Yedi yaşındaydım. Babamın işten eve gelişini beklerken, içimden Bu sefer kazanacağım, bu sefer kesin kazanacağım diye tekrarlardım. Ama nasıl oluyorsa, her akşam tek farkla yeniliyordum. Kan ter içinde kaldığım, tadına doyamadığım tek kale maçların izlerini bugün hala dizlerimde taşıyorum. O izler sadece taraf olmayı değil, oyunun kendisini de sevdiğimin izleri. Babam bana oyunu sevdirdi, hangi takımı tutacağına kendin karar ver, dedi. Bir gece, bir adam 51'inci dakikada topun başına geçti. Faul, serbest vuruş nedir bilmezdim. Yabancı takımlarla maç yapabildiğimizi bile o gece öğrenmiştim. Kaleye mesafe o kadar uzaktı ki, sonradan bu konu her açıldığında Ben topun arkasına geçişinden anlamıştım diyecek olsa da, herkes gibi babam da topu doğrudan kaleye göndereceğini tahmin edememişti. Gol oldu. O gol sadece Galatasaray'ın değil, Türk futbolunun da Avrupa'ya varlığını haykırışının sembolüydü. Kimileri mucize der o gol için. Bense o golün sırtındaki parçalı formanın kudretine inanmış çocuklarından birinin sarı kırmızılı kulübe candan bir armağanı olduğuna inanırım. O adam, o gece sadece benim değil, 80 kuşağındaki çok sayıda çocuğun gönlüne bir takım düşürdü. O maçtan 24 yıl sonra, çocukken ateşlendiğimde sabahlara kadar adını sayıkladığım adamla bir araya geldim. Tam 51 dakika boyunca konuştuk. O anlatırken, ben o meşhur şarkıdaki gibi hiçbirisi neden onun kadar sevilmedi sorusuna bir cevap aradım. Neydi onu farklı kılan? Sonra fark ettim ki aslında her cümlesi bir cevap. Ve istedim ki, onu seven herkes kendi cevabını kendi bulsun. 18 Ağustos 1957'de Kosova'da doğmuş. Yaramaz ama iyi kalpli bir çocukmuş. Kendi tabiriyle şeytan değilmiş ama canavarmış. Okul yıllarında orta şekerliymiş, akıllıymış ama tembelmiş. Sınavlardan iyi not alması gerektiğinde alıyormuş ama kendini de pek zorlamıyormuş. Zaten büyüyünce hiç koşmuyor diye eleştirildiğinde, Koşsam Real Madrid'de oynardım diyecek çocuktan ne beklersiniz ki... Annesi her anne gibi iyi, her anne gibi güzelmiş. Ama babasından bahsederken sesi titriyor. Neler neler anlattı da, sadece ondan konuşurken oldu bu. Babası başkaymış, kimselere benzemezmiş. Bu hayatta onun gibi bir adam ne duymuş, ne görmüş ne de tanımış. Babalarının faziletleri, çocukların servetidir der Fransız yazar. Yol işçisi olarak çalışan Rıfat Prekazi öyle büyük bir servet bırakmış ki oğluna. Futbola 18 yaşında Partizan altyapısında başlamış, kısa sürede ilk 11'in vazgeçilmezi olmuş. 1976 yılında takım arkadaşlarıyla sık gittiği bir kulübün bahçesinde eşiyle tanışmış. Sevdiği kadın hakkında konuşmamayı erdem sayan adamlardan. Ne de olsa şimdiki yenge haberlerine uzak bir neslin topçusu. Hajduk Split'e transfer olduğu sene, takımı UEFA kupasında yarı finale taşımış; rakip de İngiliz ekibi Tottenham. Maçtan sonra Tottenham teknik heyeti Prekazi için transfer görüşmelerini başlatmak istemiş. Ama bilmedikleri bir kural varmış... Bir süre sonra Hajduk Split'deki hocası Petar Nadoveza, Prekazi'yi yedek oturtmak istemiş. Böyle bir futbolcu olmadığını, o dönem de her zamanki gibi iyi top oynadığını iddia ediyor. Hocanın hareketlerinden, kendisini takımda istemediğine karar vermiş. Gurur yapmış. Hajduk Split yıllarından eski takım arkadaşı Simoviç'in kalesini koruduğu Galatasaray'la transfer görüşmelerine başlamış. 2 yıllığına 70 milyon liraya imza atmış. İki ülke arasındaki koşullar çok farklı olduğu halde İstanbul'a ilk geldiğinde hiç zorlanmamış. Yetenekli bir futbolcunun doğup büyüdüğü ülkeden başka bir ülkeye transfer olduğunda ortama alışamadığı bahanesinin arkasına sığınmasına anlam veremiyor. Galatasaray formasını giyip çıktığı ilk maçta, takımın bir futbolcusu gibi değil de yılların Gassaraylısı gibi hissetmiş. O maç, Fenerbahçe Stadı'nda Trabzonspor'a karşı oynanan, Fatih Terim'in jübile maçı. Sonradan anlam kazanacak tesadüfler bunlar. Maçta kafasını kaldırıp bir helikopterin sahaya indiğini ve içinden bir futbolcunun çıktığını görünce çok şaşırmış. Röportajın tamamı ve Cevad Prekazi hakkında çok daha fazlası GQ Türkiye Kasım sayısında ve GQ Türkiye iPad edisyonunda...


Bugüne kadar hakkında çok şey okumuş olabilirsiniz. Ama inanın bana, hepinizden fazlasını biliyorum. Onu kendinden bile iyi tanıyorum. Baba mesleği olan kamyonculukla hayatını sürdürmeye çalıştığı dönemden beri şarkı söylemek, sadece şarkı söylemek istiyordu. Beyazların siyah müziği yaptığı, siyahların beyaz dinleyiciye müzik yaptığı bir döneme öncülük ettiği elbette doğru. Ama biliyorum ki aslında amacı bu değildi. Sesi alışılmadık derecede siyahtı. Doğal olarak şarkı seçimlerini de zenci gırtlağına uygun olacak şekilde yapıyordu. Beyaz dinleyici birçok siyah şarkıyı ilk olarak onun sesinden dinledi ve sevdi. Mesela adını duyurduğu ilk hit şarkısı That's All Right Mama, Arthur Big Boy Crudup'a aitti. Şarkının telif hakkını vermese de hakkını fazlasıyla vermişti. O dönemde Big Mama Thornton'ın Hound Dog isimli şarkısı sadece siyahlar arasında sevilirdi, bu şarkıyı da gözüne kestirmişti. Birkaç sene sonra onu da zirveye taşıdı. Zaten kariyeri boyunca hiçbir zaman şarkılarını kendi yazmadı. İlahi sesiyle, dokunduğu her şarkıyı bir anda kendi şarkısı yapardı. Bir süre sonra bazı kesimler tarafından zenci müziği yapmakla suçlanır oldu. İşte o zaman doğru yolda olduğunu anlamıştı. Her kesimde hayranlık uyandıran sesinin birleştirici gücünü keşfetti. Otoritenin karşısında duracak cesaret bulmuştu. Bu cesaretle, bir süre sonra Trouble'la düzene meydan okuyacaktı. Hatırlıyorum da, şarkının Ben emir almam hiç kimseden / İbaretim sadece et, kan ve kemikten sözleri, gençliği itaatsizliğe teşvik ettiği için muhafazakar kesim tarafından topa tutulmuştu. Ama II. Dünya Savaşı'nın buhranından kurtulmaya çalışan gençliğin, bu yıldızın peşinden sürüklenip gitmesine kimse engel olamadı. Sun Records'ın sahibi Sam Phillips'in hayatındaki dönüm noktası, Elvis'le tanıştığı gündü. Elvis'in hayatındaki dönüm noktası ise Heartbreak Hotel'in yayınlandığı gün. Parça listelerde 1 numaraya yerleştiğinde kıyamet koptu. Amerika ikon mertebesine yükselteceği ilk yıldızıyla tanışmıştı. Gençler ya onun gibi olmak ya da onun olmak istiyordu. Adının geçtiği her işin gelir getirme garantisi vardı. Basın, menajerler, plak şirketleri, film yapımcıları peşine düşmüştü. Hollywood stüdyolarının kapıları ardına dek açıldı. Love Me Tender filmiyle kamera karşısına geçerek, 33 filmlik oyunculuk kariyerine ilk adımını attı. Filmleri müziği kadar dokunulmaz değildi, ağır eleştiriler aldı. Ama bu eleştirileri ciddiye almıyordu çünkü hiçbirinin sanat eseri değeri taşımadığının farkındaydı. Rol aldığı tüm filmler bir çeşit albüm tanıtımı olarak hazırlanıyor, senaryolar Elvis'in seçtiği şarkıları birbirine bağlayacak şekilde yazılıyordu. Bu filmler dönemin en parlak tanıtım fikriydi, hayran kitlesinin katlanarak artmasına neden oluyordu. Özellikle kadın hayranlarından her gün binlerce mektup yağıyordu. O mektupları elinden geldiğince teker teker okur, sonra imha ederdi. Hayran mektupları onun için çok özeldi, kendisinden başka okuyan olsun istemiyordu. Nesneleştirilen, öldükten sonra bile tüketiciye pazarlanmaya devam edilen adam, işte böyle bir adamdı. Aynı adam, zirve basamaklarını üçer beşer çıktığı yıllarda, Amerikan ordusuna katılacağını açıkladı. İş ortakları iki sene boyunca ortadan kaybolmak istemesine anlam veremediler. Çok iyi para kazanıyor, çok iyi para kazandırıyordu. Onu ara vermesinin büyük bir risk olacağına ikna etmeye çalıştılar. Dinlemedi. Reklam yaptığını iddia edenler de oldu, aşırı ilgiden bunaldığı için kaçmak istediğini söyleyenler de. Oysa sadece ülkesine bağlı bir Amerikan vatandaşıydı ve her sıradan vatandaş gibi askerlik sırası gelmişti. Amerikan ordusunun onun için önerdiği özel uygulamaların hiçbirini kabul etmedi. Başkalarına kendini kanıtlamak istediği her halinden belli oluyordu ama ben, kendine kendini ispat etmeye çalıştığının farkındaydım. Yapılması gereken her şeyi yaptı. Üstelik yaptığı her işi fazlasıyla ciddiye aldığı için, zaman zaman herkesten fazla çalıştı; hatta birkaç madalya bile aldı. Hatırladığım tek şey, annesini kaybettikten sonra koğuşta kalmak yerine birliğine yakın bir bölgede ev tutup babası ve büyükannesiyle birlikte yaşamak istemesiydi. Bu, anlaşılabilir bir istekti. Askerliği sırasında önce hayatının kadınını kaybetti, ardından hayatının aşkıyla tanıştı. Annesine çok düşkündü. Sırf bu nedenle, aralarında hastalıklı bir ilişki olduğu bile iddia edildi. Oğluna sınırsız bir sevgi sunan, onu koruyup kollamak isteyen, gözünden sakınan bir anneye karşı kullanılan bu ağır ithamlar hakkında tek kelime bile etmek istemiyorum. 46 yaşında kaybettiği annesinin acısını yaşarken Priscilla'yla tanıştı ve ilk görüşte aşık oldu. Tanrı'nın ondan zamansız aldığını, ona bu şekilde geri verdiğine inanıyordu. Priscilla, Amerikan Hava Kuvvetleri'nde görevli bir yüzbaşının kızıydı. Masum güzelliği, zarafeti ve genç yaşına karşın olgun tavırlarıyla Elvis'in aklını başından almıştı. Ona Merhaba, ben Elvis Presley diyerek kendini tanıtmıştı. Dünyanın gelmiş geçmiş en büyük yıldızının kendisini adı ve soyadıyla tanıtması Priscilla'yı şaşırtmıştı. Sanırım bu genç kadın, o zamana kadar hayran olduğu adama, o an aşık oldu. Elvis'in annesini kaybettikten sonra gözlerinde sönen ışığın yeniden canlandığına şahit olmuştum. Elbette bu durumda düzenli kullanmaya başladığı amfetaminin etkisini de göz ardı edecek değilim. Yine de Priscilla karşısına çıkmasa neler olabileceğini düşünmek bile istemiyorum. Amerika'ya döndüğünde, bu genç kadın yanındaydı. Ama o zamanlar kimse kadınların deli gibi arzuladıkları bu adamın yedi sene sonra ona Presley soyadını vereceğine ihtimal vermiyordu. Askerden dönüşü, yapımcılar için bulunmaz bir fırsattı; hemen askerliği anlatan bir film için kolları sıvadılar. Menajeri Tom Parker'ın isteğiyle, sinemaya ağırlık vermesi için konserlerine ara verildi. NBC'de yayınlanan ve Frank Sinatra'nın sunduğu Welcome Home Elvis programı ve Pearl Harbor'da verdiği konser dışında hiç sahneye çıkmadı. Dedim ya, aslına bakarsanız hiçbir zaman oyuncu olmak gibi bir hevesi olmamıştı. Ama askerden döndükten sonra daha ciddi roller denemek istediğini söylediğinde, oyunculuktan keyif almaya başladığını anlamıştım. Çünkü keyif aldığı işleri büyük bir ciddiyetle yapardı. Yapımcılar genç kızların fantezilerini basit senaryolar ve ucuz yapımlarla beyazperdeye yansıtarak korkunç paralar kazanıyorlardı, buna gerek olmadığı konusunda hemfikirlerdi. Yine de Elvis'i geri çeviremezlerdi. 60'ların başında Flaming Star ve Wild in the Country ile bu isteğini yerine getirdiler. Tutmadı. Görünen o ki, oyunculuğuyla ciddi olarak ilgilenilmiyordu. Kimse yeni bir Jimmy Dean peşinde değildi, hayranları sadece sahnedeki Elvis Presley'in beyazperdeye yansıtılmasını istiyordu. Israr etmedi. Yıllar önce Eddie Bond'un küçümser bir tavırla verdiği Baba mesleğine geri dön tavsiyesinden beri, inandığı şeylerden vazgeçmemeyi alışkanlık haline getirmişti. İnandığını yapardı. Ucuz senaryolarla devam etmeye razı olduğunda, oyunculuğuna kendisinin bile inanmadığını anlamıştım. Yine de belki de ilk defa hayal kırıklığı yaşıyordu. Artık kendisinin bile miktarını tam olarak bilmediği bir serveti vardı ama işlerin eskisi kadar iyi gitmediği ortadaydı. Arka arkaya birkaç şarkısı listelerde 20'li sıralardan yukarı tırmanamadı. Bir şeylerin yanlış gittiğini hissediyor, şarkı seçimlerini eleştiriyordu. Derken Lisa doğdu. Kızı geldiğinde hayatındaki kara bulutların dağılacağına inancı arttı. Bunu NBC'de yayınlanan Elvis: '68 Comeback Special adlı programdaki canlı sahne performansına yansıtmayı başardı. Yedi yıl aradan sonra en iyi yaptığı işi yapıyordu. Program izlenme rekorları kırdı. Sonraki yıllarda In the Ghetto, Suspicious Minds, Don't Cry Daddy, Kentucky Rain gibi efsane şarkılar arka arkaya müzik listelerinin üst sıralarında yerlerini aldı. Las Vegas uzun yıllar unutulmayacak sahne performanslarına ev sahipliği yapıyordu. Rock'n'roll'un kralı yeniden tahta çıkmıştı. Her şey bir gün, bir konseri öncesinde aldığı telefonla değişti. Karşıdaki ses 24 saat içinde 50 bin dolar ödemezse sahnede öldürüleceğini söylüyordu. FBI olayı ciddiye aldı, bir süre sahneye özel korumalar ve üzerinde silahla çıktı. Konserlerinde herhangi bir olay yaşanmayınca korumaların kalmasına ancak artık silah taşımasına gerek olmadığa karar verildi. Ama vazgeçmeye niyeti yoktu; sahnede ve sahne dışında silahla geziyordu. Hayranlarının onu öldürmek istediğine dair paranoyak düşüncelere kapılır olmuştu. Saldırıya uğrama ve öldürülme kaygısı öylesine baş edilmez bir hale geldi ki Priscilla bu şekilde yaşayamayacağını söyleyerek evi terk etti. 1973'te boşandılar. Aslına bakarsanız Elvis o gün öldü. Cenazesi dört sene sonra kaldırıldı. Elvis'in Priscila'ya aşkını bilen biri olarak, son yıllarını geçirdiği Lisa Thompson'ın sadece bir hayat arkadaşı olduğunu söyleyebilirim. Elvis nadir bulunan bir genetik miras devralmıştı. Karşı konulması imkansız bir çekiciliği vardı. Mükemmel erkeğin formülünün peşindeki uzmanlar yıllarca kaşı, gözü, burnu, alın genişliği, dudak kalınlığıyla hesap kitap yaptı. Cinsel obje haline dönüştürülmesine karşı koymayışına içerlerdim; bana kalırsa buna göz yumması, yeteneğine yaptığı bir haksızlıktı. Ama milyonlarca kadın gözyaşları içinde onu böylesine arzularken, en büyük takıntısının küçük bir el aynasıyla sürekli saçının arkasını kontrol etmek olmasını da garip karşılamıyordum. Güzel gözleri vardı. Ama kadınların aklını başından alan, gözleri değildi. Yeryüzünün en güzel varlığı kendisi olduğu halde karşısındakine yeryüzünün en güzel varlığıymış gibi hissettiren bakışlarıydı. Ağız yapısı mükemmel değil, hatta kusurluydu ama dudaklarına kondurduğu küçük bir tebessümün öldürücü bir etkisi vardı. Çapkındı ama içe dönüktü. İçe dönüktü ama utangaç değildi. Kamera ışıkları altında ışıldardı. Ana kuzusuydu ama asiydi. Gülleri severdi ama silahlara düşkünlüğü de bilinirdi. Şarkılarının sözlerini anlamayanları bile melankoliye sürükleyecek bir ses tonu ama sahnede son derece maço bir duruşu vardı. Elinizi uzatsanız dokunabileceğiniz kadar yakın ama bir o kadar ulaşılmazdı. Hayranlarını bu kadar çok öpen bir dünya yıldızı olur mu diye düşünür dururdum. Özel hayatını fazlasıyla göz önünde yaşıyordu ama bir şekilde sevenlerinde hep daha fazlasını keşfetme arzusu uyandırıyordu. Kadınların uğrunda ölümü göze almasından elbette haz duyuyordu ama 14 yaşında tanıdığı gencecik bir kızı hayatının merkezine koyup aile babası olmayı tercih etmişti. Hayatındaki bunca zıtlık bir kenara, siyahı böylesine çok seven bu karizmatik adamın, kör edici parlaklıktaki pembe sahne kostümleri giymekten keyif alıyor olmasına ben bile zaman zaman anlam veremiyordum. Ama ondaki bu zıtlıkların ahenkle tek bir bedende hayat bulmasının hayranlık uyandırmasını anlayabiliyordum. Rol yapmıyordu. Gerçekten de bir bedende iki ruh taşıyordu. Ve bazen bu iki ruh arasında sıkışıp kaldığını hissediyordum. Hayır, son yıllarında girdiği depresyonunu etiketlemek için ortaya atılan bipolar bozukluk tanısından bahsetmiyorum. Kendimden bahsediyorum. Benimle ilgili hiç konuşmazdı. Berber koltuğuna oturduğu zamanlar dışında. Larry Geller sadece berberi değil biraz akıl hocası, çokça da sırdaşıydı. Öldükten sonra, arkasından, yalnız kaldığında benimle konuştuğuna dair hikayeler anlatıldı. Oysa bunların çoğu, bir efsanenin hayatını olduğundan daha da çekici kılmak isteyen yazarların ve senaristlerin hayal gücünün bir parçasıydı. Konuşmazdık. Ama beni sevdiğini, hatta özlediğini hissederdim. Yaşadığı bunca şeye rağmen bir yanının hep eksik kaldığını fark ederdim. Ve bir yanının eksik kalmasından kendini sorumlu tuttuğunu da. Görünenin aksine, kusursuz değildi. Mükemmel görünüşünün arkasına gizlediği ciddi bir genetik bozukluğu vardı. Kalın bağırsağı normal değerlerin üç katı kalın, iki katı uzundu. Ciddi sağlık problemleri yaşamaya başlamıştı. Üzerindeki sahne ışıkları teker teker sönmeye başladığında, bir kenara atılmışlığın neden olduğu depresyon ve öldürülme korkusuyla geçirdiği uykusuz geceleri için kullandığı sayısız ilaç, durumunu daha da kötüleştiriyordu. Sağlık sorunları sahne performansını da etkiliyordu artık. Üstüne bir de yeme bozukluğu eklenince hızla kilo almaya başladı. O haliyle sahneye çıkmak inadına bir türlü anlam veremiyordum; azalarak bitiyordu. Kalbi ve iç organları hasar görüyordu. Doktoru George Nichopoulos, onu yaşı ilerledikçe yaşam kalitesini ciddi ölçüde bozmaya başlayan bu anormallikten kurtarmak için ameliyata ikna etmek için çok uğraştı. Bunu hiçbir zaman kabul etmedi. Yaşadığı sıkıntıları saklamaya çalıştı. Son 12 yılında yanından ayrılmayan doktoru bile durumun ciddiyetini otopsisi sonucunda fark etti. Elvis'in ölümünden sonra yayınladığı kitabında da kolon ameliyatını egosundan dolayı kabul etmediğini iddia ediyordu. Yanılıyordu. Onu ölüme götüren egosu değildi. Tanrı'ya onu tek bir kuluna nasip olacak güzelliklerle fazlasıyla ödüllendirdiği için gece gündüz şükretse de tüm bunlara sahip olmanın yükü altında eziliyordu. Bu anormalliğinin ödemesi gereken bir bedel olduğuna inandırmıştı kendini, sahip olduğu onca şeyin bedeli. Ve bu gerçeği tek bilen bendim... Çünkü biz, 8 Ocak 1935'te Tupelo'daki iki odalı küçük bir evde dünyaya gözlerimizi aynı anda açtık. İlk nefesimizi birlikte aldık. O doğar doğmaz öyle bir çığlık attı ki, acı içindeki annem sevinçten hıçkırıklara boğuldu. Çığlık atma sırası bana geldiğinde bir melek fısıldadı kulağıma: Kuyruklu yıldızlar yalnız gezer Jesse. Sustum. Doğumumdan altı saat sonra ciğerlerim iflas etti. Hayat beni, onun yanına yakıştırmadı. Adım Jesse Garon. Ben, kral var olsun diye var olamayan ikiz kardeşiyim. Onun hikayesi, benim hikayem. Haberin tamamı ve çok daha fazlası GQ Türkiye Ekim sayısında ve GQ Türkiye iPad edisyonunda...


