Burak Deniz'le konuşurken onun da, Jesse Armstrong'un da, benim de, üretirken aslında aynı sularda yüzdüğümüz hissine kapılıyorum. Seviniyorum, aynı dalga boyunda olmak insana bir huzur hissi veriyor. Bu dalga bizi sohbet boyunca oradan oraya taşıyor, Burak Deniz asla rehavete kapılmadan kendini gerçekleştirmeyi ve keşfetmeyi sürdürüyor, uçlardan korkmadan ilerliyor. Dijital platformlar ve diziler demişken, yaklaşan Burak Deniz rüzgarını hatırlatmanın zamanı. Daha yakın zamanda televizyonda Maraşlı, dijitalde Yarım Kalan Aşklar'la izledik onu ama şu an takvimlerimizde üç büyük başlıkla yer alıyor: Disney Plus'ın İtalya'daki lansman projesi, Ferzan Özpetek'in Cahil Periler'i ile dijital platformlarda yayınlanacak Şahmaran'ı ve Gidenler'i. Birbiri ardına gelen bu süreçleri sorduğumda nasıl bir tempoda yaşadığını da az buçuk anlayabiliyorum. Burak Deniz, Maraşlı'nın bitişinden hemen sonra Cahil Periler'in çekimleri için Roma'ya gidiyor, ekiple tanışıp sete giriyor ve hiç bilmediği İtalyancayı konuşarak dört bölüm dizi çekiyor. Hemen kısmını açmak gerekirse, tüm bunlar bir hafta içinde oluyor. Kocaman bir sette, konuşulan hiçbir şeyi anlamadan oyunculuk yapmak... Burak'ın içinde, mesleğine duyduğu ve ilham almamanın mümkün olmadığı acayip tutkuyu ilk olarak böyle görmeye başladım. Ferzan Özpetek'le çok iyi anlaştıklarını, onun da çıkan işten çok memnun olduğunu ve günün sonunda Burak'ın karakteri Asaf için yeni sahnelerin yazılmaya karar verildiğini söylüyor. Durum tam olarak şöyle gelişiyor, o gün yazılan paragraf paragraf senaryolar okunuyor, inceleniyor, düzeltiliyor ve yarınki sete yetiştiriliyor. Burak bu noktada, Young Pope'un Cardinal Voiello'su Silvio Orlando'nun bir sözünü hatırlatıyor, İtalyan aktör Orlando'nun İngilizcesi yok ve ortaya çıkardığı işi Umarım onlarla aynı işte gibi görünmüşümdür diye anlatıyor. Burak'ın da Cahil Periler sürecine dair söylediği şey tam olarak bu. Ama yaptığı bir betimleme daha da hoşuma gidiyor, Araban kara saplanıyor ve o arabayı bir şekilde çıkarıyorsun. Hep arabam acaba kara saplansa ne olur? Diye düşünüyorsun ama saplandığı gün o arabayı kardan çıkarıyorsun. Günün sonunda, kardan çıkan arabayı merakla bekliyoruz. Üretmek, ürettiğinle görünmek, yaratıcılığını sergilemek hem bizim seçimimizken hem de artık sürdürmeye mecbur olduğumuz bir durum haline geldi. Oysa Adam Phillips Kaçırdıklarımız'da ne güzel bir alt başlık atmıştı: Yaşanmamış hayata övgü. Bu kitabı okumak ister miyiz acaba diye düşünürken Burak'ın aklına Why Are We Creative: The Centipede's Dilemma belgeseli geliyor; Bayılırsın. Hemen şu sohbetten sonra açman gereken şey o diye başlıyor. Belgesel özetle, Dalai Lama'dan Tarantino'ya kadar geniş bir kitleyi ele alarak, Biz neden yaratıcıyız? sorusuna aranan cevapları anlatıyor. Belgeseldeki onca cevabın içinde Burak'ın favorisi, bir oyuncunun yaratmaya bağımlıyım cevabı olmuş. Aynı kişi, en çok üzülünecek şeye dair konuşurlarken de, hepimizi derinden vuracağına inandığım şu cevabı vermiş: İyi anılar biriktirme olasılığım olan insanlarla iyi anılar biriktirememem. Evet A'yı seçince B'den vazgeçmek zorunda kalıyoruz ama yaptığımız işler, yaşadığımız hayat günün sonunda bizim gönüllü seçimlerimizden besleniyor. Burak Deniz'in enerjisi ve tutkusu bulaşıcı, yaptığı işle ve yaşadığı hayatla olan barışıklığı insanı etkiliyor. Uçlardaki karakterleriyle bolca Burak göreceğimiz günler yakın ve bunlar asla son değil, daha başlangıç.


Neredeyse herkes daha yakışıklı olmayı diler. "Daha iyi" görünmeyi dilemek, dünyadaki en yaygın isteklerden biri: Neden böyle? Çünkü kısmen hayat yakışıklılar için daha kolay görünüyor. Matthew McConaughey ve Michael B Jordan'ın bir karışımı gibi mükemmel vücut ölçüleri ve özelliklerine sahip olabilirsiniz, ancak kibirli ve benmerkezci biriyseniz, çekiciliğiniz kısa sürede sıfıra inebilir. Klasik playboy numarası olan "kadınların dikkatini çekmek için onları çok önemsememe" numarasını duymuş olabilirsiniz, ancak hiçbir şey bu saçma yaklaşım kadar gerçeklerden uzak olamaz. Olumlu bir duygu yaratmak, özellikle de çekici görünmek için çok önemli. Başka bir deyişle, pozitif duygu yaratmak samimiyet oluşturur ve bu da kişinin kendisi hakkında daha fazla şey paylaşmak istemesine yol açar. Dahası, pozitifliğin beynimizdeki dopaminerjik sistemi harekete geçirdiğini öne süren bir çalışma var; bu nedenle, birlikte olduğunuz herkesin kendini iyi hissetmesini sağlayacak kimyasalların salınımını da teşvik eder. Yani temelde bu kişilik özelliği o kadar güçlü ki, etrafınızdaki herkesin beyninde kimyasal süreçlere neden olur. "Partinin neşesi" ifadesinin genellikle herkesin birlikte olmaktan hoşlandığı, arzu edilen biriyle ilişkilendirilmesinin bir nedeni var; çünkü partinin neşesi olmak bir kişiyi diğer herkes için çekici kılar. Dışa dönük insanların daha iyi olduğu genel bir ifade olmasa da, insanlar nerede olurlarsa olsunlar iyi vakit geçirme eğiliminde olan insanlara cevap verirler. Bazı araştırmalar, insanları nasıl güldüreceğini bilen kişilerin, olumlu duygular yarattıkları için eş bulma konusunda daha başarılı olduklarını gösteriyor. Eğlenceli bir enerjiye sahip olmak aynı zamanda hafiflik ve iletişimde daha iyi olmakla da ilişkili; her ikisi de insanların hayatın daha zor olaylarını daha kolay atlatmalarına yardımcı olmak için partnerlerinde arama eğiliminde oldukları şeyler. Çekim yasası gerçekten de insanlar arasındaki çekicilik yasaları için geçerli. Psikologlar yıllardır, nasıl göründüğünüzden bağımsız olarak, arzu edilir olduğunuza inanmanın sizi diğer insanlar için daha arzu edilir kıldığını buldular. Yıllar boyunca özgüven inanılmaz derecede seksi kabul edildi, ancak bunun "nedeni" birinden hoşlanıp hoşlanmadığımızı hemen söyleyemememiz. Bir kişilik özelliği olarak diğer insanların onayına ihtiyaç duymamak, sizi imrenilebilir kılan bir kesinlik ve güvenlik duygusunu yansıtabilir. Bu İçerik İlk Olarak GQ India Web Sitesinde Yayınlanmıştır.


Kendimi bildim bileli çene hatlarım konusunda kendimi oldukça bilinçli hissetmişimdir. Hayatımın en fit döneminde bile , ne kadar uğraşırsam uğraşayım asla Robert Pattinson'ın o keskin görünümüne sahip olamadım. Genetiğin bu büyük piyangoda hesap vermesi gereken çok şey var. Ancak bir akşam TikTok'ta gezinirken Jawzrsize hakkında bir videoya rastladım. Güya aradığım mucizevi tedavi buydu. Klipteki adam , Jawzrsize ile nasıl yaşadığını anlatıp duruyordu. Esasen, bunlar ısırmanız gereken sert plastik parçalar. Zamanla, bu şeyi çiğnemek çenenizde ve boynunuzda 57'den fazla kası büyütüp şekillendirerek size "Botoks ve yüz dolgusunun ancak sağlamayı umabileceği daha güçlü ve daha biçimli bir görünüm" kazandırıyor. Şüpheciydim. Ama bu tam da istediğim türden bir şeye benziyordu. Bu yüzden sepete ekledim. Jawzrsize'ımı satın almak nispeten acısız bir süreçti. Silikon topakları ne kadar direnç istediğinize bağlı olarak üç farklı seviyede geliyordu. Yeni başlayanlar 9 kilo değerinde direnç sağlayan 'başlangıç' seviyesini tercih etti. Görünüşe göre saf titanyumdan yapılmış dişlere sahip olanlar için bu 22 kiloya kadar çıkıyor. Jawzrsize, Brandon Harris tarafından kuruldu. 2014 yılında Hawaii'de motosikletiyle kaza yapmış ve neredeyse iki hafta komada kalmıştır. O sırada, daha önce geçirdiği bir yaralanma nedeniyle çenesinin dört ay boyunca telle kapatılması sonucu iyileşme sürecindeydi ve bu nedenle yüzündeki ve boynundaki kasları yeniden güçlendirecek bir şeye ihtiyacı vardı. "Jawzrsize sayesinde Brandon sadece tamamen iyileşmekle kalmadı, aynı zamanda çenesi her zamankinden daha güçlü ve daha keskindi, gıdısı azaldı ve kendine güveni yeniden geldi." En azından marka sözcüsüne göre öyle. Bu yüzden kendime bir meydan okuma belirledim: önümüzdeki iki hafta boyunca her gün yumurta büyüklüğündeki Pop'u çiğnedim. Alışkanlık edinmek oldukça zordu, ancak Henry Cavill'in kusursuz yüz yapısını zihnimde canlandırarak sebat ettim. Ayrıca, böyle bir şeyin gerçekten işe yarayıp yaramayacağını görmek için kişisel antrenör ve KMAK Fitness'ın kurucusu Kunal Makwana ile iletişime geçmek de mantıklı geldi. İşler oldukça iyi gidiyordu. Her gün beş dakika boyunca bu yumuşacık şeyi kemiriyordum ve bu da yaklaşık 150 ısırığa denk geliyordu. Ağzımın güçlendiğini hissediyordum. Ama dördüncü gün, Pop çenemi iyice... patlattı. Bu garip bir histi, bu yüzden gerçekte ne olduğunu anlamak için kozmetik diş hekimi ve uluslararası öğretim görevlisi Dr. Rhona Eskander ile görüştüm. Eskander, "Çiğneme, çene kemiğinizi kafatasınıza bağlayan temporomandibular eklemin işlevinde önemli bir rol oynar" dedi. "Kağıt üzerinde Jawzrsize işe yarayabilir, ancak tekrarlayan hareket TME'yi birçok yönden etkileyebilir. TMD'ler genellikle kısa bir süre devam edip kendiliğinden geçse de, bazı durumlarda, özellikle de tedavi edilmezse kronik veya uzun süreli hale gelebilir. Ulusal Diş ve Kraniyofasiyal Araştırma Enstitüsü'ne göre, TMD'lerin "baş ağrısı, sırt ağrısı, uyku sorunları, fibromiyalji ve irritabl bağırsak sendromu" gibi diğer ciddi tıbbi durumlara yol açtığı bilinmektedir. Neyse ki 2023'teki Büyük Patlama Olayı'nın ardından başka bir sorun yaşamadım. Hatta ısırıklarımı 150'den 200'e çıkarmayı bile başardım. 14. gün nihayet yaklaştığında yataktan fırladım ve aynaya bakarak yansımamı iki hafta önce çektiğim bir fotoğrafla karşılaştırdım. İlk başta çene çizgimin Zac Efron'unki kadar sıkı olduğunu düşündüm. Ancak daha yakından incelediğimde bunun tek sebebinin tıraş olmayı unutmuş olmam ve sakalımın yüzümü olduğundan çok daha kare göstermesi olduğunu fark ettim. Aslında, tamamen aynı görünüyordum. Geçtiğimiz iki hafta kararlılık, sebat ve amaca tam bir bağlılık yolculuğu oldu. Botoks ve yüz dolgusunun sağlamayı umduğu "daha güçlü ve daha zayıf bir görünüm" elde edememiş olsam da, hayalimdeki çene çizgisine ulaşmanın günde beş dakika boyunca bir parça plastik çiğnemekten çok daha fazlasını gerektirdiğini öğrendim. Ayrıca artık som elması ısırabileceğimi hissediyorum, ancak nişanlım bu yeni yeteneğimi yüzüğünde test etmeme izin vermiyor. Jawline arayışım devam ediyor. Bu içerik British GQ websitesinde yayınlanmıştır.


Nuffield Health'te kişisel eğitim lideri olan Sam Quinn, bu terimin vücut geliştirme camiasında ortaya çıktığını söylüyor. Estetik görünümü elde etmek için çok kalorili diyetler uygularlardı, ancak genel sağlık için ve rejimlerini sürdürülebilir kılmak adına kendilerine daha fazla karbonhidrata izin verecekleri günlere ihtiyaç duyarlar. Quinn, "Çok kısıtlı bir diyette, bir süre sonra hormonlar düşecek - psikolojik olarak bocalayacaksınız" diyor. "Rejim ilerlerken vücudunuz yağ depolarına tutunmaya çalıştığı için yağ kaybı da yavaşlar. Bu nedenle artan karbonhidratlar yağ kaybı sürecini başlatabilir ve psikolojik olarak daha iyi uyum sağlayabilirsiniz." Vücut geliştiriciler ve atletler bu yöntemi kullanır ve teknik terime refeed denir Cheat days ve cheat meals bir anlamda refeed'in yanlış tercümesi de denebilir. Sosyal medyada gördüğümüz öğünlerin çoğu neredeyse kesinlikle dikkatle yönetilen öğünler ve göründükleri gibi spontane bir kalori cümbüşü değil. Kaslarıyla ünlü bir adam vanilyalı dondurma tepeciği üzerinde üç katlı çizburgerini sergilerken görmediğimiz şey, yediklerinin geri kalanı ve egzersiz programı. Quinn, "The Rock gibi birine bakacak olursanız: o devasa bir adam ve egzersiz sonuçları çok büyük, bu nedenle haftanın geri kalanında ne yediği kontrol ediliyor" diye ekliyor. "Bir ünlü için buna ara vermek ve cheat meal yemek çok cazip ve kontrollü olur." Quinn, zorlu bir egzersiz rejimi olan biri için cheat meal'ın uzun vadede yolda kalmalarına yardımcı olabileceğini vurguluyor. Cheat meal kültünün tehlikesi de burada yatıyor. Planlı bir karbonhidrat 'yeniden beslenmesinden' farklı olarak, iyi ve kötü yiyecekler dünyasını ima ediyor, bu da beraberinde bütün bir suçluluk, hoşgörü, ödül ve ceza psikolojisini getiriyor - ve yeme şeklimizle çok sağlıksız bir ilişki geliştirmemize izin verebilir hale geliyor. Abigail Green, Nuffield'da Sam Quinn ile birlikte sağlık ve esenlik fizyoloğu olarak çalışıyor. Müşterilerinin çoğu, egzersiz yapmayan ancak kilolarını veya kolesterollerini yönetmek ya da daha iyi bir uyku elde etmek isteyen yoğun finans sektörü çalışanları. Yiyeceklerinizi bir hafta yerine 24 saatlik bir zaman dilimi içinde düşünmenizi ve aşırı uçlar arasında gidip gelmek yerine canınız çektiğinde daha az sağlıklı yiyecekleri artırmanızı tavsiye ediyor - hafta ortasında çok dikkatli yemek yemeye ve hafta sonları dağıtmaya gerek yok. Green, "Canınız Oreo istiyorsa, Oreo yiyin - ama belki yoğurt, meyve ve fındık ekleyin, böylece sağlıklı yağlar, lif ve vitaminler de almış olursunuz" diyor. Bu içerik BRITISH GQ websitesinde yayınlanmıştır.


