'Erkek takımlarını gerçekten seviyorum. Belki de en sevdiğim şeylerden biri onlar. Omuzları, düğmeleri seviyorum. Ceket harika bir parçadır cinsiyetleri ve kimlikleri keser. Farklılıkları ne olursa olsun herkesi aynı çatı altında toplar. Herkes bu ilginç ceket ve pantolon üniformasıyla büyülenir. Onu seviyorum ve onunla oynamayı, kırmayı ve kodlarını kullanmayı ve sonra onları alt üst etmeyi de seviyorum. Garip bir renkle alevlendirmeyi seviyorum. Erkek giyimini mühendislik üzerine gizemli bir inceleme olarak görüyorum'. 2015'ten beri Gucci'nin kreatif direktörü Alessandro Michele, ilan-ı aşkında böyle diyor. Bu, erkek takım elbisesi stiline duyulan sevginin yanı sıra, en klasik kıyafetlerin, normlar ve klişelerin alt üst edilmesi söz konusu olduğunda sahip olabileceği yıkıcı güce de duyulan bir sevgidir. Sohbetimizin konusu bu: erkek evreninde benzersiz bir değişim aracı olarak takım elbise. Bu bariz bir paradoks. Gerçekte, dünyadaki kırmızı halılara bir göz atarsanız, erkek kıyafetleri söz konusu olduğunda bundan daha çok konuşulan bir şey yoktur. Ve aynı kırmızı halılarda, Gucci'nin erkek terziliği son zamanlarda bariz bir kahraman. Michele ile Roma'da, ünlü moda evinin yakın zamanda yerleştiği, henüz açılışı yapılmamış olan palazzo'nun giriş katında buluşuyorum. Buradaki her şey onun tarzını yansıtıyor gibi görünüyor ya da belki de Gucci'ye çok benziyor. Ve hem Gucci hem de Michele, bizi çevreleyen Roma ile o kadar çok ortak noktaya sahipler ki, klasisizm ve avangard, ironi ve derinlik arasındaki sürekli bir ayna oyununda birinin nerede bitip diğerinin nerede başladığını söylemek imkansız. Kişisel stüdyosundaki kanepede, ceket, pantolon, gömlek ve kravatın on yıllardır çevrelerini saran sembolizmden arındırılmasıyla bunun erkek stilinde nasıl bir şey olduğunu tartışıyoruz. Güç, formalite, belirli bir tür baskın erkeklik yerine, erkeklere bu öğeleri kendi imajları ve benzerlikleriyle yorumlama özgürlüğü geri veriliyor. 'Erkek kıyafeti evrensel bir koddur, bir tür İncil'dir. Herhangi bir kadın elbisesinden daha güçlüdür çünkü herkes için gücü temsil eder. Bütün bunları yakmak istiyorsan, ateşe vermen gereken şey bu. Neredeyse saygısızlıktır, ancak başardığınızda ateş gerçekten büyüktür', diye açıklıyor Michele. Michele'yi ilgilendiren kültürel değişim tesadüfen olmadı. Bu, toplumsal ve estetik düzeyde erkek evreninde nihayet ortaya çıkan durumla ilgili. Bulunduğumuz yere nasıl geldiğimizi düşündüğünü açıklamasını istediğimde: 'Bugün erkeklerin ifade için daha fazla alanı var, özellikle son yıllarda giyimle kendilerini ifade edemeyecekleri ya da özgürleşemeyecekleri yerlerde, kısıtlandıkları klişeyle sınırlı değiller, . Kibir sergileyebilirler, çünkü kibir de erkektir.' diyor Michele. Gucci'nin büyük etkinliklerine, defilelerin ön sıralarına ve podyumlara bir göz atıldığında, Gucci'yi seçen veya Gucci'nin seçtiği bazı ünlülerin bir tür karşılıklı özgürlük ve estetik paktında buluştuğu ve Michele ve erkek modası vizyonu ile gelişme yaşadığı barizdir. Bu ilişkilerin nasıl kurulduğunu, kimi giydireceğini ve bu yaratıcı ortaklığı kiminle sürdüreceğini nasıl seçtiğini duymak ilginç: 'Kesin bir kural yok. Sen gelmeden hemen önce aşağı indim çünkü Harry için hazır giysiler ve Jared için bir takım elbise vardı. Genelde yaptığım şey bu: Daha çok sevmelerini sağlamak için gözden geçirip bir şeyler ekliyorum veya çıkarıyorum. Ve bu onları tanıdığım için oluyor, onlarla çok yaratıcı bir ilişkim var. Kişilikleri, işime, beni benim olmayacak bölgelere ulaşma olasılığını ekliyor. Örneğin Jared, kendisi gibi olmaya devam ederken her zaman değişme fikrine takıntılıdır. Ve bu benim için adeta uyarıcı. Bütün bunlar, Michele'yi, pazarlamanın ve belki de basitleştirmeye yönelik indirgemeci bir eğilimin, erkekleri en azından kısmen modası geçmiş olan stil, cinsiyet ve nesil kodlarına hala kısıtlı bir yerden bakıldığına dair nihai bir düşünceye götürüyor. Resmi ya da gündelik, genç ya da yaşlı, erkek ya da kadın. Gerçekten değişiklik görülüyor değil mi? 'Çocuklarımızın çocukları büyüdüğünde bunlar eski tartışmalar gibi gelecek. Bizler bir düzeyde bu yapılar içinde yaşamayı öğrenen basit canlılarız, ancak kimliklerimizin ve kim olduğumuzda da bir dönüşümün olduğu açık. Kıyafetler bunun sadece en görünür kısmı. Bir kez daha, erkek dünyası gücü temsil eder ve erkekler genellikle kendi aralarında bu gücü koruma eğiliminde olan bir dil konuşurlar, ancak bu dil zaten kısmen içten içe çökmekte olan bir dildir. Muazzam başarılı bir dönemin tadını çıkaran ve Gucci'nin benimsediği İtalyan rock grubu Maneskin'e atıfta bulunarak, "Çocukları görüyor musunuz?" diye soruyor. Takım elbiselerini giyiyorlar, çok etkileyici. Mick Jagger'ın eskiden giydiği kıyafetleri giymekte neyin rahatsız edici olduğunu sorabilirsiniz. Ama bence farklı bir bakışın zamanı geldi; her zamanki gibi, kendinizi sadece kıyafetlerle sınırlarsanız, onları açıklayamazsınız. Onları giyerek kazandıkları gerçek anlama bakarsanız, o zaman daha net bir anlayış elde edersiniz.' Ceket ve pantolon devrimi daha yeni başladı.


Bazı insanların telefonlarında yaz tatili için geri sayım sayacı olması gibi, biz de balıkçı yaka sezonunu özlemle bekliyoruz. Yazdan ve temsil ettiği her şeyden nefret ediyorum. Çok sıcak. Saçlarım her zaman berbat görünüyor ve ketenler giydikten dört saniye sonra kırışıyor. Şu ana kadar 3-0 yenik durumdayız. Bazılarının 'soğuk hava tutkunu', diğerlerinin ise muhtemelen basit bir gıcık olarak adlandırdığı biriyim. Ama tüm ciddiyetimle söylüyorum, boynuma ilk kez küçük bir şekillendirici giysi verildiğinde gücümün tam formuna ulaştığını hissedebiliyorum. Kalın örgü! Jarse! Hiçbir şey o yakayı vücudunuzdan daha da yukarı çekmenin yerini tutamaz, ta ki siz tamamen suya batana ve bir yün yumağından başka bir şey gibi hissetmeyene kadar! Elbette, bu gardırop demirbaşını giymenin birçok yolu var, bu yüzden insanlar hala soğuk kokteylleriyle keyif yaparken balıkçı yaka kazak giymeyeceksiniz. Ancak bu, belirli bir kazakla, örgünün yoğunluğuyla ilgili değil. Balıkçı yakalar bir ifade biçimi diyebilirim. Dünyaya köprücük kemiğinizin iş için kapalı olduğunu, nergisler yeniden çiçek açana kadar bakılmaması gerektiğini söylerler. Balıkçı yaka giymeyi seçmek, dışarıdaki gerçek sıcaklıkla ilgili değil, aslında daha çok hislerle ilgili. Oldukça bilimsel bir ankette , insanlara sonbahar geldiğinde balıkçı yaka giyme olasılığı hakkında ne hissettiklerini sordum. Ankete katılanların yaklaşık %70'i balıkçı yaka giyme taraftarıyken, karşıt görüşlüler %30'da kaldı. Detaylandırmaları istendiğinde, çoğu aynı duyguyu dile getirdi: rahat olmanın en iyisi olduğu, ancak aynı zamanda yaza veda anlamına geldiği ve bu ülkenin insan neşesine yakın bir şeyi ifade ettiği tek zaman olduğu. Diğerleri ise bunun bir kıyamet alameti, aylarca sürecek buzlu camlar, SAD lambaları ve zifiri karanlık bu kış parçasının giyilebilir bir uyarısı olduğu sonucuna vardı. İşte muamma burada başlıyot, çünkü balıkçı yaka sadece bir giysi parçası değil, Doğa Ana'nın karşısında sallanan beyaz bir bayrak, doğa koşullarına bir teslimiyet. Yenilgiyi kabul etmek ve bu gri ve kasvetli adanın bir kez daha klişesini gerçekleştirmek üzere olduğunu kabul etmek. Boğazlı kazakları çıkarmak için doğru vaktin ne zaman olduğuna dair uzun cevap, zaman ve mekanla ve onlardaki yerimizle ilgili kendi kişisel hesaplaşmamızda yatmakta. Kısa cevap ise muhtemelen 12 derece gibi bir şey olabilir.


Şu sıralar Netflix'te zirvede olan dört bölümlük belgesel dizi Beckham'ın dördüncü bölümünde, çocukluk odasında duran genç David'in arşiv görüntülerini görüyoruz. Kamera gardırobuna geçmeden önce "Dağınık bir odam olmasından nefret ediyorum," diyor. Aahalardaki süper yıldızlığı, Victoria ile yaşadığı göz önünde aşk ve Versace'den Emporio Armani'ye kadar her büyük tasarım markasının bir parçasını istediği adam haline gelmesinden, yani her şeyden önceki halini yakalıyor. Bir anda günümüze geri dönüyoruz. Şimdi 48 yaşındaki Beckham'ın kişisel giyinme odasındayız. Tahmin edebileceğiniz gibi, Leytonstone'daki 3 yataklı odasından çok farklı. Duvarlarda güzel sanat eserleri var, havadar ve aydınlık, büyük pencereler kanat kanat, malikanelerle çevrili bir yola bakıyor. Çok az kıyafet görülebiliyor ki bu da Beckham'ın temiz ve düzenli olma takıntısı hakkında çok şey söylüyor. Sahne çok uzun sürmüyor ama bize dünyanın en iyi giyinen futbolcusunun - o zaman olduğu gibi şimdi de - nasıl bu mertebeye geldiğine dair bir fikir veriyor. Kamera Beckham'ın günümüz gardırobunu açmasına geçiyor: erkek giysilerinden oluşan devasa, fildişi renginde meşe bir dolap. "Her şey çok düzenli," diyor Becks, lacivert fermuarlı örgü desenli kazağını giymiş bir çocuk edasıyla, uzanıp bize sıra sıra "gömlekler, jean gömlekler, süveterler, kadifelerden tişörtlere" kadar her şeyi dikkatle gösterirken, sonra iç çamaşırları ve çoraplar. Beckham'ın her giyim bölümü için ayrı bir çekmecesi ve bölümü var. "Ve sonra takım elbiseler," diyor ve kapıları açarak gri, siyah ve lacivert renklerde jilet gibi terzilik maharetlerini gösteren bir odaya giriyor. Her şey renk koordinasyonlu. Tişörtlerini ve örgülerini bile belli bir açıyla yerleştiriyor, böylece altında ne olduğunu görebiliyor. Selfridges'in lüks mağazalarında görmeyi bekleyeceğiniz türden bir düzen söz konusu. Ancak Beckham'ın nasıl çalıştığına dair asıl fikir birkaç saniye sonra geliyor. Odanın diğer ucuna geçiyor ve ortada, büyük bir cumbalı pencerenin önünde, üzerinde seçilmiş kıyafetlerin asılı olduğu tek bir ray duruyor. "İşte bunlar haftanın geri kalanı için kıyafetler" diyor ve dolgulu yelekleri, net, ütülü gömlekleri ve iyi kalıplı blazer ceketleri işaret ediyor. Ön tarafta koyu mor bir palto duruyor. Beckham utanarak şöyle diyor. "Haftamı hazırlıyorum..Eskiden sadece bir gece önce yapardım." Bu yeni bir takıntı mı? "Evet." Bu konuda başka seçeneği olmayan bir adam gibi konuşuyor. Beckham'ın OKB ile ilgili zorlukları iyi belgelenmiş halde. Bu, kariyerinin ganimetleri etrafında temizlik ve düzen sağlarken, doğrudan yorum yapmadan dizinin arka planında mırıldanan bir tema. İyi ya da kötü, onun böylesine titiz bir özenle giyinmesine nasıl katkıda bulunduğunu görüyoruz. Tarzı bir zamanlar olduğu kadar deneysel olmayabilir - görünürde saronglar ya da bol kargolar yok - ama gardırobuyla daha az ilgilenmiyor, iyi görünme arzusu azalmıyor. Eğer Beckham Britanya tarihinde hakkında en çok yazı yazılan sporcuysa ve kariyerine olgunlukla bakıyorsa - inişleri ve çıkışlarıyla - bu da gardırobunun buna uygun olarak nasıl geliştiğini gösteriyor. Bir zamanlar süper dar yelekler, açık yakalı takımlar, tespih boncukları ve balon pantolonlar günün kurtarıcısıyken, bugün çok iyi fit edilmiş Dior takımları, pahalı kaşmir örgüler ve gömleklerden ibaret. Kıyafetler bir hafta öncesinden planlanıyor ve mükemmel bir şekilde ütüleniyor.


Harry Styles sinir bozucu biri. 29 yaşındaki yıldız olmaya çalışmadığı zamanlarda bile, mükemmel görünüyor. Bu hafta başında Londra'nın lüks Soho semtindeki spor salonundan çıkarken yakalanan Harry Styles, Timothee Chalamet'nin başını çektiği kendi türündeki diğer yıldızların alışkın olduğu dağınık bir görünüme sahipti. Chalamet'ye kıyasla biraz daha konuşkan olan Harry Styles, en iyi stil tercihlerini sergilemekten çekinmiyor. Bu muhteşem Loewe havacı ceket ve yetmişli yıllardan kalma güneş gözlükleriyle başlıyor. İngiliz yıldız bunları ortalama bir insanın daha kolay ulaşabileceği kıyafetlerle kombinliyot. Harry Styles Umbro tişört ve Nike şort giyerek günlük giyim tarzını da vurguluyor. Başka bir deyişle, nihai spor giyim görünümü... ama çok, çok şık.