12 Aralık 1915. 20 yaşındaki anne için sancılı bir doğumdu. Ters gelen bebek büyük uğraşlar sonunda kulak zarı delik, bir kulağı yırtık halde, suratının sol tarafı ve ensesinde ömür boyu taşıyacağı kesik izleriyle dünyaya gözlerini açtı. İtalyan göçmeni ailenin ilk ve tek göz ağrısı, rahibin dalgınlığıyla İrlandalı isim babasının adıyla vaftiz edildi; Francis Albert Sinatra adını aldı. Babanın son sözü söylediği, annenin onun üstüne konuşma hakkı olmadığı klasik İtalyan ailelerinden değillerdi. İki bileğini birden kırınca boks kariyerini sonlandırmak zorunda kalan babasını, belediye başkanına edilen tek bir telefonla itfaiye departmanının başına atayabilecek kadar, siyasi bağlantıları güçlü bir annesi vardı. Dengesiz tavırları, aşağılayıcı tutumu ve bozuk ağzıyla kimsenin sevmediği ama korkudan saygı gösterdiği bir kadındı Dolly Sinatra. Kız çocuk hayaliyle yanıp tutuşan genç kadın, doğumdaki tahribat nedeniyle bir daha çocuk sahibi olamayacağını öğrendiğinde, hırsını küçücük oğlundan çıkarmıştı. Bir annenin her fotoğrafta pembe elbiseler giydirdiği oğlunun eline bebekler tutuşturmasının başka bir izahı olamazdı. Yaşıtlarının aksine Frank'in anne kuzusu olması, arkadaşları arasında sorunlar yaşamasına neden olmazdı. Sinatra ailesi, güçlü bağlantılarının yanı sıra komşularına göre oldukça zengindi. Herkesin leğende yıkandığı bir mahallede banyosu olan tek evi satın alabildikleri gibi, o evde verdikleri davetlerle Frank'e arkadaş satın almakta da zorlanmıyorlardı. Frank arkadaşlarına karşı eli açık bir çocuktu. Bu, paylaşımcı olmasından değil, çelimsiz olduğu için dayak yemekten, ufak tefek olduğu için itilip kakılmaktan, geçimsiz olduğu için yalnız kalmaktan korkmasından kaynaklanırdı. Ancak hayat ona parasıyla sahte dostluklar satın alabilse de gerçek aşkı satın alamayacağını öğretmekte gecikmedi. Tel parçalarından yüzük yapıp parmaklarına takan sevgililerin olduğu bir muhitte, Frank annesinden aldığı parayla sevdiği kadının önüne taşlı bir yüzük, kristal boncuklu bir kolye, renkli küpeler, iki çift ayakkabı, deri bir çanta ve dantel bir elbise serdi. Marie Roemer, okulda başarısız olan Frank'in büyüdüğünde işe yaramaz bir genç adam olacağını düşünerek hediyeleri de, aşkını da reddetti. Hayatının kalanında dünyanın en güzel kadınlarını bir mıknatıs gibi kendine çekecek olan Frank, her ölümlünün en az bir kere tatmakla yükümlü olduğu aşk acısıyla dibe vurdu. Marie'nin ondan uzak durmayı tercih etmesindeki nedenlerden biri de, Sinatra ailesinin siyasi gücünü büyük bir kar potansiyeli olan kanunsuz içki ticareti için kullandığının bilinmesiydi. Dolly Sinatra geceleri kendi adını verdiği barı işletirken, gündüzleri de ebelik yapıyordu. Doğumların ebeler tarafından evlerde yapıldığı bir dönemde, Katolik ailelerin evlilik dışı bebekleri kabullenmesinin imkansız olduğunu bildiği için, kürtaj işinin de ne kadar karlı olduğunu fark etmekte gecikmedi. Bu yasadışı ameliyatlarını uzun yıllar sürdüren Dolly, sayısız kere tutuklansa da güçlü bağlantıları sayesinde her seferinde hüküm giymeden yırttı. Frank'in zengin ama mutsuz bir çocuk olduğunu tahmin etmek zor değildi, ailesiyle ilgili utanç duyduğu çok şey olduğu da bilinirdi ama o yaşlarda bir çocuk için hiçbir şey, annesinin bebek katili damgası yemiş olmasından daha korkunç olamazdı. Yıllar sonra psikiyatrı, onun gün içinde sürekli duş almak, kıyafet değiştirmek, durmadan ellerini yıkamak gibi tuhaflıklarını, saygınlığını yitirmiş bir geçmişi temizleme gayreti olarak yorumlayacaktı. Çalkantılı aile yaşantısı ve sorunlu ergenlik dönemi, Frank'in okulda başarısız olması ve girdiği işlerde tutunamamasıyla sonuçlandı. Amaçsızca oradan oraya savrulduğu bir dönemde, radyoda duyduğu bir sese vuruldu. Bing Crosby'nin mikrofona yakın, yumuşak ama karizmatik, dertleşircesine içten bir ses tonuyla söylediği şarkıyı mırıldanmaya başladı. Hayatında ilk defa ne istediğinden bu kadar emindi. Şarkı söylemek istiyordu. Oğlunun, ailenin ilk üniversite mezunu bireyi olmasını arzulayan Dolly, başta Frank'in bu hayaline şiddetle karşı çıksa da, kilisenin bebek katili bir kadının oğluna orkestrasında yer vermek istemediğini öğrenince hırslandı. Kendinden bekleneni yaptı ve büyük paralar harcayarak oğluna bir orkestranın ihtiyacı olan bütün müzik aletlerini aldı. O günden sonra bütün yerel orkestralar Frank'le çalışmak ister oldu. Hiçbir müzik aletini çalmayı öğrenmek zorunda değildi, enstrümanlarından faydalanmak isteyen iyi müzisyenler, onu da solist olarak kabul etmek zorundaydı. Nota bilmiyordu, hiçbir zaman da öğrenmeyecekti. Tek kulağında ağır işitme kaybı olsa da, duyduğu kadarı ona fazlasıyla yetiyordu. 20 yaşında, oğlunun hayalinden vazgeçmeyeceğinden emin olan Dolly, bitmek tükenmek bilmeyen baskı ve tehditleriyle The Three Flashes isimli yerel bir grubun adını The Hoboken Four olarak değiştirtti. Gruba annesinin zoruyla dördüncü olarak dahil edilen Frank, kısa sürede sivrilip genç kızların sevgilisi olunca grup arkadaşları bunu hiç hoş karşılamadılar. Dolly'nin sürekli oğlunun başarısını gazete manşetlerine taşımasından da fazlasıyla sıkılmışlardı. Frank, yaşça kendinden büyük grup arkadaşlarından nedensiz yere, düzenli olarak dayak yemeye başladı. Bu tacize daha fazla dayanamadı, turnede oldukları bir gece eşyalarını toplayıp eve döndü. İlk aşkında olduğu gibi, ilk müzik deneyiminde de büyük bir hayal kırıklığı yaşamıştı. Dolly, oğlunun bu hayal kırıklığını isimsiz kadınlarla gidermeye çalıştığını fark edince, duruma bir kez daha el koymaya karar verdi. Rustic Cabin isimli bir bardan teklif almasını sağladığı oğlunun, onu çekip çevirecek, destek olacak biriyle bir an önce hayatını birleştirmesi gerektiğine inanıyordu. Yıllardır oğluna büyük sevgi besleyen, dindar bir Katolik ailenin kızı olan Nancy Barbato ideal bir eş olabilirdi. Frank zirveye tırmanacağını kimsenin ona ayak bağı olmasını istemediği söylese de, annesinin ısrarları karşısında pes etti. Sade ve güzel bir düğünle evlendiler. Ama davetliler, her fırsatta eline mikrofonu alan Frank'in ısrarlara rağmen şarkı söylemek istememesinden, aile kurmaya pek de hevesli olmadığını anlamışlardı. Çelimsiz İtalyan, sahneye çıkıp şarkı söylemeye başladığında fiziğinden beklenmeyecek bir çekiciliğe bürünüyordu. Harry James ve Tommy Dorsey gibi isimlerin gölgesinde çalışmasının en büyük öğretisi, onun için gelmeyen izleyicilere kendini gösterme konusunda beceri kazanması olmuştu. En önemli marifeti, gecenin sonunda herkesin mekandan Bütün şarkıları benim gözlerimin içine bakarak söyledi hissiyle ayrılmasını sağlayabilmesiydi. Ama ne kadar popüler bir grup olursa olsun, herhangi bir grubun üyesi olarak barınamayacak kadar büyük bir egosu vardı. O dönemde pek cesaret edilemeyeni yaptı ve bir solo albüm çıkardı. Sevdikleri adamları İkinci Dünya Savaşı'na gönderen genç kızlar, bu ilah karşısında daha önce hiç görülmemiş bir ruh haline girdiler. İlk defa bir sanatçının konserlerinde hayranları histerik tavırlar sergiliyordu. Çığlık çığlığa bağıranlar, ayılıp bayılanlar, sahneye iç çamaşırı atanlar, hatta intihar teşebbüsünde bulunanlar yüzünden her konserde kapıda çok sayıda polis ve ambulans bekliyordu. O zamana kadar hiçbir sanatçının bu kadar organize hareket eden bir hayran kitlesi olmamıştı. Sosyologların kınadığı bu davranış modelini paketleyerek ona Sinatrasm adını vermekse ünlü sanatçının basın danışmanı George Evans'ın marifetiydi. Ne de olsa isminizi doğru söyledikleri sürece, ne söylediklerinin önemi yoktu. Ve o dönemde milyonların isminizi doğru söylemesini istiyorsanız, George Evans tam da ihtiyacınız olan kişiydi. Arka arkaya gelen albümlerle, genç adamın sadece eşsiz sesi değil, oyunculuk yetenekleri de fark edilmeye başlanmıştı. Çok sayıda müzikal teklifi alıyor, bu müzikallerdeki başarısı kariyerini sinemaya taşıma hevesini artırıyordu. Dünyanın en güzel kadınlarının kıskacında, ünlü mafya babalarının koruması altında, güçlü siyasetçilerin yakınındaydı. O hayal ettiği her şeye bir anda sahip olmanın keyfini çıkarırken, evde durumlar giderek kötüleşiyordu. Şöhretin getirdiği özgüvenle, yaşadığı gönül ilişkilerini gizleme ihtiyacı bile duymaz olmuştu. Dolly Sinatra'nın her seferinde araya girip barıştırdığı çiftin evliliği, üç çocukları olmasına rağmen koşar adımlarla sona yaklaşıyordu. Komşu kızı Nancy, kocasının dönemin efsanevi yıldızı Ava Gardner'la gönül eğlendirdiğini hissedince, boşanma dilekçesini vermekten başka çaresi kalmadığını anlamıştı. Ömrünün sonuna kadar sevmekten vazgeçmeyeceği kocasını, aşık olduğu kadına bırakıyordu. Birbirlerine büyük bir tutkuyla bağlı olan Frank ve Ava'nın aşkı, evlendikten sonra yerini anlamsız tartışmalara ve kıskançlık krizlerine bıraktı. Sekiz ay içinde ilişkilerini bitirseler de, ne Marilyn Monroe ne de Sophia Loren, Frank'in kalbinde Ava'dan boşalan yeri dolduramayacaktı. Frank'in Ava'nın kendisini terk etmesinin ardından intihara teşebbüs ettiği bile söylendi. Televizyonda yaptığı işlerde de istenilen başarıyı yakalayamıyordu. Özel hayatındaki sıkıntıların gölgesinin kariyerinin üstüne düşmeye başladığını fark eden ekibi, ünlü sanatçıyı para almadan 1953 yapımı From Here to Eternity filminde oynamaya ikna etti. Frank Sinatra bu filmle adından söz ettirmenin ötesine geçti, en iyi yardımcı oyuncu Oscar'ını kazandı. Üstelik bu, şarkı söylemeden canlandırdığı bir roldü. Sinatra efsanesi yeniden doğuyor, üstelik artık şarkıcılığı kadar oyunculuğu da dünya çapında kabul görüyordu. Oscar alır almaz, Capitol Records'la hatırı sayılır bir sözleşmeye imza attı ve 1961 yılında kendi plak şirketini kurana kadar gece gündüz çalıştı. Çalışabileceği en iyi menajerin desteğini arkasına almış, kariyerini Harry Kilby'ye emanet etmişti. Arka arkaya çıkan albümler ve hasılat rekorları kıran konserleriyle adını listelerin en üst sırasına yazdırmayı başarmış, beyazperdedeki yetenekleriyle kadınları mest eden bir çift mavi gözden çok daha fazlası olduğunu kanıtlamıştı. 40 milyondan fazla hayranı olduğu tahmin ediliyordu. Frank Sinatra zamansızdı. Strangers in the Night albümü, 50'li yaşlarının en güzel yılları olacağının müjdecisiydi. O güzel yılların bir bölümünü kızı yaşındaki Mia Farrow'un duru güzelliğiyle ödüllendirdi. 18 ay sürecek evlilikleri için imza attıklarında Farrow 21, Sinatra 50 yaşındaydı. Kariyerinde inişler çıkışlar yaşamasına rağmen, her seferinde güçlenerek dönmeyi, birçok efsanenin aksine çok uzun seneler sahne ışıkları altında kalmayı, daha da önemlisi yıllandıkça çok daha fazla tat vermeyi başardı. 1976'da, kendisiyle evlenebilmek için din değiştiren Barbara Blakeley Marx'la hayatını birleştirdi ve son nefesine kadar onun yanında kalmaya yemin etti. Barbara en büyük aşkı değildi belki ama onun dizginlenemez çapkınlığına son noktayı koyan kadındı. 60'lı yaşlarından itibaren politikayla daha fazla ilgilenir oldu. Annesinin yerel açıdan elinde tuttuğu siyasi gücü, oğlu ülke geneline taşıdı. 1980 seçimlerinde Ronald Reagan'ın kampanyasına maddi ve manevi açıdan büyük destek verdi; sadece Amerika halkının sevgisiyle değil, karanlık ilişkileriyle de, onun başkan seçilmesinde hatırı sayılır bir rol oynadığı iddia edildi. 70'li yaşlarına, kariyerinin en iyi albümü My Way: The Very Best of Frank Sinatra damgasını vurdu. 128 hafta listelerin zirvesinde yer aldı, beş adet platin plak kazandı. 1994 yılında bir konserinde bayıldığında, ayağını yavaş yavaş gazdan çekme zamanı geldiğini hissetti. Sayısız ödülleri, ondan başka kimseye yakışmayan yüzlerce şarkısı, hayranlık uyandıran filmleri, yüklü bir banka hesabı, dev bir medya imparatorluğu, emlak şirketleri, özel havayolları ve torunları vardı. Bu tarafta isteyebileceği başka bir şey kalmamıştı. Üç buzlu, iki parmak viskisinden büyük bir yudum aldı. Mavi takım elbisesinin ceketinin cebine bir paket sigara ve çakmağını iliştirdi. Fötr şapkasının ucunu kaldırdı. Uğurlu parasına parmakları arasında bir tur attırdı. Ve kendi yoluna gitti. Aylardan mayıstı.


