Gün boyu gülmüş durmuş, hiç fark etmemişiz; hakikaten, dişi ağrıyormuş gibi bir ifadeye bürünüyor yüzü. Espri olsun diye mi yapıyor diye yokluyoruz; Yok diyor, Vallahi öyle... Zaten çekimin şu mimikli faslına dair tümden endişeli. Ne güzel, fıstık gibi sürü sepet karizmatik kare çekmişiz; sayfa yapılırken maymunluk yaptığı karelerin seçileceğinden adı gibi emin. Adam komedyen ya, hep öyle oluyormuş; şu karizmanın ekmeğini yiyememiş bir türlü! Memleketin sinema tarihinde kült statüsü şimdiden tescilli, sinema okullarında üzerine en çok tez verilen filmlerden biri olan Vavien'in ardından, hem senaryosunu yazıp hem başrolü canlandırdığı, ikinci filmi olan İçimdeki Ses vesilesiyle bir aradayız. 30 Ocak'ta vizyona girecek film, Günaydın'ın yazdığı ilk komedi. Vavien'in kara komedi öğeleri barındırması gibi bir durumdan bahsetmiyoruz; bu bildiğiniz, düz, koltuktan düşüren türden komik. Konservatuar yıllarından beri, 20 yıldır yazıp istiflediği senaryolarını artık çekmek istediği bir döneminde hayatının. Çok bile beklediğini düşünüyor. Yönetmenliğe dair de eğitime çekmiş kendini ama Woody Allen'ın, Jim Jarmusch'unki gibi, küçük filmler söz konusu olursa o cesareti bulacağını söylüyor. Büyük prodüksiyonların, kalabalık ekiplerin mevzubahis olduğu durumları, işinin ustası, büyük yönetmenlere bırakma taraftarı. Onun stresi, anksiyetesi çekilmezmiş. Birçok gerçekten iyi oyuncu gibi, oyunculuktan kurtulma derdinde. Bıraksanız, aktörlüğü hepten hayatından çıkaracak. Aslında konservatuardan beridir memnun değilim mesleğimden diyor: Utanıyorum çünkü. Sahneye çıktığım ilk an büyük rahatsızlık duyuyorum. Sonuçta memnun kalıyorum; bazıları yapamaz, ben bakabiliyorum kendime ekranda, perdede falan... Performansıma bakıyorum. Ama ilk çıkış anı benim için çok zor bir konu hala. Oyunculuk yapmaktan çok hoşlandığı zannedilir oyuncuların; ben kendi çevremde hiç böyle bir tip de görmedim açıkçası. Herkes büyük sıkıntılar içinde. Belki birbirimize bulaştırdığımız bir durumdur bu, bilemiyorum. Yazı işi o yüzden benim daha kolayıma geliyor. Sette siz durduğunuz zaman bütün set duruyor; yazıda öyle değil, çıkmıyorsa ertesi gün de yazarım o sahneyi. Utangaçtım ben, hala da birilerinin karşısında duygularımı göstermekten hiç hoşlanmıyorum. Hele de kalabalığın önünde... Bazen dublaj yaparken arkamı dönüyorum, kimse görmesin diye. Oyunculukta da bunu yapmak çok istiyorum aslında ama mümkün değil, işin doğasına aykırı. Konservatuarı bitirdikten sonra zaten oyunculuk yapmayayım düşüncesindeydim. Arandım bir dönem; pazarlamacılık yaptım, geliri daha iyi bir alan bulsaydım oyunculuğa geri dönmezdim. Senaryo üzerine çalışmalarım vardı ama onun da hiç parası yoktu. Bırak ailemi, kendimi geçindirecek bir gelir elde etmem mümkün değildi. Parasızken konuşmaya da hakkın olmuyor, bu ülkenin öyle bir sorunu da var. Anlattığım senaryoyu dinlemiyorlardı bile. Ne geri zekalı bir şey anlatıyorsun gibi bir ifadeyle dinliyorlar; dinlemeyen insana da bir şey anlatamıyorsun tabii. Tokat, Erbaalı hareket memuru bir babayla ev hanımı bir annenin beş evladının en ufağı. Tekne kazıntısı. Plan dışı yapılmış bir çocuk; aslında olmaması gereken birisi. Olunca da iyi olmuş gerçi. Tertemiz, misler gibi havası olan, şapşahane bir ortamda büyümüş: Hayal kurmaya başladığım zamanlar onlar. Ekonomik olarak durumumuz iyi değildi; sırf biz değil, mahallemizin, çevremizin de ekonomik durumu kötüydü. Röportajın tamamı ve çok daha fazlası GQ Türkiye Aralık sayısında ve interaktif içeriğiyle GQ Türkiye Dijital edisyonunda...


Londra'da doğup büyüyen, bu zamana kadar hep İngiltere'de müzik yapan ve yıllar içinde türkülere olan sevgisi hiç dinmeyen Onur, Türkiye'ye gelip Türkçe müzik yapmaya karar verdiğinden beri, sıra dışı bir harman yakalamanın peşinde. Hep yeni bir şeye, beni heyecanlandıran şeylere girmeye çalışıyorum. Yapa yapa heyecanlanıyorum, çünkü böyle bir harman yoktu, daha olmamıştı. Edis Görgülü'yle çalışan, türküler, zeybekler, dokuz sekizlik, beş sekizlik ve nicesi arasında yaşayan Onur Sevigen, yaptığı müziği büyütüp yeni bir müzik kimliği tanıtmayı amaçlıyor. Müzik yapmak bana hep bir şey fark ettiriyor. Kendimi kendim olarak kabul edip izin vermeme yarıyor. Ben kimsem oyum diyor Onur ve globalleşen müzik sahnesinde, Türkiye'nin de yeniliğe hazır olduğunu düşünüyor. Herkesin istediği müziği yapabildiği bu sahnede ortaya kendi imzasını koymayı ve insanların da onun üstünden gitmesini umuyor. Spesifik olarak, kendimi kendim olarak kabul edip izin vermeme yarıyor. Ben kimsem oyum... Türküm ve İngilizim. Buraya da gelince vatan sevgisiyle de tabii daha rahatladım. Hep yeni bir şeye, beni heyecanlandıran şeylere girmeye çalışıyorum. Türk müziğinde de böyle bir boşluk gördüm. Yaptıkça heyecanlanıyorum, çünkü böyle bir harmanlaşma yoktu. Türkiye'nin batı doğu sentezi bugüne kadar belki bir sazı ve elektro gitarı yan yana getirmekti. Benim yaptığım öyle bir şey değil. Yaptığım şey: Türkçe üst düzey standartı pop. Türküler, zeybekler, dokuz sekizlik, beş sekizlikler duyabilirsiniz. Türkçe müzik yapma fikri kafamda hep vardı. Ama hiçbir zaman üstüne çalışmadım çünkü İngiltere'de yaşıyor ve orada müzik yapıyordum. Buraya geldiğimde üç ayda bir albüm çıkarttım. Oradayken böyle bir hedefim yoktu çünkü Türkiye ile çok alakam, bağlantım yoktu. Hep vatan sevgim vardı, türküleri çok severdim. Olacağı zaman olur diye düşündüm zorlamak istemedim. Sonra da oldu. Hiç kimse senden daha büyük veya küçük değildir, herkes eşittir. O yüzden insanlara ona göre davran, derdim. Globalleşiyor ve benceTürkiye piyasası yeniliğe hazır. O yüzden de yeni şeyler çıkıyor. Her ne kadar plak şirketleri veya yapımcılar bunu risk olarak görse de artık herkes istediğini yapıyor. Tabi bunun daha önceden olmaması bence üzücü. Bu röportajın bir bölümü GQ Bahar 2021'de müzikte yeni bir sayfa açanlar dosyasında yayınlanmıştır.


Tutkunun peşinden git deyip dururlar. Demesi kolay, lakin uygularken tökezlenebiliyor. Siz tutkunuzu buldunuz mu? Bulduysanız, peşinden gidebildiniz mi? Peki tutkunuz uğruna dünyanın bir diğer ucuna kadar gidebilir misiniz? Sonra oradan aldığınız ilhamla, bu tutkuyu ailenizin doğup büyüdüğü köye taşıma cesaretiniz olur mu? İki ucu birbirine bağlayınca ortaya çıkan güzelliğe, 'yeni kökler' diyoruz. Şimdi okuyacağınız da Mellow Sri Lanka ve Mellow Turkey'nin kurucusu Deniz Toprak'ın, Sri Lanka'dan Ordu'ya uzanan 'yeni kök' hikayesi. Müptelası olduğum konfor alanımdan çıkmak için kendime 'yararlı rahatsızlık alanları' ürettiğim günlerin birinde Mellow'un 'gönüllü' çağrısı çarpıyor gözüme. Hani bir şeye kafayı takınca ve konuyla ilgili adım atma cesareti gösterince, tüm kapılar önüne seriliverir ya... Mellow Turkey de dalga sörfüne olan taze tutkum üzerine çıkıyor karşıma. Bana sörfü sevdiren Danube Surf House'un şirin babası Tolga Hadimoğlu, Bizim Deniz diye bahsediyor Ordu'daki Mellow Turkey'den. Deniz Toprak'ın Sri Lanka'da başlayan Mellow macerası, kendi köklerine, Ordu'ya kadar uzanıyor. Deniz, birçok kişinin kurduğu İstanbul'dan uzaklaşma hayalini, pek az insan gibi gerçekleştirmeye cesareti olanlardan. Sri Lanka'da açtığı hostel sonrası köklerine, Ordu'ya dönüyor. Biraz orada, az burada bir hayat örüyor kendine. Bana gelene kadar çiftlik deneyimi yaşamak isteyen gönüllülerden birkaç Türk'ü, üç Arjantinliyi, bir Fransız'ı, iki İtalyan'ı misafir etmişler bile. Biz şehirlilerin dışarıdan özendiği kadar kolay değil kırsalda yaşamak, kendini döndürebilmek. Sabahın köründe başlayan mesain akşamlara kadar sürüyor. Bugün kendimi iyi hissetmiyorum, çalışmayacağım şımarıklığı da yapamıyorsun. Neyse ki ben ineksel geviş getirme, yan gelip yatma ruh halimi öngörebildiğim için baştan belli ediyorum rengimi. Deniz'le konuşmamızın sonucunda, bu satırları Ordu'nun Perşembe ilçesindeki deniz manzaralı konağımızdan yazıyorum. Anlayacağınız Deniz'i yakından tanımaya köklerinden başlıyorum. İstanbul'da doğup büyümüşse de, çocukluğunda fındık hasatı haftasını Ordu'da babaannesinin çiftliğinde geçirirmiş Deniz. Küçükken babaannem tezek kokuyor diye kaçardım ondan. Taze sağılmış sütü içmez de annemi markete gönderirdimdiyor gülerek. Şimdilerde kırsalda takılmanın yeni 'cool' olduğuna kanmayın. Bilirsiniz eskiden şehirli olmak çok daha havalı, pek daha şahaneydi. Deniz'in doğadan ne kadar kopuk bir hayat yaşadığını anlaması için 23 yaşına gelmesi ve Şile'de sörfle tanışması gerekiyormuş. Karadeniz'den şaşmıyor bizimki. Merakı kısa sürede tutkusu haline gelince, tüm aksiyonları, tatilleri sörf odaklı oluyor. Portekiz'de, California'da uzun süreler geçiriyor. Birçok sporda olduğu gibi insanoğlu hızla öğrenme hırsında olabiliyor. Deniz de 'en iyi sörfçü olma, en iyi dalgayı alma' gibi hırslara hızlıca düşüyor. Oysa şimdi En iyi sörfçü, en çok keyif alandır diyor. Dalgaları, fırtınayı kovalayan biri olduktan kısa bir süre sonra da kendini derinlemesine tanıma yollarına giriyor. Sörf sayesinde denizle, suyla bağı zaten kuvvetli. Ama toprakla, kökleriyle bağı bir tık havada kalmış. Henüz topraklayamıyor enerjisini. Soyadının Toprak olması ve toprak elementiyle, yani kökleriyle kopukluk yaşaması enteresan bir rastlantı. Olaylara bakış açısının deniz gibi akışkan olması pek şahane. Ama o akışkanlığı topraklamadığın, ayaklarını yere sağlam basmadığın sürece savrulur gidersin hayatta. Eğer toprağı enine boyuna tanıyıp, kendi gıdasını yetiştirebilirse, kendisine tamamen yetebileceğini fark ediyor. İçtiğim sudan ve yediğim yemekten vazgeçemem sonuçta diyor. Markete bağımlı olduğu sürece üç kuruşun hesabını yapmaya devam edeceğinin de farkında. Marketten, pazardan yine beslenirim ama bağımlısı olmazsam özgürleşirim diyor. Toprakla ilişki kurma derdine düşünce, kalbine çocukluğunda burun kıvırdığı Ordu'daki köy hayatı düşüyor Deniz'in. Babası üç erkek kardeş. Dede ortalıkta olmadığı için babaanne sabah akşam çalışır, tüm eve o bakarmış. Babası, Oku, kurtar kendini zikriyle büyütülmüş. Hal böyle olunca bilinçaltına daha küçük yaşta, topraktan para kazanılamayacağı yanılgısı işlemiş. Halbuki babaannemin bu kadar az kazanmasının sebebi ara tüccarlar diyor bugün. Sonuç olarak babası İstanbul'a kaçıyor ve birçok şehirli gibi gıda alışverişini marketlerden yapmaya başlıyor. Ve köylülerin daha çok sömürülmesine fark etmeden destek oluyor. Bir şeyin bedeliyle fiyatı arasındaki farkı doğaya ödettik. Doğa da faturayı şu an bize ödetiyor diyor Deniz. Ama tatlı bir rıza içinde olanlara. Böyle olması gerekiyormuş diyor. Bizimki, bu bedelin faturasını ödeyen ilk nesil. Bu değişimi görüyor ve göz göre göre ürüyoruz. Köklere, toprağa dönüş jenerasyonlarca yapılması gereken bir şey. Toprağa ne kadar verirsen, o da sana o kadar zenginlik veriyor. Çiftçilik en güzel köylülerden öğrenir. Atatürk Köylü milletin efendisidir derken, bir bildiği varmış. Etrafınızda sıklıkla Bir adaya yerleşelim, arazi alalım da küçük topluluklar halinde yaşayalım diyenleri duymuşsunuzdur. Kolektif kurulan bir hayal olduğuna göre, bundan seneler sonra yeniden kabileler halinde yaşayacağız. Ama bu, kolay bir iş değil. Toprak, işçilik, hayvancılık bilgisi öğrenilebilir. Ama o bilgiyi bilişe, kısaca deneyime geçirmemiz gerek. Mellow Turkey de buna ön ayak olma derdinde; bizim gibi nereden başlayacağını bilmeyen insanlara ilham olmayı, fiziksel bir alan sağlamayı hedefliyor.


