Ev terliği denince aklına neler geliyor? Zevksiz, sıkıcı, çirkin? Haklısın, şimdiye kadar terlik hep ikinci sınıf bir ürün oldu. Ancak Mahabis bize daha iyisinin olabileceğini göstermek istiyor. İskandinav tasarım ilkelerini baz alan Mahabis, dışarıda bile giymek isteyebileceğin şık bir terlikle piyasaya girdi. Özellikle evde daha çok zaman geçirdiğimiz 2020 yılında iç alanlarda mutluluk getirebilecek her detay gerçekten çok değerli. Evde keyif çatarken bile stilinden ödün vermek istemeyenler veya her yerde evde hissetmek isteyenler için ideal. Topuğa oturan neopren kısım sayesinde yürürken ayaktan kaymıyor. Bu yüzden bahçede giymek veya markete gidip gelmek için ideal. Aynı zamanda yumuşak neoprenin üzerine basıp, klasik bir terlik olarak kullanmaya da müsait. Mahabis'in ilk ürünleri, dışarıda da giyilebilmesi için takılıp, çıkarılabilir ikinci bir tabanla geliyordu ancak bu mekanizma zamanla yerinden oynuyor ve yürümeyi zorlaştırmaya başlıyordu. Bu nedenle yeni Mahabis'ler altına yapışık, tek bir tabana sahip. Yani dışarısı veya ev arasında bir seçim yapmaya zorluyor. Her ne kadar Flow serisi yaz için nefes alabilir şekilde üretilmiş olsa da sıcak havalarda çok uzun süre giyerseniz, ayağı terletebiliyor. Çorap giymeme rahatlığının bedeli de bu. Ben Mahabis'lerimi 'ev ayakkabısı' gibi kullanıyorum. Arkadaşlarımı ağırlarken veya evden çalışırken giymek için ideal. Mahabis, Marie Kondo gibi evdeki her detaydan mutluluk elde etmenin peşindekiler için tasarlanmış bir ürün. Aynı fiyat skalasında Mahabis'ten önce tercih edilecek birçok keyifli ürün var. Hepsine zaten sahip olanlar için Mahabis bir sonraki adım. Efsanevi Avustralyalı berber Rob Mason'a göre cevap kil. Sabun bazlı şampuanlar saçlarımızın doğal yapısını bozduğu için yağlanma gibi kronik problemlere neden olabiliyor. Doğal kil ise saçların doğal yapısını bozmadan nazikçe temizliyor. Çamurla saç temizlemek mi? İşte ben buna 'kategoriye meydan okumak' derim. Asi saçlara sahip biri olarak hayatım boyunca saçlarımın kabarıklığı ve şekil almamasıyla uğraştım. CCS saçımı bir anda söz dinler hale getirdi. Kendim deneyimlemesem inanmazdım. Sanki tüm şampuanlar yanlış yapıyormuş ve Rob doğru yolu bulmuş. Doğal kil ve esansların karışımı gerçekten mükemmel kokuyor. Köpürmeden saçların etrafını sarıyor ve keyifli bir deneyim sunuyor. Hem temizlik hem de bakım rolünü üstlendiği için silikon bazlı conditioner gibi ürünlerden uzak durmama yardımcı oldu. Özellikle kısa saçlarda azıcık kil yeterli oluyor. Yedi ayda şişenin yarısına ancak gelebildim. Bu da fiyatlandırmayı daha mantıklı hale getiriyor. Morris Motley ekibi formüllerini Melbourne'daki laboratuvarlarında üretiyor. Butik bir üretim yaptıklarından stoklar tükendiğinde ürünlerin yeniden satışa açılması zaman alabiliyor. Eğer şu anki saç bakım ritüelinden memnun değilsen, iyi saç günlerinden çok kötü saç günleri yaşıyorsan denemeye değer. Bu yazı GQ Türkiye Yaz 2020 sayısında yayınlanmıştır. Yeni Test Lab deneyimleri Sonbahar 2020'de.


OAS 'The Swedish Resort Brand' olarak biliniyor. Kendilerini İsveç'in soğuk kışlarına bir reaksiyon olarak tanımlıyorlar. Evet yılda üç sıcak günümüz olabilir, ancak biz bunun keyfini sonuna kadar çıkarmasını biliriz diyor ve sadece yazlık, tatil kıyafetleri üretiyorlar. Yüzmeden hemen sonra kullanılmak üzere tasarlanan bu gömlek, yumuşacık bir havlu kumaştan üretilmiş. Sudan çıkınca kurumayı beklemeden bara geçiş yapmak isteyenler için birebir. Sosyal mesafeye uygun su sporları için ideal, neon renklerdeki havlu pançolardan daha klas bir çözüm. Orijinal bir ürün. Şimdiye kadar her girdiğimde iltifat aldım, gömleği nereden bulduğuma dair sorguya çekildim. En büyük artısı: Her giydiğimde kendimi bir tatil köyündeymiş gibi hissetmem. Kuruduktan sonra sıcak basabiliyor, o nedenle sıcak havalarda saatlerce bu gömlekle dolaşmak mümkün değil. Su sonrası havlu yerine geçmekten ileri gitmiyor. Ütülemek ve formda tutmak kalın havlu kumaşı nedeniyle normal bir yaz gömleğine göre daha zor. 2020'nin moralini kırmasına izin vermeyenler, tatile gidemeyip kendini tatilde hissetmek isteyenler, su sporlarıyla ilgilenen ancak neon renk pançolardan bıkanlar için mükemmel bir ürün. PS: Fotoğraflarda evimin önündeki gölden yararlanıyorum. Bu yaz ben de bulunduğum yerden ayrılmadım, kapalı alanlarda maskemi taktım ve sosyal mesafeye uygun sportif aktiviteler yaptım. Birçok firma son yıllarda başucumuzu istila eden tüm cihazları aynı anda zarifçe şarj etmemizi sağlamak için çabalıyor. Akla ilk, Apple'ın çıkışını aylarca erteledikten sonra havlu attığı AirPower projesi geliyor. Nomad ise elimizdeki teknolojiyi akıllı bir tasarımla birleştirerek şimdiye kadar bu kategoride başka kimsenin yakalayamadığı form/fonksiyon dengesini tutturuyor. Cihazlarımızla hiç olmadığı kadar zaman geçirdiğimiz bu dönemde, günlük rutinlerimizi ne kadar iyileştirebilirsek yanımıza kar kalır. Şarj rutinimiz dahil. Base Station elektronik bir zımbırtıdan çok cihazlarımız için tasarlanmış kaliteli bir kanepeye benziyor. Birer iPhone, AirPods ve Apple Watch'u aynı anda kablosuz ve hızlı şarj etme imkanı sunuyor. Nomad'in üç adet şarj alanı sayesinde telefonu yatay yerleştirdiğim sürece şarj alanını ilk seferde tutturamadığım neredeyse hiç olmadı. Cihazların şarj olduğundan emin olmamızı sağlayan LED ışıklar, ortamın aydınlık seviyesine göre otomatik kısılıyor, böylece gözleriniz geceleri rahatsız olmuyor. Nomad'in detaylara verdiği önemin en net göstergesi belki de bu. Şarj matına hayat veren kumaş örgü kablo ne yazık ki Nomad'in özel üretimi. USB gibi bir standarda bağlı olmadığından, bozulduğu takdirde herhangi bir kabloyla değiştirmek mümkün değil. Test sürecinin üçüncü ayında saatim arada şarj olmamaya başladı. Yeni Apple Watch modelleri daha büyük olduğundan bir temassızlık yaşandığını söylediler. Saati yerine oturtan parçanın yeni versiyonunu ücretsiz gönderdiler ve sorununun çözülmemesi halinde yeni bir ürün yollayacaklarının sözünü verdiler. Yolladıkları parça sorunu çözdü. Her ne kadar kaliteli bir ürün olursa olsun, Base Station Apple'ın kullandığı şarj standartlarıyla limitli. Ancak elektronik dünyasında bu, hayatın bir gerçeği. Zamanında tüm eski adaptörlerimiz nasıl çöp olduysa, Base Station'ı da bir gün aynı kader bekliyor. Eğer başucunun düzenini önemsiyorsan ve buna ayıracak bütçen varsa Base Station önerdiğim bir ürün. Yatmadan önce karanlıkta şarj kablosu aramayı özlemedim. Bu yazı Sonbahar 2020 sayısında yayınlanmıştır. Bir diğer Test Lab İncelemesi: Mahabis Terlik ve Morris Motley Clay Shampoo' için buraya tıklayabilirsin.


İklim, ekosistem, atık, çevre, doğa konuları günümüzde hepimizin önceliği. Direniş sergisi de bu kavramlar üzerine oluşturuldu. Bünyesinde olduğumuz Accor Hotels, çevreyle ilgili konular üzerinde yıllardır çalışmakta. 2022 yılının sonuna kadar tek kullanımlık plastik oranını sıfırlama hedefimiz var. Dolayısıyla, bizi çok heyecanlandıran bir sürece başlamış olduk. The Artisan İstanbul Hotel zaten M Gallery zincirinde bir sanat oteli. Çok özel daimi bir sanat koleksiyonuna ev sahipliği yapıyoruz. Otelimizin koleksiyon küratörü Yasemin Vargı Emirdağ ve sanat yöneticisi Meriç Aktaş Ateş tarafından tüm eserler özenle seçilerek otel içerisinde özel ayrılan yerlerine yerleştirilmiş. Bu sergide de gene aynı özenli süreç devam ediyor. Sergiye özel hazırlanan eserler için önceden keşif yapılmakta. Eserlerin yerleri belirlendikten sonra otelden atık malzeme verdiğimiz sanatçılarımız da oldu. Yani otelin vizyonundaki dönüşüm bu sergideki sanat eserleri ile ileri dönüşüm olarak karşımıza çıkacak. Bir otelin geniş kitleleri ilgilendiren hassas konularda farkındalık yaratabiliyor olması bizim için çok değerli. Bu çerçevede otelde ev sahipliği yaptığımız sosyal sorumluluk projeleri sesini geniş kitlelere duyuruyor. Çöpüne Sahip Çık Vakfı ile ortak misyon uğruna yıllardır hizmet sağlamaktayız. Temiz bir çevre için çöpün azaltılması ve değerlendirilmesi gibi konularda toplumun doğaya hassasiyet ile yaklaştığı sürdürülebilir bir dünya yaratma hedefi olan Çöpüne Sahip Çık Vakfı, Direniş'te The Artisan İstanbul'un çözüm ortaklarından biri. Otel olarak yürüttüğümüz projeler vakıf amaçları ile örtüştüğünden ortaya güçlü bir iş birliği doğuyor.


Roger Moore ve Liv Ullman, 27 Mart 1973 gecesi Akademi ya da bilinen ismiyle Oscar Ödülleri'nin dağıtım töreninde sunucudurlar. En İyi Erkek Oyuncu'yu açıkladıklarında, ödülü kazanan Marlon Brando, alışık olunduğu gibi izleyenlerin arasından mutluluk içinde ayağa fırlayıp sahneye gelmez. Çünkü salonda değildir. Ama yerine vekaleten bir arkadaşını göndermiştir. Geleneksel Apaçi kıyafetleri içinde bir kadın ağır ağır sahneye yürür. Salonda şaşkınlığın yarattığı bir sessizlik vardır. Roger Moore, Oscar heykelciğini kadına uzatır. Ama karşılığında beklenmedik bir tepki alır. Az sonra adının Sacheen Littlefeather olduğunu söyleyecek olan Apaçi kadın, eliyle ödülü reddettiğini belirten sakin ama kesin bir hareket yapar. Sacheen Littlefeather, Marlon Brando tarafından gönderildiğini, kendisinin ödülü almaya gelemediğini, onun yerine uzun bir açıklama gönderdiğini fakat zaman darlığı sebebiyle hepsini okuyamayacağını belirtir. Ama meselenin özünü ortaya koyar: Brando, Amerikan yerlilerine beyazlar tarafından tarihte uygulanan şiddet ve soykırımla birlikte Hollywood'un ürettiği dizi ve filmlerde Kızılderililere yönelik ayrımcılığın devamını protesto için Oscar ödülünü reddetmektedir. Oscar tarihinin bu en ünlü sahnelerinden birinin kahramanı olan Sacheen Littlefeather'ın Maria Cruz adlı, Apaçi kökenli Meksikalı bir oyuncu olduğu anlaşılacak ve 1973 81 yıllarında yedi filmde rol alsa da kariyerinin en büyük rolü bu konuşma olarak kalacaktır. Marlon Brando, ödülü The Godfather'daki Vito Corleone rolüyle kazanmıştı ve kendisine reddedemeyeceği bir teklifte bulunduğunu zanneden Sinema Sanatları ve Bilimleri Akademisi'nin teklifini reddetmişti. Filmde olsa bu reddetmenin karşılığı kurşundu ama salonu dolduranlar Brando'yu ıslık ve alkışlarla protesto etmeyi tercih ettiler! Bundan tam 43 yıl önce, 1972 yılının Mart ayında gösterime giren The Godfather filmi, tüm zamanların gişe rekorlarını altüst edip ilk haftasında 5.3 milyon dolar hasılat elde ettiğinde, filmin yapımcı şirketi Paramount Pictures yöneticileri bile şaşkındı. Çünkü Mario Puzo adlı İtalyan kökenli bir yazarın 1969 yılında tüm dünyada bestseller olan aynı adlı romanını sinemaya uyarlarken, başarıdan tam emin olamadıklarından, filmin yönetmeni Francis Ford Coppola'yla çatışarak bütçeyi kısıtlı tutmuşlardı. Filmde çocuk yaşta Amerika'ya göç etmiş, mafya lideri Vito Corleone'yi efsanevi bir oyunculukla canlandıran Marlon Brando, o sıralarda çoktan kariyerinin zirvesindeydi. Vito'nun oğulları Michael ve Sunny'yi canlandıran Al Pacino ve James Caan başta olmak üzere diğer oyuncularsa oyunculuk hayatlarının dönüm noktasına bu filmle gelmişlerdi. Filmin büyük başarısının ardından 1974'te çekilecek devam filmi The Godfather II'de Vito Corleone'nin gençliğini ve sıradan bir İtalyan göçmenin mafya lideri konumuna yükselişini canlandıran Robert De Niro da aynı şekilde ışıltılı kariyerinin kapısını yine The Godfather sayesinde aralayacaktı. Ama film, en başta romanın yazarı Mario Puzo'nun hayatını değiştirecekti. Aslında, 1920 yılında dünyaya gelen Mario Puzo'nun, romanlarında anlattığı İtalyan mafyası karakterlerinden biri olması için bütün şartlar mevcuttu. İtalyan göçmeni fakir bir ailenin çocuğuydu. Yarattığı ünlü karakter Vito Corleone'den farklı olarak anne ve babası Sicilya usulü bir kan davasına kurban gitmemişti. Hatta annesi biraz fazla otoriterdi. Çocukluğu İtalyan mahallesinde geçti. Büyük Bunalım'a, içki yasağı günlerine, İtalyan mafyasının yükselişine, mahallesinden tanıdığı beş parasız tiplerin güzel otomobillere binip şık kıyafetler giyen insanlara dönüşmesine bizzat tanıklık etmişti. Ancak onlardan biri olmak için bazı şeyler eksikti onda. Her şeyden önce gözleri ileri derece miyoptu ve pek de cesaretli bir çocuk değildi. Ama Tanrı vergisi bir yeteneği vardı: Hikaye anlatmayı çok iyi beceriyordu ve kalemi kuvvetliydi. Genç yaşta evlendi ve tipik bir Sicilyalı olarak beş çocuk yaptı. Bu aynı zamanda para sıkıntısı demekti. En iyi bildiği iş yazmaktı ama 1955 65 arası yazdığı ilk üç romanı bir parça tanınmasını sağlasa da hiç para kazandırmadı. 