli dünya yıldızlarını, bu duruşu sayesinde geride bıraktığını söylemek yanlış olmaz. Eğer iş sadece sahada bitiyor olsa, liderlik vasıflarını yıllar içinde kazandığı tecrübelerle elde ettiğini söylerdim. Ama öyle değil. Yürüyüşü, konuşması, gülüşü, hatta poz verirkenki tavırları bile Lider olunmaz, doğulur dedirtiyor. 35 yaşında, 27 uluslararası ödül sahibi birine, Kendinle ilgili değiştirmek istediğin bir özelliğin var mı? diye sorarken biraz zorlanıyorum. Eminim her insanın vardır. Ama önemli olan, insanın kendini olduğu gibi kabul edebilmesi diyor. Hep böyle kal diyeceğiniz nadir adamlardan biri o. Üstelik çok da prestijli bir marka. David Beckham kadar yakışıklı değil belki ama yaptırım gücü kesinlikle ondan çok daha yüksek. Son olarak, ünlü iç giyim markası HOM, seçkin bir iç çamaşırı kreasyonuna Didier Drogba adını verebilmek için elde ettiği tüm geliri Drogba'nın vakfına bağışlamayı kabul etti. Vakfın yaptığı yardımların, Fildişi Sahili Devlet Başkanı'nın ülkesi için yaptıklarından bile fazla olduğu iddia ediliyor. Büyük İskender'in bir lafı vardır: Gerçekleşmesinin imkansız olduğunu düşündüğün bir hayalin olmamışsa, henüz gerçek bir hayal düşleyememişsin demektir. 70'lerin sonunda Fildişi Sahili'nde doğan bir çocuğun, adını dünyanın en büyük futbolcuları arasına yazdırmayı istemesi, işte böyle bir şeydir. 11 Mart 1978'de Abidjan'da doğan Tito'nun hikayesi, gerçek bir hayal düşlemesiyle başlar. Tito'nun hikayesi; annesinden, babasından, doğduğu topraklardan ayrılmak zorunda kalan küçücük bir çocuğun, futbolcu amcasının yanında oradan oraya sürüklenişinin öyküsüdür. Annesinin beş yaşındaki oğlunu çok uzaklara göndermeye boyun eğmesi de, babasının okulunu bitirene kadar profesyonel futbol hayatına adım atmasına müsaade etmemesi de, oğullarını koruma içgüdüsüdür. Tito'yu hikayenin sonunda Didier Drogba'ya dönüştürense yeteneği değil, zorluklarla mücadele etme azmidir. Kendi hikayesine yazılabilecek en güzel sonu yazan bu adam, yıllardır ülkesindeki diğer çocukların hikayelerine de mutlu sonlar yazmak için varını yoğunu ortaya koyuyor. Çünkü o ve onun gibi çocuklar için futbol oyun değil, gerçektir.


43 yaşındaki Nikolaj Coster-Waldau, aslında bu sektörde yeni bir isim değil. Bugüne dek Tom Cruise'un geçen yıl vizyona giren Oblivion filmi de dahil olmak üzere 30'dan fazla yapımda rol aldı. Fakat oynadığı hiçbir karakter, Game of Thrones'ta canlandırdığı Jamie Lannister kadar ses getirmedi. Önümüzdeki aylarda beşinci sezonu yayınlanacak olan Game of Thrones'un, bölüm başına 13.6 milyon izleyiciyle Amerikan televizyon kanalı HBO'nun Soprano'dan sonra en çok ilgi gören dizisi olduğunu düşünecek olursak, bu duruma şaşırmak saçma olur. Tabii Jamie Lannister'ın, dizinin en can alıcı karakterlerinden biri olduğunu da hesaba katmak gerek. Belki de bu nedenle, dizinin yaratıcıları David Benioff ve D. B. Weiss, Jamie Lannister'ı canlandıracak kişinin yakışıklı, karizmatik ve tehlikeli görünmesi gerektiğini söylüyordu: Onun bir katil olabileceğine herkes inanmalıydı. Bu nedenle de sıkı bir Hollywood yıldızına ihtiyacımız vardı. Ancak görüşmeler sonucu akıllarına yatan isimlerin takvimlerinin hep dolu olduğunu gördüler. Oysa o sıralarda biri, yeterince meşgul değildi... Kopenhag'ın güneybatısındaki Tybjerg adlı ufak bir kasabada büyüyen Coster-Waldau, kütüphaneci bir anneyle özel bir şirkette idari işlere bakan bir babanın oğlu. Babasının alkol sorunu, o henüz altı yaşındayken anne-babasının ayrılmasıyla son bulsa da aileye çok çektirir. Bir röportajında evdeki bu kargaşadan kaçmak istediğini anlatan Coster-Waldau, soluğu National Theatre School'da alır. Başvurusunun kabul edilmesiyle, 2011'de zirveye ulaşacak oyunculuk hayatı başlar. Onu yeni yeni tanımamızın nedeni yaşadığı ardı arkası kesilmeyen şansızlıklar. Mesela 2000 yılında tesadüf eseri Londra'dayken Guy Ritchie imzalı Lock, Stock and Two Smoking Barrels için seçmelere katılır. O esnada Hollywood'lu bir yönetmen kendisini keşfedip yakında çekeceği macera filmi için harika bir isim olacağını düşünür. Böylece yalnızca birkaç saat içinde kendisini Los Angeles'a giden uçakta bulur Coster-Waldau. Ancak son anda bir değişiklik yaşanır ve Türkiye'de Dikey Limit adıyla vizyona giren filmdeki başrolü Chris O'Donnell kapar. Yetmez; dört yıl önce yine Los Angeles'tayken, hep direkten dönen projelerine bir yenisi eklenir. Yüksek bütçeli bir bilimkurgu filmi için kendisine sunulan teklifi kabul ettikten birkaç gün sonra, yapımcı tarafından rol için fazla yaşlı bulunarak sözleşmesi iptal edilir. Hayatında yanıldığı çok olmuştur Coster-Waldau'nun. Ama hiçbir yanılgı, bu kadar işine yaramaz. Coster-Waldau, Hollywood'taki bu kötü ününü yerle bir edecek kadar uzun süredir ekranlarda. Ve tartışmasız, son dört yılın en hızlı yükselen yıldızı. Game of Thrones'la birlikte dönen şansı, bu yıl Cameron Diaz'la birlikte çektiği The Other Woman ve 2016'da vizyona girmesi beklenen Gerard Butler'la başrol oynadığı Gods of Egypt ile devam ediyor. Çünkü bir Lannister daima borcunu öder. Röportajın tamamı ve çok daha fazlası GQ Türkiye Kasım: Men of the Year 2014 özel sayısında ve GQ Türkiye Dijital iPhone/iPad/Android edisyonunda...