2000 yılında X-Men serisini beyazperdeye taşımaya karar veren yapımcılar Wolverine rolü için Russell Crowe'un doğru isim olduğunu düşünüyorlardı. Ünlü oyuncunun taleplerini karşılayamadıkları için, ikinci isim olarak Dougray Scott'la temasa geçtiler. Deneme çekimleri yapıldı, senaryo paylaşıldı ve her konuda anlaşıldı. Scott'ın aynı dönemde rol aldığı Mission Impossible II biter bitmez, X-Men'in çekimlerine başlanacaktı. Hollywood'un önemli isimlerini buluşturan kalabalık bir kadroyu aynı tarihte bir araya getirmek zor olmuştu. Ancak Mission Impossible setinden gelen bir haber, bir anda bütün planları altüst etti. Hugh Jackman'in 14 sene önce pençesini geçirdiği beyazperdeyi bırakmaya hiç niyeti yok. 45 yaşındaki oyuncu 'parçalı' formasıyla Wolverine karakteri için hala rakipsiz. Sinema tarihinde ondan başka aynı karakteri 7 defa canlandıran başka bir aktör yok. Jackman'ın deyimiyle, hepimizin çocukluk kahramanı akıllı köpek Lassie hariç. Wolverine karakterini ne kadar sevdiğini 2006 yılında Casino Royale'de James Bond rolü teklif edildiğinde kabul etmemesinden de anlayabilirsiniz. 2008'de The Dark Knight'da Harvey Dent karakterini oynaması teklif edildiğinde ise Batman'ın karşısına Wolverine'ın olarak çıkmayı tercih ettiğini söylemişti. Hugh Jackman üniversiteden mezun olduktan sonra 10 yıl boyunca küçük rollerle ve müzikallerle hayatını kazandığı mütevazi bir hayat yaşadı. Paraya ihtiyacı olduğu dönemlerde, benzin istasyonlarında da çalıştı, doğumgünlerinde palyaço kostümü ile de boy gösterdi. Ünlü bir mutanta dönüştüğünde 30 yaşındaydı. Evli, mutlu ve çocukluydu. Yaşanmışları, hayat tecrübesi ve dünya görüşü vardı. İş ahlakını ve disiplinini bu olgunlaşma dönemine borçlu olduğu aşikar. Hayat felsefesi, en sevdiği şarkıda Mick Jagger'ın söylediği gibi 'her istediğini elde edemeyebilirsin, ama eğer denersen ihtiyacın olanı alabilirsin.' Bunun Hollywood şöhretler kaldırımında ismi yazan bir oyuncu için yeterince agresif olmadığını düşünebilirsiniz. O halde bilmeniz gereken, o kaldırımda ismi yazan birçok ünlüden çok daha mutlu bir hayatı olduğu. Okulun en popüler çocuğu değilmiş. Hatta biraz yabani olduğu için kızlarla arasının pek iyi olmadığını söylüyor. Rugby oynamaya başladığında içindeki serseriyi dizginlemeyi öğrenmiş. Sıska bacakları ile dalga geçen mahalle arkadaşları son filmi X Men: Days of Future Past vizyona girdiğinde kendilerini kesmiş olmalılar. Hele ki yataktan çırılçıplak kalktığı sahnedeki özgüvenini görünce. Vahşi ve kıllı bir hayvan rolüyle bir seks sembolüne dönüşmüş olmasının kendisini bile utandırdığını itiraf ediyor. Kadın hayranları gittiği spor salonlarının önünde kuyruk oluşturuyor. Ne de olsa People dergisi tarafından "Yaşayan En Seksi Erkek" seçilmişliği var. Film çektiğinde Oscar, ödül töreni sunduğunda Emmy ile ödüllendiriliyor. Karizmatik bir ses tonu olmasının yanı sıra, yakın arkadaşı Nicole Kidman'ın düğününde ne kadar iyi şarkı söylediğini de gösterdi. Bu da yetmezmiş gibi; müzikal geçmişi olan Jackman çok iyi dans ediyor , gitar, keman ve piyano çalıyor. Tam bir windsurf tutkunu. Sıkı bir Norwich City FC taraftarı. Şarap tutkusu ve evinde düzenlediği yemek davetleriyle ünlü. Anlayın işte; adam 'bir kadın ne ister?' sorusunun tam karşılığı. Hugh Jackman, Deborah-Lee Furness ile 1995 sonbaharında Corelli isimli bir dizide tanışmış. Furness dizinin tecrübeli başrol oyuncusuyken, Jackman oyunculuk okulundan yeni mezun olmuş toy bir delikanlı olarak diziye küçük bir rol için sonradan dahil olmuş. Ancak yapımcılar ikilinin ekran önündeki ilk öpüşme sahnesine tanıklık ettikten sonra, aralarındaki elektriği o kadar beğenmiş ki senaryonun bu ikilinin imkansız aşkı üzerinden ilerlemesini istemiş. Ekrana yansıyan tutkunun bu kadar beğenilmesinin nedeni ise iki oyuncunun yeteneğinden çok, Jackman'ın ilk görüşte rol arkadaşına aşık olmasıymış. Bunun oyunculuk etiğine ne kadar ters düştüğünün farkında olan Jackman, sette Furness'den mümkün olduğunca kaçmış, konuşmamak için elinden geleni yapmış. Ancak sahnelerin giderek daha ateşli bir hal alıyor olması, göğüs kafesine hapsettiği aşkı içeride tutmasını hiç de kolaylaştırmıyormuş. Yine de bir gece Furness ona ilanı aşk edene kadar tek kelime etmemiş. Hugh Jackman'ın kariyerinin başında kendisinden 8 yaş büyük başarılı bir oyuncu ile ilişki yaşıyor olması Hollywood'un kitabına uygun bulunmuş. Ancak yıllar Jackman'ı zirveye taşıdığında Hollywood aktörü eşi ölçülerine sahip olmayan bu kadın ile ilgili 'zor günlerin üstesinden birlikte geldik ama aşkımız tükendi, benim için çok özel bir insan ömrümün sonuna kadar en yakın dostum olarak kalacaktır' açıklamasını yapmasını beklentisi doğmuş. Bu açıklama gelmeyince, evliliklerinin paravan olduğu ve yakışıklı aktörün eşcinsel olduğu iddia edilmiş. Jackman, dedikoduların kendisiyle ilgili kısmına 'The Boy from Oz müzikalinde bir eşcinseli canlandırmıştım, oyunculuğum o kadar iyi ki insanlar hala onun etkisinde olmalı' diyerek esprili bir şekilde yaklaşsa da, sevdiği kadın ile ilgili söylenen sözler karşısında pençelerini çıkarmış. Bu konuyla ilgili yaptığı 'Karımın eşsiz ve asil bir güzelliği var, onunla tanışanlar etrafa yaydığı ışığı hissetiklerinde ne kadar çekici olduğunu fark ederler. Onun yanıma yakışmadığını düşünenler aşkın ne olduğunu tatmamış insan müsveddeleri. Bu duyguyu tatmadıkları için onlara acıyorum' açıklaması sonrası magazin servisleri ikilinin ilişkisini kurcalamayı bırakmış. Deborah-Lee Furness kendiyle barışık, özgüveni yüksek bir kadın. Bir canlı yayında kendisi ile ilgili eleştiriler gündeme getirildiğinde 'Hugh, her rolün hakkını veriyor ama ben en çok Wolverine karakterini seviyorum çünkü rolü için irileştiğinde yanında daha zarif görünüyorum. Sefiller rolü için 15 kilo verdiği dönem benim için kabus gibiydi; yanından kocaman kalmıştım.' diyerek şen kahkası ile ortamın havasını bir anda değiştirmesi bunu gözler önüne seriyor. Hayat arkadaşının ona bu denli hayranlık beslemesinin nedeni bu. Yine de, Hugh Jackman'ın da eşinin hayatını kolaylaştırmak için elinden geleni yaptığı söyleyelim. Ünlü aktör senaryo gereği yakınlaşmak zorunda kalacağı her kadın ile eşini mutlaka tanıştırıyor, çekimler öncesinde birlikte yemeğe çıkmalarını sağlıyor. Jackman, eşiyle tanışan Hollywood kadınlarının Furness'in samimi, neşeli ve dürüst tavırlarına vurulduğunu ve arkadaşlığından büyük keyif aldıklarını, hatta kendisinden daha fazla onunla görüştüklerini söylüyor. Furness, en samimi dostlarından biri olan Meg Ryan'la da bu şekilde tanışmış. Hiç şüphesiz istediği her kadını elde edebilecek bu adamın, hayatta tek bir kadını istiyor olması onu daha da çekici kılıyor. Aslında Jackman'ın Furness'e kapılmış olmasının nedeni biraz da yaşadığı çocukluğa dayanıyor. Annesi, en küçüğü Jackman olan beş çocuğunu arkasında bırakarak evi terk ettiğinde sekiz yaşındaymış. Okul servisine binerken duştan yeni çıkan annesinin saçları havluya sarılı bir şekilde arkasından koşarak yanında geldiğini ve onu öperek hoşçakal dediğini hatırlıyor. Okuldan döndüğünde annesi evde yokmuş. Gece eve gelmediğinde birşeylerin yolunda gitmediğini hissetmiş ama sesini çıkarmamış. Ertesi sabah babasının muftak masasında İngiltere'den gelen bir telgrafı okurken hıçkıra hıçkıra ağladığını görmüş. Babasının dudaklarında iki kelime dökülmüş; 'Annen gitmiş'. O yaştaki bir çocuğa gitmek eylemi oldukça sıradan gelmiş; 'Ne zaman dönecekmiş?' diye sormuş. Sorusuna cevap alamadığı dört senenin sonunda annesinin bir daha geri dönmeyeceğini anlamış. Beyazperdenin asi çocuğunun kendisini ve çocuklarını kanatları altına alabilecek şevkat dolu bir kadın arayışı annesiz büyümesinden kaynaklanıyor. Mutlu ve kalabalık bir aile kurmak, şöhretinin ve parasının satın alabileceği kadınlarla gününü gün etmekten daha cazip gelmiş. Ama evlendiklerinde 40 yaşında olan Furness'in iki kere düşük yapması çiftin çok zor bir dönem geçirmesine neden olmuş. Jackman, anneliğin doğumla gelen bir hissiyat olmadığını bildiği için evlat edinmek konusunda hiç tereddüt etmemiş. 2000 yılında Oscar adındaki oğulları, beş yıl sonrada Eva adındaki kızları aileye katılmış. Jackman sevdiği kadının ne kadar iyi bir anne olduğunu gördüğünde ona olan sevgisi, tarifsiz bir hayranlığa dönüşmüş. Hugh Jackman, annesinin neden evi terk etttiği ile ilgili kendisiyle çok hesaplaşmış. Babasını çok sevmesine rağmen, bu hesaplaşmalarda; 'Babam dürüst ve çok çalışkan bir adamdı. Kalabalık bir ailenin sorumluluğunu taşıyan her erkek gibi gece gündüz çalışırdı. Ailesinin mutlu olmasını isterdi ama mutluluğun sadece çok çalışarak sağlayabileceğiniz birşey olmadığını fark edemedi. Bize daha çok zaman ayırmalı ve sevgisini hissettirmeliydi.' diyebilecek kadar tarafsız kalmayı başarmış. Annesi gittikten sonra, beş çocuğunu tek başına büyütmek için hiçbir fedakarlıktan kaçınmayan muhasebeci babasının iyi huylarını kendine örnek aldığı kadar hatalarından da ders çıkarmayı bilmiş. Ne kadar yoğun bir programı olursa olsun, ailesini asla 2 haftadan daha uzun süre yalnız bırakmıyor. Bu nedenle çekimler ülke dışında yapıldığında ailesi de onunla birlikte seyahat ediyor. Çocukların dadısı yok, onları okuldan almak Furness'in, haftasonları arkadaşları ile buluşmaya götürmek Jackman'ın sorumluluğu. Ayrı ebeveynler ile büyümüş bu çift, çocuklarına sağlıklı bir aile ortamı sağlamak için çok çabalıyor. Ve görünen o ki, Jackman malikanesindeki tek sıkıntı ergenlik dönemine girmiş olan Oscar. Bu aralar çiftin başı Oscar'ın hergün eve 'Benim babam Wolverine, onunla tanışmak ister misin?' diyerek getirdiği kızlarla dertte.


