4 Şubat 2019 sabahında, yeni doğmuş bir bebek fil, Chyulu Ovası eteklerindeki bir köyde tek başına dolaşıyordu. Bir yavrunun neden orada, bir başına olduğu ise bir sır ama zannediyoruz ki onun da bir parçası olduğu sürü, yakınlardaki bir topluluğun yaşadığı alana girince ortaya bir çatışma çıkmış ve sonunda sürü oradan kaçarken bu bebek geride kalmıştı. Bedeninin durumuna bakılırsa önce olduğu yerden kaçmak sonra da annesini bulmak için uzun bir yolculuk yapmıştı. Olayın yaşandığı bölgeden uzaklaşmış, ayakları, üzerinden geçtiği lav yatakları yüzünden kesilmişti. Kim olursa olsun, herkes için tehlikeli bu bölge yeni doğmuş bir bebeğin ayakları için iki kat daha fazla tehlike demekti. Lavların bebeğin ayağında bıraktığı izden başka bir ipucu yoktu; dolayısıyla bu bebeği annesiyle buluşturacak bir umut ya da işaret de yakınlarda gözükmüyordu. Kenya Doğal Yaşamı Koruma Derneği ve Kibwezi orman kurtarma ekipleri bu bebekten haberdar olur olmaz, Sheldrick Wildlife Trust hemen bir kurtarma operasyonu organize etti. Kurtarma ekipleri onu bulduğunda karşılarında korkmuş ve yaralı bir bebek vardı. Ona Bondeni ismini verdiler; bulundukları ve tam da onun kurtarıldığı bölgenin adını. Kurtarma operasyonu için ayarlanan uçak 20 dakikalık bir yolculukla Bondeni'yi Sheldrick Wildlife Trust Kaluku Bölge Ofisi'ne götürdü. Bölge, sessiz ve korunaklı yapısıyla Bondeni'nin bebekliğini geçirmesi için harika bir yerdi ama daha büyük fillerin de orada olması onun ihtiyaç duyduğu özel ilgiye engel olabilirdi. Bondeni'ye büyük fillerden uzak bir alan yaratıldı. İlk andan bütün bakıcılar anlamıştı; Bondeni'de farklı olan bir şey vardı. Onu özel bir karakter olarak tanımlıyorlardı. İlk günler Bondeni ayağındaki yaralardan yürüyemiyordu. Antibiyotik tedavisi onun hızlıca iyileşmesine yardımcı oldu. İlk günleri takip eden ilk bir yılı güvenli bir ortamda, Kenya'nın yemyeşil ağaçlarının gölgelerinde öğlen şekerlemeleri yaparak, nehirlerin kıyılarında suyla oynayarak geçti. Sıcak havalar yüzünden günde iki ya da üç çamur banyosu onun için normaldi ve buna bayılıyordu. Onun hayatında açılan bu yeni sayfa beyazdan çok kahverengi ve fazlasıyla çamurluydu ve bu ona keyif veriyordu. Oyun oynamayı çok seviyordu ve her an hareketliydi. Etrafında hareket eden bir şey varsa kimse Bondeni'yi tutamazdı. Bununla birlikte bütün bebekler gibi fazlaca da uykuya ihtiyacı vardı, çabucak yoruluyordu. Ve geceleri bakıcısıyla beraber uyuyorlardı. Bu ilişki gün içerisinde de oldukça kuvvetliydi. Gün içinde onu korkutan bir ses olduğunda bile hemen bakıcısına koşuyordu. İlk yılı Kaluku'da geçirdikten sonra Bondeni artık bütün fillerin mentorluğuna ihtiyaç duyacağı bir evreye giriyordu. Gerçek yaşamda karşılaşacağı senaryolarda nasıl davranması gerektiğini öğrenmesi gerekiyordu. Bu sebeple Bondeni Nairobi'deki merkez bakımevine getirildi. Bu yeni mekandaki ilk saatler Bondeni için pek de kolay geçmedi, bu değişimden rahatsız olmuştu ve sinirliydi. Bakımevindeki diğer filler onunla tanışmak için yanına gelince işler bir anda değişti. Sanki ilk görüşte aşk gibi büyük filler onun etrafında koşmaya ve onu okşamaya başladı. Onun yaptığı hareketleri taklit ediyor ona ihtiyaç duyduğu ilgiyi ve arkadaşlığı gösteriyorlardı. İşte burası bizim Bondeni ile tanıştığımız yer. Kenya, Nairobi'deyiz; Bondeni, Sheldrick Wildlife Trust'un kurtarılmış ve yeni bir hayata başlamış bebek fillerden bir tanesi. 1977'de Dr. Dame Daphne Sheldrik tarafından kurulan SWT fillerin ve gergedanların kurtarılması için çalışan bir yardım kuruluşu. Daphne'nin vefatının ardından kızı Angela yetim fil ve gergedanlar için mücadele vermeye devam ediyor. Ve bu mücadele ne yazık ki en çok da insanlar ve doğal yaşam arasındaki çatışmalardan ortaya çıkan durumlara karşı oluyor. Kurum, kurtarma, bakım ve entegrasyon çalışmaları yürütüyor ve isteyen herkes kurumun websitesi aracılığıyla bir bebek fil sahiplenip onların yeni bir hayata başlamalarına destek olabiliyor. Bondeni ile tanışmadan önce SWT ekibine, bakımevinde olacağım süre boyunca hangi bebek fil ile zaman geçirmemi tavsiye ettiklerini sormuştum. Bana gülümseyip bu sorunun kendiliğinden cevap bulacağını söylemişlerdi. 15 dakika sonra Bondeni peşimden koşuyor ve her durduğum an hortumunu elime doluyor ve beni kendine doğru çekiyordu. Harekete olan tutkusunda bir eksilme yoktu ve bugün iki yaşında olan Bondeni'nin en çok sevdiği şey hala oyun oynamak, hareket edeni kovalamak ve yeni insanlarla tanışmaktı. Onun kurtarıldığı gün orada olan köylülerden biri SWT ekibinden bir görevliye annesi artık onun için üzülmeyecek; o yeni bir hayata başlıyor demiş. Bondeni şimdi burada, yeni hayatında büyümeye devam edecek; hazır olduğunda entegrasyon ekiplerinin yönlendirmesiyle doğal yaşama geri dönecek. O gün geldiğinde de yine başka ve yeni bir hayat onu bekliyor olacak. Biz genelde yeniden başlamayı ve yeni başlangıç kararlarını kendimize atfederiz... Ama belki de bu süreçler her zaman bizim elimizde değildir. Hayatın bizim için bazı planları vardır ve biz bazen o planı yaratandan çok karşılayanızdır. Bazen de hiç beklemediğimiz anda biri gelir ve bizi kurtarır; işin garibi, çoğu zaman içinde bulunduğumuz durumun kurtarılmamız gereken bir durum olup olmadığını ayırt edemeyebiliriz. O yeni hayat belki de bize yeni bir sayfa açmanın ne kadar da gerekli olduğunu anlatıyordur. Bazen çok istesek de silmenin şart olmadığını o geride kalanları ve fazlasıyla zorlu olan geçmişi... Ve belki o yeni beyaz sayfanın biraz da çamurlu olunca anlam kazandığını...


Dünyada olup biten tüm kasvetli şeye rağmen bu Berkcan'ın en iyi yılı olabilir. Aynı zamanda en çok yorulduğu hem durup sakinleşmek istediği, hem de en çok çalıştığı. Böyle de zamanın ruhuna uygun şizo bir dönem. Hepimiz gibi Berkcan'ın da global salgın, kolektif depresyon ve fişi çekilmiş dünyadan keyfi kaçık. Ama onun sadece Instagram hesabınızda mavi tık varsa anlayabileceğiniz şahsına münhasır dertleri de var. ''Geçen gün daha albüm 'merch'ü çıkardığım için linç yedim. 'Sen 2Pac mısın, Travis Scott mısın' diye'' diyor. Bu bir fenomenin hayatında rastgele bir gün. Yine birinin kırmızı çizgilerine dokundunuz diye, dijital suikast, toplu nefret hareketinin hedefi olmak. Trajik Scottlık bir durum Travis'ten ziyade. Berkcan Güven bu senenin başında ilk albümü Begefendiyi çıkardı. Bunu Müzik eğitimin var mı?, Nota biliyor musun, Ne haddine ve Ne alaka? diyenlere kulak asmadan yaptı. Çünkü bunları düşünerek ömür geçmeyeceğini ve zamanın böyle ilkel, Mankenden oyuncu olmaz gibi 90'lar retroluğunda itirazlara pabuç bırakılmayacak kadar hızlı olduğunu biliyor. Jenerasyonuna has, çevik bir önsezi, cesaret ve raslantısallıkla hareket ediyor. Ve karşılığında inanılmaz acımasızca eleştiriliyor. Sanki yalnızca gençliği ve parlak enerjisiyle konvansiyonel aklı zorladığı için aşağı çekiliyor. Küflü kalıpları sallamadığı için, kafamıza kakılan, bin numara küçük gelen kurallarla oynamadığı için ağzıyla kuş tutsa beğenmeyenlerle ve sonsuz önyargıyla karşılaşıyor. ''Dışarıdan görünen bir Berkcan Güven algısı var ama aslında asla öyle bir Berkcan Güven yok'' diye anlatıyor. ''Entertainment business yaptığında biraz sert bir karaktere sahip olman lazım, kendini koruman lazım. Kamera karşısına geçince güvenli olmak gerekiyor. Ama bunları yaparken hem akıl sağlığımı korumaya çalıştığımı, hem de duygusal tarafımı bastırdığımı fark ettim. Albümde de bu yönlerimi öne çıkarmak istedim. Çünkü hep mutlu değilim. Hep süper hissetmiyorum. Olabildiğince kendimi yansıttım. İlk albümüm olmasına rağmen, müzikal açıdan beni çok tatmin eden bir iş oldu. Kendimden böyle bir performans beklemiyordum'' diyor. Begefendi Spotify global dinlenme listesinde dördüncü sıraya kadar çıktı. Berkcan'ın ''Kendi karakterim gibi dengesiz biraz'' diye anlattığı 12 şarkı, emo trap'ten, drum n' bass'e geniş bir yelpazeyi kapsıyor. Youtuber'dan müzisyen/rapper olmaz diye bir yargının neden hala beton gibi algıları işgal ettiğini yeniden sorgulamaya teşvik ediyor. Ve tüm Travis Scott göndermelerine rağmen aslında Kid Cudi'nin daha samimi dünyasına yakın duruyor. Begefendi, sektörün birçok başarılı isminin uğurlu dokunuşlarını da içinde barındırıyor. Bugy, Zeynep Bastık, Murda, Emir Taha gibi isimler Bege'ye eşlik ediyor. Fanların beklediği Ezhel ve Ben Fero feature'ları ise belki başka bahara. ''Onlar beni ciddiye alıyor, ben onları ciddiye alıyorum. Onun dışında arkada dönen çok tatlı bir arkadaş muhabbetimiz var. Kimsenin birbirinden fayda sağlama derdi yok. Hepsi organik bir şekilde gelişti'' diye anlatıyor bu arkadaşlıklarını. Aslında Berkcan bir senedir, zamanında çok ofansif bulunan, birilerine, bir şeylere laf çakmalı, sarkazma gömmeli mizah videolarını yapmıyor. Bunun sebebi hem müziğin ağır basması, hem de linç işinin bezdirici boyutlara gelmesi. Mesela artık hoşuna giden bir videoyu paylaşmak istediğinde bile kendini frenlediği oluyor. ''Kendimi sansürlemeyi engelleyemiyorum. Ofansif mizahtan filan da sıkıldım, yapmıyorum artık'' diyor. Berkcan'ı en başta bir YouTuber olarak tanıdık. Daha geniş kapsamıyla bir içerik üreticisi. ''İlk başta kendimi hep içerik üreticisi gibi gördüm. İlk Vine'la başladı, sonra Instagram, sonra YouTube'' diye anlatıyor. Berkcan'ın başarısının altında bu hafiflik yatıyor. O Türkiye'nin iyice içine kapandığı, bastırılan, gitgide muhafazakarlaşmaya zorlanan bir iklimde büyüyen neslin çocuğu. Aynı zamanda dünyanın dijital nimetlerle özgürlüğe açıldığı, bazı şeylerin neresinden sıkarsan sık durdurulamayacağını bilen büyük hayaller ve kolektif umut çağına ait. Şimdi hor görülen goygoyculuk, sadece ayılık yapan ergenlerden, Tide pos yiyen, kafasından aşağı buz kovası boca eden şapşallıklardan ibaret değil. Youtube, TikTok, Instagram yaşadığımız kültürü renklerine ayıran birer prizma gibiler. Neye güldüğümüzü, neyi merak ettiğimizi, neyin artık hiç ilgimizi çekmediğini ve nerede bir araya gelip, nerede bölündüğümüzü gökkuşağı gibi görüyoruz. Berkcan'ın da bu kültürün içinde yükselmesinin sebebi kendisi olması. Yeniyi, tazeyi, çok komik ve sıradan şeyleri aynı anda temsil edebilmesi. İdol olmaya, Uber star olmaya, kanaat önderliğine kasmaması. Hepimize uçarı gençliğin kaygısızlığını hatırlatması. ''Benim işim bu değil. Sonuçta ülkenin durumu çok açık ve görünen bir durum. Ben ses çıkardığımda hiçbir yere gideceğine inanmıyorum ki. İnansam bile bunun altını doldurabilecek kadar bu konuda bir şey düşünmüyorum. Ben Twitter'ı açtığımda hep üzülüyorum. Bunu değiştirebilmek benim elimde mi? Mesela bir şehit haberi olunca ben de yazıyorum, üzüldüğümü belli ediyorum ama yazmayınca da 'yazmadı' oluyor. O noktada düşündüğüm şey, her şeye ses çıkarmak mı, cidden üzüldüğün şeylere ses çıkarmak mı? Böyle bir paradoksun içinde kayboluyorum'' diyor. Ama o ne olursa olsun, bu derece kakafoninin içinde kendi olmayı seçiyor. Şu sıralar o kitleden biraz uzak kaldığını hissediyor. Hem pandemi, hem albüm çalışmasının öne çıkması, linçlere, laf çakmalara cevap vermekten yorulması biraz geri çekilmesine, bu sebeple de kendini anlatamadığını hissetmesine sebep olmuş. Bu durum onu bir podcast hazırlama fikrine yöneltmiş. Hem rahat rahat konuşacağı, hem sevdiği, hayranlık duyduğu, bir şeyler öğrenmek istediği insanları konuk alacağı bir proje bu. ''Türkiye'de kimse bu podcast işini de hakkıyla yapamıyor. Ben yapabileceğimi düşünüyorum'' diyor. Podcast'inde küfürün yasak olacağını, küfredene ceza verileceği esprili bir oyun düşündüklerini anlatıyor. Popüler YouTube videolarında küfürden pek de kaçınmadığı düşünülecek olursa, hızlı bir evrim bu. Ama 2018'le 2021 arasında üç yıl değil, sanki 300 yıl geçmiş gibi yaşadığımız için, eskiden AMK diye spor gazetesi çıkarıldığına inanmak bir Zaytung haberini ciddiye almak gibi. Dünyanın devinimine inanılmaz pratik uyum sağlayacak biri varsa, o da Berkcan olabilir. Dolayısıyla şimdi kendi eski YouTube videolarının bazılarını izlerken 'cringe' olması anlaşılır. Çok küfür ettiğim bazı videoları kolay izleyemiyorum. Tabii o zamanlar küfür bu kadar göze batan bir şey değildi. Şu anda seksist küfür etmemek için kendimi tutuyorum. Yazının tamamı GQ Bahar 2021 Sayısında...