Çocuklar hep çok güzel anlatır. Etrafında dolanmadan, pat diye söyler. Çekiştirmez, eğip bükmez. Türker İnanoğlu'nu da en güzel çocukları anlatıyor. Gerçi artık yetişkin insanlar ama o günlere dönüp baktıklarında hatırladıkları, bizi Türker İnanoğlu kimdire kestirmeden götürüyor. Türker İnanoğlu, duayen sinema yazarı/araştırmacı Giovanni Scognamillo'nun deyişiyle Bay Sinema, sinemacılık mesleğine lise yıllarında tesadüfen başlamış. 1957 yılında Tatbiki Güzel Sanatlar Akademisi'nin Grafik Sanatları Bölümü'nde ikinci sınıf öğrencisiyken, bir gün Kanlıca'da oturdukları evin kapısı çalmış. Kapıyı çalan üç kişi, yan konakta oturan Kadri Cenani Bey'i sormuş. Türker İnanoğlu, Kadri Bey evde yok diyerek beyleri içeri buyur etmiş. Lise çağında bir gençten beklenmeyecek nezaketle onlara çay ikram etmiş, ne iş yaptıklarını, Kadri Bey'i neden aradıklarını sormuş. Beyefendiler de, yani yapımcı Necil Ozon, rejisör Nişan Hançer ve sanat yönetmeni Zaven Bey, Biz filmciyiz demiş. Osmanlı Sadrazamı Saffet Paşa'nın torunu olan Kadri Bey'in, evini ara sıra kendilerine kiraladığını anlatmışlar. Türker İnanoğlu büyük bir merak ve heyecanla dinliyormuş, çayından bir yudum almış ve o anda filmci olmaya karar vermiş. Nişan Hançer'in asistanı olarak başladığı bu işte, Lütfi Akad'ın sağ kolu mertebesine çıkmış. Hançer'in çeşitli sebeplerle yarım bıraktığı Sonbahar adlı filmi, henüz 20 yaşındayken, tek başına tamamlayıp bitirince de tüm dikkatleri üzerine çekmiş. Herkes Kim bu çocuk? diye soruyormuş. 1959'da kurduğu Erler Film yapımcılık şirketiyle, yapımcı rejisör olarak girdiği Yeşilçam'a Yumurcak serisini, Filiz Akın, Türkan Şoray, Ediz Hun, Sadri Alışık gibi yıldızların başrolde olduğu yüzlerce melodramı, Cüneyt Arkın'ın Kara Murat'ını; televizyona ise Böyle mi Olacaktı, İkinci Bahar, Çiçek Taksi, Tatlı Kaçıklar, Akasya Durağı, Arka Sokaklar ve son olarak Küçük Ağa gibi kült dizileri armağan etti Türker İnanoğlu. Onun filmleri, kendisi de söyler, basitti. İyilerle kötüler mücadele eder ve kazanan hep iyiler olurdu. Çünkü insanlar, yorgun argın geldikleri evlerinde kanepeye oturup portakal soyarken öyle şeyler izlemek isterdi. Zengin kızla fakir oğlanın önce ıstırap, sonra mutluluk dolu aşk hikayesine bakmayı severdi. Onun için tek eleştirmen izleyiciydi, onlar beğeniyorsa sorun yoktu. Seyirciyi o kadar önemserdi ki salon salon gezer, onlarla birlikte filmini izler, tepkileri not alıp gerekirse kurguyu yeniden yapardı. Çekirdek-gazozlu yazlık sinema döneminden Alaska frigolu kışlık salonlara, siyah beyazdan renkliye, 80'lerdeki video kaset çılgınlığından 90'lardaki dizi patlamasına, her dönemde o vardı. Ve Türker İnanoğlu hala, aynı enerji ve aynı disiplinle filmcilik yapmaya devam ediyor. O gün, Kanlıca'daki evin kapısını açıp filmci beylere çay ikram eden liseli gence saygıyla... Röportajın tamamı ve çok daha fazlası GQ Türkiye Kasım: Men of the Year 2014 özel sayısında ve GQ Türkiye Dijital iPhone/iPad/Android edisyonunda...


Orhan Pamuk bir gün bir kitap okur ve bütün hayatı değişmese bile okuduğu romandan çok etkilenir. Kitabın yazarı Hamdi Koç'un numarasını bulur ve tuşlar. Telefonun ahizesini kaldırıp karşıdaki sesin Ben Orhan Pamuk, kitabınızı çok beğendim Hamdi bey dediğini duyan Koç, bir anlığına afallar. Dalga mı geçiyorsun arkadaşım diye söylenir, bir ahbabının kendisini makaraya aldığından emindir. Telefon kapanır. Pamuk bir daha arar, Ben Orhan Pamuk, Hamdi bey! der ısrarla. Lakin karşısındakini buna inandırmayı bir türlü başaramamaktadır: Bırak Ahmet ya, kafa mı buluyorsunuz benimle? Nihayet ikna olup da övgünün büyük yerden, Pamuk'tan gelmiş olduğunu idrak ettiğinde Hamdi Koç'un yüzünü görmek için temizinden bir 100 lira bayılırdım. Bu eğlenceli hikayede romancının hayat boyu süren kendi başarısına ve başkalarının bunun hakkını vereceğine yönelik şüphesini çok seviyorum. Yazarı diri ve iyi tutan ve böyle komik olaylara da yol açan bir şüphe bu. Röportajın tamamı ve çok daha fazlası GQ Türkiye Kasım: Men of the Year 2014 özel sayısında ve GQ Türkiye Dijital iPhone/iPad/Android edisyonunda...


Kerem Bürsin, çekimin yapılacağı stüdyoda aynanın karşısına oturmuş kendini inceliyor. Yüzüne yayılmış hafif tebessümden, az önce yapılmış olan saç ve makyajını beğendiğini anlıyorum. Onu Güneşi Beklerken dizisinde izlemiş olanlar bilir, özellikle ilk dönemde biraz aksi ve ukala bir karakter canlandırıyordu. Önyargılarıma kanıp ünlü oyuncunun kaprisli bir adam olabileceğini düşündüğümden, karşımda gülümseyen bir Kerem Bürsin görmek beni de rahatlatıyor. Birazdan, sohbet etmeye başlayınca, rollerle gerçek karakterleri birbirine karıştırmamak gerektiğini daha net anlayacağım. Muhtemelen siz de öyle... Kerem Bürsin, 1987 yılında İstanbul'da doğmuş ancak İstanbul dahil hiçbir şehirde ve hatta ülkede, üç yıldan uzun süre kalamamış. 10 aylıkken İskoçya'ya taşınmalarıyla birlikte başlayan bu ülkeler arası transfer serüveninin nedeni, uluslararası bir petrol şirketinde çalışan, ODTÜ'lü bir mühendis olan babası. Dolayısıyla birkaç yılda bir, meslek icabı farklı ülkelere taşınmaları kaçınılmaz olmuş. Dubai, Endonezya, Malezya ve daha pek çok yer derken, Bürsin ailesi, son durak olarak, 2000 yılında Teksas'ı seçmiş. Röportajın tamamı ve çok daha fazlası GQ Türkiye Kasım: Men of the Year 2014 özel sayısında ve GQ Türkiye Dijital iPhone/iPad/Android edisyonunda...