Lider olmak çocuk oyuncağı değildir. Nasıl etkili iletişim kurulacağına dair ipuçlarını ve püf noktalarını öğrenmek liderliğin en önemli parçasıdır. Büyük liderlerin ekipleriyle nasıl iletişim kurdukları ve onları nasıl yönettiklerine dair anlaması zor görünen bir sanat vardır. Büyük bir lider olmak, iş dünyasında ya da kurumsal dünyada çalışan hemen herkes için arzu edilen bir yaşam hedefidir, ancak basit bir çalışan olmaktan tamamen farklı bir dizi zorlukla birlikte gelir. Oraya ulaşmak savaşın sadece yarısıdır; liderlik rolünüzle yaptıklarınız, hem şirketinizde hem de sektörünüzde tam olarak ne kadar ileri gideceğinizi belirler. İçgüdüleriniz ve rasyonel muhakemeniz bir lider olarak davranışlarınızda ve aldığınız kararlarda büyük rol oynayacak olsa da, harika bir ekip lideri olmanın üstesinden gelmek için benimsediğiniz bazı temel yöntemler ve yaklaşımlar da bir o kadar önemli diyebiliriz. Nasıl etkili iletişim kurulur? Büyük liderler tarafından kullanılan 4 stratejiyi öğrenin. Basitçe ifade etmek gerekirse, 'zor şeyler hakkında konuşmak için net kelimeler' kullanın. Hiçbir şey iletişim kurmaya çalıştığınız insanlara dilinizi jargonla doldurmaktan daha yabancılaştırıcı olamaz. Bir grupla konuşurken veya bir e-posta yazarken iş dünyasına özgü bazı terimlerin karşılığı yokmuş gibi hissedebilirsiniz, ancak durum pek de öyle değildir. Daha basit kelimeler bulmak bir sanattır; insanların kafasını karıştırmadan veya onlara yetişemeyeceklerini hissettirmeden tam olarak ihtiyacınız olanı ileten bir sanat. Bu beceriyi geliştirin - Jeff Bezos bunu açık bir şekilde yaptı, yedinci sınıf öğrencisinin anlayabileceği şekilde net yazana kadar iletişiminde giderek daha okunaklı ve doğrudan hale geldi. İlgili herkes tarafından doğru anlaşıldığınızdan emin olmak için iletişim kurmanın inanılmaz bir gücü vardır. Bazen, bir referans noktası olmadan bir kavramı anlamak zor olabilir. Bir lider olarak siz, geçmiş deneyimlerinize dayanarak tam olarak neye ulaşmaya çalıştığınızı biliyor olabilirsiniz; ancak ekibinizin henüz bu bilgi birikimine sahip olmama ihtimali yüksektir. Birçok büyük liderin bunun için bir çözümü vardır; bu da 'yapışkan metafor' fikridir. 'Yapışkan metafor', bir kişiye mevcut bilgi tabanını kullanarak, bir karşılaştırma noktası vermektir, konu açıklamak için mükemmel bir araçtır. Örneğin Warren Buffett "hendekler ve kaleler" metaforuyla ünlüdür. 1995 yılında Berkshire Hathaway'in düzenlediği bir toplantıda iş dünyasının ünlü ismi şöyle demiştir: "Yaptığımız en önemli şey, etrafında geniş ve uzun ömürlü bir hendeği olan, müthiş, ekonomik bir kaleyi koruyan ve kalenin başında dürüst bir lordun bulunduğu bir iş bulmaktır." Bu söz, dinleyiciye aklında tutabileceği bir görsel sunarken kilit bir kavramı da aktarıyor. Bir şirketin ve çalışanlarının kendilerinden daha büyük bir şey için çalışma konusunda gerçekten ilham almaları için, bir misyon beyanı büyük fark yaratabilir. Örneğin Google'ınki "Dünyadaki bilgileri düzenlemek ve evrensel olarak erişilebilir ve kullanışlı hale getirmektir." Böyle bir şey ateş gücüne sahiptir ve orada çalışan herkese tam olarak ne için çalıştıklarını hatırlatır.


Belki klişe olacak ama gerçekten kendimi bildim bileli gördüklerimi boyalarla mağara adamı gibi evin duvarlarına çiziyordum. Ailemin bu konuya rahat yaklaşması çizmeyi zamanla kendimi ifade yöntemim haline dönüştürdü. Güzel bir şarkıdan, iyi bir hikayeden, özgün sohbetlerden ve eski filmlerden bolca etkileniyorum. Önce kendi eleğimden geçirip görsel olarak nasıl anlatmam gerektiğine karar veriyorum. Çizerken normal rutinimde düşünemediğim ve çözmeye fırsat bulamadığım pek çok şeyi düşünürüm. Bu süreçte hem rahatlar hem de yeni bakış açıları kazanmaya çalışırım. Bir çeşit meditasyon diyebiliriz. Aslında bir fikir olarak ortaya çıkmadı. Müziğe olan derin merakımdan dolayı satın aldığım sanatçıların albümlerini dinlerken müziklerine ya da konseptlerine uygun olmadığını düşündüğüm kapakları kendimce yeniden yorumlayarak başladım bu işe. Albüm için hazırlanan sanat çalışmaları ve tasarımlarını müzikten bağımsız değerlendiremiyorum. O sebeple hoşuma giden işler hem işitsel hemde görsel olarak dengeli olmalı diye düşünüyorum. Pink Floyd'un kapak tasarımlarını yapan Storm Thorgerson, The Who'nun kapak tasarımcısı Sir Peter Blake, pek çok sanatçının ikonik kapaklarını tasarlayan Paula Scher ve punk rock müzik camiasının unutulmaz sanatçısı Raymond Pettibone çok sevdiğim tasarımcılardan bazıları. Çoğu zaman marka odaklı ticari işlerimde hissel güçlü bir bağ kuramasam da bireysel işlerimde genellikle o bağı duygusal veya ruhsal bir şekilde kurmaya çalışıyorum. Süreçlerimin belli iniş ve çıkışları oluyor her dönemimin hissiyatı ve bıraktığı izler bambaşka oluyor. Meraklı biri olarak hepsine karşı bir ilgim olmasının yanında aslında ağırlıkla esinlendiğim alanlar genellikle görsel ve işitsel sanatlar oluyor. Edebiyattan da oldukça besleniyorum. Pes etmeden konunun üzerine gidiyorum ve problemi doğru anlamaya çalışıyorum. Bununla birlikte alternatif çözüm yolları geliştirmeye çalışıyorum. Bence birbirine saygı duyan ve fikirlerini çekinmeden doğru şekilde aktarabilen sanatçıları barındırması oluşumumuzun uzun soluklu olmasını sağlıyor. David Smith, Stephen Powers, Shepard Fairey, Banksy, Raymond Pettibone, Ramon Maiden, Stefan Sagmeister, Paula Scher, Aaron Draplin, Alex Trochut gibi farklı alanlarda üreten güncel sanatçı ve tasarımcıları ilgiyle takip ediyorum. Ama yine de eski okulun Miro, Rothko, Stravinsky, Debussy, Coltrane gibi ustalarında keşfedilmeyi bekleyen olağanüstü bir zenginlik var.


Aslında küçük yaşlarda başladı ancak bunun moda sektörünün bir parçası olduğundan haberim yoktu. Üniversitede endüstri ürünleri tasarımı okuduktan sonra bölümümle fazlasıyla ilgili olan Ar-Ge'yi, daha çok ilgili olduğum modayla birleştirme isteğiyle aksesuar tasarımına yöneldim. Başka markalarla çalışma ve kendi markamı kurma süreci eş zamanlı olarak ilerledi. Başka markalara danışmanlık vermek işimin bir parçası olsa da, bütün bir süreçle baştan sona benim ilgileniyor olmam ve bunun verdiği özgürlük hissi -her ne kadar çok yorucu olsa da- deneyimlemek istediğim bir şeydi. Bu yüzden Hiç vakit kaybetmeden, işi işin içinde öğrendim diyebilirim. High-end ve sokak giyimi arasındaki boşluğu nitelikli ürünlerle dolduran bir marka diyebilirim. Aslında çok organik bir süreç oldu bu. Wons Mous'u yurt dışında konumlandırmak istediğimiz için hedef kitlemiz en başta Asya ve Avrupa pazarındaydı. Paris'te katıldığımız ilk fuarda beklediğimizden hızlı geri dönüşler aldık ve devamı da bu şekilde gelişti. Her markanın tasarım konusunda kendi çizgisini bozmadan ilerlemeye çalışması ve değişime ayak uydurması gerekiyor. Bunu yaparken iletişim, sosyal medya, doğru hedef kitlesi ve doğru fiyatlandırmanın yanında tabii ki kalite ve işçiliğin de birbiriyle orantılı ilerlemesi lazım. En çok beğenildiğini düşündüğümüz markalar bile aynı şeyi iki sezon tekrar ettiğinde maalesef tüketici tarafından sıkıcı bulunabiliyor. Daha ilk sezonu tasarlarken gelecek sezonları da düşünüp, Var olan trendlerin ve yenilerin arasında kendime yer edinebilir miyim? başlangıçta sorulacak sorular arasında olmalı. Bu da sürekli değişecek konu başlıklarından biri bence. Şu an sokak stili bütün moda dünyasını ele geçirmiş gibi duruyor. İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra bütün trendlerin askeriyeye göz kırpması gibi, bunun da geçici olduğunu düşünüyorum. Ancak podyumların da podyum olarak kalmadığını ve artık performans sanatı sergilenen alanlara dönüştüğünü görmezden gelemem. Deri bence lüks tüketiciyi hedefliyor. Sürdürülebilirlik konusunda deriyi ne kadar ele alabiliriz, bu tartışmaya açık bir konu. Ancak lüks tüketim devam ettiği sürece -ki edecek, derinin moda dünyasındaki yerini her zaman koruyacağını düşünüyorum.


Family Portrait aslında ilk bakıldığında bir aile hikayesi gibi görünse de temelinde yine kadın kavramını yakalamak mümkün. Family Portrait, fotoğraf ve video serilerinden oluşan bir proje. Bu projeyi aynı zamanda yakın arkadaşım olan Nazlı Erdemirel ile yürütüyoruz. Ortak bir kafanın doğurduğu bir iş oldu. Projenin kast direktörlüğünü de Eylem Başar Söğüt üstleniyor. Proje, isminden de anlaşıldığı gibi bir aile hikayesi üzerinden ilerliyor. Bir evin içinde dönen aile ilişkilerini, kadın-erkek kavramlarını, doğaüstü güçleri, büyücülük ve üreme gibi konuları ele alırken, 15'inci yüzyılda binlerce kadının ölmesine sebep olan iki Alman rahibin yazdığı ve o dönemin papası VIII. Innocentius'un da onayladığı Malleus Maleficarum kitabı bize ilham oldu. 1487 yılında yazılan bu kitap, cadı avında çok büyük rol oynuyor ve engizisyonun kanun ve metodoloji kitabı olarak da kabul ediliyor. Elbette sürekli okumak, izlemek, dinlemek bunların hepsi üretim sürecinin bir parçası. Örneğin son projem Family Portrait için birçok farklı kitaptan ve farklı sanatçılardan ilham alıyorum. Veya bazen çok sevdiğim filmlere küçük atıflarda bulunmak içeriğimin zenginleşmesine yol açabiliyor. Tıpkı Yorgos Lanthimos'un Dogtooth için Michael Haneke'ye göndermeler yapması ve 2014 yapımı bir festival korku filmi olan It Follows'un yönetmeni David Robert Mittchell'in 1980'ler Amerikan korku sinemasının kült filmlerine atıfta bulunması gibi. Bir senaryo yazarken veya bir video çekmeden önce yeni fikirlere ve bakış açılarına ihtiyaç duyuyorum. Ama genellikle halihazırda bir film, bir kitap, performans veya modern sanat eseri benim yeni bir şey üretme arzumu tetikleyen bir nesneye dönüşüyor. Her şeye karşı bakış açımızın değiştiği ve biçimlendiği gibi kısa film sektörüne de daha farklı bakabiliyoruz artık. Ama senin de dediğin gibi bu mesafenin tam anlamıyla kalktığını söylemek hala pek mümkün değil. Belki de bu alandaki üretimin yetersiz olması veya festivallerde yeterli ilgiyi sağlayamamaları neden olarak gösterilebilir. Birçok kurum düzenlediği festivallerle kısa filmleri desteklese de, kısa filmler hala uzun metraj filmlerin gölgesinde kalıyor. Ancak dijital platformlar sayesinde izleyici dünya sinemasında yer alan kısa filmleri artık görüyor ve büyük bir sektör olduğunu yavaşça kabul etmeye başlıyor. Festivallerde uzun metraj filmlere ayrılan sürenin dörtte biri kısa filmlere ayrılıyor, bu da izleyici için bir algı yönlendirme şekli aslında. Yani izleyicinin bugün hala kısa filme karşı bir mesafesi varsa bunda festivallerin de katkısı büyük. Kısa film ülkemizde genellikle düşük bütçeli ve biraz da yarı profesyonel bir çalışma olarak görüldüğünden dolayı 'öğrenci projesi' tanımından çok da öteye gidemiyor maalesef. Bir de bu işi genç yaşta yapıyorsanız, dezavantajlarını daha çok deneyimleyebiliyorsunuz. Festivalleri aslında bir sektör buluşması olarak da görebiliriz. Ülkendeki ve dünyadaki diğer sanatçıların nasıl bir üretim içerisinde olduklarına şahit olmana ve bu insanlarla etkileşime geçmene aracı oluyor. Özellikle kısa film için bu önemli bir faktör çünkü ülkemizde kısa filmleri gösterecek bir sinema salonu olmadığı için izleyicinin direkt tepkisini ve duygusunu öğrenmek çok zor. Bundan birkaç sene önce bile filmlerin online olarak yayınlanabileceği ortak bir platform yoktu. Yönetmenler genellikle kendi kişisel hesaplarından üretimlerini yayınlardı ve denk gelirsen veya yönetmeni tanıyorsan izleme şansın olabilirdi. Bu durumun sonucunda da aslında diğer sanatçıların neler yaptığını pek bilemiyordun. Bu bağlamda festivaller aslında üretici için birçok bağlayıcı faktörü de içinde barındırıyor. Benim için eğlenceli bir deneyim oldu. Bu sürecin bir parçası olmaktan son derece keyif aldım. Projede yer alan isimler sayesinde hiç bilmediğim alanların içinde olmak aynı zamanda besleyici oldu. Mesela Can Uzer'ın atölyesinde kişisel motor tasarımlarının yapılması ve başka sanatçılarla iş birliği içinde üretmeleri ilgi çekiciydi. Keza aynı şekilde daha önce su tadımcılığına dair pek bir bilgim yoktu, böyle bir mesleğin varlığından bile haberdar değildim. Farklı şeylerle karşılaşmak son derece keyifliydi benim için.


