Yemyeşil bir ovada görkemli bir dağ gibi yükselir. Zirvesindeki kar kibirden değil ama oldukça mağrur. Sis perdesinin arkasına saklanır, sessizce o anı bekler. Göremeseniz de zamanı gelince, olması gereken yerde olacağını bilirsiniz. Dev cüssesinden beklenmedik bir şekilde hızlanır. Ne yapması gerektiğini düşünmez, bilir. Kaleye bakmaz, kaleciyle muhatap olmaz. Ayağından çıkan topun nereye gideceğinden şüphe duymaz. Gollerini boş kaleye atar Mario Gomez. Futbolda da, hayatta da boş kaleye gol atmak kolaydır. Kaleyi boş yakalamaksa maharetin doruk noktasıdır. Bu hikayenin kahramanı Gerd Müller, bugün hala Almanya'nın yetiştirdiği gelmiş geçmiş en büyük golcü kabul edilir. Aynı takıma ve ülkeye kazandırdığı kupalarla onun veliahdı olmaya en çok yaklaşmış isimse bu sene ülkemizde arzı endam etmekte. Farklı devrin oyuncuları olduklarını ve fiziksel açıdan birbirlerinden çok farklı olduklarını söyleyebilirsiniz. Ceza sahası içi golcüsü olarak sınıflandırılsalar da oyun stillerinde öne çıkan detayların benzeşmediğine vurgu yapabilirsiniz. Ancak şuna itiraz edemeyeceğinizi biliyorum: Mario Gomez, aynı Gerd Müller gibi, topu iki kale direğinin arasından geçirmekle ilgili engellenemez bir dürtüye sahip. Bu, onun en büyük yeteneği ve o, bu yeteneğinin fazlasıyla farkında. Aslında insanın kendisine bahşedilen yeteneğin farkında olması tehlikelidir. Yeteneğini gözünde fazla büyütenler, zaman içinde küçülerek yok olur gider. Hayat sadece sahip olduğu yeteneğin bedelini ödeyebilmek için canla başla çalışanlara adil davranır. Karşınızda duran adam, tam da böyle biri. Yeteneğinden çok, yeteneğine layık olabilmek için yaptıklarıyla takdiri hak ediyor. Ve sahip olduklarını kaybetme korkusuyla yüzleştiği halde pes etmediği için. Mario Gomez, 2009 yılında altı senelik Stuttgart kariyerini Bundesliga için rekor bir rakamla taçlandırdı. Futboluna yaşından büyük rakam biçilmiş; Bayern Münih, 24 yaşındaki oyuncu için 35 milyon euro'yu gözden çıkarmıştı. Sahada nerede durması gerektiğini bilen adamlar, hayatta da nerede duracağını bilen zeki adamlardır. Bu içgüdüsünü vuruş kalitesiyle birleştiremeyenlere takımın en gösterişli mevkiini emanet etmekse büyük bir kumardır. Bayern Münih kumar oynayacak bir kulüp değildi. Uzun yıllar takip ettiği bir oyuncuyu transfer etmişti, yanılıyor olamazdı. Gomez'in üçüncü sezonundaki performansı, Gerd Müller'in takdirini kazanacak seviyedeydi. Bu delikanlı benim rekorlarımı kıracak bir oyuncuya benziyor. Bunu Bayern Münih forması giyen bir oyuncunun yapması bana mutluluk verir demişti efsane golcü. Mario Gomez'in hikayesi, parladığı bu iki sezonun ardından, aniden yön değiştiriyor. Bayern Münih'teki dördüncü sezonunun ilk üç ayında sahada olamıyor. Takımın yeni teknik direktörü Pep Guardiola, Gomez'in yerini, Mario Mandzukic'i transfer ederek dolduruyor. Gomez, Bayern Münih'te tamamına yakınını yedek kulübesinde geçirdiği son sezonunda, nadiren şans bulduğu her dakikayı değerlendirmiş, takımın en golcü üçüncü oyuncusu olmuştu. Sezonun sonundaysa onu lig şampiyonluğu ve Şampiyonlar Ligi Kupası bekliyordu. Böyle bir dönemde yedek oturmanın kolay olduğunu söyleyemem ama oyuna her girdiğimde gol atmak, huzurlu olmamı sağlıyordu dediğinde, her an hazır olmasını neye borçlu olduğunu soruyorum. Fiziksel ve zihinsel olarak o zamana kadar maçlara nasıl hazırlanıyorsam, o dönemde de aynı şekilde hazırlanıyordum. Zaten zihinsel olarak hiçbir zaman alışagelmişin dışında bir hazırlanma yöntemim olmadı. Futbol sonuçta sadece bir oyun diyor. Aslında son cümlesiyle bazı futbolseverlerin Biraz gamsız mı görünüyor ne? sorusuna da cevap vermiş oluyor. Yıldız oyuncunun Bayern Münih'ten ayrılmayı hiçbir zaman istemediğini tahmin etmek zor değil. Taraftarlar da onu çok seviyor, her ne kadar forma şansı bulamasa da onu başka bir takım formasıyla görmek istemiyorlardı. Ama takım arkadaşlarının boğa lakabını taktığı golcüyü, dünyanın en iyi kulübü bile olsanız yedek kulübesinde zaptetmeniz mümkün değildi. Gol atamadığı her maç zaman kaybıydı. Üstelik bir sezonu daha yedek kulübesinde geçirirse 2014 Dünya Kupası kadrosu açıklandığında hüsran yaşayacağının da farkındaydı. Alman oyuncunun takımdan ayrılacağı haberleri basında yer almaya başlayınca, La Liga'yı tercih edeceği söylentileri hararetlendi. İspanyolların, yarı İspanyol olan ve gerçek anlamda rakip gördükleri tek ülke Almanya'da yetişen oyuncuya sevgi ve saygı beslediği biliniyordu. Ancak Gomez, tercihini tek başına sırtlayabileceği bir takımdan yana kullandı. Fiorentina kulübünün düzenlediği imza törenine 20 binden fazla taraftar katıldı. Sezona iyi başladı. Buradan iyi bir geri dönüş hikayesi çıkacak denmeye başlanmıştı ki, Cagliari ile oynanan maçta, dizinden çok ağır bir şekilde sakatlandı. Beş ay sahalardan uzak kalan golcünün sakatlığı, belki de olması gerekenden biraz erken sahalara dönmesinin de etkisiyle, Napoli maçında nüksetti. Sezonu kapatmak zorunda kaldı. Bu, Almanya'nın Brezilya'da düzenlenen Dünya Kupası'na onsuz gitmesi anlamına geliyordu. Ve malum, Almanya turnuvadan kupayla döndü. Dünya Kupası'nı kazanana kadar Messi'nin bile dünyanın en büyük futbolcusu olarak gösterilemeyeceğinin iddia edildiği bu oyunda, hem Şampiyonlar Ligi hem de Dünya Kupası sahibi bir oyuncu olmayı kıl payı kaçırmanın büyük bir travma olduğu kesin. Yine de Gomez, geçmişte yaşadığı talihsizlikler üzerine fazla kafa yormuyor. Çünkü başına hiç gelmemiş olmasını arzuladığı sakatlıklar için hayıflanmanın, iç huzurundan ve geleceğinden çalmaktan başka bir işe yaramayacağının farkında. İnsan kendine inandığı, içindeki gücü keşfettiği ve sahip olduğu yeteneğe güvendiği sürece er ya da geç başarıyı yakalar. Bunun aksi mümkün değil. Ben bu oyunu ve gol atmayı çok seviyorum. Ne kadar çok gol atarsam atayım yetmiyor, hep daha fazlasını istiyorum. Bir şeyi bu kadar çok istediğinizde hiçbir şey sizi yıldıramaz diye anlatıyor yaşadığı sakatlıklarla nasıl mücadele ettiğini. Aslında Fiorentina kulübü de oyuncusunun yılmayacağının farkındaydı, o yüzden de Gomez'den vazgeçmek istemiyordu. Ancak ünlü futbolcu, İtalya'da yaşadığı uzun sakatlık döneminin üzerinde yarattığı yükten tamamıyla sıyrılabilmek için, yeni bir sayfa açması gerektiğine inanıyordu. Maddi açıdan da kulübe ciddi bir yük getiren oyuncuyu kalmaya ikna edemeyeceğini fark eden Fiorentina yönetimi, transfer tekliflerini değerlendirmeye razı oldu. Beşiktaş yönetimi, çok büyük bir transfer başarısına imza atıyordu. Sohbet sırasında ne kadar kıymet verdiğini daha iyi anladığım Giovanni Trapattoni'nin de dediği gibi, İtalya çok büyük bir golcüyü kaybederken, Beşiktaş taraftarı meşalelerle havaalanına akın ediyordu. Kariyerinde açtığı bu yeni sayfanın Gomez'e daha ilk günden iyi geldiği ortada. Bir takımı tarihinin en heyecan verici dönemlerinden birinde yakalamak, hangi düzeyde olursa olsun bir oyuncu için önemlidir. Arkasında fiziğine bu kadar yakışan gol sevincini sık sık sergilemesini sağlamaya hazır bir oyuncu grubu var. Bireysel performans yönetimi ve forma adaleti gibi yönetilmesi çok zor iki kavramı bu kadar iyi dengede tutabilen bir teknik direktörle yollarının kesişmiş olması da en büyük şansı. Tabii Gomez'in de şampiyonluk kutlamalarını yeni stadı Vodafone Arena'da yapmayı hedefleyen Beşiktaş'a iyi geldiğini söylemeye gerek yok. Üstelik skora ve oyuna katkısı bir yana, hayat görüşü ve tecrübesiyle de alana çok şey vereceği aşikar. Sadece Beşiktaş altyapısının değil, günün birinde futbolcu olmayı hayal eden her gencin, onun sporcu disiplinini rol model alması şart. O gençler adına, golü koklayan santrafor olmanın sırrını soruyorum: Öncelikle oyunu iyi okumanız lazım, topun size ulaşmasını sağlamak için nerede durmanız gerektiğini iyi bileceksiniz. Top size geldiğindeyse rakip takımın kalecisine iyi pozisyon alabilmesi için gereken zamanı tanımayacaksınız. Topa vururken de şunu aklınızdan çıkarmayın; kuvvet her şey değildir. Hedefi tutturma oranı, topa hızlı vurmaktan daha kıymetli bir özelliktir. Gomez bu sözleriyle kolay gol atmakla, golü kolay atmak arasındaki farkın da altını çizmiş oluyor. Son olarak, ilk profesyonel sözleşmesini imzaladığı yıllardaki halini gözünde canlandırmasını ve o genç delikanlıyı birkaç kelimeyle tarif etmesini istiyorum. Gülüyor. Atılgan ve aç diyor. Kendisiyle ilgili çıtayı nereye koyduğunu daha iyi anlamamızı sağlamak için de Ve inanın hala o zamanki kadar açım diye ekliyor. Onun hikayesi, güçlü bir adamın nasıl tökezlediğinin değil, tökezledikten sonra nasıl yeniden ayağa kalkacağının hikayesi. Ama bu sefer yolun sonuna odaklanmak yerine, yolculuğun tadını çıkarmaya da kararlı.


Yaratıcı kariyerim reklam ajanslarında başladı diyebiliriz. Daha 17-18 yaşındayken o zamanların en önemli marklarından biri olan Superonline'a ilk reklam filmimi çekmiştim. Reklam sektöründe yönetici rollerini üstlensem de benim asıl olayım her zaman internet oldu. Dijital pazarlama yaparken internetin içerik eksikliği dikkatimi çekiyordu. Bu arada, çevremden dolayı da birçok ilginç insanla vakit geçirebilme şansı buluyordum. Abimle bir plak dükkanımız vardı ve bu sayede birçok ünlü isim tanıdım. Daha sonra kendime, Ben niye bu insanları kameraya almıyorum? dedim. Film yapacak bir bütçem yoktu ama kısa filmler yapmaya başladım. Böylelikle Diary of Mu ortaya çıktı. Belgesel mantığında yapılan bir projeydi ama daha farklı bir amacı vardı, belgeselden gelip gerçekliği bozmakla ilgileniyordum. Mesela otel odalarında seksi bir kadını çekiyor, ama ona tamamen politik sorular sorarak algıları bozmaya çalışıyordum. Sadece denemekti benim amacım, sinema da bir laboratuvardı. Film yapmak ise beni heyecanlandıran asıl hedefti. O yüzden hayatımda bir kırılma noktası yaşadım, şirketten ayrılıp yönetmen olmaya karar verdim. 'Arada' filmi de böyle ortaya çıktı; içsel yolculuğumun getirdiği riskli bir kararla. Bunu yapabileceğime inanmıyorlardı, işin en büyük zorluğu buydu. Bazen en yakın arkadaşın bile inanmaz ve sen kendinde bir problem aramaya başlarsın. İnandığını yapmaya çalıştığın zaman, etrafındaki herkes tam tersini ya yapıyor ya da söylüyor. Herkes, her gün var olan alışılageleni uygulayarak evine gitmenin doğru olduğunu düşünüyor. Bunun kısa vadede artısı var ama ne yazık ki uzun vadede yok. Şirketlerde çalışabilir ve düzgün bir maaş alabilirsin ama uzun vadede yapmak istediğini yapmadığın zaman mutsuz olunduğunu ve birçok hastalığın da sebebinin bu olduğunu fark edersin. Ben inancın saf bağlantı noktasına inanıyorum ve içimdeki yapma isteği sayesinde yoluma devam edebiliyorum. Ben İstanbul'u çok seviyorum. Ama ne yazık ki İstanbul'u çok seven insanlarla çevrili miyiz, emin değilim. Eleştirmiyorum ya da genelleme yapmıyorum ama kalbimizle şehri sevmemiz gerektiğine inanıyorum. Her şehrin problemleri var. Nüfusun arttığı bir yerde, problemler her zaman artar ve bunun ülkeyle ya da insanlarla bağlantısı yoktur. Mevzu, bizim bu kadar dar alanda, bir şehir hayatında birbirimizle ne kadar fazla empati kurup, olayları ne kadar pozitif anlamda değiştirebilmemizle alakalı. Aslında şehrin kolektif olarak insanların bilincini değiştiren bir yapısı var ama önce herkesin buna inanması gerekiyor. 'Arada' filmi de yaşadığın şehri sevmek ve sevme eyleminde kalabilmekle alakalı zaten. Evet, Amerikan rüyası var, onu kimse yadsıyamaz ama İstanbul rüyası da neden olmasın? Eğer inanırsan düşlediğin rüya gerçek olur. Artık çok güzel giyinen insanlar görüyorum İstanbul'da, çok güzel düşünen insanlar da görmek istiyorum. 'Bir şey yapmak istiyorsan, ama yapmak isteyeceğin şey için paran bile yoksa, kimseyi de tanımıyorsan, yine de yapabilirsin'i kanıtladı bana Punk müzik. Yeter ki arzuda samimi ol. Zaten Punk müziğin çıkışı da bu, akor bile bilmiyor olabilirsin ama çalarsan yapabilirsin. Punk müzikle başlayanlar, seneler içinde işlerinde daha iyi oldular ve müzik kültürleri de değişti. Ama müzisyen oldular, kimse önlerinde engel olamadı. Genç olduğumuz için bizlere hep 'yapamazsın edemezsin' deniyordu. Ama Punk'ın özgürleştirici bir yapısı var. Yapılabilir ve edilebilir, elini yüzüne bulaştıracaksın ama yapmaya devam edersen en sonunda öğreneceksin. Önemli olan fikrin öldürülmemesi ve yapma isteğinin hiç gitmemesi. Devamlılık. Şu devirde kişi yaptığı fikre inanmaya devam etmiyor. Oysa inancını koruman gerekiyor ki artık senden öte bir yere ulaşsın. Ben sadece bir dönem havalı olmak için yönetmen değilim, zaten bundan çok zevk alıyorum ve bu işle yatıp kalkıyorum. İşin kendisi benim. Çoğunlukla bu işlere kampanya gözüyle bakılıyor ve o zaman raf ömrü söz konusu oluyor. Benim için bir kampanya yönetimi değil bu, var olma nedenim. Böyle olduğu vakit zamandan öteye gidebiliyorsun. Bizler çok hızlı bir çağı geçtik ama bazı fikirlerin, özellikle de ilerici olanların, tam anlaşılabilmesi için üzerinden zaman geçmesi gerekiyor. Nasıl 90'lar modasını biz şu an yeni anlamaya başladık, kalıpları yıkan hümanist içeriklerin de anlaşılabilmesi için belki de 30 sene geçmesi gerekecek. O yüzden de zamansız bir iş yapmak çok önemli. Zamanın çöplüğü içinde yok olmayan, ölmeyen bir şey yapmak. Bu anlamda zamansız bir iş yaptığımı iddia ediyorum. Dünyanın en büyük film festivallerinde gösterilmedim ama birçok kişinin çıkamadığı çok önemli kültürel yerlerde bulundum; hala devam ediyor, hala konuşuluyor, hala üzerine bir şeyler yazılma isteği duyuluyor. Bu bence 10 sene sonra da devam edecek. Benim en büyük istek ve arzum 50 sene sonra da bir gencin bununla ilgilenmesi, ona referans olabilmesi. Bu sanırım iyi arkadaşlıklardan kaynaklanıyor. Etrafında sana güzel enerji veren insanlar bulundurmak çok önemli, çünkü çok fazla negatiflik ve kıskançlık var. 