Geçmişten günümüze süpermodeller, aktörler ve pop ikonları, A-list ünlüler, onların anneleri ve biz sıradan fanilerin paylaştığı çok önemli bir ortak nokta var. Herkesi birbiriyle buluşturabilecek X kişi teorisi değil. 2749 liralık Adidas Gazelle ayakkabılar. Bir zamanlar Noel Gallagher, Mick Jagger ve her zaman sokaklara ayak uyduran Run-DMC'nin ayaklarında görünen Gazelle, günümüzde Harry Styles ve Prens Harry gibi ünlülerin de seçimi olarak ünlülerin stil tercihlerinde yerini pekiştirerek korumaya devam ediyor. Müzisyenler, sporcular ve Kate Moss, Helena Christensen ve Fred Durst gibi daha fazla ünlü arasında, Gazelle'in spor ayakkabı kültürünün temel dayanak noktasının ötesine geçerek pop kültürünün kendisi haline geldiğini söyleyebiliriz. 1970'lerden 2010'lara kadar öne çıkan herhangi bir trend, son zamanlarda yeniden canlanmanın tadını çıkarıyor. Geniş paçalı pantolonlar, Küba yakalı gömlekleri ve örgü pololar arasında, Instagram Reels, TikTok ve çevrimiçi vintage satıcıları aracılığıyla tam bir uyum kontrolü" yapan Adidas Gazelles moderniteye dönen bu tarihi trendlerin kültürel zeminine oldukça doğal bir şekilde uyuyor. Elbette, bu old school silüetlerinin yanı sıra Gazelle'in Harry Styles, Kendall Jenner, Kit Harington ve Mo Sallah gibileri tarafından giyilmeye devam edilmesinin de popülerliğine katkısı yok değil. Gerçekte, bu model hiçbir zaman öne çıkmadı. 80'lerde hip-hop'çular ve 90'larda Britpop'çular tarafından giyilen her dönem, basit siluetin güçlenerek evrimleştiğini gördü. Yine de, 66'daki ilk çıkışından bu yana, Adidas'ın Gazelleri işlevsel renk kodlamasını bıraktı ve artık çok önemli Üç Şerit ile dengelenen çok çeşitli canlı süetlerde mevcut. Basitçe söylemek gerekirse, çok yönlü ayakkabılar - konik, minimalist ve kişiselleştirmeye de açık. Onlara, seyahatteki Prens Harry'den martinisinin peşinde 007'ye kadar birbiriyle alakası ve çeşitli gardıroplarda yer kazandıran bu renkli yinelemeler/yorumlardır. Ve elbette, modern modanın kendi retrospektif trend döngülerinden daha çok sevdiği bir şey varsa, o da iyi bir iş birliğidir ve Adidas asla kaçırılmayacak bir iş birliği ortağıdır. Hem Adidas x Gucci ortak koleksiyonlarının hem de belirli bir Bay Harry Styles'ın ünlü turne gardırobunun önemli bir parçasını oluşturan Gazelle'in son versiyonları, belki de bugüne kadarki en ünlüsü. Markayla bezenmiş bir orta taban ve dil bölümündeki Guccified güncellemesinin yanı sıra modaevinin monogramıyla Adidas'ın sportif Gazelle'leri, artık İtalyan lüks dünyasında resmi olarak yer edinirken olimpik köklerinden hiç bu kadar uzak olmamıştı. Ve Gucci'nin en sevilen sözcüsü, Styles'ın onları nadiren giymemesi şaşırtıcı olmadı. Aslında, hibrit Gucci x Adidas Gazelle spor ayakkabı, Styles'ın tüm gözde markalarından oluşturduğu bir seçki arasında, "As It Was promosyonu esnasında görücüye çıkmış ve büyük heyecan yaratmıştı. Uzun lafın kısası, neredeyse her hafta keşfet sayfanız size yeni trendler dikte ederken popülerliği sabit bir ayakkabı söz konusu. İster markanın kendi sayfasındaki temel modeli, ister Gucci yorumuyla lüks raftaki yeri... Harry Styles'ın stilini yükseltiyorsa sizin için de işe yarar.


Paul Mescal dün gece büyük bir Gucci partisine katıldı. Londra'daki 180 The Strand'da markanın arşiv sergisi münasebetiyle düzenlenen partide, elbette baştan ayağa Gucci giydi . Ancak bu beklediğiniz türden bir Gucci erkek kıyafeti değildi. Bunun yerine Mescal çok normal bir görünüm benimsedi: klasik beyaz bir tişört, mavi kot pantolon ve bir çift makosen. Sıradan bir erkek kıyafetiydi - ama iyi işlenmişti. Kalıplar kusursuzdu ve normal erkek kıyafetlerini örnek erkek kıyafetlerine dönüştüren detaylar vardı: beyaz çorap, yarı aslan başı saç stili, ve kot pantolondaki çarpıcı detay. Son yıllarda tanıdığınız Gucci'den çok farklıydı. O dönemler Wes Andersonvari, maksimalist, nerdy, seksi ve eksantrikti. Ancak Mescal'ın kıyafeti Gucci'deki daha geniş bir hareketin parçasıydı. Bu yılın Ocak ayında Alessandro Michele'den görevi devralan yeni kreatif direktör Sabato de Sarno yönetiminde Gucci, net ve minimal geçmişine geri döndü. De Sarno marka için hazırladığı ilk kadın giyim koleksiyonunu geçtiğimiz ayın sonlarında Milano'da yıldızlarla dolu bir defilede tanıttı. Gösterişten uzak, az ama öz bir koleksiyondu. Neredeyse hiç monogram yok. Koyu bordo ve siyah renklerde gerçekten güzel deriler. İyi işlenmiş kıyafetleri takdir eden insanlar için en iyi İtalyan pamuğundan yapılmış kot pantolonlar. Kaliteli alışverişi seven ama giysilerinin nereden geldiğini bağırmak istemeyen insanlar için bir koleksiyon. Yani Mescal gibi insanlar için. Mescal'in görünümü ve Sabato'nun ilk sunumu, erkek giyiminde ve genel olarak modada daha geniş bir hareketi yansıtıyor. Geçtiğimiz birkaç yıl boyunca gürültülü ve logolu kıyafetler günün modasıyken, artık daha sade bir tarza geçiş söz konusu. Prada'nın siyah paltoları, Loewe'nin Prince of Wales ekoseli blazer ceketleri, The Row'un ipek karışımlı Oxford gömlekleri ve Ferragamo'nun ekru yelekleri ve siyah deri ceketleri sofistike bir görünüm sergiliyor. Hepsi oldukça klasik şeyler - ve Mescal'ın gösterdiği gibi, Normal People tarzı kıyafetler... Giymesi oldukça kolay.


Stres bağımlısı olabilirsiniz. Her ne kadar olası görünmese de, sürekli stresli hissetmekten zevk almak mümkündür. Oxford Sözlüğü'nde bunu tanımlayan bir terim yok, ancak internet bunu ortaya çıkarıyor; strese bağımlı olanlar kendilerini "streskolik" olarak tanımlayabilirler. Çoğu durumda olduğu gibi bunun da bilimsel bir nedeni var. Stresli olduğunuzda, beyniniz stres hormonu kortizol salgılamanın yanı sıra, "iyi hissettiren" kimyasal olan dopamini de belli bir miktarda salgılar. Nörobilimci ve bağımlılık uzmanı Jim Pfaus, Insider'a işleyişi açıklıyor. Pfaus'a göre stres, periferik sinir sistemindeki uyarılma ve dikkat merkezlerini harekete geçirerek vücut için "doğal bir mutluluk" yaratabilir. Bu durum uzun sürerse, "uyuşturucu kadar bağımlılık yapıcı" bir özellik kazanabilir. Harvard'da eğitim görmüş psikolog Debbie Sorensen CNBC'ye yaptığı açıklamada, kronik olarak stres altında olan bir beynin bu küçük, öforik dopamin vuruşlarına bağımlı hale gelebileceğini söylüyor. Kendimizi meşgul olmaya zorlamak neredeyse stres enjekte etmek gibidir. Sorensen'e göre, bunu sıkılmaktan, üzülmekten, yalnızlıktan ve diğer hoş olmayan duygulardan kaçınmak için yapma eğilimindeyiz. Ve bu sandığınızdan çok daha yaygın. Ancak stres bağımlısı olmak uzun vadede yüksek tansiyon ve kalp sorunlarından IBS'ye kadar bir dizi sağlık sorununa yol açabilir. Sorenson, strese bağımlı biri olup olmadığınızı ve buna nasıl karşı koyabileceğinizi kontrol etmenize yardımcı olacak birkaç işareti listeliyor. Günümüzün çalışma kültürü aşırı çalışmayı yüceltme eğilimindedir. Hızlı tempolu bir iş ortamında uzun saatler çalışmaktan hafta sonları çalışmaya kadar biriken stres, başarının bir göstergesi olarak görülüyor. Sorensen CNBC'ye verdiği demeçte, "Üretkenlik takıntılı kültürümüz stresli olmayı bir onur nişanı haline getirdi... Sürekli meşgul olmak egoya da iyi geliyor, çünkü meşguliyeti başarı ile özdeşleştirdik" diyor. Sorensen'e göre bu, insanların strese bağımlı hale gelmesinin en önemli nedenlerinden biri. İş yükünüz söz konusu olduğunda sürekli "iş başında" olan biriyseniz ve biraz izin aldığınızda ya da hafta sonları kendinizi suçlu hissediyorsanız, o zaman - ding dong - muhtemelen bir streskoliksiniz. Sosyal medya çağındayız ve Boomer'lardan Z kuşağına kadar herkes geceye akıllı telefonuyla başlıyor ve bitiriyor. Ancak, telefonunuzu sürekli olarak 100 farklı türde Instagram paylaşımı ve Twitter mesajı için değil de işle ilgili acil e-postalar, aramalar ve mesajlar için kontrol ediyorsanız, muhtemelen sürekli stresli olmaktan dopamin salgılayan birisiniz demektir. İnsanları memnun edenler vardır, bir de siz varsınız. Sınırda olduğunuzu zaten biliyorsunuz, ancak bir projeye, bir teslim tarihine daha hayır diyemiyorsunuz. Sorensen'e göre stres bağımlısı olmanın en belirgin işareti, zihniniz ve bedeniniz hayır demeniz için size yalvardığında bile kendinizi sürekli stresli durumlara sokmayı seçmenizdir. Peki bu kısır döngüyü nasıl kırabilirsiniz? Muhtemelen bu tür bir bağımlılık için resmi bir destek grubu yoktur. Ancak Sorensen'e göre, egzersiz ve meditasyon en olası iksirlerdir, çünkü her ikisi de beyninizdeki dopamin ve endorfin seviyelerinizi artırır . Diğer yol ise hayatınızdaki "kötü stres faktörlerini" belirlemektir; uyku eksikliği, iştah kaybı, anksiyete ve diğer endişe verici durumlara neden olan şeyler. Bu kötü stres faktörlerini diğerlerinden ayırdıktan sonra, günlük yaşamınız üzerindeki etkilerini ortadan kaldırmak veya azaltmak için aktif olarak çalışabilirsiniz. Bu içerik GQ INDIA websitesinde yayınlanmıştır.