Ben kendisiyle ilk kez Şaşıfelek Çıkmazı'nda karşılaştığımı hatırlıyorum. Mahalledeki o üç katlı kocaman evde yalnız yaşayan, bütün gün bahçede oturup kitap okuyan Hilmi Bey... Herkesin önce bir ağır hasta olduğu ama sonra, herhalde bütün o curcunanın ortasında kitap okuduğu için tuzsuz bulduğu, sessiz sakin Hilmi Bey... Çok sonra kendisine Adnan Bey diyenleri görünce şaşırmadım hiç o yüzden. Onlar da Aşk-ı Memnu'dan aşinaydı. Belki siz de onu Peynirli Yumurta'da izlediniz yıllar önce. 1988 Kasım'ında bir akşam Ankara Devlet Tiyatrosu sahnesinde gördüğünüz o güzel peynirli yumurta tarifi veren adamdır sizin için de... Nereden bilirseniz bilin, herhalde iyi biliyorsunuzdur Selçuk Yöntem'i. İyi oyuncu olduğunun, sesinin güzelliğinin hakkını veriyorsunuzdur. Ama ona sorarsanız, Ses tonumun güzel olduğunun farkında değilim. Zaten böyle şeyleri başkaları söyleyince fark ediyorsunuz. Kendi kendinize böyle bir değerlendirme yapmanız hoş bir şey değil ayrıca diyor. Şarkı söyler misiniz? diye soruyorum, söylemezmiş. Eş dost muhabbetinde, uzayan bir sofrada filan, asla... Şiir? diyorum. Hiç öyle aynanın karşısına geçeyim de bir şiir okuyayım durumları yok. Ezbere şiir bile bilmem diyor, Ama bir şiir kasedimiz olmuştu sevgili Vedat'la . Belki tekrar öyle bir şeyler yapabiliriz. Ona göre sesi sahnede ya da ekranda kullanacağı bir uzvu gibi. Kaşı, gözü, sesi, gülüşü... Röportajın tamamı ve çok daha fazlası GQ Türkiye Şubat sayısında ve GQ Türkiye iPhone/iPad edisyonunda....


Yeni bir koleksiyon üzerinde çalışmaya başladığımızda, her birimizin farklı fikirleri oluyor.Kız kardeşimle yaptığımız uzun ve zorlu tartışmalar sonucunda, temelde aynı zevke sahip olduğumuzu öğrendik. Bu nedenle, nihai bir sonuçla ilham alıp, hem fikir olabiliyoruz. Sonbahar - Kış 2016 sezonunda kadın kapsül koleksiyonumuzu sunduk, Katie ve ben, kadın koleksiyonunun lansmanını yapmaktan ve WOOYOUNGMI markasının ünlü bir marka olarak birçok kadın müşteri tarafından zaten giyildiğini göz önünde bulundurarak kendimize güveniyor ve inanıyorduk. WOOYOUNGMI için çok doğal bir hareket oldu, kadın çizgisi olması da gerekiyormuş. Paris'teki WOOYOUNGMI sunumumuzda, Seul modern erkeğini yeni dünyaya tanıtmayı amaçladık. Zaman geçtikçe Seul modern erkeğinin tarzı da değişti. Hayal ettiğimiz adam gelişmeye devam ettikçe WOOYOUNGMI'nin de sürekli değiştiğini söyleyebiliriz. E-ticaretin çok hayati ve gelecekteki en önemli iş alanı olduğu konusunda hemfikiriz. Buradan hareketle geçtiğimiz Ekim ayından beri Kore pazarında e-ticaret kanalımızı başlattık. Şu anda, e-ticaret konusunda iyi bir konumdayız daha da geliştirmek için çalışmalar yürütüyoruz. Ekim 2020'den itibaren küresel e-ticaret web mağazamızı açmayı planlıyoruz. Sürdürülebilirliğin gelecekteki tasarım için en büyük değer olacağını söyleyebilirim. Bu günlerde insanlar abartıdan, yapaylıktan, aşırı dekorasyondan ve günlük hızlı trendlerden bıktı. Sanırım arınmanın zamanı geldi. Gelecekteki anahtar kelimeler, trendlerde özgünlük, doğa dostu ve fayda değerine sahip ürünler olacak, sanırım "yeni klasisizm" geliyor. Wooyoungmi Beymen Blender'ın exclusive markaları arasında yer alıyor.


Gerek kazandığı Oscar ya da Altın Küre ödülleriyle gerekse çığır açan televizyon dizisiyle, House of Cards'ın Francis Underwood'u, hep insanlara ilham veren bir adam oldu. Şu sıralar oyunculuğunun doruğundaki usta aktörle geçmişini ve geleceğini konuştuk. Kabul etmeliyim ki, hafta sonunu Kevin Spacey ile Boston'da takılmaktan daha kötü şekilde de geçirebilirdim. Öncelikle çok eğlenceli biri; hiç zorlanmadan yaptığı inanılmaz mimikleriyle Bill Clinton'dan Marlon Brando'ya ve Al Pacino'ya kadar pek çok insanı Johnny Carson'a kafa tutacak düzeyde kusursuz taklit ediyor. Hayatımın en gerçek dışı deneyimlerinden birini, 2002 yılında Blackpool'daki bir McDonald's'ta Spacey ve onun yakın arkadaşı Bill Clinton'la birlikte yaşadım. Orta yaşlı ev hanımları evlerinden kalkıp başımıza üşüşmüş ve bize bakakalmışlardı. Onu en son iki yıl önce Boston'da, Northeastern Üniversitesi'nde bir konuşma yaparken görmüştüm. Sonrasında Boston maratonu terör saldırısından kurtulanlarla buluşmasına katılmıştım. O zamandan beri House of Cards'ın etkisinin bambaşka boyutlara ulaşmış olduğunu ise şu anda çok net görüyorum. Herkes House of Cards izliyormuş gibi görünüyor ve nereye gidersek gidelim; lokantalardan otel lobilerine, kaldırımlardan öğrenci salonlarına, Spacey'nin şöhreti daha önce hiç olmadığı bir seviyeye ulaşmış gibi; buna Oscar aldığı dönem de dahil. Şimdi gözleri kitaplarda, müzikte ve gençleri tiyatroya çekmek için kullanabileceği tüm teknolojik cihazlarda. Dediğine göre o, mutlu bir adam. Ancak bunun gönül rahatlığı anlamına gelmediğine işaret ediyor. Gönül rahatlığı ve merak pek de birlikte yaşanamaz, Kevin Spacey'yi ilgi çekici ve ilgili kılan şeyse onun merakı. Öyleyse, bir aktör olarak geçirdiği 10 senenin, Hollywood yıldızı olarak geçirdiği 10 senenin ve son olarak tiyatro sahnesini onurlandırarak geçen 10 senenin ardından, Kevin Spacey için sırada ne var? Şurası kesin: Boston'lu öğrenciler ve Francis Underwood hayranları; hayal kırıklığına uğramaya hazırlanın, sıradaki iş politik olmayacak. Çoğu zaman. Bazen birileri gözlerini dikip bana bakıyor ve neden baktıklarını hatırlayıp normale dönmem fazla sürmüyor. İnsanlar kesinlikle dizide oynadığım karaktere tepki gösteriyorlar. Bunu, dizinin Amerikan politikası hakkında olmasına bağlıyorum; durağan görünen, sürekli bir sağlamlaştırma içeren ve iş bitirilmeyen