'Kötü gün dostu yoktur' diye bir laf vardır, ama bence asıl iyi gün dostu yok. Hayatının en zirve noktasında bazen samimi insan bulamayabiliyorsun, o yüzden hayatımda samimi insan bulundurmaya çok özen gösteriyorum. Rastlantı. Benim tarzımın özü bu ve bu konuda kendimi ilerletiyorum çünkü bu formu belirli bir sinema dili değil. Çok ilginç, ölümüne yakın zamanlarda Orson Welles de bununla ilgileniyormuş. 'Arada' filminde senaryo vardı, ama olay senaryonun ötesine çıkabilmek ve kontrollü rastlantının olabilmesine izin verebilmekti. Oyuncuya ve çalışan herkese o özgürlük alanını sunabilmek, ama bir yandan da olayı kontrol ediyor olmak, benim için rastlantısal sinema bu. Film ortaya çıkmadan çok bir şey söylemem zor ama neredeyse bir seneye yakın Nükhet Duru hakkında bir film yapıyoruz. Onlar bir albüm hazırladılar ve biz de bu albüm hazırlığını videoya alarak Nükhet Duru'nun dünyasına bir giriş yaptık. Nükhet Hanım çok değerli bir insan ve en önemli özelliklerinden biri de sade, 'duru' oluşu. Ben ne yazık ki çok zorlandım bu topraklarda sadeliği bulmakta, çünkü herkeste hep bir bağırma isteği var. Nükhet Hanım'da da en çok bunu buldum; sadelik. Örneğin 1970'te, herkesin çok gösterişli giyindiği bir dönemde, Nükhet Duru'da tek bir elbise, tek bir küpe ve acayip bir duruş görebiliyorsunuz. Şöyle bir anekdot anlatmak istiyorum. Benim abim bir müzik prodüktörü ve Nükhet Duru'nun albümünün hazırlığına yardımcı oluyordu. Çalışmaları sırasında abim Nükhet Hanım'ın bir sesini kaydediyor ve ses tonundaki akışları biraz dalgalı bulduğu için bir prodüktör olmanın gereğiyle bilgisayarda bunu düzeltmeyi teklif ediyor. Bunun üzerine Nükhet Hanım, Bırak, bırak! Bırak Mu gibi yapalım diyor. Ben Nükhet Hanım'la daha önce benim nasıl sinema yaptığımı hiç konuşmadım. Empatisi o kadar yüksek ki, benim rastlantısal sinema yaptığımı anlıyor, anlamaktan öte bunu dile döküyor ve aslında bundan ilham alıp müziğine de bunu uygulamaktan bahsediyor. Yaklaşık 10-15 senedir sinemacılarla oturup kalktığımda onların göremedikleri, benim bile kendimle ilgili bilmediğim bir şeyi Nükhet Hanım'ın dile dökmesi çok hoşuma gitti. Bence bu olay Nükhet Hanım'ın duyularının ne kadar açık olduğunun en büyük göstergesi. Ve tabii, hepimizin bildiği gibi Nükhet Hanım duyguların içine inanılmaz bir derinlikte girebiliyor. Daha üç saniye önce seninle tartışma içerisindeyken, bir ses hareketi yapıyor ve şarkının ses tonunu bulup o şarkıyı söylemeye başlıyor, inanamazsın! Bu kadar hızlı bir ruh değişimi hiç kolay bir şey değil, o gerçek bir sanatçı. Kesinlikle var. Yakın zamanda gelişen olay ise müzik video klipleri çekerek New York çevresindeki sanatçılar arasında bilinmeye başladım. Bu anlamda buradan dünyaya iş yapan bir örnek olmak istiyorum ve bunu seneler gösterecek. Türkiye'ye de çok iş yapıyorum ama Amerika'da şu an artan bir talep var. Umarım daha da güzel şeyler olacak, heyecanlıyım. Hayallerimden biri bağımsız sinemayı bir şekilde değerli kılabilmek. Bağımsız sinema şu an markette algılandığı kadar değerli değil. Belki Londra'daki, Fransa'daki sinemalarda 10.000 bilet kesebilirsiniz ama bu ülkede artık bağımsız sinemalar bilet kesemiyor. Dağıtıcıların gözünde yeri olamıyor. Dijital platformların da beklenebileceği kadar bağımsız sinemayı desteklediğini söylememiz zor. Dünya üzerinde şu an değerli olan moda tasarımcılarından tut film yönetmenlerine kadar, hepsi ilk olarak ya 'Arada' gibi bağımsız filmler çekti ya da markalar kurdu. Balenciaga'nın başındaki Demna, Vetements markasını kurmasaydı Balenciaga'nın başında olamazdı. Kendileri ilk podyum şovlarını Paris'in dışında yapıyorlardı. Tarantino, Spider-Man filmini çeken Sam Raimi ve Yüzüklerin Efendisi'ni çeken Peter Jackson gibi yönetmenlerin hepsinin ilk işleri bağımsızdı. O yüzden bu bağlam düşünüldüğü kadar bağımsız yönetmenleri ve ana akım sinemayı birbirinden ayırmıyor. Bireysel sinemacılık sinemacılığın özüdür, hep bunu söylüyorum. O yüzden de bu dijital çağda, bireysel sinemacılığın daha fazla öne çıkması gerektiğini düşünüyorum. Umarım biz bunun liderliğini yapacağız. Gelecek burada yatıyor, bu enerjide.


The Monuments Men adlı filmde, II. Dünya Savaşı sırasında Nazilerin yerle bir ettikleri ülkelerdeki değerli sanat eserlerini kurtarmak için bir araya gelen tarihçi, heykeltıraş, mimar ve kütüphaneciden oluşan özel askerlerin gerçek hikayesini anlatıyor. Filmin hem senaryosunu yazan hem de yönetmen koltuğuna oturan George Clooney, başrolü Matt Damon, Bill Murray, John Goodman, Jean Dujardin, Bob Balaban, Hugh Bonneville ve Cate Blanchett'le paylaşıyor. Ünlü oyuncu Clooney, bu filmi çekene kadar uzun zamandır II. Dünya Savaşı'nı farklı bir şekilde ele alan bir film çekmeyi hayal ediyormuş. Robert Edsel'in kitabını okuyunca, aradığını bulduğunu hissetmiş. Savaş döneminde sanat eserlerinin yok olmasını engellemek için, hayatlarını tehlikeye atabilecek insanların hikayesini duyurmak için kolları sıvamış. Senaryoyu yazarken dünyaca ünlü tarihçilerle, filmin dekorları için en tanınmış antikacılarla çalışmış. İçine sinen bir prodüksiyon olsun diye o kadar çok uğraşmış ki görsel efektleri tamamlayamadığından filmin vizyona giriş tarihi, Oscar için iddialı yapımların gösterime girdiği sonbahardan yeni yılın ilk aylarına sarkmış. Zaten belli ki niyeti Oscar heykelciği değil, hikayesini duyurmak istediği insanların kahramanlığına duyduğu saygıydı. Üstelik senaryoyu hazırlarken o dönemden bu yana 5 milyon sanat eserinin kurtarıldığını ancak hala 30 milyona yakın eserin kayıp olduğunu öğrenince de kayıtsız kalamamış. The Monuments Men Vakfı ile bir araya gelerek SupportTheMonumentsMen.com adlı bir internet sitesi kurmuş. Filmin fragmanının izleyiciyi bu siteye ve bir yardım hattı numarasına yönlendirdiğini görünce şaşırmayın. Clooney, dünyanın dört yanında bu filmi izleyenlerden tek bir kişi bile kayıp eserler hakkında bir ipucu verse belki bir sanat eserini daha sahibine kavuştururuz derdinde. Başka dertleri de var. Mesela filmin basın toplantısına Yulia'ya özgürlük yazılı siyah tişörtle katılarak Ukrayna'daki Batı yanlısı dönüşümü simgeleyen Turuncu Devrim'in liderlerinden eski başbakan Yulia Timoşenko'nun hapiste olmasını protesto etti. Amerikalı gazeteci ve televizyon programcısı Nick Clooney'in oğlu olarak dünyaya geldiğinizde, hayata 1-0 önde başlar ve beş yaşında ekranlarda boy gösterirsiniz. Hollywood çok da uzağınızda değildir. Ancak hayatın, insanoğlunun anlamakta zorlanacağı bir adalet duygusu vardır. Daha doğru düzgün cümle bile kuramadığınız halde televizyon yıldızı olarak şımartıldığınız yaşta, bir sabah yüz felci olarak uyanırsınız. Bu, hayatın oyunu dengede tutma şeklidir. Her 100 insandan 15'i ömrünün sonuna kadar bu rahatsızlıkla yaşamak zorunda kalırken aralarından biri yıllar sonra Time dergisi tarafından dünyanın en ünlü film yıldızı olarak onurlandırıldığı yetmezmiş gibi, People dergisi tarafından da gezegendeki en seksi erkek unvanıyla taçlandırılır. Hem de bir değil, iki kere. Üstelik Oscar komitesi oyunculuğunu da zirveye taşıyan bu adamı ünlü heykelciğinden mahrum bırakmaz. Bu sahip olduklarınız kadar, oyunu ne kadar iyi oynadığınızın da bir göstergesidir. Hayat bunu takdir eder ama en oyuncularına bile torpil geçmez. Aynı adamı, Oscar'a uzandığı filmin neden olduğu korkunç sırt ağrılarına daha fazla tahammül edemeyip intihar düşüncesine sürükleyecek kadar da merhametsizdir. İşte o aktörünki de hayatın sebepler-sonuçlar, bedeller-mükafatlar, karanlıklar-aydınlıklar üzerine kurulu kusursuz dengesini çıplak gözle görebileceğiniz bir hikayedir. George, küçük yaşta geçirdiği yüz felci nedeniyle ailenin üzerine titrediği ferdiydi. Babasının işi yüzünden çok seyahat etseler de mutlu bir çocukluk geçirdi. Haylaz ama başarılı bir öğrenciydi. Sporla arası iyiydi, uzun süre beyzbol oynadı. Birçok kişi profesyonel bir kontrata imza atacağını düşünüyordu, olmadı. 80'lerin başında Northern Kentucky Üniversitesi'nde kızların gözdesiydi ama keyfi yerinde değildi. Radyo, televizyon ve gazetecilik bölümünde okuyan delikanlı, ünlü bir gazetecinin oğlu olduğu için sürekli babasıyla karşılaştırılıyordu. Onun kadar yetenekli olmadığı aşikardı. Bir gün, buna daha fazla katlanmak zorunda olmadığına karar verdi ve okulu bıraktı. Dönemin popüler caz sanatçılarından olan halası Rosemary Clooney'in eşi Jose Ferrer bir süredir yeni bir film üzerinde çalışıyordu. Okulu bırakan George'a küçük bir rol vermeyi teklif etti. Film hiçbir zaman izleyiciyle buluşmadı belki ama üç ay boyunca sette yatıp kalkan, herkesin rolünü ezberleyen George, oyuncu olmaya karar verdi. 1985-87 yıllarında The Facts of Life isimli bir gençlik dizisinde rol aldı. 1988'le 91 arasında Roseanne'de endamını sergiliyordu. 1992'de Bodies of Evidence isimli polisiye dizinin yakışıklı dedektifinden 1993'te The Harvest adlı filmdeki travesti rolüne kadar uzanan bir çaylaklık dönemi geçirdi. İyi para kazanıyordu ama dünya çapında üne kavuşmasını sağlayacak o kırılma anını yakalayacağına dair umutlarını yitirmeye başlamıştı. 1989'da evlendiği Amerikalı oyuncu Talia Balsam'la da işler iyi gitmiyordu, dört senelik evliliklerini bitirme kararı aldılar. Güzel şeyler siz umudunuzu kestiğinizde olur derler ya, tam o günlerde hayatının rolü teklif edildi. NBC'nin kısa sürede fenomene dönüşecek ve 90'lara damgasını vuracak dizisi E.R.'da pediyatri uzmanı Dr. Doug Ross karakteriyle kamera karşısına geçti. George Clooney dayanılmaz çekiciliğini, sağlam karizmasını ve oyunculuk yeteneğini sergileyebileceği en iyi rolle yıldızlaşmıştı. Dizide 106 bölüm boyunca yer aldı. Drama dalında en iyi aktör olarak Emmy ve Golden Globe ödüllerine aday gösterildi. Efsane dizi Friends'de birkaç bölüm konuk oyuncu olarak rol aldı, kıyamet koptu. Adı dizinin bile önüne geçmeye başlamıştı. Dizide ve gerçek hayatta kadınların ayılıp bayıldığı doktor, film yapımcılarının da gözünden kaçacak değildi. Bir yandan dizideki rolüne devam ederken, bir yandan da gelen teklifleri değerlendirmeye başladı. Önce Quentin Tarantino'nun From Dusk Till Dawn isimli filminde vampir olayına dahil oldu. Ardından One Fine Day'de filminde Michelle Pfeiffer'a aşık olan bekar bir babayı canlandırdı. Oyunculuğunu ispat etmiş, hatırı sayılır bir hayran kitlesi kazanmıştı. Bir süper kahramana can verme zamanı gelmişti. Tahrik edici gülümsemesi ve ağırbaşlı tavrına en uygun kahraman, yarasa adamdı. 1997 yılında serinin Batman ve Robin isimli filminde Val Kilmer'ı yerinden ederek Batsuit kostümüne layık görülen altıncı aktör oldu. Arnold Schwarzenegger, Uma Thurman, Chris O'Donnell ve Alicia Silverstone gibi genç hayran kitlesine sahip ünlü isimleri bir araya getiren film, istenilen başarıyı yakalayamadı. Tüm zamanların en kötü süper kahraman filmi kabul edilse de George Clooney'in oyunculuğu eleştirilmedi ama o serinin sonraki filmlerinde Batman kostümünü giyemedi. Kariyeri boyunca hayal kırıklığıyla en esaslı tanışması belki de buydu. Çabuk toparlandı. 2000 yılında O Brother, Where Art Thou isimli filmdeki rolüyle müzikal ve komedi en iyi aktör dalında Golden Globe'un sahibi oldu. 2001'de iyi bir senaryo ve birlikte görmek isteyeceğiniz çok sayıda oyuncuyu bir araya getiren kadrosuyla soygun filmleri arasında bir başyapıta dönüşen Ocean's Eleven'da Danny Ocean rolünü kabul etti. Dr. Doug Ross karakterinden sonra kendisine en çok yakışan role bürünmüştü. Süper kahraman olamamıştı belki ama afili bir hırsız olmayı fazlasıyla başarmıştı. Ocean's Eleven/Twelve/Thirteen serisiyle aynı zamanda bir moda ikonuna dönüşmüştü. Her zaman her yerde jean giyebileceğini düşünen Hollywood erkeklerinin aksine, özel hayatında bile takım elbiseden şaşmadı. Özel günlerde kömür karası, jilet gibi takım elbiseleri tercih ederken, daha rahat ortamlarda lacivert ve grinin ağırbaşlılığını bembeyaz kravatsız gömleklerle buluşturduğu, güneş gözlüklerini eksik etmediği görünümüyle sıkıcı olmaktan çok uzaktı. Yakın arkadaşları Michelle Pfeiffer ve Nicole Kidman, onun 40 yaşına gelmeden evlenip çocuk sahibi olacağını iddia etmişti. İlk ve tek evliliğinden sonra bir daha asla evlenmemeye yemin ettiğini açıklayan ünlü oyuncu, bu iki güzel kadının da iddiayı kaybetmesine neden oldu. Vaktini birbirinden güzel kadınlarla geçiriyor, mutlu bir aile ortamında büyümüş olsa da aile kurma fikrine sıcak bakmadığını ve çocuk sahibi olmayı da düşünmediğini her fırsatta dile getiriyordu. Oyunculuk kariyerinin zirvesine ulaşmış; senarist, yönetmen ve yapımcı olmaya merak sarmıştı. 