Gözlerindeki kederi kocaman gülümseyişle saklayan mahcup adam, Arkandan el sallayışımızın ardından geçen onca zamana karşın bugün, İyiliği ilke edinmiş son kaleler zapt edilirken, Elleri öpülesi bir öğretmen Belkıs Balkır. Vefa Lisesi'nde yetiştirdiği yüzlerce öğrencisi için öncelikle. Sonra bir de, o öğrencilerinden birinin elinden tutup Müşfik Kenter'e götürdüğü için. Tiyatro sahnesi tozu yutsun diye Müşfik Hoca'nın yamacına bıraktığı o genci, Devekuşu Kabare Tiyatrosu'nda izleyip beğenen ve beyazperdeyle buluşturan isimse Ertem Eğilmez. Kim bilir kaç kuşağa daha, adının hemen altına yazdığım satırları yazdıracak büyük usta Kemal Sunal'la tanışmamızı sağlayan isimler arasından aklıma ilk gelenler bunlar. Sona saklamak istemedim. Ses Tiyatrosu'nda sadece sahnenin bir ucundan bir ucuna yürüdüğünde salonu kahkahaya boğduğu anları saymazsak, gülüşünün hayatımıza girişi 1973. Ertem Eğilmez'in yönettiği bir film, Tatlı Dillim. Bütün figüranlara birer cümle dağıtıldığında Sana bir şey kalmadı, sıra sana gelince sen sadece gül dediklerinde başlamış hikayesi. Sonrasında büyük işlerde ufak tefek replikler. Birbirinden kıymetli isimlerin yer aldığı kalabalık kadrolu filmlerde, akıllara yer eden yardımcı roller. Salak Milyoner, Köyden İndim Şehire, Mavi Boncuk; o en sevdiğimiz naif yönünü fark etmemizi sağlayan eserleri. İlk başrolü, Salako. Türk sinemasını inleten Hababam güm güm güm, Hababam güm güm güm sesleri. Eşşoğlueşşek lafının RTÜK'e değil dilimize takıldığı yıllar. Film şirketlerinin İnek Şaban'ın, İnek Şaban'ınsa bir gece tiyatro sahnesinde izleyicilerin arasında gördüğü güzeller güzeli bir kızın peşine düşmesi... 70'lerde yaşanan klasik aşk ritüeli; önce mektuplaşmalar, sonra pastanede uzun ince bardakta içilen limonata. Tertemiz bir sevdaya laf, söz değmesin endişesiyle fazla uzatmadan kıyılan bir nikah. Şişli, Koca Mansur Sokak, Funda Apartmanı, no 1. İki oda, bir salon; önden bodrum, arka taraf apartman boşluğu. Misafir gelecekse evdeki rutubet kokusunu bastırmak için patates kızartan, kendi küçük, gönlü büyük bir kadın. Filmleri kapalı gişe oynayan bir sanatçının varlık içinde yokluk, yokluk içinde mutluluk yılları. Kartal Tibet'in Tosun Paşa'sı. Adile Naşit'in süt oğlu. Şener Şen'in Çöpçüler Kralı. Güllüşah'ın İbo'su. Sinemanın usta isimlerini oyunculuğuna hayran bırakan Sahte Kabadayı. Altın Portakal Film Festivali'nin ödüle layık gördüğü Kapıcılar Kralı. Festival tarihinde ödül alan ilk komedi oyuncusu olarak komedyenlikten oyuncu mertebesine yükselişi. En güzeli de, delik yanaklı Ali bebeğin aileye katılması. Sevgisini göstermekten çekinmeyen ama otoriter bir baba figürü. O hayır dediğinde, sırf üzülmesin diye, bir de anne üzerinden şansını denemeyi aklının ucundan bile geçirmeyen iki çocuk. Öyle az beklentisi, öyle makul istekleri var ki neden karşı çıkıp onu üzeyim diye düşünen bir eş. Ev halkının gözbebeği. Dört duvar arasında milyonları güldüren adamı güldürmek için sonu gelmez bir çaba. Bir gece sessiz film, bir başka gece katil kim. Bu gece kağıt oynayalım, yok olmadı, koltukları kale say, ikiye iki maç yapalım. Ali bir taklit yapsın, Ezo bir şarkı söylesin. Ama n'olur hep evde olalım, hiç dışarı çıkmayalım. Eş dost bize gelsin, upuzun sofralar kuralım, Gül birbirinden güzel yemekler yapsın... İyi günde, kötü günde eve asla iş getirmeyen, evi asla işe götürmeyen bir adam. En Büyük Şaban, Orta Direk Şaban, Atla Gel Şaban, Sosyete Şaban. Ailesinin onun kim olduğunu fark ettiği anlar, nadiren dışarı çıktıklarında, ilgiden sokakta yürümekte zorlandıkları anlar. O zaman bile, sevenlerinin iltifatları karşısında utancından yerin dibine giren alçakgönüllü bir adam. Her güzel sözde, Gül n'olur götür beni buradan diye yalvaran bakışlar. Bir filmi yakaladığınız yerden itibaren gülmeye başlıyorsanız, başrol oyuncusu iyi performans sergilediği içindir. Bu, o oyuncunun her filmi için geçerliyse, o zaman başınız belada demektir. Yeri doldurulamaz bir oyuncuya denk gelmişsiniz. Bir de o oyuncu sadece varlığıyla bile bu etkiyi yaratabiliyorsa acı gerçekle yüzleşmeniz gerekir; ondan daha iyisine denk gelmeniz belki de hiç mümkün olmayacaktır. Avet kelimesi her ağızda sakil duracaktır. Kimse onun gibi bakmayacak, kimse onun kalbinizde dokunduğu yere dokunmayacaktır. Kimseye ona güldüğünüz kadar gülmeyecek, kimseye ona ağladığınız kadar ağlamayacaksınızdır. Kemal Sunal'ı sevme nedenlerimizi sayfalarca sıralayabilirdim ama ailesiyle tanıştıktan sonra aslında tek bir neden olduğunu fark ettim. Son noktayı onunla koymak isterim. Kadim nasihattir; bu dünyada herkes bir şey olmaya çalışırken sen HİÇ ol. Kemal Sunal, ÇOK olurken HİÇ olmayı başarmış bir adam. Şimdi onu bir de bu gözle izleyin dostlar... Bazı adamlar hakkında yazmakta zorlanıyorum; haklarında söylenmemiş söz kalmamış. Yeni bir şeyler demek için verdiğim uğraşlar zorlama olacak diye korkuyorum. Bazı adamlar hakkında yazmak günlerimi alıyor; özenle seçtiğim kelimeler değerini ifade etmekte yetersiz kalmasın diye çok uğraşıyorum. Ama belki de en zoru buydu. Hakkında söyleyecek o kadar çok şey olduğunu sandığım bir adam hakkında, birisi o kadar dolu dolu yazdı ki okurken gözlerim doldu, dilim tutuldu. O müsaade etmediği sürece tek bir kelime bile yazamayacağım bir büyünün etkisi altında olduğumu hissettim. Elim kolum bağlandı. Gül Sunal'ı arayıp Kemal Sunal hakkında yazı yazmak için müsaade istememin nedeni buydu. Eğer bana telefonda Hadi gel, bi kahve içelim demeseydi, biliyorum ki bu yazıyı asla yazamayacaktım. Yağmurlu bir sonbahar öğleden sonrasında kahvesini içmek nasip oldu. Onu, 16 sene önce kendi adını verebilmek için sevdiği adamdan utana sıkıla izin istediği Gül Sunal Anaokulu'nda ziyaret ettim. Haklıydı. Tanıştığımız ilk an, Kemal Sunal'ın benim için ne anlama geldiğini açıklamaya çalışırken sesimin titrediği anlarda beni elimden tutup kaldırmak yine ona düşmüştü. Aradan geçen bunca yıla rağmen taziyelerini iletme derdine düşenlere gösterdiği nezakete büyük bir saygı ve hayranlık duysam da, acısını demleyen bir kadına bu kadar haksızlık yapmış olmamız içimi çok acıttı. Acı, çekenindir ne de olsa. Tükenirken tükettiği tükenmez kalemleri de saklamış, sevdiği adamın arkasında bıraktığı yüzlerce anının arasına kaldırmış. Bir süre kimseye bahsetmemiş yazdıklarından. Bir gün takside Haldun Dormen'e söyleyivermiş. Yakın dostundan Geç bile kaldın cevabını alınca çocuklara söyleyecek cesareti bulmuş. Kitabın son sayfaları, aile albümüne ve Kemal Sunal'ın yıllarca özenle sakladığı evraklara ayrılmış. Şanslıyım ki, orada olmayanları da görmek kısmet oluyor. Ne kadar çok şey saklamışsınız dediğimde, Saklamaz mıyım, bu adam anneannemin bana yazdığı mektupları büyük bir hürmetle saklardı diye karşılık veriyor. Varlığıyla sevinmiş de yokluğuyla yerinmemiş, Bazıları yokken bile fazlasıyla vardır diyebilecek bir kadın bırakmış arkasında. Kitabı henüz okumadıysanız, okuyunca anlayacaksınız. Yokluğuna alışmak değil onlarınki, yokluğuyla yaşamaya çalışmak. Canımızın bir parçası koptuğunda hepimizin yaptığı bu değil mi zaten... Yanında biraz daha vakit geçirmek için oyalandığınız, bahaneler ürettiğiniz insanlar vardır. Gül Sunal onlardan biri. Dobralık ve zarafetin tek bir bedende toplanması nasıl mümkün olmuş, inanılır gibi değil. Keskin tavırları ama sıcacık bir ses tonu var. Kahkahalarındaki güven tınısı huzur veriyor. Sanki o yanındayken başınıza bir şey gelme ihtimali yok.


