10 Eylül' de jupiterde sıra dışı bir olay gözlendi. Amatör astronomlar gezegenin bulutlu atmosferinde flaşlar patlıyormuş gibi bir parlama gördüler. Eğer geçmişte gözlemler göz önünde bulundurulursa , Jupiter' de büyük bir patlama olduğu muhtemel. Diğer bir yönden bu çarpışma Jüpiter' de gerçekleşmese, dünyada gerçekleşebilirdi. Bu gaz devi bu nedenle dünyayı kurtarmış olabilir. 10 Eylül sabahı, 2 saniye uzunluğunda Jüpiter' in doğu kanadında 1=335 boylamına +12 derece enleminde parlak bir patlama gözledim. Bu parlama 165 km çapında bir alanı kapladı. Meade 12 LX200 GPS teleskopumu kullanarak 400 kez büyütmeyle oldukça iyi bir gözlem yaptım. Amatör astronom George Hall ise kendi websitesindeki bir yorumdan patlamanın olduğunu anladıktan sonra, önceki gün topladığı verileri tekrar gözden geçirdi. Video kayıtlarından fotoğraf da alarak ,videoyu kaydetti. Jüpiter' in güçlü çekim etkisine kapılan bir astreodin gezegene çarptığı düşünülüyor. 2009' dan beri Jüpiter'de gözlenen 3. Çarpışmadan doğan parlama olduğu söyleniyor. Jüpiter güçlü çekim etkisiyle bu tarz olası çarpışmalara karşı dünya gibi iç bölümdeki gezegenleri kalkan gibi koruduğu düşünülüyor. Jüpiter' in çekim etkisi böylece bir kez daha Dünya' yı korudu.


Teksas Üniversitesi Austin Jeofizik Enstitüsü ve Max Planck Güneş Sistemi Enstitüsü' nden bilim insanlarının yaptığı araştırma sonucunda; Jüpiter' in ayı Europa' nın buzlu yüzey altı okyanusunun diplerinde enerji transferi ve ısı sağlamaya yarayacak devir-daim şablonları bulunabileceği ve bu sayede biyolojik hayata imkan sağlayabileceği belirtildi. Yani Europa' nın derinliklerinde hayat bulunabilir. Bilim adamları güneş sistemindeki gezegenlerden Jüpiter' in uydusu Europa'da güneş sisteminde hayat oluşması için gerekli şartların mümkün olduğnu belirtildi. Galileo uzay mekiğinde bulunan güçlendirilmiş magnetometre ile yapılan ölçümlerde, dünyadaki okyanuslardaki gibi tuzluluk sinyalleri alındı. Bu da Europa' nın buz tabakasının altında Dünya' dakine benzer bir okyanus bulunduğunu gösteriyor. Okyanustan doğrudan ölçümler yapılmasa da bilim adamları magnetometre ve ayın buzlu yüzeyinde yapılan gözlemler sonucuna güvenen bilim adamları Europa' da hayatın muhtemel olduğunu belirtiyorlar. Yüzeydeki buzda bulunan bozulmuş bölgelere kaos arazileri deniyor ve Europa' nın en belirgin özelliğini gösteriyor. Europa' nın ekvatorunda yoğunlaşan bu kaos arazilerinin, Europa'nın buz tabakasındaki okyanustan hızlanan ısı dalgası nedeniyle oluşan konveksiyondan kaynaklanabileceği belirtiliyor. İşte bu ısı transferi ve muhtemel deniz buzu oluşumu, diyapirin oluşumuna imkan verebilir. Benzer oluşumların Antartika' da oluştuğu biliniyor. Europa' da oluşan modellemeler Jüpiter ve Satürn' de tersine gerçekleşiyor.Çünkü bu gezegenlerin atmosferleri hızla dönmekte. Europa'da daha fazla araştırma yapılması gerekse de, okyanus ve buzun etkileşimi aktif . Bu ayda hayatın mevcut olma olasılığı bilim dünyasının ilgisini çekeceğe benziyor. - K. M. Soderlund, B. E. Schmidt, J. Wicht, D. D. Blankenship.Ocean-driven heating of Europa's icy shell at low latitudes. Nature Geoscience, 2013; DOI: 10.1038/ngeo2021


Jüpiter'in en büyük ayı Ganymede , Galileo'nun keşfinden 400 yıl sonra ilk kez haritalandı. Johns Hopkins Uygulamalı Fizik Laboratuvarı'ndan Wes Patterson başkanlığında, Laurel ve Wheaton Geoffrey Collins Jüpiter'in ayı Ganymede'nin en büyük jeolojik haritasını çıkardı. ABD Geological Survey tarafından yayınlanan haritada Ganymede'nin yüzeyinde değişken jeolojik karakterler illüstre ediliyor. Patterson, Collins ve meslektaşları NASA'nın Voyager ve Galileo görevlerinde kaydedilen görüntülerden yola çıkarak, haritayı oluşturdu. Türünün dördüncü örneği olan gezegensel uydu, aynı Dünya'nın uydusu Ay'ın ve Jüpiter'in uydusu lo ve Callisto 'nun haritasına benzer haritalar içeriyor. Ganymede'ni yüzeyini haritalayarak, buy uydunun gerçekten nasıl eşsiz bir şekilde oluşup evrildiğine ilişkin bilimsel sorulara daha doğru cevaplar verebileceğiz, diyor gezegen bilimci Patterson. 1610'dan yapılan çalışmalar yüzeydeki kara, eski ve yüksek kraterleri arazileri, ve buzdan bir yüzeyi olduğunu gösteriyor. 5262 km çapındaki Ganymede, Merkür'den ve cüce gezegen Pluton' dan daha büyük aslında. Ayrıca bu uydu güneş sisteminde magnetosfere sahip tek uydu. Haritada Ganymede'nin yüzey şekillerinin nasıl şekil aldığı ve evrildiğinin detayları gösteriliyor. Ganymede'nin iç evriminde ve diğer Galile uydularıyle olan etkileşimler ve uyduya çarpan küçük gök cisimleri rol oynadı. Araştırmacılar için oldukça değerli olacak yeni tablo sayesinde, diğer buzul ayların jeolojik karakterleri kıyaslanabilecek. Diğer buzul kaplı uydularla ortak özellikleri olduğu tahmin ediliyor. Ganymede 'de çok önceleri oluşmuş özellikler var, bu sayede coğrafik çeşitliliğe tarihi bir çeşitlilik eklenebilecek, diyor Collins.


Northwestern Üniversitesi'nden bilim insanları, yeni optogenetik implant sayesinde farelerin beynini uzaktan kontrol ederek, ilk kez sosyal etkileşimlerini yeniden programlamayı başardı. Bilim insanları optogenetikle felçten, körlüğe kadar birçok hastalığı tedavi etmeyi amaçlıyor. Optogenetik esas olarak bazı hücrelerin içerdikleri proteinden dolayı, ışığa daha duyarlı olmasına dayanıyor. Bu sayede yeni hücrelere gen ilave edilerek, ışıkla davranışlarının değişimi amaçlanıyor. Northwestern Üniversitesi'nden bilim insanları ışığa duyarlı alglerden alınan genlerle değiştirilmiş nöronları farelere ekledi. Böylece yeni geliştirilen beyin implantını verimli bir şekilde kullanma imkanı doğdu. Yeni implant türünün ilk örneği ve kablosuz çalışıyor. NFC teknolojisiyle çalışan implant sadece yarım mm kalınlığında beyin derisine tutturuluyor. Çok esnek ve ince filamenter led ışıklı bir prop beyin altına doğru bir girinti yapıyor. Araştırmacılar bu sayede ışığı beynin içine doğru yönlendirerek, NFC ile kablosuz olarak bilgisayar yardımıyla kontrol edebiliyor. Daha önceki teknolojilerde hayvanlara kablolar bağlı olduğundan, birden çok hayvanı gözlemlemek mümkün değildi. Kablolar koptuğunda ya da hayvanlar dolandığında bağlantı kopabiliyordu. Daha gerçekçi ortamlarda kompleks hayvan davranışını gözlemlemek için, kablolardan bağımsız bu inovatif teknolojiye ihtiyaç duyduk, diyor deneyin tasarımcısı nörobiyolog Yevgenia Kozorovitskiy. Bilim insanları bu yeni teknolojiyi farelerin normal davranış sergileyebildiği deneylere adapte ederek, hayvan grupları arasındaki ilk optogenetik çalışmayı mümkün kıldı. Araştırmacılar bir kafes içinde birbirine yakın olan farelerin beyninin ilgili bölgesini aktive ederek nöronlarını stimüle etti. Stimüle edilen farelerin birbiriyle olan sosyal etkileşim süresi ve frekansı arttı. Stimülasyon kapatıldığında ise ilişkileri eski haline döndü. Ayrıca bilim insanları fare çiftlerini ayrı ayrı seçerek etkileşimlerini arttırabildi. Bunun gerçekten işe yarayacağını düşünmemiştik. Bilgimiz dahilinde bu çalışma, uzun süredir sosyal davranışlar arasındaki nöral senkronizasyona dair ilk direkt değerlendirme oluyor, diyor Kozorovitskiy. Optogenetik, genetik olarak modifiye nöronlar içerdiğinden henüz insanlar için onaylanmadı. Yine de bu araştırma farelerdeki nöronlar arasındaki bağlantıyı çalışmada ve farklı uyaranlar karşısında nörotransmitter salınımına dair yeni bir çalışma yolu sunuyor. Bu araştırmayla hayvanlar arasındaki sosyal hiyerarşilerin nasıl kurulduğu incelenebilir. Araştırmacılar bu implant teknolojisinin gelecekteki araştırmalarda yeni bir sayfa açtığını düşünüyor.


Kadınların canlı şeyleri tanımada erkeklerden daha iyi olduğu, erkeklerin ise araçları tanımada kadınlardan daha iyi olduğu ortaya çıktı. İşte bu en umulmadık sonuç; Vanderbilt psikologlarının analizleri sonucunda ortaya çıktı. Psikologlar pek çok görsel tanımlama görevini toplayarak yeni bir standart test geliştirerek obje tanımlamayı uzmanlaştırdılar. Genelde herkes sosyal iletişimleri nedeniyle yüz tanımada uzmanlaşır. Çoğu insanda diğer türden objeleri tanımada meslekleri, hobileri veya ilgi alanlarına göre tanımlamada uzmanlaşır. Ayrıca kültürel etkilerde kategorilere göre erkekler ve kadınlarda bir takım değişiklikler gösterir. 3 Ağustos'da basılan Vision Research jurnalinde yer alan makalede Vanderbilt Uzmanlık Testiyle Nesne Tanımlamada Baskın-Genel ve Baskın-Spesifik Cinsiyet Etkileri araştırma sonuçları yayınlandı. Pek çok farklı kategoride yaptığımız bu nesne tanımlama testinde , gerçekleşen rolü değerlendirdiğimizde, umulmadık bir sonuç çıkması bizi motive etti. diyor Psikoloji Profesörü Isabel Gauthier. Profesör çalışmayı doktora sonrası öğrencisi Rankin McGugin ile yürütüyor. Bu çalışma kavramsal görevlerde cinsiyet farkını ortaya koyan ilk çalışma değil.Örneğin, önceki çalışmalarda erkekleri zihinsel sıralama görevlerinde daha iyi olduğunu ortaya koymuştu. Aslında, önceki çalışmada arabaları tanımlamada erkeklerin kadınlardan daha iyi olduğu zihinsel avantaj olarak görülmüştü. Bizim bulgularımız ise kadınların nesne tanımlamada daha iyi olduğuna ilişkin açıklamanın yanlış olduğunu gösteriyor. Ayrıca nesne tanımlamanın yüz tanımlaya göre oldukça farklı bir kabiliyet olduğunu ve nesne tanımlamanın bu özellikten bağımsız olduğu belirtiliyor. Yeni araştırmada ise örneğin; arabaları, kuşları hatta mantarları tanımlamak gibi daha istisnai özellikler kıyaslandı. Bunu yapmak içinse performansları kıyaslamak gerekiyordu. Bu nedenle alanında uzman kişilerle çalışıldı mesela bir kuş uzmanı gibi . Sonrasında görüldü ki; alanında uzman kişiler başka alanlarda da diğer insanlar kadar iyi performans sergiledi. Bu nedenle görsel açıdan benzer öğeleri barındıran 8 kategoriyi içeren ; yapraklar, baykuşlar, kelebekler, dalgıç kuşlar, mantarlar, arabalar, uçaklar ve motorsikletleri içeren yeni bir test tasarlandı. Yeni testi değerlendirmek için 227 sübje kullanıldı. Ortalama 23 yaş ortalamasına sahip, 75 erkek ve 82 kadın üzerinde test yapıldı. Sonuçlar incelenmeye başladığında büyük bir cinsiyet farklılığı görüldü. Kadınlar yaşayan şeyleri algılamada erkeklere göre oldukça iyiyken, erkekler de araçları algılamada oldukça iyiler. Ayrıca katılımcıların yarısına yüz tanımlama testi uygulanarak, araç tanımlama ve yüz tanımlama arasındaki korelasyon belirlendi.