2006'da en iyi yardımcı oyuncu performansıyla Oscar heykelciğini kucaklayan filmi Syriana'da canlandırdığı karakter uğruna 15 kilo aldı. Bu kilolar nedeniyle tehlikeli bir sahnenin çekimlerinde düşerek omurgasını yaraladı. Hastaneye kaldırıldı. Bir tür felç geçiriyordu. Tahammül edilemez sırt ve boyun ağrıları, burnundan gelen omurilik sıvısı akıntılarıyla haraketsiz yattığı üç haftanın sonunda bu şekilde yaşayamayacağını düşünmeye başladı. İki kere ameliyat oldu, son ameliyatı sonrası kısa süreli hafıza kaybı yaşadı. Şanslıydı, tamamen iyileşti. Ancak iyileştikten sonra verdiği ilk röportajda ameliyata kadar geçen sürede Doktorlar bir şey yapamayacaksa belki de ben bir şeyler yapmalıyım diye düşündüğünü itiraf ederek, yaşadığı sürecin yıpratıcılığını gözler önüne seriyordu. George Clooney her zaman duyarlı bir oyuncu oldu. 11 Eylül faciası sonrasında yüzlerce Hollywood yıldızını bir araya getirerek United Way için 129 milyon dolara yakın bağış topladı. Dört sene sonra Katrina kasırgasında evlerini kaybedenler için 1 milyon dolarlık bağışta bulundu. Bunlar, onun kadar ünlü birçok sanatçının yapması gereken ve yaptığı yardımlardı. Ancak o, hastanede ölümün kıyısına kadar gidip geri geldiği günlerden sonra sahip olduğu ünü, parayı ve gücü daha farklı şekillerde kullanması gerektiğine inanır olmuştu. Babasının da dahil olduğu bir grup arkadaşıyla gizlice Sudan'a giderek iç savaş sürecinde işkenceye uğrayan insanların yaşadıklarını anlatan bir belgesel çekti. Günlerce Nuba Dağı etrafındaki bölgede o insanlarla yaşadı. ABD Kongresi'nde Güney Sudan'daki insanlık dramını gözler önüne seren bir kayıt izletti. Hükümetinden bu suça müdahale etmesini ve Sudanlı yetkililere ait yurtdışı hesaplarını dondurmasını talep etti. Belgeselini dünyanın dört yanındaki haber kanallarına ulaştırdı. Bir süre sonra Güney Sudan bağımsızlığını ilan ederek ayrı bir ülke oldu. Ancak yeni ülke için güvenlik sorunu daha da ciddiyet arz etmeye başlamıştı. Uluslararası güçler Sudan'da yaşananlarla yakından ilgiliydiler ancak yine de Afrika'nın bu bölgesinde olan bitenleri takip etmeleri mümkün olmuyordu. George Clooney, daha önce Sudan'a birlikte gittiği yakın arkadaşı aktivist John Prendergast'le bir araya gelerek bölgedeki soykırım ve insanlık suçlarını gözetleyecek ve önleyecek bir uydu projesi üzerinde çalışmaları gerektiğine ikna etti. Projesinin ilham kaynağı, evini Google Earth üzerinden sürekli gözetleyen paparazzilerdi. Birleşmiş Milletler, Harvard Üniversitesi ve Google Earth'le yürüttükleri Güney Sudan Satellite Sentinel Project'e dünyanın en geniş görüntüleme uydusu ağına sahip şirketi DigitalGlobe da üç uydusu ve analizleri yapmak üzere görevlendirdiği yüzlerce çalışanıyla katıldı. Uydular her gün 2.4 milyon kilometrekare alanı tarayarak çıkması muhtemel herhangi bir saldırı ya da çatışmayı önceden tespit etmeyi hedefliyordu. Yapılan işin hukuksal boyutu tartışmalara yol açsa da Clooney hayalindeki projeyi gerçeğe dönüştürmüş olmanın insani huzurunu taşıyordu. Sudan hükümet güçlerinin ülkenin güneyinde sivillere yönelik savaş suçu işlemesini protesto etmek amacıyla, Washington'daki Sudan Büyükelçiliği'nin önünde yapılan gösteri sırasında tutuklanarak gözaltına alındığında gülümsüyor olmasının nedeni de buydu. Ertesi gün protesto tüm gazetelerin manşetindeydi. Haber tüm dünyaya George Clooney tutuklandı başlığıyla yayılmıştı. Ünlü oyuncu istediğini elde etmişti. George Clooney, Oscar'la ödüllendirildiği bir rolün hakkını vermeye çalışırken bir kaza geçirdi. Omurgası zedelendi. Hastanede kendini sahip olduğu her şeyden vazgeçecek kadar çaresiz hissettiği günler oldu. İyileşti. Artık sahip olduğu her şeyi, ihtiyacı olan insanları iyileştirmek için kullanıyor. Tek başına dünyayı değiştiremeyecek ama uğraşıyor. Susmuyor. Çünkü susmak suça ortak olmaktır.


Elektronik müzik başlığı altında her biri kendi sesleri ile iz bırakmış yetenekli prodüktör ve grupları ağırlayacak Sonar Festival, İstanbul'daki üçüncü senesinde Zorlu PSM'de müzik severlere kapılarını açmaya hazırlanıyor. 8-9 Mart haftasonu boyunca müzik, yaratıcılık ve teknolojiyi bir araya getirdiği programıyla deneyim odaklı etkinliklerin başında gelen Sonar'ın İstanbul ayağında sahne alacak sanatçılardan George Fitzgerald ile festival öncesi özel bir röportaj yapma fırsatı bulduk! Müziğe aşık çoğu insan gibi benim de bu ilgim ailemden geliyor. Sahip oldukları zengin plak koleksiyonunu karıştırarak, onları dj setinin başında dinleyerek bir çocukluk geçirdim. Küçük yaşta başlayan merakım beni önce plak dükkanlarına sonra da stüdyoya yöneltti. DJ'lik 12 yaşımdan beri benim hobimdi. 20'li yaşlarımın ortasında bazı parçalar yayınlayana kadar bunu tam zamanlı bir iş olarak görmüyordum. Bu dönemde yayınladığım şarkılardan sonra kararım kesinleşti ve DJ'lik benim için meslek haline geldi. İşimin en sevdiğim yanlarından biri İstanbul gibi etkileyici bir tarihe sahip olan mekanları ziyaret etme ve buralarda performans gösterme fırsatı bulabilmem. Şehir kültürel olarak o kadar zengin ve büyük ki geldiğimde nereden başlayacağımı bilemiyorum! İkisi arasında seçim yapmak benim için çok zor. DJ'lik ilk aşkım ama şu an grup ana odak noktam. Kesinlikle yeni albümün çıkması ve bir bebek sahibi olmak! Japonya'da düzenlenen Fuji Rock için çalmayı çok isterim! İkinci sırada kesinlikle Glastonbury sahnesi var. DJ olarak tek başına sahnedeyken tüm kontrol sende ve kendine zaman yaratabiliyorsun. Bir karar vermeden önce bir adım geriye atıp durup düşünme şansın var. Grupla birlikte hareket ederken daha hızlı ve kararlı olman gerekiyor. Herkesle eş zamanlı bir şekilde o anda orada bulunman, ortak bir bilince dahil olman gerekiyor yoksa tüm performansın yanlış gitme ihtimali var. Şu ana kadar aldığım geri bildirimlerin hepsinden çok memnunum. Müziğimin bu albümle birlikte tüm yolculuğum boyunca aldığı yolu ve ulaştığı yeri görmek beni çok mutlu ediyor. İşinizi iyi yaptığınızı sizi seven insanların tepkilerinden anlamak paha biçilemez. Dünyayı dolaşırken müziğinizi dinleyen ve sizi tanıyan insanlarla tanışmanın verdiği keyif ise hiç eskimiyor. Ben her zaman müziğimde denge bulmaya çalışırım. Yarattığım melodiye dinleyiciyi hem mutluluktan uçuran hem de hafif bir melankoliye sürükleyen şeyler katmayı seviyorum. Bence insanların ikisini bir arada hissettiği bu anlar festivallerde ve dans pistlerinde en büyük keyif alınan anlar. Ben de müziğimle bunu tetiklemeye çalışıyorum. İki şehrin de benim hayatımda yerleri ayrı ayrı çok önemli. İkisinde de bolca zaman geçirebildiğim için mutluyum. Berlin çok daha rahat, sakin ve düşüncelerinizi toparlayıp kendinize zaman ayırabilmeniz için ideal. Londra ise inanılmaz derecede karmaşık ve enerji dolu. Ben Londra'ya kişisel sebeplerle ailemle daha çok vakit geçirebilmek için geri döndüm. Burası büyüdüğüm şehir ve her zaman evim olacak. Guillaume Jambel, Mike Lesirge ve Obenewa Aboah... Hepsiyle bildiğim en iyi yoldan ortak arkadaşlarımız sayesinde tanıştık! Kaydettiğim albümü canlı bir performansa evriltmek... Şimdiye kadar karşılaştığım en zorlayıcı şeylerden biriydi ama sanırım sonunda başardım! Bu çok iyi bir soru! Elektonik müzik yaparken aynı anda ikisi de olmak zorundasın. Bazen müzik yapımcısı kimliğini bir kenara bırakıp sadece müziğini yazmaya odaklanmak insana çok iyi geliyor ama bunun için özel bir emek ve zaman harcamalısın. İyi yazılmış bir şarkı kötü bir prodüksiyondan sağ çıkabilir ama kötü bir besteyi en iyi prodüksiyon bile kurtaramaz. Bunu unutmamak gerek. Hem de nasıl! Uzun geçen geceler ve çok küçük bir çocukla seyahat etmeye çalışmak gerçekten inanılmaz yorucu. Ama sahip olduğum şey için minnettarım ve öyle olmaya da devam edeceğim. Biraz yeni albümden bahsedelim mi? Kaydetmeye başladığında seni harekete geçiren şey neydi? "All That Must Be" isminin arkasındaki hikayeyi merak ediyorum. İlham bir albüm yapmaya karar verdiğimde hayatımda gerçekleşen tüm gelişim ve değişimlerden geldi. 10 senelik Berlin maceramdan sonra Londra'ya geri taşındım ve bir baba oldum! Bunlar benim hayatım için inanılmaz büyük değişimlerdi. Albümün ismi ise hayattaki değişikliklerle kavga etmek yerine akışına bırakmak ve kabul etmeyi öğrenmekle ilgili. Parçayı son haline getirdikten sonra bekliyorum, bekliyorum, bekliyorum... Bu kadar bekleyişin üzerine hala parçayı dinlediğimde seviyorsam o zaman hazır diyorum! George Fitzgerald 8 Mart 22:45'te SonarClub'ta canlı performans sergileyecek.


Gerçekten kaç mekik çektiğimi öğrenmek isteyecek misin? diye soruyor Jake Gyllenhaal. İkimiz de vegan değiliz ama akşam yemeği için Los Angeles'ta bulunan ve vegan yemekler sunan Meksika restoranı Gracias Madre'ye gitmeye karar veriyoruz. Amacımız röportajı yemek esnasında yapmak. Ancak sohbetimiz, hemen yan masamızda oturan genç kadının yüksek sesle kimi zaman içeceklerin ne kadar başarılı olduğundan bahsetmesi, kimi zamansa attığı şuh kahkahalarla sık sık bölünüyor. Gyllenhaal'un yalnızca o gün için şehirde olan kız kardeşi Maggie de bizimle ve o da tıpkı bizim gibi vegan değil. Kendi aramızda buna rağmen neden bu restoranı seçtiğimizi tartışırken, masamıza sohbetimizi böldüğü için özür dileyen bakışlarıyla bir hayranı yanaşıyor ve fotoğraf çektirip çektiremeyeceklerini soruyor. Gyllenhaal beceriksiz bir şekilde özür dileyerek bir röportajda olduğunu söylüyor ve genç hayranının isteğini reddediyor. O bir boks şampiyonunu canlandırdığı gerçek bir drama olan Southpaw filmi için son beş ayını ciddi bir antrenman programıyla geçirdi. Her ne kadar karın kasları tişörtünden fırlayacakmış gibi görünse de ben Gyllenhaal'un aklındakilerle daha çok ilgileniyorum. Bu nedenle onun düşündüğünün aksine, filme hazırlanma sürecinde çektiği mekikleri sormuyorum. Zaten o sorunun cevabını biliyorum. Henüz film vizyona girmemişken, tüm internet sitelerinde Jake'in çalışma planı çoktan verilmişti bile. 1000 mekik! Bahsettiğim bu rakam yalnızca sabah egzersizlerini kapsıyor. Bir de gece egzersizleri var elbette, 1000 mekik de bunun için ekleyin. Görünen o ki, Southpaw için çalışmak epey zordu. Gyllenhaal filmde daima dövüşen, kavgacı, vücudu kas dolu, yüzü yara bere içinde bir adamı, Billy Hope'u canlandırıyordu. Şimdi bile, suratında hala birkaç yara izi olduğunu görüyorum. 34 yaşındaki sağlıklı bir adamda olması gerekenden daha fazla ve derin çizgi var yüzünde. Günde iki kez 13 km koşmak, limitlerini o kadar zorlamış ki vücudunda 7 kiloya yakın kas oluşmuş. O antrenmanlardan bahsederken bazen zorlanmaktan kustuğunu da anlatıyor. İki yıl önce ise Nightcrawler filmindeki Louis Bloom rolü için tam 14 kilo vermiş. Billy Hope da tıpkı iki yıl önce Louis Bloom'da olduğu gibi onu Oscar için ateşlemekle kalmamış, aynı zamanda fiziksel değişim konusunda nasıl hırslı olduğunu da gözler önüne sermiş gibi görünüyor. 2010, Gyllenhaal'un neredeyse her sahnesinde çıplak göründüğü Love&Other Drugs adlı romantik komedi filminde başrol oynadığı yıldı. Bu filmin ardından bir video oyunundan uyarlanan yüksek bütçeli Prince of Persia geldi. Film, eleştirmenler tarafından beğenilmediği gibi, ticari anlamda da başarı elde edemedi. O zamandan beri Gyllenhaal, Hollywood'da ilginç seçimler olarak nitelendirilen işlerde yer alıyor: End of Watch, Nightcrawler, Enemy bunlardan birkaçı... Bunu söylerken yüzünde sanki bir sırrı açığa çıkarmış gibi bir gülümseme beliriyor. Hafif bir gülümseme. Aslında uzun zamandır karanlık, ilginç filmlerde rol alıyor ünlü oyuncu. 2001'de vizyona giren Donnie Darko , gay bir kovboyu canlandırdığı Brokeback Mountain , bir deniz piyadesini oynadığı Jarhead, hatta Love&Other Drugs'daki rolü de dahil. İnsan 20'lerindeyken bulunduğu yerden emin olamıyor. Bu nedenle artık hayatımı yoluna koymaya ve asıl istediğim şeyi bulmaya çalışıyorum diyor. Bu hissini End of Watch'un yönetmeni David Ayer'a da açıkça söylemiş. Nereden mi biliyoruz? Ayer'ın internet sitesi HitFix'e yaptığı açıklamadan. Gyllenhaal'un her şeyden çok sıkıldığını ve bazı şeyleri değiştirmek istediğini o da anlatmıştı. Ailesinin geri kalanının neler yaptığını soruyorum. Kız kardeşi ve eşi Peter Sarsgaard, iki kızlarıyla birlikte Brooklyn'de yaşıyormuş. Annesi, senaryo yazarı ve yönetmen Naomi Foner ise eşi Stephen Gyllenhaal'la 30 yıllık evliliklerini noktaladıktan sonra, 2008'de New York'a yerleşmiş. Birden kılık kıyafetine bakıyorum. O gün çekimi olmayan bir aktör nasıl giyinirse o da aynen öyle giyinmiş: Mavi bir tişört, mavi beyzbol şapkası, Levi's jean ve Nike ayakkabılar. Aileden konu açılmışken ikimizin de büyükanne ve büyükbabasının doktor olduğunu keşfediyoruz. Onun anneanne ve dedesi psikologmuş. İkimizin de dedesinin ne zaman gerçek bir mesleğe sahip olacağımızı sorguluyor oluşu gülümsememize neden oluyor. Gyllenhaal'un büyükannesi Ruth Achs, Brooklyn'deki Downstate Medical Center'da zamanının önde gelen pedagoglarından. 1968 yılında, henüz 48 yaşındayken, Jake doğmadan 12 yıl önce vefat etmiş. Cerrah dede Sam Achs ise 94 yaşına kadar yaşamış, Ocak 2014'te vefat etmiş. Büyükbabasının disiplinli bir adam olduğunu anlatıyor: Her sabah 04.00'te uyanırdı. Ne daha geç ne daha erken, tam 04.00'te. Daima papyon takardı, özellikle de çalışırken. Yavaş ve dikkatli konuşur, öyle hareket ederdi. Asla aşırı tepkiler verirken göremezdiniz onu. Bu sayede pek çok hayat kurtardı. Onun bu özelliği ne yazık ki bende yok ama disiplinli olma halini almışım. Gyllenhaal da iş hayatında disiplinli. Bu, büyükbabasının olduğu kadar babası Stephen'ın da sahip olduğu bir özellikmiş. Southpaw'ın, kendisi de 14 yaşından beri boksör olan yönetmeni Antoine Fuqua da Gyllenhaal'da bu korkusuzluğu gören yönetmenlerden. Çekimlerden bahsederken ünlü oyuncu hakkında şunları söylüyor: Her gün antrenmana gelip yumruk yedi. Acı içinde kalsa da hiç sesi çıkmadı. Durmadan çalıştı. Billy Hope, Gyllenhaal'un en çok zaman harcadığı karakter olmuş. Gyllenhaal bana dönüyor ve karanlık bir şekilde gülümseyerek gaza basıyor.