1965'te son kozunu oynamaya karar verdi. İlk üç romanda kendisinden ve ailesinden yola çıkmıştı. Bu defa başka bir yol denemeye karar verdi; İtalyan mafyasını anlatacaktı. The Godfather adlı romanı 1969'da yayınlandığında kısa sürede dünya çapında çok satanlar listelerine kuruldu. Puzo artık zengindi. Roman için, itirafçı olan mafya tetikçilerinin verdiği, sayfalarca tutan ifadeleri okumuştu. Ama ana esin kaynağı ünlü mafya babası Vito Genovese'ydi. 1897'de Napoli'de doğmuştu Genovese. Ve tıpkı Vito Corleone gibi küçük yaşta, 1913 yılında ve 16 yaşındayken ABD'ye göç etti. 1917 yılında ilk sabıkasını kazandı, silah taşımaktan 60 gün hapis cezası aldı. Amerikan mafya tarihinin ünlü isimleri Şanslı Luciano, Frank Castello gibi isimlerle çalıştı ve meşhur içki yasağının hüküm sürdüğü 20'li yıllarda alkollü içki kaçakçılığından büyük paralar kazanarak güçlendi. İçki yasağı 1933'te kaldırılsa da Genovese bu kez de uyuşturucunun yanı sıra sarı sendikacılık faaliyetleriyle servetini daha da büyüttü. 1929'da ölen ilk karısının ardından 1931'de yeniden aşık oldu. Ama küçük bir pürüz vardı. Aşkı Anna Petillo, zaten evliydi. Sonra birdenbire kocası yüksek bir binanın çatısından düşüverdi ve Petillo iki hafta sonra Genovese ile nikah masasına oturdu! Mafya içi hesaplaşmalar devam ederken tetikçilerinden biri yakayı ele vermekle kalmayıp polise patronu hakkında itiraflarda bulundu. Bunun üzerine Genovese, 1937 yılında İtalya'ya kaçtı ve burada kendisine çok iyi bir arkadaş buldu: Benito Mussolini. İtalya yıllarını Mussolini ailesinin önde gelenleriyle uyuşturucu trafiğini yönetmekle değerlendiren Genovese, Sicilya'nın biraz mafya, biraz Robin Hood tabiatlı tanınmış karakteri Salvatore Giuliano'yla da ortak işler yaptı. Giuliano da aynı Genovese gibi Mario Puzo'ya ilham kaynağı olacak ve Puzo, 1984 yılında sinemaya da uyarlanan Sicilyalı adlı romanında ondan yola çıkacaktı. 1. Dünya Savaşı'nın bitiminde Genovese, ABD'ye döndü. Hakkında tanıklık edebilecek sağ kimse kalmamış ve davalar düşmüştü. 1946 yılında The Godfather II'de önemli yer tutan Havana'daki ünlü mafya buluşmasına katıldı. Kanlı hesaplaşmalarla Babaların Babası konumuna kadar yükselmişken, 1957'de bir mafya buluşmasında beklenmedik bir şekilde yakayı ele verince hikayenin sonu birdenbire değişecekti. Genovese, The Godfather'daki Vito Corleone gibi kalp krizinden öldü ama küçük bir farkla. Corleone gibi evinin bahçesinde torunuyla oynarken değil, 15 yıllık cezasının 10'uncu yılında, hapishanede... Ve öldüğü 1969 yılı, aynı zamanda Mario Puzo'nun romanını yayımladığı yıldı. The Godfather romanının büyük başarısı üzerine Hollywood, sinema hakları için Puzo'nun peşine düşmüştü. Sonunda Paramount Pictures ile el sıkışıldı. Yapımcılar, filmin yönetmenliğini Sergio Leone'ye vermek istemişti. Ancak Leone, Bir Zamanlar Amerika'da adlı bir proje üzerinde çalıştığını söylerek teklifi reddetti. Sonunda Francis Ford Coppola'da karar kılındı. Coppola, ismi bilinen bir yönetmen olsa da henüz çok büyük bir başarıya da imza atmış değildi. Oyuncu seçimine sıra geldiğinde yapımcılarla Coppola ve Puzo arasında hararetli tartışmalar geçti. Puzo, Vito Corleone rolü için Marlon Brando'da ısrarcıydı. Paramount yetkilileri istemeye istemeye kabul ettiler. Akabinde ikinci sorun baş gösterdi. Michael Corleone'yi kim canlandıracaktı? Yapım şirketi Robert Redford dedi ama bu kez Coppola başka bir isimde ısrarcı oldu. Rolü, o sırada adı sanı pek duyulmamış Al Pacino'ya vermekte direndi. Kariyerlerinin ilk büyük rollerini alan James Caan, Robert Duvall, Diane Keaton, John Cazale'nin katılımıyla kadro tamamlanmıştı. Aynı durum The Godfather II'de de yaşanacak, yine Puzo-Coppola ikilisinin ısrarıyla bu kez Robert De Niro, Vito Corleone'nin gençliğini oynayarak kariyerinde büyük bir sıçrama yapacaktı. Filmin büyük başarısı, aslında yapımcıların da, Puzo'nun da, Coppola'nın da beklemediği bir şeydi. 1973 yılında En İyi Film, En İyi Erkek Oyuncu, En iyi Senaryo Oscar'ları The Godfather'a gitti. Puzo, aynı Brando gibi ödül salonunda yoktu. Ama onunki bir protesto değildi, sadece ödül alacağına ihtimal vermemişti! Mario Puzo, sinema tarihinin en kült karakterlerini yaratarak bir servete sahip olsa da kötü bir huyu vardı: Kumara düşkündü. Uzun fakirlik yıllarının ardından kazandığı büyük paraları kumar masalarında kaybetmeyi adet haline getirmişti. Ve bu yüzden onca servetine karşın 2 Temmuz 1999'da hayata veda edişine dek zaman zaman büyük para sıkıntısına düşmekten geri durmadı. Hatta 1990 yılında gösterime giren The Godfather III'ün senaryosunu, çok da gönüllü olmadığı halde, kumar borçları yüzünden yazdığı söylenir. İşin ilginç tarafı, bu kadar güçlü karakterler ve konu örgüsü yaratabilen yetenekli bir yazar olmasına karşın hiçbir zaman kendisini bir edebiyatçı olarak görmemiş, para için yazdığını söylemekte de ısrarcı olmuştu. Puzo ve Brando, bugün aramızda değiller. Ama sizin aklınızda bulunsun. En başta onların anısına olmak üzere, sinema tarihinin en önemli filmi kabul edilen bu yapımı, hatta üçlemenin tamamını peş peşe izlemenin tam sırası. Çünkü The Godfather sinema adına bize hala reddedemeyeceğimiz bir teklif sunuyor.


YETİŞKİN FİLMLERİ. RENKLİ TELEVİZYON. SU YATAĞI. Bu saydıklarım, Hollywood Bulvarı'nda gizlenmiş saatlik kiralanan bir motel olan Harvard House'un 2021'de hala gururla reklamını yaptığı üç özelliği. Bir Yelp kullanıcısı, Bu boktan yerden kesinlikle KAÇININ başlıklı yorumuyla tek yıldızlı bir değerlendirme bıraktığında, buranın zamanımızın en büyük küresel pop yıldızlarından birinin geçici sığınağı olacağını öngörebildiğini sanmıyorum. O ise üzerinde ince çizgili Louis Vuitton takım elbisesi ve giymek için güvenlik iznine ihtiyacınız varmış gibi görünen Celine Cuban topuklu ayakkabılarıyla bir duvara yaslanmış halde duruyor. Stil asistanları ve kuaförler etrafında vızır vızır dolaşıyor, hazırlıklar yapıyor ve tüm detayları hesaplıyor. Bugün başlı başına kendine ait bir şöhreti olan saçları, duvara yaslanmış Afro'dan minik bukleler halinde mükemmel bir şekilde aşağı dökülüyor. Her haydut bobin güneşten gelen ışığı çekerek hale gibi bir şey yaratıyor. Los Angeles'taki yüksek sıcaklık uyarısına rağmen alnında tek bir ter damlası veya parlama yok. Monitörün etrafında toplanan ve beliren fotoğraflara bakan herkes aynı şeyi düşünüyor: Bu o. Yıldız çocuk. Listelerdeki en seksi müziğin mimarı. 55. Super Bowl'un tek kazananı. Dünyada en çok arzu edilen kadınlardan bazılarının sevgilisi. Yüzünü göstermeden R&B müziği, üç gizemli mixtape ile değiştiren Etiyopyalı çocuk. Falsetto'suna rakip çıkabilecek tek kişi GOAT olan bir isim. Çocuklar tarafından aday gösterildiği bir ödül töreninde uyuşturucu temalı şarkısıyla ismi geçen bir pop yıldızı. Harvard House'da daha önce garip şeyler yaşanmış olabilir ama Abel Tesfaye, namıdiğer The Weeknd'in burada olması hiç de fena sayılmaz. Fotoğraf çekiminden bir gün önce, Century City'de aynı adamla buluştum. Giydiği siyah Online Ceramics kapüşonlu üst ve eşofman altı, modadan çok fonksiyona hizmet ediyor. Ayakkabılarını hatırlamıyorum ama Küba tarzı topuklular da değildi. Sağ omzundan bir sırt çantası sarkıyordu; tüm gün Uber'le oradan oraya gidecekmişçesine doluydu. Disko tarzı pilot gözlükleri yoktu. Afro saçları havalandırılmamıştı. 18.00'de buluşmamız gerekiyordu. Tekrar tekrar geç kaldığı için özür diledi. 18.07'de gelmişti. Dedikoduların gerçekliği bariz: Abel ve The Weeknd birbirinden çok farklı iki kişilik. The Weeknd, tarihte bir solo sanatçının en uzun süre listelerde kalmış şarkısını yapmış olma unvanına ve dünya çapında milyarlarca tıklanmaya sahip. The Weeknd pandemiyi kırmızı bir blazer ceketle LSD'ye batırılmış kurbağaları yalayarak geçirdi. Bu sırada Abel, art arda The X-Files izliyordu . Abel, bir başkası MDMA'den nasıl bahsedebilirse iyi bir gece uykusu almakla ilgili de öyle konuşuyordu. Los Angeles'ı yeniden keşfediyordu. Geçen yıl caddeler boşaldığında uzun yürüyüşler yapmaya başladı. İnceliğin başkentinde, sadece orada bulunabilecek bir nezaketi yayıyordu. The Weeknd, The Hangover filmindeymişçesine Caesars Palace otelinin suitini darmaduman eden kişiyken Abel filmin ilk 30 dakikasında kaybedilen ve devamında aranan tatlı karakterdi. Başlangıçta sınırlar belirsizdi. Kariyerimde ilerledikçe bir erkek olarak geliştiğimde her gece eve döndüğümdeki kişinin Abel olduğu daha da netleşti. The Weeknd ise işe gittiğim kişi. Bence şu an Jekyll ve Hyde durumu yaşıyorsun. Bilmiyorum. Abel bazen bir baş belası olabiliyor. Ama sanırım The Weeknd Hyde; Abel ise Dr. Jekyll. Karanlık değilim. Sanatım karanlık ve karanlık zamanlardan geçtim. O karanlık dönemleri sanatım için ilham olarak kullandım. Ama şöyle hissediyorum; karanlık olmadığım için bunu bir kanala dönüştürebildim, müziğime ve sanatıma katabildim. Bilmiyorum. Belki de bu konuyla ilgili daha derin bir mesele var. Ama benimle ilgili olan kısım hiçbir zaman sanatçıyla veya sanatçının imajıyla ilgili değildi. House of Balloons albümüm çıktığında kimse neye benzediğimi bilmiyordu ve bence bu en önyargısız tepkiyi alabileceğiniz durum. Çünkü işin içinde yüzünüz yok. Özellikle ağırlıklı olarak sanatçının nasıl göründüğünden etkilenen bir janr olan R&B'de durum böyle. Küçükken şarkı söylediğim için cezalandırılırdım çünkü hep şarkı söylemek isterdim. Sesim iyi mi kötü mü bilmiyordum. Sadece hep şarkı söylemek isterdim. Sınıfta şarkı söylerdim. Yemek masasında şarkı söylerdim. Ve bu uygunsuz olduğu için de başım belaya girerdi. En iyi arkadaşım La Mar ile tanışana kadar sesimin nasıl olduğunu fark etmedim. Şarkı söylerken beni duydu ve Canadian Idol'da şarkı söylemelisin dedi. Hayır! Ama sonrasında kızlara şarkı söylemeye başladım ve harika geri dönüşler aldım. Bu dediğine ikinci örnek What You Need çıktığında gerçekleşti. The Weeknd'den çıkan ilk şarkıydı. Kimse nasıl göründüğümü bilmiyordu. Henüz popüler değildim ve hayatımda sıkıntılar yaşıyordum. Yakın bir arkadaşım bana American Apparel'da bir iş bulmuştu. Bir gün mağazada kıyafet katlarken biri şarkıyı çaldı. Tabii o sırada kimse The Weeknd'in kim olduğunu bilmiyordu. Açıkçası hayır. Dinlemeye ve insanların ne düşündüğünü anlamaya çalıştım. Önyargısız tepkiden kastettiğim bu. Herkesin Bu şarkı çok iyi dediğini gördüğümde Oh! diyebildim. House of Balloons albümünün ismi The Weeknd'di. O zamanlar hala Abel'dim. İsmimi sevmiyordum. Bu yüzden kendime The Weeknd ismini taktım. Hayır; hala seviyorum ama bence şu an üzerimdeki The Weeknd ceketini çıkarmak daha kolay. Abel'den biraz olsun kaçmak için böyle bir seçeneğimin olmasını seviyorum. Kesinlikle eskiden şu an olduğundan daha çok seviyordum. Ancak şu an kendi adımı, Abel'i de seviyorum. Zaten yapıyorum gibi hissediyorum. Hayranlarım bana The Weeknd demiyor. Bana Abel diyorlar. Biraz kafa karıştırıcı ancak şu an The Weeknd büyük bir mirasa sahip. Ve bu ismin hikayesi henüz bitmedi. Çılgınca değil mi? Bence The Weeknd'i, Abel'den ayırmaya çalışıyorum. Galiba birçok kişi Bu çocuk intihara meyilli diyor ancak gerçek bu değil. Bence The Weeknd'i dünyadan ayırmaya çalışıyorum ama o yine de geri dönmenin bir yolunu buluyor. Ortaya çıkmaya devam ediyor. Belli ki Blinding Lights onun yakın zamanda ortadan kaybolmasına izin vermeyecek. Elbette suçlu hissediyorum. Bu yüzden dikkatleri üzerime çok çekmemeye gayret ediyorum. Ve açıkçası daha normal şartların içinde olmayı ben de seviyorum. Lüks, spor bir arabada olmaktansa basit bir yürüyüşe çıkabilmek harika bir his. İnternette dolaşan söylentiler şu sıralar ayık veya ayığa yakın olduğun yönünde. Ara sıra içiyorum. Eskiden olduğum kadar alkolik/sıkı bir içici değilim. Alkolün romantik cazibesi artık yok. Hayır, kullanmıyorum. Uyuşturucu bir koltuk değneğiydi. Buna ihtiyacım olduğunu düşünen bendim ve buna nasıl ihtiyaç duymadan yaşayacağımı bulmak için çaba sarf etmiyordum. Ve son birkaç yılımı bunun farkına vararak ve uyuşturucuya ihtiyacım olmadığı için Tanrı'ya şükrederek geçirdim. Çünkü birçok