'Ünlü' kontenjanından olup hayatındaki değişimlerle birlikte 'Karakter' olarak da değişime uğrayan birçok isim gördük, görmeye devam ediyoruz. Üstelik şaşırmadan. Artık bizi şaşırtan 'normal' kalabilen oluyor. Tıpkı üçer yıl arayla istikrarlı bir şekilde üçüncü röportajını yaptığım Buğra Gülsoy gibi. Bu aralar atv'de yayımlanan yeni dizisi 8. gün ve yazıp yönettiği 'Mahalle' filmiyle yeniden aramıza dönen Gülsoy, bir kez daha sakinliğini bozmadan, istikrarlı bir şekilde sadece tutkunlarının peşinde koştuğunu bizlere ispatlıyor. 2012 Ocak, 2015 Nisan ve 2018 yine Nisan sayısı... Biri 'Pragma' ikisi de kapak çekimi olmak üzere tam üçer yıl arayla onunla bir araya gelmişiz. Takip edebildiğim kadarıyla son üç yıldır sağlığı, sıhhati ve keyfi yerinde. 'Aşk Yeniden'den sonra herhangi bir dizi projesinde yer almasa da üç yılda tam üç sinema filminde yer aldı. Tam, ne güzel sakin sakin gidiyor derken bir gün kendisinin yazıp çizdiği, üstelik rol alıp yakın dostu Serhat ile birlikte yönettiği, hatta elini cebine atıp yapımcılığını da üstlendiği filminin afişleriyle karşılaştık. Halbuki o, bundan üç yıl önceki konuşmamızda sinyalleri vermiş bana: "Ben yine tiyatro yapıyor olacağım, senaryolar yazacağım, belki bir gün gelecek yönetmenlik koltuğuna da oturacağım!" Neyse; tam kendisini takdir etmekle şaşırmak arasında gidip gelirken; ikinci salvosu, televizyon ekranlarında anons edilen ve sizin muhtemelen üçüncü bölümünü izlediğiniz yeni dizisi ile geldi. E, haliyle yine ve yeniden bir araya gelmek ve şöyle 'yakışıklı' bir kapak çekimi yapmak da elzem oldu. Yoğun set temposunun arasına sıkıştırdığı bir Cuma günü yaptığımız kapak çekiminin ardından Cumartesi günü evinde, Puddle cinsi köpeği Pudi eşliğinde yaptığımız röportaj sonrası yansıyanları birazdan okuyacaksınız. Ancak kişisel görüşümü soracak olursanız; bu genç adam ne istediğini çok iyi bilerek, emin adımlarla ve üstelik sakinliğini de hiç bozmayarak bizleri daha çok şaşırtacak! 'Mahalle' filmini biraz konuşmak istiyorum; haliyle daha genç yaşta (36) edindiği yönetmenlik tecrübesini soruyorum. Ne de olsa oyunculuğun dışında bir de yönetmenlik koltuğuna oturmak ayrı bir külfet ve sorumluluk getiriyor. Hem yaz hem oyna hem yönet, üzerine bir de varını yoğunu harca! Yoksa sadece bir oyuncu olarak al eline hazır senaryoyu, ezberle, işini yap, evine geri dön! Tiyatro oyunundan bir film seti projesine geçiş sürecinin onları maddi, manevi zorlayıp zorlamadığını soruyorum. İşin teknik tarafı da cabası! Beni hiç meraklandırmadan anlatıyor: "Pragma'da cam bir küpün içindeydik ve seyirci bizi çevremizden izlemişti. 'Dip' oyununda da biz bir çukurun içinde oynayacaktık ve seyirci bizi yukarıdan izleyecekti. Oyunla ilgili rejisel bütün çalışmaları da yapmıştık. Oyun bir depoda geçiyor bu arada... Sonra dedik ki; oyun bir depoda geçtiğine göre bizim bu karakterleri anlamamız için karakterlerin depoya düşmeden bir öncesini anlatmamız lazım. Ardından, filmi yazmaya karar verdik. Yani anlatmak istediğim şu aslında; bizde projeler, 'Haydi bir film çekelim...' gibi oluşmuyor. Dediğim gibi zaten Serhat'ın da benim de yönetmenlik kafamızda olan bir şey olduğu için bunu omuz omuza yapmaya karar verdik. Oyuncular da her zaman içimizden, ailemizdendi. Bunların dışında sadece şunu söyleyebilirim; performansa dayalı bir film olduğu için Serhat ile sete çıkmadan önce halletmemiz gereken reji çalışmaları vardı. Bunun için de gerçekten çok özenli ve uzun uzun çalıştık. Araya girerek, bu üç arkadaşın mutlu olup olmadığını soruyorum. Evden çıkmıyorum dermişim! Bizim işimiz egolarla, bir kere. Ben de mümkün olduğunca egolarımı dengelemeye çalışıyorum. Çünkü oyunculuk dediğiniz şey; ego işi. Başkaları hakkında önyargılı olmamaya, işimi yaparken de doktor doktorluğunu nasıl yapıyorsa, kırtasiyeci kalemini defterini nasıl satıyorsa ben de işimde kendimi geliştirmeye ve hep yaptığım işlerle iyi olmaya çalıyorum. Hiçbir zaman ün, şöhret üzerine bir derdim olmadığı için egolarımı da ün ve şöhret üzerinden şişirmeye çalışıyorum. Şimdi şöyle; Serhat, zaten benim dostum. Mert ve Emre ile de Get Yapım'ı oluştururken birbirimize karşı ego savaşımız yoktu, olmadı. Biz çok tartışırız, kavga ederiz ama herkes bilir ki bir tartışma yaşanırken aslında herkes tamamen işin iyi olması için fikrini savunuyor. Yönetmenlik koltuğunda otururken de böyleydi. Sadece şöyle bir şey oldu; bir sahneyi farklı şekillerde çekmek istediğimiz zamanlarda seti iki farklı versiyonuyla çekip montajda karar vermekte anlaştık. Dolayısıyla çok rahat çalıştık. Biz bir yandan da filmin yapımcılığını da üstlendik. Film Festivali'nde gösterime girdikten sonra MED Yapım ortak yapımcı olsa da biz kendi cebimizden harcadık her şeyi. Dolayısıyla ilk filmimizde önümüzdeki her şeyi cesurca ve acımasızca da eleştirdik. Montaja girip kendimi izlediğimde 'Yahu burada böyle mi oynanırmış?' dediğimi bile hatırlıyorum. Hiçbir zaman 'Süper bir film çektik, yaptık oldu.' demedik. Ama anlatmak istediğimiz şeyi anlatabilmişiz. Zira seyircide bunun karşılığını bulduğunu gördük. Kalabalık bir salonda seyirciyle birlikte izlediğin zaman iyi ya da kötü bütün tepkileri yüzlerinden alabiliyorsunuz. Biz hayalimizi gerçekleştirdik, bu yüzden çok mutluyuz. Tabii ki! Egoları dengeleme de bu zaten. Yaptığın işten emin olduktan sonra birilerinin çıkıp yorum yapması üzerine "Haklı." dediğiniz de oluyor, "Yanlış yerden görüp yorumlamış." dediğiniz de. Ama bazen okuduğunuz yazının tamamen size karşı duyulan önyargılar içinde yazıldığını da görüyorsunuz; 'Dizicilerin ne işi var yönetmen koltuğunda?' gibi... Bu önyargı meselesi gerçekten çok tehlikeli! 'Dizici' tanımlaması nasıl bir entelektüel kafasına işaret ediyor olabilir ki, diyor sizin için. Ya da sanıyor ki ben anamın karnından 'dizici' olarak doğdum; rol aldığım dizi bitince beni 'pause'luyorlar, başka bir proje geldiğinde de ben yine 'dizici' olarak hayatıma devam ediyorum. Bu arada dizi yapmak da kötü bir şey değil. Hayır, kendime 'oyuncuyum' da diyemiyorum. Ben her yeni işe başladığımda, sete çıktığımda o işi yapamayacakmışım gibi hissediyorum. Her yeni karakterin üzerinde işe sıfırdan başlıyormuşum gibi çalışıyorum. Özellikle her kapak röportajında aynı duygular içine giriyorum... Evet, işte sen de işini severek yaptığın için her yeni bir iş senin için ayrı bir heyecan oluyor. Eminim benim yanıma gelmeden önce kafanda bu röportajın kurgusunu yaptın ve bu çerçevede sohbeti yönlendiriyorsun. Valla ne yalan söyleyeyim; 'Mahalle' filmini bitirdikten sonra bir daha yönettiğimiz filmde oynamayız demiştik; artık o kadar yorulmuşuz ki! Tabii tabii! Serhat, hep şunu söylerdi: "Top atacağımız kimse yok abi! Kendimiz yazdık, kurguladık, senaryo haline getirdik; üzerine yetmedi oynuyoruz ve yönetiyoruz." diye. 'Kestik!' lafını bile biz söylüyoruz kendimize, düşünsene! Yok... Hemen yok, deyip kesip atmayayım... Ortaya bir ürün koymak, işimizin büyük bir parçasını oluşturuyor. Ben bu işe ilk başlayıp sahneye çıktığımda ayaklarım titriyordu. Beş dakika sonra o acizlik duygusu geçtiği anda kendinizi çok iyi hissediyorsunuz. İnsanların sizi beğeniyor olması çok güzel bir duygu, gurur veriyor, egolarınızı okşuyor. Sadece şundan eminim; hiçbir zaman beğenilere göre hareket etmedim. Eskiden önümü göremiyordum. Şu anda kafa olarak daha olgunlaştım. Yok, hiçbir zaman günlük yaşayan biri olmadım. Sadece yine çok uzun sürelerle değil ama en azından bir yıl sonra ne yazmak istediğimi, ne ortaya çıkarmak istediğimi biliyorum. Mesela uzun bir süredir kafamda bir bilimkurgu filmi var. Onun üzerine çalışıyorum. Evet, zor oluyor ama kafanızda yer etmişse onu bir şekilde gerçekleştirmeye çalışıyorsunuz. Hırs gibi değil; kafanız sürekli çalışıyor. Öyle kavramlarım yoktur. Aksine her ortama, her saatte uyum sağlarım ve yazarken televizyonun açık olması ve insanların etrafımda sohbet etmesi verimliliğimi arttırır. Bir kargaşa olsun, yeter benim için. Ders çalışmazdım pek! Bu arada, alakasız olacak ama Türk Sineması için çok umutluyum. Bir iki yıl öncesine kadar sırf komedi filmi yapılıyordu ama 'titreme komedileri'ydi bunlar. Son iki sezondur farklı ve kara komedinin de yapılabileceğini görmeye başladık. Özcan Deniz'in gerilim filmi gibi farklı türler de başladı. Artık sadece komediden çıkıyoruz ve bu çok güzel bir şey. Ben farklı bir şeyler denenmesini çok takdir ediyorum. Evet, birilerinin bir şekilde önayak olması gerekiyor çünkü. Avrupa ve Amerikan sinemasını araştırdığınızda sinemanın komedi ile başladığını görürsünüz. Zamanla geliştikçe farklı tarzlar oluşmuş, geliştirilmiş. Şu anda bir Asya sinemasına bakın, komedi göremezsiniz. Bizde de komedi bitecek zamanla. Seyirci de bunu isteyecek, başka çaremiz yok. İnsanlar gülmek mi istiyor yoksa insanlara biz mi gülün, diyoruz. Muamma! Bizde şu anda izleyici iki duygu için sinemaya gidiyor; gülmek ve ağlamak. Bu iki duygudan ve uçlardan kurtulup farklı duygular için de sinemaya gitmemiz gerekiyor." 'Gerçek' bir film izledikten sonra gülmeyeceğiz, ağlamayacağız ama 'çok iyi film olmuş,' diyebileceğiz. "Aman Allah'ım ben ne yaptım!" demedim elbette. Şaka bir yana ama projeye ve yapımcıya inandım. Senaryoyu da çok beğendim. Heyecanlı! Karanlığın içinde ışığını arayan bir adamı oynuyorum; değişik bir karakter. Bir de şunu içtenlikle söylemek isterim; şansım mıdır nedir hiçbir dizimde ya da setimde bir sorun yaşamadım. Yönetmenlerimiz Çağrı ve Ender ile çok iyi anlaştım. Ay Yapım ile daha önce çalışmıştım, aileye geri dönmüş gibi hissediyorum. Evet vicdanlıyımdır, çünkü elimden geldiğince empati yapmaya çalışırım. Aslında o empati duygusu insanın vicdanını geliştiriyor. Ama bu demek değildir ki zamanında hiç kalp kırmadım. Bu da önemli; çünkü hiçbirimiz dört dörtlük değiliz. Öte yandan 'Hayır,' diyebilmek de çok önemli. Kafamdan ne geçiriyorsam ne düşünüyorsam net bir şekilde söyleyebiliyorum artık. Yavaş yavaş sonlandırıyoruz sohbetimizi... İşler güçler dışında aradan geçen bu üç yılda hayatında nelerin değiştiğini merak ediyorum. Mesela üç yıl önce konuştuğumuzda mutfakta hiç iyi olmadığını, menemen bile yapamadığını anlatmıştı. Değişmedi aslında, burası da Beşiktaş diye geçiyor! Şimdi olay şöyle gelişti; biz Özge ile Sivas'ta çekimdeyken Özge'nin erkek arkadaşı Burak , Serhat'ı bu tarafa taşımış! Haberim olmadan! Bizim de her zaman birbirimize verdiğimiz bir sözvardı; birimiz taşınırsa hep beraber taşınacağız diye... Bir gün sonra biz de taşındık böylece. Bizim 'mahalle' semt değiştirdi anlayacağın, yine hep beraberiz.