Beynimiz deneyimlediğimiz şeylerin nedenlerini ve sonuçlarını kaydederek, benzer durumlarla karşılaştığımızda bizi hata yapmaktan korumaya çalışır. Bu, en yalın ifade edilmiş şekliyle hayat tecrübesidir. Bir insan ömrüne sığdırılabilecek o kadar çok hata vardır ki, beynimiz aynı hatayı iki kere yapmamamız için büyük çaba sarf eder. Hatayı defalarca tekrarladığınız anların hesabını keseceğiniz organ, sol memenin altındadır. Ölüm, bu tasarım mucizesi organın hiç deneyimlemediği bir an olarak dikilir karşısına. Onunla burun buruna geldiğimizde, hızlı bir şekilde hatıralarımızı tarayarak benzer bir an bulmaya çalışır. Geçmişte yaşanmış benzer bir tecrübe bulmak için çabaladığı o an, sadece birkaç saniye sürse bile pek çok şeyi anımsamaya olanak verir. Biz ölümlüler, bunu hayatımızın bir film şeridi gibi gözlerimizin önünden geçmesi olarak adlandırırız. Geçen hafta babamın yaptığı karting arabasıyla aniden yolun ortasında beliren bir kuzuya çarptım. Annemin çalıştığı mahalle kasabına gidiyordum. Tamam, biraz hızlıydım belki ama yemin ederim kuzu birden önüme atladı. Nasıl olduğunu anlayamadım. Annem hurdadan yapılmış üstü açık bir otomobilde bana bir şey olmamasının mucize olduğunu söyledi. Babamsa kaldırımda yürüyen insanlar için endişeli. Annemi karting pistinin herkes için daha güvenli olacağına ikna etti. Yarın sabah bir karting pistine gideceğiz. Uyuyamıyorum. Babam bu pistin bir yarış sırasında hayatını kaybeden ünlü bir yarışçı anısına yaptırıldığını anlattı. Gerekirse bana yeni bir araç yapabileceğini söyledi. Yarışlara katılmak için 14 yaşını doldurmam gerekiyormuş. O kadar beklemek zorunda olduğumu sanmıyorum. Annem ve babam, hafta sonları karting pistinde çalışmaya başladı. Annem kantinde servis yapıyor, babam da tamir işleriyle ilgileniyor. Kardeşimi bırakabileceğimiz bir yer yok. Babam Ralf'in de karting öğrenmesinin vaktinin geldiğini söylüyor. Ama o daha üç yaşında! diye itiraz ediyorum. Saçlarımı karıştırarak Sen de 4.5 yaşındaydın. Söylesene, üç yaşında başlamış olmayı istemez miydin? diyor. Haklı. Beni geçmesine hiçbir zaman izin vermeyeceğim, bunu bil! diyerek, kaskımı kaptığım gibi piste doğru yürüyorum. Arkamdan Kaç yaşında olursa olsun, kaskını taktığında o senin kardeşin değil, rakibin olacak diye sesleniyor. Dönüp yarış arabalarının seslerini taklit eden sarı kafaya bakıyorum. Ayakları pedallara bile zor yetişiyor. Günün birinde, bitiş çizgisine geldiğimde, dikiz aynamda gördüğüm kaskın onunki olmasından mutluluk duyacağımı hissediyorum. Macau yarışı sonrası otel odasında, başucumdaki kupaya bakarak uykuya dalmak üzereyim. Telefon sesiyle irkiliyorum. Yarış sonrası rahatsız edilmekten hoşlanmadığımı en iyi bilen kişi arıyor. Karting lisansımı alır almaz arka arkaya kazandığım Almanya ve Avrupa şampiyonaları beni beş sene içinde Formula Ford yarışlarına taşımıştı. O yarışlardaki ilk sezonumda kazandığım dünya ikinciliğiyse ünlü menajer Willi Weber'in kapımızı çalmasına neden olmuştu. Weber'le birbirimizden çok farklıydık, fiyakalı bir işadamıydı ve ağzı çok iyi laf yapıyordu. Ona ihtiyacım olduğunun farkındaydım ama daha da önemlisi, ona güvenebileceğimi hissediyordum. Tanışmamızın üstünden sadece bir saat geçmişti ki, 10 senelik bir sözleşmemiz vardı. Formula 3 yarışlarında boy göstermeye başladıktan kısa süre sonra Mercedes-Junior Team'e kabul edilmemi sağlamıştı. Çaylak olduğum halde 920 beygir gücünde rüya gibi bir araç kullanıyor olmamı da, o araçla bu sene kazandığım Formula 3 Dünya Şampiyonluğu'nu da bu adama borçluydum. Evet, Willi Weber hayatımda başıma gelen en iyi şeylerden biriydi ama bu ona, beni zorlu bir yarış sonrası uykumun en tatlı yerinden çekip alma hakkı vermiyordu. Weber, menajerim olarak görevin yarış sonrası rahatsız edilmemi engellemek değil mi? diye homurdanıyorum. Schumi, Silverstone'daki bir test sürüşünde Formula 1 aracı kullanmanı istiyorlar. Bu ne demek farkında mısın? Zamanı geldi oğlum! diyor. Kulaklığıma Schumi damalı bayrakları görüyor musun, podyuma çıkıyorsun! diye bir ses geliyor. Mansell ve Patrese'nin arkasından ilk defa podyuma doğru yürürken aklımda geçen sene bu zamanlar var. Jordan takımının pilotu Bertrand Gachot, İngiliz bir taksiciye biber gazı sıktığı için gözaltına alınmıştı ve Spa'da onun yerine yarışacak birini bulmaları gerekiyordu. Weber, takım şefi Eddie Jordan'ı bana şans vermesi için ikna etmekte oldukça zorlanmıştı. Eddie tereddüt etmekte haklıydı, kullandığım arabalar teknik olarak o yarışlarda kullanılanlara çok yakın olsa da, daha önce hiç Formula 1 pistinde yarışmamıştım. Kolay olmasa da Weber ihtiyacım olan fırsatı yaratmayı başarmıştı. Kariyerimdeki ilk Formula 1 yarışı, o lanet vites arızası yüzünden sadece 500 metre sürmüş olsa da, antrenman bile yapmadığım bir pistte sıralama turlarında 7'nci olmam, bir anda ilgi odağı olmamı sağlamıştı. Hiç bilmediğim pistlerde daha ilk virajdan itibaren otomobili limitlerde kullanmaya başlamamın Ayrton Senna'yı bile rahatsız ettiğine dair dedikodular çıkmıştı. İlk sezonumu 12'nci sırada bitirmeme, bu işin en tepesindeki adam Bernie Ecclestone bile kayıtsız kalamadı. İkinci pilot Roberto Moreno'yla yollarını ayırmak isteyen Benetton-Ford yetkililerine beni transfer etmelerini tavsiye etti. Onun tavsiyesi emir değerindeydi. Takımın beyni Tom Walkinshaw bu emrivakiden pek memnun değildi. Tanışmamızda gözümün içine bakarak Seninle ilgili ne dedikleri umurumda değil evlat, eğer podyumda değilsen bir hiçsin demişti. Formula 1 kariyerimin ilk puanlarını İtalya yarışında kazandığımda ekip iyi iş çıkardığımı söylese de, Walkinshaw'ın bugün de podyuma çıkacak kadar iyi değildin bakışları içimi kemiriyordu. Podyuma çıkamadığım her yarış benim için mağlubiyet demekti. O yüzden bugün otomobilden iner inmez o memnuniyetsiz İskoç'la göz göze gelmek için can atıyorum. İşte orada. Gözlerini kısarak gülümsüyor ve Podyuma çıkıyor olman umurumda değil evlat, eğer birincilik kürsüsünde değilsen bir hiçsin diyor. Bu adamı seviyorum. O viraja geldiğimde bir şeylerin ters gittiğini hissettim ama bundan çok daha kötüsünü gördüm, önemli bir şey yoktur diye düşünmüştüm. En fazla kolunda ya da bacağında kırık vardır diyordum içimden. Yarışı durdurmadıkları sürece kötü düşünmemeye çalışıyorsun. Oyunun kuralı bu. Başına ne gelebileceğini bildiği halde piste çıktıysa devam etmekle yükümlüsün. Podyuma çıkmadan önce İyi mi? diye soruyorum, Komada diyorlar. Bu kötü bir şey gibi gelmiyor o an. Bugün kendinde olmadığını ama yarın sabah çarpma anıyla ilgili espriler yapabileceğini düşünüyorum. Böyle anlarda meslektaşınla ilgili iyi olana inanmayı tercih ediyorsun, yoksa bilinçaltın ne kadar tehlikeli bir iş yaptığını su yüzüne çıkarır, yoluna devam edemez olursun. Podyumda Larini ve Hakkinen'le göz göze gelmeme nedenimiz de bu sanırım. Basın toplantısında Bu kazadan ders çıkarmalıyız diye geveliyorum. Etrafımdakilerin ona kötü bir şey olabileceğini düşünmelerini şaşkınlıkla karşılıyorum. Podyumdan indiğimde Walkinshaw yanıma geliyor. İşte kariyerimin bu ilk birinciliğini borçlu olduğum adam. Sarılıyoruz. Senna hiç iyi görünmüyordu evlat diyor. Onu ilk defa böyle görüyorum. Sesinin titremesi beni çileden çıkarıyor. Kızıyorum. Hayır, o kadar büyük bir çarpışma değildi, sadece bir-iki yarış kaçıracak diye çıkışıyorum. Konuşmak istemiyorum. Onunla ilgili kafamda canlandırabildiğim tek bir an var. Birkaç ay sonra şampiyonluk kupasını öpüp havaya kaldırışı. Yanıldım. İlk şampiyonluğum Senna'nın trajik ölümünün gölgesinde kalmıştı. Herkes gibi ben de biliyordum ki, o kupa onundu. Saklayacak değilim; bir efsaneyi kaybetmek, yaptığımız işi sorgulattı hepimize. Çok zor bir sezon geçiriyorduk. Güvenlik önlemleri, mekanik standartlar, değişen kurallar... Her şeye rağmen kariyerimin ilk şampiyonluğunun tesadüf olmadığını kanıtlamak, Benetton-Ford takımına da üst üste iki şampiyonluk yaşatmak için bu sene mutlu sona ulaşmak zorundayım. Monte Carlo yarışında birincilik kürsüsünden kalabalığa baktığımda dört senedir yanımda sapasağlam duran güzeller güzeli kadınla göz göze geliyorum. İşte o an... Son nefesime kadar Corinna'nın yanımda olmasını istediğimi fark ettiğim an. Podyumdan iner inmez ona sarılacağım ve kulağına evlenmek için sezon sonunu beklememize gerek olmadığını fısıldayacağım. İki sene üst üste aldığım şampiyonluklar, 1979'dan bu yana şampiyonluk kazanamamış Ferrari takımını heyecanlandırdı. Takım danışmanı Niki Lauda'nın benimle görüşmek istediğini duyduğumda çoktan kararımı vermiştim. Ferrari için yarışmayı istiyordum. Ve evet, Jean Todt bir dahiydi ancak otomobilin motoru ve teknik ekip için aynısını söylemek mümkün değildi. Ferrari'yle ilk senemde vasatın üstüne çıkamamıştım, bu seneye de umutla baktığım söylenemezdi. Brezilya yarışı sonrası, belki de Benetton'dan ayrılmam hataydı diye düşünmeye bile başlamıştım. Hiçbiri benden daha iyi pilotlar değildi ama motorun gücü ve lastik kalitesi elimi kolumu bağlıyordu. Canım gerçekten çok sıkkındı. Weber'le konuşup kendime bir çıkış yolu yaratmalıydım. Onu aramak için telefonuma uzanıyorum. Tam o sırada telefonum çalıyor. Arayan Corinna. Schumi, bebeğimiz kızmış, küçük bir kızımız olacakmış sevgilim diyor. Yumuşacık sesi etrafımdaki bütün kara bulutları dağıtıyor. Telefonu kapatır kapatmaz Todt'u arıyorum; Ne yapın edin, Benetton'un yarış mühendisi Ross Brawn ve konstrüktör Rory Byrne'ü transfer edin. Şampiyonluk hasretine son vermenin zamanı geldi diyorum. Kızımın gurur duyacağı bir adam olmalıyım. Willi'nin felç geçirdiğini Monza'daki yarışın sabahında öğrendiğimi hatırlıyorum ama bu haberi bana kimin verdiğini hatırlayamıyorum. Willi Bergmeister, bu noktaya gelmemde pay sahibi olan insanların başında geliyordu. Karting lisansımı aldıktan sonra katılmaya başladığım yarışların masrafları giderek artmıştı. Onunla bu sayede tanışmıştım. Kerpen'deki en fiyakalı garajlardan birinin sahibiydi, beni işe alarak yarışlara katılmam için gerekli parayı sağlamıştı. Üstelik bu işin mekaniğine dair bildiğim ne varsa ondan öğrenmiştim. Yine de haberi aldığımda onu aramadım. Yarış öncesi sesini duymak, beni duygusal açıdan zayıflatabilirdi. 21 yıllık aradan sonra Ferrari'yi dünya şampiyonluğuna ilk defa bu kadar yaklaştırmışken, son dört yarışı da ilk sırada tamamlamaktan başka hiçbir şey düşünmemeliydim. Düşünmedim de. İtalya'da istediğimi almıştım. Yine de basın toplantısına girerken, Willi'yi aramadığım için vicdanım rahatsızdı. Basın mensupları yerlerine geçerken kürsüde solumda oturan Ralf kulağıma, pistteki zincirleme kazada Trulli'nin aracından fırlayan lastiğin, pist kenarındaki itfaiyecilerden birinin ölümüne neden olduğunu söyledi. Senna'yı kaybettiğimizden bu yana ölüm kelimesini kullanmamıştık. Yarışı kazanırsam kendi dilimde Willi'ye teşekkür etmeyi planlamıştım ama şimdi pist kenarında gönüllü olarak çalışan itfaiyeciyle ilgili de bir şeyler söylemem gerekliydi. Kelimeler boğazıma dizilmişti. Kafamı bir türlü toparlayamıyordum. Basın toplantısı Michael, Ayrton Senna'nın 41 yarışlık rekorunu yakaladın, ne hissediyorsun? sorusuyla başladı. Bir an şaşırdım. Evet, yarıştan birkaç gün önce bu ihtimali konuşmuştuk ama aklımdan tamamen çıkmıştı. Gözümün önüne aylar sonra izleyebildiğim kaza görüntüleri geliyor. Mikrofona uzanıyorum ama olmuyor. Yapamıyorum. Tutamıyorum kendimi. Ağlamak değil bu. Yıllarca içimde biriktirdiklerimi savurmak etrafa. Okuduğunuz bu yazı, gerçek bir hayat hikayesinden yola çıkılarak kurgulanmıştır. Kurgulandı çünkü Michael Schumacher, hayatının dönüm noktalarında ne hissettiğini hiçbir zaman bilmemize müsaade etmedi, etmeyecek. O, duygularını çıkarmadan kaskını takmayan bir savaşçıydı. Yeteneği kadar zihinsel gücü de üst düzeyde olan bir kahramandı. Biz ölümlülerin bir kambur gibi taşıdığı zayıflıkların bedenine zincir vurmasına müsaade etmezdi. Onu pistlerde yenilmez yapan buydu. Aramıza geri dönmesini sağlayacak olan da bu... Yazının tamamı ve çok daha fazlası GQ Türkiye Eylül sayısında ve GQ Türkiye iPhone/iPad/Android edisyonunda...


Yeteneği sayesinde dünyanın sayılı kulüplerinden birinin formasını giymiş, karakteri sayesinde o formayı 18 sene boyunca sırtından çıkarmamış biridir Steven Gerrard. Armasına duyduğu aşkın karşısına bedel yazmamıştır. Şampiyonlukların büyüsüne, kupaların ışıltısına kapılmamış, gemisini terk etmemiştir. Sadece Liverpool'un değil, İngiliz futbolunun sembolü olmuştur. Onu bu oyuna, bu kulübe, bu ülkeye bağlayan pek çok neden sayabilirsiniz. Ama bu nedenlerin hiçbiri, kuzeni Jon-Paul Gilhooley'in anısı kadar güçlü olamaz. Jon-Paul, 96 kişinin tribünlerde sıkışarak hayatını kaybettiği Hillsborough faciasının en genç kurbanıydı. Aldığı son nefesi, bir gün formasını giymeyi hayal ettiği Liverpool'a vermişti. 10 yaşındaydı. Steven Gerrard, 18 yıllık Liverpool kariyerini, futbol tarihinin en kara gününde kaybettiği kuzenine adadı. Sadece kendi hayallerini değil, onun da hayallerini gerçekleştirdi. Ailece bir araya geldiğimiz yemeklerdeki bitmek tükenmek bilmeyen Liverpool-Everton rekabetini hatırlıyorsun değil mi? John ve Brian amcamların da desteğiyle mavileri her seferinde bastırırdık. Fanatik Everton'lı olan dayının adı neydi? Hani her sene iki-üç tane sezonluk kombine alır, bazen seni de maçlara götürürdü. Neyse ki eve geldiğinde baban ve abin seni karşılarına alır ve doğru yolu gösterirlerdi. Baban Liverpool'dan başka bir kulüpten teklif gelirse seni asla göndermeyeceğini söylerdi. Gitmezdin ki. Birlikte Liverpool'da oynamak en büyük hayalimizdi. Mahallede top oynadığımızda da hep aynı takımda olurduk, ikimizden biri karşı takıma geçerse Liverpool'a ihanet etmiş gibi hissederdik. Gerçi bir süre sonra sen bizimle oynamayı bıraktın, abin ve arkadaşlarıyla oynamaya başladın. Hayır, sitem olarak söylemiyorum bunu. O zamanlar biz onların gözünün içine bakmaya korkarken sen aralarına girebilmek için çok uğraştın; az dayak yemedin, az parçalamadın dizlerini. Seni yıldırmak için sürekli tekme atarlardı ama pes etmedin. Bir süre sonra seni paylaşamaz oldular. Senin hepimizden farklı olduğunu anlamıştık. Okulda pek iyi değildin ama bunu tek nedeni aklında futboldan başka hiçbir şey olmamasıydı. Öğretmenlerinin sitemi hep bu yöndeydi ama bir süre sonra seni bundan vazgeçiremeyeceklerini kabullendiler. Okula sırf çıkışta üst sınıflarla maç yapabilmek için gittiğini söylerdin. Kaderinde Liverpool gibi akademisi olan ve oyuncularının eğitimlerini ciddiye alan bir kulüp olmasaydı, belki de okuyamazdın. Oraya girdikten sonra sadece antrenmanlarını değil derslerini de ciddiye alır oldun. O çatı altında herhangi birini hayal kırıklığına uğratmamak için verdiğin çaba en çok annenin hoşuna gitmişti. Liverpool'la antrenmana çıktığın ilk günü o kadar iyi hatırlıyorum ki. Defalarca anlattırmıştım sana. Steve Heighway'den bahsederken heyecanlanıyordun, daha önce hiçbir öğretmeninden böyle bahsettiğini görmemiştim. Stadyumunun yanındaki spor merkezinde çalışıyordunuz. 20-25 kişiydiniz sanırım. Michel, Jason, Dave, Andy en iyi anlaştığın çocuklardı. Ne yalan söyleyeyim, biraz kıskanırdım. Hayır, hayır. Asla. Seni değil. Seninle birlikte orada olan çocukları. Aslında senin topa nasıl hakim olduğunu gördükten sonra aynı takımda oynayamayacağımızı fark etmiştim ama o yaşta bunu kabullenmek, içimden hayalimi söküp atmak imkansızdı. O yaşta yaşanabilecek en büyük hayal kırıklığını yaşıyordum. Ama dediğim gibi; senin yerinde olamadığım için değil, yanında olamadığım için. Yazının tamamı ve çok daha fazlası GQ Türkiye Şubat sayısında ve GQ Türkiye Dijital edisyonunda...