Japonya: Denge Dünyada karakterime en uygun lokasyonu seçmem gerekirse bu kesinlikle Tokyo olurdu. Bilinenin aksine aslında Tokyo tam bir tezatlar şehri. Batısı ne kadar kalabalık, rengarenk, deli dolu ise doğusu bir o kadar sade ve minimalist; hatta adımlarınızı duyabileceğiniz kadar sessiz. Seyahat ederken kendime dair keşfettiklerimden biri şu: Her ne kadar sosyal, enerjik renkli biri olsam da, kendimle başbaşa kalıp, sessiz sakin vakit geçirmek de benim için aynı derecede önemli. Tokyo da aynı benim bu iki zıt kutbun benim karakterimde harman olması gibi kendi içinde bir denge buluyor. Peru: İç ses Peru'da geçirdiğim iki aylık serüvenin başlangıcı hiç kolay olmadı. Kültürel bir seyahat için Peru dünyanın en iyi lokasyonu olabilir ama özellikle Cusco sizleri öyle kolay karşılamıyor. Yüksek rakım, benim gibi çok baş ağrısı yaşamayan biri için bile hayli zorlayıcı olabiliyor. Sadece baş ağrısı da değil; aslında vücudunuzda daha önce fark etmediğiniz yaraların acıları size kendini hissettirmeye başlıyor. İnka trail ile yaklaşık 10 gün boyunca yavaş yavaş Machu Picchu'ya ilerlediğiniz zaman vücudunuzu çok daha iyi anlıyorsunuz. Peru'nun bana öğrettiği en güzel ders, vücudumu dinlemenin ve sabrın ne kadar önemli olduğunu anlamak oldu. Brezilya: Küçük şeylerden mutluluk Brezilya'yı sevmek için pek çok neden sayabilirim, dünyanın en güzel şehri Rio, Amazon ormanları, binlerce çesit hayvan ve daha fazlası. Ama iki aylık Brezilya tecrübemin bana kattığı en büyük özellik, hayatta ne olursa olsun keyif almayı unutmamak oldu. Brezilyalılar hayatımda tanıştığım en neşeli millet. İşin ilginç tarafı, bizden çok daha fazla sorunları var. Ekonomi desen kötü, kredi kartı borcu içinde yüzüyorlar. Tehlike desen suç oranları inanılmaz yüksek, geceleri tek başına yürüyemiyorsun. Ama onları bizden ve diğerlerinden ayıran bir nokta var; bu olanları unutup, müzik açıp, dans etmeye başlayarak hayattan nasıl keyif alınacağını biliyorlar. Antarktika: Tek başına anda kalmanın değeri Antarktika benim için sadece fiziksel değil aynı zamanda da psikolojik bir deneyimdi. Dünyanın bir ucundan, Ushuaia'dan bindiğiniz geminin Antarktika'ya varması saatler değil günler sürüyor. Dünyanın en dalgalı denizinde seyrettiğiniz için de kitap okumak veya vakit geçirmek hayli zor olabiliyor, üstelik telefon ve internetin olmadığını da hesaba katarsak. Antarktika'dayken 20 saatlik gün ışığında sanki uzaydaymışsınız gibi zaman ve mekan kavramını yitirdikten sonra insan, geçmişte yaşadıklarını çok farklı şekillerde sorgulamaya başlıyor. Bu sorgulamalar devam ederken kendinizi 250 bin penguenin oluşturduğu devasa bir koloninin içinde buluyorsunuz. Güney Afrika: Doğa ile iç içe Güney Afrika gerçekten çok özel bir coğrafya. Bir yanınızda Hint, diğer yanınızda Atlas Okyanusu... Bir gün birine evlilik teklifi edersem, Cape Town, bu özel anın hayallerimdeki kadar büyülü olabileceği tek yer. Cape Town'un beni mutlu eden en büyük özelliği, kent yaşamı ile doğal hayatın iç içe olması. Cape Town'da çalışmak hayatınıza pek çok anlam katabilir. Çünkü kent insanının çoğu, iş çıkışında şu iki plandan birini hayata geçirmeye hazır: Arkadaşları ile kumsala gidip, güzel bir piknik yapmak ya da Signal Tepesi'ne hem spor hem de zevk için çıkarak, tepeden dünyanın en guzel gün batımlarını şarap eşliğinde seyretmek. Dünyada karakterime en uygun lokasyonu seçmem gerekirse bu kesinlikle Tokyo olurdu. Bilinenin aksine aslında Tokyo tam bir tezatlar şehri. Batısı ne kadar kalabalık, rengarenk, deli dolu ise doğusu bir o kadar sade ve minimalist; hatta adımlarınızı duyabileceğiniz kadar sessiz. Seyahat ederken kendime dair keşfettiklerimden biri şu: Her ne kadar sosyal, enerjik renkli biri olsam da, kendimle başbaşa kalıp, sessiz sakin vakit geçirmek de benim için aynı derecede önemli. Tokyo da aynı benim bu iki zıt kutbun benim karakterimde harman olması gibi kendi içinde bir denge buluyor. Peru'da geçirdiğim iki aylık serüvenin başlangıcı hiç kolay olmadı. Kültürel bir seyahat için Peru dünyanın en iyi lokasyonu olabilir ama özellikle Cusco sizleri öyle kolay karşılamıyor. Yüksek rakım, benim gibi çok baş ağrısı yaşamayan biri için bile hayli zorlayıcı olabiliyor. Sadece baş ağrısı da değil; aslında vücudunuzda daha önce fark etmediğiniz yaraların acıları size kendini hissettirmeye başlıyor. İnka trail ile yaklaşık 10 gün boyunca yavaş yavaş Machu Picchu'ya ilerlediğiniz zaman vücudunuzu çok daha iyi anlıyorsunuz. Peru'nun bana öğrettiği en güzel ders, vücudumu dinlemenin ve sabrın ne kadar önemli olduğunu anlamak oldu. Brezilya'yı sevmek için pek çok neden sayabilirim, dünyanın en güzel şehri Rio, Amazon ormanları, binlerce çesit hayvan ve daha fazlası. Ama iki aylık Brezilya tecrübemin bana kattığı en büyük özellik, hayatta ne olursa olsun keyif almayı unutmamak oldu. Brezilyalılar hayatımda tanıştığım en neşeli millet. İşin ilginç tarafı, bizden çok daha fazla sorunları var. Ekonomi desen kötü, kredi kartı borcu içinde yüzüyorlar. Tehlike desen suç oranları inanılmaz yüksek, geceleri tek başına yürüyemiyorsun. Ama onları bizden ve diğerlerinden ayıran bir nokta var; bu olanları unutup, müzik açıp, dans etmeye başlayarak hayattan nasıl keyif alınacağını biliyorlar. Antarktika benim için sadece fiziksel değil aynı zamanda da psikolojik bir deneyimdi. Dünyanın bir ucundan, Ushuaia'dan bindiğiniz geminin Antarktika'ya varması saatler değil günler sürüyor. Dünyanın en dalgalı denizinde seyrettiğiniz için de kitap okumak veya vakit geçirmek hayli zor olabiliyor, üstelik telefon ve internetin olmadığını da hesaba katarsak. Antarktika'dayken 20 saatlik gün ışığında sanki uzaydaymışsınız gibi zaman ve mekan kavramını yitirdikten sonra insan, geçmişte yaşadıklarını çok farklı şekillerde sorgulamaya başlıyor. Bu sorgulamalar devam ederken kendinizi 250 bin penguenin oluşturduğu devasa bir koloninin içinde buluyorsunuz. Güney Afrika gerçekten çok özel bir coğrafya. Bir yanınızda Hint, diğer yanınızda Atlas Okyanusu... Bir gün birine evlilik teklifi edersem, Cape Town, bu özel anın hayallerimdeki kadar büyülü olabileceği tek yer. Cape Town'un beni mutlu eden en büyük özelliği, kent yaşamı ile doğal hayatın iç içe olması. Cape Town'da çalışmak hayatınıza pek çok anlam katabilir. Çünkü kent insanının çoğu, iş çıkışında şu iki plandan birini hayata geçirmeye hazır: Arkadaşları ile kumsala gidip, güzel bir piknik yapmak ya da Signal Tepesi'ne hem spor hem de zevk için çıkarak, tepeden dünyanın en guzel gün batımlarını şarap eşliğinde seyretmek. Tamamı GQ Türkiye Yaz 2020 sayısında...