'Darkest Hour', Christopher Nolan'ın 'Dunkirk' filminden daha ikna edici ve tarihsel açıdan daha çok şeyi açığa çıkarıyor. Oldman'ın ikinci kez Oscar adayı olacağını tahmin ediyordum. Kazanmasını da! Sid Vicious, Joe Orton ve Dracula karakterleriyle meşhur olan bir aktör gerçekten de bizim haşmetli liderimiz Winston Churchill'i canlandırabilir mi? Tarihi hatırlayalım: Belki de bizim gözümüzdeki büyük lider imajı bir yanılsamaydı. 65 yaşındaki Winston, Mayıs 1940'ta başbakan olduğunda; zamanla bir efsaneye dönüşmesi, içkisine zehir katılarak öldürülmesinden daha düşük bir ihtimal gibi görünüyordu. Muhafazakar Parti'nin önde gelen isimleri, o dönemde itibarını yitirmiş olan Neville Chamberlain'in ardından Churchill'in başa geçmesini bir çaresizlik ve yenilgi işareti olarak görüyordu. Bu iktidar simsarlarından bazıları Winston'dan nefret ediyor ve ona karşı komplolar hazırlıyordu. Böylesine kasvetli bir dönemde sahip olunan iktidar, adeta mezar taşına yazı yazdırmaya benziyor olsa gerek. Konu 'Darkest Hour' filminde büyük lideri oynamaya geldiğinde, Gary Oldman bu Churchill tarzı vahşi hayatı sahiplenemezdi. Fakat hiçbir zaman işlerin iç yüzünü bilen bir kişi ya da kurulu düzenin sevilen bir parçası da olmamıştı. George Clooney'nin kendinden emin rahatlığını ya da Benedict Cumberbatch'in o kibar tavırlarını sergilemeye de çalışmıyordu. Oldman hiçbir zaman üst sınıftan biri gibi, hatta bir 'İngiliz' gibi görünmek istemedi. Hayatının büyük bir kısmında Los Angeles'da yaşadı ve ABD'li karakterleri, özellikle de JFK (1991) filmindeki Lee Harvey Oswald gibi gizemli ve güvenilmez karakterleri büyük bir rahatlıkla canlandırdı. Eddie Redmayne, o büyük gözlü, sevimli dahiyi canlandırarak çoktan bir Oscar kazanmış olabilir, fakat Oldman'ın George Smiley'den önce ödül almaya en çok yaklaştığı zamanlar Sid Vicious rolünü canlandırdığı zamanlardı ve Sid Vicious da, karakterlerin kendi göz zevklerine hitap etmelerini bekleyen, dehşete düşmüş Akademi üyeleri tarafından pek umursanmamıştı. Oldman, yıllardır muhteşem bir oyuncu olarak kabul ediliyor, fakat her zaman kendine özel, vahşi bir ilham perisinin peşinden gidiyor. Yaptığı işler büyük bir çeşitliliğe sahip, bu nedenle çoğu zaman projeler üreten ve yöneten bir yıldız olmadı. O kolay bir lokma değil, hele sokulgan bir karakter hiç değil. Talk show'larda yarattığı sükseye bakılırsa, pek fazla bilet satacağını da sanmıyorum. Bugüne kadar hiçbir kast ajansı "Bana Gary Oldman'a benzeyen birini bul." cümlesini kullanmamıştır. Çünkü öyle biri yok. O, birbirine hiç benzemeyen rollerinin yarattığı ormanda kaybolmuş bir adam. Onu yakalayıp oradan çıkarmamızı veya herhangi bir yerde konumlandırmamızı da istemiyor. Bir karakter oyuncusu olarak, gerçek benliği her zaman gizemli kalıyor. Halk tarafından sevilmek ya da ihtiyaç duyulmak için bugüne kadar tek bir adım dahi atmadı. Adeta beğenilmek onu huzursuz ediyormuş gibi, kariyerinin bu zirve noktasında bile röportaj vermek veya herhangi bir tanıtım çalışması yapmak için çok az çaba harcıyor. Sanki "Beni olduğum gibi kabul edin," dermiş gibi bir hali var. Bunu duyunca insan bu sıkıntılı adamın gerçekte kim olduğu konusunda kafa patlatmak istiyor. Yalnızca iki defa Oscar'a aday gösterilmesine rağmen, sonunda Churchill rolüyle Oscar'ı kazandı. Ama sonuçta bu başına buyruk adam, daha önce kaliteden yoksun ve önemsiz olduğunu düşündüğü için aldığı Altın Küre ödüllerini çöpe atmış birisi. Oldman, bugüne kadar zaman zaman sektörün kendisinin en büyük düşmanı olduğunu düşünmüş, bazen de kendi itibarını pek umursamamış. Dolayısıyla, Oldman'ın gerçekte nasıl bir adam olduğunu merak ettiğimiz kadar, Churchill karakterinin kendisi için büyük bir başarı, bir kahraman ya da tapılan bir karakter olmasını kabul edip etmeyeceğini de merak ediyoruz. Oldman'ın Churchill karakteri, ulusu kurtarması beklenen bir enkaz. Ama aynı zamanda kendisini de kurtarması gerekiyor. Bugün kadın olmak zor geçmişte de zordu, uygulanan sistematik baskı ve şiddet nedeniyle, ama bugün zor olmasının asıl nedeni şu: Gelecek kadınların; bu gelecek için sabretmek ve sabırla çalışmak zor. Y'de beni yola çıkaran bu çelişkiydi kadınların bugünkü durumlarıyla gelecekteki durum arasındaki çelişki. Erkeklerin binlerce yıl boyunca kadınları tahakküm altına alabilmiş olması, bunun aynen devam edebileceğinin bir kanıtı değil. Almanya'dan döndüğümüzde Türkiye'ye alışmakta gerçekten zorlandım. Sokakların tozuna toprağına uzun süre alışamadığımı hatırlıyorum. İlkokul birdeydim sanırım, sokakta yürürken önümdeki adamın elinde çakı gördüm, büyük bir vaveylayla annemlere anlattım, Almanya'da böyle bir şey olamazdı çünkü; onlarsa çok normal karşıladı, ona da şaşırdım. Yazarlık ve çevirmenlik, kitapların mekaniğine daha çok dikkat etmemi sağladı, "Ne yazmış" kadar "Nasıl yazmış"a da bakar oldum. Yayıncılık uğraşı, zevk için okuma kavramını benim için tamamen öldürdü diyebilirim. Yazarlıkla ilgili tek bir şey söylemem gerekirse, çok okuyun derdim. İnsanlar yüzyıllardır yazıyor. Bugün başvuru dosyaları arasında hala 50 yıl öncesinin duyarlılığıyla yazılmış, temcit pilavı haline gelmiş hikayeler okuyorum ve çığlık atasım geliyor. Kitap fikri hiç olmayacak yerlerden geliyor genellikle; bir gün Moda'da yürürken önümden kaslı deprem uzmanımız geçti mesela, "Bir insanın güçlü olduğunu bir bakışta anlıyoruz, çünkü kasları var," diye düşündüm, sonra "Aslında bir insanın zeki olduğunu da bir bakışta anlayabilsek ne komik olurdu," diye düşündüm, ardından "Mesela insanın zihinsel gelişkinliğini saptayan bir fotoğraf makinesi olsa, böyle başının üstünde rengarenk ışıklar gösterse." diye düşündüm. Oradan da Sincaplı Gece'nin fikri doğdu. Bir defa imza günü yaptım, Şişli'de bir sokakta 'kitap günleri' gibi bir etkinlik düzenlenmişti, üniversitedeydim. Kız arkadaşımı da götürdüm; bir saat öyle oturduk, sonra birileri halime acımış olacak ki bir dükkanın çırağı yanıma iki kitabımla geldi, "Abi imzalar mısın?" diye. Oğuz Atay, Italo Calvino, Isaac Asimov, Jorge Luis Borges, Julio Cortazar, Donald Barthelme, Anthony Burgess, Tomris Uyar, Ursula K. LeGuin, Kurt Vonnegut, Bilge Karasu. Edebiyatın, dilin ve dünyanın sınırlarını aramama yardımcı olmuş yazarlardır hepsi. Cheesecake ve deniz mahsullü paella yapmayı severim, sıkıştığımda yaptığım bir 'o.pu tiramisusu' vardır. Kendi kendime gitar çalıyorum, bir şeyler besteliyorum, resim yapıyorum. Hiçbir kitabımı sevmiyorum, hepsi eksik ve bir şekilde olmamış geliyor bana. Mecbur kalmazsam kendi yazdıklarımı yayımlandıktan sonra bir daha okumam. Kendimde değiştirmek istediğim birçok şey var: Çalışmaktan daha az zevk almak isterdim örneğin. İnsanları ikna etme konusunda daha sabırlı olabilirim ilk anlattığımda hemen anlayıp kabul etmezlerse bozuluyorum. Telefonla aram hiç iyi olmadı cep telefonu çıkmadan önce bile; telefonda konuşma konusunda kendimi geliştirebilsem tanıdık tanımadık pek çok insanın mutlu olacağını biliyorum. Çok değil bundan beş yıl önce, İsrail kulübü Beitar Jerusalem, takıma transfer edilen iki Müslüman Çeçen futbolcu yüzünden karıştı. Orta Doğu'nun en ırkçı taraftarı olarak gösterilen Beitar'ın 'La Familia' grubu, açtıkları 'Daima Saf' pankartıyla 'Nazi kafasını' en güçlü şekilde sahalara soktu. Futbolculara edilen küfürler ve tehditlerin ardından olaylar büyüdü, kulüp binasına Molotof atıldı. Olayları yatıştırmak için devreye ordudan Başbakan Netanyahu'ya kadar güvenlik bürokrasisi girdi. Ancak sonunda, nefret kazandı! Bir diğer değişim de markaların standlarında görülüyordu; öncelikle bazı markalar bu yıl basın kiti hazırlamamıştı, her şeyin dijital ortama aktarıldığını net olarak gözlemledik. Biz "Fuara katılım çok az." diye markalarla dertleşirken neyse ki ikinci günde katılımcı sayısı normale döndü. Hatta markalar, giden firmaların pek bir şeyi değiştirmediğini, basın toplantılarına katılan kişi sayısının geçen yıllardakiyle aynı olduğunu söyledi. Fuara can veren Patek Philippe, Rolex, Swatch Group gibi büyük markaların gelecek yıl fuarda olmaması gibi bir şey söz konusu değilmiş neyse ki; yalnızca Chanel'in önümüzdeki yıl Cenevre'deki SIHH'e katılabileceği konuşuluyor. Fuardaki genel eğilime gelecek olursak, benim bu yıl gözlemlediğim şey, geçen yıllardan çok da farklı değildi. Yepyeni bir saate rastlamak gerçekten zor; genelde markaların amiral gemisi modellerinin çeşitlemelerini gördük. Giriş seviyesindeki saatlerin sayısı artmıştı. Kadın saatlerine özel bir önem verilmeye başlandığını net olarak gözlemledik, ne de olsa erkek saatleri alanında fazlasıyla doygunluk var. Sosyal medyadaki paylaşımlara baktığımda bu yılın en dikkat çeken saatinin Rolex GMT Master II 'Pepsi' modeli olduğunu gördüm. Benim kişisel olarak en beğendiğim saatlerden biri de Bell & Ross'a aitti. Arnold & Son'ı ise ilk kez bu kadar inceleyebildim desem yeridir. Atölye bölümünde ise bağımsız İsviçre markaları yanında genç Fransız saat markalarını keşfetme olanağımız oldu. Önümüzdeki sayılarda, yıldönümü kutlayan saatler, dünya saatleri, bağımsız markaların modelleri ve tanımamız gereken markalardan bahsetmek gibi bir niyetim var; şimdi konumuza dönelim ve Baselworld'ün kapısından içeri girelim. Beklendiği kadar beyazlara bürünemediğimiz bir kışı geride bıraktık ve gelip gelmediği konusunda her gün bizi şaşırtmayı başaran bir bahar mevsiminin son ayına girdik. Isınan havayla birlikte mevsim şaşmasını bir kenara bırakmaya karar verdik. Artık 'yaz' düşünsün! Günden güne müdavimi de beğeni sayısı da artan Watergarden Ataşehir, bünyesindeki farklı restoranlarla da ilgi çekiyor. Şık ambiyansı ve sunduğu farklı lezzetlerle bugünlerde merak uyandıran Seaspice bu mekanların başında geliyor. Çin dendiğinde aklınıza ilk gelen taklit cihazlar mı oluyor? Ya da üretilen tüm cihazların büyük firmaların cihazlarının bir kopyası olduğunu mu düşünüyorsunuz? Bizce, artık bu yaklaşımı değiştirmenin vakti geldi. Sizleri özgün tasarımlar ve farklı donanım özelliklerine odaklanan mobil teknoloji firmaları ve bu firmaların öne çıkan cihazlarıyla tanıştıralım. İtalya'nın ihtişamlı kalbi Floransa, büyüleyici bir keşif duygusu yaratan kentlerden. Rönesans sanatının en güzel örnekleri ile dahi mimarların imzasını taşıyan yapılarıyla heyecan verici bir kent olan Floransa, Toskana yemek kültürüyle de İtalyan tatlı hayatına yapacağınız eşsiz bir serüven. İlkbahar Yaz 2018 sezonunda ezberleri bozmaya şimdiden alışın. Öyle ki, gün gelecek; kendinizi eşofman takım elbiselerle en ciddi anlaşmalara imza atıyorken bulacak, gün gelecek; kuşak kemerli yüksek bel pantolonunuzla oversize bir gömleği kombinleyip en önemli partiye katılacaksınız. Kısacası; köklü değişimlere hazır olun, zira siz de kendinize çok şaşıracaksınız.