Tüm zamanların en iyi oyun listeleri her zaman aynı yolu izlemiştir; video oyunu gazetecilerinden oluşan bir ekip oturur ve neredeyse önceden belirlenmiş bir sıralama hazırlanır - mümkün olduğunca çok sayıda temeli kapsamaya çalışan görünüşte benzer bir şöhret listesi. Biz de GQ olarak bunun yerine kaosu kucaklayalım dedik. Ocarina of Time, Dark Souls ve Ico'yu kendi kaprislerimize göre büyük bir listede karıştırmak yerine, arkadaşlarımızı da dahil etmeye karar verdik. Böylece sektörün geneline kendi "en iyi" kriterlerini belirleyebilecekleri boş bir tuval verdik ve seçilen oyunların geleneksel olarak kabul edilen ilkelerden nerede farklı - ve nerede benzer - olduklarını gördük. Bu, sektördeki favori geliştiricilerimiz, yayıncılarımız, yönetmenlerimiz ve gazetecilerimizden oluşan devasa bir kolektifi bir araya getirmek anlamına geliyordu. Bunu bir "Avengers toplanıyor" anı olarak düşünün. Her oy verenin tek bir görevi vardı: kişisel olarak sıralanmış bir ilk on listesi seçmek. İlk sıradaki bir oyun 10 puan alacak. 10. sıradaki bir oyun ise 1 puan alacaktı. 300 kişiyi katılmaya davet ettik ve 652 oyunun bir veya daha fazla oy aldığı 239 nihai liste aldık. Kazanan oyunumuz sadece en çok oyu almakla kalmadı, aynı zamanda diğer tüm rakiplerinden daha fazla insanın 1 numarasında yer aldı. Bizim için tam liste, 2019'un Disco Elysium'u gibi şaşırtıcı yeni gelenlerin sıralamada inanılmaz bir atak yapmasından, Assassin's Creed gibi mega-franchise isimlerinin tamamen yokluğuna kadar birçok farklı hikayeden oluşuyor. Her türden ve dünyanın her köşesindeki stüdyolardan gişe rekortmenleri ve bağımsızlar ile yeni, eski ve çok eskinin bir karışımı. Tanıdık yüzler var - genellikle şaşırtıcı yerlerde - ve beklemediğimiz birkaç ekleme var. Her şeyin nasıl sonuçlandığını aşağıda görebilirsiniz... Listenin sonunda birincimize açıklıyoruz. Bugüne kadar yapılmış en iyi Star Wars oyununda Skywalker ya da Palpatine'den bahsedilmiyor. Bioware'in muhteşem prequel hikayesi, unutulmaz karakterler, şok edici bir oyun sonu açıklaması ve Lucas'ın filmlerinde hiç görmediğiniz dünyalar ile aynı anda Star Wars'un uzay operatiği ve Bioware'in kişisel bilimkurgusu gibi hissettiren bir hikaye sunuyor. 2021'de bir yeniden yapım da duyurulmuştu. Sega'nın Dreamcast'i ticari başarıya en çok Arsene Wnger'in havalı Arsenal FC takımına sponsor olmasıyla yaklaşmış olsa da, bu eşsiz konsol iyi niyetli klasiklerden oluşan bir çeteye ev sahipliği yaptı. Bunların başında baş döndürücü derecede yaratıcı olduğu kadar trippy de olan müzikal bir demiryolu nişancısı Rez geliyordu. Sadece pahalı mancınık taburlarıyla savaşmayı deneyen 12 yaşındaki çocuklar, sizi selamlıyoruz. Hayalet bir gemi. Kayıp bir mürettebat. Sürükleyici bir soruşturma. Obra Dinn'in Dönüşü'nün tarzı - ilk oyunlardan beri görülmeyen 1-bit monokromatik siyah beyaz tarzı - onu öne çıkarıyor. Ama onu çağdaşlarından gerçekten ayıran, solo yaratıcısı Lucas Pope'un tasarımındaki şiddetli zeka. Eğer kendinizi Shigeru Miyamoto'nun dehasını sorgularken bulursanız, onun bir yıl içinde platform türünü neredeyse mükemmelleştirdiğini ve aynı zamanda ilk The Legend of Zelda'yı yaptığını bilin. Düşünmesi bile yorucu geliyor... Zamansız sanat ve mükemmele yakın Famitsu puanı Okami'nin bir fiyasko olmasını engelleyemedi ve bir milyon kopya satışını geçmesi yıllar aldı. Günümüzde ressam tarzı ve Zelda benzeri mekanikleri ile saygı görüyor. Geliştirici Clover Studio, piyasaya sürüldükten sadece birkaç ay sonra kapılarını sonsuza dek kapattı. İşte bu yüzden güzel şeylere sahip olamıyoruz. Lionhead'in seçim odaklı bir RPG'ye yönelik yüce tutkusu Fable II ile zirveye ulaştı. Fable II, 2004'teki orijinalinden daha dinamik, daha içten ve daha başarılı bir şekilde, bir video oyununda oynanabilecek en özlü İngiliz dünyalarından birini yarattı ve ahlak sistemiyle, paragon iyiliği veya şeytani kötülük eylemleriyle çılgınca koşmanıza izin verdi. Bir gazeteciyi yumrukladığınız için kendinizi iyi hissetmenizi sağlarken aynı zamanda poligonal bir uzaylıdan hoşlandığınız için kötü hissetmenize neden olan bir oyun, Mass Effect, BioWare'in evreni yok eden kötü mürekkep balıkları hakkında Star Wars olmayan bir uzay operasyonu IP'sindeki büyük yeni denemesiydi. Harikaydı - ama serinin en iyileri henüz gelmemişti. Kuzen! Xbox yöneticisi Peter Moore'un E3'te pazusundaki dövmeli seri logosunu göstermesiyle duyurulan Grand Theft Auto IV, San Andreas'ın mutfak lavabosu yaklaşımını New York'un şaşırtıcı bir şekilde yeniden yaratılmasıyla ortadan kaldırdı. Dağlardan aşağı atlayamayabilirsiniz ama bu Rockstar'ın en iyi, en etkileyici hikayelerinden biridir. Blue Shell'in olmadığı tek Mario Kart oyunu Top 100'de yer alan oyundur. Tesadüf mü? Bizce değil. Eskiden ustalıkla hazırlanmış gizlilik oyunlarından oluşan bir üçleme olan World of Assassination serisi, 2021'de IO Interactive'in her seviyeyi Hitman 3 aracılığıyla erişilebilir hale getirmesiyle tek bir paket haline geldi. Bununla birlikte ekip, F1 sabotajları, endüstriyel şarap basma felaketleri ve tuvalette boğularak ölümden oluşan ultraviyole kum havuzunu, dünyayı dolaşan mükemmel bir cinayet simülasyonu olarak birleştirdi. Bugünlerde pek çok oyunun cesaret edemediği bir şekilde bölücü olan The Last Guardian'da, aceleci olduğu kadar aç olduğunu da kanıtlayan Trico adlı dev bir köpek-kuş yaratığıyla arkadaş oluyorsunuz. Yönetmen Fumito Ueda'nın eksantrikliklerine ve dokuz yıllık geliştirme döngüsüne sabrı olanlar, Ico ve Shadow of the Colossus'un yaratıcısından unutulmaz bir macera daha bulacaklar. Dürüst olmak gerekirse, bir T-Rex'in zihnini kontrol etmek için bir tesisatçı şapkası kullanabildiğiniz andan itibaren ikna olmuştuk. Listemize sadece iki strateji oyunu girdi ve Civ V bu ayrıcalığı sonuna kadar hak ediyor. Firaxis'in uzun soluklu Sid Meier serisinin beşinci oyunu, önceki Civilization oyunlarının ızgara tabanlı tasarımını alıp altıgen bir haritaya dönüştürerek 4X türünü tamamen yeniden şekillendirdi. Saatler süren 'bir tur daha' eğlencesi mirası on yılı aşkın bir süredir devam ediyor. Naoki Yoshida'nın FF XIV'teki kurtarma çalışması, "harika olduğu ortaya çıkan felaket bir lansmana sahip oyunlar" için poster çocuğu, şaşırtıcı olduğu kadar beklenmedik olmaya devam ediyor. Belki de buradaki diğer tüm oyunlardan daha fazla, bu geniş kapsamlı MMORPG'yi bu kadar gözde yapan şeyin ne olduğunu belirlemeye çalışmak neredeyse imkansız. Birçok hayran için bu, 35 yıllık bir seride hikaye anlatımının zirvesidir. Daha iyi bir forklift sürüş simülasyonu henüz yapılmadı. Video oyunlarının genellikle tuhaflaşmaktan çekinmedikleri zaman en iyi olduklarını kanıtlıyor. Hem de çok ama çok tuhaf. 2009-2015 yılları arasında piyasaya sürülen yüksek fantezi üçlüsünün ilki - ayrıca bkz: Skyrim ve The Witcher III - Origins, geliştirici Bioware'in neredeyse benzersiz bir RPG hikaye anlatıcısı olarak statüsünü sağlamlaştırırken, geniş karakter özelleştirmesi ve zengin savaş mekanikleri ile ufkunu genişletti. Tüm bunlar, geliştiricinin yaklaşmakta olan Dragon Age Dreadwolf ile yeniden yakalamak isteyeceği şeyler. Christopher Nolan'ın film fragmanlarından Travis Scott konserlerine kadar her şeyi içeren bir pop kültür mash-up makinesi olan Fortnite, 2023'te gerçek bir metaverse'e en çok yaklaştığımız oyun. Bugünlerde büyüyen çocuklar için neredeyse bir geçiş töreni. Campo Santo'nun 2018 yılında Valve tarafından satın alınmadan önceki ilk ve tek oyunu olan Firewatch, kayıp, izolasyon ve yabancılaşma üzerine pastel renkli bir macera. Oyun, Jack Kelley gibi gençlere Amerika Birleşik Devletleri'ndeki gerçek Firewatch kulelerini kurtarmak için kampanya yürütmeleri konusunda ilham bile verdi. Ruhani bir halefi olan The Valley of the Gods'ın beklemeye alındığı bildirildi, ancak oyunun eğik ve sürükleyici ruhu, birçok ekip üyesinin işbirliği yaptığı Half-Life Alyx'te yaşamaya devam ediyor. Tüm zamanların en ikonik 2D oyunlarından birini alın ve görkemli bir soundtrack ekleyin. Tetris Effect'in temel önermesi budur. Rez'in beyni Tetsuya Mizuguchi tarafından tasarlanan Tetris Effect'in çeşitli modlarında, canlı renkler ekranda patlarken ritim eşliğinde blokları kırıyorsunuz. Sanal gerçeklikte gerçekten üstün bir deneyim. Tek bir temel anısı olan koca bir çocukluk vardır: Hangar seviyesindeki halfpipe'ta kendi başarı hissinizden başka hiçbir ödül almadan 1080 yapmaya çalışmak. Başka türlüsü olamazdı. Sadece 'Hakaret Kılıç Dövüşü'nün icadı için bile değer... Poke hardcore tarafından yaygın olarak serinin en yüksek filigranı olarak kabul edilen Gold ve Silver, kendilerinden o kadar emindi ki, oyun sonrası Pokemon Red ve Blue'nun Kanto bölgesinin neredeyse tamamını içeriyordu. Bu, birçok oyunun ilk seviyesini tamamen işlevsel bir durumda kapıdan çıkarmak için mücadele ettiği 2023'te daha da esnek görünüyor. Metroid serisinin çoğu gibi, Prime'ın varlığı da sınırda bir mucize gibi hissettiriyor ve son Remastered enkarnasyonu bizi bu fikirden caydırmak için hiçbir şey yapmıyor. Teksas merkezli Retro Studios tarafından büyük ölçüde sadece iki yıl içinde yaratılan bu oyun, serinin izolasyon ve keşif temalarını alıp Nintendo'nun hala kayda değer tek birinci şahıs nişancı oyununa nakletti. Şüphesiz, bu listede Katolik Kilisesi başkanına hediye edilen tek oyun. Undertale, YouTuber MatPat'ın 2016 yılında Vatikan'da düzenlenen bir İnternet zirvesinde Papa Francis'e vermeye karar verdiği oyundu. Papa Francis'in pasifist bir koşuya kalkıştığını umabiliriz. 2D Final Fantasy'lerin sonuncusu, franchise tarihinde benzersiz derecede ürkütücü bir yere sahiptir. Devam filminde baş karakterlerden birinin dev bir samuray kılıcı tarafından kazığa oturtulduğu düşünüldüğünde, bu gerçekten de oldukça önemli bir şey. Yakuza hayranları WWE takıntılılarına çok benziyor. Bir hostes barı işletmenin, bir emlak imparatorluğu kurmanın ya da beyzbol becerilerinizi geliştirmenin bu oyunlarda bir Tokyo suç örgütünün kontrolünü ele geçirmek kadar önemli olduğunun açıklamalarını dinlemek tamamen anlaşılmaz bir deneyim... Ta ki bu duyusal aşırı yüklemenin etkili olduğu neredeyse tüm video klipleri izleyene ve başka bir şey oynamak anlamsız gelene kadar. Acımasızca yalın bir senaryo ve çevrimiçi oyunları sonsuza dek değiştirecek çok oyunculu bir mod olan Modern Warfare, Call of Duty serisini İkinci Dünya Savaşı ve Vietnam'ın savaş alanlarından alıp ona daha soğuk, daha incelikli bir ethos kazandırdı. Çünkü ya savaş her zaman eğlenceli değilse? Chernobyl Exclusion Zone'un çalılıkları arasındaki Pripyat görevi unutulmaz derecede üzücü olmaya devam ediyor. Tüm zombi oyunları insanlığın gerçek doğası üzerine düşünceli meditasyonlar değildir, bazıları ölümsüz orduları bir elektro gitar veya elektrikli testere ile sopalamanızı talep eder. Ocarina Of Time'da tartışmasız oyun GOAT'unu yaptıktan sonra başaracak ne kaldı? Kozmik kabus yakıtıyla bütün bir nesli korkutmak elbette. Arkanızda bedensel bir yıkım izi bırakmadan tamamlanabilen nadir video oyunlarından biri olan Thief, bildiğimiz gizlilik türüne öncülük etti. Ve bu yüzden, uyanıkken her düşüncesini yüksek sesle gölgelere ilan eden bir muhafız gibi, biz de onun öncü mükemmelliğini internet denen soğuk, umursamaz boşluğa ilan etmekle yükümlüyüz. Wind Waker'ın 2001 Uzay Dünyası ortaya çıktığında küçük akıllarını kaybeden oyunculara karşı adil olmak gerekirse, Ocarina Of Time'ın ruhani halefi çok büyük bir kumar gibi görünüyordu. Nintendo'nun mallarının sadece çocuklar için olmadığını kanıtlamaya umutsuzca ihtiyaç duyduğu bir anda, Hero of Time oynanabilir bir anime formundaydı. Gamecube, Link'in son boss dövüşünde Ganondorf'un kafatasına Master Sword'dan daha sert bir şekilde saplanmış olabilir, ancak bu, o küçük konsolun taçlandırıcı başarısı olmaya devam ediyor. Koli bandından başka bir şeyle bir araya getirilmemiş bir oyun olan New Vegas, RPG seçim yapma konusundaki inanılmaz yaklaşımı sayesinde yine de bu listeye giriyor. Shrek Smash n' Crash Racing, E.T. The Extra-Terrestrial ve kelimenin tam anlamıyla herhangi bir Kingdom Hearts oyununu unutun, GoldenEye 007 şimdiye kadar yapılmış en büyük film bağlantısı olmaya devam ediyor. Konsollarda birinci şahıs nişancı türünün uygulanabilirliğini göstermekten sorumlu olan oyun, Halo, Timesplitters ve Call of Duty gibi çok oyunculu serilerin temel direği haline gelen 'Deathmatch modunu' popülerleştirdi. Eller aşağı, antropomorfik bir kedinin eşliğinde geçirebileceğiniz en iyi 100 saat. The Sims 2'nin hatırı sayılır mirası, o zamanlar oyunun Kalaşnikof seven genç erkeklerden oluşan çekirdek demografisinin ötesine hitap etmesinden daha fazlasıdır. Bu devam oyununun böylesine dar bir balonun dışındaki oyunculara hitap etme konusunda nasıl iki katına çıktığı göz önüne alındığında - The Sims 4 şu anda kitlesinin yüzde 60'ının 18 ila 24 yaş arasındaki kadınlar olduğunu iddia ediyor - hala iç karartıcı derecede dar görüşlü bir sektörde böylesine öncü bir yaklaşımı kutlamamak ihmalkarlık olur. Hollow Knight'tan Dead Cells'e ve Hideo Miyazaki'nin Souls serisine kadar tüm önemli noughties indie hitlerini tanımlayan Metroidvania türündeki "vania" olarak da bilinen Symphony Of The Night, ilham verdiği tüm klasiklerle tanınmaktan daha iyisini hak ediyor. Başka hiçbir şey olmasa bile, hala oyun dünyasının en ikonik olay örgülerinden birine sahip ve Dracula'nın ölümsüz orduları arasında yolunuzu kırbaçlamak hala çok eğlenceli. 3D açık dünyasıyla devrim yaratan Grand Theft Auto III, o zaman için benzersiz bir özgürlüğe sahipti. Sesli oyunculuk, görev tasarımı, dünya inşası ve cesur bir şehir atmosferi, her şeyi sonsuza dek değiştiren bir video oyunu için bir araya geldi. Rockstar bir şekilde sonraki üç yıl içinde iki devam oyunu çıkaracaktı. GTA V'in halefi olmadan on yıl geçirdiği şu günlerde daha da etkileyici bir başarı. Muhtemelen Nintendo'nun tüm arka kataloğundaki en yıkıcı oyun ve kesinlikle en etkili oyunlarından biri olan Super Metroid, kadın aksiyon kahramanını yabancı bir gezegenin acımasız bitki örtüsü ve faunasıyla karşı karşıya getiriyor. Bu baskıcı havanın çoğu NES selefinden taşınmış olsa da, Samus Aran'ın üçüncü macerası, 16 bitlik seviye tasarımının sağlayabileceği yeni inceliklerle yükseliyor. Zorluğu bu sefer "ruh kırıcı derecede acımasız" olmaktan çıkarılmış. Liam Neeson olan sevgili babanızı bulmak için bir yeraltı mahzeninin göreceli güvenliğini bırakıp Dünya'daki radyasyonlu bir cehenneme gider miydiniz? Cevabınız farklı olabilir, ancak kesin olan bir şey var: Bethesda bu sorudan çok iyi bir RPG yaptı. Oblivion'un "dışarı adım atma" anı - giriş zindanından çıkıp oyunun uçsuz bucaksız dünyasını gördüğünüz an - Xbox 360 döneminin belirleyici anlarından biriydi ve konsolda açık dünya RPG'lerinin önünü açtı. Ayrıca Patrick Stewart'a yaklaşık dokuz saniyelik bir ses çalışması yaptırmayı başardılar - 2006 için fena değil. Final Fantasy'nin OG PlayStation ailesi, harika saçları olan garip bir emo çocuğun iki yanında duran iki uçuk kardeş gördü. FF IX muhtemelen grubun en dürüst olanıdır, bu da parti üyelerinizden birinin dev bir kurbağa şefi olduğu düşünüldüğünde gerçekten önemli bir şey. Yine de, kahramanlar, bir prenses ve Michelin yıldızlı bataklık mutfağından oluşan klasik bir fantezi hikayesi anlatmak için bu nefes alma odasını kullanıyor. Tüm oyun dünyasındaki en tuhaf, korkunç ve beklenmedik sonlardan biri olan Inside'ın kara film estetiği ve yalnız atmosferi Playdead'in ilk oyunu Limbo ile uyumludur, ancak bunu açık bir şekilde öne çıkarmak için mekanik ve tasarım becerisini artırır. Hollow Knight kadar geniş kapsamlı, zorlayıcı ve incelikli bir oyunun sadece üç geliştiriciden oluşan Adelaide merkezli bir ekip tarafından yapılmış olması hala şaşırtıcı. Dark Souls ve Metroidvania etkileri hemen göze çarpsa da, Hallownest'in harap kalıntıları ve ilginç sakinleri boyunca sızan saf detaylar mevcut. Radiance boss'unu öldürmeden önce saatlerini boşa harcayanlar, sizi selamlıyoruz. Mario ve Luigi. Nate ve Sully. Call of Duty ve teabagging. Oyun dünyası unutulmaz ikililerle doludur, ancak Ico'nunki en ikonik olanlardan biridir. Çocuk-prensesle-karşılaşır masalını daha soğuk, daha sade bir yöne çeviren bu oyun, PlayStation'ın sık sık kalabalıkları memnun eden arka kataloğundaki en cesur oyunlardan biri olmaya devam ediyor. Neredeyse eşsiz bir birbirine bağlı zanaat oyunu olan Dishonored 2, tüm zamanların en iyi seviyelerinden birini değil ikisini içeriyor: labirent gibi bir saat konağı ve zamanda geçen beyin bükücü bir macera. Arkane'in karmaşık, eğlenceli sistemik oyun mekaniklerini kavrayışı burada zirve yaptı. Ne yazık ki, oyun neredeyse hiç para kazanmadı, ancak bu listedeki 53 numaranın yayıncı Bethesda için de bir o kadar değerli olduğuna eminiz. Son yıllarda GoldenEye 007'ye geri dönen herkesin de onaylayacağı gibi, birçok eski birinci şahıs nişancı oyunu zamanın tahribatına bırakılsa daha iyi olur. Half-Life 90'ların sonunda o zamanki en ileri grafikleri ve fizik motoruyla büyük beğeni toplamış olsa da, yazar Marc Laidlaw'ın dolambaçlı bilim kurgu anlatısı ve bunun ara sahnelere dayanmadan anlatıldığı sürükleyici yol, Valve'ın ilk klasiğinin hala ayakta kalmasını sağlıyor. Bu ve o kafa yengeçlerinin hala uyanıkken rüyalarımıza girdiği gerçeği... Lionel Messi'nin golleri ve Logan Roy'un küfürleri gibi, Final Fantasy serisi de artık herkesin kendi favorisine sahip olabileceği kadar meşhur. Sık sık güldüren sahnesini bir kenara bırakırsak Final Fantasy X, RPG serisinin en iyi ürünleri arasındaki yerini hak ediyor. Özellikle de hem insanlığın hem de Spira sakinlerinin bildiği en büyük sporlardan biri olan blitzball'u icat etmesiyle. Fez ve The Binding Of Isaac ile birlikte Spelunky, sanat formuna tamamen yeni bir yön veren düşük bütçeli, büyük beyinli bağımsız oyunların yeni bir türü için noughties hücumuna öncülük etti. Küçük ama mükemmel bir şekilde oluşturulmuş bir fikre - hazine bul, ölme - odaklanan oyuncular dakikalar içinde oyuna bağlandılar, ancak Derek Yu'nun eserinin şeytani cazibesinde ustalaşmak için diğer birçok tehlikeli kaderin yanı sıra kazığa oturtma, yılan ısırması veya öfkeli bir dükkan sahibi tarafından ölümü riske atarak saatler geçirdiler. Stardew Valley size mahsul yetiştirme, çiftlik hayvanlarını besleme ve rahat bir kır hayatına bağlanma şansı veriyor. Civilization gibi oyunların oyuncuları kendine bağlamak için bir tur daha özelliğini oyunlaştırdığı yerde, Stardew Valley beyninizi her seferinde bir gün daha oynamaya ikna ediyor... GTA V üç günde 1 milyar dolar kazandı. 2022'nin en çok hasılat yapan filmi Avatar: Suyun Yolu'nun bu kilometre taşına ulaşması 14 gün sürmüştü. Bu hala Rockstar'ın en cüretkar kampanyası - hicivle gişe rekorları kıran oyun yapımını inanılmaz bir şekilde birleştiren çok kahramanlı bir soygun destanı - cehennemi andıran banka soygunlarından Pasifik Sahil Otoyolu'nda rahat bisiklet gezintilerine kadar her şeyi kapsıyor. Sony Santa Monica'nın yeniden başlatması, God of War'u gereksiz bir vahşet festivalinden ebeveynlik üzerine düşünceli bir meditasyona dönüştürdü. Bloodborne ve The Last of Us Part II ile birlikte, Sony'nin PlayStation 4'ü olağanüstü kalitede özel tek oyunculu oyunların yuvası olarak tanımlamasına yardımcı oldu. Birçok insan için Destiny tek oyun, bu da bu listedeki diğer 99 oyunu önemsemeyecekleri anlamına geliyor. Halo 3, Neil Blomkamp ve Top Gun Maverick yönetmeni Joseph Kosinski'nin yönettiği fragmanlar ve 10.000 gece yarısı lansman açılışı da dahil olmak üzere Xbox'ın oyun dünyasını belki de o zamandan beri hiç olmadığı kadar ana akıma ittiğini gördü. Bu 2007'nin en büyük oyun anıydı ve şimdiye kadar yapılmış en iyi tek oyunculu kampanyalardan biri olmaya devam ediyor. Elder Scrolls repertuarındaki "tuhaf olan" Morrowind, Bethesda Game Studios'un devasa RPG'lerinden birini konsola ilk kez taşıdığı oyun oldu. Bu yıl 20 yaşında olan Morrowind, daha sonraki sürümlerle gelen yaşam kalitesi iyileştirmelerinden hiçbirine sahip değil, ancak aynı zamanda yapımcısının sandbox vizyonunun en akıcı ve açık uçlu versiyonlarından birini sunuyor. En az üç kez oynamanızı gerektirecek kadar iyi bir aksiyon-RPG. Square'in Final Fantasy serisinin otoriter doğası nedeniyle Chrono Trigger'ın RPG soyağacı, hala Mudhoney, Seinfeld ve Stone Cold Steve Austin'e küfreden 90'ların çocukları için ayrılmış bir sır gibi geliyor. Yine de burada sergilenen zarif hikaye anlatımını ve klasik sıra tabanlı dövüşü takdir etmek için pembe gözlüklü bir kargo pantolonuna sahip olmanıza gerek yok. Bakın, Yoshiaki Koizumi'nin Super Mario Galaxy'yi özellikle esrarkeşleri düşünerek yaptığını söylemiyoruz. Eğer Mario'nun neonlarla ıslatılmış uzay kayalarında zıplama maceralarına biraz çakırkeyifken katıldıysanız, mükemmel bir zamanlama olmuş demektir. 2017 yılına gelindiğinde, "bir şeyler hissettiren ezoterik video oyunları" artık mantıksız bir tür olmaktan çıkmıştı. Gone Home ve Everybody's Gone To The Rapture gibi oyunlar "yürüyen simülasyon" için bir alan açmaya yardımcı olmuş olmalı. Supergiant'ın Yunan mitolojisine getirdiği renkli ve çağdaş yaklaşım, oyunculara oyunu "tam sürümden" önce oynama fırsatı vermek için erken erişim modelinden tam olarak yararlandı. Bu, Supergiant'ın oyunculardan gelen ayrıntılı geri bildirimleri dikkate alarak oyunu daha da geliştirebileceği anlamına geliyordu. Her zaman var olan baskıcı bir sis ve bilinmeyene karşı duyduğumuz korku hissini bir araya getirerek teknik kısıtlamaların üstesinden gelen bir korku klasiği. Hideo Kojima ve Guillermo del Toro'nun 2014'teki başarısız P.T. girişiminden sonra, bu yıl içinde bir yeniden yapım bekleniyor. Nintendo'nun NES dönemindeki hakimiyeti, Kuzey Amerika konsol pazarının yüzde 94'ünün kendisine ait olduğunu iddia ediyordu. Kamyon dolusu para basmanın yanı sıra, bu makinenin en büyük başarısı, Miyamoto'nun platform çıtasını o kadar yükseğe koyduğu Super Mario Bros 3'tü ki, yıldız tesisatçısı aradan geçen on yıllar boyunca sadece ara sıra onu geçebildi. Zorlu Half-Life Alyx ve Counter-Strike 2'nin umut verici çıkışından sonra, Valve yeniden bir video oyunu geliştiricisi olmakla ciddi bir şekilde uğraşıyor gibi görünüyor. Bu nedenle, 2007 yılında, PC oyun monolith'inin, The Orange Box derleme paketinin bir parçası olarak Portal gibi yaratıcı bir bulmaca oyununu çöpe atmayı göze alabilecek kadar önemli bir çizgide olduğunu hatırlamakta fayda var. Baştan sona dahiyane olan bu oyun, yaratıcı olduğu kadar komik olduğunu da kanıtladı. Uncharted 2'nin oyun ortası, yüksek hızlı tren arabası set parçası, Görevimiz Tehlike filmlerinin en iyisine rakip ve bunların hepsi 2009'da PlayStation 3'te yapıldı. Nathan Drake'in ikinci oyunu hareketli çekim ve heyecan verici aksiyon konusunda sınırları zorladı, en çok satan PlayStation serisi için yüksek bir çıta oluşturdu. Hideo Kojima post-apokaliptik paket teslimatına yönelmeden ve Konami pachinko makinelerinin şehirdeki tek oyun olduğuna karar vermeden çok önce, ünlü sanatçı ve uzun süredir birlikte çalıştığı yayıncısı Snake Eater güçlerinin zirvesindeydi. Kamuflaj ve yakın dövüşe yeni bir vurgu yapan bu oyun, casusluk gerçekçiliğine oldukça yakındı. Sadece bizden olay örgüsünü açıklamamızı istemeyin. 2052 yılında geçen Deus Ex, hem oyuncularına sunduğu seçenekler hem de komplocu olay örgüsünün sinir bozucu öngörüsüyle hala zamanının ötesinde. Warren Spector'ın ikonik yaratımı, küresel salgın hastalıklar bir yana, sürükleyici simülasyon türü üzerinde devam eden etkisiyle daha da dikkat çekicidir. Square Enix'ten 300 milyon dolarlık satın alma işleminin bir parçası olarak 2022'de Embracer Group'a satılan franchise'ın yeniden canlanması, öngörülen distopyasından önce gerçekleşecek gibi görünüyor. Azın gerçekten çok olduğu bir oyun olan Shadow of the Colossus'un ressamvari, minimalist ortamlarının güzelliği, yalnızca maceranız boyunca izini sürdüğünüz monolitik yaratıklar tarafından geride bırakılıyor. Akademi Ödüllü yönetmen Guillermo del Toro, Team Ico'nun oyununu bir "başyapıt" olarak selamladı ve çarpık yönetmenlik sanatını etkiledi. Outer Wilds size keşfetmeniz ve çözmeniz için koca bir güneş sistemi sunuyor. Dünyaları inanılmaz, kendine özgü tuhaflıkları olan bağımsız dioramalardır. Bir kara delik. Sonsuz fırtınası olan bir gezegen. Bir yıldızın içine düşen bir kuyruklu yıldız. Ve büyük bir sorun: Güneş her 20 dakikada bir süpernova oluyor ve dünyayı sıfırlıyor. Böylece unutulmaz bir uzay macerası başlar. Bir video oyununda görebileceğiniz en güzel kum ve başka hiçbir şeye benzemeyen duyusal bir deneyim. Journey hakkında ne kadar az şey söylerseniz o kadar iyi - sadece gününüzün birkaç saatini ayırın ve oynayın. Video oyun tarihinin en tartışmalı devam oyunu olan Naughty Dog'un The Godfather Part II saygı oyunu, perspektif ve beklentilerle oynayarak bugüne kadarki en karmaşık ve düğümlü oyununu ortaya koydu. Yıkıcı olay örgüsü sızıntılarına ve oyuncuların büyük tepkisine rağmen, oyun 2020 Oyun Ödülleri'nde 11 adaylıktan yedisini kazandı - şovun tarihindeki en fazla adaylık. Çığır açan dövüş oyunu Street Fighter II, arcade joystick kontrollerinde devrim yaratarak daha önce hiç görülmemiş düzeyde tepkisellik sağladı. SNES'e taşınırken hayatta kalması, hala saygı duyulan mirasını sağlamlaştırdı. İşin iyi tarafı, A Link To The Past o kadar iyiydi ki, şeytani zindanlar, tuhaf sakinler ve sırlarla dolu bir dünya haritasından oluşan karışımı Zelda şablonunu yirmi yıl boyunca değiştirdi. Öte yandan, o zamandan beri diğer geliştiricilerin bizi içinde gezdirdiği her eziyetli "karanlık ayna dünyasından" yalnızca o sorumludur. Charmander, Squirtle ve Bulbasaur. Hepsini eşit derecede seviyoruz, ama en çok Bulbasaur'ı. Minecraft neredeyse 240 milyon kopya sattı - tarihteki diğer tüm oyunlardan daha fazla. Oyuncu odaklı yaratıcılık üzerindeki kalıcı etkisi Fortnite'tan Fallout'a kadar her inşa modunda görülebilir. Oyunların gücü hakkında bir oyun olan Bioshock, oyuncuları denizin dibindeki art deco bir metropol olan Rapture'a daldırdı. Birinci şahıs nişancılığı ile seçim odaklı oynanışı harmanlayan oyun, medyanın en unutulmaz kötü adamlarından biri olan Andrew Ryan'ı ve tüm zamanların gerçeklik algısıyla oynayan bir twist'i sundu. Hepimiz World of Warcraft'a bağımlı olan birilerini tanıyoruz. İlk çıkışından neredeyse 20 yıl sonra, hala gelmiş geçmiş en çok oynanan MMO. Yine de biz yolumuza devam ettik. Gerçekten. Geliştirme sürecinin ortasında lansman oyunu statüsüne yükseltilen Bungie'nin birinci şahıs nişancı oyunu, tek oyunculu nişancı senaryolarına ve çok oyunculu arena modlarına bakış açımızı yeniden şekillendirecekti. Temel konseptinde birçok değişikliğe sahne olan çılgınca yaratımına rağmen, Halo'nun etkisi bir türü sonsuza dek değiştirdi. Dark Souls'un inanılmaz zorluğu ve Bloodborne'un soyut irfan inşası, şimdiye kadar yaratılmış en iddialı açık dünyalardan biriyle buluşuyor. Elden Ring, George R.R. Martin tarafından yazılan temel anlatı esaslarını kullanarak hayranlık uyandıran manzaralar, çivi gibi sert bölüm sonu canavarları ve parmakla ilgili her türlü faaliyete yönelik çocukça övgülerle dolu şaşırtıcı derecede iddialı bir RPG yarattı. Doom o kadar popülerdi ki, o dönemde Windows'tan daha fazla bilgisayara yüklendiği tahmin ediliyor. Bill Gates geliştirici id Software'i satın almayı bile düşündü. Bunun yerine, Microsoft yapımcısı ve Valve'in kurucusu Gabe Newell'ı oyunu Windows'a taşıması için görevlendirdi. Yıllar sonra Microsoft, Bethesda'yı 7,5 milyar dolara satın alarak nihayet Doom'a sahip oldu. Edge dergisinin ilk 10/10 puanı - derginin 30 yıllık yayın hayatında aldığı 24 puandan biri -. Nintendo'nun Mario denetçisi Shigeru Miyamoto tarafından yönetilen bu dönüştürücü platform oyunu, henüz emekleme aşamasındayken 3D oyunlar için baş döndürücü bir emsal oluşturdu. 2021 yılında, bozulmamış orijinal bir kopyası açık artırmada 1,5 milyon dolardan fazla bir fiyata satıldığında gelmiş geçmiş en pahalı video oyunu oldu. Final Fantasy VII 1997 yılında şimdiye kadar yapılmış en pahalı oyundu. Artık o kadar karmaşık görünüyor ki oyunculardan böylesine duygusal tepkiler almak delilik gibi geliyor. Gerçekten de bu, RPG hikaye anlatımı için büyük bir adım oldu. Öyle ki Square Enix muhtemelen iki katı parayı çok bölümlü bir yeniden yapım için harcadı. Ejderhalar! Skyrim, akıcı rol yapma tasarımıyla hem hardcore hem de casual oyuncuları yakaladı. Karlı dağ zirveleri, 100'lerce saatlik görevler ve sırlarla inanılmaz bir keşif alanıdır - tüm Bethesda oyunları gibi - aynı anda binlerce hayran yapımı mod, oyunun ömrünü on yıldan fazla uzatmak için yepyeni görevler ve sistemler oluşturdu. Video oyunu tarihinin belki de en büyük esnekliği olan Rockstar, Red Dead 2 ile sinematik hikaye anlatımı ve detaylara gösterilen özen konusunda kendi ölçütünü aştı - masum kurbanları tren raylarına bağlayabileceğiniz ve sevgiyle işlenmiş at testislerine hayran kalacağınız, zamanı tükenen bir adam hakkında kasvetli bir hikaye. Super Mario World'ün ikonik statüsü için bir sürü neden var. Nintendo'nun SNES konsolu ile birlikte piyasaya sürülmesi, platform hilelerini bolca içermesi ve kesinlikle mükemmel coşkulu müzikleri. Gerçekten de, biz her şeyin Yoshi adında büyüleyici yeşil bir dinozorun çıkışına bağlı olduğunu düşünüyoruz. Onlarca yıldır tartışmasız GOAT olarak göklerde tutulan Ocarina of Time'ın tacı, 2017'de çıkan Breath of the Wild'ın The Legend of Zelda serisini bir kez daha yeniden tanımlamasının ardından biraz düştü. "Zamanın Şarkısı"nı hala kas hafızasına kazımış olanlar için, hiçbir açık dünya macerası bu oyunun büyüsünün yerini tutamaz. Disco Elysium'un geleneksel olmayan rol yapma mekaniği, birincil etkileşimli unsur olarak sohbeti öne çıkarıyor. Sadece dedektifinizin moralinin yaşama isteğini tam anlamıyla kaybedecek kadar düşmediğinden emin olun. Resident Evil 4'ün tempo, gerilim ve senaryo çeşitliliği konusundaki kavrayışı, gerçekten tiksindirici böcekçiklere olan açlığı gibi hala kusursuza yakın. Efsanevi yönetmen Shinji Mikami ve Capcom ekibi, The Last of Us'tan Grand Theft Auto'ya kadar her oyunda görülen omuz üstü görünümü popüler hale getirdi. Oyunun 2023'teki yeniden yapımının aldığı eleştirel tepkiler, etkisinin zerre kadar azalmadığını gösteriyor. Dark Souls'un Blighttown adlı nemli yeraltı bölgesinin derinliklerine indiğinizde, etrafınızdaki keskin kokulu bataklık düşmanınız haline geliyor ve sizi yavaş yavaş zehirliyor. Tüm sabrınızı ve ardından akıl sağlığınızı isteyen sadist bir oyunda, sadece hayatta kalmak bile heyecan verici hissettiriyor. Zeka zorlayan bulmacalar ve inanılmaz fizik tabanlı bir oyun için buraya gelin. Stephen Merchant'ın medyanın en komik senaryolarından birini okuması için hazır olun. Gizlilik türünün temellerinden biri ve Hideo Kojima'yı sanat formunun birkaç ustasından biri olarak ortaya çıkaran oyun. Lea Seydoux'dan Mads Mikkelsen'e kadar her yıldızın onunla çalışmak istemesinin bir nedeni var - ustaca, yaratıcı ve tuhaf. Mass Effect 2'nin son görevi - uygun bir şekilde İntihar Görevi olarak adlandırılmıştır - video oyunu tarihinin en iyilerinden biridir; değerli takım arkadaşlarınızı kaybetme olasılığınız nedeniyle oyun boyunca yaptığınız tüm seçimleri test eden heyecan verici bir sonuç. Bir daha asla bu kadar sevimli bir kahramanlar grubu olmayabilir. The Witcher 3'ü son tekrar oynayışımız 130 saat sürdü. Her saniyesi zengin karakterler, olağanüstü hikaye anlatımı ve RPG tarihindeki en iyi görevlerden bazılarıyla doluydu. Bu nedenle, Kanlı Baron ile yeniden tanışmak için can atıyoruz. Bloodborne'un son derece agresif dövüşleri ve neredeyse anlaşılmaz Lovecraftian bilgi ağı, yönetmen Hidetaki Miyazaki'yi on yılın en etkili geliştiricilerinden biri olarak sağlamlaştırdı. Oyunun özgünlüğü - ilk 10'umuzda devam oyunu veya spin-off'u olmayan tek oyun - gizemini daha da pekiştiriyor. Zahmetsizce basit oyun tasarımı. Tetris'in hakları birçok kez tartışıldı, ancak Alexey Pajitnov'un blok avcısının etkisini çok az kişi inkar edebilir. En Büyük 100'ümüzde 1990'lar öncesi sadece iki oyundan biri olan bu oyun şu anda Guinness Dünya Rekoru'nu elinde tutmaktadır; resmi olarak 65'ten fazla platforma taşınmıştır. Yılların baba oyunu Naughty Dog'un Cormac McCarthy'den esinlenen kıyamet sonrası seyahatnamesi PlayStation tarihinin en riskli hamlelerinden biriydi. Serinin şimdiye kadar 32 milyon kopya satması ve eleştirmenlerce beğenilen HBO TV dizisinin ikinci sezonunun şimdiden yapım aşamasında olmasıyla Neil Druckmann ve Bruce Straley'nin büyük kumarının işe yaradığını söylemek yanlış olmaz. Nintendo'nun muhteşem Switch lansman oyunu, birçok kişinin açık dünya deneyimlerine bakışını değiştirdi. Çok az oyun onun deneysel oyun fırsatları kapsamıyla eşleşir ve çok azı oyuncuya kendi keşifleri üzerinde bu kadar fazla yetki hissi verir. Devam oyunu Tears of the Kingdom'ın bıraktığı mirasın hakkını vermek gerekiyor.