New York'ta Bronx'un kuzeyinde yer alan, şehirden uzak, gelişmemiş bir kasaba olan Yonkers'da vakit gece yarısını henüz geçmiş. Sokaklar boş. Five Guys Burgers and Fries'ın çalışanları kepenkleri kapatmış ve evlerine gitmişler. Kışın ortasında Boxing Day olarak bilinen Noel'in ertesi günü, hediyelerin açıldığı bir gün ve hava çok soğuk. Fakat küçük ve pis Alamo Drafthouse sineması hariç, diğer yerleri terk edilmiş gibi görünen alışveriş merkezinde ışıklar yanıyor. Hatta inanılmaz bir hareketlilik var. Müşteriler bilet almak için sırada ve komünist semboller, nükleer füzeler, italik Korece yazıların bulunduğu aydınlatılmış posterin önünde selfie pozları veriyorlar. Facebook profilleri güncelleniyor. Tweet'ler atılıyor. Sonra kararsız bir kalabalık, aralanmış bir kapının ardından, ceketinin altında bir şeyler olduğu belli bir güvenlik görevlisinin bakışlarını geçip, sert biralar ve yağlı yemeklerle dolu mönülerin durduğu sehpaların, sıra sıra yumuşak koltukların bulunduğu salona doğru ilerlemeye başlıyorlar. Bu bağımsız sinemada film seyrederken alkol almak normal bir şey. Bu akşam yaşananların geri kalanıysa normal değil. Gerçekten parıldayan beyazperdeye yakın koltuğuma yerleştiğimde, hiçbir fragmanın oynamadığını fark ediyorum. Sadece mavi gömlekli, yaklaşık bir düzine okul öncesi çağda çocuğun, sanki ülkelerinin kaderi çaldıkları her notanın kusursuz oluşuna bağlıymış gibi, boylarından büyük gitarlarla müzik yaptıkları bir video gösteriliyor. Sırada çizgi film var. Ya da Stalinist bir diktatörlükte böyle sayılan her neyse: Amerikan pilotlarının Kuzey Kore'nin kırsal kesimlerine, soykırım amaçlı hastalıklı böcekler fırlattığı çizgi filmler. Bir çizgi film olan Doogal'ın Sihirli Yolculuğu'nda böyle bir şey gördüğümü hatırlamıyorum. Sonunda, sinema salonu dolmaya başladığında, ekran kararıyor ve o tanıdık, kızıl sakallı Kanadalı oyuncu Seth Rogen beliriyor. Bu akşam bunu izliyorsanız, gerçek bir Amerikan kahramanısınız diyor gururla. Haberin tamamı ve çok daha fazlası GQ Türkiye Nisan sayısında ve GQ Türkiye Dijital edisyonuda... Kalabalıktan gürültülü bir tezahürat yükseliyor. Bu akşam gösterimde, bugünlerde kötü şöhretiyle anılan, Amerika'da kısıtlı seanslarından birine bilet almanın onur verici bir şey olduğu, aksiyon-macera komedisi The Interview var. Kuzey Kore'nin diktatörü Kim Jong-un'a suikast düzenlemeyi konu alan komediyi izlemek, eleştirmenlerin önereceği türden bir şey değil. İki saat boyunca, yaklaşık 100 New York'lunun doldurduğu bu salon, garip Asyalı aksanlara, belden aşağı esprilere ve zekice basitleştirilmiş politik eleştirilere tezahüratlarla, sevinç naralarıyla ve kahkahalarla karşılık verecek. Sonrasında Katy Perry'nin Firework şarkısı eşliğinde, ağır çekimde Kim'in kafasını patlattıkları, kan, kafatası parçaları ve bol jöleli saç tellerinin uçuştuğu, en can alıcı sahnede, rahatsız edici bir sessizliğe düşecekler. Şunu diyebiliriz ki, The Interview, Charlie Chaplin'in 1940 yapımı Adolf Hitler parodisi Büyük Diktatör'e bakıldığında, daha yumuşak gibi . Rogen'in bu pişkin filminin sonuçlarına gelirsek... Tarihte bir örneği yok. Orson Welles'in Yurttaş Kane (1941) üzerine, gazete baronu William Randolph Hearst'le yaptığı kariyer bitirici tartışması, yanına yaklaşmıyor bile. Şimdilik Sony, iddiaya göre Kim'in elit siber savaş ajansı Bureau 121 tarafından ezici ve utanç verici bir şekilde bilgisayarlarının hack'lenmesinin ardından, milyonlarca dolarlık cezalarla karşı karşıya. Sony yöneticilerinin internete sızan e-postalarından birinde dalga geçilen ABD Başkanı Barack Obama da Kuzey Kore'yi orantılı bir karşı saldırıyla tehdit etti. Vatandaşları filmi illegal bir şekilde indirmekten keyif almalarına rağmen Çin, tüm bu olanlar yüzünden dehşete düşmüş durumda. Güney Kore'de bir politik aktivist, Hollywood komedisi The Interview'u 100 bin DVD ve USB bellek halinde, prezervatif şeklinde balonlara bağlayıp ironik bir isme sahip Askersiz Bölge'ye ve münzevi Kuzey Kore'ye uçurmayı planlıyor. Anlatılanlara göre Kuzey Kore'de yabancı bir dizi izlemenin cezasının ölüm olduğu göz önüne alındığında, kendi evinde büyük, baba problemleri olan, efemine bir psikopat olarak tasvir edilen yüce liderin gülünç manzaralarını seyreden birinin başına gelebilecek dehşet verici olayları ancak tahmin edebiliriz. Asıl şaşırtıcısı olansa şu: Bu film, Kuzey Kore'deki iktidar fanatiklerinin bile, 70 yıllık kontrolsüz deliliği ve saldırganlığının ardından, Kim'in rejiminin Hollywood'a yenik düşeceğini hissetmesine neden oluyor sanki. Haberin tamamı ve çok daha fazlası GQ Türkiye Nisan sayısında ve GQ Türkiye Dijital edisyonuda... The Interview'u yayınlama kararı, Hollywood'da kiminle konuştuğunuza bağlı olarak ya muazzam bir cesaret örneği ya da muazzam bir aptallık olarak görülüyor. Kimse Kim Jong-un'un şaka malzemesi olmasına şaşırmıyor. Kim'in hükümeti şeytanca çılgın bir inanç sistemini destekliyor ve bu da L. Ron Hubbard'ın tüm yaptıklarını makul gösteriyor. Fakat aynı zamanda Kim sadece 32 yaşında, dünyanın en genç ve akla en son gelen lideri. Dahası, Aralık 2011'de babası Kim Jong-il'in ölümüyle ona nükleer cephaneliğin yanında Cennetten Gelen Kahraman, Gelmiş Geçmiş En Yüce Adam, Sonsuz Yaratıcılıkla Vücut Bulmuş Güç ve Gezegenin Koruyucu Tanrısı gibi unvanlar miras kaldı. Sony'nin, Kim Jong-un'un öldürülmesini eğlence malzemesi yapma kararından bile önce, Kuzey Kore diktatörünün davranışları her geçen gün daha da endişe verici bir hal alıyordu. Örneğin geçen yıl bu zamanlar, Kore Demokratik Halk Cumhuriyeti'nden iltica edenler, Kim'in hain astlarını alev makinesiyle idam ettiğini söylüyorlardı. Ve yumuşak suratlı zalim liderin, kendini yıllanmış konyağa, İsviçre peynirlerine, Yves Saint Laurent sigaralara ve babasının 2 bin kadınlık tatmin takımından seçmelere boğduğu anlatılıyordu. Öyle ki, ayak bilekleri, vücudunun ağırlığı altında kelimenin tam anlamıyla yıkılmaya başlamıştı. Sony Pictures Entertainment'ın Amerika'daki başkanları Amy Pascal ve Michael Lynton'ın , dünyanın öbür ucundaki obur ve narsisist bir adamın tuhaflıkları hakkında yeterince bilgiye sahip olmadıkları anlaşılabilir. Ancak Sony'nin Japonya'daki ana firması, merkezinin sadece 965 km ötesindeki bu kapalı devlet hakkında aldanıyor olamaz. İngiltere'nin önde gelen Kuzey Kore uzmanı ve Leeds Üniversitesi'nden onursal kıdemli araştırmacı Aidan Foster-Carter'ı aradığımda, bana Kim'le ve Japonya'nın ilişkilerinin uzun yıllardır berbat olduğunu söylüyor. Kim Jong-un'un dedesi ve Kuzey Kore'nin kurucusu Kim İl-sung'un, 1930'larda Japon istilasına karşı genç bir gerilla olarak savaşırken isim yaptığını da belirtiyor. Hem Kuzey hem de Güney Korelilerin çoğu, Japonya'nın yaptığı korkunç şeyler için hiçbir zaman doğru düzgün özür dilemediğini ya da bunların telafisinin olmadığını düşünüyor. Aynı zamanda Japonya'da tüm Korelilerin tembel olduğunu ve bütün medeniyetin kendilerinden çıktığını düşünen, içsel seviyede bir ırkçılık olduğundan da şüpheleniyorlar. Bunun sonucunda da Korelilerin çoğu The Interview'un Japonya'nın başının altından çıktığına ikna olmuş durumdalar diyor Foster-Carter. Birazdan göreceğimiz gibi, bu inanış aslında çok doğru değil ama ondan önce Kim rejiminin paranoyak ve tuhaf başlangıcını düşünelim... Haberin tamamı ve çok daha fazlası GQ Türkiye Nisan sayısında ve GQ Türkiye Dijital edisyonuda...


Levent: Evet, Bige Hanım... Sizi görmenin mutluluğunu bize yaşattığınız için medyun-u şükranız! Bige: Ne diyeyim ben bu laflara şimdi ya, ne kadar güzel konuşuyorsun. Harikasın. L: Benim, seni ne kadar eski tanıdığımdan başlamalı belki de. Hep beraber büyüdük. Bizim yanımızda küçük, bebecik. B: Babam ve arkadaşlarının izlerinden gittim ben, Fatoş'tan1 daha farklı olarak. Onlar Edip Cansever, Turgut Uyar, Tomris hep beraber şadırvanda rakı içerlerdi. Ben de okulu kırıp yanlarına giderdim. Ondan sonra, işte, Alev Ebüzziyalar, Mehmet Ulusoylar2... Akşam sokağa çıkacağız, kulübe gideceğiz. Çok küçük başladım. Mehmet ve Alev beraber bize gelecek diye hiçbir yere gitmezdim, onlarla evde otururdum. L: 1980 öncesini söylüyorsun şu an... B: Tabii tabii. Ben daha yokum o zaman sana göre. L: Allah başka dert keder vermesin. B: Vermesin, amin! O sırada elimde küçük bir makineyle, gittiğimiz partileri çekiyoruz. Fatoş da daha Marie Claire'e yeni girmiş o zaman. O kadar güzel oluyor ki fotoğraflar; çünkü herkesle arkadaşız. Bugün 'selfie' denen o pozları yapıyoruz falan. Bunlar boşa gitmesin, bir yerde kullanalım dedi Fatoş ve ilk, Marie Claire'in arka sayfalarında yayınlanmaya başladı. L: Fazlasıyla hak ediyorsun, sapık! Asıl şunu konuşmalı: Bizde bilgi, belge hep siyaset veya çok renkli şeyler üzerinden yapılır. Senin yaptığı iş çok renkli şeyler üzerinden değil. Çok bilinen, sığ, en küçük ortak payda malzemeleri de değil. Benim sığ, ortak payda malzemesi dediğim, popüler olan her şey sığdır demeye gayret ediyorum. Sadece bir basit eğlence olarak almıyorum. Öbürlerinden çok var, bir türlü bulunuyor. Benim için, Bige dediğim insan, popüler hayatın içinde olup, popüler olmayan şeylerle uğraştı. En değerli tarafı budur. Çünkü popülerin sığlığı var. Halbuki o tabii ki popüler hayatın içiydi ama yaptığı iş, çabuk tüketilen bir iş değil. Zaten sana Kamil Şükun gibi acayip bir adam tarafından Yediğin bokun farkında mısın? gibi bir şeyler söylenmesinin sebebi de o. Yani gerçekten, pek o amaçla başlamamış dahi de olsa çok farklı bir belgeye sahip oldu. Burada asıl konuşmamız gereken bir konu daha var: Modern zamanların fotoğraf çekme ve çektirme merakı... İnsan hayatında bu işler hep olumsuzluk için yapılmış, yani hep bir tür 'ölümsüzlük aracı'. Önce duvara çizmişsin, sonra çamurdan heykel yapmışsın, sonra taştan heykel yapmışsın. Piramitler yapmışsın, mezarlar, lahitler yapmışsın taşlardan. Zaman içinde kalıcı boyaları bulmuşsun, o zaman hayvanı tablolar yapmışsın ki herifi ölüme kadar tutabilsin diye. İşte ta 20'nci yüzyılla beraber fotoğraf başlamış. Sonra her yere fotoğraf koymuşsun. Bunların hepsi aslında bir olumsuzluk arayışı... Bir ölümden sonra insanları yaşatabilme arayışı... İnsanların özellikle çocukları, bebekleri olduğunda sürekli fotoğraf çekmesinin sebebi ne? Çünkü zaman kaybolur. Bir hafta önceki çocuk bir hafta sonra büyür. Sürekli çekmek zorunda kalırsın. Şimdi, bu olumsuzluk yarışı var iken bir anda her şeyin 'ana' sıkıştırılması, yani 24 saate tıkıştırılması... Dolayısıyla bir story olması ve ertesi gün kaybolması... Hep söylerim: 'Güncellemek' aptal bir laf, 24 saat çok uzun, ben birisinin story'sine baktığımda 12-15 saat önce koymuşsa Boşver bunu, bu eski diyorum. Beş-altı saat öncesine bakıyorum. 