insan için bundan kurtulmak çok zor. Ama ben istemediğimi biliyordum. Bu oyunu uzun vadede uyuşturucularla sürdürmek zor. Doğru. Ve nihayetinde bir ailem olsun istiyorum. İstemediğimi söylemiştim ama istediğimi biliyorum; çocuk sahibi olmak istiyorum. Muhtemelen. İstemediğimi söylüyorum çünkü kariyerimin gidişatını seviyorum. Ama aynı zamanda çocuk sahibi olmanın beni etkileyeceğini ve bana daha çok ilham vereceğini de hissediyorum. Tehlikeliymiş! Yalan mı söylediklerim? Bundan daha gerçek olamaz. Kesinlikle. Ve bunun için hazırım. Günün sonunda bu benim sanatım ve babaları bu insan. The Weeknd'in stüdyoda belirdiği ilk ve tek an, Abel bana gelecek albümünden birkaç şarkı çalmasından hemen önceydi. Bana doğru döndü, gülümsedi ve Hazır mısın? dedi. Belki elime bir not defteri alıp not almaya hazırlanmalıyım ya da bir su şişesini elimde tutmalıyım gibi doğal bir kaygıdan kaynaklanan bir şey değildi bu. Kaygı, Abel ile alakalı bir şeydi. Buradaki Hazır mısın? küçümseyiciydi. Bilirkişi edasıylaydı. Kendine yüzde 100 güveni olan birinin küstahlığıyla söylenen bir şeydi. Haklıydı da. Hazır değildim. Müzik stüdyoyu traktör gibi vurdu. Yeni projesi parti şarkılarıyla dolu. Hani çılgın aydınlatmaların, yerlerde beyaz kaplamaların olduğu cinstekilerden. Quincy Jones ve Giorgio Moroder'in arasında bir yerde, hayatınızın en güzel gecesini geçirdiğiniz tarzda bir müzik. Öyle çağdışı disko falan yok. O tarz müzik şu anda bu sektörde yine tavan yapıyor ama bunlar yeni şarkılar. Terleten cinsten, güçlü. Takım elbisenin içinde kan ter içerisinde kalmışken rüyalarının kadını/adamıyla dans ettiren tarzda bir müzik. Hep yapmak istediğim albüm dedi Abel. Bu cümle günlerce aklımda kaldı. Müziğin kendisi de. Dinleyecek başka bir şey bulmak neredeyse imkansız oldu. Geri kalan her şey kulağa yumuşak gelmeye başladı. Ya da yeterince havalı değildi. Ya da fazlasıyla mutluydu. Ya da çok üzgün. Anladım ki bu sadece The Weeknd'in yapmak istediği albüm değil, bizim de şu an onun yapmasını istediğimiz albüm. Hayır. Tam tersi. Özellikle de ilk albüm olduğu için. Bir çıkış şarkısı olarak belli bir beklenti vardı. Sanırım bu benim için dördüncü albümdü. Trilogyde söylemem gereken her şeyi söylemişim gibi hissediyorum; evrene yaymak istediğim her şeyi. Bu şekilde tür ortaya çıktı ve o lanet şarkılardan 30 tane yaptım. Sanırım Kiss Land'e geldiğimde kesinlikle duygusal olarak tükenmiştim. Bir yılda üç albüm yapmıştım. Ayrıca Take Care üzerinde de çalışıyordum. Ve bunların hepsi 2011'de oldu. Sonrasında tura çıktım. Jimmy Iovine'nin bana söylediği bir şey var, asla unutmayacağım. Bırak bir albüm bitirmeyi, bir albüme başlamak turdayken en son yapmak isteyeceğin şey. Kiss Land daha çok tur odaklı bir albümdü. Ve şunu anlamalısın, o noktaya kadar Toronto'yu asla terk etmemiştim. Hayatım boyunca Toronto'daydım. 21 yaşıma kadar hiç uçağa bile binmemiştim. Evet! Uçağa ikinci binişim Coachella performansı içindi. Ondan önce bir uçak yolculuğuna çıktım; tatil için Kosta Rika'ya gittim. Tura çıkmak, dünyayı görmek... Tokyo'ya, Amerika'ya gittim. Ve bir de üstüne müzik yapmaya devam etmek istedim. Henüz tam bir pop yıldızına dönüşememiştim, bir nevi orta yoldaydım. Ve Kiss Landin de öyle olduğunu hissediyorum. Çok dürüst bir albümdü. İnatçı olmak, çok fazla girdiye izin vermemek benim için çok önemliydi. Bir noktada yazma konusunda tıkanıklık yaşadım ve arkadaşım Belly bundan kurtulmama yardım etti. Ve Kiss Land bu şekilde ortaya çıktı. Bana şansımı denemekten asla vazgeçmeyeceğimi hatırlattı. Kiss Land olmasaydı, bu yeni albümü yapamazdım. Az önce duyduğun şarkı mesela? Bu Kiss Land, dostum. Sadece ben Kiss Landi nasıl kullanacağımı şimdi anlayabiliyorum. Ama kesinlikle bu en dürüst kaydım. En çıplak halimleydim, en savunmasız şekilde. Yani olan bu. Evet. Sanırım insanların kafası karıştı. Kötü müzik olduğu için değil. Sanırım benim kadar insanların da kafası karıştı. Ve bu hoşuma gidiyor. Hayır hayır. Hatta beni cesaretlendirdi. İşimle ilgili her yazılanı, her yorumu okuyorum. Her şeyi. Ve yorumları seviyorum. Eleştirmenleri seviyorum. Bana karşı önyargılı olanları bile severek okuyorum. İlgi çekici buluyorum. Sizi daha alçakgönüllü yapıyor, ki bu her zaman harika bir şey. Artık bir şeyleri okuduğumda anlayabiliyorum. Gerçekleri idrak edebiliyorum. Satır aralarını anlayabiliyorum. Peki o zaman neden okuyorsun? Senin pozisyonundaki biri yorumları ve eleştirileri asla okumazmış gibi geliyor. Kalp kırıklığı iyi bir deneyim olmayabilir ancak iyi müzik yapmak için ilham veriyor. Dürüst olmak gerekirse, sanmıyorum. Dışlandım, dostum. Otantik gelmiyordu. Mesela Kiss Land bana çok daha otantik hissettirdi. En azından Kiss Land gerçek bir şeydi. İnsanların beklediği gibi olmayabilirdi. O zaman için harika olmayabilirdi. Ama ben o kişiydim. Ve tüm albümler için de durum aslında bu: şarkılarımı yaptığım sıradaki halimi yansıtıyorlar. Altı şarkıdan oluşan Melancholy albümü... Tüm sahip olduğum buydu. Nasıl oluyor da dokuz şarkı değil? Çünkü söyleyecek başka bir şeyim yoktu. Bu albümü terapi olarak kullandım. Üç hafta gibi bir sürede yaptım. Ne söylemek istediğimi tam olarak biliyordum. Kulağa nasıl gelmesini istediğimi biliyordum, o kadar. Ve sonra onu Coachella'da çaldım ve o kadar tedavi ediciydi ki! Çünkü insanların çığlık attığını ve Call Out My Name şarkısını söylediğini duyuyordum. Sadece ben ve bir gitar. Sonra Brezilya'ya ve o festivallere gittim ve kelimenin tam anlamıyla 80 bin, 90 bin insanın Call Out My Name diye çığlık attığını duydum; bu iyi hissettirdi. Bilmiyorum. Sadece paylaşmak daha iyi hissettiriyor. Çünkü paylaştığında artık gerçek oluyor. Ölümsüzleştiriyorsun. Mesela terapideyken de konuşurken birilerine bir şeyler aktarıyorsun. Çünkü neyse derdin bunu göğsünden tek başına çıkaramazsın. Buna inanmıyorum ama onların standartlarına göre durum bu. Yeterince iyi değildim ve işin gerçeği bu. Bu olay olduğunda tüm bu fikirler ve düşünceler geçti aklımdan. Kızgındım, kafam karışıktı ve üzüldüm. Ama şimdi geriye dönüp baktığımda gerçekte ne olduğunu asla bilmek istemiyorum. Umurumda değil çünkü yaptığım şeyi yapmamın nedeni asla bu olmayacak. Gerçekten daha önce de hiç bu yüzden olmamıştı. Müzik yapabildiğim ve bunu düşünmek zorunda olmadığım için mutluyum. Bir daha asla o konuşmaya dahil olmayacağım. Hayır. Yani bu konuya dair hiçbir ilgim yok. Herkes Hayır, bir dahaki sefere daha iyisini yap diyor. Daha iyisini yapacağım ama onlar için değil. Kendim için daha iyisini yapacağım. Albümlerimden herhangi birini, özellikle de bu bahsettiğimiz albümü başarılı yapan şey, onu ortaya çıkarmam ve bir sonrakini yapmak için heyecan duymam. Yani bir sonraki projeyi yapma heyecanı, bunun benim için başarılı olduğu anlamına geliyor. Bunu sonsuza kadar yapmak istiyorum. Ve farklı ortamlara ve farklı ifade türlerine girmeye başlasam bile müzik hep orada olacak. Ondan uzaklaşmayacağım. Abel Tesfaye ile ilgili takdire şayan bir şey, The Weeknd ile dalga geçmekte sorun yaşamaması. Diğer tüm büyük pop yıldızları gibi, kendini asla fazla ciddiye almıyor. 2020'de, The Weeknd'in aslında gizli bir bakire olduğu bir American Dad bölümünde senaryoya ortak oldu ve oynadı. Gece geç saatlerde yapılan talk show'larda hiç röportaj vermemiş olsa da , Super Bowl'a hazırlanırken James Corden ile çok saçma ve çok uzun bir konuşma yaptı. Dans, engelli parkur ve diğer James Corden şakaları vardı. The Weeknd'in Adam Sandler'ın kız arkadaşıyla 1 Oak'un banyosunda takılmaya çalıştığı Uncut Gemsdeki rolü bile The Weeknd'in bir parodisiydi. Eski, asi saçlarına benzer bir peruk takmıştı. After Hours için tüm yıl boyunca devam eden tanıtım filmi için The Weeknd, kırmızı ceketli ve siyah kravatlı, yüzünde bandajlarla ve kan izleriyle isimsiz bir adam olarak göründü. 20 diyebilirim... Ve bir de Super Bowl'daki blazer'ım var. Yani 21. Evet. Yeni bir projeye başladığım için özellikle mutluyum. Super Bowl'da bitirmek duygusaldı ama bence olabilecek en güzel vedaydı. Sanırım bu kasabanın ne kadar karanlık olabileceğini sembolize etmeye çalışıyordum. Ve o karanlığın sonucu olarak kişi kendine zarar veriyor. Albümün konusu buydu. Ve sanırım akıldan çıkmayan, izleyiciyi yakalayan bir şey yaratmak istedim. Abel'ın değil, The Weeknd'in Hollywood tasviri neydi onu anlatmaya çalıştım. Ancak dışarıdan bakan biri The Weeknd'in Hollywood'un bu zehirli halinden beslendiğini hissedebilir. Bu harika. Bence Abel kendini sıyırıp The Weeknd'den ayrılmayı çok isterdi. Venom olayı gibi. Henüz bunu nasıl yapacağını bilmiyor, anlıyor musunuz? Kendimi de benzer bir yolculukta hissediyorum. Onun gibi, henüz nasıl yapacağımı bilmiyorum. Doğru zaman geldiğinde kesinlikle istiyorum. Sinema her zaman ilk/en büyük tutkularımdan oldu. Yani 2009, bir düşüneyim. Muhtemelen Takashi Miike'nin Auditionı. Bu konuda dürüst olacağım. Matrixteki Neo'yu oynamak isterdim. Kim Neo olmak istemez ki? Bu film kesinlikle hayatımı değiştirdi. Carrie-Anne Moss. Yine o oynasın isterdim. Muhteşemdi! Arca ile çalışmayı çok isterim. Arca harika. Kanye ile tekrar çalışmayı çok isterim. Özellikle üretim konusunda. Tyler'a yani the Creator'a ve şu anda yaptığı şeye deli gibi aşık oldum. Tyler komik, dostum. Konserlerimden birine geldiğini hatırlıyorum; sanırım bir festival performansı gibi bir şeydi. Ve o zamanlar Starboyun en sevdiği şarkı olduğu konusunda çok netti. O şarkının çalmasını bekliyordu, görebiliyordum. Şarkıyı söyler söylemez Tamam, harika. Teşekkürler gibi bir durum oldu ve gitti. Oldukça komikti. Ama o gerçekten hayran olduğum biri çünkü duygularını açıkça belli eden bir insan. Televizyondaki bir gece show'unda Tom Cruise Can't Feel My Facei söylemişti. O an hayatımda neler olduğunu sorguladım. Bu olay gerçekten çılgıncaydı; sadece gerçek bir insan olduğu için değil. O aynı zamanda çocukluğumun bir hayal ürünüydü. Hayatımda mı? Eksik olan hiçbir şey yok. Aklıma gelen bir şey yok. Şu an 31 yaşındayken yok en azından. Doğum günüm pandemiden hemen önceydi. Büyük bir parti değildi. Küçük bir mekandı. Doğu Yakası'nda, aydınlatılmış katları olan bir yer. Arkadaşlarla DJ'lik yaptım. 100 kişi kadar vardı. Yeterince eğlendik ve özensizdik. Sanırım o binadaki herkesi tek tek kucakladım. Harika bir andı. Ve Jim Carrey ile tanıştım. Hayır. Bu olaydan önce yazışıyorduk. Sonrasında, 30. yaş günümde bana sürpriz yaptı, bulunduğum yere geldi ve beni kahvaltıya götürdü. Kelimenin tam anlamıyla benden iki bina aşağıda yaşıyordu. İkimizin de teleskobu vardı. O, Nerede yaşıyorsun? Hangi katta oturuyorsun? diye sordu. Ben de nerede olduğumu söyledim. Teleskoplarımızla pencerelerden dışarı baktık ve birbirimizi görebiliyorduk. 30'lu yaşlarımın başı... Hayatımda neler oluyor böyle dedim. İnsanların mutsuzken daha iyi müzik yapacağını düşünüyorum. Üzgün insanlar daha duygusal, daha dürüst müzik üretiyor. Duygusal, tedavi edici bir müzik. Ve kesinlikle bu dediğimi başarabilmek için üzülmek istemenin kurbanı oldum; çünkü bu durumun farkındayım. Kendimi kesinlikle psikolojik olarak zarar görebileceğim durumlara sokuyorum. Çünkü iyi müzik yapmak uyuşturucu gibi. Bu bir bağımlılık ve her zaman buna sahip olmak istiyorsunuz. Neyse ki, bunu yaşadım ve nasıl kanalize edeceğimi öğrendim. Ve hayatımda bir ömür boyu yetecek kadar karanlık bir şekilde yaşadım. Müziğe sahip olduğum için kendimi şanslı hissediyorum. Muhtemelen bu yüzden çok fazla terapiye gitmedim çünkü müziğin benim terapim olduğunu hissediyorum. Bu bir roller coaster gibi çünkü Michael Jackson takdir ettiğim biri. Gerçek bir insan gibi değil. Müzik yapmaya başladığımda diğer müzisyenler gibi onun gibi olmak en çok arzu ettiğim şeydi. Bu yüzden bu tür kıyaslamalara maruz kaldığımda bunu kabul ettim. Çünkü kim bunu istemez ki? Ama yaşlandıkça ve kim olduğumu anladıkça şunu idrak etmem önemliydi: Bir başkası için nasıl böyle olabilirim? Çünkü James Brown'ın Michael için öyle olduğunu biliyorum. Ve ben Michael'ın halefiyim ya da değilim demeye çalışmıyorum. Ama ilk The Weeknd olduğum için heyecanlıyım. Mark Anthony Green, GQ'nun özel projeler editörü. #GQGlobal'ın ilk kapak yıldızı The Weeknd röportajı Eylül'de #GQSonbahar21 sayısında, raflarda.