Tesla telefonu birkaç aydır yüksek teknoloji uzmanlarının gündeminde. Adını bile biliyoruz: Tesla Model Pi 5G 2023. Ve çıkış tarihi 2023. Sorun şu ki, Elon Musk'ın akıllı telefonu giderek daha fazla Arlesian'a benziyor, yani herkes onun hakkında konuşuyor ama kimse onun geldiğini görmüyor. Belki de X , roketler ve önümüzdeki aylarda rekabetin katlanacağı arabalar da dahil olmak üzere birçok faaliyetiyle meşgul olan Elon Musk, Tesla Pi akıllı telefonunu henüz basına ve tüm dünyaya sunmadı. Ancak, ortada dolaşan pek çok bilgi var: sadece isim ve çıkış tarihi değil, aynı zamanda Tesla telefonun ne kadara mal olacağı ve teknik özellikleri GQ yeni Tesla akıllı telefona bir göz atıyor. Pi. Elon Musk'ın akıllı telefonunun adı bu olmalı. "Olmalı", çünkü 2022'nin sonunda Elon Musk, ihtiyaç duyulması halinde bir Tesla cep telefonu üretileceğini açıkladı. Kendisi hiçbir şeyi doğrulamamış olsa da, söylenti o zamandan beri yayıldı ve Tesla akıllı telefonunun adı Tesla Model Pi 5G 2023 olacak. Pi, matematikte ürün ile eş anlamlı olan Yunanca harfine atıfta bulunuyor. Büyük soru: Elon Musk'ın Tesla Telefonu neye benzeyecek? 2022 yılına ait videolar gizemi çözmeye çalıştı, ancak bugüne kadar kimse Tesla Pi akıllı telefonun neye benzeyeceğini bilmiyor. Bazıları bunun geliştirilmiş bir iPhone olacağını söylese de Elon Musk Tesla akıllı telefonunu tam olarak Apple, Samsung ve diğerlerinin ayak izlerini takip etmemek için yaratmak istiyor. Akıllı telefon pazarında yıkıcı bir güç olmanın peşinde ve kopyalamaya hiç niyeti yok. Ama bir akıllı telefondan başka bir akıllı telefona daha çok benzeyen şey nedir? Elbette cevabı biliyorsunuz. Var olmayan ve ekiplerinin üzerinde çalıştığı varsayılan kişi tarafından onaylanmamış bir telefon için nasıl çıkış tarihi verebilirsiniz? Elbette neredeyse imkansız. Ancak kimse imkansızı yapmak zorunda değil, özellikle de konu yüksek teknoloji söylentileri olduğunda. Mayıs ayında, 2023'ün sonunda piyasaya sürüleceğinden bahsediliyordu. Daha da iyisi, Eylül ayında, akıllı telefonun Amerika Birleşik Devletleri'nde satışına başlanması için 21 Aralık tarihi öne sürüldü. Yani Tesla Phone'un bir çıkış tarihi var. Şimdi konunun özüne gelelim. Tesla akıllı telefonun 6,7 inç ekrana sahip olması bekleniyor, bu da onu iPhone 15 Plus ve 15 Pro Max'e eş değer kılarken, farklı olarak Samsung Galaxy S23 Ultra'nın 6,8 inç diyagonal bir ekranı var. Elon Musk ve Tesla Telefonu için büyük bir devrim söz konusu değil gibi. Bu ekranın çözünürlüğü 1284 x 2778 piksel olacak . Vaat edilen bu 6,7 inçlik formatın mevcut tek ekran boyutu olup olmayacağı veya yaklaşık 6 inçlik daha küçük bir formatın sunulup sunulmayacağı henüz belli değil. Ekran boyutundan sonra, cihazın içinde neler olup bittiğine geçelim. Yüksek teknoloji gözlemcilerinden gelen bilgilere göre Tesla Phone, 4.700 mAh'lik ağır bir bataryaya sahip olacak (bir zamanki söylentilere göre 7.000 mAh ütopik görünüyor). Ancak bu bataryanın asıl avantajı güneş enerjisiyle çalışacak olması. Böylece kullanıcılar Tesla akıllı telefonlarını gün ışığında şarj edebilecek ve gerçek anlamda kablosuz bir telefon haline getirebilecekler. Geçtiğimiz Şubat ayında Nice Matin de Tesla akıllı telefonun "Starlink'in uyduları tarafından dağıtılan ve bir implant kullanılarak düşünce yoluyla kontrol edilebilen bir mobil ağa bağlı olacağını" bildirmişti. Hatırlatmak gerekirse Starlink, Elon Msuk'un sahibi olduğu Space X şirketine ait bir uydu internet erişim sağlayıcısı. Bu sağlayıcının benzersiz özelliği, alçak Dünya yörüngesindeki binlerce telekomünikasyon uydusundan oluşan bir uydu takımyıldızına dayanması. İmplant ile düşünce aktarımı söz konusu olduğunda, gerçekte ne olduğunu görmek için Elon Musk'ın ekipleri tarafından gerçekleştirilecek testleri beklememiz gerekecek. RAM açısından 8 ila 12 GB arasında bir değer söz konusuyken, bir zamanlar en az 2 TB olacağı söylenen depolama kapasitesi 512 GB veya 1 TB'a kadar düşebilir. Son olarak, tahmin edebileceğiniz gibi, Tesla Phone arabanızla özel bir bağlantıya sahip olacak... tabii eğer arabanız Tesla ise. Bir akıllı telefonun teknik özellikleri arasında en merakla bekleneni fotoğrafçılık. Elon Musk bu alanda Apple ve Samsung'dan daha iyi olmak istiyorsa elinden geleni yapmak zorunda. Bu da Tesla Phone'un en az bir adet 48 megapiksel geniş açılı sensör ve x5 optik yakınlaştırmalı bir ana sensör dahil olmak üzere 3 sensöre güvenebileceği anlamına geliyor. Bunu göz önünde bulundurmamız gerekecek, çünkü bazı konseptlerde gösterildiği gibi dört fotoğraf sensöründen bahsediliyor. iPhone 15 969 ve Galaxy S23 799'dan başlarken, Tesla Phone'un kaynaklara göre 800 veya 900'dan başlayarak ikisinin arasında bir yerde olması bekleniyor. RAM ve depolama seçeneklerine bağlı olarak fiyat 2.000 avroya kadar yükselebilir... Bugün Elon Musk tarafından hayal edilen bu akıllı telefonun var olacağını söylemek için hiçbir neden yok. 52 yaşındaki girişimci ile kimse ne bekleyeceğini bilmiyor ve zaten ünlü olan Tesla Phone da bu köklü kurala bir istisna değil. Bu içerik ilk olarak GQ FRANSA web sitesinde yayınlanmıştır.