Yiyecek ve içecek ürünleri üzerine etkinlikler düzenleyen, gastronomi deneyimi üzerine kurulu 'Yeme İçme İşleri' isimli bir şirketimiz var. Türkiye'deki birçok alkollü içecek firmasıyla çalışıyoruz. Su someliyesi olma fikri Türk Tuborg'da eğitim ve deneysel pazarlama müdürü olan bira someliyesi Çağdaş Öngen'in Sen neden su someliyesi olmuyorsun?'' demesiyle ve hepimizin o an, buna gülmesiyle ortaya çıktı. Yeme İçme İşleri'nin kendini sürekli geliştirmesi gereken dinamik bir yapısı var. Araştırmaya başlayınca Almanya'da bu eğitimi veren Doemens Akademisi'nden haberdar oldum ve eğitim almaya gittim. Şu an dünyada bu konuda en geçerli kurum burası. İnsanların ve hatta hayvanların içeceği suyun kalitesini anlamalarına önayak olur. Bir restorana gittiğin zaman hangi şarapla hangi suyu içmen gerektiğini veya hangi yemeğin içinde hangi suyun kullanılacağını belirler, yani gastronomik açıdan suyu inceler. Su someliyesi temelde 'iyi, kötü, kaliteli veya kalitesiz suyun ne olduğunu' insanlara anlatmayı ve onları eğitmeyi amaçlar. Su kültürü için elçilik yapıyoruz diyebiliriz. Önce insanları su içmeye teşvik etmek lazım, bunun için de suyu biraz daha 'seksi' kılabilmek gerekiyor; biraz daha havalı bir şekilde suyun kaybettiği imajını ona geri kazandırmaya çalışıyoruz. Çoğumuz gazlı içeceklerle büyüdük. Bu tür içeceklerin devamlı tüketilmesinin çok da sağlıklı olmadığı gerçeğini biliyoruz. Bu gerçekle karşı karşıya kalınca suyun farklı şekillerde, iyi bir kahvenin veya çayın içinde nasıl daha keyifli tüketilebileceğini insanlara anlatmak da amaçlarımız arasında. En temel gıda maddesi su, çünkü besleyici yönü çok fazla. Üç-dört gün su içmediğin zaman ölüyorsun, bu çok net. Vücudun büyük bir kısmı sudan oluşuyor. Su içmek zaten bir ihtiyaç olduğu için su içmeyi öğretmekten çok, asıl amacımız net olarak herkesin günde ortalama iki buçuk litre su içmesini sağlamak. İşin bir sağlık tarafı var öncelikle, bir de tat tarafı var. Biz sağlık tarafına çok girmemeye dikkat ediyoruz, orada doktorlarla beraber çalışmamız gerekiyor; biraz daha gastronomik tarafta yer alıyoruz. Bu, ülkeden ülkeye göre göre değişen bir şey aslında. Almanya'da veya İsveç'te yaşasak çeşme suyunu içebiliyor olurduk. Bunun en temel sebebi suyun kalitesi değil, Türkiye'deki şehirleşme ve devamında gelen altyapısal sorunlar. Türkiye'deki çoğu boru hattı ve sistemi eski, paslı; kesinlikle değiştirilmesi gereken altyapılar. Yeni yapılmış bir apartmanda yaşasanız bile şehirleşme kaynaklı sıkıntılar devam edebiliyor. Örneğin senin yeni apartmanına gelen su belki eski bir boru hattından geçerek geliyor. Bu durum mesela Çamlıhemşin'de veya Bursa'nın herhangi bir bölgesinde geçerli olmayabilir. Ancak özellikle İstanbul'da bu geçerli. Şehirleşmeden kaynaklanan bu tür sıkıntılar bir günde değişebilecek şeyler de değil.


Günümüz dünyasında hepimiz hem özgün hissetmek hem de yaratıcı olmak istiyoruz. Yönetmenlik yaparken yaratıcı olabiliyorduk ancak çalıştığımız ajansın bizi, onun çalıştığı markanın da bizden önce onu kısıtladığını hissettiğimiz için kendi markamızı kurmak istedik. Zevk aldığımız yaşam tarzını yansıtan ürün tasarımları yapan bir marka aracılığıyla daha yaratıcı olabileceğimizi düşündük. Müşterilerimizin zevk ve deneyimimize güvenerek bizimle çalışmak istediği bir düzen kurmak istedik. Motosikletle başlamamızın sebebi, karşı tarafa verdiği özgür ve farklı olma hissiydi. Çok fazla değiştirilebilir parçası olması, oyun oynayabileceğimiz farklı birçok alan sunduğu için bizi çok heyecanlandırdı. Bunker aslında bir life-style markası. Başlangıç noktamız motosiklet olsa da aslında kişiselleştirme yapan bir marka. Yani ürünün ne olduğu önemsiz; günlük hayatımızda kullandığımız her ürünü, aslında herkesin yaptığı gibi kişiselleştirmek istiyoruz. Türkiye'de bir motor kültürü var ama bence yurt dışında olduğu gibi değil. Maalesef Türkiye'de motosiklet kültürü gibi alt kültürler sosyal ve ekonomik düzen yüzünden daha zor ve daha yavaş gelişiyor. Müşterilimize sunduğumuz hizmet, bize getirdikleri üründen almak istedikleri kişisel duygularına göre şekilleniyor. Onların zevklerini ve bir motosikletten beklediklerini kendi yaratıcılığımızla birleştirip yeni tasarımlar çıkartıyoruz. Kişiye özel, tekrar etmediğimiz tasarımlar yapıyoruz. 2009'da evimizin salonunda bir motor yaparak bu işe başladığımızdan bu yana hayalimiz, dünya çapında ilgi görebilecek projeler yapıp, bu projelerin parçalarını ve genel olarak yaşam tarzını satan bir marka haline gelebilmek. Şu an gündemimizde dünya geneline sattığımız aksesuarlarımızın sayısını ve çeşidini artırmak var. Kendilerine zevk veren, tutkulu oldukları ve farklı hissettikleri alanlarda iş yapmalarını tavsiye ederim. Bir işten ne kadar para kazandığınız değil, o işin sizi ne kadar beslediği çok daha önemli bence. Ne kadar mutlu olursanız, işiniz de sizi hem manevi hem de maddi anlamda o kadar besler ve mutlu eder. Hepimiz başarıyı hissetmek için çok yoruluyoruz; ama bazen biraz geri çekilip Ne yapıyorum ben, ne hissediyorum diyebilmeli insan.


İsviçre'nin dev markası Tag Heuer'in genel müdürü Guy Semon'la sohbetimizden öğrendiğimize göre saat dünyasının 'akıllı' teknolojilerle işbirliği günümüzde her zamankinden de güçlü. Montblanc'ın 'Summit'i, Richemont'un ilk akıllı saati. Web sitesi üzerinden saat satan ilk marka olan Montblanc, müşterilerin artık internetten lüks alışveriş yapmaya tamamen alıştığına inanıyor. Öyle ki, 'Summit' Mayıs'ta ilk kez duyurulduktan sonra iki hafta boyunca yalnızca Mr. Porter'da satışa sunulmuş. Saat dört farklı kasa seçeneğine sahip: siyah PVD paslanmaz çelikten bir model, bezeli siyah PVD olan yine paslanmaz çelikten bir model, saten cilalı paslanmaz çelikten bir başka model ve beşinci sınıf titanyumdan bir diğer versiyon. Sekiz adet deri ve NATO kayış seçeneğinin yanı sıra bir dizi kadran alternatifiyle 300'den fazla kombinasyon yapmak mümkün. Teknolojik özelliklerine gelirsek 'Summit', Google'ın piyasaya yeni sürdüğü, mesajlaşma, fitness takibi, navigasyon ve bildirimleri optimize edilmiş AndroidWear 2.0 kullanıyor. Sık sık seyahate çıkanlar cümleleri 100'den fazla dile çeviren on numara bir ürün olan 'Global Translator'a ve 'Hands-free Boarding' uygulamasına bayılacaklar. Ayrıca Uber de 46x12,5 mm'lik bu cep Herkül'ünün içinde yüklü bulunuyor.


Yetenek aileden mi gelir, yoksa sonradan mı edinilir? Cevabı hangisi olursa olsun, bu çocukların babalarından aldıkları yeteneği tam yerinde kullandığı kesin. Müzikten spora, oyunculuktan sanata; hünerlerini farklı alanlarda sergileyerek ünlü babalarının izinden giden bu beş adamla tanışın. Eğer gün içinde yolunuz Teşvikiye Beşiktaş taraflarından geçiyorsa, Dilan ve kaykayıyla birlikte sanki Kaliforniya kıyılarından gelmişçesine salınan sarı saçlarına rastlamışsınızdır mutlaka. Sokak kültürünün her detayına sevdalı olan Dilan, babası Koray Erkaya'nın peşinden gidip fotoğrafçılığa henüz el atmamış olsa da grafitti konusundaki hünerlerini Doors of Perception adlı sergisinde göstermişti. Çok yönlü kişiliğine bakacak olursak yolumuz Dilan'la daha çok kesişecek. Kilyos'taki Motocross Park'ın sevimli kulübesinden içeri adım attığınızda yan yana dizilmiş motorların arasından geçiyorsunuz ve ortasında sobanın yükseldiği sevimli bir odaya giriyorsunuz. Odanın bir yanında Süleyman Memnun'un tüm kariyeri boyunca topladığı kupalar var. Kupaların arasında ise bir aile fotoğrafı... Süleyman Memnun, eşi ve henüz 5 beş yaşında bile olmayan iki oğlu, Deniz ve Sinan. Bunu sıradan bir aile fotoğrafı olmaktan çıkaran ise o minicik çocukların o yaşta bile motor üstünde olması. Hatta Deniz, 2 yaşlarında. Babasından gelen motorculuk yeteneğini nefes kesici bir şekilde pistlerde devam ettiren Deniz, şu an hem ders veriyor hem de yarışıyor. Evet, soyadına bakarak yürüttüğünüz tahminler doğru: Fırat, Türkçe müziğin en özgün seslerinden İzzet Altunmeşe'nin oğlu. Ama biz kendisini 'Vicdan', 'Kaçak Gelinler', 'Kehribar' ve son olarak da 'Cesur ve Güzel' dizilerindeki rollerinden tanıyoruz. Konuşmasa bile mimikleriyle çok şey anlatabilen yeteneklerden Fırat. Televizyonda gördüğünüz enerjisi gerçek. Genlerinden olsa gerek, müzikte de kabiliyeti var. Ama bu konuda babasından farklı bir yerde duruyor; onun kalbi rapten yana atıyor ve o bitmek bilmeyen enerjisiyle, türün o akıcı ritimlerini tam noktasından yakalıyor. Rap alemindeki projelerine adının FA kısaltmasıyla devam eden Fırat, yakın takibe alınması gereken isimlerden. Türkçe rock müzikle yakın ilişki kuranların iyi bildiği bir isim Kung Fu. Bir lise grubu olarak yola çıkan ama bundan çok daha ötesine geçerek İstanbul müzik sahnesinde adını duyuran Kung Fu, ilk albümü 'Tüm Bu Başlangıçlar'ı 2013 yılında yayınlamış ve hayran kitlesini daha da genişletmişti. Grubun solisti ve kurucularından Öykü Akgürgen'in müzikle olan ilişkisi küçüklük yıllarına dayanıyor. Zaten nasıl dayanmasın ki; 'Bir şarkısın sen/Ömür boyu sürecek' sözleriyle akıllara kazınan Samanyolu şarkısını seslendiren Berkant'ın oğlu olarak hayatı hep müzikle geçmiş. Müziğe olan sevgimi ve çalışma disiplinimi babamdan aldım diyor. Ama sözünü ettiği disiplin, öyle ilk çağrıştırdığı şekliyle 'soğuk' bir anlam taşımıyor; 'yaptığın işe saygı duymak, attığın her adımda aynı saygıyla ilerlemek' olarak kullanıyor bu sözcüğü. Öykü ve grubunun müzikten vazgeçmek gibi bir niyeti yok. Hatta şu aralar yeni bir albüm üzerine çalışan grup, yakın bir gelecekte yeni bir albümle karşımıza çıkmaya hazırlanıyor. Kendimi bildim bileli, müzik dinlemediğim bir gün olmadı diyor Emre. Zaten başka türlü olsa şaşırırdık; müzik sahnesinin en ünlü DJ'lerinden Memo Garan'ın oğlu olan Emre, bir tür aile mesleğine dönüşen DJ'likte tam gaz ilerliyor. Pozitif enerjisi ve sıcakkanlı gülümsemesiyle müzik tutkusu hakkında, dakikalarca yorulmadan konuşabilen Emre, 21 yaşında olsa da şimdiden pek çok kulüp ve festivalde seyirci karşısında çalma fırsatı yakaladı. Bir gün mutlaka denk getirip Emre'nin setini dinleyin, müziğe olan sevgisi size de bulaşacak.