SAAT SABAH dokuz civarı; Apple Park'tayız. Çoktan kalkmış ve modern CEO'nun sabah ritüeli başlamış: e-postalar ve spor. Tim Cook, dilediğiniz arama motoruyla ulaşabileceğiniz e-posta adresini saklamamakla gurur duyuyor. Hatta, Cook'un dediğine göre, bu istenmeyen e-posta yığını ona fayda sağlıyormuş. Sabah beş gibi uyanıp hepsini okuyormuş. Müşteriler Apple ürünleri hakkındaki düşüncelerini ve hislerini yazıyorlar, bazen kendi hayatlarından hikayeler anlatıyorlar ve bu bilgi ilham kaynağı oluveriyor. Cook için çalışıyorsanız, nerede olursanız olun, bir gün bu e-postalardan birini size iletmesi kaçınılmaz. Ardından, genelde gün ağarmadan evvel, biri gelip Cook'a yapmayı tercih etmediği, kendisini yapmamak için muhtemelen ikna edebileceği şeyleri yaptırıyor. Ardından buraya, Cook'un 2011 yılından beri liderlik ettiği şirketin ana merkezine doğru yola çıkıyor. Krize ya da çatışmaya kapılan bir lider değil Cook; selefi Steve Jobs'ın zaman zaman bu iki iklimde parlamışlığı vardır. Acele işlerin günü ele geçirmemesine gayret ediyorum, diyor Cook. Düzenli toplantılar, şirketin farklı bölümleriyle yürütülen farklı sabit yükümlülükler. Soru sormayı seviyor. Ben meraklı biriyim. Bir şeylerin nasıl çalıştığını merak ederim, diyor. Bunu gözdağı vermek için yapmasa da onun için çalışan insanların tabi olduğu ve varlığı daima hissedilen bir standart, bir beklenti seviyesi söz konusu. Bir şey gerçekten sığsa insanların onu pek de iyi açıklayamadığını görürsünüz. Bir zamanlar Jobs'ın yaptığı gibi, toplantılarını hareket halinde, kampüs etrafında dolanarak yapıyor. Çoğu günlerde ofisten akşam altı buçuk-yedi gibi çıkıyor. Bu durum Cook'un işine geliyor: İnsanlığın kolektif geleceğine dair her gün uzun ahkamlar kesen patolojik teknoloji kurucuları açısından yokluk yaşanmayan şu günlerde, Cook o kadar sık çevrimiçi olmuyor. Hızlı hareket edip bir şeyleri devirmiyor. Ülkede teknolojinin giderek belirsizleşen durumunu tartışmak üzere Cook'la birlikte sıklıkla Kongre'de tanıklık etmeye çağrılan kaos amilleri Elon Musk, Mark Zuckerberg vb. karşısında Cook'un dalgalanmayan sükuneti imalı bir paylama konumunda kalıyor. HARİKULADE bir hikaye bu. O kadar harikulade ki, genç Tim Cook'u karşınıza alıp anlatsanız size inanmazdı. Şüphe içinde bakardı, diyor. 1960 yılında Alabama, Mobile'da doğmuş ve babasının tersanede çalıştığı Robertsdale'de büyümüş. Robertsdale diğer her şeyden çok uzaktaymış. Cook'un mevcut yaşamı, bugünkü konumuna benzer akla hayale sığacak bir şey değildi diyor Cook. Robertsdale, Cook'un kendisini hala gördüğü ve özünde bambaşka olan şablona şekil veren yer. Ben büyürken, diyor, internet yoktu; dolayısıyla çevrenizde sizin gibi insanlar pek olmazdı. Auburn'e gidip endüstri mühendisliği okumuş; futbol takımına ve Rolling Stones'a aşık olmuş. Ardından IBM'e gitmiş ve zaman içerisinde, ileride Intelligent Electronics adlı bir şirkette, ardından Compaq'te ve nihayet Apple'da yaptığına benzer şekilde, tedarik zincirinde devrim yarattı; dünyanın dört bir yanından kaynak malzemelerin toplanmasına destek olup her bir şirketin, parçaları bilgisayar olarak birleştirmeden önce elinde tutma süresini kısalttı. Teknoloji şirketlerinin liderlerinin indirimli yatak süngeri satmak gibi son derece sıkıcı hizmetler sunanların bile sürekli dünyayı kurtarmaktan bahsetmesi artık görgü icabı zorunlu olsa da bir bilgisayar şirketinin böyle bir şey yapabilmesi fikri 1998'de radikal kalıyordu ve Cook ikna olmuştu. Şeker renkli ilk iMac'lerin dönemiydi; Cook'a teklif edilen iş, Apple ürünlerini daha hızlı ve etkili bir şekilde dağıtıp Michael Dell'in şirketi yok paraya satmasını önlemek, dünyayı değiştirecek o hayalleri uygulama anlamında anlamlı kılmaktı. Ekibe katıldıktan sonraki iki yıl içerisinde Cook, Apple'ın satılmamış mevcut envanterini bir aylıktan iki günlük bedele indirdi ve onu nihayetinde en tepedeki işe taşıyacak başarı merdivenini tırmanmaya başladı. Cook'un genel tedbirliliğinin, durağanlığının aslında görebildiğim kadarıyla tek bir istisnası var; bu da genel anlamda teknolojinin zararları olarak özetlenebilecek bir konu. Apple'ın CEO'sunun bu konuyu dert edinmiş olması tuhaf görünse de Cook bu meseleyle yıllardır çarpışıyor. 2019 yılında, Silikon Vadisi'nin kalbinde; gelecek vadeden yüzlerce kuluçkacı, risk sermayedarı ve Steve Jobs'ın önünde yaptığı Stanford mezuniyet konuşmasında Cook şunları söylemişti: Siniklik çağında bu bulunduğumuz yer, insanların sorun çözme kapasitesinin sınırsız olduğuna hala inanıyor. Ama görünen o ki sorun yaratma kapasitemiz de aynı şekilde sınırsız. CEO olduğu süre boyunca Cook, veri-sanayi kompleksi olarak tanımladığı tüketicinin kişisel bilgilerini ve verilerini kullanarak ve satarak kar eden şirketlerden oluşan kompleks olguyu, genelde sesinde hafif bir hararetle, kötülemek için hiçbir fırsatı kaçırmıyor. Halka açık bir başka açıklamasında Cook bu pratiğin ilk olarak temel mahremiyet hakkımızı, bunun neticesinde sosyal dokumuzu değersizleştirdiğini ve algoritmaların beslediği yaygın bilgi kirliliği ve komplo teorileriyle dolu bir ekosistem yarattığını söylüyor. Mahremiyetine fazlasıyla düşkün olduğu bilinen Cook'a bu konuya neden bu kadar önem verdiğini soracak olursanız, konuyu tekrar Apple'a getirecektir. Apple için bu, şirketin kuruluşundan bu yana odaklandığımız, kişisel bir mesele, diyor. APPLE GİBİ bir şirkete liderlik ettiğinizde, neredeyse her birkaç yılda bir, basit yaşam biçimlerimizi altüst etmesini beklemek tuhaf bir koşul. Cook bunu gizliden gizliye, şirketin hizmet işlerini büyüterek yapmış; bu kategori Apple News, Apple Pay, Apple Music ve Apple TV+'ı kapsıyor. Bu departman yakın zamanda Apple'da yeni bir gelir rekoru kırdı ve Aralık ayında biten son raporlanan çeyrekte 20,8 milyar dolar kazandı. Geriye dönüp baktığınızda, 10 yıl önce, servisler şirketin çok küçük bir kısmını oluşturuyordu, diyor Cook. Bugünse Apple'ın işlerinin yüzde 20'den biraz azını temsil ediyor. Geçtiğimiz yıl Apple'ın Sundance'te 25 milyon dolara satın aldığı CODA adlı film Oscar ödülü kazandı. Çaylak sezonumuzdayız, diyor Cook. Ve en iyi film için Akademi Ödülü kazandık bile. Kısa bir süre önce şirket, Timothee Chalamet'yle Apple TV+'da yayınlanacak bir dizi reklam için iş birliği yaptı; şirketin tomurcuklanan ekran evreninde oynamak istediği çeşitli rollerden bahsediyor. Cook projeyi bizzat onaylamış. O reklamı çok seviyorum, diyor Cook sırıtarak. Çok yakın bir zamanda, Apple'ın artırılmış ve sanal gerçeklik alanında ve belki de ileride otomotiv sektöründe bir şey duyuracağı beklentisini doğuruyor. Apple'ın sadık takipçileri Cook'un bu teorik ürünlerden hiçbirini benim yanımda duyurmayı seçmemesine şaşırmayacaktır. Fakat Apple'ın varsayımsal olarak AG/ SG alanında bir şeye neden ilgi duyabileceğini açıklamaya gönüllüydü. Uzun vade bu şirkete yaradı: Bunu görmek için tek yapmanız gereken dışarı bakmak. Cook kampüste yürümeyi teklif ediyor. İçeri girerken verdikleri karta işaretim olup olmayacağını soruyorum. Gülüyor İkimizi de durdurabilirler, diyor tek kaşını kaldırarak. İki kat aşağıda ve dışarıda, kibar iletişim çalışanlarından ibaret bir dalga önümüzde ilerlerken, Cook yanından geçtiğimiz herkese sade bir selam veriyor. Bu yürüyüşü aşağı yukarı her gün yaptığını söylüyor Elinizde böyle bir imkan varsa ve bir yandan yürüyüp bir yandan konuşabiliyorsanız, devamsızlık yapıyor sayılmazsınız. Apple kampüsünde golf arabaları da mevcut. Ben hep yürümeyi tercih ediyorum, diyor açıkça. Araba insanı değilim. Güneş doğmuş. Camın ardında, bu iç avluyu çevreleyen binanın içinde, ikili üçlü grupların beyaz tahtalara Apple-vari kıvrımlar çizdiğini görebiliyorsunuz. Göletin kenarında Cook nazikçe yanımdan alıkonuluyor ve bir sonraki toplantısına götürülüyor. Giderken el sallıyor ve beni mükemmel bir günle baş başa bırakıyor.


Kelime anlamına bakınca Tirat, tiyatroda bir aktörün bir defada söylediği parça demek. Bu yazının konusu olan tirada gelirsek de, uzun süre pek de detaylarına hakim olmadığımız ama zamanla kulaktan kulağa yayılan, yayıldıkça da bizi heyecanlandıran bir... Ona yalnızca bir albüm demek yetmiyor, doğru sıfat ne acaba? Rap müzik için bir olay, bir kilometre taşı diyebiliriz belki. Günün sonunda Tirat, Türkiye'deki Rap sahnesinin yedi büyük isminin bir araya geldiği; merakla, heyecanla, karışık duygularla beklediğimiz bir albüm. Albüme bu ismin verilmesinin altında ise tiyatrodaki Tirat ile Rap müzikteki Flowların arasındaki benzerlik. Kalemi kuvvetli yeni nesil şairler; No.1, Şanışer, Şehinşah, Cash Flow, Motive, Allame ve Ahiyan da bu sayede bir araya geliyor. Tiratlarını dinlememiz için şimdi mikrofon onlarda. No. 1'in tanımlamasıyla, ekip de konsept de fikirler de kıyak. Onun Tirat'a dahil olmasının altında hem bu hem de neredeyse son 10 senedir böylesi bir toplama albümün olmayışı yatıyor. Türkçe rap için yapılan kıymetli işlerden biri olarak hafızalarda kalacak bence diyor. İyi yazmak için çok okumak, çok izlemek gerek derler. Müzikte de aynısı geçerli mi, insan kendi müziğini geliştirmek için sürekli dinlemeli mi, merak ediyoruz. Her şeyden önce bir dinleyiciyim ve iyi de bir dinleyici olduğumu düşünüyorum. Okumak, izlemek ve tabii ki gezmek, yaşamak; iyi bir gözlem yeteneği gerekiyor iyi yazmak için. Çoğuna sahip olduğumu düşünüyorum. Bazıları eksildikçe zorlanıyorum ya da belki bilmediğimiz bir şey daha var iyi yazmak için. Belki de bilmediğimiz bir şey daha var iyi yazmak için... Tirat'ın da kuvvetle muhtemel ortaya koyacağı gibi rap'te ekip çalışmalarının gücü yadsınamaz. No.1 bu durumu; Hip-hop tam bir çete işi, herkesin enerjisi birbirini tetikliyor, buna göre daha ateşli işler çıkıyor diye anlatsa da yalnız kalarak müzik üretmenin de çok zevkli ve verimli olduğunun altını çiziyor. Onunla sohbet sırasında söylediği an not ettiğimiz, çok çarpıcı bir cümle var ve muhtemelen kısa ve öz şekilde rap kültürünü de anlatmaya yetiyor. Müzik serüvenini konuşurken Dünya görüşümü hiçbir nota değiştirmez sanırım diyor Cash Flow. Onun rap ile tanışması ilkokul yıllarında, Almanya'ya dönüş yapan bir komşularının ona bıraktığı rap albümleri ile oluyor. Ardından 1995'te, Cartel geliyor ve her şey değişiyor. 1998'de ilk kaydı Kol Gezer Asayişi kaydediyor ve hikayenin devamına hala bizzat tanık oluyoruz. Rap müziğin hayatın kendisinden beslendiğini düşünüyor, onun merkez noktası sokaklar. Hayatı dolu dolu yaşıyor ve üretmeye devam ediyor. Motive'ye göre Tirat, farklı renkleri ve sesleri temsil ediyor. Çok fazla kalabalık projede yer almasa da Tirat'taki farklılığı Sadece kendi içimizde değil, dış dünyada da görüş ayrılıklarını temsil ediyor veya farklı pencerelerden bakabilmemizi sağlıyor diyerek anlatıyor. Üstelik bu tarz projelerde daha alışılageldik, daha klasik ve anlaşılabilecek basitlikte sound'lar yaptıklarını, Tirat'ın bu anlamda Türkçe rap müziğin de ötesinde, bir sanata hizmet edeceğini düşünüyor. Albüme dair hiçbir şey bilmeyen bir dinleyicinin gözünden bakmaya çalışıyoruz, Tirat'tan ne beklenmeli diye düşünüyoruz. Dinleyici beklentiye girse de girmese de albüm, etrafındaki herkese ilham olacak. Albümü hiç dinlemeyen biri olarak, ilk defa karşıma çıktığında, albümün ismi aklımda ne canlandırıyorsa, o çizgide düşleyebilirdim diyerek soyut ve güçlü bir şekilde açıklıyor albümü. Müzik, Motive için bir nevi öğretmen. Müzik yaptıkça karşısındakine duyduğu empati duygusunu zamansız bir şekilde geliştirebildiğini söylüyor. Eskiden kendini daha tekil ve sınırlı düşüncelere sahip biri olarak değerlendirse de, artık öyle olmadığını ona müzik öğretmiş. Bu anlamda müziğe onun kahramanı diyebilir miyiz, bilemeyiz ama Motive kahramanlara inanıyor. Benim de herkesin olduğu gibi inandığım isimler olmuştu. İlham ve örnek olan çoğu kişi, zincirleme olarak başka bir kahramana şekil vermiş oluyor derken, kendisinin de birçoklarının kahramanı olduğuna eminiz. Tirat, felsefesi olan, anlatmak istediği bir derdi olan, görsel dünyasından müzik prodüksiyonuna bütünüyle derli toplu bir proje. Şanışer'ın tabiriyle bağlamı güçlü, eli yüzü düzgün bir iş. İnsan kendini notalarla, kelimelerle, görsellerle ya da elle şekillendirdiği objelerle ifade edebiliyor, Önemli olan ifade etme biçiminden ziyade ifade ettiğin şey bence. Senden farklı insanların anlattıkları hikayeleri ve onları anlatış biçimini görmek kendi yolunda sana en büyük yol gösterici oluyor. Sanat da bilim gibi kümülatif çünkü bence diyerek kendini beslemek için yeni çıkan tüm müzikleri ve filmleri takip ettiğini, resimle ilgilendiğini belirtiyor. Albümde yer alan yedi ismin de kendi özgün tarzında müzik yapması ve bu farklılıkların kattıkları konusunu konuşurken, renk cevabını ikinci kez duyuyoruz. Şehinşah albümü güzel tanımlamalarla anlatıyor, Beklentilerin farklı formlarda gerçekleşeceği, tabuları yıkan, yeni lezzetler keşfedilebilecek bir albüm olacağa benziyor Tirat. Rap müziğin son yıllarda geldiği nokta, ulaştığı kitle ve hepimizin hayatlarına dokunabilme gücü Ahiyan'a göre de Tirat'ın en büyük avantajlarından. Kendi adına ise Tirat'ın doğrudan isminin motivasyonuyla projeye dahil olduğunu belirtiyor.