Almanya,Chemnitz Teknoloji Üniversitesi'nden bilim insanları, kağıda basılabilecek kadar ince ve gizli bir hoparlör teknolojisi geliştirdi. Böylece uzun kağıt hoparlörler basılarak, çevreyi saran ses sistemleri yapılabilecek. Araştırmacılar, bu sayede anons sistemleri gibi iç ortam ses sistemlerini ucuza üretmeyi planlıyor. İlk olarak araştırma, üniversitenin Basım Yayın Teknolojileri Enstitüsü'nde başladı ve 2015'de T-Book adındaki gelişme ile duyuruldu. Bu illüstrasyon kitabındaki sayfalara gizlenmiş hoparlörler, kullanıcı sayfayı çevirdikçe çeşitli sesler çıkarıyordu. T-Book basılabilir elektroniklerin gelişiminde bir dönüm noktasıydı ve gelişimi de sürekli devam etti, diyor Prof. Dr. Arved C. Hübler. İlk yapılan T-Book sayfaları yarı otomatik prosesle sayfa, sayfa basılıyordu. Bu yapraklar iki iletken organik polimer yaprağı arasında, malzemeye titreşim veren piezoelektrik tabaka bulunuyor. İşte bu titreşimler ses üreterek hoparlöre dönüşüyor. Artık araştırma ekibi dikkatini T-Paper'a yöneltti. Bu yeni teknoloji sayesinde, tek parça rulo halinde hoparlör kağıdı basılabiliyor. Rulodan-ruloya adı verilen teknikle fonksiyonel tabakalar halinde lamine ediliyor. Materyaller boya olarak uygulanırken, esnek folyolardaki kaplamalar substrat görevi yapıyor. Bu teknik sayesinde elektronikler kağıda eklenerek, görünmez ve korunaklı hale geliyor, diyor Hübler. T-Paper kullanılarak, üretilen halka hoparlöre T-Ring adı verildi. Bu icadın %90'ı normal kağıttan üretiliyor ve kağıdın bir tarafı renkli olarak basılabiliyor. Ağırlığı ise 150 g (5.3 oz) geliyor. Bizim T-Ring prototipimiz 4 metreye yakın bir uzunluğa ve 56 ayrı hoparlöre sahiptir. Daire şeklini alması için 7 segment birbirine bağlandı ve sizi 360 derece saran bir ses üretebiliyor, diyor proje lideri Georg C. Schmidt. Bu tarz hoparlörler sayesinde, müzelerde, fuarlarda ya da reklam sektöründe göze batmayan ses sistemleri kurulabilir. Uzun koridorlarda iki taraf boyunca kurulacak T-Paper ses sistemleriyle homojen ses düzeni oluşturabilir.


Kalamar halka dişi genetik dizininden türevlendirilen multifazlı polimer sadece bir damla su ile kendi kendini onarabiliyor. Bu polimer sayesinde günün birinde medikal implantlar ,fiber optik kablolar ve onarılması zor nesnelerin ömrü arttırılabilir. Bu plastik materyalin en büyük özelliği sadece bir damla su ile tekrar bir araya gelecek şekilde yapışabilmesi. Kendi kendine iyileşebilen başka malzemeler olsa da , hiçbirinde su kullanılmıyor, diyor Pensilvanya Eyalet Üniversitesi'nden mühendislik bilimleri ve mekanikleri bölümünden Prof. Dr. Melik Demirel . Prof. Dr. Melik Demirel ve ekibi dünyanın dört bir tarafından , kalamar halka dişi numunelerini toplayarak, yaygın kendi kendine iyileşme özelliği bulunan proteinler keşfetti. Buna rağmen Scientific Reports 'da yayınlanan araştırmada kalamardan proteinin elde edilme veriminin çok düşük olduğu belirtildi. Aslında 5000 g kalamardan ancak 1 gram elde edilebiliyor. Tabi kalamar popülasyonunu azaltmak gibi bir amaç olmadığından , araştırmacılar biyoteknoloji ile proteinlerin bakteri içinde üretmeyi başardı. Bu polimer sıcaklık yardımıyla eritilerek, solvent buharlaştırmayla kalıba sokulabilir. İki kısımlı kopolimer materyal, amorf kısmı yumuşak ve daha biçimlendirilmiş bir moleküler bir mimariye sahip. Amino asit dizilerinden oluşan işlenmiş kısım hidrojen bağlarıyla bağlanarak, kıvrımlı bir tabaka oluşturdu. Ayrıca bu kısım sayesinde polimerin dayanımı arttırıldı ama amorf kısım sayesinde de kendi kendine iyileşme sağlandı. Araştırmacılar köpek kemiği şeklinde bir polimer geliştirdi. Polimer ikiye kesildi. Sonrasında 45 0C'ye hafifçe ısıtıldı ve metal bir aletle sıkıştırıldı ve tekrar köpek kemiği şekline dönecek şekilde birleştirdi. Yapılan dayanım testleri, materyalin birleştirdikten sonra bile orijinal haline döndüğünü gösterdi. Bu sayede okyanus altında kopan fiber-optik kablolar onarılabilir ya da değiştirilebilir. Bu materyal sayesinde, böyle bir kabloyu onarmak için gereken maliyet ve zamandan tasarruf edilebilir, diyor Demirel. Yada günün birinde bu sayede yaralar iyileştirilebilir ya da farklı operasyonlarda kullanılabilir. Prof. Dr. Melik Demirel ve ekibini çalışmasında dolayı kutlarız . Videoda materyalin nasıl su ile onarıldığını görebilirsiniz. - Veikko Sariola, Abdon Pena-Francesch, Huihun Jung, Murat Çetinkaya, Carlos Pacheco, Metin Sitti, Melik C. Demirel. Segmented molecular design of self-healing proteinaceous materials. Scientific Reports, 2015; 5: 13482 DOI: 10.1038/srep13482


MDI Biyoloji Laboratuvarı ve Novo Biosciences 'dan bilim insanları kalp krizi sonrasında kalp kası fonksiyonunu onarabilecek devrimsel bir ilaç adayı tanımladılar. npj Regenerative Medicine dergisinde yayınlanan araştırmada MSI-1436'ın zebra balığı ve farelerde kalp kas dokusunu onardığı gösterildi. WHO'ya göre her yıl kardiyovasküler hastalıklardan dolayı dünyada 17,5 milyon insan ölüyor ve milyonlarca insan zarar görüyor. Bugün halen kalp kası fonksiyonunu onaran bir ilaç mevcut değildir. MSI-1436'ın potansiyel etkisi gerçekten büyük. Eğer insanlarda da benzeri etkiler gözlemlersek, kalp hastaları için gerçekten oyunu değiştiren ilaç olabilir, ,diyor MDI Biyoloji Laboratuvarı'ndan bilim adamı Dr. Viravuth P. Yin. Enstitüden çıkan diğer bir ortak şirket Novo Biosciences ile insan klinik deneylerine geçmeyi amaçlıyor. İnsanlardan önce ilaç domuzlarda test edilecek ki, bu hayvanın kalbi insan kalbiyle en çok benzerlik gösteren kalp olma özelliğini taşıyor. Bu ilacın iki avantajından dolayı klinik aşamada düzgün bir yol izleyeceği düşünülüyor. İlk olarak MSI-1436, fareler ve zebra balıklarında doku rejenerasyonunu stimule ediyor, bu canlılar yaklaşık 450 milyon yıllık evrimsel bir farkla ayrılıyor. Bunun insanlarda da işe yarayabileceği düşünülüyor. İkincisi, şimdiden Faz 1 ve 1b klinik denemelerinde hastalar tarafından iyi tolere edildiği ve ilişkisiz endikasyon yaratmadığı belirlendi. Maksimum insan dozu 5 ila 50 kat daha yüksektir, bu bu dozun zebra balıkları ve farelerde kalp onarımını etkili bir şekilde stimüle ettiği gösterildi. MSI-1436 'ın önceki klinik denemeleri bu ilacın pazara büyük bir fark getirebileceğini gösteriyor. Laboratuvardan hastaya kadar gidecek yol halen uzun ve zorlu bir yol. Fakat MSI-1436'ın insanlarda güvenli olduğu ilaç geliştirme prosesinde gösterildi, diyor Dr. Kevin Strange. Yin tarafından orijinal araştırmada zebra balığında MSI-1436 denendi. Zebra balığı nerdeyse vücudundaki her parçayı onarabilen bir organizma. Bununla beraber MSI-1436 ile balığın % 200 ila % 300 arasında uzantısal rejenerasyonun arttığı gösterildi. Devam eden araştırmada MSI-1436'nın stimüle zebra balığı kalp rejenerasyonunu aynı ölçüde stimüle ettiği gösterildi. Bu gerçekten 'Eureka!' anıydı. Bu sonuçları Yin'i çok etkiledi ve denemeleri farklı koşullarda defalarca tekrarladı. Sonrasında fare gibi sınırlı rejenerasyon kapasitesine sahip bir memeliye geçti. Hedef ilacın daha gelişmiş organizmalarda stimüle rejenerasyonunu görmekti. Fareler ve insanlar , zebra balıkları ile aynı genetik yolları izlese de sonrasında neden bu özelliklerin deaktive olduğu halen net değil. Farelerde elde edilen sonuçlar incelendiğinde yapay kalp krizinden 24 saat sonra, verilen MSI-1436 sayesinde kalp fonksiyonunun 2 ila 3 kat iyileştiği gösterildi. Enfarktüs boyutundan azalma ve yara dokusunda % 53 küçülme, ventriküler duvar kalınlığı incelmesinde azalma ve enfarktüs bölgesi sınırında stimüle kalp hücresi çoğalması gözlendi. Hasta kalp krizi geçirdiğinde kalp kası ölür ve ilişkili skarlaşma kalp kabiliyetini engelleyerek, kalbin etkili kan pompalamasını kısıtlar. Yazarlar MSI-1436 skarlaşma ve yetişkin memelilerde kalp rejenerasyonunu indükleyebilecek ilk ilaç adayı olduğuna inanıyorlar. İlacın rejeneratif tıp alanında oldukça kullanışlı olabileceği vurgulanıyor. Ayrıca diğer ilaçların aksine geliştirilmesi birkaç yıl ve uygun maliyetle yapıldı. İlacın aynı zamanda Duchenne müsküler distropi hastalığında iskelet kas dokusunu rejenere etmede potansiyel uygulamaları olabileceği belirtiliyor. Diğer potansiyel uygulamalar ise yara iyileştirilmesi ve sinir dokusu gibi dokuların iyileştirilmesi olabilir. - Ashley M. Smith, Katie K. Maguire-Nguyen, Thomas A. Rando, Michael A. Zasloff, Kevin B. Strange, Viravuth P. Yin. The protein tyrosine phosphatase 1B inhibitor MSI-1436 stimulates regeneration of heart and multiple other tissues. npj Regenerative Medicine, 2017; 2 (1) DOI: 10.1038/s41536-017-0008-1 Günümüz de bilimin gelişme hızı, siyasi gelişmelerden daha hızlı ve bu artarak devam edecek. Çünkü bu hız, bilgisayar ve yapay zekanın da gelişimiyle logaritmik olarak artacak.


Yeni elektrokimyasal proses sayesinde atık sulardan fosfor ayrılabilecek. Alman araştırmacılar verimli ve çevreci bir yöntem geliştirerek, atık sulardan fosfatı ayrıştırarak gübrede yeniden yeniden kullanımına imkan tanıdı.Taşınabilir özel pilot istasyonda elektrokimyasal proses test edildi. Fosfor yaşayan organizmalar için büyük önem taşıyor. Biliniyor ki, dünyada temel fosfor kaynağı fosfat kayalarıdır. Fakat bu kaynak gün geçtikçe tükeniyor, bu nedenle fosfat fiyatları ve besin güvensizliği gitgide artıyor. Bununla beraber insan atıklarda bolca fosfor bulunuyor, fakat bu fosfor demir ve alüminyum tuzları halinde bulunduğundan gübre olarak kullanılamıyor. Bilinen yöntemlere göre, kanalizasyon sularında fosfor , bir fosfat tuzu olan strüvit şeklinde ayrılabiliyor. Bu nedenle magnezyum temelli kimyasallar kullanarak baziklik sağlanarak bu tuz çöktürülebiliyor. Fraunhofer Enstitüsü Almanya' daki araştırmacılar yeni bir elektrokimyasal method geliştirerek, hiç bir kimyasal eklemeden strüviti ayırmayı başardı. Magnezyum eklemek yerine oldukça reaktif magnezyum elektrot kullandı. Bununla beraber oldukça az enerji sarfiyatı oluyor. Pilot sistemde 2m uzunluğunda elektrolitik bir hücre kullanılarak, doğrudan atık suya konuluyor. Harcanabilir magnezyum anot ve metalik katotla elektrolitik proses ikiye ayrılıyor ve negatif yüklenen hidroksil iyonları katotta toplanıyor. Anota magnezyum iyonları suya doğru göç ederek , fosfat ve amonyum molekülleriyle reaksiyona girerek strüviti oluşturuyor. İşte bu da başka bir işleme gerek duymadan gübre olarak kullanım avantajı getiriyor. Bu yöntemle daha saf ve yüksek konsantrasyonda fosfor elde etmiş olacağız. 2050 ye kadar insan nüfusunun 9 milyara ulaşacağı düşünülürse insan atıklarından ve fosfor elde etmeye gerçekten ihtiyacımız olacak.