Zordur birini anlatmak. Esasen 'o'nu değil de en fazla 'senin tanıdığın o'nu anlatabilirsin. Bu nedenle zordur. Ve aynı zamanda birini anlatmaya çalışmak, onun üzerinden şu bin bir yüzlü dünyanın bir yüzünü de anlatmaya kalkışmaktır ki, bu daha zordur... Bahsimiz 'eski bir futbolcu'ya ait. Şimdilerde simasını çoğunlukla reklamlar ve filmlerde görsek de, artık oynayacağı bir takımı olmasa da çoğumuz için hala efsanesi dillerde dolaşan bir futbolcuya... Rakiplerine değilse bile, atamayacağını bile bile 'hayata çalım atma' cüretini sürdürmeye gayret eden bir futbolcuya... Oynadığı dönemde mühim futbolcu olan ve etkileri bugüne kadar ulaşan Eric Cantona'ya... Fransa'nın 'sert çocukları'nın kenti Marsilya'da doğup büyümesinin de etkisiyle grileri az, siyah ile beyazı net, hayli 'keskin' biri Eric Cantona. Emek yoğun bir kent olan Marsilya, işçi sınıfı ile kuzey Afrikalı göçmenlerin kaynaklık ettiği görkemli bir alt kültüre sahip olmasıyla bilinir. Mevzuya daha derinlemesine nüfus etmek isteyenlere, Kad Merah'ın eğlenceli filmi 'Marseille'i hararetle öneririm. Elbette Cantona'nın ruh halini besleyen ortama göz atmak için kamerasını Fransız kenar mahallelerindeki haletiruhiyeye odaklayan Mathiue Kassovitz'in bol ödüllü filmi 'La Haine'i de hatırlatmakta fayda var. Futbolcu olarak kendi yurdunda altı takım değiştirdiği halde dikiş tutturamamasının nedeni belki de içinden çıktığı çelişkilerle barışamayacak kadar keskin olmasıydı, kim bilir... Tolerans meselesini kendi toprağında çözememiş biri olarak İngiltere'de bambaşka bir kimliğe büründü Eric Cantona. Ya da diğer taraftan bakmak gerekirse, futbolun beşiği olarak adlandırılan İngiliz kültürü bu 'dikbaşlı adam'ın aksiliğini estetize etmesine olanak tanıdı! O nedenle Cantona kendini hala 'yarı İngiliz, yarı Fransız, yarı İrlandalı' gibi hissettiğini göğsünü gere gere dile getirir. O, İngiltere'de zuhur ettiğinde Ada futbolu ciddi manada tıkanıklık yaşıyordu. Fiziki açıdan güçlü oyuncuların uzun toplarla rakip kaleye gitmeye çalıştığı, bu nedenle maçın büyük bölümünü havada geçirmek zorunda kalan topun ve maçı izleyenlerin canının sıkıldığı arkaik bir düzen hakimdi İngiliz futboluna. Geldiği ilk yıl, 18 sezonun ardından şampiyon olan Leeds United'a meziyetiyle büyük katkı verdi. 'Sıkıcı futbol' diyarına eğlencenin, estetiğin ve tavrın önemini hatırlattı kısa sürede. Leeds'teki şampiyonluktan bir sezon sonra takımı yarıda bırakıp hayli makul bir bonservis karşılığı Manchester United'ın yolunu tuttu. Manu, uzun yıllar 'dünyanın bir numaralı kulübü' olarak anıldıysa bunda 'aslan payı'nı sadece iki kişi arasında bölüştürmek doğru değilse bile doğruya en yakın tutum olur. Bunlardan biri -ilki değil - bütün hadiseyi kurgulayan takım menajeri Alex Ferguson, diğeri bu kurgunun sahada ete kemiğe bürünmesini sağlayan 'özel yetenek' Eric Cantona'ydı. İkisi de birbirini tamamlarken birbirlerini yükselttiler. Birinin bilgisi, diğerinin becerisi... Eğer Ferguson bu dikbaşlı karaktere göğsünü siper edip, geniş hareket alanları sağlamasaydı ne ben bugün bu yazıyı yazardım, ne de bu yazı öncesi okuduğum onca yazı yazılabilirdi. Cantona da, 'becerili herhangi bir futbolcu' olarak sıradanlık kervanındaki yerini alırdı. Öyle goller, öyle paslar attı ki bugün arşivlerden yaptıklarını izlerken, "Yok artık daha neler!" demeyen birisi, benim için, futbol denen oyundan yeterince zevk almayan birisidir! Topa karşı, İngiliz futbolcuları çağrıştıran kalın cüssesinden umulmayacak derecede yumuşak davranırdı. Bu da onun en büyük avantajı oldu. Futbolun rakip için en tehlikeli yanı olan, 'tahmin edilemezlik' adeta Cantona'nın bedeninde vücut bulmuştu. Bunlar işin futbolculukla ilgili yanı... Söylemiştim ya, adamımız 'sert' biridir. Saha içinde de, dışında da... Onun sertliği bir gösteri unsuru değil, doğrudan uygulanır bir sertliktir. Sonucu neye mal olursa olsun! Charles Bukowski öykülerindeki Henry Chinaski'nin göze almaları misalindeki gibidir Eric Cantona. Alameti farikası haline gelen formanın yakasını, denizde ensesi yanmasın diye kaldıran 'para sahibi tekneci' gibi pratik bir nedenden değil, meydan okumanın bir nişanesi olarak dikerdi havaya. Ve biraz da bu 'yaka kaldırma'nın verdiği sertliğin doğal sonucu olarak futbol becerisinden çok saha içi ve dışı 'darbeleri'yle anıldı. Ve futbolculuğunun son düdüğüne yakın attığı bir 'uçan tekme' onca golünün, ince işçilik isteyen çoğu pasının önüne geçti. Neredeyse ismiyle önlü arkalı kullanılır oldu. Oysa futbolcu değil de 'tribüncü' olsa, -her maça erkenden gidip tezahürat yapan grubun içinde yer alan sıkı taraftara bu ad verilir- pekala o 'uçan tekme'yi yiyen Matthew Simmons'ın yerinde kendi de olabilirdi! Ama bir Marsilyalı olarak tekmeyi yeme gerekçesi asla 'ırkçı dil kullanmak' olmazdı. Cantona'nınkine benzer bir bitirişi, futbolculuğu döneminde hayli munis bir karakter olan bir başka Fransız Zinedine Zidane'dan hatırlıyoruz. Zidane da 2006 Dünya Kupası finalinde kendisine kız kardeşi için galiz ifadelerde bulunan İtalyan futbolcu Marco Materazzi'ye kafa attıktan sonra kapatmıştı perdeyi. O şimdi, Real Madrid Teknik Direktörü olarak bizi hala futbola bağlamaya uğraşıyor, o bildik efendiliği içinde... Doğaçlama dikbaşlı olan Cantona, tüm züppe ve kendini hayatın merkezine alır görüntüsüne rağmen sahada daha çok takımı için oynayan biriydi. Ken Loach'ın dilimize 'Hayata Çalım At' diye çevrilen filmi 'Looking for Eric'in o müthiş merdiven konuşmasında da söylediği gibi, 'en iyi iş'i bir gol değil 'ince ayar verdiği bir pas'tı... Bugün futbola hakim olan 'dekoder', 'kombine bilet', 'loca' gibi piyasa kavramlarına karşı bu güzel oyunun insana ait olduğu dönemlerin son temsilcilerindendir Eric Cantona. Futbolun izlenir değil, oynanır olduğu zamanlarına ait biridir. Futbolun sadece bir oyun değil, büyülü bir sanatsal etkinlik olduğunu duyumsamamızı sağlayan George Best ve Johan Cruijff'a olan hayranlığı bile bu köprü kaşlı aksi adamın dünyayı algılama biçimini göstermeye yeter de artar bile... Bunca çirkefliğe rağmen şu oyunu hala seviyor, nefesimizi tutarak izliyorsak Eric Cantona ve benzerlerinin yüzü suyu hürmetinedir...


Arşivler 1981 yılının, 8 Ağustos tarihine şu notları düşer: John Lennon'ın katili Don Chapman 20 yıl hapis cezasına çarptırılır, IBM o gün ilk kişisel bilgisayarı dünyaya tanıtır. Türk gazeteleri İstanbul'u istila eden 100 dilencinin kent dışına sürülüp, memleketlerine gönderildiğini yazar. Aynı haftanın Time dergisi, kapağını Prens Charles ve Lady Diana'ya ayırır; büyük düğüne günler kalmıştır. Her gün gökyüzüne bakıp da gördüklerini defterine not edenlerin sadece hava durumu analistleri olduğunu sananlar yanılır. Ay'ın Güneş'e yaptığı açıyı, Merkür'ün bitmez tükenmez ileri-geri triplerini, gezegenlikten atılıp atılıp geri gelen ve bir Adriano Celentano parçası kadar kıymetli Plüton gezegeni ile yıldızları asıl astrologlar kaydeder. 8 Ağustos bize Edip Cansever'i, onlara Emiliano Zapata, Isabel Allende ve Dustin Hoffman'ı verir, yanlarına da zamanın iki büyük tenis şampiyonu Helen Jacobs ve Matts Wielander'ı katar. Nüfus memurları 'Roger' diye yazar, annesi babası 'Roçi' der, milyonlarca insan ona 'Ekselansları'nı layık görür; 8 Ağustos'ta doğan şöhretler listesine terini sildiği havlularını bir kenara bırakarak eklenir. Toprak korta çıktığında dokuz yaşındadır. Annesi elinden tutup şehir kulübüne götürür, hocalarına teslim eder. İsviçre'de yoktur böyle laflar: Hocam eti senin, kemiği benim! Federer'i 'Federer' yapan, etini-kemiğini şekillendiren hocası Peter Carter'dır. Gencecik bir raket, fırlattığı toplar hep filenin üstünden geçecek, şans hep yanında olacak sanar, değil mi? O vakitler Federer kazanmayı çok iyi bilmediği gibi kaybetmeyi de bilmeyen, hırs küpü, kaybettiği zaman masaların altına saklanıp hüngür hüngür ağlayan bir gençtir. 17 yaşında babası, oğlu Rotschi'yi karşısına alır ve şöyle konuşur: Tenis kariyerin boyunca seni finanse edeceğimizi, 30'lu yaşlarında dünya sıralamasında 300. sıralarda rahatça duracağını düşünüyorsan yanılıyorsun. Bir an evvel yolunu çiz! Karşımızdaki, gerçekleştiremediği tüm hayallerini çocuğu üzerinden kurmak isteyen bir baba değildir. Sadece aşırı gerçekçidir; Rotschi'nin sınırları bilmesinde fayda var diye düşünür. Federer de o günleri anarken, Tenisçi olmasaydım büyük ihtimalle Basel'de yaşayan, sıradan bir insan olacaktım der. Federer bir günde tenisçi olmamıştır, bir günde bugünlere gelmediği gibi, bir günde de bitmeyecektir.


Tüketmemek imkansız, hele büyük şehirde yaşıyorsanız... Ama artık mevzu, ihtiyacın çok ötesinde. O kadar çok tüketiyoruz ki dünyanın sunduğu bir yıllık doğal kaynak kapasitesini her sene Ağustos ayı itibariyle bitiriyoruz. Global Footprint Network adlı araştırma kuruluşunun belirlediği Limit Aşım Günü, bu yıl 2 Ağustos'u işaret ediyor; yani sene sonundan aylar önce kaynakları bitirip, bir sonraki senenin kredisinden yiyoruz. Her sene daha da erken başlayan limit aşımının faizini elbette doğa, ormanlar ve okyanuslar ödüyor. Hayvanlar, balıklar, bitkiler yok oluyor ve biz insanlar doğadan uzaklaştıkça bunun etkisini algılamamız da zorlaşıyor. Tüketim listesindeki en yüklü kalemlerden biri yemek. Yemek her yerde. Market raflarında hiç olmadığı kadar çok çeşit var. Yemek tabağı 60'lı yıllardan bu yana neredeyse iki kat genişlemiş, porsiyonlar da gittikçe büyüyor. Gerçek hayat kadar sosyal medyada da yemekle kafayı bozmuş durumdayız. Instagram'da 'food' etiketli yemek fotoğrafları 200 milyonun üzerinde! Seçim yapmak, doğru tüketmek gün geçtikçe zorlaşıyor. Gözümüz de, karnımız da ne yazık ki bir türlü doymak bilmiyor. Bir yandan da dünyanın en akıl almaz sorunlarından biri olan gıda israfıyla karşı karşıyayız. İstatistikler konunun 'arkamızdan ağlayan pilav'dan ibaret olmadığını net bir şekilde gösteriyor. Dünyada 1 milyar kişi aç ve onları doyurmak için gerekenin dört misli gıdayı, üretilenin üçte birini çöpe atıyoruz. Konu sadece açlık da değil; Çin ve ABD'den sonra küresel ısınmaya en çok sebep olan yine bu ziyan. Elbette üretim aşamasından market raflarına kadar uzanan zincirde kayıp çok. Burada devlet politikaları ile şirketlerin belli adımlar atması şart ama mutfakta kararan muz, markette tipine bakıp bıraktığımız yamuk yumuk havuç, lokantada bol kepçe alıp bitirmediğimiz tabak konusunda bir şeyleri değiştirmek bizim elimizde. Son yıllarda şeflerin bu konulara gittikçe daha çok önem verdiklerini görüyoruz. Danimarka'da Rene Redzepi, Amerika'da Dan Barber, İspanya'da Roca kardeşler, İtalya'da Massimo Bottura gibi şefler bilgi ve güçlerini bu konulara dikkat çekmek için kullanıyorlar. Yeme-içme dünyasını, yeni yetişen aşçıları, hatta devlet politikalarını birebir etkileyen projelere imza atıyorlar. Bizde bu bayrağı taşıyan şef kuşkusuz Mehmet Gürs. Yirmi yıldan fazla bir süredir yaptığı işlerle hep ilklere imza atan şef, yıllardır tarım, çiftçi, tohum ve doğa ile ilgili konuları düşündürtüyor. Mikla'da yürüttüğü Yeni Anadolu Mutfağı ile Anadolu'nun dört bir köşesinden yüzlerce üreticiyle çalışarak kaybolma tehlikesi altındaki malzeme, teknik ve tecrübeyi yeni bilgiler eşliğinde geleceğe taşıyor. Mehmet Gürs aynı zamanda, amacı farkındalık yaratmak, ilham vermek ve yeni projelere yol açmak olan YEDİ konferansını düzenleyenlerden biri. Mehmet Gürs'ün en yeni projesi 'Ruhun Doysun' yine bu konularla ilgili. 'Ruhun Doysun', dünya çapında 'Respect Food' kampanyasıyla tüketim bilincine dikkat çeken, ürünlerinde de bu bilinci vurgulayan Grundig'le birlikte tasarlanmış. Grundig, İtalyan şef Massimo Bottura'nın Milano, Rio ve Londra'da yürüttüğü gıda israfı projesi 'Food for Soul'un ve aynı zamanda YEDİ konferansının da destekçisi. 'Ruhun Doysun'un amacı yemeğe, insana ve doğaya saygı duyarak karnı, gözü ve de tabii ruhu doyurmak. Dokundukları arasında sadeye dönmek, az ve öz tüketmek, var olanı dönüştürmek, ziyan etmemek, doğayla daha uyumlu yaşamak gibi konular var. Önemli bir parçası, Mehmet Gürs'ü yıllar sonra ilk defa ekranda gördüğümüz bir yemek programı. İçinde bol doğa, tatlı ama dolu dolu sohbetlerin ve akıllı yemeklerin olduğu alışılagelmişin ötesinde bir program bu. Tarımdan teknolojiye bir çok farklı konu ele alınıyor. Bir yerinde çürümeye başlamış meyveleri nasıl değerlendireceğimizi, başka bir yerinde Anadolu'nun az bilinen peynirlerini görebiliriz. Ateşin yaşamımız üzerindeki etkisini dinlerken, bir yandan da tütsülemeyle ilgili ipuçları alabiliriz. Hem büyük konular hem de doğrudan uygulayabileceğimiz fikirlerle dolu bir proje. 'Ruhun Doysun'un en önemli etkisi ise altından kalkamayacağımızı hissettiğimiz evrensel sorunlar karşısında bireysel gücümüzü hatırlatması olacak. 'Ruhun Doysun' projesi kapsamında, kolayca uygulanabilecek ipuçları, fikirler ve düşündürücü yazılarla dolu bir web sitesi de var. Benim projeye dahil olmam da bu web sitesi üzerinden başladı. Hem proje danışmanı hem de web sitesinin editörü olarak yıllardır kafa patlattığım, yazılarımda yazdığım konulara derinden dalmak oldukça keyifli. Programın çekimlerinin sürdüğü bugünlerde ekipçe bir ormanın içinde, proje için özel tasarlanan konteyner evdeyiz. Bildiğimiz konteynerden mis gibi bir ev yapılabiliyor, hele duvarlarına bol pencere açarsanız iyice keyifli oluyor. Mehmet Gürs, mutfakta şef pratikliğiyle şahane yemekler yapıyor, eksik varsa McGyver gibi yaratıcı çözümler buluyor. Sabah erken saatlerde atmacaların, gece hava kararınca yaban domuzlarının cirit attığı bir bölge burası. İstanbul'a sadece bir kaç saat uzakta ama başka bir galaksi gibi. En önemli fark da telefonun hiç çekmemesi. Sadelik, basitlik ne güzel...