Sabah erken saatte saç fönleyip burun pudralamakla başlayan çekim, güneş battıktan çok sonra yeni gömlekler giyip üstüne ceketler beğenerek devam ederken, Ben biraz acıktım deyip sandalyeye çöküyor. İstanbul'un en kar-kış, don-buz günü olduğundan hemen karşı köşeye siparişlenen köfte-piyaz bile tabii ki çok gecikmiş. Ben de çantamdaki son muzu teklif ediyorum ama işbilir bir hipoglisemik olarak, epey yarım ağız. Gülümseyip teşekkür ederek, Ben muz sevmem diyor. Canıma minnet de, nasıl yani? Kuşağımızın yasak meyvesini böyle elinin tersiyle itebilmek, mümkün mü? Ben Burak Özçivit'i çok isterim, yaparım, 'alırım insanı sanırken, o beklerim, olsun, ne demek çıkıyor. Ve muz sevmiyor. Hayırdır inşallah... Peki ne seviyor? Anladığım kadarıyla pek az şey. Sadece en kıymetliler. Ailesi, hayalleri, kağıdı-kalemi... Otomobil, motor filan, ı-ıh, geçmiş onlar. Şu sıra sinemaya takmış. Deli gibi tutulmuş kameraya. Montaj odasında ömür geçirmek istiyormuş. Yeni hikayeler yazmak ve yeni filmler yapmak tek tutkusuymuş. 23 Ocak'ta vizyona giren yeni filmi Aşk Sana Benzer'de ilk kez yapımcılığın tadına bakmış ve çok zor bulmakla birlikte bayılmış. Yapımcılığın tozunu yutmak nasıl bir duygu? Oyuncu kalıp risksiz tarafta durmak yerine neden böyle bir şey yapmak istediniz? diye soruyorum. Ben de soruyorum bazen kendime, neden girdim bu işe diye. Ama hayatta risk almazsanız hiçbir şey olmuyor. Çok basit bir hikaye yazdım. Çok naif. Ama işte o naif hikayeyi film yapmak çok pahalı bir işmiş. Film dokuz ay sürdü ve ben kendimi geçen yaz yeni bir işte staj yapmış gibi hissediyorum şimdilerde. Bir sürü şey öğrendim sinemadan. Mesela montaj. Artık her oyuncunun montaj bilmesi gerektiğini düşünüyorum. Ondan sonra çünkü şuna dönüyor iş oyuncular açısından, ben o kadar saat oynadım ama oynadıklarımın hiçbirini izleyemedim. Ben de çok yaşadım bunu dizilerde. Neden kesilmiş bu sahnem diye düşündüm. Ama şimdi çok iyi anlıyorum. Bu filmin bana hiç katkısı olmadıysa en azından bunu öğretmek gibi bir artısı oldu. Artık o kadar normalleşmişti ki kesip biçmek benim için, kendi oynadığım karakterden söz ederken, şu çocuğu şuradan alıp buraya koyalım diyordum diye anlatıyor. Sonrası, acaba olur muyla başlayıp elde var birle bitiyor. Kafasındaki hikayelerle yapımcısı Timur Savcı'nın kapısını çalıyor ve başlıyor anlatmaya: Ben film yapmak istediğimi Timur Savcı'ya hep anlatıyordum ama o da zamanı var, bekle diyordu. Sonra bir gün ofise gittim ve bu hikayeyi anlatmaya başladım ona. 15'inci dakikasında sözümü kesip 'Şimdi gidiyorsun, bu hikayeyi yazıp geliyorsun, beraber yapıyoruz bu filmi dedi. Ben de gittim, dört günde yazdım öyküyü ve hemen kolları sıvadık. Burak Özçivit çalışmayı çok seven biri. Kendimle ilgili en üzüldüğüm şey ne biliyor musunuz, benim hiç hobim yok. Kendime hobi yaratamıyorum. Neyi sevsem işe çeviriyorum. Onunla ilgili çok çalışıyorum. Sonra tabii artık hobiden çıkıyor o. Galiba rahatlamayı sevmiyorum. Sürekli çalışmam lazım diyor. Bu cevabı, Emeklilik planları arasında Bodrum'a yerleşmek, dört keçi ve iki çocuk var mı? sorusuna veriyor. Keçilere çok gülüyor ama kat'a! O 70'ine de gelse buralarda olmak, iş yapmak istiyor. Burak Özçivit her gün saatlerce dizi ve film izliyor, notlar alıyor, hikayeler yazıyor. Türkiye'ye Yeşilçam tadında, iyi hikayeler anlatmak için çok çalışıyor. Bir oyuncu olarak bir köşede durayım; biraz sağa, az da sola bakayım yapmıyor. Uğraşıyor, bekliyor; bir de işte, muz sevmiyor...


İnanılmaz! Bu yılki H&M tasarımcı işbirliği için Giambattista Valli'yi seçtik, çünkü Valli güçlü silüetler yaratma konusunda inanılmaz bir yeteneği olan usta bir tasarımcı. Bu koleksiyonu dünya ile paylaşmak konusunda hem H&M hem de Giambattista Valli oldukça istekliydi. Ayrıca koleksiyon boyunca görebileceğiniz tasarımların işçiliği ve güzelliği kadar modern kadın ve erkeğin dünyasını da anlamaya çalıştık. Bu özel işbirliğini benzersiz kılan bir diğer şey Giambattista'nın kendi gardırobundaki parçaların koleksiyona ilham vermesi oldu. Valli'nin kendi kişisel parçalarının kopyalarını koleksiyon boyunca görebilirsiniz. Giambattista Valli'nin ilk erkek koleksiyonunu H&M ile gerçekleştirmesi hakkında düşünceleriniz nedir? Gerçekten heyecan verici olmalı. Gerçekten çok heyecan verici ve kesinlikle Giambattista Valli ile çalışmak harikaydı. Normalde kadınlar erkek arkadaşının gardırobundan parçalar ödünç alırlar. Ancak Giambattista Valli ve H&M ortak koleksiyonu kadın giyiminden ilham alıyor ve insanları kişiliklerine özgü olarak giyinmeye teşvik ediyor. Koleksiyon içerisinde hayvan ve çiçek baskıları, blazerlar, ince örgü kazaklar ve gömlekler gibi geleneksel erkek giyiminin yanı sıra modern klasiklerden olan parka ve hoodie gibi ürünlerini de keşfedebilirsiniz. Giambattista Valli, H&M ekibi ile yakın bir işbirliği içerisinde sürdürülebilir ve imza stillerinin eklektik bir özeti olan koleksiyon yarattı. Hem kadın hem de erkek giyimini kapsayan bu koleksiyon zahmetsiz ve zamansız güzelliğiyle gerçekten dikkat çekiyor. Ayrıca, farklı durumlar için harika bir parti kıyafeti ve örneğin sokaktan ilham alan giysilerde koleksiyon içerisinde mevcut. Bu koleksiyonda gerçekten herkes için bir şeyler var. Her şeyden önce, Giambattista Valli ve H&M işbirliğindeki parçaların Valli rüyasının gerçek temsilcisi olduğuna inanıyorum. Ayrıca koleksiyonda kadın ve erkek giyim arasında bir akışkanlık hissi var. Bu da, Giambattista Valli ve H&M koleksiyonunu farklı durumlar için komple bir gardırop olarak görebilirsiniz anlamına geliyor. Daha sınırlı ve sokak giyiminden esinlenen parçalar bile, Giambattista Valli ruhu ile aşılanıyorlar. Olay aslında müşterilerin karakterlerini her bir parçaya yansıtmasını teşvik etmek. Olasılıkları elemek istemeyiz, bu yüzden bizi takip etmeye devam edin. 7 Kasım'da tüm dünyada satışa sunulacak olan bu özel koleksiyonu Türkiye'de sadece H&M Zorlu ve İstinye Park mağazalarında ve ayrıca Hm.com'da satışa sunulacak.


Yaz güneşi kendini göstermeye başlamışken H&M Türkiye'den bir sürpriz geldi. Marka ilk defa lokal bir işbirliğine imza atarak yeni koleksiyonlarını Kerem Bürsin ile tanıtıyor. Aslında bu heyecanlı haberi Nisan başında öğrendim. Zira çekimin styling'ini yapmam için beni aramışlardı. Kerem'le daha önceden GQ Türkiye'nin Yaz 2017 sayısının kapak çekimini yaptığımızda tanışmıştık. H&M de yaptıkları işler ve koleksiyonlarıyla sevdiğim bir marka olduğu için hiç düşünmeden kabul ettim. Kerem Bürsin'in Türkiye'de yüzü olduğu kampanya tüm dünyadan içlerinde Mena Massoud, Crosby Tailor gibi isimlerin bulunduğu ilham verici erkekleri kapsıyor. Kerem'i ve H&M'in yeni koleksiyonunu daha yakından tanımak için onunla bir araya geldik ve merak ettiklerimizi sorduk. H&M global bir marka ve yaptığı işlerde öncü. Onlardan teklif gelince çok mutlu oldum ve heyecanlandım. H&M'in bugüne kadar yaptığı çalışmalar ve markanın işleyiş şeklini de hep beğenirdim. Eşit işe eşit ücret ilkesini uyguluyorlar. Tasarımlarını hazırlarken kullandıkları malzemelere dikkat ediyorlar. Çalışanlarının yüzde 74'ü kadın ve bence başarılı olma nedenlerinden biri de bu. Böyle bir organizasyonun Türkiye'de ilk defa lokal bir işbirliğine girip benimle çalışmak istemesi gurur verici. Hep iç sesimi dinler miyim bilmiyorum ama sanki dinlediğim zaman istediklerim oluyor ve işler yoluna giriyor. Bunu yaşın ilerledikçe daha da net anlıyorsun. Aslında iç sesini dinlemediğinde bile hayat sana bir şekilde onun doğruluğunu gösteriyor. Algıların, iç sesinin verdiği mesajlara açıksa hayatla güzel bir uyum yakalıyorsun. Onu, kontrol etmeye çalışmamak lazım. Motosiklet kullanır gibi; biraz teslim olup, motora güvenmelisin. Hayat da öyle bir şey. Kalbin de temizse daha da güzel ve akışında gidiyor her şey. Los Angeles'tasın, oyuncu olmak istiyorsun. Ama bir bakıyorsun hayatını geçindirmek için oyunculuk dışında bir sürü şey yapıyorsun. Bunda bir sorun yok. Evet, daha da fazla çalışman lazım. Ama ordayken en yakın arkadaşımı kaybettim ve bu olay sonucunda bir uyanış yaşadım. Hayatın ne kadar değerli olduğunu, aslında her an her şeyin olabileceğini fark ettim. Bazı şeyler kontrolümüzün dışında gerçekleşiyor. Bunlar kafamdan geçerken kendime şunu sordum: Kontrol bende değilse, neyi kontrol etmeye çalışıyorum? Atlamam gerektiğini hissettim. Ne olacaksa olacak. Atlamalı ve özgürleşmeliydim. O dönemde oyunculuk yapıp yapamayacağımı çok bilmiyordum. Sanki biraz küskünlüğüm vardı. Askere gitmem lazımdı ve direkt askere gittim. İyi geleceğini düşündüm. Bir şekilde gerçekten de iyi geldi. Sonra biraz İstanbul'u tanımak istedim. Altı ay yalnız kalıp, şehirle vakit geçirip onu anlamaya çalıştım. Kültürünü ve yaşamı görmek istedim. Beş senedir bir şeyin peşinden deli gibi koşuyorsun. Bir bakıyorsun her şeyi bıraktığın ve kafanı boşalttığın anda hayat sana onu sunuyor. Orada daha iyi anladım ki bu bir akış meselesi ve günün sonunda esas mücadele kendinle. Kendini çözmek, iyi tutmak ve keşfetmek. Bence her döneme göre mucizen değişiyor ve evriliyor. Bir yandan da etrafındaki her şey seni şaşırtmaya devam ediyor. Bugün parka gittim ve bir baktım her yer papatya dolmuş. Halbuki iki gün önce hiçbiri yoktu. Çok uzaklarda aramaya gerek yok. Hayatın kendisi, doğa çok mucizevi bir şey. Yakın zamanda bir yeğenim oldu. Mesela bu durum da içimde hiç bilmediğim kapılar ve duygular açtı. Ona bakıyorsun ve insanın böyle bir yaratma gücü olması çok inanılmaz geliyor. Sürdürülebilirlik çok önemli. Dünya pazarındaki lider markaların insanları bilinçlendirmek için öncü olmaları lazım. Sonuçta hiçbirimiz tişörtlerimizi kendimiz yapmıyoruz. Bir yerden satın alıyoruz. Ciddi anlamda değişikliklerin olabilmesi için büyük firmalar böyle aksiyonlar almalı. O yüzden böyle hareketler beni çok heyecanlandırıyor. Bunu aslında biraz da sorumluluk olarak görüyorum. Tek bir dünya var ve kaynaklar sınırlı. Günün sonunda her şey tükenecek. Gelecek nesiller için insanlık bu sorumluluğun bilincinde olmalı. H&M'in bu duruşu herkes için çok iyi bir rol model ve bunun bir parçası olmak beni mutlu ediyor. Çekimler sırasında kullandığımız desenli gömlekler, ekose pantolon, lacivert takım... Aslında giydiğim her parça favorim oldu. İlk defa H&M giymiyorum, daha önceden de tercih ettiğim bir markaydı. Ancak son koleksiyondaki tasarımları giyerken ciddi anlamda etkilendim. Bu kadar bana uyacağını ve seveceğimi tahmin etmemiştim. Ve en dikkatimi çeken şey, stili ne olursa olsun herkesin kendine uygun bulabileceği bir parça olması. Seni kısıtlamıyor ve bence bu çok önemli. Sadece H&M'in kurumsal kimliğiyle değil, aynı zamanda tasarımlarıyla da kendimi uyumlu hissediyorum. Downtown çok güzelleşti. Ancak Los Angeles'ta en çok road trip yapmayı severim. Joshua Tree, Palm Springs, Vegas, Route 66 yolu... Oralarda arabayla gezmekten keyif alırım. Şehirdeyken de gitmeyi en sevdiğim restoranlardan biri Musso&Frank. Frank Sinatra oraya çok gidermiş ve ona servis eden bazı garsonlar hala orada çalışıyor. Tırmanmayı çok seviyorum. Aynı zamanda marangozluktan da çok keyif alıyorum. Hatırlıyorum; küçükken babamla beraber baharat dolabı yapmıştık. Onun arkasındaki deseni, detayları birlikte baştan yaratmak çok keyifliydi. Basit şeyler yapmayı seviyorum. Bu bir sandalye bile olabilir. Çünkü bence sanatın en güzel yanlarından biri de basiti güzel kılabilmek. Belki de Teksas'ta büyüdüğüm için giydiğim kıyafetlerin rahat olması benim için çok önemli. Country stilini seviyorum ama günün sonunda şuna da inanıyorum: Giydiğin şey seni taşımamalı, sen onu taşımalısın. Sadeliği seviyorum. Daha ziyade kolye ve bilekliklerime düşkünüm. Karakteri ortaya çıkaranın aksesuarlar olduğunu düşünüyorum. Paul Newman ve Robert Redford, 1960-70'lerde stilleriyle karakterlerini ortaya koyuyorlardı ve trendi onlar belirliyordu. Ben de aslında modayı takip edip ona uymak yerine kendi karakterimi ortaya koyabileceğim kıyafetleri giymeye önem veriyorum. Jean pantolon, düz tişört ve ceketlerim. Giyecekleri kıyafetleri denerken müzik dinleyebilirler. Eğer ritme ayak uydurmaya başladıysan ve kendini rahat hissediyorsan üstündekiler doğru seçimdir.


