Aslında kariyerime çok erken yaşta başladım ve uzun bir süre her şey benim kontrolümün dışında gelişti. O yüzden şarkılarımı yayınlarken olabildiğince kendi dokunuşlarımı yaparak kendimi ortaya koymak istedim. Resim yapmaya 12 yaşında başladığım için o konuda yaratmak benim için çok kolaydı. Fakat video yönetmenliğini arkadaşlarımı izleyerek ve Los Angeles ve Portland'da farklı kreatif projelere dahil olarak öğrendim. Müzik videolarımın hepsini ben yönetmiyorum sık sık fikrimi yansıtabilmeleri için başka insanlarla beraber çalışıyorum. Beş yıldır ufak bir 8-mm kameram var ve gurur duyduğum işler de çektim ama bazı utandığım kısa filmlerim de var! Evet! Şu an sanki üzerinden asırlar geçmiş gibi geliyor. İlk başıma geldiğinde müthiş heyecanlanmıştım; zaten genel olarak Courtney ilgimi çok çekiyordu. Okuldan eve döndüğümde onunla uzun uzun telefonda konuşur ve birbirimize mail atardık. Şöyle bir resim çizeyim size; beni evimizdeki telefondan arardı, evimizdeki telefon da domates şeklindeydi. 16-17 yaşlarında mutfağımızın yerinde oturup bir domatesten Courtney Love'ın kariyer tüyolarını dinlerdim. Çok özel bir deneyim olduğu kesin! The Archer şu an bana biraz eski geliyor ama 2020'nin başlarında piyasaya sürüldüğünde bir besteci olarak kendi alanımı sahiplenebilmeyi sembolize ediyordu ve beni çok özgürleştirmişti. Bu soruyu şu an cevaplamak çok zor çünkü geçen senenin arafta olma hissinde takılı hissediyorum. Sanki yeni bir sayfaya çok uzun süredir geçemeyecek gibi hissediyorum. Yaratıcılığımı tetikleyen şeylerden biri değişim ve çok uzun süredir stabil, inişi çıkışı olmayan bir hayat sürdüğümden bir şeyler üretmek çok sıkıntılı oluyor. İlham bulmakta zorlanıyorum, genel resme baktığımda müziğimin önemini görmekte zorlanıyorum. Bu durağan ve kaos içerisinde yaşadığımız dönemde aptal şarkılarım önemsiz geliyor. İlk albümü birisiyle beraber, belli zamanlamalara uyarak, daha yapılı bir düzende yapmıştım; iş gibiydi yani. Fakat şimdi tek başıma, kendi evimde müzik yapıyorum. Duygusal bağlarımı kesip ürettiğim işe dışardan bakabilmek daha zor olsa da yaptığım işe kendimi çok daha bağlı hissediyorum. Bu endüstri son derece manipülatif ve hayal kırıklıklarıyla dolu bir yer olabiliyor. Duygusal saldırıların olduğu bir ilişkiye benzetebilirim, sürekli sana yalan söyleniyor ve kontrol ediliyorsun ama ilişkiyi kaybetmekten çok korktuğun için onu elinde tutmak için gereken her şeyi yapmaya hazırsın. İşin çoğunu kendim yaparak bu dünyayı kaçmaya çalışıyorum fakat şu ana kadar çok da işime yaradığını söyleyemeyeceğim. En azından beni iyi anladığını düşündüğüm bir ekibim var ve elimden geleninin en iyisini yapıyorum. Bu biraz çelişkili bir soru cevap vermek istemiyorum bile! Sanırım bir tanesi Bir kadın olarak müzik endüstrisinde olmak nasıl bir şey? Bunu cevaplamayı hiç sevmiyorum ve eğer dürüstçe cevaplarsam da küçümsüyormuşum ve politik bir şey söylüyormuşum gibi oluyor. Halbuki öyle bir şey yok, sadece dürüstüm. Açıkçası kendime müzisyen olarak tanımlamıyorum, sanatçı demeyi tercih ediyorum ve müzik yaratım sürecinde en zorlandığım dışavurumlardan bir tanesi. Çok duygusal bir insanım ve bazen performans sergilemek veya sosyal medyada aktif olmak benim için zorlu bir süreç oluyor. Özeleştirim çok kuvvetli ve herhangi bir kategori ya da topluluğa dahil olmakla ilgili zorlanıyorum. Olduğum kişiyi tüm açıklığıyla yansıtmak pürüzlü bir süreç benim için çünkü bugünün cilalı standardına uygun olduğumu düşünmüyorum. Dürüst ve safım ama ben olabilmek için birileri benim müziğimi ya da sanatımı sevmediğinde sanki beni, en derin halimle sevmiyorlarmış gibi hissediyorum. Daha hala personamı yaratmam lazım, ya da Beyonce'nin sözleriyle Sasha Fierceimi. Onu yapma konusunda çekiniyorum çünkü egosantrik algılanmak istemiyorum uzun vadede öyle olmanın dönüşü daha iyi olacak olsa bile. Kısır bir döngü bu. The Archer albümünü ilk kez çalıp insanların şarkıları söylediklerini duyduğumuz an olağanüstüydü ama tek bir an seçmek çok zor; turda olduğunuz zaman temel olarak zombi gibi oluyorsunuz. Bu yazı Kendin Olma Klişesini Başarmak başlığıyla #GQBahar21 sayısında yayınlanmıştır.


80'li yılların sonu, Los Angeles. Yönetmen Roland Joffe aktör arkadaşlarından birini Beverly Hills'teki yepyeni bir restorana akşam yemeğine davet etmiş. Dedikodunun her şey demek olduğu bu şehirde, hem LA Times hem de New York Times tarafından tebrikler yağdırılan, sessiz ve ciddi şef Nobuyuki'nin Matsuhisa adlı restoranı, çığır açan Japon yemeğinin yeni adresi olarak görülüyormuş. Sonrası, büyük bir başarı hikayesi. Dünyanın beş kıtasında 32 restoran ve 20 yılı aşan Nobu-De Niro ortaklığı günden güne daha da güçleniyor. İşte işin sırrı... Robert De Niro: Los Angeles'taki Matsuhisa'ya gittiğimde daha önce böylesi bir Japon mutfağı görmemiştim. New York'ta bildiğim Japon yemekleri güzeldi ancak gelenekseldi. Nobu'nun Güney Amerikan ilhamıyla yaptıkları farklı ve heyecan vericiydi, onun olağanüstü olduğunu düşündüm. Nobuyuki Matsuhisa: Peru'da bir ortağım vardı ve işler pek de iyi gitmiyordu. Alaska'da bir ortağım vardı ve restoran yanıp kül olduğunda yalnızca 50 gündür açıktık. Los Angeles'ta Matsuhisa'yı açarken tek başımaydım ve orası eşimle benim evimdi, bir başkasıyla çalışmak istemiyordum. Bob sabırlıydı, görüşüme saygılıydı ve dört yıl bekledi. Bu sürede ona güvenebileceğimi hissettim. RDN: New York'ta ilk Nobu'yu açmak için onu ikna etmem yaklaşık dört yılımı aldı. Başta hazır değildi, bunu anlayışla karşılıyordum. Ancak TriBeCa Grill'i açmıştım ve yeni bir fırsat arayışındaydım. Restoran ortağım Drew ile Nobu'nun kariyerini yakından takip ediyorduk ve sonunda onu New York'a gelmeye ikna etmeyi başardık. NM: İşimi icra ederken oyun oynamam. Yaptığımı çok ciddiye alırım. Eğer ortada bir sorun varsa bunu ekibimle konuşurum; sorunu tespit eder ve çözeriz. Şeflerime asla hayır demem. Yeni şeyler denemek istiyorlarsa buyursunlar... Ben yalnız değilim, bir aile gibiyiz ve hep beraber çalışıyoruz. RDN: Nobu tüm restoranlarımıza büyük bir ilgiyle yaklaşıyor. Bu işte ustalaşmak zamanımızı aldı ve artık herhangi bir sorunla karşılaştığımızda baş edebiliyoruz. Eğer bir restoranımız ölü sezonda zorluk yaşıyorsa veya bir şefimizin kişisel sorunları varsa çözümünü bulabiliyoruz. Nobu herkesle ilgileniyor. Benimle ilgilendiğinden emin değilim! NM: Şahsen, Michelin yıldızlarını pek önemsemiyorum. Yemek, hizmet, tasarım, atmosfer ve enerji; hepsi birincil derecede önemli. Restoranlarımız iş yaptığı ve insanları memnun edebildiğimiz sürece Michelin yıldızları hakkında düşünmüyoruz. RDN: Uzun bir süredir, otellerine restoran açmak isteyip istemediğimizi soran, kendilerini yeni bir seviyeye taşımak isteyen sayısız otelden teklif alıyoruz. Düşünüyorum: Neden kendi otelimizi açmak varken, markamızın itibarını başka bir otele bağlayıp ortak olalım? Bence bu son derece mantıklı, nitekim Nobu otelleri yakında açılıyor. RDN: Kimse yokken yemekleri ben pişiriyorum!


Dışarıdan baktığınızda, oldukça mesafeli biri gibi durabilir. Ama yanına yaklaşıp, sohbete başladığınızda kesinlikle içten ve mütevazı. İşinde fazlasıyla titiz olduğunu hemen anlayabilirsiniz. Yaptığı şeyin hakkını vermek istediği her halinden belli. Kıyafetler konusunda oldukça seçici. Fakat giydiği her şeyi güzel taşıyor ve kimliğine bürünüyor. Kim olduğunu bilmesem, beni bir yarışçı olduğuna kolaylıkla ikna edebilir. Açıkçası, tamir anahtarları ve yağlı bez de eline fazlasıyla yakışıyor. Fotoğraflarda ciddi bir bakış atsa da çekim aralarında sürekli gülümsüyor. Rampalarda, zorluğa aldırmadan bir yandan motoru itiyor, bir yandan poz veriyor. Doğru pozu yakalayana kadar tekrar o rampada inip çıkmaya devam ediyor. Sıcağın altında, konsept gereği kazakla olmasına rağmen... Tamirhanede, çekim sırasında çalışmaya devam eden insanlar var. Yine bir duraksama anında, bir motosikletten gelen ani ve yüksek egzoz sesinden o hariç hepimiz ürküyoruz. Çekim aralarında herkesle sohbet ediyor, motosikletler hakkında konuşuyor. Ve herkese, sürekli teşekkür ediyor. Birkan Sokullu'nun 10 senelik profesyonel bir basketbol geçmişi var. Fiziğini de buna borçlu. Her ne kadar basketbolu bırakmış olsa da ara ara bir arkadaş grubuyla buluşup oynadığını ama bir süredir çalışma yoğunluğundan bunu yapamadığını dile getiriyor. Özlediğinden yakınıyor. Spor yapmaya devam edip etmediğini merak ediyorum. Uzun bir dönem bir spor dalıyla profesyonel olarak ilgilenen birisinin sporu bırakamayacağının da farkında olarak soruyorum bu soruyu. Ve tam da düşündüğüm gibi. Spor onun için bir hobi değil, içtenlikle yapmak zorunda olduğu bir şey. Disiplin ve alışkanlık. Oyuncu olduğu ve fit duruşunu korumak zorunda olduğu için de değil üstelik bunlar, tamamen kendisiyle ilgili. Birkan Sokullu'nun iki sezondur canlandırdığı Kerim Cevher, Hayat Şarkısı'nın esas oğlanı. İdealleri olan; hayallerinin peşinden koşmakla sevdikleri arasında kalan bir aşık, bir eş, bir evlat, bir kardeş ve çok iyi bir baba. Onun, Kurt Seyit ve Şura'dan sonra okuduğu en iyi senaryoymuş Hayat Şarkısı. Mahinur Ergun'un çok güzel bir kalemi olduğundan ve onunla çalışmanın ne kadar heyecan verici olduğundan bahsediyor.


İlham aldığım birçok şey var. Babam sayesinde dinlediğim The Smiths, The Cure ve New Order gibi grupları seviyorum. Ayrıca Destiny's Child ve Alicia Keys dinlemeyi de çok severim. Ve Robyn... Robyn benim için her zaman büyük bir ilham kaynağı olmuştur. Çok çeşitli ve geniş çapta ilham kaynaklarım var. Evet, İstanbul'a daha önce hiç gelmemiştim. Çok heyecanlıyım. Türkiye'den birçok insanı tanıyorum, bu yüzden İstanbul'u görmeyi ve gezmeyi sabırsızlıkla bekliyorum. Aslında henüz bilmiyorum. Sahneye başka kim çıkacak hiç haberim yok. Woodkid ve Felix da Housecat de çalacaklar. Aynı zamanda, yerel birkaç müzisyen de katılıyor. Biliyorsunuz Paper Heart adlı bir şarkım var. Polonya'da bir konserimde seyircilerin hepsi yanlarında kağıttan kalpler getirmişlerdi ve onları çok uzun süre havada tuttular. Benim için beklenmedik bir olaydı çünkü böyle bir şeyin olacağına dair hiçbir fikrim yoktu. Şu ana kadar çok zorlanmadım, çünkü henüz o kadar da çılgın boyutlara ulaşmadı. Yavaş yavaş ilerliyorum. Ünü ve başarıyı henüz o kadar boğucu bulmuyorum. Benim müziğim tamamıyla ironiyle ve kendi bakış açımla alakalı. Deneyimlediklerim ve şahit olduğum şeylerle alakalı. Ben büyüdükçe ve geliştikçe, müziğim de doğal olarak değişecek. Çünkü yeni şeyler deneyimleyeceğim, yaşım da ilerleyecek. Ve ben şarkılarımı, hep o an ne hissediyorsam ona göre besteledim. Bana göre zaten herkes teknolojiye bağlı hale gelmiş durumda. Teknoloji, dünyadaki herkesin hayatında sürekli var olan bir şey. Evet, bazı açılardan bu çok iyi. Bu bir gelişme ve gelişme her zaman iyidir ama mektup yazmak gibi geleneksel şeyler bazı açılardan daha güzel. Ayrıca korsanın yayılması müzik ve film endüstrisi için büyük bir sıkıntı. Çünkü korsan olarak müzik veya film indirmek şu günlerde çok kolay bir şey ve bu hoş değil. Sanırım müzik de değişmek zorunda. Teknoloji sayesinde her şey daha kolay ve artık yaratım aşamasında her şey bilgisayarlarla yapılıyor. Bu yüzden değişeceğine inanıyorum. Sanırım söyleyemeyeceğim. Hayatım boyunca kimseye sır verdiğimi hatırlamıyorum. Dürüst olmak gerekirse gerçekten söyleyecek hiçbir şeyim yok... adidas all Originals Istanbul'da görüşmek üzere...