Caiçara kökenli olanlara, kültürlerinin gururunu ve toplumda farklı yerlerde bulunabileceğimiz anlayışını bırakmak. Bu temsilde yalnız değilim, benim gibi pek çok model var ve uluslararası podyumları giderek daha fazla işgal ediyoruz. Her modelin tarihi, kültürel ve fiziksel özellikleri var. Brezilya sadece coğrafi bölgesiyle değil, çeşitliliğiyle de devasa bir ülke. Bugün dünyaya en çok model ihraç eden ülkeler arasındayız, ancak eminim ki potansiyelimiz çok daha büyük, ırkların karışımı güçlü güzellik noktalarımızdan biri. Evet, ben Brezilya'nın en güzel yerlerinden biri olan Paraty-RJ'den bir çaiçarayım ve markam Thayna Çaiçara ile kültürümü moda ve geleneksel yerel nakışlarımız aracılığıyla gösteriyorum. Çoğu Avrupa'da olmak üzere Brezilya dışında sattığımız kıyafetlerimize tipik danslarımızı, çaiçara yaşamının unsurlarını ve bölgemizde bulunan doğayı işliyoruz. Bu sayede kendi hikayemi ve geldiğim yerin hikayesini anlatabiliyor, kültürümü el yapımı işlerle ölümsüzleştirebiliyorum. Ayrıca Paraty-RJ bölgesindeki kültürel projelere de aktif olarak katılıyorum. Polis olarak çalıştığım dönemde podyumlarda göz önünde olma hayalinden çoktan vazgeçmiştim. Ta ki Miss America International gündeme gelene ve iş arkadaşlarım bana kayıt kartını getirip katılmam için ısrar edene ve sonunda Meksika'daki finali oybirliğiyle kazanana kadar. Bu Brezilya'daki televizyon kanallarının dikkatini çekti ve sonuç olarak ajanslardan modellik kariyerine başlamam için davetler aldım. Genç bir anne, sosyal hizmet görevlisi ve polis memuru olarak edindiğim deneyimlerin kariyerimde fark yarattığına inanıyorum; oyuncu seçmeleriyle başa çıkma olgunluğu, talep edilen disiplin ve hepsinden önemlisi müşterilere karşı sorumluluk açısından. Modada en iyi yerlere gelen modellerin kişilikleri ve hikayeleri nedeniyle orada olduklarına inanıyorum. El yapımı işlerin anlaşılması ve takdir edilmesi, Çaiçara halkının kültürleriyle gurur duyması ve bir kumaş parçasının değerinin, hikayesinde ve nasıl yapıldığında olduğunun anlaşılması. Bu tür bir tartışmayı moda pazarının ön saflarına taşımanın zamanı geldi de geçiyor bile. Bugünlerde internetin önerdiği tüketim hızının tersini yapıyorum. Gerçek bir miras bırakmak için diğer insanların hayatlarına olumlu bir şekilde etki eden iyi örneklere ve tutumlara ihtiyacınız vardır. To leave for those of Çaiçara descent, a feeling of pride of their culture and the understanding that we can occupy different places in society. I am not alone in this representation, there are many of us, and we are increasingly occupying the international catwalks. Each model with its history, cultural and physical characteristics. Brazil is a gigantic country, not only for its geographic territory, but for its diversity. Today we are among the countries that export most models to the world, but I am sure that our potential is much greater, the mix of races is one of our strong points of beauty. Yes, I'm Caiçara, from Paraty-RJ, one of the most beautiful places in Brazil, and with my brand, Thayna Caiçara, I show my culture through fashion and our traditional local embroidery. We embroider our typical dances, the elements of caiçara life and the nature present in our region in the clothes that we sell outside Brazil, most of them in Europe. That allows me to tell my story and the story of the place where I came from, immortalizing my culture through handmade work. I also actively participate in cultural projects in the county of Paraty-RJ. At the time that I was working as a police officer, I had already given up on the dream of being in the spotlight on catwalks. That was until Miss America International came up and my work friends brought me the registration card and insisted for me to participate, and at the end, I won the final in Mexico unanimously. That caught the attention of television networks in Brazil and, consequently, I received invitations from agencies to start a modeling career. I believe that my experiences as a teenage mother, a social worker and a police officer have had a positive effect on the course of my career; they have helped me to develop the maturity needed to deal with castings, the discipline the work demands, and above all, accountability towards clients. The legacy I want to leave behind is an appreciation of handmade work, the pride of Çaiçara people for their culture and the understanding that the value of a piece of cloth is in its story and how it was made. It is past time to bring this type of discussion to the forefront of the fashion market. I've been doing the reverse of what the internet proposes nowadays in terms of the speed of consumption. To leave a true legacy you need good examples and attitudes that affect the lives of other people in a positive way.