Mart ayının başlarında bir perşembe sabahı. Doğan güneş Paris'i aydınlatıyor. Kendall Jenner üç kişilik Smart marka otomobilinin koltuğunda oturuyor. Hemen yanındaki Ashleah, Kendall'ın menajeri, akıl hocası ve arkadaşı. Onu Avenue de la Grande-Armee'ye yönlendiriyor. Kendall Jenner, henüz genç yaşına rağmen kariyerinde çok ileri bir noktada. Yılda en az beş - altı kere Paris'e geliyor; pek emin değil. Buraya genelde iş için geliyor; geliyor gelmesine ancak pek bir şey anlamıyor. Bu defa şehri keşfetmek niyetinde. Bir kemer var diyor eliyle Arc de Triomphe'u göstererek. Anıtın civarındayken kendimize birkaç donut alıyoruz. Kendall güneş gözlükleri, soluk pembe tişörtü ve Chloe sneaker'larıyla kıkırdıyor. Los Angeles'lı olmanın verdiği rahatlıkla Paris trafiğinde zikzaklar çiziyor; sanki geniş bir kaldırıma çarpınca oluşacak sevimli bir patlamada hepimiz ölmeyecekmişiz gibi. Bazı modellere has, eşsiz bir mizacı var; daha çok lise arkadaşınızı andırıyor. Güneş ışığı otomobilin ön camından geçerek tıpkı şu anda olduğu gibi yüzüne vurduğunda, tüm yüz hatlarını ve milyonda bir rastlanan genetik mirasının sonuçlarını ortaya çıkarıyor. Bizi Champs-Elysees'den Avenue George V'e doğru götürüyor ve ansızın patlayan kamera flaşlarının ortasına düştüğümüz Four Seasons'ta indiriyor. Üst katta bir kapıyı çalıyor ve Kendall'ın annesi Kris Jenner, üstünde yalnızca leopar desenli bir sabahlıkla karşımıza çıkıyor. Saçı ıslak ve düzleştirilmiş, cildi nemli ve yağlı. İçeri girin diyor, televizyondan iyi tanıdığım ve karşısındakini ölümle tehdit ediyormuş gibi çıkan ses tonuyla. Karşımdaki sehpada meyvelerle dolu bir kase var, Chanel torbaları limon sarısı halının üzerine yayılmış durumda. Kris bana koltuğu gösterirken, bir stil danışmanı onun saçıyla ilgileniyor. Kris, ilgiyle Kendall'a dönüyor ve Dün gece kiminle dışarı çıktın? diye soruyor. Bir mumum yanışını izliyor ve Kendall'ın cevabını dinliyorum: Gigi'yle. Gigi Hadid, Kendall'ın en yakın arkadaşlarından ve aralarında Cara Delevingne, Joan Smalls ve Karlie Kloss'un da olduğu yeni nesil lüks moda modellerinden biri. 21'inci yüzyılın bilinmezliğine itiraz eden hali, rayından çıkmış dilekleri ve Twitter güncellemeleriyle, kısıtlanamaz ünlülerden biri o da. Süper modeller... Bir başka deyişle Gisele, Naomi ve ve Kate'i görmediğimizden beri güzellikleri ve eğlenme şekilleriyle gündemde olan, şöhreti çiçeklerle dolu bir çayır gibi gören ve o çiçekleri her gün Instagram'a yükleyen kızlar takımı. Kris, Kim ve Kanye'nin evlerine gitmek üzere olduğunu söylüyor. Öğleden sonra üçü, Kendall'ın podyuma çıkacağı Balmain defilesinde buluşacaklar. Kendall, yarı dinler halde, bir ergenin huysuzluğu ve otel odasında yaşayan birinin rahat tavırlarıyla odanın içinde boydan boya dolanıyor, sarı Selfridges torbalarına uzanıyor ve tavşan kürkünden sınırlı sayıda üretilen, Karl Lagerfeld imzalı siyah bir şapka çıkarıp başına geçiriyor; Kris'in aynasında kendini inceliyor. Şimdi, belki de jet lag yüzünden, tüm bunları abarttığımı düşünüyor olabilirsiniz. Ancak siz de benimle birlikte Kardashian'larla aynı ortamda bulunsaydınız, doğru söylediğimi görebilirdiniz. Esmer tenli ve Swarovski taşlarıyla süslenmiş Kendall Jenner, yakın geçmişte Kardashian ailesinin yeni ve bunaltıcı bir evrimi olarak nitelendiriliyordu. Şöhret olmak için çılgınca yanıp tutuşan bu kadın da bu ailenin tüm fertleri gibi televizyon sayesinde meşhur olmadı mı? Ailenin her anını kayda alan dizi ve E! kanalında yayınlanan Keeping Up with the Kardashians sayesinde... Jon Hamm veya Guy Fieri gibi. Ancak Four Seasons'ın limon sarısı süitinde otururken, annesinin onu izleyen gururlu bakışları altında Kendall Jenner, hakkında söylenen her şeyi geride bırakmış gibi. Belli ki hiçbir şey umurunda değil. Şimdi biz, kendi adını taşıyan bu 630 dolar değerindeki şapkasıyla onu incelerken, o etrafa dağılan torbalar arasında gidip geliyor. Kendall, bizim çocuklarımız ve çocuklarımızın da çocukları için isteyeceğimiz şeye sahip: İstikrarlı bir iş ve parlak bir talih. Bunu küçümseyebilirsiniz ama gerçek bu. Gelecekte kızımın böyle bir odada olması için, bu şapkayı takması için her şeyimi verirdim. Dedem Brooklyn'de bir yetimhanede büyümüş ve ben şimdi burada, Paris'te Four Seasons'tayım; atalarım bununla gurur duyarlardı, çok teşekkür ederim. Ancak Jenner'ların sahip olduğu şey kesinlikle çok başka. Kendall şimdiden ailesinin en incelikli üyesi. Hayatım her zaman farklı şekillendi diyor: Demek istediğim, şovlardan önce, babam yine olduğu kişiydi. Olimpik bir atletti ama biz yine galalara giderdik. Kırmızı halıda yürümeden önce bizler de küçük çocuklardık. Çocukken Neverland Ranch'i ziyaret etmiş. Hatırlıyorum, tam oradan ayrılırken Michael Jackson geldi. Ve ben 'Aman tanrım, bu Michael Jackson!' dedim. Ardından başka bir anısına geçiyor: Küçükken bir at topluluğuyla birlikte yaşardık. Bunları sıradan şeylermiş gibi anlatması beni şaşırtıyor. Bir at topluluğu! Amerika! Tüm çocuklarımız atlarla iç içe yaşayabilse keşke... Four Seasons'ın dışında paparazziler kök salıp yosun tutmuş durumda. Jenner'ın çalışanları bizim ufak tefek minnacık Smart aracımızı devasa bir Range Rover'la değiştirirken fotoğrafçıların flaşları patlıyor ve Kendall nazikçe, şoföründen direksiyona kendisinin geçmesine müsaade etmesini istiyor. Nasıl sürmesi gerektiğini daha 10 yaşındayken babası Bruce öğretmiş. Otomobilleri ve scooter'larıyla çevresini sarıp daireler çizen fotoğrafçılar arasında, ne kadar kolay ve doğal araba kullandığını fark etmem zaman alıyor. Sadece camdan dışarı bakmak bile benim başımı döndürürken o sadece sırıtıyor. Bunu seçen sen olsaydın ne değişirdi? Şu anda böyle bir şeyi kabul eder miydin? diye soruyorum. Şu anda mı? diye yanıtlıyor beni. Gerçekten şaşırmış görünüyor: Dürüst olmak gerekirse bu soruya yanıt veremem. Hiçbir fikrim yok. TV şovu başladığında 10 yaşındaydım. Ondan öncesi nasıldı hatırlamıyorum. İçine çekildiği bu şova ya da diğer işlere kızgın olmadığını söylüyor. Aksine, yeniden aynı kanalla anlaşmışlar. 100 milyon dolar karşılığında, ailesinin geri kalanıyla birlikte kameralarla eşliğinde dört yıl daha yaşayacaklar. Bunun dışında, modellik kariyeri harika gidiyor ve farkında olmasa da bunun, model olmaya karar vermeden önce kim olduğuyla bir ilgisi var. The Balmain Show, Kendall'ın Geçen yıl burada bazı aktivistler, kız kardeşim Kim'i oradan oraya savurdular diye anlattığı Le Grand Hotel'de gerçekleştiriliyor. Bana bunları anlatırken birlikte oluşturduğumuz görüntünün absürdlüğüne karşı zoraki bir gülümsüme takınıyorum. Birlikte lobiden geçip aşağıya iniyoruz. Hadid, Kloss ve Smalls buradalar. Tabii ki Adriana Lima da. 30-40 model, sahne arkasında, elmacık kemiklerini ortaya çıkarıp metal rengi ruj sürüyorlar. Otelin zemin katında bulunan bu büyük yuvarlak oda, kahve ve makyaj malzemesi kokuyor. Kızların hepsi istisnasız süper, çok genç ve uzun görünüyorlar. Havadan öpücükler dağıtıp iltifatlar yağdırmak için sıraya dizilmişler. Şunu çok net görebiliyorum; bu odada popüler bir kız varsa, o kesinlikle Kendall. Konuklar arasında gözüm birden Kanye, Kris ve Kim'i seçiyor. Üçlü, ışık ve gürültü seli eşliğinde en ön sıraya yöneliyor. Kim, pasif agresif bir şekilde yeni, sarı saç kesimini göstermek için bugünü seçmiş. Solange Knowles, Lewis Hamilton ve Emily Ratajkowski ailenin hemen arkalarında oturuyor. Defile operayla başlıyor, sonra boğuk falsetto tonlarıyla Fall Out Boy sahneye çıkıyor. Podyumda halı var ve liflerin içinde Kendall bir topuğunu kırıyor. Ancak bunu fark edemezsiniz bile; çünkü ünlü model herkesi bakışlarına çekmiş durumda. Ve gösteri bitiyor. Sonrası kaos... İnsanlar sahne arkasına gelebilmek için zorla içeri giriyorlar. Kendall yeniden sokak kıyafetleriyle. Yüzüne 20 cm mesafede flaşlarını patlatan fotoğrafçılardan korunmak amacıyla başının üstünde tuttuğu güneş gözlüklerinden tanıyorum nihayet. Otelin önündeki merdivenlerde, Ortaçağ'dan çıkmışçasına ıslıklayan ve haykıran insan kalabalığına doğru yürüyoruz. Kendall neredeyse kalabalık tarafından sürüklenip götürülecek. Yüzlerce insan kollarına ve saçlarına asılıp ismini haykırıyor. Kalabalık öne doğru dalgalanırken, o başını aşağıda tutup yürümeye çalışıyor. Herkes bağırıyor ama ses o kadar yüksek ki hiçbir şey anlaşılmıyor. Eğer dengenizi kaybederseniz kesinlikle ezileceğiniz bu hiddetli yolda şimdi hepimiz dalgalanıyoruz. O sırada ölüm ilanımı düşünüyorum: Kendall Jenner'ın 'refakatçisi' Paris arbedesinde katledildi. O sırada önüme düşen bir adamı geri itiyorum. Kendall yüzüne ufak bir panik tebessümü yerleştiriyor. Göz kamaştıran bir kadının hayatındaki göz kamaştıran bir başka an gibi başlayan sahne, tehlikeli bir hal almaya başlıyor. Otomobilin dışında onlarca çılgın Fransız genç camlara vuruyor ve şoför Sebastian çaresiz görünüyor. Gazı köklemeye çalışıyor, bir yandan da kimseye zarar vermemeye dikkat ediyor. Kendall, Bruce'u arıyor; sanırım Bruce ona kendini güvende hissettiren en önemli kişi. Merhaba baba, neredeyse milyonlarca çocuk tarafından öldürülüyordum diyor nefes dahi almakta zorlanarak: Kaç kişilerdi bilmiyorum ama inan bana, 30 bin kişi vardı. Şoför ciddi anlamda onları ezerek geçmek zorunda kaldı. Ken-dall! Ken-dall! Ken-dall! Tıpkı kalabalığın yaptığı gibi kendi adını Fransız aksanıyla tekrar tekrar telaffuz ediyor ve elleri tir tir titriyor. Paris'te dolanırken telefonum sürekli arkadaşlarım ve sevdiklerimden gelenlerle aramalarla titriyor. Çünkü onlar da Kendall ve ailesinin çevresindeki paparazzi ordusunun kimi zaman tehlikeli olabileceğini biliyor. Sonuç olarak Jenner yörüngesinde yaşamak, onunla yemek yemek, bir yerden bir yere gitmek ve gece dışarı çıkmak, bir çeşit performansa dönüşüyor. Kim bilir, belki de gerçekten o gece o saate kadar dışarıdaydı! Kendall ve ailesinin kamera karşısında, gerçek hayatlarından daha rahat olduklarını düşündüren anlar var. O akşamdan sonra, bir SUV içinde Paris gecelerine doğru hızla yol alıyoruz ve şimdi yanımızda Kris, Kendall, Ashleah ve Gigi Hadid var. Kris ve Kendall'ı günün gelişmelerini telefonlarından takip ederlerken gözlemliyorum. Kanye ve Kim'in evlerinin önüne geliyoruz, daha sonra onları akşam yemeğine götürmek için almaya geleceğiz. O sırada Kris'in telefonu çalıyor. Zil sesi Kanye West'in şarkısı Gold Digger. Ne demek istediğini anlıyorum ama asıl merak ettiğim, özel hayat sınırının nerede bittiği. Bu arada, konuyu babasına getiriyorum. Babasının Bruce's Journey: How He Told His Kids başlığıyla kapak olduğunu hatırlatıyorum. Bu benimle ilgili bir konu değil, o yüzden geçelim lütfen diyor kibarca. Fakat ben rahat duramayıp ona yeniden babasının cinsiyet değiştirmesiyle ilgili ne düşündüğünü soruyorum. Ve üzgün bakışlarını gördüğüm an pişman oluyorum. Ani, gözle görünür bir rahatsızlık içinde Tüm bunlar saçmalık diyor, yüzünü yere çevirerek.