Egzersiz ve kan transfüzyonuyla, kanda yükselen trombosit faktör 4(PF4) adlı proteinin zihinsel olarak iyileşme sağladığı ve yaşlanma karşıtı olduğu bulundu. 3 farklı çalışmada aynı sonuca varan bilim insanları, PF4'ün bilişsel olarak iyileşme sağlayan süper bir kan faktörü olduğu belirtiyor. Yani egzersiz kandaki PF4 miktarını arttırarak vücudunuzun yaşlanmasını yavaşlatabilir. Araştırma, ABD'deki California San Francisco Üniversitesi'nden ve Avustralya'daki Queensland Üniversitesi'nden iki ekip tarafından gerçekleştirildi. Trombosit ya da diğer adıyla plateletler kanda pıhtılaşmada önemli bir rol oynuyor. Kanamayı durduran fiziksel tıkaç görevi görmenin yanı sıra, bu küçük, çekirdeksiz kemik iliği hücresi parçaları, aggreasyonu teşvik eden kimyasallar salgılayan granüller içerir. PF4 proteini de, immün sistemin yaralar ve enfeksiyon üzerindeki tepkisine katkıda bulunur. Öyle görünüyor ki, bu protein yaşlanma karşıtı mekanizmalarda da yer alıyor. Bu protein beyin,karaciğer ve böbreklerde klotho adı verilen enzimlere yön veriyor. Genç kanı,klotho ve egzersiz beynimize bir şekilde , Hey, kendini iyileştir, diyebilir. PF4 sayesinde bu yenilemenin ardındaki dili öğrenmeye başlıyoruz, diyor UCSF'den anotomici Saul Villeda. Genç kanı çalışmasında, yaşlı farelere enjekte edilen PF4 proteininin beyindeki enflamasyonu azalttığı ve hayvanlarda hafızayı iyileştirdiği gösterildi. Özellikle yaşlandıkça kötüleşen sağlık durumlarının bir kısmını geri çevirdiği görüldü. Bu araştırma parabiyoz olarak da bilinen önceki araştırmanın üzerine kuruldu. Bu araştırmada genç insanların veya diğer hayvanların kanının gençleştirici etkisi üzerine kuruldu. İşte genç kanında karakteristik olarak PF4'ün daha fazla olma eğilimindedir. İkinci araştırmada ise bilim insanları PF4 ile membran proteini klotho arasında bağ kurmaya çalıştı. Daha önceki araştırmada klothonun bilişsel gücü arttırdığı gösterilmişti. PF4 ise bu desteğin beynin sağ loblarına aktarılmasında görev alıyor. Hem genç hem de yaşlı fareler, daha sonra PF4'ü serbest bırakan klotho enjeksiyonundan sonra davranış testlerinde iyileşme gösterdi. Bu , beynin anıları oluşturduğu hipokampusta yeni bağlantıların oluşumunu artırdı . Son olarak üçüncü çalışma, egzersizin farelerin kanına daha fazla PF4 saldığını buldu. PF4'ün yeni beyin hücrelerinin oluşumunda rol oynadığı ve ayrıca yaşlı farelerde hafıza fonksiyonlarını iyileştirdiği gözlemlendi. Egzersizin beyni zinde tutmaya yardımcı olabileceğini zaten biliyoruz ve görünen o ki PF4 bunda rol oynuyor. Gelecekte, normal bir şekilde aktif olamayan kişilere egzersizin faydalarını sağlayacak terapiler geliştirilebilir. Bu çalışmaların tümü fareler üzerinde gerçekleştirilmiş olsa da, bu bulguların büyük olasılıkla insan vücudu için de geçerli olacağı düşünülüyor . PF4 beyin sağlığının habercilerinin gelecekteki tedavilerde yardımcı olabileceği çeşitli yollar öneriyor . UCSF nöroloğu Dena Dubal, Birbirimizden bağımsız ve şans eseri aynı şeyi bulduğumuzu anladığımızda gerçekten çok şaşırdık, diyor . Araştırma Nature , Nature Aging ve Nature Communications'da yayınlandı .


Kanser araştırmacılarının en büyük rüyası günün birinde tümör hücrelerinin tekrar eski sağlıklı haline dönüştürmektir. Mayo Klinik Florida 'dan araştırmacılar kanser hücrelerinin tekrardan programlayarak normal hallerine dönüştürecek bir yol buldular. Nature Cell Biology dergisinde yayınlanan araştırmada, umulmadık yeni bir biyolojinin sağladığı kod sayesinde, kanseri kapatacak bir yazılım gibi, sunuluyor. Bu kod adhezyon proteinlerini açığa çıkararak, mikroRNAlar adı verilen mikroprossesör ile etkileşime giriyor. miRNA'lar hücresel programlarla eşzamanlı olarak grup genlerinin ifadesini regüle eder. Araştırmacılar normal hücrelerin birbiriyle iletişime geçtiğinde, özel bir miRNA'ların altgrubundaki genleri baskılayarak hücre üremesini düzenlediğini gösterdi.Buna rağmen ,kanser hücrelerinde bu yapışma bozularak, miRNA'lar düzensizleştirerek, hücre üremesinin kontrol dışına çıkıyor. Araştırmacılar laboratuar deneylerinde, kanser hücrelerinde miRNA seviyeleri normal seviyeye çekilerek, kontrol hücre bölünmesi geri çevrildi. Bu araştırmayla birbirinden çok uzak iki araştırma alanı bir araya geliyor; hücre-hücre adhezyonu ve miRNA biyolojisi gibi hücre davranışında adhezyon proteinlerin rolü gibi uzun soluklu bir problem yeniden çözülebilir. En önemlisi de, kanser terapisi için yeni bir stratejiyi açığa çıkarması olacak, diyor araştırma lideri Antonis Kourtidis. Fakat bu problem, E-cadherin ve p120 catenin adı verilen adhesyon proteinlerinin epitelyum dokularının oluşmasında uzun süredir tümör baskılayıcı olduğuna dair raporla çelişiyor.Buna rağmen, biz bu hipotezin doğru olmadığını bulduk. E-cadherin ve p120'nin halen tümör hücrelerinde bulunsa da fakat ilerleme gerekiyor. Bu nedenle bu moleküllerin, iyi ve kötü olmak üzere iki yüzü olduğunu düşünmemize yol açtı. İyi olduklarında hücreler normalleşiyor ve kötü olduklarında tümör oluşumuna neden oluyor. Bu regülasyon davranışını anlamak için araştırmacılar apikal PLEKHA7 proteini çalıştı. Bu protein E-cadherin ve p120 ile ilişkili ve normal polarize epitelyum hücrelerinin baş kısmında bulunuyor. Araştırmacılar PLEKHA7'nin hücrelerin normal halinde bulunduğunu ve miRNA setlerinde kaynak olarak gösterildiğinde, E-cadherin ve p120 'ye bağlandığını keşfedildi. İşte bu durumda E-cadherin ve p120 iyi tümör baskılayıcı taraflarını açığa çıkarıyor. Buna rağmen, miRNAlar PLEKHA7 kaybından sonra tepe adhezyonu kompleksini kaybederek, miRNA yanlış düzenlenmesine neden oluyor, bu da E-cadherin ve p120 kötü yani onkojenik taraflarına döndüğünü gösterdi, diyor Dr. Anastasiadis. Araştırmacılar PLEKHA-7 mikroişlemci kompleksinin erken kaybının kansere neden olabileceğine inanıyorlar. Bu kompleksin kaybında kötü P120 aynı freni olmayan tam depo dolu bir araba gibi gidiyor. Araştırmacılar miRNA'ları kullanarak kanser hücrelerinin normal seviyelere indirebileceklerini düşünüyorlar. Dr. Anastasiadis , Başlangıçta bazı agresif kanser tiplerinde yapılan deneyler gerçekten umut vaat ediyor, diyor. - Siu Ngok, Ryan Feathers; Lomeli Carpio; Tiffany Baker; Jennifer Carr; Irene Yan; Sahra Borges, Edith Perez, Peter Storz, John Copland, Tushar Patel, E. Aubrey Thompson, Pamela Pulimeno, Sandra Citi. Distinct E-cadherin-based complexes regulate cell behaviour through miRNA processing or Src and p120-catenin activity. Nature Cell Biology, 2015 DOI: 10.1038/ncb3227


FDA onaylı kanser ilaçları sayesinde Down sendromu ve Fragile X sendromu gibi beyin hastalıklarıyla ilgili bozukluklar engellenebilir.Araştırmacılar bu kavramı kanıtlamak için beyin fonksiyon bozukluğu olan meyve sinekleriyle çalışarak, araştırmayı eLife dergisinde yayınlandı. Fragile X modelli sinek larvalarına nilotinib veya bafetinib gibi lösemi ilaçları vererek nöron başlarındaki saldırgan büyümeyi önledi. Aynı zamanda tirosin-kinaz inhibitörlere sahip ilaçların sağlıklı sineklerde nöron gelişiminde ve büyümede yan etki göstermediği belirtildi. Bu araştırma Dscam proteinin ifadesinden kaynaklanan beyin bozukluklarını tedavide potansiyel olduğunu göstermeyi amaçlıyor. Bu protein hem Down, hem de Fragile X sendromunda problem yaratıyor, diyor kıdemli araştırma yazarı Bing Ye. Yüksek Lisans öğrencisi Gabriella Sterne ve doktora öğrencisi Jung Hwan Kim araştırmanın yardımcı birincil yazarları olarak geçiyor. Down sendromu 21. Kromozomun ekstra kopyalanmasından doğarken, Fragile X 'de tek bir genin mutasyonu neden oluyor. Daha önceki Bing Ye laboratuvarı araştırmalarında bu iki hastalık arasında iki muhtemel bir bağlantı olduğu gösterilmişti. Bu hastalığın ilk safalarında nöronlar DSCAM geni adı verilen yüksek seviye proteinleri üretiyor. Bu protein nöronların uzaması ve dallanmasında geni etkiliyor. DSCAM olarak adlandırılıyor ve DSCAM seviyeleri düşmediğinde problemler ortaya çıkmaya başlıyor. Sineklerde DSCAM seviyeleri yüksek olduğunda nöronlar aşırı uzadığından dallar koparak, yanlış bağlantılar oluşabiliyor. Fakat insanlarda beyin ve sinir sistemleri o kadar karışık ki DSCAM disregülasyonundan kaynaklanan bozukluklar halen tam olarak tanımlanmış değil. Yapılan deneylerde araştırmacılar DSCAM proteinin Abelson tirosin kinaz proteiniyle etkileşime girdiğini gösterdi. Yüksek DSCAM seviyesine sahip sineklere kanser ilacı verildiğinde, Abl'nin DSCAM'i bloke ettiği gösterildi. Bir deneyde aşırı DSCAM' e sahip sineklerin normalde % 50 daha uzun nöron başlarına sahip olduğu görüldü. Fakat kanser ilacıyla tedavi edilen sineklerde , nörona başlarında ancak % 15 yükselme görüldü. Diğer bir deneyde ise Fragile X genetik modeli kullanılarak normalde üç kat daha uzun presinaptik terminallere sahip sineklere ilaç verildiğinde terminal artışının ancak kontrol grubuna göre ancak % 3 olduğu görüldü. Bir sonraki adım fare modelleri kullanarak bu beyin abrnormalliklerini test etmek olacak. Onkologlar ve ilaç şirketleriyle işbirliği yaparak, Abl inhibitörlerinin güvenliği test edilebilir, diypr Ye. Araştırma National Institutes of Health, the Michigan Üniversitesi Protein Folding Disease Initiative ve the Pew Scholars Program in the Biological Sciences tarafından destekleniyor. - Gabriella R Sterne, Jung Hwan Kim, Bing Ye. Dysregulated Dscam levels act through Abelson tyrosine kinase to enlarge presynaptic arbors. eLife, 2015; 4 DOI: 10.7554/eLife.05196


UCLA ve UC Berkeley ' den bilim adamları sonunda telomeraz enziminin nasıl farklı parçaların oluşumuyla birleşerek, üç boyutlu yapı kazandığını açığa çıkardı. Telomeraz enziminin ilk görsel haritasının yaratılmasıyla, özellikle kanser ve yaşlanma üzerinde hastalıklara karşı yeni buluşlar yapılarak, önemli bir atılımın gerçekleşeceği belirtiliyor. Bu alanda çalışan herkes telomeraz enziminin yapısını merak ediyordu. İşte oradaydı bulmuştuk, o an çok heyecanlandım. Enzimin yapısını ilk gören biziz, diyor UCLA' dan Kimya ve Biyokimya Profesörü Juli Feigon. Bilim adamları enzimin her bir parçasının pozisyonlarının enzimin aktif bölgesiyle ilişkili olduğu ve organizasyonu tamamladığını gösterdi. Ayrıca farklı parçalar, enzim aktivitesini ve biyokimyasal fonksiyonu gösteriyor. 11 Nisan' da yayınlanan araştırma Nature dergisinde yayınlandı. Buluş teknolojideki son gelişmeler sayesinde yapıldı. 5 yıl önce teknoloji bu kadar gelişmediğinde telomeraz enziminin yapısını keşfetmek mümkün değildi. Gelişmiş elektron mikroskopları sayesinde enzimin yapısı anlaşılabildi. Enzimin yapısını açığa çıkarmak için her türlü yöntemi deneyen ekip, sanki bir bulmaca çözer gibi parçaları birleştirerek bulmacayı çözdü. Telomeraz enzimi kromozomların sonundaki telomerlerden salgılanıyor. Telomerler aynı ayakkabı bağcıklarının sonundaki plastik uçlarına benziyor ve genetik bilgiyi koruyor. Her hücre bölünmesi gerçekleştiğinde telomerler kısalıyor ve aynı fitili ateşlenmiş bir saatli bomba gibi yavaş yavaş azalıyor. İşte telomerlerin sonuna gelindiğinde hücrenin ölümünü tetikleyerek, yaşlanma prosesini başlatıyor. İşte bu nedenle bu enzim yaşlanma ve kanser açısından çok önemli. Çoğu hücrede telomeraz seviyeleri göreceli olarak düşükken, kanser hücreler anormal bir şekilde % 80- % 90 daha fazla telomeraz aktivitesine sahipler. Bu nedenle telomerlerin kısalması engelleniyor ve tümör hücreleri daha geç yaşlanıyor. Fakat telomeraz enzimin keşfedilmesiyle , kanser için yeni ilaçlar geliştirilebilir. Telomeraz enziminin inhibe edilmesi sağlıklı hücrelere zarar vermeden kanserin durdurulmasını sağlayacak ilaçların tasarlanmasını sağlayacak. Önceki kanser terapilerinde kanser hücrelerini yok etmek gözü kapalı hedefi vurmaya çalışmak gibiydi. Fakat bu yeni buluşla her şey oldukça kolaylaşacak. Bilim adamları telomeraz enziminin yapısını Tetrahymena thermophila adı verilen tek hücreli ökaryotik organizmada ilk kez tanımlayarak 2009' da Nobel Tıp ödülünü almışlardı. Prof. Kathleen Collins, Tetrahymena telomeraz enzimini inceleyerek enzimin genetik ve biyokimyasal yapısının çözülmesini sağlamıştı. En büyük sürprizlerden biri ise p50 proteinin Tetrahymenatelomerase' a destek olarak komplekle dinamik hareket içinde olduğunu ve enzim aktivitesinden ve diğer proteinlerin komplekse katılmasında önemli bir rol oynadığının anlaşılması oldu. Buluşun en iyi yanı ise , bu sayede pek çok problem çözülebilecek. - Jiansen Jiang, Edward J. Miracco, Kyungah Hong, Barbara Eckert, Henry Chan, Darian D. Cash, Bosun Min, Z. Hong Zhou, Kathleen Collins, Juli Feigon. The architecture of Tetrahymena telomerase holoenzyme. Nature, 2013; 496 (7444): 187 DOI: 10.1038/nature12062


