Pazartesi Ali Sunal'la röportaj yapacaksın, dersine şimdiden çalışmaya başla dedi bir nefeste. Elimdeki kahve fincanını sakince sehpanın üzerine bıraktım. Komutu veren sevgili genel yayın yönetmenim Okan Can Yantır, sürprizlerle dolu bir insandır. Televizyonda Tosun Paşa'nın yayınlanacağını duysa kapak toplantısını bile iptal eder, öyle de Kemal Sunal hastasıdır. Geriliyorum. Aklıma Ali Sunal'ın sert ve ciddi mizacı da gelince gerginliğim çifte kavruluyor adeta. Mevzu çok hassas. Babası olmasa diyen insanlardan gına getirmiş bu adamla röportaj yapıp, koca kralı da hakkıyla anıp, eleştirmek ve kalp kırmak için pusuda bekleyenlere Bak gördün mü, gene babasını anlatıyor dedirtmeden, bu görevi ince bir sanat gibi ifa etmem, onu tanımam gerekiyor. Çünkü gerçekten ben de merak ediyorum nasıl biri olduğunu. Koşsan çarpıp yere serileceğin sert bir duvar gibi geliyor hep bana. Komedi yapmasına rağmen böylesine ciddi ve sert durmasıysa babasından kalan ironik bir miras gibi sanki. Nasıl bir adam acaba, iyi biri mi? diye soruyorum, İşte git bunu ona sor diye verdim bu görevi ben de diyor ve o anda karar veriyorum bunu ona sormaya. Çekim saatinden önce stüdyoda alıyorum soluğu. Muhabbeti zerk edeceğim damar yolunu iyice bulmam lazım. Bey faslıyla ölürüm, abi diyeyim mi? diyorum Ali de diyor. Abi diyorum. Çekim gayet keyifli geçiyor. Sürekli yakın pres halindeyim. Evet gerçekten sert ama insanı rahatlatan bir dinginliği de var. Çekimden sonra Bebek'te sakin bir yere oturuyoruz. Soru hazırlamadım diyorum, İyi yapmışsın diyor gülümseyerek. İşletme eğitiminin akabinde oyunculuğa başladığından, sanki sonradan karar vermişlik gibi görünüyor göze. Ama işin aslı öyle değil. Oyunculuk evveliyata dayanıyor. İlkokul, ortaokul, lise; hep sahnedeymiş Ali Sunal. Drama kulübü, sonrasında edebiyat hocası önderliğinde bir skeç topluluğu... Ama iş liseye gelince bütün arkadaşları dönemin popüler bölümü işletmeyi seçtiğinden kankalık kitabında ayrılmak olmaz deyip araya bir de bu eğitimi sıkıştırmış. Sonrasında babayla bir dizi projesi ve üstüne Propaganda filmi de eklenince Artık benim yolum belliydi diyor: Zaten bunu yapmasam ne yapardım, ne işe yarardım, onu da bilmiyorum. Oyunculuğu seçmenin büyük bir çılgınlık olduğunu inkar etmiyor kendisi de: Adam Ah Şu Çılgın Türkler diye kitap yazmış, hakkını vermek lazım kitabın, işte o çılgınlardan biri de benim sanırım diyor kahkahayla karışık. Kemal Sunal adı sanıldığı gibi kapılar açmıyormuş, Bir şeyler yapabildiysek biraz genetik, biraz şans, biraz da doğru işleri seçmiş olmaktan geçiyor diyor. Ben Ali Sunal'ın başarılı bir adam olduğuna canı gönülden inanıyorum. Biz halk olarak gönlümüze taht kurmuş insanların çocuklarını sevmiyoruz kolay kolay. Bunun altında biraz kıskançlık da var, artık bunu kendimize itiraf edelim. Yani Ali Sunal şu an olduğu konumda sadece Ali olarak bulunsaydı başarısı çok daha kolay kabul görürdü kanaatimce. Lakin bu durumda ... ama onun babası Kemal Sunal deyip Ali'nin hakkını Ali'ye vermiyoruz. Daha doğrusu vermiyorduk. Ama Ali hakkını bizden söke söke aldı. Belki çok yoruldu, çok yıprandı ama sonunda varlığını, başarısını kabul ettirdi. Anlıyorum ki onun tek derdi iyi işler yapmak ve adına yaraşır bir kariyer elde etmek. Bence belli bir yol da oturttuk yaa diyor çok samimi bir ses tonuyla. Önünde çıkılması gereken daha çok merdiven olduğunu ama insanların sevgisinin doğru yolda yürüdüğünü hissettirdiğini anlatıyor. Ali Sunal'ın çok enteresan bir kontrol mekanizması var. Söz konusu babası olunca çok hassas. Sanki onu ipek mendiller içinde narince tutuyor. Onun adını kötüye kullanmaktan ya da o şöhretin ekmeğini yemekten ödü kopuyor. Bu yüzden de babasıyla ilgili röportaj vermeyi sevmiyor. Ben Ali'ye Kemal Sunal'ı sormuyorum, evdeki babasını soruyorum. Derdim gerçekten Ali Sunal'ı tanımak. Milyonların sevgisine mazhar olmuş bu insan senin baban, kıskanmadın mı, bir ülkeyle paylaşmak sana ağır gelmedi mi? diyorum. Babam hiç star gibi bir hayat yaşamadı ki, evde de sıradan bir Kemal'di diyor. Hatta babasının şöhretini sokakta ilk fark ettiğinde çok şaşırmış ama çok da keyif almış bu durumdan. Sıradan bir hayat yaşaması beni hiç şaşırtmadı. Zaten ben de risotto siparişi veren bir Kemal Sunal hayal etmemiştim hiç. Kafamda kuru fasulyeye ekmek banan bir adam canlanıyor. Peki diyorum, sizde durumlar ne alemde? risotto mu, kuru fasulye mi? Ben Malatya kayısısıyım diyor kahkaha atarak. Başka hayat tanımamış ki Ali Sunal. Yalıları da olsa, bilmem kaç metre teknesi de, aynı tişörtü giyer, aynı kuru fasulyeye ekmeğini banarmış. Çok da severim ayrıca. Etli, pastırmalı, sucuklu fark etmez. Ama risottoya da söz hakkı doğdu, onu da bu kadar gömmeyelim, arada yiyince güzel oluyor deyip İtalyanların da gönlünü alıyor. Röportajın tamamı ve çok daha fazlası GQ Türkiye Eylül sayısında ve GQ Türkiye iPhone/iPad edisyonunda...


Kenan İmirzalıoğlu, otelin etkinlik salonlarından birinin ortasında, üzerinde smokinle oturmuş, bir yandan bonfilesini yerken, bir yandan da gözlerini kısmış, inceden inceden otelin duvarında asılı tabloları inceliyor. Kan şekeri toparlasın diye çekime ara verilmiş durumda; hipoglisemisi var, aç kalması sağlıklı bir durum olmadığı gibi hayra vesile de değil: Hafif tertip asabiyete yol açabiliyor. Geçenlerde bir arkadaşı, Kenan iyidir, tatlıdır, babacandır falan ama açken yaklaşmayın, sizi de yiyebilir şeklinde özetlemiş durumu. Üç gün önce babasının ani kalp rahatsızlığı üzerine, Karadayı'nın setinden apar topar çıkıp gittiği Ankara'dan, içi rahatlamış bir şekilde dönmüş vaziyette. Münir Mustafa İmirzalıoğlu'nun dört damarına birden stent takılmış; şimdi durumu çok şükür, gayet iyiymiş. Ailesinden bahsederken, gözünün ışığı, sesinin tınısı değişen tiplerden. Ankara'nın Bala'sına bağlı Üçem Köyü'nde içine doğduğu ev, yüz yılı aşkın tarihi olan, Ermeni ustalar tarafından inşa edilmiş eski bir konak. Cüsseyle tabir pek örtüşmüyor ama Kenan, evin ufağı. Anadolu bilgesi olarak addettiği annesi Yıldız İmirzalıoğlu'na çok düşkün. Şimdilerde aralarında sıkı bir dostluk oturmuş olsa da ömürlerinin büyük bir bölümünde ona yarı babalık da yapmış olan beş yaş büyük bir ağabeyi , dört yaş büyük bir ablası var. Bunu diyen adam da YTÜ Matematik mezunu bu arada. İmirzalıoğlu, kendinden bahsederken, şahsına tanıdığı primden yana biraz nekes. Tevazu karakterimizdir artizliği tadında, suni bir kendini taşıyış halinden de söz etmiyoruz. Cümleleri, doğasından geldiği çok belli bir içgörü yansıtıyor. Eh, bu düşüncenin beyninde filizlendiği o günden, Kenan İmirzalıoğlu'nun memleketin en önde gelen star-oyuncularından birine dönüştüğü bu zamanlara kadar yaşanan gelişmelere de cümleten şahidiz: İmirzalıoğlu'nun 91 sonu gibi başlayan mankenlik hayatı, 97'de Best Model of the World seçilmesine, oradan oyunculuğa geçmesine, ilk projesi Deli Yürek'te canlandırdığı Miroğlu karakteri de mesleğe bir fenomen olarak başlangıç yapmasına vesile olur. Hayat ironik tabii. Şimdi bir dönüp de bakınca, filmografisindeki mihenk taşı karakterlerin bir kısmını şöyle bir solukta hatırdan geçirince, başta değiştirmeye kalktıkları o isim, bu kadar mı cuk oturur? Deli Yürek'teki karakterin adı Miroğlu yerine İmirzalıoğlu olsa, olamaz mıydı misal; misler gibi olurdu. Rol aldığı işlerin bir kısmını anıyorum: Kabadayı'ydı, Acı Hayat'tı, Ejder Kapanı'ydı, Ezel'di, Karadayı'ydı; tüm o bileği, yüreği, ciğeri tunçtan karakterleri... Teşbihte hata olmaz, hani neredeyse sahne adı yakışıklığında bir gerçek ismi olduğunu söylüyorum. Sinema kariyer, dizi ekonomidir fikriyatında birçok oyuncu gibi. Yine birçok meslektaşıyla dizilerin temposunun, akıllara ziyan türden ağır işçilik olduğu düşüncesinde birleşiyor. Akşam öğünü için vakitlice eve varabilmek için iş çıkışı trafiğine kalmadan yola dökülüyor. Malum, kan şekeri meselesi ve malum, kendini diri tutması lazım; yarın set var... Starlığı tartışma götürmez ya, artistik algıdan öte Kenan İmirzalıoğlu, kendisiyle özdeşleştirilmiş delikanlı tiplemelerinden daha hakikatli bir duruş sergiliyor: Bugüne dek beyazperde ve camda hayat verdiği, hepsini de gayet içeriden sevdiği kimi karakterlerin granit repliklerini motto edinenler, o karakterlere ruh üfleyen insanın normalliğine de şöyle biraz baksalar, delikanlılığın kitabı temize bile çekilir belki, kimbilir...


Netflix'in iddialı dizilerinden Stranger Things 3'üncü sezonuyla yayında. Biraz daha korkutucu, biraz daha karanlık bir sezon ama 80'li yılların nostaljisini yaşatan atmosferi ve esprili replikleriyle keyifle seyredilebileceğiniz sekiz bölümden oluşuyor. Kiminiz belki bir çırpıda bitirdi kiminiz de henüz izliyor olabilir ama biz dizinin oyuncularından 17 yaşındaki Finn Wolfhard ve Joe Keery ile Paris'te bir araya geldik. Müthiş eğlenceli iki aktör sorulara da içten ve esprili cevaplar verdi. Joe: Evet, o yıllarda hayatta değildik. 80'lerden gelen referanslarımız sadece kendi dizimiz, çeşitli televizyon şovları ve o dönemin müzikleri. Joe: O dönemde doğmuş insanlar için nostalji duygusunu hissediyorum, dizi buna erişiyor. Ayrıca o zamanın daha basit ve kolay olduğunu da düşünüyorum çünkü akıllı telefon ya da sosyal medya yoktu. Bu insanlara çekici geliyor. En azından benim için cazip. Finn: Evet. Kesinlikle bana da çekici geliyor. Finn: Instagram'da olmak ve sürekli olarak yaşadığını kanıtlamaya çabalamak çok garip. Joe: Bu durum, kaçamayacağımız derecede toplumun ayrılmaz bir parçası oldu. Bir gün yok olacağını düşünmek de çok aptalca. Joe: Küçük bir bebek olurdum. Bilmiyorum, iyi olabilirdi belki. Finn: Evet, güzel olabilirdi, ama aynı zamanda sinema endüstrimiz artık biraz daha iyi durumda, daha az sorun var. İzlediklerim ve yapımcılardan da duyduklarıma göre 80'ler setlerin çılgınca denetlendiği bir zamandı. Finn: O zamanlar pek çocuk iş kanunu yoktu, çocukları çok çalıştırıyorlardı. Çok fazla erkek baskısı ve daha fazla ırkçılık vardı. Joe: Daha az insanın fırsat eşitliği vardı. Finn: Evet ve beyaz olmayan insanlar için çok daha az rol vardı. Finn: Evet, ilk adımlarımızı iki hafta önce galada attık sanırım. Hatta North Carolina'da ailesinin bodrum katında kalıyorduk. Joe: Repliklerimizi öğrenince bize verdikleri kağıtları kağıt parçalayıcısından geçiriyorlardı. Finn: Öyle yapmasalar, onları çöpe attığınızda birileri bulup okuyabilir. Joe: Kostümlerimizi gizlemek için de çekimlerde bize bornoz giydirdiler. Yani denizci kıyafetimin görünmemesi için alınmış bir karardı sanırım. Finn: Ben sadece polo tişört giyiyordum, bu yüzden bir bornoz giymek için hiçbir nedenim yoktu aslında. Finn: Yani evet, bornozla iyi göründüğümü söyleyebilirim. Finn: Gerçekten harika olduğunu düşündüm, şahane bir şekilde sonunu havada bitirmişler. Stranger Things her zaman böyle yüksek notada bırakır zaten. Bu bir spoiler değil ama sekizinci bölümün sonunda kredilerden sonra çıkan sahne çok havalıydı. Hayatımda ilk defa kredi sonrası sahnesi çektim. Ne olduğunu göreceksiniz. Finn: Ah, hayran hikayeleri! Evet, elbette. Açıkçası çok delilikle karşılaşmadım. Daha çok, bazı insanlar bazen gerçek hayatta beni takip ediyor ve buna 'hayır, olamaz' diyorum. Çünkü bu artık fazlasıyla garip. Finn: Kesinlikle hayır. Hiçbir normal insan Ben ünlü olacağım diye düşünmez. En azından biz öyle değiliz. Joe: Birinci sezonun çekimlerinin sonunda, 'sanırım bu çocuğu bir daha göremeyeceğim' diyordum. Çünkü çekimleri bitirirsin ve iyi geçeceğini umarsın. Başka bir iş bulmam gerekiyor, kiramı ödemem gerekiyor, diye düşünürsün. İşe yarayacağını ve şovu herkesin sevdiğini umarsın. Bu yüzden Duffer kardeşlerin projenin sorumluları olmasına ve sahip olduğumuz ekibin inanılmaz olmasına çok müteşekkiriz. Hayran olduğumuz insanlarla çalışıyoruz. Joe: Böyle bir duruma nasıl hazırlanılır bilemiyorum. Sanırım en iyi yol, bu durumun nasıl bir şey olduğunu bilen biriyle konuşmak, bu iş için de Winona'dan daha iyisi olamaz sanırım. Onun sette olması bizim için şahane bir durum. Ona sektördeki deneyimlerini sorabiliyorduk. Finn: Rastgele şeyler, setteki hikayeleri. Ayrıca onun altın dönemlerinde sıkışıp kalmış geçmişte yaşayan biri olmadığını öğrendim. An'da yaşayan biri ve bence Winona kendisinin ne olduğunu çok iyi biliyor. Joe: Ve sette çalışmalarını izlerken de çok şey öğrendiğimizi düşünüyorum. David için de bu geçerli. İkisi de çok çalışkanlar ve işlerini çok önemsiyorlar. Finn: Bence en iyi tavsiye, onları izlemek. İşte size bir tavsiye diye bir şey denmedi. Sadece onları izliyoruz ve tavsiyeleri de bu olmuş oluyor. Joe: Aynı durum kamera arkasındaki Duffer kardeşler için de geçerli. İkinizin de dizide bulunan diğer karakterlerle şahane kimyaları var. Eleven ile Mike ve tabii ki Dustin ile Steve gibi... Duffer kardeşler sanki bu kimyaları erkenden görmüş gibi... Joe: Duffer kardeşler iş birliğinde çok iyiler. Bir şeyleri değiştirmekten korkmuyorlar. Bir planları var ve belli ki karakterlerin A noktasından B noktasına gitmelerini istiyorlar fakat yol boyunca beklenmedik bir şey olursa da buna karşı çıkmazlar, yararlarına kullanırlar. Joe: Evet, kesinlikle. Sanırım karakterimin daha çok Billy karakterine benzemesi gerekiyordu. Karakter açıklamamı ilk okuduğumda Billy'ninkine çok benziyordu. Bu yüzden de en başta rolü aldığım için çok şaşırmıştım, çünkü daha çok narsist, zengin çocuk tarzı karakter gibiydi. Demek istediğim de bu harika bir örnek oldu. Karakteri değiştirmeye açıklardı. Finn: Eleven'i alıp onu insan yapmaya çalışacaklardı, bu en başından belliydi. Fakat Dustin ve Steve'e gelince, ikinci sezonun yarısına geldiler ve Dustin'le ne yapmaları gerektiğine karar vermemişlerdi. Dustin yalnızdı. Çekim süresince yazıyorlar ve Şu anda yalnız olan başka bir karakter kim? dediler ve Evet tabii ki Steve! der gibiydiler. Finn: Karakterimin gittiği yönü seviyorum. Yaptığım tüm komedi sahnelerini seviyorum. Steve de bir yolunu bulacak. Joe: Evet, ben de heyecanlıyım. Bazı eğlenceli fikirlerim var. Eski alışkanlıklarının geri dönmesi ilginç olabilir mesela. Joe:Maya Hawke ve benim sahnelerim. Onun karakterinin değişiminin harika olduğunu düşünüyorum. Bir diziye yeni bir karakter eklediğinizde amaç, karakterin diziye yeni bir şey katmasıdır. Bence Maya güzel bir iş çıkardı ve ayrıca ona gerçekten ilginç ve zekice bir bölüm yazdılar. Karakterlerimizin etkileşime girişini beklemek çok eğlenceliydi. Herkesin görmesi ve Maya'nın çıkardığı şahane işin takdir edilmesi için sabırsızlanıyorum. Bu sezon aynı zamanda ergenliğe geçişle de ilgili. Aslında gerçek hayatta da aynı yaşlardasın karakterinle. Finn: Evet, pek çok ortak noktamız var. Açıkçası çok farklı ama bu benim yaşadıklarımın, tüm ergenlerin yaşadıklarının aynısı. Kendi bulmak, büyümek ve bir şekilde bir yolunu bulmak... Finn: Bence ikisi de harika. Birini yapmadığında, diğerini yapıyorsun. Sadece bir şeyde iyi olmayı sevmiyorum, birçok şey yapmayı seviyorum. Finn: Ah, Gaten yaptı onu. Gaten'ın çok güzel bir sesi var. Bence en komik ve alakasız düşünce Dustin'in güzel bir şarkı sesi olduğu fikri. Daha önce hiç hakkında konuşulmadı. Sadece muhteşem bir ses.