bir yapı. Sebeplerden biri de, her ne kadar dizi kurmaca olsa ve karakter entrikacı özellikler sergilese de, aynı zamanda iş bitirici biri olması belki de. Bu harika bir soru. Hikayeyi planlarken onun geçmişinden, etkilendiklerinden, kimlerden ilham alabileceğinden konuştuk. Vahşi bir saygınlığı olan tüm aşağılık politikacıları inceledik. Francis Underwood, Lyndon Baines Johnson'ı seviyor, ofisinde onun fotoğrafları var; yüzü size bakan fotoğraflar. LBJ merhametsizdi, zorluydu, karşısındakinin ağzından girip burnundan çıkan ve bunu işin başından beri yapan biriydi. Ve o da bir iş bitiriciydi. Vietnam'a karşı tutumu ortadaydı ancak üç sivil yasayı geçirdi. Bence olurdu. Lincoln filmini çok yararlı buldum. Filmde Abraham Lincoln'ü, bizim en dokunulmaz figürümüzü, çok büyük saygı duyduğumuz adamı, ihtiyaç duyduğu oyları toplamak için yapması gerekenleri yapan bir politikacı olarak göstermek niyetindeler. Bugün yapılsa skandal boyutuna taşınabilecek şeyleri bile... Pek değil. Uzun yıllardır politikayla ilgiliyim. En iyi ve en kötü halini gördüm, birçok davette bulundum, halka seslenişlerin dışında birçok özel konuşmaya şahit oldum, politikanın içinde dönen oyunları ve teatral yolları anladım. Birer meslek olarak politika ve oyunculuk birbirine sıkı sıkıya bağlı: Temelde bir fikri karşınızdakine aktarmaya çalışıyorsunuz; karşınızda ister bir, ister beş bin kişi olsun. Bu sizi yalancı yapmaz, mesele ikna edebilmek. Bir aktörün işinin en önemli tanımı, yazara hizmet etmesidir; kendine değil. Birçokları yazara değil, kendilerine hizmet ediyor. Yaptığım şey yorumlamak, baştan yaratmak değil. Bir eklemede bulunabilir ve bir fark yaratabilirim. Tiyatronun muhteşemliği de burada yatıyor. Neden dokuz Hamlet ve altı Kral Lear gösterimi varken hala onları seviyoruz? Çünkü farklı aktörlerin aynı esere yaklaşımlarını izlemeyi seviyoruz. Aynı şeyi harika bir keman virtüözü veya şarkıcı için de söyleyebiliriz. Nasıl oluyor da Maria Callas bu kadar iyi olabiliyor, buna şaşırıyoruz. Yetenek sadece bir şeydir, olay onu nasıl besleyip geliştirdiğinizle ve asla ondan uzaklaşmamanızla ilgilidir. Zengin olabilir, başarılar ve ödüller kazanabilirsiniz ancak her zaman daha iyisi mümkündür. Tüm bu delice fikir Reed Hastings adında bir adamın video kaydı için geç kalması, eşinin buna çok öfkelenmesi, onun da spor salonu yolunda Neden bu teybi istediğim müddetçe yanımda taşıyamayayım ki? Neden gecikme bedeli ödeyeyim? Neden spor salonundaki gibi olmasın ki? Bir başvuru bedeli ödeyeyim ve istediğim sıklıkta gideyim diye düşünmesiyle başlamış. Evet. Bana ve yönetmenimiz David Fincher'a öyle geliyordu ki YouTube, Amazon ya da Netflix gibi şirketlerden biri çıkıp milyonlar vererek oyunu başlatacaktı. Yani beni pek de şaşırtmadılar. Şaşırtan asıl şey, işe benim dahil olmam ve bir şirketin böylesine büyük bir risk almış olmasıydı. Tarihte hiç kimse, pilot bölümsüz ve dev bütçeli iki diziye birden onay vermemiştir. Sizi 45 dakika içinde tüm karakterlerinizi tanıtmaya zorluyor, işinizin tutacağını ispat etmenizi bekliyor. Biz hikayemizi uzun ve geniş vakitte şekillendirebilmek ve bunu arzu ettiğimiz yoldan yapmak istiyorduk. Kendi analizleri üzerine, iki senaryo aldılar. Ve bunu bizim proje için yaptığımız planlama doğrultusunda yaptılar. Hemen herkes Nielsen reytinglerini duymuştur; insanların ne izlediğini bize söyleyen şey. Doğrulukları hakkında çokça şüphe var. Televizyon üzerindeki bir kutuyla 500 bin insanın izledikleri kaydediliyor ve buna bakılarak 8 milyonun futbol maçı, 2 milyonunsa komedi programı seyrettiği söylenebiliyor. Televizyon programları bu reytinglere bağlı olarak sonlanıyor ya da yayına devam ediyor, reklamlar reyting bazlı değişiyor. Netflix daha doğru bir değerlendirme sunuyor; ne zaman durdurduğunuzu, ne kadar izlediğinizi takip edebiliyor. Kontrol gücü değişiyor çünkü internetin kapsam alanı genişliyor. Benim içinde bulunduğum sektör insanların önüne duvar örüp onları durdurmakta etkilidir. Artık kim olduğunuzun önemi yok; ister idareci, ister stüdyo sahibi, ister sosyal ağ sahibi olun, eğer bir hikayeniz ya da fikriniz varsa bir takipçi kitlesi oluşturabilirsiniz. Sanatsal açıdan bir başarı olabilirdi ama bence diziyi eğlenceli kılan bir özellik de insanların Bir bölüm daha izlemek ister misin?, Evet! demeleri. Dana'nın dediğine göre müzik sektörünün alamadığı dersi aldık. İnsanlara istedikleri şeyi istedikleri zamanda ve istedikleri şekilde, makul bir fiyata verirseniz, sunduğunuzu çalmak yerine satın alacaklardır. Teknolojiyle alışkanlıklarımız arasında daima bir tartışma söz konusuydu. Bu hala mevcut ancak artık daha büyük çapta. Tiyatroyu yeni jenerasyona taşımak ve bunu, kullanılabilecek tüm araçları kullanarak yapmak istiyorum. Bir filmden fırlayıp yeni teknolojiden yardım alarak yapmak da buna dahil ancak yalnızca tiyatroda keşfedebilecekleri şekilde. Onlardan tiyatroya gelmelerini ve oturup izlemelerini istiyorum. Bir fidan bu şekilde gelişir. Bir odada ekran karşısına oturup üç boyutun iki boyuta indiği o ortamda bulunma deneyiminin yerine... Bence öyle bir çağa öncülük ediyoruz ki, bu çağda izlediğiniz şeyin size hissettirdiklerini değil, bulunduğunuz yerin hafızanızda bıraktıklarını deneyimleyeceksiniz. Teknoloji hızla gelişiyor; Nairobi'de bir kızın başına Oculus Rift koyup onu Louvre'a, Sydney Operası'na, Old Vic'e götürebilirsiniz. Hala oyunu yakalamaya çalışıyorsunuz. Bence bu heyecan verici ve yeni bir şey. Sıklıkla, tenisle ilgili bir benzetme yaparım. Her maçta kurallar