'Ölümsüzlük' için yapılmış bir şeyken, beş-altı saat içinde eskiyen bir şeye dönüşmüş durumda. Çünkü an o kadar güçlü ki, anın çok güçlü olmasının sebebi de o an içinde yapılabilecek çok fazla şey var. Aynı anda şurada oturup, birbirimizle konuşuyorsak en az 15 tane şeyi yapmaktan vazgeçtik demektir. Dolayısıyla ana bu kadar çok şey sığdırınca o an içinde yapabileceğin şeylerin sayısı azalıyor ve kendi içinde bir hiyerarşi ve önceliklendirme yapıyorsun. Geçmişe ve geleceğe dair duyguların azalıyor, çünkü geçmişten sakladığın bir şeye bakabilecek vaktin yok ki. Zaten şu ana yetişmek için dilin dışarıda mal gibi koşuyorsun, geleceği de fazla planlamıyorsun zaten geleceğin içinde yaşıyorsun. Bu pek alışılmamış bir şey. Halbuki bu işin aslı, tamamıyla geçmişle gelecek arasında köprü olacak. Alıp, bakacaksın Aaa bu kimdi ya, neydi bu çocuğun adı, nerede içmiştik lan diyeceksin. Fakat yok böyle bir şey. Dolayısıyla 'belge' dediğimiz şeyin ne olduğu dahi tartışılır oldu. Hatta iş 'big data'ya bilmem nereye indirildikten sonra artık hiçbir belgenin olmadığı ve bir başka şehadetin karşılığıdır bence senin yaptığın. B: Çok kıskanıyorum bu kadar akıcı ve bu kadar güzel konuşmanı. L: Olur mu canım sabahtan beri çalışıyorum aman sorarlar diye. Hatta bilgisayarın altından okuyorum. Senin şehadetin bir dönem şehadeti değil, bir dönemin kıyısının şehadeti Allah'tan. Sahildekiler bir karışta anca boyda yüzerlerken, Bige maşallah lacivert sularda... Çünkü bir dönem şehadeti dediğiniz zaman, plajda, kıyıda suları anlatıyor herkes. Dize kadar sudan da bir şeyler olabilir elbet; derine gitmek için de dize kadar sudan geçildi sonuçta.. Bunları konuşurken 'aristokrasi' sözcüğünü de çok dikkatli kullanmak gerekir İstanbul çukurunda. Az önce adı geçen insanların bir kısmı aristokrasiden gelir ama İstanbul'da hiçbir zaman aristokrasi olmadı aslında. Çok çok az vardı, bunlar da daima ve daima gayrimüslimdir. 6-7 Eylül'de kovalandılar; biz, çocuklarıyla arkadaş kaldık ama onlar da kaçtı sonra. O yüzden 'kültürel elitleri' veya 'elitleri' demeyi tercih ederim. 'Elit' lafının en azından erkten gelmeyen, daha başka bir kültüre dayalı bir temeli var. Onun için 'İstanbul elitleri' diyebiliriz, hatta bir parasal elitten çok entelektüel elitlerden bahsediyoruz burada. 'Mehmet Ulusoy' dediğin adam bir başka iş yapsa çok daha zengin olabilirdi. 'Alev Ebüzziya' dediğin kadın benim için kesinlikle ve kesinlikle dünya çapındadır yani tartışmasız. Çok geç dünya çapında oldu, o da ona inananlar sayesinde oldu, kendisi uğraşmadı. Bige'nin insanları da benim için elitler, kültürel elitler. Hiçbir zaman savaş zenginlerinin çocukları, makine bayilerinin sahipleri değil. Onlar hiçbir zaman için ne o masadaydılar, ne o yemekleri yediler ne de bilmem ne... Bana sorarsan tam tabiri ile kentli elitten bahsediyoruz. Yani göçten daha az etkilenmiş, İstanbul dışından olsa bile yine bir kültürel elitten gelen insanlar ki senin hayatın da onların içinde geçti. Türkiye'nin bir sosyal-siyasal değerler 'roller coaster'ı var, senin gibi enayiler bu 'roller coaster'da düz çizgideki insanlarla beraberdir. Bu insanların daha doğrusal bir yaklaşımı vardır. Benim için Bige Yalın zaten bu oynamanın içinde bugün de korunabilmiş düzlüğün temsilcisi. Yani oynamalar ne olursa olsun, bu oynamaların gereğini yapan ama oynamalara uymayan insandır benim için. B: Ne kadar güzel konuşuyorsun benim için. L: Sabahleyin gönderdiğin hediyeleri aldım, sağ ol! B: Hani fotoğraf çekerken böylesin ya ve hep kamera arkasındasın ya, ben hep orada çok güzel sakladığımı hissettim kendimi. Ben hep kendi dünyamdaydım. Yani bir gece önce Mehmet Baydur'un5 babama düdüklü tencerede bamya anlatması heyecan içinde... Ben bilmem ne partisini çekerken yine kendi dünyamda, Mehmet Baydur'un düdüklü tenceredeki bamyasını hayal ederdim o heyecan içinde. Mehmet Baydur'un oğlu Yunus doğmuş; babam, Edip Cansever ve Mehmet Baydur aralarında mektuplaşıyor. Ben o mektubu okuyup, çekime geç kaldığımda, fotoğraf çekerken hala o satırların içinde yüzüyordum. Bilmem kimi çok güzel çekmeye uğraşmadım hiçbir zaman. Ama kendi içimde o kadar keyifli, mutlu ve bambaşka bir alemdeydim ki onlar güzel çıktılar. Beslenme şekli, bir sürüsünde hiç olmayan şeyi gösteriyor. Orayı yaşıyorum ben. Yani orada ne çaldığını biliyorum, 'Ankara'nın Bağları'nda halay çekildiğini görüyorum. Gelip bilgisayarda fotoğrafları editlerken bambaşka bir şey görüyorum. Hani ben nasıl çekerken kendi hayal dünyamda çekiyorsam, kendi hayal dünyam gibi görüyorum fotoğrafları bilgisayarda. Tüm çekimlere ilk defa sahneye çıkan assolist heyecanıyla gittim. Hala da öyle. Hala toplantılara giderken karnım ağrıyor heyecandan. B: Değil mi? Hepsine çok heyecanlandım. Hepsine... Gidip, böyle üç-beş tane güzel kare görmeden içim rahat etmedi hiçbir zaman. Dört-beş tane güzel kare görünce o iş zaten kendiliğinden güzel gidiyor zaten. L: 'Bige'nin mahalleleri' diye bir durum da var bence. Mesela ben seni hiçbir zaman karşıda düşünemedim. Benim için Bige karşıda yok. B: Herkesin İstanbul haritası başka tabii. Benim için İstanbul, Kapalıçarşı'yla başlar. İlkokul zamanlarımda, mesela, babam beni Kapalıçarşı'ya ve Mısır Çarşısı'ndan lakerda almaya götürürdü. Orada adam lakerdayı keserken, saat kaç olursa olsun bir çay bardağına rakı konulur, rakı içilir. Bu, 'gece hayatı' dediğin şeyin başı ve tatları oralardan başlar. L: 'Gece hayatı' lafı, genelde kullanılan şekliyle, sığ bir hayattır. Bu dediğin ise gerçekten gece geçen bir hayat ama gece hayatı değil o. Gece geçen bir hayat. B: Evet. Haftanın üç günü Kapalıçarşı'ya giderdik. Bazen hiçbir şey almazdık, oradaki kilimciyle oturulur, aşağı yürünür, lakerdacıya gidilir, üç parça lakerda alınır, çay bardağında rakı içilir. Adam lakerdanın siyah tarafını keser, bıçağın ucuyla atar, kedi havada yakalar filan... Sonra evet, kulüplere gitmeye başlayarak başka bir İstanbul ile de tanıştım ama esas hayat, o babayla geçen İstanbul'dur benim için. Babam öldükten sonra bize yazdığı mektupları bulduk. Birinde, İstanbullu olmak çok zordur diyor. Tarihi yarımadaları, sokakları çalışacaksınız. Bunları bilmeden İstanbullu olunmaz diye yazmış bir mektubunda. Ben kimleri çekiyorum biliyor musun? Babamın yanında büyüdüğüm Kapalıçarşı'da, geçenlerde bir kadınla karşılaşıyorum. Davetlerden tanıdığım bir yüz diyelim. Ayy diyor kadın, Ayy buralar ne güzel değil mi? Hindistan gibi! diyor. Hayatında ilk defa gitmiş Kapalıçarşı'ya. İşte, o kadınları güzel çekiyorum. L: Senin teslim edilmemiş fotoğraflarını merak ediyorum, bir seri de onlardan yapsan keşke... Bunu teslim edersem beni şaaparlar dediğin fotoğraflarda başlı başına bir hikaye var bence. B: Onları, sana ve Ali Tufan'a bırakayım bence. Ben ölürsem hepinizden önce, onu siz yapın. Şifreli bir dosya bırakayım. Tabii şimdi 10-15 sene öncesinin insanlarını görmüyorum, çekmiyorum artık. Yine de aynı heyecanla çekiyorum. Bu benimle ilgili bir şey. Tanıdığım tanımadığım, herkesi güzel çıkartmak istiyorum. Asıl, ne değişti biliyor musun? Eskiden, herkes elinde içki bardağıyla, en doğal ve o anlık haliyle fotoğraflanmaya bayılırdı. Şimdi, önce Bir dakika! deyip bardağını yana bırakıyor, kendine çeki düzen veriyor ve benim bütün havam bozuluyor orada. Kimse içkili görünmek istemiyor. L: İstanbul gece hayatının değişimi açısından kentin kayışlarını incelemek çok ilginçtir. Ben çocukken Galatasaray'dan aşağısı batakhaneydi. Akşam hava karardıktan sonra geçemezsin. Orada bir gece hayatı vardır. Çin Pavyon, Elize pavyon, bu pavyon... Hepsi de pavyondur. Bugünün çok modern ve beğenilen diskotekleri oldu oralar. Ondan sonra, Galatasaray'dan Taksim'e kadar uzanan yerler meşhur oldu. Bugün tekrar Taksim'den Tünel'e kadar olan meşhur oldu. Şimdi hepsi birden gittiler; bu sefer daha Cihangir'e, bilmem nereye kaydı. Yani bu kadar dar bir alanda bu kadar kayış, her bir şeyin değişmesi... Yani bu kadar kısa zaman içinde, 15-20 yıl içinde, bir şehrin 250'şer metre aralıkla yanıp sönmesi çok ilginç bir hikayedir. En acayibi budur. Daha da acayip bir hikayeyle bağlayalım: Tam bir Galatasaray hikayesidir bu. Nisan 1970 ve Kasım 1971'de Darülbedayi yanar. Darülbedayi'nin yandığı yer bugünkü TRT binasıdır. İstanbul'da olabilecek en kötü şey. Kallavi Sokak'ı biliyorsunuz. Kallavi Sokak'ın ucu bir yay yapar, dolayısıyla ucu görünmez. Şimdi Darülbedayi yandığında bir anda ucu açılır Kallavi Sokak'ın. Beyoğlu tarafından baktığında 23-25 Nisan ile 5 -7 Mayıs arası güneş saat 18.30'da batar. Güneş batarken kıpkırmızı bir top olur ve Beyoğlu'ndan baktığında kırmızı top haline geldiğinde, karşıdaki binanın eski çamaşırlık odası kirden simsiyah olduğundan ayna vazifesi görür. Kallavi Sokak'ı ışık almaz ama o güneş ışıklarından Kallavi Sokak'ta yerler kıpkırmızı olur. Dümdüz kıpkırmızıdır Beyoğlu'nun çizgisine kadar. Biz okuldan çıkıp oraya diziliriz saat 18.25'te. Kıpkırmızıdır orası. 18.30'da St. Antoine'ın canları çalmaya başlar. Beş dakika boyunca çalar. Çanlar çalarken güneş battığı için kırmızı gider gider ve çan bittiğinde kırmızı yok olur. Beyoğlu'nun müziğiyle beraber sokağın aydınlanması ve kalkması vardır. Ben beş sene boyunca bunu seyretmeye gittim. Şimdi şehirle öyle sevişmeye başladığında, şehir sana göstermeye başlar. Kimse kafayı kaldırıp bakmaz. Onun için şehirle sevişmek iyidir. Bana şehri anlattırma, çok acayip şeyler anlatırım. Sen şehri seversen o da seni sevmeye başlar. Sen okşadıkça o da seni okşar, öptükçe öper. Bir ilişkidir şehir. Oturur sevişirsin. Sevişmeyi bilmiyorsan orospu muhabbeti, verirsin parasını, yemeğini yer, sktirir gidersin. Şehirle orospu muhabbeti yapılmaz, oturur aşk yaşanır. B: Bundan sonra artık bir şey söylenmez. 1 Fatoş Yalın: Türkiye'de bir dergi künyesinde 'moda editörü' olarak yer alan ilk isim. 24 yıl Marie Claire dergisini yönettikten sonra kendi butiği FEY'i açtı. Bige Yalın'ın ablası. 2 Mehmet Ulusoy:(1942-2005) Yönetmen ve oyuncu. Yıldız Kenter'in öğrencisi oldu, Muhsin Ertuğrul ile çalıştı. 1963'te hayatını Avrupa'ya taşıdı. 1971'de Paris'e yerleşip, ölümüne kadar tiyatro hayatına orada devam etti. 3 Kamil Şükun: (1948 - 2005)Vizonshow ve İstanbul Resitalleri'nin kurucusu, moda yayıncısı ve müzik organizatörü. Türkiye'nin ilk erkek dergisi 'Adam'ın ve moda dergisi 'Vizon'un mimarı. 4 Interview:1969'da sanatçı Andy Warhol tarafından kurulan, ikonik kapaklarıyla ünlü popüler kültür dergisi. 5 Memet Baydur:(1951-2001) Oyun ve öykü yazarı. Bu yazı Sonbahar 2020 sayısında yayınlanmıştır.