Tufts Üniversitesi Güzel Sanatlar ve Fen Bilimleri Fakültesi tümör hücresine dönüşme aşamasındaki hücrelerin biyoelektrik sinyallerle tanınabileceğini ortaya koydu. Bu sayede kanseröz hücre sıklığını hücrelerin elektrik yükünü değiştirerek azaltabilecekler. Doktora öğrencisi olan Brook Chernet, Rejeneratif ve Gelişimsel Biyoloji Merkezi yöneticisi ve biyoloji profesörü olan Dr. Michael Levin ile birlikte yaptıkları araştırmada kanserin erken teşhisinde bir biyoelektriksel yöntem bulduklarını söylüyor. Ayrıca voltaj değişimlerinin salt kanser belirtisi olmadığını aynı zamanda kanser oluşup oluşmayacağının belirleyicisi olduğunu saptadıklarını da ekliyor. Biyoelektrik sinyaller hücrelerin büyüme ve çoğalmalarını düzenleyen kontrol mekanizmalarında önemli rol oynuyorlar. Chernet ve Levin , Xenopus laevis kurbağa embriyolarında yaptıkları deneylerde tümöre dönüşen hücrelerin biyoelektrik özelliklerini araştırmışlar. Bir önceki çalışmalarında Tufts araştırmacıları, hücre zarı voltajını değiştirmenin hücre çoğalması, hücre göçü gibi hücre davranışlarını nasıl etkilediğini ve organ oluşumu veya rejeneratif onarımını sağlamada kullanılabileceğini göstermişlerdi. Şimdiki çalışmalarında ise biyoelektrik sinyal şebekeleri bozulan hücrelerde normal gelişim pateninin durduğu ve bu durumun kanser oluşumuna yol açtığı hipotezini ortaya attılar. Araştırmacılar kurbağa embriyolarına Gli1, KrasG12D ve Xrel3 gibi insan onkogenlerini kodlayan mRNA'ları enjekte ederek tümör gelişimini başlatmışlar. Embriyolarda melanom,lösemi, akciğer kanseri, rabdomiyosarkom gibi insan kanserlerinde de oluşan tümör benzeri oluşumlar gelişmiş. Voltaj duyarlı boya ile floresan mikroskopisinde tümör hücrelerini incelediklerinde aslında bir keşifte bulunduklarını fark etmişler. Tümör hücrelerinin etrafındaki dokuya göre benzersiz bir depolarize hücre zarı voltajı olduğu ve bu özgün biyoelektrik sinyaliyle ayırt edilebildiklerini söylüyor Chernet. Tufts biyologları biyoelektrik kodu değiştirip tümör hücrelerini hiperpolarize ederek anormal hücre gelişimini baskılayabildiklerini gösterdiler. Tümör gelişimini sağlayan depolarizasyonu tersine çevirmek için hücrelere özel olarak seçilmiş iyon kanallarını kodlayan mRNA'ları enjekte etmişler. Bu şekilde hiperpolarize edici kanal tedavisi uygulanan embriyolarda tümör gelişimi çok daha az saptanmış. Kanserin erken teşhisini sağlamayı ve ilerlemesini durdurmayı hedefleyen bu araştırma sayesinde kanser, insanların korkulu rüyası olmaktan çıkacak gibi görünüyor. Araştırma Referansı: Chernet, B. T. and Levin, M. Transmembrane voltage potential is an essential cellular parameter for the detection and control of tumor development in a Xenopus model. Disease Models & Mechanisms, 8 February 2013 DOI: 10.1242/dmm.010835,


Teksas Üniversitesi ve diğer enstitülerden bilim insanları kanserli hücrelere sodyum ve klorür iyonları taşıyarak, kendi kendini yok etmeleri sağlayacak bir molekül geliştirdiler. Nature Chemistry dergisinde tanımlanan sentetik iyon taşıyıcı madde, neredeyse 20 yıllık hipotez , yeni antikanser ilaçları ve sistik fibrosiz hastaları için yeni tedavi yöntemi olabilir. Daha önce sentetik iyon taşıyıcıları üretilse de bu sefer gerçek biyolojik bir sistemde denenerek hücrelerin kendi kendini yok etmesi sağlandı. Normalde hücre zarlarının içinde stabil bir iyon konsantrasyonu vardır. Bu denge bozulduğunda apoptoz adı verilen programlı hücre ölümüne neden olur. Normalde insan vücudu da tehlikeli ve hasarlı hücrelere karşı bu mekanizmayı kullanıyor. İşte aynı şekilde kanserli hücrelerde bu iyon dengesi bozulursa hücreler apoptoza gidebilir. Fakat hücre kanserli olduğunda iyon taşıma sistemini değiştirerek apoptozu bloke eder. İşte yaklaşık 20 yıl önce prodigiosin adı doğal bir madde bulundu. Bu madde doğan iyon taşıyıcı ve antikanser etkisi var. O zamandan beri her kimyagerin rüyası olduğunu söylüyor, Teksas Üniversitesi'nden Prof. Jonathan Sessler. Araştırmada bu maddeyle aynı fakat daha iyi çalışan sentetik bir kimyasal geliştirerek, sistik fibrosiz gibi klor kanallarının çalışmadığı hastalıklar tedavi edilebilecek. Prof. Sessler , Southampton Üniversitesi ve Kral Abdulaziz Üniversitesi'nden Prof. Philip A. Gale birlikte çalışarak bu rüyayı gerçekleştirdi. Teksas Üniversitesi'nden araştırmacılar klorür iyonlarına bağlanan bir molekül geliştirdiler. Molekül sanki organik bir battaniye gibi klor iyonunu sararak hücre membranında çözüyor. Araştırmacılar büyük kısmı lipitlerden oluşan taşıyıcının model hücrede bulunan sodyum kanallarını kullanarak, sodyum iyonlarını hücreye verimli bir şekilde aktardığını gösterdi. Sonrasında ekip, bu moleküllerin insan kanser hücresi kültürlerinde deneyerek, planlı hücre bölünmesini tetiklediğini gösterdi. Anahtar bulgulardan biri ise hücrenin iyon konsantrasyonunun apoptoz tetiklenmeden önce değişmesinin, hücre ölümünün yan etkilerinin biri yerine geçmesiydi. Böylece biz sentetik taşıyıcı sayesinde hücreye doğru klor akış mekanizmasındaki döngüyü kapatarak ,hücrede apoptozu tetikledik.Bu yaklaşım sayesinde yeni nesil kanser ilaçları yapabiliriz, diyor Sessler. Sessler bununla beraber sentetik molekülün sadece kanserli değil, sağlıklı hücreleri de tetiklediğini belirtiyor.Etkili bir kanser tedavisi yaratmak için sadece kanserli hücrelere bağlanan bir tedavi geliştirmek gerekiyor. Bu ise yine Sessler 'in laboratuarında sentezlenen texapirinin sentetik taşıyıcıya bağlanmasıyla çözülebilir. 20 yıllık hipotez böylece artık kanıtlandı ve yeni nesil bir kanser ilacı olmak için klinik testleri bekliyor. Yorum : Ülkemizde gün geçtikçe önemini yitiren fizik,kimya,biyoloji,matematik gibi ana bilim dallarının puanları birbir düşerken, devlet bilim insanlarına kadro açmayı reddetmektedir. Anlaşılan devlet neredeyse bütün bilimsel çalışmaların ana bilim dallarından çıktığını unutmuş. Kimya gibi önemli bir bilim dalına önem vermemek, zaten bilimden anlamamak doğrudan karanlık çağlara dönmekle aynı. - Sung-Kyun Ko, Sung Kuk Kim, Andrew Share, Vincent M. Lynch, Jinhong Park, Wan Namkung, Wim Van Rossom, Nathalie Busschaert, Philip A. Gale, Jonathan L. Sessler, Injae Shin. Synthetic ion transporters can induce apoptosis by facilitating chloride anion transport into cells. Nature Chemistry, 2014; DOI:10.1038/nchem.2021


Karanlık madde deneylerinde henüz elle tutulur bir kanıt bulunmasa da, bu deneyler yeni ve inanılmaz keşiflere öncülük ediyor. XENON1T deneyinde bugüne kadar diğer elementlerde bile görülmeyen ve evrenin yaşından trilyonlarca kat daha fazla yarılanma ömrüne sahip bir madde keşfedildi. İşte bu madde 18 sekstrilyon yılla, Ksenon 124'dür. Yarılanma ömrü; o radyoaktif maddeyi oluşturan atomların yarısının diğer bir elemente dönüşmesi için geçmesi gereken ortalama süredir. Ksenon 124'ün yarılanma ömrünün 160 trilyon yıl olduğu düşünülmekteydi, fakat yeni gözlem sayesinde bu süre kat be kat arttı. Bu yeni araştırmaya göre ksenon 124'ün yarı ömrü 18 sekstilyon yıl , yani 18'den sonra 21 sıfır var. Eğer evrenimizin yaşının 13.8 milyar yıl olduğu düşünülürse, ksenonun yarılanma ömrünün trilyonlarca kat fazla olduğunu görebilirsiniz. Yani ksenon 124 bugüne kadar bir maddede ölçülen en uzun yarılanma ömrüne sahip olarak, tacı 19 kentilyon yarılanma süresine sahip bizmut 209'dan alıyor. İşte bu nedenle ksenon atomlarının yarılanması gerçekten çok nadir bir olaydır. Fakat bir çok atomu aynı anda izleyebilirsek bu olayı yakalama şansımız artar. İşte bu nedenle XENON1T deneyinde 1300 kg ağırlığında sıvı ksenon dolu bir tanka ve foton,parçacıklara duyarlı dedektörler kuruldu. Böylece bu olaylarda yayılan parçacıklar gözlenebilecekti. Araştırmacılar bir yıllık veriyi incelediklerinde, birkaç düzine yarılanma gözlediklerini raporladı. Bu olaya elektron yakalama deniyor, elektron atom çekirdeğine girdiği yerde, protonu nötrona çeviriyor, bu da yarılanmasına neden oluyor. Bu durumda araştırmacılar tek seferde çifte elektron yakalama gördü. Normalde bir elektron gelir ve bir nötron çıkar.Bu nötrino tamamlanmış enerjiye sahiptir, bu nedenle kütle salınır. Bu proses sıklıkla nükleer parçacık fiziğinde görülür ve gayet iyi anlaşılmıştır. Fakat daha önce çekirdeğe iki elektronun aynı anda girerek, iki nötrino verdiğini görmemiştik, diyor yardımcı yazar Christopher Tunnell. Her ne kadar bu devrimsel keşif t XENON1T deneyinin birincil hedefi değildi. Bu deney karanlık maddeye dair kanıt bulmak için tasarlandı. Karanlık maddenin evrende normal maddeden 5 kat daha fazla olduğu düşünülüyor. Bu deneyler sayesinde karanlık maddenin normal maddeyle iletişime girdiği çok nadir zamanlardan biri yakalanabilir. Bugüne kadar bu olay yakalanmamış olsa da, bu veriyle yeni gözlemler yapılabilir.