Hayaller-hayatlar denkleminde her insanın payına, neredeyse her gününe kahrederek uyandığı ve öyle sürdürdüğü bir yaşam düşmüyor. Aramızda gezinen şanslılar var. Hayal bile edemediği noktaya gelen, orada kalan, hatta yetmezmiş gibi onu aşmak için çabalayanlar mevcut. Bir tanesiyle tanıştım. 2009 yılında gazetecilik yoluna girince yavaş yavaş gitmeyi bıraktığım İstanbul Üniversitesi Orman Fakültesi'nin Bahçeköy'deki kampüsüne aynı günlerde adım attığımız, o günlerde basketbol antrenörü olma hayali kurarken, 25'ine geldiğinde Los Angeles'ta ev alacağım şimdi cümlesini kurabileceği bir hayata kavuşan biriyle hem de. Çoğumuz için aklımıza düşmeyecek kadar uzak bir hayal. Karşımdaki kişinin 19 yaşındaki haliyle aynı kampüste karşılaşmışlığımız, okula aynı otobüsle gitmişliğimiz olabilir; hatta belki kantinde komşu masalarda oturmuşluğumuz da. Ama şimdi masanın öbür tarafında sorularımı bekleyen 25 yaşındaki Çağatay Ulusoy, artık beyazcamdaki dizilerin ardından beyazperdedeki filmleriyle de, bambaşka bir yerde. Söylediklerimden haset sonucu çıkmasın. Öyle değil. Hem onunla rekabet edecek değilim; ne o kadar yetenekliyim ne de o kadar yakışıklı. Kendine güvenen çıksın karşısına, benden pas. Ben ancak soru sorabilirdim ona, sordum da zaten.


Borusan Otomotiv Motorsport'un Bayrampaşa'daki garajındayız. Yarış otomobillerini taşıyan devasa tırın içinde, genç Borusan Otomotiv pilotu Ali Türkkan karşımızda. Geçtiğimiz Mart ayında, İzmir'de düzenlenen Şampiyonlar Şampiyonası'ndaki olağanüstü performansının ardından Borusan takımıyla bu tırın içinde, önümüzdeki masanın etrafında oturarak konuştuklarını ve el sıkıştıklarını anlatıyor. Bu anlaşma iki taraf için de hayli faydalı olmuş; Ali Türkkan, son derece profesyonel bir ekip ve paha biçilemez bir yarış otomobiline kavuşurken, Borusan Otomotiv takımı da daha sezon bitmeden kendilerine 2017 Türkiye Pist Super Grup Şampiyonluğunu kazandıracak bir sporcuyu takımına katmış. Borusan Otomotiv Motorsport takım pilotu olarak Türkiye pist şampiyonasında yarışan Ali aynı zamanda Türkiye Otomobil Sporları Federasyonu adına V1 Challenge'da da yarışıyor. Ali, bu sene start aldığı 22 yarış için çıktığı tüm sıralama turlarında en hızlı tur zamanlarını kaydederek tüm pole pozisyonlarını almakla kalmayıp, yarıştığı tüm pistlerin rekor tur zamanlarına da imza atarak kırılması güç bir rekorla şampiyonluklarını ilan etti. Start aldığı 22 yarışın 13'ünde birinci olarak 18 kez podyum yapması her sporcunun kolay ulaşacağı bir başarı değil. İşi hız yapmak olan bir genç adamdan beklediğimiz tarzda bir mizacı yok Ali'nin. Acele etmeden, sakin sakin konuşuyor; her hareketi üzerinde uzun uzun düşünüyormuş gibi bir tavrı var. Babası, eski rallici Burak Türkkan, Ali'yi Düşük devirli bir hayat yaşıyor sözleriyle tanımlayınca anlıyoruz. Karşımızdaki şampiyonun bir yerlere yetişmek gibi bir telaşı yok, soğukkanlılığını her daim koruyor. Belki de bunun sayesinde kendisinden deneyimli pilotlara karşı bile büyük başarılar elde ediyor. Ali'nin kariyeri, Ağaç yaşken eğilir atasözünün kusursuz bir örneği gibi. Babası da eski bir rallici olduğu için, çocukluğu motor sporlarının sık sık konuşulduğu, kartinge gitmenin sıradan bir aktivite sayıldığı bir ortamda geçmiş. Babasının yönlendirmesiyle dört beş yaşlarında önce motosiklet kullanmaya ve motokrosa, ardından da kartinge başlamış. Riskli olabilecek bir spora adım attığı konusunda tüm aile hemfikirmiş. Dışarıdan bakıldığında çok tehlikeli duruyor. Riskli bir spor, bunu baştan kabullenip gerekli eğitim ve tedbirleri alarak yola çıkmak gerekiyor diyor Ali. Daha altı yaşındayken karting yarışında ağır bir kaza geçirmiş ve bacağını kırmış. İlerleyen zamanlarda V2 ve V1 Challenge şampiyonalarında da biri takla olmak üzere, birkaç ciddi kaza geçirmiş. Ancak yaptığı sporun doğasında bu risklerin olduğunu baştan kabul ettiği için, bu kazalar direksiyon başına tekrar geçmesini hiçbir zaman engellememiş. Ali hiçbir şeyin tesadüf olmadığını, hangi spor dalı olursa olsun bir kariyer peşindeyseniz daima hazır olmak için çalışmanız gerektiğini söylüyor; Bugün benim şampiyonluklarımı konuşuyor olabiliriz ama bu noktaya gelebilmek için uzun yıllar çalıştım'' diyor. Ali'nin adının motor sporları camiasında iyice yayılmaya başlaması ise 2017 baharında gerçekleşen Şampiyonlar Şampiyonası'ndaki performansı sayesinde oluyor. Yarışın gerçekleştiği Mart ayında, Ali henüz 17 yaşındaymış. Ehliyeti olmadığı için Türkiye Otomobil Federasyonu'nun özel izniyle, ancak trafiğe kapalı pistlerde yarışabiliyormuş. Şampiyonlar Şampiyonası ise, Türkiye'nin bütün şampiyon pilotlarını bir araya getirip yarıştırmayı hedefleyen bir gelenek. Bu yarışta yer almak isteyen pilotların kendi sınıflarında Türkiye şampiyonluğuna sahip olmaları, yurt dışında Türkiye'yi temsil etmeleri veya TOSFED'in özel davetiyle katılmaları gerekiyor. 2016'da Dünya Rallikros Şampiyonası'nın İngiltere ayağına katılan Ali de, TOSFED Başkanı Serkan Yazıcı'nın özel davetiyle Şampiyonlar Şampiyonası'na katılıyor. Bu şampiyona, Ali için bir kırılma noktası oluyor. Hem eleme turlarında hem de final yarışlarında en hızlı tur zamanlarını elde etmesiyle, yarışın en genç pilotu olan Ali'nin kabiliyeti tüm otoritelerin dikkatini çekiyor. Bundan sonrası ise tam bir başarı hikayesi: Henüz 18'ine basmadan Borusan Otomotiv Motorsport'la el sıkışan Ali, yeni otomobili BMW 3.20si ile Türkiye Pist Şampiyonası Super Grup'un en genç şampiyonu olacağını daha sezon bitmeden ilan etmekle kalmayıp, aynı başarıyı TOSFED adına yarıştığı V1 Challenge'da da göstererek 2017 sezonunu çifte şampiyonlukla kapatıyor. Kendinden yaşça büyük ve deneyimli pilotlara karşı elde ettiği bu başarıyı neslinin getirdiği bir avantaja bağlamıyor. Karakterle alakalı bir şey; yaşla veya jenerasyonla pek alakalı değil diyor. Ona göre işin sırrı düşünebilmekte saklı. Tabii otomobil kullanırken... İndikten sonra düşünmek bir işe yaramıyor. Yarış anında kendimi dışardan bir göz gibi izliyorum ve hiçbir zaman minimum risk, maksimum başarı dengesini bozacak bir karar vermemeye çalışıyorum. Ali'ye göre önemli olan, risk almanın hangi anlarda gerektiğine karar verebilmek. Ali, profesyonel otomobil yarışı pilotluğuna devam ederken, bir yandan da yeni başladığı üniversitede havacılık yönetimi okuyor. Pilotluğa havada mı karada mı devam edeceğini önümüzdeki yıllar belirleyecek. Şu an için karayollarında Ali'nin önü gayet açık. Yurt dışında daha fazla yarışa katılmayı umuyor, hayallerindeki yarışlar ise pilotların yeteneklerinin öne çıktığı adil karşılaşmalar. Rekabetin üst seviyede ve otomobillerin birbirine yakın olduğu, pilotların farklarıyla kazandığı yerlerde yarışmayı istiyorum diyor. Gördüğümüz kadarıyla Ali'nin parlayacağı alan da tam olarak bu zaten. Yeni sezonda gözümüz Ali Türkkan'ın üzerinde, iyi haberlerini bekliyoruz.


California'da yaşayan Sarıöz, 2004 yılında New York'a yerleşmiş. Zanaatkar bir ailenin oğlu, fotoğrafa yöneldiğinde kendi yeteneklerinin de farkına varıp kabul edildiği Mimar Sinan Üniversitesi, Fotoğraf Bölümü'nü birincilikle bitirmiş. Sonrasında Türkiye'de, kariyerine tutku dolu bir şekilde başlamış. Ziyaret ettiği her ülkede, katıldığı her projede, Türk Modern Fotoğraf Sanatı'nı temsil etmeyi sürdürüyor. Çoğu fotoğrafçı gibi yeteneğini zaman içinde tecrübeyle birleştiriyor. Sanatsal fotoğraf çalışmaları Borusan Sanat Galerisi, Humane Society ve Robert Miller Galerisi gibi platformlarda sergilenen Sarıöz'ün başarılı hikayesini kendisinden dinlemeye başlıyoruz. 96 yılında Mimar Sinan Üniversitesi Fotoğraf bölümüne girerek başladı. Aslında Mimar Sinan Sinema Televizyon da çok istiyordum ama fotoğrafın da bende çocukluktan beri ilginç bir çekiciliği vardı. Mimar Sinan'ı ikincilikle kazandım ve sonrasında da haliyle üzerimde bunun etkisi kaldı. Aslında sanatçı bir aileden de gelmemin payı var. Abim Marmara Üniversitesi Resim bölümünden mezun, annem de haute couture terzisi, bütün ailenin zanaatkarlığı çok yoğun, o yüzden ihtisasımın bir sanat dalı olacağı belliydi. Fotoğrafı bir tür bilgilendirme aleti olarak kullanabileceğimi anlayınca bu alanda olmak beni daha da mutlu etti. Lise sonrası bir yıl kendime verdiğim bir yıllık hazırlık sürecinde önce kamera asistanlığı, okula başladıktan hemen sonra da fotoğraf asistanlığıyla gitti, 97 gibi hemen ufak ufak profesyonel çalışmalara başladım. İnsanlara olan sıcak ve önyargısız yaklaşımımdan dolayı da portre fotoğrafında uzmalaşmam kolay oldu. İlk yedi yıl içerisinde Universal Music, Sony ve RH+ gibi kurumlarla çalışmaya başladım, yedi yılın sonunda da kendimi biraz daha dünyada fotoğrafın ağır sikleti olan şehirlerde tartmak istediğim için New York'a taşındım, ve kariyerime devam ettim. 2004 - 2013 arasında Moda ve Portre dalında çalıştım. Devamında Los Angeles'a geldim ve 2013'ten beri de buradayım, geldiğimden beri de film posteri çalışmalarına yoğunlaştım. Fotoğraf bir sanat dalı olmasının yanı sıra, objenizle karşı karşıya geldiğiniz için, fotoğrafçının işin içindeki kendi duruşuna da büyük önem biniyor. Portre fotoğrafı dahilinde çalıştığınız zaman ve işin içine insan faktörü girdiğinde sizin karakteriniz çok önemli. İnsanlarla olan sıcak ilişkim beni hep öne çıkardı. Buna Mimar Sinan'da aldığımız eğitimin de katkısı yoğun oldu çünkü karşı tarafa çok büyük bir özgürlük ve güven vermek gerekiyor. Objenizle karşı karşıya gelmeden önceki süreç de önemli tabii. Büyük film stüdyoları bu işi yaparken çok büyük bir stres altındalar, filmlerin bütçesi çok büyük, bu bütçe büyüdükçe reklam bütçeleri de büyüyor ve doğal olarak her adımı garanti altına almak istiyorlar. Böylelikle de ellerindeki fotoğrafçı sayısı azalıyor ve eğer işin içerisinde Hollywood fotoğrafçıları da varsa, onların teknik bilgilerine kıyasla kendi karakterini ve duruşunu çok önemsiyorlar. Duruş olarak hem sakin ve hem de güçlü olmanız gerekiyor, ama bunun yanında bağıran bir karakterinizin de olmaması tercih ediliyor. Ve tabii ki, stres altında çalışabilmek! Bunların haricinde de sanat direktöründen gelen yönlendirmeleri de dışarı belli etmeden uygulamak gerekiyor. Bu bağlamda çok az insanın var olmasını da anlayabiliyorum çünkü bence her karakterin yapabileceği bir şey değil. Türkiye'de yetişmemin de verdiği bir avantaj olarak, genel anlamda iyi bir fotoğrafçının meraklı bir karaktere sahip olması çok önemli. Kimi fotoğrafçılar karakterlerinden ötürü sadece ürün fotoğrafı çekmeye yönelebilir, çünkü stüdyosunda her şeye hakim olan kişi siz oluyorsunuz, hem de istediğiniz kadar. Bir mücevherin veya bir parfüm şişesinin üzerinde 1-2 gün uğraşmanız gerekebiliyor. Kendi müziğinizi dinleyebildiğiniz rahat bir ortamda işinizi yapmak da büyük konfor. Öte yandan da savaş fotoğrafçısı olup, ölüm tehlikesi altında çalışmaktan da keyif alabilirsiniz. Veya benim gibi hem tekniğinizi hem de kalitenizin sınırlarını deneyebileceğiniz yerlerde de. Birincisi karakterinizin çektiğiniz fotoğraf grubuna uyması, ikincisi de yapacağınız işte ne kadar zorlamaktan hoşlandığınız çok önemli başarı kıstasları. Kendi kendinize ürettiğiniz bir sanat projesi veya bir müşteri talebi de olsa, ikisinde de yapmanız gereken belli şeyler var. Bir poster çekiminden bahsediyorsak eğer işin içindeki en önemli insan sanat direktörü. Sizin onlara vereceğiniz sonucu netleştirmek adına, kendi yaptıkları ön araştırmayla bir esinlenme dosyası oluşturup bunu sizinle ve müşteri ile paylaşıyorlar. Çekim yapılacağı zaman uygulanacak olan yaklaşımları netleştirmek gerekiyor. Tabii çekim gününe kadar çalıştığınız herkese özgüven aşılama ve yapım aşamasına gelene kadar her detayın işlenmiş olması da şart. Bu aslında günümüz dünyasında beni en çok ilgilendiren sorulardan biri. İlhamı yüksek tutmak benim için zor değil ama ilham ile yapmak istediğim işler her zaman renkli işler olmuyor, bazen iç sesim karanlık, kasvetli işlere gitmemi söylüyor. Pozitif bir karakterde olduğum için yine daha çok olumlu tarafta kalmaya çalışıyorum. Artık modern dünyada ilham almak bir yerde basitleşti de, aldığımız ilhamı ve yeri netleştirmek asıl problem gibime geliyor. 2006'da Deutsch Magazine için New York'ta yaptığımız bir çekimdi ve moda editörüyle ilk çalışmamızdı. Model New York'a daha yeni gelmişti ve herkesin çalışmak istediği bir top modeldi. Çekimi Çin mahallesindeki lokal bir kahvaltı restoranında yapmak istemiştim. İlk başta herkes biraz soru işaretiyle yaklaşmıştı mekan seçimime ama ışık kullanmamıştım ve makine olarak da snap shot bir fotoğraf film makinem vardı. Sonuçta Stilist de kıyafetleri çok iyi yönetti ve 10 sayfalık bu editorial çekimi 45 dakikada bitirdim. Herkes iyi anlamda şok içindeydi. Belgesel fotoğrafı diyebilirim. İnsan beyninin aşırı hızlı çalışması ve herkesin sürekli kendisine yaşarken anı üretmesi. Beyin sürekli anılar üretiyor. Göz ve beyin ilişkisi fotoğraftaki her şeyi size algılatıyor ve karşılaştırma yaptırıyor. Fotoğrafçı gerçekten eğer samimiyetle konuya hakim olabilmişse, kısacası o büyü oluşmuşsa, sizi çok etkileyebilecek, her defasında haz alabileceğiniz bir anıyı çerçevelemiş oluyorsunuz. Renk, Doku, Ritm, Orantı ama en önemlisi duygu. Böyle baktığınız zaman hala İstanbul'dan ayrılmadan önce, taşınma kararını aldığım zaman büyük format teknik kamera ile ben taşındıktan sonra zamana yenik düşeceğini bildiğim mekanlar arasında en çok beni kendine bağlayan yerlerin fotoğrafını çektiğim projem aklıma geliyor. Bunun da isim babalığını Bülent Somay'a yaptırmıştım, kendisi çok sevdiğim, çok değerli bir yazar ve öğretmenimiz. Psikanaliz konusundaki kitaplarını okurken ve kendisinin portrelerini çekerken hayranlık duymuştum ona. Elimdeki çalışma baskılarımla onun yanına gitmiştim. Fotoğraflara bakarken hiç zorlanmadan hemen benim İstanbul'a dair bir yas tuttuğumu söylemişti. Ben de o ana kadar bunu hiç dillendirmemiştim. Bir psikanaliz uzmanı olarak fotoğraflarım üzerinden beni analiz etmiş oldu. Serinin ismini de zaman-mekan anlamında felsefi bir kavram olan Chronotope koydu. Oldu tabii. Fotoğrafı ana sanat dalı olarak okumamdan ve VideoArt'a merakımdan ötürü ilk olarak 90'lı yılların sonunda video art dalında 2 tane sergim oldu. Borusan Sanat Galerisinde ve Tüyap Gençlik fuarında büyük skala video yerleştirmeleri yaptım. Daha sonra İstanbul Fotoğraf Müzesine bir işim gitti. Devamında New York'a taşındıktan sonra New York Humane Society adlı çok saygın bir kuruluşun, özellikle amerikalı klasik fotoğrafçıların da fotoğraflarını verdiği klasik bir sergiye katıldım. Ünlü sanat kollektörü Stefan Simchowitz'in arşivinde de fotoğraflarım bulunmakta.