10 seneye yakındır tanırım Tuba'yı. Dünyanın ücra köşelerine baş başa tatillerle pekişti dostluğumuz. Bol kahkahalı, derin sohbetli, doğa içindeki kamplara, mütevazi kaçamaklarımız oldu. Bu kızın ayakları yere sağlam basar.. Öyle ki, altından halısını da alsanız bir yolunu bulur ve uçmaya devam eder. Kalbi pır pır atar, kırılır. Kırıldığı yerden kuvvetlenir. Kendi kalbine bakma ve kendini derinine tanıma cesareti gösterir benim arkadaşım. Kendi içine dönerken, dışarıyı da unutmaz. Çevresi kalabalık olsa da bazılarının elini sıkı sıkı tutar. Dertleriyle dertlenir, kol kanat gerer. Dostlarına ve ailesine gösterdiği şefkatin yarısıyla bile doğaya, insanlığa dokunsa harikalar yaratır. Yaratıyor da. WWF'in iyi niyet elçisi sıfatı, meleksi tanımlarından yalnızca biri. Ben WWF ekibine katıldıktan altı ay sonra pandemi başladığı için henüz kısıtlı saha çalışmasına katılabildim. Dolayısıyla sosyal medyadan desteklemeye devam etmem gerekti bir müddet. Gönüllü saha ekiplerine ulaşmak, maddi yardım toplamak ve WWF Market'e destek vermek gibi konularda elimin uzandığı, nefesimin yettiği her an destek oluyorum. Bugüne kadar; Adana'daki Karataş bölgesindeki yeşil deniz kaplumbağalarını kurtarma çalışmalarına ve Alaçatı Azmağı'ndaki kuş gözlemi platformunun açılışına katıldım. Bu vesileyle de Türkiye'de 500 küsür kuş türü olduğunu öğrenmiş oldum. Bende en çok iz bırakan yeşil kaplumbağaların yumurtalarını kurtarma çalışmaları oldu. Düşünsenize 1000 tane yumurtadan ancak bir tanesi yetişkin olabiliyor. Ve 1000'de bir ihtimal için canla başla çalışan, çoğu doğa bilimiyle uğraşan pırıl pırıl üniversite öğrencilerinin arasında olmak beni çok mutlu etti. Kamptaki gönüllülerin mücadeleleri, o zorlu kamp şartlarında, 50 derece sıcağın altındaki inanmışlıkları bana hayata dair o kadar ilham oldu ki. Herkes bir binanın çatısında yatıyor, sabahın köründe kalkılıyor, günün ilk ışıkları kaplumbağa yuvalarını tespit ediliyor ve denize ulaşmaları sağlanıyor. Hayvan ve doğa sevgisini bu kadar beklentisiz, bu kadar kalpten yaşayan ve yaşatan gençlerle birlikte olmak beni öyle tatmin etti ki, daha günlerce kalabilirdim aralarında. Şart ve koşulları, azimleriyle güzelleştiriyorlar resmen. Ve hepsi 1000'de bir ihtimal için. Sonuca değil, sürece odaklanan gençlerle olunca bir başka parlıyor insanın gözleri. Türkiye'de çalışmalarına en çok güvendiğim sivil toplum örgütü; WWF. Markanın başındaki Aslı Pasinli zaten çok sevdiğim bir arkadaşım. Aslı'nın başarılı iş hayatını bırakıp, kendini WWF'e adaması, birikimini topluma ve doğaya fayda sağlayacak bir yöne akıtması bana ilham oldu. Ve Aslı'ya ekibine dahil olmak istediğimi söyleyerek teklifi ben yaptım. Enerjim yettiği, kollarım uzandığı sürece de gönüllü olmaya devam edeceğim. Sahada gördüğüm birlik beraberlik hissi, adanmışlık, azim, şefkat, paylaşım, tutku o kadar etkileyici ki. Gençlerin arasında olmak ve bizim jenerasyona nazaran yardım, hayır işlerine kendilerini bu denli adamalarını görmek bana geleceğe dair umut verdi. Bu yeni nesillerin ileride başaracakları, yaratacakları yeni meslek alanları için heyecan doluyum. Bana öyle geliyor ki, 'ne kadar para kazanabilirim?' sorusundan ziyade 'topluma fayda sağlayabileceğim neler yapabilirim?' sorusunu sorarak iş fırsatları kovalayan gençlerin sayısı gün geçtikçe artacak. Öğrendiğim ilk bilgi iklim krizinin sanıldığından çok daha yakın gelecekte büyük bir problem teşkil edeceğini fark etmek oldu. Dünya atmosferinin iklimini koruyan karbondioksit, metan ve azot gazlarının dengesi çok daha yakın zamanda şaşacak. Bununla ilgili bir şeyler yapmam gerektiğinin bir tercih değil, zorunluluk olduğunu fark ettim. Bu vesileyle kendi evimde ve tüketim alışkanlıklarımda minik adımlar atmaya başladım. Ve zamanla bu adımlar daha büyük adımlara dönmeye başladı. Şehirlerde serinlik sağlayan yeşil alanların azalmasıyla binaların çatılarına yeşil alanlar yapılma işi yaygınlaşacak. Böylelikle yazın serinlik sağlarken, kışın da izolasyon sayesinde daha az ısı kaybı olabilecekmiş. Benim işim görsel dünyayla. Bu yüzden de ''giyim kuşam benim işimin bir parçası olduğu için alışverişten vazgeçemem'' diye kendimi kandırırken yakaladım. İnsan kendine söylediği yalanları yakaladıkça kendi içinde bir farkındalık olmaya başlıyor. Farkındalıkta dönüşümü getiriyor. Bu bahanenin altına sığınmak yerine bir formül bulmaya baktım. En azından elimdeki fazla kıyafetleri satabilirdim. Ve kendime bir koşul koydum: Yeni aldığım her ikinci el eşyayla birlikte elimdeki bir diğer eşyayı da satacaktım. Senelerdir uyguluyorum bunu ve gidişatından çok da memnunum. Bu süreçte sıfırdan üretilmiş bir ürünü almışlığım gerçekten epey azdır. Bunun dışında yeni kıyafet almak yerine yakın kız arkadaşlarımla birbirimizin dolaplarından giyinir olduk. Daha az hayvan ürünü tüketmeye dikkat ediyorum. Dünya çapındaki ciddi iklim aktivistleri, duşu bile haftada bir alıyor artık. Bu benim yapabileceğim bir şey değil ama ben de kendimce gerek sifon, gerek duş kullanımlarında dikkat ediyorum. Bulaşık makinasının, durulama suyunun fazlasını biriktiriyorum ve bitkileri onunla suluyorum. Böylelikle su tüketimini epey bir azaltmış oldum. Türkiye, dünyada en fazla yemek israfı yapan ülkeler sıralamasında ilk sıralarda yer alıyor. Ben de bir süredir haftalık alışveriş yerine, 2-3 günlük yapmaya bakıyorum. Bunun dışında, filanca bölgeden gelen meyve ve sebzelerdense yerel tüketmeye bakıyorum. Hem böylelikle kendi ülkemin üretenine daha fazla destek olabiliyorum. Hem de karbon ayak izimi azaltmış oluyorum. Plastik tüketimi hatırı sayılır seviyelerde azalttım. Bunun için ilk adım güzel bir termos edinmek olabilir. Çünkü marifet çöplerimizi ayırmaktan çok çöp çıkarmamakta. İş birliği yaptığım markaların çevreciliğini sorguluyorum. Temeline geri dönüşümü koyan, doğayla uyumlu olan markalarla işbirliği yapmaya bakıyorum. Kayıtsız kalan markalar ne kadar büyük bütçeler teklif etseler de önceliğimi doğaya çevirdim. Sosyal medyadan link verme olaylarına 2.5 senedir hiç yapmıyorum. WWF'le çalışmaya başladıktan sonra hayatımdan tamamen çıktı, bilinçsiz tüketimi fark etmeden destekleme halim. Anlayacağın sözümü ve hareketlerimi bir kılmaya çalışıyorum. İki buçuk sene önce Avrupa Birliği Delegasyonu'yla birlikte, Türkiye'de plastik poşetlerinin yasaklanması konusunun yüzü oldum. Basın toplantısını yazar Christine Berger'le birlikte yaptık. İlk saha çalışmasındaki hedefimiz plastik torbaların yasaklanması ve gerektiği takdirde parayla satın alınmasını sağlamaktı. Sonrasında bir bez çanta tasarımı yaptık ve marketlerde insanlara ücretsiz olarak dağıttık. Evimin, arabamın, çantamın içinde bez çantalar var. Çocuklarımı bu konuyla ilgili bilinçlendirmekle kalmayıp onların da kendi arkadaşlarına bunun önemini aktarmasını sağlıyorum. Çocukken Kırklareli'nde oturuyorduk, doğayla iç içe olduğum bir hayatım vardı. Anlayacağın kaynak sularından su içerek, ağaç dallarından meyve yiyerek büyüdüm. Ben şanslıydım çünkü materyal dünyadan kopuk bir çocukluk geçirdim, çünkü paramız yoktu. Tatillerimizde yıldızlı otellerde kalamadığımız için çadır tatilleri yapardık. Babam askerdi ve biz de askeri bölgelerde kamplara giderdik. İnsanoğlunun en zalim olduğu dönemlerde yani 15-18 yaş arasındayken yoksulluğumuzdan ötürü ailemi suçluyordum. Rahat bir hayat sunamadıkları için içten içe kızıyordum onlara. Regresyon terapileriyle çocukluğuma baktığımda başıma gelen her şeyin koca bir iyi ki olduğunu, bugünkü Tuba'da büyük etkileri olduğunu fark ettim. Zamanında paramızın olmamasını bir dezavantaj olarak görsem de bugün geri dönüp baktığımda şans olarak tanımlayabiliyorum. Ve insan zorlukların içindeyken üzülebiliyor ama geri dönüp baktığında bugünkü Tuba olabilmemdeki rollerinin ne kadar büyük olduğunu görüyorum. Zamanında çektiğim bu yokluk bugün bana hayat bilgisi olarak geri dönüş sağlıyor. İnsanlık hali gençliğimizde bir dönem doğadan kopabiliyoruz. Topluma ayak uyduracağız diye aslında özümüzde olmadığımız bir insan haline bürünebiliyoruz. Ben de gençliğimde materyal dünyanın epey bir içindeydim. Henüz daha 16 yaşındayken çalışmaya başladım. Hayattaki varlık anlayışım daha büyük arabalara binmek, daha büyük dairelerde oturmak, daha gösterişli kıyafetler giymekti. Bir yerden sonra çan eğrisi tersine döndü. Egom da kariyerimle aynı oranda büyürken, artık ben büyüdükçe egomu küçültmeye başladım. Ve gün geçtikçe daha da sadeleşmeye bakıyorum. Bizim kültürümüzde; 'komşun açken, tok yatılmaz' diye müthiş bir deyim vardır. Çocuklarımı da elimden geldiğince bu kültürle büyütmeye çalışıyorum. Benim kendi hayatımda uygulamaya çalıştığım birçok şeyi çocuklarım da benden görerek kendi hayatına uygulamaya bakıyor. Kompost yapmayı bile biliyor her ikisi de. Sare, elindeki eski eşyalarını satmadan yerine yenisini almıyor. Geçenlerde babası ona okul açılıyor diye ihtiyacı olmadığı halde yeni bir spor ayakkabı almış. Çok beğendiği her halinden belli olduğu halde, çekinerek gösterdi bana. Resmen başka bir ayakkabısını satmadan aldığı için minik bir utanç içindeydi. O rahatsızlığını görmek bile mutlu etti beni. Demek ki zamanında ektiğimiz tohumlar şu an karşılığını bulmaya başladı. İkinci el kıyafetlerini, arkadaşlarının annelerinin eski kıyafetlerini bile satıyor ve para biriktiriyor. Parasının bir kısmıyla hayvanlara destek oluyor. WWF'in çalışmalarına Sare de gönüllü olarak katılıyor. Özellikle hayvanlarla olan ilişkisi benden çok daha iyi. Hayvanlara olan zaafından ve ilişkisinden çok fazla şey öğreniyorum. Ben bazen hayvan yardımını yapmış olmak için yapabiliyorum ama Sare öyle değil. İçgüdüsel olarak yapıyor. Harçlıklarının bir bölümüyle mamalar alıyor. Her gördüğü sokak kedisine bir şekilde eli dokunuyor. Ben hayvan sevgisini resmen Sare'den öğreniyorum. Civan, pandemi dönemindeyken ''bizden sonraki çocuklar çok şanssız. Baksana evden çıkamayacaklar'' gibi bir cümle kurdu. Ben de bu sürecin sonsuza kadar sürmeyeceğini açıklarken, bakış açısını olumluya çevirmeye çalıştım. Doğanın temizlenmesi, Boğaz'ın renginin düzelmesi, yunusların gelmesinden konuştuk. Beni dinlerken kurduğu cümlelerle bir noktadan sonra o benim içimi rahatlatmaya başladı. Gelecek nesillerle ilgili umut doluyum. Kesinlikle bizden çok daha farkında ve bilinçli bir nesil geliyor. İşin biraz daha tarım tarafına odaklanacağım. Dünyayı en çok kirleten unsurlar; tekstil ve tarım. Biz bu hızla suyu tüketmeye devam edersek, yiyeceğe de ulaşamayacağız. Bu yüzden de dikey tarım yapabilmek için bir proje hazırlıyorum. Yiyecek ve içeceğimizi üretirken dünyaya bu kadar zarar vermeden yapabiliriz, dünyada bunun çok güzel örnekleri var. Bu projeyi önce Avrupa Birliği Delegasyonu'na sunacağım sonrasında da Türkiye'deki hem içine kadın istihdamını da ekleyeceğim ve dikey tarım alanları yaratacağız.