Ki biz yine iyiyiz; çekim ekibi arasından inek sürüsü mihenkli tarif alanlar da olmuş. İnekler önlerindeki çayır çimeni beğenmeyip biraz ötede otlayalım dese, sil baştan ara ki bulasın... Çekim mahalline vardığımızda, Bu ne ya? Gide gide sonunda IŞİD kampına mı geldik? diye soruyor Beşikçioğlu. Bulunduğumuz tepelikte ardiye türünden tek bir bina, onun da duvarlarında Arapça birtakım yazılar var. Daha önce yine buralarda çekilmiş bir aksiyon dizisinden yadigarmış meğer. Açık havaya yerleştirilmiş, çekimde giyeceği kıyafetleri görünce beni kaşıntı tutuyor. Güneş alnımızda alevden bir top gibi; o ise birazdan kalkıp, üzerindeki Run DMC tişörtünü çıkarıp yün kazaklar, kabanlar giyecek; kamp ateşi başında közlenecek. Nema problema şeklinde omuzlarını silkiyor. Sıcak ona dokunmazmış: Hem çok likit tüketmediğinden hararet yapmazmış hem de spotuydu, şuyuydu buyuydu, sıcakla iyi geçinmek zaten meslek icabıymış. Teşbihte hata olmaz, yine meteoroloji terminolojisinde dillendirecek olursak, önümüzdeki mevsim, bol Erdal Beşikçioğlu yapacak: Yeni bir sinema filmi, yeni bir dizi, yeni oyunlarla perde açacak, yepisyeni bir özel tiyatro... Eylülde vizyona girecek olan Fakat Müzeyyen Bu Derin Bir Tutku, Beşikçioğlu'nun filmografisinde şimdiye dek görmediğimiz türden bir aşk filmi. İlhami Algör'ün aynı adlı kısa romanından uyarlanan, ödüllü yönetmen Çiğdem Vitrinel'in ikinci uzun metrajı olan projeden bahsederken, Vali'de bıyıkları beyazlattım, Behzat'ta sakalları beyazlattım; zaman geçip gidiyor, bu arada bir aşk filmine ihtiyacımız var dedim diyor gülerek... Dizi projesi dediğiniz, sinemadaki gibi, senaryonun başını sonunu, her satırını bilerek girişilen bir şey değil; biraz da yolda düzülen bir kervan malum. Beşikçioğlu, gidişatta hemfikir olunmaması halinde diziden ayrılabilme şartını sözleşmesine ekletmiş ki bu, daha önce yaşamadığı türden bir tecrübe değil. İçinde bulunduğu her işten zevk alıp gurur duymayı son kertede önemsiyor. Fakat konu sanatsa, varsa yoksa tiyatro; ötesi teferruat bir yerde. Konu 15 Eylül'de sezona perde açacak yeni tiyatroları Tatbikat Sahnesi'ne geldiğinde, burdan Jüpiter'e kadar konuşabilir. İlk kez 1940'ta Ankara Devlet Konservatuarı'na bağlı olarak kurulan, ilk çalışmalarını Carl Ebert'le yapıp yoluna Muhsin Ertuğrul'la devam eden, Devlet Tiyatroları'nın kurulması sonucu 1949'da kapanan Tatbikat Sahnesi'yle on yıllar sonra yollarının kesişmesi, biraz şartların zorlaması sonucu. Denir ya: Kısmet... 1970'te Ordulu memur bir babayla Ankaralı ev hanımı bir annenin ilk evladı olarak dünyaya gözünü açtığı Ankara'ya, Hacettepe Üniversitesi Devlet Konservatuarı için dönene dek, babasının memuriyetinden dolayı bulunduğu İzmir, Kayseri ve yine Ankara gibi illerde gördüğü ilk, orta ve lise öğrenimi hiç de öyle parlak geçmemiş. Okulu son derece sıkıcı bulurken, konservatuarla birlikte zihni köpürmüş. İşine meftun diyorsak, laf olsun diye değil. Gerisini, esasında tiyatrodan yana söyleyecek olursak evvelini de, buraya sığdırmak mümkün değil. Beşikçioğlu'nun sinema, dizi ve özellikle de tiyatro kariyerine bakan, klonlanmış olabileceğinden yana şüphe duyabilir; öylesine bir yoğunluk, pırlanta gibi bir kariyer... Ki sadece oyuncu olarak değil, yönetmen, genel sanat yönetmeni, tabiri caizse patron olarak da yoğun bir mesaiden söz ediyoruz. Bunları söylerken, gözlerinde resmen flaşörler çakıyor. Tevekkeli Erdal Beşikçioğlu hep, büründüğü rol ne olursa olsun, kimselerin bilmediği bir şey biliyormuş gibi bakıyor.


Çağatay Ulusoy'un, bir buçuk saate yakın geç geldiği röportaja başlamadan önce, uykudan mahmur gözlerini zar zor kırpıştırırken, ağzından çıkan ilk laf, Bunu da yazın lütfen, cezamı çekmek istiyorum oluyor. Röportajı bundan birkaç gün önce, fotoğraf çekiminin akabinde yapacaktık fakat dizi setine gitmesi gerektiği için yetiştiremedik. Dün geceki dizi seti uzun süren Çağatay Ulusoy üstünü değiştirmeye gittiği evinde bayılıp kalınca, bizim röportaj iyiden iyiye, ertelenmekten bir hal olan, erilemeyen vuslata bağladı... Geç kaldığı için fena halde mahcup durumda. Onu rahatlatmak için, İnsanlık halidir, dert etmeyin. Çekim uzamış işte, sizin elinizde olan bir şey değil neticede diyorum. Röportaj boyunca, en ufak kelamı bile kuyumcu terazisinde tartarak sarf ediyor. 20 yıldır röportaj yapıyorum, kayıt cihazı karşısında böylesine ihtiyatlı davranan bir ikinci kişiye rast gelmedim, öyle söyleyeyim. İlerleyen vakitlerde, Ben bu röportajlarda n'apacağım ya? diye kendi haline isyan ediyor: Anlatamıyorum... Çok geriliyorum röportajlarda. Hep böyleyim. Alışamadım bir türlü. Hiç röportaj yapılacak bir adam değilim. Sayamadığım bilmem kaçıncı sefer, Estağfurullah diyorum. İnsan, Çağatay Ulusoy'u estağfurullahlamaktan bitap düşebiliyor. Çekim günü hiç böyle değildi oysa. Sen şimdi git, o geçen günkü, bir yandan kendiyle dalgasını geçen, etraftaki herkesle teklifsiz muhabbet koyan, kamerayla yarenlik etmekten hazzettiği her halinden belli, atmosferinden hoşnut, matrak genç adam gelsin, diyesim geliyor. Giderse bir daha gelmez diye tırsıp çenemi kapatıyorum. Elinde annesinin hazırladığı ekmeğiyle, sabahtan akşama kadar, aşağı mahalledeki arsa senin, yukarı mahalledeki bostan benim koşuşturan, apartman inşaatlarının ikinci katından kuma atlayan sokak çocuklarından. Bizimki en son çocukluğunu yaşayan dönem herhalde. Şimdiki nesle üzülüyorum biraz diyor! Şimdiki nesil derken? diye soruyorum haliyle; neticede 23 yaşında biri bu cümleyi kuran. Gülüyor: Di mi, yaşlanmış gibi konuşuyorum bazen, duyan da 30 yaşındayım falan sanır. Birkaç gün önce 42 yaşını doldurmuş bir insan olarak, bu kez ben havalara bakıp yutkunuyorum. Başta hiç aklımda yoktu. Yedi sene lisanslı basketbol oynadım, ileride kendi mesleğimi yapmak ya da basketbol antrenörü olmak istiyordum. Arkadaşlarım teşvik etti Best Model'a katılmam için. 2 bin kişi başvurmuştu galiba. Oradan ilk 100'e kaldım, sonra ilk 40'a, sonra da görsel elemesiyle ilk 20'ye... Annesinin, Best Model'dan yarışmadan kısa süre önce, Hıdrellez'de, gül ağacının altına gömmek için eline tutuşturduğu yeşil kağıttan bahsediyor. Yarışmada iyi bir derece ve iyi bir dizide rol almayı dilemiş. Kalbi temiz dedikleri, böyle bir model olsa gerek... Röportajın tamamı ve çok daha fazlası GQ Türkiye Mart sayısında ve GQ Türkiye iPhone/iPad edisyonunda...


Kabul edelim, bu ülke insanının caz müzikle arası hiçbir zaman mükemmel olmadı. Güzelim müziği Caz yapma! gibi olumsuz bir söze alet etmemizden belli. Ama o kadar da umutsuz vaka değiliz. Her yıl düzenlenen Akbank Caz Festivali sağ olsun, ülkemize gelip giden dünyaca ünlü caz sanatçılarıyla tanıştık, onları dinledik ve bence bu müziği daha çok sevdik. Ülkede bu alanda güzel şeyler olmaya da devam ediyor üstelik. Geçen ay Nişantaşı'nda açılan St. Regis Istanbul, New York'ta açılan ilk şubesinden bu yana Jazz Legends at St. Regis geceleriyle meşhur. Buna vurgu yapmak için, otelin açılış gecesinde dünyaca ünlü caz sanatçısı Jamie Cullum sahnedeydi. Onu muhtemelen siz de benim gibi geçen yıl geldiği caz festivalindeki sahne şovundan hatırlayacaksınız. Kıpır kıpır halleri, enerjik ve sempatik tavırlarıyla Cullum, sahnede yalnızca müzisyen olarak değil, bir şovmen olarak da kendine hayran bırakmıştı. Jamie Cullum'ın genç yaşında kariyerine sığdırdığı biri Grammy, ikisi Altın Küre olmak üzere sayısız ödülü var. Böyle bakınca illa bir eğitim almıştır diye düşünüyor insan ancak işin aslı öyle değil. Müzik yolculuğu böyle başlamış Cullum'ın. İlk albümü yalnızca 480 sterlin harcanarak 500 kopya bastırılmış. Şimdi bu denli az olduğu için o ilk albümün orijinal kopyaları eBay'de 600 sterline alıcı buluyor. Jamie Cullum'ın Yahudi büyükannesi, zamanında Berlin'de gece kulüplerinde şarkı söylermiş. Nazi katliamı sonucu Kudüs'e kaçmış. Annesiyse Myanmar'da Japon istilasından kaçıp İngiltere'ye sığınan Hint bir babanın kızı. Çok şükür, benim hiçbir yerden kaçmama gerek kalmadı diyor. Kaçtığı bir yer değil ama kaçındığı bir şey var: Rahatlık. Çünkü rahatlığı yaratıcılığın düşmanı olarak görüyor. Ünlü sanatçının kendi şarkılarından çok, ünlü isimlerin şarkılarına yaptığı cover'lar patlamıştı. Rihanna'nın Don't Stop the Music şarkısına yaptığı cover için bizzat Rihanna'nın Aslında en sevmediğim şarkımdı ama şimdi dinlemeye doyamıyorum demesi, geçerli bir kanıt. Bu yaz çıkacak albümündeyse bolca yeni beste var. Ama insanların beğenisini kazanmış şarkılara yeni bir tat katmaya da devam edeceğini söylüyor. Anlayacağınız yeni cover'lar yolda fakat hangileri olduğunu kesinlikle söylemiyor. Röportajın tamamı ve çok daha fazlası GQ Türkiye Mayıs sayısında ve GQ Türkiye Dijital edisyonunda...


Bilen biliyordur, Beykoz'daki eski Kundura Fabrikası, maşallah, çekim çarşısı gibi bir şey olmuş. Bizim fotoğraf çekimini yaptığımız gün, bir dizi, bir de sinema filminin daha işinin yürüdüğü alanda, Set setin külüne muhtaçtır hesabına, komşu ekipten kahve için sıcak su aldığımız oldu. Cem Yılmaz'ın 2 Ekim'de vizyona girecek son filmi Pek Yakında'nın büyük bölümü de burada çekilmiş; herkes ortama gayet hakim. Tahtalara vurmalık, iyi bir demde; her zamanki gibi kendi yazdığı ve/fakat bu defa ilk kez tek başına, kendi yönettiği Pek Yakında'nın heyecanı var, babalığın her gün insanı sil baştan reset'leyen heyecanı var, gözünde her zamankinden farklı bir fer var. Kemal dibine düşmüş belli ki; evladına dair hal hatır sorarak lafa girince, tatlı hayretlere gark olmuşluğundan dem vurarak bahsediyor oğlundan: Bir gün iPad'le oynuyordu, çok sevdiği bir geometri programı var, üçgenleri yerleştiriyor falan. Küçük bir hırsız maymun gibi oynuyor onunla, çok küçüktü ama daha... Ben bunu uzaktan seyrediyordum, bir şey oldu ekranda; hahaha komik, dedi! Daha o ana kadar sıfatla konuşmamış hiç; hani güzel, çirkin, büyük, küçük falan, kullanmamış hiç; ilk defa ağzından bir şeyi tanımlarken bir sıfat duyuyorum. Komik dedi! Ulan dedim, bu ne biçim rastlantı, yuh dedim artık. Yemin ederim, ne ben ne annesi, bak bu komiktir, senin baban komik falan, hiç böyle şeyler sürmedik önüne. Bu komiği öğrendikten sonra her şeye kullanır oldu. Yıkıyorum bir gün; dedim ki, şimdi sen baba ol, ben Kemal olayım, sen beni yıka. Ahahaha komik, dedi yine! O an şey oluyorsun birden; ulan her anlattığımızı anlıyor mu acaba, diyorsun. Sonra da şuna kanaat getirdim: Yüzde yüz anlıyor, sadece seçtiği şeylerden cevap veriyor. Bu komik meselesi sonradan dönüştü: Mesela bir hırçınlık yapıyor, sana vuruyor diyelim, ne yapıyorsun oğlum diye sorunca, geri vites yapmak için, e komiiik, diyor! Komiğin tolere edilebilir bir şey olduğunu çözmemiş olsa, onu niye söylesin diye düşünüyorsun. İnsanın kafasını karıştıran çok enteresan bir maceraymış. Çok da yücelemek istemiyorum ama babalık iyiymiş; bir bireyin yetişmesine yardımcı oluyorsun diyelim... Çocuk çok bencil bir yaratık, hayatta kalma mücadelesi veriyor, o kadar belli ki. İnşallah aklı başında bir insan olur, bize düşen bölümünde yamuk yumuk bir şey yapmazsak, dur bakalım... Dürüst olmaya çalışıyorum, her şekliyle... Biliyorum ki annesi de öyle. Müsterihim o konuda. Herkese tavsiye ederim. Çok zor iş ama eğer kendini tekrardan idrak etmek istiyorsan, tekrar tanımak istiyorsan, varsa eğer öyle bir düşüncen, çok geç kalmamakta fayda var. Hastanede hemşire hanım şey demişti; 20'li yaşlarda çocuk sahibi olanlarda çok fazla idrak olmadan üç ayı, beş ayı şöyle bir geçiriyorlar, siz tabii 40'lı yaşlar olduğu için daha başka şeyler yaşayacaksınız. Kendi filmlerim dediği işlerin, Her Şey Çok Güzel Olacak, G.O.R.A., Hokkabaz, A.R.O.G. ve Yahşi Batı'nın ardından, karar mekanizmasında, yönetimde son sözü tek başına söylediği ilk yapım olan Pek Yakında'da, anlatmayı sevdiği türden; hani aslında pek de sinemasını yapmaya değer bulmayacağın, tabiri caizse herhangi adamların macerasının peşine düşüyor yine: En son Yahşi Batı'yı yaparken, o kadar çok kostüm giydik çıkardık ki ben gerçek hayatta devam eden bir hikaye yapmak istedim, onda kesin kararlıydım. Bir-iki karakter kenara attım; biri korsan DVD'ci çocuktu, biri de arabalı vapurlarda ayran-kola-meyve suyu-tost falan satan bir garson adamdı; sonra baktım ki bunların hayatları, bayağı Zeki Demirkubuz filmi karakteri gibi hayatlar yani. Röportajın tamamı ve çok daha fazlası GQ Türkiye Ekim sayısında ve GQ Türkiye iPhone/iPad/Android edisyonunda...