Yıllardır hayatımın da, salonumun da tam ortasında duruyorlar. Edebiyatın yeri kalbimde çok başkaysa da moda tarihi, psikoloji, fotoğraf gibi beni heyecanlandıran onca türde sayısız kitabın var olduğunu bilmek, bu hayatı benim için yaşanır kılan sebeplerin başında geliyor. Durum böyleyken dünya üzerindeki birçok kitapçı ve kütüphanenin de en iyi gelenlerim arasında olduğunu söylememe gerek yok sanırım. Kendimi bildim bileli yanımdadır küçük defterlerim. Kafa karışıklıklarım, ayıkken sarhoş anlarım, kulak misafiri olduğum cümleler, ilham verici bulduğum sözler ve daha birçok şeyi sürekli not alırım. Biten defterlerimi ara ara çantama atar, kitap gibi okurum. Kendimi tanıma mesaimde yerleri büyüktür. El yazısının sihirli bir gücü olduğuna inanırım. Bu, bir dosta yazdığım mektup da olabilir, kitabımın ilk taslağı da, faydasına inandığım sabah sayfalarım da. Ya da bir sanatçının günlükleri de olabilir, sahafta görüp kime ait olduğunu bile bilmediğim bir kartpostal da. El yazısı kağıtla buluştuğundaki sahicilik, yaratıcılık, özen ve anlam benim için paha biçilmezdir. Çok sevdiğim dinginlik duygusunu vaat eden tek başınalık, adeta şarj olma kaynağım. Tek başıma sinemaya gitmek, parkta kitap okumak, sahilde yürüyüş yapmak... Kendimin eşliğinde zaman geçirmek, en iyi gelenlerimden. Şayet varsa sabah veya gece insanı olmak diye bir şey, ben kesinlikle bir sabah insanıyım. Bir üst maddede tek başıma yapmayı sevdiğim ne varsa özellikle sabahın erken saatlerinin sessizliğinde yapmak beni daha da mutlu eder. Şu an bu yazı da o erken sabahlardan birinde Ella Fitzgerald eşliğinde kahve keyfi yapıldıktan sonra yazılıyor. Hangi mevsimde olursak olalım, hava ne kadar karanlık olursa olsun, yeni bir güne başlamanın bende törensel bir duygusu vardır. İçinde bulunduğum ana farkındalık ve keyifle yaklaşabilmemi sağlayan meditasyon, son birkaç yıldır düzenli olarak hayatımda. Bu dünya üzerinde yaşayan herkesin meditasyonun faydasına inanabilmesini çok arzu ederdim. Eski fotoğraflar, el yazısı notlar, anısı olan eşyalar... Bu kendi yaşamıma ait de olabilir, bir başkasınınkine de. Her anlamda kişisel tarihe tanıklık etmiş nesneler kalbimi hızlı çarptırır. Anneannem ve dedeme henüz sekiz yaşındayken yazdığım bir mektupta Telefon konuşmaları bir hatıra olamaz, ama mektup bir yerde saklanabilir demiş bir çocuk olarak bugün de değişen pek bir şey olmadığını söyleyebilirim. Her gün, hayatımdan eksiltebileceğim ne var diye düşünmek, uzun yıllar önce başladığım sade yaşamak yolculuğunun tam da bir yolculuk olduğunun en iyi kanıtı belki de. Bazen artık kullanmak istemediğim bir eşya oluyor eksilttiğim, bazen de artık devam etmeyi tercih etmediğim bir iş. Her ne olursa olsun, bana iyi gelmeyen bir şeylerden kurtulmak özgürleştiren bir hafiflik hissi yaşatıyor. Artırmayı sevdiğim yegane şeylerden biri. Bilginin tattırdığı o muhteşem duygu, en keyifsiz anlarımı bile aydınlatmayı başarır. Bu, daha önce varlığından bile haberdar olmadığım bir ülke de olabilir, bir ağaç ismi de, bir kelimenin kökeni de. Herhangi bir alandaki yeni bir bilgi, zihnimde farklı odalar açtıkça enerjim yerine gelir. Gözümden yaş gelene kadar gülmek, tüm zamanlarımın en iyi gelenlerinden. Yakın çevremin ince mizah gücü sayesinde çokça tattığım bir lüks bu. İkili ilişkilerde, aynı yerden bakarak hayata gülebilmenin önemli olmaktan da çok gerekli olduğunu düşünüyorum. Bir de, 'en çok kendimize gülmeye gayret edelim', derim ben! Belki de hiçbir şey zannettiğimiz kadar karanlık ve ciddi değildir. Bu yazı GQ MOTY 2020 Özel Sayısında yayımlanmıştır. Begüm Başoğlu'nun Değişmek Zamanıdır Şimdi yazısını buradan okuyabilirsin.


Ed Houben, Avrupa'nın en babayiğit adamı. Normal yollardan sperm bağışıyla geçen yılların ardından, Houben ve bedavaya hamile kalmak isteyen birtakım kadınlar, aracıyı kaldırıp işi doğal yoldan halletmeye başladı. Kısa bir süre önce, Almanya'dan kadın bir profesör, Hollanda'nın Maastricht kentine, Maas Nehri'nin öbür tarafında, şehir merkezinin biraz ötesinde bir mahalleye geliyor. Şehirde birkaç profesör tanıdığı olduğundan, tanınmamak için otomobilini varacağı yerin biraz gerisine park ediyor. Alacakaranlıkta oğluyla birlikte yürüyen bir adamı gördüğü sırada, Ed Houben'in evine doğru adımlarını sıklaştırıyor. Baba-oğul meydanı hızlıca geçiyorlar ama Ed'in apartmanını görünce adam parmağıyla, karanlığın ortasında bir yeri işaret ediyor. Çocuk, penceresinde yıldızlı akşam feneri yanan üçüncü kata bakıyor. Kadın, adamın Bebek yapıcı işte burada yaşıyor dediğini duyuyor. Yaptığı şeyi herkes onaylamadığı ve genellikle sarsıcı Hollandalı dürüstlüğüyle bu hobisinin nedenlerini ve nasıllarını açıklamak için uzun zamanlar harcadığı için, kadın profesör bunu ona anlattığında, Ed'in hoşuna gidiyor. Her şeye rağmen bu baba-oğul, Ed için küçük bir zafer: Bir sokak aşağıda bebek yapıcının yaşadığı ve kimsenin karışmadığı, yanaklarının kızarmadığı, bir kişinin bile ağzından kınayan tek kelime çıkmadığı bir dünya. 13 yıl önce... Ed Houben ilk defa Amsterdam'da başka bir adamın karısıyla yatıyor. O zamanlar 32 yaşında ve kendini çirkin hissediyor. Hiçbir kadının onunla seks yapmayı aklından bile geçirmeyeceğine kendini inandırmış. Bakir değil ama kırk yılda bir seks yapıyor. Özlemediğini iddia etse de son cinsel ilişkisinin üzerindense tam 10 yıl geçmiş. İşte bu esnada büyük bir karar veriyor. Ailesi olmayacağına ikna olunca Ed Houben, sperm donörü olmaya karar veriyor. Ayda iki kere kliniğe gidiyor, üretim odasında üretimini yapıyor, para için bir kabı dolduruyor. İlk kez gittiğinde adını bile sormuyorlar. Olay anonim, duygu yok. Sperm bağışladıkça, bu işlemden daha fazla yakınlık bekliyor. Çeşitli web sitelerinde evlere servise gitmek istediğine dair ilanlar vermeye başlıyor. Aşağı kattaki banyoda işi hallet, yukarıdaki yatak odasına çıkar, gerisini müşterilere bırak. Amsterdam'daki bu olayda da, durumun farklı olmayacağını tahmin etmiş ama... Kadın, Ed'le bisikletiyle trene bindiği sırada tanışıyor. Beraber evine gidiyorlar, onu kocasıyla tanıştırıyor. Kadın akşam yemek yapıyor. Ed, kadın ve kocası akşam 23.00'e kadar konuşuyorlar. Kadın biraz alkol alıp gergin bir halde yukarı çıkıyor. Ed, Maastricht'te bütün gün çalışmış, iki buçuk saat trenle kuzeye yol almış. Eve geri dönmek için son treni de kaçırmış. Ed, Bak, kısa kesmem gerekiyor diyene kadar, adam onunla gece yarısına dek konuşuyor. Yarın ilk trenle döneceğim... Vesaire, vesaire. Çiftin bebek sahibi olmayı ne kadar çok istediğini biliyor, onlara ne kadar çok yardım etmek istediğini de. Kulağa ne kadar garip gelse de sperm bağışı, onun hayatına anlam katan şey. Çifte gelince, onlarınki de Hollanda'da trafik ışığı diye adlandırdıkları bir ilişki: Bir bakmışsın kırmızı, bir bakmışsın yeşil. Işık şimdilik yeşil ama adam kısırlaştırılmış. İnce bir çizginin üzerinde kalakalmış tabii: Yapay döllenme için bir kadına donör olacak ya da onu doğal yollardan hamile bırakacak. 15 dakika düşünmüş, ki bu da bir kadını ve kocasını arafta bırakmak için uzun bir süre. Bunu yapmamak için herhangi bir etik neden var mı diye düşündüm. Kime zarar verirdim ki? Sonuçta, bu dünyadaki 7 milyar insan da böyle yaratılmış. Sonunda Ed olayı akışına bırakmaya karar veriyor...