Into the Wild filminde Eddie Vedder'ın seslendirdiği Society şarkısının bir kısmı bu yazanlar... Kıvanç Tatlıtuğ, bir gün kendini, derdini bu şarkıyla anlattı bana. Daha önce röportaj yapmıştık, basın toplantılarında yan yana gelmiştik ama biz asıl o gün tanıştık. O günün hatırına, Kıvanç'ın doğaya olan düşkünlüğüne ve kendi iç yolculuklarına şahit olmak istedik. Büyük prodüksiyonlar, ışıklar, flaşlar, pozlar patlatmadan, yanımıza saç-makyaj ekiplerini almadan iki gün geçirdik. Hem de telefonların tamamen kapsama alanı dışında kaldığı Yedigöller'de... Batı Karadeniz'in aşması hayli zor, engebeli yollarında tangır tungur ilerliyoruz. Yedigöller Milli Parkı'na yaklaştıkça telefonun sinyal çubukları azalıyor. Hepimizi 3G telaşı sarmışken Kıvanç, sinyal tamamen gitmeden arabayı durdurmamızı rica ediyor. Abisiyle konuşuyor, hatırını soruyor, dertleşiyor, nerede ne yaptığını anlatıyor, merak etmeyin diyor. Teşekkürler, gidebiliriz dedikten sonra bir daha telefonuna hiç bakmıyor. Sanırım bugüne kadar Kıvanç Tatlıtuğ'la röportaj yapan herkesten çok tanıyorum onu. Tam da bu nedenle hikayesini yazmak bir o kadar cazip ve bir o kadar da zor. Bir yanım gazeteci egosuyla beni 5-0 öne geçirecek kadar çok şey konuşup, bambaşka bir Kıvanç'ı herkese göstermek istiyor. Diğer -dost- yanım, onun özel hayatını ve prensiplerini ne kadar sıkı koruduğunu biliyor ve onun kadar korumak istiyor. Çünkü biliyorum ki, o bizimkini korur. Onun dostları arasında yaptığını yapmaya karar veriyorum. Egomu ve kurnaz soruları bir kenara atıp, kendimi doğaya ve sohbetlerimize bırakıyorum. Çekim planımızı soracak olursanız, aslında biraz plansızlık. Poz vermesini istemiyoruz. Elinde bir balta, odun kırarken ya da üzerinde plastik tulumla gölde balık tutarken bile ne kadar güzel olduğunu ve aslında hiçbir şey yapmaya gerek olmadığını fotoğrafçımız Emre de, Okan da, ben de çok iyi biliyoruz. Onu delici mavi bakışlarıyla, kaslarıyla, kusursuz styling'le görmeye alışığız ve size bir arkadaş sızdırması: Aramızda çektiğimiz ve poz vermediği her fotoğrafta daha da yakışıklı. Kıvanç'la ne zaman bir yere girseniz, tüm gözler size döner. Kimi hayranlıkla, kimi kıskançlıkla, kimi aşkla, kimi sadece birkaç saniyeliğine bakar. Ama illa bakarlar. Etrafında önce büyük bir çember oluşur. Dikkatliyseniz bunu hissedersiniz. Sonra o çember daralmaya başlar. İşadamları, gazeteciler, hayranlar, oyuncular, sosyal çevre, yani Eddie Vedder'ın dediği gibi society, gitgide boşluk kalmayacak kadar daraltır bu çemberi. Arkadaşı, yani yanında kimsenin aldırmadığı bir gölge olarak bile yorulursunuz bu durumdan ama o, bunu her gün yaşar. Belki de bu yüzden bu kadar tedbirli. Ailesinin, kız arkadaşının, arkadaşlarının, hatta onların ailelerinin üzerine bu kadar titriyor. Bu çemberin içinde onlara da sahip çıkıyor. Katı kuralları var. Kendinden de, yakınlarından da bekliyor bu kurallara sadık yaşamalarını. Prensiplerinden ödün vermiyor. Sakınıyor özel hayatını basından, insanlardan.


Selina: Milano'da vaka artışı bir süredir düşüktü fakat son zamanlarda arttı. Restoran ve barlar yeniden kapanıyor. Fakat benim de vakit geçirdiğim yerler değişti zaten, artık katedralin önünde veya kanal kenarında buluşuyoruz. İşletmeler açılınca daha çok dışarı çıkmaya başladım ama dışarıyı eskisi kadar da özlemiyorum açıkçası. Doğa: Şu an New York'ta barlar, mağazalar, restoranlar açık ama belli bir saatte kapanıyorlar. Herkes maskeli geziyor ama sosyal hayat var; fakat New York'un eski kalabalığı yok tabii. Okulum korona dolayısıyla çok sıkı, her hafta test oluyoruz. Öğrenciler aşı olmaya başladı. Burası birçok yerden daha rahat olduğu için bir tık daha şanslı olduğumun farkındayım ama yine de hayal ettiğim üniversite hayatını yaşamak mümkün değil. Hava soğuk olduğu için dışarıda da oturamıyoruz. O yüzden genel olarak sıkıcı açıkçası. Bora: Avusturya da şu an ki durum aslında Türkiye'den farksız. Üniversitelerden tutun restoranlar hoteller her yer kapalı. Kısmi vaka artışına göre sokağa çıkma uygulamasına geçiliyor. Son zamanlardaki vaka sayısı azalışı sebebiyle her eyalet kendince karar alıyor. Çağıl: Japonya'da şu anda ikinci olağanüstü halin içindeyiz, ama gündelik hayatta çok bir değişiklik yok açıkçası. Kafe, restoran ve barlar dahil her yer açık, sadece akşam vakti biraz daha erken 20.00'da kapanıyorlar. Herkes maskesiyle çıkıp normal hayatına devam ediyor. Selina: Bizim okul yarı online başladı, öyle süreceğini düşünüyordum. Geldiğimde herkes çok rahattı, insanlar maske takmıyordu ve barlar açıktı o yüzden böyle devam eder diye düşünüyordum. Doğa: Açıkçası daha kötü bir gidişat bekliyordum çünkü ABD Haziran'da çok kötüydü; iki ay sonra okullar kapanır ve geri dönerim diye düşünüyordum. Hatta başka ülkelerde üniversite okuyan arkadaşlarıma daha özgür olacaklar diye imreniyordum. Fakat düşündüğümün tam tersi oldu. Okulun test konusunda sıkı olması çok sevdim ama aynı zamanda da üzerimde bir baskı da hissediyorum. Bora: Sene başında beklentim öncelikle okula başlayabilmekti ancak pandemi sebebiyle vize işlemlerim gecikti ve okula giriş sağlayamadım. Bende bu süreyi Almancamı geliştirerek harcadım. Yaşanan ikinci dalga sonrasında maalesef her yer kapandı. Ne yazık ki ikinci dalga sebebiyle vize işlemlerim gecikti. Çağıl: Japonya pandeminin ilk başladığı ülkelerden biri. 2020 Şubat'ında yaşadığım Yokohama şehrine Princess Diamond adındaki gemi yanaşmış ve içindeki yüzlerce kişide Covid-19 tespit edilmişti. Buna rağmen, burada durum Avrupa ve Türkiye'deki kadar kötüleşmedi. Herhalde en şaşırdığım kısıtlama, Mart'ta Japonya'nın sınırlarını yabancılara kapatıp halen daha açmaması oldu. Ben de bu kısıtlamadan dolayı geçen sene Eylül ayına kadar Japonya'ya dönemedim. Döndüğümde ise buradaki kısıtlamaları Türkiye'dekilere göre çok hafif bulduğumu söyleyebilirim. Türkiye'de bulunduğum süre zarfında derslerim online olarak devam etti. Şu anda Japonya'da olmama rağmen online olarak hocamla konuşmaya devam ediyoruz. Selina: Şimdilik Türkiye'den tanıştığım, Milano'da okuyan arkadaşlarımla görüşüyorum. Üç kişilik bir grubum var. Bir ara Tinder'dan insanlarla tanışmaya bile çalışmıştım. Online derslerde sohbet ettiğim insanlar olmuştu ama fiziksel arkadaşlıklardan çok farklı. Doğa: Okula ilk geldiğimde öğrencilere açık grup chat'ler vardı ve orada buluşmalar ayarlanıyordu. Ben de birkaç buluşmaya katıldım, herkesle yakın arkadaş olamadım tabii ama arkadaşlıklar geliştirdim. Onun dışında liseden ve başka yerlerden daha önceden tanıdığım arkadaşlarım vardı. Online derslerden de arkadaşlar edindim ama onlarla çok yakın ilişki kuramadım maalesef. Bora: Bu sene okuldan maalesef arkadaş edinemedim. Ancak geçen sene gittiğim dil kursundaki insanlar ile hala irtibat halindeyim. Çağıl: Bu eğitim yılı hiç yeni arkadaş edinemedim. Pandemi öncesi tanıştığım arkadaşlarımla buluşmaya ve internette görüşmeye devam ediyorum sadece. Selina: Genel olarak tanıştığım herkesle daha az görüştüğüm için yakın arkadaşlıklarım olmadı. Arkadaş grubumu daralttım diyebilirim. Doğa: İki fark var. Öncelikle süreç içinde tanıştığın arkadaşlarınla daha bağlı oluyorsun çünkü şu an arkadaş bulmak daha zor. Bu insanla devam ettirmem gerekiyor. gibi bir düşünce var gibi hissediyorum. Fakat şu da var, biriyle yakın olabilmek daha çok çaba sarf etmen gerekiyor. Mesela benim üniversitemin yurt odalarına herkes istediği gibi giremiyor. Bu o kadar iyi bir şey değil, haftada yedi gün görebileceğin insanı iki gün görüyorsun mesela. Çağıl: Geçtiğimiz sene aynı okuldan, daha hiç gerçek hayatta görmediğim birkaç kişiyle Instagram ve Twitter'dan birbirimizi eklemiştik. Daha arkadaşız diyemem ama sosyal medya üzerinden bir bağımız var galiba. Selina: Milano her zaman kalabalık. Mesela havalar sıcak diye şu an herkes dışarıda. Geçen gün yürüyemedim kalabalıktan. Pandeminin başlarında balkondan müzik yapan insanları gördüğümde çok eğlenmiştim. Daha sonra ise şehirde sürekli polis anonsları duymaya başladım, bununla birlikte Milano bir distopyayı andırmaya başladı. Fakat o zamanlarda bu sürecin kısa süreceğini düşündüğüm için bana korkunç değil de ilginç gelmişti. Doğa: Şehirde pandemi öncesinde yaşamadım, o yüzden hayal edemiyorum. Bana sokaklar şu anda da kalabalık geliyor mesela, fakat halka göre bu normal zamanın %15'i bile değil. Bence şu an da güzel, parkların daha sakin olmasını seviyorum mesela. Fakat şehrin kalabalık halini de görmek istiyorum, o zamanı gerçekten New York'ta yaşadığı hissedeceğimi düşünmüyorum. Bora: Viyana geçen aylara göre inanılmaz rahatladı diyebilirim. İkinci dalga sürecinde Viyana'da beklemeyeceğim kadar fazla vaka sayısı açıklanıyordu ve bu hali hazırda büyük endişe vericiydi. Ama şu an şehir çok kötü durumda değil. Selina: Artık o kadar tahmin edemiyorum ki... Bir sonraki sene karantina devam ediyor olursa okulu dondurmayı düşünüyorum fakat yine de burada kalırım herhalde. Her şeye rağmen burada yaşamayı çok seviyorum. Doğa: Normal bir üniversite hayatı istiyorum. Arkadaşlarımla buluşmak, daha özgür gezebilmek, partilere gidebilmek istiyorum. Korona bitsin istiyorum, tek beklentim bu. Tiyatrolara, mesela Broadway'a, veya okul kulüplerine rahat bir şekilde gidebilmek istiyorum. Bora: Bir yıl sonraki beklentilerim başta pandeminin seyrinin azalması ve eğitim yönünden eksik kalmamak. Dünya geneli olduğundan bir sene içerisinde biteceği gözüyle bakmasam da aşılanma hızından ve daha bilinçli yaşama ile bu kötü sıkıcı süreci hızlıca atlatmayı umuyorum. Okuyacağım bölümden ötürü de bir sene sonrası için yazılım konusunda kendimi daha da geliştirmek istiyorum. Çağıl: Japonya'da Temmuz'da gençler aşı olmaya başlayacak diye konuşuluyor. O zamana kadar kendime dikkat edip, aşı olduğum zaman ailemi ziyaret etmek için Türkiye'ye dönmeyi düşünüyorum. Bir ben var benden içeri: Pandemi günlerinde içe dönmek yazısı için linke tıklayın.


90'lı yıllarda Türk sinemasına damgasını vurmuş ve bir kült haline gelmiş Berlin in Berlin filmi, 26 yıl sonra New York in New York filmiyle beyaz perdeye uyarlanıyor. Yönetmenlik koltuğuna Muammer Koçak ve Serdar Gözelekli'nin oturduğu New York in New York filmi bir aile dramını gözler önüne sererken, Sinan Çetin'in kült filmi Berlin in Berlin filmine bir saygı duruşu niteliğinde. 8 Şubat'ta vizyona girecek filmin başrol oyuncluğunu ve yapımclığını üstlenen Rafael Cemo Çetin ile filmin süreci hakkında konuştuk. Amerikalı bir moda fotoğrafçısıyım. Kaykaycı özgür bir çocuk olarak biliniyorum. Ancak, bu özgür çocuğun hayatı Dilberi görmesiyle tamamen değişiyor. Her gün gördüğü güzel modellerden daha farklı bir şey keşfediyor onda ve bu durumdan çok etkileniyor. Daha sonrasında onu fotoğraflamaya karar veriyor ve olaylar gelişmeye başlıyor. Tabii ki bir baskı vardı. Çünkü orijinal film tam anlamıyla sanat eseri ve fenomen bir yapımdı. Türkiye'nin Yeşilcam düzeyinde olmayan ilk filmiydi. Bu filmin öyküsünü yeniden yaşatmak istedim. New York, ilk gördüğüm günden beri kendimi en rahat ve özgür hissettiğim bir şehir benim için. Eğer kreatif bir iş ile uğraşıyorsanız mutlaka New York'ta biraz vakit geçirip havasını solumalısınız. New York'ta herkes için mutlaka bir şeyler vardır. Benim için büyük bir tecrübeydi. New York'ta dört yıl boyunca sinema eğitimi aldım ancak çekim sürecinde karşılaştıklarım çok daha eğitici bir deneyimdi. Her şeyin benim kontrolümde bana daha çok mutluluk veriyor. Oyunculuğu her ne kadar çok sevsem de benim için yeterli bir iş değil. Setler de olmak ve filmi kendi kontrolüm altına almak daha doğal geliyor bana. Mesela başka birinin setine gittiğimde, beğenmediğim şeylerle karşılaştığımda içimden keşke bunu değiştirmenin bir yolu olsa diyorum ama tabii ki öyle bir yetkim yok. Bu proje benim gerçekten büyük bir deneyim oldu. Gelecek projelerle birlikte çok daha iyi işlere imza atacağıma inanıyorum. Bazı günler gerçekten çok yoruluyordum. Oyunculuk aslında fiziksel bir olay. Film boyunca koşuyordum, bağırıyordum ve durmadan sorunlarla ilgileniyordum. Bu durum kimi zaman oyunculuğumu etkiliyordu. Özellikle New York çekimleri sırasında oldukça zorlandım. Çünkü neredeyse her şeyi ben ayarladım. Yine de genel olarak mücadele etmeyi seven bir insanım. Film setinde çalışmak kimi zaman savaşmak gibi bir olaya dönüşebiliyor. Yapımcılığa ve oyunculuğa devam etmeyi düşünüyorum. Bu günlerde yeni filmimin hazırlıklarına başlayacağım.