Çocukluğunda, büyüyünce papa olmanın hayallerini kuruyordu ama günün birinde kendini bir kilisenin içinde mimar olarak buldu. Kral olamadım, papa oldum diyordu gülerek poz verirken. Kimsenin cüret edemediği altarın üstüne çıkıyordu Massimiliano Locatelli. Cüretkarsın demem çok hoşuna gitmişti; daha da yükseğe çıkıyordu. Kendini gerçekten de papa gibi hissediyordu. Hayal ettiği her şeyi gerçekleştirmek için çalışan Locatelli doğal olanı fantastikle harmanlayıp, mimarların en çılgın hayallerinde bile göremeyeceği alanlar yarattı; hatta Victor & Rolf'un baş aşağı gibi görünen mağazasını tasarlamaya, kocaman bir kiliseyi ofis haline getirmeye, Nina Yashar'in sahip olduğu Nilufar Depot'yu Teatro alla Scala'dan etkilenerek inşa etmeye, dünyanın en minimal anaokulunu tasarlamaya, en yakın arkadaşı olan Franca Sozzani'nin bütün evlerini dekore etmeye kadar uzanıyordu imzasını taşıyan işler. Ayın 10 gününü Milano'da, diğer 10 gününü New York'ta ve kalan günlerini de dünyanın başka şehirlerinde geçiren ünlü İtalyan mimar Massimiliano Locatelli ile 16. yüzyılda Milano'da inşa edilmiş olan San Paolo Converso Kilisesi'nde buluştuk. Kilise aynı zamanda, sahibi olduğu mimarlık şirketi CLS Architetti'nin ana üssü. Kilisenin içinde bir ofis. Sonunda altardan aşağı inmişti ve karşılıklı oturabilmiştik. Çocukluğunu merak ettim; küçük bir çocukken geleceğe dair kurduğu hayalleri... İtalya'da artık kral olmadığını öğrendikten sonra kral olmaya karar verdim. Sonrasında da papa olma hayalleri kurmaya başladım. Vatikan'da Sistina Şapeli'nde yaşamak istedim hep. Sistina Şapeli'nin tavanındaki Michelangelo fresklerine bakarak uyuyakaldığımı hayal ederdim. Tabii sonrasında bu meraklar beni dedemin dergilerine, kitaplarına yönlendirdi. Kendisi mimardı. Bir şeyler oluşturma, üretme merakım ondan geliyor. Hep yeni şeyler inşa ederdim kafamda ve gerçek hayatta. Ünlü mimar için objeler kadar, objelerin barındığı mekan ve alanlar da önemli olmuş. Kralın kendisinden çok nerede yaşadığı ilgisini çekmiş. Peki ofisini bir kilisenin içinde kurmak da çocukluk hayallerinin bir devamı mıydı? Bunu hiç hayal etmemiştim fakat papa olmayı hayal etmiştim. Aslında ofisimin bir kilisenin içinde olması benim açımdan hiç sıra dışı değil. Locatelli bu kiliseyi bir cennete benzetiyor. Haksız da değil; burası bir cennet derken çan sesleri kilisenin atmosferini daha da büyüleyici kılıyor. Yüzyıllardır içinde barındırdığı ruhsal birikimi hala hissedebiliyorsunuz, sizinle birlikte buradalar, içerideler diye ekliyor. Massimiliano'yu tanımlarken klasik bir İtalyan demek gelmez aklınıza. Karşınızda yeniliklere ve farklılıklara açık, tüm bunlara kolayca uyum sağlayan bir adam var. Sürekli yolda, seyahat halinde olması da biraz da bundan kaynaklanıyor belki de: Yurtdışında aktif bir sürü projemiz var ve ben hepsine bizzat gitmeyi tercih ediyorum. Değişik ülkelerde farklı kültürlerle kendini harmanlayabiliyorsun. Daha çok gezip daha çok öğreniyorsun. Bu esnada, son seyahatinde gittiği Şanghay'dan getirdiği yöresel bir zili alıyor eline ve sallamaya başlıyor. Bunları yaparken hep gülümsüyor. O kadar az vakti olmasına rağmen kendini rahatlatmayı, kendine ilgi göstermeyi seviyor ve ekliyor; Bebeğini dışarı çıkarıp onun ne kadar güzel olduğunu anlatman gerek. Ben yaptığım işlere böyle bakarım." Üç boyutlu yazıcıdan çıkan bir ev. Uzun süren şantiyeleri, yıllarca ödemek zorunda olduğunuz konut kredilerini ve yeniden yapılanma için gerekli ulaşılmaz paraları unutun diyor İtalyan mimar. Kullanılmış olan teknoloji ve bu ev hayal değil. Tam 100 metrekarelik ev bir hafta içerisinde tamamlanmış. Fiyatı normal bir evin masrafının dörtte biri kadar. Avrupa'da türünün ilk örneği olan bu prototip ev, aynı zamanda depreme ultra dayanıklı. Dilediğinizde, evi başka bir alana taşıyıp rahatlıkla yıkabiliyorsunuz ve yeniden inşa edebiliyorsunuz. Gelecek çok da uzak değil artık.


Michael Lewis'in çok satan kitabından uyarlanan, Adam McKay'in yönettiği Büyük Açık'ta Christian Bale'in yanı sıra Steve Carell, Ryan Gosling ve Brad Pitt rol alıyor. Film, 2008'deki küresel finansal çöküşe yol açan olaylara ve olacakları gören sektör dışından bir avuç dolusu insana zekice ve sert bir açıyla bakıyor. Övgülere alışık olan Bale, filmdeki performansıyla kendinden söz ettirmeye başladı bile. 13 yaşındayken Steven Spielberg'in Empire of The Sun (1987) filmiyle çıkış yaptığından bu yana izleyicileri büyüleyen biri için bu hiç şaşırtıcı olmasa gerek. Michael Burry de Bale'in pek çok filminde başardığı gibi kalıcı bir canlandırma olacak, belli. American Sapığı'nı (2000), Makinist'i (2004), Christopher Nolan'ın Batman üçlemesini (2005, 2008, 2012), Dövüşçü'yü (2010, Oscar aldığı rol) ve Düzenbaz'ı (2013, ikinci Oscar adaylığını aldığı rol) hatırlayın; anlayacaksınız. Yeni filmle ilgili detayları Bale anlatsın... Çok çok ilginç biri, Mike Burry. Elini kaldırıp olacakları ve tam ne zaman olacağını ilk söyleyen oydu. Rakamları benim anlamaya bile başlayamadığım bir şekilde yaşayan ve soluyan biri. Kendini çok iyi bilen biri. Tanıdığım kimseye benzemeyen bir zekaya sahip olan biri. Bazen günlerce uyanık kalarak rakamları inceliyor. Bunun gerçek tutkusu olduğuna inanıyorum. Derdi para kazanmak değil. Bu yüzden diğer Wall Street tiplerinden çok farklı. Çok kısa. Tracy Letts'in canlandırdığı Lawrence Fields adlı karakterin ofise geldiği bir an var. Mike onun yanından yürüyerek geçtiği, telefonda konuşan çalışanlardan biri. Kendisini Kuzey Kaliforniya'da ziyaret ettim. Bütün bir günü planladık. Öğle yemeği araları, molalar ve yapılacakları konuşarak oturduk. Kaçtı bilmiyorum. Sabah 08.30 muydu? Ve dokuz saat sonrasına dek, o sandalyelerden kalkmadık. Çok sürükleyici bir sohbetti. Yapmış olduğum en ilginç sohbetlerden biriydi. Gazetelerden her şeyi okumuştum. Ama Hank Paulson, Ben Bernanke ve AIG'in ötesinde, Mike'tan çok şey öğrendim. Öğrendiklerimi filmi yaparken aklımda tuttum ve sonrasında hemen bıraktım . İnsanları, polisi arayıp izlendiklerini söyledikleri ana kadar inceleme fırsatı elde etmek çok güzel . Bu yüzden hazırlıkların büyük bölümü Mike'la geçirdiğim zamanda oldu. Ayrıca işin içinde fiziksellik de vardı. İri yarı biri. O dönemde ağırlık çalışıyormuş. Aynısını yapmaya çalışmak da gerekti; Supercuts'a saç tıraşına gitmeyi ve Pantera'nın By Demons Be Driven şarkısını öğrenmek de... Çok şey vardı. Hayır, çok değil. Sonunda çok farklı bir yere geliyorsunuz ama özünde aynı. Bu kişinin sizi taşımasını ve adeta duvarındaki sinek olmanıza izin vermesini istiyorsunuz. Ama güven kazanmak için kendinizi de onlarla paylaşmalısınız. Çünkü siz bunu yapmak istemiyorsanız o kişi neden kendisiyle ilgili bir şeyler paylaşsın? Aynı temel prensip. Ama tabii ikisi çok farklı insanlar. Bu yüzden kendinizi çok farklı ortamlarda buluyorsunuz. Zaten amaç da bu. Onların ortamında tamamen rahat olmak için adapte olmayı öğrenmek... Sonra başarıyorsunuz. Birçok kişinin tepkisi bu oldu. Ama sonra Adam'la konuşunca görüyorsunuz ki çok zeki, esprili biri ve aynı zamanda bu konuya da gerçekten çok takıntılı. Bu takıntı, dikkatimi çeken ilk şey oldu. Bu her zaman bir gerekliliktir. Sonra fark ettim ki bu adam aslında insanların bu işten şüphe duymamalarının da nedeni olabilirdi. Çünkü asla klişe bir Wall Street filmi yapmazdı. Hiç beklemediğiniz bir şekilde, son derece eğlenceli bir film olmasını sağlayacaktı. Bence birçok kişiyi şaşırtan şey, mizah ve eğlenceyle üzücü ve dehşet verici arasındaki dansı ne kadar ustaca yapabildiği olacak. Çok güzel yapıyor. Daha iyi bir yönetmen bulunamazdı. Ekranda gördüğünüz gibi, çok izole. Sadece ben vardım. Bu ofiste kendi egemenliğimin kralı olarak işimi yapıyordum. Adam McKay arada bir telefonun hoparlöründen bana bağırıyordu. Ya da çekimler sırasında dikkatimi dağıtmaya ve güldürmeye çalışıyordu! Muhteşemdi. Hayır, hiç. Onlarla hiç bir araya gelmedim. Hiç konuşmadım. Ama saç ve makyaj ekibine sordum. Çünkü çekime önce ben başladım. İlk hafta ben vardım. Onlara dedim ki, Brad, Steve ve Ryan buraya geldiğinde arada bir, ilk hafta çok iyiydi, neden her zaman öyle olamıyor gibi birkaç şey söyleyin! Onlarla galaya kadar hiç bir araya gelmedim. Çok sevdim. Hemen Lütfen yeniden gösterin, hemen görmek istiyorum dedim. Düşündüğümden çok daha sürükleyici, eğlenceli, komik ve dehşet vericiydi. Bu çok hoş bir iltifat. Ama kim bilir... Filmde yer alan yeteneklerin kalitesi kesinlikle muhteşem. Bu aynı zamanda ödül demek midir? Bazen evet, bazen hayır. Ama ben bu konuda ne diyebilirim ki? Tek bildiğim, sevdiğin bir süreç olmalı. Motivasyonun her zaman Sadece bu karakteri incelemek istiyorum olmalı. Üstüne bir de ödül alırsan muhteşem olur. Ama bütün motivasyonun ödül olursa işin bitmiş demektir. Mike'ı çok sevdim. Ama kendimi onun bir kahraman olduğuna inandırmak istemedim. Sadece çekici, bana karşı çok cömert biri olduğunu gördüm. Böylece bu adamla ilgili negatif bir şey paylaşmak istemiyorum noktasına da gitmeye başlıyorsunuz. Ama aslında herhangi bir kişi hakkında negatif hiçbir şeyin olmadığı bir hikaye yoktur. İyi bir hikaye anlatmak için buna karşı koymanız gerekir. Mike bunu çok iyi anladı. Gerçekten anladı ve Hayır, ben kahraman değildim diyen ilk kişi o oldu. Bir şeye karşı bahis oynuyordu. Bunun kahramanlıkla ilgisi yoktu. Ama filmin bu dört adamın kahraman olduğuna inandırmak üzere izleyicilerle oynama şekline bayıldım. Kahraman değiller. Sadece gerçeği söylüyorlar. Ancak Wall Street'in ahlaki ortamı o kadar şüpheli ki sadece gerçeği söyledikleri için kahraman görünüyorlar. Mahkum olmamalıyız, bunu kesinlikle çözmeliyiz. Herkes ne yapılması gerektiğini çok iyi biliyordu. Büyük bankaları ayrıştırmak, gelecekte kimsenin çok büyük bir iflas yaşamamasını sağlamak gerekiyordu. Ama böyle olmadı. Hepsi tekrar olabilir. Bunun düşündüğümüz kadar karmaşık bir şey olmadığı. Benim düşündüğüm kadar aptal biri olmadığım. Aslında sandığımdan çok daha fazlasını anladığım... Kısaltmalardan ya da kasıtlı olarak atılmış karmaşık başlıklardan anlamam ama bana büyük resmi ve sonuçları sunarsanız her şeyi anlarım. Bence çoğu insan için de böyle. Bu filmi anlamak için finanstan azıcık da olsa anlamanıza bile gerek yok.