Aceleniz var, bir yere gideceksiniz ancak yolda hiçbir şekilde taksi bulamıyorsunuz, civardaki duraklarda da yok. Çok önemli bir toplantıya yetişmesi gereken bir dijitalcisiniz. Sonra ortada ne kadar da önemli bir eksik olduğunu düşünüp, küçük bir fikri cebinize atıyorsunuz. 50 milyar dolar... Yeni bir yatırım turunun ardından, Wall Street Journal'ın kaynaklarına göre Uber'in değeri 50 milyarı bulacak. İşte Travis Kalanick ve Garrett Camp'in yaptığı şey buydu. Küçük bir fikri dijital tarlaya ekip bu tohumun 50 milyar dolarlık dev bir orman oluşunu izlemek. Dijital tarım, gerçek hayattaki tarımdan biraz farklıdır! Fikir tohumu iyiyse dijitalin bereketli toprakları size bire on, bire yüz değil, bire milyonla karşılık verebiliyor. Bunun benzer örneğini yakın zamanda milli gururumuz Yemeksepeti'nde de yaşadık. Uber, yukarıda da bahsettiğimiz gibi Travis Kalanick ve StumbleUpon'un da kurucularından olan Garrett Camp tarafından Haziran 2009'da, San Francisco'da kuruldu. İstenilen zaman, istenilen yerde konforlu araç sağlama sloganıyla yola çıkan şirket, Ekim 2010'da melek yatırımcılardan 1.25 milyon dolar topladıktan sonra Şubat 2011'de Benchmark Capital'dan 11 milyon dolarlık bir yatırım daha alarak hızla büyüdü. Verdiği hizmeti düşündüğünüzde dünya çapında milyonlarca aracın bulunduğu dev bir filoya sahip olduğunu düşünebilirsiniz. Ancak ortada böyle bir durum yok. En azından şimdilik. Uber'in yaptığı iş, araç sahipleri ve araç filosu şirketleriyle yolcular arasında aracılık hizmeti vermekten öte değil. Amerika'dan yola çıkan hizmetin Avrupa macerası Londra'yla başladı. Tahmin edeceğiniz gibi bu gelişme, olaylı oldu. Uber'in kentte hızla büyümesi, taksicileri bir hayli huzursuz etti. Londra taksiciler birliği Licensed Taxi Drivers Association , TfL'e şikayette bulunup Uber'in hizmet vermesini engellemek için eylemlere başladı. Onlara göre taksimetresi olmayan Uber araçları, taksi gibi hizmet veremezdi çünkü bu haksız rekabet demekti. TfL, Uber'in çalışmasında hiçbir sakınca görmedi. Ancak LTDA bununla da kalmayıp yüksek mahkemeye suç duyurusunda bulundu. Londra taksicileri şimdi Uber için çıkacak yüksek mahkeme kararını bekliyor. Bu dava örnek teşkil edeceği için, Berlin ve Lüksemburg gibi şehirler açısından da çok önemli. Zira daha önce oralarda da Uber'e karşı benzer davalar açılmış, mahkemeler hizmeti durdurmasa da Uber'i kısıtlayıcı kararlara hükmetmişti. Yazının tamamı ve çok daha fazlası GQ Türkiye Eylül sayısında ve GQ Türkiye Dijital edisyonunda...


2014 yılında moda girişimcisi, Reni Folawiyo tarafından kurulan ve dünyaca ünlü Ganalı İngiliz mimar David Adjaye tarafından tasarlanan bir binada yer alan marka, Batı Afrika'nın modayı odağına alan ilk konsept mağazası. Pan-Afrika zarafetiyle donanmış bir Dover Street Market veya 10 Corso Como gibi düşünebilirsiniz. Lagos'un lüks Victoria Island bölgesinde yer alan Alara, Afrika tasarımının büyüyen, canlı dünyasının tadına varmak isteyenler için küresel moda treninde önemli bir durak. Belçikalı tasarımcı Jan-Jan Van Essche'nin parçaları ve bu koleksiyonlara ek olarak dünyada farklı bit pazarlarından toplanmış diğer bağımsız markalar ve antikalar. Antwerp'in çeşitlilik yönünde en zengin semtinin merkezinde yer alan Solarshop, zaman ve mekan hissini bulanıklaştırıyor; küresel kültürlerin birbirine geçtiği vaha sunuyor. Vintage kapitone ceketler, elle çizilmiş tasarım tişörtler, dantel gömlekler ve zanaati modadaki en havalı şey yapan tasarımcıların zihninden çıkan diğer hazineler. Green River Project'in iç tasarım uzmanları tarafından özenle tasarlanan bu rahat ve sıcak enerjili Chinatown mekanına komple taşınmak isteyeceksiniz. Aydınlatma sıcak ve davetkar, duvarlar kahve lekeli ahşapla kaplanmış, tik ağacından yapılan mobilyaların döşemesi ise Bode'den. Buradan daha fazlasını isteyerek ve merak ederek ayrılacağınız kesin ve belki bir de eşi benzeri olmayan bir patchwork gömlek ile. Kore'nin önde gelen perakendecisi Boon, Celine, Bottega Veneta, Vetements gibi lüks markaların yanı sıra 99%IS and Post Archive Faction gibi yerel tasarımcıların ürünlerine yer veriyor. Lüks mağaza mimarisi dendiğinde akla gelen Peter Marino tarafından tasarlanan Boontheshop'un Cheongdam bölgesinde yer alan 55.000 metrekarelik karargahı, modern bir mimari şaheser. Dünyanın en havalı moda şehrinde en iyi alışveriş deneyimini yaşamak ve en sevdiğiniz K-pop grubu stilistlerinin müşterileri için oradan oraya koşturduğunu görmek için. Futbol forması. Çok fazla futbol forması. Dünyanın her yerinden yeni ve vintage binlerce forma... Kurucusu Carlos Caloghero, 2007 yılında yola kişisel koleksiyonuyla çıktı, şimdi dükkanı 14.000'den fazla parçaya ev sahipliği yapıyor. Kısmen ikinci el mağaza, kısmen özel arşiv sayılabilecek Brecho do Futebol, eski bir kitap veya bir plak dükkanının atmosferine sahip. Bir futbol aşığıysanız, en ikonik formalardan oluşan bir koleksiyona sahip olmanın zamanı geldi. Maison Margiela, Raf Simons gibi iddialı markaların ve Kiko Kostadinov, Arnar Mar Jonsson gibi adını yakın gelecekte sıkça duyacağımız tasarımcıların en özel parçaları ve hemen bitişiğindeki kafede de mükemmel bir ton balıklı sandviç. Marais'in kalbinde, sakin bir sokakta konumlanan mağazanın moda aşığı kurucuları Guillaume Steinmetz, Anais Lafarge ve Romain Joste tarafından tasarlanan şık mobilyalarla donatılmış mağaza, sanat ve tasarımı ayıran çizginin üzerine konumlanmış gizli bir tapınak gibi. O Prada'yı satın almak ve Parisli seçkin moda tutkunlarının hangi muhteşem kıyafetlerin peşinde olduğunu görmek için. Chenjingkai, sert tabanlı makosenlerden şık Mary Jane stiline ve aslına uygun olarak yeniden üretilmiş Alman ordusu eğitim sneaker'larına kadar ihtiyaç duyacağınız her tür ayakkabının birebir versiyonlarını üretir. Prensipleri olan bir tasarım stüdyosundan bekleyeceğiniz gibi, açık meşe ahşap armatürler, iMac'ler ve Dieter Rams'in kulaklarını çınlatacak elementler. Chenjingkai, popüler modellerinin çoğunu online olarak satıyor ancak mağazayı ziyarete gelenler, onlarca saya, deri ve taban arasından seçim yaparak kendi modellerini tasarlama şansına sahip oluyor. Comme des Garçons, Junya Watanabe, Issey Miyake ve diğer avangart moda efsanelerinin nadir bulunan koleksiyonluk parçaları. Buranın bir sanat galerisi olduğunu düşünebilirsiniz ancak Memphis Milano ve Gaetano Pesce'nin radikal mobilyalarıyla donatılmış, arka planda Japon elektronik müziği çalan bu çılgın modaevini kibirli ve mesafeli kılan hiçbir şey yok. 90'ların Yohji Yamamoto parçalarını denediğinizden emin olun. Bir bakmışsınız, tarzınızda bir uyanış yaşamışsınız. Tüm Comme des Garçons ürünleri. Artı olarak Rick Owens, Marni ve Gucci'nin en iddialı parçalarına ev sahipliği yapıyor. Tüm DSM mağazaları Comme des Garçons'un vizyoner kurucusu Rei Kawakubo tarafından tasarlandı. Bu yüzden onun zihninden sekiz kata yayılan ve yüksek moda konseptinin ruhunu yansıtan enstalasyonların bahçesinde kaybolmaya hazır olun. Yeni CdG Homme Plus Nike'leri almak, zemin kattaki Rose Bakery'de omlet ve somon fümenin tadına bakmak ya da New York'un en iyi giyinen insanlarından bazıları olan satış personellerinin tarzı hakkında notlar almak için. Kinori'nin elle numaralandırılmış en güncel kıyafetleri, Kopenhag tasarım ekibi Frama'dan mobilyalar, vintage lambalar, ahşap tabureler ve sanatçı Marina Contro'nun mağazanın hemen arkasındaki stüdyoda dokuduğu battaniyeler. Kinori, uzun yıllar boyunca koleksiyonunu online ve stüdyosuna özel randevularla aldığı müşterilere satarak geçirdi. Şimdi birebir karşılaşmanın baskısı olmadan, deneyimi tüm yönleriyle ele almanın tam zamanı. Avrupa'nın en şaşaalı kayak merkezinin içinde yer alan butik, bir peri masalından fırlamış gibi görünen kuleli bir dağ evinde yer alıyor. Hermes uzun zamandır Alpleri seven jet sosyete ile ilişkilendirildi. St. Moritz mağazası onların genel merkezi diyebiliriz. İçerisi sofistike bir sanat simsarının dairesi gibi. Gio Ponti ve Giovanni Tommaso Garattoni sandalyeler, Muller Van Severen lambalar ve Palais Royal'dekileri anımsatan pirinç armatürlerle dolu. Husbands'ın geniş yün kartelasındaki zarif kumaşlardan birini seçip ölçülerinizi aldırmak için. Kapital'in Soho mağazası, tüm kıyafetlerin tasarlandığı, birkaç kilometre uzakta da üretildiği markanın ana merkezinde yer alıyor. Dolayısıyla, fırından taze çıkan Kapital ürünleri burada sizi bekliyor. Bir grup başına buyruk hippi tasarımcı, terk edilmiş bir belediye binasını devralmış ve onu bir moda atölyesine dönüştürmüş gibi. Alçakgönüllü zanaat ürünleriyle dolu kasaları karıştırmak ve hemen yandaki bandana müzesine ve nadir baskılarla dolu kitapçıya göz atmak için. 1997'de açıldığında Doğu Avrupa'nın modayı odağına alan ilk konsept mağazası olan Leform, bölgeyi Dries Van Noten, Maison Margiela, Comme des Garçons ve Helmut Lang gibi bugün hala son derece prestijli birçok markayla tanıştırdı. Harika bir antika dükkanı gibi bir sürü özel parçayla dolup taşan, birinci sınıf bir moda butiği. Leform'un Moskova merkezindeki üç lokasyonu, çağdaş modanın en iyilerini temsil eden 200'den fazla markayı barındırıyor. Amerika Birleşik Devletleri'ndeki tek bağımsız LV erkek mağazası, Virgil Abloh'un son koleksiyonlarında yer alan nadir parçalara ulaşmak için gidilecek en iyi yer. 3.500 metrekarelik alanın içinde, Abloh'un kapsayıcı kreatif vizyonunun bir uzantısı olarak, Kai-Isaiah Jamal'ın 27 metrelik bir heykeli var. Aldığı mimarlık eğitimi ile de tanınan Abloh, vefatından önce mağazanın tasarımına katkıda bulundu. Burası onun bilge zihnine açılan zengin bir pencere olmaya devam ediyor. Nepenthes marka evrenindeki her şey Needles, Engineered Garments, South2 West8 ve Hoka, Sebago ve Tricker's iş birliği ile yapılan ayakkabılar. Nepenthes'in Japonya'daki Awaji Adası'nda yapılan Purple Haze tütsüsü kokusunun sindiği Fransız antika aydınlatma ve dolaplarla dolu, 1800'lerden kalma tarihi bir bina. En yeni Nepenthes mağazası, Japon işçiliği ve eski dünya cazibesi severler için mutlak bir durak. Paul Harnden ve John Alexander Skelton gibi kült moda kahramanları, Yohji Yamamoto ve Issey Miyake gibi avangart harikalar. Benzersiz tarzlara sahip bir ekibin yarattığı, çılgın kıyafetlerden oluşan keyifli bir harikalar diyarı. Persuade, radikal modanın elitliğini erişilebilir ve eğlenceli hale getiriyor. Bilbao, Frank Gehry tasarımı Guggenheim Müzesi ve sayısız Michelin yıldızlı restoranı ile haritada yer alıyor ancak Persuade, Bask Bölgesi'ndeki en şaşırtıcı ve ilham verici nokta olabilir. Bu altı katlı büyüleyici cam sarayın içinde, Prada'nın bereketini gösteren son işi, Miuccia Prada ile beraber yaratıcı yönetmeni olduğu Raf Simons ortaklığının meyveleri var. Bir müzeye gittiğinizi hayal edin, ancak eserlere bakmak, etrafta dolaşmak yerine, doğrudan sanatın içine giriyorsunuz ve içeride kusursuz bir Prada seçkisi buluyorsunuz. Aklınızı başınızdan alacak alışveriş deneyimleriyle dolu bir şehirde, İsviçreli mimarlar Herzog & de Meuron tarafından tasarlanan Prada'nın özgün mimari duruşu kesinlikle göze çarpıyor. Ralph için sürükleyici alışveriş kavramını icat etti desek pek yanlış olmaz. Aspen mağazası, kasabanın madencilik tarihini anlatısına dahil eden antik armatürlere ve lüks apres-ski yaşam tarzına en güzel örnek. Ralph'in RRL Ranch'ine davet edilmekten sonra yapılacak en iyi şey, onun Mountain West'e karşı saplantısını deneyimleyebileceğiniz bu mağaza. Tasarımcı Sabyasachi Mukherjee, Hindistan'ın Ralph Lauren'i sayılır. Yeni Delhi karargahının bir katını, gösterişli Hint erkek giyim koleksiyonuna adadı. Burada, bir dizi farklı renkte, yoğun işlemeli sherwani ve bundi'ler ve Sabyasachi Calcutta imzası taşıyan özel yapım ayakkabılar bulacaksınız. Yüzlerce dekoratif tabak, kristal avize, geyik başları ve baş döndürücü tütsü bulutları... Sabyasachi'nin dünyası zengin ve sarhoş edici. Ralph gibi, Sabyasachi de ilham verici dünyalar kurar. New York'ta bulduğu vintage Levi's ve kovboy çizmelerini giymeyi tercih eder: Kıyafetleri bu kadar büyütmeyi sevmiyorum.'' Krallığına adım atın ve stili yeniden tanımlayacağınız bir dünyaya girin. Ziyaretler sadece randevu ile mümkün, böylelikle tüm mekanı tek bir kişiye ayırabiliyorlar. Bir bira içerken Merle Haggard'ı dinleyin ve gezegendeki en iyi organize edilmiş bit pazarı gibi görünen dükkanda ilginizi çeken şeyleri inceleyin. Artık vintage tam anlamıyla bir trend halini aldığına göre, bir hikaye anlatabilecek parçaları nasıl seçeceğini bilenlerin peşine takılın. Sokak giyiminin birçok muhteşem yansıması. Alyx ve Needles'dan, Dickies ve Patagonya'ya. İtalya ve Avrupa'nın önde gelen sokak giyim destinasyonu endüstriyel bir sığınağın içinde bulunuyor. Zarif Brera semti, mağazanın cesur tavrıyla mükemmel bir zıtlık yakalıyor. Luca Benini, 1989 yılında Stüssy gibi o zamanlar pek bilinmeyen markaların ilk distribütörü olarak işe başladı. Bugün, Slam Jam'in sunduğu markaların birçoğu adından sıkça söz ettiren markalar. Herhangi bir ziyaretinizde yeni bir keşif yapmanız ya da sadece Kuumba tütsü stoğunu yenilemeniz muhtemel. Uluslararası modanın yıldızları: Japonya'dan Auralee, ABD'den 4S Designs, Fransa'dan Lemaire, İngiltere'den Margaret Howell ve tabii ki Tres Bien'in kendi koleksiyonu. Sonuna kadar İskandinav: Ses sisteminde drill ve ABBA, zeminde Alvar Aalto mobilya ve Stockholm merkezli MP12 tarafından yapılan şık bir iç mekan tasarımı. Mağazayı 2006 yılında kuran Simon ve Hannes Hogeman kardeşler, spor giyimi yüksek konseptli moda ve ince terzilikle bir araya getiren erkek giyim öncüleriydi. Burada geniş bir marka yelpazesi yok, ancak her parçanın dikkatle ele alındığına ve raftaki yerini hak ettiğine emin olabilirsiniz. Berlin'in kaotik Kreuzberg semtinden sıyrılıp soluk aldıran, sakin bir avluda yer alan Voo, giysilerle dolu mütevazı bir endüstriyel alanda yer alıyor. Kendi kahve dükkanı ve bağımsız moda dergileriyle dolu rakipsiz standı ile Voo, Berlin'in kült moda kabileleri için bir butik olduğu kadar bir kulüptür de. Çin'in en ilgi çekici tasarımcılarından birinin zihninden çıkan, karanlık enerjisi olan el yapımı parçalar. Sıcacık bir tavan penceresinin altında, antika mobilyalar, retro caz müziği ve elle boyanmış beton duvarlar, sizi en az kıyafetlerin kendisi kadar dönüştürücü bir moda sokacak. Ziggy Chen'i dünya çapında ağırlayan 40'tan fazla mağaza var, ancak kendinizi onun taviz vermeyen zanaatkar vizyonuna tamamen teslim edebileceğiniz tek bir yer var. Bu yazı Bahar 2022 sayısında yayınlanmıştır.