Medyatik monarşi, canlı pembe dizi ya da modern peri masalı... Kraliyet ailesinde herkese göre bir şey var. Gelenekleri, düğünleri ve skandallarıyla birlikte dünyanın en ünlü kraliyet ailesini bir kez daha yakın takibe alıyoruz! İnsanoğlu, diğer insanlarla birlikte yaşamaya karar verdiğinden bu yana irili ufaklı topluluklar oluşturarak kendine özgü yaşam biçimleri belirledi. İlk sınırı kim çizdi bilemiyoruz ama günümüzde devletler için sınırlar olmazsa olmaz olarak görülüyor. Buna bağlı olarak cumhuriyet, federasyon, teokrasi ve daha birçok yönetim biçimi de günümüzde devletler tarafından uygulanıyor... Fakat bizim meselemiz anayasal monarşi ve gelenekleriyle alakalı olacak. Bugün itibariyle dünya üzerinde krallıklarını sembolik olarak muhafaza eden ülkeler var. İspanya, İsveç, Danimarka ve Japonya gibi ülkelerden ziyade, kimilerine göre dünyanın en ünlü monarşisi olan İngiliz Kraliyet Ailesi'nin görünmeyen yüzünden ve ilginç geleneklerinden bahsetmek istiyoruz. "Şimdi nereden çıktı bu kraliyet meselesi?" diye soracağınızı düşünerek cevabı birazdan okuyacağınız satırlardaki cümlelerin arasına sakladık... Öncelikle İngiliz Kraliyet Ailesi popülerliğini asla yitirmiyor. Düğünleri, skandalları ve veliaht prensleri derken dünya üzerinde en çok dikkat çeken kurumların arasında yer alıyor. Ayrıca bahsi geçen aile önümüzdeki Mayıs ayında halkın prensesi Diana'nın küçük oğlu veliaht Prens Harry'nin düğünü sayesinde fazlasıyla konuşulacak. Önümüzdeki birkaç ayın gündemine hazırlıklı olmanız adına sizi soylular hakkında giriş dersi mahiyetindeki bu yazıyla baş başa bırakıyoruz. Tarihin tozlu sayfalarında "Üzerinde güneş batmayan imparatorluk." olarak anılan Britanya İmparatorluğu, devam eden yıllarda Sanayi Devrimi ya da I. Dünya Savaşı gibi tarih kitaplarımızın önemli noktalarında yer alarak sahneden hiç inmedi. Aradan geçen yıllarda dünyanın en popüler sporu olan futbol -ki İngiliz oyunu olarak da bilinir-, müzik ve kültür turizmi açısından da adından söz ettirmeyi başardı. Son olarak Avrupa Birliği'nden çıkmak üzere gerçekleştirdikleri 'Brexit' isimli referandum ile birliğin dağılma ihtimalini su yüzüne çıkartarak dikkatleri üzerine çekti. Windsor Hanedanlığı'ndan II. Elizabeth'in, kraliçesi olduğu ailenin kökleri hayli eskiye dayansa da bu bir tarih dosyası olmadığı için konumuzun dışında kalacak. Haziran 1953'te gerçekleşen taç giyme töreninden bu yana Britanya halkı "God Save the Queen." yani "Tanrı Kraliçe'yi Korusun." diyor. Çünkü ilk kertede kraliyet soyundan birinin bu kadar sevilmesi durumuna şaşırsanız bile ailenin sembolik varlıkları, ülkelerinin saygınlığı ve tanıtımı açısında prestijlerini kullandıkları için halk onları çok seviyor. Uzun yıllardır parlamento ve monarşinin birlikteliği İngiltere'yi özel kılan sebeplerden sadece biri olarak göze çarpıyor. Çünkü geçen yüzyıllarda demokrasi sürekli yükselişteyken monarşi her daim geriledi ve arka planda kalmayı tercih etti. Arka planda kalma politikası da hanelerine artı puan yazdıran etmenlerden biri olarak gösteriliyor. Kraliyet, devletin genel işleyişine karışmamakla birlikte yalnızca itibar katmayı amaçlıyor. Yasaları onaylama görevi Kraliçe'ye ait olsa da bunun sembolik bir görev olduğunu da belirtmekte fayda var. Aynı zamanda kraliyet üyelerinin oy kullanmadığını ve siyasi tartışmalarda fikir belirtmediğini de ekleyelim. Her ne kadar yönetmemek üzerine kurulu bir sistem gibi gözükse de kral ya da kraliçenin ülkenin iyi yönetildiğinden emin olma sorumluluğu bulunuyor. Bu arada Kraliçe'ye dair ilginç bir ayrıntıyı hemen paylaşalım: Ülkedeki tüm kuğular kendisine ait. Tüm dünyanın gözünü bu aileye çevirmesini sağlayan 'The Crown' adlı Kraliçe II.Elizabeth'in hikayesini anlatan dizi de kraliyet hakkında yazılıp çizilenleri destekler nitelikte. Bu yapımda Elizabeth'in hem politik hem de insani yönünü göreceksiniz. Kraliçe'nin iyi bir prenses olmak üzere eğitildiğini, yani temel eğitim yerine yalnızca anayasa öğrendiğini ve matematik, felsefe gibi konuların tabiri caizse asillerin ulaşamayacağı yerlere koyulduğunu görüyoruz. Tabii tahta oturduktan sonra eğitimini tamamlamak için özel dersler alıyor çünkü Britanya'nın 'başı' olarak bilgili biri olması gerektiğini düşünmüş. Elizabeth'in ilk yıllarına baktığımızda "Kocası ve halkı arasında kalmış bir kraliçe, iyi bir eş ve anne mi yoksa dünyanın en eski monarşilerinden birini mi temsil edecek?" sorusunu soruyoruz. Neyse ki cevabı çoktan aldık. Kraliyet Ailesi, modern çağda medya ile ilişkilerini hep dirsek temasında tutmaya çalışıyor. Ün kazanmak için ekstra çaba göstermemelerine rağmen şöhretlerini koruma işinde bir hayli başarılı olduklarını düşünüyoruz. Zamanlarının çoğunu hayır işleriyle geçirdikleri bilgisi ise unutulmaması gerekenler arasında. Kraliçe Elizabeth'in babası VI. George'un radyoyla halka seslenişi, aile ile modern medya ilişkisinin başlangıcı olarak kabul edilir. O radyo konuşmasının ardından 100 yıla yakın bir süre geçti fakat ilgi hiçbir zaman azalmadı. II. Dünya Savaşı'nın ardından popülaritelerinin en düşük seviyeye inmesine rağmen Kraliçe'nin aile hakkında bir belgesel için saraya kameraları kabul etmesi ise bugünkü ilişkiyi tesis eden önemli manevralardan biri. Ayıca Kraliçe'nin taç giyme töreninin de televizyonlarda canlı yayınlanmasını talep eden Prens Philip, bu fikirler ne kadar haklı olduğunu da zamanla göstermiş oldu. Fakat Kraliyet'i daha sevilir hale getiren kuşkusuz meşhur prenses Diana'dan başkası değil. Prens Charles, Kraliçe'nin büyük oğlu olarak tahtın ilk varisi olduğu için medyanın ve halkın yoğun ilgisine maruz kalan bir veliahttı. O dönemde kraliyetle ilgili en çok merak edilen şey de tabii müstakbel prensesin kim olacağıydı. Prens Charles, elbette veliaht prens olmanın getirdiği zorluklarla büyümüş ve gençlik yıllarını yaşamamıştı fakat kendisinde 'geleceğin kralı' havası yoktu. Charles'ın genç kızların sevgilisi olarak görünmesi için manipülatif iletişim yöntemleri kullanılmış desek yanlış olmaz herhalde. Kraliçe katı kurallarıyla bilinen bir anne olduğu için müstakbel prenses adayları da tabii unvana kavuşamadan veto yiyordu. 'Story of Diana' belgeseline göre soylu ya da aristokrat, İngiliz ve bakire bir gelin arayan Kraliçe en nihayetinde Spencer Ailesi'nden Leydi Diana'ya onay vermişti. İngilizler ve dünya sonunda bekledikleri prensesleriyle tanışmış ve onu çok sevmişlerdi. Kraliyet Ailesi'ne gelin gitmek elbette zordur ama düğünleri şüphesiz peri masallarını aratmaz. (1840 yılına kadar aile içinde gerçekleşen düğünler, Kraliçe Victoria'nın düğünüyle birlikte dışa dönük yapılmaya başlamıştı.) Çok beklenen gelin Diana'nın düğünü de o dönem için 700 milyon civarı kişinin izlediği gerçek bir peri masalına dönüşmüştü. Diana yaşam tarzıyla da son derece farklıydı. Kraliyet'in asiller hariç kimseye dokunmama kurallarını hiçe sayıp halkla temas ediyor, çocukları William ve Harry'yi fast-food restoranlarına götürüyor, eğlence parklarında diğer çocuklarla oynamalarına karışmıyor, onları yardım kuruluşlarına götürerek toplumun her kesiminden insan tanışmalarını sağlıyordu. Skandalları, yasak aşkları, bir türlü tutmayan enerjileriyle evliliklerini sürdüremeyen çiftin ilişkisi elbette çok uzun sürmedi. Birçok yasak aşk dedikodusuna maruz kalan hikayenin sonunda sevgilisi Dodi Al Fayed ile Paris'te trafik kazası geçirerek hayatını kaybeden ve 'halkın prensesi' olarak kabul edilen Diana, medyanın yoğun ilgisinin kurbanı oldu. O dönemde tüm dergi ve gazetelerin kapaklarını, sayfalarını süsleyen Diana, medya ve kraliyet ilişkisini farklı bir seviyeye taşıdı. Düğünü gibi cenazesi de milyonlar tarafından izlenen Diana'nın tabutun ardından yürüyen William ve Harry, küçük yaşta bu acıyı yaşadıkları için öncelikle İngiliz halkının ardından tüm dünyanın sevgilisi haline geldi. Anneleri hayatta değildi ve onlar artık tüm halkın çocuklarıydı... Prens Charles ve Prenses Diana'nın çocukları William ve Harry, hayatlarını neredeyse medyanın gözü önünde yaşadı. Tabii hal böyle olunca Diana'nın gelini de meraklı gözlerin radarına takılacaktı. Tıpkı annesinin düğününde olduğu gibi Prens William'ın, Kate Middleton ile düğünü de küresel bir medya olayına dönüştü. Düğün, şüphesiz canlı yayımlanan pembe bir dizi benzetmesi taşıyordu. Dünyanın dört bir yanından gelen 5 bine yakın basın mensubunun takip ettiği düğünü, toplamda 2 milyar kişi izledi! (Sayıyla: 2.000.000.000!) William ve Kate'in kurduğu mutlu yuva, Buckingham Sarayı'nın balkonunda gerçekleşen meşhur öpücükle taçlandırıldı. Çiftin ilk çocukları George Aleksander Louis dünyaya geldiğinde yine tüm dünyanın gözü bu ailenin üzerine dikildi. Tahtın yeni varisi, Kraliyet'i ayakta tutan yegane şeylerden biri olan ilgiyi yeniden topladı. Ayrıca, eğer şu ana kadar Prens George'un şortlarıyla 'kraliyet şıklığını' nasıl temsil ettiğini de fark etmişsinizdir. Evet, bu da bir gelenek... Kraliyet Ailesi geleneklerine göre belli bir yaşa kadar George pantolon giymeyecek. Mashable'a konuşan 'Adabımuaşeret uzmanı' William Hanson, bunun yüzyıllar öncesine dayanan, aristokrat bir gelenek olduğunu söylüyor. Bu, kökleri 16. yüzyıla dayanan bir gelenek... Hanson'a göre, bu aristokrat gelenek Kraliyet Ailesi tarafından halen benimsenip uygulanıyor . "Çünkü küçük çocuklara pantolon giydirmek, banliyöde oturanlara özgü bir davranıştı." diyor Hanson. Görünüşe bakılırsa Kraliyet Ailesi alttan alta hala "Biz banliyöden miyiz canım? Bugüne bugün Kraliyet Ailesi'yiz..." mesajını veriyor. Bu kuraldan sonra Kraliyet varislerinin aynı anda yolculuk yapmaması geliyor. Olası bir kaza ve can kaybından korktukları için varisler ayrı araçlarda yolculuk ediyor. Geziye çıkan bir kraliyet üyesi, yanında bir de cenaze kıyafeti taşıyarak ani ölüm ya da cenaze töreni için hazırlıklı davranıyor. Ya da kendi cenazelerini planlıyor desek? Ana Kraliçe yıllarca kendi cenaze törenini planlamıştı. İkinci çocuk Chorlette'un aileye katılması ve beklenen üçüncü çocukla birlikte taht sırasında altıncı sıraya gerileyen, genç kızların gözdesi ve tüm dünyanın en sevilen prenslerinden Harry hakkında konuşmanın tam sırası! Britanya, Harry ile birlikte yeniden sahneye çıkıyor! Soylu ailenin en eğlenceli üyesi olarak tanınan, ABD'lilerin 'Rock'n Roll Prensi' diye hitap ettikleri Prensi Harry, önümüzdeki Mayıs ayında evlenecek. Prens Harry, şüphesiz tüm dünyanın en sevdiği veliaht prenslerden biri olarak görülüyor. Fazlasıyla arkadaş canlısı, eğlenceli tavırlarının yanı sıra orduya katılarak sınır ötesi operasyonlarda da görev aldı. Tabii çıplak fotoğrafları ve bir kıyafet balosunda giydiği Nazi üniforması gibi imza attığı skandalları da es geçmeyelim. Tüm bu maddeler alt alta geldiğinde madalyonun diğer yüzünün yani Kraliyet'in eğlenceli tarafını görmüş oluyoruz. Kraliyet'in kriterlerine sahip olmayan gelin adayı ise bir süredir dünya gündemini fazlasıyla meşgul ediyor. 'Suits' adlı diziden tanıdığımız ABD'li oyuncu Meghan Markle Kraliyet'in yeni gelin adayı olarak kabul edildi. Fakat beraberinde kraliyet kuralları tartışmasını da yeniden alevlendirdi. Markle'ın daha önce bir evlilik yapmış olması, asil ya da soylu olmaması, İngiliz olmaması Kraliyet'e uymayan niteliklerden. Tüm bu kuralları kenara bırakarak, Meghan'ın kabul görmesi ise Kraliçe'nin modern çağa ayak uydurarak aileyi, kültürlere ve insanlara daha saygılı bir kurum olarak gösterme çabası takdir topluyor. Tabii kurallar bunlarla da sınırlı kalmıyor. Sosyal medyada popüler olan Meghan Markle tüm hesaplarını kapatarak internetten elini ayağını çekti. Çünkü Kraliyet Ailesi, yalnızca tek bir hesabı ortak kullanarak dijital dünyada varlık gösteriyor. Tüm dünya yeni bir kraliyet düğüne hazırlanırken, bu tip geleneksel kurumların düğünlerinde de belli kurallar olduğunu tahmin edersiniz. Tarafınıza gönderilecek olan davetiyeyle eşi dostu toplayıp "Kraliyet düğününde arz-ı endam ederim!" diyorsanız yanılıyorsunuz. 'No rings, No bring' kuralına takıldınız, yani evli değilseniz bir başkasıyla o davete katılamazsınız... Özel bir yayınevi olan Debrett's, asiller ve yüksek sosyete üyelerinin uyması gereken kuralları bir araya getirdiği kitaplar yayımlıyor. Yayınevinin 2007 yılında yayımladığı Düğün Kılavuzu adlı kitapta da yer aldığı üzere davetlilerin takım elbise, jacketatay ve üniforma giymeleri tavsiye ediliyor. Erkeklerin ciddi bir takım elbiseyi yelekle tamamlayarak giymesi, kadınların da şık bir gündüz elbisesi ile davete katılmaları bekleniyor. Malum düğünlerin en çok konuşulanı şapkalar... Bu konuda da geniş kenarlı şapkaların tercih edilmemesi gerektiği belirtiliyor. Üniforma meselesi biraz daha karmaşık gözüküyor! Çünkü Debretts'e göre her birliğin düğünler için kendine has gelenekleri varmış. Kadın ya da erkek fark etmeksizin sadece silahlı kuvvetlerden olanlar giyebilir, komutanların onayı şart. Modern çağda yenilikleri çabucak benimsiyor olsak da bazılarımız geleneksel kurumlara hala büyük bir sevgi ve saygıyla bağlı. Bazılarının "Bu ihtişamı halkın vergileriyle yaşıyorlar." çıkışına karşı diğerleri varlıklarını kendi ülkeleri için prestij kaynağı olarak görüyor ve gururlanıyor. Bu arada düğün masrafları Kraliçe ve Prens Charles tarafından karşılanacak, sadece güvenlik masrafları kendilerine ayrılan bütçeden ödenecek. Kraliyet'in başarıyla devam ettirdiği ve medyanın da desteklediği pozitif algı uzun bir süre daha devam edecek gibi görünüyor. Prens William'ın üçüncü çocuğu, Prens Harry'nin düğünü ve muhtemel yeni skandallarıyla Aile gündemde olmaya devam edecek. Büyük Britanya: Coğrafi ifade. İngiltere, İskoçya, Galler ve Kuzey İrlanda birlikteliği. Birleşik Krallık: İngiltere, İskoçya, Kuzey İrlanda ve Galler'in bir arada olduğu ülke. Dük/Düşes: Latince'de 'dux' kelimesinden türemiş, lider anlamına gelen unvan. Günümüzde toprak sahibi olmasına gerek yok. Baron/Barones: İngiltere'de soyluluk unvanlarının en alt kademesidir. Ömür boyu asalet unvanı bahşedilmiş kişilere verilebilecek en yüksek unvandır. Şövalye: Orta Çağ'da kral ve prenslerin askerlerine verilen unvandır. Günümüzde, üstün başarı göstermiş kişilere de veriliyor.


2018'i ele alsak da yılın sanat camiasında ses geiren olay, adres ve isimleri rafa kaldırılmayı değil, bir kenara not alınmayı hak ediyor. Versailles Sarayı'nda 2008'de gerçekleşen Jeff Koons sergisinin yarattığı, antikalarla çağdaş sanat eserlerini yan yana sergileme trendi, anlaşılan bundan on yıl sonra dahi aynı etkileyicilikle devam ediyor; Yves Klein'ın Blenheim Palace'taki sergisi bunun en iyi örneği oldu. Nostaljinin değer kazandığı nadir adreslerden biri de, Londralı Studio Voltaire'in adeta bir Oscar Wilde tapınağına çevirdiği galerisiydi. Siyahi figürleri duygusal ve politik bir dille resmeden Amerikalı sanatçı Kerry James Marshall'ın bu yılın ArtReview Power 100 Listesi'nde ilk üçte yer alması oldukça manidar bir gelişmeydi. Rüştünü çoktan ispat etmiş diğer bir usta, David Hockney, 90,3 milyon dolara satılan 'Pool With Two Figures', eseriyle gerçek bir yaşayan efsaneye dönüşürken yılın yükselen yeteneği, İran asıllı Farshad Farzankia oldu. En çarpıcı disiplinlerarası işbirliği ise Wes Anderson'dan geldi. Yönetmen, bir çeşit cabinet de curiosites hazırlarcasına Viyana'daki Kunsthistoriches Museum için 'Spitzmaus Mummy in a Coffin and Other Treasures' adlı serginin küratörlüğünü üstlendi. Serginin 2019 Nisan'ına kadar devam ettiğini hatırlatalım. Geçtiğimiz yıl Abu Dabi'de açılan Louvre Müzesi'nin yarattığı heyecanın bir dengi 2018'de yaşanmadı. İskoçya'da yeni bir şubeye kavuşan Victoria & Albert Müzesi mimarisiyle konuşulurken Paris'te, Giacometti ve Henri Cartier-Bresson'a adanmış müzeler kapılarını açtı ve Musee de la Vie Romantique renovasyonunu tamamladı. Stockholm'deki adresi fotoğraf tutkunlarının vazgeçilmezi olan Fotografiska ise 2018 sonunda Londra'da yeni bir üssün kapılarını açtı. New York'ta ise nüktedan ve 'ağız sulandırıcı' diyebileceğimiz bir lokasyon 'mutfak sanatları' terimini doğrular gibiydi: Pizza Müzesi! Türkiye sınırları içinde Çanakkale'deki Troya Müzesi ve Şanlıurfa'daki Göbeklitepe ören yerinin ziyarete açılmaları kayda değerdi. 70 yıllık kariyeri 2018'de Bomontiada'da açılan bir adreste müzeleştirilen ve yine bu yıl hayata gözlerini yuman değerli fotoğraf sanatçısı Ara Güler'i de sonsuz saygıyla anıyoruz. Versailles Sarayı'nda 2008'de gerçekleşen Jeff Koons sergisinin yarattığı, antikalarla çağdaş sanat eserlerini yan yana sergileme trendi, anlaşılan bundan on yıl sonra dahi aynı etkileyicilikle devam ediyor; Yves Klein'ın Blenheim Palace'taki sergisi bunun en iyi örneği oldu. Nostaljinin değer kazandığı nadir adreslerden biri de, Londralı Studio Voltaire'in adeta bir Oscar Wilde tapınağına çevirdiği galerisiydi. Siyahi figürleri duygusal ve politik bir dille resmeden Amerikalı sanatçı Kerry James Marshall'ın bu yılın ArtReview Power 100 Listesi'nde ilk üçte yer alması oldukça manidar bir gelişmeydi. Rüştünü çoktan ispat etmiş diğer bir usta, David Hockney, 90,3 milyon dolara satılan 'Pool With Two Figures', eseriyle gerçek bir yaşayan efsaneye dönüşürken yılın yükselen yeteneği, İran asıllı Farshad Farzankia oldu. En çarpıcı disiplinlerarası işbirliği ise Wes Anderson'dan geldi. Yönetmen, bir çeşit cabinet de curiosites hazırlarcasına Viyana'daki Kunsthistoriches Museum için 'Spitzmaus Mummy in a Coffin and Other Treasures' adlı serginin küratörlüğünü üstlendi. Serginin 2019 Nisan'ına kadar devam ettiğini hatırlatalım. Geçtiğimiz yıl Abu Dabi'de açılan Louvre Müzesi'nin yarattığı heyecanın bir dengi 2018'de yaşanmadı. İskoçya'da yeni bir şubeye kavuşan Victoria & Albert Müzesi mimarisiyle konuşulurken Paris'te, Giacometti ve Henri Cartier-Bresson'a adanmış müzeler kapılarını açtı ve Musee de la Vie Romantique renovasyonunu tamamladı. Stockholm'deki adresi fotoğraf tutkunlarının vazgeçilmezi olan Fotografiska ise 2018 sonunda Londra'da yeni bir üssün kapılarını açtı. New York'ta ise nüktedan ve 'ağız sulandırıcı' diyebileceğimiz bir lokasyon 'mutfak sanatları' terimini doğrular gibiydi: Pizza Müzesi! Türkiye sınırları içinde Çanakkale'deki Troya Müzesi ve Şanlıurfa'daki Göbeklitepe ören yerinin ziyarete açılmaları kayda değerdi. 70 yıllık kariyeri 2018'de Bomontiada'da açılan bir adreste müzeleştirilen ve yine bu yıl hayata gözlerini yuman değerli fotoğraf sanatçısı Ara Güler'i de sonsuz saygıyla anıyoruz.