Sağlam kafa sağlam vücutta bulunur. Ulusça, son yıllarda vücudumuzla da sporla da ilgimiz değişti. Eskiden tartan pistlerdeki git-gellerden ibaret atletizm müsabakaları, şehrin dışına çıktı ve bir 'doğa' meselesi olarak yaşantımıza girdi. En yeni heyecanımız, yavaştan kitlesel nitelik kazanmaya başlayan bu yarışlar. Hepsi adrenalin yüklü de, sembolik olarak bunu en iyi gösteren 'Sky Erciyes'. 5-7 Temmuz'daki 'Ultra Sky Trail'de 12, 25, 64 ve 'Dikey Kilometre' koşuları yer alıyor. Hem yürek hem de ciğer isteyen bir koşu bu. 2336 metrede başlayıp, 4.5 kilometre boyunca yaklaşık 1000 metre daha yükseliyor. Avrupa'nın en yüksek irtifalı dikey kilometre koşusu. Bu alanda, dünyanın da iki numarası. Bu konuda son yıllarda çok yol aldık. Daha epey yarış mevcut. Mesela 7 Temmuz'da, bir triatlon yarışı, 'Ultimate Cunda' var. 15.5 kilometre pedal basılacak, 2 kilometre yüzülecek, 10,4 km koşulacak. 21 Temmuz'da bir klasik, 'Samsung Kıtalarası İstanbul Yüzme Yarışı' yapılacak. Binlerce yüzücünün kıyasıya mücadele edeceği yarışta, 1200 kişilik yabancı kotası sadece 28 dakikada doldu, gerisini siz hesap edin. Yarışmasanız bile müthiş bir seyirlik bu. Aslında vesileye de gerek yok, her fırsatta koşmaya başladık zaten. Hiç kötü değil. Bu hızlı gözden düşmenin sebepleri var. Birincisi ve en geçerli sebep, buralarda zorla çalıştırılan, numaralar öğretilen şov hayvanları için duyulan endişe. Hayvan hakları konusunda bilinç yükselirken, tek ayağı üzerinde durmaya zorlanılan bir file rağbet de düşüyor. İyi de oluyor. Ama 'show business'ın sirklerden vazgeçmesi o kadar kolay değil. Sirk dediğin, modernizmin yapıtaşlarından biri; epey köklü bir geleneği var. Peki ne olacak? Onlar da değişecek. Çağa ayak uyduracak. İşte nefis bir örnek: Hayvanları kademe kademe dışarıda bırakmasıyla tanınan 40 yıllık Alman performans grubu 'Circus Roncalli', günün gereğini işine tatbik etmiş, 'hologram' sirkini kurmuş bile. Lazer projektörler ve gelişmiş lensler yardımıyla, sirk çadırının içinde atlar koşuyor, filler dans ediyor. Biraz Harry Potter ya da 'Fantastik Canavarlar' filmleri gibi. Bambaşka bir büyü, farklı bir heyecan, insanın içi içine sığmıyor. Bu birçok işin önünü de açacaktır. Hayvanat bahçeleri, aqua park'lar, safariler... Hologram, hem hayvanların bakımı yönündeki endişeleri giderebilir hem de insanı birdenbire bir savananın, yağmur ormanının, uçurumların orta yerine bırakıp tıka basa adrenalin yükleyebilir. Roncalli'nin sahibi Bernhard Paul, hologram şovu için yaklaşık 500 bin euro harcamış. Karşılığını da yıl içinde misafir ettiği 600 bin seyirciyle almış. Yolunuz bu sıra Almanya'ya düşüyorsa bu deneyimi siz de yaşayın. Şu an bu keşfin tam eşiğinde duruyoruz. Ama önce hayal gücümüzü birazcık yoklayalım. Bilimkurgu edebiyatına ve sinemasına bakınca görüyoruz; 'paralel evren'le kafamızı fena halde bozmuş haldeyiz. Hemen hepsi bir başka boyutta, nasıl var oluyor olabileceğimize bakıyor... Örneğin, son saydığım 'Yüksek Şatodaki Adam'da 2. Dünya Savaşı'nı Nazilerin kazandığı bir dünya düzeni var ki, evlerden uzak. Kafa karıştırıcı mevzular bunlar. Neyse ki, bilginlerin kafası salim, daha derli toplu düşünebiliyorlar. New Scientist dergisinin bildirdiğine göre, bugünlerde yürütülen iki ayrı deney, en heyecan duyduğumuz meselelerden olan paralel evren konusunu yanıtlama potansiyeline sahip. İlk deney ABD'de, Tennessee'deki Oak Ridge Milli Laboratuvarı'nda yürütülüyor. Anlatılana göre, laboratuvardaki bilginler, her iki tarafında farklı manyetik alanlar olan bir duvara nötron ışını yansıtmadan ibaret bir yöntem kullanıyor. Bu nötronların duvarı aşamadığı varsayılıyor. Ya aşarlarsa? İşte deneyi yürüten ekip onların ayna nötron olduğunu ve paralel evreni kanıtlayabileceğini düşünüyor. İsviçre'de çalışan ikinci ekip de benzer bir yöntemle ilerliyor. Ayna manyetik alanları işaret edecek sinyalleri arıyorlar. Paralel alemleri bulma şansına az gözüyle bakılıyor. Ya bulunursa? Neyi öğrenmiş olacağız? Fizikçi Michio Kaku'nun, internet sitesi BigThink'e anlattığına göre gizemli 'karanlık madde'nin ne olduğuna dair bir açıklama edinebileceğiz. En heyecanlı seyahat, insanlığın uzaydaki evine, Uluslararası Uzay İstasyonu'na gitmek. Üstelik bu artık yıllarca okuyup, dünyanın en elit uzay bilimcileri arasına girerek astronot olmayanlar için bile mümkün. Çünkü NASA, yukarıdaki evimizin kapılarını herkese açmak üzere. Pardon, herkese değil... Çok çok parası olanlara. Önce bir ufak yakın geçmiş notu. İstasyonu halihazırda yedi turist ziyaret etti. Bu ziyaretler, ISS'nin işletmesinde payı olan Ruslar tarafından 2000'li yıllarda organize edilmişti. O gün bugündür, işi uzaya paralı turist götürmek olan birkaç firma da kuruldu. Meşhur girişimci Richard Branson'ın Virgin Galactic'i ya da Amazon'un sahibi Jeff Bezos'un 'Blue Origin'i, bu işlerin olmazsa olmazı Elon Musk'ın 'Space X'i ilk akla gelen örnekler. Yani uzaya gideyim diyene başvuracak adres hazır. Şimdi NASA da devrede. Yıllardır bu konuda gönülsüz olan havacılık ajansı, biraz da finansal güçlükler yüzünden Tamam dedi. Dünyadan başka, insanın yaşadığı tek yer olan Uluslararası Uzay İstasyonu'na , meraklı zenginleri taşıyacak seyahatler yakında başlayacak. Bu seyahatleri NASA organize etmeyecek. Az önce ismi geçen Bezos, Musk, Branson gibilerin roketine binenler hedefe kilitlenecek. NASA sadece konaklamayı sağlıyor. Yatak, hava, su, internet ve tuvalet imkanı... Eh, pek parlak görünmüyor ama elde şu an sadece bu var. Üstelik epey de pahalı. Belli ki bu seyahatler için hem büyük para dönecek. Ücret şu anda belli değil ama karşılığı belli. Paranın satın alabildiği en az lüks nerededir diye sorsanız, cevabı herhalde Uluslararası Uzay İstasyonu'nda olur. Bir zamanlar Hollywood'da... Quentin Tarantino, dokuzuncu filminde çoğu defa yaptığı işi bir daha yaptı ve etrafına rüya bir kadro topladı. Leonardo DiCaprio, Brad Pitt, Margot Robbie, Kurt Russell, Dakota Fanning, hatta Al Pacino... Hem gişe hem kaliteli oyunculuk garantisi. Bir oyun yıllarca beklenir mi? Cyberpunk 2077, tam yedi yıldır bekleniyordu. 'Cyberpunk 2020' ve 'The Witcher 3: Wild Hunt' gibi oyunların başarılı yapımcısı CD Projekt'in ürettiği 'Cyberpunk 2077'nin gelecek yılın Nisan'ında çıkacağı anonsu bile adrenaline tavan yaptırdı. Meraklıları, o tarihte geleceğin oyununun nasıl oynanacağını görecek. Beklemeye değer. Bu çocuklar resmen gözümüzün önünde büyüdü. Seksenlerin tatlılığı, metal okul dolabı, vatka, jimnastik falan derken 'Stranger Things' hayatımızda bir sabit olarak yerini aldı. Netflix dizisi, bu sene 4 Temmuz'da üçüncü sezonu ve yepyeni bir heyecan dalgası ile aramıza yeniden dönüyor. Cumhuriyetçiler, henüz Trump'ın karşısına, eski Massachusetts Valisi Bill Veld'ten başka aday çıkarmadı. Ama kazan kaynıyor. Arada bir gündeme geldiği üzere başkanlıktan azledilmezse bile Trump'ı içeriden devirmeyi isteyen Cumhuriyetçiler de çok. Dileyen sürecin nasıl işlediğini 'House of Cards'ı bir daha seyrederek çözebilir. Demokratlar geçen yıldan beri çok hareketli. Ortada şimdiden yirmiyi aşkın aday var. Obama'nın yardımcısı Joe Biden, Kaliforniya senatörü Kamala Harris ve bir önceki ön seçimi Hilary Clinton'a karşı kaybeden Vermont senatörü Bernie Sanders öne çıkıyor. Bunlardan biri Trump'ı deviren isim olabilir. Dünyada yılan hikayesine dönen iki inşaat var. Biri Berlin Havalimanı, diğeri 'Amerikan Rüyası'. İkincisi, on beş yıllık bir oyalanmadan sonra nihayet bitmek üzere. New Jersey'deki 'Amerikan Rüyası' yeni tür bir alışveriş merkezi. Yaklaşık 300 bin metrekarelik bir alanda 450 dükkan ve restoranla, kayak pisti, su parkı, dev bir dönmedolabı da içeren bir eğlence merkezi bulunuyor. Sanat galerileri iddialı. Restoranlar üst düzey. Dükkanlar hep büyük moda markalarının dükkanları... 20 metrelik bir 'moda çeşmesi', Instagram köşeleri de bonus! New York Times gazetesi, bu soruyu Columbia Üniversitesi Psikiyatri Bölümü'nden David Sulzer'a sormuş. Profesör, 'American Dream'in tam da bu amaçla tasarlanmış olabileceğini söylüyor. Heyecan ve tatmin, birbirini etkiliyor. Bu yüzden iyi yemekle moda, süratle sosyal medyada alınan beğeni birbirini tamamlayabiliyor. Yani Disneyland ile Champ-Elysees beraber iyi gidiyor. 'Amerikan Rüyası', önümüzdeki aylardan itibaren hepsini birden test edecek. Bisikletin ritmi her sene biraz daha hızlanıyor. Doping skandalları geride kaldı; sporcular artık sadece büyük performanslarla anılmak istiyor. En büyük sahne Tour de France. İşte onun günü de geldi çattı. 'Büyük Tur' bu sene, Brüksel'den başlayacak. Böylece sporun unutulmaz ismi Eddy Merckx'in kazandığı ilk yarış yadedilecek. Peki bu sene kim ne yapabilir? Son altı Fransa Turu'nun dördünü kazanan Britanyalı bisikletçi Chris Froome, Haziran ortasında yaşadığı şok sakatlık yüzünden, yarışa katılamıyor. Froome açısından müthiş bir hayal kırıklığı. Çünkü bu sene de birincilik kürsüsüne çıksa, ismini bu onuru beş defa yaşamış efsaneler Eddy Merckx, Bernard Hinault, Jacques Anquetil ve Miguel Indurain'in yanına yazdıracaktı; tarih yazma fırsatını kaçırdı. Gözler geçen senenin sürpriz şampiyonu ve Froome'un takım arkadaşı, Britanyalı Geraint Thomas'ın üzerinde olacak. Thomas'ın başarısı o kadar sürprizdi ki, son sarı mayo sahibi olmasına rağmen bu sene ona yeniden şans tanınmıyordu. Artık daha ön planda. Takım arkadaşı, yükselen yıldız, Kolombiyalı Egan Bernal ise sürpriz adayı. Geriye isimleri hep birincilik için geçen ama bir türlü bekleneni veremeyen bisikletçiler kalıyor: Kolombiyalı Nairo Quintana, Avustralyalı Richie Porte, Fransız Romain Bardet ve Thibaut Pinot, son İtalya Turu şampiyonu Hollandalı Tom Dumoulin, Britanyalı Adam Yates... Hepsi de aday... Yani bu sene, 'Büyük Tur' yepyeni bir şampiyonu selamlayabilir. Bunların yanında eski bir ismin yine parıldadığını da görebiliriz. Bisikletin en süratli isimlerinden Britanyalı Mark Cavendish'in, Fransa Turu'nda tam 30 etap galibiyeti var. Dört etap daha alırsa Eddy Merckx'in rekorunu egale edecek. Bu senenin büyük heyecanı biraz da onu seyretmek olacak.


Saatçilik dünyası 2021'de oldukça hareketliydi. Yılın son aylarında yapılan müzayedelerden şüphesiz en önemlisi OnlyWatch hayır müzayedesiydi ancak ondan daha bile sürprizli olan bir başka müzayede sıra dışı bir sonuca sahne oldu. 64 yaşındaki bir Omega Speedmaster namıdiğer Tropical Broad Arrow bugüne dek bir müzayedede Omega bir saat için en yüksek fiyata alıcı buldu: tam 3,15 milyon İsviçre frankı. Omega'nın Speedmaster modelinin ikonik tarihi belli ancak böylesine bir sonucu inanın kimse beklemiyordu. Bu saati eşsiz kılan şey şüphesiz kahverengi kadranı ve kocaman bir ok şeklindeki akrebi. Oldukça güzel yaş almış bir Speedmaster. Hatta öyle ki, karanlıkta imlerin parlamasını sağlayan malzemenin zamanla aldığı altına yakın renk bile kadranla uyum içinde. Tropikal kadranlar özellikle son dönemde oldukça öne çıkıyor. Kadranlar saatlerin bize bakan yüzü ve tasarımlarında ne kadar emek verilmişse saat de o kadar değerli olabiliyor. En az Speedmaster kadar güzel bir kadranla güncel bir alternatif yine Omega'dan geldi. Firma yeni Seamaster 300 modelinde altı Alman çeliğinden, üstü de bronzdan yapılmış bir sandviç kadran sunuyor. İmlerinin sanki oyulmuş gibi bir efekte sahip olması için bu işlem özel olarak yapılıyor. Bu saatlerin de yakın zamanda arananlar listesinde olacağını tahmin etmek güç değil. Bronz demişken, IWC de Big Pilot's Watch 43 Spitfire isimli bronz kasa ve kurma kolu sunan yeni bir model çıkardı. Saatin kadranı askeri yeşil ve onunla uyumlu ancak daha çarpıcı bir yeşil renkte kayışla tamamlanmış. Malum yeşil yeni siyah olarak saatçilik dünyasında hızla yayılıyor. Bir diğer yeşil kadran yeşil kayış örneği de Panerai'den gelmişti: Luminor Chrono Flyback Verde Militare. Üstelik bu saatin yeşil deri kayışı yanında, kauçuk bir başka alternatif de sunuluyor. Bu yeni çelik kasalı Panerai saatten 110 örnek yapılacak ve daha enteresanı sadece firmanın websitesi panerai.com'dan satışa sunulacak. Saat firmalarının dijital için yatırımlarının büyüdüğü bir gerçek. Ve bunu hızlandırmak ve canlandırmak için bu tipte uygulamalar yapmaları boşuna değil. Ancak saat alıcıları için markayla kurdukları etkileşimin daha çok fiziki bir durum olması internetten satışları sınırlı kılıyor. Sınırlı ama yok değil. Güven problemi artık bir sorun olmaktan çıktığından beridir insanlar internetten saat alıyor. Evet, teknoloji ilerlese de henüz her şeyin internetten halledildiğini söylemek mümkün değil. Ancak yeni geliştirilen AR uygulamalar sayesinde, saatleri uzaktan deneyebilmenin satışların internetten yapılması konusunda umut verici bir adım olduğunu söyleyebiliriz. Sadece onlar da değil üstelik başkaları da var. Mesela, değerli eşyaların sahipliği ve orijinalliği konusunda kripto zincir üzerinde çalışan bir uygulama olan ORIGYN'in geçtiğimiz sonbaharda değeri 300 milyon ABD dolarına erişti. Bu değerlenme, yeni bir grup yatırımcıyla yapmış oldukları anlaşmalarından geliyor. Paris Hilton da bu yatırımcıların arasında. Bir eşyanın özellikle de saatlerin orijinal olup olmadığını anlamanız için bu uygulamaya saatin bir fotoğrafını çekip yükleyince size cevabı üç saniyede vereceğini taahhüt ediyor. ORIGYN hızlı bir başlangıç yapmış olsa da dünyadaki tüm saatleri veri tabanına kaydetmesine takdir edersiniz ki oldukça uzun bir süre var. Bunun gibi iddialı olan NFT çılgınlığına ne zaman saat dünyasından bir hamle yapılır diye bekliyorken, haber Orta Doğu'dan geldi. Artık bir Patek Philippe Nautilus saati dilerseniz NFT olarak alabileceksiniz. Yanlış duymadınız! SM-ART isimli platform tarafından Kasım ayında satışa çıkarılan saat, firmanın en değerli modelleri arasında. 120.000 ABD doları değer biçilen saat ise Orta Doğu'da yaşayan varlıklı birine ait ve Londra'da bir kasada saklanıyor. Sadece 1000 adet piyasaya sürülen NFT'lerden yani hisselerden birisini alırsanız, hiçbir zaman takamayacak da olsanız bu değerli saat bir parçanız olacak. Şüphesiz bu Patek'in tarihinde de büyük bir olay. Her ne kadar onların iradesi dışında gerçekleşiyor olsa da...nBir diğer dikkat çeken haber ise Patek Philippe, Nautilus isimli bu modelinin 2022'den itibaren üretilmeyeceğini duyurdu. Aslında sırf bu haber sebebiyle bile saatin ikinci el fiyatlarının tavan yapacağını düşünürseniz, akıllıca bir yatırım olabilir. SM-ART, tüm satışlardan belli bir payı küresel ağaçlandırma çalışmalarına harcayacağını taahhüt ediyor. Sürdürülebilirlik 2021'in köşe başını tutan konularından birisiydi ve belli ki 2022'de de öyle olacak. 2022'nin getireceklerinden bahsetmişken; eskiden SIHH şimdiki ismiyle Watches&Wonders, Nisan ayında Cenevre'de yapılacak. Bu yıl özellikle bütün büyük saat firmalarının bir arada bulunması ve de pandemi sonrası ilk fiziki etkinlik olması önemli. İsviçre saatçiliğinin köklü firmalarıyla, bağımsızların bir arada sergileneceği bu etkinlikte bir başka davetli ülke daha var: Japonya. Seiko markası da fuarda ve usta saat firmalarıyla aynı alanda yeni modellerini sergileyecek. Bu aslında İsviçre'nin klasik saatçilik konusunda oturduğu tahtta yalnız olmadığının da bir göstergesi. Üstelik tahtını da kendi arzusuyla paylaşıyor. Buna 2021'de yapılan saatçilik dünyasının Oscar ödülü sayılan GPHG ödülleri dağıtılırken de şahit olmuştuk. Firma, Grand Seiko Hi-Beat 36000 80 Hours isimli saatiyle, 2021 Erkek Saati Ödülü'nü kazandı. Grand Seiko'nun 1967 yılında 44GS ile belirlediği tasarım çizgisine sadık kalan model, bunu çağdaş ve güçlü özelliklerle birleştirerek yeni bir çağa işaret ediyor. Ve o yeni çağda İsviçre rakiplerine karşı daha ılımlı ve rekabete odaklanmaktan çok saat yapımı geleneklerinin sürdürülmesi konusuna ağırlık vermekte hemfikir.