Benim 2012-2016 dönemi, senin de söylediğin gibi orta uzun vadede planlanmış, hatta iki sene olarak başlamış fakat dört seneye uzanmış, dördüncü senesinde Euroleague'e varmış büyük bir başarı hikayesi. Dolayısıyla iki sene önce, tek liglerde ikinci defa Karşıyaka ile bir araya geldiğimizde beklentilerin hemen hemen aynı seviyede olacağı beklediğim bir durumdu. Ama tabii dönüp bakınca da, verdiğimiz üç senelik bi ara var. O üç senede Pınar Karşıyaka maalesef ki play-off'lara girememiş. Ortada bir takım yok, yeni bir yapılanma var ve bu her ne kadar sıkıntılı bir süreç olsa da, beklentiler çok. Önümüzdeki en büyük imtihan buydu ama bunun doğrultusunda da ben hep şunu söyledim: Meydan okumak, bir hedef koymak, o hedefe ulaşmak için etrafındaki insanları kenetlemek veya takımı hazırlamak bizim işimizin bir parçası. Belki herkes bunu düşünmüyor ama bu baskıyı en başta ben kendime yapıyorum. Senin söylediğin gibi çok daha mütevazı bütçelerle, çok daha büyük bütçelere deyim yerindeyse saldırıyoruz, yenmeye çalışıyoruz. Zaten spordaki en büyük hadise sürdürülebilir başarıdır. Geçen seneye baktığımızda yepyeni bir takım görüyoruz: 11-12 oyuncu asistan koç ile beraber geldi ve uzun süre bizi ligde lider götürdü. Pandemi dolayısıyla yarıda kaldığı dönemde lig ikincisiyiz ve Avrupa'da yarı finaldeyiz. Açıkçası kupayı domine ettiğimiz bir dönemde bir şanssızlık yaşadık. Biz büyük ihtimalle geçen sene bir Avrupa kupası sahibi olacaktık. Pınar Karşıyaka tarihinde bir ilke daha imza atacaktık ancak olmadı. Fakat benim sporculuğumda da böyle oldu. Ben sporculuk hayatımda ilk defa 1992 senesinde final oynadım. Henüz 20 yaşındaydım. Bugün şampiyonluklardan, finallerden konuşuyoruz, kelimeler ağzımızdan kolay dökülüyor ama 1992 senesinde böyle bir şey dediğinizde size tereddütle bakılırdı, inandırıcı duyulmazdı. Oyunculuğumda da hep bu hayalleri kurdum, koçluğumda da işime tutkuyla sarıldım. Koçluk çok zor, çok meşakkatli ama bunların birleşiminden de bu tip planlar, hedefler ve başarılar çıkıyor. Vardığınızda ise kendinizi yenileyip, besliyorsunuz. Öncelikli olarak başarının kendisinden besleniyorum, verdiği hazdan. İkincisi Karşıyaka semtiyle, taraftarıyla çok uyuşan tutkularım, hırslarım, hayallerim... Ben 2012 senesinde Karşıyaka'ya gelmeden önce de Karşıyaka'da basketbol vardı. Seyircisi zor bir deplasman. Bir iki sene içerisinde üç galibiyet alıyor, play-off'u belli bir yerde bitiriyor fakat ondan sonrası yok. Sezon içinde Fenerbahçe'den Anadolu Efes'ten bir iki galibiyet alabiliyor ama sürdürülebilir değildi. Bana kalırsa ben ve ekibim bunu değiştirdik, sürdürülebilir başarıyı mümkün kıldık. Herkesin bir hayali vardır fakat herkes bu hayale ortak olamaz. Bunun için inandırıcılık, sürdürülebilirlik gerekir. Türkiye Kupası, Cumhurbaşkanlığı Kupası... İlk turda Banvit'i eledik, daha sonra Fenerbahçe ve Anadolu Efes... Oluşturduğumuz sinerji beni besledi. Ben o semtte dolaşırken, bu salonda maç yönetirken de bu sinerjiden besleniyorum. Çok büyük bir sevgi ve saygı var. Bu sevgi ve saygı karşılıklı olduğunda birbirimize daha sıkı kenetlendik. Beklentileri biz yarattık ve bu beklentileri karşılayan bir yolda yürümem gerekir. Pınar Karşıyaka ile en büyük hayalim bir Avrupa Kupası kazanmak. İlk olarak spor kültürünü okullara tanıtmak ve bunu yaparken küçük yaşlara kadar inebilmek. Kültürün bir parçası olabilmek için çocukların branş hocaları olmalı. Salonların ve dolayısıyla imkanların çoğalması gerekir. Var olan yerlerde eksikliklerin giderilmesi gerekir. Herkes A Takım antrenörü olmak istiyor ama bir altyapı antrenörünün önemi yadsınamaz. Beni teknik anlamda yetiştiren çok değerli insanlarla tanıştım ve bunun artısını hala hissediyorum. Sporculukta forma nasıl sırılsıklam oluyorsa, benim de sahada gömleğim öyle oluyor. O tutku her an benimle. Bu enerjiyi, tutkuyu Karşıyaka semtine, taraftarına geçirebildiğimi düşünüyorum. Bununla birlikte gelen başarılar hepimizi heyecanlandırıyor. 2012-2016 yılları arasında, mücadelelerimiz haricinde arka arkaya gelen finaller, kupalar ve başkanlarımız sayesinde coşkulu Karşıyaka karakterini canlandırma fırsatımız oldu. Birçok şampiyonluk, kupa, madalya kazandım ama günün sonunda en büyük kazanımlarıma baktığımda ismimin verildiği Karşıyaka Kulübü'nün altyapı salonu ve park akla ilk gelenler oluyor. Hala bu meslekteyken, takımın başındayken böyle değerlere sahip olabilmek benim en büyük kazanımım. Üniversite çağına dek zaten mutlaka eğitim alınmalı. Artık becerileri ve yeteneği haricinde kendini doğru ifade edebilen, iletişim kurabilen, bilgi sahibi olan insanlar aranıyor. Onun ötesine gittiğimizde bana göre tıkandığımız yer yine sistemin kendisi oluyor. Spor ağırlıklı okullarımız olmalı. Ailelerin de rolü büyük. Karar dönemlerinde aileler de biraz soğukkanlı davranmalı diye düşünüyorum. Yeterli olmadığını düşünüyorum. Altyapı olarak, Banvit'in yaptığı bir organizasyon vardı. Aslında bugün hala Beşiktaş'ta konuştuğumuz Alperen'ler, Şehmuz'lar... Bu kişiler sonuçta Beşiktaş'a Banvit'in altyapısından alındılar. Fakat bu organizasyon yaşayamadı, devam ettiremedi kendini çünkü şartlar kolay değil. Sistemin kendisine dikkat etmeli; oyuncuları al, lojmana yerleştir, salonun olsun... Bu sistemin iyi bir oyuncu verme garantisi yok. Görgünün, kültürün, arkadaşlıkların içinde olduğu bir sistem düşünmemiz gerekiyor. Bu değerler de en az dersler kadar önemli. Radikal bir karar alıp bu sistemi başlatmalıyız, gelecek kuşaklara bu kültürü aşılamamız lazım. Aileden aldığım görgünün stilimde büyük bir yeri var. Özellikle rahmetli babam giyimine çok dikkat ederdi. Nihayetinde içimden gelen bir şey. Sonuçta bir salon sporu yapıyoruz. Birçok izleyenimiz var. Sadece salonda bulunan taraftarlar değil, televizyon başında izleyen bir sürü genç arkadaşımız oluyor. Oraya eşofmanla çıksam bambaşka bir duruşu olacak ama takım elbise giymek, o dikkati vermek benim hoşuma gidiyor. Olmazsa olmazlarım arasında yüzük ve saati sayabilirim. Artık mavi gömlek de girdi gardrobuma. Onu kimi zaman zırh gibi kullanıyorum. Bir taraftan da pandeminin bize hatırlattığı salaş eşofmanlar, şalvar pantolonlar var fakat jean her zaman vazgeçilmez bir parça. Bu röportaj Hedef Hep Daha İlerisi: Ufuk Sarıca başlığıyla #GQYaz21 Summer of Sports sayısında yayınlanmıştır.


Pandemi koşullarının normalleştirdiklerinden biri, online buluşmalar. Biz de Ümit Ünal'la, onun için Aşk, Büyü, vs. maratonuna denk düşen geçtiğimiz bir bir buçuk yıl boyunca verdiği röportajları takip edenlerin aşina olduğu bir fon önünde, Glasgow'daki evinin yemyeşil ağaçlara bakan pencere manzarasına nazır buluşuyoruz. Hepimizin İstanbul'da, zamanında keşfettiği ve gidip vakit geçirdiğinde iyi hissettiği yerler vardır; bir dükkan, bir yokuş, bir park... Ümit Ünal için orası, Büyükada olabilir. Her ne kadar 2020'nin başında, bir ayağı İstanbul'da olmak niyetiyle adayı bırakıp gitse de, malum şartlar sebebiyle Glasgow, yıl boyunca Ünal'ın yeni ve mecburi evi olmuş. Hayatın planladığımız gibi gitmeyeceğinin en büyük ve ne yazık ki en sevimsiz örneklerinden birini, tüm dünya olarak geçen yıl tecrübe ettik, hala da ediyoruz. Ancak değişen koşulların getirdiği belirsizlikler insanı düşünmeye, düşünce de üretmeye itiyor. Ümit Ünal'ın İstanbul'da olduğundan daha üretken bir döneme girmesi de bundan belki... Üst üste gelen teklifler, çalıştığı birbirinden farklı hikayeler arasında beni en çok heyecanlandıran, oradayken İngilizce olarak yazdığı ve Glasgow'da hayata geçimeyi planladığı projesi. Henüz ortada belirgin detaylar olmasa da yakın zamanda gelişmeleri duymamız an meselesi. Film yapmanın, kendi hikayelerini bu yolla anlatabilen insanda yarattığı alışkanlık, özellikle hissettiklerini izleyicisine geçirmeyi başarmış yönetmenlerin yaşadığı haz, bambaşka. Ümit Ünal film yapmanın bir diğer boyutuna da işaret ediyor, Film yapmak, günümüzde hikaye anlatıcılığının en popüler yolu. 100 yıldır böyle aslında. Dolayısıyla eğer hikaye anlatmak istiyorsan, sinema bambaşka bir erişim sağlıyor insana. Ben Aşk, Büyü, vs.yi bir hikaye olarak yazmış olsaydım belki şimdiye kadar çoktan yayınlanmış olacaktı, çoktan okuyucuya ulaşmış olacaktı ama çok sınırlı bir okuyucuyla buluşacaktı ve burada yarattığı etkiyi yaratamayacaktı. Ellerinde kamerayla kalabalığın içine girip, kimseyi film çektiklerine dair uyarmadan sahneleri çeken; vapurlarda, sokaklarda, lokantalarda görüntü toplayan bir ekibin ürünü Aşk, Büyü, vs. Yakaladıkları doğallık ve gerçeklik duygusu biraz da bundan kaynaklı. Ümit Ünal bu duyguyu, Filmin belgesel gibi çekilmiş inandırıcı bir tarafı var diyerek anlatıyor. Sinemadan konuşurken lafın yaşadığımız dijital değişime gelmemesi kaçınılmaz. Sinema salonlarının geçirdiği zor günler ve bu esnada hem film üreticilerinin hem de seyircilerin yeni adresinin dijital platformlar olması, belki de sinemanın en önemli gücünü elinden alıyor. Tabii ki bir yönetmen her zaman filminin büyük perdeden izlenmesini ister. Büyük perdeyi hayal ederek yapıyoruz çünkü filmlerimizi ve sinema salonuna gelmiş birisi, oturduğu zaman tamamen filme teslim oluyor. Tamamen senin elinde ve ona hikaye anlatmakla bilgisayar başında, her an kapatabilecek birisine hikaye anlatmak bambaşka işler. diyen Ümit Ünal, bu kaygısına rağmen gidişatın, dijitalin egemenliğine ve sinema salonlarının azalacağına işaret ettiğini görebiliyor. Sinema salonlarının yakın bir gelecekte özel bir eğlence alanı olma ihtimali hiç de uzak görünmüyor. Ümit Ünal, Aşk, Büyü, vs. ile uzun süredir ayrı kaldığı adanın sakin havasını bize taşıyor, bundan sonra yapacaklarını beklerken kendimize sık sık hatırlatacağımız bir şiir okuyor. Bu yazı "Yaşanamayan Tüm Aşklara Yazılmış Bir Mektup" başlığıyla #GQyaz21'de yayınlanmıştır.