aynıdır ama hiçbir maç birbirinin aynısı değildir. Tiyatro da buna benzer. Her seferinde farklıdır. Çoğunlukla batırdığım oyunlardı; yeterince iyi olmadığım, oyunu yeteri kadar anlamadığım, yönetmenle uyuşamadığım ya da metinde hata yaptığım oyunlar... Ama işte, öğreniyorsun. Bir oyuna çalışıp çuvalladığımı hissedebilirim, sonra yeniden başarısız olabilirim; ardından başarılı bir oyun çıkardığımda buna ulaşmak için bazı başarısızlıklar yaşamak gerektiğini düşünürüm. Bundan çok şey öğreniyorsun. Sinemada da bu oluyor; hepimizin yönetmenin ne yaptığı hakkında hiçbir fikri olmadığını ve sonucun berbat olacağını düşündüğümüz anlar oldu. Ancak insanlar gidip filmi izliyor ve harika buluyorlar. Bunu asla yapmam. Annem bana insanlarla dalga geçmemeyi öğretti. Kendimi hayal kırıklığına uğrattığım çok sayıda film yaptım. Her defasında yeni bir şeyler yaratmaya gayret ediyorum. House of Cards'da bir repliği gülümseyerek veya kızgın bir şekilde ya da ironi katarak oynayabilirim. Böylece yazarla yönetmene seçim şansı sunabilirim ki bu onların sahneyi veya tüm hikayeyi bir yapboz gibi bir araya getirmeleri demektir. Yapımcı rolünüz yoksa bu risklidir. Rol aldığım filmleri izledim; yönetmenin duygusal olduğu ve filmde bir dayanak bırakmayacak kadar acıklı, metanetsiz seçimler yaptığı yapımlardı. Üretmeyi ve aslında daha çok yapımcılığı seviyorum; parçaları bir araya getirmeyi. Old Vic'te hemen hemen her işin içindeyim; oyunlar, yönetmenler, cast, tasarımcılar, reklamlar, afişler, hepsi. Şirketimdeyse büyük işlere dahil oluyorum, gündelik işlere değil. Dana'yla Vermont'a uçup Kaptan Phillips filminin haklarını satın almaya çalışacağız mesela. Ya da mesela Sosyal Ağ filmiyle ilgili en sevdiğim özellik, oyuncu olarak dahil olmamamdı. Sevdiklerim saymakla bitmez. Sevmediklerim de öyle. Mimariyi seviyorum, Londra'nın yürünebilir bir şehir olmasını seviyorum, kırsal yerlere gitmeyi seviyorum; insanları, politikasını, tartışmaları, tiyatrosunu, sporunu ve yemeğini seviyorum. Her yerde köpeklerin olmasını seviyorum. Her şeyimi alıp buraya taşınmam büyük bir riskti. Kimseyi tanımıyordum ve hayatım tamamen değişti. Amerikan Güzeli'ni yeni çekmiştik, 1999 senesiydi, o dönemde Old Vic'e dahil olma kararı aldım. 2003'e kadar bunu açıklamadık. Kariyerimi bir film yıldızı olarak şekillendirirsem neler olacağını görmek için 12 yılımı harcadım. Ben bir tiyatro faresiyim, filmlerdeki adamlara benzemiyorum. Tiyatroda kurduğum bu kariyerin umduğumdan da iyi gidebileceğini gördüm. O dönemde başarımın zirvesindeydim, Oscar geldi, yüzlerdeki Oo, iş ciddiye bindi ifadesini okuyabiliyordum ama bende Aynı şeyi yapıp durmak istemiyorum düşüncesi hakimdi. Yüceltilmek istemiyordum, farklı bir şey yapmak istiyordum. Yaptığım işi on yıl daha yapmak değil, yeni bir yola girmek, yeni bir mücadeleye atılmak istiyordum. Hayır, hep bir işi tamamlayıp başka bir yola geçmeyi severim. Hikaye anlatıcılığı ve teknolojinin aldığı yol beni büyülüyor. Esas olan bu. Hikayeniz iyi değilse teknoloji hiçbir işe yaramaz. İzleyici platformu umursamıyor, umursadığı şey içerik. Aslına bakarsanız yapılan şey oyunculuk; tek farkı, normalde saç, makyaj, kostüm gibi uğraşlarınız olurken burada bunların hiçbiri yok. Onun yerine başınızda bir aparat, yüzünüze doğrultulmuş bir kamera ve suratınızdaki noktalar var. Bu büyüleyici çünkü video oyunları sektörü de hikaye anlatma yolunu seçiyor. Ve bu benim açımdan tamamen başka bir izleyici kitlesine hitap etmek demek. Fazla teklif almıyordum. Daha çok Hollywood'dan kaçan şu çılgın adam olarak görülüyordum. Bir şeyden kaçtığım yoktu, aksine bir şeylerin üzerine gidiyordum. Bunu ego olarak görme ama birçok insan benimle kahvaltı, öğle yemeği veya akşam yemeği yemek istiyordu. Bense bana bir çek yazmadıkları sürece kimseyle yemek istemiyordum. Bu konuda Bill Clinton'ın da bana büyük yardımı oldu. Kendi vakfı için bağış toplar ve derdi ki , Kevin, Cipriani'de şu iş adamlarıylayım, buraya gel, belki bazıları senin yaptığın şeyden hoşlanır. Ben de tüm akşamımı kartvizit toplayarak geçirirdim. Yani bugün kazandıklarım için az uğraşmadım. Olay şu; hiçbir zaman rüzgarın hangi yöne doğru eseceğini görmek için beklemedim ve herkesle arkadaş oldum. Kamera arkasında daha etkili olabilirim. Politik yolla söyleyemediklerinizi sanatsal ve kültürel açıdan söyleyebilirsiniz. Bu birine, evin kaç para diye sormaya benziyor. Hala para konusunda endişeleniyorum. Orta sınıf bir aileden geliyorum. Ekmeği annem getirirdi, babam uzun süre işsizdi ve ben bunun ne kadar zor olduğunu, ona ne yaptığını gördüm. Onun gibi olmamaya kararlıydım. Evet. Oldukları halden mutlu olan insanlar aslında sıkıcılar. Dünyadaki en kötü şey, gönül rahatlığı. Londra'ya taşındığımda insanlar bir çılgın olduğumu düşündüler. Neden çekleri toplayarak bir Beverly Hills havuzu etrafında oturmuyoruz ki? Bu benim istediğim türden bir hayat değil. İlgi. İlgili olmak. Meraklı olmak. Ben meraklıyım. Yataktan kalktığında neler yaşayacağını bilmemek, son derece heyecan verici. Tam değil. Kitaplar ve müzik, bu 10 yılda yer alacak. Şarkı söylemeyi seviyorum. Dinleyerek çalışmak için yeni şarkılar istiyorum. Kurgu olmayan şeyler yapacağım. Yapacaklarım var. Ben bir hatırlanmaya değer şeyler delisiyim. Mektupları seviyorum. Elimde gerçek mektuplar tutmaktan hoşlanıyorum. Tennessee Williams, John Wayne veya Spencer Tracy tarafından yazılmış mektupları, kişisel ama dedikodu içermeyen şeyleri okumayı, birinin arkadaşına kendini anlatmasını, eşsiz, komik, etkileyici şeyleri seviyorum. Yani mektup okuma sanatına dair bir kitap yazıyorum. Bir sistem içinde çalışmayı öğrendim ama aykırı bir tipim. Karmaşaya ve bir şeylerin geldiğini görmeye inanıyorum. 1990 yılında David Lean, AFI Yaşam Boyu Başarı Ödülü'nü aldığında, sıradan bir konuşma yaparken bir anda durdu ve dedi ki, Üzgünüm ama burada para adamı hakkında konuşmak istiyorum. Film endüstrisi hakkında endişeliyim. Eski kazananlara bir bakın; her biri birer öncü, birer sanatçı, stüdyolar onları destekliyor ve siz artık desteklemiyorsunuz. Eğer öncü sanatçıları desteklemeye devam edersek ilerleyecekler ama bunu yapmazsak elimizdeki her şeyi televizyona yitireceğiz. Televizyon hepsini ele geçirecek. Bunu 1990'da dedi ve dokuz yıl sonra The Sopranos her şeyi değiştirdi. Şimdi ilginç olansa yeni sinyalleri dinlemek ve incelemek.