Virgülü nereye koyarsanız koyun, bu cümledeki dedenin anlamı değiştiremezsiniz. Beysbol şapkaları, polo yakalar, tokalı kemer geçirilmiş chino pantolonlarla tipik baba tarzının hüküm sürmesinden anlamalıydık bugünlerin de geleceğini. Babalardan sonra sıra dedelerde. Şaka değil. Bu yıl ilk görüşte deseniyle size dede dedirten örgü kazakların devri, knitwear'da idol dedeler. Aslında severim diyorsanız, hikayesini de yanınızda taşıyın: Dünya üzerindeki en iyi dede kazakları koleksiyonu kimde biliyor musunuz? Ryan Gosling. Dede kazakları avı: Aradığınız hazine Galata'daki ikinci el dükkan GrandMa Vintage Shop'ta olabilir. Ve online alışverişçiyseniz tabii ki grailed.com. Erkek modasının en iddialı marka vitrini, dedenizi sık sık yadedeceğiniz yeni gizli zevkiniz olabilir. İsviçre'de farklı ülkelerin sorunları üzerine geceli gündüzlü çalışan bir avukat ile evden çalışan bir yazılımcının ortak noktası, bu iki profili buluşturan yumuşak karın ne olabilir? Kafalar yorgun. Bir Trump, bir Mars. Kaygılar baskın. Hız baskın. Aklımıza sahip çıkmalıyız ve bu ancak meditasyonla mümkün. Daha önce hiç denemediyseniz Headspace, bir yerden başlamak için harika bir uygulama. Gerektiğinde panik butonu gibi yanınızda. Ofiste çok zor ya da önemli bir anı atlatmak için açıp Instagram'a ya da aynada kendinize bakmak yerine, Headspace ile kendinize odaklanabilirsiniz. Kaygı, nefes, stres, uyku, pişmanlık, acı, ayrılık. Tüm bunlar için de size sunabilecekleri var. Kendisi hem iOS hem de Android evrenlerinde mevcut. Katıldığınız bir düğünde bu yaz somon rengi takımıyla dikkatleri üzerine çeken birine denk gelirseniz bilin ki o gelinin nedimesi değil, Supreme etkisi. Geçtiğimiz yıla Louis Vuitton işbirliğiyle damgasını vuran Supreme, 2018'de balta, kano, tilt oyunu gibi yeni ürünlerle logomanyada yeni level'a geçerken, takımlarıyla da adından söz ettirecek. Siyah, yeşil ve somon pembesiyle üç farklı renkte cesaretin yeni tonlarını belirliyor. Beyaz tişörtle takım giyenlerdenseniz, açık ara sizin oyun alanınızda. Centilmenlik size göre modern detaylarla zamansız bir zanaatın işlediği bir takım oyunuysa, uzaklarda aramaya gerek yok. Bahar Gözkün ve Kerem Küçükgürel'in kurduğu Civan genlerini İstanbul zevkinden alıyor, İstanbul centilmenleri için tasarlıyor. Özel dikim bir pantolon, takım ve çıkardıkları koleksiyonları detaylarıyla konuşuyor. Eski düğmeler, el işi dantel kravatlar, pelerin ve yaratıcı aksesuarlar da onların işi. Sıkı kahvecilerin şu sıralar gündeminde, farklı bölgelerden çekirdeklerle dünyanın kahve haritasını deneyimlemek var. El Salvador, Burundi, Nicaragua ve daha nicesi. Bunu aylık ya da haftalık bir rutinde deneyimlemek isterseniz İstanbul'da abone olabileceğiniz iki yer var. Galata'daki nitelikli kahvenin en eski adresi Kronotrop'un kurucusu, aynı zamanda kavurma şampiyonu Çağatay Gülabıoğlu'nun yeni girişimi Probador Colectiva ve Petra Coffee. Farklı çekirdekleri kavurdukları gün evinize/ofisinize gönderiyorlar, siz demliyorsunuz. Nitrojene gelirsek, cold-brew'dan sonraki yeni gözde nitro-coffee yazın muhtemel olayı. Buzlu kahvenin yerini alacak. Hem buzla değil kokusuz nitrojen gazıyla demleniyor. Meraklısına: Hugh Jackman'ın New York'ta açtığı Laughing Man Coffee, ilhamını 1999'da Etiyopya seyahatinde tanıştığı genç kahve çiftçisi Dukale'den alıyor; hatta Jackman, Dukale's Dream diye bir film çekti bu tanışma hikayesine. Gelişmekte olan ülkelerdeki bağımsız üreticilere ve etik kahve zincirine vakfıyla destek verirken, dükkanında ve rafında başka yerde bulunması zor çekirdekler sunuyor. Bisiklet, hız ve adrenalinin yanı sıra yüzünü doğaya dönenlerin de her zamankinden daha çok gündeminde. Çok farklı özellikleriyle kişilleştirilebilen, elektrikle çalışan bisikletlerle şehir hayatını deneyimlemek, İstanbul gibi bir şehir için belki zorlayıcı ama imkansız değil. Avrupa'daki kadar yaygın olmasa da bizde de bisiklet kiralayabilirsiniz, Anadolu Yakası sahil şeridinde bu anlamda hem çok bisiklet hem de güzel bir rota var. İki yaka arasında mekik dokuyorsanız bile en azından güzel havalarda vapurla karşıya geçip, yolunuza devam edebilirsiniz. Beşiktaş'ta vapur çıkışında bu yöntemle teker üstünde süzülenlerin sayısı gittikçe çoğalıyor. Elektrikli bisiklet dünyasındaki en yeni icat ise Smacircle S1. Çin'de üretildi. Dünyanın en kompakt ve hafif (6.8 kg) katlanıp sırt çantasına sığan elektrikli bisikleti. Indiegogo'da ön satışta. Motorsiklet sektöründe 100 yılı deviren, hız rekorlarının ikonik Amerikan motosiklet markası Indian, bir zamanların en büyük motorsiklet üreticisiydi. Bugün retro görünümlü Scout Bobber ile sert çocukların yeniden gönlünü fethetmeye hazır. Geçtiğimiz günlerde İsveçli motosiklet üreticisi CAKE de elektrikli araç devrinin yeni motorsikleti Kalk'ı tanıttı. Sınırlı sayıda, sadece 50 adet üretilen Kalk, formu tamamen kendine özgü bir elektrikli motorsiklet. Hafif off-road performansa, 80 kilometreye kadar şarj ömrüne sahip, sadece 70 kilogram ağırlığında. Haziran'da ilk modelini sahiplerine teslim edecek marka şimdiden serinin devamında yer alacak farklı modeller üzerinde çalışıyor. Moda dünyası 90'ların askeri olmayı hep sevdi ama şimdi sıra en sartoryal iş adamları için bile hiç beklenmedik çıkışlarda, geri dönüşlerde. Bel çantası, 90'lar için bile iddialı bir dönüş. Sahip olmanız gereken ayakkabılar listelerinde ise üst sıra tipik hand-made İngiliz ya da İtalyan ayakkabıların değil, 'çirkin'sneaker'lara ait. Sorumluları, günümüzün en 'asi' tasarımcıları ve bakmayın, tüm moda dünyasını bir şekilde 'kendi hizalarına' doğru çekiyorlar. Yeni erkeğin siluetininin şekillenmesinde, modanın kendi içinde centilmenliğinden ödün vermeden asileşmesinde proaktif rol alan üç marka var: Vetements, Balenciaga ve Mike Ross. Takım giymenin bile sınılarını genişlettiler. Omuzlar genişledi, pantolonlar değişti; deneme kabinlerinde askıda bir ceket ve eşofman altı bulmak sıradanlaştı. En sartoryal, en klasik iş adamlarının bile gardırobuna takım elbiselerin yanına hiç beklenmeyen aksesuarlar eklendi: en az bir 'çirkin' sneaker, kep ve bel çantası. Meraklısına: Bu rüzgarı bir yerinden yakalamak ya da oyun alanınızı genişletmek isterseniz ilham için John F. Kennedy Jr.'ın 90'larda çekilmiş fotoğraflarına bakın. Ters taktığı şapkaları ve saçları için bile değer. Manhattan'da MoMA'nın -gerçekten- iki blok yanında, casusluk tarihinin gerçek 'silahlarıyla' yer aldığı ve interaktif hikayelerle deneyimlenebildiği bir mekan var: Spyscape. Delilik! olduğu konuşuluyor. Nazi'lerden CIA'e, farklı zaman ve ülkelerden ajan hikayelerinin anlatıldığı bu müzede içinizdeki casus potansiyelini keşfedebiliyorsunuz. Ajan mı analist mi, hacker mı yoksa Le Casa de Papel'deki profesör müsünüz? Gözetleme yeteneklerinize yatırım yapmak ya da yalanı bir tık daha iyi kavrayabilmek için 39 Dolar bayılmaya değer. Kusursuz, cilalı fantezi dünyalarına bir ara vermek lazım. Meraklısına büyük ozandan bis: Leonard Cohen'in ölümünden kısa bir süre önce tamamladığı kitabı The Flame, bu yıl satışa çıkacak. Son şiirlerinin yer aldığı kitap, kültürün varoluşumuzu nasıl tehdit ettiği üzerine. Jacquemus nasıl telaffuz edilir, bu yıl içinde öğrenmeye bakın çünkü kadınlar ondan söz etmeyi seviyor. Daha da iyi haber, kadınları naif ve sofistike tasarımlarıyla baştan çıkaran Simon Porte Jacquemus artık erkekler için de tasarlayacak. İlk erkek koleksiyonu için geri sayım başladı. Haziran'da Paris Moda Haftasında sahnede. Enerjisinden de ilham alabilirsiniz. Mottosu, keep the smile! Bir zamanların 'Ferrarisini satan bilge' devrinin kırmızı spor Tesla'sını uzaya gönderen Elon Musk ile kapandığına tanıklık ediyoruz. Bir yerinde 'made on Earth, by humans' ve iç ekranında 'don't panic' yazan Tesla'sı uzayda gezerken, Elon Musk ilk uzay ticareti başarısından çok başarısızlıklarını konuşmayı görev biliyor. Musk, başarılı olan son fırlatma için bile en kötüsünü düşünmüş: Kafamda büyük bir patlamayla tekerlerin zıplaya zıplaya yola saçıldığı, logonun da büyük bir gürültüyle başka bir yere düştüğü bir sahne oluşmuştu. Neyse ki böyle bir şey olmadı. Kendi kendine giden otomobiller kadar başarısızlıklar da ilham almak için gündemimizde. Jetgiller'in gelecek öngörüsündeki gibi henüz uçan otomobillerle olmasa da ev etrafındaki kavramların değişmesi normal, olağan. Anneler için alınması şart, barınma için elzem, mahrem, kolay taşınmaz görülen 'ev' artık daha farklı ihtiyaçlar etrafında şekilleniyor. Ev, dünyanın başka yerlerinde de süreli kalınacak bir yer olabilir fikrini AirBnB serbest dolaşıma açtı ve bu fikir artık sıradanlaştı. Şimdi sıra, ortak çalışma alanları gibi kurgulanan evleri deneyimlemekte. Tasarımcılar, başarılı bir şekilde yeniden keşfettikleri 'bir mekanda etkili bir şekilde çalışmak için ihtiyaç duyulanlar' listelerini ev ve yaşam alanı üzerinde de uygulamaya başladılar. Co-working yani ortak çalışma alanları yaratan WeMake, yıllık ya da isterseniz gecelik konaklayabildiğiniz WeLive projesini Washington ve New York'ta hayata geçirdi. Sosyal komşuluk anlayışıyla süresine sizin karar verebildiğiniz lokal aynı zamanda son dönemlerin favori tabiriyle 'rafine' bir deneyim sunuyor. Modanın yeni tutku adamı Charles Jeffrey. Ondan şöyle söz ediyorlar: Alexander McQueen kendi nesli için neyse, Charles Jeffrey de günümüzün İngiliz stili için o. çetenin pekiştirdiği bu tavır aynı zamanda koleksiyonlarının da en önemli ilham noktası. 2018 İlkbahar/Yaz çıkardığı ilk koleksiyonu. Dergi koleksiyonerlerinin gönlünde 032c'nin yeri ayrı. İki yılda bir çıkan Berlin merkezli moda, kültür ve sanat dergisi, bu yıl ilk koleksiyonunu multidisipliner bir performansla Pitti Uomo'da Palazzo Medici Ricardo'nun dudak uçuklatan altın varaklı ortamında sundu. What We Believe adını verdikleri koleksiyon cool, güçlü ve güncel; takibe alın. Anlattığı hikayeler ve karakterleri kadar simetri çılgınlığı, imzası haline gelen pastel paleti gibi estetik anlayışıyla da heyecanlandırıyor Wes Anderson. Beklenen son stop-motion filmi Isle of Dogs baharda vizyona giriyor. Sonbaharda ise kostüm tasarımcısı, illüstratör ve sevilen yazar Juman Malouf ile birlikte Viyana Kunsthistorisches Museum'da ilginç bir sergi açmaya hazırlanıyor. Greko-romen antikalar, müzik enstrümanları, silah ve zırhların yer aldığı müze arşivinden yapacakları seçkide imparatorluk araçları ve kızaklarını Wagenburg Museum'dan ödünç alacaklar. Bu Eylül'de açılacak serginin Viyana'dan sonraki adresi ise tabii ki Anderson'ın imzasını taşıyan Bar Luce'nin de bulunduğu Fondazione Prada. Meraklısına bir kitap, bir hesap: İllüstrasyon sanatçılarının Wes Anderson filmleri için hazırladığı harika işleri kapsayan bir kitap, The Wes Anderson Collection: Bad Dads. 