Geçtiğimiz sene fizikçiler deneysel karanlık madde dedektörünü test ederken, tuhaf bir sinyal yakaladı. Cambridge Üniversitesi'nden fizikçiler o zamanlar bu sinyale bir anlam verememişlerdi, şimdi bu sinyalin karanlık enerjinin doğrudan tespitine dair ilk kanıt olabileceğini öne sürüyorlar. Lambda Soğuk Karanlık Madde Modeli'ne göre evrenin genişlemesine neden olduğu düşünülen evrenin % 68'ini karanlık enerji, % 27'sini karanlık madde , bildiğimiz maddenin %5'ini oluşturduğu düşünülür. Karanlık enerjinin evrenin genişlemesine neden olan gizemli bir kuvvet olduğu düşünülüyor. İtalya'da Apenin Dağları'nın derinliklerinde yer alan XENON 1T deneyinde ksenon dolu büyük bir tankta yapılan deney, muhteşem bir gelişmeye imza atmış olabilir. Deneydeki ana fikir; eğer bir karanlık madde parçacığı hızla tanka girerse, ksenon atomlarını uyararak bir ışık patlaması ve elektron salınımı yapabilir ki, bu da uygun sensörlerle tespit edilebilir. Normalde karanlık madde, ışıkla etkileşime girmiyor fakat kozmik ölçekte yıldızlar, galaksiler ve galaksi kümelerinde kütleçekimsel bir etki yaratmasıyla biliniyor. Fakat karanlık madde parçacıklarının, normal madde parçacıklarına çarpabildiği ve bunun doğru ekipmanla tespit edilebileceği düşünülüyor. Malesef hiçbir şey göründüğü kadar basit değil. Diğer bilinen parçalar da benzeri bir etkiye sahiptir. Bu nedenle deneyi yeraltında gerçekleştirerek gürültü minimize ediliyor. Böylece bilim insanları beklenilen olayların arka plan seviyesini ölçüyor ve sonra bundan daha yüksek deteksiyonları kontrol ediyor. İlk zamanlar en başta gelen aday, hipotetik bir temel parçacık olan güneş axionuydu. Adından da anlaşılacağı gibi bu Güneş tarafından üretiliyor ve bunlar karanlık madde değil ama fakat kanıt bile olsalar kıymetli olurdu. Fakat sonra yapılan araştırmalar gösterdi ki, gözlenen sinyali oluşturmak için çok fazla güneş axionu gerekiyor. Güneş aksiyonu yerine başka bir suçlu bulundu, karanlık enerjinin dördüncü taşıyıcı parçacığı. Bu kuvvete itici kuvvet deniyor ve öyle görünüyor ki evrenin hızlanmasına neden oluyor. Bu parçacık için bir modelde bukalemun parçacıkları adı veriliyor. Özellikle bu parçacıkların farklı kütleleri olduğu tahmin ediliyor ve etkisi çevresindeki maddeyi temel alıyor. Dünya gibi büyük kütleli alanlarda kütleleri fazla ama kuvvet çok kısa mesafede etkilidir. Yıldızlararası uzayın maddeye yakın olsa da bukalemunlar küçük kütlelere sahipse de etkileri daha uzağa ulaşabilir. Bu türde bir değişme karanlık malzemenin tuhaf bir şekilde gözlenmesi açıklıyor. Herhangi bir etkisi yok gibi gözükse de galaktik ölçülerde güçlü bir etkiye sahiptir. Kurdukları hipotez biraz az güvenilir olabilir fakat bu fikirler kanıta ulaşmak için veya ona karşı kullanılabilir. Cambridge ekibi olay fazlalıklarında bukalemunların karanlık enerji taşıyıcısı olduklarına dair kanıt bulmuş olabileceklerini düşünüyor. Araştırmacılar Güneş tarafından üretilen bukalemun parçacıkların XENON1T dedektörüne geçtiğinde neler olabileceğine dair bir modelleme geliştirdi. Tabi ki çıkan sinyal gözlenen kadar tuhaf oldu. Bu fazlalığın prensipte karanlık madde değil de karanlık enerji tarafından oluşabileceğini öğrenmek gerçekten sürpriz oldu. Bulmaca parçaları birbirine bu şekilde oturduğunda, gerçekten özel bir an oluyor, diyor araştırmanın ilk yazarı Dr. Sunny Vagnozzi. Elbette bu konu kapanmaktan halen çok uzak. Fazlalık olaylar henüz onaylanmasa da bu deneyin gelişmiş versiyonları bu sonuçları doğrulayabilir. Öncelikle bunun şans eseri olmadığını bilmeliyiz. XENON1T gerçekten bir şeyler görmüş olabilir fakat benzeri fazlalıkların gelecekte deneyde tekrar görülmesini bekliyoruz tabi bu sefer daha güçlü bir sinyalle, diyor araştırmanın yardımcı yazarı Dr. Luca Visinelli. Araştırma Physical Review D. Dergisinde yayınlandı.


2014 Nobel Fizik Ödülü Ledleri keşfeden bilim insanlarına verilse de daha verimli ve az enerji harcayan lambalar arama ihtiyacı halen sürüyor. Yeni nesil karbon nanotüplerden yapılan daha parlak , daha az güç tüketen ve daha ucuz yapılan yeni nesil lambalar sayesinde belki de gelecekte LEDlerin yerini alacaklar. Tohoku Üniversitesi'nden bilim insanları LED'lerden nerdeyse 100 kat daha az enerji (0,1 Watt) tüketecek karbon nanotüp ışık kaynağı geliştirdi. Review of Scientific Instruments dergisinin AIP tarafından yayınlanan araştırmaya göre fosfor ekran ve tek duvarlı nanotüp elektrotlar diot yapısında kullanılarak cihazın fabrikasyonu ve optimizasyonu sağlanabilir. Bunu mikroskopik ölçekte tungsten filamentlerden oluşan bir alan gibi düşünebilirsiniz. Cihazı yüksek kristallikte tek duvarlı karbon nanotüplerin organik solventle karışımıyla birleştirdiler. Böylece karışımı pozitif elektrota dönüştürdüler ve ışık panelini de zımparayla ışık paneli yapacak şekilde zımparaladılar. Bu sayede büyük stabil ve homojen bir akım yayılımıyla düşük enerji tüketimi yaptılar. Parlaklık verimi sayesinde, tüketilen elektrik gücüne karşılık üretilen ışık kaynağı ölçülüyor. Örneğin LED'ler 100 lümen/vat tüketirken, OLED'ler 40 Lümen/vat tüketiyorlar. Cihaz diot benzeri bir yapıya sahip olsa da , ışık yayım sistemi diotlar gibi yarı iletken tabakalardan oluşmuyor ve elektriksel özellikleri dopant adı verilen safsızlıkların katılmasıyla kontrol edilebiliyor. Yeni cihazdaki ışınım sistemi ise daha çok katot ışın tüpleri gibi çalışıyor. Burada karbon nanotüpler katot gibi, vakum boşluğundaki fosfor ekran ise anot gibi çalışıyor. Güçlü elektrikli alanı içinde katot yoğun ve yüksek hızlı elektron ışınlarının nanotüp çubuklarına yollayarak alan emisyonu yaratıyor. Elektronlar vakum içindeki oyukta uçarak fosfor ekrana çarparak parlama yapıyor. Biz yüksek kristalli tek duvarlı karbon nanotüplerden oluşan anotu ve fosfor ekranla geliştirilmiş anotun flicker alanı emisyon akımı oluşturmadığı ve yüksek parlaklıkta homojenite ürettiğini bulduk, diyor Shimoi. Alan emisyon elektron kaynakları yoğun elektron ışınımları yaptığından konvansiyonel termiyonik katotlarda bin kat daha yoğunlar. Yani alan emisyon kaynakları çok daha az güç tüketerek daha doğru ve kolay kontrol edilebilen elektron akımları sağlıyor.Bu sayede daha ucuza karbon nanotüp ışıklar yapılarak karbondioksit emisyonu azaltılarak çevreci bir çözüm yaratılabilir.


Deniz seviyesinde saf su 0 C'de donar ve 100 C'de kaynar değil mi? Normalde evet, fakat MITden araştırmacılar karbon nanotüplerde bulunan ufak boşlukların içinde kaynama sıcaklığındaki suyun donabileceğini keşfetti. Bu bulgu sayesinde proton ileten buz hatları gibi uygulamaların yaratılabileceğini düşünülüyor. Su sıvı, katı ve gaz halinde değişim gösterdiğinde, sıcaklık temel faktör değildir. Basınç düşürülerek suyun kaynama noktası olabildiğince düşürülebilir. Ayrıca su nanometre ölçeğine hapsolduğunda , bu yılın başlarında keşfedildiği üzere tuhaf bir dördüncü hale bürünüyor. Bu araştırma 1990lara kadar gidiyor, su hidrofobik materyallerle bir an sarılırsa anında buharlaşıyor. İşte bilim insanları havadan su elde etmek için nano çubuklar yarattıklarında benzeri bir fenomen gözlemlediler. Eğer bir sıvıyı nano boşluğa hapsederseniz, onun faz davranışını gerçekten bozabilirsiniz. Bu etki herkesin beklediğinde çok daha büyük olmaktadır, diyor araştırmanın baş yazarı Michael Strano. Araştırmacılar suyun kaynama ve donam sıcaklığında değişimler beklerken, sonuçlar karşısında şaşkınlıklarını gizleyemiyorlar. Sonuçlar beklenenden gerçekten çok daha fazla bir yönde ilerledi. Donma noktas düşeceğine yükseldi. Bir testte nanotüpteki su , 105 ila 151 C arasında dondu. Daha önce yapılan simülasyonların oldukça değişik getirileri oldu. Araştırmacılar nanotüplerin yarıçapında, 0,01 nm kadar değişiklik yaratıldığında suyun donma noktasında onlarca derece fark olabileceğini keşfettiler. Sonrasında titreşimsel spektroskopi kullanarak sadece nanotüp boyunca sadece uyun hareketi değil aynı zamanda fazının da izlenebileceği anlaşıldı . Su katılaştığı zaman , yani buz olmasına gerek olmadan bu faz bulunabiliyor. Ekip halen buzun kristal yapısını içerdiğini onaylamadı. Peki bu tuhaf materyaller ne yapabiliriz? Bu sayede materyaller üzerinde buz hatları geliştirilerek protonlar 10 kat daha hızlı iletilebilir.


Massachusetts Teknoloji Enstitüsü' ndeki bilim adamları genetik açıdan değiştirilmiş organizmaların karbondioksiti benzin türevi bir yakıta çevirebileceğini kanıtladı. Ralstonia eutropha adı verilen toprak bakterisinin doğal eğilimi değiştirilerek, bütün enerjisini kompleks karbon bileşikleri yapmaya yönlendirildi. Genetiği değiştirilmiş mikroplar normalde fruktozdaki karbonu alıyor fakat, yakında endüstriyel karbon dioksiti çekerek gaz emisyonlarını düşürmede kullanılabileceği belirtiliyor. MIT ekibi mikrobun genlerini modifiye ederek, karbonu izo bütanole çevirmeyi başardı. Bu madde doğrudan veya benzinle karıştırılarak kullanılabiliyor. İzo bütanol diğer biyoyakıtlardan farklı olarak, doğrudan veya çok az katkıyla yakıt olarak kullanılabiliyor. Bugün bile bazı yarış arabalarında kullanılıyor. Bu teknolojiyle belki de fosil yakıtlara olan bağımlılığımız sona erebilir. Araştırmacılar bugünlerde biyoreaktörler tasarlayarak, sistemi optimize ederek endüstriyel hale getirmeye çalışıyor. Bu tekniğin mısırdan etanol üretmeye göre pek çok avantajı olduğu, büyük fabrikalarda büyük miktarlarda üretilecek şekilde ölçeklendirelebileceği belirtiliyor. Ayrıca sistemi atık ürünlerden karbondioksit üretmek için kullanılma potansiyeli olduğu da belirtiliyor.


Prostetikler son yıllarda yapay kaslar ve gelişmiş sibernetik sistemler sayesinde üretilen, akıl kontrolüyle çalışan özel makineler aslında. Her türlü gelişmeye rağmen her insanın bu cihazları kontrol etmeleri pek mümkün değil. Buna rağmen DEKA prostetik kol, sistemi hastanın kas sinyallerinin robot kola ileterek FDA onayı alan ilk protez kol oldu. Gerçeğine işlevsel açıdan oldukça yakın çalışan ve oldukça kompleks görevlerin üstesinden gelen düşünce gücüyle çalışan kol gerçekten teknoloji harikası . Manchester' da kurulan DEKA firmasının ürettiği bu biyonik kol gerçekten inanılmaz bir teknoloji. DARPA'nın devrimsel prostetik programında geliştirilen kol protezlerinin doğala oldukça yakın seviyede tepki veriyor. 1912'de geliştirilen split-hook elden beri geliştirilen prostetik kollar bugün ampüte insanlar için vazgeçilmez bir buluş. DEKA'nın geliştirdiği bu kolda kas gücü kullanıldığından daha az yorucu ve daha komplike kontrol sağlanıyor. Omuz ekleminden, ya kol orta-üstünden kullanılabilen bu kol uzuv kaybı yaşayanlar için gerçekten eşsiz bir kullanım sağlıyor. Kaslardan gelen elektrik sinyalleri elektromiyogram elektrotlarıyla toplayan DEKA kolu kullanımı kolaylaştırıyor. Aslında kırk yıldan beri kullanılan Boston kolu da benzer özelliklere sahip. Fakat DEKA kolu batarya kullandığından çoklu bağlantıları eşzamanlı olarak kontrol edebiliyor. 8 yıldır geliştirilen kol hafifleştirilerek, motorları küçültülerek elektronik donanım olarak geliştirildi . DEKA'nın yaptığı klinik çalışmalara göre günlük işleri yaparken, bu kol % 90 a kadar başarı sağlıyor. Bu sayede ampüteler yemek hazırlayabiliyor, saçlarını tarabiliyor ya da kapıyı kilitlemek gibi gündelik hayatta karşılaştıkları işleri kolaylıkla halledebiliyor. Bu onay sayesinde ampütelerin işleri oldukça kolaylaşacak.