Farah Zeynep Abdullah'la, çekim ekibi toparlanıp gittikten, el ayak çekildikten sonra, oturmuş laflıyoruz. İnsan bizzat şahit olmasa, şimdi kanepeye çökmüş, kucağındaki kocaman tabağa kafasını gömmüş, bir yandan yemeğini yiyip bir yandan bıcır bıcır konuşan, şakırcasına kahkaha atan, bir soru cevaplıyorsa karşılığında üç soru soran şirinlik muskasının, daha yarım saat önce, kameranın önünde seksapel konuşturan, serin mi serin, alımlı genç kadınla aynı kişi olduğunu idrak etmekte güçlük çekebilir. Şirinlik muskası derken, tabiri herhangi bir kinayeden ya da olumsuz manadan arındırarak düşünmeniz rica olunur; zira ne diyeyim, bilemedim. Kuş gibi fiziği, flaşör ferli gözleri, tepesinde kıvırıp toplayıverdiği saçları ve iki kulağına yayılan gülüşüyle, gençlik festivali tanıtımına model bile değil, maskot olur; alıp anahtarlığına falan takmak istiyor insan, öylesine sevimli. Sivil haliyle gayet baskın bir aurası var, o kadar kendi gibi ki o kadar olur. Kamera önündeyse tüm zamanların renklerine açık, beyaz bir kanvas gibi, tuval gibi. Al, gönlüne göre şekillendir işte... Çekimin sürdüğü sırada, önümüzdeki ay seyircinin huzuruna çıkacağı iki ayrı rolün görüntülerini izlemişim. Mart başında Star'da başlayacak, Kıvanç Tatlıtuğ'la başrolü paylaştığı dönem dizisi Kurt Seyit ve Şura'da, soylu bir ailenin kızını canlandırıyor. 14 Şubat'ta vizyona girecek olan, Engin Akyürek'le başrolleri paylaştığı Bi Küçük Eylül Meselesi'nde ise geçirdiği kaza sonucunda hayatının son bir ayı belleğinden silinmiş, unuttuğu aşkın peşine düşmüş, modern bir genç kadını... GQ çekimindeki pozlarını da hesaba katınca, dört-beş saatlik zaman diliminde, dört birbirine benzemez Farah Zeynep Abdullah görmüşüm; şimdi düşününce, onu bisiklet dümenine rüzgar gülü olarak takmak da bir fikir olabilir. Yok anahtarlıktı, yok maskottu, yok tuvaldi, rüzgar gülüydü; bu teşbihler de yanlış anlamaya mahal vermesin bir taraftan lütfen. Farah Zeynep Abdullah, fazlasıyla insan... Enteresan mı enteresan... Voltaire'in iyimserliği, olası en satirik dille, yerin bin kat dibine sokup sokup çıkardığı Candide'i iyimser okuyabilmek de bir tür maharet neticede. Fakat bir yandan da Farah Zeynep Abdullah'ın aile geçmişi marazdan hayır çıkmış hikayelerle dolu; genetik bilgi konuşuyor bir yerde. Misal, rahmetli dedesiyle anneannesinin büyük aşkı, aynı dispanserde çalışıp uzaktan uzağa bakışırken, bir tatil günü dedesinin, denizde boğulma tehlikesi atlatan anneannesini kurtarmasıyla başlamış. Annesiyle babasının 30 yılı devirmiş evliliklerinin başlama hikayesi daha da tuhaf. Annesi Gülay Hanım, 17 yaşındayken bir gün babasının arabasını çalmış gezerken trafik kazası yapmış. Ailesine nasıl söyleyeceğini kara kara düşünmeye kalmadan, çarptığı otomobilin sahibi, ünlü bir inşaat firmasının sahibi olan kadın, annesine şirketlerinde çalışıp borcunu ödemesini teklif etmiş. Dünyaya gözünü Erbil'de açmış, çocukken savaştan kaçıp Türkiye'ye gelmiş, Arapça'yı unutmuş olduğundan 17 yaşındayken askerlik için kısa süreliğine dönmek durumunda kaldığı memleketinde dilsiz asker olarak nam salmış babası Osman Abdullah da o sırada, o şirkette çalışıyormuş. Bu tesadüfler zincirinin ürünü: 89 doğumlu Farah Zeynep Abdullah, dört yaş büyük ağabeyi Kaan ve sekiz yaş küçük kardeşi Harun... E, gel de iyimser olma, gel de kaderin getirilerine inanma şimdi... University of Kent'e başlarken de çift anadal seçer: Fransız Edebiyatı ve Tiyatro ... İkinci senesinde, Paskalya tatili için geldiği Türkiye'de, dönmesine üç gün kala, yine bir tesadüfle, Kanal D Dramalar Koordinatörü Lale Eren'le tanışmasıyla, hayatının akışı değişir. Farah Zeynep Abdullah'ın Biraz daha iyileşti işler dediği şey, reytingi ve ömrü gani bir ilk dizi, Kelebeğin Rüyası gibi bir filmle sinema siftahı ve destur bismillah, bu rollerle kazandığı ödüller: Bu satırların yazıldığı saatlerde, Rusya'daki çekim setinden, Kelebeğin Rüyası'ndaki rolüyle kazandığı 46. SİYAD En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu Ödülü'ne teşekkür ve selamlarını iletmekle meşguldü. Aynı rolle Sadri Alışık Tiyatro ve Sinema Ödülü'yle taltif edilmişliği de var. Hiç beceremiyordum dediği Aylin rolüyle 2011'de Antalya Televizyon Ödülleri'nde onurlandırılmış bulunduğunu da belirtmeden geçmeyelim. Farah Zeynep Abdullah da konuşuyor. Bol bol ve bıcır bıcır. Bir an durup sorarak bakıyor yine: Belki de bu kadar çok konuşmaması mı lazımmış, oyuncu gizemli mi olmalıymış, bilemiyormuş ki.. Hemen akabinde omuzlarını silkip Aman ya, istesem de yapamam ki ben öyle diyor. İsabet... Sesinin de, sözünün de kulağa hem taze, hem aşina gelen, enteresan bir müziği var çünkü. Tanımlayası geliyor insanın, adını koyamıyor. Yok, füzyon hiç değil...


Kendimi bildim bileli müziğe hep ilgi duymuşumdur. Hatta meslek hayatıma da bir müzik programıyla başlamış ve genelde tarzı ilgimi çeken kişileri ağırlamaya özen göstermiştim. O dönemlerde, Elalem adlı şarkısıyla ilgimi çekmişti Gripin. Ve program vesilesiyle tanışmıştım Birol'la. 2006 yılıydı. Tam sekiz yıl geçmiş. Birol, iş hayatımın bana kazandırdığı en önemli dostlardan biri hala. Derdimi de sevincimi de paylaştığım adamlardan. Benim için çok özeldir, şarkılarındaki gibi duygusaldır, naiftir. Şimdi yıllar sonra, o ilk karşılaşmamızın ardından biriktirdiklerini konuşmak için bir aradayız. Eksilen ne ya da yıllar neler kattı hayatına; öğrenmek niyetindeyim. Biz Bronx'ta çalarken kendimizi bir şey zannediyorduk. Albüm çıktıktan sonraysa dünyanın kaç bucak olduğunu gördük. Müzikal olarak kıyasladığımızda da, ortada çok büyük bir fark var. Şu anki mutluluğum, aşık olduğum işten para kazanıyor olmam. Bu ülkede bu, büyük bir lüks. Olumsuz farktan bahsedecek olursam, zamansızlık diyebilirim. Bu sekiz senede bir sürü hayalimi gerçekleştirdim ancak en büyük kayıp, zaman. Neticede satın alınamayacak tek şey. Neyse ki biz zamanı iyi değerlendirdik. Eğer bu işi hayatımızın sonuna kadar yapmak istiyorsak, ki çok istiyoruz, her şeyin bu şekilde ilerlemesi gerekiyordu. Yine de Bronx'tan aldığımız keyif çok başkaydı. Bir kere sorumluluk sahibi olmadığımız ve sadece cumartesi geceleri çalmak için yaşadığımız bir dönemdi. Hiçbir şey umurumuzda değildi. Meselemiz insanları eğlendirmek, deli gibi çalmak ve yalnızca sarhoş olmaktı. Artık hiçbir zaman o kadar eğlenemeyeceğiz. Şimdi hepimizin sorumlulukları var, o denli vurdumduymaz olamayız. Yine de o dönemi anmak ve bir geceliğine de olsa o keyfi tatmak için her sene bir Bronx gecesi yapıyoruz. Gruptan ayrı olarak bir yerlerde görünmeyi sevmiyorum, evet. Ancak senin yerin ayrı. Bunu kendimce şuna bağlıyorum: Ben yıllar önce kardeşimi kaybettim. Ne yazık ki yalnızca 24 saat yaşadı. Anlayacağınız tek çocuktum ve sanırım gruptakileri kardeş yerine koydum. Ben bir grup olmaktan, her şeyin eşit olmasından çok memnunum. Kimse öne çıkmaz, hepimiz önde oluruz kuralıyla başladık, öyle de devam ediyoruz. Aynı derecede emek sarf edip aynı parayı kazanıyoruz. Amacımız, hayatımızın sonuna kadar beraber müzik yapmak. Sen çok duygusal bir adamsın. Şarkı sözlerin de, sesin de bunu bize fazlasıyla anlatıyor. Hatta hiç unutmam; Formula 1 dönemi, Çin yarışında yorgunluktan bittiğim bir anda kameraman arkadaşımın telefonunda sizin Durma Yağmur Durma şarkınızı bulup dinlemiştim. O kadar duygulanmıştım ki... Bence senin insanın içine işleyen yanık bir sesin var. O ses nasıl yandı, onu bir sormak lazım. Devreleri yakarken sesi de yakıyorsun herhalde. Belki bu nedenle, bizim müziğimizi arabesk olarak tanımlayan da çok oluyor. Gerçi biz nasıl adlandırıldığını çok fazla önemsemiyoruz. Duygusallığa gelirsek, şarkı sözlerini çok fazla önemseyen bir yapımız var. Haluk da, Evren de, hatta bazen Murat da şarkı sözü yazar. Çoğunluk bende ve Haluk'ta olsa da, bu işi de hep beraber yapıyoruz. Herkes morali bozulduğunda bir şey yapar, biz şarkı yazıyoruz. Haliyle duygu da oraya akıyor. Bunun bir formülü yok. Her albümün sonunda Vay be, güzel yazmışız diyorum ama yeni albüm hazırlıklarında yine bir panik başlıyor, sakallar dökülüyor. Yine de, iş bittiğinde hepimizin içine siniyor. Tabii, devam ediyoruz. Böyle sözler yaşanmışlığın bir ürünü. Biz biraz daha abartarak, süsleyerek yazıyoruz. Mesela son albümümüzden Vazgeçtim Ben Bugün de öyle bir şarkı. Hatta galiba bu sefer sözler bir hayli sert oldu. Bakalım, tepkileri göreceğiz. Aslında sen çok enteresan bir adamsın. Seni tanıdığımda dört iş birden yapıyordun. Mühendistin değil mi? Döküm demir işinde çalışırken aynı zamanda Gripin'in ikinci albümünü tamamlamıştın. Diğer yandan da grup üyeleriyle beraber bir kafe açmıştınız ve Galatasaray Üniversitesi'nde İşletme üzerine yüksek lisans yapıyordun. Evet. Isıtma sistemleriyle ilgili aile şirketinde ihracat tarafındaydım. Kafenin de ömrü çok uzun olmadı, üç ay sürdü o macera. Ama o kafenin şöyle bir güzelliği vardır. Murat, eşi Rüya'yla orada tanıştı. Bu da yanımıza kar kaldı. Benim bitirme projemin bir kısmı da orada yapılmıştı. Rock belgeseli yapmıştım. Manga'dan Ferman Akgül, Emre Aydın ve Hayko Cepkin'le orada toplaşmıştık. Evet, hatırlıyorum. Bak, üç ay devam etmesine rağmen, kafe epey işe yaramış. Yine de her şeyden vazgeçip yalnızca müziğe odaklanmamız iyi oldu. İlker ve Murat'la bir gün, 65'imize geldiğimizde, neden yalnızca müzik yapmadık diye düşünmekten korktuk ve bu kararı aldık. İyi ki de almışız... Kafamda yine bir kafe projesi var. Çocukluk arkadaşım Cengiz'le Mutfak Sanatları Akademisi'nde Yiyecek-İçecek İşletmeciliği programını bitirdik. Şimdi iyi öğrenmiş miyiz, onu deneyeceğiz. Yakında Arnavutköy'de küçük bir pub açacağız. Mimar arkadaşlarımız şu anda mekanın tasarımlarını çizmekle meşgul. Röportajın tamamı ve çok daha fazlası GQ Türkiye Şubat sayısında ve GQ Türkiye iPhone/iPad edisyonunda...


Son 10 yıldır neredeyse her sene en az iki büyük yapımda karşımıza çıkıyor. Sadece Oscar'a aday gösterilecek kadar iyi bir oyuncu olduğu için değil, akıllı bir genç adam olduğu için. Tutacak filmi de, kendisine yakışacak rolü de iyi biliyor. Golü koklayan santrafor gibi. İsabetli kararları ve bitirici vuruşlarıyla genç jenerasyonun en parlak isimlerinden biri. Kusursuz bir manevrayla, kadınların hayalini süsleyen romantik adamdan kadınların hayalini süsleyen sert adama geçtiğinden beri de zor zaptedilen bir hayran kitlesi var. Ama işin can sıkıcı kısmı, hayalleri süsleyen kadınlarla olan ilişkileri. Sandra Bullock, Blake Lively, Rachel McAdams, Olivia Wilde, Eva Mendes ondan hazzetmemeniz için son derece haklı gerekçeler. Bur de bu kadar çekici bir adamın; izlemesi de, anlaması da, sevilmesi de zor senaryolarda ona bahşedilenleri ortaya koymadan var olabileceğini kanıtlama çabası var. İşte o konuda yiğidi öldürelim, hakkını yemeyelim. Ryan Gosling'in oyuncu olmasının sıradışı bir nedeni var; korktuğu şeylerin üstüne gitmekten zevk alması. Kanadalı genç aktör, aslında uzun zamandır aramızda... Ryan Gosling'in oyuncu olmasının sıradışı bir nedeni var; korktuğu şeylerin üstüne gitmekten zevk alması. Kanadalı genç aktör, aslında uzun zamandır aramızda. Tiyatro bölümü mezunu olması dışında hatırı sayılır bir oyunculuk eğitimi yok. Aslına bakarsanız tiyatro bölümünden de bildiğimiz anlamıyla mezun olamamış, disiplinsiz davranışları yüzünden okuldan atıldığı için eğitiminin bir kısmını dışarıdan tamamlamış. Ancak o dönemde ailesinin işi nedeniyle küçük yaşta Amerika'ya yerleşmiş olmalarının avantajını kullanmış ve oyunculuk kariyerine, tek haneli yaşlarda, The Mickey Mouse Club isimli çocuk programında başlamış. Yolu bu programdan geçen birçok dünya yıldızı olmasının nedeni olarak, yapım ekibinin kariyerlerinden başka bir şey düşünmemeleri için çocukları ailelerinden uzakta bir yurtta konaklatması gösterilir. Ryan ve oda arkadaşı Justin Timberlake'in birbirlerini iyi motive ettiklerine şüphe yok. İngiliz oyuncu Gary Oldman ve Amerikalı komedyen Gene Wilder'a hayranlığı bilinen Ryan, arkadaş sohbetlerinde kendini John Steinbeck'in romanından uyaranan 1955 yapımı East of Eden isimli filmde James Dean'in yerinde hayal ettiğinden bahsedermiş. İki yılın sonunda Justin, sevgilisi Britney Spears'ın elinden tutup müzik sektörüne yönelirken, Ryan dizi tekliflerini kabul edip oyunculuk yapmaya başlamış. 16 yaşında, yeteneğinden ve hayatını bu işten kazanmak istediğinden emin olunca da Los Angeles'a taşınmış. Ryan Gosling'in Los Angeles macerası, 90'ların sonunda rol aldığı birkaç dizi ve önemsiz filmle başladı. Sektörün önemli isimlerine adını 2000 yılında Remember the Titans isimli filmle duyurdu. Denzel Washington'ın başrolünde olduğu yapımda kalabalık bir oyuncu kadrosu arasında dikkat çekiyordu. Biz onu bir sene sonra, Sundance Film Festivali'nde ödül alan The Believer filminin başrolündeki Danny karakteriyle tanıdık. Dahilikle delilik arasındaki ince çizgide dolanan, zaman içinde inançlarını sorgulayarak Neo-Nazi'ye dönüşen bir Yahudi gencini canlandırıyordu. Bu rol oyuncuya Independent Spirit Ödülleri adaylığı getirdi. Genç oyuncu, bu rolün altından başarıyla kalkmasının nedeninin, aşırı tutucu yaşam biçimleriyle bilinen Mormon bir ailede yetiştirilmesi olduğunu açıkladı. Ryan bir anda sadece yapımcıların değil, Hollywood'un ünlü kadınlarının da ilgi odağı haline gelmişti... Yazının tamamı dopdolu içeriğiyle GQ Türkiye Ekim sayısı ile bayinizde ve GQ Türkiye dijital edisyonu ile cebinizde!