Tasarım kelimesi birçok insanda mimariyi ya da mühendisliği çevreleyen bir kelime olarak algılanır. Kültürümüz için ilk duyuşta ya da bakışta böyle algılamak normaldir, keza sanat ya da tasarım kavramları ülkemizde kendi alanlarının dışında farklı disiplinlere pek bir el veremedi. Ancak yeni yeni multi-disiplinli insanlar ortaya çıkarak hayatın birçok alan ve anlamını birbirine harmanlıyor. Pek tabii gastronomi ve tasarım da yıllardır -fark edilse de, edilmese de- kol kola çalışıyor. nasılı şöyle... Empatiyle başlıyor. Öncelikle nitelikli ve nicelik açısından doyurucu olması lazım. Fonksiyonel, basit, yalın ve gösterişten uzak durmalı. Kakao çekirdeği seçimi ile başlıyor her şey. Tedariğini tamamladıktan sonra aroma profiline uygun kavurma seçenekleri oluşturmak, çekirdeğin lezzetini tamamlayan ürünlerle buluşturmak. Hayal edebilmek için istek, bilgi, donanım, tecrübe ve kabiliyet gerekir. Oluşturacağınız lezzet tasarımında kullanacağınız ürünleri tanımak önemli. Hatta onların yetiştiği coğrafyaların iklimini, bitki örtüsünü, kültürel yapısını bilmek de. Bütün bunları birleştirecek damak derinliğine sahip olmaksa son ürünün lezzet açısından zengin olmasını sağlar. Çikolatayı yaptığımız kakao meyvesini çiçekler gibi bitki olarak görüyoruz. Doğada yetiştikleri bölgeler dahilinde yan yanalar, aromalarının bir bölümünü yakınlarındaki çiçeklerden alıyorlar. Kardeşim Berrin'le oluşturduğumuz çiçek-çikolata kutularında görsel tasarımın yanında, örneğin Burdur'da yetişen şakayık çiçeğinin bahar esintileri ile Kosta Rika kakao çekirdeğinin karamelize tatlarını bir araya getirmek çok severek yaptığımız işlerden. Özgür ve taze, ilaveten radikal ve aşırı. Kalıpları kırarak limitleri zorlamayı, oynamayı seviyorum. Eğlenmek ve şaşırtmaktan hoşlanıyorum. Sosyal medyada gördüğümüz pasta yapımları bizi çok heveslendirse de, ülkemizde henüz tasarımsal pastacılıkta orijinal adımlar görmemiştim, ta ki Mert şefe denk gelene kadar. İlk adım ürünün içeriğini oluşturmadan önce görselini tamamlamak. Kafamın içinde başlıyorum ve kağıt üzerinde bitiriyorum. Daha önce yaptığım tatlıların içeriklerinden farklı olmasına özen gösteriyorum. Reçetelerimde izlediğim yol genellikle Fransız ve İspanyol pastacılığı üzerinden oluyor. Şu isimlerin bana ilham kaynağı olduğunu söyleyebilirim; Cedric Grolet, Johan Martin, Joakim Prat, Yann Couvreur, Miquel Guarro, Christophe Adam, Frank Haasnoot, Vincent Vallee. Kesinlikle ressamlık ve tattoo sanatı diyebilirim. Yaptığım ürünlerin görsellerini ileride evimin duvarlarında kullanmak istiyorum ve bazı ürünlerin görsellerini dövme olarak tasarlıyoruz. Türkiye'de henüz gastronomi ve tasarımı bir araya getiren mutfak pek yok. Ancak yeni yeni tüketiciye de hitap etme şekliyle ilgi çekmeye başladı. Tasarımsal gastronomi doğru yapıldığında beyinde, ruhta ve duyularda doğru yere dokunmayı başarıyor. Şef Serkan Aksoy da ülkeye getirdiği ilk Michelin yıldızlarından birini alarak bu alana yeni içerikler taşıyor. Önce kafada başlar; hep gördüğünüz bir ürün olsa bile o gün size farklı şeyler söylüyordur. Ben ilk denemeyi hızlıca yapar, iyi olup olmadığına bakarım. Eğer ilham vermeye devam ediyorsa ince detayları ve görselini hayal eder, son haline gelene kadar dener ve servis etmeye başlarım. Aslında hiçbirini diğerinden ayırt edemem ama Açık Dolma diyebilirim çünkü bu tabak birçok farklı şef tarafından da beğenilip menülerine eklendi.


2016 yılının ilkbaharı. Kuzey İtalya'da bir yer. 20 yaşında bir New Yorklu, ilk aşkın rüzgarına kapılmış, zeki, üç dil bilen bir genci canlandıracağı rol için, iki enstrüman ve yeni bir dil öğrenmek amacıyla diğer oyunculardan altı hafta önce gelir. Aylar geçtikçe karakterini iyice benimseyen, diğer oyuncular ve yönetmenle derin bir gönül bağı kuran bu aktör, üzerinde jeneriğin akacağı, dakikalarca sürecek, tek plan bir yakın çekim için hazırdır artık. Çekimlerin sona ermesine üç gün kala, genç aktör acıyı gerçekten yüreğinin en derininde hissetmeye başlar. Bu his daha önce deneyimlediklerine hiç benzemiyordur. Darmaduman bir haldedir, öyle ki ondan daha uzun süre orada olanlar bile yalnızca onun böyle bir deneyim yaşadığını söyler. Her biri dört dakika uzunluğundaki üç çekim sırasında, aktör, kulaklıkla kapanış jeneriğindeki şarkıyı dinleyerek kalp acısının türlü ifadelerini yansıtmıştı yüzüne. Filmin yönetmeni daha sonraları, adı sanı duyulmamış bu New Yorklu gencin olağanüstü performansı için tutarlı ve sürekli bir şaşkınlık yaşattığını ama aslında bunu beklediğini söyleyecekti. Bu son plan öyle uzundu ki, filmi izleyenler şimdi bitecek diye düşünürken aktıkça akıyordu. Bu sahnede özlem de nostalji de öyle gerçekti ki aktörün tüm ruhunu ele geçirmişti. Ama o, o günün ve hatta tam olarak o sahnenin, yeni hayatının kırılma noktası olduğunun farkında bile değildi. Son sahnenin etkileyiciliği, yabancı bir yüze bu kadar yakından, içini görebilecek kadar yakından bakmakta gizli; gözlerin etrafındaki pembemsi halkalar, beyazlarındaki tatlılık... Ve tabii o sahnenin insanı böyle çarpmasının nedeni aktörün daha sonra söylediği gibi, sahnenin ve hatta filmin konusu, kaybedilen zaman, kaybedilen, dolu dolu yaşanmayan aşk. Ağır ağır ilerleyen sahne, izleyicileri koltuklarına çivilerken, zihinlerde şöyle güçlü bir fikir bırakıyor: 20 yaşındaki bu gençle, hiç hesapta yokken tanışmış olmak çok heyecan verici ve hayatımızın geri kalanında mutlaka tekrar göreceğimiz biri olacak. Önce Sundance'te gösterilen Call Me by Your Name, Berlin, Toronto, New York ve sonunda Amerika'nın çoğu şehrinde seyirciyle buluştu. İzleyen herkes bu genç aktörün çok iyi, belki de son zamanların en iyisi, hatta bir tür dahi olduğunu düşünüyor. Tesadüfe bakın ki, aynı anda aktörün daha küçük bir rolde oynadığı bir başka film, Lady Bird vizyona giriyor ve filmin yazarı-yönetmeni onunla ilgili başka bir noktaya işaret ediyor. Greta Gerwig onun için, O bir Christian Blake, Daniel Day-Lewis, Leonardo DiCaprio diyor. Yürekleri hoplatıyor ama gösterişli oyunculuk darbeleriyle. Onun nasıl bir deve dönüştüğünü gören herkes çok etkilenecek, ben hariç. Ben onun tek boynuzlu bir at olduğunun hep farkındaydım. Bale, Day-Lewis, DiCaprio. Gözlerimizin önünde, o kuşaktan bir oyuncunun doğduğunu söyleyebiliriz. Ve sonra, hiç kimsenin tanımadığı genç bir aktörden, başarısı tüm dünya tarafından alkışlanan bir film yıldızına dönüşme hikayesi, En İyi Aktör Oscar'ına aday gösterilmesiyle doruk noktasına ulaştı. Timothee Chalamet, bu kategoride aday gösterilen en genç üçüncü ve son 80 yılın en genç aktörü oldu. Chalamet, kendi kendini eleştirebilen, dikkatli biri. Genç aktörlerde rastlanan yapay olgunluğa şüpheyle yaklaşıyor. Erkek beyninin 25 yaşına kadar tam olarak gelişmediğini tekrarlıyor sürekli. Erken yaşta kazanılmış başarının tuzaklarından sakınıyor ve sürekli her şeyi berbat edebileceği düşüncesi aklını kurcalıyor. Ona göre Saman alevi gibi olmamak ya da sadece tek bir andan veya çeşniden ibaret kalmamak gerek. Genç aktörlerin yol haritasına bakıyorum ve açıkçası çok da sağlıklı durmuyor. Chalamet'nin kendisini koruma yollarından biri de bu sonbahar ve kış mevsiminde başına gelen her şey için ne kadar minnettar olduğunu net bir şekilde göstermek ama sonra çabucak işe, yeni bir projeye geri dönmek. Ve bir de eve mümkün olduğunca yakın kalmak. İşte bu yüzden, Ocak ayının başlarında, Golden Globe Ödülleri'nden birkaç gün sonra, kendimizi Hell's Kitchen'da, doğup büyüdüğü apartmanın girişinde buluyoruz. Girişteki masada oturan güvenlik görevlisi herkesin Timothee'yi tanıdığını söylüyor. Tüm hayatını o apartmanda, anneannesinin beş kat yukarısında annesi, babası ve kız kardeşiyle geçirmiş Timothee. Selam vermek için 91 yaşındaki anneannesinin evine uğruyoruz. Gelişimizi tam bir anneanne edasıyla karşılıyor. Tatlı tatlı, İnanmıyorum, sen mi geldin diye çığlığı koparıyor önce. Sonra sanki başından beri bizi bekliyormuş gibi konuşmaya devam ediyor. Timothee gülümseyerek, Yok yok, birkaç dakikalığına uğradık sadece, deyip anneannesine sarılıyor. Timothee oyunculuk kariyerine erken yaşta başladı. Reklamlarda, tiyatro oyunlarında, en sonunda da televizyonda ve beyazperdede boy gösterdi. Belirli aralıklarla Homeland dizisinde oynadı. Interstellar ve The Adderall Diaries filmlerinde Casey Affleck ve James Franco'nun gençliğini canlandırdı. Bir Disney reklamından aldığı, cebini dolduran ilk maaş çekini, LeBron'un New York'a geldiğinden emin olduğu yaz, sahaya en uzak Knicks sezon biletlerine yatırdı. Annesi ve kız kardeşinin izinden giderek ve tabii Al Pacino, Jennifer Aniston ve Nicki Minaj'ın da LaGuardia Müzik ve Sanat Lisesi'ne gitti. Bir keresinde Cadılar Bayramı'nda koltuk değnekleriyle yürüyen Örümcek Adam kılığına girdi. Madonna'nın kızı Lourdes'le bir yıla yakın sevgili oldu. Notları iyiydi ve oyunculuğu ciddiye alıyordu. Ama ilk yıllar okul müzikallerinde