Sektörde 40 yılı deviren Willem Dafoe, Julian Schnabel'in yönettiği yeni filminde, hemen her oyuncunun kutsal kabul edebileceği Vincent van Gogh rolüyle karşımıza çıkıyor. Appleton, Wisconsin'den hayallerine ulaşmak adına yola koyulan bir çocuk için şu gelinen nokta paha biçilemez nitelikte. O bir İsa ve aynı zamanda Japon ölüm tanrısı. Auschwitz'deki bir mahkum ve SS subayı. Çürük dişli ve kalem bıyıklı, 'şehvetli' bir Fed çalışanı. Bir vampir, bir rahip ve deneysel bir tiyatro oyunundaki bir rahibe. Londralı bir bankacı ve Florida'daki motel müdürü. Daha da ötesi, o; T.S. Eliot ve Green Goblin. Willem Dafoe, herkes bir yana, fark yaratan aktörler arasında ve kendi jenerasyonunda çok yönlülüğüyle öne çıkıyor. Bu yılın sonuna doğru, kendisini DC'nin 'Aquaman' adlı filmdeki Atlantik bilimci Nuidis Vulko ve elbette Julian Schnabel'in yönettiği 'At Eternitiy's Gate'de, ki bu onun 99'uncu filmi olacak, Vincent van Gogh rolleriyle göreceğiz. Yazının tamamı Esquire Türkiye The Big Black Book No.13'te! O bir İsa ve aynı zamanda Japon ölüm tanrısı. Auschwitz'deki bir mahkum ve SS subayı. Çürük dişli ve kalem bıyıklı, 'şehvetli' bir Fed çalışanı. Bir vampir, bir rahip ve deneysel bir tiyatro oyunundaki bir rahibe. Londralı bir bankacı ve Florida'daki motel müdürü. Daha da ötesi, o; T.S. Eliot ve Green Goblin. Willem Dafoe, herkes bir yana, fark yaratan aktörler arasında ve kendi jenerasyonunda çok yönlülüğüyle öne çıkıyor. Bu yılın sonuna doğru, kendisini DC'nin 'Aquaman' adlı filmdeki Atlantik bilimci Nuidis Vulko ve elbette Julian Schnabel'in yönettiği 'At Eternitiy's Gate'de, ki bu onun 99'uncu filmi olacak, Vincent van Gogh rolleriyle göreceğiz. Yazının tamamı Esquire Türkiye The Big Black Book No.13'te!


Onlar haksızlığa karşı savaşırken şiddetten uzak durmayı seçtiler. Haksızlık resmi tarihin konuları arasında değil, ancak birisi işaret ettiğinde görünür oluyor. Tarihte haksızlık yapandan daha az sayıda kahraman var. Paul Auster'ın 4 3 2 1 adlı romanı geliyor aklıma; geçen yıl yayımlanan bu romanda bir aileyi merkeze alarak ABD'nin yarım yüzyıllık tarihini anlatmıştı sevdiğim yazar. Bu tarihin içinde siyahilerin anlatmakla bitmeyecek büyük mücadeleleri ve suikastler vardı. Siyahilerin ve kara derililerin uğradığı sistematik haksızlık bugün akıl almaz geliyor ki dünyanın her yerinde azınlık olmak, beyaz ve varlıklı olmamak bir çeşit cezayı hak etmek anlamına geliyor hala. Bu sistematik haksızlıkları da, inanılması güç ama yaşadığımız hayat içinde değişmez sandığımız kabuller oluşturuyor. Senin, benim, bizim kabullerimiz. Bir siyahinin neden otobüste arka tarafta oturmak zorunda olduğunu hiç sorgulamayıp öyle yaşıyor olabiliriz örneğin, özellikle de biz önde oturanlardan biriysek. Devamı Esquire Türkiye The Big Black Book No.13'te!


Toplumsal roller arasındaki çizgi gitgide siliniyor. Bu, dünyayı daha adaletli bir yer haline getirirken, kadınların bugünün gelişine uzun zamandır hazırlandıklarını da hatırlatalım. Uzun ve meşakkatli bir yolda bazı kadınlar fazlasıyla sesini çıkarırken diğerlerine de ilham veriyor. Toplumun sırtımıza yüklediği roller, dayatılan kurallar, mavi-pembe renkler, ideal meslekler ve daha birçok geride bırakmaya hazırlandığımız madde... Şimdilik bu saydıklarım ve çok daha fazlasıyla karşı karşıyayız ancak uzun yıllar önce erkekler ve kadınlar aralarındaki anlamsız ve soyut rekabeti bir kenara bıraktı. Artık kadınlar, hayatın her alanında kendileri için pozitif ayrımcılığa herhangi bir ihtiyaç duymadan yer alıyor. Bu dünyamız için iyi bir haber tabii ancak bu süreçte bazı kadınlar bu noktaya gelene kadar daha yüksek sesle konuştu, bazıları ise hala konuşuyor. Tenis uzun yıllar ülkemizde pratikte popüler olmasa da teoride en sevilen sporlardan biri. Bizlerin de yakından takip ettiği Grand Slam adı verilen dört büyük tenis turnuvasıyla da sene içinde tenise olan tutkumuzu tatmin etme imkanı buluyoruz. Bu Grand Slam'ler arasında son ABD Açık ise bizler için önemli bir yere sahip. 2018'de ABD Açık'ın 'Tek Kadınlar' finali Serena Wiliams ve Naomi Osaka arasında geçerken görmeyi hiç beklemediğimiz ve sonrasında bu sayfalara taşacak bazı olaylar gerçekleşti. Şöyle ki; Williams, maç esnasında antrenörü Patrick Mouratoglu'dan taktik aldığı iddiasıyla hakem Carlos Ramos tarafından uyarıldı. Bu uyarının üzerine sayı kaybeden Williams, raketini yere vurarak ikinci kural ihlalini de yaptı ve yine puan kaybetti. Uyarılar ve silinen puanlar... Hem de finalde... Williams, hakem Ramos'a puanlarını sildiği için 'hırsızlık' yaptığını düşündüğünü ve özür dilemesi gerektiğini söyledi. Taktik almadığı ve hile yapmadığından da bahsederken Ramos'un özür dilemesini beklemeye devam etti. Bu sırada hakemle olan bu diyalogu sebebiyle üçüncü kural ihlalini aldı ve 'oyun cezasına' neden olarak tabelada sonuç aleyhine '5-3' skoruyla yansıtıldı. Konuyu daha fazla detaya boğmadan sonuçları açıklayalım: Finalin kazananı Naomi Osaka 6-2 ve 6-4'lük setlerle Grand Slam şampiyonu oldu. Bu zaferle turnuvayı kazanan ilk Japon tenisçi olarak tarihe adını yazdırmayı da başardı. Devamı Esquire Türkiye The Big Black Book No.13'te! Toplumun sırtımıza yüklediği roller, dayatılan kurallar, mavi-pembe renkler, ideal meslekler ve daha birçok geride bırakmaya hazırlandığımız madde... Şimdilik bu saydıklarım ve çok daha fazlasıyla karşı karşıyayız ancak uzun yıllar önce erkekler ve kadınlar aralarındaki anlamsız ve soyut rekabeti bir kenara bıraktı. Artık kadınlar, hayatın her alanında kendileri için pozitif ayrımcılığa herhangi bir ihtiyaç duymadan yer alıyor. Bu dünyamız için iyi bir haber tabii ancak bu süreçte bazı kadınlar bu noktaya gelene kadar daha yüksek sesle konuştu, bazıları ise hala konuşuyor. Tenis uzun yıllar ülkemizde pratikte popüler olmasa da teoride en sevilen sporlardan biri. Bizlerin de yakından takip ettiği Grand Slam adı verilen dört büyük tenis turnuvasıyla da sene içinde tenise olan tutkumuzu tatmin etme imkanı buluyoruz. Bu Grand Slam'ler arasında son ABD Açık ise bizler için önemli bir yere sahip. 2018'de ABD Açık'ın 'Tek Kadınlar' finali Serena Wiliams ve Naomi Osaka arasında geçerken görmeyi hiç beklemediğimiz ve sonrasında bu sayfalara taşacak bazı olaylar gerçekleşti. Şöyle ki; Williams, maç esnasında antrenörü Patrick Mouratoglu'dan taktik aldığı iddiasıyla hakem Carlos Ramos tarafından uyarıldı. Bu uyarının üzerine sayı kaybeden Williams, raketini yere vurarak ikinci kural ihlalini de yaptı ve yine puan kaybetti. Uyarılar ve silinen puanlar... Hem de finalde... Williams, hakem Ramos'a puanlarını sildiği için 'hırsızlık' yaptığını düşündüğünü ve özür dilemesi gerektiğini söyledi. Taktik almadığı ve hile yapmadığından da bahsederken Ramos'un özür dilemesini beklemeye devam etti. Bu sırada hakemle olan bu diyalogu sebebiyle üçüncü kural ihlalini aldı ve 'oyun cezasına' neden olarak tabelada sonuç aleyhine '5-3' skoruyla yansıtıldı. Konuyu daha fazla detaya boğmadan sonuçları açıklayalım: Finalin kazananı Naomi Osaka 6-2 ve 6-4'lük setlerle Grand Slam şampiyonu oldu. Bu zaferle turnuvayı kazanan ilk Japon tenisçi olarak tarihe adını yazdırmayı da başardı. Devamı Esquire Türkiye The Big Black Book No.13'te!


Kurucu Aziz Sariyer ve Derin Design'ın ikinci kuşak yöneticisi Derin Sarıyer ile sanatçı ve baba oğul olmak üzerine... Aziz Sarıyer: Öyle bir fikrim yoktu. Ben mesleğe 20 yaşında başladım. O yaşlarda, "Neden bu dünyadayım, nereye varmalıyım?" sorularını düşünerek kendi felsefemi oluşturmaya gayret gösterdim. Çocukluğumdan beri istediğim meslekte bir pusula bulabilmek adına şirketin isminin zamansız olmasını ve beni daima ileri götürmesini istedim. Sonsuzluk, mükemmeliyetin ötesi gibi "derin" sözcüğü aklıma geldi. Neticede hiçbir zaman mükemmeliyete varamayacağım noktayı tayin etmek istedim sanki. Kelimenin anlamı hep tama doğru koşmak gibiydi. Derin doğunca da firmanın tabelasının ismini verdik ona. Derin Sarıyer: Bu alanda dünyanın en önde gelen ülkesi olan İtalya'da ürün tasarımı ve mobilya aile şirketi temellidir. Çünkü işin özünde yaratıcı ve niş işler ortaya koymak istiyorsanız çok fazla endüstriyelleşmemeniz gerekiyor; o zaman da insan faktörü devreye giriyor. Bu da tecrübenin önemini artırıyor, tecrübe için zaman gerekiyor derken jenerasyonlar önem kazanıyor. Türkiye, belirli bir üretim kültürü üzerinde odaklanıp dna'ları oturmuş bir coğrafya olmadığından sayıca daha az. Tasarım ekibi markanın 10. yılını kutluyor, 1981. Aziz Sarıyer eşi Ferda Sarıyer ile birlikte. Röportajın tamamı Esquire Türkiye İlkbahar 2019'da! Aziz Sarıyer: Öyle bir fikrim yoktu. Ben mesleğe 20 yaşında başladım. O yaşlarda, "Neden bu dünyadayım, nereye varmalıyım?" sorularını düşünerek kendi felsefemi oluşturmaya gayret gösterdim. Çocukluğumdan beri istediğim meslekte bir pusula bulabilmek adına şirketin isminin zamansız olmasını ve beni daima ileri götürmesini istedim. Sonsuzluk, mükemmeliyetin ötesi gibi "derin" sözcüğü aklıma geldi. Neticede hiçbir zaman mükemmeliyete varamayacağım noktayı tayin etmek istedim sanki. Kelimenin anlamı hep tama doğru koşmak gibiydi. Derin doğunca da firmanın tabelasının ismini verdik ona. Derin Sarıyer: Bu alanda dünyanın en önde gelen ülkesi olan İtalya'da ürün tasarımı ve mobilya aile şirketi temellidir. Çünkü işin özünde yaratıcı ve niş işler ortaya koymak istiyorsanız çok fazla endüstriyelleşmemeniz gerekiyor; o zaman da insan faktörü devreye giriyor. Bu da tecrübenin önemini artırıyor, tecrübe için zaman gerekiyor derken jenerasyonlar önem kazanıyor. Türkiye, belirli bir üretim kültürü üzerinde odaklanıp dna'ları oturmuş bir coğrafya olmadığından sayıca daha az. Tasarım ekibi markanın 10. yılını kutluyor, 1981. Aziz Sarıyer eşi Ferda Sarıyer ile birlikte. Röportajın tamamı Esquire Türkiye İlkbahar 2019'da!