Amerikalı 22 yaşındaki oyuncu Natalia Dyer, Netflix dizisi Stranger Things'de Nancy Drew karakteri olarak Jonathan Byers ile aksiyon dolu bir yolculuğa çıkıyor. Geçtiğimiz üç-dört yıl gerçekten çok kaotikti. Birçok şey değişti ve birçok şey de aynı anda değişti. Sanırım günlük hayattaki en büyük değişiklik tanınmak ve hayranlar. Bu harika bir şey, çok minnettarım. Ama ben biraz içe dönüğüm, bazen klostrofobik hissediyorum ve biraz utangaç oluyorum. Yine de parçası olduğum bu şov için insanlardan gelen sevgiye sahip olmak herhangi bir oyuncu için gerçekten çok hoş. Yazarlarımıza tamamen güveniyorum ama şimdi düşünüyorum da dedektiflik yapması ve daha çok araştırıcı işlere girmesi eğlenceli olur. Bence Nancy ve Murray Bauman çok ilginç bir dinamiğe sahipler ve bunun da Nancy'nin gazeteciliğe başlamasının sebeplerinden biri olduğunu düşünüyorum. Birbirlerini zaman zaman sinir etseler de daha çok keşfetmek istediğim bir dinamik. Ayrıca, Nancy ve annesini daha fazla görmeyi çok isterim. İlginç bir ilişkileri var. Toplu olarak çalışmak dizinin en güzel parçalarından biri. Karakterlerin nasıl etkileşime girdiğini daha önce hiç görmediğimiz için nasıl bir dinamik olacağını bilmiyoruz ama keşfetmek çok keyifli. Bazen o kadar içindesiniz ki insanların tepkilerini bilmiyorsunuz. Örneğin, Barb karakteri. İnsanların ondan bu kadar çok hoşlanacağı hakkında hiçbir fikrimiz yoktu. Şimdi geriye dönüp baktığımda, insanların onunla neden bu kadar derinden ilgilendiğini anlayabiliyorum. Gelecek sezon Nancy'nin hikayesinin şekillenmesinde Barb önemli bir rol oynuyor. İnsanların ne söyleyeceklerini ve sonunda nasıl hissedeceklerini görmeyi çok merak ediyorum. Bazen insanlar tahminlerinde çok başarılı oluyorlar. Üzücü ama aynı zamanda çok tanıdık bir his. Karakterlerimizin çoğu, bir sonraki adımın mükafatını buldu. Çocuklar büyüyor ve farklı yönlere doğru gidiyorlar. Gençler liseden sonra üniversiteye gidip gitmeyeceklerine ya da ne yapacaklarına karar vermeye çalışıyor. Yetişkinler içinse kayıp ve kederle boğuşma var. Oyuncular olarak şovda gerçekten çok çalışıyoruz ve birlikte çalıştığımız insanları çok kısa sürede tanıyoruz. Sonra bitiveriyor işte. Zaman çok değerli bir mücevher. Bu sezonun teması da büyümek, ilerlemek ve değişmek. Zaten hayat bu. Hayır, senaryoları hala yazılırken alıyoruz. Çekime başlarken yazmaya devam ediyorlar. Bu yüzden çoğu zaman senaryoyu aldıktan hemen sonra sahneyi çekmek durumunda kalıyoruz. Hep an'da olmanız gerekiyor. Umarım karakteriniz ölüyorsa bir an önce söylüyorlardır. Çok fazla insan var . Bilmiyorum. Bu sahip olmak için fazla büyük bir güç. Çok kısıtlayıcı. Onun gücü bende olsaydı, gücün telekomünikasyon tarafıyla daha fazla ilgilenirdim. Çok havalı olurdu. Ama hep burnu kanıyor, o yüzden sanırım güç senden çok fazla alıyor. Eleven demeliyim çünkü ekranda kendimi izlemek çok güzel olurdu. Aslında başka bir karakter olmayı hayal etmek de zor çünkü herkes kendi karakteriyle büyüdü, karakterlerin bir parçası oldu. Bu yüzden hayal edemiyorum ama güçlerimin olması iyi olurdu. Evet, bilmiyorlar ama bence 80'ler demek eğlence, masumiyet ve gezinti demek. Dizide 80'li yılların klasik filmlerine birçok atıf var. Bugün telefonlarla ve sosyal medyayla yaşayan çocuklar için, insanların telefonlarına bağlanmadığı ve birisini aramak istediklerinde sarı sayfalardan bakmak zorunda kaldıkları bir zaman olduğunu hayal etmek güç. O zamanlarda gerçekten yüz yüze bağlantı vardı. Eğlenceli bir zaman, müzikler harika. Bununla ilgili bir nostalji duygusu var. Benim için en çekici olanı bu olurdu herhalde. Zaten hikayemiz modern günde var olamazdı. Gençlerin kesinlikle daha sesli olduğunu söyleyebilirim, sosyal medyada çok aktifler ve bize sevgilerini çokça gösteriyorlar. Ayrıca, 80'lerde büyüdüğünü ve dizinin onlara gençliklerini hatırlattığını söyleyen daha büyük nesiller de var. Bu memnuniyet verici. İki taraftan da duymak güzel. Bana izin verdikleri kadarını yaptım. Çünkü vücudunuzu o hareketi yapmak için hazırlamak farklı bir şey, çok da eğlenceli. Aksiyon sahnelerinde yer almak için gerçekten çok başarılı dublörler vardı. Gerçi hepimiz aksiyon sahnelerini kendimiz çekmek için ölüyorduk çünkü çok eğlenceli. Bu yüzden Tom Cruise gibi bir aksiyon filmi çekmeyi çok isterdim. Hastane sahneleri eğlenceliydi. Ne zaman tüm oyuncular birlikte olsak çok keyifli geçiyordu. Çekimleri oldukça uzun olsa da çok eğlenceli. Normal sahnelerde genelde az karakter oluyor o yüzden genellikle bu büyük sahneleri yapana kadar herkesi fazla göremeyiz. Vay, hiçbir fikrim yoktu. Bazı benzerlikler olabileceğini düşünüyorum ama Duffer kardeşler çok ketumdur, bu yüzden planlanmış bir şeyleri varsa da bilmiyorum. Bu bir öğrenme deneyimi. Bu yüzden iyi hikayelerin parçası olmak, beni zorlayan ve düşündüren karakterleri oynamak istiyorum. Büyümemi ve diğer insanları daha iyi anlamamı sağlaması benim için önemli. Komedi, aksiyon ve drama gibi farklı şeyler denemek istiyorum. Aslında söylemesi zor çünkü kucağınıza düşene kadar asla bilemiyorsunuz. Oyunculuk çok fazla deneme-yanılma süreci bence. Denemeye devam etmek gerekiyor. Bence bazen işler en az beklendiğinde karşınıza çıkıyor. Net bir isteğim var mı bilmiyorum. Sadece keşfetmek istiyorum.


Ne zaman ve nerede tanıştığımı hatırlamadığım insanlarla daha iyi anlaşırım. Şükran Ovalı da onlardan biri. Bu yüzden tanışma anımızı, bu röportaj için Bebek'te buluşmamız olarak kararlaştırdık. Teknolojinin ve iletişim kanallarının bilimkurgu filmlerinden hallice olduğu günümüzde, zaten bunu hatırlamaya çalışmak pek de mantıklı bir hareket değil. Bebek meydanında, Almanya'dan gelen ve yıllardır görmediği akrabasını karşılayan insan hasretiyle sarılıyoruz birbirimize. Yıllardır birbirimizi tanıyor gibi olduğumuzla ilgili hayret dolu konuşmalar geçiyor. İkimizin de aynı anda farklı şeyler konuşarak bile anlaşabileceğimizi düşündürüyor Şükran. İçtenliğinin ve sıcaklığının irsi olup olmadığını merak ediyorum hemen. Aslında iyi bir şeyi hemen genlere veya soyağacına mal etmeyi pek sevmem ama konu Şükran olduğunda her şeyi merak edebiliyorsunuz. Babam sıcak ve içtendir açıkçası. Annemse sıcak ve mesafeli. İyi dengeledim mi bilmiyorum ama niyetimiz iyi hep, bu irsi diyerek, bir nevi Evet, golü ben atıyorum ama asist de çok iyi açıklaması yapıyor. İsmini kimin koyduğunu da sorarsam tam bir yaşlı profili çizeceğimden korkup susuyorum. Ama o arada bana aslında iki ismi olduğunu söylüyor; Şükran Pınar Ovalı. Bu durumda Şükran'ı kullanıyor olmasının ne kadar doğru ve -günümüzü düşünürsek- enteresan olduğunu söyleyince, Babaannemin adı. Çok severdik birbirimizi. Onunla büyüdüm. Ayrıca eski isimleri seviyorum. Eskiler yenilenir ama yeniyi eskitemezsin. Teşekkür etmek anlamını da seviyorum. Teşekkür etmek, kıymet bilmek lazım. İlla bir şey bileceksek kıymet bilelim diyor. Hafifçe sırtına vurup Helal be! diyesim geliyor. Zaten bir mahalle çocuğu tavrı var, çocuk oyuncu olsa Ayşecik gibi olurmuş bence. Beni beğeniyor musun diye bir soru sormadıysam, durduk yere fikrini beyan ediyorsa onu komik ve net bulurdum. Göreceli ve kafa karıştıran, ezber bozan her şey güzeldir. Eğer bu soruyu sorup bu cevabı aldıysam yine net ve dürüst bulurdum. İnsanlar fikirlerini açıkça söylemeli. Kadın hiçbir şekilde kaybetmiyor, pes ettim. İster istemez Keşke iyi tanıyan birine sorsaydım gelmeden önce, birazcık tüyoyla daha rahat edermişim diye düşünüyorum ama ortak arkadaşlarımızın tümü o kadar seviyor ki onu, net bir şey çıkmazdı zaten. Geç kalsam da Seni en iyi kim anlatır? diye şansımı deniyorum. Beni en iyi ailem anlatır. Gerçekleriyse arkadaşlarım. Gerçekleri söyleyen arkadaş bulmak zor. Ben bu konuda şanslıyım. En iyi arkadaşı olup ona tüm gerçekleri söyleyeceğimi belirtiyorum, Oluur diyor. Röportajın tamamı ve çok daha fazlası GQ Türkiye Haziran sayısında ve GQ türkiye Dijital edisyonunda...


Hala değişmeye devam ediyor aslında. Keskin bir noktam olmadı. Hep süreçlerim oldu. En büyük dersim ise her duygu ve durumu deneyimlemeye mecbur olduğumuz farkındalığı galiba. O yüzden asla kimseyi yargılamamalı ve biliyorum dememeliyiz. Enerjisi ve tahmin edilemezliği yüksek, renkleri belirgin ama psikolojik çatışmaları fazla olan karakterler. Derin Sular - Toprak. Çok heyecanlıydım. O kadar heyecanlıydım ki hem yoğun bir kaygı hem de mutluluktan havalara uçma birbirini takip ediyordu. Eskiden çok zaman yolculuğu hayalim vardı. Geçmişe gidip bir şeyleri değiştirme ya da daha iyisini yapma... Ama sonra öğreniyorsun ki onlar yaşanmak zorunda. Onları değiştirsen de bir alternatifini muhakkak yaşayacaksın. Yani her şey olması gerektiği gibi. Ama süreçlerimin daha kısa ve daha az hasarlı olmasını dilerdim. Zihnimin işleyişi; bazen çok fazla düşünüp, irdeliyorum ve detaylara takılabiliyorum. Bu da yorucu olabiliyor.