Zlatan Ibrahimovic, kendi jenerasyonunun en büyük futbolcularından biri. Gelin, ilk önce Zlatan'ın istatistiklerine şöyle bir göz atmakla işe başlayalım: futbolculuk kariyerinde çoğu üst düzey rakiplere karşı kaydettiği 558 golle, erkekler futbolunda tüm zamanların en çok gol atanlar listesinde 13. Sırada yer alan golcü. 121 üst düzey uluslararası maçta attığı 62 golle İsveç'in Tüm Zamanların En İyisi unvanlı futbolcusu. On yıl üst üste aldığı yenilmezlik serisine ek olarak İsveç'te yılın futbolcularına verilen Altın Top ödülünün 12 kez sahibi. Beş Scudetti, dört 1. Lig kupası, Barcelona ile bir La Liga şampiyonluğu ve sayamayacağımız kadar çok birincilik ödülü kazanmış bir oyuncu. Tüm bunlar, en iyi oyuncuların saçlarının telinden kramponlarının bağcıklarına kadar taşan o soyut yıldız ışığına ilaveten kazandığı başarılar. Zlatan bir taraftan da beş dil biliyor, tekvando yapıyor ve yakında sinema oyuncusu olarak yeni bir kariyere adım atmak üzere; I am Zlatan, The Soccer Football Movie filminin seslendirmesi ve yakında çıkacak olan Asterix & Obelix: The Middle Kingdom'da alacağı küçük bir rol. Öte yandan kendisi tek isimliler kulübün de bir üyesi: aynı Beyonce veya Madonna gibi soyadının haricinde sadece Zlatan ismiyle anılıyor. Geçirdiği ciddi bir sakatlık onu bu sezon takımı AC Milan için oynamaktan bugüne kadar alıkoydu, ancak 41 yaşındaki Zlatan'ın San Siro stadyumuna ve İtalyan futbolunun zirvesine dönmesine haftalar kalmış durumda. Son kırk yılın her birinde gol atan İsveç'in altın tanrısıyla H&M Move'un yeni Empower Koleksiyonunun lansmanından önce, nasıl yaparız da Zlatan'ın uzun ömürlülük pastasından kendimize de bir küçük dilim alabiliriz diye sohbet ettik. Ben sadece hareket ettiğim zaman mutlu oluyorum, bu yüzden de formda kalmak bana çok doğal geliyor. Bugün bile hala yerimde duramam. Galiba çocukken de çok hareketliymişim - en azından öğretmenlerim öyle derlerdi. Bu durum, muhtemelen neden profesyonel bir futbolcu olduğumu açıklıyor. Hareket etmek için motive olmak benim için bir sorun değil çünkü aktif olmayı çok seviyorum. Vücuduma meydan okumayı seviyorum - bu beni mutlu ediyor, iyi hissettiriyor, yaşadığımı duyuyorum. Ben işi baya baya abartırım: asla tatmin olmayan bir yapım vardır, her seferinde çıtayı daha da yükseğe taşımaya çalışırım. Bence hareketi hayatınızın her alanına sokmanın anahtarı budur - mesela, bir dahaki sefere asansör yerine merdivenleri kullanın. Yaşadığım en zor anlar, ciddi şekilde yaralandığım ve alıştığım gibi hareket edemediğim dönem oldu. İşte yogayı o zaman keşfettim. Bu çok heyecan vericiydi: bu sayede futbol sahasında uygulayabileceğim yeni beceri ve yöntemler öğreniyordum. Farklı şeyler denemekten asla korkmamalısınız. Çok rekabetçiyimdir, bu yüzden benim için bir spor ne kadar uç bir sporsa ve ne kadar zorlayıcı olursa o kadar iyidir. Bir meydan okumayı, iddialaşmayı asla geri çevirmem. Futbola devam etme isteğim, takımımdaki genç oyunculara ve genel olarak çocuklara bir rol model olma arzusunun yanı sıra, asla pes etmeyişimden kaynaklanıyor diyebilirim. Benim büyüdüğüm yerlerde insanlar beni hep yargıladı, Hayır, bunu yapman mümkün değil dedi. Şimdi ben de benim büyüdüğüm koşullarda büyüyen çocuklara her şeyin mümkün olduğunu göstermek istiyorum. İstenildiği takdirde her şeyin başarılabileceğinin ben canlı bir kanıtıyım. Yeterince uyumak ve uykunuzu almak da önemlidir, ama bütün bunların ötesinde, ben burada insanlara başarılı olmak için her şeyin mükemmel olması gerekmediğini hatırlatmak için varım. Dünyanın neresinde olursa olsun, herkesin ideal besin kaynaklarına, mükemmel antrenman ekipmanlarına veya yemyeşil sahalara erişimi yok. Benim de yoktu mesela ama bana bir de şimdi bakın! Bu nedenle H&M Move ile ortaklık kurmayı kabul ettim - herkese aynı fırsatları tanımak ve herkesin spora eşit bir şekilde erişmelerini sağlamak için. Eşit erişim çok önemli bir faktördür. Yeni şeyler denemeyi, kendimi mümkün olduğunca zora koşmayı seviyorum. Öğrenciyken okulda birçok farklı spor dalıyla uğraştım - bu İsveç'te çok yaygındır. Atletizm, toplu, raketli sporlar ve açık hava sporları: karşıma ne çıktıysa yaptım. Sanırım eninde sonunda bir atlet olacağım belliymiş zaten. Oyunculuk yaparken çok eğlendim, ayrıca İtalya'da San Remo festivalinde sunuculuk yapmak da benim için çok büyük bir deneyim oldu ama bir numaralı aşkım her zaman futbol olacak. Şu an için topluma bir şeyler vermek istediğim belli bir noktaya ulaşmış durumdayım. İnsanları hareket etmeye teşvik edebilirsem, bunun için elimden gelenin 100 kat fazlasını yapmaya hazırım çünkü artık benim için önemli olan topluma kendi kazanımlarından bir şeyleri geri verebilmek haline geldi.