Fenerbahçe'nin 33 numaralı defans oyuncusunun hayatı geçen sonbahar tamamen değişti. Söz, 31 yaşındaki Rus futbolcuda. Fenerbahçe'nin Rusya'da Zenit'e karşı oynadığı maçın ertesi sabahına randevulaşmıştık Roman ile. Sabah erkenden buluşacağımız için erken yatmaya karar verdim, yatağımın başucundaki ışığı söndürürken içerideki televizyondan hala maçın devam eden sesi geliyordu. Sabah uyandığımda ilk iş, "Buluşmayı erteleyebilir miyiz?" benzeri bir mesaj olup olmadığını kontrol etmek için telefonuma baktım, bir şey yoktu. Kafamdaki ses, "Acaba haftaya cuma mı buluşacaktık, tarihleri mi karıştırdım?" diye sayıklarken randevulaştığımız mekanın yolunu tuttum. Roman, eşi Mona ve oğlu Chiko'yu karşımda bulduğumda etrafa yaydıkları enerjiden uçaklarının rötar yapmış ve bütün geceyi yolda geçirmiş olduklarını anlamanın imkanı yoktu. Bu baba olmanın ona kazandırdığı süper güçlerden sadece biriydi. Gerisini Roman'dan dinleyelim. Tüm hayatım değişti. Çok duygusallaştım, eskiden hiç böyle değildim. Şimdi sürekli bir telaş içindeyim, mesela eskisine göre daha aceleyle yemek yiyorum. Ama oğlumla birlikteyken etrafımızdaki her şeyi unutuyorum ve bu, dünyadaki en güzel şey. Röportajın tamamı Esquire Türkiye İlkbahar 2019'da! Fenerbahçe'nin Rusya'da Zenit'e karşı oynadığı maçın ertesi sabahına randevulaşmıştık Roman ile. Sabah erkenden buluşacağımız için erken yatmaya karar verdim, yatağımın başucundaki ışığı söndürürken içerideki televizyondan hala maçın devam eden sesi geliyordu. Sabah uyandığımda ilk iş, "Buluşmayı erteleyebilir miyiz?" benzeri bir mesaj olup olmadığını kontrol etmek için telefonuma baktım, bir şey yoktu. Kafamdaki ses, "Acaba haftaya cuma mı buluşacaktık, tarihleri mi karıştırdım?" diye sayıklarken randevulaştığımız mekanın yolunu tuttum. Roman, eşi Mona ve oğlu Chiko'yu karşımda bulduğumda etrafa yaydıkları enerjiden uçaklarının rötar yapmış ve bütün geceyi yolda geçirmiş olduklarını anlamanın imkanı yoktu. Bu baba olmanın ona kazandırdığı süper güçlerden sadece biriydi. Gerisini Roman'dan dinleyelim. Tüm hayatım değişti. Çok duygusallaştım, eskiden hiç böyle değildim. Şimdi sürekli bir telaş içindeyim, mesela eskisine göre daha aceleyle yemek yiyorum. Ama oğlumla birlikteyken etrafımızdaki her şeyi unutuyorum ve bu, dünyadaki en güzel şey. Röportajın tamamı Esquire Türkiye İlkbahar 2019'da!


Seveni kadar nefret edeni var, fakat şimdi ona yeniden bakmanın tam zamanı: 2019, brutalizm akımının 50. yılı. Brutalizm, tarz olarak dünyanın en anlaşılır mimari akımlarından biri: Brütalist bir yapıyı görür görmez tanırsınız. Yapılarının kendine özgülüğü ise her birini benzersiz kılıyor. Seveni kadar nefret edeni de var. Akımın ismi Fransızca beton brut'dan geliyor, terimin anlamı "işlenmemiş beton". Beton, efsanevi mimar Le Corbusier'nin en sevdiği materyal olarak ünlenmişti. İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra büyük yapıların ana malzemesi olarak kullanılır oldu, sonra da mimari eleştirmeni Reyner Banham'ın beton brut ismini İngilizceye adapte ederek The New Brutalism, Ethic or Aesthetic? adlı kitabında "brütalizm" olarak kullanmasıyla birlikte tarihe bu isimle geçti. Reyner Banham kitabında bu değerlendirmeyi yaparken tamamı beton, cepheleri ham haliyle bırakılmış, hiçbir süs barındırmayan yeni ve modern binaları kastediyordu. Bu yapıların öncüleri de tasarımla değil, daha çok materyalle öne çıkıyordu. Geniş kirişler ve sütunlar, brütalist yapılarda büyük önem taşıyordu. St-Ours-les-Roches, Fransa'daki bina 2002'de Hans Hollein Architekt tarafından tasarlandı. II. Dünya Savaşı sonrasında Avrupa'da doğan brütalizm akımı, 1950'lerde dev binalar, genel merkezler, alışveriş merkezleri, üniversite kampüsleri ve sosyal hizmet binalarının inşasında kullanıldı. Akımı ilk takip edenler, Alison ve Smithson gibi, inşaatta işlevselliği arayan ve binaları olabildiğince süssüz yapmak isteyen firmalardı. Ayrıca beton onlara, dev binalar yapmak konusunda imkan ve kolaylık tanıyordu. Bu temel malzemeye erişmek kolaydı, malzeme ucuzdu; onunla kalıplı bir görünüm verilebildiği için yapı, ekspresyonist bir hava kazanabiliyordu. Bu formun yalınlığı, zamanla bir başka çok iyi bilinen akımı getirdi: Minimalizm. Beton gibi sürdürülebilir bir malzeme kullandığı için brütalizm kısa zamanda dünyanın ilk globalleşen mimari akımlarından biri oldu, Brezilya'nın Ivory Coast'u gibi geleneksel bölgelere bile adapte edildi. Kısa zamanda dünya çapında en güzel örnekleri verildi. Yazının tamamı Esquire Türkiye İlkbahar 2019'da! Brutalizm, tarz olarak dünyanın en anlaşılır mimari akımlarından biri: Brütalist bir yapıyı görür görmez tanırsınız. Yapılarının kendine özgülüğü ise her birini benzersiz kılıyor. Seveni kadar nefret edeni de var. Akımın ismi Fransızca beton brut'dan geliyor, terimin anlamı "işlenmemiş beton". Beton, efsanevi mimar Le Corbusier'nin en sevdiği materyal olarak ünlenmişti. İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra büyük yapıların ana malzemesi olarak kullanılır oldu, sonra da mimari eleştirmeni Reyner Banham'ın beton brut ismini İngilizceye adapte ederek The New Brutalism, Ethic or Aesthetic? adlı kitabında "brütalizm" olarak kullanmasıyla birlikte tarihe bu isimle geçti. Reyner Banham kitabında bu değerlendirmeyi yaparken tamamı beton, cepheleri ham haliyle bırakılmış, hiçbir süs barındırmayan yeni ve modern binaları kastediyordu. Bu yapıların öncüleri de tasarımla değil, daha çok materyalle öne çıkıyordu. Geniş kirişler ve sütunlar, brütalist yapılarda büyük önem taşıyordu. St-Ours-les-Roches, Fransa'daki bina 2002'de Hans Hollein Architekt tarafından tasarlandı. II. Dünya Savaşı sonrasında Avrupa'da doğan brütalizm akımı, 1950'lerde dev binalar, genel merkezler, alışveriş merkezleri, üniversite kampüsleri ve sosyal hizmet binalarının inşasında kullanıldı. Akımı ilk takip edenler, Alison ve Smithson gibi, inşaatta işlevselliği arayan ve binaları olabildiğince süssüz yapmak isteyen firmalardı. Ayrıca beton onlara, dev binalar yapmak konusunda imkan ve kolaylık tanıyordu. Bu temel malzemeye erişmek kolaydı, malzeme ucuzdu; onunla kalıplı bir görünüm verilebildiği için yapı, ekspresyonist bir hava kazanabiliyordu. Bu formun yalınlığı, zamanla bir başka çok iyi bilinen akımı getirdi: Minimalizm. Beton gibi sürdürülebilir bir malzeme kullandığı için brütalizm kısa zamanda dünyanın ilk globalleşen mimari akımlarından biri oldu, Brezilya'nın Ivory Coast'u gibi geleneksel bölgelere bile adapte edildi. Kısa zamanda dünya çapında en güzel örnekleri verildi. Yazının tamamı Esquire Türkiye İlkbahar 2019'da!


Dünyanın en etkileyici yelkenlileri, en iyi takımları ve heyecan verici rotalar... Bu yıl 10. kez düzenlenen yarış, Karayipler'de 1.200 yelkencinin mücadelesine sahne oldu. 1.200 yelkenci ve 63 yat, organizatörler François Tolede ve Luc Poupon'un düzenlediği Les Voiles de St Barth için yarışıyor. Yelkenciler hava koşullarından memnun; 5 günlük yarışta 16 ile 18 knot arası değişen rüzgarla ve 24-29 deniz mili hızla yarışacaklar. Yarışa 2013'ten beri katılan Peter Harrison, en ileri tek gövde yelkenlilerinden Maxi 72 model Sorcha'yla yarışıyor. Teknenin dümeninde Harrison, serdümeninde bu yılki yarışın Richard Mille partneri Pierre Casiraghi var. Harrison'ın yelkendeki ciddiyeti, ona yarışın galibiyetini getiriyor. On yıldır Les Voiles de St Barth'ta olan Richard Mille'in yelken tutkunu Avrupa, Ortadoğu ve Afrika CEO'su Peter Harrison, Maxi 1 kategorisinin galibi olarak kazandığı Richard Mille Maxi kupasını ve RM 60-01 Flyback Chronograph Regatta kupasını Richard Mille'in Paris butiğinde satarak, gelirini gençlerin yelken sporunu öğrenmeleri için bağışlamaya karar veriyor. Kazancın bir kısmını da Saint-Bertelemy Adası'nı yıkıp geçen İrma Kasırgası'ndan sonra sahil bölgelerinin korunması için harcayacağını açıklıyor. Yarışa 2013'ten bu yana katılan Peter Harrison, dünyanın en ileri tek gövde yelkenlilerinden maxi 72 model sorcha'yla yarışıyor. Harrison'ın yelkendeki ciddiyeti, beş günün sonunda ona yarışın galibiyetini getirdi. bölgelerini korumak için bağışlaması da soruna dikkat çeken değerli bir katkıydı.


Yolculuk planı yapanlar için en trend mekanlardan oluşan hızlı bir şehir rehberi hazırladım. Otelciliğin tanınmış isimlerinden Ian Schrager'in tasarladığı Public Hotel, özellikle partileri seven gençlere hitap eden, yaşam alanlarıyla heyecan uyandıran bir otel. 370 odası ve 6 oda tipiyle lüksü daha uygun yaşamaya imkan veren Public Hotel'de her saat başı bir şeyler oluyor. Dört farklı restoranı ve iki barı var. Restoranlardan biri, meşhur şef Jean- Georges'un başında olduğu Public Kitchen. Hızlı atıştırmak isteyenler Louis ya da Diego Bar'ın, güzel vakit geçirmek isteyenler şehrin en iyi çatı terası The Roof'un, oteli toplantı için tercih edenler ise Lobby Bar'ın keyfini çıkarabilirler. Avra Madison Estiatorio adlı Yunan restoranı, şehrin en havalı öğle yemeğini yiyebileceğiniz yer. Ayrıca lokallerin buluşma noktası. Her öğlen cıvıl cıvıl, bu sebeple rezervasyonsuz gitmemenizi tavsiye ederim. Restoranda öğlen için set menüler ve alakart menü ile en güzel Yunan yemeklerini yiyebilirsiniz. Roberta's kesinlikle şehrin en iyi pizza restoranı. Burası, randevu almayan ve kapısında kuyrukların uzayıp gittiği bir mekan. Hip New York'luların pizzacıdan ziyade parti adresine çevirdikleri restoranda memnun kalmamak diye bir şey yok. Menüden neyi seçerseniz seçin, mutlaka memnun kalacaksınız. Özellikle Millenium Falco Bee Stinger ve Cheesus Christ benim favorilerim. Polo Bar da bana göre şehrin en cool restoran-barlarından biri. Her noktasının ayrı güzel olduğu mekana rezervasyonsuz girmeniz imkansız. Dünya yıldızlarının uğrak noktası olan Polo Bar iki katlı. Alt katı restoran, üst katı bar olarak hizmet veriyor. Hudson Hotel'in terası Sky, 15. katta bulunduğu için biraz gözlerden uzak gibi görünse de şehrin en popüler parti mekanı. Önerebileceğim bir diğer parti adresi de Paradise Club. Yine bir Ian Schrager projesi olan mekanda Michelin yıldızlı bir şef hizmet veriyor. Paradise Club asıl ününü ise sabahın erken saatlerine kadar süren partilerine borçlu. Burada Kendall Jenner, Hailey Bieber gibi meşhur Hollywood yıldızlarıyla karşılaşabilirsiniz. Roxy Hotel'in içinde bulunan Paul's Cocktail Lounge, New York'un girilmesi en zor adreslerinden. Buraya erken saatte gelmenizi öneririm. Şehrin en cool insanlarını ve en iyi kokteylerini içeride bulabilirsiniz. Blue in Green, her erkeğin görmek isteyeceği, son trendlerin bulunduğu bir mağaza. Online sitesinden de indirimleri takip edebilirsiniz. Gözlük butiği Moscot 1915'ten bu yana faaliyette. O kadar harika modeller sunuyor ki, güneş gözlüğü seçerken de, numaralı gözlük seçerken de çok zorlanacaksınız. Butiğin iç tasarımı da çok etkileyici. Metropolitan Müzesi'nin terasındaki aynı isimli cafe'yi ziyaret edin. Hafta sonu Willamsburg Brooklyn'de yeni açılan yerleri keşfedin. Grand Central Garı'nda kahve içmeyi unutmayın.