başrolü kapamadı çünkü gıpta edilen bu mevki kampüsün büyük adamına aitti: Ansel Elgort. Timothee'nin aklında hep oyunculuk olsa da menajeri ve özellikle de annesi Columbia'ya kayıt yaptırması için baskı yapmış. Birinci yılın sonunda, hayalinde tek bir şey varken, okulda kalıp yedek bir kariyer planı uğruna eğitim almayı mantığının almadığı bir noktaya gelmiş. Annesi kalması için yalvarmış ama o, ailesinin birkaç kuşak önce yaşadığı ve daha her şeyin çok başında olan bir aktör için kiraların uygun olduğu Bronx'a taşınmış. Rolünün biraz da büyük olabileceği ve bir şekilde çıkış yakalayabileceği düşüncesiyle Interstellar'ın galasını beklemiş. Ama işler düşündüğü gibi gitmeyince, kendini beş parasız, hiç tahmin etmediği bir mücadelenin içinde bulmuş. Seçmelere katılıp durmuş ve hep baştan savma Hayır cevaplarıyla karşılaşmış. Vakti bol olmasına rağmen, sinemada film izlemeye bile tahammül edemez bir hale gelmiş. Günümüz oyuncularının oynadığı filmleri ya da genel olarak filmleri izleyip sevebilen o ağırbaşlı insanlardan değildim, ben o filmlerin içinde olmak istiyordum diyor Timothee. Filmin diğer başrol oyuncusu Armie Hammer geldiğinde ise, Timothee çoktan yerleşmiş gibiydi. Birbirlerine çok çabuk yakınlaşmış, aralarındaki samimiyet kolay kurulmuştu. Armie iri, yüzde 110 ebadında biri. Aralarındaki boy farkı, olgunluk farkını da ifade ediyor Armie, Timothee'den on yaş, oynadığı karakter Oliver, Elio'dan yedi yaş büyük ve bu da filmdeki muzip bedensel iletişimde açıkça kendini gösteriyor. Bu tür doğaçlama anlar, özellikle romantizm ve samimiyetle ilgili olduğunda diyor Timothee, izleyici için çok heyecan verici oluyor. Bütün bir yazı beraber geçirdikten sonra film bitip de eve dönme vakti geldiğinde herkes içten bir kayıp hissi yaşıyor. Neredeyse iki sene boyunca projenin içinde olan Timothee ve Armie'nin aralarından su sızmamasına şaşmamak gerek. Timothee, Armie ve eşinden yakın ailesi olarak bahsediyor. Onun için Armie, tuhaf bir dünyada sırtını yaslayabileceği bir ağabey. Aynı şeyin Elio'nun babası rolündeki Michael Stuhlbarg için de geçerli olduğunu söylemek mümkün. Çünkü o da Timothee'yle filmin belki de en unutulmaz sahnesini paylaşıyor. Bu sahnede Oliver İtalya'yı terk ettikten sonra, Mr. Perlman bu aşk ilişkisini bildiğini belli ediyor ve romandan kelimesi kelimesine alınan şefkatli bir konuşmayla oğlunu acıya izin vermesi, kaybını kucaklaması ve daha sağlam sevmesi yönünde teşvik ediyor ve aslında üstü kapalı bir biçimde Elio'nun homoseksüelliğini kabul ediyor. Bu, duygusal olarak yüklü bir sahne ve Elio tamamen tepkisel bir oyunculuk sergiliyor. Filmde neyin ona hayatıyla ilgili daha farklı düşünmesini sağladığını sorduğumda verdiği cevapsa, Timothee'nin oyunculuk hakkında ne düşündüğünü biraz daha iyi anlamamızı sağlıyor. Böyle bir performans sergilediğinizde, Toronto Uluslararası Film Festivali'yle başlayan ve Oscar'la biten, aylar süren bir yola çıkıyorsunuz. Timothee Chalamet, Call Me by Your Name, Lady Bird ve Hostiles filmlerini tanıtmak, En İyi Aktör adaylığı için duyduğu minnettarlığı göstermek ve zaman zaman farklı boyutlarda heykeller toplamak için Eylül'ün başından, Mart'ın ilk günlerine kadar toplamda yaklaşık 99 bin gösterime, akşam yemeğine, partiye, öğle yemeğine, TV şovuna ve ödül törenine katıldı ya da davet edildi. Bununla da bitmiyor, ülkenin bir ucundan diğer ucuna defalarca uçuyorsunuz, bu bazen gün aşırı olabiliyor, hatta bazı durumlarda, rüzgar veya yağmur fırtınasına rağmen devam edebiliyor. Ve eğer Timothee Chalamet iseniz, kat ettiğiniz onlarca mile rağmen, mil kartı çıkartmayı unutabiliyorsunuz. Timothee'nin hala öğrenecek çok şeyi var ve daha birçok alışkanlık geliştirecek. Şu anda 22 yaşında ve bankamatik kartıyla ödeme yapıyor. Ona bunlar hiç zahmetli gelmiyor, hiç bıkmıyor. Aklını ve bedenini dinlerse, ne olursa olsun yenilmeyeceğini biliyor. İdolleriyle tanışıyor, bir gecede binlerce kez teşekkür edip, samimi olması isteniyor. Öte yandan, her hafta, bazen bir gecede, alelacele, son derece içten, bir anda ilham bularak yazdığı iyi niyetli kabul konuşmalarıyla ilham kaynaklarına selam göndermesi, seyircilerin arasındaki yönetmenlere kendini satması gerekiyor. Lady Bird filmi ödül kazanıp, Call Me by Your Name kazanamadığında Lady Bird ekibiyle, tam tersi olduğunda diğer filmin ekibiyle birlikte takılıyor. Bir yılda birkaç favori filmde oynamanın faydalarından biri. Sezon boyunca Timothee, L.A.'deki Tower Hotel ile New York'taki Bowery Hotel arasında dört bavuluyla mekik dokudu. Ama fırsat buldukça ailesiyle birlikte evinde kaldı; çocukluk odasında oyuncak hayvanları ve diğer eşyaları aynen bıraktığı gibi duruyor. Otelde kalmadığım zaman başıma iş açılıyor diyor Timothee ve annesiyle babasının geçen gece gönderdiği fotoğrafı gösteriyor: Fotoğrafta otelin alt katındaki restoranda yemek yedikleri ve oğulları için ikram edilen şarabın keyfini çıkardıkları görülüyor. Bu konuşma yaşandığında, Critics' Choice Awards'un ertesi günüydü, Westwood'daydık. Timothee ödül töreninde yine bir Thom Browne takımı giymiş, Batı Yakası'nda herkes televizyon karşısında beklerken, o Los Angeles'a has loş beyaz ışık altında kırmızı halıda yürümüştü. Ödülü, Darkest Hour'daki rolüyle Gary Oldman'a 'kaptırdığı' ikinci ödül töreniydi. Los Angeles'a kuşkuyla yaklaştığını bildiğim için ona neden Westwood'da buluşmak istediğini soruyorum. İki senedir oraya taşınma fikri aklını kurcalasa da ayakları yere daha sağlam bastığı için her defasında evine geri dönüyormuş. Geriliyorum diyor. Yine de Westwood'da kendini rahat hissediyor. Orada akrabaları var. Özellikle UCLA'in kampüsünü çok seviyor. Bu okulun son başvuru tarihini kaçırmıştım, diyor farklı eyaletlerde yaptığı üniversite başvurularını kastederek. Eğer kaçırmasaydım, her şey çok daha farklı olacaktı. Janns Steps merdivenlerini çıktıktan sonra, Royce Hall'un oradaki öğrencilerle dolu avluya bakarken şaşkınlık içinde, Vay, demek böyle oluyor? Hiç böyle bir üniversite deneyimim olmadı diyor. Bir ara kampüsteyken, Kid Cudi'nin, GQ'dan söz ettiği bir dörtlükle rap yaptıktan sonra, geçen gece Hostiles filminin tanıtımı için Christian Bale'la birlikte katıldığı etkinliği anlatıyor. Onunla sette birçok kez konuştuğumu zannetmeyin ama bir keresinde, onu American Psycho ve The Dark Knight filmleriyle ilgili soru yağmuruna tuttum diyor Timothee. Ama bu kez bilhassa çok heyecanlıymış ve Bale'ı gördüğü için neredeyse rahatlamış çünkü bir sene önce, film çekilirken aklına bile gelmeyecek yeni sorular varmış kafasında artık. Timothee, Bale'ın çalışırken, hayatını bu denli gizemli tutmayı başarmasına hayrandı. O gece de Bale, Timothee'ye hayatının nasıl gittiğini sormuş. Her şey harika gitse de Timmy, kazandığı 'meşruiyetin' bundan sonra oyunculuğunu nasıl etkileyeceğini merak ettiğini ve bununla ilgili biraz da endişeli olduğunu söylemiş. Hak edilmiş veya edilmemiş diyor Timothee, insanlar artık bir şey bekliyor olacak.


2019'dan beri aktif olan Aposto!, ''Gürültüden uzaklaş'' mottosuyla yeni bir gazete ve dergi deneyimi sunma amacıyla yola çıkmış bir medya ve teknoloji girişimi. Her sabah 07.30'da gönderdikleri bültenlerle gündemi özetlemenin yanında iş dünyası, politika, teknoloji, spor, gastronomi, kültür sanat, moda gibi temalara odaklanan haftalık yayınlarını e-posta bültenleri ve mobil-web uygulamalarıyla okuyucuya ulaştırıyor. Her ay 210 bin kişiye ulaşan Aposto!'nun şu an 125'in üzerinde farklı yayını var. Koç Üniversitesi'nde okurken aldığı medyaya giriş dersinin Aposto! fikrinin oluşmasında etkili olduğunu söylüyor Orhun, ''Medyaya giriş dersinde dergi ve gazetelerin nasıl ortaya çıktığını öğrenirken bir yandan da zaman içinde teknolojik gelişmelerin medyayı nasıl dönüştürdüğünü ve dönüştüremediğini fark ettim'' 2000'lerin başında İnternetin yaygınlaşmasıyla hayatımıza giren yasa dışı müzik indirme siteleri ve platformları müzik endüstrisinde nasıl bir tökezleme yaşattıysa medya da günümüzde benzer bir krizin içinde. Bugün gazete ve dergiler ölecek mi gibi bir soru varsa o zamanlar da müzik endüstrisi için benzer öngörüler vardı. "Teknolojik devrimde belli endüstriler çok iyi dönüşüyor; sinema mesela Netflix gibi platformlarla dönüştü veya müzik benzer şekilde Spotify'la bunu sağladı. Ancak medya hala dönüşemedi. Bu yüzden biz Spotify gibi servisleri medyada da uygulayabilir miyiz sorusuyla yola çıktık" diyor. Yeni nesil yayıncılıkta podcast'ler de yükselişte; Aposto!'nun podcast yayınları 10-15 dakikada günün kısaca bir özetini geçiyor ve aboneleri tarafından oldukça beğeniliyor. Orhun'a göre podcast'ler radyonun uzantısı olarak yorumlayabileceğimiz, sesli medya için alternatif bir mecra ve ciddi bir akıma dönüşmüş durumda. Benzer şekilde newsletter'ları ve e-bültenleri de gazete ve dergilerin uzantısı olarak görüyor. Yazının tamamı GQ Bahar 2021 Sayısında...