Sonbahar kasvetli bir mevsim. Muhtemelen en kötüsü. Yazın sona ermesinin şoku çok ağır. Ancak erken gün batımları, tek haneli sıcaklıklar ve yağışlar bir yana, erkek giyimi yeni bir sezona işaret ediyor: Sonbahar/Kış 2023 trendleri geliyor. Ve şu anda ne satın alacağınıza bakmak için en iyi yer, her zaman olduğu gibi, podyumlar. Sonbahar/Kış 2023 sezonu için dünyanın en büyük tasarımcıları yılın başında Londra, Paris ve Milano'da bir araya geldi. Londra merkezli Martine Rose, Pitti Uomo'nun saygın yıllık konuk tasarımcısı olarak Floransa'da start verdi. Louis Vuitton, KidSuper tasarımcısı Colm Dillane'in geçici yardımıyla Paris'te defile yaptı. Gucci, uzun süredir kreatif direktörlük yapan Alessandro Michele ile yollarını ayırmasından bu yana ilk koleksiyonlarını sundu. Ve tabii ki, Miuccia Prada ve Raf Simons birlikte yine harika bir koleksiyon sundular. Büyük isimler, büyük kıyafetler ve bu sezon için heyecanlanacak büyük şeyler. Önümüzdeki sezon için size bir yön vermek amacıyla, 2023 erkek giyim trendleri için büyük GQ rehberini bir araya getirdik. Yemek için en iyi şey, giymek için en zor renk; Cadbury moru erkek giyiminde hiçbir zaman üst sıralarda yer almadı. Ta ki şimdiye kadar. Fendi'de şaşırtıcı derecede ince deri pantolon ile bolca mor vardı, Kiko Kostadinov'da ise Bournville'in en sevdiği mor tonundan kesilmiş yüksek parlaklıkta naylon eşofmanlar podyuma çıktı. Sonuçta giymek o kadar da zor değil. Erkek giyiminde çılgın bir dönem yaşanıyor. Justin Bieber, Bad Bunny ve Lil Nas X gibi erkeklerin giyim tarzına bir bakın. Londra, Milano ve Paris'teki podyumlarda da aynı şey oluyor. İrlandalı marka JW Anderson'ın ceketleri oldukça iddialı. Yine Jonathan Anderson tarafından yönetilen Loewe, podyuma karikatürize, ampul benzeri ceketler giyen modeller çıkardı. Egon Lab'in jilet gibi keskin takım ceketleri belden dar kesilmişti ve kontrast oluşturan devasa kollar ve sivri omuzlar dikkat çekiyordu. Rei Kawakubo'nun markayı kurduğundan beri şekillerle oynayan Comme des Garçons'da, boxy'ye yeni bir anlam kazandıran çarpık blazer tasarımlar vardı. Yırtık kotlar. Yırtık kazaklar. Bol hırkalar. Grunge geri döndü ve biraz tanıdık geliyor. Tasarımcılar, Kurt Cobain ve Nirvana grup arkadaşları tarafından popüler hale getirilen bu akıma büyük ilgi gösterdi. Gucci, modellerini kışın iyi görünmekten başka bir işe yaramayan yırtık pırtık örgüler ve ufacık bere şapkalarla podyuma gönderirken, Givenchy'de Matthew Williams'ın ekose gömlekleri katmanlı ve uzun çizgiliydi. "Parisian weird"ın yeni taçlandırılmış ustası Egonlab'de grunge gerçekten gelişti. Rinse-washed denim ceketler, ekose gömlekler ve çamurlu dizlere sahip kot pantolonlarla kombinlendi. Yakalar bu sezon için ciddi şekilde büyütüldü. Ami'nin havacı ceketleri kalkış için yeterince büyük boyun kanatlarıyla kuşatıldı. Dior'un sahte leopar desenli yakaları trençkotların üzerinde dalgalanırken, Casablanca'da yün örgü yakalar gösterişli trikoların üzerinde görüldü. Loverboy'da, İngiliz tasarımcı Charles Jeffrey, imzası haline gelen ekose iş gömleklerinin üzerinde seksenler tarzı büyük yakalar sundu. Milano'da ise, Prada'da Miuccia ve Raf bize en sıra dışı tasarımı sundu: keskin ve dart benzeri. Kısacası: gömleğinizin, ceketinizin ya da paltonuzun yakası varsa, büyük olsun. Tüm bu balıkçı olayı orta büyüklükte bir muhabetti: Soho'da küçük mağazaları olan küçük markaların sunduğu güvenilir, iş kıyafetine yakın bir yaklaşımdı. Fakat bu sezon büyük markaların hepsi kendi ufacık berelerini podyuma gönderirken, bildiğimiz bere lüks bir şeye dönüştü. Bode'unki, Amerikan markasının çoğu kıyafetinde olduğu gibi muzip ve gösterişliydi. Fendi'ninki ise kurdeleli, soyut ve hafif Lego detaylı. Gördüğünüz gibi bereler süper lüks ve aynı zamanda hazır giyim. Armani'de sade; Casablanca'da gösterişli; Gucci'de orijinal, balıkçı beresine olabildiğince yakın. Paltonun müthiş gücü malum. Dahası, herkes onu kullanabilir ve moda haftası, son zamanların en iyi paltolarından bazılarını sunarak bu gücü en üst düzeye çıkarmayı başardı. Ami tasarımı platolar büyük, sağlam ve gösterişliydi. Dolce'de daha teatraldi, biraz Phantom of the Opera gibiydi. Saint Laurent'da ise adeta "kutsal kase" vardı: hem anime kötüleri, hem mafya patronları hem de şatolarda yaşayan ve geceleri beslenen şüpheli genç erkekler için yapılmış titiz, zahmetsiz paltolar. Klasik takım elbiseyi erkek giyiminin tekerleği olarak düşünün. Onu yeniden keşfetmeyi deneyebilirsiniz. Metalik süslemeler, lastik, zincirler kullanabilirsiniz. Ancak göreceli olarak konuşmak gerekirse, en iyisi basit olanı ve çoğu erkeğin istediği de bu. O halde, Canali, Emporio Armani ve hatta Vtmnts'in kitlesel, evrensel çekiciliğe sahip ürünler sattığı