Aranızda tesadüflere inanmayan varsa burayı dikkatle okusun. Aktör Barış Kılıç, üniversitedeki bölümünü tesadüfen seçtiğini , oyunculuğa tesadüfen başladığını , hatta çocukken boğulma tehlikesi geçirdiğinde tesadüfen hayatta kaldığını söylüyor. Yine de hiçbir başarı tesadüfen devam etmez. Kılıç, Bütün Çocuklarım ve Adını Feriha Koydum'da dikkat çekmesinin ardından bu sene Fox TV ekranındaki Lale Devri'nde psikiyatr Engin rolüyle boy gösteriyor. Çok çalıştığını, kendini geliştirdiğini söyleyen Kılıç, geriye dönüp baktığında oyunculuğunu eleştirmekten de çekinmiyor. Örneğin tecrübesiz dönemlerinde oynadığı rollerin hakkını şimdi daha iyi verebileceğini itiraf ediyor. Şimdilerde yaralı ve enteresan bir adam diye tarif ettiği psikiyatrı oynuyor. İstediği yaşamı kurmada bu rolün de katkısı olacaktır. Daha fazlası GQ Türkiye Ekim sayısında ve GQ Türkiye iPad edisyonunda...


Üniversitede istatistik okurken 1.91 m'lik boyuyla modellik dünyasına girmesi çok da zor olmamış Armağan Oğuz'un. Fizik 10 numara olunca, 2008 Best Model of Turkey yarışmasında birinci, Best Model of World'de ikinci seçilmesi de sürpriz değil. Asıl sürpriz, hayatına istatistikle başlayıp modellikle devam eden bu adamın sıkı bir oyuncu olarak karşımıza çıkması... Üstelik öyle bodoslama da dalmamış bu dünyaya. Modellik kariyerine New York'ta devam ederken üşenmemiş, New York Film Academy'de de sinema oyunculuğu eğitimi almış. Amerika'da bazı okul projelerinde ve bağımsız filmlerde roller alırken, oyunculuk eğitimini Hollywood Film Akademisi'nde tamamlamış. Özellikle iyi karakterin karşısında rol kesen, oyunculuk dünyasında joker diye bilinen kötü karakterler için tercih edilen Oğuz'u şu sıralar iki tiyatro oyununda izleyebilirsiniz. Kız arkadaşı Yasemin Kay Allen'la birlikte rol aldığı Tatlı Hayaller ve yine bir joker jönü canlandırdığı Şeytanın Okulu. Anlayacağınız, zaman Armağan Oğuz için ektiklerini biçme zamanı. Hasadının bol olacağındansa şüphemiz yok.


Aynı davranışların bazıları hala devam ediyor. Walton Goggins, Şerif Mannix'i oynuyor ve hayatı boyunca siyah bir insanla gerçek bir konuşma yaşamamış, asla birlikte oturmamış. Bu yüzden benimle tanıştığı ilk anda oluşan şey, sadece düşmanlık. Öncelikle zeki olmama şaşırıyor, sonra hayatını kurtardığımda şefkatli olduğumu öğreniyor. Amerika'ya gelip köleleştirilmeseydik de Afrika'da kalsaydık daha kötü durumda olurduk gibi bir düşünce var. Böyle bir tutum ve dahası Afrika'ya geri dönmemizi isteyen insanlar var. Ama Quentin zeki bir adam. İyi bir hikaye anlatıcısı ve bu zamandansa o zamanı yansıtıyor. İnsanlar şimdi her şeyin iyi olduğunu düşünüyor ama hala Donald Trump gibi insanlar var, yani açıkçası her şey öyle iyi değil. İnsanların nasıl konuştuğu, giyindiği ve hissettiği, çok baskın olmayan bir kültür tarafından büyük ölçüde etkilenmiştir. Quentin, bu etkilenmeyi hayatının çok başında yaşamış çünkü annesine bakan adam siyahmış ve onu sık sık siyah insan istismarını konu alan filmlere götürürmüş. Bu yüzden genç yaşta bu kültürü benimsemiş, anlamış ve hissetmiş. İnsanlar Quentin'i çok yanlış bir mantaliteyle ırkçı olmakla suçluyorlar çünkü bildiği, hissettiği şeyleri hatta benim de dahil olduğum arkadaş çevresini anlamıyorlar. Hayır, pek sayılmaz, en azından Amerika'da yok. Bence İngiltere'de bir şekilde iyiye giden bir şeyler var ama bu hep böyleydi. 80'lerde buraya geldiğimde şaşırmıştım. Neden insanlar Amerika'da böyle bir tablo çizmeye çalışıyorlar bilmiyorum çünkü durum böyle değil. ABD'de durum Fransa'daki kadar düşmanca bir hal alıyor. Tuttukları futbol takımında artık daha fazla siyah oyuncu var ve belki de daha fazla siyah insan tanıyorlar ama hala onlar gibi giyinmediği, görünmediği ve konuşmadığı için genç, siyah erkeklerden korkuluyor. Benim gibi insanlar asimile olmuş durumda. Genç hiphop'çılar gibi konuşabilirim, bir bakıma onları anlayabilirim ve üzerimde takım elbise varken onlarla muhabbet edebilirim. Yine de üstümde takım elbise olduğu için farklı olduğumu düşünürler. Onlardan biri olmama rağmen... Amerika'da kim olduğumu bilmeyen birine beni anlatmaya çalışırken Pulp Fiction'daki adam, Die Hard'daki adam dersin. Ve en sonunda zenci adam dersin. GQ ödüllerinde Chiwetel Ejiofor'u tanıtırken böyle demiştim. Sahneye çıktığında Bu söylediklerinin ne kadar doğru olduğunu bilemezsin demişti. Ama işte durum bu. Çünkü insanlar bizi bir kutuya yerleştiriyorlar. Bu yüzden ne kadar ünlü olursam olayım, ben hala Morgan'ım, Denzel'ım, Wesley'im; ben hala başka biriyim. Birkaç sebebi var. Korku bunlardan biri. Diğeri ise savaştan eve TSSB ile dönen genç adamları işe alıyor oluşumuz. Bu gençler bir olay olduğunda savunma moduna geçiyorlar. Polislik zor bir meslek ve eğer korkak bir insansanız sokaklarda olmamanız gerek. Polis olmak demek, insanlara yardım etmek, halka hizmet etmek ve onları korumak demek. Kuvvet denemesi veya insanlar hakkında çıkarımlar yapıp, bir şey olduğunda silahını çıkarıp, korktuğun için etrafındaki insanlar yerine kendini korumak demek değil. Anlıyorum, ben de korkabilirim ama ben polis değilim, silahım da yok. Bu yüzden korktuğum zaman hemen ellerimi kaldırır, karşımdakini ikna etmeye çalışırım. Ama bu, onların yaptığı ilk şey değil. Yaptıkları ilk şey bağırmaya başlamak. Teniste bir zamanlar dünya dördüncüsü olan genç, siyah James Blake, New York'ta otelinin önünde dururken polisler tarafından zaptedildi. Sebep olarak, aradıkları birine benzediğini söylediler. Kimse ona yaklaşıp Affedersiniz efendim, ellerinizi kaldırın demedi. Bir anda Blake'i yere yatırdılar, sonra dört adam daha geldi. Bu sadece korku. Tabii bir zorba insanlar da var. Onları caydıran tek şey, insanların cep telefonlarında kameraları olması ve olanları gösterebilmeleri ki, bu çürütemeyeceğiniz bir kanıt. Amerika'nın silahları var. Biz bir silah kültürü içindeyiz. Kötü bir şey, anlıyorum. Ama dünyanın her yerinde çatışma var. Amerika'da silah şiddetiyle ilgili bir problemimiz var, özellikle de siyah topluluklarda. Beyazların birbirine karşı suç işlemesi de siyahlarınki kadar kötü ama ister inanın, ister inanmayın; siyahların birbirlerine karşı işlediği suçlar daha çok şikayet ediliyor. Büyük şehirler söz konusuysa, evet. Tek sebebi, insanların haklarından daha çok mahrum ediliyor oluşu. Çocukluğumda orta sınıf diye bir şey vardı, şimdi öyle bir şey yok çünkü anne-babamın ve diğer anne-babaların çalıştığı yerler, otomobil fabrikaları, artık yok. Bir fabrika kasabası olan Tennessee'de büyüdüm ben. Amcam yangın musluğu üreten bir yerde çalışıyordu, annem de otomobil parçaları üreten bir fabrikada. Ama bu fabrikalar kapandı. ObamaCare yasası kabul edildiğinde sevindim çünkü sağlık sigortası olmayan ve buna ihtiyacı olan akrabalarım var. Amerika muhtemelen dünyadaki bütün ülkelerden daha çok uyuşturucu tüketiyordur. Uyuşturucu satmak McDonald's'da işe girmekten daha kolay ve aynı zamanda daha çok kazandırıyor. Bu yüzden genç kadın ve erkekler bir suç döngüsünün içine düşüyorlar. Sistem onları yarı yolda bıraktığı için, sistemin içine girip çıkıyorlar. Bu da para kazanmalarına ve çocuklarının karnını doyurmalarına yardım eden tek bir şey için mücadele eden insanlar arasında kabilesel bir mantalite oluşturuyor ve savaşın içinde buluyorlar kendilerini. Hem de çok. Dünya üzerinde en çok saygı gösterilen insanlardan biri ve beyaz Amerikalılar hariç herkes onu seviyor gibi. Ülkeleri ortak sebeplerle birleştirmek adına büyük adımlar attı. Büyük bir devlet adamı, iyi bir aile babası. Bazı insanlar ellerinden geleni yaparak Obama'yı durdurmaya çalıştıysa da, o gerçekten iyi şeyler yaparak imkansızı başardı. Hükümetini durdurmaya çalışan bir grup insanı atlatıp daha güçlü bir şekilde geri döndü ve istihdam sağlayıp insanların refahı için fırsatlar yarattı. Bilmiyorum. İnsanlar Trump'ın herkesin düşünüp de söyleyemediği şeyleri söylemekten çekinmediği için bu pozisyonda olduğunu söyleyebilir. Büyük çoğunluğu Trump'ı sevdiklerini ve oy vereceklerini de söyleyebilirler ama Trump onlarla konuşmaz bile, hatta yanından geçseler suratlarına bile tükürmez çünkü o böyle bir insan. Durum tam bir absürd komedi, Trump absürd şeyler söylüyor. Ama problem, zeka seviyesi düşük insanların onun söylediği şeyleri harfi harfine algılamaları. Geçen hafta birtakım çocuklar beyaz olmayan bir adamı dövmüşler. Ne olduğunu bilmiyorum ama dayak yiyen adam göçmenmiş ve polisler geldiğinde onun ülkede yasal olmayan yollarla bulunduğunu söylemişler. Bir gazeteci bunu Donald Trump'a söylemiş, Trump da Destekçilerimin çok tutkulu insanlar olduğunu söyleyeceğim demiş . İnsanları şu kadar yıldır buradalar diye dışarıda tutmak ya da dışarı atmak için bir duvar örmeyi savunursan, sonradan dönüp Bu insanlarla harika ilişkilerim var, pek çoğuna otellerimde iş veriyorum diyemezsin. Gerçekten mi? Onlara asgari ücret ödüyor musun? Hepsinin belgelerini kontrol ettin mi? Trump herkesin oturup bira içebileceği bir adam gibi davranmaya çalışan fakat aslında öyle olmayan, zengin bir adam.


Yeni Quentin Tarantino filmi The Hateful Eight'in fragmanını izleyenlere şu sahne tanıdık gelecektir: Fonda sıra dağlar... Altı güçlü atın çektiği bir posta arabası kar üstünde ilerler. Sürücü yolun ortasında bir engel görünce, atlar durana kadar dizginlere asılır. Karşılaştığı manzara, yolun ortasında donarak ölen üç beyaz adamın hemen önünde, deri bir eyerin üzerinde duran siyah bir adamdır. Piposunu ağzından çıkarır ve Bir kişilik daha yerin var mı? diye sorar. Senaryo kadrodan biri tarafından internete sızdırıldığı için filmi çekmekten az kalsın vazgeçecek olmasına rağmen Tarantino, bu rolü özellikle Jackson için yazmış. Geçen sene nisan ayında, Tarantino'yu filme devam etmesi için ikna edense Jackson olmuş. İç savaşın ardından batıda geçen The Hateful Eight'te Jackson'ın yanı sıra Kurt Russell, Michael Madsen, Tim Roth, Walton Goggins ve Jennifer Jason Leigh gibi isimler yer alıyor. Filmin müziklerinde Ennio Morricone imzası var. Böyle bir kadro elbette bunun, Pulp Fiction'dan beri en başarılı Tarantino filmi olabileceğini işaret ediyor. Bu başarıdan en çok da Jackson, Tarantino'nun nasıl çalıştığını iyi bildiği için bahsediyoruz aslında. Bu yakınlık, yönetmenin altı filminde (Jackie Brown, Kill Bill: Volume 2, Inglourious Basterds, Django Unchained, Pulp Fiction ve The Hateful Eight) oynadığı için de değil. Tarantino, Reservoir Dogs seçmelerini eline yüzüne bulaştırmasaydı eğer, aralarındaki ilişki daha erken de başlayabilirdi. Buna rağmen Jackson'ın Pulp Fiction'daki kiralık katil Jules Winnfield rolü, bir oyuncu olarak onun varlığını kitlelere duyurmakla kalmadı, sinemasever koca bir jenerasyona beyazperdedeki kalıcılığını da kanıtlamış oldu. O zamandan beri Jackson, her filmde görülebilen, durmadan çalışan, günümüzün Michael Caine'i oluverdi. Başarıları karşılıksız da kalmadı: 2011'de Guinness Dünya Rekorlar Kitabı, onu tüm zamanların en çok kazanan oyuncusu ilan etti. Bu, kendi ışın kılıcını da tasarladığı Star Wars filmlerindeki rolü ve Marvel dünyasındaki tekrar eden rolleriyle desteklenen bir unvan. 66 yaşındaki Hollywood'un soylusu Jackson, golf günleri düzenleyerek, London Collections Men Fashion Ball'a öncülük ederek ve hatta Abbey Road Stüdyoları'nda karaoke geceleri düzenleyerek sık sık Londra'yı ziyaret ediyor. Yetmiyor, erkek kanser hastaları için bir yardım kuruluşu olan One For The Boys'a yardım ediyor. Bir zamanların tutkulu insan hakları savunucusu Jackson, insan adaletsizliği algısına dair hevesini kaybetmemiş ve ABD toplumunun doğuştan gelen ırkçılığını açıkça eleştirmeye devam ediyor. Geçen yıl polis vahşetine karşı düzenlenen büyük çapta protestoların ardından, Facebook sayfasından, Ice Bucket Challenge'a katılan tüm ünlüleri bir şarkıyla bu eylemlere katılmaya çağırdı. Şarkıda Temmuz 2014'te Staten Island'da gözaltı sırasında bir polis memuru tarafından öldürülen Eric Garner'ın son sözleri I can't breathe kullanıldı. The Hateful Eight'in 80 sayfasını okudum. Olağanüstü bir senaryo. Dediğim gibi, bu filmin Pulp Fiction'dan beri Tarantino'nun en iyisi olabileceği söyleniyor. Öyle değilse bile, yazdıkları arasında en iyilerden biri olduğunu düşünüyorum. Film tam bir bütün. Bir tiyatro oyunu gibi okunuyor ve oynanıyor. Tüm bölümleri zengin, tüm karakterler ilginç ve iyi geliştirilmiş. Kim olduklarını, nasıl biri olduklarını, birbirleri ya da bir mekan hakkında ne hissettiklerini, amaçlarının ne olduğunu ve hikayeyi ilerletmek için neler yaptıklarını biliyorsunuz. Quentin'in daha önce kimsede rastlamadığım, şaşırtıcı bir sinematik hafızası var. Filmler, sahneler, oyuncular, bir filmi kimin yazdığı, yazım sürecinde senaristin kafasından neler geçtiği ve ülkede neler yaşandığı gibi konular hakkında konuşabilir. Bir filmdeki belirli bir çekimi açıklayabilir, filmi çekerken bu süreci farklılaştıran şeyleri yaşar, onlarla nefes alır ve bir bakıma bunları kusar. Setlerinde elektronik bir şey bulunmaz asla. Açma-kapama butonu olan bir şey bulamazsınız. Kestik dediği zaman ya birbirimizle ya da etrafta bir şeyler taşıyan adamlarla konuşuruz. Telefonlar, iPad'ler ya da Kindle'lar bulunmaz. Filmin müziklerini yapan adam, set boyunca bir şey çalar. James Brown'dan Pavarotti'ye, hatta ilginç bir Japon şarkısına varana kadar her şeyi duyabiliriz. Dans eder, şarkı söyler, yaptığımız ya da yapacağımız şeylerden bahsederiz. Filmdeki herkese aynı değer ve bağlılık duygularıyla yaklaşır. Kar yağdığı sırada, Colorado'da bir çekimdeyken sık sık beraber yemek yer, günlük çekimleri beraber izlerdik. Hafta sonları o günlük çekimleri seyrederken, biz de Quentin Tarantino sinemasında izlememizi istediği filmleri izlerdik. Hep beraber dışarı çıkar, içer, gözlemlediğimiz şeylere güler ve takılırdık. Quentin, filmleri sırasında bir aile ortamı yaratır. Çok senaryo okudum ama The Hateful Eight'teki gibi bir karakterizasyon görmedim. Onun senaryolarını okumak eğlencelidir. Elinde yazar, bir başkası dijitale geçirir; bilgisayar başında oturup yazmaz. Her role girebilirim ama filmde herkesin iyi bir rolü var. İyi bir adam değilim ama filmdeki herkes nefret dolu adamlar. Tarantino filmine iyi adamlar görmeye gitmezsin. Çeşitli gizemleri çözen bir adam gibiyim. Quentin bana siyah Herkül dedi. Yardım etkinliğindeki senaryo okumadan sonra, The Hateful Eight'i çekmesi için Tarantino'yu ikna edenin siz olduğunuz söyleniyor. Aynen. Yani senaryoyu okuduktan sonra öylece oturup filmi çekmemek gibi bir ihtimalimiz yoktu. Sanırım bencil bir şekilde senaryoya bakıp Bu benim için yazdığın en büyük rol ve sen bu filmi çekmeyecek misin? dedim. O da Merak etme, bir tane daha yazarım dedi. Ben de Hayır aşağılık herif! Bu, bu harika, bu şahane dedim. Senaryoyu okurken dinleyicilerin tepkisi inanılmazdı. Quentin de oradaydı, sahne açıklamalarını okuyor ve harika vakit geçiriyordu. Dinleyiciler alkışlıyor, tezahürat yapıyor ve bizim hissettiğimiz gibi hissediyorlardı. Quentin'in fikrini değiştirdiğine memnunduk. Senaryo internete sızdığında henüz bende yoktu. Yani benim yapmadığımı biliyordu. Sadece üç kişide vardı ve bunu internete sızdıranlar, üçü de değildi.