Varto'da başlayıp İstanbul üzerinden Paris'e uzanan bir yolculuk Serhat Karaaslan'ınki. İlk uzun metrajı Görülmüştürle uluslararası festivallerde adını duyuran yönetmenin son kısa filmi Suçlular senaryo dalında Sundance'ten Jüri Özel Ödülü ile döndü. İki gencin bir gecelik mahremiyet arayışının toplum baskısıyla gerilim dolu bir hikayeye nasıl dönüşebileceğini anlatan film, sadece kişiler arasında kalması gerekenlerin sınırlarının bile aslında otorite tarafından çizildiğini göstermeye çalışıyor. Varto'da doğan Serhat liseyi bitirene kadar burada yaşamış. İstanbul Üniversitesi Eczacılık Fakültesi'nde okurken filmlere ilgi duymaya başlıyor. Senaryo yazmayı düşünse de başlarda bu fikri kimseye söylemeye cesaret edememiş. "Aslında sinemayı biraz geç keşfettim. Üniversiteye kadar daha çok televizyonda yayınlanan Yeşilçam komedi ve melodramlarını izlemiştim. Üniversitedeyken klasik filmleri, Avrupa auteursineması, Amerikan bağımsız sineması, İran sineması ve Kore Sineması gibi farklı ülke sinemalarını keşfettim" diyor. "Suçlular" filmninin başrollerinde Deniz Altan ve Lorin Merhart yer alıyor. "Suçlular" şimdilik sadece film festivallerinde gösteriliyor. Merak edenler 40. İstanbul Film Festivali kapsamında çevrimiçi gösterime giren "Suçlular"ı 23 Mayıs'a kadar izleyebilir. Bu yazı GQ Bahar 2021'de yayınlanmıştır.


Dört-beş yaşında çizgi roman sevdasına düştüm. Okuyamıyorum ama elimden de düşürmüyorum. Bilinçaltıma konuşma balonu denilen şey yerleşmiş olmalı ki, elime ilk kağıt-kalem verdikleri günden beri ne çizsem bir de konuşma balonu çizerim. Mesela öğretmen Kurtuluş Savaşı resmi yapın dediğinde ben 40 tane asker çiziyorum, hepsinin ayrı ayrı konuşma balonları var. Mermi çiziyorum, Ben uçuyorum diyor. Kaya çiziyorum, Ben duruyorum diyor. Ağaç çiziyorum, Ah, dalım kırıldı diyor. Resim yarışmalarında ödülleri toplamaya başladım ama karikatür değildi bunlar, konuşan resimlerdi. Karikatürün ne olduğunu bilmiyorum o zamanlar. Dokuz yaşındayım. Ailemle İzmir'e, akrabalarımızı ziyarete gittik. Kuzenim Varol benden üç yaş büyük. Yeni Asır gazetesinde karikatürist olmuş, o yaşta köşesi var. Dahice bir şey. Doğal olarak tüm aile sürekli ondan övgüyle bahsediyor. Çok kıskandım. Beni de sevsinler istiyorum. Bu karikatür dediğiniz şey ne? diye sordum, anlattı. Uzmanlık alanım olan, konuşma balonlarının içine komik şeyler yazmak. Çizimlerinden birini arakladım, bütün gece uğraşıp bire bir aynısını çizdim. Ertesi sabah evdeki herkese gösterdim. Yalandan beni de sevmiş gibi yaptılar. Sevilmek hoşuma gitti. Daha çok insan sevsin istedim, karikatür yarışmalarına katılmaya başladım. 20 yaşına geldiğimde 30'dan fazla ödülüm vardı. Lisede profesyonel olarak çalışmaya başladım. Güneş gazetesinin gençlik ekinde Komikaze'nin temellerini attım, ardından Limon dergisinde köşem oldu. Çünkü karikatürist olmak hayatı sorgulamayı ve en olmadık şeyleri bir araya getirebilmeyi gerektirir. Yani mevcut eğitim sisteminin tam tersi. Üniversitede de karikatürist olmak isteyen birinin okuyabileceği bir bölüm yok. Ama güzel sanatlar fakültesinde, kendinizi ifade etmeyi öğreten herhangi bir bölümde okumanızın mesleğinize katkısı büyük. Bana en eğlenceli bölüm heykel geldi, onu okudum. Aklındakini paylaşmayı seven bir insanın derdini anlatabileceği ne kadar çok araç olursa o kadar rahat ediyor. Aklıma karikatürle anlatamayacağım bir şey gelirse heykel de yaparım, fotoğraf da çekerim, senaryo da yazarım. Yeter ki aklıma bir şey gelsin; önemli ve zor olan o. Kendini ifade edebilecek çizim yeteneğine sahip olman şart ama en önemlisi espri yeteneğinin olup olmadığı. Bomboş, beyaz bir sayfayla bakışıyorsun, en zoru o an. Düzenli mizah üretmekse çok ciddi bir iş. İlham gelmesini beklersem ayda bir kere ya gelir, ya gelmez. Haftada 20-25 çizim yapabilmek için ilhamı çağıracaksın, gelecek. Profesyonel karikatürist olabilmek için, çağırdığında getirebiliyor olman lazım. 28 senedir, her hafta yaptığım şey bu. Bir hafta ara vermişliğim yok. Sporcuların antrenman yapmasından farkı yok, beyin kaslarını ne kadar çok çalıştırırsan o kadar gelişiyor. Penguen'de çizmek isteyen genç arkadaşlarımızın bunun farkında olması lazım. Haftada bir dergi çıkarıyoruz. Ayda bir dünyanın en komik esprisini üretebilmeleri bize bir şey ifade etmez. Bir dönem arkadaşlarımla bilgisayar oyunlarına sarmıştık, evden adım atmıyoruz. Kaç yaşında olursa olsun, erkek çocukları kızlardan uzakta kalınca özüne dönüyor, küfürler havada uçuşuyor. Uzun süre o ortamda takılınca bir baktım, çizdiğim karikatürlerin de küfür dozu hızla artıyor. Ben küfürbaz bir adam değilim ki, neden sürekli böyle şeyler çiziyorum dedim kendi kendime, silkelendim. Herhangi bir şey üretmekle ilgili bir iş yapıyorsan kendini sürekli beslemen gerekir. Dünyayı nasıl algıladığımla ilgili bir iş yapıyorum, o yüzden dünyayı algılamam lazım. Bu kadar çok seyahat etmemin ve bir gittiğim yere bir daha gitmememin nedeni bu. Deniz kenarında yatmanın bana bir getirisi yok, çölde motosiklet kullanmanın var. 28 senedir çiziciyim ama 35 senedir de okuyucuyum. Elbette sevdiğim, ne çizmiş diye merak edip takip ettiğim karikatüristler var ama bizim meslekte idolünüz olmaz. Meslektaşlarınızdan farklı olmakla yükümlü olduğunuz bir alanda, hayranlık duyduğunuz biri olabilirmiş gibi gelmiyor bana. Hatta bir keresinde Cem'le evde oturmuş televizyon izliyoruz, durup dururken bana Senin idolün var mı? dedi. Yok, senin var mı? dedim. Benim de yok dedi. O sırada MTV açık, Yazz diye İngiliz bir şarkıcı çıktı. Bu bizim idolümüz olsun dedik, televizyonun sesini sonuna kadar açtık, deli gibi dans ettik. Ama devamı gelmedi, şarkı bitince geçti, idolsüz halimize geri döndük. Küçükken üç karıncayı izleyerek saatlerce oyalanırdım. Babamın psikolog bir arkadaşı vardı, dört-beş yaşlarındayken benimle biraz sohbet etmiş, Bu çocuğu bireysel mesleklere yönlendirin demiş. Gerçekten de tek başıma bir şeyler ürettiğimde daha mutlu oluyorum, takım oyuncusu değilim. O yüzden, karikatürist olmasaydım saat tamircisi olmak isterdim. Hem kendi kendime kalabilmek için hem de küçük parçaları olan şeyleri tamir etmeyi seviyorum. Ben biraz bu genellemenin dışındayım. Yalnız yemek yemekten, sinemaya gitmekten, seyahat etmekten hoşlanırım ama kalabalık ortamlarda bulunmak beni huzursuz etmez. Arka planda bir ajandası bulunan, onunla konuşmalıyım/bununla tanışmalıyım gibi dertleri olan bir mesleğim olmadığı için, öyle ortamlarda da keyfime bakarım. Derdimi çizerek anlatıyorum ama ekran önünde de rahatım. O yüzden oyunculuk ve sunuculukla ilgili birçok teklif aldım. Şimdiye kadar kabul ettiğim olmadı ama ileride bir gün eğlenebileceğim bir proje olduğunu hissedersem kabul edebilirim. Kuzenim Varol çok güzel animasyonlar yapıyor, yine kıskanıyorum, ben de yapacağım. Şaka bir yana, uzun metraj bir animasyon filmi üzerinde çalışıyorum ama çok zahmetli iş, en az üç senesi daha var. Çizim yaptığımda insanlara sorarım, komik mi bu diye. Beş kere sormuşum, her sorduğumda güldüyse bir daha sormam. Eleştirsin isterim; orası olmamış, burası olmamış, anlatamamışsın desin isterim. Karikatüristler hayata eleştirel gözle baktığı için yüksek egolu insanlar gibi algılanıyor. Tam tersi; başkalarını iyi eleştirebilmemizin sırrı, en iyi kendimizi eleştirebilmemiz. Ayrıca kendim için sanat yapmıyorum, insanları mutlu etmek için yapıyorum. Neden fikir danışmayayım ki? Çünkü en kötüsü ne biliyor musunuz, güzel sanıp yayınladığın şeyin bir hafta yayında kalacak olması. Bazen olmuyor mu; oluyor. İşte o zaman nasıl içim sıkılıyor anlatamam. Çocuğum karikatürist olsun diye bir hayalim yok ama hobisinin mesleği olmasını çok isterim. Ben bunu yapabilmiş şanslı insanlardan biriyim. İnsan hobisi olan bir şeyi profesyonel olarak yapmaya başladığında eskisi kadar keyif alamaz, hobisini kaybetmiş olur diyenler de var. Ama o, mesleğe değil tüccarlığa dönüştürürsen olur. Ayda 500 karikatür çiz, daha çok para verelim deseler yapmam, yapamam. Kafa işi yapan kimse de yapamaz. Zihin o kadar çok işi nasıl yapacağı endişesine kapılırsa sistem arıza verir, ilk çizimden son çizime kadar hepsi kötü olur.


Bazı insanlar vardır, yaydığı enerjiyle bulunduğu yeri doldurur, aydınlatır. Konuştuğu zaman sizi etkisi altına alır ve yükseltir. Okan Çabalar o özel insanlardan biri. Komik olmanın dışında o kadar sıcak ki birkaç dakika içinde yeni tanışmış olduğunuzu unutturuyor size. Düşünün, hiç tanımadığınız biriyle çekim için dans etmeniz gerekiyor. Onu tanımadan önce acaba zorlanır mıyız diye düşünürken, hayatımın en eğlenceli danslarından birinin içinde buldum kendimi. Ekrandan ona çok güldüğünüze ve son yılların en yetenekli komedyenlerinden biri olduğunu düşündüğünüze eminim. Çünkü o, bu dünyaya yeteneğiyle birlikte gönderilmiş bir adam... Dansla aram çocukluğumdan beri çok iyi çünkü ben sinemayla büyümüş bir adamım, babamdan bulaşmış bir hastalık bu. Hikayem şöyle başladı; TRT 1'de Carmen müzikalini seyrettim, anaokuluna gidiyordum o zaman, okula gidip merdivenlerde o dansı yaptığımı hatırlıyorum. Bir de okulda yankı yapar ya, o ayaklarınla şakada şakada şakada! Evet. Yankılanıyor diye onu taklit ediyordum. İspanyol dansı işte... Hatta o zamanki öğretmenim Bunu yıl sonu müsamerelerine çıkaralım dedi. Çok klasik bir hikaye oldu ama gerçekten öyle. Hani yeteneğim çok küçük yaşlarda fark edildi diye hava yapıyorum sanmasın okuyucular. Dansa ikinci vurulmam, Michael Jackson'ı gördüğüm ilk andır. O da Kastamonu'da oldu. Yine televizyon karşısında oturuyorum ve yine TRT 1. Sanırım Sezen Cumhur Önal sunuyordu programı. Çikolata renkli sanatçı, Smooth Criminal dedi, bir seyrettim, böyle ekranın karşısında kaldım. Anne bir şey çıktı! diye bağırdığımı hatırlıyorum. Sonra onun danslarını taklit etmeye başladım. Bir de Grease manyaklığım vardı. Babamdan bulaştı. Babam büyük hastasıydı. Üniversite yıllarında fena şekilde Grease'e sardım. Hatta deri mont giyip saçlarımı da John Travolta gibi yaparak, onun sallanan yürüyüşüyle okula gidiyordum. Bir kıza aşıktım, onu öyle etkilemeye çalışıyordum. Böyle saçmaladığım oldu. Tabii ki hayır. Kız da sarışındı, hani dedim bir Sandy-Danny olayı olur ama... Olmadı! Evet, çok hiperaktifim. Biraz dikkat bozukluğum da var. Bana bir yandan sorun yaratırken, diğer yandan avantaj sağlıyor aslında. Derste yerinde duramayan, klasik çocuktum ben ama sahnede çok işime yaradı. Gerçekten işime tek yaradığı yer sahnedir. Mesela televizyon programı 5'er Beşer'i yaparken sahneden dört saat inmediğimi bilirim. Ama günlük yaşantımda başıma çok bela açabiliyor. Hayır. Satış yönetimi mezunuyum. İki yıllık okul kazandım ama dört yılda bitirdim. Babam çok istedi dört yıllığa geçiş yapmamı, olmadı ama ben dört yıla uzattım! Okul zaten hiç benlik bir şey olmadı. Mezun olduktan sonra şirketlerde çalıştım. İzmir'deyim bu arada, elimde çanta satış yapıyorum. Çok garip iş görüşmelerim oluyordu. Soruyorlar işte, iş deneyimin var mı? Yok. Peki yabancı diliniz? Yok. Bilgisayar bilgisi? Yok. Ne güzel, tertemiz bir gençsiniz, pırıl pırıl! Ya ben zaten işe alsınlar istemiyorum ki. Biliyorum başıma geleceği, nefret ediyordum o sistemden. Zaten olmadı. O kıyafetler de üstüme olmadı. Veriyorlardı elime bir çanta, gidiyordum işte. Anketörlük yaptım. Şu anda hatırlamadığım birçok iş de yaptım o dönemde. Tabii sürekli atılıyordum. Kemeraltı'nda Kızlarağası Hanı'nda bir ney hocam vardı. Ben ney üflüyorum bu arada. Beş yıl boyunca onun yanına kaçtım şirketlerde çalışmamak için. Dükkanda takılıyorduk. Benim komedi atölyem orasıydı. Geleni gideni güldürüyordum orada. Acaba insanları güldürebiliyor muyum diye deniyordum kendimi. Sonra oradaki ney hocam Ergun Karabulut bana, bu işi yap dedi. Hayatımda ilk defa duyuyorum ney üflerken komedi deneyenini. Aslında sufiler öyle çok ağır tipler değiller. Sokak adamı oldukları için genellikle sokak jargonunu da çok iyi biliyorlar ve çok fırlama adamlar oluyorlar. Çok beslendim onlardan; müzisyenlerden, oraya gelen oyunculardan. Sohbet edebilme ve feyz alabilme imkanı buldum orada. Sonra Işıl Kasapoğlu bir çocuk oyunu yapıyormuş dediler. Seçmelere girdim ve benden bir masal anlatmamı istediler. Masal anlatamam, size bir hikaye anlatayım dedim. Tiyatroyla uğraşırken başıma gelmiş bir hikayemi anlattım. Ali Poyrazoğlu seçmelere gelmişti bir gün ve ikişer kişilik gruplar olmamızı istedi. Arkadaşım da Uyuşturucu bağımlısı gençleri oynayalım dedi. Akşam getirdi şırıngaları, öyle yalandan çalışıyoruz. Gece 12'de annem aradı, Allah belanı vermesin senin evladım dedi ve kapattı. Ne olduğunu anlamadım, bu sefer ben aradım. Çabuk eve gel, çok kötüyüm ben dedi. Cebimde para yok, gidemeyeceğimi söyledim. Uyuşturucuya nasıl para buluyorsan öyle bul, gel dedi. Eve gittim, kapı açıldı, babam gözüme bakıyor, annem yerde yatıyor. Babam Bu kadına bir şey olsun, seni mahvederim çocuk! dedi. Meğer seçmelerle ilgili çalışmayı gerçek sanmışlar. Ben de çocuk oyununda bu hikayeyi anlattım. Röportajın tamamı ve çok faha fazlası GQ Türkiye Mart sayısında ve GQ Türkiye iPhone/iPad edisyonunda...