Çeşme'nin yıldızı parlayan lokasyonu The Beach of Momo'nun hikayesini ve yeni sezon sürprizlerini yaratıcısı Burak Beşer'den dinliyoruz. Alaçatı'da ufacık barı olan bir arkadaşıma yardımcı olmam, sonrasında barın bana geçmesi ile sonuçlanınca bir anda hiç düşünmediğim bir işin içine girdim. Böylece hafta sonları Alaçatı'ya geliyor, hafta içleri ise aile işimiz olan çöp kamyonu ürettiğimiz firmamız Hidromak fabrikasına dönüyordum. Bir gün sokakta yürürken Momo'yu açacağım bina karşıma çıktı, çok beğendim ve o an kiralamaya karar verdim. Böylece Momo hikayesi başlamış oldu. O sırada ünlü mimar Süreyya Saruhan ile tanıştık. Çok güzel bir proje çizdi ve alanında çok iyi insanlar bu projede bir araya geldi. Özenli bir restorasyon sonrasında da dükkanı açtık. Momo isminin hikayesi ise şöyle gelişti; Amsterdam'da Momo diye çok ünlü bir restoran var ama bana esin kaynağı olan o değil de Michael Ende'nin aynı adlı kitabıdır. Okuduğumda çok etkilendiğim ve de çok sevdiğim bir hikayedir. Projenin başladığı dönemde bir gün Almanya'da bir firma ile iş yemeğindeydik. Mekan konusu açılınca bana isminin ne olacağını sordular. Momo koyabileceğimi söyledim ama tam da emin değildim. Görüşme yaptığım kişi Momo dediğimi duyunca oldukça şaşırdı çünkü görüşmemiz başlamadan yanımıza gelen satıcıdan aldığı o günkü yerel gazetede, Momo filmini çeken yönetmenle başrol oyuncusunun röportajı vardı. Adam gazeteyi cebinden çıkardı ve röportajı gösterdi. Ben de o anda bunu bir işaret olarak algıladım ve bu isme karar verdim. Bu arada o gazeteyi hala çerçeve içinde saklıyorum. İnsanlar yurtdışına çıkıp, orada keyif aldıkları mekanların ve konseptlerin burada da olmasını istiyor. Biz de bu noktadan yola çıktık ve çok keyifli, kaliteli ama aynı zamanda çok rahat bir konsept yaratmaya çalıştık. Mekanın konseptini yaparken aklımda olan düşünce, insanların mekana geldiğinde güzel bir müzik ve yemek eşliğinde içkilerini içerek ve sohbet ederek keyifli bir akşam geçirmeleriydi. Artık mekanları vazgeçilmez yapan, insanların rahat hissederek keyifli zaman geçirmeleri. Kaliteli yemek, kaliteli müzik ve tüm bunlar kadar önemli, kaliteli bir kitleyi bir araya getiren keyifli bir ambiyans yaratmak. Çeşme her zaman Ege'nin yükselen değeri. Ve gerçekten de kaliteli bir kitleye hitap ediyor. İşin içine mimarisindeki tarihi doku da eklenince, gerçekten benzersiz bir lokasyon haline geldi. Biz de Momo ile bu dinamiğin bir parçası olmak ve bölgenin ruhuna uygun keyifli bir mekan yaratmak istedik. İki sezon Alaçatı'daki Momo Ragazza di Strada ile yemek ve eğlence tutkunlarının beğenisini kazanmıştık. The Beach of Momo projesini planlarken de yine aynı amaç ile bu işe girmeye karar verdim. Ege'de yaz tatilinin standartlarını yeniden belirleyerek, insanların rahat, keyifli ve eğlenceli zaman geçirmelerini amaçladık. Geçen yıl Çeşme Dalyanköy'de doğal, kendine özel bir koy ve bahçeden oluşan sekiz bin metrekarelik, doğayla iç içe bir alan üzerinde konumlanan plajımızı açtık. Çok güzel bir yaz geçirdik. Kısa zamanda müthiş bir müdavim kitlesi oluştu ve tüm yaz hep birlikte unutulmaz anlara ev sahipliği yaptık. Bu yaza da çok iyi hazırlandık ve tüm ekip heyecanla konuklarımızı bekliyoruz. Çok beğenilen ve sosyal medyada paylaşım rekorları kıran The Beach of Momo, mimar Süreyya Saruhan tarafından projelendirildi. Konsept ve dekorasyonu Ece Akbulut tarafından, peyzaj mimarlığı ise Jülide Tuncel tarafından yapıldı. Geçen yılı çok yoğun geçirdik ve yoğun talepten dolayı ağırlayamadığımız çok kişi oldu. Bu yüzden, bu sene açılış tarihimizi 17 Mayıs'a çektik. Müzikal anlamda da bizim için çok heyecanlı bir yıl çünkü alanında çok iyi isimler Momo ailesine dahil oldu. Müzik direktörümüz Tankut Karakurt her Cuma kabinde olacak. Perşembe günleri DJ Yakuza, Cumartesi günleri ise geçtiğimiz sezon herkesi saatlerce dans ettiren Murat Tokuz ile devam edeceğiz. Pazar günleri de Cüneyt Öztürk ile Sunday Ritual konseptli, çok konuşulacak bir sunset serisine başlayacağız. Bu yetenekli dörtlü dışında, zaman zaman sürpriz isimleri de ağırlayacağız. Çok konuşulacak bir parti serisine başlıyoruz. Her Pazar Momo'nun sahile indirilmiş kabininde, Burning Man'den Mikonos'a, Londra'dan New York'a dünyanın en iyi partilerinde performans sergileme şansı yakalamış olan Cüneyt Öztürk olacak. Diğer happy hour serilerinden farklı olarak, kumsalda ve kayaların arasında gerçekleşecek partilerde Öztürk'e zaman zaman sürpriz DJ'ler ve müzisyenler eşlik edecek. Mutfağımızda yine ünlü İtalyan şef Carlo Bernardini ve ekibi var. Ege lezzetleri başrollerde olacak. Onun dışında çok konuşulan karpuzlu mantımız bu sene de menüde. Menüyü ayrıca biraz genişletiyoruz. Hem uzun öğle yemekleri için paylaşımlık yeni Akdeniz lezzetleri hem de kaburgalı burger gibi daha hızlı yenebilecek ilave lezzetler geliyor. Alanında zirveye çıkmış isimleri bir araya getirerek iddialı bir ekip oluşturduk. Dünyanın dört bir yanında imzasını attığı sofistike davetlerle adından söz ettiren Carlo Bernardini mutfak şefliğini üstlenirken, sektörün ünlü işletmecilerinden Turgay Yıldız mekanın işletme müdürü, yine sektörün tanınmış isimlerinden Aydın Gürhan bar şefi ve Tankut Karakurt da müzik direktörü olarak ekipte yer alıyor. Oturmuş, klasik bir tarzım var. Biraz sıkıcı olacak belki ama her sene benzer şeyler alıyorum: Keten beyaz ve mavi gömlekler, haki ve lacivert şortlar, bir sürü düz beyaz tişört. Neleri sık kullandığımdan çok neleri kullanmadığımdan bahsedebilirim. Takı ve saat kullanmıyorum, kullanamıyorum. Ne kadar maskülen olursa olsun kolye, yüzük, bileklik takmayı kendimle bağdaştıramıyorum, saat takmayı ise 7-8 sene önce bıraktım. Takan insanlara saygı duyuyorum ama sosyal statüyü el bileğinde sergilemeyi kendime pek uygun bulmuyorum. Bunun dışında sneaker giymekten vazgeçemiyorum.


Açık su yüzücüsü Emre Erdoğan, en zorlu parkurlarda saatlerce kulaç atabilen, en zorlu anlarda bile güçlü kalmayı hayat felsefesi olarak seçmiş bir sporcu. Yedi denizin hakimi olma yolundaki serüvenini kendisinden dinledik. Biliyorsunuz, çocuklar yengeçten, ahtapottan korkarlar. Ben tam aksine çocukken bu canlıların hepsine dokunuyordum, temas halindeydim. Çocukluğumdan beri deniz hep bana evim gibi gelmiştir. Çocukluk ve ergenlik yıllarımda su topu ile ilgilendim. Daha sonra su topunu bırakarak, serbest dalış yapmaya yöneldim. Geçen zamanla fark ettim ki benim yerim denizler. Ama denizin altı değil, üstü. Bunun üzerine açık su yüzücüsü olmaya karar verdim. Çanakkale Boğazı ilk yüzme deneyimim oldu. Yarışmayı 500 kişi arasında dördüncülükle tamamladım. Bu beni çok mutlu etti ve açık su yüzmesine daha sıkı sarılmamı sağladı. Daha sonra yurtdışı parkurlarım başladı. Cebelitarık Boğazı'nda yüzdüm. Ardından, İngiltere'den Fransa'ya kadar 45 kilometre olan Manş'ı 9 saat 35 dakikada bitirdim. Orada Türkiye tarihinde ilk kez erkekler genel klasmanında birincilik kupası aldım. Bir sonraki sene de ABD'de, Catalina Adası'ndaki yaklaşık 40 kilometre uzunluğundaki boğazı 9 saat 50 dakikada kat ettim. Gece saat 11.00'de başladım ve 8 saat yüzdüm. 1 saat 50 dakika daha yüzdükten sonra parkuru tamamladım. Şu an Amerika'daki en iyi ilk 30 derecenin içerisindeyim. Ben yaz-kış denizdeyim. Özellikle kış antrenmanlarım 2-3 saat sürüyor. Haftada 4 gün de karada animal flow, crossfit, postür düzeltici egzersizler ve meditasyon yapıyorum. Öncelikle her antrenman kaçırdığımda kondisyonumun gerileyeceğini ve bir sonraki antrenmanda bu açığı kapatmak için ekstra çalışmam gerektiğini düşünerek, hiçbir antrenmanı canım istediği için yapmamazlık etmiyorum. Rakiplerimin antrenmanlı olması beni her daim antrenman yapmak için motive ediyor. Eğer gerçekten çok istemiyorsam, sevdiğim birkaç tane motivasyon müziğini dinledikten sonra antrenmana hazır hale geliyorum. Dünyanın en zor yedi parkuru olarak bilinen Oceans Seven'ın üçünü tamamladım. Şimdi sırada Japonya'daki Tsugaru Boğazı var. Oldukça zorlu bir parkur. Benim için "her koşulda güçlü olmak" çok önemli. O nedenle, ne olursa olsun, bu zorlu parkuru da mutlaka geçeceğimi düşünüyorum. Yakın zamanlarda Sensodyne Promine ile özel bir sponsorluk anlaşması gerçekleştirdik. Bu özel proje ile güçlü kalma sırlarımı daha geniş kitlelere aktaracağım. Bu işbirliği bana da güç verecek şüphesiz. Zorlu yarışlar her koşulda güçlü olmayı gerektiriyor. Bu, zamanla kendime misyon edindiğim bir bakış açısı oldu. Zamanla kendi yollarımı keşfettim. Şu anda antrenmanlarımı fiziksel ve mental olarak ikiye ayırıyorum. Fiziksel olarak haftada 30-40 kilometre yaz, kış fark etmeksizin denizde yüzüyorum. Teknik antrenmanlarım için havuzda yüzmeyi tercih ediyorum. Bunun yanında haftada dört gün de bahsettiğim kara antrenmanlarımı yapıyorum. Mental olarak ise meditasyon yapıyorum. Bir taktiğim daha var; belli periyodlarda, yorulduğumu hissettiğim ve bitirmeye yaklaştığım 5 kilometrelik deniz antrenmanının sonuna bir kilometre daha ekleyerek aklımı ve bedenimi bu yolculuğa hazırlıyorum. Manş Denizi'nde yaşadığım bir olaydan bahsedeyim; parkuru bitirmeme son üç saat kala omzum yırtıldı. Yarışmanın kuralları gereği sınırlı ağrı kesici hakkınız bulunuyor. Omzum o kadar ağrıyordu ki, bir şeyler yapmak istedim. Sonra bana doğru gelen bir pusula deniz anası gördüm. Bu deniz anası size çarptığında, dışarıdan cildi yakıyor ve içeriyi uyuşturuyor. Gelen deniz anasını omzuma doğru kaydırıp, sürttürdüm. Gerçekten doğruymuş; dışarısı o kadar yandı ki, omzumdaki ağrıyı unuttum. Böylelikle yarışı tamamlayabildim. Yaşadığım bir diğer olay ise Catalina Boğazı'nda gerçekleşti. Yüzerken, dördüncü saatten sonra yine omzum yırtıldı. Ama devam etmem gerekiyordu. O noktada hemen aklıma zihin kontrolü yapmam gerektiği geldi. Çünkü benim yaptığım sporda en tehlikeli şey zihnin kontrolden çıkması. O sırada, kano yapan kızdan tekneyle olan temasımı kesmesi için yardım istedim. O da sağ olsun, yardımcı oldu. Her yer zaten zifiri karanlık, bırakın tekneyi, hiçbir şeyi göremiyorsunuz. Durmadan zihinle savaş halinde oluyorsunuz. Bunun üstüne bir de sakatlık... Benim için zorlu bir parkur oldu. Zaten çıktığımda yorgunluktan bayıldım. Türkiye maalesef yurtdışında yüzme branşında çok adı geçen bir ülke değil. Benim misyonum Türk bayrağını oralara götürmek. Çünkü bizim gerçekten ülkece buna ihtiyacımız var. Yapılan son araştırmalarda sporun öğrenme yetilerine pozitif katkı sağladığı tespit edilmiş. Ama ne yazık ki gençlerin şu anki tek hedefi üniversiteye girebilmek. Bu hedef genç sporcularda ve ailelerinde ciddi kaygılara neden oluyor. Gençlerin spor başarıları üniversite kazanma endişesinin altında eziliyor. Bu mentalite değişmezse yüzme de diğer olimpik branşlar gibi hak ettiği yeri bulamayacaktır. Ben Akdeniz diyeti uyguluyorum. Genellikle bol zeytinyağlı, yüksek oranda karbonhidrat ve bunun yanında dengeli yağ ve protein alıyorum. Herkesin kendi vücudu için uygun diyeti bulması gerekir. Bundan önce ketojenik, düşük karbonhidratlı diyet uyguluyordum. Bana uygun olmadığını gördükten sonra Akdeniz diyetine döndüm. Hayat boyu sürdüremeyeceğiniz diyete girmemenizi tavsiye ederim. Günlük ortalama 3500- 4000 kalori tüketiyorum. Ortak olduğum spor salonunda bireysel antrenörlük yapıyorum. En keyif aldığım şeylerden biri de farklı araştırmalar yapmak. Genellikle hafta sonları eşimle beraber yüzme parkurlarımı temizliyorum. Aynı zamanda belli sürelerde küçük organizasyonlar yaparak arkadaşlarımızla beraber koyları temizliyoruz. Bunun yanında aktif bir Turmepa üyesiyim.


FMP'nin alüminyum valizi, sağlamlık ve lüksü bir arada sunuyor. Ufak koltuklara, rötara maruz kalmak, saatlerce valiz hazırlamak... Aksilik yaşanmayan seyahat yok gibi. Neyse ki olasılıkları minimuma indirmek için kontrol edebileceğimiz detaylar da var. Takip eden sayfalarda size havaalanında nasıl en stil sahibi adam olabileceğinizi, çantanıza neler koyacağınızı, seyahatinizi nasıl daha kolay hale getireceğinizi anlatacağız. İlk konu, yanınızda taşıyacağınız valiz çünkü seyahatinizi daha iyi hale de, daha kötü hale de getirebilir. Hem sağlam olmalı hem de harika görünmeli. Lüks bir valiz, yıllarca sizi bu konuyu düşünmekten kurtarır. Mutlaka yapmanız gereken şey: Üzerine tik atacağınız bir seyahat listesi hazırlamak. 8. Eğer kulaklığınızı daha önce kaybettiyseniz uçaktaki kulaklığı test etme imkanınız olmuştur; bir daha denemek isteyeceğinizi sanmıyoruz. O yüzden her zaman yanınızda yedek olarak hafif ve ufak bir kulaklık daha bulundurun. Bu RHA marka kulaklık 12 saat boyunca şarj gerektirmiyor. RHA. Dünyaca tanınan kreatif bir adam yanında ne taşır merak ediyor musunuz? Facebook yöneticisi MATT JACOBSON'ın çantasına bakalım. Yılda kaç mil uçuyorum? Yeterince çok diye özetleyebilirim, saymadım. Her yolculuğumda yanıma aldı- ğım EDC çanta bana yetiyor; onu uçaktan yemeğe, toplantılara, heryere götürüyorum. Bunu ciddiyetsizlik olarak görmüyorum. Ben hafiflikten yanayımdır. Çantama koyduğum eşyalar biraz farklı olsa da bana iyi hissettiriyor; hep yanımda olmalarını istiyorum. Kararsız kalmayın. Valize bir çift daha koyun. Çünkü karşınıza ne çıkacağını bilemezsiniz. Prada, hafif naylon çantalarının çevre dostu versiyonunu üretti. Şu anı gözünüzün önüne getirin: Havaalanına ulaştınız, deri çantanız çok ağır olduğu için sırtınız şimdiden ağrımaya başladı. Moda için acı çekmek seyahat ederken çok daha bunaltıcıdır. Ama neyse ki bir çözüm var. Yıllar önce Prada naylon çantalardan oluşan özel bir koleksiyon yarattı. Şimdi de bu çantaları sürdürülebilir hale getirerek güncelledi. Farklı modellerden oluşan Re-Nylon koleksiyonu Econyl iplikle dokunuyor; bu ipliğin üretiminde okyanuslarda avlanılırken bırakılan 'hayalet' ağlar kullanılıyor. Prada çantalar sadece çevre dostu değil, hafiflikleriyle aynı zamanda seyahat dostu. Üstelik çok da şıklar. A.W. Ceket, triko, pantolon, bel çantası, sırt çantası, duffel ve tote çanta Prada, kulaklık Bose. Bu hafif modeli ikinci -hatta üçüncü- çanta olarak boynunuza takabilirsiniz. Sabahtan otele gidene kadar her yerde kullanabilirsiniz. Stiliniz gereği bazen sırt çantası takamazsınız. İşte, o zaman büyük tote çanta imdada yetişir. Yedekten kasıt tek bir çanta da olabilir. Özellikle de bu kadar şık ve hacimliyse. Blazer ceket yalnızca Bond giysin diye üretilmedi. Yolda sizin de jilet gibi görünmeniz gerekebilir. Diş fırçası? Tik at. Telefon şarjı. Bir tik daha. Peki, ya blazer? Çift tik. Çünkü normalde rahat casual stilin yeteceği seyahatlerde bile aniden bir partiye davet edilebilir, son dakika rezervasyonuyla şık bir restorana yemeğe gidebilirsiniz. Ve elbette denim ceketiniz ikisi için de uygun değil. Evet, blazer ceketi valize koymak sorun oluyor; valizden çıkardığınızda her zaman koyduğunuz andaki kadar iyi görünmeyebiliyor. Bunun çözümü, doğru valiz yerleştirmesi. 1. Blazer'ınızı doğru seçin. Kült Japon marka Ring Jacket'ın ultra hafif Balloon modeli tercih listenizde ilk sıraya yerleşebilir. Terzi işçiliğine sahip ama bol kesimli yün ceketler her mevsime uygun. 2. Kuru temizleme yardımı alın. "Tüvit bir ceket valize nasıl konmalı?" sorusunun cevabını en iyi kuru temizlemeciniz bilir. 3. Odaya girer girmez dolaba yerleştirin. Özellikle kısa yolculuklarda odaya girer girmez mini bara yönelmek yerine gömleklerinizi ve ceketinizi asın. 4. Yıkamayı düşünmeyin bile. Hiçbir zaman işe yaramaz. Blazer katlamak çarşaf katlamaya benzer. Sanıldığı kadar zor değildir; yolunu bilin yeter. Sol kısmını içeriye katlayın, sağ kısmını arkaya alın. Yakayı kaldırın, ceketin iki yanını da elinizle düzeltin. Kırışmayı önle- mek için bir ipucu daha: Kıvrımların arasına plastik poşet koyabilirsiniz. Bu, yolculuk sırasında bavul itilip çekilirken ceketin kırışmasını önler. Ceketi valizinize koyun ve otele ulaşır ulaşmaz yerinden çıkarın. Kabin bagajının ağırlık limiti için spor ayakkabıları da gözden geçirme vakti. Birkaç beyaz sneaker'ı tarttık. "Uçak çorabı" diye bir şey olmasa da her alanda olduğu gibi bu konuda da bir en iyi var. Paper Project'in Japon kağıt ipliklerinden ürettiği çoraplar teri emiyor ve ayaklarınızı ferah tutuyor. Uçuşta ayakkabınızı çıkarıp, yere onlarla basmayın yeter. B.L. ve nefes alan bereler en iyileri. Unutmadan, bir de o sabah saçlarınız şekil almamışsa hayat kurtarıcıdır. K. S. eşyayı koyuyorum; hem yer kaplamıyorlar hem de aradığımı hemen buluyorum. N. S.