YAMAMOTO'NUN PARİS'TEKİ ana merkezi, Le Marais'nin hareketli doğu ucunda, daracık bir sokakta yükselen, altı katlı, prestijli görünen taş bir binada yer alıyor. Camlar buzlu ve dışarıda buranın neresi olduğunu gösteren bir işaret yok. Ama büyük kapıyı itip içeri girdiğinizde, kendine has bir Yohji enerjisi alıyorsunuz; en sade donatılmış, çoğunluğu beton fuaye alanında bile. 1920'lerde Paris'te bir salon'a ya da '80'lerde Amerika'da bir bowling salonuna girmiş gibi hissediyorsunuz. Gerçekten de oradaydı. Zemin kattaki geniş sergi alanının arka köşelerinden birinde; avangard modanın atası Tokyo ofisinden birkaç kişiyle birlikte küçük, yuvarlak bir masanın etrafında oturmuş, sessizce duruyordu. Askılara dizilmiş giysiler çoğunlukla imzası olan siyah renginde satıcı ve alıcılarla dolup taşan masalar alanı dolduruyordu. İki gün önce bu oda, Yamamoto'nun en yeni koleksiyonunu (2023 Sonbahar- Kış Erkek) sunduğu bir podyuma dönüştürüldü. Her zamanki gibi, defile hıncahınç doluydu. Yalnızca sıradan endüstri yetkililerini değil, siyaha bürünmüş sadık bir hayran kitlesini de çekmeyi başaran birkaç tasarımcıdan biri. Bunlar Yamamoto'nun kuzgun sürüsü veya tasarımcının ününün ve nüfuzunun ilk zirvesini yakaladığı 1980'lerde bu hayranlara Japoncada karasu-zoku adı veriliyordu. 79 yaşındaki Yamamoto özünde daima asi, sıra dışı ve tavizsiz bir tavır benimsese de küresel bir moda markasının arkasındaki kreatif gücü temsil etmeye devam ediyor. Paris Moda Haftası defilesinde ve arkasından after-party'de çalışmaya devam etti. Sergi alanı 1980'lerde veya 1990'lardaki kadar kalabalıktı. Hareketli odaya dönük oturan Yamamoto, elindeki batonuyla, bir ticaret orkestrası yönetiyor gibi görünüyordu. Selamlaşmadan ve hoşbeşten sonra, asansörü işaret ediyor. Fransa'daki asansörler ufacık ve sık sık bozuluyor. Bunun da her defasında, varmak istediğimiz durak olan en üst kata ulaşamadığını söylediğinde, ikimiz de içindeyken geçici bir süreliğine bozulsa da hayli gergin bir ortamda onu saatlerce sorguya çekebilsem diye gizliden gizliye ümit etmeye başladım. Yamamoto muhteşem hayatına dair düşüncelerini paylaşırken pek de tevazu gösteren biri olmadı hiçbir zaman. İki anı kitabı yazdı, Wim Wenders'in çektiği bir belgesele konu oldu ve yaşam öyküsünü, geçtiğimiz yıl ilk defa İngilizce yayımlanan Japon dergisi Nikkei Asia'daki röportaj dizisinde anlattı. Fakat bildiğim kadarıyla, bugüne dek kendisiyle küçük bir asansörde kalan gazeteci olmadı. Asansör kararlıydı ve bizi, Yamamoto'nun ofisinin bulunduğu en üst kata ite kaka ama başarıyla götürdü. Fırsattan istifade, kusursuz kıyafetini hakkını vererek takdir edebildim. Ne de olsa yaptığı kıyafetler kadar kişisel stiliyle de ünlü. Önce şapka gözüme çarpıyor. Siyah fötr şapkası Keith Richards'ın şalları veya David Hockney'nin gözlükleri gibi imgesinin esas bir parçasını oluşturuyordu. Bir arkeolog tarafından bulunmuş ya da tarih öncesi, kağıdımsı bir deriden üretilmiş gibi, nadir ve önemli görünüyordu. Paris'te buz gibi bir öğlen vaktiydi ve Yamamoto her türlü gabardinin hem imza rengi olan mürekkep siyahı hem de, şaşırtıcıdır ki, gece yarısı mavisi yanı sıra ince pamuklu ve fitilli katlar giymişti. Her biri, çeşitli tutkuları sayesinde biriktirdiği rahat özgüvenle derlenmiş ve katlanmıştı siyah kuşak karateci, rock müzisyeni, iyi bir bilardocu ve tabii ki moda dünyasının büyük kahinlerinden biri gibi görünüyordu. Çalınamayan veya kopyalanamayan unsur Yamamoto'nun geçmişi; yani onu, babası II. Dünya Savaşı'nda öldürüldükten sonra annesinin terzi dükkanı açtığı, Tokyo'nun kırmızı ışıklı semtinden Le Marais'ye götüren yolculuk. Kadınları giydirmek, onları kumaşla korumak onu en başından bu yana motive eden şey. Hayatım kadınları düşünmek üzerine kurulu, diyor moda eleştirmeni Suzy Menkes'e 2000'de. İlk olarak annemdi, sonuncusu da kızım. Aralarında da bilinmeyenler var. Hırsları ve benlik kavramı hep alçakgönüllü kaldı. Fakat fikirleri ölüm-kalım noktasında peyda oluyor. Japonya'da çok kötü bir dönemde doğdum, diye yazıyor Victoria & Albert retrospektifinin kataloğunda. Bebekler için yiyecek bulunamadığından benim jenerasyonumdaki insanlar çok küçük kaldı. Doğal olarak, büyüklüğüme öfke duyduğumdan büyük giysiler tasarlıyorum. Bu çıkış hikayesi gösteriyor ki Yamamoto'nun işlerinin dünyanın dört bir yanında bu kadar yankı uyandırması, zamanın ruhunda kalmaya dair açıklanamaz becerisinin çok ötesine geçiyor. Asıl cazibesi, tehlikede olanın katı gerçekliğinde yatıyor. İngiliz moda fotoğrafçısı Nick Knight, 1986'da Yamamoto'yla tanıştıklarında ona dair ilgisini ilk neyin çektiğini anımsıyor. Onun kıyafetleri kadınların omuzlarına, göğüslerine, poposuna veya bacaklarına değil; duygularına, zekasına, düşüncelerine odaklanması bakımından devrimseldi, diyor. Yohji'nin modası son derece şiirsel; bir kadının güzelliğinin ve gücünün cinselliğinden değil, zihninden geldiğini söyleyen ilk giysiler ona aitti. Bu, benim için yeni ve çok tazeleyici bir şeydi. Yamamoto bu hassasiyeti, annesinin terzi dükkanında çalışarak geliştirmiş; annesi bu dükkanı, Yamamoto çocukken, babası II. Dünya Savaşı'nda öldürüldükten sonra açmıştı. Mahalleleri suç çeteleri ve hayat kadınlarıyla doluydu ve her gün şiddetle karşı karşıyaydı bir defasında, Nikkei Asia'daki köşesinde anlatıyor bunu, sokakta oyun oynarken topu arabaya çarptığı için bir yakuza patronunun şoföründen yumruk yemiş. Judo öğrenmeye başlamış. Çoğu diğer çocuktan daha atletik ve çevik olduğunu fark edince dövüş becerileri de gelişmiş. Nihayetinde karatede siyah kuşak almış. Ortaokul çağında, sanatçı olarak da geleceğinin parlak olduğunun emarelerini göstermeye başlamış. Resim yetenekleriyle övgü almış ve ev ekonomisi dersi için yaptığı pamuklu külot ile bir sergide ödül kazanmış. Kesip dikmeye yönelik doğal bir yatkınlığım vardı sanırım, diyor. Yamamoto'nun stil becerisine rağmen annesi, iş dünyasında başarılı olmasını istiyormuş. 1962 yılında hukuk okumak için Keio Üniversitesi'ne girmiş, savcı olmayı umuyormuş. Fakat vaktinin çoğunu bir arkadaşından ödünç aldığı İngiliz yapımı Austin'le yarışarak ve Ventures ile Peter, Paul and Mary gibi Amerikalı grupların şarkılarını yorumlayan rock grubu 4 Beat'te solo gitar çalarak geçiriyormuş. Yamamoto, koleksiyonunu ilk defa sunmak üzere Paris'e geldiğinde, yaklaşık 10 yıldır hazır giyim tasarlıyordu. Belirli bir vizyona sahip, usta bir terziydi. Bu vizyon eleştirmenler tarafından sınandı fakat onu durduramadılar. Çok fena eleştiriler aldım, diyor Yamamoto. Dolayısıyla güçlendim. Ertesi yıl Yamamoto, koleksiyonunu New York'ta sunuyor. O dönemde de nispeten tanınmıyor ama Paris'teki ilk defilesinden bir tanınırlığa sahip ve büyük bir kitleyi çekmeyi başarıyor. The New York Times'ın o günkü stil muhabiri John Duka defile için bir tür aydınlanma, diyor. Y's'in lansmanından sonra Yamamoto çeşitli alt markaların bünyesinde tasarım yaparak birçok işe imza attı; kadın giyimde Yohji Yamamoto, erkek giyimdeyse Yohji Yamamoto Pour Homme ile amiral markalarını kurdu. 2002'de adidas'la çığır açan iş birliği Y-3'yi gerçekleştirdi; ofise vardıklarında resmi ayakkabılarını giyen, yanından hızla yürüyüp geçen New Yorklu iş adamları ona ilham vermiş. Spor ayakkabı çevresine dahil olmak istedim, diyor. Adidas ortaklığıyla birlikte ki buna daha sonra performans ayakkabıları ve spor giyim de dahil oldu Yamamoto yeni bir kıyafet kategorisinin şafağını gördü. Fakat bunun olması, hatta adidas'la olması, tamamen kaderin bir cilvesiydi. Spor ayakkabı yapmak istediğimde önce Nike'ı aradım, diyor Yamamoto. Şirketiniz benimle çalışmak ister mi? Cevap gayet öz ve nazikti. Hayır, teşekkür ederiz Yamamoto Bey, biz yalnızca spor için ayakkabı üretiyoruz. Çok ama çok güzel bir cevaptı. Ben de adidas'a gittim. Yamamoto kahkaha atıyor; o dönem radikal olan bu fikrin cüretkarlığını kavramış gibi. adidas'ı aradım ve bir anda 'Evet! Sizinle çalışmak isteriz,' dediler. Y-3 koleksiyonu, geçtiğimiz yıl 20'nci yıl dönümünü kutladı. Y-3 modanın sporla buluştuğu sokak giyim bileşimleri için yepyeni bir pazarın oluşumunu hızlandırmakla kalmamış, Yamamoto'nun imparatorluğunda süren iş birliklerine de kapı açmıştı . Tasarımları giderek büyüyen bir kitleye ulaştığında bile, gerçek bir müşterisi olduğuna inanmadığını söylüyor; giysileri ile tesadüfen veya yanlış anlaşılma sonucu onu satın almış bulunan kişi arasında bir bağ olduğuna inanıyor. Ancak bu yalnızlık onu yavaşlatamadı. Yamamoto, koleksiyonlarının üretiminin her aşamasıyla hala bizzat ilgileniyor. Tüm hayatı boyunca mücadeleci biri olmuş; 50 yılda inşa ettiği dünya için savaşmaya devam etme konusunda hiç olmadığı kadar kararlı görünüyor. Güzel şeyler her gün yok oluyor, diyor bir keresinde. Şayet bu doğruysa, elimizden gelen her güzelliği korumakla yükümlüyüz. Yamamoto da üzerine düşeni yapıyor. Gerçek moda yok oluyor, diyor. Ama ben yaşadığım sürece buna engel olacağım.


Reklam, bir kısa süre işidir. Derdini daha az zamanda anlatanlar da var ama reklamcılığın test edilip milyon kere onaylanmış altın standardı, 30 saniyedir. Bunu mümkünse aşmamak, reklam kuşaklarında yer almanın yüksek maliyetlerinden kaçınmanın yanı sıra izleyiciyi sıkıp dikkatini dağıtma riskini bertaraf etmek açısından da elzemdir. On yıllardır vazgeçilmez sayılan bu kural, son zamanlarda çeşitli reklamlarla zorlanmaya ve ihlal edilmeye başlandı. Bunun en ilginç örneklerinden birine, geçen yılın 21 Aralık gecesi şahit olduk. Nescafe, 3'ü 1 Arada'nın Extra versiyonu için hazırlanan reklam için, bu tarih özellikle seçildi. Uykusuz gecelerin en iyi eşlikçisi olan kahve için, senenin en uzun gecesi tercih edildi ve #SabahlarOlmasın etiketiyle gündem yaratılmaya çalışıldı. Punch isimli ajans tarafından hayata geçirilen reklam, tam 5 dakika 14 saniye sürdü. Böylece Türk reklam tarihinde süre rekoru kırılmış oldu. DJ Zeki Kayahan Coşkun'la işbirliği yapılan reklamda, süre bol bulununca, markanın eski reklamlarını hatırlatmaktan sevimli kedi videosu izlettirmeye, WhatsApp kampanyası başlatmaktan abaküsle sayı saymaya, yaklaşan yeni yılı havai fişeklerle kutlamaktan bu uzun yapımda emeği geçenleri tek tek saymaya kadar her şey yapıldı. Süre rekorunu şimdiye kadar elinde bulunduran reklama isim vermeden atıfta bile bulunuldu. Günün, yani 21 Aralık'ın anlam ve önemini çok iyi yansıtan ve sosyal medyada çok konuşulan reklam, uzunluğu açısından bir ilk değil, aslında pek çok öncüsü olan bir çalışma. Akla hemen Cem Yılmaz'ın çeşitli markalar için yaptığı birbirinden uzun reklamlar geliyor. Telsim'den Doritos'a, Opet'ten Türk Telekom'a ve en son Türkiye İş Bankası'na kadar muhtelif markalar için yapılan söz konusu reklamların çoğu, neredeyse birer mini film. Doritos, Opet ve Türk Telekom için yapılan reklamları dizi film olarak anmak bile mümkün. Cem Yılmaz en uzun reklamlarından birini yıllar önce Telsim için yaptı. Bugün artık az bilinen efsane reklamlar arasında sayılması gereken bu çalışma, tam 3 dakika 11 saniye sürüyor. Bu basit ama ilginç iş, Cem Yılmaz'ın diğer reklamları gibi güçlü bir hikayeye veya büyük bir prodüksiyona dayanmıyor. Aslında bir masaüstü reklamı. Ekranda peş peşe Telsim ve MyCep logoları beliriyor, ardından Cem Yılmaz imleci logolar üzerinde gezdirerek daldan dala konuşuyor. Reklam bundan ibaret ama kendini defalarca izlettirecek kadar da komik ve eğlenceli bir iş. Cem Yılmaz, bu nevi şahsına münhasır reklamda derdini uzun uzun anlatırken bir ara reklamcılıkla bile dalgasını geçiyor. Uzun reklamlardan söz ederken, internet çağında olduğumuzu unutmamız gerekiyor. Bir zamanlar reklam filmleri yayınlamak için elde yalnızca televizyon vardı ve televizyondaki kanal sayısı şimdikinden çok daha azdı. Bu durum televizyon reklam kuşaklarını çok pahalı bir seçeneğe dönüştürüyor ve 30 saniyeyi aşmayan reklamlar yapmayı bir anlamda mecburi kılıyordu. İnternet bu zorunluluğu ortadan kaldırdı. Mecra bedeli ödemeden reklam yayınlama imkanı, markaların ve reklam yaratıcılarının işini inanılmaz derecede kolaylaştırdı. Bu avantaj, tersine bir gelişmeyi de beraberinde getirdi. İnternet demek aynı zamanda reklamdan kaçmak için her türlü imkana sahip olmak demek çünkü. Reklamı geç deyip geçersiniz, televizyonda olduğu gibi kuşak bitene kadar reklam seyretmeye mahkum değilsiniz. Bu paradoks, internet için uzun ama gerçekten ilginç ve özellikle aranıp bulunacak türden reklamlar yapma eğilimini doğurdu. YouTube'u biraz karıştırın; şarkılardan kamera şakalarına, kısa filmlerden sosyal deneylere kadar gözlerinizi ayıramayacağınız sayısız markalı içerikle karşılaşabilirsiniz. Tabii bunlar klasik reklamın ötesine geçen, daha çok içerik olarak anılması gereken işler. Bu açıdan bakınca, internetle elde edilen mecra bedelsiz iletişim yapma avantajının, klasik reklamları uzatmaya imkan tanımadığını, uzun reklamları gören kullanıcıların kaçacağını düşünebilirsiniz. Oysa gerçek çok farklı. En azından Chipotle için yapılan reklamlar bu iddiayı anında çürütecek cinsten. Doğal tarımdan elde edilmiş sağlıklı ürünler sunmakla övünen yeni nesil fast food zinciri, bu alameti farikasına vurgu yapmak üzere hazırladığı iki animasyon reklamıyla, hem izleyici ve kullanıcılardan büyük bir ilgi gördü hem de reklam yarışmalarından peş peşe iki yıl büyük ödüllerle döndü. Chipotle'ın, Coldplay'in muhteşem şarkısından da yararlandığı Back to the Start reklamı 2 dakika 19 saniye, bir bostan korkuluğunun modern gıda tedarik zincirlerindeki korkunç uygulamalara şahit olup dünyayı değiştirmeye kalktığı Scarecrow reklamı ise tam 3 dakika 22 saniye sürüyor. İkisi de tam anlamıyla birer sanat eseri ve kendilerini defalarca izletmeyi başarıyorlar. İşin sırrı çok basit aslında: İyi bir hikayeniz veya büyük yıldızlarınız varsa sürenin uzun olması hiç mesele olmuyor. İnsanlar daha uzun versiyonları bile talep edebiliyor. 2010 Dünya Kupası öncesinde hazırlanıp yayınlanan ve Wayne Rooney, Ronaldinho, Cristiano Ronaldo, Didier Drogba gibi süper yıldızların rol aldığı Nike'ın Write the Future reklamı da bu cinsten bir iş. Süresi 3 dakikayı aşan reklamın yönetmen koltuğunda da bir yıldız var: Geçen yıl Oscar alan ve bu yıl da adı yeniden en büyük adaylar arasında sayılan Alejandro Gonzalez Inarritu.