58 yaşında, hiç olmadığı kadar çekici bir adam Christoph Waltz. Gizemli. Kendisini tek kelimeyle tarif etmesi istendiğinde bile seçimi sis perdesini aralamak için yeterli değil: Denge. Gerekçesi, dengesiz oluşu. Boşuna kurcalamayın. Öznesi ben olan ikinci bir cümle kurdurmanız imkansız. Özel hayatıyla ilgili saplantılı derecede korumacı. Etiket sadece yeteneğinin üstünde, hayatı kamu malı değil. Hedefi hiçbir zaman şöhret olmamış; o, yaptığı işin bedeli. Sessiz ama emin adımlarla çıkmış merdivenin basamaklarını. Hayatını herkesin tanıdığı biri olmaktansa, tanınmaya değecek biri olmaya çalışmakla geçirmiş. O yüzden de, 30 yıllık oyunculuk kariyerinden ilk Oscar heykelciğini kucaklayana kadar haberimiz olmadı. Ama hayır, biz ona geç kalmadık. O bize istediği zaman geldi. Daniel Craig'in endişesine hak vermemek elde değil. Her şeyden önce Christoph Waltz, asaletiyle adam öldüren cinsten. Üstelik sanat, genlerinde var. Viyana'nın en büyük tiyatrolarından birinde kostüm tasarımcısı ve sahne yönetmeni olarak çalışan sanatçı bir çiftin oğlu olarak dünyaya gelmiş. Yedi yaşında babasını kaybettikten sonra, tiyatro oyuncusu olan büyükannesi ve dedesi tarafından büyütülmüş. Oyunculuk eğitimi almak için New York'a taşınmış. Bir yandan garsonluk yaparak hayatını kazanmış, diğer yandan dünyaca ünlü Amerikalı oyuncu Stella Adler'in Konstantin Stanislavski ekolünde yetiştirdiği birkaç isimden biri olmuş. Adler'in diğer öğrencileri Marlon Brando ve Robert De Niro çıtanın nerede olduğunu anlamanıza yardımcı olacaktır. Yeteneğinin sınırlarını keşfetmek için, eğitimini tamamlayınca Avrupa'ya dönmüş. İsviçre ve Almanya'daki tiyatrolarda tecrübe kazandıktan sonra, kendisini İngiltere için hazır hissetmiş ve 80'lerin başında Londra'ya taşınmış. Üç ülke arasında sürekli seyahat ederek farklı işlerde çalışan genç adamın planları arasında aşık olmak yokmuş ama olmuş. Evlenmiş. Baba olacağı haberini alınca, ideallerinden bir süreliğine feragat etmeye karar vermiş. Düzenli bir gelir sahibi olabilmek için bir yandan da televizyonda çalışmaya başlamış. Yıllar sonra, canlandırdığı karaktere kendisini kayıtsız şartsız teslim edebilme özelliğiyle herkesi büyüleyecek bir oyuncunun, bir köpeğin başrolde olduğu bir dizide oynamayı içine sindiremeyeceğini tahmin etmek zor değil ama ailesinin mutluluğu için verdiği bu karardan hiçbir zaman pişmanlık duymamış. Yine de bunalıma girdiği zamanlar olmuş. O günleri, Kumara, alkole ya da haplara dadanıp kendimi psikiyatr koltuğunda bulacağım kadar ağır dönemler değildi ama yine de depresiftim işte diye anlatıyor. Alman sinemasında yaptığı işler ilaç gibi gelmiş. Yeteneğinin en azından bir ülke sınırları içinde takdir görmesi, kendi kendini iyileştirmesini sağlamış, yeniden daha fazlasını ister olmuş. Sahip olduğu yeteneği geliştirmek için sarf edeceği çabanın, hak ettiği takdiri almasını sağlayacağına olan inancını yitirmemiş. Yolunun, sinemanın sıradışı senarist ve yönetmeni Quentin Tarantino'yla kesişmesine de bu inanç zemin hazırlamış. Waltz, tanıştıktan kısa bir süre sonra Tarantino'nun sarf ettiği Aklımdakini bu kadar iyi okuyan, yorumlayan ve canlandıran çok az aktör tanıdım; varlığı ilham kaynağı cümlesinin gizli öznesi. Gerçi öznenin gizliliği, 2009 yılında Inglourious Basterds'daki Nazi subayı Hans Landa ve 2012 yılında Django Unchained'deki Dr. King Schultz karakterlerine can verdiğinde ifşa oldu. Birçok sinemasever Waltz'ın oyunculuğunu, Cannes ve Oscar heykelciklerini kucakladığı bu rollerle fark etti. Oyunculuğu o kadar güçlüydü ki, her iki rolüyle de ödül alacağını tahmin etmek için otorite olmaya gerek yoktu. Yeteneğiyle ilgili en iyi tanımlama ise ödüllü filmlerin yönetmeninden geldi. Tarantino, Christoph bu rolleri kabul etmeseydi, her iki filmi de çekmezdim diyerek usta oyuncunun emsalsizliğini ilan etti. Yazının tamamı ve çok daha fazlası GQ Türkiye Ağustos sayısında ve GQ Türkiye Dijital edisyonunda...


Ölmeden önce yapmak istediğiniz 10 şey nedir hiç düşündünüz mü? Yedi yıl önce bir pazar günü, kahvaltının ardından yudumladığımız kahvelerimizden başımızı kaldıran bu fikir olmuştu. Gece seyredilen filmin etkisi sabaha geçmemiş olacak ki bucket listlerimizi tartışırken bulmuştuk kendimizi. Hatırlarsınız; Jack Nicholson ve Morgan Freeman'ın başrollerini oynadığı film adını, hastanede tanışan ve sayılı günleri kaldığını öğrenen iki kanser hastasının ölmeden önce yapmak isteyip de yapamadıklarını içeren bir listeden alır. Türkçeye Şimdi Ya da Asla diye çevrilen filmde, ikili bu listelerini hayata geçiriyordu. Bizse işi daha da büyütüp, listelerimizi gerçekleşme ihtimali gözetmeksizin hazırlamıştık. Didier Drogba ile röportaj için Florya Metin Oktay Tesisleri'ne girerken zihnimde bu anım canlandı. Çünkü listemdeki maddelerden birini yaparak Galatasaray'da futbol oynamayı başarabilseydim şu an pekala saat 15.00'teki idmana gelmiş olabilirdim. Fark ettim ki Drogba benim gerçekleşmesi neredeyse imkansız, sadece birini bile yapsam gözüm açık gitmem listemdeki maddelerin çoğunun yanına bu genç yaşında çarpı koymuştu bile. Hem de hep bir fazlasıyla. Galatasaray'da oynadığı yetmemiş, bir de şampiyonluk yaşamıştı. Şampiyonlar Ligi seremonisinde boy göstermesi onu kesmemiş, finalinde takımı Chelsea'ye kupayı getiren golü atarak maçın adamı da seçilmişti. Birçok farklı yayına defalarca kapak olmayı başarıp, Time dergisi tarafından dünyanın en etkili 100 kişisinden biri seçilmişti. Doktorluk hariç çocukluk hayallerini gerçekleştirmiş 20 yaşındaki Didier'nin listesine bakıyoruz sonra: Artık profesyonel takımda oynamak, iki-üç yıllık kontrat yapmak istiyordum diye hatırlıyor o günlerini. Sonra 25 yaşında başardığı bir diğer hayalinden söz ediyor: Marsilya'da oynamak ve orada kahramanlarım Maradona, Papin, Van Basten gibi efsane olmak istiyordum. Konuştukça listelerimizde ortak bir madde fark ediyorum: Henry, Zidane, Ronaldo, Raul, Van Nistelrooy'u seyrediyor, kendime Şampiyonlar Ligi'nde ben de olmalıyım diyordum. Başardım ve çok mutlu oldum. Küçük bir fark var tabii, o bunu da başarıyor. Kendimi tutamayıp Benim hayalini kurduğum o kadar çok şeyi başardın ki diyorum, Galatasaray'da oynamak için nelerden vazgeçerdim, sen o takımla Şampiyonlar Ligi'nde Real Madrid'e gol bile attın. Herkesin yerinde olmak istediği bir adamsın. Aslında hepimizin hayattan aynı şeyleri beklediğini düşündüren bu sözlerinden sonra, ağzından baklayı çıkarıyor: Ama asıl Didier Drogba Vakfı'mın daha çok büyümesini, daha çok tanınmasını istiyorum. Anlıyorum ki ailesinin ona verdiği insan sevgisi, hayatı boyunca en büyük hayali olmaya devam edecek. Bugün politikaya atılsa Afrika'nın en büyük liderlerinden biri olabilecek güce ve karizmaya sahip bir adam Didier Drogba. Gücün insanları delirttiği konusunda ne düşündüğünü soruyorum. O karakteristik gülüşüyle Güç sadece etrafında iyi insanlar yoksa delirtebilir. Eğer etrafındakilerin sana doğruyu söylemelerine izin vermezsen işte o zaman... Evet, belki delirebilirsin diyor. Bu konuda tecrübeli biri olduğu için, Tarih boyunca yaptığımız en büyük delilik olan savaşları durdurabilir miyiz? diye soruyorum: Futbol bir elçidir. Birçok ülkeye gittiğinde top peşinde koşan insanlar görürsün. Futbol topu insanları birleştirir. Çok güçlüdür. Siz bunu gerekirse savaşı durdurmak için kullanabilirsiniz. Onun en büyük bilgisi, belki de süper yeteneği işte futbolun bu birleştirici kudretini fark etmesi. O manevi gücü maddi desteğe dönüştürmeyi başarmış biri. 2007'de kurduğu Didier Drogba Yardım Derneği, Afrikalı çocuklara sağlık ve eğitim desteği sunmak için kuruldu. Eğitim en önemli şeydir. Savaşları, fakirliği, açlığı durdurabilecek bir şey varsa bu, kesinlikle eğitimdir. Ne kadar bilgin varsa başarma şansın o kadar yüksektir diye özetliyor amacını. Şu sıra tüm dikkatini bu ay itibarıyla hayata geçecek ve tam da bu anlattıklarımızı özetleyen projeye vermiş durumda. Ekim 2013'te HOM markasıyla yapılan özel anlaşma gereği kendi adını taşıyan erkek iç çamaşırı ve mayo kreasyonu, onun gibi Fildişili olan genç tasarımcı Elie Kuame tarafından maskülenliği ve rahatlığı ön plana alarak dizayn edilmiş. Didier'nin sırt numarası olan 11'le özdeşleşen kreasyon tişört, atlet, boxer, slip ve mayo olarak, Didier Drogba and CO by HOM markasıyla satışa sunulacak. Tek tesadüf, tasarımcıyla aynı memleketten olmaları da değil. HOM, Drogba'nın 20 yaşındayken efsanelerinden biri olmak istediği Marsilya Futbol Kulübü'nün şehrinde kurulmuş bir firma. Markanın daha sonra uluslararası Triumph International bünyesine girmesini de, Didier'nin Chelsea kariyerine başlayarak çok bilinen bir markaya dönüşmesine benzetiyorum. Didier'ye Üstünde adının yazdığı bir markaya sahip olmak nasıl bir şey? dediğimde biraz kızıyor sanki. Ama haklı: Maçlara sürekli üstünde adımın yazdığı bir formayla çıkıyorum zaten. Ürünlerde de yazmasının kişisel hiçbir tatmini yok. Konu tamamen farklı bir amaca hizmet ediyor. Bizimki diğer oyuncuların yaptığından farklı bir proje. Satılan her ürünün 1 euro'sunun hastane yapımı için Didier Drogba Yardım Derneği'ne bağışlanacağını öğreniyorum. Ünlü futbolcunun tüm sponsorluk gelirleri de buraya aktarılıyor. Şu an Abidjan'da bir kliniğin inşası sürüyor, dört tane de sırada. HOM koleksiyonu bu projelerin tamamlanması için kaynak yaratma sürecinde de büyük önem taşıyor. Drogba ürünlerin ileride Afrikalılar tarafından Afrika'da üretilmesini istiyor. Ürünler 1 Mayıs'ta satışa çıkacak. hom.com/didier-drogba adresinden sipariş vermek de mümkün. Süper kahramanlar tanınmamak için kostüm giyerler. Hatta tayt üzerine külot giymelerinin saçma olduğu hakkında onlarca espri yapılmıştır. Ama hiçbiri, tanınmamak için giydikleri kostümlerinin üstüne gerçek adlarını yazdıracak kadar saçma bir şey yapmamıştır. Bu bir ilüzyon, formalar bunun parçası ve anlıyorum ki futbol, onu insan sanmamız için Drogba'nın bize oynadığı bir oyun.


Seçkin Özdemir tam da 34 yaşındaki bir adamın olması gerektiği gibi, olgun ve sorumluluk sahibi biri. Hayatta yaptığı hiçbir şeyden pişmanlık duymamış. Adımlarını düşünerek atmış çünkü. Yine de tek öngöremediği şey, oyunculuk yapmak istemesi olmuş. Bu istek onu üniversitede İktisat okuduktan sonra, Müjdat Gezen Sanat Merkezi'nde eğitim almaya götürmüş. Bugün bulunduğu noktadansa son derece memnun. Ancak oyunculuğun sorumluluk gerektirdiğini ve her yeni işte, bir öncekinin üstüne çıkması gerektiğini biliyor. Açıklamaları samimi. Çeşitli reklam filmlerinin ardından Yaban Gülü, Muhteşem Yüzyıl, Al Yazmalım, Bir Aşk Hikayesi gibi dizilerde rol alan Özdemir, hep bir öncekinin üstüne çıkan performansıyla göz doldurdu. Size onun sorumluluklarının bilincinde bir adam olduğunu söylemiştik...