Baltık Denizi'nin kıyısındaki sakin evinde yarattığı melankolik melodilerle dinleyenlerin duygularına dokunmak konusundaki yeteneğini dünyaya kanıtlamış DJ ve prodüktör Christian Löffler, PSM Caz Festivali kapsamında bir kez daha müzik severlerle buluşmaya geliyor. 10 Mayıs'ta izleyiciye unutulmaz işitsel ve görsel bir deneyim yaşatacak olan sanatçıyla müzik, doğa ve gelecek üzerine kısa bir sohbet gerçekleştirdik. 6 yaşımdan beri müzikle ilgiliydim. Birinci sınıfta en yakın arkadaşımın babasının evinde devasa bir plak koleksiyonu vardı. Birlikte o plak koleksiyonunu dinleyerek, babasıyla sohbet ederek ve tüm gün boyunca konser videoları izleyerek büyüdük. Benim için müzik her zaman adım adım büyüyen ve gelişen bir süreç oldu. Kendimi hatırladığımdan beri bir şeyler üretiyorum. Müziğin dışında resim ve fotoğraf da bu üretim sürecine dahil. Bu nedenle şimdi geriye dönüp baktığımda aslında net bir karar zamanım yok, her zaman bunu yapıyordum ve hep yapmaya devam edeceğim diyebilirim. 2011'de yayınladığım ilk EP olan Heights'ın ardından albüm kayıtlarına başladım. Yaratım süreci ise evimin olduğu bölgedeki büyük ormanların içerisinde yaptığım yürüyüşler sırasında kaydettiğim doğa sesleri ve çektiğim fotoğraflarla başladı. Yaptığım müziğin daha organik olmasını isteyerek bu yolculuğa çıktım. Bu benim en başından beri çok severek yaptığım bir iş. Bir yandan da bazen oldukça moral bozucu hale gelebiliyor. Yine de vazgeçmeden üretmeye ve insanlarla paylaşmaya devam ediyorum. Ne hissettiğimi ise tarif etmek çok zor ancak 20 senedir bir şekilde kendimi, duygularımı ifade etmenin yolunu arıyorum ve aramaya devam edeceğim gibi hissediyorum. Hayır hiç müzik eğitimi almadım ve her şeyi zaman içerisinde kendim öğrendim. İlgi duyduğum şeyleri kendi kendime keşfetmeyi tercih ediyorum. Öğrenme ve üretme sürecimde kendi metodlarımı ve yollarımı kullanmayı seviyorum bu nedenle okula gitmek bir seçenek değildi. İnanılmaz iyi ve şanslı hissediyorum! Burada pek çok keyifli performans sergiledim ve beni dinlemeye gelen kitleyle olan iletişimimize bayılıyorum. Geçtiğimiz sene bir dörtlü yaylı çalgılar ekibi bir piaynist ve Mohna isimli solist ile birlikte performans sergiledik. Başka müzisyenlerle birlikte sahneyi paylaşmak ve onlarla eş zamanlı müzik yapmak benim için daha organik ve daha insancıl bir süreç ve her zaman büyük keyif veriyor. Stüdyoda tek başına olmayı ve kendi ritmini tutturmayı seven bir müzisyen olarak bunu söylemek benim için oldukça zor. Bir iş birliği içerisine gireceksem çalışacağım ismin uzun süredir tanıdığım ve çok güvendiğim biri olmasına önem veririm diye düşünüyorum. Bu nedenle daha önce çalıştığım ve senin saydığın tüm isimlerle aramızda hep bir arkadaşlık ilişkisi vardı. Birini sadece yetenekli olduğu için seçmek bana göre imkansız çünkü müzik üretmek benim için inanılmaz kişisel bir olgu. Yaşadığım ev ve deniz arasında sadece bir orman var ve kesinlikle müziğime odaklanabilmek için bu dinginliğe ihtiyacım oluyor. Özellikle çok fazla gezdiğim zamanlarda her şeyi arkamda bırakabileceğim ve huzurla kendime kalabileceğim bir evim olması düşüncesini seviyorum. Tüm bu huzur ve sakinlik müziğimin içerisinde de varlığını gösteriyor. Benim için denize yakın olan bu iklim vazgeçilmez bir şey. Bu duyguların içimde derinlerde bir yerlerde her zaman var olduğunu düşünüyorum. Bazen kendime hayatı biraz daha yavaştan almayı hatırlatmam gerekiyor çünkü aile, arkadaşlar ve geçmiş gibi konularda fazla düşünen bir insanım. Benim karakterimde birinin nostaljiye sürüklenmesi bu nedenle stresli olabiliyor ancak böyle bir insan olduğumu kabul edip bu özelliklerimi müziğimi oluşturmaya kanalize ediyorum. İzlanda ve İsveç'te çalmak çok isterim. Kuzey ülkelerine bayılıyorum ancak oralarda çalmak için fazla olanak olmuyor. Bir de günün birinde yelkenli bir teknede çalmak harika olurdu. Kesinlikle dünyayı dolaşırken aynı zamanda beni tatmin edecek kadar iyi müziği üretmeye devam etmek. Sürekli oradan oraya giderken sakin kalmak ve üretmek inanılmaz zor bir şey ve bu konuda kendimi geliştirerek uzmanlaşmam gerektiğine inanıyorum. Benim için ikisi arasında hiç fark yok. Müzik yaparken bir müzisyen gibi enstrümanları çalabiliyorum ve stüdyoda her şeyi kendi prodüksiyonumla ilerletiyorum. Evimin önündeki deniz kenarında bulunan ormanda koşuya ya da yürüyüşe çıkıyorum. Beni bundan daha fazla rahatlatan bir şey henüz yok. Deniz kokusunu içime çekmek ve uzaktaki dalgaların sesini duymak benim ilacım. Blind! Bu şarkıyı sadece birkaç saatte bitirmiştim ve tüm süreç boyunca sanki bir rüyadaymışım gibi hissetmiştim. Herhangi bir şey hakkında düşünmeden sadece önümde asılı duran bir duyguyu yakaladım ve ürettim. Yaptığım şeyi yapmaya devam etmek istiyorum. Müzik ve resim yapmaktan vazgeçmeyeceğim. Yarattığım şeyleri insanlarla sergiler yoluyla da paylaşmak gibi bir planım da var. Yürüdüğüm yoldan oldukça mutluyum ve bu yolda devam edeceğim. Üretim sürecinde her zaman durup dinlediğim bir nokta var. Bu sıkılmaya başlamadan önceki son durak. Bu noktada kendimi asla devam etmeye zorlamıyorum ve olduğu gibi bırakıyorum. Bu halini seviyorsam hazır olduğunu biliyorum ama sevmiyorsam üzerinde daha sonra çalışmak üzere bir kenara bırakıyorum. En son albümüm Graal'da odamın hemen dışında öten kuşları kaydetmek için yürürken ahşapta çıkardığım sesleri ve kuşları duyabiliyorsunuz. Sabah 4'te bir yaz günü kaydedilen bu sesler ne zaman duysam beni tam o ana geri götürüyor. Kuş seslerine uyanmak beni her zaman mutlu etmiştir...


GQ, Grammy'ye aday gösterilmiş, süper modellerle flört eden ve yıllarca saklandıktan sonra sonunda dünyanın en havalı pop yazarı, prodüktörü ve şarkıcısı olmaktan kaçamayan bu süper starın yükselişini iftiharla sunar. The Weeknd adıyla tanınan 25 yaşındaki Kanadalı gerçeküstü R&B şarkıcısı Abel Tesfaye'yi yeni keşfettiyseniz, kısa yoldan şöhret olmak için Michael Jackson'ı taklit eden genç ve benmerkezci bir pop prensi ya da bencil Alacakaranlık neslinin nihilist bir Justin Timberlake türevi olduğunu sanabilirsiniz. Oysa aradığınız ve hiç şüphesiz dinlediğiniz adam, çağdaş pop müziğin en heyecan verici yeni yıldızı. Genç şarkıcı, süper starlığa yeni ısınmaya başladı. Beauty Behind the Madness'ı yayınladıktan sonraki 12 ay boyunca, bir zamanlar içini ürperten şöhretin basamaklarını bir bir tırmandı. Bu ikinci stüdyo albümünde Ed Sheeran ve Lana Del Rey gibi misafir sanatçılarla çalıştı. Prodüktörlüğün bir kısmını ise Taylor Swift'in ününü okul sınırlarının ötesine taşıyan Max Martin üstlendi. Saç kesiminin henüz markalaşmadığı 2011 yılında, Tesfaye'nin istediği tek şey arka planda kalıp vahşi hayat tarzını yansıtan anlaşılması güç müziğini üretmekti. House of Balloons, Thursday ve Echoes of Silence adında üç karma kayıt hazırlayıp yayınladı. Bu kayıtların her biri, bir öncekinden daha kasvetli, daha pis ve daha soğuktu. Tesfaye'nin şarkılarının tınısı hem erotik hem de tehditkardı. Ancak Amerikan Sapığı'ndaki Patrick Bateman, Toronto'nun Scarborough bölgesinde, Etiyopyalı göçmen bir ailede doğmuş, baba figürü olmayan, uyuşturucu eğilimli bir çocuk olarak büyüseydi böyle bir müzik yapabilirdi. Bu ilk kayıtlar az da olsa ses getirmişti. Torontolu müzisyen Drake, 2011 yılında yayınlanan kendi albümü Take Care'in şarkılarını yazarken ondan yardım istedi. Tesfaye, bu yaratıcı işbirliği sayesinde iyi para kazanmış, annesini eskiden birlikte oturdukları küçücük daireden çıkarıp daha iyi bir yere taşımıştı. Ne var ki Y kuşağının kavuşmak için can attığı şöhreti elinin tersiyle itmekten bir türlü vazgeçemiyordu. Her ne kadar eleştirmenler bu siyah meleğin kibirli umursamazlığını takdir etseler de, bir zaman sonra ticari başarı için daha fazla göz önünde olması gerekecekti. Kiss Land, Amerika'da yalnızca 275 bin sattı. Radyolar Tesfaye şarkılarının sapkın, tehditkar sözlerine ve vıcık vıcık ağır çekim temposuna karşı temkinliydi. Sıkı bir hayran kitlesi olduğuna hiç şüphe yoktu; Amerika turnesine çıktığında salonlar her zaman doluyordu. Ama şarkıcı buna rağmen herkese ulaşamadığının farkındaydı. 2013 yılının sonlarına doğru yeminini bozdu ve Republic'teki yetenek avcısı Wendy Goldstein'ın kapısını çaldı. Tesfaye performansının kötüye gittiğinin farkındaydı ve buna bir çözüm arıyordu. Ona dünyanın en iyisi olmak isteyip istemediğini sordum diye anlatıyor Goldstein o önemli toplantıyı hatırlarken: Bana, kesinlikle dünyanın en iyisi olmak istiyorum dedi. İşte o gün Tesfaye, müzik konusunda daha açık fikirli olmaya karar verdi. 2014 yılının sonlarına doğru, Los Angeles'ta Martin'le birlikte Beauty Behind the Madness için çalışırken, önceki albümlerinde içini kemiren endişelerin de bir anda uçup gittiğini hissetmiş Tesfaye. Can't Feel My Face ve The Hills gibi şarkılarla, en sonunda, insanların dans etmek isteyeceği sofistike, kulağa hoş gelen pop şarkılar yapabildiğini görmüş. Bu, ona kahramanı olan Michael Jackson'ın 30 yıl önce Quincy Jones'la yakaladığı başarıyı hatırlatmış. 2016'nın The Weeknd'in yılı olacağı muhakkak. İki Grammy ödülüne aday gösterildi ve haziranda Rihanna'yla İngiltere turnesine çıkacak. Son dönemde yıldızı parlayan modellerden sosyetik güzel Bella Hadid'le yaşadığı ilişkiyle taçlandırdığı kariyeri, onu üzerine çevrilen gözlere alışmak zorunda bırakacak. The Weeknd, artık popun parlak ve beyaz ışığının cazibesine kapılmış, muhteşem saçlı siyah bir yıldız.


Sabahın geç bir vakti Londra'da, Chelsea yakınlarında yer alan kafe-bistro Colbert'te sütlü kahveler sipariş edildi. Küçük bir sohbet için doğru yerdeyiz. Eddie Redmayne telefonun ekranında bir yeri işaret ediyor. Tüm görkemiyle, ufak bir insan vücudu heykeli: Redmayne'in Oscar ödülü, üzerinde de dar, beyaz bir iç çamaşırı bulunuyor. Geçen yıl şubat ayında En İyi Erkek Oyuncu ödülünü kazandıktan sonra Jimmy Kimmel tarafından hediye edilmiş bu mini çamaşır. Haliyle karşımdaki fotoğrafa bakıp Redmayne'le birlikte gülüyorum. Redmayne de tıpkı ödül olarak verilen şu küçük altın adamı gibi, alçakgönüllü biri. İngiltere'deki zengin yetiştiriliş tarzı, Eton'daki eğitimi ve lisans eğitimi için gittiği Cambridge'i konuşmak konusunda mahcup ve utangaç. Sahnedeki ilk büyük denemesi, Cambridge'de tiyatro efsanesi Mark Rylance'a karşı Shakespeare'in 12'nci Gece'sini oynamak olsa da, Oscar ödül töreninde yaptığı konuşmadaki tevazu, başka hiçbir yerde bu kadar gözle görülür değil. Özellikle konuşmasının bir bölümünde Akademi'den kısa zamanda yükselen kariyeri için af dilerken kurduğu Çok şanslı bir adam olduğumun fazlasıyla farkındayım cümlesi, hala konuşuluyor. Redmayne'in geçen ay film için yayınlanan koyu kırmızı dudaklı, peruklu ilk fotoğrafından beri, The Danish Girl aynı oranda dikkatleri ve eleştirileri üzerine çekti. Ne de olsa tarihin ilk ve ikonik transseksüelinin hikayesi; Mrs. Doubtfire filminden çok farklı bir film. Caitlyn Jenner ve Orange is the New Black dizisinin Laverne Cox'unun aksine, Redmayne'in biyolojik cinsiyetiyle ruh cinsiyeti aynı. Bu durum kuşkusuz bazılarını, transseksüel oyuncu seçimi için var olan nadir fırsatları harcayan film yapımcılarını eleştirmeye yönlendirecektir. Redmayne sadece bu eleştiriyi yapacakların sayısını artırmakla kalmıyor, aynı zamanda topluma karşı hissettiği sorumluluk birçok anlamda çok daha ağır basıyor. Role hazırlanırken cinsiyet değiştirme üzerine çok düşünmüş. Araştırma ve çalışmaları sırasında, transseksüel bir arkadaşının konuyu şu şekilde açıkladığını anlatıyor: Her şeyi daha inanılır ve sahici bir yaşam sürebilmek için seve seve feda etmek. Yani evet, baskı yok. Ve tabii ki Hollywood'da riskli transseksüel kimlik furyası konusunda, Dallas Buyers Club'daki rolüyle Jared Leto ve Transparent filminin Jeffrey Tambor'u için her zaman özel bir yer var. Bazıları The Theory of Everything filminde Stephen Hawking'i canlandırdın, bu fiziksel bir değişimdi, şimdi The Danish Girl filmiyle bir başkasını canlandırıyorsun; kariyerine bir oyuncu olarak devam etmiyorsun diyor. Fakat bir aktörsen asla bırakıp gidemezsin. Bu noktada önemli olan, bunu gerçekten yapmalı mıyım ve bu hikaye anlatmaya değer mi sorularını kendine sorabilmek diyor Redmayne. O, en önemli kozu elinde tuttuğunu biliyor. En İyi Erkek Oyuncu Oscar'ını almış en genç aktörlerden biri. Akademi onu çoktan ünlü ve tanınmış bir topluluğun parçası yaptı bile. Adrien Brody ve ilk Oscar'ını 32 yaşında kaldıran Daniel Day-Lewis bu ödülü üç kez almaya hak kazanmış iki kişi. Brody, 29 yaşında Piyanist filmi ve sonrasında Hint asıllı yönetmen M. Night Shyalaman'ın yönettiği The Village filmleriyle Oscar sahibi olmuştu. İnsan kariyeri boyunca Oscar almak için uğraşırken, bunu genç yaşta kazanmak nasıl bir his, merak ediyorum. Ah kahretsin, belki de yarın emekli olacağım. Asla yeniden film yapamayacağım diye düşünmüş ödülü aldığı sırada. İstediği şeyi elde ettiği için her şey bitecekmiş gibi hissetmiş. Bu düşünce, ödülü alırken birkaç saniye içinde aklına gelmiş, hemen ardından bunu kafasından kovmuş. Sonunda mönüden seçimini yapıyor; kızarmış jambon ve peynirle yapılan bir tür sandviç olan croque monsieur'de karar kılıyor. Bordo-mavi çizgili kazağı, jean'i ve eskimiş Converse'leriyle evinde gibi. Hemen arkasındaki yolu göstererek, Ailem bu yolun aşağısında oturuyor diyor. Londra'da çoğunlukla sakin yerlerde dolaşmayı seviyor. Buna rağmen attığı her küçük adım, onu magazinin hedefi haline getirmekten alıkoyamıyor. Bugün GQ tarafından Dünyanın En İyi Giyinen Adamı seçilen Redmayne, geçen sonbaharda, bir stilisti olmadığı için magazin dünyasında küçük bir sansasyona neden oldu. Tüm dünya tarafından alkışlanan kırmızı halıdaki tarzının tamamen kendi zevki olduğu ortaya çıktığında herkes şaşırdı. Bu durum ona anlaşılması güç ve mide bulandırıcı görünmüş. Kesinlikle dünyanın gidişatından nefret ediyorum, kendimi gerçekten kötü hissettim diyor. Yine de iyi giyiniyor olmak ve bunun takdir edilmesi onu mutlu etmiş. Redmayne kariyerinin başlangıcının haritasını, şu anda oturduğu köşeden çizebilir aslında. Buluştuğumuz kafe Colbert, 2008 tarihli Now or Later prodüksiyonunda ABD Başkanı'nın gay oğlunu canlandırdığı Royal Court Theatre'a komşu. 1994'te, henüz 12 yaşındayken, Sam Mendes'in yönetmenliğinde ıslahevindeki bir çocuğu oynadığı Oliver!'la sahneye çıktığı London Palladium'a da 3 km uzaklıkta. Önce okul aracılığıyla, sonrasında okuldan bağımsız bir şekilde işler gelmeye devam etti. 2005 yılında gösterime giren The Goat, or Who Is Sylvia? oyunundaki Edward Albee rolüyle, Olivier Ödülleri'ne aday gösterildi. Bundan tam beş yıl sonra, Red adlı oyunda canlandırdığı sanatçı Mark Rothko'nun yardımcısı rolüyle de bu ödülü kazandı. Sonrasında Broadway'a uyarlanan eser, Redmayne'e bir de Tony Ödülü getirdi.