Karşımda oturmuş anlatıyor. Yeni çıkan albümünden bahsediyor, kimlerle çalıştığından, neden iki yıl beklediğinden, Bu defa hakikaten oldu hissinden filan... Birden güneş gözlüklerinin camına yansıyanlara takılıyor gözüm. Sağ camda tırtıklanmış bir yeşil salatadan arta kalanlar, sol tarafta yarım bırakılmış bir çizburger ve kızartılıp o kiremit rengi, aşırı tuzlu baharata bulanmış kızarmış patates parçalarıyla dolu bir tabak var. Ben severim gerçi. Çoban salata suyunu salsın, dilimlenmiş ekmekler biraz kurusun, sofrada kalanlar uzayan sohbetle tatlansın, sonra bir fasıl daha yensin. Ama sevmeyen de sevmez. Daha lokması ağzındayken tabağını garsona uzatır, yenisini ister. Diplerinde az az kalmış tabakları gösterip Bunları alalım yapar, Kardeş şunları toplayabilir misiniz? çeker. Hiç sevmem. Nedeni de PR çalışmalarından hoşlanmaması, albümü yapıp kenara çekilmesi, seven sever, beğenmeyen kendi bilir diye takılması, televizyona pek çıkmaması, sık röportaj vermemesi, magazine konuşmaması. Ama bu albümde değiştim diyor: Bu albüm için o kadar çok çalıştım ki şimdi onu herkese anlatmak istiyorum. Birlikte çalıştığım, bu albüme emek veren insanlara teşekkür etmek istiyorum. Yani onun deyişiyle artık İstiklal Caddesi'ni yürüyerek geçmeye kalkarsa gideceği yere kesinlikle geç kalacak bir adam olacak. Daha Derine, Dalkılıç'ın altıncı albümü. Albüme adını veren şarkının sözleri Gülşen'e ait. Gülşen, çok sevdiği, hep çalışmak istediği bir isimmiş. Albümün aranjörü Ozan Çolakoğlu ise Ömür boyu yanımda olsun dediği bir müzisyen. İlk kez çalıştığı Tarkan Gözübüyük, Harun Tekin, Oğuzhan Koç gibi diğer isimler de ona ilham vermiş. Harun Tekin'in, dolayısıyla Mor ve Ötesi'nin bu ülkenin müzik tarihi için çok önemli olduğunu düşünüyor, Bir MFÖ, bir Mor ve Ötesi diyor. Röportajın tamamı ve çok daha fazlası GQ Türkiye Ağustos sayısında ve GQ Türkiye iPhone/iPad edisyonunda...


Öğle şekerlemesinden yeni kalkmışçasına şiş bir yeniyetmeye Bebeto dediğimiz bir vakitte düşünün, etrafın sadece yanaklı ve mat oğlanlarla dolu olduğu yıllarda yani; fazla ıslak bitişli bir çocuk, Türk popunun son peygamberi olarak yeryüzüne inmişti. Göz almıştı. Gönül almıştı. Dişlerinin arası, Allahım, çok güzeldi. Gözleri su yeşiliydi. Türkler yeşil göz severdi. Biz de delirdik tabii. Ablamla dudaklarımızın kenarlarına siyah kalem çekip, içlerine Harika Avcı pembesi ruj sürdüğümüz ve babamın Doğan SLX'inde saatlerce Unutmamalı dinlerken karşı apartmanda oturan Fatma teyze yüzünden ömrümüzün en pis kıskançlık krizlerine girip çıktığımız günler... Fatma teyze bir ev oturmasında kuyuya bir taş atmış. Demiş ki, Tarkan bizim köylümüz. Annemler de vay be olmuşlar, kadının arkasına kırlent filan koymuşlar: Aman, Fatma hanım Tarkan'ın köylüsüymüş. Aman, Fatma hanıma bir patatesli börek daha verelim... O da şiştikçe şişmiş, kabardıkça kabarmış. Altın günlerinde ikram edilen portakallı keki artık ağzını daha küçük açarak yemeye gayret ediyormuş. Çünkü Tarkan'ın köylüsü olmak bunu gerektirirmiş. Bir tek, kafasında Tarkan yazılı bant eksikmiş. Fakat Fatma teyze çok yakın bir zaman sonra başına gelecekleri bilmiyormuş. Hayatın yazılı olmayan kuralı: Civciv çıktığı kabuğu beğenmez. Tarkan'ınki tam öyle değil gerçi. O kabuğu beğenmesin diye çok uğraştılar. Çok parladı, az sönsün istediler. Kim mi? Önce magazinciler. Sevgilisi kimdi, gey miydi değil miydi, onunla küs müydü, buna ukalalık mı etmişti; didik didik edildi, Tarkan şişti. Sonra diğerleri... Tarkan değil, Tarkan'ın küçük tırnağı olamayan herkes... Önce göklere çıkardılar, sonra fazla hoyrat, fazla şımarık buldular. Bir de o çiş meselesi... Tuzu biberi, son damlası, tüyü oldu. 1994 yılında, Savaş Ay'ın mikrofonuna canlı yayında Çişim geldi deyince kıyametler koptu. Tarkan da kızdı, küstü, bir zaman sonra da çekti gitti. Zaten gözleri Misak-ı Milli sınırları için fazla yeşildi. Ama olmadı. Bütün o yurtdışına açılma çalışmaları, Ahmet Ertegün dokunuşu, Şımarık'ın patlayışı ve Tarkan'ın Bay Öpücük olarak Rusya'da, Arap ülkelerinde filan epey ünlenişi... Her şey kötü müsamere tadında, Eurovision kıvamındaydı. Bin şekle girdi. Metamorfoz zamanı en kötüsüydü. Mustafa Topaloğlu'nunkilere benzeyen parlak takım elbiseler, aşk tutamaçlarının yanlardan fışkırdığı dapdaracık gömlekler, üç numara saç, bitirim haller... Sonra plaza adamı makyajını silip doğaya dönüş... Orhan Gencebay, Orhan Gencebay'ın bağlaması ve Tarkan'ın çölde mahsur kaldıkları Uyan şarkısının klibi... Ne yaparsa yapsın, ne kadar uzakta yaşarsa yaşasın, el mahkum, buradan kopamadı. Ama bize verdiği his artık seksi, tatlı, gönülçelen Tarkan değil, gurbetteki hayırsız küçük oğlandı. Hiç arayıp sormuyordu. Nadiren çıkıp geliyor, yemeğe bile kalmıyordu. Açıkçası biz de artık gelir mi acaba diye heyecanlanmayı, akşamdan sarmamızı sarıp pek sever diye fındıklı-cevizli karışık baklava açmayı bıraktık. Gelirse dondurucuda milföy var. Neticede gözden ırak olan, gönülde de hafifliyor. Aslında insan bir yaştan sonra, artık görmediklerini değil, sadece her gün gördüklerini özlüyor. Tarkan da onlardan. O yokken biz burada Survivor izleyip Murat Boz dinliyoruz. O yüzden elinde bir paket bayat lokum ve dudağının kenarında o tatlı gülümsemeyle çıkageldiğinde de maalesef artık gönül telimizi değil, ancak Açıkhava'yı titretebiliyor. Beklemek çünkü, yoruyor. Ama ne olursa olsun Tarkan; beyaz ekmek gibi, cam bardakta demli çay gibi, sakızlanmış politika, maç, ekonomi tartışmaları ya da hayırsız da olsa işte evlat gibi seviliyor bu ülkede. Ne olursa olsun gidiyor. Türk sanat müziği de sanıyorum aynı kestirmeden, kutsanıyor. Aman TSM albümlerinizi bel hizasından yukarıda tutun. Ebru Gündeş, Sibel Can, Ata Demirer, Yeşim Salkım, Beyazıt Öztürk ve daha niceleri... Kendini temize çekmenin ilk iki yolu evlenip çocuk sahibi olmak ve umreye gitmekse üçüncü yol da alaturka okumak oluyor. Babama sözüm var, rahmetli anneannem çok severdi, küçükken hep Zeki Müren taklidi yaparmışım deyip kabasını attıktan sonra iş Rindlerin Akşamı'nı söylemeye kalıyor. Bülent Ersoy da beğenirse tamam oluyor. Dokunulmazlık sopanızı alabiliyorsunuz, artık kimse sizi adadan gönderemiyor. Ne yaparsa yapsın ya da ne yapmazsa yapmasın, bu ülke Tarkan'ı seviyor. Arada gelişine, nadir arayışına kırgın da olsa, öyle. Çünkü Tarkan'ın da dediği gibi, sevda bizde kilo ile.