Princeton Üniversitesi'nden fizikçiler, kazayla yalıtkan bir malzemede, metallere özgü bir kuantum davranışı keşfetti. Elde edilen bu sonuç, nötr fermiyon adı verilen yeni bir tür kuantum parçacığına işaret ediyor. Genel olarak konuşursak, metaller elektriği iletir, yalıtkanlar iletmez. Moleküler açıdan bakarsak, elektronlar bir maddede ne kadar özgürce hareket ederse, madde o kadar iletken olur. Örneğin metallerde elektronlar çok hareketliyken, yalıtkanlarda elektronların hareket etmesini engelleyen yüksek bir direnç vardır. Metallerde elektronların kolay hareket etmesinden dolayı kuantum salınımları adı verilen bir fenomen oluşur. Metaller çok düşük sıcaklıkta bir manyetik alana maruz bırakılırsa, elektronlar kuantum hale geçer ve malzemenin direncinin salınımına yol açar. Normalde yalıtkanlarda bu gerçekleşmez çünkü elektronlar kolaylıkla hareket edemez. İşte en azından bugüne kadar böyle düşünülüyordu. Princeton'dan araştırmacıların yaptığı yeni araştırmada ise, ilk kez bir yalıtkanda da kuantum salınım olabileceğini keşfettiler. Araştırmacılar tungsten ditellürün normalde metal gibi davrandığını fakat grafen gibi iki boyutlu bir forma indirgendiğinde yalıtkan olduğunu gözlemledi. Manyetik alan altında tekli tabakanın direnci ölmek isteyen bilim insanları, tesadüfen maddenin salınım yapmaya başladığını buldu. Bu gerçekten bizim için sürpriz oldu. Kendi kendimize burada neler oluyor diye sorduk? Halen tümüyle anlamış değiliz, diyor araştırmanın kıdemli yazarı Sanfeng Wu. Bu keşif mevcut teorilerle açıklanamayacağı için, araştırmacılar kendi hipotezlerini kurdular. Araştırmacılar elektronların salınım yapmadığını düşünüyor. Aksine bu kadar güçlü etkileşimler ancak yeni kuantum parçacıkların oluşumuyla açıklanabilir. Yalıtkanlar elektronlar gibi yüklü parçacıkları bloke edeceğinden, serbest hareket edecek parçacıklar yüksüz olmalıdır. İşte ancak hipotetik nötr fermiyonlar bu kuantum salınımları oluşturabilir. Eğer hipotezimiz doğruysa, temelde yeni bir kuantum madde formu gözlemledik. Şimdi yalıtkanlarda tümüyle yeni bir kuantum dünyası olabileceğini hayal ediyoruz. Muhtemelen onlarca yıldır böyle bir şeyi gözden kaçırdık, diyor Wu. Araştırmacılar nötr fermiyonların varlığını onaylamak ya da bu gariplik için başka bir açıklama yapılması için daha fazla çalışma yapılması gerektiğini ifade ediyor.


Normalde kemik erimesi yani osteoporoz tedavisi için geliştirilen bir ilacın , kellik tedavisi için kullanılması düşünülüyor. Normalde minoksidil ve finasterit adı verilen iki ilaç erkeklik kaynaklı kellik tedavisinde kullanılıyor. Manchester Üniversitesi Dermatoloji Merkezi Araştırmaları tarafından yürütülen çalışmada immünosupresif bir ilacın saç büyümesine nasıl neden olduğu açıklanmaya çalışıldı. Cyclosporine A adı verilen bu ilaç 1980lerden beri kullanılıyor transplantasyon reddi ve otoimmün hastalıkları baskılamak için yaygın bir şekilde kullanılıyor. Bu projede CsA 'nın kısıtladığı proteinin saç foliküllerinin büyümesini yavaşlattığı ortaya çıktı. CsA 'nın bu problemini, alan proje lideri Nathan Hawkshaw bunu başka bir çözüm için kullandı. Biraz araştırma sonrasında , bu ayrılan bileşiğin osteoporoz ile mücadelede kullanılan aynı madde olduğu keşfedildi. Osteoporoz ilacı kelliğe neden olan proteini baskılıyor. Bilim insanları bu ilacın önemli yan etkiler yaratmayacak bir şekilde WAY-316606 olarak isimlendirilebileceğini belirtti. Hawkshaw ; bir sonraki aşamanın WAY-316606 veya benzer bileşiklerle etkili ve güvenli klinik denemeler yapmak olduğunun altını çiziyor.


Anatomi kitapları yeniden yazılıyor: kemiklerin içinde yeni bir tür kan damarı keşfedildi. Kemiklerin iç boşluğundan, yüzeyine doğru geçen ve daha öncesinde bilinmeyen bu damarlar sayesinde osteoporoz ve bağışıklık sistemiyle ilgili hastalıklar belki de aydınlatılabilir. İnsan anatomisinde genel olarak aydınlatılmamış alan pek yoktur ama bugün bilen halen yeni dokular veya organlar gün ışığına çıkıyor. Gunzer'in ekibi başlangıçta kimyasal kullanarak fare kemiklerini transparan hale getirdi. Bu sayede kemik şaftından geçen ufak kan damarları keşfettiler. Hayvanın alt ayak kemiğinde binlerce kılcal damar gördüler. Bunlara trans-kortikal damarlar adını verdiler.Daha öncesinde kemiğe giren bir kaç damar olduğu düşünülüyordu. Fakat bu yeni keşfedilen damarlar, kan desteğinin büyük kısmını sağlıyor. Bilim adamları, insan uyluk kemiğinden küçük numuneler aldığında benzer trans-kortikal damarları da gözlemledi. Bu türden kan damarları insan kemiklerini besliyor, yani trans-kortikal damarlar az ya da çok dolaşımlarını yapıyorlar- fakat bugüne kadar kimse onları hesaba katmamıştı. Kemik iliklerin bağışıklık hücreleri yapılıyor ve farelerdeki trans-kortikal damarlar bağışıklık hücrelerinin çıkışı için anahtar rota olabilir. Yani insanlar içinde aynısı olması lazım. Geçtiğimiz yıl bir diğer grup, beyin dokusu ve kemik iliği kafatasını oluşturan plakalarda benzer kılcal damarları buldular. Fareler inme veya menenjit geçirdiğinde , kafatasındaki bağışıklık hücreleri bu yolu izleyerek kafatasına ulaşarak hasara tepki verdiği düşünülüyor. Fakat yine de insan beyninde benzer hücreler olup olmadığı bilinmiyor.


En yaygın olan kanser türlerinden biri olan akut miyeloid lösemi kemoterapiye dirençli bir kanserdir. Science Translational Medicine'de yayınlanan yeni bir makalede, FDA tarafından onaylanmış bir diyare ilacının kemoterapiye direnci azaltarak, ilaçların lösemi üzerindeki etkisini arttırabileceğini ortaya koydu. İnsan AML hücresi verilen farelerde, olumlu sonuçlar alındı. Normalde bir ilaca FDA onayı almak oldukça uzun bir proses olsa da zaten onaylanmış bir ilacı yeniden başka bir hastalık için kullanmak çok daha kolay olacaktır. Tabi onaylama süreci yine klinik denemelerle başlayacak. Dr. So'nun bu tedaviden büyük beklentileri var. Ön klinikte, bu antibiyotiğin kullanımıyla tedaviye direncin üstesinden gelmeyi umuyoruz ve hastalar ön klinik denemelerde faydasını görecek. Aynı zamanda, lösemi hücrelerinin daha kapsamlı karakterizasyonunu sağlayacak ve biyolojilerini daha iyi anlayarak bu hastalıkla savaşta daha iyi hedefler tanımlayacağız. Eğer bu tedavi AML direncini azaltabilirse, lösemi hastalarının tedavisi kolaylaşabilir.


Teksas Üniversitesi'nden bilim insanları kesildiğinde kendi kendini onararak , tekrar iletkenlik kazanabilen iletken devre ürettiler. Devre esneklik, yüksek iletkenlik ve oda sıcaklığında kendi kendine birleşme gibi özelliklere sahip yeni nesil bir jelden üretiliyor. Bu jelin esnek elektronikler, yumuşak robotlar, yapay deriler,biyomimetrik protezler ve enerji depolama cihazlarında kullanılma potansiyeli var. Teksas Üniversitesi'nden Guihua Yu liderliğinde yapılan araştırma geçtiğimiz Nano Letters dergisinde yayınlandı. Yeni üretilen bu jel supramoleküler jelin iletken polimer hidrojel matriks içine enjekte edilmesiyle oluşturuldu. Araştırmacılar guest to host stratejisi sayesinde her iki bileşenin kimyasal ve fiziksel özelliğini birleştirildiğine işaret ediyor. Ziyaretçi, yani supramoleküler jel kendi kendini onarma özelliğine sahip. Bu özellik sayesinde dinamik bir yapışkan gibi işleyen jel, konakta bulunan iletken polimer hidrojel ile elektron iletimi sağlanıyor. Hidrojel sayesinde elastiklik ve dayanım da artıyor. Yapılan deneylerde üretilen hibrit jelin elektrik özellikleri test edildi. Bunu göstermek için hibrit jelde elektrik devresi yapılarak test edildi. Defalarca aynı bölgeden kesilen jelin kendi kendine 1 dakikada iyileşerek eski iletkenliğine kavuştuğunu gösterdi. Araştırmacılar jelin pek çok değişik alanda kullanılabileceğini belirtiyorlar. Bu makale liderler vadisinde yazdığım yazıdan aktarılmıştır.


Eindhoven Teknoloji Üniversitesi' ndeki araştırmacıların geliştirdiği kendi kendini onaran boya sayesinde, hasar gören yüzey kendi kendini onarabilecek. Yeni boyama teknolojisinin pek çok potansiyel uygulaması olacak. Böylece cep telefonlarında parmak izi kalmayacak, arabalar yıkama gerektirmeyecek, uçaklar daha az boyama gerektirecek. Sonuçlar oldukça önemli bir dergi olan Advanced Materials' in 17 numaralı Temmuz basımında yer aldı. Fonksiyonel boyamalarda yüksek su geçirmezlik veya antibakteriyellik gibi özellikler nano büyüklükteki molekül gruplarının özelllikleriyle sağlanıyordu. Fakat bugüne kadar üretilen boyalarda hafif bir çizikle bu moleküler gruplar kolayca hasar görüyor ve özelliğini kaybedebiliyordu. Bu da bu tarzdan boyalarda oldukça büyük problem teşkil ediyordu. Eindhoven Teknoloji Üniversitesi Kimya Mühendisliği ve Kimya Bölümü' nden Araştırmacı Catarina Esteves ve meslektaşları bu probleme çözüm buldu. Yeni geliştirilen boyaya karıştırılan moleküllerin sonuna eklenen özel fonksiyonel gruplar sayesinde dış yüzey çizilse bile alt yüzeydeki moleküller yeni yüzey oluşturarak çiziği kendi kendine kapatıyor. Bu bilimsel gelişme pek çok uygulama için önem taşımakta. Örneğin yüksek su iticilik özelliğiyle, kendi kendini uzun süre temizleyebilir. Yüzeysel çizikler kendi kendini onarabilir. Sadece yağmur yağmasıyla araba kendiliğinden temizlenebilir. Ayrıca cep telefonları,güneş panelleri ve hatta uçaklar kendini uzun süre temiz tutabilir. Uçakların temiz kalması hava direncini düşürüp, benzin tüketimini düşürebilir. Ayrıca kontakt lensler böylece çiziklerini kapatabilir, gemilerin yüzeyleri alg üremesine karşı korunabilir. Yeni teknolojinin şimdilik tek kusuru derin çiziklerde işe yaramaması. Boya teknolojisinin 6 ila 8 yıla kadar seri üretime geçeceği ve diğer boyalarla benzer fiyata sahip olacağı söyleniyor. - T. Dikic, W. Ming, R. A. T. M. van Benthem, A. C. C. Esteves, G. de With. Self-Replenishing Surfaces.Advanced Materials, 2012; 24 (27): 3701 DOI:10.1002/adma.201200807


JAMA İç Hastalıkları'nın yaptığı araştırmaya göre kendilerini genç hisseden yaşlıların kendilerini yaşlı hissedenlere göre erken ölüm oranlarının daha düşük olduğunu tespit ettiler. Raporda yer alan bilgilere göre insanlar yaşadıkları ortama, çevreye ve sağlık koşullarına göre kendilerini daha genç ya da yaşlı hissedebiliyorlar.Londra Üniversitesi'nden araştırmacılar Isla Rippon ve Andrew Steptoe, yaşlıların kendi hissettikleri yaşın normal yaşlarına ve mortaliteye olan etkisini incelemişlerdir. Araştırmacılar çalışmada 6,489 kişi değerlendirildi. Bu grubun ortalama yaşı 65.8'dir. Ama kendilerinin algıladığı ortalama yaş ise 56.5'dir. Gruptakilerin %69.6'sı kendilerini yaşlarından daha genç hissediyorlar. %25.6'sı kendilerini oldukları yaşta, %4.8'i ise kendilerini daha genç yaşta hissediyor. Başka bir gruba 99 ay boyunca mortalite ölçümü yapıldı. %14.3'ü kendilerini daha genç, %18.5 kendilerinin bulunduğu yaşa yakın bir yaşta, %24.6'sı ise kendini daha yaşlı hissediyor. Çalışma gösterdi ki kardiyovasküler ölümlerde, kanserden ölümlerle kendimizi kaç yaşında hissettiğimizin arasında güçlü bir bağ vardır. Tabi ki bu mekanizmanın altında yatan sebeplerin iyi araştırılması gerekiyor. İnsanların nasıl bir ortamda yetiştiği, kilo durumları, sağlıklı beslenip beslenmediklerine bakıldığı zaman bunlarda insanların kendini genç hissedip hissetmediğinin sebebidir. Çalışmanın sonucunda kendini daha yaşlı hissedenlere daha sağlıklı bir yaşam sunulması ve tedavilerin bu yönde yapılması gerektiğine varılmıştır.