Taha Batu Coşar, hayatta ne yapmak istediğini bilen şanslı azınlıktan. Ve Milenyum neslinin en iyi özelliklerinin demonstrasyonu gibi; tutkulu, duyarlı, bağımsız... Ayakları yere basan, gözü yüksekte bir yıldız. Ve bazen en parlak yıldızları görebilmek için kafayı 'kutunun dışına' çıkarıp, biraz daha dikkatli bakmak gerekir. 21 yaşına sekiz Türkiye şampiyonluğu ve dünya çapında sayısız başarı sığdıran dansçıyla tanışmalısınız. Sekiz yaşında başladım. Ankara'da ilkokul beşe gidiyordum, bugün artık 11 yıldır birlikte çalıştığım koçum İpek Yavuzer okulumuza 23 Nisan gösterisi hazırlamaya gelmişti, beni görüp en öne koymak istedi, gösteriden sonra da kendi dans okuluna çağırdı ve serüven böyle başladı. Öncesinde futbola gidiyordum, oradan ayrılıp dansa başladım. Aslında şöyle oldu; babamın bir tanıdığı dans hocasıydı ve bizi bir yarışmaya davet etmişti. Annem ve babam o kadar etkilendiler ki, beni de başlatmak istediler. Birkaç ders aldıktan sonra İpek hoca, "Seni bir ay sonra yarışmaya sokacağım" dedi. Çok strese girdim ve eve gittiğimde anneme, "Yarışmaya katılmak istemiyorum, dansı da hiç sevmedim zaten" dedim. Yalandı tabii, yarışma beni çok korkutmuştu. Aradan bir yıl geçti ve tesadüfen o gün sınıfa gösteri hazırlamaya gelip beni gördü. Gösteride güzel performans sergiledik, sonra da onun kulübünde sporcu olarak başladım. İşin içine girdikten sonra anladım ki dansın gerçekten çok artısı var. Sadece dans değil, kadın ve erkek ilişkisi üzerine o kadar çok şey öğrendim ki... Çok büyük sabır kattı bana. Partnerinizle mutlaka anlaşmanız ve kusursuz uyum içinde olmanız gerekir. Öyle ki bazen, "Partnerinizle ilişkiniz var mı?" diye sorarlar. Bugüne kadar hiçbir partnerime öyle bir yaklaşımda bulunmadım. Ama yaşayanlar var, yaşayıp başarılı olanlar var, evli dansçılar, şampiyonlar var. Benim karakterime uymadığı için tercih etmedim. İşle ilişkiyi karıştırmak istemedim. Kız arkadaşım da dansçı, Ankara'da yaşıyor. Zaten dans ortamında tanıştık, ilişkimiz arkadaşlıktan doğdu. İki yıldan uzun süredir beraberiz. Bizim birinci olduğumuz şampiyonada o da yedinci oldu partneriyle. Beni İpek hocam keşfetti ama geliştiren bir başka isim de Genadi Petkoy oldu. Kendisi Türkiye'de yaşayan bir Bulgar. Şu an beraber sporcu yetiştirmeye devam ediyorlar. O dönem her okul çıkışı Emek'teki kulübe gitmeye, yarışmalara katılmaya başladım ki ilk başta çok kötü dereceler aldık ama hiç sorgulamadan devam ediyordum çünkü dans etmeyi seviyordum. Sosyal ortamım da dansa doğru kaymaya başlamıştı çünkü okulda çok fazla arkadaş edinemiyordum. Keskin bir gruplaşma vardı ve kendimi o grupların içine sokamıyordum. Sonra şöyle bir travma yaşadım; ilkokulda bir şov yaptık ve sınıftaki erkekler, "Erkek adam kıvırır mı, kalk da bir kıvır bakalım" gibi şeyler söylemeye başladılar. Çok travmatikti. Oysa yaptığımız işte kadın ve erkek figürü çok baskın; ikisi arasında inanılmaz bir takım çalışması var. Ben bu travmayı şurada kırdım; 23 Nisan'da partnerimle birlikte gösteri yaptık ve erkeklerin hepsi o kadar kıskandılar ki ... Çünkü hiçbiri o zamana kadar bir kıza dokunmamıştı dahi. Bana, "Nerede başlayabiliriz dansa, ne kadar şanslısın" demeye başladılar. Çok keskin bir önyargı vardı, bir gösteriyle yıkıldı. Dans sporunda erkeğe göre puan veriliyor bu arada. Genelde erkek ön planda. Kadın ona eşlik ediyor. Koreografiler de genelde ona göre dizayn ediliyor. İlk kez 2012'de Türkiye Şampiyonu oldum, o zaman Yıldızlar 2 kategorisinde yarışıyorduk. Türkiye Şampiyonu olduğunuz zaman dünya ve Avrupa şampiyonasında temsil hakkı kazanıyor- sunuz, bu benim için çok büyük bir ödüldü. Annemin ilk ağladığı zaman o gündür. Sonra federasyonda bütçe sıkıntısı oldu ve gidemedik ama kendi imkanlarımızla 2012 Ağustos'unda German Open'a katıldık. Bu yarışmaya dünyanın her yerinden bütün sporcular katılıyor ve kendini gösterme çabası ön plana çıkıyor, dolayısıyla her ülkenin birinci ve ikinci çiftlerinin katıldığı Dünya Şampiyonası'ndan daha zor. 200 çift vardı, yarışma sabah dokuzda başlıyordu ve her turda yarışmacı sayısı yarıya düşüyordu. Biz ilk turu geçtik, "Sonraki turda eleniriz herhalde" dedim. İkinci, üçüncü derken, her turda, "Ben finale girmek istiyorum" demeye başladım ve bu arzumu tüm bedenimde gösterme çabasına girdim. Yarı finale çıktık. Finale 6 çift kalıyor ama kimlerin kalacağını önceden açıklamıyorlar. Şunu söyleyebilirim, numaramız okunduğunda ağlayarak dans ettik! Türkiye'de ilk defa alınmış en büyük başarılardan biri. Beşinci olduk ve o gün benim doğum günümdü. 2012'den beri Türkiye şampiyonuyum ama kategori atlamış oldum; yıldızlardan gençlere, genç- lerden yetişkinlere. Yetişkinlerde üçüncü şampiyonluğum. Türkiye'deki yarışma dereceleri bizim için şu açıdan önemli; futboldaki gibi yarışmaya katıldıkça puan kazanıyorsunuz, dünya şampiyonalarında temsil hakkı kazanmak için de belli bir puanınızın olması gerekiyor. 2012'de gidemediğimiz Dünya Şampiyonası için 2013 yılında tekrar temsil hakkı kazandık. İtalya'da yapıldı. Her tur atlayışımızda motivasyonumuz yükseliyor, daha iyi performans sergi- liyorduk. Yine finale çıktık ve altıncı olduk. Böylece Türkiye ilk kez finale çıkmış oldu. Ankara'da bir terzim vardı; normal bir terziydi, ona önceki kostümlerimi götürdüm, kalıplarını aldı, beraber kumaş seçtik, bu konuda deneyimi olmamasına rağmen iyi işler ortaya çıkardı. Dans kostümü yapmak zor; kumaşının esnek olması, kalıbının vücuda tam oturması lazım. Hareket- lerinizi engellememeli; kostümde rahatsız bir nokta varsa, onu düşündüğünüz için dans ede- miyorsunuz. İçinde kendinizi iyi hissediyor olmanız da çok önemli. İstanbul'a gelince o kostümlerle yarışmaya bir süre devam ettim, sonra Tanju Babacan ile yollarımız kesişti. Teyzem modellik yapıyordu (2004 Türkiye Güzeli Nur Gümüşdoğrayan), onun vasıtasıyla tanıştık. "Küçüklüğümden beri hep dans etmek istedim ama dans bana yakışmıyor, seni görünce o hislerimi hatırladım" dedi ve kostüm sponsorumuz oldu. Son yarışmada da onun diktiği kostümü giydim. Normalde sabit olması gerekiyor ama ben dört kez partner değiştirdim. Aleksandra ile yaklaşık beş yıldır partneriz. 15 yıldır İstanbul'da yaşayan bir Ukraynalı. Önceki partnerim akademik bir planla ilerlemek istiyordu, hedeflerimiz çakıştığı için bir süre sonra yaptığımız iş verimliliğini kaybetti. Sonra Aleksandra ile kariyerimiz başladı ve liseyi bir yıl Ankara'da okudu, bu süreçte de bizim evimizde kaldı. Üç kişilik bir aileye dışarıdan birinin gelmesi enteresan bir deneyimdi. Annem ve babam beni her zaman desteklediler, burada da o fedakarlığı gösterdiler. O yıl hayatım sadece danstan ibaretti. Ankara bir memur şehri, yapacak pek bir şey yok, bu nedenle insan yaptığı işe daha iyi konsantre olabiliyor. Bu benim için bir avantajdı; okuldan çıkıp buluşuyorduk, gece 11:00'e kadar çalışıyorduk, babam bizi alıyordu, yemek yiyip yatıyorduk, ertesi gün tekrar... Dans sporunda kasların çok aktif olması gerekiyor. Her kasınızın aynı anda çalıştığı ekstrem bir spor aslında. Dansçıyım deyince, "Ne güzel, eğleniyorsunuz" diyenler oluyor. İşimi çok seviyorum ama dışarıdan göründüğü kadar eğlenceli değil. Ailem hala Ankara'da, ben 2016'da geldim. Bir noktada, "Hayatımın danstan ibaret olmasını istemiyorum, normal insanlar gibi dışarı çıkıp arkadaşlarımla kahve içebilmem, normal ilişkiler yaşamam lazım" dedim. Makineleştiğimi hissettim. Kafayı dansla bozmuş 14-15 yaşlarında bir çocuktum. İyi ki bozmuşum, şikayetçi değilim ama başka duyguları da yaşamak istedim ve İstanbul'u bir hedef olarak önüme koydum. İstanbul'da dans sporu branşında okul yok. Okulların çoğu sosyal amaçlı. Hiç dans etmeyen biri gidip kolaylıkla dans öğrenebilir ve eğlenebilir. Bu şehirde yapacak o kadar çok şey var ki, insanlar böyle yüksek disiplin gerektiren alanlarda profesyonelleşemiyorlar. Ankara'nın tam kontrastı. Babam, fiberglas malzemeyle üç boyutlu modelleme yapıyor. Küçüklüğümden beri onun işinin getirdiği sanatsal bakış açısının da etkisiyle hep bir şeyler çizer, birleştirir, yontardım. Atölyesine gittiğimde o tozlu atmosfer, boya kokusu beni hep çekmiştir. Üniversite sınavı yaklaşırken önce uluslararası ilişkiler ya da işletme bölümünü seçmeyi düşünüyordum ama sonra dedim ki, "Okula her gittiğimde dersler ne zaman bitecek diye düşünmek istemiyorum, keyif alacağım bir seçim yapmak istiyorum." Böylece Yeditepe Üniversitesi Plastik Sanatlar ve Resim bölümünde okumaya karar verdim. Yetenek sınavına annemle beraber geldik, çok heyecanlıydık. Yüzde yüz burslu kazandım ve "İstanbul bekle beni geliyorum!" dedim. Burada bir yandan da dans dersleri veriyorsun. Evet, Harbiye'de arkadaşlarımın stüdyosunda ders veriyorum. İstanbul'a ilk geldiğimde hiç kimseyi tanımıyordum ve çalışacak salon bulma konusunda da biraz sıkıntı yaşadık. Sadece üniversitelerin dans salonları var ve orada okumuyorsan çalışma hakkı alman zor oluyor. "Eğer salon arıyorsanız bizimle çalışabilirsiniz" dediler, o şekilde başladık. Özel ders veriyorum, bir de Salı günleri grup dersleri var. Önceden hiçbir dans kariyeri olmamış orta yaş ve üniversite öğrencileri geliyor, onların seviyesinde sıfırdan başlayan bir sınıf. Amaç daha sosyal bir bakış açısıyla spor yaparak eğlenmek. 2020'de workshop'lar verdiğim farklı salonlar da olacak. Yaptığımız işte kadın ve erkek figürü çok baskın; ikisi arasında inanılmaz bir takım çalışması var. İstanbul'a geldiğimden beri büyük bir kariyer planlaması yapamıyordum, okulun ve şehrin yoğunluğu buna engel oluyordu. Dans adına büyük bir şey yapmam için sadece dans olması lazım.Burada tek hedefim stabil kalmak oldu; Türkiye'deki yarışmalara devam etmek, yurtdışında birkaç yarışmaya katılmak... Okul Haziran ayında bitiyor, sonrasında Ankara'daki danstan ibaret hayatıma devam etmek istiyorum çünkü güzel projelerim, hedeflerim var. Mesela yetişkinler kategorisinde dünya finalisti olmak istiyorum. Dans sporu gerçekten çok küçük bir kitle tarafından tanınıyor. Hatta yakın geçmişe kadar o kadar küçüktük ki, Jimnastik Federasyonu'na bağlıydık. Dans Sporları Federasyonu daha sonra kuruldu. Türkiye'de bu sporun daha iyi anlaşılması için biraz daha zaman geçmesi gerekiyor belki. İşte, o yüzden bir sonraki hedefim yurtdışı. Yavaş yavaş hazırlıklara başladım. Avrupa Şampiyonası ve 5 Aralık 2020'de Meksika'da düzenlenecek WDSF Dünya Şampiyonası'nda. Dünya birincisi olmak. 2020'de gerçek olur umarım. Önce değil ama dans sırasında yaptığım bir şey var. Arka arkaya yaptığımız beş tane dans mevcut; samba, çaça, rumba, paso doble ve jive. Hepsi birbirinden ayrı karakterlere sahip. Bir süre sonra ayak tabanı kaymaya başlıyor. Bunu önlemek için biz sporcular genelde ayakkabının altına biraz su sürüp dansa devam ederiz. Özel deri taban biraz ıslandığı zaman tutuculuğu artar. Ama yarışmada, final zamanında bir danstan diğerine geçerken yaklaşık 20 saniyeniz var. Ben de şöyle bir yöntem buldum; alnımdaki teri alıp ayağımın altına sürüyor, sonra da dansa devam ediyorum. Yarışma öncesinde ise bir ritüelim yok, sadece çıkıp keyifle, şampiyon ruhuyla dans edeyim, benim için yeterli. Anda yaşıyorum. Galiba kendimi eğittim. Çok önemli yarışmalara bile sanki hiçbir şey yokmuş gibi, kaldırımda yürüyormuş gibi çıkıyorum, partnerimi yerleştiriyorum ve müziğin başlamasını bekliyorum. Bu, tecrübeyle kazanılan bir şey. Normalde stres kaldıramayan biriyim. Partnerinle yarışma anında yaşadığın stresi seyirciye yansıtmak kadar kötüsü yok. Bir keresinde Aleksandra ile rumba yaparken bir sıkıntı yaşadık. Sonraki dansımız paso doble idi; boğa güreşini anlatan, çok keskin, şehvetli, agresif bir dans. İçimden dedim ki, "Sana orada cevabımı vereceğim." Çıktık ve hayatımda yaptığım en iyi paso doble oldu! Seyirciye pozitif bir enerji yansıttığınız zaman, seyirciden de size pozitif enerji geliyor, yaptığımız iş bize haz vermeye başlıyor ve bu bir döngü haline geliyor. İşin teatral kısmı da var kesinlikle çünkü her hareketin yapılışının altında bir anlam var. Bir de teknik olarak bir sır vereyim; dans hep ağızdan nefes verilerek yapılan bir spor, o yüzden ağzın hep açık olması gerekiyor. Onu gülüm- semeyle taçlandırıyoruz diyelim. Dans sporunda kasların çok aktif olması gerekiyor. Her kasınızın aynı anda çalıştığı ekstrem bir spor aslında. İşimi çok seviyorum ama dışarıdan göründüğü kadar eğlenceli değil. İstanbul'a geldiğimde, bu kalabalık şehirde nasıl oluyor da kendimi yalnız hissediyorum diye düşündüm. Öyle anlarda müziksiz yapamıyorum. Dans kariyeri dışında, birçok alanda daha yeteneğin olduğunu duydum. El işlerine meraklıyım, mesela geçenlerde kendime deri ve kanvas kumaşla bir çanta diktim. Beğendiğim bir model vardı, kendi yorumumu kattım. Restorasyon, ileri dönüşüm ve antikaya da çok ilgim var. Bir gün eve giderken çöpe atılmış bir sehpa gördüm, aslan ayaklı antika bir seh- paydı. Aldım, bir ay evde durdu, sonra Beşiktaş'ta bir marangoza gittim ve sehpayı ikiye böldürerek raf yaptırdım, üzerine antikalarımı koydum. Geçen sene de iki hafta okula gitmeyip, rastgele bulduğum bir marangoza çıraklık yaptım! Marangozhanesi gerçekten büyüktü ve güzel bir bağ kurduk, okulda öğrenemeyeceğim bir sürü bilgi öğretti bana. Uğurkan Erez ile teyzem vasıtasıyla iletişim halindeydik. Teyzemlerin defilesine gittiğimde hep, "Sen bir İstanbul'a gel, bir 18 yaşını geç, seni oyuncu yapacağım" derdi. Geldim ve hemen oyunculuk kursuna yazdırdı. Çok değişik bir deneyim oldu benim için. Tamam, belki bir sürü insanın karşısına çıkıp performans sergiliyoruz, duygu alışverişi yapıyoruz ama hiç konuşmadan yapıyoruz bunu. Konuşarak karşındakine duyguyu geçirmek beni çok zorladı ama 2016 sonunda bir tiyatro gösterisi yaptık o ekiple beraber, müthiş bir deneyimdi benim için. Sonrasında birkaç yerden Uğurkan Erez vasıtasıyla teklif geldi ama ben istemedim çünkü seçmeler benim için o kadar stresliydi ki... Kendimi ait hissettiğim yer orası değildi. Çok spontan, sosyal medyalık, insanlara yaptığımız dansı sevdirmek için 2018'de çektik onları. Bir tanesinde, Karaköy'de oturmuş kahve içiyorduk; arkadaşım, "Abi, çok güzel müzik buldum, dans videosu mu çeksek?" dedi. Trafiğe kapalı bir sokak bulduk, ben telefonumdan müziği açtım, o da telefonuyla çekim yaptı. Evet, melankolik bir havaya büründüğüm oluyor. İstanbul'a geldiğimde, bu kalabalık şehirde nasıl oluyor da kendimi yalnız hissediyorum diye düşündüm. Öyle anlarda müziksiz yapamıyorum. Kulaklığımı evde unuttuysam, o gün benim için berbat bir gündür. O yüzden her zaman mutlaka kulaklığım ve Spotify listem benimledir. Genelde eskiyi seviyorum, yaşanmışlık beni çok etkiliyor. İkinci Dünya Savaşı sonrası yaşamak isterdim. Savaş bittikten sonra insanlar biraz rahatlığa kavuşuyor, yeni bir düzen oluşuyor, popüler kültür coşuyor. O dönemin otomobillerine baktığı- nızda ne demek istediğimi anlayacaksınız. Birçok şey halen el işiyle, üzerinde çok düşünülerek yapılıyordu, seri üretim çok ön planda değildi. Bana bu anlayış daha değerli geliyor. Matthew McConaughey'in de dediği gibi; on yıl sonraki ben...