bir dizi markanın fazla zorlamayan kusursuz terzilik anlayışına sadık kaldığını görmek güven verici. Tam da klasik takım elbisenin gardırobunuzdaki en temiz ve en keskin şey olduğunu düşündüğünüz anda, aslında daha da temiz ve keskin hale geliyor. Cerrahi olarak öyle! Kenzo, Vuitton ve Bianca Saunders'da terzilik, detayları en aza indirmek ya da tamamen ortadan kaldırmak için sadeleştirildi. Sonuç aynı anda hem 90'lar, hem bilim kurgu hem de basitti. Yakalar zaten abartılıyordu. Robert Pattinson'ın geçen yıl Dior defilesinde etek giydiğini gördünüz. Evet, o daha büyük bir hareketin parçasıydı. John Cena da giydi, Ncuti Gatwa da. Bu erkek giyiminde büyük bir hareket. Martine Rose, Pitti Uomo'yu kot pantolonlu, yere kadar uzanan etekli erkeklerle dolu bir koleksiyonla kapattığında çarkları harekete geçirdi. İtalyan markası Etro'nun erkekleri büyük boy rugby gömleklerle giyilen uzun ekose etekleri tercih ederken, Ludovic Saint Sernin tam da Y2K'ya uygun pileli mini etekleri tercih etti. Sadece bacak gününü es geçmemeye çalışın. Bomber ceket erkek giyiminde yeni bir şey değil (1917'de ABD Ordusu Havacılık Giyim Kurulu tarafından Birinci Dünya Savaşı pilotlarını sıcak tutmak için yaratıldı, bilginize, o zamandan beri onları seviyoruz), ancak AW'23 için büyük markalar mütevazı uçuş ceketine yeni yaklaşımlar sundu. Prada'da Raf Simons normdan uzaklaşarak kendine özgü büyük boy siluetine sadık kaldı; Miuccia ile birlikte podyumu boydan boya ceketlerle kapladı. Dolce and Gabbana'da Domenico ve Stefano, kabarık kollu ve sıkıca kelepçelenmiş bellere sahip deri bomber ceketler gönderirken, Hed Mayner'da bu ceketler devasa boyutlarda ve naylondan kesilmişti. Bu yazı ilk olarak BRITISH GQ websitesinde yayınlanmıştır.


Egzersiz öncesi öğünün mantığı net: arabanızı uzun bir yolculuğa çıkarmadan önce yakıt alırsınız. Bu karlı antrenman öncesi takviye pazarının dili 'optimizasyon', 'performans' ve 'patlayıcı' gibi kelimelerle dolu. Ancak biz araba değiliz ve spor beslenme uzmanlarıyla konuştuğunuzda, antrenman öncesi öğün kavramının büyük bir yanlış anlaşılma olabileceğini fark ediyorsunuz. İngiltere Rugby takımının beslenme koçu ve Liverpool John Moores Üniversitesi'nde İnsan Fizyolojisi Profesörü olan Profesör Graeme Close, son dakikada dönüşümsel alım fikrini çürütmekten son derece memnun. Özünde, egzersizden kısa bir süre önce herhangi bir şey yeme veya içme ve 'optimize' olmayı bekleme kavramının tamamı kusurlu. Performansınız hafta boyunca yediklerinizin bir ürünü ve egzersizden önceki son öğün, aşırıya kaçılması halinde sizi yavaşlatabilir veya hedeflerinize ulaşmanızı engelleyebilir. Bir seansa başlamadan hemen önce bir espresso içerseniz , günün geri kalanından bahsetmeye gerek yok, ısınma ve duşunuza enerji verirken potansiyel olarak uykunuzu da mahvedebileceğinize dikkat çekiyor. Dr. Laurent Bannock, Performans Beslenme Enstitüsü'nü kurdu ve Kevin De Bruyne ve 2022 Dünya Kupası'na katılmaya hak kazanan Belçika Erkek Milli Futbol Takımı da dahil olmak üzere birçok sporcuya rehberlik yaptı. Egzersiz öncesi içecekler için ortaya atılan iddiaları derinden eleştiriyor. Dr. Bannock, yeterli protein ve karbonhidrat içeren bir diyetin, ciddi antrenman yapan ancak yakın gelecekte podyuma çıkmayı ya da Dünya Kupası madalyası almayı beklemeyen bizleri beslemek için yeterli olduğunu açıklıyor. Herhangi bir özel beslenmeye ihtiyaç duymadan vücudumuzda antrenmanlarımız için yeterli yakıt depoladığımızı garanti ediyor. Antrenman öncesi öğün önerecek olurlarsa, sporcu beslenmesi uzmanları aktiviteden bir ila üç saat öncesinden bahsediyor, yani temelde stratejik bir antrenman öncesi atıştırmalıktan ziyade sadece bir öğün. Bu bir ila üç saatlik aralıktaki son öğünde, kendinize en iyi performans şansını vermek için yapılabilecek bazı ayarlamalar var. Bunlar, aklınızdaki egzersiz türüne bağlı olarak biraz değişir. Profesör Close, kas kazanmak ve yağ kaybetmek için yoğun bir ağırlık seansı yaparken tavuk veya beyaz balık gibi yağsız bir protein, beyaz pirinç ve biraz fazla pişmiş sebzelere ihtiyacınız olduğunu söylüyor. " Çok pişmiş olması sindirime yardımcı olur. En son isteyeceğiniz şey, egzersiz yaparken vücudunuzda ağır bir şekilde duran çok fazla lif." Ayrıca ilk deadlift'inizin 45 dakika öncesinde bir espresso içmenizi öneriyor. Ancak başlamadan hemen önceki o son saatte, canınızı sıkmayın. Dr. Bannock, "Bu makaleyi okuyan çoğu insanın, antrenman öncesinde çok dar bir zaman aralığında çok özel bir strateji veya yemek türü anlamında ne yaptıkları konusunda endişelenmelerine gerek yok" diye ekliyor. Başka bir deyişle, şeker içeren kaseleri bırakın, granoladan uzaklaşın ve rahatlayın. Bu içerik ilk olarak BRITISH GQ web sitesinde yayınlanmıştır.