Yağız Türk erkeği demeye dilim varmıyor. Farklı bir havası var. Ağırbaşlı. Gözlerinin içine bakıp konuşamazsın. Ama kasıntı değil. Bir yanın bu adamla olmaz diyor, öbür yanın ya olursa... Bildiğin umut taciri. Çapkın. Dediğim dedik. İnatlaşmaya gelmez. Maço. Yok, en güzeli bunu uzaktan gizli gizli sevmek, adını oraya buraya yazıp çizmek. Yamacına sokuldun mu pek bir sinir bozucu. Ukala. Bütün gece konuşmak için can atarsın, heyecandan iki kelimeyi bir araya getiremediğinde kendini beğenmiş tavırlarıyla yerin dibine sokar. Yine de bir bahane bulup göresin gelir. Esas siz... Siz, güzel olduğunuz kadar da küstahsınız bayım! Yeşilçam'ın hayranlık uyandıran jönü Ayhan Işık'ın fotoğraflarına bakarken aklımdan geçenler bunlar. Karşı cinsi öldürmek için yeterli de, sinemanın Taçsız Kral'ı olmasına yetmez. Otoritelere göre 100 yaşındaki sinemamızın ilk gerçek yıldızı. Yönetmenlerin müdahale etmeye çekindiği, yapımcıların en yüksek ücretleri ödedikleri oyuncu. Belli ki görünenden fazlası, okumaya değecek bir hikayesi var. Ayhan Işık, İstanbul Devlet Güzel Sanatlar Akademisi Resim bölümü mezunuymuş. Kunduracı çıraklığından cam fabrikası işçiliğine, mesleği dışında işlerde çalışarak biriktirdiği parayı resim tutkusuna harcamış. Gece gündüz okumuş, çizmiş. Emeğinin karşılığını da almış. İstanbul Darphanesi'ne ressam olarak kabul edilmiş. 50'lerde çizgi romanları, 60'ların başında dergilerin kapak tasarımları ve ilan ilüstrasyonları, gerçek adı Ayhan Işıyan imzasıyla yayımlanmış. Bir yılbaşı gecesi, varlıklı bir ailenin oğlu olan arkadaşının partisine davet edilmiş. Üstünde başka bir arkadaşından ödünç aldığı eğreti kıyafetle, davetli olduğu köşke geldiğinde duraksamış. Camlı kapıda kendini gördüğünde kılık kıyafetinden, olmayan paltosundan utanmış ve yağan kara aldırmayarak kapıdan geri dönmüş. Gecenin karanlığında titreyerek saatlerce yürüyen ve hırsından gözyaşlarına hakim olamayan genç adam, o gece meslek değiştirmeye karar vermiş. Ertesi sabah, dönemin popüler film dergisi Yıldız'ın düzenlediği Geleceğin Oyuncuları yarışmasının ilanının tasarımı yaparken, şansını beyazperdede denemek düşmüş aklına. İki gün sonra, daha seçmelerin yapıldığı salona girer girmez, jüri üyeleri aradıkları yıldızı bulduklarını fark etmişler. Sadece Sigara içiyor musun? diye sormuş ve hayali bir arabadan inip ağzındaki sigarasını yere atarak ve söndürmesini istemişler. O günden beri sigarayı Clint Eastwood gibi yakıp, Ayhan Işık gibi söndürmek makbuldür. Yarışmayı kazanan Ayhan Işık, ünlü yapımcı Osman Seden'in uzun vadeli sözleşme imzaladığı ilk oyuncu olmuş. Tecrübesiz ve tanınmayan bir oyuncu adayının etrafını çok iyi isimlerle sarmalayarak sağlam bir senaryoda jön olarak lanse etmekse Türk sinemasının en değerli yönetmenlerinden Lütfi Akad'ın başarısı olmuş. Gerçi usta yönetmen yıllar sonra Ayhan Işık'la çalıştığı ilk film Kanun Namına'nın çekimleri sırasında, oyuncusunun ilk günlerindeki beceriksizliği nedeniyle vazgeçme noktasına kadar geldiğini itiraf etmiş. Ancak Ayhan Işık'a kendisiyle çalışmak istemediğini söyleyeceği gün, genç adamın kamera karşısında mucizevi bir şekilde kendini keşfetmesine ve nasıl rol yapması gerektiğini öğrendiğine tanıklık etmiş. Ayhan Işık narsisist bir adammış. Ama bu kendisine zarar vermez, aksine mesleğine katkı sağlarmış. Fiziğine ve sağlığına çok dikkat edermiş. Kariyerini kendisini çok iyi tanımasına, güçlü ve zayıf yönlerini bilmesine borçluymuş. Ressam olduğu için ışığın hangi açıdan gelmesi gerektiğini, nereye bakıp nasıl poz vereceğini çok iyi bilirmiş. Nasıl gülmesi, nasıl yürümesi, içki kadehini bile nasıl tutması gerektiğini özel olarak çalışırmış. Kendini izler, hangi tavırların ona yakışıp, hangilerinin yakışmadığını tespit edermiş. Amerikalı yıldızları örnek alırmış. Kaprissiz ama kuralcıymış. Türk sinemasında Türkan Şoray kurallarından önce Ayhan Işık kuralları varmış ve bunlar Sultan'ınkilerden çok daha katıymış. Çok dakik, çok disiplinliymiş. Sabahları sete herkesten önce gelir, herkese geç kalma gibi bir lüksleri olmadığını hissettirirmiş. Hafta içi akşam 20.00'den sonra ve hafta sonları asla çalışmazmış. Bu ve benzeri kuralları, ondan çok daha yetenekli oyuncular şöhretin ışıltılı dünyasına kapılıp giderken, Ayhan Işık'ın zirveye tırmanmasını sağlamış. Hollywood kapılarından geri dönmüş. Bu cesur adımı, kimileri oyunculuğunun yetersizliğine bağlamış, kimileri değil figüranlık yapmayı, ikinci adam bile olmayı kabullenemeyecek kadar kendini beğeniyor olmasına... Ama o, esas engelin yabancı dil bilmemesi olduğunu iddia edermiş. Narsisist yapısına rağmen oyunculuğu konusunda da kendine dürüst olmayı başarırmış. Çok yetenekli olmadığının farkındaymış. Gerçekten de ne bir Muzaffer Tema, ne Fikret Hakan ne de Yılmaz Güney'di o. Ama yakışıklılığıyla kazandığı popülaritesini yapımcılara, yönetmen ve senaristlere karşı akıllıca kullanmış. Sadece onu perdeye en iyi yansıtacak kadar iyi yönetmenlerle çalışmayı kabul etmiş. Çok kıymetli edebiyatçıların eserlerinin sinemaya uyarlandığı senaryoları özenle seçmiş. Filmlerindeki kadın oyunculara kendisi karar verirmiş. Ayhan Işık'ın beyazperdedeki parıltısı, roller ne olursa olsun, yanındaki tüm kadın oyuncuların bir adım geride kalmasına neden olurdu. Türk sinemasında bunun aynısını birlikte oynadığı jönlere yapabilen tek kadın Türkan Şoray'dı. Birlikte rol almaları bu nedenle tercih edilmezmiş. Acı Hayat filmi hariç. O film, iki oyuncunun en iyi birlikteliği kabul edilir. Nedeni, Türkan Şoray'ın o dönemde çok tecrübesiz olması ve kariyeri boyunca ilk defa Sultan'ı değil manikürcü Nermin'i oynamış olmasıydı. Ama Ayhan Işık'ın yanına tartışmasız en çok yakışan kadın, kardeşi gibi sevdiği Belgin Doruk'tu. Üstelik iddia edilenin aksine, aralarında hiçbir zaman gönül ilişkisi olmamış. Ayhan Işık'ın dönemin jönlerinden en büyük farkı buymuş. Maceradan uzak durur, durmasa da bunu saklamasını iyi becerirmiş. Kendini bu kadar iyi tanıyan bir adam neden sahneye çıkıp şarkı söylemeyi kabul etti diye içinden geçirenlere de hikayenin iç yüzünü aktaralım. Dönemin ünlü gazinocusu Osman Kavran, bir türlü ikna edemediği Ayhan Işık'ın yakın arkadaşı Öztürk Serengil'in eline bir kese kağıdı para tutuşturmuş ve onu Işık'ı ikna etmeye göndermiş. Öztürk Serengil'in Ne olur bu parayı al yoksa ben bunu kumarda harcarım diye zorla eline tutuşturduğu para karşısında mahcup olan Ayhan Işık sahneyi çıkmayı kabul etmiş. Ancak teklif edilen onca paraya rağmen sesinden de, sahnedeki performansından da memnun kalmayan ünlü oyuncu, kısa sürede bu sevdadan vazgeçmiş. Ayhan Işık'ın oyunculuğu tartışılabilir. Kariyeri boyunca belirli rollere sıkışıp kaldığı iddia edilebilir. Filmlerinin yarınlara kalacak başyapıtlar olmadığı konusunda da hemfikiriz. Ancak 1952'de film başına 1800 lira alan aktör, 1963 sonunda ücretini film başına 70 bin liraya yükselterek Türk sineması tarihinde bir rekora imza atmış. O dönemde oyuncu ücretleri sadece ve sadece arz-talep meselesine dayandırılırmış. Ayhan Işık'a ödenen bu rekor ücret, bu nedenle oyuncunun sinema izleyicisinin gönlünü nasıl fethettiğinin en sağlam göstergesidir. Hiç kimse onun insanları sinemaya çeken mıknatıslardan biri olduğu gerçeğine itiraz edemez. Ayhan Işık vefat ettiğinde Sadri Alışık ona yazdığı bu mektupla dostluklarını satırlara mühürledi. Alışık bu mektuptan 16 sene sonra, en yakın dostunun yanına uzandı. seninle başka bir şeyleri düzenliyormuşuz fark etmeden. Sonra dostluk üzerine konuşduğun bir süre.