Oynamadığı rol, girmediği kılık kalmadı; yetmedi. Daha bacak kadar çocukken bile döktüre döktüre oynadı; yetmedi. Dünyanın en büyük yönetmenleriyle çalıştı; yetmedi. Oscar'a beş defa aday oldu; yetmedi. Akademi, Leonardo DiCaprio'ya takmış herhalde, vermiyor heykelciği. Ama bu sene Leo'nun isyaaaaannn senesi. Yapılacak her şeyi yaptı. Oscar'lı yönetmenle, dünyanın en zor koşullarında, gişe açısından en riskli filmi çekti. Alejandro Gonzalez Inarritu imzalı, bu senenin büyük filmi The Revenant'ın başrolündeki DiCaprio, beşinci defa Oscar adayı. Bu defa tamam mı? Muhtemelen evet ama bu işin oluruna olmazına yine de bir bakalım. Sadece karlı mekan ve doğal ışık kullanma sevdasından filmin süresi de, maliyeti de katlandı. Yönetmenin tercih ettiği kar ve ışık gidince, set Kanada'dan Arjantin'e taşındı. Bu arada birçok personel Inarritu'ya ne halin varsa gör diyerek filmden ayrıldı. Oyuncuların sinirleri yıprandı ama dayandılar. Esas dayanılmaz olan, film gösterime girmeden önce çıkan dedikodulardı. Bu filmde DiCaprio'ya bir ayı tecavüz etmiş diyen bile vardı. Henüz görmeyen varsa söyleyelim, yok öyle bir şey. Ama Oscar için bazen böylesi dedikodular gerekiyor, katlanmak gerek. Bu rol için hayvan gibi çalıştım dese Leo, teşbihte hata olmaz. Hayvan gibi çalıştı gerçekten. Hatta neredeyse bir hayvana döndü. O doğa koşullarında ayakta kalmak nasıl mümkünse öyle ayakta kaldı. Bu seviyedeki karda buzda insanla ayının, rakunla kartalın farkı kalmıyor. Her şey birbirine eşit, herkes sefalette birbirine denk. İşte bu yüzden bir hayvan leşi içinde uyumanın , gerçek boyutlarda bir ayıyla göze göz, dişe diş mücadele etmenin, donmuş ırmaklara girip çıkmanın, çiğ bir bizon ciğerini dişlemenin öğretici bir tarafı var. Birinci ders: İnsanlığın en zor halinin ayırdına varıyorsunuz. Şu an Leo, insanla hayvanı birbirinden ayıran ince çizginin ayırdında olan az sayıda insandan biri. Peki bunca çileye dayanmış olması ona Oscar getirir mi? Tahmin etmek zor; çünkü Akademi insanın, doğada ekstrem koşullardaki hallerini özellikle ödüllendiren bir kurum değil. Esasen ekstrem insan hallerine önem veriyor. Leo başarırsa, doğa hanesine de bir çentik atarız. Aktörlerin filmlerin de, yönetmenlerin de önünde olduğu bir çağ vardı. Sinemaya giden seyirci için ne filmin konusunu bilmek gerekiyordu ne de onu kimin çektiğini. Bu bir Humphrey Bogart filmidir ya da Bu filmde Cary Grant oynuyor cümleleri seyirciyi ayartmak için yeterliydi . Büyük aktörlerin dönemi zaman içinde aşındı. Artık filmi gişe garantisi sayılabilecek, filmin önüne ismi yazılabilecek az kişi var. Sayalım: Tom Cruise, Brad Pitt ve elbette Leonardo DiCaprio. Bir anlamda Hollywood'un üç büyükleri... En çok konuşulan, en çok kazanan, en çok tartışılan aktörler onlar. Bir ortak noktaları daha var: Hiçbiri Oscar alamadı ! Cruise ve Pitt'in yaşları kemale yakın, bu yüzden Hollywood'un en kutsadığı formülle yani bir gişe filmiyle Oscar alma fırsatları geçiyor. Daha önceki adaylıkları bir şey getirmedi, yenileri de ufukta görünmüyor. Geriye bir tek Leo kaldı; bugüne kadar dört defa Oscar'a aday olup kazanamayan ama her defasında daha güçlü bir filmle dönen Leo. Hala genç (bu sene 41), hala yakışıklı , hala sansasyonel , filmleri halen gişe yapıyor (hem de müthiş gişe; Martin Scorsese ile çalışmaya başladığı yani rüştünü ispat ettiği Gangs of New York'tan beri toplam 3.5 milyar dolar, film başına 265 milyon dolar gişe yaptı). Yani hala dört başı mamur bir Hollywood malzemesi. Tek eksiği bir Oscar... O da gelirse üç büyükler devri biter. Leo tek başına Hollywood'un tepesine kurulur. Bu adam filme tek başına seyirci çekiyor, gerisi teferruat demiştik, sözümüzün arkasındayız. Film analiz şirketi Rentrak'tan Paul Dergarabedian mevzuyu özetlemiş: DiCaprio her yeni filminde dünyanın en kar getiren yıldızı konumunu pekiştiriyor. Bugün birçok film yıldızı, kendi başına bir filmi parlatamıyor, filme gişe yaptırmıyor. Leo farklı. The Revenant'ı görmek için sinemaya gidenler arasında yapılan bir anket, seyircilerin yüzde 31'inin bilet alma sebebinin sadece ve sadece DiCaprio olduğunu gösteriyor. Elin caps'i torba değil büzesin; internetin aylaklarını durduramıyorsun. Aleme dalga geçecek malzeme lazım, bu aralar iyisini Leo veriyor. Azıcık tarayın; her tarafta onun caps'i, onun gif'i... Oscar törenlerinin ardından filmlerdeki ağlak bakışlarını bulup altına Bu da mı gol değilin Hollywood'çası neyse onu yazıyorlar . Hatta birinde Oscar heykelciklerinden DiCaprio portresi yapmışlar, artık pes! İlkinde komik, biz de güldük; ikincisinde buna da peki deyip omuz silktik ama hiçbir espri üç defa çekilmez. Sırf şu geyik bitsin diye adamın Oscar alması lazım. Hem Martin Scorsese'ye de aynısını yaptılar, her denemesinde Oscar alamayınca gek gek güldüler. Ama usta yönetmen yedincide heykelciği kaldırınca önlerini ilikleyip saygı duruşuna geçtiler. Yani internette bu tip ilişki durumları karışık, fena yoruyor. Artık yorulmayalım. Burası bu yazının mesaj kaygılı bölümü ve bu fırsatı hem DiCaprio'yu övmek hem de sık sık verdiği mesajı pekiştirmek için kullanacağım. Mevzu hep aynı. Her aktör mesaj veriyor, herkes dünya hakkında güzel sözler sarf ediyor ama pek azı gerçekten bir şeyler yapıyor. DiCaprio farklı. Belki buzdağına çarpıp batan bir gemi sayesinde meşhur olduğu için, belki de kariyerinin nispeten başında The Beach isimli filmde Tayland'daki bir adaya zarar veren ekipte yer almanın verdiği pişmanlıktan, onun çevre duyarlılığı hep yüksek oldu. Kampanyalarda aktif olarak rol aldı; mesaj aldı, mesaj verdi. Yetmedi, kendi vakfını kurup dünyanın dört bir yanında koşturup durdu. Söz konusu vakıf, 1998'de hayata geçtiğinden beri 40'ı aşkın projeyi desteklemiş, çevre kampanyalarına 30 milyon dolar bağışta bulunmuş. Bu soruyu Forbes dergisinden Scott Mendelson dillendirmiş. Haksız değil. Bir düşünelim. DiCaprio bugüne dek genelde iyi filmler çekti. Bu filmlerin hemen hemen hiçbiri gişede çuvallamadı . Hemen hemen hepsinde Leo'nun oyunculuğu beğenildi. Tarantino'nun Django Unchained'i gibi bazılarında, yan rolde olmasına rağmen yıldızlaştı. Çevre sorunlarına da dikkat çekti, kanlı elmas ticaretine de . Parasını sadece kendisine saklamadı, sektöre de yatırdı. Birinci sınıf her kurumsal oyuncu gibi bazı filmlerin yapımcılığını üstlendi . Oscar alırsa bu kaliteli işlerden vazgeçer mi acaba? demiş Mendelson. Bunu düşünüp Oscar vermemek ayıp olur elbette; biz soranın elçisiyiz. Bu sene de Oscar almazsa Leo'yu kalpten kaybedebiliriz. Yok kaybetmezsek, kendisine bir-iki tavsiyemiz olacak. Akademi'den Oscar'ı kapmanın garantili formülleri var. Her şeyden önce, gerçek bir insanın hayatını anlatan bir filmde oynamalı. Çünkü Oscar Akademisi biyografilere bayılıyor. Eddie Redmayne geçen sene The Theory of Everything'de ünlü fizikçi Stephen Hawking'i oynayarak heykelciğe uzanmıştı. Daniel Day Lewis, Abraham Lincoln'ü oynarak da aldı; beyin felci geçiren İrlandalı yazar Christy Brown'u canlandırarak da . Colin Firth, kekeme İngiliz Kralı VI. George; Jamie Foxx, Ray Charles; Philip Seymour Hoffman ise Truman Capote olmuştu Oscar'landıklarında... DiCaprio'nun bu filmde oynadığı avcı-tuzakçı Hugh Glass da kanlı canlı, hakiki bir insan ama yetmezse daha ünlü karakterlere yönelebilir DiCaprio. Neden biraz makyajla Amerikan başkanı Richard Nixon olmasın mesela? Ya da bizzat kendisinin talip olduğu üzere Vladimir Putin rolü de iyi giderdi . Rusya demişken Leo, Lenin ve Rasputin rolleriyle ilgilendiğini söyledi. Olur mu olur! Ama uyaralım; Akademi, Leninardoya ödül vermez. Ne de olsa eski düşmanları... O kadar Soğuk Savaş filmi boşuna çekilmedi.


Prada'nın temsil ettiğini şeyi seviyorum. Sofistike ama aynı zamanda avangart. Sadece stil ve modada değil, teknolojik olarak da sınırları zorluyor. Her zaman teknolojinin sınırında, hem sanatı hem de bilimi birleştiriyor ki bu benim için harika şeylerin yaratıldığı bir zirve. Moda ve teknolojiyi bir araya getirmek yeni fikirler, yeni olanaklar ve ilerlemeler yaratıyor. Ayrıca Luna Rossa Ocean kokusunun vizyonunu da seviyorum. Şahsen hem fiziksel dünyayı hem de yaratıcı ve sanatsal dünyayı birleştirme olasılığını seviyorum. Kampanya çekimlerinde aktif olabildim; yelken yapmaktan hoşlanıyorum ve Luna Rossa teknesinde yelken açan sporculara hayranlık duyuyorum. Koku zarif ve güçlü. Taze bergamot ve güve otu kokusu çok sofistike bir his veriyor. Ben de mavi rengin büyük bir hayranıyım ve bu konuda yalnız olduğumu düşünmüyorum. Renginin okyanusa bir övgü olmasını seviyorum. Ben sadece okyanusa değil, Doğa Ana'ya da sürekli hayranlık duyuyorum. Babam bana her zaman şöyle derdi, "Dünyanın neresinde olursan ol, yakınında bir okyanus varsa, ne yaparsan yap, önce içine girmelisin. O seni uyandırır ve fizikselin ötesinde bir şekilde yıkar. Bence bu çok doğru. Bu yüzden okyanuslarımızı önemsememizin çok önemli olduğunu düşünüyorum çünkü gelecek nesillerin onun güzelliğini ve devamlılığını paylaşabilmelerini istiyorum. Film yapımında, filmleri yeni bir şekilde görmek için teknolojiler yaratıldı. İnanılmaz icatlar, yeni kamera ekipmanı parçaları, kamera veya CGI kullanmanın yolları bulundu. Ama hayatımdaki en önemli teknolojinin FaceTime olduğunu söyleyebilirim. Pandemi sırasında, çok sınırlı hissettiğim zamanlarda insanlığımı genişletti. Ailemi bu kadar uzaktan görebilmek, hatta sadece yüzlerini ve yüz ifadelerini görmek bile gerçekten ihtiyacım olduğu zamanlarda kalbime iyi geldi. Yani, hikaye anlatmada herhangi bir teknolojik atılımın ötesinde, benim için bu var. O harika. Johan hayranıyım, en sevdiğim dizilerden birini Çernobil'i yaptı. O sadece güzel bir görselci değil, aynı zamanda gerçek bir hikaye anlatıcısı. Gerçek ve doğal olan davranışları arıyor. Performans açısından, onunla çalışmak güzeldi çünkü işlerin abartılabileceği anlarda işe gerçek bir insanlık getirdi. Onunla çalışmayı sevdim. Sette böylesine özel bir müzikal ton yaratmayı seven bir film yapımcısı ve bir yönetmenle nadiren çalıştım. Johan bir hoparlör kurdu ve bazı işler arasında ve sırasında harika bir müzik çaldı ve bu gerçekten motive ediciydi. Hatta çekimler için yaptığı tüm karışık müziği bana gönderdi çünkü çok sevdim. Enerjiyi yükseltmek ve bir atmosfer duygusu yaratmak güzel bir unsurdu. Luna Rossa teknesinde yelken açan sporcuların, gemiyi bu kadar hassas bir şekilde hareket ettirmek ve işlemek için okyanusun gücünü kullanma becerisine hayran kaldım. Gerçekten nefes kesiciydi. Çekimler sırasında gerçek teknede değildim ama sette tam boyutlu bire bir kopyası üzerinde çalışıyorduk. Okyanusta bu büyüklükte bir geminin, bu hızlarda seyahat etmesini düşünmek etkileyici. Sahte yağmurla kaymamaya ve düşmemeye çalışıyordum, bu yüzden gerçek bir durumda yelken açmanın nasıl olacağını hayal edemiyorum! Ne yazık ki Budapeşte büyük ölçüde karantinadaydı ama dışarıda yürümek, harika mimariyi görmek ve ekiple çalışmak harikaydı - maskemin arkasından anlayabildiğim kadarıyla! Vaftiz annemin kokusunu hatırlıyorum. Her zaman hala bir gizem olan harika bir parfümü vardı. Koku duyusu benim için çok ilklerden gelen bir şey. Ve vaftiz annemin kokusu sevgiyi, rahatlığı ve görülmeyi temsil ediyor çünkü o harika bir insan. Hepimizin hayatında bizi gerçekten destekleyen ve koruyan böyle insanlar var ve onun kokusu benim için bunu ifade ediyor. Ben kesinlikle kendine özen göstermeye inanıyorum, bu önemli. Yüzümü yıkamak ve dişlerimi fırçalamak bunlar günlük rutinimdir! Bu konuda aklıma gelen, Elvis Costello'nun "Görgü ve ağız kokusu sizi hiçbir yere götürmez" adlı şarkısından gelen bir motto var. Hala bilmiyorum! Benimki harika bir yolculuktu ve inanılmaz şanslıydım. Şimdiye kadar sahip olduğum kariyer için çok minnettarım ve sevdiğiniz bir şeyi uzun süredir yaptığınızda olduğu gibi birçok farklı tekrarlamalar yaşıyorsunuz. Her zaman hikaye anlatımının bir parçası olmak istediğimi biliyorum. Hikayelerin hayatımı değiştirdiğini, zor zamanlardan kurtardığını ve beni çok mutlu ettiğini biliyorum. Sevdiğim hikaye anlatıcılarından yeni hikayeler bekliyorum. Yıllar boyunca, topluluğa ve hikaye anlatımına katılımımı elimden geldiğince genişletmeye çalıştım ve oyunculuk, açılan ilk kapıydı. Memnuniyetle ve minnetle yaptığım ve bana pek çok inanılmaz deneyim kazandıran bir şeydi. Ben çok kötü bir gözle büyüdüm. İhtiyacı olan herkesin numaralı gözlüklere erişmesinin çok önemli olduğuna inanıyorum. En büyük liderlerimizden bazılarının hepsi gözlük takıyor ve bu kadar çok insanın sırf reçeteli gözlük almaya güçleri yetmediği için geride kalması bana çılgınca geliyor. Bu nedenle, New Eyes adlı bir kuruluşla çalışıyorum ve dünya çapındaki, özellikle de Amerika Birleşik Devletleri'ndeki insanlara reçete ve gözlüklere erişim konusunda yardımcı oluyoruz. Çocukluğumdan beri bu işin içindeyim - gözlüklerimi programlarına bağışlardım, büyükbabam yıllarca tüm ailem gibi gözlük bağışladı - ve onlarla yaklaşık on yıl önce çalışmaya başladım. Bence onlar harika bir organizasyon ve bu, çok derinden inandığım bir şey.