Güzel, yetenekli ve mütevazi müzisyen Nanna, bizim onu bildiğimiz sahne adıyla Oh Land ile 20 Temmuz'da sahne alacağı One Love İstanbul öncesi keyifli bir sohbet gerçekleştirdik. Günlük hayatımda zamanımı; müzik yaparak, yazarak, üreterek, sergileyerek aynı zamanda üç yaşındaki çocuğuma pancake hazırlayarak ve ona annelik yaparak geçiriyorum. Zaten her zaman müziğe ilgiliydim ve kendimi duygusal olarak zor durumlarda hissettiğimde kendimi müzik yoluyla iyileştirmeye çalışırdım. Şarkı söyleyerek derdimi anlatmak benim için her zaman konuşmaktan çok daha kolay oldu. On dokuz yaşımda ciddi şekilde sırtımı incittim. O zaman müzisyen olmayı düşünmüyordum ve hayalimden vazgeçmek zorunda olduğum için çok üzgündüm. Bu zor dönemi yine müzik yardımıyla aşmaya çalışırken hayatımın rotası değişti. Adrenalin korktuğun bir şeyin üstesinden gelmek demek. 15.000 kişinin önünde sahneye çıkmak gibi... Öyle bir kalabalığın önünde sahne almak inanın çok korkutucu bir şey. Ancak başardığınızda ve iyi bir iş çıkardığınızda size çok özel bir his veriyor. Özgürlükse dürüst olmak, yaptığınız şeyler ve aldığınız kararlar için yargılanmamak demek. İstanbul'u çok seviyorum. Doğu ve Batı kültürlerinin bir arada bulunduğu özel bir yer. Karşılıklı bir sevgimiz olduğunu düşünüyorum. Şiş kebabı çok seviyorum. İnsanlar da çok sıcak ve iyiler. Peri masalları, gerçekçilik ve kırık kalplerin sime batırılmış hali! Benim yaşadığım gibi büyük değişimlerde zaman en yakın arkadaşınızdır. Ben bu süreçte kendimi her gün değişime daha da alışmış buldum. Her şeyin bir sebebi olduğuna ve o sebebi bulmanın zaman gerektirdiğine inandım. Zaman içinde yaşadıklarım şarkılarımın samimiyetini ve sesimi de değiştirdi. Daha doğal ve yalın şeyler üretmeye başladım. Her şarkıda değişen bir üretim sürecim var. Genelde aile ve arkadaşlarım etrafımdayken dikkatim çok dağılıyor. Üretmek istediğimde etrafımdaki çoğu şey benim için rahatsız edici oluyor. O nedenle kendi kendime kalmayı tercih ediyorum. Müzik benim için yarattığımda nefes alabildiğim ve kendimi bulduğum çok büyük bir duygusal zemin. Bu yüzden yalnızlık iyi geliyor. Sahnedeyken müziğin kaynağına bağlanıyorum ve anı yaşıyorum. Dört yaşında bir çocuğun oynadığı oyuna konsantre olması gibi düşünebilirsiniz. James Blake. Sesi inanılmaz, çok metinsel ve duygusal. Doğa! Dürüst ve gerçek olmam için bana çok ilham veriyor. Doğada gördüğüm acımasızlık beni devamlı olarak hayatı sorgulamaya ve bu döngünün nasıl devam ettiğini düşünmeye itiyor. Tüm bunları düşünürken de kafamda dönen her şeyden uzaklaşıyorum. Çok duygusal olan şarkılarımı canlı söylemek. Ama söylediğim anda şarkılar dinleyicilerin oluyor, bana ait kalmıyor. Yüzerim! Su içinde bulunmaya ve orada rahatlamaya bayılıyorum. Kafamı boşaltıyor ve sanki evrende yüzüyor gibi hissediyorum. Denize yakın yaşamanın hayalini kuruyorum. Suya yakın olmak istiyorum.


Beş yaşındaydım. Kalbimde bugünkü gibi garip bir şey hissettiğimi hatırlıyorum. Hala yaşanan o şeyin ne olduğunu anlamış değilim. Bir dolmuşun içindeydim ve radyodan cızırtılı bir ses gelmişti; o kadar. O anda bir kısa dalga oldu... Sonra zaman geçti ve 1984 yılında İstanbul'a okumaya geldim. Tam Maçka'da yürürken, bir binanın içinde aynı sesi duydum. O an, yıllar önce yaşadığım o hadiseyle bir bağlantı kurdum. Bu sesin ne olduğunu merak ettim. 19 yaşındaydım. Hayatımda hiç müzik eğitimi almadım; nota okumayı da, yazmayı da bilmem. Bu yüzden kendimi hiçbir zaman müzisyen olarak kabul etmedim. Kanada'ya gittiğimde beş kuruş param yoktu. Elimde bir tek plastik su borusundan yaptığım neyim vardı. O neyin her şeyi baştan aşağı yanlıştır, tüm delikleri bile. Bir müzik dükkanının camında görmüştüm. İçeride çok asabi bir adam vardı; çekindim, giremedim. Yerden bir gazete alıp şeritleri göz kararı yırttım ve delikleri işaretledim. Sonra doğru hırdavatçıya gittim. Bana müzik serüvenimde ilk gülen adam odur. Su borusunu tamirde kullanacağımı zannetti ama ben ona ney yapacağımı söyleyince bastı kahkahayı. Sonra eve gidip ısıttığım bıçakla boruya delikler açtım. O neyin tüm notaları yanlıştır ama kalbi doğrudur. Daha sonra hayat beni öyle yerlere getirdi, öyle insanlarla çalıştım ve bana öyle neyler hediye edildi ki... Hepsinin yeri ayrı ama o ilk neyimin yeri bambaşkadır. Hala Montreal'de duvarımda asılıdır. Sokağa bile çıkarmaya kıyamam. Aslında hiç önemli değil. Ama bu hayatta samimiyet çok mühim. Özellikle de insanın kendine olan samimiyeti. Müzisyen belli bir form üzerinde çalışır ve icrasını yapar. Benim öyle bir formasyonum yok. Ben ney üflüyorum. Bu, benimle onun arasında bir hadise... Albümlerim günlük gibidir, hayatımın doğal bir yansıması. Benim hiçbir albümüm stüdyoda kaydedilmemiştir, evde bir tane mikrofonla ve dünyanın her yerinden gelen değerli sanatçılarla kaydedilir. Ve sohbet ortamında yapılır bu. Eğer sohbetimizde bir enerji varsa basarız mikrofona ve kaydımızı yaparız. Mercan Dede'nin inanılmaz zor bir hikayesi var. Hiç imkanı olmayan, orta sınıf bir aileden gelip, yabancı dil bilmeden Kanada'ya giden bir adamın hikayesi. Bunu söylerken hala rahatsızlık duyuyorum ama dünya müzik piyasasında tanınan, albümleri ödüller alan bir hikaye bu. 800 albümüm, yılın albümü seçildi mesela. Hem özel bir yeri hem de özel bir hikayesi var. UNICEF'in 800'üncü doğum yılı sebebiyle ilan ettiği Mevlana Yılı'na özel bir çalışmadır o. Hatta içinde Mevlana'ya yazılmış bir mektup da vardır. Bu albüm kapsamında çok uzun bir dünya turnesi yaptık. Ben tüm bunları kendime mal etmiyorum. Demek ki Hz. Mevlana ona yolladığımız mektubu almış ve mesajını bize böyle vermiş. Dünyanın birçok yerinden insanla konuştuğumuzda hep aynı tepkileri alıyoruz. İnsanlar bizim müziğimizi çok tanımadıklarını ama dinlediklerinde kendilerine çok yakın gelen bir şey hissetiklerini söylüyorlar. Ben bunun sebebinin samimiyet olduğuna inanıyorum. Özünde hepimiz insanız ve aynı gemideyiz. Bu çok önemli. Benim bütün albümlerinde en az iki şarkıda gerçek kalp atışı vardır. Sentetik ses asla kullanmam. Durum böyle olunca da samimiyet seviyesi artıyor ve hangi coğrafyadan olursa olsun, duygu dinleyene geçiyor. Kalp atışı, insanın duyduğu ilk ses... Evet. Anneciğin dört aylık hamileyken duyduğun ilk ses. Orada muazzam bir huzur vardır. Sıcaklık, korunmuşluk vardır. İnsan o sıcaklığı yıllar sonra dinlediği müzikte hissedince, doğrudan bir yakınlık kuruyor. Röportajın tamamı ve çok daha fazlası GQ Türkiye Aralık sayısında ve GQ Türkiye iPad edisyonunda...


Dilan'la yolumuz ilk defa kesişmiyor. Henüz 17 yaşında ama önceleri de söylediğimiz gibi, onda daha fazlası var. Yeni neslin altın çocuklarından kendisi. Ailesiyle Bali'ye yerleşen Dilan'ın yaratıcılığına bu kararın neler kattığını da net bir şekilde görebiliyoruz. Çünkü her eşyası gibi üzerinde kendinden izler taşıyan minik bavulunda, Bali'den bize heyecanla bir şeyler getirmiş. Dilan denince aklımıza ilk gelen tabii ki saçlarından sonra kaykay ve motosiklet oluyor. Biz onu bu tutkularıyla tanımıştık. Ancak geçirdiği motor kazasından sonra ayak bileğine ciddi bir yara almış ve kaykaya da motora da minik bir ara vermek zorunda kalmış. Bilirsiniz, bir insanın elinden en büyük tutkusunu alın, geriye koca bir depresyondan başka ne kalır? Yaratıcı bir insana da beslenebileceği buruk bir depresyon verin ve işte size DIABLO. Tabii ki formül bu kadar basit değil, zaten aklında hep modayla ilgili bir şeyler yapmak olan Dilan, bu süreci ve Bali'deki evinin yakınlarındaki üretim potansiyelini şansa çevirip Diablo'yu kuruyor. Son zamanlarda bununla yatıp kalktığını da söylemeden geçmeyelim. Üzerindeki bu tulumun sırtındaki ejderha işlemesinin yapım aşamasını Instagram hikayelerinde görmüştük mesela. Her detayın başında durduğunu, en iyi sonucu alana kadar da deneme yanılma yöntemiyle işi öğrenerek ilerlediğini, bu aşamalarda da dikiş bilgisinin çok işine yaradığını söylüyor. Dilan'ın gelecek planları arasında Paris'te moda okumak ve markasını önce İstanbul'da sonra da Paris'te konumlandırmak var. 'Gelecek' dediğimize bakmayın seneye okuluna başlamış olacak. Bizse şimdiden, sokak modasına yön verecek güçlü parçalarıyla adından daha çok söz ettireceğine eminiz. Yolun açık olsun Diablo!


Robert De Niro, Al Pacino ve Joe Pesci'yi buluşturan yepyeni bir Martin Scorsese filmi kulağa gerçek olamayacak kadar güzel geliyor değil mi? Ama gerçek! The Irishman, 20. yüzyıl Amerikasının en önemli yeraltı dünyası figürleriyle çalışmış ünlü tetikçi Frank Sheeran'ın gözünden dönemin organize suç dünyasını anlatırken, dönemin efsanevi sendika başkanı Jimmy Hoffa'nın ortadan kaybolma hikayesini de ele alıyor. 27 Kasım itibariyle Netflix Türkiye'de izleyebileceğiniz filmi, GQ Türkiye olarak, Londra'daki 20th Century FOX sinemasında herkesten önce izleme şansı bulduk ve ardından filmi konuşmak için sinema dünyasının 'baba'larıyla buluştuk. Şimdi okuyacaklarınız röportajımızın ön gösterimi diyelim. Gerisi, GQ Türkiye Kış 2019 sayısında. Kitabı bitirdikten sonra birkaç hafta üzerinde düşündüm ve Martin'e bu kitabı oku dedim. Oku ve gör. Martin de kitabı okuduktan sonra ikimiz de bunu bir film haline getirmek konusunda hemfikir olduk. Neyse, geliştirmek diyelim. Ardından film senaryolaştırdı ve işin içine Al Pacino, Joe Pesci ve Harvey Keitel de dahil oldu. Ancak herkes için araya başka projeler de girince, bu noktaya varmamız yaklaşık 15 yıl sürdü diyebiliriz. Al Pacino: Ben, Bob Martin ve Joe, 70'lerin sinema anlayışından etkilendik evet. Ama pek çok sebepten 70'ler bende biraz kayıp. Yani o günleri pek hatırladığımı söyleyemem bu yüzden karşılaştırma yapmam doğru olmaz. Al Pacino: Film yaparken olup biten yenilikleri kabullenip, sinema bağlamında ne yapmamız gerekiyorsa onu yapıyoruz. Yeni teknolojilerle birlikte hayatımıza sette çalışan yepyeni teknik adamlar da girdi ve artık onların bahsettiği yeni terimleri biz de öğrenmek zorundayız. Aslına bakarsanız bu durum hoşuma gidiyor. Mesela bu yeni yaş tekniğinin hazırlık süreci için sette yüzümüze minik noktalar çiziyorlardı ve önceleri tuhaf bulsam da kısa sürede buna da alıştım. Şimdi yapılması gereken bu, öyleyse tamam diyordum. Aslına bakarsanız film çekerken düşünmem gereken o kadar çok başka şey oluyor ki bunlara takılmıyorum. Robert De Niro: Aslında gençlikten de yaşlılıktan da zor olanı orta yaşları canlandırmaktı bence. Nedense benim için orta yaşlı hallere ayak uydurmak daha fazla zaman aldı. Robert De Niro: Film, Amerikan tarihininde yaklaşık 20 yılı kapsayan önemli bir dönemde geçiyor, Ben Jimmy Hoffa'yı bir ikon olarak hatırlıyorum ama hakkında çok fazla şey biliyordum diyemem, araştırırken öğrendim. Hem politik fonksiyonlarla hem de yeraltı dünyasıyla kurduğu ilişki biçimi gerçekten ilginç ve tüm bunların derinliklerine dalmak eğlenceliydi. Robert De Niro: Dünyayı olması gerektiği gibi yönetecek insanlara ihtiyacımız var. Onun yönettiği gibi değil! Kimse kimseyle aynı fikirde olmak zorunda değil ama birbirimize karşı hoşgörülü olmak zorundayız. Bu gruptan hoşlanmıyorum, şunların fikirlerini beğenmiyorum demek herkes için çok kolay ama bunu söylemek bu kadar kolay olmamalı. Bir zamanlar Kudüs pek çok farklı kültürün bir arada yaşadığı şehirdi, bugün New York'tan Londra'ya pek çok şehir böyle. Herkes birlikte, iç içe yaşarken insanların yalnızca farklı yanlarına dikkat çekip onları ayrıştırmanın gereği yok. Bu çok büyük bir tehlike. Bu adamın umursadığı tek şey ise patron olmak. Sonucu her neye mal olursa olsun patron olmak istiyor, başkalarının kendisini manipüle etmesine izin veriyor. Elbette oluyor, nasıl olmasın? Biraz kendinin farkında olan herkes hayatını, geçmişini düşünür ve gözden geçirir. Al Pacino: Karşıdan geçerken her iki tarafa da bakmayı unutma derdim! Al Pacino: Pek çok defa gerçekten yaşamış insanları canlandırmış bir oyuncuyum ve elimde oynadığım karakterlere dair fazla materyal olmasını seviyorum. Hatta bence bir oyuncunun birebir tanıdığı kişiyi canlandırması ayrıcalıktır ve benim hayatta bu şansı yakaladığım da oldu. Elinizde o kişiyle ilgili ne kadar çok malzeme olursa o kadar iyi hazırlık yaparsınız. Hayal gücünü öldürdüğünü düşünmüyorum. Al Pacino: Bu, Martin'in daha önce de ele aldığı bir dünya. Ama özellikle Frank'in ailesiyle olan ilişkisi söz konusu olduğunda Martin'in hikaye anlatıcılığı devreye giriyor ve gerçekten her şey daha etkileyici hale geliyor. Bu onun başarısıdır. Al Pacino: Aynı kategoride aday olacağımızı sanmıyorum belki bunun yardımı dokunur .