Dışarıdan soğuk görünen kadınlar vardır. Etraflarına ördükleri duvar öylesine aşılmaz görünür ki aşmayı denemezsiniz bile. İşte tam da bu nedenle ünlü ve güzel sunucu Dilara Gönder ile buluşmaya giderken, ekip olarak hepimiz biraz gergindik. Ne de olsa başkalarının aşmayı denemekten dahi çekindiği duvarı yıkmaya gidiyorduk. Çekimin gerçekleşeceği otele vardığımızda huzursuzluğumuz zirveye ulaştı, kendisiyle karşılaşıp iki kelam ettiğimizdeyse hissettiklerimizin yerini müthiş bir sempati aldı. Evet, Dilara Gönder herkesin düşündüğünün aksine inanılmaz içten, sempatik ve güler yüzlü bir kadın. Soğuk görüntüsünün bir nedeni var; ne de olsa ekranda stand-up yapmıyor, ona göre yaptığı işin kahkaha kaldırır yanı yok. İnsanlar beni bu yüzden soğuk biri zannediyor diyerek kendini savunuyor. Onunla vakit geçirdikçe, ne yalan söyleyelim, kendisine hak veriyoruz. Şimdilerde NTV ekranlarında Zor İşler adlı programı hazırlayıp sunan Gönder, önümüzdeki aydan itibaren her ay bir ünlü erkekle yapacağı söyleşiler eşliğinde GQ Türkiye sayfalarında yer alacak. Bu işte kahkaha atmak serbest. Bu nedenle bu ay, bu sayfalarda duvarın ardındaki Dilara Gönder'le tanışacak, bundan sonraki her yeni sayımızda bu kadına daha bir hayran kalacaksınız... Dış görünüşümle değil ama yerimde duramamamla, her taşın altından çıkmamla, sınıfın en çok konuşanı olmamla ve tiyatro olsun, spor olsun, katıldığım sosyal aktivitelerle ne yalan söyleyeyim; evet, biraz popülerdim. Spora merak o zamandan geliyor öyleyse... Aynen öyle. Kendimi bildim bileli sporla ilgileniyorum. Ama mesleğe spor spikeri olarak başlamamın nedeni sporu sevmem değil, televizyonculuğa olan tutkumdur. Yeditepe Üniversitesi'nde Sinema, Radyo ve Televizyon okurken staj yapmak için evime en yakın yeri, Fenerbahçe TV'yi seçtim. Önce müzik programı yapmaya başladım, ardından tek bir alanda ilerlemem gerektiğini düşünerek spor spikerliğine geçtim. Kadınlar da spordan anlar. Bu durumun tek açıklaması bu bence. Tek nedeninin güzellik olduğunu elbette düşünmüyorum. Ben bu işin mutfağında yetiştim. Uzun süre muhabirlik yaptım, Formula 1 yarışlarını yerinde takip ettim. Sahada çalıştığım için de, o koltuğu kaldırabildiğimi düşünüyorum. İddialı konuşmayı pek sevmem ama ortaya çok güzel işler çıkacağını düşünüyorum. Röportajlar esnasında karşımdakini tanımayı temel alacağım. Bir insanı tanımak benim için önemlidir. Bir nevi çilingirliğe soyunacağım ve açabileceğim kadar kapı açacağım. Daha çok planlar, projelere değil de karşımdaki insan hakkında merak ettiğim konulara yoğunlaşmayı planlıyorum. Bence çok keyifli olacak. Hayatta herkesin bir hikayesi vardır ve benim için hepsi son derece kıymetli. Bu nedenle kimseyi kimseden ayırmıyorum. Ama Johnny Depp'e hayır demezdim! Yalnızca röportaj yapmakla kalmayacak, o isimlerle çekim de yapacaksınız. Yani dergide bu güzelliği bundan böyle her ay göreceğiz. Aynen öyle... Söyleşi yaptığım kişiye göre elbette çekimin konsepti de değişecek. Dolayısıyla beni her ay farklı bir tarzda bu sayfalarda görecek okuyucular. Bazı aylarda seksi, bazı aylarda sevimli ve masum bir Dilara bekliyor herkesi. Röportajın tamamı ve çok daha fazlası GQ Türkiye Ekim sayısında ve GQ Türkiye iPad edisyonunda...


Siz sordunuz, Edis yanıtladı. GQ Türkiye'nin Instagram hesabından yayınlanan GQ Açık Salon programına katılan Edis takipçilerimizden çok sayıda soru aldı. Tamamını yayında sormak mümkün olmadığı için, bu soruları kendisine ilettik ve yanıtları program sonrasında aldık. Böylece takipçilerimizle kolektif bir röportaj gerçekleştirdik. Bana şans getirdiğine inanıyorum, bileğimde duruşunu seviyorum, her gün sıradan renklerin yanında kırmızı renk görmek bana ilham veriyor, farklılaşma enerjisi taşıyor bence kırmızı. Takıntım olduğuna inanmıyorum, bazen işimde çok detaycı olduğum için şikayet ediliyor, ama bu takıntı sayılmaz bence. Denize girmek istiyorum. İlk biletim bir sahil kasabasına, ya da bir okyanus kıyısına. Biri benim DM kutumu not almak amaçlı kullanıyor. Nasılsa ben görmem diye kendine bir hatırlatma defteri yapmış. Çok gülmüştüm görünce. Hayalimde çok fazla farklı Edis olduğunu anladım. O zamandan beri ulaşmaya değil barışmaya çalışıyorum gelenlerle. Aklım hep galip geliyor ama ben duygusal zannediyorum kendimi. Mümkün, bunun için çok fazla an yaratıyorum zaten. Beyaz, gri, kahve, siyah tonları sanırım. Böyle bir düşüncem yok pandemi bitene kadar, o nedenle düşünme fırsatım olmadı.


Bundan tam dört sene önceydi. Tarihler 5 Mayıs 2010'u gösterirken gazetedeki köşemde, Arda Turan git lütfen! diye bir yazı yazmıştım. Gizlenecek bir tarafı yok; bir Adana Demirspor maçında Tanju Çolak, o zamanlar henüz yedi-sekiz yaşlarında olan tribündeki bana el salladığından bu yana Galatasaraylıyım. Ülke futboluna dair yaşanabilecek birçok başarının altında tuttuğum takımın imzasının olmasından da son derece gururluyum. İlk bakışta, gazete yazıma attığım başlığın bu taraftarlıkla bağdaşır bir yanı yok. Gönül verdiğin takımın son 15 yılda altyapısından yetiştirdiği en büyük yıldıza, genç yaşında kaptanlığa kadar yükselmiş adama, sahadaki en önemli futbol zekasına git diyorsun. Bir de sonuna lütfen ekliyorsun. Başlığa bakınca, tehdit mailleri alman da, Evinin adresini biliyoruzla biten telefon konuşmalarına maruz kalman da normal... Ama sadece başlığa bakınca. Meraklı okuyucular ufak bir araştırmayla yazının orijinaline ulaşabilirler. Ben sadece bitiriş cümlemi yazayım buraya: Sen gideceksin, öncelikle endüstriyel futbolun şifrelerini çözeceksin. Zorlanacaksın, özleyeceksin ama pes etmeyeceksin. O Allah vergisi yeteneklerin; günün birinde dünya futbolunun mabetleri sayılan statlarda, adına şarkılar besteletecek. Arda Turan lütfen git. Ama bunu sadece ve sadece ismini daha da büyütmek için yap. Bir futbolsever olarak senden rica ediyorum. Arda Turan gitti, öncelikle oradaki futbolun şifrelerini çözdü, futbol zekası ağızları açık bıraktı, futbol mabetlerinde adı şarkılara konu oldu. Ben bu satırları yazarken takımıyla La Liga şampiyonluğunu yaşamış, sezonun ikinci destanını yazmak üzere Şampiyonlar Ligi finaline hazırlanıyordu. Bu yazı, Atletico Madrid'in bu sezon kendi sahasında oynadığı son maçın öncesinde ve sonrasında Arda Turan'la muhabbete ayrılmış iki günden kalanları içermektedir... 11 Mayıs Pazar. Atletico Madrid, matematiksel olarak şampiyonluğunu ilan edebileceği maçta Malaga önüne çıkıyor. Öğle saatlerinde Madrid'e varıyorum. Otele yerleşip bir gün sonraki çekimde beraber çalışacağımız fotoğrafçıyla toplantı yapmak üzere lobiye iniyorum. Richard Ramos dünya starı tabir edilen birçok futbolcuyu fotoğraflamış önemli bir isim. Oturur oturmaz, Arda Turan'ı çok seviyorum. Real Madrid taraftarıyım ama bu sene şampiyonluğu kazanmalarını o kadar istiyorum ki. Böyle bir zamanda onun gibi bir isimle çalışmak onur verici. Sence dikkat etmem gereken bir şey var mı? cümlesi dökülüyor ağzından. Arda Turan bir dünya starı, evet ama bu toprakların özelliklerini de bünyesinde fevkalade barındıran bir adam. Biz Türkler çekingen insanlarız. Alışana, ısınana kadar kendimizi fazla göstermeyiz ama eğer karşımızdakine güvenirsek o zaman bütün kapılarımızı açarız açıklamam, fotoğrafçının Anladım! işaretiyle kesiliyor. Arda Turan bize ne kadar vakit ayırıyor? Çekimi bitirip kaç gibi evinden çıkmamız gerekiyor? sorusuna da Unutma ki bir Türk'ün evine misafirliğe gidiyoruz. Bizde misafire hiçbir zaman git denmez. İşimizin ne zaman bittiğine karar verirsek o zaman çıkarız cevabını veriyorum. Ev sahibinin yerine konuşmuş oluyorum biraz. Arda'nın nasıl bir adam olduğunu tahmin ettiğimden bu özgüvenim... Daha önce Madrid'de çok Real Madrid maçı izledim ama Vicente Calderon'a ilk defa gideceğim. Aynı saatlerde başlayacak Barcelona-Elche maçının skoruna göre Atletico Madrid'in şampiyonluğunu ilan etme ihtimali bile var. Üç sezon içinde orta sıra takımlığından hem İspanya'nın hem de Avrupa'nın zirvesine ulaşan müthiş bir yolculuk bu. Madrid o gün kırmızı-beyaza boyanmış. Her köşede, her kafede, her parkta Atletico Madrid taraftarı var. Akşamki maça ve bir ihtimal şampiyonluğa hazırlıyorlar kendilerini. Otelden çıkıp stada doğru yürüyorum. Kılavuzum, ara sokaklardan belirli bir yöne doğru hareket eden taraftarlar. Birçoğunun sırtında 10 numaralı Arda Turan forması var. Arda burada gerçekten çok büyük bir isim... Vicente Calderon'a vardığımda beni kapıda Filinta karşılıyor. Filinta ve Ata. İspanya'da yaşayan zıpkın gibi iki delikanlı. Arda'nın buradaki eli ayağı onlar. 24 saat yanından ayrılmıyorlar. Zaten Arda da her fırsatta Günün birinde Madrid'den ayrılırsam en çok bu iki adamı özleyeceğim diyor. Arda'nın misafirlerini ağırladığı, kapısında Türk bayrağı asılı locasından giriyorum. İçeride tanıdık bir isim var; Karl-Heinz Feldkamp. Eski öğrencisini izlemeye gelmiş. Her 10 dakikada bir tribünlerde bir gürültü kopuyor. Vicente Calderon'un gözü çimlerde, kulağı Barcelona maçında. Bir kişi gol diye ayağa kalkınca saniyeler içinde bütün tribün dalgalanmaya başlıyor. Ama maalesef hepsi yanlış alarm çıkıyor. Barcelona deplasmanda puan kaybetmesine rağmen Atletico Madrid ayağına gelen fırsatı aldığı beraberlikle tepiyor. Maç sonrası, soyunma odası koridorlarında Arda'yla buluşuyoruz. Kapıya kadar gelmiş şampiyonluğu içeri buyur edememenin burukluğu var. Ama her zamanki gibi kendinden emin. Bu şampiyonluk bizim olacak. Haftaya çıkıp, Barcelona'ya karşı aslanlar gibi oynayıp o şampiyonluğu getireceğiz diyor. Ertesi sabah çekim için evinde buluşmak üzere sözleşip ayrılıyoruz... Güneşli bir Madrid sabahına uyanıp Arda'nın evine gidiyorum. Evde iki ayrı dünya var; bir tarafta çekim ekibi hazırlıklarını yapıyor, diğer tarafta Arda ve arkadaşları PlayStation'da kapışıyor. Hemen kıyafetleri ve planları belirlemeye başlıyoruz. Bazı adamlar vardır, işin bilenine güvenir, kendini onların eline teslim eder. Arda da öyle. Siz hangi fotoğrafın güzel olacağını benden iyi bilirsiniz, ne isterseniz söyleyin ona göre yapalım diyor. Bu topraklarda çok alışık olmadığımız bir profesyonellik durumu. Çekmeye başlayalım. Her plan sonrası oturup beraberce eler, karar veririz diyorum. Arda'nın aradaki beş saat boyunca fotoğrafçıyla bir olup yaptıklarını şu anda sayfalarda görüyorsunuz. Ben müsaadenizle sizi serin bir Madrid akşamına, bahçenin köşesine attığımız iki sandalyede saatler süren muhabbetimize davet etmek istiyorum. Röportajın tamamı ve çok daha fazlası GQ Türkiye Haziran sayısında ve GQ Türkiye iPhone/iPad edisyonunda...