Beraber restorandan çıkarken, gri bir arabayı işaret ederek Paparazzi diyor. Korumaları muhtemelen öyle olmadığını söylüyor çünkü paparazziler böyle gösterişsiz arabalarla dolaşmazlar. Ancak Taylor Swift haklı çıkıyor. Gri arabadaki adam fotoğraflarını çekiyor. Durum onu sinir ediyor. Ama birazcık. Güney Kaliforniya, aylardan ağustos. Kocaman bir Toyota'nın arka koltuğuna geçip Swift'in, Beverly Hills'in kırsal kesiminde yer alan evine doğru yola çıkıyoruz. Gri araba, Franklin Kanyonu boyunca bizi takip ediyor. Swift telefonunu çıkarıp bana Wildest Dreams klibinin çekimlerinden fotoğraflar göstermeye başlıyor. Bir de bir zürafanın Swift'in yüzünü yaladığı bir video. Bugüne kadar gördüğüm bütün insanlardan daha fazla fotoğraf var telefonunda. Bu videonun Afrika'da, 1950'lerde bir film çekimi gibi olmasını istedim diyor. Swift bu konsepti Ava Gardner ve Peter Evans'ın kitabı The Secret Conversations'ı okuduktan sonra bulmuş. Clint Eastwood'un oğlunun da rol aldığı video, 1950'lerde sosyal medya olmadığı için, Eğer oyuncular Afrika'da herkesten uzak baş başa kaldılarsa birbirlerine aşık olmamaları imkansızdır çünkü konuşacak başka kimseleri yoktur argümanına dayanıyor. Telefonu açıyor. Ses, konuşmanın iki tarafını da duyabileceğim kadar yüksek. Swift eve doğru gittiğini ama aslında orada kalamayacağını çünkü tadilatçıların neredeyse her odayı yenilediğini açıklıyor. The Money Pit filmini izledin mi? diye soruyor Timberlake. İzlememiş, bu yüzden Timberlake bir özet geçiyor. Timberlake'in evde dört aylık bir bebeği var, sürekli yorgun ama uyuyamıyor. Uyuyabilmek için Swift'ten tavsiye istiyor. Swift şoföre kenarı çekmesini söylüyor çünkü kanyondan geçtiğimiz sırada, arada bir telefonu çekmiyor. Gri arabadaki paparazzi, en az on kilometre bizi takip ettikten sonra öylece yanımızdan geçiyor. Konuşma yaklaşık 15 dakika sürüyor . Asla yaşlanmayacaksın diye Timberlake'i garantiliyor; Bu bilimsel bir gerçek. Tıbbi. Alay ederken bile şevk verici. En sonunda JT, aramasının asıl sebebini söylüyor: Swift'in Staples Center'da vereceği beş konserin son gecesinde onunla Mirrors şarkısını söylemek istiyor . Swift bu habere Nebraska'da bir genç kızın DNA testi sonucu kendisinin biyolojik kız kardeşi çıksa vereceği tarzda bir tepki veriyor! Telefonu kapattıktan sonra bana bakıyor ve Bu çok çılgınca. Bu çok çılgınca diyor. Bu cümleyi dört kere daha tekrarlıyor. Her seferinde sesi biraz daha kısılarak. İçimden tek bir şey düşünüyorum: O kadar da çılgınca bir şey değil. Hatta tam tersi. Neden Justin Timberlake, Amerika'daki en ünlü sanatçıyla, sahneye çıktığı anda çıldıracak 15 bin kişilik bir kalabalığın önünde şarkı söylemek istemesin ki? Swift'i reddetmek için aramış olsa daha çok şaşırırdım. Taylor Swift'i ciddiye almıyorsanız, çağdaş müziği de ciddiye almıyorsunuzdur. Kanye West ve Beyonce Knowles gibi istisnalar dışında, modern çağın en önemli pop sanatçısı o. Ticari üstünlüğünün ulaştığı boyut da buna paralel: Çoğu başarılı sanatçının 500 bin rakamına yaklaştığında heyecanlandığı bir dönemde, üç defa ilk haftadan 1 milyon albüm sattı. 1989 yılında Swift'in son albümü 1989 kadar dominant bir albüm olsaydı, satışları Michael Jackson'ın Thriller'ını geçerdi. Ulaşamadığı bir kitle yok, ki bu da eşine az rastlanır bir durum. Daha da ilginç olansa bu çok yönlülüğünün eleştirmenler tarafından nasıl değerlendirildiği. Swift mükemmel eleştiriler alıyor, özellikle de en önemli isimlerden (2011'de The New Yorker'da yayınlanan bir yazı, Swift eleştirilerinin neredeyse tamamen pozitif olduğunu belirtiyor). Hiçbir zaman kendi isteğiyle imajını cinselleştirmiyor ve tartışma çıkarmaya da isteksiz duruyor. Böyle bir kariyerin eşi benzeri daha önce görülmedi. Birkaç müzik türünün karışımı olan, gençlere yönelik, tek bir kadın sanatçının sadece içgüdüsel şarkı yazarlığı yeteneklerine dayanan, eleştirmenlerden pozitif yorumlar alan dev bir kariyer. Sanki şapka ve küfürler hariç Garth Brooks'un ara dönemiyle Liz Phair'in karışımı. Bir olgu olarak, kesinlikle yeni. Ve bu, az çok tahmin edilebileceği gibi bir dizi yeni problem oluşturuyor. Swift'in müziğini nasıl düşünürseniz düşünün, hayatıyla ilgili birtakım analizlere ulaşıyorsunuz. Kendi hayatını o kadar açık yazıyor ki dinleyicinin, yaratıcılığını takdir edebilmek için Swift'in kişiliğini düşünmesi gerekiyor. Hayatını ve sanatını öyle derin bir şekilde birleştiriyor ki bu iki ayrı dünya, ikisine de ne kadar ilgileri olursa olsun, herkes için daha ilgi çekici hale geliyor. Bu da onun en büyük silahı. Swift sistemin böyle işlediğini iyi biliyor. Ama bunu doğrudan itiraf edemez çünkü bu öyle bir şey ki, kazara ortaya çıkmış gibi göründüğü zaman işe yarıyor. Süreci açıklarken çok dikkatli zira bazı şeyleri dikkatsiz açıklarsanız onun gibi biri olamazsınız. İnsanların müziğimin ötesine geçip bazı şarkıların kime yazıldığını düşünmesinin haksızlık olduğunu düşünmüyorum. Yanlış olsalar bile ve hatta hakkımda söyledikleri üzerinde hiçbir gücüm olmasa bile... Hiçbir zaman isim vermedim. O şarkıların kime yazıldığını doğrulamamam, elimde hala bir kartım daha varmış gibi hissettiriyor bana. Hayatıma bakıp Dünyanın dört yanında, stadyumlarda biletleri tükenen konserler veriyorum. Favori sanatçılarımı arayıp benimle şarkı söylemelerini istiyorum ve genelde kabul ediyorlar. Şu derginin kapağında yer alıyorum diyebiliyorsam, yaşadığım şeyler hakkında şarkılar yazdığım için. Bu yüzden, bunun nasıl algılandığından şikayet edersem biraz garip olur. Shake It Off, en başarılı şarkılarımdan biri ve direkt ya da üstü kapalı bir şekilde, kişisel bir şey yok içinde. Hayır. Blank Space'de yazdığım bazı şeyler hiciv. Bazen hayatından daha büyük şeyler yaratıyorsun. Kıskançlıktan sarhoşum ama ne zaman gitsen geri dönersin, çünkü sevgilim, rüya gibi bir kabusum gibi sözler yazabiliyorsun. Benim ilişkilere yaklaşım tarzım bu değil. Çılgın ama çekici, cazibeli ama deli ve çıkarcı bir kızın bakış açısından yazmak güzel bir şey mi? Medyanın beni lanse ettiği karakter buydu ve uzun bir süre bana çok zarar verdi. Gücendim. Ama zaman geçtikçe bunun aslında komik olduğunu fark ettim. Bir sanatçının nasıl algılandığını kontrol etmesi imkansız. Ama o algıları tahmin edebilir, ki bu da neredeyse o kadar iyi bir şey. İnce espri anlayışı herkese hitap etmiyor. Bazı insanların Blank Space'i duyduğunda Gördün mü, haklıymışız diyeceğini biliyordum. Ve bu noktada şunu anladım; eğer espriyi anlamıyorsan anlamayı hak etmiyorsun da. Müzisyenlerin toplum tarafından nasıl sindirildiklerini umursamadıklarını ifade ettikleri eski bir gelenek var. Hayranlarının ne istediği ya da ne beklediği anlaşılmıyormuş numarası yaparak kendilerine yöneltilen eleştirileri görmezden geliyorlar çünkü bunlar manipüle edilemeyecek şeyler. Swift böyle biri değil. Yaratıcı sürecine katkısı bulunan bir dış odağı var. Onun zaviyesinden baktığınız zaman, insanların işinizle ilgili yaptığı yorumları takip etmemek garip geliyor. Swift'in kariyeriyle ilgili hiçbir şeyin tesadüfen olmadığı ve hayatıyla ilgili hiçbir şeyin de doğrudan yansıtılmadığıyla ilgili daimi bir algı var. Bunlar ana akım genç yıldızlar hakkında sıradışı düşünceler değil. Onun örneğinde farklı olan şey, bağımsızlığı. Kariyerini yöneten biri yok, onu spot ışıklarının altına iten bir annesi de... Kendi oluşturduğu gerçekliği kendi kontrol ediyor. İnsanları kalıplaşmış davranışlardan kurtaran bir makine olsaydı, Swift bu makinenin üretebileceği en iyi şey olurdu. Söylediklerinin avantajı açık: Swift pop kültüründeki yerini etrafındaki insanlardan daha iyi anlayabildiği için, nasıl bir albüm yapmak istiyorsa yapabilir. 1989'un ortaya çıkması da bunun ilk örneği. Dediğine göre plak şirketindeki herkes, onu sırf pop bir albüm yapmaması için ikna etmeye çalışmış. Şirketin çeşitli yöneticileriyle yüzünün albümde ne kadar görünmesi gerektiği ve şarkılarını beraber yazdığı Max Martin'in isminin ne kadar geçmesi gerektiği gibi detaylar üzerine pek çok tartışmaya girdiğini anlatıyor. Tek söyleyebileceğim, bu tartışmaların her birini kazandığı. Tüm ünlüler gibi, Swift'in de iki konuşma şekli var. İlki aktif olarak röportajı şekillendirdiği tür: İyimser, neşeli ve prova edilmiş . İkincisi ise ağzından çıkan kelimelerin neyi temsil ettiğini umursamadığı ve vermek istediği mesajla ilgilendiği tür: Çene hafif aşağıda, kaşlar hafif çatılmış, ses biraz daha derin. Televizyondayken ilk konuşma şeklini kullanıyor. İkincisi daha açık ve daha az robotlaşmış. Ama ikisine de akıcı bir şekilde geçiş yapabiliyor çünkü ya bu uyumsuzluk göründüğü kadar kasti değil ya da ikinci konuşma tarzında daha ilgi çekici olduğunu anlayabiliyor. Öğle yemeğimizin sonlarına doğru, birkaç yıl önce yaşanmış bir şeyden bahsettim. Şans eseri, Swift'in eski tanıdıklarından biriyle yemek yiyordum ve bu kişi, onun için hiç düşünmeden Çıkarcı dedi. Röportaj boyunca Swift'i tek kızgın gördüğüm an, bu. Bu kelimenin imajına yapışıp kalmasından nefret ettiğini ve benim yemek yediğim kişinin de bunun arkasındaki tek insan olduğunu düşündüğünü söylüyor. Bunları açıklarkenki konuşma tarzı, o ikinci türe tam bir örnek teşkil ediyor. Bu olayda Swift'in karışık ikilemini görebiliyoruz: Çıkarcı görünmemek için yapılan her hareket, daha da çıkarcı görünmekle sonuçlanıyor. Onun profesyonel kariyerinin dikkat harcanarak bugünlere gelmiş olması, sosyal hayatının da önceden planlanmış olduğu çıkarımına yol açıyor. Sıradan, romantik olmayan ilişkileri için bile geçerli bu. Bu olay, 2008'de yazdığı The Best Day şarkısında işlenmiş. Bana anlatmadan önce elbette bu şarkının böyle bir hikayesi olduğunu bilmiyordum. Kuşkusuz, bir psikolog bu hikayeden kapitalizme ve ailelerin çocuk yetiştirme konusundaki önemine dair anekdotlar çıkarabilir ama bizim sohbetimizden çıkan şey şuydu: Can sıkıcı gerçek bir anı, para ya da güç konusunda sizi motive edebilir. O halde gerçekten de Swift'i hesap kitap yapan, çıkarcı biri gibi düşünebilir miyiz? Elbette hayır. O sadece yaşadıklarını yazıyor ve bunları yaşamak onun tercihi değil. Bir Rolling Stone röportajında olduğunu düşün. Yazar sana bir şarkının kiminle ilgili olduğunu soruyor ve 'Senin hayatından bir kesit taşıyor gibi' diyor. Sense eski sevgilinle kötü ayrılmamışsın ve insanların bu şarkıyı ona yazdığını düşünmelerini istemiyorsun. Okların yönünü değiştirmek için 'Kaybettiğim bir arkadaşımla ilgili' diye yanıtlıyorsun soruyu. Tüm söylediğin bu. Fakat sonra birden insanlar aslında ne ima ettiğine dair tweet'ler atmaya başlıyor. Ben asla belirli bir kişiyi ya da olayı ima etmemişken insanların yorumları yüzünden geceleri uyuyamıyorum. O şarkının birine ithaf edildiğini biliyorum ama adımın yanında anılmasını istemediğim insanlara dair yorumlar çıkıyor ve yapabileceğim hiçbir şey olmuyor. Bad Blood şarkısı da bir kalp kırıklığını değil, kaybedilen bir arkadaşlığı anlatıyor. Ama gel de bunu insanlara anlat... Taylor Swift, 25 yaşında. Fakat hepimizden daha büyük.


Çizgi roman janrı geçtiğimiz on yıl içerisinde korkunç bir popülerliğe kavuştu. Bunun en büyük nedeni tabii ki başarılı sinema uyarlamalarıydı. Haliyle stüdyoların bu zengin dünyaya, daha da zenginleşmek umuduyla, derinlemesine dalması gecikmedi. Tabii çizgi roman yalnızca süper kahramanlar, süper kötüler ve süper güçlerden ibaret değil. O kadar süper olmayan hikayelere de sahip. Bunda da en önemli pay sahibi, 80lerin ortasıyla 90ların başı arasında kalan zaman diliminde, British Invasion diye bilinen, kimi İngiliz yazarların ABD çizgi roman piyasasını belirlemeye başladığı dönem diyebiliriz. Bu dönemde yayın evleri, yetişkinlere yönelik daha ciddi hikayelere yönelirken söz konusu yazarlar da janrın sınırlarını esnetmeye başlar. Matrix'e büyük ilham veren Invisibles'ın yazarı Grant Morrison, Watchmen ve V for Vendetta ile bildiğimiz Alan Moore ve pek tabii ki Sandman'in yazarı Neil Gaiman bu jenerasyona üyedir. Neil Gaiman aslında yabancı olduğunuz bir yazar değil. Karşınıza çıkmış olması kuvvetle muhtemel American Gods aynı isimli kitabından uyarlandı. Hala devam eden Good Omens da Terry Prachett'la yazdığı, aynı isme sahip romanından uyarlama. Gaiman'ın belirleyici özelliği masallara, mitlere, kollektif, bize birleştiren hikayelere olan ilgisi. Ve bu temaları sıklıkla kullanması. Sandman de bu mit toplama ve yeniden yorumlama merakının belki de en başarılı örneği. Bu durum, baktığımızda çizgi roman janrının doğal bir sonucu aslında. Çünkü, en azından ABD merkezli çizgi roman anlayışındaki, tüm o süper kahramanların da Yunan Pantheon'undan ve kimi diğer çok tanrılı dinin tanrı ve tanrıça seçkisinden bir farkı yok. İnsani kusurlara sahip ancak sıradan bir ölümlüden kat be kat güçlü, belli bir portfolyoya sahip figürler. Gaiman'ın kurduğu mit ise daha az kaba ve masalsı. Burada kahramanlarımız kötülerle yumruklarıyla değil, gerektiğinde aşık atışmasıyla dövüşüyor. Haliyle dikkat dövüşü kimin kazanacağından çok neden dövüşüldüğüne çekilebiliyor. Böylece de ister istemez daha yetişkin temalar sularına yelken açıyoruz. Tabii bunun eninde sonunda bir masal olduğunu unutmadan. Sandman mitosunun en özgün ve belirgin unsurları ise Sonsuzlar . Bunlar bildiğimiz anlamda tanrı değiller. Hatta yeri geldi mi bunu üstüne basa basa belirtiyorlar. Tanrıların aksine insan inancıyla oluşmamış, başından beri olan ve hep olacak kavramlar. Ancak hakim oldukları kavramın mutlak hakimleri. Bu kavramlar daKader , Ölüm , Rüya , Yıkım , Arzu , Keder ve Hezeyan . Tabii bunların yanı sıra hikayede bildik çok tanrılı ve tek tanrılı unsurlar da yer alıyor. Örneğin bir Cehennem mevcut ve başında da yakından tanıdığımız Lucifer var. Hikayenin ana karakteri, adından da anlayabileceğimiz üzere Sandman'in ta kendisi, Rüyaların Efendisi, Rüya ya da Morpheus. Başına gelen talihsiz bir esir düşme sonucu başlayan macerası ile de yaratılan evrenin kurallarını öğrenirken, insan olmanın getirdiği kimi zamansız sorunlara da, kimi zaman ölümsüz bir varlığın bakış açısıyla, eğiliyoruz. Daha fazla kafa konfeksiyonu yapmadan başarılı fotoğrafçı Ali Kalyoncu'nun, dizinin yaratıcıları Neil Gaiman, Allan Heinberg ile dizinin oyuncuları Tom Sturridge , Jenna Coleman , Gwendoline Christie , Kirby Howell-Baptiste , Razane Jammal , Vivienne Acheampong ve Vanesu Samunyai ile yaptığı röportaja geçiyoruz. Hayaller gerçektir. Bakış açılarından, görüntülerden, anılardan, kötü kelime oyunlarından ve kayıp umutlardan oluşurlar. Tom Sturridge: Başladığımda bu neredeyse imkansızdı. Aylar süren, uzun bir süreç gerekti. Ancak bu hazırlık süreci neredeyse 2500 sayfa tutan tüm Sandman külliyatını tekrar tekrar okumam için gerekli zamanı tanıdı. Tabii bu kadar uzun süre o dünyanın içinde kalınca karakterin bir kısmı içinize işliyor. Dizide David Thewlis tarafından canlandırılan John Dee karakterinin, Rosemary adlı başka bir karakterle birlikte yolculuk yaptığı bir bölüm var. Bir yakutu almaya gidiyorlar. Orada John DeeRosemary'e Hayaller gerçektir diyor. Ve bakış açılarından, görüntülerden, anılardan, kötü kelime oyunlarından ve kayıp umutlardan oluşurlar. Evet, neredeyse karakteri böyle oluşturdum diyebilirim. TomSturridge: Evet. Ancak prodüksiyon işimi bir nebze kolaylaştırdı. Vivienne gibi başarılı oyuncularla, gerçekten inşa edilmiş, dokunabileceğiniz setlerde, zaman zaman ateşi yüzünüzü yakacak biçimdehissederek oynadığınızda karaktere girmemek gibi bir imkanınız olmuyor. Karakteri ister istemez buluyorsunuz. Çünkü gerçekten o dünyanın içindesiniz. Böylece önceden dikkatle okuduğumuz, kafamızda canlandırdığımız karakterlerbüyüleyici bir biçimde ete ve kemiğe bürünüyor. TomSturridge: Morpheus artık bir parçam gibi. O nedenle aynen onun yaptıklarını yapardım. Herkesi rüyalarında güvende tutardım. Vivienne Acheampong: Bu çok iyi bir soru. Bence Lucienne'in en hayranlık uyandıran niteliği, bir adım geride durabilmesi. Böylelikle gözlemde bulunabiliyor. Dikkatlice düşünüyor. Ve konuşurken de aynı özeni gösteriyor. Ani kararlar almıyor. Bir diğer özelliği de empati yapabilmesi. Morpheus'a büyük bir saygı duyuyor. Onu ve Rüyalar Alemi'ni seviyor ve ikisini de korumak istiyor. Bunu açıkça görebiliyoruz. Vivienne Acheampong: Evet, merhametli. Bence Lucienne için Rüyalar Alemi'nin koruyucusu olmak büyük bir onur. Sanırım Corinthian karakteri diyordu: İnsanlar hayalleri tarafından yönetilir. Hepimiz hayal kuruyor ve rüya görüyoruz. Ve rüyalarımız belki de en özgür olduğumuz yer. En derin korkularımız, içimizdeki karanlık noktalar, tutkularımız, arzularımız orada. O nedenle Rüya Alemi oldukça önemli bir diyar ve onu korumak büyük bir sorumluluk. Lucienne bu nedenle bazen Morpheus'u nazikçe yönlendirmek zorunda hissediyor. En azından insanlığını bulması hususunda. Ama Tom, Morpheus'a o insanlığı zaten çok güzel bir biçimde katıyor. Evet ama başlangıçta Morpheus daha nötr bir halde. İyi ve kötü tanımlarının ötesinde, ancak yine de insani kusurlar barındıran bir doğal fenomen gibi. TomSturridge: Katılıyorum. Bu beni heyecanlandıran bir unsur. Genelde ana karakterleri daha kahramanca niteliklerle görmeye alışkınız. Sandman'de ise bu böyle değil. Morpheus ahlaki olarak karmaşık ve hatta belirsiz bir karakter. Vivienne'in dediği gibi, olağanüstü bir sorumluluğa sahip olduğundan inanılmaz bir disipline ve içgörüye sahip. Bu da onu mesafeli ve okuması zor kılıyor. Özellikle de başta. Ancak onla daha fazla vakit geçirmeye başladığınızda bu değişiyor. Çünkü herkesin hayallerini hatmetmek ve onları anlamak ister istemez korkunç bir empati geliştirmenize neden oluyor. Nihayetinde benceMorpheus'un belirleyici özelliği de bu. Neil Gaiman: Bunun en büyük nedeni Sandman'in haklarına sahip olmamam. Sandman'in hak sahipleri DC Comics ve Warner Brothers. Elbette geçtiğimiz yıllarda pek çok kişi Sandman'i sinemaya uyarlamaya çalıştı. Ancak ilgilenmedikleri tek insan, asıl çizgi romanı yazan adam, yani bendim. Değişen tek şey, bu süre zarfında kendimi iyi bir alamete dönüştürmemdi. Yazarlığın haricinde bir senarist ve dizi yapımcısı olarak da kendimi kanıtlayıp kimi ödüller kazandım. Böylelikle Warner Brothers, böyle bir uyarlamada çalışmamın bir problem değil, aksine faydalı bir şey olabileceğini görmüş oldu. Nihayetinde beni projeye bu biçimde dahil etmeleri, uyarlamanın gerçekleşmesine olanak tanıdı. Allan Heinberg: Kaynak metne sadık kalırken hikayeyi, yeni keşfedecek izleyicilere, ve hatta hayatlarında hiç çizgi roman izlememiş insanlara da erişilebilir kılmaktı. Bu zorlu bir süreçti. Ancak stüdyo yöneticileri bu konuda bize oldukça yardımcı oldu. Sonuçta hiçbiri çizgi roman okuru değildi ve Sandman'ibilmiyorlardı. Böylelikle onlarla birlikte çalışırken ve kendimizi onlara açıklarken doğru ayarı yakalayabildiğimize inanıyorum. Serinin hayranlarının bekledikleri her şeyi bulacakları, seriyi yeni keşfedenlerin de ilk görüşte sevebilecekleri bir iş çıkardık. Allan Heinberg: Bu tamamen karakterlerin hak sahibi stüdyoya kalmış bir şey. Karakterlerden bazıları çoktan başka uyarlamalarda yer aldı. Neden olmasın? Ben de umut ediyorum. Kirby Howell-Baptiste: Tabii bunu en iyi bilecek olan Neil. Ama konuşmalarımızdan ve Neil'ın yazdıklarından çıkardığım, dünyayı olduğu ve olmasını umduğunu şekilde yansıtmakta son derece yetenekli olduğu yönünde. Sandman haricindeki işlerinde de dış görünüşünden oldukça farklı olan karakterlerle karşılaşıyoruz. Burada Ölüm de neredeyse ütopik bir ideal olarak karşımıza çıkıyor. Hayat var olduğu sürece olacak bu şeyin, yaniölümün, olabilecek en iyi hali ne olurdu? Hepimiz, kaçınılmaz olarak, onunla karşılaştığımızda, bunun nasıl olmasını umardık? Acısız, korkusuz ve çekincesiz. Bence Neil, Ölüm üzerinden bunu gösteriyor. Yani bunun basit bir tersyüz, alıp tersine çevirme ya da benzeri bir şey olduğunu düşünmüyorum. Bu bence iyi kurgulanmış, gerekçeli bir değişiklik. Neil'ın yazarlığının mimari bir niteliği var. Dünyalar ve fikirler inşa ediyor. Yazdıklarının da bu nedenle bu kadar uzun süre dayandığına inanıyorum. GwendolineChristie: Korkarım bu bir rütbe düşürmeydi. Gerçekten mi? Karakteri öyle sakin ve rahatlıkla oynuyorsunuz ki. Gwendoline Christie: Çünkü rütben düşürülmüş gibi davranmazsın! Öyle değilmiş gibi yaparsın. Bence Lucifer'in büyük bir travması var. Tanrı'nın Gözdesi'nin, Seçilmiş Olan'ın, Işıkgetiren'in tam tersine dönüşmek ve Cehennemin efendisi olmaya zorlanmak aslında çok sıradan, aşağı bir pozisyon. Çünkü orada yalnızca acı var. Manevra yapılacak bir alan yok. Sahip olduğun tek şey işkence ve daha çok işkence. Ve bence bu kadar işkence bir yerden sonra sıradanlaşıyor, sıkıcı bir hale geliyor. Duyarsızlaşıyorsun. Farklılıklar yok. Hayatı tüm renkleriyle tadamıyorsun. Yani bence Lucifer'in başına gelenler o kadar sıkıcı, o kadar yıkıcı ve o kadar travmatikti ki yapabileceği tek şey bu durumla kurumlanmak. İçinde bulunduğu bu durumdan keyif alır gibi yapmak. Cehennem'in gördüğü en büyük hükümdar gibi davranmaktan başka bir şansı yok. JennaColeman: Constantine'i ilginç kılan, yeteneğinin kendi tercihi olmaması. Bence bu onun üzerinde inanılmaz bir yük. Yapmak zorunda kaldığı şeyleri aslında yapmak istemediğine inanıyorum. Kullandığı güçleri doğuştan geliyor ve hep bir bedeli var. Bu nedenle derinlerde bir yerlerde ciddi bir bitkinlik olduğunu düşünüyorum. Bir yorgunluk. Gerçekleştirdiği her şeytan çıkarmanın bir bedeli oluyor. Yakınlaştığı herkesi kaybediyor. Bu nedenle derin bir isteksizliği var. Takındığı maske de bundan kaynaklanıyor.Bence çok ama çok yalnız. RazaneJammal: Evet. Evet bunu yaptım. Karakterimin yaşadığına benzer şeyler yaşadığım bir dönem oldu. Annemi kaybettiğimde o kaybetme sürecini ben de yaşadım ve evet, annemle bir rüyada ya da cennette birlikte olma fırsatım olsaydı herhalde herkese görüşürüz, ben annemi görmeye gidiyorum derdim. Kesinlikle. Burayı terk ederdim. Görüşürüz Ali! VanesuSamunyai: Bundan bahsediyorum! Sanırım o durumda olsaydık o fedakarlığı yapmak kaçınılmaz olurdu. Hem öyle bir durumda yalnızca kendini ve sevdiklerini kurtarmanın faydası ne? Geri kalan herkes ölmüş olacak!