Türkçe öğretmeniniz bir gün sınıfa girip keyif alıp mutlu olacağınız işler yapın çocuklar diyerek mesleğine veda ettiğini açıklarsa ne hissedersiniz? Oyuncu olabilmek için hayata sıfırdan başlamaya karar verdiğini söylese? Peki yıllar sonra onu sahnede elinde en iyi oyuncu ödülüyle görseniz? Ben hayatımın bir döneminde yolumun böyle bir adamla kesişmesinin tesadüf olmadığına inanır, hikayesinden cesaret alırdım muhtemelen. Gerçi onun ilham vermek gibi bir derdi olmamış hiçbir zaman. Hatta mutlu olmanın bile peşinde değilmiş. yeter ki huzurlu olayım diye yola çıkmış. Tek çocuk. Ailesi düzenli bir maaşı olsun diye memur olsun istemiş. Türkçe Öğretmenliği bölümüne girmesinin nedeni bu. Mezun olduktan sonra üç yıl mesleğini icra etmiş; bakmış olmuyor, pes etmiş. Teslim olmuş hayallerine. Oyunculuk eğitimi almak için Tiyatro bölümüne kaydını yaptırmış. Hikayesinin bu kadarı bile beni heyecanlandırmaya yetti. Ne de olsa U dönüşü yapılmaz levhasının olduğu yerlerde kural ihlali yapan insanları ayrı seviyorum. Tahmin ettiğim kadar mütevazı, tahminimden çok daha mahcup bir adam. Mahcubiyeti karşısındaki şaşkınlığımı kendisine de hissettirmiş olmalıyım ki, fotoğraf çekiminde Bir karakterin arkasına saklandığımda istediğim kadar saçmalayabiliyorum, kendim olarak sahneye çıktığımdaysa ne yapacağımı bilemiyorum diye açıklama yapma ihtiyacı duyuyor. Karşımda duran adamın bugüne kadar canlandırdığı karakterlerle arasındaki dev uçurum, ne kadar yetenekli olduğunun göstergesi. Teklif edilen rollerin çoğunlukla naif adamlar olmasından hoşnutluğunu dile getiriyor. Ama Cenk diğerlerinden farklıydı diyor. Cenk kim mi? Geçen ay Altın Portakal Film Festivali'ne damgasını vuran Sarmaşık filmindeki, Adana Demirspor formasını üzerinden çıkarmayan küfürbaz, keş, arıza bir herif. Başrolde ama dikkat ettiysen aslında problemlerin kaynağı o değil. Tahrik etmezsen sorun yaşamazsın. Alanına girildiği zaman alanını savunuyor, hepsi bu deyişini veli toplantısında haylaz oğlunu savunan bir babaya benzetiyorum. Film bittiğinde Cenk iyi karakter mi, kötü karakter mi; karar veremedim ben dediğimde, İnsan mutlak iyi ve mutlak kötü değil ki diyerek keyifleniyor. Belli ki izleyicinin sorgulamasını istediği tam da buymuş. Aklımda bir senaryo var, nasıl ikna edebilirim sizi? sorumu ciddiye alıyor. Yönetmen olarak kimi düşünüyorsun? Rahat iletişim kurabileceğim biri olmalı. Bir yönetmen, oyuncusuyla fikir alışverişinde bulunmayı, hatta kavga etmeyi sorun etmiyorsa bu, oyuncunun üzerindeki yükü çok hafifletir diyor. Bugüne kadar birlikte çalıştığı yönetmenlerden övgüyle bahsediyor. Birilerini överken bile yalın cümleler kuran insanların samimiyetinden şüphe etmem. Nadir Sarıbacak, basmakalıp olmaktan sakınırken, abartılının girdabında savrulmamayı da başarmış bir oyuncu. Özellikle psikolojik çözümlemelere muhtaç karakterlerin altından çok iyi kalkıyor. Yaptığı işi, karakterin her bir katmanını özenle kaldırmak olarak tanımlıyor. Her katmandan bir şeyler öğrendiğini vurguluyor. Senaristlerin çizdiği karakterlere ruh vermesinin, insanları anlamasını da kolaylaştırdığı varsayımında bulunuyorum. Önyargılarımdan arınmamı sağlamış olabilir ama insanları anlamak konusunda hiçbir faydası olmadı. İnsanları anlayabilmemin mümkün olduğunu sanmıyorum diyor. Hayallerini Avrupa sinemasının süslediğini saklamıyor. Ama bunu, gözünü hırs bürümüş bir adam gibi değil de, hayatın ona şimdiye kadar yaptığı sürprizlere bir yenisini daha eklemesini umut eder gibi dile getiriyor. Kendinizi hazır hissediyor musunuz? diye soruyorum. Dil öğrenmem lazım diyerek özeleştiri yapıyor. Son yıllarda ağırlığını televizyon ve beyazperdeye vermiş olsa da, ilk göz ağrısı tiyatroyla bağını koparmamak önemli onun için. Üç senedir, Dostoyevski'nin aynı adlı eserinden sahneye uyarlanmış Yeraltından Notlar oyununu, Sainte Pulcherie Fransız Lisesi sahnesinde seyirciyle buluşturuyor. Ben hasta bir adamım diye söze başlıyor; hayata, ilişkilere, insanın arzularına ve varoluş mücadelesine dair deneyim ve gözlemlerini anlatıyor. Ancak uyarayım; sahnedeki adamın karanlık yanlarında kendinizden bir şeyler bulduğunuzda, garip bir haz duyuyorsunuz. Nadir Sarıbacak, tiyatronun izleyiciyle paslaşarak, anlık üretilen bir şey olmasını laboratuvar olarak tanımlıyor. Ayda iki kere tek kişilik bir oyun sergilemenin, oyunculuğuyla ilgili deney yapmasını sağladığından, izleyiciyle iletişim kurmasını sağlayarak mesleki açıdan onu beslediğinden bahsediyor. Televizyon ve sinemanın, tiyatronun yerini alabilmesinin imkansızlığına inanlardansanız, bir oyuncunun tiyatro eğitimi ve deneyiminin de kıymetini bilirsiniz. Bir performans izlediğinde tiyatro altyapısı olup olmadığını anlayabiliyor mu diye merak ediyorum. Tiyatro altyapısını değil de, kültürel altyapısı olup olmadığını anlayabiliyorum diye ince bir çizgi çiziyor. Biz fanilere bir oyuncunun iyi olup olmadığını anlamamız için biraz ipucu vermesini rica ettiğimdeyse En az üç filmini izlemeden karar vermeyin çünkü performansı tek sıkımlık olabilir diye tembihliyor. Canlandırdığı karakterleri üzerinde taşımak yerine, iliklerine kadar hisseden oyuncular için hazırlık sürecinin önemini tahmin etmek çok da zor değil aslında. Bugüne kadar iz bırakan rollerinizi düşünürsek, umarım eve iş getirmiyorsunuzdur diyorum. Yakın çevremin böyle bir şikayeti olduğunu hatırlamıyorum diye gülüyor. Belki de farkında olmadan misafir ettiğiniz her karakterden bir parça siniyordur kişiliğinize. Belki de bu, profesyonel oyuncu olmanın bir bedelidir şeklinde bir tez sunuyorum. Cevabı, Ya da o dediğin, belki de amatörlüğün sözlük anlamıdır oluyor. Tiyatro, sinema ve dizi oyunculuğu arasında bir sıralama yapmasını istediğimde pek oralı olmuyor. En sona koyduğunu yüzeysel yaptığı izlenimine kapılırız diye endişeleniyor muhtemelen. Aslında her ne yaparsa yapsın, o işe kendini adamaya gönüllü insanları böyle bir sıralama yapmaya zorlamamak lazım. Bazı işleri eşzamanlı yürütmek zorunda kaldığım anlarla ilgili bir derdimi paylaşmak için, Sinema ve dizi çekimlerini aynı anda yürütmek zorunda kaldığınızda, ikisinden birindeki performansınızın istediğiniz kadar iyi olmayabileceği şüphesinin içinizi kemirdiği olmuyor mu? diye soruyorum. Olmaz mı? Bir adamdan başka bir adama geçmek o kadar zor ki... Elimde olsa birini bitirmeden diğerine başlamam ama koşullar bizim tercihlerimize gelişmiyor elbette diyor. Nadir Sarıbacak'a bu soruları yönelteceğim günün sabahında, onun yönetmen Tolga Karaçelik'in Bir gemi gitmiyorsa artık gemi değildir. Peki o zaman kaptana ne olur? sorusuna verdiği cevabı görmek için, Beyoğlu'na gittim. Seans saatinin tükenmez kalemle yazıldığı, kredi kartının geçmediği bir sinema salonunda izledim performansını. İzleyiciyi aptal yerine koymayan filmlerin ortak kaderi; sadece üç kişiydik. En arka sıradaki, 70'li yaşlarına merdiven dayamış beyefendi, içeri girdiğimde İyi günler dedi. Ceketinin cebindeki üçgen şeklinde kıvrılmış mendiliyle kravatının uyumundan gözümü alamayarak gülümsedim. Hemen önümde, sol tarafta oturan hanımefendiyse ilerlemiş yaşına rağmen öyle zarif görünüyordu ki, kıskanmamak elde değildi. Film başlayana kadar geçen kısacık sürede, bir yandan kahvesini yudumladı, bir yandan kitabını okudu. Işıkların kapanmasıyla birlikte yakın gözlüğünü gümüş işlemeleri olan gözlük kabına koydu, kitabını zarar görmesinden korkarcasına çantasının içine özenle yerleştirdi. Bazı kitapları okurken yazarın düşüncelerine dalıp gideriz, bazılarını okurken kendi düşüncelerimize... der Edgar Allan Poe. En İyi Film, En İyi Senaryo, En İyi Yönetmen ödüllerini alan, bu yazının kahramanını da En İyi Erkek Oyuncu ödülüyle taçlandıran Sarmaşık, bu tanımlamanın virgülünden başlayıp noktasında sonlanan bir film. Derin bir uykudan uyanmak istemiyorsanız, izlemeyin. Çünkü uyanmak, Beybaba'nın anahtarı sende mi? diye sormayı gerektirir.


Hücum edilemez bir vücut içinde, ölmez bir ruhu var. Yeşilçam'ın hayranlık uyandıran jönü Ayhan Işık'ın fotoğraflarına bakarken aklımdan geçenler bunlar. Karşı cinsi öldürmek için yeterli de, sinemanın Taçsız Kral'ı olmasına yetmez. Otoritelere göre 100 yaşındaki sinemamızın ilk gerçek yıldızı. Yönetmenlerin müdahale etmeye çekindiği, yapımcıların en yüksek ücretleri ödedikleri oyuncu. Belli ki görünenden fazlası, okumaya değecek bir hikayesi var. Ayhan Işık, İstanbul Devlet Güzel Sanatlar Akademisi Resim bölümü mezunuymuş. Kunduracı çıraklığından cam fabrikası işçiliğine, mesleği dışında işlerde çalışarak biriktirdiği parayı resim tutkusuna harcamış. Gece gündüz okumuş, çizmiş. Emeğinin karşılığını da almış. İstanbul Darphanesi'ne ressam olarak kabul edilmiş. 50'lerde çizgi romanları, 60'ların başında dergilerin kapak tasarımları ve ilan ilüstrasyonları, gerçek adı Ayhan Işıyan imzasıyla yayımlanmış. Bir yılbaşı gecesi, varlıklı bir ailenin oğlu olan arkadaşının partisine davet edilmiş. Üstünde başka bir arkadaşından ödünç aldığı eğreti kıyafetle, davetli olduğu köşke geldiğinde duraksamış. Camlı kapıda kendini gördüğünde kılık kıyafetinden, olmayan paltosundan utanmış ve yağan kara aldırmayarak kapıdan geri dönmüş. Gecenin karanlığında titreyerek saatlerce yürüyen ve hırsından gözyaşlarına hakim olamayan genç adam, o gece meslek değiştirmeye karar vermiş. Ertesi sabah, dönemin popüler film dergisi Yıldız'ın düzenlediği Geleceğin Oyuncuları yarışmasının ilanının tasarımı yaparken, şansını beyazperdede denemek düşmüş aklına. İki gün sonra, daha seçmelerin yapıldığı salona girer girmez, jüri üyeleri aradıkları yıldızı bulduklarını fark etmişler. Sadece Sigara içiyor musun? diye sormuş ve hayali bir arabadan inip ağzındaki sigarasını yere atarak ve söndürmesini istemişler. O günden beri sigarayı Clint Eastwood gibi yakıp, Ayhan Işık gibi söndürmek makbuldür. Yarışmayı kazanan Ayhan Işık, ünlü yapımcı Osman Seden'in uzun vadeli sözleşme imzaladığı ilk oyuncu olmuş. Tecrübesiz ve tanınmayan bir oyuncu adayının etrafını çok iyi isimlerle sarmalayarak sağlam bir senaryoda jön olarak lanse etmekse Türk sinemasının en değerli yönetmenlerinden Lütfi Akad'ın başarısı olmuş. Gerçi usta yönetmen yıllar sonra Ayhan Işık'la çalıştığı ilk film Kanun Namına'nın çekimleri sırasında, oyuncusunun ilk günlerindeki beceriksizliği nedeniyle vazgeçme noktasına kadar geldiğini itiraf etmiş. Ancak Ayhan Işık'a kendisiyle çalışmak istemediğini söyleyeceği gün, genç adamın kamera karşısında mucizevi bir şekilde kendini keşfetmesine ve nasıl rol yapması gerektiğini öğrendiğine tanıklık etmiş. Ayhan Işık narsisist bir adammış. Ama bu kendisine zarar vermez, aksine mesleğine katkı sağlarmış. Fiziğine ve sağlığına çok dikkat edermiş. Kariyerini kendisini çok iyi tanımasına, güçlü ve zayıf yönlerini bilmesine borçluymuş. Ressam olduğu için ışığın hangi açıdan gelmesi gerektiğini, nereye bakıp nasıl poz vereceğini çok iyi bilirmiş. Nasıl gülmesi, nasıl yürümesi, içki kadehini bile nasıl tutması gerektiğini özel olarak çalışırmış. Kendini izler, hangi tavırların ona yakışıp, hangilerinin yakışmadığını tespit edermiş. Amerikalı yıldızları örnek alırmış. Kaprissiz ama kuralcıymış. Türk sinemasında Türkan Şoray kurallarından önce Ayhan Işık kuralları varmış ve bunlar Sultan'ınkilerden çok daha katıymış. Çok dakik, çok disiplinliymiş. Sabahları sete herkesten önce gelir, herkese geç kalma gibi bir lüksleri olmadığını hissettirirmiş. Hafta içi akşam 20.00'den sonra ve hafta sonları asla çalışmazmış. Bu ve benzeri kuralları, ondan çok daha yetenekli oyuncular şöhretin ışıltılı dünyasına kapılıp giderken, Ayhan Işık'ın zirveye tırmanmasını sağlamış. Hollywood kapılarından geri dönmüş. Bu cesur adımı, kimileri oyunculuğunun yetersizliğine bağlamış, kimileri değil figüranlık yapmayı, ikinci adam bile olmayı kabullenemeyecek kadar kendini beğeniyor olmasına... Ama o, esas engelin yabancı dil bilmemesi olduğunu iddia edermiş. Narsisist yapısına rağmen oyunculuğu konusunda da kendine dürüst olmayı başarırmış. Çok yetenekli olmadığının farkındaymış. Gerçekten de ne bir Muzaffer Tema, ne Fikret Hakan ne de Yılmaz Güney'di o. Ama yakışıklılığıyla kazandığı popülaritesini yapımcılara, yönetmen ve senaristlere karşı akıllıca kullanmış. Sadece onu perdeye en iyi yansıtacak kadar iyi yönetmenlerle çalışmayı kabul etmiş. Çok kıymetli edebiyatçıların eserlerinin sinemaya uyarlandığı senaryoları özenle seçmiş. Filmlerindeki kadın oyunculara kendisi karar verirmiş. Ayhan Işık'ın beyazperdedeki parıltısı, roller ne olursa olsun, yanındaki tüm kadın oyuncuların bir adım geride kalmasına neden olurdu. Türk sinemasında bunun aynısını birlikte oynadığı jönlere yapabilen tek kadın Türkan Şoray'dı. Birlikte rol almaları bu nedenle tercih edilmezmiş. Acı Hayat filmi hariç. O film, iki oyuncunun en iyi birlikteliği kabul edilir. Nedeni, Türkan Şoray'ın o dönemde çok tecrübesiz olması ve kariyeri boyunca ilk defa Sultan'ı değil manikürcü Nermin'i oynamış olmasıydı. Ama Ayhan Işık'ın yanına tartışmasız en çok yakışan kadın, kardeşi gibi sevdiği Belgin Doruk'tu. Üstelik iddia edilenin aksine, aralarında hiçbir zaman gönül ilişkisi olmamış. Ayhan Işık'ın dönemin jönlerinden en büyük farkı buymuş. Maceradan uzak durur, durmasa da bunu saklamasını iyi becerirmiş. Kendini bu kadar iyi tanıyan bir adam neden sahneye çıkıp şarkı söylemeyi kabul etti diye içinden geçirenlere de hikayenin iç yüzünü aktaralım. Dönemin ünlü gazinocusu Osman Kavran, bir türlü ikna edemediği Ayhan Işık'ın yakın arkadaşı Öztürk Serengil'in eline bir kese kağıdı para tutuşturmuş ve onu Işık'ı ikna etmeye göndermiş. Öztürk Serengil'in Ne olur bu parayı al yoksa ben bunu kumarda harcarım diye zorla eline tutuşturduğu para karşısında mahcup olan Ayhan Işık sahneyi çıkmayı kabul etmiş. Ancak teklif edilen onca paraya rağmen sesinden de, sahnedeki performansından da memnun kalmayan ünlü oyuncu, kısa sürede bu sevdadan vazgeçmiş. Yazının tamamı ve çok daha fazlası GQ Türkiye Mayıs sayısında ve GQ Türkiye iPhone/iPad edisyonunda...