Diziye başladığımızda Eylül ayıydı. Aylarca süren bir çalışmanın sonucunda, Şubat'ta yayına girebildik, Mart ortasında ise bitiverdik. Böylece ilk defa içinde yer aldığım dizi sektörünün acımasızlığına şahit oldum. 100 kişilik emeğin şartlar karşısında nasıl eridiğine de... Tabii hayatta her şeye olumlu tarafından bakabilmek gerek. Ekip adına çok üzülmüş olsam da, çok şey öğrendiğim ve deneyimlediğim bir süreç oldu. Hatta Zor İşler'de işleyemeyeceğim bir alanı böylece deneyimlemiş bulundum. Bundan sonra nasıl devam eder bilmiyorum. Ancak beraber çalıştığım insanlarla her şey o kadar keyifliydi ki, tabiri caizse hevesim kursağımda kaldı. Bu ay Ters Köşe'de konuğum, bu güzel ortamın en büyük yaratıcılarından Ali Kemal'im, usta oyuncu İlker Aksum! Onunla, heyecanla başladığımız ama ne yazık ki reyting kurbanı olduğumuz Ne Diyosuun!'u ve nerede hata yaptığımızı konuştuk. Onu tanıdığım ve bu sektördeki ilk işimde kendisiyle birlikte çalıştığım için çok şanslıyım. Seyircimize konunun biraz karışık geldiğini ve dizinin yanlış yayın politikasına kurban gittiğini düşünüyorum. Senaryonun karışık olduğunu, biz toplantılarımızda da kendi aramızda tartışıyorduk zaten. Ama yaptığımız işi yeni bir tat, yeni bir tarz, yeni bir üslup olarak görüyorduk. Görünen o ki, bu görüşümüz seyircimize biraz karışık ve anlaşılmaz gelmiş. Milletçe dizilerde ya da filmlerde geriye dönüşlerden çok hoşlanmayan bir yapıya sahibiz. Yayın politikamızın da gerçekten kötü olması sebebiyle dizimiz tabiri caizse zortladı efendim. Hedef kitlemiz gençlerdi ama bu gençler kim? 45-50 yaşındaki insanlara kadar ulaşma hedefimiz vardı ama asıl kitle lise ve üniversite öğrencileriydi. Ne yazık ki dizi, 23:30 sularında yayınlandığı için onlara gidemediğimizi düşünüyorum. Bana bu sektör şunu söyleyemez; daha önce 23:30'da dizi yayınladık ve tuttu. Ne yazık ki böyle bir örnek yok. İşler Güçler de yayına geç girdi ama önce reyting ölçümlerinde değil sosyal medyada rüştünü ispatladı. Oysa bizim durumumuz da, sosyal medya ölçümlerine baktığımızda, fena değildi. Çekimlerde sen bana sürekli Bak güzel olacak, bilmem kaç bölüm gideceğiz diyorken dördüncü bölümde şalteri indirdik. Yetmezmiş gibi, bir de komedi dizisini dramla bitirdik. Bu arada sahi, Ali Kemal öldü mü, ölmedi mi? En son sen binadan düştün ve dizi orada bitti. Doğru. İş yayından kalktığı için senaryonun devamını göremedik, böyle saçma bir şekilde bitmiş oldu. Ne yazık ki sektör acımasız bir şekilde dizileri, finalini dahi yapamadan yayından kaldırma politikası uyguluyor. Bu yüzden de her şey havada kalıyor. Biz tabii ki devam edeceğini umuyorduk. Ben de setteki arkadaşlarıma umut aşılamak için hep Devam edeceğiz; 30 bölüm, 40 bölüm çekeceğiz diye konuşup duruyordum. Hayır efendim. Daha önce de yaş tahtaya bastık. Ama bir televizyoncu ya da televizyonda şov yapan herhangi bir programcı için önemli olan istatistiktir. Eğer 10 işinden sekizi, 10'uncu bölümü bile göremeden yayından kaldırılıyorsa durum vahimdir. Bugüne kadar 10 iş yaptıysam üçü yayından kalktı. İstatistiksel olarak yüzde 50-60 başarı söz konusu. Bu da şu anda yeterli görünüyor. Ama bugüne kadar, en kısa sürede yayından kalkan işim bu oldu. Daha önceki rekorum 20 bölümdü. Mümkün değilçünkü bizim sektörün asıl yöneticisi ve sponsoru reklamverenlerdir. Bir 120 dakikalık dizinin içine reklam girmek var, bir de 60 dakikalık işin içine. Orta ve küçük ölçekli markalar, 120 dakikaya reklam verebiliyorlar. Oysa dizi 60 ya da 70 dakikaya düştüğünde buralara giremeyeceklerdir. Oyuncunun tarafından baktığımızda, 60 dakikalık performans daha kuvvetli. Fakat yapımcılar, kanallar ve reklamverenler açısından kötü bir durum bu. Bu nedenle bizde diyoruz ki, 120 dakikalık işte reklamın saniyesine şu kadar alıyorsanız, 70 dakikalık işte iki katını alınız efendim. Yok, kabul etmiyorlar. Oysa süresi kısa diye bir dizinin tutmaması söz konusu değil. Mesela Galip Derviş adlı dizi, bu duruma verilebilecek en güzel örnek. Süresi 55 dakika ve ilk 10'a giriyor. Gerçi yayın saati de 22.30, bizim gibi 23.30 değil... Neredeyse prime-time dışında yayınlanıyorduk. Bu nedenle bizim dizinin tutma olasılığı zaten çok düşüktü. Bunun üstüne bir de kanal büyük reyting beklentisi içine girdi. Haliyle tutmadı. Bir de biz çekimlere Eylül ayında başladık, ancak Şubat başında yayına girebildik. Bu da ne yazık ki bizim şanssızlığımız oldu. Kanallar bu aralar, ya tutarsa politikası güdüyor. O yüzden sürekli birtakım işler yayına girip çıkıyor. Bu sene 70 küsur dizi girmiş yayına ve doğru dürüst tutan çok az iş hatırlıyorum. Bunlardan biri Med Cezir, diğeri de Aramızda Kalsın. Bu korkunç başarısız bir istatistik. Hayır, hayır. Önümüzdeki 5-10 yıl içinde de biteceğini düşünmüyorum ama sürelerin kısaltılması, kaliteye daha fazla önem verilmesi gerek. Çünkü yaklaşık 50 ülkeye dizi ihraç ediyoruz. Orada da diziler genelde 55 dakika sürüyor. Gerçi sektör, bir bölümden iki bölüm çıkararak orada da kar ediyor. Yine de belki kalite yükseltilip Avrupa'nın büyük ülkelerine de dizi ihracatı başlayabilir. Benim için aslolan senaryodur. Mesela Ne Diyosuun!'da da senaryoya aşık olmuştum. Çok zekice bir iş olduğunu düşünmüştüm. Efektleri, gençliğe yönelik olması, komedinin çok sulu olmaması, cast'ının tatlı insanlardan oluşması... 20 dakikada vurulduğum bir senaryoydu. Öğretmenken psikopata dönüşen bir karakter... Gerçekten aslolan senaryodur. İyi bir sit-com ya da iyi bir dramada yer alabilirim. Özellikle televizyonda rol aldığım işlerin kalitesi anlamında hata yaptığımı düşünmüyorum. Ne Diyosuun! da bence eli ayağı çok düzgün bir iş oldu. Evet biraz karışık ve hızlı aktı ama biz bunu tercih ettik zaten. Kitlesi olduğunu düşündük ama onlara ulaşamadık. Tiyatro her zaman gönlümüzün aslanıdır ama en son, iki sene önce Haluk Bilginer'in Oyun Atölyesi'nde Macbeth'te rol almıştım ve çok yorulmuştum. O yüzden tiyatro planlarını şimdilik rafa kaldırdım. Ama büyük ihtimalle bu yaz bir film yaparım. Ondan sonra da önümüzdeki sezon, ne yazık ki 120 dakikalık işlere bakarım. Çünkü 60 dakikalık işlerin çok daha riskli olduğunu anladım. Biraz daha garanti, tutması muhtemel işler bulacağım sanırım. Röportajın tamamı ve çok daha fazlası GQ Türkiye Nisan sayısında ve GQ Türkiye iPhone/iPad edisyonunda...


Moda sahnesinde kendi yarattığı dil ile tasarımlarını konuşturan ve kendi dünyasını yaratan tasarımcı Jeremy Scott, lüks kavramını eğlence tadında her daim bize yaşatmayı başarıyor. Jeremy'nin pop enerjisiyle bütünleşen H&M'in dinamizmi, tatlı sevimli bir çocuk edasında ayarlarımızla oynamaya geliyor. H&M'in her sene gerçekleştirdiği işbirlikleri büyük bir heyecanla karşılanıyor. Her sezon bir diğerini aratmayan ve farklı markalarla ters köşe yapıp, süprizler yaratan H&M, bu sezon en eğlenceli ve maksimalist markalardan biri olan MOSCHINO ile işbirliği yapacağını duyurdu. Bu haber sonrasında herkes, koleksiyon hakkında tahminlerde bulunmaya başladı. Hepimiz eğlenceli bir koleksiyonun geleceğini öngörüyorduk; fakat bizi nasıl bir eğlence bekliyordu hiçbirimiz kestiremiyorduk. Herkes, geçen hafta New York'ta düzenlenen görkemli bir şovla gün yüzüne çıkan MOSCHINO x H&M koleksiyonun satışa çıkacağı tarihe gözünü dikti; telefonların anımsatıcıları kuruldu. MOSCHINO x H&M Erkek koleksiyonu dünya genelinde 8 Kasım'da satışa sunuluyor. Bu özel erkek koleksiyonu Türkiye'de ise Zorlu Center ve İstinye Park H&M mağazalarında ve hm.com'da tüm moda severlere sunuluyor olacak. Koleksiyonu daha yakından tanımak için MOSCHINO'nun Kreatif Direktörü Jeremy Scott ve H&M'in Kreatif Direktörü Ann-Sofie Johansson ile bir söyleşi gerçekleştirdik. Koleksiyona dair detayları öğrenmek adına sizi şöyle alalım. Benim için, ne görürseniz onu alırsınız. Moda benim için neşe ve zevk almaktır. Gerçekte kim olduğunuzu ifade etmekle ilgilidir. Her zaman giydiğim şeyi yükseltmek istiyorum çünkü ben bir çılgınım ve her gün moda defilesi anları yaşamayı seviyorum. Giydiklerimin kim olduğumu anlatmasını ve insanların bunu bilmesini istiyorum. Kendimden ödün vermek diye bir şey yok. Hiçbir şey hafifletilmedi. Bu işbirliği % 100 MOSCHINO. Olabileceğinin en gerçek hali. Bu işbirliğinin bu sezon fazladan yapılmış bir kapsül koleksiyon gibi olmasını istedim. Bu özel koleksiyon, insanlar için tamamen demokratik ve uygun fiyatlı. Koleksiyon, MOSCHINO'nun gerçek DNA'sı olan mizah anlayışı, pop kültürü, yüksek ve alçak karışımı ve sokak hissini barındırıyor. Komik gelebilir ama erkek koleksiyonundan bahsederken gerçekten bencil olabiliyorum. Bazı parçalardan on tane istiyorum çünkü onları ölene kadar giyeceğim. Erkek koleksiyonu hakkında günlerce konuşabilirim! Tasarım yaparken sadece kendimi düşünmüyorum, hayranları da düşünüyorum. Yaptığım her şey hayranlar için, onlar için yaşıyor, ya da ölüyorum. MOSCHINO ilk parçasını, MOSCHINO H&M aracılığıyla alacak olan tüm yeni hayranlar için çok heyecanlıyım! Çizgi film hayranı olduğunuzu biliyoruz ve bunu koleksiyonlarınıza da yansıtıyorsunuz. Yetişkinler için koleksiyon hazırlamanız yanında, çocuklar için de bu işbirliği kapsamında oyuncaklar tasarlamayı düşündünüz mü? Bizce çok eğlenceli olurdu. Hatta çocuklardan önce yetişkinlerin sahip olmak için can atacağını tahmin edebiliyoruz. Bu ilginç bir soru çünkü aslında H&M, bir de çocuk koleksiyonu tasarlayıp tasarlayamayacağımızı sormuştu. Ben zaten hem MOSCHINO ve hem kendi markam için çocuk giysileri tasarlıyorum. Düşündüm ve tamamen yeni bir şey yapalım dedim. İşte bu yüzden köpekler için parçalar tasarladık! Çok eğlenceliydi. Altın harflerle MOSCHINO yazılan tasma çok ikonik bir parça oldu. Bu bende, kendime köpek alma isteği yarattı! Bu en zor soru, çünkü tüm parçalar bebeklerim gibi! Aralarından birini seçmek beni kötü hissettiriyor! Sadece bir tane seçmem gerekirse, ilk MOSCHINO erkek koleksiyonundan bir parçanın farklı versiyonu olan yüksek belli kot tulum derim. Podyumda yer aldılar ama hiçbir zaman üretilmediler, o zamandan beri gardırobumda bulundular. MOSCHINO H&M'de hayat bulduğu için çok heyecanlı ve mutluyum. İşbirliklerimizin küresel bir moda kutlaması gibi olmasını seviyoruz. Modanın, nereden geldiği önemli olmaksızın insanları bir araya getirdiğini görmek harika bir şey. H&M işbirliklerimizle stil hakkında bu küresel sohbetin bir parçası olmayı çok seviyoruz. Müşterilerimize, dünyanın en önemli markalarından, genellikle giymeyecekleri parçalardan giyme şansı vermek çok heyecan verici bir durum. Bu ilginç bir soru, çünkü erkeklerin modaya karşı tutumlarının yıllar boyunca nasıl değiştiğini izlemek çok ilginçti. Erkekler artık modaya daha önce hiç olmadığı kadar ilgi duyuyorlar ve yeni bir şey denemek için her zamankinden daha istekliler. Jeremy, yılın her günü kendi tasarımlarını baştan aşağı giyiyor. MOSCHINO H&M'le ilgili olarak sevdiğimiz şey, erkeklerin görünümlerine MOSCHINO'dan bir parça ekleme şansı veriyor. En sevdiği kot pantolon ve spor ayakkabısıyla giyeceği Disney kazakla, harika görünecek pek çok erkek tanıyorum. Jeremy ile çalışmak tamamen bir rüyaydı. O çok eğlenceli, anlaşması çok kolay biri, aynı zamanda gerçek bir profesyonel. MOSCHINO için neyin doğru olduğu konusunda doğal bir içgüdüsü var ve ayrıca tüm dünyadaki hayranlarıyla nasıl bağlantı kuracağını biliyor. Eğer onun için doğruysa onun peşinden gidiyor. Kararsızlığa yer yok. Bir şeyin iyi bir fikir olduğunu bildiği zaman, olabilecek en iyi şeyi yapmaya zorluyor. MOSCHINO H&M erkek koleksiyonu, kendini ifade eden yüksek sesli ve gururlu parçalarla dolu. Payetli, kapitone kaban gibi bazı parçalar tam olarak moda parçalar. Diğerleri ise, MTV logolu mash-up kapüşonlu gibi gardırobunuzun bir kısmında kolayca yer bulabilecek parçalar. İnanılmaz büyük sırt çantası ya da bir eldiven şeklinde bere gibi aksesuarlar da dahil, tüm parçalar modayla eğlenmekle ilgili. İnsanların, MOSCHINO H&M'den hangi parçaları satın aldığını görmek çok eğlenceli olacak. Jeremy böylesine akıllı bir tasarımcı, çünkü koleksiyondan satın almak isteyecek tüm farklı insanları gerçekten düşünüyor. Bazı erkekler direk olarak çıkarılabilir yakalı, sırtı payetli vatkalı blazer ceket gibi güçlü parçaları tercih edecek bazılarıysa H&MOSCHINO tişört gibi klasik bir parça isteyecek. Çok eğlenceli bir koleksiyon oldu. Sonunda mağazalarda satışa çıkacağı için çok heyecanlıyız.


Tarzımı yaratırken olabildiğince çabasız olmaya çalıştığımı söylemeliyim. Düzgün olmak istiyorum. Zarif ve gayretsiz arasında bir denge yakalamaya çalışıyorum. Yani kısaca: üzerinde çok fazla düşünülmüş ve hiç çaba harcanmamış arasında bir yerlerde. En sevdiğim parçalar genelde en rahat olanlar. Örneğin demirbaş eşofmanımız, Henley eşofman üstümüz.. Belki de bunları seçmemin nedeni yakın zamandaki karantina sebebi ile bunlar içinde yaşamış olmamdır. :) Ama bir koleksiyon yaptığımda, her parça koleksiyon içinde küçük bir rol oynuyor ve büyük resim koleksiyon oluyor. Hepsini eşit seviyorum. Kumaşlarımızın büyük çoğunluğu Japonya'dan ve İtalya'dan geliyor. Çoğu tasarımcımız ise buradaki, Amerika'daki, yaşam tarzı hakkında bilgili. Bizim yaptığımız; Bu değişik alanlarla oynamak. Japonya'dan gelen kot kumaşı, İtalya'dan gelen yün ve naylon... Dünyanın her tarafından kumaş alacak imkanımız olduğunda da bunların en iyilerini kullanmak istiyoruz. Bir noktaya kadar sadığım diyebiliriz, daha iyisini bulana kadar yani. Her zaman her şeyin en iyisini ararım. Yani daha iyisini bulana kadar sadığım diyebiliriz ama her zaman gözümü, daha iyisini bulabilmek adına açık tutarım. Sanırım gerçekten çok inandım. O yüzden söyleyeceğim en önemli şey, her ne yapıyorsanız ona gerçekten inanmanız gerekir. Çünkü yaptığınız işe olan o inanç yoksa, rüyalarınızın peşinden gitmemeniz için bir sürü bahane olacak. İnandığınızda birikiminizi harcamak büyük bir fedakarlık gibi gelmeyecek çünkü yaptığınız şey onun çok daha ötesinde. Birikiminiz sizi hedefe ulaştırmaya yarayan bir araç. Evet, sanırım dediğinizin doğruluk payı var. İnsanlar satın alırken fonksiyon aradığı kadar amaç da arıyor, aldıklarıyla bir duygusal bağ arıyor. Fear of God olarak bunu sağladığımıza inanıyorum. Bence hiçbirimiz mükemmel değiliz, hiçbir tasarım da mükemmel değil. Hiçbir zaman bir şey ile yetinmiyorum ve sürekli yeni fikirleri değerlendiriyorum. Şu ana kadar yaptığım herhangi bir şey mükemmel oldu mu bilmiyorum ama sanırım ben sürekli olarak daha iyi olmaya, gelişmeye çalışıyorum. Değişikti. Tabii ki pandemiden nefret ediyorum çünkü bir sürü insan zarar gördü, ama bencil bir açıdan bakacak olursam da ailemle vakit geçirirken evden çalışmayı da oldukça sevdim. Çocuklarımla hiç bu kadar vakit geçirememiştim bu yüzden şükrediyorum. Sanırım bu pandemi sayesinde yeni bir perspektif geliştiriyorum. Marka olarak gelecekte bizleri nelerin beklediği hakkında yeni bir perspektif. İnanıyorum ki pandemi öncesine göre çok daha güçlü olacağız. Bize bir katkısı oldu mu bilmiyorum ama izlediğimiz yolun, daha doğal bir yaklaşım ile, bu garip zamanlarda bile sürdürülebilir olduğu kanıtlandı. Fear of God, Beymen'in exclusive markaları arasında yer alıyor.