Sayna'yı Instagram'da keşfettiğimde çok heyecanlanmıştım. Kendi kendine yetebilen, aracısız, filtresiz, performans kaygısız, derdini kendi özgün yoluyla anlatan yaratıcı insanların hepimize ilham taşıdığını düşünüyorum. Sayna'nın kendine ait baskın bir görsel dili var. Dünyasının içine girdiğinizde önce garipseseniz de her yeni üretimi sizi biraz daha içeri çekiyor. Siz de yaptıklarını @saynarte hesabından takip edebilirsiniz. Belli bir ritim yakalamak normalde zor bir şeydir ancak takıntılarımız özgün bir dil oluşturmak açısından çok etkin bir rol oynuyor bence. Örneğin; çocukluğumdan beri ışığa oldukça ilgi duyuyorum. Fotoğraflarımda da ışığı kullanmak, ışıkla oynamak bana gerçekten tarifsiz bir haz veriyor. Sadece görsel yönüyle değil aynı zamanda fizik yasaları ne söylüyor, ışığın dalga boyları nelerdir, insan gözü ne kadarını algılayabilir benzeri olguları da metafor olarak fotoğraflarımda işliyorum. Işık kelimesinin etimolojik anlamını araştırıyorum, farklı dillerde, kültürlerdeki karşılığına bakıyorum. Kısaca ışığı her yönüyle kendime konu ediniyorum. Bu bir takıntıdır, faydalı bir takıntı.Kendini tanımak ve farkında olmak bu konuda çok fayda sağlıyor bence. Öncelikle günümüz teknolojisi bizim mahremiyet anlayışımızı hızla değiştirmekte diye düşünüyorum, fotoğrafın icadının sadece 180 yıllık bir tarihi var, sanat tarihine baktığımızda daha çok yeni bir teknoloji ve toplum içerisinde hızla daha büyük bir yer kaplıyor ve anlam değiştiriyor. 20 yıl öncesinden çok farklı mesela, artık herkes fotoğraf çekebiliyor, herkes birbirini gözlüyor ve kendi mahrem alanını ifşa ediyor, herkes kendini sanal bir aleme kazıyarak daha çok var etmeye çabalıyor. Fotoğraf-sanat hatta dünya tarihinde böyle bir şey ilk kez yaşanıyor. Ben de bunu psikolojik yönleriyle birlikte ele almayı ve bir yönüyle eleştirel bir dile dönüştürmeyi tercih ediyorum. Ben çektiğim fotoğrafları bir yönüyle performans gibi de görüyorum. Verdiğim pozlarla, kullandığım ışıkla, metaforlarla insanlarda özel alanıma dahilmiş ve bir delikten beni gizleyebiliyorlarmış izlenimi yaratıyorum ve bu noktada insanların tepkileri de bu performansa dahil oluyor. Bu konuda şanslı olmalıyım çünkü yaptığım şeyi aşkla yapıyorum, her anım kafamda görseller oluşturmakla ve bunların arasında gezmekle geçiyor. Bunu düşünmediğim an yok. Düşüncelerimi üretime dökemediğim zaman hastalanıyorum bu yüzden de içgüdüsel olarak durmadan üretim halindeyim. Fotoğraf içinde bulunduğum boyutu an'lamak için kullandığım bir araç. An'lamak kelimesi de enteresandır, kendi içimde fotoğraf çektim demiyorum mesela an'ladım diyorum, bir anı dondurup anlamı bunun içerisinde buluyorum. Açıkçası ben fotoğraf sanatçısı olmak, para kazanmak ya da herhangi gibi bir kaygıyla başlamadım bu işe, içgüdüsel olarak gelişti. 10 Yaşımdan beri fotoğraf çekiyorum, duygularımı düşüncelerimi bu yolla dışa vuruyorum. Her şeyi kendi başıma yapıyorum, seti kendim kuruyorum, modelliği kendim yapıyorum, photoshop manipülasyonlarını, aklına ne gelirse... Bütün hakimiyet bendeyken işlerim dış etkenlerin manipülasyonuna uğramıyor, körelmiyor ve bu sebeple boyun da eğemiyor. Sosyal medya ise benim için görünürlük sağlıyor, işim için faydalı ilişkiler kurmama sebep oluyor ve artık bireysellikten biraz uzaklaşıp senin de dediğin gibi 'işbirliği' kurmam için olanak sağlayacağını düşünüyorum. Kabul etmeyi öğrendim, insanları, kendimi, rastlantısallığı, akışta olmayı. Bu sebeple hiçbir şeyi kişisel algılamıyorum. Benimle aynı fikirde olmayan insanları da dinliyorum. Olan biten şeyler bizim kontrolümüz dışında gelişiyor, bize kalan tek şey ise bunları nasıl algılamak istediğimiz. İnsan istediği sürece her şeyi fırsata dönüştürebilir bence, ben de bunu yapmaya çabalıyorum. Tolga Akış'ın Biraz Konuştuk serisinden ilk konuğu Kıvanç Talu ile olan sohbetini buradan okuyabilirsin.


Var Böyle Tipler'le de bildiğimiz Kıvanç, yeni medyayı iyi kullanarak bu alandaki önemli isimlerden biri oldu. Kendisi bir reklamcı. Var Böyle Tipler'den önce müşteri toplantılarında Bu projeyi hangi influencerla / ünlüyle yapalım konuşmaları yaparken, artık masada konuşulan ünlüye dönüştü. Öte yandan her sektörün bir refleksi vardır, reklamcılardaki refleks yetenekleri ile daha çok markalara reklam / proje üretmek üstüne. Ama aslında gerçek bir reklamcının yeteneğinin 'insanlara dokunabilmek' veya 'insanların hayattaki kararlarını etkileyebilmek' gibi birşey olsa gerek. Bu da kendi dahil her şeyi bir değere dönüştürebileceği anlamına gelir. Fakat sektörde bu yaygın bir eğilim değil. Hatta bu yola girenlere biraz 'sen neyin peşindesin' bakış açısı oluyor bazen. K: Benim reklamcılıktan arta kalan titrim komedyen. Ben kendimi öyle anlatıyorum. Ben komedi yapıyorum. Sahnede de yapıyorum, Instagram'da da yapıyorum, oyunculukta da yapıyorum. İyi yapıyorum diye bir iddiam yok asla. Ama güldüren işler yapıyorum. Instagram'daki rolümü de asla Influencer veya fenomen diye tanımlamıyorum. Var Böyle Tipler'e komedi hayratı diyorum. Orası 7/24 sürekli akan bir çeşme. Gülmeye ihtiyacı olan geliyor, 1 dakikalık dozunu alıyor ve hayatına devam ediyor. K: Devir empati devri. Empati kurabilen kazanacak.


Paramparça dizisinde Ozan karakteriyle kendini sevdiren 22 yaşındaki Burak Tozkoparan, hızlı yükselişini bu sezon sinemada da sürdürmeye hazırlanıyor. Bir yandan dizinin yeni sezonu için çalışmalara başlayan, bir yandan da Gizli Ajanda adlı gençlik filmiyle beyazperdede boy göstermeye hazırlanan genç oyuncunun yetenekleri bununla da bitmiyor. Tozkoparan aynı zamanda bir baterist ve bu alanda ödülü dahi var. Bir adamda bu kadar yetenek olunca da piyasada kalıcılık kaçınılmaz oluyor. Onu rol aldığı reklam filmlerinden ya da daha iyisi Kurt Seyit ve Şura dizisinden hatırlayanlarınız olabilir. Bahçeşehir Üniversitesi'nde Sinema Radyo ve Televizyon bölümünü bitiren, aynı üniversitede bir de reklamcılık okuyan 25 yaşındaki oyuncu, Çilek Kokusu adlı dizide Barış'ı canlandırdı. Okul hayatındaki azmi ortada, kariyerinde de aynı özeni gösteriyor olacak ki, Akademi 35 Buçuk'ta da temel oyunculuk ve kamera oyunculuğu eğitimi almış. Anlayacağınız temel sağlam, sıra duvarı çıkmakta. 1991 doğumlu Arda Hacıoğlu, modellik kariyerinin yanında oyunculukla ilgilense de ait olduğu yer daha çok podyumlar oldu. 2013'te Best Model of Turkey'de ikinci seçilen Hacıoğlu'nun kariyerinde önemli markalarla yaptığı işbirlikleri yer alıyor. Ancak şu sıralar oyunculuğa da ciddi şekilde el atmış durumda. Yakışıklı model bir süredir ekranlarda. Yeni sezonun iddialı yapımlarından Şehrin Melekleri'ndeki Mirza karakteriyle de bu yerini sağlamlaştırmaya kararlı. Yazının tamamı ve çok daha fazlası GQ Türkiye Eylül sayısında ve GQ Türkiye Dijital edisyonunda...