Görünüşe göre, Netflix ile çalışan film yapımcılarından abonelerini çok fazla bekletmemeleri isteniyor. Öyle ki sabırsız ve "Tudum!" hızında zapping yapan aboneler, bir yapımın ilk beş dakikası içinde devam edip etmeyeceklerine ya da başka bir yere mi gideceklerine karar veriyorlar. Yönetmenlerin başının üzerinde Demokles'in kılıcı gibi duran bu kural, bazılarını abonenin dikkatini çekmek için kaslarını esnetmeye mahkum ediyor. Bir açılış aksiyon sahnesi, yayın platformunun dakika sayacında her zaman iyi bir izlenim bırakır. AthenaRomain için Gavras bir banliyö ayaklanmasını on dakikalık bir sekansta çekmeyi seçti, kamera manzaranın içinde vals yapıyordu. Algoritma bunu takdir ediyor. Öte yandan David Fincher bu meydan okumaya pek sıcak bakmıyor. Ancak bu durum, 2013 yapımı House of Cards'tan bu yana birlikte çalıştıkları Netflix'in kendisine sürekli davet göndermesine ve yapımlarını neredeyse tam yetki ile finanse etmesine engel değil. Üç yıl önce senarist Herman J. Mankiewicz'e adanmış siyah-beyaz bir biyografi olan Mank'a yaklaşanlar, Dövüş Kulübü'nün yönetmeninin acı-tatlı bir ilişki içinde olduğu seyirciyi baştan çıkarmak için ajitasyon yapmayı sevmediğini bilirler. Matz ve Luc Jacamon'un Fransız çizgi roman serisinden uyarlanan The Killer da bir istisna değil ve Michael Fassbender'ın canlandırdığı kahramanının mantra benzeri seslendirmesiyle açılıyor: "Hiçbir şey yapmamanın fiziksel olarak ne kadar yorucu olabileceği şaşırtıcı". Netflix'in sıkılmış bir karakterle başlamasından daha kötü ne olabilir? Paris'te bir apartmanda, bir tetikçi sabırla hedefinin kendisine yaklaşmasını beklemektedir. Saatler uzadıkça uzar. Düşünceler, ilham verici aforizmalar ve insan düşmanı sloganlar arasında boğulur. The Smiths'in yükselen melodileriyle teselli buluruz. Öğle yemeğinde McDonald's'ta protein ihtiyacımızı gideririz. Vücudunuzun sevişmeniz gereken ana hazır olması için esneme hareketlerinin provasını yaparsınız. Bu rutini huzurundan biraz fazla emin olan, görevini kaçıran ve arkasında bir sürü karmaşa bırakan kahramanın kendisi dışında hiçbir şey sarsamaz. Mekanikler bozulur ve robotik suikastçı, bağlı olduğu saatin göstergelerinin rehberliğinde nefes darlığını ve yüzündeki paniği gizleyemez. David Fincher'ın nihilist gerilim türüne geri dönüşünü simgeleyen klas bir B-filmi olan The Killer ile yönetmen ilk olarak kariyeri boyunca icra ettiğini gördüğümüz notaları tekrar ediyormuş izlenimi veriyor: Zodiac'ın buz gibi şiddeti, Dövüş Kulübü'nün asidik komedisi, son filmlerinin son teknoloji kameralarla çekilmiş teknik ustalığı. Kahramanı gibi, 60'lı yaşlarındaki yönetmen de otomatik pilotu açmaya ve yayın platformu için bir "içerik" üreticisi olmaya mı karar verdi? Bazıları bütünün sahte sakin biçiminden sıkılarak aynı fikirde olabilir, ancak film yapımcısının her zaman hayali fikirlerin ve basmakalıp olduğu düşünülen geleneklerin boynunu bükme isteği vardır. Kaslı ve sorunlu karakterler söz konusu olduğunda her zaman kusursuz olan Michael Fassbender'ı Jean-Pierre Melville'in Le Samourai'sinde Alain Delon'un bir ikamesi olarak gördüğünüzü düşündüğünüz anda, film aniden hikayeyi acımasız bir intikam filmine dönüştüren insani bir boyut ekliyor. Fincher'ın Steven Soderbergh'in izinden gideceğini düşündüğünüz anda, caz notaları ve muhteşem bir şekilde düzenlenmiş dövüşlerle dolu muhteşem bir gerilim olan Trapped'in (Fassbender, güreşçi Gina Carano tarafından kötü muamele gören bir MI6 ajanını canlandırdı) yönetmeni vahşi hayvanları serbest bırakıyor ve kanla flört ediyor. Karanlığa gömülmüş bir evde, isimsiz katil ile korkunç bir uşak arasındaki çılgın dövüş sahnesi hayranlık uyandırıyor ve David Fincher'ın benzersiz biçimci yeteneklerini hatırlatıyor. Yönetmenin aşırı hassas çerçevelemesi, insanlıktan çıkarılmış bir gerçekliğin sürekli hatırlatıcıları ile bir yabancının boynunun hiçbir şey olmamış gibi çevrilmesinin tamamen korkunç görüntüleri arasında sürekli gezinen bir filme yarı paranormal bir boyut katıyor. Birbirini yamyamlaştıran iki dünya arasında, yüksek teknoloji görüntülerinin soğuk pürüzsüzlüğü ile insanın iğrençliği arasında, ama aynı zamanda beklenmedik dönüşleri çoğaltan bu ultra dengeli anlatı içindeki bu kalıcı belirsizlik, The Killer'ın dayandığı tür çerçevelerinden kaçmasına izin veriyor. Yazarının panteonunda yer almayabilir , ancak titiz standartları ve mutlak radikalizmi, yayın platformlarındaki konfor alanlarında kalmaya çok alışkın izleyiciler için mükemmel bir uyandırma çağrısı görevi görüyor. The Killer size istediğinizi vermiyor mu? The Killer'ı sevmiyor musunuz? Bilin ki o da sizi sevmiyor. David Fincher'ın yönettiği ve Michael Fassbender, Tilda Swinton ile Arliss Howard'ın oynadığı The Killer, 1 saat 59 dakika sürüyor. Bu içerik GQ FRANCE websitesinde yayınlanmıştır.