Eren Alıcı'nın müziği, günün hangi saatinde ve her nerede dinlenirse dinlensin, insana dinginlik getiren bir ritme sahip. Şu sıralar döne döne dinlediğimiz parçası "Hiç Uyanmasam" da, bu hislerin son temsilcisi. Yaptığı müziği yapmaya devam etmesini sağlayan motivasyonlarını sorduğumuzda, "Ben üretmeyi, ortaya bir şey çıkarmayı ve bunu insanlarla paylaşmayı, onların kafasında sorgulama yaratmayı seviyorum. Özellikl müzikte yeni şeyler keşfetmeyi, sözlerde yeni ritimler denemeyi; bunların hepsini çok seviyorum. Yeni bir kafa yapısı açmak istiyorum" diyor. Onun için üretim süreci çeşitli ve sıklıkla sürprizlerle dolu. "Uzunların nakaratının 2018'de yazılıp şarkının 2020'de tamamlanması da bu sürecin bir örneği, stüdyoda şarkı yapmamak, yalnızca yeni bir şeyler keşfetmek için girdiği günler de... Bugünlerde pusulası yurt dışını gösteriyor, orada müzik yapıp projeler üreteceği bir geleceğin altyapısını kurmaya başlamış bile. Belli ki dünyaya açılma haberlerini alacağımız günler yakın. Gerçekleştirdiğim en büyük hayalim müziğimin daha büyük bir kitleye, daha fazla insana ulaşmasıydı. Buna daha fazla yaklaştım; pandemi döneminde Uzunlar çok fazla dinlendi. Sıradaki büyük hayalim de yurtdışına yönelik bir şeyler yapmak. Üzerinde çalıştığım bir proje var. Yavaş yavaş bu proje için müzik üretmeye başlayacağım. Birkaç tane şarkı hazır bile aslında. Bundan sonraki hayalim biraz önce de söylediğim gibi yurtdışında müzik yapıp oraya yerleşebilmek. Ama uzak gelecek için konuşuyorum tabii ki. İnsan müzik yaptığı zaman kendi içine daha çok yöneliyor. Kendi içindeki sorgulamalarını daha rahat yapabiliyorsun. Onun dışında ben kendimi normalde çok tembel bir insan olarak niteliyordum ama müzik aslında benim tembel olmadığımı sadece sevdiğim şeyi bulamadığımı gösterdi. Yani çok fazla çalışabiliyor ve bunu severek yapabiliyormuşum. Sadece doğru alanı bulmak gerekiyormuş. Aslında benim için motivasyon üretmek. Ben üretmeyi, ortaya bir şey çıkarmayı çok sevdiğim için ve bunu insanlarla paylaşmayı, onların kafasında sorular yaratmayı sevdiğim için motivasyonum bu aslında. Özellikle müzikte yeni şeyler keşfetmeyi; sözlerde yeni ritimler denemeyi, bunların hepsini çok seviyorum. Yeni bir kafa yapısı açmak istiyorum. Böyle bir isteğim ve düşüncem var ve bu düşünce aslında beni en çok motive eden şey. Bende oturup, bugün şarkı yazacağım şeklinde olmuyor. Zaman zaman şarkı yapmamak için de oturuyorum defalarca. Yani bilgisayarın başına oturduğum sürenin yarısında keşfetmek ve yeni bir şeyler bulmak için oturmuşumdur. Bunu yaparken yavaş yavaş melodiler çıkıyor. Eksikler çıkıyor ilk başta ve onları yavaş yavaş tamamlıyorum. İçime sindikçe şarkı haline geliyor. Yani bir anda oturup bu ay içinde iki şarkı yazmalıyım gibi bir plan, program şeklinde ilerlemiyor. Bu röportajın bir bölümü GQ Bahar 2021'de müzikte yeni bir sayfa açanlar dosyasında yayınlanmıştır.


Türkiye'de başladığı modellik kariyerine yurtdışının birçok önemli merkezinde devam etmiş, ardından Tokyo'dayken ailesine verdiği eğitim sözünü tutmak için ülkesine dönüp jeoloji mühendisliğine kayıt yaptırmış fakat sonunda kendini oyunculukta bulmuş bir adam o. Gerek sesinden gerekse yüz ifadelerinden ne kadar ince ve naif bir ruha sahip olduğunu anlayabiliyor insan. Konuştukça da destekliyor bu ilk izlenimi. Sıcak bir İstanbul gününde, sallana sallana poz vermeye çalıştığımız bir teknede, zor şartlara rağmen yüzünden eksiltmediği gülümsemesi ve yaydığı pozitif enerjiyle, huzurlarınızda Berk Oktay... Yeni başlayacağım proje. Okuma provaları başladı. Karaktere konsantre olmaya çalışıyorum. Genelde yurtdışında oyuncular yaklaşık iki sene öncesinden kontrat imzalar ve çekimler başlayana kadar kendilerini role hazırlamaya çalışırlar. Bizdeyse haziranda başlayacak bir iş için diğer sezonun bitmesi beklenir ve yalnızca bir-iki ay öncesinden imza atılır. Açıkçası bütün oyuncuların çektiği bir sıkıntı bu. Bu yüzden, hem kafa hem de fizik olarak ben de şimdilerde yeni projeme yoğunlaşmış vaziyetteyim. Çok büyük bir aşiretin çocuğu. Ailenin büyük oğlu olduğu için amcası, annesi, babası, herkes aşiretin tüm işlerini onun yapmasını istiyor. Fakat aşiretin de silahtan uyuşturucu kaçakçılığına kadar çok pis işleri var. Bunlardan dolayı benim oynayacağım karakter basıp yurtdışına gitmiş, bunların içinde yer almak istememiş. Yurtdışında okumuş, işlerini yoluna koymuş ve bir şekilde orada iyi bir konuma sahip olmuş. Fakat amca çok pis işler yapıyor, baba rahatsızlanıyor, kardeş dağa çıkıyor. Yani Mardin'e yeniden dönmesi gerekiyor çünkü bir yandan ailesini de seven bir adam. Onları doğruya yöneltmek için elinden geleni yapacak. Ben aslen doğuluyum, Elazığlıyım. Yani çok uzak değilim olayların yaşandığı yere. Doğu toprağını, insanını biraz değil, bayağı iyi tanıyorum. Onun için çok fazla zorlanmayacağım. Nasıl geçirdin bu süreyi? Özellikle kendini geliştirmek için neler yaptın? Çünkü çok yoğun tempoda çalışıyorsunuz ve vakit, en büyük probleminiz sanırım. Çok iyi bir noktaya değindin. Çünkü ben sekiz senedir hiç tatil yapmadan, sürekli projelerin içinde yer aldım. Ne güzel! Mesela bizim dizimiz Ne Diyosuun! yalnızca dört bölüm sürdü. Şükrediyorum tabii ki ama dizinin tutup tutmaması, o işin iyi olup olmamasıyla ilgili değil. Mesela sizin işe baktığımız zaman, gayet iyi bir oyuncu kadrosu, her şey güzel ama maalesef bu iş böyle. Birilerinin evinde kutular var ve o kutulara göre sen iyisin ya da değilsin. Özellikle beynimi dinlendirmeye çalıştım, çok fazla dışarı çıkmadım, eve kapattım kendimi. Sen de biliyorsun dizi setinin nasıl olduğunu, en çok hasret kaldığın yer evin oluyor. Biraz yalnızlığa da ihtiyaç duyuyor insan bu yoğunlukta. Deli gibi film seyrettim. Onu da yapamıyoruz çünkü çalışırken. Bence bir oyuncunun en büyük özelliği, gözlem yapmasıdır. Tabii ki günlük hayattaki gözlemler de önemli ancak bol bol film de izlemek lazım. Açıkçası çok fazla Türk filmi izleyemedim. Bolca aksiyon seyrettim. Aksiyonlarda da hep sonunu merak ettiğim filmleri tercih ettim. Psikolojik-gerilim çok severim. Anna diye bir film vardı mesela, izlemeyenlere tavsiye ederim. Ya da Tom Hanks'in Kaptan Phillips'i. Benim çok ciddi boyutta Al Pacino hayranlığım var. Onun filmlerini yeniden izledim. Mesela Scarface... O filmi izledikçe kendim için bir şeyler kapmaya çalışıyorum. Sanırım sen daha çok görsel hafızandan yararlanıyorsun. Benim matematik hafızam iyidir, isimleri çok fazla aklımda tutamam. Zaten mühendislik okudum. Ankara Üniversitesi Jeoloji Mühendisliği bölümünü bitirdim. Araştırmacı bir insanım. Okuma konusuna gelince, daha çok biyografi tercih ediyorum. Başarı hikayeleri beni çok etkiliyor. Tanıdığım bir adam var mesela, Yakup Amca. Norveç'te beş kuruşu yokken, gazete dağıtırken, şimdi Oslo'nun en büyük toptancılarından biri haline geldi. Böyle insanların hayat hikayelerini bilmek ya da okumak bana keyif veriyor. Bir tane var, çok iyi bir dövüşçünün hayat hikayesi. Gerçi Türkiye'de aksiyondan genelde kaçılıyor ve ben bunu bir türlü anlamıyorum. Hep aşk, meşk ya da dram ve komedi üzerine gidiliyor. Röportajın tamamı ve çok daha fazlası GQ Türkiye Temmuz sayısıda ve GQ Türkiye iPhone/iPad edisyonunda...


Hayatım boyunca hep sert köşelerim, yıkılamayacağını düşündüğüm duvarlarım oldu. Spor spikerliğinden başka bir alana kaymayacağımı düşünürken öyle evrelerden geçtim ki kendimi Zor İşler'in içinde buldum. Ama koşulların insanı herhangi bir yere sürükleyeceğini idrak edebilmem için bir duvarımı daha yıkmam gerekiyormuş. Bundan önce defalarca söylediğim Asla oyunculuk yapmayacağım çünkü ben yönümü televizyondan yana seçtim beyanatlarım şimdi balon oldu, uçtu. İyi ki de uçtu çünkü bu tecrübe beni, zaman zaman kaybolduğumu hissettiğim koşullarımdan başka hayatlara uçurdu. Oyunculuğu bugünlerde Kanal D'de başlayacak olan Ne Diyosuun dizisinde deneyimliyorum. GQ'da bu söyleşilere başlamamın nedenlerinden biri de insanları daha yakından tanıma ve onların aslında bilinmeyen yönlerini ortaya çıkarma isteğiydi. Bu ayki konuğum Star TV'nin sevilen dizisi Aramızda Kalsın'ın Civan'ı Caner Cindoruk. Oyunculuğa yeni başlamış bir televizyoncu olarak onunla sadece kendi hayatı üzerine konuşmayacağım; eminim bu bir-iki saatin sonunda oyunculuğa ilişkin de çok şey öğrenmiş olarak ayrılacağım yanından... Bir de unutmadan; bundan sonra asla büyük konuşmam, asla bir şeyi yapmam demem... Aslında ben çocuk yaşlarda başladım tiyatroya. Amcam Adana Şehir Tiyatrosu'nda sanat yönetmeniydi. O yüzden 11-12 yaşlarım çocuk oyunları izleyerek geçti ve sahnenin o büyüsünden etkilendim tabii. O vesileyle şehir tiyatrolarında sahne gerisinde çıraklık yapmaya başladım. Boya yaptım, çivi çaktım, dekor hazırladım, çay getirdim... Yani mutfağa dair her şeyi o küçük yaşlarda öğrendim ve 17 yaşında ilk profesyonel oyunuma çıktım. 10 yıl boyunca neredeyse 30 oyunda görev aldım. Bu arada Çukurova Üniversitesi'nde İşletme bölümünü kazandım. Biraz maddi sıkıntılardan... O yaşlarda Adana'da kalmam gerekiyordu. Aslında konservatuara gitmeyi çok istiyordum ama zaten alaylı başladığım ve Adana'da kalmam gerektiği için konservatuar sınavına giremedim. Derslerimde de çok başarılıydım. Bu yüzden benden hep tıp fakültesini kazanmamı beklediler mesela. Üniversiteye kimlik edinmek için girmiştim, girdiğim andan itibaren de tiyatro yapmayı kafama koymuştum. Üniversite benim tiyatro kariyerimi de çok geliştirdi. Orada amatör topluluklarla çalışıp işin teorisini de öğrenme fırsatı yakaladım. Deneysel tiyatro yapmaya başladık. Üniversite öğrencisi olduğumuz için daha sert, oynanamayan, devlet tiyarosunun, şehir tiyatrolarının cesaret edemediği oyunları denemeye başladık. Yedi-sekiz oyunun da rejisini yaptım. Alaylılık üzerine gelen bu üniversite deneyimi bende büyük bir tiyatro aşkı oluşturdu. Hep daha iyisini aramaya başladım. Altı yıldır da İstanbul'dayım. Sinema için geldim aslında. Çünkü babamdan da kaynaklı bir sinema fanatiğiydim. Adana'da şehir tiyatrosundan istifa ettikten sonra askere gittim geldim ve bir ilaç firmasına girdim. Çünkü Adana'da kendimi çok fazla aşamayacağımı gördüm. Sonra da ya bu memleketin dışında deneyeceğim tiyatro yapmayı ya da bu işi bırakacağım diye bir karar alıp mümessillik denedim ve sekiz ay sonra kendimi zorla kovdurdum. Çünkü başka bir iş yapamayacağımı görmüş oldum. Olur hem de bal gibi olur. Bizim eğitim sistemi insanı küçük yaşlarda yönlendiremiyor. Bu yüzden bence herhangi bir mesleğe başlamanın yaşı olmaz. Bunun istek ve arzuyla alakası var. 50 yaşında bile oyuncu olursun. Röportajın tamamı GQ Türkiye Ocak sayısında ve GQ Türkiye iPad edisyonunda...