John Wick ile yeni maceralara hazır mısınız? Adrenalin yüklü filmin üçüncü bölümünde, süper kiralık katil John Wick , bu sefer kendi hayatı için mücadele ediyor. Uluslararası gizli kiralık katil örgütü Yüksek Şura'nın bir üyesini öldürdüğü için haklarından mahrum olan John Wick, başına konmuş ödül için yine kendisi gibi ödül avcılarıyla kozlarını paylaşıyor. Filmin giderek genişleyen evreni seyirciyi John Wick'in kökenlerine götürürken, hikaye de hem teknik açıdan hem de kadro açısından daha gelişmiş bir hale getiriyor. 16 Mayıs Perşembe günü gösterime girecek serinin üçüncü filmine Keanu Revees'e Ian McShane, Laurence Fishburne, Lance Redrick'e ek olarak Halle Berry ve Anjelica Huston ve Marc Dacascos gibi ünlü oyuncular eşlik edecek. Biz de film öncesi John Wick karakterine hayat veren ikonik aktör Keanu Reeves'e film hakkındaki görüşlerini sorduk. Hep derim daha fazlası, daha fazlası, daha fazlası. Bu filmde de bunu göreceksiniz. İlk iki filmdeki dövüş sahneleri genellikle teke tekken, Parabellum'da grup halinde dövüşlere ağırlık verildiği için koreografi de ön plana çıkıyor. Başına konan ödülden dolayı şimdi Wick'in peşinde çok daha fazla sayıda katil var. Bu da Wick'in Kung Fu'dan Endonezya silatına kadar çeşitli dövüş sanatları tarzıyla yüzleşecek olması demek. Chad yapmak istediğim bir çok şeyi bu filmde kullanmış. New York'tan Fas'a uzanan hikayede balerinler, motosikletler, kılıçlar, bıçaklar, atlar ve daha bir çok enteresan şey kullanıldı. Çok farklı bir koreografi olduğunu düşünüyorum. Filmde yer alan inanılmaz motosiklet kovalamaca sahnesi için Verrazzano Köprüsü'nde çekim yapıldı. Kılıcı olan motosikletler için harika bir set hazırlandı. Ayrıca Yüksek Sura hakkında yeni şeyler öğreniyoruz. Filmin güzel bir hikaye akışı var. Çölde olmayı ve kum tepecikleri üzerinde yürümeyi ben istedim. Bu sahnelere Halle Berry'nin eşlik etmesi ayrıca güzel oldu. Diğer filmlerden biraz yüksek. Dünyadaki bütün kiralık katillerinin John Wick'i öldürmeye çalıştığını dikkate alırsak bu oran gayet normal. Bu takımı giymek benim için büyük bir zevk. Bu karakteri seviyorum. İradesini seviyorum. Yasını seviyorum. Benim için o zengin, derin, içten bir karakter. Karısını, evliliğini sevmesi falan. Hayatta kalmaya çalışıyor. Yetenekli biri olmasını seviyorum. Mizah anlayışını da seviyorum. O dünyada bence o iyi bir insan. Evet, John Wick 3 - Parabellum IMAX. Yönetmen Chad Stahelski ve Görüntü Yönetmeni Dan Laustsen filmin genel görünümü, renkleri, peyzajı, kadrajı üzerinde çok çalıştı. Bence bunu 4K ve o kadar büyük ölçekte seyretmek çok etkileyici olacaktır. Her şeyi o kadar ayrıntılı görmek bence çok keyifli. IMAX'te bir şey seyretmek her zaman benzersiz olmuştur zaten. Sadece görüntü açısından değil. Sesler de var. Bence John Wick'te de güzel olacak. Her şeyi büyük ölçekli seyretmek güzel olacak. Ayrıca bu kadar büyük olunca ayrıntıları da görebileceksiniz. Baktığınız yere göre farklı bir şekilde filmin içine girmeniz bence ilginç olacaktır. Umarım seyirci de beğenir.


Slide gitar, her zaman beni en çok etkileyen gitar türü olmuştur. Müzik türünde ise blues. Hound Dog Taylor, Junior Kimbrough ve John Lee Hooker, Lightnin' Hopkins'le geçen yıllarım. Evet, slide gitarın daima en büyük hayranı oldum. Hiçbir zaman çok iyi bir slide gitar sanatçısı olamayacağımı ise ironik bir şekilde Ry Cooder'ı ve Johnny Winter'ın Highway 61'ini dinlerken fark etmiştim. Tamamen kaza eseri aslında. Başka seçeneğim yoktu, hem kiramı da ödeyemiyordum. Evet, müzisyenlik yaparken iki yakam bir araya gelmiyordu. Arkadaşlarım ve ben Güney Florida'dan Los Angeles'a gelmiştik. Yanlış yerde olduğumuzu biliyorduk. O uzun saçlı müzik gruplarının devriydi çünkü. Plak şirketleri punk pop ya da her neyse, o müzik türüne itibar etmiyordu ve bizi de mevcut piyasaya hazır bulmuyorlardı. O zamanlar daha çok Mötley Crüe tarzı geçerliydi. Evet, Guns N' Roses. Sanırım hepsi aynı kuaföre gidiyordu. Bizimki galiba daha çok Elvis Costello, Clash ya da ona benzer bir tarzdı, The Libertines'e de uzak sayılmazdık. Yine de ortalığa çıktığımızda kimsenin ilgisini çekemedik. Şurada burada bir-iki önemsiz konser verebildik yalnızca. Epey başarısız günlerdi. İşte tam da o günlerde bir arkadaşım, menajeriyle tanışmam gerektiğini, bende aktör havası sezdiğini söyledi. İlk kez seçmelere gittim ve rolü aldım. O ilk film, Elm Sokağı Kabusu'ydu. 1984 yılıydı sanırım. Kısacası aktör olma hayalim yokken, bir anda bu işlerin içine girdim. Özellikle ilk yıllar tek kaygım, kiramı ödeyebilmekti. Hangi filmlerde oynadığımın önemi bile yoktu. Hem zaten ben müzisyendim ve bu alanda kariyer yapacaktım. Derken işler gelişti, 30 yıl sonra hala aktörlük yapıyorum. Hayat gerçekten çok tuhaf. Her zaman bunu tercih ettim. Birlikte beste yapıp kayda dökme şansına sahip olduğum dostlarım var, insanın hayal bile edemeyeceği güzellikte ilişkiler kurdum onlarla. Paul McCartney'le birlikte çalmak mesela, ne büyük şans. Benim için müzik, tuhaf bir ikinci hayat anlamına geliyor. Oyunculuktaki gibi karakterlere bürünmediğim, konuşmama gerek olmayan, yalnızca beynimden ya da kalbimden damarlarım yoluyla parmaklarıma iletilip kendiliğinden dile gelen bir şey. Kesinlikle. Yaratıcı her süreci seviyorum. Çocukken gitar çalabilmeyi çok istiyordum, 12 yaşındayken kendime 25 dolarlık bir gitar aldım ve neredeyse bir yıl boyunca odama kapanıp akor çalışarak, plak dinleyerek kendi kendime çalmayı öğrendim. Tıpkı bir role hazırlanır gibi hazırladım kendimi ve sonunda başardım. Edward Scissorhands ile Kaptan Jack benim için rakipsizdir. Kaptan Jack'teki o ukala, saygısız ve umursamaz tavrı çok sevmiştim. İşte bu, bir karakteri canlandırmanın en büyük lüksü; rolünü üstlendiğin karakter sayesinde istediğin kadar saygısızca davranabiliyorsun ve insanlar buna kızmak yerine gülüyor. Senin o davranışların umurlarında dahi değil. Ya da Edward karakterini ele alalım. O senaryoyu okuduğum anı ve karakterin saflığına delice bağlandığımı hatırlıyorum. Sahip olduğum bir köpeği hatırlatmıştı bana, o köpeği koşulsuz sevdiğim gibi sevmiştim Edward karakterini. Ortak bir arkadaşımız vardı. Bir yıl boyunca Aspen'deydik ve bir gün bana akşam bara gitmemi, Hunter'ın da geleceğini söyledi. Kabul edip gittim. Orada bazı arkadaşlarla tanıştım, biraz takıldıktan sonraysa ön kapı açıldı ve içeri çılgın Hunter girdi. Kendisini bize tanıttı ve böylece onun çılgınlığına karşı hayranlığım da başlamış oldu. Evet, çok fazla yazısını okumuştum. Beni gerçekten güldüren çok az yazar vardır. Mesela Terry Southern onlardan biridir. Hunter ise listenin en başında yer alanlardan. O yüzden evet, onu önceden de okuyordum ve tanışmadan önce bir hayli heyecanlandım. Tanıştığımız gece evine gittik, birlikte bahçesinde takıldık ve o günden sonra iki yakın arkadaş olduk. Çektiğimiz reklam filmi Los Angeles'tan çöllere uzanan delice bir hikayeye sahipti. Onun gerçekten harika olduğunu düşünüyorum ve vizyonuna çok güveniyorum. Neden bu tarz bir reklam filminde oynadığıma gelince... Bu tarz bir iş daha önce hiç yapmamıştım fakat bence bazı sanat dalları yok olmak üzere. Bazı ustalar da aynı şekilde. Yok oluyorlar çünkü dijital çağ bizi yıkıp geçiyor Bu yüzden elle yapılan sanatların bence yaşatılması gerek. Onlarca kokuyu birleştirerek yepyeni bir parfüm elde etmek de bu sanatlardan biri ve bence muhteşem bir iş. Mesela televizyonu düşünün; iyi iş çıkarılan onlarca program var. Netflix ve diğerlerinde de öyle. 55 dakikaya sığdırılan akıllıca senaryolar, The Newsroom tadında programlar... Bence televizyon da, artık en az sinema kadar sanatsal işlerin var olduğu bir yere dönüşüyor. Ah, evet ve The Killing. Bu işleri gerçekten yenilikçi ve etkileyici buluyorum. Köklerine dönmek gibi bir şey, kendini yeniden keşfetmek aslında. Bu arada, artık sinemada da daha müzikal işler göreceğimizi düşünüyorum, belli çerçevelerin dışına taşılıyor çünkü.


Albüm kitapçıklarını okuyanlardansanız, adını mutlaka duymuşsunuzdur. Teoman, Pamela Spence, Sertab Erener ve Demir Demirkan gibi pek çok sanatçının albümünde söz yazarı, besteci ve aranjör sözcüklerinin karşısında yazar: Mert Tünay. Bu isim şimdi ilk defa bir albümün kapağında. Doğulu Productions yapımcılığında hazırlanan Güzel adlı maxi single çalışmasıyla Mert Tünay, kendi şarkılarını artık kendisi söylüyor. Tünay'ın yeni albümü "Güzel"in lansman partisi 16 Nisan'da Babylon'da yapıldı. Müziğin genç sesine sahnede Teoman ve Kenan Doğulu da konuk oldular. Bugünlerde her yerde ismi sohbetlere konu olan Mert Tünay hakkında onu tanıyanlar ne düşünüyor merak ediyorsanız, sizi aşağıdaki videoyu izlemeye davet ediyoruz. Tünay'ın albümüyle aynı ismi taşıyan parçası "Güzel"in klibini aşağıda izleyebilirsiniz.


Türkiye'nin alışık olduğu başarılar değil bunlar. Nobel ödülü kazanan Aziz Sancar'ın ardından bu kez başka bir bilim insanını konuşuyoruz. Göğsümüzü uzak mesafeden kabartan Profesör Mete Atatüre, 40 yaşında, Cambridge Üniversitesi'nde çalışmalarını sürdüren bir fizikçi. Yazının bundan sonraki kısmında gördüğünüz her noktalama işaretinden sonra gülebilirsiniz. Zira biz onunla konuşurken tam olarak böyle oldu. Güler yüzlü, işini yaparken eğlenen ve anlattığına göre laboratuvar dışında da eğlenceli bir hayatı olan bir profesör var karşımızda. Bilesiniz. Kendisini Türkiye'ye tanıtan makale, aslında emeği olan 59'uncu çalışma. İlkini 1998'de yazmış, hoca olarak Cambridge'de, 30 makalede imzası var. Son dönemde yoğun bir ilgi oluşmuş haliyle. Sosyal medyayı kullanıyor ama Twitter üzerinden sadece çalışmalarını paylaşmaya özen gösteriyor. Alman bir kız arkadaşı var. Baskı ve çizim üzerine çalışan bir sanatçı. O da İngiltere'de ama aynı şehirde değiller. Bir nevi uzak mesafe ilişkisi onlarınki. Tüyo isteyince, Benim geçmişim başarısızlıklarla dolu olduğundan, bu konuda uygun kişi olduğumu sanmıyorum diyor. Cambridge Üniversitesi, dünyanın en sert rekabetlerinden birini Oxford Üniversitesi'yle yaşıyor. Sporun en köklü derbisi Oxford-Cambridge kürek yarışı. Prof. Atatüre, kürek işine girmiyor ama ragbiye ayrı bir ilgisi var. Vakit bulursa affetmiyor. Galatasaray için Türkiye Ligi'ni, ABD'de ise Amerikan futbolu ve beyzbolu takip ediyor. Peki anne ve babası ne düşünüyor bu konuda? Prof. Mete Atatüre onların hayal ettiği yerde mi? Şu anda Nişantaşı Üniversitesi Uluslararası İlişkiler Bölüm Başkanı olan emekli general Doç. Dr. Süha Atatüre yanıtlıyor: Her birey kendi hayallerinin peşinden koşar. Biz anne ve baba olarak sadece onu sevgiyle izliyoruz. Söylemeye gerek var mı; biz de hayranlıkla izliyoruz...


Haber değeri taşımayan, malumu ilam bir gözlemle girelim: İşler Güçler'deki Ahmet Kural ve Murat Cemcir, 7/24 iş-güç kovalıyorlardı ya zihnen; hah işte, parodik olmayan Ahmet Kural ve Murat Cemcir de tıpı tıpına öyleler . Tatil programları sorulduğunda anlattıkları bir fikir verebilir: Dizinin tatile gireceği ağustostan aralık ayına kadar, hem tatil yapacak hem de eğitim alacaklarmış. Hem İngilizce hem de 3D üzerine. Çünkü teknolojiyi öğrenmek istiyorlarmış. Misal, memlekette şimal yıldızı gibi parlamalarını sağlayan işlerin yazar-yönetmeni Selçuk Aydemir, çizgi film yapmak istiyormuş ama onun istediği gibi bir animasyon teknolojisi Türkiye'de yokmuş. Daha doğrusu teknoloji varmış da insan gücü yokmuş. Bir bölüm ancak sekiz ayda falan çekilebiliyormuş. Murat Cemcir: Bir bölüm drama yaptık işte; Kardeş Payı'ndaki babanın öldüğü 14'üncü bölüm, tek bir şakası yoktur. Benim evde izliyoruz 8-10 kişi, herkesin gözleri doldu. Bir saat onu seyrettikten sonra kötü oldum, kahroldum düpedüz. İnsanları üzdüğümde üzülüyorum, fıtratımda yok benim yani. 'Bizden bir drama çıkarsa ne olur'u görmek istiyorduk, tamam gördük de ama bana yetti yani, bir daha yapmayalım dedim; ben yapamıyorum yani. Röportajın tamamı ve çok daha fazlası GQ Türkiye Temmuz sayısında ve GQ Türkiye iPhone/iPad edisyonunda...