Ben biraz deliyim, biraz da heyecanlı ve meraklı... Bu yüzden kendimi bildim bileli meslek seçmek yerine mesleğin beni bulmasını bekledim. Her çocuk gibi kendime doktorluk, polislik gibi meslek seçme hayallerim olmasını isterdim ama bütün hayatı aynı mesleği yaparak tamamlama fikri bana göre değildi. Esaretin Bedeli, Can Dostum, Cesur Yürek gibi filmlerle büyüdük biz. Doğal olarak usta oyunculardan oyunculuk izledikçe, bir dakika dedim. Bu adam bu filmde mahkum, başka filmde doktor. Ben de bu işi yapmalıyım! Oyuncu olmaya karar vermekten çok, oyunculuk yapmakla, oyuncu olabilmekle ilgiliydi... Hayır almadım. Daha doğrusu alamadım. Burakhan Keyif diye bir arkadaşım var Hedone Art Tiyatro'nun sahibi ve tiyatro yönetmeni. Uzun zamandır Samuel Beckett'in 'Godot'yu Beklerken' oyununu sahneleme gibi bir fikri vardı ve birlikte yapmak için çok hazırlık yaptık ancak dizi başlayınca biraz ara verdik. Tiyatro için çok vakit ayırsam da henüz sahne alacak kadar vakit bulamıyorum maalesef. Düsünsenize, bir iş yapıyorsunuz ve sırf işinizi iyi yaptığınız için sizi alkışlamaya hazır bir seyirci var... Bundan daha adrenalin dolu başka bir iş olabilir mi? Dizi ve sinemada da emeğimiz çok fazla olmasına rağmen seyircinin sevip sevmediğini sonradan görebiliyoruz. Bu yüzden adrenalin birazcık daha az kalabiliyor ama tiyatroda oyun sonrası beğenilmezseniz o mutsuz yüzlere bakmak biraz korkutucu. Bu yüzden adrenalin konusunda tiyatro ilk sırada diyebilirim. Emre önce izleyicinin gözünde kötü karakterdi. 'İzleyicinin gözünde' diyorum çünkü benim bir karaktere iyi veya kötü demem onu sınırlandırdığım anlamına gelir. Mesela Emre, yıllarca emek verdiği şirkete babası 'saat sekizde ofiste ol' dediyse 07.55 de gelen biriyken daha sonra kendine göre haklı sebeplerden tam tersi bir karaktere dönüşmüş. Şu an olduğu insan olmasında ne kadar haklı ne kadar haksız sorusuna doğru cevabı vermek için kendinizi onun yerine koymanız gerekli o zaman sanırım karakter size daha sempatik gelecektir. Emre Divit'e en benzeyen yönüm, hata yapsa bile doğru yoldan sapmaması. En benzemeyen yönüm de sevgi eksikliği. Set olunca set dışında pek bir şey yapamıyorum maalesef. Set olmayınca annemle vakit geçirmeyi seviyorum. Çünkü bu hayatta ona göstermek istedigim bir sürü şey var. Fırsat buldukça da kafa izni veriyorum kendime. Bazen sahil taraflarına kaçıyorum arkadaşlarımla ve kesinlikle Play Station'ımdan vazgeçmiyorum. Zaman bulabildikçe spor salonuna gidiyorum ama ormanda koşmak gibi fırsatları da kaçırmıyorum. Çocukken izlediğim, insanı hayata döndüren, adrenalin iğneleri geliyor! Şaka bir yana adrenalin olmazsa olmazlarımdan. Haz aldığım her şey adrenalin yüklü, ekstrem sporlardan tutun da aşık olmaya kadar... Onsuz olmaz. Çocukken kelebeğin yaşam ömrünü duyduktan sonra bir kelebek yakalayıp onu yaşatmaya çalışmamdı. Seçme şansın olsaydı hayatının filminde başrolü paylaşacağın kadın ve erkek oyuncular kim olurdu? Keanu Reeves ve Isabelle Huppert. Çetin Tekindor ve genç nesilden Rami Malek'i de söylemezsem olmaz. Öncelikle psikolojik olarak sevmem gerekli karakteri. Üzerinde oynayabileceğim rolleri tercih ediyorum. Benden bir şeyler katabileceğim, o karakter ortaya çıktıktan sonra insanlara, Birand dışında kimseye yakışmazdı bu rol dedirtebileceğim, hazırlığı olan rolleri seçmeye çalışıyorum. Sonuçta bu meslekte oynadığımız roller kadar varız ve oynayacaklarımız kadar var oluyoruz. O yüzden kendime ve oyunculuğuma bir şeyler katabileceğim roller önceliğim. Salaş, cool rahat şeyleri seviyorum ancak her çeşit kıyafetim var. Yakışanı giydiğim bi tarzım var sanırım. Renk konusu da moduma göre değişkenlik gösterir ama ağırlıklı tercihim siyah. Massive Attack - Angel veya Valeron-Euphrates'in Amare albümü. Kings of Leon dinlerim. Spor yaparken tercihimse hip-hop! İlişkilerimde karşı tarafı mutlu etmeyi başardığım anlar beni çok heyecanlandırır. Arkadaşlıklarda ise yaşadıklarını bana anlattıkları anlar, hayatlarında yolunda giden iyi şeyleri dinlemek ve yanlarında olabilmek. Hayatımda güzel gelişmeler oluyor, bazen hayalini kurmak bile yetiyor. Ama uzun uzadıya düşünmektense kısa vadeli hayaller kurmak kendi sağlığım ve psikolojim için de en doğrusu diye düşünüyorum. Adı Mars! Fotojenik olmayabilir ama çok yakışıklı bir oğlum var. 5 aydır benimle. Hayvanlarla da aram söylediğin gibi hep çok iyiydi. At da benim için çok özel bir hayvan ve her ata binişim benim için bir terapi oluyor. Aksatmadan ayda bir çiftliğe at binmeye gitmeye çalışıyorum ve en kısa zamanda da bir tane almak istiyorum. Lens solüsyonum, kulaklığım ve bir kitap. Öncelikle karakteriniz düzgün olmalı. Çünkü bir yerlere gelebilmek sadece eğitimle başarabileceğiniz bir şey değil. İletişim beceriniz kuvvetli olmalı. Saygı duyulan biri olmak için en önemli faktör bence saygı duyabilmek. Aşırı ego sahibi oyuncular bu sektörde biraz fazla maalesef. Sette herkese saygılı olmanız gerek. Eleştirilere açık olmalısınız. Her gün kendinizi geliştirmek için çabalamalısınız. Diğer en önemli şey de işinizi sevmelisiniz. Ben işime aşığım herkese de aynı derecede sevdiği bir işi yapmalarını öneririm. Aslında hepimiz ünlüyüz ama kıstaslar farklı. Evin en küçük çocuğu evin en ünlüsüdür. Bir mahallede en güzel kız ünlüdür. Bir şehirde en iyi doktor ünlüdür. Örnekler çoğalır. Biz televizyon gibi platformlar sayesinde insanların evine dahil olduğumuz için 'ülkemiz' dediğimiz bu büyük evin en küçük çocuğuyuz aslında. Herkes tarafından tanınıyor olmak tabii ki güzel bir duygu. Beni görüp selam veren insanlara baktığımda uzak bir akraba ilişkisi gibi hissettiriyor bana. Ünlü olmak samimiyetin başladığı andır. Artık öyle bir dünyadayız ki insanlar bırakın selam vermeyi birbirlerine tebessüm bile etmiyorlar. Ama ünlü olunca daha ilk saniyeden samimiyet başlıyor. Sanki yıllardır görmediğim arkadaşlarım, akrabalarım kardeşlerimle görüşüyor gibi hissetiriyor. Bu da çok büyük güven duygusu veriyor. Ayrıca geniş bir aileye sahip olmanın verdiği tarifsiz mutluluk var benim için.


Henüz 24 yaşında. Instagram'da her saniyesini çılgınca izleyen bir milyon takipçisi var. Set saatlerini ve mekanlarını öğrenip saatlerce kapıda bekleyen, onu görmek için biletlerini erkene alıp ülke değiştiren hayranları... O ise tüm bu ilgiyi işini iyi yaptığının kanıtı olarak görmeyi seçen, yaşıtlarına göre oldukça sakin bir hayat yaşayan ve iyi insan olma arayışında olduğunun altını çizen bir adam. Burak Yörük'le tanıştığımıza memnun olmak için nedenlerimiz çok. Ben aslında 6 yaşımdan beri oyunculuk yapıyorum. O dönem babam ATV'de çalışıyordu ve sektördeki çevresi genişti. 6-7 yaşlarım televizyonda yayınlanan bir-iki yapımda oynayarak geçti. 14 yaşında farklı kurumlarda oyunculuk eğitimi almaya başladığım bir döneme girdim. Daha sonra üniversitede oyunculuk bölümünü seçtim. Doğal akışında bir süreç oldu benim için. Üç sene önce şimdi oynadığım 4N1K dizisine Sinan karakterini canlandıran rol arkadaşım Cihan Şimşek sayesinde dahil oldum. Önce kitap, ardından film, dizi, internet dizisi ve reklam filmi olan bir projeden bahsediyoruz. Oyuncu olarak neredeyse her sahneyi bana yaşatan bir yapımda yer alma şansım oldu ve ikisini birbirinden heyecan anlamında ayırabileceğimi zannetmiyorum. Barış aşık olduğu kızın dört çok yakın erkek arkadaşı tarafından sevilmeyen ve çocukluk travmaları yüzünden bazı durumlarda nasıl hareket edeceğini bilmeyen biri. Dizide kötü çocuk gibi görülüyor ama bence karakterinin kötü bir tarafı yok. Annesi evi terk edince yerine koyacak birini arayan bu nedenle de farklı konularda aşırı ısrarcı olabilen bir tip. Aynı zamanda karşısındaki kıza çok ince jestler de yapan bir centilmen. Benzerliğimiz benim de lisedeyken uzun bir süre basketbol oynamış olmam ve hala çok sevmem. Keşke profesyonel kariyerimi basketbol üzerine kursaydım dediğim zamanlar olmuyor değil. Ama Barış kadar ısrarcı bir insan asla değilim. Ben daha çok bir şeyi elde ettikten sonra elimde tutmak için ısrarcı oluyorum. Setimin olduğu gün zaten başka hiçbir şey yapmaya zamanım olmuyor. Ev-set-ev gibi bir rutin düşünün. Çalışmadığım zamanlarda da sakin bir hayatım var aslında. Spor yapıyorum, arkadaşlarımla buluşuyorum, basketbol oynuyorum, YouTube için video çekiyorum genel olarak. Spor salonuna gidiyorum ama açıkçası çok sevmiyorum. Çocukluğumdan beri sporda stratejisi ve mücadelesi olan şeyler hoşuma gidiyor. Bu yüzden boks yapıyorum, basketbol oynuyorum ve kayıyorum. Bu aralar en fazla bu üçü ile ilgileniyorum. Hatta basketbola biraz ara verdim, diğer ikisi daha baskın diye. Bir de yakın zamanda Muay Thai ile tanıştım ve beni çok etkiledi. İki saatlik set aram olduğu zaman bile stüdyoya gidip çalışıp geri dönecek kadar severek yapıyorum. Ben lisedeyken şimdi video-blog denilen şeyi rapçiler yapıyordu. MTV dönemini takip edenler hatırlayacaktır. Günlük hayatlarını kaydedip her hafta paylaşan rapçileri takip ederken 2008'de ben de bir YouTube kanalı açmaya karar verdim. O dönem yayınladığım şeyler tabii şimdi sadece benim görebileceğim bir yerde duruyor! . Mart 2019'da yeniden video çekmeye başladım. Hayatımda yaparken keyif aldığım şeyleri takipçilerimle paylaşıyorum ve bundan keyif alıyorum. Ben çocukken de arkadaşlarımla tişörtlerimizin üzerine kendi tasarımımızı yapıp bastırıyorduk. Sonra oyuncu bir arkadaşım bana Sen gece partiliyorsun ama ne alkol alıyorsun ne de sigara kullanıyorsun. Helal rockstar! dedi. Oradan Helal Rockstar terimi çok hoşuma gitti ve tişört yaptırmaya karar verdim. Bu şekilde üzerinde motto'lar olan parçaları satan başka bir arkadaşım da çok beğendi ve daha fazla sayıda üretip satmak için izin istedi. Tasarımları ona gönderdim, ense kısımlarına da benim imzamı işledik ve marka ortaya çıktı. İlk kez yapıldığı için açıkçası biz de tam açıklayamıyoruz. Polisiye bir mobil oyun. Oyunu oynayan her kimse aslında katili aramaya başlıyor ve oyunun içinde interaktif olarak ona yardımcı olan dedektifler var. Benim karakterim komiser Eray da bunlardan biri. İpuçları topluyorsunuz, katilin kim olabileceği konusunda tahmin yapıyorsunuz ve ilk doğru bilen olursanız yüklü bir para ödülü alıyorsunuz. Tamamen Made in Turkey bir uygulama olması beni heyecanlandırıyor. Çıkış tarihini kesinleştirmedik henüz, halen çekim aşamasındayız ama beklemeye değeceğinden eminim. Kesin söylenmiştir ama benim aklıma ilk önce aşk geliyor. Bu arada çok rahatsız edici bir şey bence, yani hiç tavsiye etmiyorum. Ayrıca ben adrenalini hiç sevmiyorum. Evet sörf yapıyorum, kaykay yapıyorum, motora biniyorum ama bunları adrenalin için yapmıyorum, benim böyle bir arayışım yok. Hatta özellikle de şuan daha entelektüel şeylere kaymış durumdayım. Biraz büyüyorum galiba. Resim, sinema, tiyatro... bunlarla ilgiliyim daha çok şu sıralar. Seneye yaz için Amerika'da oyunculuk eğitimi almayı planlıyorum. Sıcak bir yerlerde olmak istediğim için Los Angeles düşünüyorum. Once Upon A Time In Hollywood'u izledikten sonra kesinlikle Margot Robbie ve Brad Pitt. Şans verilse, Leonardo DiCaprio'yu da kadrodan çıkarmak istemezdim aslında. Dolabımı açsanız bolca siyah ve grinin yanında çok farklı renkler de görürsünüz. Ama renkler sadece görüntü olarak orada duruyorlar günlük hayatıma adapte edebilmiş değilim henüz. Düz kesimleri, rahat kalıpları seviyorum. Ayağımda spor ayakkabıdan başka bir şey görmeniz de neredeyse imkansız. 4N1K'da Gökhan'ı canlandıran Sina'nın inanılmaz iyi bir müzik zevki var. Onun sakin müzik listelerine bayılıyorum. Ayla diye bir sanatçı keşfettim son dönem favorim oldu. KALEO'nun I can't go on without you şarkısına da takıntı yapmak üzereyim, beni çok dinlendiriyor. Ünlü olunca hayatında ne değişti diye sorduklarında annem lafa atlayıp O zaten evde hep ünlüydü diyor. Ailenin tek erkek çocuğu olduğum için bu konuda biraz haklı. Özür dileyerek söylüyorum ama annemin sevgisi 1 milyon hayrana bedel bir sevgi. Benim ünlü olmam arkadaşlarımla aramızda bir şaka. Bu duruma adapte olamadım, olmayacağım da. Adapte olduğun zaman hastalanmaya mahkumsun. O kısmı benim işim, eve geldiğimde yine aynı Burak'ım. İşini iyi yapan herkes kendi işinde ünlü zaten. Bu durumdan rahatsız değilim, aksine çok da seviyorum. Ünlü olmayı bir şeyleri iyi yaptığımın işareti olarak değerlendiriyorum. Ben çok duygusal biriyim. Duygusal olan herhangi bir şey, duygularla alınan herhangi bir karar bana arkadaşlığı gerçek hissettiriyor. İçinde bulunduğumuz sektörden dolayı uzun süren sağlam ilişkiler kurmak zorlaşıyor. Anlattığın şeyi dinlemeyecek veya senin dinlemek istemeyeceğin insanlar olabiliyor çevrende. Bu yüzden beni dinleyen ve özellikle de benim dinlemek istediğim insanlarla iletişim kurmak beni çok heyecanlandırıyor. Kendinizi sevin, ama çok da sevmeyin. Barışmak diyelim buna. Kötü özelliklerinizi değiştirmeye çalışın, olmazsa da kabullenin ve barışın. Her ne olursa olsun iyi bir insan olmaya çalışın. Ben hayatımda hep bunu arıyorum.