Ekranın diğer tarafında gözleri ışıl ışıl parlayarak Günaydın diyen Alex Kapranos, sahnede izlediğimde delirdiğim rock star'dan farklı, çok samimi, sakin, birazdan çayını yudumlayarak bir plak yerleştirip mırıldanmaya başlayacak bir İngiliz gibi görünüyor. Çok heyecanlıyım, konuşmayı unutursam affet diyorum, gülmeye başlıyor, fanlarının heyecanına alışkın, yine de mütevazı bir tavırla teşekkür ediyor. Sohbete başlamadan ismimin nasıl telaffuz edildiğini soruyor ve doğru söylediğinden emin oluyor. Her yabancı star ile yaşanan bir detay değil bu. Yunan kökenleri olan İskoç müzisyen, Franz Ferdinand grubunun kurucusu ve vokali. Take Me Out Ulysses This Fire No You Girls gibi hitlerin ve yüzlerce ödülün sahibi grup, 24-25 Eylül'deki Cheerz Festival'de sahne alacak. Öncesinde Alex Kapranos ile zoom üzerinden iki eski dostmuşuz gibi sohbet ettik! ALEX: Yani benim için çok fark etmiyor ama sen istersen dileyebilirsin tabii. Bana kraliçe sadece uzaktan tanıdık, tatlı bir hanımefendi gibi geliyordu ama monarşi taraftarı değilim. Monarşi bence eski çağda kalmış bir yönetim türü. Aaa evet, corgileri! Ama onlara başka bir yerde bakılacağını duydum. Aşırı sevimli, akıllı köpekler değil mi? Yürüyüşleri çok komik. Hem de çok! Benim köpeğim de corgi kırması. Arkadaşım Stuart'ın, köpeği de corgi kırması. Adı da Prince of Glasgow. Çok tatlı, Instagram'dan bakabilirsin. Hayır, yok. Çok isterdim ama sürekli turnedeyken bir hayvanı evde tutmanın adil olduğunu düşünmüyorum. Bir hayvanınız varsa eve gelip Selam, ben burdayım dedikten bir gece sonra Bye bye, ben kaçtım diyemezsiniz. Aslında dün turneden döndüm ve hala jet lag halindeyim. Yani şu an saatin kaç olduğuna dair hiç fkrim yok! Amerika turnesi, sonra Meksika sonra İspanya derken zaman kavramı kalmadı. Bunu söylemekten nefret ediyorum, çok da utanıyorum ama hayır, o tarihte kuzenimin düğünü için Londra'da olacağım. İstanbul'a dönmüş olacağım... Nasıl bir şans! Ah adını unuttum, bol zeytinyağlı, patlıcanlı yemek, akıl almaz güzel. Ah adını unuttum, bol zeytinyağlı, patlıcanlı yemek, akıl almaz güzel. Hayır, o da güzel, bunu yiyene kadar o favorimdi ama bunu yiyince delirdim. Neydi? Hah buldum, imam bayıldı . Dünyanın en iyi yemeklerinden biri! Umami lezzetlerini çok seviyorum. Patlıcanı da uzun süre kısık ateşte pişirince harika bir tadı oluyor. Zaten genel olarak çok daha basit yemekleri tercih ediyorum. Fazla özenilmiş ya da sırf farklı olsun diye yapılan deneysel yemekleri hiç sevmiyorum. Basit, sade ve lezzetli olması gerekir yemeğin. Ah! İmam bayıldı gerçekten çok güzeldir! Yemekten bu kadar coşkulu bahsetmen ne kadar güzel! Öyle değil mi? Gerçekten coşuyorum yemek konuşurken. O nedenle İstanbul'a gelmeyi de dört gözle bekliyorum, yemekler için. Muhtemelen senin için çok sıradandır ve biraz turistik olduğu kesin ama Boğaz kenarındaki o küçük balık restoranlarına bayılıyorum. Boğaz ve o tarih hiçbir zaman sıradanlaşmıyor! İşte bu! Çok sevindim buna. Bir de ne seviyorum biliyor musun? Gittiğim her yerde pazarları gezmeyi! Ama turistik pazarlardan bahsetmiyorum, gerçekten lokal, küçük, basit pazarlarda gerçek tadı buluyorsun. O zaman bir şehrin gerçek yüzünü görüyorsun. İnsanların birbiri ile konuşma şekli, tatlar, kokular şehri tanımlıyor. Mexico City'ye her gittiğimde uğradığım bir pazar var mesela. En iyi acı biber orada satılıyor. Bu sefer yine gittim. Özellikle wahaca diye, eski deri gibi görünen bir biber var. Ondan alıyorum. Çok çok acı ama çok güzel. Annem her sene Türkiye'ye geliyor tatil için. Ege tarafında evi var ve Barbara diye bir arkadaşıyla en az 1 hafta tatil yapıyorlar. Bence babamdan kaçıp kafasını dinliyor ama o buna tatil diyor... Her gelişinde muhakkak bana bir paket kekik getirmesini istiyorum. Bir paket bana yaklaşık bir sene yetiyor. Bayılıyorum oradan gelen kekiğin kokusuna, tazeliğine. Güney Doğu Türkiye'yi merak ediyorum çünkü gittiğim restoranların çoğu o bölgeden ve çok güzel şeyler anlatıyorlar o bölge ile ilgili. Batıdaki sahil şeridinin büyük ksımını gezdim. Efes aklımdan çıkmıyor. Adamlar sanki 1 hafta önce oradaymışlar, antik kentte yaşıyorlarmış ve bir anda kaybolmuşlar gibi hissettirmişti. Çok şanslıyım, Meksika'da pazar, İspanya'da deniz ürünleri sonra İstanbul... Ciddi anlamda şanslıyım! Evet, doğru. O yüzden bu bölgede yaşamayı seviyorum. Neler olup bittiğini, özellikle yeni grupları burada rahatlıkla takip edebiliyorum. Bu gece de yeni bir grubu dinlemek için çıkacağım. Aslında düşününce ilk albümümüz 18 yıl önce çıktı! Oldukça uzun bir zaman önce yani. Ama sahnede her seferinde tam olarak 20 yıl önce, ilk konserimize çıktığımız gibi hissediyorum. Şarkılar da aynı hissettiriyor. Olduğum noktadan çok memnunum. Sahnede çok rahatım. Bir sanatçı olarak nasıl ilerleyeceğini görebilmek için kendine örnek aldığın kişilere bakmalısın. Nick Cave mesela. Yaklaşık 40 yıl oldu o sahneye çıkalı ve o derinlik, güç hala orada. Hatta aslında şu an eskiden olmayan bir derinliğe sahip performansları. Tecrübe kazanmak sanatı ilerletiyor. Benim için büyük ilham kaynağı olan Sparks ikilisi, Mael biraderler de öyle. Rock'n Roll dünyasında bunun örnekleri çok fazla. Elden kayıp giden gençlik kavramına gereksiz anlam yükleniyor. Mesela 20 yaşında ölen Buddy Holly ya da Eddie Cochran. Ölümlerinin üstünden 60 yıl geçti ve hala rock böyle hızlı ölümlerde olan bir yaşammış gibi algılanıyor. Ama hayır, değil. Her zaman o ilk yaratıcılık kıvılcımından öteye gitmek istiyorsun. Ben de kendimle ilgili sadece ilerliyormuşum gibi hissediyorum. Bu güzel bir metafor, sevdim bunu. Çünkü aslında Billy Goodbye şarkısının duygusu da Hayatındaki, geçmişindeki en iyi anları unutma. Hoşçakal diyebilirsin birine, bir döneme ama bu yaşanan iyi anları unutmanı gerektirmiyor. O anların neşesini kutlamaya devam edebilirsin. Çünkü 20 yılda tabii ki çok güzel anlar yaşıyorsun. Hala bazen rüyada olmadığımı anlamak için kendimi cimdiklemek istiyorum. Çok şanslıyım bunları yaşadığım için. Müziğin kaderim olduğunu düşünüyorum. Çocukluğumdan beri hayalim şarkı yazmak ve bir grubun vokali olmaktı. Ama hayatımdaki insanlara bakınca görüyorum ki bir çoğu kaderi olduğunu düşündükleri hayatı yaşamıyor. Bunu yapabilmek, içinden geleni hayata geçirebilmek büyük bir şans ve sana yoğun bir tatmin yaşatıyor. Zannetmiyorum çünkü aslında benim de hayal edebileceğim her müziğe erişimin vardı. Glasgow'da şimdi kurulmayan bir bit pazarından plaklar alıyordum. Tanesi 50 cent'e LP'ler hem de. Bazıları çok nadir bulunan özel plaklardı. Üstelik o plakların kapaklarına, plaklardaki sanata dokunabiliyordum. Bazen hiç bilmediğim bir sanatçının plağını sırf kapağı güzel diye aldığım oluyordu. Normalde dinlemeyeceğim müzikler çıkıyordu arada, çok heyecan vericiydi. Elbette hepsi tertemiz, çok iyi durumda plakalr değildi ama her müzik vardı. Her şeyi dinlemek için açlık çekiyordum resmen ve tüm müzik parmaklarımın ucundaydı ama bu Spotify ya da Deezer ya da başka platformda bir tuşa basarak olmuyordu. Müzik avına çıkıyordum, araştırıyordum, buluyordum çünkü dinlemeye açtım. Sabahın 6'sında pazara gidiyordum ve bütün paramı plaklara harcıyordum. Şu anki durumda müzisyenler elbette talihliler ama bir yandan bu biraz açık büfede yemek yemek gibi. Önünde çok fazla şey var, her şeyden bir parça alabiliyorsun ama hiçbiriyle yeterince zaman geçirip derinine inemiyorsun. Bir plağı defalarca dinleyip derinliğine inmenin keyfi başka. Alex, bu keyifli sohbet için çok teşekkür ederim! Bir dahaki İstanbul konserinizi kaçırmayacağım, söz! Ben teşekkür ederim, çok güzeldi. Bütün konserlerimize bekliyorum ve kuzenine sevgiler, tebrik ediyorum. Düğünde iyi eğlenceler!


Söz konusu futbol olduğunda en iyi olmak, hatta en iyilerden biri olmak bile; sinema, müzik, edebiyat gibi farklı disiplinlerde en iyi olmaktan daha değerli. Buna sporun diğer türleri de dahil. Zira futbolun özü rekabet. Dışarıda geleceğin Francis Ford Coppola'sı olmayı hayal eden binlerce çocuk var. Fakat bu rakam dünyanın en iyi futbolcusu olmayı hayal eden çocuklarınkiyle karşılaştırılamaz. Onlar sayılamayacak kadar çoklar. 1972, Marsilya doğumlu Zinedine Yazid Zidane'ın adını zirvedekiler listesine koysak ne olur? Onun en iyilerden biri olduğunu kim reddedebilir ki... Onu layık olduğu bu yere taşıyan şey, oyun stili ve zarafeti. Çekim için stüdyoda buluştuğumuz sabah, Zidane'a, oyun stilinin bir sanat eseri gibi tarif edildiğini söylüyoruz. Bomba gibi oyuncular vardır, patlamaya hazır olanlar. Ya da tutkulu golcüler vardır örneğin. Zidane ise futbol oynayan bir heykel gibi. Hareketlerinde asalet, zarafet var. "İzlemesi muazzam keyifli diyorlar onun için. Zidane'ı Bernabeu'da izlemek, Las Ventas'da boğa güreşi izlemek gibi diyor bir diğeri: Top umduğunuz yere gitmese bile, evden çıkarken ve o bileti satın alırken emin olduğunuz bir şey var: Zinedine Zidane'ı futbol oynarken izlemek gibi benzersiz bir şeye tanık olacaksınız. Ona bu yorumları hatırlatıyoruz ama beklenen cevap gelmekte direniyor. Ne de olsa çekingenliğiyle ünlü biri. Maskülen yapısına methiyeler düzmeye gerek yok, vücudu konuşuyor zaten. Hatta az, çoktur ilkesiyle yıllardır tıraş ettiği kafası bile onun puanını katlıyor. İsviçreli saat üreticisi IWC'nin tanıtım yüzü olarak onu seçmesine şaşmamalı. Zidane bir markanın elçisi olacaksa eğer, markanın değerleri onunkilerle örtüşmeli. Tıpkı spor ayakkabı ya da iç giyim değil de üstün tekniğiyle saliselerin bile yanılmadığı İsviçre yapımı bir saati temsil etmek gibi... Zidane'ın modaya ilgisi, Juventus'ta oynadığı yıllarda başladı. 1996'da maçlarda giydiği renkli çizgili kısa çoraplarını, takım arkadaşlarından birinin verdiği öğütle tek renk ve uzun olanlarla değiştirdi. Her gün antrenmana takım giyerek gelen arkadaşlar vardı. İtalyanların moda algısı inanılmaz diyor. Zidane'ın yaşam stili, o zamanların en pahalı imzasını attığında bile değişmedi (2001 yılında Real Madrid'e transfer ücreti 78 milyon euro'ydu). Şov dünyasının celebritylerinden birine dönüşmedi. Eski İspanyol futbolcu, bugünün teknik adamı Jose Antonio Camacho, 2006 yılında onun için Ünü ve kazancıyla saha dışında bir şovmen olabilirdi demişti. Ama Zidane, Ben huzuru seven, ketum bir adamım diyor. Almeria asıllı Fransız, eski dansçı Veronique Fernandez'le evliliği, bu sözünü ziyadesiyle doğruluyor. Paris'te bir diskoda tanıştıklarında Zidane 19, Fernandez 17 yaşındaydı. Her şey ortak bir arkadaşlarının Veronique, seni Yazid'le tanıştırayım demesi ve ikilinin dans etmesiyle başladı. Hikayenin devamında, önce bugün 19 yaşında olan Enzo geldi. Sonra 16 yaşındaki Luca, ardından 12 yaşındaki Theo ve takımın en küçüğü, 9 yaşındaki Eliaz. Evde Fransızca konuşuyorlar. Tıpkı şimdi çalan telefona Fransızca cevap verdiği gibi. Enzo arıyor, büyük oğlu. Zidane'ın bütün mütevazılığıyla, fotoğrafçımızın her talebini hiç söylenmeden yerine getirdiği bu çekim bittiğinde, Enzo babasını almaya gelecek. Zinedine Zidane futboldan emekliye ayrıldıktan sonra, teknik adam olma konusunda net ve rahattı. Bu çekim bittikten hemen sonra Real Madrid Castilla'yı çalıştıracak. Bir Zidane istisnasının sonucu olarak şimdi takımın teknik adamı . Geçen yıl haziran ayında, Real Madrid'de Carlo Ancelotti'nin yardımcılığını bırakıp teknik adam olarak yedek takım Castilla'ya geçmesi spor basınında çok konuşulmuştu. Onu özel yapan şey basit: Zinedine Zidane oluşu. 2006 yılı Dünya Kupası final maçında Materazzi'ye kafa atışı bile bir sanat eserine ilham oldu (Fransız sanatçı Adel Abdessemed, o kafa vuruşunu 2012 yılında tamamladığı bronz heykelle ölümsüzleştirdi). Fakat hiçbir şey, onu futbol tarihine yazan şiirsel top sürüşleri kadar akıllarda kalmadı. Real Madrid kadrosuna girişinden aylar sonra, bu sporun ruhunu özetleyen oyununu Şampiyonlar Ligi'nin finalinde Bayer Leverkusen'e karşı oynadı. Topu Glasgow semalarından alıp direkt kaleye ve milyonların belleğine yolladı. Antrenörü Vicente del Bosque, Bu golün hedefi hafızalardı demişti. Hala orada, ağlarda takılı kaldı. Çekim sona erdi, Enzo geldi. Röportaj sırasında Zidane'ın yüzünde beliren o tebessüm, şimdi bakışlarına ışık vermek için gözlerine kadar erişti. Fotoğrafçımızdan bir baba oğul fotoğrafı rica etti. Hedef yine hafızalar.