Sanki dün gibiydi, hatta birkaç saat önce. Göz açıp kapayıncaya kadar gibiydi, hızlıca yara bandı çekmek gibiydi, üç deyince havuza atlamak gibiydi. Bir anda geliverir, içindeyken bir ömür gibi geçmiştir. Bir tabak iyi yemek yemek uğruna mutfakta harcadığın saatleri, başına gelen görünmez aksilikleri masaya oturduğun anda unutursun. Yemeğe başladığın vakit sanki 100 yıl önceymiş gibi. Sonra bu küçük detayların üzerinde pek durmazsın, önünde duran tabağa dahi bakmadan yemeğin keyfini çıkarırsın. Bir tarafın zorlukları başarmanın endorfinlerini hatırlamaya çekilirken, diğer tarafın kazancın dopaminini kökleyen serotoninine düşer. Adrenalin geçip gitmiştir, savaş ya da kaç komutu deliğine dönmüştür, sense zafer sarhoşusundur. Ancak değişimden daha enteresan olan bir şey varsa o da dönüşümdür. Değişim süregelen pratik halidir, adaptasyondur, durağan değildir, yer yer hızlı reflekslere ihtiyaç duyabilir ve mutlak bir farkındalık gerektirir. Bir kaleci gibi, algı hep açık olmalıdır. Dönüşümse bir olma halidir, duruş bildirgesidir, sağlamlık ve safi bir dinginlik üzerine kuruludur. Ancak her dönüşümün arkasında önce bir değişim vardır; bu değişim keyfi ya da zoraki fark etmeksizin, herhangi bir başka yere adım atmanın verdiği kısmi inançla birlikte gelir. Yeni sayfa açmak, bir kararın sonucudur, size bir süre veremesem de yeterince inanırsanız mutlaka bir önceki sayfadan daha iyi olacaktır. Yazıya pandemiyle başlamak istemedim. Biliyorum uzun sürüyor, hatta tahminimizden çok daha uzun ancak şunu unutmayalım bu dönem bir varoluş hali değil, bu bir süreç ve süreçler geçici. Bu nedenle evet pandemi var, evet duruma uyarlanmak zorundayız, ancak şöyle bir durum var; ya kurban rolüne alışmaya devam ederiz, ya da her başarılı canlı gibi krizde fırsat görerek gelişiriz. Hatta daha da iyisi, kendimize yatırım yaparız. Bu mantaliteye hazır olun çünkü aynen pandemi gibi değişim de bir anda kapıya dayanabilir. Düşünsenize, hiçbir zaman durmaz dedikleri yegane sektör, yeme-içme sektörü, bir anda paralize oluverdi. Özellikle son yılları düşündüğümde herkes buralara yatırım yapıyor, lokmacı üstüne lokmacı açılıyor, kilolarca etler tokatlanıyor, çikolata havuzları gırla sağa sola saçılıyor, fütursuzca harcamalar yapılıyordu. Zurnanın zırt dediği yere geldik. Sayfanın sonuna, ilkimin avucuna, pandeminin ortasına düşüverdik. Sadece seni, beni, onu değil, dünya bazında milyonlarca insanı etkileyen bir sektörden bahsediyoruz, şakası yok. Restoranlar battı, restoranlar kapanıp tekrar açıldı, bazıları hiç açamadı, hal ve halet-i ruhiyeleri değişti, işten çıkardılar, işten atıldılar, kısacası en bahtsız dönemlerini yaşadılar. İlk zamanlarda sektörün halini hatırlıyorum, birkaç aya düzelir heralde diye düşünüp bir süre restoranlarını kapamayı uygun gördüler, yardım kuruluşlarına destek olmaya çalıştılar, kapanıp yeni menüleri üzerine yoğunlaştılar derken ateş bacayı sardı. Geçecek geçecek dediğimiz dönem oldu bir küsur yıl. Adapte olabilen, ayakta kaldı, olamayan halen kara kara düşünüyor. Bir Portekiz atasözü şöyle buyurur: Sen değiştiğinde, talihin de değişir. Mesela Maksut Aşkar gibi şefler, MSA gibi okullar konuyla ilgili hızlı aksiyonlar aldı. Restoran kalitesinde yiyeceğiniz yemekler hemen kutulara konuldu, neredeyse ertesi gün kapınıza gelecek hıza ayarlandı. Bunun için sosyal medya uzantıları, website katalogları kuruldu. Değişimin atlı karıncasına atlayıp dönmeye başladılar. Pandeminin başından beri göz ucuyla takip ettiğim TRC American Diner hemen Moda'daki lokasyonunda açık barbekü başlattı. Keza yılların Fauna'sı ya da çiçeği burnunda Pinoli Italian Kitchen da paket safhasına geçişte çok başarılıydı. Özel kutular, kavanozda soslar, dijital ve baskılı talimatlar derken, gerçekten adapte oldular. Tabii bu ve bunun gibi birçok işletme daha. Öte yandan Buğday Derneği gibi kuruluşların önemini bir kez daha anladık, hem tarımı hem çiftçiyi desteklememizi sağladılar. Şehir içi bostan kurulumu, Doğa Dostu Kent Bahçeleri gibi birçok adaptasyon projesini üstlendiler. Muhteşem bir sürdürülebilirlik farkındalığı yarattılar. ABD'de durum daha sert geçti. Nitekim farklı eyaletlerde farklı kararlar alındığı için sektörün kafası iyice karıştı. Bu dönemde aldıkları kararlar için hükümeti sert bir dille eleştiren David Chang ve gibiler soluğu kitap ya da sosyal medya mecralarında yazarak ya da konuşarak almaya başladı. Mesela Chang'in Momofuku'da izlediği stratejiden bahsettiği ancak sonrasında anı kitabına dönüştürdüğü bir projesi var. Bunun yanında birçok podcast ve videoyla yeme-içme sektörüne çözüm aramaya devam ediyor. Jaques Torres'in en genç pastacı sous-chef'i olarak tanınan Paola Velez Time Out tarafından Yılın Kadınları arasına seçildi. Şef Velez pandemi döneminde kurduğu kar amacı gütmeyen bir kuruluşla mültecilere yardım kampanyasını üstlendi, hemen sonrasında Bakers Against Racisim'i kurarak Floyd olayları sonrası iki milyon Dolar bağış topladı. Thomas Keller gibi Michelin yıldız buketine sahip olan şeflerse kapanan işletmelere yardımda bulunmak için farklı organizasyonlarda yer almaya devam ediyor. Tabii konu Avrupa olunca Michelin'ler, 50 Best'ler ne olduğunu şaşırdı. Her sene büyük kutlamalar, rekabet ortamları, gergin konuşmalar derken hepsinin yerini sessizlik bürüdü. Ödüller bir yana, Michelin yıldızlı restoran şefleri paket servis yerine sosyal sorumluluk projeleri almaya başladılar. Mesela Michelin yıldızlı Şef David Gallienne çevredeki hastanelerin sağlık çalışanları için ekibiyle birlikte günde 160 tane tabak çıkardı. Top Chef'in Pierre Sang'ı Birleşmiş Milletler'in #UNitedWeEat'in açılış fazında katkıda bulundu. Diğer bir yanda büyük işletmeler hali hazırda paket servisten yeteri kadar para kazanamazken Lungile Mhlanga gibi genç girişimci şeflerden kar eden paket çözümler üretmeye devam etti. Mhalnga'nın Treats Club'ı pandemi döneminde satış rekorları kırdı, hem de sadece doughnut satarak. Ocak 2021'de ilk kez bir vegan restoran, ONA, Michelin'e layık görüldü. Ferran Adria'nın da yeni bir proje üzerinde çalışıldığı konuşuluyor. Öyle ya da böyle Kovid-19'la tanıştığımızdan beri sektör bir ileri bir geri gidiyor, ancak gittikçe daha fazla adapte olduğumuz da göz ardı edilmeyecek bir gerçek. Kimileri yenilenerek sayfayı çoktan çevirdi, kimileri kozasında dönüşüme hazırlanıyor, kimileri için değişim henüz ufuk çizgisinde beliriyor. Yapamam hatta daha da ilginci yapmam dediğimiz, dediğiniz, dedikleri her şeyi yapabilme kapasitemizle yüz yüze geliyoruz, kafayı oyalan dikkat dağıtıcılardan bağımsızlaştığımız için yüzleşmek durumunda kalıyoruz. Ya kabul ediyoruz ya da direniyoruz. Ancak hadise suya düşmek ya da neden ben suya düştüm diye dertlenmek değil; boğulmamak için ne yapabilirim diyebilmek. Bu yılın başında kendime söz vermiştim, niyet etmiştim, bu sene çözüm odaklı olacağım diye. Hem güçsel hem erdemsel olarak. Nitekim dışarıda kendi ritminde savrulan doğadan feyz alıyorum, farkındayım, farkındalığım üzerine çalışıyorum. Onun istikrarına bayılıyorum, hiç küsmeden, yılmadan asırlardır yaşamasına büyük bir hayranlık besliyorum. Mesela hiç üşendiği için renk değiştirmeyen bir bukalemun görmedim. Hiç kışa alındığı için yeşermeyen bir ağaç da bilmiyorum. Keza nadasa bırakıldığı için trip atan bir toprak da yok. Korktuğu için dere olmaktan vazgeçen bir su yolu da.


Sizce personel yeterince motive olmuş mudur? Bu adama her gün rapor vermek zorunda olduğunuzu bir düşünün. Ya da durun, önceden düşünülmüşü var. Aynı asansörde denk geldiğimiz zamanlar, binanın tepesine çıkana kadar yaşadığım strese dayanamıyordum; ölüm sessizliğiydi diyor eski bir banka çalışanı. Hızlıca hafıza tazeleyelim: Kötü yönetilen Lehman Brothers, 2008'de top attı. İflasını açıklamasının ardından gelen şok dalgaları, küresel ekonomiyi de beraberinde götürdü. Yani dört senedir telaffuz edilen kriz sözcüğünün arkasında işte aynı asansöre binmek istemeyeceğiniz bu adam duruyor. Tıbbi açıklamalarla sizi yormayayım. Özetle, beyindeki bazı aktivitelerin düzensizliğinin, bir kişilik bozukluğu olarak psikopatlığa yol açtığı düşünülüyor. Bu anormallik onları soğuk, hesapçı ve zalim kılıyor. Beri yandan da soğukkanlılık, kararlılık, karizma gibi her eve lazım özelliklerle donatıyor. Şimdi kötü haber: Bilim adamlarının tahminine göre toplumun yüzde 1'i psikopat. Fakat bu alanın en büyük ismi Kanadalı psikolog Robert Hare'in 2010'da yayınladığı raporda fazladan bir de sürpriz var: Büyük şirketlerin yöneticilerinin yüzde 4'ü psikopatlık eğilimi sergiliyor. Oran, yukarı çıktıkça artıyor. İyi de, oraya kadar nasıl tırmanıyorlar? Boddy, modern şirketin kaotik yapısının bunu mümkün kıldığını söylüyor. Bir psikopatın herhangi bir büyük şirkette yükselebilmesi için gereken üç altın koşul var: Hızlı değişim, sürekli yenilenme ve anahtar pozisyondaki elemanların görevlerinde uzun süre kalmaması. Psikopatlar bu çılgın değişim ortamında fark edilmiyorlar. Dahası, soğukkanlı, hesapçı, cazip ve parlak yapıları onları ideal eleman hatta lider adayı haline getiriyor. Şu tür bir şirket içi yazışması, kim bilir kaç defa önünüze geldi, hatırlayın: Sayın X arkadaşımız, Y pozisyonuna atanmıştır. Kendisine yeni görevinde başarılar dileriz. Boddy, bu tür mail'leri sıklıkla alıyorsanız, bir kere daha düşünmeniz gerektiğini iddia ediyor. Çünkü işyerinizdeki psikopat radarı muhtemelen çok da işlevsel değil. Sabıkalı psikopatlar işe alınsa, hasar aslında daha da az olabilir. Boddy'nin küresel kriz ve şirket psikopatları arasındaki bağlantı teorisinin sağlaması İsviçre'deki St. Gallen Üniversitesi'nden geldi. 2011'de yapılan karşılaştırmalı bir deney, şirket profesyonellerinin suça karışmış psikopatlardan daha acımasız olduğunu ortaya koyuyordu. Deneyde, borsa ve bankalardan gelen 28 finans profesyoneliyle cezaevlerindeki psikopatlar karşılaştırıldı. Sonuç şöyle: Profesyoneller psikopatlara göre hem daha egoistler hem de risk alırken daha keyfi davranıyorlar. Ama araştırmayı yürütenleri bile şaşırtan bir sonuç daha vardı. Denek profesyoneller, daha fazla kazanmayı değil, sadece karşısındakinden daha fazla kazanmayı arzuluyordu. Kar artırmak için makul ve işlerine yakışır stratejiler geliştirmemiş, sadece karşı tarafı geçmekle ilgilenmişlerdi. Bu yüzden de enerjilerinin çoğunu rakiplerine hasar vermek için harcadılar. Küresel krize ulaşmak için İsviçre'deki deneyin ölçeğini büyütmeniz yeter. Elbette bütün yöneticilerin psikopat olduğunu söylemiyorum. Yani durup dururken kimseye diş bilemeyin.