İnsanları anlamak, empati kurmak ve derdini anlatmak üzerine kurulu bir hayat. Merak ve iletişim onun için her şeyin üstünde geliyor. Tiyatro sahnesine çıktığında hissettiği duyguları kıyaslayabileceği başka bir heyecan olmayan ve ilk tiyatro oyunuyla Afife'ye aday gösterilen bir oyuncu o. Zalim İstanbul dizisinde Cenk, Killology oyununda Davey olarak karşımıza çıkan Mehmet Ozan Dolunay'dan enerji akışının hiç bitmediği hayatını dinledik. 1990'da Ankara'da doğdum. 7 yaşında babamın işleri dolayısıyla Ankara'dan ayrılıp biraz önce saydığın şehirlerde yaşadık. Amerika macerası da lisede katıldığım öğrenci değişim programı ile bir yıl Cleveland High School'da aldığım eğitim. Daha sonra İstanbul'a döndüm ve Koç Üniversitesi Makine Mühendisliği'ni bitirdim. Oyunculuk tüm bu yolculuk boyunca kafamda olan ve hep ilgi duyduğum bir şeydi. İlkokuldan beri okul tiyatrosuna katılırdım. Büyüyünce oyuncu olacağım diyen bir çocuk değildim ama sahnede olmaktan çok büyük keyif alıyordum. Üniversite okurken bir arkadaşım sayesinde Craft tiyatro ile tanıştım. Verdikleri eğitimin sadece oyunculuk eğitimi olmadığını, aslında hayata ve insana dair olduğunu anladım ve oyunculuk dersleri almaya başladım. Benim en büyük derdim hep insana dair her şeyi anlayabilmek, insanlarla iletişim kurabilmekti bu yüzden eğitim çok ilgimi çekti. Ben hala eğitimdeyken Tatlı Küçük Yalancılar için Craft bünyesinden öneriler istemişler. Seçmelerde Cem Karcı ile enerjimiz çok tuttu. Rolü teklif ettiklerinde önce dersler devam ettiği için ve hiç alışık olduğum bir ortam olmadığı için tereddüt ettim ama hocalarımın ikna etmesiyle 'evet' dedim. İyi ki de demişim. Beni o işi yapmaya o ortamdaki enerji motive etti. Hala iletişim içinde olduğum çok güzel insanlarla tanıştım. Çekimler devam ederken Craft bitti ve bir baktım oyuncuyum! Daha çok öğrenmek, daha çok anlamak, kendimi geliştirmek istiyorum. Avrupa'da oyunculuk eğitimi, Amerika'da ise kamera arkası eğitimi almak gibi planlarım var. Yönetmen olacağım demiyorum ama o tarafa da çok ilgim var ve kesinlikle öğrenmek istiyorum. Yüzde yüz tiyatro. Filmi hiç yapmadığım için o da heyecanlandırıyor tabii ama tiyatroya değişebileceğimi sanmam. Beni orada en heyecanlandıran şey prova süreci. Oynayacağım karakteri, onu nasıl anlatacağımı, oyunun kendi dinamiğini anlayabilmek, o bambaşka dünyayı kavrayabilmek inanılmaz bir deneyim. Başka biri olmak, olmayan bir dünya yaratmanın hazzı tarif edilemez. Ben hayatımı da insanları ve dünyalarını anlamak üzerine yaşıyorum zaten. Craft dolayısıyla oyunun yönetmenini tanıyordum ondan oyunu dinledim ve inanılmaz etkilendim. Hemen provalara başladık. Sabah sekizde giriyorum akşam en erken dokuzda çıkıyorum. Sonsuz bir monolog ezberim var. Eğitimini almakla sahnede prova yaparak gerçek bir oyuna hazırlanmak arasında büyük fark var. Çok zordu. Kendime devamlı ccaba yapabiliyor muyum, oluyor mu, olmuyor mu? diye soruyordum. Zorlayıcı bir süreçti ama aynı zamanda ufkumun açıldığı çok besleyici bir süreçti benim için. Tek kelimeyle inanılmazdı. Jüri üyeleri oyunu izlemeye geliyor herkesi tebrik edip gidiyordu ama benim aklımın ucundan bile geçmiyordu benim adaylardan biri olacağım. Biz oyuna en iyi oyun adaylığı gelecek diye konuşuyorduk hep. Bir gün yönetmenimiz İbrahim Çiçek beni arayıp aday gösterildiğimi söyledi. Benimle dalga geçmediğine inanmam 10 dakikadan fazla sürdü. Benim için Zerrin Tekindor gibi isimlerin oyundan sonra kulise girip elimi sıkıp tebrik etmesi bile muhteşem bir heyecan ve gururken böyle bir adaylık almak tarif edilemez bir mutluluktu. Sonunda ödülü alamadım ama aday olmak benim için zaten ödüldü. Orada olup jürilerle tanışmak yıllardır izlediğim tiyatro oyuncularıyla aynı ortamda olmak inanılmazdı. Çok benzeyen yönlerimiz de var, çok farklı taraflarımız da. Farklı olarak, Cenk travmalı bir hayat yaşamış darmadağın bir çocuk. Her şeyin çok hızlı geliştiği, anne baba olmanın zor, onların çocuğu olmanın daha da zor olduğu bu çağda bunun büyük tokadını yiyerek büyümüş. Dışarıdan bakıldığında nefret edilesi bir insan. Ama ben Cenk'e onu anlamaya çalışarak, derinine inerek ve yargılamadan bakıyorum. İnsanların yaşadıkları olaylar farklı olsa da hissetikleri mutsuzluk, kızgınlık ve çaresizlik özünde aynı diye düşünüyorum. Bana Ozan olarak o duyguyu ne hissettirir? diye sorduğumda benzerliklerimizi bulabiliyorum. Onu bulduğumda da role girmek çok kolay oluyor. Bu tabii benim tercih ettiğim, oyunculuğun sadist kısmı ile alakalı. Herkes öyle yapmıyor. Ben oynarken hissetmeyi seviyorum. Set varsa hep sette geçiyor. Set olmadığı zaman da doğada olmayı çok seviyorum. Orman olsun, sahil olsun böyle az insanın olduğu ve doğanın çok olduğu yerlere gitmek çok iyi geliyor. Bir yerlere termosta aldığım kahvemle gidip, müzik açıp, kitabımı okumak beni mutlu ediyor. Kız kardeşimle birlikte yaşıyorum. Onunla da zaman geçirmeyi çok seviyorum. En son Parfümün Dansı'nı okudum. Şimdi de Kahramanın Sonsuz Yolculuğu'nu okuyorum. Tiyatro sahnesi! O kadar insanın önüne çıkıyor olmak.. Her oyun öncesi yaşadığın duygular tarif edilebilecek gibi değil: korku, heyecan. Adrenalinin tetiklediği duygular. Oyunlardan önce ve oyun esnasında hissettiğim şeyler benim için saf adrenalin. Marlon Brando ve Meryl Streep ile bir dramın içinde olmak isterdim. Karakterin derdi. Bana ve izleyicilere nasıl bir şey hissettireceği. Bir de çalışacağım insanlar. En çok siyah görürsünüz. Parça olarak da kapüşonlular ve bol gömleklerle dolu olur. Anlayış ve anlamaya çalışma derdi. Karşımdaki insanda bu varsa çok heyecanlanırım. Onunla her şeyi konuşabileceğim, her şeyi anlatabileceğim ve paylaşabileceğim anlamına gelir.


Yavaş ve emin adımlarla ilerleyen biri... Ancak Sinan'ın müziğiyle henüz yolu kesişmeyenlerin, çizimleri ve animasyonlarıyla karşılaşmış olması muhtemel. Instagram ve Youtube'daki Vicotüco videolarının hem animasyonlarında hem müziklerinde onun payı var. "Yeni parçalar üstünde, albüm üstünde çalışıyorum. İlk albümümü çıkarmak istiyorum. Sıradaki hedefim bu" diyor ve 2020'yi müzikal anlamda hayalini kurduklarını gerçekleştirebildiği bir yıl olarak görüyor. Animasyon ve müziği aynı potada eritebilme becerisini de göz önüne alınca, Sinanılmaz'ın özgün tarzı daha da belirginleşiyor. Kendini müzik yapmadan önce daha duygusuz bir insan olarak tanımlayan ve müzikle duygusal yanını keşfettiğini söyleyen Sinan, "Kendimi konuşarak çok iyi ifade edemiyorum ve kendimi ifade etme biçimi olarak sanatı tercih ediyorum. Sadece müzik değil; animasyon resim... Var olmak için bunu yapmam gerekiyor" diyerek aslında müziğin hayatındaki yerini de tanımlıyor. Sosyal medyanın gücü, onun üretiminde de etkili rol oynuyor, "Herkes sesini duyurabilmeye başladı ve kendi kafasındakileri yansıtmaya çalışıyor ve başarılı olabiliyor kolayca." Birbirine benzeyenlerin giderek arttığı ve özgün seslerin daha da kıymet kazandığı bu dönemde, Sinanılmaz yaptıklarıyla hemen ayrışıyor. Bende aslında çok belirsiz işliyor. O yüzden çok planlı hareket edemiyorum. Bazen çok üretken olduğum bir dönem oluyor. Mesela yürürken aklıma bir şarkı geliyor, hemen kaydediyorum. Çok saçma veya ilginç yerlerde ilham gelebiliyor. Zaten üretmem lazım diyerek hiçbir zaman üretmiyorum. Sadece anlatmak istediğim bir şey olduğu zaman onu anlatmak için ifade ediyorum kendimi. Bir oluşumumuz var. Burada birlikte animasyon projeleri üretiyoruz. Burayla alakalı başka projeler de var. Onları da gerçekleştirmek istiyoruz. Evet, aslında sosyal medyanın da gücünün artmasıyla herkes sesini duyurabilmeye başladı. Çok kötü işler de çok güzel işler de var. Aslında ortaya çıkmak biraz daha zor oluyor bu süreçte. Çok fazla üretim var gerçekten, çok fazla 'iyi' üretim de var. Önceki jenerasyonları bilmiyorum ama ben çocukken bu kadar fazla ses yoktu açıkçası. Bu belki sosyal medyanın, internetin etkisiyle de olmuş olabilir. Bence süper gidiyor. Herkes kendi kafasındakileri yansıtmaya çalışıyor ve başarılı olabiliyor kolayca. Aslında bizim projelerimiz hep müzikle bir arada bulunuyor. Sinanılmaz projemin dışında, Mert'le bir albüm yapma planımız var ekstradan, başka bir müzik projesi olarak. Zaten kendi yaptığımız müzik videosunun içindeki müzikleri de biz yapıyoruz. Orada tabi çok daha farklı bir üretim oluyor; daha tasarımsal, videonun anlatacağı şeye göre oturup tasarlıyoruz. Yani kendini ifade etme ihtiyacı yerine gerekeni yapmaya çalışıyoruz. Bu röportajın bir bölümü GQ Bahar 2021'de müzikte yeni bir sayfa açanlar dosyasında yayınlanmıştır.


Mark Thomas ile birlikte çalışmak çok farklı ve heyecan verici bir dönemdi ve bu durumdan en iyi şekilde yararlanmaya çalıştım tabii ki de. Onun yaratım sürecini, kendi tasarım dilini Helmut Lang'e nasıl uyarladığını, üretim sürecini nasıl yönettiğini ve iş birlikleri sırasında nasıl kolektif çalıştığını görmek oldukça önemli ve öğretici bir deneyim oldu benim için. Büyük bir marka için koleksiyon hazırladığınızda, kendi departmanında tecrübeli profesyonel kişilerle birlikte bir takım olarak çalışıyorsunuz ve herkes kendi departmanında yapması gereken kısmı yapıyor. Bu sebeple işler daha seri ve profesyonel bir şekilde ilerliyor. Küçük çaplı bir marka olduğunuzda ise, bu departmanlar arasındaki çizgi belirsizleşiyor ve kendinizi bir anda tasarım, üretim, dikim, kalıp veya satış gibi birçok departmanın sorumlusu olarak bulabiliyorsunuz. Bu da yaratım ve üretim sürecinizden taviz vermenize sebep olabiliyor; bazen bazı şeyler şansa ya da son dakikaya bırakılıyor. Ama bence heyecan verici bir süreç bu. Eğer klasik bir erkek veya kadın siluetinden bahsediyorsak, en büyük fark teknik detaylar. Erkek parçalarında genelde fonksiyonelliğe ve dayanıklılığa daha çok dikkat ediliyor; çünkü erkekler daha az ve öz alışveriş yapıyor diyebiliriz. Kadınlarda ise estetik dil biraz daha öne çıkıyor genel olarak. Her ne kadar markamla alakalı birçok şeyi sorgulamış olsam da ilk koleksiyonum The Grisettes'e kadar bu soruyu gerçekten çok da fazla düşünmedim. Somme Slovi'de portrelediğim kişi, giyinirken kendi hikayesini yaratan, beklenmedik biri. Kendini yerleşmiş tanımlarla sınırlamayan biri olabilir, çünkü ilham aldığım karakterler genelde böyle. Severek takip ettiğim birkaç tasarımcı dışında herhangi bir heyecan hissetmiyorum çünkü kıyafetler yeterince güçlü değil ve sizinle iletişim kuramıyorlar. Zaten bu eksiği kapatmak adına milyon dolarlar harcanarak, yüzlerce kişinin çalıştığı setler, defileler hazırlanıyor. Her ne kadar verilen emeğe saygı duysam da bu bütünün artık kıyafetlerle alakalı olmadığını düşünüyorum. İşe bir de iklim değişikliği kısmından bakarsak, iki-üç ayda bir binlerce yeni kıyafet seçeneğimizin olmasından daha önemli ihtiyaçlarımız ve sorumluluklarımız olduğunu düşünüyorum. Zaten kıyafetler her zaman sezonluk değil, ömürlük olmalı. Ekrana çok da fazla bakmıyorum. Baktığım zaman da gördüklerimin alt metnini okumaya çalışıyorum, böylece ister istemez daha az şey görmüş oluyor insan. Bir de ekrana bakmaktan ziyade etrafımda olan biten şeylere, onların hikayelerine bakmak daha ilginç geliyor bana. Parçalarımı genelde belirli bir cinsiyeti düşünerek tasarlamıyorum, dolayısıyla birçok parça hem erkeğe hem kadına uyabiliyor. Mesela kırmızı pelerin-ceket, çizgili bol pantolon, uzun boxer şort ve XXL tişört erkekler tarafından da oldukça ilgi gördü.