NASA' nın Kepler Uzay Teleskopu Merkür' den bile küçük olan en küçük dış gezegeni keşfetti. Kepler-37b adı verilen en küçük dış gezegen Kepler-37 yıldızının yörüngesinde yer alıyor. Dünya' dan 210 ışık yılı uzaktaki Lyra takım yıldızında bulunan gezegen Güneş Sisteminin dışında bulunan en küçük gezegen olma özelliğini taşıyor. Kepler-37b kayalık bir gezegen ve Ay' dan biraz daha büyük. Bu nedenle bu gezegenin bir yılı sadece 13 güne denk geliyor. Yüzey sıcaklığı 700 K-425 C ' den daha yüksek olduğu tespit edilen sıcaklık o kadar yüksek ki, çinko sıvı halde bulunuyor. İşte bu nedenle Kepler-37 b ' de yaşam belirtisi nerdeyse sıfır. Yıldız sisteminde, Kepler-37b'nin dışında, kendisinden daha büyük olan Kepler-37c ve Kepler-37d adıyla iki gezegen daha bulunuyor. En uzak gezegen olan Kepler-37d, dünyanın iki katı büyüklükte ve bir yılı 40 gün sürüyor. Bu üç gezegende güneşlerine Merkür' den daha yakın. Kepler-37b, güneşine sadece 0.10 AU ile en yakın olan gezegen. Bu nedenle bir atmosfer bulundurmuyor, yüzeyinde sıvı halde su yer almıyor. Dünya'dan küçük olan Kepler-37c, güneşine 0.14 AU mesafede ve o da yaşam şartları sunmaktan çok uzak. Sistemin en büyük gezegeni olan Kepler-37d, Dünya'nın iki katı ve 0.2 AU mesafede yer alıyor. Barclay, Sistemi daha dikkatli bir şekilde inceliyoruz. Kepler-37'nin yörüngesinde daha fazla gezegen olabilir ifadesini kullandı. Barclay ve ekibi, Kepler-37b'nin varlığını kanıtlamak için defalarca çok titiz analizler yaptıklarını belirtti. Harvard-Smithsonian Astrofizik Merkezi'nde bulunan 'Blender' adı verilen bir cihazı kullanan gök bilimciker, Kepler-37b'nin tespit edilmesini sağlayan parkaklığı etkilemiş olabilecek tüm faktörleri test etti. Sonuçlar, araştırmacıları yüzde 99 oranında tatmin etmeyi başardı. Araştırmacılar, Kepler-37 yıldızı hakkında daha fazla bilgi elde etmek için astro-sismoloji kullandı ve yıldızın akustik salınımlarını inceledi. Yapılan analizler, gezegenin büyüklüğü hakkındaki yüzde 30'a varan belirsizliği yüzde 3'e düşürdü. Barclay, Kepler-37'nin Güneş'in kütlesinin yüzde 75'ine sahip ve yüzde 80 daha büyük olduğunu düşünüyüruz. Böylece, Güneşimizle aynı güneş sınıfına giriyor dedi.


Kepler Uzay Teleskopu'nda 2013 Mayıs'ında yaşanan arızadan dolayı, birincil görevinin durdurulmasına karşın, Kepler halen iyi durumda ve çalıştığını ispatladı. Kepler'in bu geri dönüşü, küllerinden doğan bir Zümrüdüanka kuşuna benzetiliyor. Kepler'e ikinci bir hayat veren bu projeye K2 adı verildi. Kepler görevine başlar başlamaz Kepler K2 projesi ile yeni bir ötegezegen keşfetti. Geçtiğimiz yıl Kepler'in dört tepkime tekerinden ikincisini kaybetmişti. Bu nedenle istenilen noktaya stabil şekilde odaklanamadığından görüntü alınamıyordu. Uzay teleskobunun görevine devam edebilmesi için dahice bir fikir ortaya atıldı. Güneş ışığının basınç etkisiyle sanal bir reaksiyon tekeri yaratıldı. Böylece gökyüzünün farklı yerlerine bakıp yıldız, yıldız kümeleri, bulutsular gibi farklı gökcisimlerine de bakması hedeflendi. İşte bu fikir işe yaradı ve Dünya çevresindeki elliptik yörüngesinde dolanan aracın gözleri farklı yerlere de bakmaya başladı. Bu yeni bir görevdi ve K2 olarak adlandırıldı. K2 ile teleskop tek bir bölgeye bakmayı bıraktı. K2'nin Şubat 2014'deki test çalışmaları sırasında alınan veriler açık hale getirildi. Harvard-Smithsonian Astrofizik Merkezi'nden yüksek lisans öğrencisi Andrew Vanderburg bu verilerle yeni bir keşif gerçekleştirdi. Keşif daha sonra Kanarya Adaları'ndaki Nazionale Galileo Teleskopu'ndaki HARPS-North aletiyle yıldızın yaptığı yalpalama dikkate alınarak onaylanmış oldu. Doğrulanan gezegen, Balık takımyıldızı yönünde, 180 ışık yılı uzaklıktadır. HIP 116454b adlı gezegen Dünya'nın 2,5 katı çapta ve Güneş'ten daha soğuk ve küçük yıldızına yakın yörüngesinde dokuz günde bir dolanmaktadır. Gezegen bildiğimiz yaşamı desteklemekten oldukça uzak sıcaklıktadır. Bir gezegen yıldızının önünden geçerken yıldızdan gelen ışığın azalmasına neden olur. Kepler geçiş yöntemi adı verilen bu yöntemle gezegenleri avlar. Gezegen ne kadar küçükse ışığın azalma miktarı da o kadar küçük olur. Mayıs 2013'de iki tepkime tekerini kaybeden Kepler uzun bir süre gözlem yapamamıştı. Bilim insanları ve mühendisler bu sorunun üstesinden çok ilginç bir yöntemle gelmeyi başardı. Tepkime tekeri olarak güneş ışığı basıncından yararlandılar. Sonuçta göreve tekrar başlayan Kepler artık K-2 olarak adlandırıldı. K-2 sadece gezegen avcılığı değil aynı zamanda yıldız kümeleri, gökadalar ve süpernovaları da izleyebilecek şekilde düzenlendi. K-2 ile HIP 116454b gibi küçük bir gezegen keşfedilmesi ise işin güzel yanı. Gökbilimciler şimdi gezegenin karasal sulu ya da gaz içerikli olup olmadığını yoğunluğundan belirlemeye çalışıyor. NASA'nın Ames Araştırma Merkezi'nden Kepler/K2 görevi bilim insanlarından Steve Howell ; Kepler ile tüm gezegenlerin içinde Neptün ile Dünya arasında olanların daha fazla olması gerektiğini tespit ettik. Ancak bunlar bizim Güneş Sistemimizde bulunmuyor. K2 ile karasal Dünya benzerlerinden tutun da Neptün büyüklüğüne kadar, sıcak ya da buzlu gezegenleri bulabiliriz, diyor. K2 görevi resmi olarak Mayıs 2014'te göreve başladı. Bugüne kadar 35.000'den fazla yapılan gözlemlerle yıldızlar, yıldız kümeleri, yıldız oluşum bölgeleriyle ilgili birçok veri toplandı.


NASA'dan bilim insanları 23 Temmuz 2015'de TSİ 19.00'da yaptığı açıklamada Kepler teleskopu sayesinde Dünya'dan 1400 ışık yılı uzakta dünya benzeri bir gezegen keşfedildiğini duyurdu. Kayalık bir gezegen olan Kepler-452b, yıldızının yaşanabilir bölgesinde yer aldığı belirtiliyor. Yaşanabilir bölge bir gezegenin güneşinden en optimum uzaklıkta bulunduğu, su bulundurabilecek ve yeterli ışık aldığı bölge anlamına geliyor. NASA açıklamasında, Dünya benzeri gezegenin yörüngesinde yer aldığı Kepler-452 yıldızını 'Güneş'in kuzeni' olarak açıkladı. Yıldız, Güneş'ten yüzde 10 daha parlak ve yüzde 4 daha büyük. Kepler-452b, yıldızının etrafındaki bir dönüşü 385 günde tamamlıyor. Kepler görevinde yer alan Joseph Twicken, Kepler-452b yaşanabilir dış gezegenleri daha iyi anlamamızı sağlayacak ifadesini kullandı. Twicken, 'gezegen avcısının' 500 yeni gezegen adayı da tespit ettiğini belirtti. Kepler, bugüne kadar 4,175 gezegen adayı keşfi yaptı. Kepler 452b ile onaylanan gezegen sayısı 1030'a çıktı. Twicken, 'Kepler ile elde edilen verilerin analiz edilmesiyle Dünya benzeri küçük ve çok sıcak olmayan gezegenleri tespit etmeye devam edeceklerini ve yaşanabilir gezegenlerin dağılımını daha iyi anlayacaklarını' ifade etti. NASA, Kepler-452 yıldızının Güneş'ten 1,5 milyar yıl daha yaşlı olduğuna dikkat çekti. Gökbilimciler bu sayede Güneş Sistemi'nin bir modelini andıran yıldız sistemini inceleyerek Güneş ve Dünya'nın geleceğine dair tahminlerde bulunabilecek. SETI Enstitüsü'nden Doug Caldwell ise Kepler-452b'nin 'sera gazı etkisinde olabileceğini' belirtti. Caldwell, sera gazlarının gezegenin atmosferinde biriktiğini, bu yüzden var olduğu düşünülen okyanusların buharlaşıyor olabileceğini belirtti. Gökbilimciler, Kepler-452b'nin Dünya ve Neptün arasındaki bir büyüklüğe sahip olduğunu ve bugüne kadar keşfedilen Dünya benzeri gezegenlerin birçoğunun aynı aralığa düştüğünü belirtti. Kepler-452b, bugüne kadar yıldızlarının yaşanabilir bölgesinde yer aldığı tespit edilen 12'nci yaşanabilir gezegen oldu. SETI Enstitüsü'nden Jeff Coughlin, 12 gezegenden 9'unun büyüklüğü ve sıcaklığı Güneş'e benzeyen bir yıldızın yörüngesinde yer aldığını belirtti. Coughlin, 'Kepler verilerini daha hızlı ve tüm olarak analiz edebildiklerini, zamanla Samanyolu Galaksisi'ndeki Dünya benzeri küçük ve kayalık gezegenlerin sayıları hakkında daha doğru istatistiksel bilgi elde edeceklerini' söyledi. NASA'nın bir gün önceden duyurduğu basın toplantısı, internette geçmişte de olduğu gibi E.T spekülasyonlarına neden oldu. Ancak en son açıklamada olduğu gibi uzaylılar henüz ortaya çıkmadı. NASA, 'Dünya'nın ikizi' olarak adlandırılacak gezegenin yakın zamanda keşfedilebileceğini belirtmişti. Bu beklenti, her yeni gezegen tespitinin Dünya dışı varlıklara işaret edeceği düşüncesini güçlendirdi. 500 milyon dolarlık projenin ürünü olan Kepler Uzay Teleskobu, 2009 yılında ateşlendi. 2013'te teknik arıza nedeniyle görev dışı kalabileceği belirtilen teleskop, belirlenen görev süresi geçmesine rağmen çalışmaya ve veri toplamaya devam ediyor. 2009 Mart'ta başlayan Kepler görevi Dünya benzeri gezegenlerin bulunmasını amaç edindi. 3600 gezegen adayından 961 tanesi iyi olarak değerlendiriliyor. Hepimizin merak ettiği bir soru aslında ; Uçsuz bucaksız evrende yalnız mıyız? .NASA'nın Kepler uzay teleskopunu kullanarak galaksimizde 200 milyar yıldızdan kaçında potansiyel yaşam bulunabileceklerini sorduklarında aldıkları cevap inanılmaz oldu. Cevap ise her güneş benzeri 5 yıldızdan birinde dünya benzeri yaşamlar bulunabilir. Bu gezegen sayısının 8,8 milyar olduğu belirtiliyor. Güneş Sistemi' nden çıktığımızda sadece Samanyolu Galaksi'sinde 200 milyardan fazla yıldız var ve bunların etraflarındaki gezegenlerin kaçında hayat vardır bilinmiyor. Kepler uzay teleskopunda bu yılın başında mekanik arıza verene kadar Kepler 3000' den fazla aday dünya dışı gezegen buldu. Bu keşiflerden elde edilen bilgiler bile bilim adamlarını yıllarca meşgul edecek.