Son birkaç senedir ünü lezzetiyle olduğu kadar nev-i şahsına münhasır ambiyansıyla da kulaktan kulağa yayılan Markus'un ortağı Emirhan Paralı'yı yakından tanıyoruz. Sabancı Üniversitesi işletme mezunuyum. Birkaç senelik kurumsal hayat deneyiminden sonra, çocukluk hayalim olan restoranı açabilmek için çalıştığım firmadan istifa edip Paris Cordon Bleu'ye eğitim almaya gittim. Eğitimimi tamamladıktan sonra Gilles Epie'nin yanında bir süre çalıştım ve sonra İstanbul'a döndüm. Bir süre Mikla'da çalışarak deneyim kazanmaya devam ettim. Bir sene sonra ortağım Sinan ile Wondercats'i kurduk ve şehrin gizli noktalarında pop up yemekler yapmaya başladık. Daha sonra Wondercats'e Sarper Ulusel de katıldı. Tam bir sene sonra Markus'u, yaklaşık dokuz ay sonrasında da Markus Tavern'i açtık. Sinan'ın New York'un Per-Se ve Daniel gibi sembol restoranlarında edindiği önemli deneyimler vardı. Wondercats yemeklerinin birkaç tanesinde kaburgayı kullandık ve çok iyi geri dönüşler aldık. Bu ürünün neden olduğunu bilmediğimiz bir şekilde çok fazla kullanılmadığını fark ettik ve modern dokunuşlarla aslında çok uzun zamandır kültürümüzde olan bir ürünü tekrar yorumlamak istedik. Öncelikle mevsimlik ürünler kullanmaya dikkat ediyoruz, bu sebeple Markus'un menüsünün senede en az dört defa değiştiğini söyleyebilirim. Menü kaburganın etrafında şekillendiği için uyum sağlayabilecek farklı yörelerimizden tabaklar sunmayı seviyoruz. Sinan Antep'li olduğu için humus ve muhammara gerçekten en beğendiğimiz seçenekler arasında. Bazen ben ön tarafta misafirlerimizin beğenebileceği lezzetleri öneriyorum. Mesela Paris'te sevdiğim bir restorandaki bir tabağı son menümüze babagannuş burrata olarak ekledik. Bunun dışında en az kaburga kadar tercih edilen patates kızartmamız ve poutine sunumlarımız var. Patates kızartmamız farklı çünkü özel solüsyonumuz dışında, tabaklanana kadar altı farklı aşamadan geçiyor. Kaburgalar arasında dana ve kuzu arasında tercih yapmakta zorlandığım çok zaman oluyor. Ama elimizde olduğu zaman baby back ribs benim favori tabağım. Bunun dışında karalahana salatası, bamya turşu kavurma ve menüye yeni eklediğimiz balkabağı mücver favorilerim. Eğer biraz yaramazlık yapmak istersem 12 saat kadar tütsülediğimiz tiftik kaburga burgerimizi tercih ediyorum. Mimari çizimini Naif Tasarım yaptı. Dekorasyonunu yine bir Sabancı mezunu olan Yağız Alpfer ve Antique Hous, duvardaki muralimizi ise Yankı Çalışkan çizdi. Açılmadan önce üç tane tadım düzenlemiştik ve bu tadımlar yapılırken Yankı iskelede koca duvarı çiziyordu. Marka tasarımını ise Nihan Aydın gerçekleştirdi. Beyoğlu'nda, Sinan'ın oturduğu evin arka sokağında uzun yıllardır beğendiğim bir yer vardı. Sinan bir gün bana sahibinin devrettiğini söyledi. Açıkçası kafamızda hiçbir konsept yoktu ancak Markus'un tasarım dili ile çok ortak noktaları vardı. Çok kısa bir süre sonra buraya uyum sağlayabilecek bir konsept ve mutfak üzerine çalıştık ve ikinci bir noktayı açmak için bu kadar acelemiz olmasa da dayanamayıp burayı devraldık. Tavern'in hikayesi böyle doğdu, insanların samimi bir ortamda farklı lezzetleri deneyimleyip, aynı zamanda eğlenmeye devam edebilecekleri bir yer haline getirdik. Gece ikiye kadar açık olan mutfağımızın bizi o bölgede biraz daha farklı kıldığını söyleyebilirim. İsim olarak tok, maskülen ve söylendiği gibi yazılabilen yabancı bir isim arıyorduk. Bir kaburgacı açacağımız için bu özellikler bizim açımızdan önemliydi. Tasarım ve inşaat süreci başlamadan önce bir kimlik ve persona yarattık ve bu persona için bir isim üzerine çalışmaya başladık. Ancak daha sonra fark ettik ki istediğimiz isim Çanakkale'de bir şarap barı tarafından kullanılıyormuş. Açı- lıştan iki ay kadar önce Markus'a karar verdik. İkinci dükkandan sonra Wondercats biraz daha markaların ihtiyacını karşılamaya yönelik bir yapıya evrildi. Ancak kreatif olarak bize bir oyun alanı sağlayan yemeklerini ve misafirlerimizin şaşkın ve keyifli ifadelerini görmeyi çok özledik. Bir süre ara vermiş olsak da mutlaka geri dönüşü olacak. Açıldığımızdan beri ağızdan ağıza yayılarak duyuldu Markus. Dolayısıyla haberimiz olmadan gelen yemek eleştirmenleri bizleri çok mutlu ediyor. Onları ağırlamak ve yorumları dinleyip her alanda daha iyi nasıl olabileceğimize dair fikir alışverişinde bulunmak bizlere oldukça keyif veriyor. Kesinlikle ekstra baskı hissetmiyoruz çünkü yaptığımız ürünün kalitesinin farkındayız. Mutfağına aşık olduğum için İtalya'nın herhangi bir şehrine gitmekten her zaman mutluluk duyarım ama mutlaka trattoria ya da osteria tercih ederim. Buralar turistten ziyade yerel halkın gittiği ve aile yadigarı tariflerin uygulandığı yerler. Roma'da Roscioli ve Bar San Calisto, Bologna'da All' Osteria Bottega ve Verona'da Trattoria al Pompiere en sevdiklerimden. Paris'ten üç yer söylemem gerekirse ise Le Chateaubriand, Le Dauphin ve Septime olur.


Ufak bir ayrıntı, büyük bir jest... Kişiye özel hazırlanmış koca bir evreni anımsatan tasarımların ve deneyimlerin mimarı Mauricio Kirschner ile kurucusu olduğu House of Kirschner'i ve kutlanmaya değer şeyleri konuşuyoruz. Hiç şüphesiz ki kader. Küçük yaşlardan beri, bu dünyaya olağanüstü bir şeyler tasarlamak için geldiğimi biliyordum. Okulda aklıma ne geliyorsa çizdiğimi, elimin hareketiyle yeni gerçeklikler şekillendirdiğimi canlı bir şekilde hatırlıyorum. Çok geçmeden, olağanüstü atmosferler yaratmak için mekanı manipüle edebilme yeteneğiyle kutsanmış olduğumu fark ettim. Sadece işlevsel değil, aynı zamanda büyüleyici, insanları yeni deneyimlere taşıyan mekanlar tasarlamamı sağlayan şeyin bir hediye olduğunu biliyorum. Beni çevreleyen dünyanın ta kendisi. Derin bir nefes alıp ana dalmak, rüzgarı tenimde hissetmek, gökyüzünün renklerini gözlemlemek ruhumu harekete geçiren şeylerden sadece birkaçı. Doğal dünyayla bağlantı kurmak, gerçek potansiyelimi ortaya çıkarmama ve hayatı daha geniş bir perspektiften görmeme yardımcı oluyor; bilincimi genişletiyor ve hayal gücümü ateşliyor. Diğer sanatçıların işleri de yaratıcı sürecimde önemli bir rol oynuyor. Her sanatçı, farklı gerçekliklere açılan bir portal sunarak işlerine benzersiz bakış açısı ve tutku getiriyor. Onların üretimleri de, zihnimiz ve ruhumuz arasında bir diyalog başlatıyor ve bizleri ortak bir yaratıcı yolculukta birbirine bağlıyor. Her şeyin merkezinde, varoluşun özüyle olan derin bağımız yatıyor: öz saygı ve kim olduğumuzu takdir etme duygusu. Evrenin bereketine layık olduğumuzun farkına varmak, hayal kurmaya cesaret etmek ve kutlama ruhunu paylaşma iradesine sahip olmak... Özel bir günü insanların kalplerine sonsuza dek kazıyacak, gerçek anlamda unutulmaz bir deneyime dönüştürebilecek temel unsurların bunlar olduğuna inanıyorum. Yarattığımız sihrin ardında ise House of Kirschner'in sergilediği tutku ve yetenek var: Müziğin küratörlüğünden sanatsal unsurların seçimine, mutfak yolculuğunun hazırlanmasından sansasyonel bir an oluşturmak için gereken her detayın özeninde değerli bir ekip yer alıyor. Tüm bunları anlamlı bir şekilde bir araya getirense müşterilerimizle kurduğumuz bağdır. Gerçekten eşsiz ve etkileyici bir etkinlik yaratmanın anahtarı onların umutlarını, hayallerini ve beklentilerini anlamakta saklı. Her etkinlik, ben ve ekibim için yaratıcılığımızı ve yenilikçiliğimizi sergilemek için bir fırsat ancak gerçekten iz bırakan, bu süreçte tanıştığımız insanlardan başkası değil. Her proje, ayakları yere basan, gezegenin enerjisiyle derinden uyum içinde ve hayatın zevklerini paylaşmaktan heyecan duyan insanlarla yeni bağlantılar kurmak için yadsınamaz bir olanak sunuyor. Yaydıkları sevgi hayranlık uyandırıcı ve insanlığın en saf halinin bir kanıtı. Öğretilerini nereye gidersem gideyim yanımda taşıyorum. Kendimizi yansıtabildiğimiz işler yaratabilmek için kendimize ilham vermek önemlidir. Benim için bu, sürekli içsel çalışma yapmak ve özüme bağlı kalmak anlamına geliyor. Ruhumu besleyen şeylerden asla vazgeçmem. Her günümü bir ritüel haline getirmeye çalışıyorum. Doğayla bir arada oldukça, galeri ve sergileri ziyaret ettikçe, yoga ve nefesi çalışması için vakit ayırdıkça daha dengede hissediyorum; bunlar fiziksel ve duygusal bedenlerimle bağımı güçlendirmeme yardımcı oluyor.