Söz konusu masada toplananlar, filmlerde canlandırdığı sayısız karakter. Ama aynı zamanda, benliğinin kamusal alanda var edilen ve kendisine yakıştırılan versiyonları da bulunuyor. Gerçekler üzerinden inşa edilen benlikleri var. Varsayım yoluyla inşa edilenler de. Düpedüz uydurma yoluyla inşa edilen versiyonlar ve nihayet - son olarak - tüm bunların altında, aslında olduğu kişi var. Geçtiğimiz yaz hafta içi bir gece, normalde uyumaya gittiğim saatten sonra, Timothee Chalamet - asıl olan - Manhattan şehir merkezindeki daireme geldi. Hava çok sıcaktı; kapüşonunu başına geçirmişti, üzerinde kot ceket vardı. Kat kat giyinmişti. Maske de takıyordu, kendisinden önceki pek çok oyuncudan kalma bir alışkanlıkla. Fakat toplum içinde maske takmak, gece vakti bile olsa, dikkati başka yöne çekmekten çok gözleri üzerinize çekiyor. Çevik bir enerjiyle, özgürce salınarak yürüyordu. Bugünlerde Batman gibi, gölgelerde rahatça hareket edebildiği gece saatlerinde doğup büyüdüğü şehirde dolaşmayı tercih ediyordu. Batman acıkmıştı. Nerede sandviç bulabilirim? diye sordu. Kediler tarafından işletildiğini bildiğim pis bir bakkaldan söz ediyordu. Onu, geç saatlere kadar açık olan bir yerden bir kase makarna almaya ikna ettim. Yakında gösterime girecek olan Wonka ve Dune: Part Two filmlerinden konuştuk, Chalamet'yi en son gördüğüm 2020 yılından bu yana hem profesyonel hem de kişisel anlamda geçirdiği dönüşümden bahsettik. Eminim seninle Woodstock'ta konuştuğuma kıyasla şimdi çok daha sakinim dedi. Ama onu bu yaz gördüğümde üç yaş daha büyümüş, üç yaş daha bilgeydi ve o zaman ile şimdi arasındaki mesafeyi ölçmeme izin vermeye hazırdı. Evde skor tutanlar için bu, Chalamet'nin üçüncü GQ kapağı ve devam etmekte olan bir tür uzun vadeli projeye dönüşen üçüncü dosyamız. Altı yıl önce, Call Me By Your Name filmiyle yakaladığı ilk şöhreti sayesinde onunla tanıştığımda, önceki hayatının son anlarını yaşayan bir insanı yakından görme fırsatım olmuştu. Üç yıl önce, İkinci Bölüm için buluştuğumuzdaysa, inanılmaz bir hızda artan şöhret ve beğeniyle gerçek zamanlı olarak hesaplaşan bir insanı yakından gördüm. Bu yaz yine karşı karşıyaydık ve daha önce yaptıklarımızın bir benzerini yapıyorduk; etrafta geziniyor, saklanıyor ve başka bir şekilde erken başlamış ve olağanüstü bir kariyerin zaman çizgisindeki bir anını değerlendiriyorduk. Somut değişim pek basit olmuyor. Ne de olsa Hollywood'un en sevilen genç aktörlerinden birinden söz ediyoruz. Olduğu halinin yeterince iyi olduğunu sıklıkla duyan birinden. Gerek ekranda gerek film tanıtımlarında hem yeteneği hem de coşkulu cazibesiyle tam olarak kendini gösterdiğinde, örneğin televizyonda bir gece programına çıktığında canlı izleyici kitlesi önünde şu ricayı duyan genç bir adamdı: Asla değişme! Lütfen hiç değişme! Şöyle oldu. Bir yandan acıyan sanatçı arzusunu tatmin ederken, diğer yandan şöhretin nimet ve külfeti arasında gezinmek arasındaki dengeyi bulmaya çalıştı. Derin derin nefes aldı. Sık sık tahtaya vurdu. Birden çok kez şu itirafta bulundu: Bunu kesinlikle bir minnettarlık tavrıyla bağlamsallaştırmak istiyorum; bunu Denzel'den Desus & Mero'da duymuştum. Aceleci davranmak, hiçbir şeyi rüzgara savurmak istemiyordu. Her kariyer bir mucizedir dedi gerçek bir ciddiyetle. Ama biraz isyan iyi gelebilir, hatta gerekli bile olabilirdi. Gece yarısı atıştırmasının ardından Village'da dolaşırken her blok bir anıyı canlandırıyordu. Burası büyükannesinin, annesinin ve kız kardeşinin aynı dans gösterisinde yer aldığı tiyatroydu. Burası çocukların Mike's Hard içtiği ilk partinin yapıldığı yerdi. Burası Ralph Fiennes ile tanışıp ona, Luca Guadagnino ile film çektiğini gururla söylediği kitapçıydı. Ben de kendi anılarımdan birini paylaştım ve Jennifer Lawrence'ın burada yaşadığını söyledim. Şehirde geçirdiği süre boyunca kaldığı yere doğru ilerlemeye devam ettik. Saat giderek geç olmuştu ve büyük olasılıkla yazın en durgun gecesiydi. Yakınlarda Taylor Swift konseri yoktu. Yapım aşamasında bir film seti yoktu. Yeni bitmiş bir play-off maçı da yoktu. Uzun süredir burada yaşayan biri olarak söyleyebilirim ki, bir film yıldızını görmeyi bekleyebileceğiniz en son durumdu. Yine de, hiç yoktan, caddenin aşağısındaki yoldan geçen bir taksinin penceresinden bir erkek çığlığı duyuldu. Aman Tanrım! Tanrım! diye cevap verdi ses, tahminleri doğruydu. Birkaç blok sonra aynı olay yine yaşandı. Onu NYU'nun kalbine götürdüğüm için özür diledim. Ben bu halktanım diye şaka yaptı. Fotoğrafçılar tarafından takip edilmesine, durdurulmasına ya da tanınmasına rağmen New York'ta tek başına dolaşmayı seviyordu. Herkes gibi o da hayatı boyunca bunu yapmıştı. Her an başınıza klima düşebileceği fikrinin bile eşitleyici olduğunu söylüyordu. 2020 yazında Woodstock'ta geçirdiğimiz zamanın ardından Chalamet, Dune: Part One'ın yeniden çekimleri için Budapeşte'ye uçtu ve hemen ardından hastalandı. Karantinada geçirilen o yazdan sonra tanıdık bir hikayeydi: Kafeslerimizden çıkmamıza izin verdikleri anda, kapabileceğimiz her hastalığı kaptık. Bu, onun için bir başka yanlış başlangıçtı; her hücresi çalışmak için ağlıyordu. COVID sırasında Avrupa'ya girmek o kadar zahmetliydi ki Dune tamamlandığında kıtada kaldı. Hedi Slimane ile Güney Fransa'da, Haider Ackermann ile Paris'te, Luca Guadagnino ile Roma ve Milano'da zaman geçirdi. Guadagnino ona bir senaryo verdi ; bir yamyam aşk hikayesi, Amerikan orta sınıfına dokunan ve bağımlılıkla mücadele eden bir yol filmiydi. Luca 'Sen yaparsan ben de yaparım' dedi diye anlatıyor Chalamet. Bu hem verimli yaratıcı ortaklıklarının bir tasdiki hem de kelimenin tam anlamıyla gerçek bir beyandı. Call Me By Your Name'den bu yana geçen birkaç yıl içinde Chalamet, başka türlü sınırda bir projede yer alarak filmin yeşil ışık almasını ve hızla yapılmasını sağlayabilecek türden bir Hollywood emtiası haline gelmişti. Chalamet, Roma'da bir Airbnb'de kalıyor, şehirde dolaşıyor ve sadece boş geçirdiği bir dönemi yaşıyordu. Hatırladığı tek şey Nomadland'i izlediği, şimdiye kadar gördüğü en şaşırtıcı şey olduğunu düşündüğü ve buna benzer bir şey yapmak istediğiydi. Bones and All belki de o şeydi. Guadagnino ile konuşmak için Milano'ya gitti ve hemen kararını verdi. O bahar, yönetmen Chloe Zhao'nun Nomadland filminin etkisinde kalarak Bones and All'un hazırlıklarına hemen başladı. Zhao, Chalamet'yi Oscar ödüllü filmde kendilerini oynaması için seçtiği, bir yere kök salmayan gezginlerden Derek Endres ile tanıştırdı. New York'ta doğup büyüyen ve Ortabatı ya da Güney ABD'de gerçek anlamda hiç vakit geçirmemiş olan Chalamet, Derek ile birlikte Ohio, Tennessee ve Nebraska'da gezindi; Derek'in yollarda geçen hayatı hakkında konuşup folk müziği dinledikleri birkaç bulanık hafta geçirdiler. Timothee Chalamet'nin zamanı deneyimleme biçiminin ne kadar zıt olduğunu vurgulamak zor. Bir filmin prodüksiyonu sırasında, basın tanıtımında veya moda kampanyası süresince her dakikanın günler, haftalar ya da aylar boyunca planlandığı uzun süreçler söz konusu. Ama bir de film yapımı ile tanıtımı arasında geçen, bizim deneyimlediğimiz haliyle zamandan yoksun, bir karakterini ya da kendini geliştirmek için sonsuz genişliğe sahip başka uzun aralıklar da var. Beautiful Boy ve The King filmlerinde Chalamet ile birlikte çalışan Plan B yapımcıları Jeremy Kleiner ve Dede Gardner onunla film, müzik ve kitaplar hakkında, felsefi referanslara kadar uzanan benzersiz bir sohbet kuruyorlar. Bence onun, belki de herkesin bilmediği bir yönü var diyor Kleiner ve ekliyor: Etrafındaki dünyadan aldıkları ve bunu zamanını nasıl değerlendirmesi gerektiği konusunda içselleştirdiği, gerçekten geniş bir kapasiteye sahip. Filmler arasındaki bu dönemler Chalamet'nin bazen - iyi ya da kötü açıdan - varoluşsallaştığını söylediği aralıklardı. Huzursuzluk olumsuz bir terim olabilir ama ben bunu iyi anlamda kullanıyorum diyor Kleiner. Bir arayış, bir uğraş var. Kariyerinin başlarında bile Chalamet bir film üzerinde çalışırken tam kontrol, çalışmadığı zamanlarda ise gelişen bir kontrol duygusuna sahip gibiydi. Derek'le yolda geçirdiği haftalar arayış içinde olduğu, güzel, huzursuz haftalardı. Bones and All'u 2021'in ilkbahar ve yaz aylarında, tıpkı filmdeki karakterler gibi bir yerden diğerine taşınarak çektiler. Chalamet'nin hayat ritmi de buna uyum sağladı. İkinci aşımı Cincinnati'de oldum dedi; kayıp bir aşkından söz eder ya da Townes Van Zandt'ın bir şarkısından alıntı yapar gibi. Yamyam karakteri Lee, kurbanlarının kıyafetlerini giyiyor ve saçlarını kırmızıya boyuyordu. Bu, Chalamet'nin kendi stilini yaratma olarak adlandırdığı bir eylemdi; kendini saçları ve kıyafetleriyle ifade etmeye çalışan bir adamdı. Amerika'nın periferinde bir kamyonun içinde yaşarken buna uyum sağlamak biraz çaba gerektiriyordu. Ona neden çekici geldiğini hemen anladım. Lee, Chalamet'nin bir senaristle birlikte geliştirilmesine büyük ölçüde yardımcı olduğu ilk karakterdi. Bu aynı zamanda kendisinin baştan sona yapımcılığını üstlendiği ilk filmdi. Venedik Film Festivali'nde Bones and All'u dünyaya tanıttığında, üzerinde Ackermann imzalı sırt dekolteli kırmızı bir tulum vardı. Daha küçük ölçekli bir filmin tanıtımını yaparken, ortalığı biraz karıştırma fırsatınız oluyor. Rolü yeni, incelikli ve güçlüydü. Yaptığı diğer her şeyden farklı hissettiren ama yine de yoğun bir aşinalık etrafında inşa edilen yönleri vardı. Dede Gardner'a, adını ve yüzünü bir film afişine koyarak filminizi tanıtabileceğiniz Timothee Chalamet'nin varlığını sektörün nasıl gördüğünü sorduğumda, salt oyuncunun ötesine bakmaktan neredeyse aciz görünüyordu: Sanırım bu anlamda en tepede o var, dedi, ama işinde çok iyi. Yırtıcı bir yeteneği var. Bu öyle bir prizma ki tüm yönlerinin ortaya çıkması için yıllar geçmesi gerekiyor. Chalamet'nin kariyerinde Lee geldi ve bir daha görülmemek üzere geçip gitti. Çoktan geride kalmıştı. New York ve Londra'daki koreografi eğitim kampı, Los Angeles'taki şan eğitimi ve Londra'daki Abbey Road Stüdyoları'nda şarkıların kaydedilmesi arasında, çekimlerin ilk gününe dek hatırı sayılır bir çalışma söz konusuydu. Ve ardından, COVID duraklamaları nedeniyle, halihazırda oldukça meşakkatli çekim süresinin uzunluğu iki katına çıktı. Ekipten birinin test sonucu pozitif çıktığında iki hafta izin verilmesi gerekiyordu. Prodüksiyon, 2021 sonbaharı, 2021 kışı ve Chalamet'nin İngiltere'de olduğu 2022 ilkbaharı boyunca süründü. Kendisinin söylediğine göre, bu süreçte odağını koruyabilmek onun için yeni bir meydan okumaydı. Chalamet'nin Butler'da hemen fark ettiği şey, oyunculuğa duyduğu bağlılığa meydan okuyacak ve kendi zirvesini yükseltmeye zorlayacak biri olduğuydu. Basketbol hayranı Chalamet'ye bu dinamiğin, NBA'de liseden mezun olur olmaz ligi domine eden bir yıldızın, birdenbire Avrupa'da kendini göstermiş ve ligdeki yerini tehdit eden bir çaylağın karşısına çıkmasına benzediğini söyledim. Evet! Aynen öyle! dedi. Bu benzetmeye bayıldım! Elbette bunların hepsi rol icabıydı. Ama Chalamet'nin kendisini zorlayabileceğini hissettiği biri vardı. Ona Daha çok çalışsam iyi olacak diye düşündüren biri. Los Angeles'taki evi ona tam da bunu yapması için yeni bir sığınak sağlamış. Burası onun korunaklı alanıydı; yeni bir rahatlığın, huzurun ve özgürlüğün anahtarıydı. Ev eskiden Kenny G'ye, ondan sonra da Pete Sampras'a aitmiş. Chalamet'nin basketbol potası ve pinpon masası yerleştirdiği güzel bir tenis kortu vardı; burada çoğunlukla olası yeni bir film için antrenman yapıyordu. Her zaman bir sonraki şey ya da şeyler üzerinde çalışıyordu. Gerçekleşebilecek ya da gerçekleşemeyecek roller için hazırlanıyordu. Tabii bir de oyunculuk dışında bazı yeni şeyler için. Söylediğine göre hepsi çok gizliymiş ama bu yeni projelerden biri insanı parlatıyor, diğeri ise sarhoş ediyormuş. Fakat bu bahar ve yaz boyunca Dylan, A pozisyonundaydı. Dylan üzerine çalışmak ona irili ufaklı konularda yardımcı olmuş. Bob benim 'Aptallar için Şöhret' kitabım gibi diyor. Günümüzde bu farklı bir şey çünkü o zamanlar bu derece tanınmış o kadar az insan vardı ki... Gerçekten her şeyden kaçabilir ve bilinmez olabilirdiniz. Ama hala ondan bir şeyler öğrenmeye çalışıyorum. İşini yap. Sonra ortadan kaybol. İşini yap. Sonra ortadan kaybol. Ortaya çıktığı zamanlarda ise tüm dünyanın dikkatini üzerine çekti. İlk kez ocak ayında, tüm akranlarının Apple'ın popüler dizi ve filmlerinde rol almasını izlerken FOMO yaşadığı Apple TV+ reklamında boy gösterdi. Söz konusu reklam büyüleyici, bilinçli ve kariyerinin başlarında gördüğüm eski endişeye şeytani derecede yakınsıyor. İkinci kez ise nisan ayında, Martin Scorsese ile SoHo'da Bleu de Chanel için bir reklam filmi çekerken görüldü. Reklam filminde birlikte oynayacaklarını konuşmaya başladıklarında Scorsese, Chalamet'ye Fellini'nin 1968 yapımı kısa filmi Toby Dammit'i izleyip izlemediğini sormuş. Bunu hatırlayınca güldü ama 80 yaşındaki yönetmenin enerjik vizyonunun ilk sarsıntısı heyecan vericiydi. Çekimler sırasında da etkisi hiç azalmadı: Sabahın dördünde Queens'teydik ve metro merdivenlerini hızlı hızlı çıkıyordu diyor Chalamet. Onunla birlikte yapacağım bir proje bulmaya çalışmam gerektiğini daha evvelden düşünmeliydim. Evet, bu bir parfüm reklamı ama benim için muazzam bir eğitim fırsatıydı. Sonuç: Chalamet'nin kendisinin bir karikatürünü sunduğu bir başka kurnaz gerçeklik taklidi. Dune'u tamamladığımdan beri rol aldığım tek şeyin, milyar dolarlık şirketlerin hayatımın bir versiyonunu hicveden reklamları olması beni şaşırtmıyor diyor gülümseyerek. Geçtiğimiz altı yıl boyunca Chalamet önce ünlü, sonra da çok ünlü oldu; zaman zaman kendisini, gerçek Timothee Chalamet ile benliğine dair bu farklı algılar arasındaki mesafeyi ölçerken buldu. Timothee Chalamet'lerin yemek masası. Ancak bu tam da pusulanın dönüşü yavaşlamış iğnesine işaret ediyordu. İğne bu yaz, açık ve net bir şekilde, hakiki kuzeye dönmüştü ve diğer gürültüler azalıyordu. Çarpıtmaların nasıl yayıldığını kontrol edemezdi. Sadece kim olduğunu kontrol edebilirdi ve buna sahip olduğu için mutluydu. Bu da Chalamet'nin 2023'ün başlarında ortalıkta göründüğü bir diğer anla ilgili. Bu bahar, Culver City'de Tito's Tacos'a giderken görüldü. Bunun tek nedeni, birlikte olduğu iddia edilen kişinin Kylie Jenner olmasıydı; ikilinin araçlarının birbirine yakın göründüğü fotoğraflar anında dünyanın dört bir yanına yayıldı ve olası bir ilişki söylentilerine yol açtı. Chalamet celebrity kültürünün nasıl işlediği konusunda hiç de naif değil. Aslında, bunu her gün bizzat deneyimlemenin yanı sıra, insanların ona duyduğu kadar, sevdiği sanatçılar konusunda internet takıntısı duyan ilk mega-ünlü neslinin en önde gelen üyesi belki de. Kid Cudi. Leo. Vesaire. Kendisi de bu hummanın bir ürünü, hiçbir şekilde bundan muaf değil; bu yüzden daha da yaklaşma, iyice içine sızma arzusunu anlıyor. Bu şeylerin önemli olmadığını söyleyemem, diyor, çünkü yoğun hayranlığım beni olduğum yere getirdi. Ancak tamamen özel bir yaşam sürmeye hakkı olmadığı yönündeki duruşa da karşı çıkıyor. Bu yaz New York'ta dolaştığımız o gece, kaldığı yere geri döndük ve gece saat 1'i göstermeden biraz önce gerçekten konuşmaya başladık. Chalamet üç yıl önceki haliyle şimdiki hali arasındaki farkı ve bunun nedenini anlatmak istedi. Üç yıl önce, hayatın durmadan döndüğünü söyledi. Woodstock'taki ormanın içinde yer alan kulübedeki andı bu. Tomurcuklanan şöhretiyle kendini fazlasıyla yalnız hissediyordu; kelimenin tam anlamıyla tecrit edilmişti, etrafında ona neler olduğunu gerçekten anlayabilecek kimse yoktu. Arkadaş ortamında ergenliğe ilk giren kişi olmak gibiydi. Kaideye oturtulduğunu söylüyor. Nasıl yaşaması gerektiğini bilmiyordu. Bir insanın, ıssız kulübesindeki bir insanın nasıl olması gerektiğini bilmiyordu. Dune: Part One'da setteki Josh Brolin, Jason Momoa ve Oscar Isaac gibi akrandan çok amcası olacak yaştaki adamlarla bağ kurmuştu. Bir süre etrafımda sadece yaşlı insanlar varmış gibi hissettim diyor. Sevdiğim ama kuşak olarak üstümde olan insanlar. Ve öyle bir an geldi ki - yanlış anlaşılmak istemem ama - yaşıtım yokmuş gibi hissettim. Part Two'da ise akranlarıyla birlikteydi. Beklenmeyen şöhret ile iyi oyuncu olma arzusunu nasıl dengeleyeceğini onun kadar - hatta ondan daha iyi - anlayan diğer oyuncularla birlikteydi. Zendaya vardı. Austin Butler. Florence Pugh. Ve hatta Zendaya'yla sevgili olan ve seti ziyaret eden Tom Holland. İşte şimdi onun sınıfıydı. Enteresan koşullarını paylaşan ama - görünüşe göre - bunu çözmüş olan, örnek alabileceği yaşıtı insanlar vardı. Bu ona huzur veriyordu. Rahatlık, dostluk, güven ile ilhamın yanı sıra, tutunmaya değer olana tutunmak ve gerisini bırakmak için ihtiyaç duyduğu rekabetçi bir motivasyon veriyordu. Vakit gelmişti. Geçtiğimiz üç yıl boyunca Chalamet ile temas kuran kişilerle konuştuğumda bu konu tekrar tekrar gündeme geldi. Öyle yüceltilmiş bir aktör söz konusuydu ki muazzam yeteneğinin yeterli olduğuna, sadece kişiliğinin bile tanımadığı insanların takıntısına değdiğine, çerçevenin merkezini doğası gereği hak ettiğine inanmaya başlayabilirdi. Bunun yerine - onu iyi tanıyanların söylediğine göre - daha da fazla çaba harcamakta ısrar etti, başardıklarına sırtını yaslamaya takıntılı bir direnç gösterircesine. Ben değil - her prova, her çekim, her etkileşim bunu söylüyor gibiydi. Bırak, diğer insanlar bunu cepte saysın. Evet, tam olarak buydu. Chalamet ile geçirdiğim zamanın izini Birinci Bölüm'den İkinci ve Üçüncü Bölüm'e dek sürerken hissettiğim şey tam olarak buydu. Zamanın geçişi, gerçekleşen değişim ama korunan öz. Zihninizi, bedeninizi, kariyerinizi, itibarınızı ve bir sanatçı olarak bütünlüğünüzü sağlam tutarken yeni gelenlere de bu şekilde kucak açmak; bir şekilde dökülmesi gerekeni dökmek için gerekli müdahalede bulunurken, özü korumaya da özen gösteriyorsunuz. Geçici bir fırtınadan kurtulmak için bir şeyleri değiştirmesi gerekiyordu. Bir insan ve bir sanatçı olarak. Oyunculuğunu daha da ciddiye almaya başladı. Başrol oyuncusu olmayı benimsedi. Daha önce hiç çalışmadığı kadar çalıştı. New York'taki dairesini terk etti. Los Angeles'ta bir ev aldı. Kiminle istiyorsa onlarla vakit geçirmeye başladı. Ama kariyerinizi buraya getiren adımlardan kaçınırsanız ne olur? Sizi her zaman gitmek istediğiniz yere götüren hamlelere kasten meydan okuyup tamamen farklı bir şey denediğinizde ne olur? Bu bir riskti. Ama çok mantıklıydı. Olur böyle şeyler. Ailenizden birileri ölmeye başlar. Büyüklerinizin yerini yaşıtlarınız alır. Hayatınızı toplayıp başka bir yere kök salarsınız. Tanınmanızı sağlayan enstrümanı bırakır, elinize başka bir enstrüman alırsınız. Onu çalarsınız. Duyuyor musunuz? Bu yeni bir şeyin vızıltısı. Tellere vururken nasıl ses çıkardığını duyana kadar bekleyin. Daniel Riley, GQ'nun küresel içerik geliştirme direktörü.