'Accidentally Wes Anderson' adlı Instagram hesabı ise dünyaya Wes Anderson gözlükleriyle bakmayı sevenleri çağırıyor. Yorkshire doğumlu Paria Farzaneh, İranlı bir ailenin kızı, Londra Ravensbourne'da Erkek Modası okudu. İran'ı Londra'da gördüğü güncel siletlerle eşleştiren tasarımlar yapıyor. Kültürel yaftaları normalleştiren hatta heyecan veren tasarımlarda buluşturuyor. Geleneksel İran iş kıyafetlerindeki olmazsa olmaz detay ve desenleri, spor ve casual ceket, tişört ve kargo pantolonlarına işliyor. Les Benjamins seviyorsanız, Paria'yı da seveceksiniz. Son dönemlerin gözdesi SUV meraklıları için Lambhorgini sürüş modlarıyla bir spor arabadan farksız Urus'u geliştirdi. İtalyan tasarımcılar, lüks ve yepyeni bir SUV üzerine çalıştıklarını 2012'deki Beijing Motor Show'unda duyurmuştu. Lamborghini'nin ilk SUV modeli Urus, 0'dan 100'e 3.6 saniyede çıkabilen, 650 beygir gücünde, çift turbo şarjlı dört kapılı dev bir araç. Baharda satışa çıkması bekleniyor. Elon Musk'ın kırmızı Tesla'sının ilk uzay yolculuğu, spor otomobil tutkunları için satır aralarında önemliydi. Bir: kırmızı spor otomobil, statü olarak hala eski formunda. Musk'a göre önemli bir farkla, yeni çağda adı Tesla. İki: Tesla ile geleceğin otomobillerinin artık elektrikli olacağını kabullendik. BMW cephesinde ise spor otomobil konseptiyle heyecan verici yeni bir model var. Zamanın ruhunu hızlandıran otomobil olarak tanıtılan BMW i8 Roadster, geri dönüştürülebilir malzemeler sayesinde daha sürdürülebilir, yenilikçi elektrikli motor ve yanmalı motor teknolojisini bir araya getiren, yani plug-in hybrid bir otomobil. Güçlü, şık, seksi ve gerçekten çok sessiz. Üstü 14 saniyede tamamen açılabilen eco-cool bir araç. 'Niye biz hiç buralara gelmiyoruz'a ayan genç ve ufak bir kalabalığın neler yapabileceğini sınamak istemezsiniz. Sonuç: termali gençler devralıyor. Erken emeklilik hayallerini Budapeşte'deki efsane Gellert'te konuşuyorlar. Hamamlarda underground partiler yapılıyor. İşi o kadar tırmandırmaya da gerek yok, siz suyla temasınızı günde sekiz bardak'tan bir tık ileriye taşıyın yeter. Üşenmeyin, inin o kapalı havuza. Hazırladığınız her bavulda mayo olsun. Sualtında ömrünüzde en az bir şarkı dinleyin. Underwater music havuzları İstanbul'dan Phuket'e birçok otelde, Almanya'da ya da Viyana'daki bazı termallerde mevcut. . Chopin'e çoğunda ilk birkaç kulaçta rastlarsınız. Kendi şarkılarınızı dinlemek istiyorsanız eğer, sualtı kulaklık, alınacaklar listenizde olsun. Bu tutkunun peşinden gidenler için su geçirmez bir MP3 player piyasası var. Meraklısına: Bir kase suda nasıl şarkı söylenebileceğine kafayı takanlar da var. Sualtı dünyasının ilk müzik grubu, Danimarkalı Between Music beş kişiden oluşuyor. Sualtında bir orgdan nasıl ses çıkar? Bilim insanları, dalgıçlar, üniversiteler konu hakkında bilgisi olabilecek herkese danışarak bunu başardılar. Elektromanyetik arp ve perküsyon, sulatı orgu gibi kendilerine özel enstrümanlarıyla 'aquasonic' performanslarını gerçekleştiriyorlar. Modadaki birçok meseleyi altüst eden, çok yönlü bir kişiliğe sahip bir tasarımcıdan elindekilerle yetinmesini bekleyebilir misiniz? Off-white'ın kurucu tasarımcısı Virgil Abloh, bir süredir DJ yönüyle fazlaca gündemde olsa da Takashi Murakami ile sanatın geleceği üzerine de ciddi kafa yordu. Murakami'nin Tokyo'daki stüdyosunda beraber kotardıkları işler Future History adlı sergide, 7 Nisan'a dek Gagosian'da görebilirsiniz. Sergiye özel olarak 400 adet üretilmiş tişört serisi de ilk günde flaş hızında tükendi. Sıra dışı mekanlardaki heyecan verici buluşmalar sadece bilim kurgular özgü değil. Hatta bu mekanların çoğu Berlin ve Saraybosna'da mutlaka deneyimlemeniz gereken yerler arasında. Bir sanat alanına dönüştürülen ünlü sığınak, Berlin'deki Sammlung Boros'da sanat koleksiyoneri ve reklamcı Christian Boros'un koleksiyonu sergileniyor. Nazi döneminden kalma, bir döneminin gece kulübü olan sığınakta sergilenen eserler dört yılda bir değişiyor. İçeride fotoğraf çekmek yasak ve sadece 12 kişilik gruplarla rehberli turlar yapılıyor. Muhtemelen en erken Mayıs'a yer bulabilirsiniz. Bir diğeri ise Saraybosna'dan bir saat uzaklıkta, Soğuk Savaşın izlerini taşıyan bir sığınak. Yugoslavya başkanı Josip Broz Tito ve 350 elit Yugoslav askerini herhangi bir nükleer saldırıya karşı korumak üzere tasarlanmış. 26 yılda 4.6 milyon dolara... 2003'e kadar çevrede yaşayanların ruhu bile duymadı. Sadece üst askeri yönetimde 'İstanbul' kod adıyla bilinen top-secret bu yer, sanatla insan yüzü görüyor. Hatta geçtiğimiz yıl bienale ev sahipliği yaptı. Adı Ark. Atomska Ratna Komanda'nın kısaltması . Pantone, 2018'in rengini morötesi seçti. Morla ne durumdayız derseniz; Hermes ve Versace sahnelerinde bu sezon, koyu renk parçalarla eşleştirilen klas bir mor belirdi. Jeep, 2017 model Wangler için sınırlı sayıda Xtreme Purple'ı üretti. Stranger Things manyaklığının da morla bir ilgisi var. Dustin'in üzerinde dinozor olan mor hoodie'si bir müzeye ansızın 60 bin dolar kazandırdı. Morötesini konuşacak olursak en yakın çarpıcı örnek One Direction Harry Styles'ın geçtiğimiz yıl Alexander McQueen takımıyla yeni nesil bir Prince gibi belirmesiydi herhalde. Bir de Leonardo DiCaprio'nun başına bela olan morötesi plastik poşet. Mor zor renk ama merak uyandıran bir cazibesi de var. Mor New Balance'lar bunun en tipik örneği. Ceket ya da tişörtlerle şans verebilirsiniz yeni sezonda. Ya da evde. Mor kadife, ev için harika bir doku. Tanzanya efsane doğası dışında dünyanın en ilginç müzelerinden birine ev sahipliği yapıyor. MONA, Museum of Old and New Art, multimilyoner David Walsh'un 110 milyon dolarlık özel sanat ve antika koleksiyonuna ev sahipliği yapan, Hobart bölgesine hareketlilik getiren egzantrik bir alan. İçeride Tazmanya şaraplarını tadabileceğiniz bir imalathane, Moo Brew'ün ev yapımı biraları ve nefis bir restoran-bar var. Seksten ölüme farklı konulardaki eserlerin en ilginçlerinden biri, 29 Nisan'a kadar tanıklık edebileceğiniz, özellikle dövme meraklılarının ilgisini çekecek bir iş. Canlı model Tim her gün müzenin açılmasıyla bir kaidenin üzerine çıkıyor ve aslında hiçbir şey yapmadan oturuyor. Dünyanın tek canlı sanat eseri de diyebiliriz onun için. Bedeninde Belçikalı sanatçı Wim Delvoye'un dövmeyle yaptığı eseri taşıyor. İki de ilginç festival var MONA'nın kotardığı. Müzik ve sanatın eklektik bir buluşmasına sahne olan yaz festivali Mofo, Ocak'ta düzenleniyor. Haziran'da ise Dark Mofo var. Yüz yılı aşkın kış geleneklerini müzikten gastronomiye, sinemadan ışık ve sese 'karanlık' dünyalarda keşfedebileceğiniz bir festival. Televizyonlarda artık çözünürlükten fazlasını konuşuyoruz. LG bir ekranın rulo yapıp taşınabilme özelliğini hayata geçirirken, Samsung ekranlarla bir duvar örebileceği sinyallerini micro-led özellikteki yeni televizyonu The Wall ile verdi. Dolanan kablosuna çare bulunan hatta kablolarından bile kurtulan kulaklıklar ile artık müzik dinletmenin ötesine geçen teknolojileri arşınlıyoruz. Geleceğin kulaklıkları sayesinde imkanlar sonsuz. Mesela simültane çeviri özellikli kullaklıklar sayesinde dilini bilmediğiniz kişilerle de iletişim kurabilirsiniz. The Clova-AI destekli 'MARs' bunu en iyi başaranlardan. Diğer yandan Bang & Olufsen son çıkardığı kablosuz ve 18 saatlik pil ömrüne sahip Beoplay H9 ile etkileyici mobil ses deneyimi ve dışarıdan gelen sesi tamamen izole ederek ileri müzik keyfi sunuyor. Gökyüzünü izlemek hala pahalı bir zevk ama hiç bu kadar kolay ve taşınabilir olmamıştı. Vaonis marka Stellina, akıllı bir teknolojiyle tasarlandı. Bir tuşla telefonunuza gökyüzünden çok acayip fotoğraflar gönderiyor. Mobil uygulaması ile eşleştirdiğinizde ise GPS'te konumunuzu belirleyip Kuzey Yıldızı'nı, Ay'ı ya da seçeceğiniz yıldızların fotoğrafını çekebiliyorsunuz. 2018'in üçüncü çeyreğinde satışa çıkacak. Sadece yedi kilo ağırlığı ve 50 santimetre yüksekliğiyle taşınabilir. Telefonunuzu gökyüzüne çevirip artırılmış gerçeklikle yıldızları tanımlayabildiğiniz uygulamalar da var. Türkçe dil seçeneği bulunan Night Sky onlardan biri. Google tarafından yeni uzay fotoğraflarıyla sürekli güncellenen Sky Map, bulunduğunuz konuma göre gökyüzü haritasını çıkarıyor. Planets, gökyüzüne doğru telefonunuzu tuttuğunuzda size uzaydan gezegenlere dair bilgiler aktarıyor. Video konsol oyunu çılgınları büyük bir heyecanla 'birkaç karton parçası' için Nisan'ı bekliyor. Nintendo'nun oyun dünyasına yaptığı sıradışı salvo Nintendo Labo'dan söz ediyoruz. Kendinize bir piyano, motorsiklet, ev, yarış arabası için kartondan bir konsol ya da kartondan bir robot zırhı yapabildiğiniz bir seri. Oyuncaklar ve oyunlar teknolojiyle akıl almaz yerlere giderken, oyunun hala öğretici, cool ve analog bir deneyim olması gerektiği konusunda da birileri neyseki ısrarcı. Toy-Con 01 Variety ve Toy-Con 02 Robot 20 Nisan'da satışta. Değişim ile nostaljinin buluştuğu noktada da Nokia cephesinden yeni bir atak geliyor: 3310'dan sonra, Matrix'e damgasını vuran 8110 modelini çıkaran Nokia, efsanesiyle geri dönmeye hazırlanıyor. Yirmi yıl öncesinin nostaljik açma-kapama butonunu korusa da 4G gibi yeni donanımlarla gücüne güç katan Nokia 8110 modelini muz sarısı ve siyah renk seçenekleriyle piyasaya sürecek. Evet, kendi kuyruğu peşinde zamanımızı yiyen Yılan da olacak. Kış Olimpiyatları'nın açılışındaki olağanüstü şovdan Dolce&Gabbana defilelerine, drone altın çağını yaşıyor. Kameralar da. Artık 4K görüntü özelliğine sahip, saniyede 60 kare alan, slow-motion özellikli bir kamera için çok alternatifimiz var. GoPro bu ligde kendini görüntü kalitesiyle sıyırmaya çalışıyor. GoPro Hero 6'in sahip olduğu stabilizatör özelliği, bir Steadicam kadar iyi. Ve sesle kontrol edilebiliyor. CES 2018 fuarında tanıtılan GoPro Fusion ise raflarda yerini aldı. Beş metre derinliğe kadar suya dayanıklı 360 derece, 5.2K görüntü kaydeden bir kamera. Drone'larda GroPro modeli Karma hala makbul olsa da son teknoloji için DJI, Syma, Yuneec gibi markalara göz atabilirsiniz. Hobi amaçlı, ufak olsun diyorsanız Hubson'ın mini modelleri sizi başlangıç seviyesi için kesebilir. El yapımı deri atölyelerinin aksesuarlara getirdikleri zamansız yaklaşımı seviyoruz. The North Fox, laptop kılıflarından kamera kayışlarına, pasaport çantalarından üzerine baş harfleriniz işlenmiş defterlere yıllandıkça güzelleşen, yıprandıkça anı biriktiren deriyle dokunuyor. Kişiselleştirilebilen deri aksesuarlarıyla nam salan Türkiye çıkışlı bir diğer marka ise geleceğe miras bırakılacak değerde, anısı olan ürünler ortaya çıkaran Envanter Heritage Co. Renk ve işlemelerle kişiselleştirebileceğiniz aksesuarlar üreten Envanter Heritage Co.'nun kanvas ve deriden ürettiği önlükleri, özellikle mutfaktan çıkamayanlar için ideal. En yeni ürünleri deri taşımalı aparatlı yün battaniyeleri, bagajında kamp malzemeleri taşıyanların ilgisini çekebilir. Envanter'in tükenen deri tutacaklı emaye kamp kupalarının bu yıl tekrardan satışta olacağını da müjdeleyelim.