Elinde çekiç olan her şeyi çivi görür gibi bir şey... Elimizde kulp çok olunca takacak yer arıyoruz. Ama şimdi o kulpları bir kenara bırakıp bir düşünelim. Spice Girls zamanındaki performansından İngiliz futbolcu David Beckham'la olan evliliğine, moda dünyasına el atmasından dört çocuğunun stiline, her şeyiyle eleştirilen Victoria Beckham'ı, sırf bütün bunları ayağında o koca topuklu ayakkabılar olduğu halde yaptığı için bile tebrik etmek gerekmez mi? Şöyle söyleyeyim; değil etek tasarlayıp kendi adına parfüm çıkarmak, insan o ayakkabılarla köşedeki bakkala gidemez. Victoria ise merdivenleri üçer beşer çıkıyor. Üstelik bundan, geçmiş denilen gayya kuyusuna inip orada uzun uzun takılmaya çok meraklı psikiyatrlara da ekmek çıkmaz. Çünkü Victoria'nın divan muhabbeti de pek tuzsuz. Bu yırtınmanın altında ne mütemadiyen şiddet gören bir anne ne de alkolik bir baba var. Mis gibi bir İngiliz orta-üst sınıf ailesinin ilk çocuğu olan Victoria Caroline Adams, tiyatro okuyan, elektronik mühendisi babasının Rolls Royce'uyla okuldan alınan Essex'li bir kız. Annesi kadın kuaförü, iki kardeşiyle de arasının en pisleştiği an en fazla, günlüğümü okuma, kazağımı giyme vakti... Yani bütün o başarı açlığının müsebbibi arızalı aile değil, onu baştan söyleyelim. Victoria Beckham'ın derdi şu: Çok güzel, çok akıllı, çok başarılı, çok komik olduğu anlaşılsın istiyor. Müzikten de, modadan da, çocuk bakımından da çaktığı bilinsin istiyor. Ve bütün bunları layıkıyla yerine getirdiği için takdir edilsin istiyor. Önce stil ikonu olarak sivrildiği moda dünyasında, az zamanda makası ve iğnesiyle de adından söz ettirdi. 2000 yılında Maria Grachvogel'in New York Moda Haftası defilesinde konuk model olarak yer aldı. Rock&Republic markası için günlük giyim ve jean koleksiyonu hazırladı. 2006 yılında arkadaşı Katie Holmes için styling yaptı. Bundan kısa bir süre sonra da kendi markasını kurdu. Sade kesimli elbiseler alameti farikası oldu. Gözlük ve aksesuar tasarladı, kendi parfümünü yarattı. 16 Kasım'da Berlin'de düzenlenen Bambi Ödül Töreni'de Karl Lagerfeld'in elinden yılın tasarımcısı ödülünü aldı. Tasarımlarında asla kürk kullanmayacağını açıklayınca, PETA'nın övgüsünü, çevrecilerin de gönlünü kazandı. Yazının tamamı ve çok saha fazlası GQ Türkiye Ocak sayısında ve GQ Türkiye iPad edisyonunda...


Picasso'nun heykellerini gördüyseniz bilirsiniz. Aynı yerde yan yana, üç farklı yüzü olan başlar vardır. Birbirine yakın duran ama birbirinden farklı bu yüzleri, bir insanın içinden geçen birçok duygunun tek bir seferde gösterilebilmesine bir fırsat olarak da yorumlayabiliriz. Düşününce fark edersiniz, çoğu zaman başımıza gelir. Yüzümüzde bir bakış vardır ama o anda içimizden geçen duyguları anlatmak için birden fazla ifadeye ihtiyaç duyarız. O küçücük anda birden fazla yüze... O anda içeride, görünenden fazlası oluyordur. İşte artık bugün itibarıyla Netflix'te izlenebilecek, La Casa De Papel'in yaratıcısı Alex Pina ve The Crown dizisinin yapımcısı Left Bank Pictures'ın ortak işi olan White Lines'ın ikinci bölümünde Axel Collins'in anma töreni sahnesinde, bu fikrin bana göre sinemadaki yansımasıyla karşı karşıyayım. Bir duygu, aynı sekansta birbiri arkasına eklemlenmiş farklı görüntülerle anlatılıyor. İzleyince ne demek istediğimi daha iyi anlayacaksınız. Dizi her ne kadar hızlı bir yaşamı konu alsa da anların içini tek tek doldurup her anı iyice araştırıyor. White Lines, çekim tekniği ve sinematografisi ile anlattığı konunun enerjisini izleyiciye en şekilde geçirmek için yollar arıyor. Konunun İbiza'da geçtiğini, adaya hiç gitmemiş olsanız bile, buraya dair bildiklerinizden hissediyorsunuz; zira renkler sizi oraya götürmek için elinden gelen her şeyi yapıyor. Lütfen kimse karşı çıkmasın yoksa sizlere Georges Bizet'nin, Karmen operasını hayatında İspanya'yı hiç görmeden yazdığını hatırlatırım. Ve o eser bugün hala İspanya'yı en iyi anlatan yapıtlardan biri. Yaz, İbiza dans, eğlence ve gece hayatına sarmalanmış gizemli bir hikayeyle karşı karşıyayım. Ünlü DJ Axel Collins'in kız kardeşi, 20 yıl önce bu adada tam olarak ne olduğunu anlamak ve kardeşinin bir anda ortadan kaybolduğu hikayenin peşine düşmek için bu güzel İspanyol adasına geri dönmüştür. Bu dönüşle kendini aynı zamanda da dans kulüplerinin, gerilimin ve yalanların dünyasında bulur. Bulduğu şey, bunlardan ibaret olsa iyi. Axel'in kız kardeşi Zoe, İbiza'ya gelerek kendi karakterindeki karanlık taraflara da gelmiştir aslında. Ve bütün bunlar olurken, bu adada hep uçlarda yaşanmaktadır. Endişelenmeyin, tabii ki Alex Pina ile bir editör yan yana geldiğinde sorulması farz olan, yaka silktiren klişe soruyu kendisine sordum, olur da başka söyleşilerde 10 kere daha karşınıza çıkmamışsa diye. Bir şehir olsan hangi şehir olurdun sorusuna Bangkok cevabını veriyor; Çünkü kaotik, eğlenceli ve enteresan. Acaba İbitha diyecekti de dili sürçtü ve Bangkok mu dedi diye de düşünmeden edemiyorum. 10 bölümlük dizinin başrollerinde Laura Haddock, Tom Rhys Harries, Angela Griffin, Daniel Mays ve Ceallach Spellman var. Dizi bugün Netflix hesaplarınızda.


3 Grammy, 35 altın plak, 30'dan fazla film. Plakları tüm dünyada en fazla satan sanatçı. Kadınların uğrunda öldüğü bir fenomen. Kral. Hangisi onun hikayesinin girişi olur bilemedim. Çünkü onu anlatmak zor. 50'li yıllardan günümüze popülerliğini kaybetmeden gelmeyi başaran, hala sayısız müzisyene ilham kaynağı olan, onu dinleyen her nesle bir öncekiyle aynı duyguları hissettirebilen bir adamı anlatmak, inanın çok zor. Üstelik aramızdaki bağ bu işi daha da zorlaştırıyor. Belki benim için en zor olanı en başta söylesem iyi olacak. Eşi benzeri yoktu. Yok. Bugüne kadar hakkında çok şey okumuş olabilirsiniz. Ama inanın bana, hepinizden fazlasını biliyorum. Onu kendinden bile iyi tanıyorum. Baba mesleği olan kamyonculukla hayatını sürdürmeye çalıştığı dönemden beri şarkı söylemek, sadece şarkı söylemek istiyordu. Beyazların siyah müziği yaptığı, siyahların beyaz dinleyiciye müzik yaptığı bir döneme öncülük ettiği elbette doğru. Ama biliyorum ki aslında amacı bu değildi. Sesi alışılmadık derecede siyahtı. Doğal olarak şarkı seçimlerini de zenci gırtlağına uygun olacak şekilde yapıyordu. Beyaz dinleyici birçok siyah şarkıyı ilk olarak onun sesinden dinledi ve sevdi. Mesela adını duyurduğu ilk hit şarkısı That's All Right Mama, Arthur Big Boy Crudup'a aitti. Şarkının telif hakkını vermese de hakkını fazlasıyla vermişti. O dönemde Big Mama Thornton'ın Hound Dog isimli şarkısı sadece siyahlar arasında sevilirdi, bu şarkıyı da gözüne kestirmişti. Birkaç sene sonra onu da zirveye taşıdı. Zaten kariyeri boyunca hiçbir zaman şarkılarını kendi yazmadı. İlahi sesiyle, dokunduğu her şarkıyı bir anda kendi şarkısı yapardı. Bir süre sonra bazı kesimler tarafından zenci müziği yapmakla suçlanır oldu. İşte o zaman doğru yolda olduğunu anlamıştı. Her kesimde hayranlık uyandıran sesinin birleştirici gücünü keşfetti. Otoritenin karşısında duracak cesaret bulmuştu. Bu cesaretle, bir süre sonra Trouble'la düzene meydan okuyacaktı. Hatırlıyorum da, şarkının Ben emir almam hiç kimseden / İbaretim sadece et, kan ve kemikten sözleri, gençliği itaatsizliğe teşvik ettiği için muhafazakar kesim tarafından topa tutulmuştu. Ama II. Dünya Savaşı'nın buhranından kurtulmaya çalışan gençliğin, bu yıldızın peşinden sürüklenip gitmesine kimse engel olamadı. Sun Records'ın sahibi Sam Phillips'in hayatındaki dönüm noktası, Elvis'le tanıştığı gündü. Elvis'in hayatındaki dönüm noktası ise Heartbreak Hotel'in yayınlandığı gün. Parça listelerde 1 numaraya yerleştiğinde kıyamet koptu. Amerika ikon mertebesine yükselteceği ilk yıldızıyla tanışmıştı. Gençler ya onun gibi olmak ya da onun olmak istiyordu. Adının geçtiği her işin gelir getirme garantisi vardı. Basın, menajerler, plak şirketleri, film yapımcıları peşine düşmüştü. Hollywood stüdyolarının kapıları ardına dek açıldı. Love Me Tender filmiyle kamera karşısına geçerek, 33 filmlik oyunculuk kariyerine ilk adımını attı. Filmleri müziği kadar dokunulmaz değildi, ağır eleştiriler aldı. Ama bu eleştirileri ciddiye almıyordu çünkü hiçbirinin sanat eseri değeri taşımadığının farkındaydı. Rol aldığı tüm filmler bir çeşit albüm tanıtımı olarak hazırlanıyor, senaryolar Elvis'in seçtiği şarkıları birbirine bağlayacak şekilde yazılıyordu. Bu filmler dönemin en parlak tanıtım fikriydi, hayran kitlesinin katlanarak artmasına neden oluyordu. Özellikle kadın hayranlarından her gün binlerce mektup yağıyordu. O mektupları elinden geldiğince teker teker okur, sonra imha ederdi. Hayran mektupları onun için çok özeldi, kendisinden başka okuyan olsun istemiyordu. Nesneleştirilen, öldükten sonra bile tüketiciye pazarlanmaya devam edilen adam, işte böyle bir adamdı. Aynı adam, zirve basamaklarını üçer beşer çıktığı yıllarda, Amerikan ordusuna katılacağını açıkladı. İş ortakları iki sene boyunca ortadan kaybolmak istemesine anlam veremediler. Çok iyi para kazanıyor, çok iyi para kazandırıyordu. Onu ara vermesinin büyük bir risk olacağına ikna etmeye çalıştılar. Dinlemedi. Reklam yaptığını iddia edenler de oldu, aşırı ilgiden bunaldığı için kaçmak istediğini söyleyenler de. Oysa sadece ülkesine bağlı bir Amerikan vatandaşıydı ve her sıradan vatandaş gibi askerlik sırası gelmişti. Amerikan ordusunun onun için önerdiği özel uygulamaların hiçbirini kabul etmedi. Başkalarına kendini kanıtlamak istediği her halinden belli oluyordu ama ben, kendine kendini ispat etmeye çalıştığının farkındaydım. Yapılması gereken her şeyi yaptı. Üstelik yaptığı her işi fazlasıyla ciddiye aldığı için, zaman zaman herkesten fazla çalıştı; hatta birkaç madalya bile aldı. Hatırladığım tek şey, annesini kaybettikten sonra koğuşta kalmak yerine birliğine yakın bir bölgede ev tutup babası ve büyükannesiyle birlikte yaşamak istemesiydi. Bu, anlaşılabilir bir istekti. Askerliği sırasında önce hayatının kadınını kaybetti, ardından hayatının aşkıyla tanıştı. Annesine çok düşkündü. Sırf bu nedenle, aralarında hastalıklı bir ilişki olduğu bile iddia edildi. Oğluna sınırsız bir sevgi sunan, onu koruyup kollamak isteyen, gözünden sakınan bir anneye karşı kullanılan bu ağır ithamlar hakkında tek kelime bile etmek istemiyorum. 46 yaşında kaybettiği annesinin acısını yaşarken Priscilla'yla tanıştı ve ilk görüşte aşık oldu. Tanrı'nın ondan zamansız aldığını, ona bu şekilde geri verdiğine inanıyordu. Priscilla, Amerikan Hava Kuvvetleri'nde görevli bir yüzbaşının kızıydı. Masum güzelliği, zarafeti ve genç yaşına karşın olgun tavırlarıyla Elvis'in aklını başından almıştı. Ona Merhaba, ben Elvis Presley diyerek kendini tanıtmıştı. Dünyanın gelmiş geçmiş en büyük yıldızının kendisini adı ve soyadıyla tanıtması Priscilla'yı şaşırtmıştı. Sanırım bu genç kadın, o zamana kadar hayran olduğu adama, o an aşık oldu. Elvis'in annesini kaybettikten sonra gözlerinde sönen ışığın yeniden canlandığına şahit olmuştum. Elbette bu durumda düzenli kullanmaya başladığı amfetaminin etkisini de göz ardı edecek değilim. Yine de Priscilla karşısına çıkmasa neler olabileceğini düşünmek bile istemiyorum. Amerika'ya döndüğünde, bu genç kadın yanındaydı. Ama o zamanlar kimse kadınların deli gibi arzuladıkları bu adamın yedi sene sonra ona Presley soyadını vereceğine ihtimal vermiyordu. Askerden dönüşü, yapımcılar için bulunmaz bir fırsattı; hemen askerliği anlatan bir film için kolları sıvadılar. Menajeri Tom Parker'ın isteğiyle, sinemaya ağırlık vermesi için konserlerine ara verildi. NBC'de yayınlanan ve Frank Sinatra'nın sunduğu Welcome Home Elvis programı ve Pearl Harbor'da verdiği konser dışında hiç sahneye çıkmadı. Dedim ya, aslına bakarsanız hiçbir zaman oyuncu olmak gibi bir hevesi olmamıştı. Ama askerden döndükten sonra daha ciddi roller denemek istediğini söylediğinde, oyunculuktan keyif almaya başladığını anlamıştım. Çünkü keyif aldığı işleri büyük bir ciddiyetle yapardı. Yapımcılar genç kızların fantezilerini basit senaryolar ve ucuz yapımlarla beyazperdeye yansıtarak korkunç paralar kazanıyorlardı, buna gerek olmadığı konusunda hemfikirlerdi. Yine de Elvis'i geri çeviremezlerdi. 60'ların başında Flaming Star ve Wild in the Country ile bu isteğini yerine getirdiler. Tutmadı. Görünen o ki, oyunculuğuyla ciddi olarak ilgilenilmiyordu. Kimse yeni bir Jimmy Dean peşinde değildi, hayranları sadece sahnedeki Elvis Presley'in beyazperdeye yansıtılmasını istiyordu. Israr etmedi. Yıllar önce Eddie Bond'un küçümser bir tavırla verdiği Baba mesleğine geri dön tavsiyesinden beri, inandığı şeylerden vazgeçmemeyi alışkanlık haline getirmişti. İnandığını yapardı. Ucuz senaryolarla devam etmeye razı olduğunda, oyunculuğuna kendisinin bile inanmadığını anlamıştım. Yine de belki de ilk defa hayal kırıklığı yaşıyordu. Artık kendisinin bile miktarını tam olarak bilmediği bir serveti vardı ama işlerin eskisi kadar iyi gitmediği ortadaydı. Arka arkaya birkaç şarkısı listelerde 20'li sıralardan yukarı tırmanamadı. Bir şeylerin yanlış gittiğini hissediyor, şarkı seçimlerini eleştiriyordu. Derken Lisa doğdu. Kızı geldiğinde hayatındaki kara bulutların dağılacağına inancı arttı. Bunu NBC'de yayınlanan Elvis: '68 Comeback Special adlı programdaki canlı sahne performansına yansıtmayı başardı. Yedi yıl aradan sonra en iyi yaptığı işi yapıyordu. Program izlenme rekorları kırdı. Sonraki yıllarda In the Ghetto, Suspicious Minds, Don't Cry Daddy, Kentucky Rain gibi efsane şarkılar arka arkaya müzik listelerinin üst sıralarında yerlerini aldı. Las Vegas uzun yıllar unutulmayacak sahne performanslarına ev sahipliği yapıyordu. Rock'n'roll'un kralı yeniden tahta çıkmıştı. Her şey bir gün, bir konseri öncesinde aldığı telefonla değişti. Karşıdaki ses 24 saat içinde 50 bin dolar ödemezse sahnede öldürüleceğini söylüyordu. FBI olayı ciddiye aldı, bir süre sahneye özel korumalar ve üzerinde silahla çıktı. Konserlerinde herhangi bir olay yaşanmayınca korumaların kalmasına ancak artık silah taşımasına gerek olmadığa karar verildi. Ama vazgeçmeye niyeti yoktu; sahnede ve sahne dışında silahla geziyordu. Hayranlarının onu öldürmek istediğine dair paranoyak düşüncelere kapılır olmuştu. Saldırıya uğrama ve öldürülme kaygısı öylesine baş edilmez bir hale geldi ki Priscilla bu şekilde yaşayamayacağını söyleyerek evi terk etti. 1973'te boşandılar. Aslına bakarsanız Elvis o gün öldü. Cenazesi dört sene sonra kaldırıldı. Elvis'in Priscila'ya aşkını bilen biri olarak, son yıllarını geçirdiği Lisa Thompson'ın sadece bir hayat arkadaşı olduğunu söyleyebilirim. Elvis nadir bulunan bir genetik miras devralmıştı. Karşı konulması imkansız bir çekiciliği vardı. Mükemmel erkeğin formülünün peşindeki uzmanlar yıllarca kaşı, gözü, burnu, alın genişliği, dudak kalınlığıyla hesap kitap yaptı. Cinsel obje haline dönüştürülmesine karşı koymayışına içerlerdim; bana kalırsa buna göz yumması, yeteneğine yaptığı bir haksızlıktı. Ama milyonlarca kadın gözyaşları içinde onu böylesine arzularken, en büyük takıntısının küçük bir el aynasıyla sürekli saçının arkasını kontrol etmek olmasını da garip karşılamıyordum. Güzel gözleri vardı. Ama kadınların aklını başından alan, gözleri değildi. Yeryüzünün en güzel varlığı kendisi olduğu halde karşısındakine yeryüzünün en güzel varlığıymış gibi hissettiren bakışlarıydı. Ağız yapısı mükemmel değil, hatta kusurluydu ama dudaklarına kondurduğu küçük bir tebessümün öldürücü bir etkisi vardı. Çapkındı ama içe dönüktü. İçe dönüktü ama utangaç değildi. Kamera ışıkları altında ışıldardı. Ana kuzusuydu ama asiydi. Gülleri severdi ama silahlara düşkünlüğü de bilinirdi. Şarkılarının sözlerini anlamayanları bile melankoliye sürükleyecek bir ses tonu ama sahnede son derece maço bir duruşu vardı. Elinizi uzatsanız dokunabileceğiniz kadar yakın ama bir o kadar ulaşılmazdı. Hayranlarını bu kadar çok öpen bir dünya yıldızı olur mu diye düşünür dururdum. Özel hayatını fazlasıyla göz önünde yaşıyordu ama bir şekilde sevenlerinde hep daha fazlasını keşfetme arzusu uyandırıyordu. Kadınların uğrunda ölümü göze almasından elbette haz duyuyordu ama 14 yaşında tanıdığı gencecik bir kızı hayatının merkezine koyup aile babası olmayı tercih etmişti. Hayatındaki bunca zıtlık bir kenara, siyahı böylesine çok seven bu karizmatik adamın, kör edici parlaklıktaki pembe sahne kostümleri giymekten keyif alıyor olmasına ben bile zaman zaman anlam veremiyordum. Ama ondaki bu zıtlıkların ahenkle tek bir bedende hayat bulmasının hayranlık uyandırmasını anlayabiliyordum. Rol yapmıyordu. Gerçekten de bir bedende iki ruh taşıyordu. Ve bazen bu iki ruh arasında sıkışıp kaldığını hissediyordum. Hayır, son yıllarında girdiği depresyonunu etiketlemek için ortaya atılan bipolar bozukluk tanısından bahsetmiyorum. Kendimden bahsediyorum. Benimle ilgili hiç konuşmazdı. Berber koltuğuna oturduğu zamanlar dışında. Larry Geller sadece berberi değil biraz akıl hocası, çokça da sırdaşıydı. Öldükten sonra, arkasından, yalnız kaldığında benimle konuştuğuna dair hikayeler anlatıldı. Oysa bunların çoğu, bir efsanenin hayatını olduğundan daha da çekici kılmak isteyen yazarların ve senaristlerin hayal gücünün bir parçasıydı. Konuşmazdık. Ama beni sevdiğini, hatta özlediğini hissederdim. Yaşadığı bunca şeye rağmen bir yanının hep eksik kaldığını fark ederdim. Ve bir yanının eksik kalmasından kendini sorumlu tuttuğunu da. Görünenin aksine, kusursuz değildi. Mükemmel görünüşünün arkasına gizlediği ciddi bir genetik bozukluğu vardı. Kalın bağırsağı normal değerlerin üç katı kalın, iki katı uzundu. Ciddi sağlık problemleri yaşamaya başlamıştı. Üzerindeki sahne ışıkları teker teker sönmeye başladığında, bir kenara atılmışlığın neden olduğu depresyon ve öldürülme korkusuyla geçirdiği uykusuz geceleri için kullandığı sayısız ilaç, durumunu daha da kötüleştiriyordu. Sağlık sorunları sahne performansını da etkiliyordu artık. Üstüne bir de yeme bozukluğu eklenince hızla kilo almaya başladı. O haliyle sahneye çıkmak inadına bir türlü anlam veremiyordum; azalarak bitiyordu. Kalbi ve iç organları hasar görüyordu. Doktoru George Nichopoulos, onu yaşı ilerledikçe yaşam kalitesini ciddi ölçüde bozmaya başlayan bu anormallikten kurtarmak için ameliyata ikna etmek için çok uğraştı. Bunu hiçbir zaman kabul etmedi. Yaşadığı sıkıntıları saklamaya çalıştı. Son 12 yılında yanından ayrılmayan doktoru bile durumun ciddiyetini otopsisi sonucunda fark etti. Elvis'in ölümünden sonra yayınladığı kitabında da kolon ameliyatını egosundan dolayı kabul etmediğini iddia ediyordu. Yanılıyordu. Onu ölüme götüren egosu değildi. Tanrı'ya onu tek bir kuluna nasip olacak güzelliklerle fazlasıyla ödüllendirdiği için gece gündüz şükretse de tüm bunlara sahip olmanın yükü altında eziliyordu. Bu anormalliğinin ödemesi gereken bir bedel olduğuna inandırmıştı kendini, sahip olduğu onca şeyin bedeli. Ve bu gerçeği tek bilen bendim... Çünkü biz, 8 Ocak 1935'te Tupelo'daki iki odalı küçük bir evde dünyaya gözlerimizi aynı anda açtık. İlk nefesimizi birlikte aldık. O doğar doğmaz öyle bir çığlık attı ki, acı içindeki annem sevinçten hıçkırıklara boğuldu. Çığlık atma sırası bana geldiğinde bir melek fısıldadı kulağıma: Kuyruklu yıldızlar yalnız gezer Jesse. Sustum. Doğumumdan altı saat sonra ciğerlerim iflas etti. Hayat beni, onun yanına yakıştırmadı. Adım Jesse Garon. Ben, kral var olsun diye var olamayan ikiz kardeşiyim. Onun hikayesi, benim hikayem.