İtiraf ediyorum, bir araya gelmeye ikna etmek zor oldu. Bir yılı aşkın süredir kimseyle konuşmuyordu. Araya ne kadar doğru bir kişiyi soktuğumuzu, konuşmaya başladığımızda fark ettim. Varı yoğu kızları. Futbol konuşurken bile kullandığı bütün zaman zarfları onlarla ilgili; büyük kızım yurtdışından dönünce, küçük kızım pastacılığa merak sarınca, büyük kızım işe yeni başlamıştı, küçük kızım ders vermeye karar verdiğinde... Öyle ki, iyi bir teknik direktör olmanın altın kuralının, iyi bir baba olmaktan geçtiğini düşündürüyor. Başta mesafeli, karşısındakini itinayla ölçüp biçiyor. Sonrasında ise seviyeli samimiyetiyle tam bir beyefendi. İnce esprileri, özlü sözleri ve akıl dolu benzetmeleri hayranlık uyandırıcı. Tanımadan önce konuşmaktan pek hoşlanmadığını düşünürdüm. Tanıyınca söyleyecek çok şeyi olan insanlar gibi susmayı tercih ettiğini fark ettim. Kovulur. Başarısızlığın hesabını çok güzel kesen bir milletiz. Başarının karşılığını ödüllendirmediğimiz sürece, daha çok hesap keseriz. Yok. Başımıza ilk defa böyle bir şey geliyordu. Sportif başarıyı garantileyemeyeceğimi biliyordum ama takımın bir duruşu olsun istedim. Futbol oynamayı seven bir takımım vardı, fair play ruhunu turnuvaya katılan tüm takımlardan daha fazla yansıttılar. Elbette elde ettiğimiz tarihi başarı çok önemliydi. Kore'de ilk basın toplantımızda 24 kişi vardı, son toplantıda 435 kişi. Ama benim için değerli olan takımımın karakteriydi. Yine de hazırlık sürecinde bir şeyleri farklı yapmış olmalısınız... Sezon sonu gelmiş, herkes yorgun. 55 gün kampta olacağız, yükleme yapabileceğim tek şey kazanma arzusu. Kampa ailelerini de davet ettim. Eşleriyle, çocuklarıyla zaman geçiriyorlardı, kafaları rahattı. Huzurlu olsunlar diye çocuklarının bakıcılarının gelmesini bile kabul ettim. Birbirlerinin ailelerini de daha yakından tanıma imkanları oldu, aralarındaki dostluklar sağlamlaştı. Tatil yapar gibi keyifliydiler. Gruptan çıkarsak maçlara ailelerimiz de gelsin dediler, kabul etmedim. Ailelerinizin gelmesini istiyorsanız daha fazlasını yapmalısınız dedim. Senegal maçında aileleri tribündeydi. Ben de hep bu soruyu soruyorum. Biz millet olarak başarılarımızı değerli kılamıyoruz, yaşadıklarımızdan ders çıkaramıyoruz. O başarımız kadar ilham verici ne var futbol tarihimizde? Tek bir belgesel bile hazırlanmadı. Kosta Rika maçında berabere kaldık; bir anda moraller bozuldu, eleştiriler arttı, üstümüzde korkunç bir baskı var, kimse konuşmuyor. O günü unutamam. Ne yapsam diye kara kara düşünüyorum. 60 tane formayı lobiye dizdirdim. Bütün kafile toplansın, bu formaları hep birlikte imzalayacağız dedim. İki saat sürdü. Bir yandan imzalıyor, bir yandan konuşup gülüşüyorlardı. Çok basit bir fikirdi belki ama üzerimizdeki kara bulutlar bir anda dağıldı. Dünya Kupası'nı kazanabilmek için her şeye sahip bir ülkeyiz ama bedel ödemeye hazır değiliz. Bu hayatta bedel ödemeden kazanamazsın. Bazen kazandığını zannedersin ama bedelini ödemeden elde ettiğin her şeyi çabuk kaybedersin. Türk futbolu yapısal bir reform geçirmeden, uluslararası turnuvalardaki başarısının kalıcı olmasına imkan yok. Türk futbolunun altında pantolon yok, hangi ceketi giysem derdinde. Kaç yabancı oynatacağımızın derdindeyiz. Zor. Bir ülkenin futbolu, milli değerlerini ayna gibi yansıtır. Ortak değerlerde birleşmekte zorlanan bir milletin futbolda birlik beraberlik sağlamasını beklemek hayalperestlik. Sağlam temeller üstünde yükselmeyen ve aşırı para girişi olan her sektör bir süre sonra çökmeye mahkumdur. Türk futbolu tam da bu yöne doğru ilerliyor. Çok hızlı büyüdü, gereğinden fazla zenginleşti. Milli takım taraftarlığı, olsun dediğinizde olacak bir şey değil. Dünya Kupası'ndan döndüm, eşimle tatile gittik. Kalabalık bir grup dostumuzla yemek yedik, hanımlar ayrı bir masada kendi aralarında kahve içmek için ayrıldılar. Baktım hararetli hararetli bir şeyler konuşuyorlar, merak ettim, yanlarına gittim. Milli takımı kurtarıyorlarmış. Yanlarına geldiğimi bile fark etmediler, öyle kaptırmışlar ki kendilerini. Hepsinin söyleyecek şeyleri vardı. Oynadığımız futbol böyle bir ortamda bile konuşuluyorsa biz bu işi başarmışız demiştim. İşte o an kendimi takımın teknik direktörü gibi değil, ülke futbolunun başındaki adam gibi hissetmiştim. Milli takımın başına geçen kişi, 10-30 yaş aralığında, ülkenin pırlanta gibi çocuklarının olduğu bir yetenek havuzuna sahiptir. Bu ülkenin çocuklarına, gençlerine rol model olacak milli oyuncular yetiştirmekle yükümlüdür. Sorumluluğundaki çocuklar, küçük yaşta rekabetin içine atılıyor, kaldırabileceklerinden fazla sorumluluk alıyor, harcayabileceklerinden fazla para kazanıyor. Bu çocukları sağlıklı bireyler olarak büyütmek hiç de kolay değil. Ekibiyle birlikte sadece iyi futbolcular değil iyi insanlar yetiştirmek için çalışmalıdır. Futbolda sağlam karakter mevcut yeteneği artırır, bu nedenle oyuncularının topa nasıl vurduğundan çok nasıl karakterlere sahip olduğuyla ilgilenmelidir. Yetiştirdiğimiz nesil, oynadığımız futboldur. Milli takımın sürdürülebilir başarı elde etmesi ancak bu şekilde olur. Halbuki Van Gaal, Milli takım teknik direktörlüğü çok rahat bir iş, kulüp çalıştırmak çok daha zor demişti... Hakkıyla yaparsanız, sadece bir takımın değil ülke futbolunun sorumluluğunu alırsanız, milli takım teknik direktörlüğü çok daha zor ve zahmetli bir iş. Oyuncularınız ülkenin hatta artık Avrupa'nın dört bir yanına dağılmış durumda. Eğer onları sadece maç öncesi bir araya geldiğinizde görmenizin yeterli olduğunu düşünüyorsanız büyük bir yanılgıya düşmüşsünüz demektir. Oyuncularınızla onlara ihtiyacınız olmadan önceki süreçte vakit geçirmeli, onları yakından tanımalısınız. Milli takımın başında olduğum süreçte, Alpay yurtdışında oynuyordu. Gurbetteki oyuncuların desteğe ihtiyacı olur. Kaç defa ziyarete gittim, yanında kaldım. Yedik, içtik, sohbet ettik. Hoca-oyuncu ilişkisinin temeline sağlam bir dostluk koyduk. Maç öncesi soyunma odasından yapılan motivasyon konuşmaları var ya, o konuşma anına gelene kadar oyuncularınızla aranızda bir köprü kurmadıysanız en gösterişli sözlerin, en coşkulu ses tonunun hiçbir değeri yok. Maç öncesi oyuncularınıza tek bir bakışınız yetiyorsa, siz hoca olarak üzerinize düşeni yapmışsınız demektir. Bir ülkenin futbolu iyi yönetiliyorsa, sağlam kurallar üstüne inşa edilmiş bir sistem varsa, milli takımın başına geçen teknik adam yerli-yabancı fark etmez. Koskoca Hiddink yetersiz mi kaldı? Hayır. Biz ondan yeterince faydalanamadık. Halbuki o zaman da söyledim; antrenörlük seminerleri verse, futbol okullarını gezse, kulüplerin antrenmanlarına katılsa, teknik direktörlerle aylık zorunlu toplantıları olsa... Bunları ayarlayabilmiş olsaydık, hem burada daha fazla vakit geçirdiği için takıma hem de ülke futboluna çok ciddi katkı sağlayabilirdi. Evet, belki de esas sıkıntı o. Kulüplerin başındaki teknik adamlar, iki tarafın da çıkarına olacak bu yaklaşımı, ego savaşına dönüştürmeye meyilliler. Benim en rahat çalıştığım teknik adam Lucescu'ydu. Çok sağlam bir karakteri vardır, kendine güveni tam olduğu için de paylaşımcıdır. PAF takımıyla antrenmanlara çıktığı dönemde, milli takımda Hakan Ünsal'a ihtiyacım vardı. Tesislere gidip Lucescu'yla konuştum, Müsaade et, bir konuşayım, kendini toparlasın, hazır olsun dedim. Büyük bir olgunlukla kabul etti, bunu kolay kolay hiçbir teknik adam yapmaz. Bir süre sonra Arif'le Okan'ın Lucescu'yla arası açık haberleri çıktı. Lucescu'yla dertleştik, Ben konuşurum çocuklarla dedim. Aldım ikisini karşıma, Derdiniz ne olursa olsun, çıkın adam gibi oynayın topunuzu dedim. Oynadılar da. Milli takım teknik direktörüyle kulüplerimizin başındaki teknik adamlar arasında böyle bir dayanışma olursa iki taraf da fayda sağlar. Fatih Terim bu söylediklerinizi yapabilecek deneyime, donanıma ve kariyere sahip. Zaten göreve gelir gelmez kulüplerle yakın ilişkilerde olacağını açıklamıştı. Evet ama oradaki sıkıntı şu: Fatih Hoca'nın sorumluluk alanını çok genişletirlerse, federasyonun yapması gereken işleri de ona yüklerlerse sportif başarıya yeterince zaman ayıramaz. Milli takım teknik direktörlüğü sahip olduğumuz en güçlü milli simgelerden biri. Milli takım bayraktır, marştır. Kimsenin o unvanın altını boşaltmasına müsaade etmeyeceksin. İnsanlar o koltuğa oturan kişiyi sevmek zorunda değiller ama saygı duymakla yükümlü olduklarını bilmeliler. Abdullah Avcı milli takım teknik direktörü olmak için uygun mu değil mi sorgulamasını, onu takımın başına getirdikten sonra yapmayacaksın. Yaparsan insanlara milli takım teknik direktörlüğü unvanının değerini de sorgulatmış olursun. Ne yazık ki öyle oldu. Abdullah'a yeterince saygı duyulmasını sağlayamadık. Öyle. Futbolcuların performansını ölçmek biçmek daha kolaydır. Yaptığı iş gözle görülür, elle tutulur. Teknik direktörün başarısı çok fazla etmene bağlıdır ve birçoğu görülmez. Oyuncu tercihlerinde neyi düşündüğünü, ne yaşadığını, hangi dengeleri göz önünde bulundurduğunu çoğu zaman dışarıdan bir göz anlayamaz. Tugay ön libero oynatılır mı sorusunun cevabı, o maçta ne yapmak istediğine ve etrafında kimleri oynatacağına bağlıdır. Bazı özel oyuncuları, etrafındaki oyuncuların performansını en üst seviyeye taşıyacak şekilde konumlandırmalısın. Bunu düşünmek benim işim, sen sadece oyundan zevk almaya bakıyorsun. Ama müşteri her zaman haklıdır. Evet ama yanlış anlaşılmasın. Eleştiri olsun, her zaman her konuda olsun. İnsanlar fikirlerini söylesinler isterim. Ama üslup çok önemli. Mesela Bedri Baykam, 2002 maceramızı yazdığı bir kitap çıkarmış, adını da Ah Abi İlhan'ı Bi Oynatsalardı koymuştu. Sanatına saygım sonsuz ama imzalı kitabını getirdiğinde kabul etmedim. İlhan Mansız'a yeterince şans tanımadığıma inandığınız için beni eleştirebilirsiniz ama bir oyuncumu yükseltmek için diğerinin üstüne basılmasına müsaade etmem. Her şeyden önce, benim İlhan Mansız'a karşı nasıl bir önyargım olabilir ki, 27 yaşında olmasına rağmen onu bulup milli takıma getiren benim. Ama Hakan Şükür ve İlhan Mansız'la kamp süresince bire bir vakit geçiren de benim. Hangisinin formda olduğunu, hangisinin taktiğime uygun olduğunu, hangisinin sonradan girdiğinde daha çok iş yapacağını bilen de benim. Bu iki oyuncudan da verim almak, birbirinin alternatifi olabilecek oyuncular arasındaki sevgiyi saygıyı korumak zorunda olan da benim. Bu haberlere gülüyorum. Mancini kariyerini tehlikeye atarak geldi bu ülkeye, kendine zarar vermek ister mi? Bizden farklı bir bakış açısı var, kabul. Ben onun yerinde olsam yaptıklarını yapar mıydım, hayır. Ama ben Şenol Güneş'im, o Roberto Mancini. Hepimizin yoğurt yiyişi aynı olamaz ki. Alışık olmadığımız kadar profesyonel bir duruşu var, umursamazlıkla karıştırıyoruz. Aslında taraftar, alınan sonuçlardan çok, o tavır nedeniyle huzursuz. Neyse ki Avrupalı teknik adamlar eleştiriye açıktır. Üslubunuzu bozmadan yapacağınız her türlü eleştiriyi dinler, kişiselleştirmez, alacağını alır. Ama doğru bildiğinden şaşmaz. Zaten fikrini basının ya da taraftarın baskısıyla değiştirmek o kadar kolay olsa, ülkenin en büyük kulüplerinden birinin başında olmaması gerekir. Kulüp başarılıysa başkanın, başarısızsa teknik adamın hanesine yazılır. Takımınızın başına getirdiğiniz teknik adamı basının ve taraftarın önüne atarak kulüp yönetilmez. Takımın en iyi oynayan oyuncularını gönderen teknik adam olur mu? Olursa onu takımın başında neden tutarsın? Şehrin bunu sorgulamamış olmasına şaşırıyorum. Şenol Güneş, bundan sonra Trabzonspor'dan başka takımda teknik direktörlük yapmaz diyorlar. Yapar. Ama öz evladının ona yaşattıklarından sonra eloğlu kim bilir neler yaşatır diye de düşünmeden edemez.