1970'lerin sonlarına doğru, gecenin bir yarısında uyandırılıp Muhammed Ali Clay maçı seyretmek için ailesine yalvaran çocuk ordusunun bir neferiydim. Niye iki ismini harmanlayıp Muhammed Ali Clay derdik bilemiyorum; bizim memlekete özgü öğretilmiş tuhaflıklardan biri olsa gerek. Ringe kiminle çıkarsa çıksın Ali'yi tutar, Kelebek gibi uçarım, arı gibi sokarım. tarzı efsane sözlerini tekrarlamaya bayılırdık. Sadece büyüklerimiz, bütün dünya sevdiği için mi severdik? Bu yazı için en iyi Ali biyografileri arasında gösterilen Thomas Hauser'ın kitabını okuyup, ESPN Classic'ten efsane maçlarını seyrederken, bu sorunun cevabını bulmuş olabilirim. 20'nci yüzyılın tartışmasız en büyük sportif figürü olmasının yanı sıra politik ve sosyal bir ikon olarak da defalarca oylanmış ve onaylanmış Ali'yi hafıza koridorlarımızda kovalayalım bakalım. Yakalarsak yine o dövecek ama olsun... Muhammed Ali, 17 Ocak 1942'de, saat 18.35'te Kentucky, Louisville Hastanesi'nde Cassius Marcellus Clay Jr. olarak dünyaya geldi. Dönemin Afrikalı/Amerikalı standartlarına göre orta halli bir ailenin çocuğuydu. Büyükbabaları ve büyükanneleri de kayıtlarda free colored olarak geçiyordu. Fakat bir tık ötede, İrlandalı ve beyaz efendi izlerine rastlanıyordu. Çok başarılı bir öğrenci değildi, hatta dersleri berbattı. Hayatının hallaç pamuğu gibi atıldığı dönemde, 1966'da hazırlanan bir FBI raporunda, okul yılları da mercek altına alınıyordu: 1960'ta liseyi bitirirken 391 öğrenci arasında 376'ncı sıradaydı. IQ testinde aldığı puan sadece 83'tü. Yıllar sonra askerlik için yapılan testten çakınca kendisine yüklenen gazetecilere Dünyanın en büyüğüyüm dedim, en zekisiyim demedim diye cevap veren Ali, bana sorarsanız, müthiş zeki bir adamdır, o ayrı. Zaten tüm enerjisini 12 yaşından itibaren boksa verdiğini de biliyoruz. 18'ine geldiğinde bölgesel ve ulusal sayısız şampiyonluğu vardı, 100'den fazla amatör maça çıkmıştı ve 1960'ta Roma'daki Olimpiyat Oyunları'nda altın madalya kazanmıştı. Ali'yi seyreden herkes, müthiş bir dansçı olduğu konusunda hemfikirdir. Özellikle sürgün öncesi dönemde onu ringde yakalayıp da yumruk atabilmek neredeyse imkansızdır. Dans eder, rakibini kışkırtır, darbe almaz ve çoğunlukla randevu verdiği şekilde, yani maç öncesi söylediği raundda devirir. Profesyonel olarak çıktığı 56 maçtan sadece beşini kaybetmiştir ki, bunların üçü son dört maçındadır. En büyük rakipleri de er veya geç Ali'nin müthiş bir boksör olduğunu kabul etmiştir. Hemen her ankette, 20'nci yüzyılın tartışmasız bir numaralı ağır sıklet boksörü çıkmıştır. Denir ki, dünyada en fazla tanınan, ismi bilinen, onu hiç izlememiş kuşakların bile hem tanıdığı hem sevdiği ilk/tek isimdir. Bunda elbette muazzam karakteri ve sporun ötesine geçen faaliyetleri etkili olmuştur. Bir politik, kültürel ikondur Ali. 1960'larda dünyayı değiştirenler/etkileyenler sıralandığında adı muhakkak sayılır. Mesela John F. Kennedy, John Lennon, Marilyn Monroe, Bob Dylan gibi isimlerle birlikte aynı sırada, en önde oturur. Plak da doldurmuştur, kitap da yazmıştır, oyunculuk da yapmıştır. Özellikle kariyerinin ilk yıllarında, medyanın gücünü diğer sporculardan çok daha önce fark etmiş, yüksek tirajlı gazete ve dergilere, televizyon ve radyo röportajlarına çıkmak için gerekirse asparagas zemini hazırlamıştır. Mesela kendisini Sports Illustrated için çekmeye gelen fotoğrafçı Neil Leifer'ın, dönemin en büyük dergisi Life için de çalıştığını öğrenince Life'a çıkmak için asparagası bizzat şekillendirmiştir: Güçlenmek için havuzda çalışan boksör! Ali, yüzme bilmez... Çok yakışıklı bir adamdır Muhammed Ali. Bunu meşhur babalanma konuşmalarında da sıkça vurgular, şöhretinin bir kısmını Harika, çok güzel, süper yakışıklı olmasına bağlar. Ancak kadınlar konusunda pek girişken değildir, hatta çekingendir. Arkadaşlarına Haydi kızlara bakalım demişliği çoktur ve evet, gerçekten de çoğunlukla bakmakla yetinmiştir. Duvara yaslanıp önünden geçen güzel kadınlara bakmayı sever fakat yanlarına gidemeyecek kadar çekingen, utangaçtır. Dört kez evlenir. İlk karısı çok güzel bir kadındır: Sonji. İslam'ı seçtiği dönemde tanıştığı bu güzel kadını, yeni arkadaş çevresi hiç sevmez. Bir parti kızıdır Sonji, Ali'nin inançlarına ters bir yaşantısı vardır. İki yılı tamamlayamadan ayrılırlar. Daha sonra güçlü ve İslam konusunda bilgili, inançlı Belinda ile evlenir. Dört çocukları olur ve 10 yıl evli kalırlar. Belinda'yla evliliğinin son iki yılında oyuncu Veronica Porsche ile beraberdir. Nihayet 1977'de evlenirler, dokuz yıl evli kalırlar, iki çocukları olur. Son olarak halen evli olduğu ve 1964'ten beri tanıştığı komşu kızı Lonnie Williams gelir. Eşine dostuna sorarsanız, gerçek mutluluğu 1986'da evlendiği, mahalle arkadaşı Lonnie'de bulmuştur. Ali'nin farklı ilişkilerinden iki çocuğu daha olduğu notunu da düşmek gerekiyor. Ali'nin kariyeri, boks tarihinin unutulmaz maçlarıyla dolu. İlk unvan maçını yaptığı Sonny Liston'dan George Foreman'a, ezeli rakibi Joe Frazier'dan Karl Mildenberger'e kadar pek çok iyi boksörü devirmiştir. Dövüşlerden önce rakiplerinin sinirlerini tel tel dökecek konuşmaları ünlüdür. Çirkin ayı der, Sen boksör sayılmazsın der, Dünya şampiyonu olamayacak derecede çirkin bir insansın der, Tipini öyle bir kaydıracağım ki annen görse tanıyamayacak der... Der de der işte. Frazier'a stüdyoda girişmişliği, kilometrelerce yol kat ederek çok sakat bir insan kabul edilen Liston'ın evine kadar gidip hakaret etmişliği vardır. Mesela Liston'dan korktuğunu sonraları ifade eder ama karşı karşıya geldiklerinde bu korkusunu rakibine hiç belli etmez, üstüne gider, aşağılamayı sürdürür; önce sinir sistemini, sonra da bünyesinin kalan kısmını pataklar. Yakışıklı, esprili, renkli, fırlama bir siyah boksör, muhafazakar ABD'nin ve boks aleminin rahatsızlık duyacağı biri değildir, eğlencelidir. Ancak Cassius Clay'in Muhammed Ali'ye dönüşme sürecinde külahlar değişilir. Sürecin pek çok kahramanı vardır. Aslında Ali, konuya ezilen siyahlar kapısından giriş yapmıştır. ABD'de hiç sevilmeyen İslami lider Elijah Muhammed ve çevresinin radarına girmesi gecikmez. Ünlü boksör, handiyse beyazlara karşı ırkçı bir yaklaşıma sahip olan Elijah Muhammed için önceleri çok mühim bir tip değildir ancak çevresindekiler pek yakında dünya şampiyonu olacak genç adamın davaya büyük katkı sağlayacağını fısıldarlar. Ali bir süre şüphe çekecek yürüyüşlerde, toplantılarda boy gösterse de Liston'ı yenerek şampiyonluğunu ilan edeceği maçın ertesine kadar, İslam'ı seçtiğini net olarak duyurmaz. Bunu hem yakın çevresi hem de yenilirse The Nation of Islam hareketine zarar vereceğini düşünen Elijah Muhammed istemez. Ali'nin İslam'ı seçtiğini duyurması, ardından bizzat Elijah tarafından kendisine Muhammed Ali isminin verilmesi çarşıyı karıştırır. Ali'nin hem Müslümanlığı seçmesi hem de İnançlarıma karşı, Vietkong'u niye öldüreyim? diyerek askerlik görevini reddetmesi linç hareketini başlatır. Sempatik şampiyon gitmiş, yerine bir numaralı halk düşmanı gelmiştir. Yuhalanır, mahkeme mahkeme gezdirilir, medya tarafından lanetlenir, parasına göz koyanlar çıkar, aldatıldığını söyleyen babası tarafından bile hırpalanır, ringde kazandığı unvanı elinden alınır. En çok buna içerler. Dövüşerek kazandığı unvanını dövüşemeden kaybetmek çok ağırına gider. Mücadele eder, para kazanmak için konferanslar vermeye başlar vesaire... Üç yıl sonra yeniden boks kapılarını zorlayarak, kırarak girer ve tekrar şampiyon olur. Bugün 75 yaşında ve dünya çapında milyarlar tarafından sevilen, efsanesi dilden dile dolaşan, hayırseverliği ve özellikle Afrikalı/Amerikalı kitleye kazandırdıklarıyla yüceltilen bir sevgili insandı o. Gerçek bir şampiyondu ve bir şampiyon gibi veda etti hayata.


Bu kırılmaların belki de en şiddetlisi, 30'ların başına denk geliyor. Keskin bir yol ayrımında, üzerinde koca koca harflerle Kimsin, nesin, ne istiyorsun, nerede olmak istiyorsun yazan levhaları buluyorsun karşında. Kerem Bursin'in Türkiye'deki oyunculuk kariyerini başlatan, ekranın popüler yüzlerinden olmasını sağlayan ilk dizisi 'Güneş'i Beklerken'in ilk bölümünün üzerinden tam yedi yıl geçti. Hande Erçel ile başrolünü paylaştığı 'Sen Çal Kapımı', sezonun en popüler işlerinden. Dizi kısa sürede Türkiye sınırlarının dışına da uzandı; İtalya, İspanya, Brezilya, Arjantin, Şili gibi ülkelerde Twitter'da 'Trending Topic' listesine girdi. Hande Erçel ile Kerem Bürsin arasındaki uyum ve doğru ekip dizinin başarı formülü olarak gösteriliyor. Yönetmenliğini Cüneyt Karakuş'un yaptığı, İrem Helvacıoğlu'nun da başrolde olduğu 'Eflatun' ise Kerem'in çok sevdiği, ileride daha çok zaman ayırmak istediği bağımsız sinema türünün en modern örneklerinden. Under Armour reklam kampanyası ise bildiğimiz marka-celebrity birlikteliklerinden daha katmanlı. ABD'de Dwayne Johnson ve Stephen Curry gibi isimlerle iş birliğine giden marka Türkiye ayağında Kerem Bürsin ile buluştu. Kerem'in aynı zamanda yakın arkadaşı olan Mu Tunç'un yönetmenliğinde çekilen reklam filminde tek yolun ilerlemek olduğu, gerçek ilerlemenin de ancak 'ter, gözyaşı dökerek mümkün olduğu' mesajı hakim. Bugüne kadar tanıdığımız kadarıyla Kerem, ailenin yurt dışında büyümüş, serpildikçe üzerine daha da sorumluluk almış üyesi. Her daim jileti, muntazamı, saygıda kusur etmeyeni. Suratı da gömleği gibi asla buruşmayanı, hep jilet görüneni; Türk gencinin 'Amerikan' olabilme rüyası, Turkish Cowboy lakabıyla, Teksas'taki 4 bin kişilik Amerikan lisesinde 'herkesin sevgilisi', mezuniyet balosunun prensi olma ihtimali. Hayatta her ilişkisini nazikçe yürütebilen, sağlığına ve bedenine çok iyi bakan, ülkesinin diline, derdine ve kültürüne sahip çıkan, hayallerden fırlayıp gerçeğe dönüşmüş gibi duran ideal bir Türk erkeği. Kerem'e göre değişim, bir gece ansızın gelen, sabah kuşların cıvıltısıyla kutlanan, en çiçekli Instagram paylaşımlarıyla cümle aleme anons edilen ve bir GQ röportajıyla manşete taşınan bir başlık cümlesi değil. Farkında olmadan topladığın, biriktirdiğin ya da etrafa savurduğun, bazısının yanlışlıkla üzerine basıp ezdiğin tohumların bilinmez bir hikayesi aslında. Bahsettiğin poz Kerem bence hiç yoktu. Olmadı öyle biri diye cevap veriyor, sakin bir tonda. Yüzünün daha rahat göründüğü, biraz gevşeyip kendin olabildiğin anlardan bahsediyorum deyince, yüzü bu kez tutuk bir gülümseme eşliğinde gevşiyor. Yedi yıllık kırılma döngüsüne yaklaşırken, içinden geçtiği uzun tüneller, ilerledikçe karardığı anlar var. Tam da her şeyin uzaktan, dışarıdan, vitrinden en parlak, en kusursuz göründüğü anlar bunlar. Kerem'e göre mutluluk gibi, mutsuzluk da bir seçim. Bunu fark etmesiyle, yerinden oynatabiliyor satranç taşlarını. Çok okuduğu, yazdığı, bilgi topladığı, cümle aralarına bu bilgileri istemsizce serpiştirdiği, bol bol kitap tavsiyeleri paylaştığı bir dönemden geçişinin etkilerini hissediyorsunuz Kerem konuşurken. Joe Dispenza'nın 'Kendiniz Olma Alışkanlığını Kırmak' kitabı listenin tepesinde. Kitapta geçen Her sabah 20 dakikanı kendine ayır tavsiyesini sabah rutinine dönüştürmüş, 20 dakikalığına hayatı çıkarıyor hayatından. Geriye kalan boşlukta kendisiyle baş başa kalıyor. Bazen yazıyor, bazen hiçbir şey yapmayıp sadece duruyor ya da aynanın karşısında kendisiyle konuşuyor. Kullandıkça rahatlamaya başladım. Olacağı varsa olur, olmazsa olmaz. Her şey hayırlısıyla, işte... Hayata buradan bakabilince, bir şeylerin olmasına ya da olmamasına takılıp, kendini yormuyorsun diyor. GQ Türkiye Sonbahar 2020 Koleksiyon Sayısı Köklerden Göklere, çıktı!