Babam Giresun, annem Gümüşhane doğumlu. Ancak ben doğmadan Almanya'ya yerleşmişler, hala orada işçi olarak çalışıyorlar. Bana hiç benzemeyen bir ikiz kardeşim var. Doğduğumuzdan beri hiç ayrılmadık, hatta üniversiteyi bile Almanya'da aynı sınıfta okuduk. Üniversitede ekonomi okuyup soluğu İstanbul'da aldığımdan beri hissettiğim bir şey var, burada bir yanım eksik. İstanbul'da en çok kardeşimi özlüyorum. Ben sevince biraz fazla seviyorum. Ayarım yok tabiri caizse. Hani dünyaları ayağının altına sermek diye bir laf var ya, bir ilişkideyken öyle bir durumda oluyorum. İlla ilişki anlamında konuşmamak gerek tabii, ailem için de aynı şey geçerli. Onlar için yapmayacağım şey yoktur. Babam eline aldığı her enstrümanı kusursuz çalar. Bana da küçükken kaval ve flüt çalmayı öğretmişti. Şimdilerde bağlamaya merak sardım. Boş zamanlarımda kendi kendime çalarak öğreniyorum. Almanya'da uzun süre modellik yaptım. Ama gönlüm her zaman oyunculuktaydı. Hatta oradayken amatör bir tiyatro grubum vardı. Dolayısıyla okul bitince buraya gelip oyunculukta neler yapabilirim diye bakmaya başladım. İlk işim, önemli isimlerden eğitim almak oldu. Dolunay Soysert ve Bahar Kerimoğlu'yla çalışıyorum. Onlar sayesinde her geçen gün kendimi geliştirsem de elbette daha çok fırın ekmek yemek gerekiyor. İlk kez profesyonel olarak Zeytin Tepesi dizisinde rol aldım. Sete adımımı attığım günü ve ilk sahnemi dün gibi hatırlıyorum. O kadar heyecanlanmıştım ki başaramayacağımı düşündüm. Ama oyunculukta zaman en iyi hoca. Şimdi kendime daha çok güveniyorum. Şu anda canlandırdığım karakter dışarıdan kendini beğenmiş biri gibi dursa da sonradan aslında içinde bambaşka bir adam olduğunu göreceğiz. Ben de biraz böyleyim. Dışarıdan soğuk gibi görünüyorum ama asla o taraklarda bezim yoktur. Hatta kendimi beğenmek yerine sürekli eleştiririm. Dizideki rol arkadaşım Özge Gürel'le okuma provasında tanıştık ve o günden beri çok iyi anlaşıyoruz. Özge adına konuşamam ama benim bir ilişkim yok ve şöhret olmaya başladığınızda gazeteciler rol arkadaşlarınızla ya da sosyal hayatta görüştüğünüz insanlarla sizi yazıp çizmeye başlıyor. Tüm bunlara hazırlıklıyım ancak en büyük korkum şu anki set ortamımızın zarar görmesi. Çünkü gerçekten her şey sorunsuz gidiyor, dilerim bozulmaz. Türkiye'de çok jön var. Çoğu da mankenlik yapmış, örnek aldığım isimler. Kendileriyle bir tanışıklığım yok, karakterleri hakkında yorum yapamam. Ancak toplumda şöyle bir algı var, insan ünlü olunca değişir. Bunu şu anki setimde birlikte çalıştığım insanların bana söylediklerinden de anlıyorum. Dizi biraz tutsun, ünlü ol, bizi tanımazsın diyorlar. Hayatım boyunca böyle bir insan olmadım. Benim için herkes eşittir, her kesimden dostum var, normali de bu. O nedenle günün birinde sokakta yürüyemeyecek kadar ünlü olsam dahi, bugün sahip olduğum her insan hala hayatımda olacak. Serkan Çayoğlu röportajı GQ Türkiye Ağustos sayısında ve GQ Türkiye iPhone/iPad edisyonunda...


Görsel iletişim ve reklam sektöründe 20 yıllık bir kariyeri var Göktuğ Sarıöz'ün. İstanbul'da birkaç reklam ajansından sonra New York'taki Miramax'a, 2005'ten beri de Kreatif Direktör ve şirket ortağı olarak çalıştığı Ignition Creative'e uzanan bir yol... Buradaki herkese her gün söylediğim bir şey var: Biz hikayeler anlatıyoruz. Günün sonunda insanların duygularını harekete geçirmeliyiz. Eğer duygu yoksa hiçbir şey yoktur! Yaşadığımız her şeyin birbirine etkisi var. New York'ta birçok işte çalıştım. Vitrin tasarladım, yedi sene DJ'lik yaptım ve hedef kitlemi tanıdım. Barmenlik, hizmet sektörünün ne olduğunu anlamama yardımcı oldu. Çok eskilerde bile bir takım lideri olma durumu var; mesela okulda hep sınıf başkanıydım. Lisede çok iyi bir öğrenci değildim ama 49 kişiden 48'inin takip ettiği bir adamdım. Ajansta mentorluk yapıyorum. Ama ona gelmeden önce takım lideri olman ve herkesi anlayabilmen gerekiyor. Kreatif direktör olmak, baba olmak gibi; çocuk öğrenirken bırakıyorsun, birkaç hata yapsın, düşsün sonra ayağa kalksın. Ona bu şansı vermeyip her şeyi kendin kontrol edersen olmaz. 9-10 yaşındayken yazları babamla Mahmutpaşa'daki işine giderdim. Orada esnafın vitrin camlarına varaklı yazılar işleyen ustalar çok ilgimi çekmişti. Tipografiye ve boyamaya ilgim oradan gelir. Rahmetli dedem kitaplarla yatıp kalkan bir adamdı. Bu ilgimi fark edince bana tipografiyle ilgili bir kitap verdi. Benim lise yıllarımda Türkiye'de sırt çantası falan bulmak imkansızdı. Arkadaşımla Mercan'a gidip, kumaş bulup kendimize sırt çantası yapmıştık. Görüp beğenenlere de yapıp satıyorduk. Sonra heavy metal trendi geldi. Metalcilerin ceketlerine taktığı rozetleri yine Mercan'dan 25 kuruşa alırdık. Hem kullanır hem de arkadaşlarımıza satardık. İstanbul'da metal konseri varsa bizim evin kapısında kuyruk olurdu. Benim illa Amerika'da çalışacağım diye bir hedefim yoktu. Ama yapacağın şeyin en iyisini yap, seni mutlu eden işi yap ve onunla eğlen, sonra nerelere geleceğini tahmin bile edemezsin. Şu anda dünyanın gittiği yer de bu zaten. Gideyim ve yapayım aslında bizim kültürümüzde var. Biz çok kendiliğinden yapan adamlarız zaten.