Steve Comer, Özlem Comer ve Sintia Mazon YOUniversity'nin Golden Key Bördübet'teki inzivasını işte bu cümleyle açıyorlar. Ben bir yandan onları dinliyorum ama bir yandan da kafam biraz karışık çünkü bir deneyimi yaşamak için sadece farkında olmaktan daha fazla bir şey yapmam gerekiyormuş gibi hissediyorum, yani sörf tahtasında olmak, planörle uçmak gibi ki bu bir deneyim olsun ve burada size #GQDENEYİM formatının altında anlatabileyim. Bir şeyin tanımını yapmak onu sabitlemektir. Bununla birlikte hayatın kendisine baktığında gerçek yaşam sabit değildir. Yaşamdan bir deneyimi düşündüğümüzde onu genelde tanımlamaya ve etrafına çeşitli fikirler koymaya çalıştığımızı görürüz. Bu rüzgarı bir kutuya koymaya çalışmaya benzer ve gündelik yaşamda kullandığımız kelimeler deneyimleri tanımlamaya yetmeyecektir Alan Watts deneyimin kendisini tanımlamaya yardım ediyor ama deneyim kavramının aksiyonla arasındaki ilişkiye dair bir şey söylemiyor. Bu inziva için kontrollü bir kontrolsüzlük yaklaşımından bahsedebiliriz. Deneyimin kendisi herkese göre değişecek ama deneyime hazırlanmak gerekiyor. Herkes farklı şekilde de olsa vücudunu buna hazırlamalı. Aslında burada bahsettiğimiz deneyim deneyimin kendisine hazırlanmakla alakalı. Ve bu herkes için farklı olacaktır. Biz inzivada her gün ses terapilerine, yoga seanslarına, kakao seramonilerine katıldık. Ama illa ki benim için bir tanesi diğerinden daha çok çalıştı. Bende pranamaya nefes egzersizi çalışırken bir başkası için spor yaparak meditasyona gelmek daha kolay belki. Ama günün sonunda kendi farkındalık deneyimini yaşayabilmek için yargısız bir alana gelmen gerekiyor ve bu sanılanın aksine illa her zaman düşünsel bir düzlemde olmuyor. Senin için çalışan fiziksel aktivite buna yardımcı oluyor. Belki yürümek, belki nefes egzersizi belki de sinir sistemini uyandıracağın vücuduna dokunma seramonisi. Özlem ekliyor: Bir şeyi düzeltmeden önce ona bağlanmanız gerek. Bu buluşma için hedef beden, duygular ve düşüncelerinizi fark etmek kadar bizi etkileyen bilinçaltı faktörlerine de ışık tutmak. Yani aslına bakarsanız Özgürleşmek için pek de bir yere gitmek zorunda değilsiniz. Bunun için sadece içinize dönmeyi hedeflemeniz ve bunun sizin için yöntemlerini öğrenmeniz bile inanılmaz büyük bir adım. Yöntemi sen bulacaksın, bu senin deneyimin ama senin için çalışan fiziksel aktivite kendini andan ve düşüncelerinden özgürleştirebilmen için sana izin verecek. Belki de bu konular biraz yanlış pazarlandığından. Bugün ses, nefes, meditasyon deyince bir kısım insanda bir yorgunluk ve yapay bir konudan bahsediliyormuş hissi meydana geliyor. Bu kelimelere iyi bir giriş yapmış kervana katılanlar kendi yollarında kendileri için en iyi deneyimi bulup yola devam ediyorlar ama bir de kapıda kalanlar var. Biraz da onlara yanlış adres verildiğinden. Yoga, meditasyon gibi başlıklar normalde olduğundan farklı anlatıldığından. Konu tam da bu aslında. Çünkü pek bir tanımları yok. Dolayısıyla olduklarından farklı anlatılma riskleri de çok. Bu bahsi geçen konseptler, içinde kendin için kendi tanımını bulduğun çalışma alanları belki de. Sana uygun olan ve sende çalışanı bulduğun, dünya ve kendinle birleşme biçimleri. Konu özellikle de erkekler olunca araya biraz daha mesafe giriyor. Ne de olsa erkek dediğin daha maskülen eylemlerde bulunur. Meditasyon, yoga, ses ve nefes egzersizleri pek 'ona göre değildir'. Belki de aynı meseleye bağlanıyordur konu, ne zamanki daha yargısız bir alana geliriz, o zaman cinsiyete dair yargılarımızın da, çoğu zaman yapay sistemler yüzünden oluştuğunu anlarız. Aynı bütün gün beynimizi işgal eden beynimizin yarattığı bize gerçeklermiş gibi hissettiren sahte düşünce biçimleri ve kaygılar gibi. #GQDeneyim'desiniz ve bu sefer deneyimin kendisi kendimizi deneyime hazırladığımız sürecin ta kendisi. Bu yazı "Kendine Dair Farkında Olmadığın Şeylerin Farkında Mısın?" başlığıyla #GQyaz21 sayısında yayınlanmıştır.


Dengelerin şaşabildiği, kendimize iyi gelenlerin karışabildiği, sağlıklı ve zinde kalmanın zorlaşabildiği bir dönem bu. GQ Türkiye, tam da şu anın ihtiyacına yönelik, bir dengeli yaşam küratörlüğüne soyunuyor, GQ DENGE özel dergisiyle modern erkeğin akıl, beden ve zihin sağlığını dengede tutmaya giden yolda kişisel rehberlik hizmeti sunuyor. Sağlıklı yaşam, doğru beslenme, bilinçli egzersiz, doğal bakım, yoga, meditasyon, yaratıcılık ve özgünlük... Her yıl sonbahar ve ilkbaharda çıkacak GQ DENGE, her şeyin başı için bir tür rehber. Aktif yaşam için uygun giyim ve ayakkabı seçimlerinden okuru iyi hissettirecek yaşam önerilerine, enerji veren yemeklerden bilinçli egzersiz hareketlerine, GQ Denge'nin misyonu, motivasyonunuzu yüksek, dengenizi yerinde tutmak! Haftalık denge tavsiyeler içeren newsletter ve dengeli sohbet serisinden oluşan podcast kanalıyla beraber, dijital kanadını da zengin tutacak, GQ DENGE, kendisini ve hayatını geliştirmek isteyen erkeklerin başucu yayını olacak.


Şu sıralar berberinize uğramak iyi bir fikir olmayabilir. Zaten isteseniz de uğrayabileceğiniz bir berber yok. Maalesef bu durumda tıraş olmazsak Tom Hanks'ın Cast Away filmindeki haline dönüşeceğiz. Ancak bunun üstesinden gelebiliriz. İşte kendi saçınızı kesmeniz için vereceğimiz tavsiyeler. Aşağıdan Yukarıya Doğru! Öncelikle size şunu söylemek istiyoruz. Kendi saçınızı kesmek kolay olmayacak. Ancak temel adımlarla iyi bir başlangıç yapabiliriz. Kullandığınız makine ya da makası favorilerinizin olduğu bölgeden yukarıya doğru sürükleyin, sonrasında el aynası yardımıyla ense kısmınıza da aynı işlemi uygulayın. Enseniz için makas yerine makine kullanmanız daha doğru bir tercih olabilir. Tüm bunlar tamamlandığında saçınızı tarayın ve su değdirmeden temizlenmeye başlayın. Daha sonrasında saçınızın üst kısmını çok az bir şekilde ıslatın, bir elinizle saçınızı yukarıya kaldırın, diğer elinizle ise saçlarınızı ucundan kesmeye başlayın. Berberiniz yaptığı gibi olmasa da tebrikler saçınızı kesmeyi başardınız. Buzzcut Sezonu Açıldı! Yukarıda yazılanların zor olduğu ve saçınızın daha kötü bir hale geleceğini düşünüyorsanız, sizin için daha iyi bir önerimiz var. Buzzcut yani bildiğimiz adıyla asker tıraşı sezonu yeniden açıldı. Sadece tek bir makineyle saçınızın stilini değiştirebilirsiniz. Daha farklı bir stil istiyorsanınız, saçlarınız üst kısmını biraz daha uzun bırakabilirsiniz. Doğru Ekipman! Saçınızı evinizdeki kağıt makasıyla ya da kötü bir makineyle kesmeyi düşünmeyin bile! Doğru ekipmanlar bu süreçte çok önemli. Eğer tıraş makasınız ya da makineniz yoksa, saçınızı kesmeyi bir süreliğine erteleyin ve vakit kaybetmeden internetten doğru ekipmanları almaya başlayın. Aşağıda sizin için seçtiğimiz ürünleri listenizin ilk sırasına alabilirsiniz. Öncelikle size şunu söylemek istiyoruz. Kendi saçınızı kesmek kolay olmayacak. Ancak temel adımlarla iyi bir başlangıç yapabiliriz. Kullandığınız makine ya da makası favorilerinizin olduğu bölgeden yukarıya doğru sürükleyin, sonrasında el aynası yardımıyla ense kısmınıza da aynı işlemi uygulayın. Enseniz için makas yerine makine kullanmanız daha doğru bir tercih olabilir. Tüm bunlar tamamlandığında saçınızı tarayın ve su değdirmeden temizlenmeye başlayın. Daha sonrasında saçınızın üst kısmını çok az bir şekilde ıslatın, bir elinizle saçınızı yukarıya kaldırın, diğer elinizle ise saçlarınızı ucundan kesmeye başlayın. Berberiniz yaptığı gibi olmasa da tebrikler saçınızı kesmeyi başardınız. Yukarıda yazılanların zor olduğu ve saçınızın daha kötü bir hale geleceğini düşünüyorsanız, sizin için daha iyi bir önerimiz var. Buzzcut yani bildiğimiz adıyla asker tıraşı sezonu yeniden açıldı. Sadece tek bir makineyle saçınızın stilini değiştirebilirsiniz. Daha farklı bir stil istiyorsanınız, saçlarınız üst kısmını biraz daha uzun bırakabilirsiniz. Saçınızı evinizdeki kağıt makasıyla ya da kötü bir makineyle kesmeyi düşünmeyin bile! Doğru ekipmanlar bu süreçte çok önemli. Eğer tıraş makasınız ya da makineniz yoksa, saçınızı kesmeyi bir süreliğine erteleyin ve vakit kaybetmeden internetten doğru ekipmanları almaya başlayın. Aşağıda sizin için seçtiğimiz ürünleri listenizin ilk sırasına alabilirsiniz.


Bazılarıyla hiç tanışmadınız, bazıları ise çoktan vazgeçilmezleriniz arasında yerini kaptı bile... 2017 yılında piyasaya sürülen bu yeni cilt bakım ürünlerinin hepsi kendi alanında iddialı. Yüksek kaliteli kalıcı etkileriyle sadece geçtiğimiz yılın değil, 2018'in de en iyileri arasında yer alacak bu ürünler, özel tasarımlarıyla iç güzelliklerini dışlarına da yansıtıyorlar. - Sonicare DiamondClean akıllı diş fırçası, Phillips - Boss The Scent Intense, Hugo Boss - Tom Ford tıraş kremi - Series 3 Shave & Style, Braun - Future Rescue Repair Serum, Lab Series - Code Colonia, Giorgio Armani - Coastal Cypress & Sea Fennel Deodorant, Molton Brown - Velvet Cypress, Dolce & Gabanna - CBx For Men Super Clean Face Wash, Perricone MD - Age Defender, Kiehl's - Winston Razor, Harry's - Styling Fibre, Toni & Guy


Sakal uzatmak zaten zorken yanında gelen kepek bonusu hiç de hoş değil. Uzun sakallardan vazgeçemeyenlerin aşina olduğu bu cilt probleminin iki olası sebebi var: Sakallardan dolayı hava almayan ciltte ortaya çıkan mantar enfeksiyonu ya da kuru veya yanlış ürün kullanarak hassaslaşan, irite olan ciltler. Bu problemden daimi olarak muzdaripseniz öncelikle bir cilt doktoruna görünmenizde fayda var. Eğer sakal kepeği tamamen cilt yapınızla alakalı bir durumsa işte orada biz devreye giriyoruz. Bir araya getirdiğimiz 3 aşamalı bakım rutiniyle sakallar arasına gizlenen bu davetsiz misafirlerden kurtulun! İlk aşamada ser kıllı bir sakal fırçasıyla sakallarınızı kökten uca tarayın. Bu uygulama hem sakallarınızı düzeltecek, düğümleri çözecek hem de arada gizlenen kepekleri ortaya çıkaracak ve ciltteki ölü deriyi kaldıracak. Yani bir nevi eksfoliasyon görevi görecek. Asit kelimesi biraz kokutucu olsa da sizi aldatmasın. Ölü deriyi ortadan kaldıran ve cilde nefes aldıran laktik asitli temizleyiciler kepeğe karşı safaşta en güçlü müttefikiniz. Laktik asitli bir temizleyiciyle sakallarınızı yıkadıktan sonra ölü tabakadan kurtulan cildinizin ferahladığını ve sakalların davetsiz misafirlerden ayıklandığını farkedeceksiniz. Cildinizin tekrar kurumaması ve irite olmaması için son aşamada bakım yapmak şart. Kremlerin sakal kökü ve cilde kadar uzanması zor olduğundan arındırma sonrası bakım için yağları tercih edin. Bakım yağlarının cilde olan yatıştırıcı ve nemlendirici etkilerinin yanında sakalları da yumuşatıp parlatma özelliği var. Eğer sakallarınız çok gür ve uzunsa ürünü bir tarak yardımıyla sakallarınıza yayabilir ve yedirebilirsiniz. Ufak bir hatırlatma: Sürekli bir sonuç için bu 3 adımı haftada bir veya iki kez tekrarlamayı unutmayın.