Gezegen avcısı Kepler teleskopunun, 1480 ışık yılı uzaktaki KIC 8462852 adı verilen yıldızın etrafında belirlenen tuhaf bir sinyalin ya da halkanın akıllı varlıklar tarafından ,diğer bir tabirle uzaylılar tarafından inşa edilmiş olabileceği spekülasyonuna neden oldu. Kepler'in tespit ettiği bu geçiş sinyali doğal bir fenomene benziyor. Bir dış gezegen veya başka bir şey yıldızın önünden geçerse Kepler yıldızın ışığında hafif bir kararma tespit ediyor. İşte Gezegen Avcıları Topluluğu tarafından bu sinyal garip olarak adlandırıldıktan sonra , araştırmacılar bu kararmaya neden olan önemli ve belirleyici muhtemel mekanizmayı bulmaya çalıştı. Yıldızın parlaklığındaki azalmasındaki doğal nedenler Monthly Notices of the Royal Astronomical Society dergisinde 11 Eylül'de yayınlandı . Astronomlar muhtemel gezegen çarpışmasından kaynaklanan bir parçaların , dairesel halkaların, yıldız lekelerini ve kuyruklu yıldız kümeleri bakarak nedeni bulmaya çalıştı. Bütün olasılıklar değerlendirildi son sonuç hariç hiçbiri tatmin edici değildi. Öyle görünüyor ki, kuyruklu yıldız kümeleri bu tuhaf geçiş sinyali gibi çoğu gizeme cevap olabilir. KIC 8462852'e oldukça yakın olan (1000 AU) bir yıldızın bu yaklaşma esnasında bazı yerçekimsel düzensizliklere neden olarak, yıldıza muhtemel bir küme kuyruklu yıldızı göndermiş olma olasılığı var ki, bu da Kepler'e ulaşan yıldızın ışığını % 22 karartmaya yetiyor. Bu dış kuyruklu yıldız açıklaması mantıklı görünüyor. Daha öncesinde de dış kuyruklu yıldızların yıldızlar etrafında varlığı tespit edilmesine rağmen; F tipi bir yıldızın ışığını kesebilecek kadar büyük bir kuyruklu yıldız kümesi ilk kez tespit ediliyor. Bu yıldız güneşimizden % 50 daha büyük. Buna rağmen , bu gibi bir gözlemin gerçekten büyük bir şans eseri NASA'nın Kepler teleskopunun doğru zamanda, doğru yere baktığını gösteriyor. Çünkü bu türde bir gözlemin olma olasılığı ancak 150,000'de 1. Salı günü Atlantic'te yayınlanan makaleyle bilimsel işleyişe aykırı, daha olanaksız şeyler aranmaya başlandı. Yapılan yorumlardan biri KIC 8462852 'daki yapılan gözlemin kuyruklu yıldızlar değil uzaylılar olduğu savunuldu. Araştırmanın baş yazarı Yale Üniversitesi'nden doktora sonrası araştırmacı Tabetha Boyajian, Atlantic'e konuşarak, bu tuhaf geçiş halinde farklı senaryolar olabileceğini belirtti. Sonrasında Penn State Üniversitesi'nden astronom Jason Wright , bu konuyla ilgili diğer bir senaryonun olduğunu savundu. Bu geçiş sinyali büyük yapay bir kurulumdan geliyor olabilir ,dedi. Wright ve diğer yazarlar bu sıra dışı yıldız ışığı deseninin, mega yapılardan geldiğini , bunun belki yıldız ışığı toplayıcıları olabileceğini, bu sayede yıldızdaki enerjiyi depoladığını belirtiyor. Peki ya sonra? Maalesef Kepler'in birincil görevi bitti ve elimizde KIC 8462852'den kalan 4 yıllık geçiş verisi var. Elimizde sadece çalışılacak 2 anahtar geçiş olayı daha var. İlk yıldız ışığı kısılması 2011'de bir haftalığına oluştu ve sonrasında ikinci önemli varyasyon serisi birkaç aylığına 2013'de gözlendi. Elimizde şimdilik sadece bunlar var. Araştırmacılar bu dünya dışı yaşam formu kampanyasını devam ettirmek için radyo teleskoplarını kullanarak, yapay dünya dışı yaşam formlarını arayacaklar. Yine de bu da yapay sinyalleri tespit etmek için yeterli değil ve uzaylı bir uygarlık bulduğumuz anlamına gelmez. 13 milyardan daha yaşlı olan galaksimiz milyarlarca yıldız, sayısız gezegen içeriyor. İnsanlık bu ufacık fraksiyondan evrilerek, birkaç yüzyıldır göklere kafasını çevirmiş durumda. Diyelim ki KIC 8462852 yıldızında gelişmiş uzaylılar bir yıldız santrali kurdular ki, buradaki zamanın kesri inanılmaz derecede az. Diyelim ki ; radyo sinyalleri elleri boş döndüler, ama nesnenin gerçekten yapay bir mega yapı olduğu kanıtlandı. Bu durumda burada uzaylı bir yaşam formunun kalıntıları kalmış olabilir. Yani gelip geçmiş , eski bir uygarlık olabilir. Uzaylı yapımı şeyler aramak yeni bir fikir değil. SETI'nin uzantıları olan SETA ve SETT 'nın geçenlerde buna benzer projelerinden birinde galaksimizde, enerjisinin tümünü yıldızınından elde eden gelişmiş uzaylılardan yoksun olduğu yönünde bağlandı. Stephen Hawking bile bu geçiş sinyallerine karşı bizi uyarmıştı. Uzaylıların bizi istila edip yok edebileceğini savunmuştu. Fakat bu yıldızın ışığı 1500 ışık yılı uzaktan geliyor, eğer uzaylılar 1500 yıl önce dünyaya gelmiş olsa M.S 500 yılında Roma imparatorluğu ya da Pers imparatorluğuyla karşılaşacaklardı ki onlar bu şekilde sinyalleri izleyemiyorlardı bile. İşte bu nedenle yıldızlar arası uzaklıklardan akıllı yaşam formlarının dünyaya ulaşması oldukça şüphe dolu. Peki ya kaynaklarımız ? Dünya yaşanabilir bir yıldızının etrafında bulunan , bolca sıvı halde suyu bulunan ,iyi biyosfere sahip bir gezegen belki de uzay yolculuğu yapan uzaylılar dünyada yer almak istiyorlar. Fakat aramızdaki bu devasa uzaklıklar bizi koruyor. Fiziksel açıdan halen ışık hızında yolculuk etmek imkansız, warp hızında bile olsanız dünyaya ulaşmanız binlerce hatta milyonlarca yıl alır. Ayrıca Kepler görevinde galaksimizin küçük kayalık dünyalarla dolu olduğunu gördük. Eğer böyle bir istilaya kalkışsalar bile, çevreden yaşanabilir yıldızı olan muhtemel okyanuslu bir çok ulaşılabilir gezegen var. Yani çok daha kolay seçenekler var. Bütün bu fikirler saf varsayımlardan ibaret, orada bir uzaylı medeniyetinin olduğuna dair en ufak bir kanıtımız yok, bu nedenle gelişmiş bir medeniyetin F tipi yıldızının etrafına güneş enerjisi toplayıcıları yerleştirebileceği ihtimalinden vazgeçelim. Tabi evrene çok daha derin bakabileceğimiz bir lens olursa , bakış açımız da değişecektir. Her şeye rağmen, KIC 8462852 araştırması eşsiz bir çalışmadır, doğal açıklaması kuyruklu yıldız kümelerinden kaynaklandığıdır. Yine de galaksimizde yaşam olasılığına dair spekülasyonların çıkması çok da kötü değil. Aslında bu devasa galakside neden halen akıllı bir yaşam formu bulamadığımız paradoksu varlığımıza karşı koyuyor. Yaşamın oluşturan yapıtaşları düşünüldüğünde evrende yaşam olmaması pek ihtimal dahilinde değil. Fakat yeni geliştirilen teknolojiyle doğrudan yıldızların yörüngelerine doğrudan sondajlamak mümkün olacak. Böylece Kepler 'in belirlediği yıldızların ve dış gezegenlerin şeklini bilebileceğiz. Bize hayal edemeyeceğimiz kesinlikte veriler sağlayarak, akıllı yaşam formlarını araştırmamızı sağlayabilir. Yine de bu eşsiz araştırma ,astronomi açısından çok önemlidir.


Bilim adamlarının iş birliği ile süper ağır bir elementle karbon atomu arasında ilk kez kimyasal bağ kuruldu. Araştırma Einstein'ın rölativite ilkesine dair etkileri çalışmak için yeni bakış açıları getirebilir. Uluslar arası işbirliği ile yapılan sentezle yeni nesil kimyasal birleşikler sentezlenebilir. Almanya'dan Mainz Darmstadt ve Japonya RIKEN Nishina Hızlandırıcı Tabanlı Araştırma Merkezi'nden araştırmacılar Seaborgium (Sg-106) ile karbon atomu arasında 18 atomluk bir seaborgium dönüşümü ile heksakarbonil bileşiklerine dönüşerek, 6 karbon monoksit molekülü seaborgiuma bağlandı. Seaborgium'un gazsı özellikleri ve silikon dioksit yüzeye adsorbsiyonu çalışıldı. Ayrıca seaborgiumun aynı gruptan komşuları ve benzer bileşikler karşılaştırıldı. Normalde atom numarası 104'den büyük bileşiklerde kimyasal deneyler oldukça zorlu. Öncelikle parçacık hızlandırıcıda yapay olarak pek çok element üretilebiliyor. Maksimum üretim hızıyla bir günde en çok birkaç atomlu bileşiklerden çok az da ağır bileşiklerde üretilebiliyor. İkinci olarak radyoaktif işlemlerden sonra hızlı bir yarılanma oluyor . 10 saniye içinde ilk durumuna dönen elementler deneyin karmaşıklığını arttırıyor. Bu gibi çalışmalarda çekirdekte çok fazla pozitif yüklü atomun olması atom çekirdeğindeki elektronları, ışık hızının % 80'ine çıkarıyor. Einstein'ın rölativite teorisine göre elektronlar bulunduklarında daha ağır hale gelirler. Sonuçta daha hafif elementlere denk gelen elektronlar daha yavaş hareket eder. Bu gibi etkiler homolog elementlerde daha iyi görülür. Homolog elementler elektronik kabuğunda benzer yapılara sahiptirler ve aynı grupta yer alırlar. Süper ağır elementler düşük sıcaklıklarda gaz halindedirler. Gaz fazında hızlı hareket eden bu elementler için hızlı bir proses gerekir. Bugüne kadar seaborgiumla iki klorlu ve iki oksijenli atomlar çalışılarak yüksek volatilitede stabil bir bileşik elde edildi. Fakat bu gibi bileşiklerde çoğu kovalent kimyasal bağlarda yer alan en dıştaki atomlar rölativistik etkiyi maskeleyebilir. Bu nedenle farklı bağlanma özeliklerine sahip bileşikler yıllardır çalışılıyor. Johannes Gutenberg Üniversitesi Mainz Nükleer Kimya Enstitüsü, Berne Üniversitesi ve GSI Helmholtz Merkezi'nde bulunan süper ağır element kimyager grupları yeni bir yaklaşım geliştirerek kısa ömürlü bileşiklerde çalışabilecek teknik geliştirdi. TRIGA Mainz araştırma reaktöründe yapılan başlangıç testlerinde molibden gibi kısa ömürlü atomların istinai olarak iyi çalışabildiği gösterilmişti. GSI ekibinden Dr. Alexander Yakushev bunu şöyle açıklıyor: Bu gibi deneylerde, yoğun hızlandırıcı ışınları, stabil kimyasal bileşikleri bile yok ediyor. Bu problemin üstesinden gelmek için öncelikle tungsten göndererek manyetik ayırıcıda bunu ışından ayırıyoruz. Ayırıcının arkasında gerçekleşen kimyasal deneylerde, yeni bileşik sınıfları çalışmak için oldukça ideal ortam yaratılıyor. 1990'larda beri yapılan teorik çalışmalarda stabiliteden olmasından dolayı hekza karbonil bileşikleri odaklandı. Seaborgiuma 6 karbon monoksit bileşiği metal-karbon bağlarıyla bağlanarak,organometalik bileşik tipleri oluşturuldu. Böylece kimyagerlerin uzun yıllardı düşlediği süper ağır bileşikler gerçek oldu. Japonya Wako'da Süper Ağır Element Grubu, füzyon prosesiyle neon ışının küryum hedefe yönlendirerek, seaborgium üretimi gerçekleştirdi. Sonra seaborgium Gaz-doldurulmuş recoil iyon ayırıcıda ayırdı . GARIS ayırıcısıyla seaborgium sinyallerini yakalamak ve üretim hızını ve yarılanmasını değerlendirmek mümkün. GARIS sayesinde yeni nesil kimyasal araştırmalar seaborgium eldesi mümkün. 2013'te İsviçre, Japon, ABD ve Çin'de seaborgium heksakarbonil gibi bir bileşik sentezlenmeye çalışılsa da , Alman kimyagerlerin kurulumuyla Japon GARIS ayırıcısında 18 seaborgium atomu elde edildi. Hekzakarbonil grupların gazsı özellikleriyle molibden, tungsten gibi 6B grubuna işaret eden aromların karakteristiklerine ve seaborgium hekzakarbonil tanımına ilişkin kanıt bulundu. Bu ölçümlerde teorik hesaplamalara ilişkin rölativite etkileri de ölçüldü. Periyodik tablodaki son elementlere ilişkin kimyasal özelliklerin nasıl değişebileceğine dair Einstein'ın ilkeleri sonunda açığa çıkacak. Bilim adamlarının mükemmel iş birliği ve sıkı çalışmasıyla elde edilen sonuç görülüyor. - J. Even, A. Yakushev, C. E. Dullmann, H. Haba, M. Asai, T. K. Sato, H. Brand, A. Di Nitto, R. Eichler, F. L. Fan, W. Hartmann, M. Huang, E. Jager, D. Kaji, J. Kanaya, Y. Kaneya, J. Khuyagbaatar, B. Kindler, J. V. Kratz, J. Krier, Y. Kudou, N. Kurz, B. Lommel, S. Miyashita, K. Morimoto, K. Morita, M. Murakami, Y. Nagame, H. Nitsche, K. Ooe, Z. Qin, M. Schadel, J. Steiner, T. Sumita, M. Takeyama, K. Tanaka, A. Toyoshima, K. Tsukada, A. Turler, I. Usoltsev, Y. Wakabayashi, Y. Wang, N. Wiehl, S. Yamaki. Synthesis and detection of a seaborgium carbonyl complex. Science, 2014; 345 (6203): 1491 DOI: 10.1126/science.1255720


Bilim insanları 30 yıl önce öne sürülen farklı türden bir kimyasal bağın varlığını sonunda onaylandı. 30 yıl öncesinde deneysel kanıtların yetersizliğinden ve o zamanlar mevcut kuantum kimyası metotlarının doğruluğunun bağıl olarak zayıf olmasından dolayı, asla kanıtlanamayan bu kimyasal bağlar yeni bir bilimsel araştırmayla sonunda anlaşılabildi. Yeni araştırmaya göre birbirinin yerini alan izotoplar kimyasal bağlanmanın doğasında temel değişikliklere neden olabiliyor. 1980'nin başlarında ağır iki atom arasında bulunan çok hafif bir atomun önemli geçiş halleri oluşturabileceği ve bu sistemin bilinen van der Waal's kuvvetleri tarafından stabilize olamayacağı, fakat hafif atomun iki atom arasında titreşerek bağ oluşturabileceği öne sürülmüştü. Bugüne kadar pek çok grup bu sistemi araştırsa da sonuç hep hüsran oldu. Bugün gelinen noktada ise , Berlin Free Üniversitesi'nden Jörn Manz ve Shanxi Üniversitesi'nden meslektaşları bu tarzda stabil bir titreşimsel bağı teorik ve deneysel olarak kanıtlayabileceklerine inanıyorlar. Bu nedenler araştırmacılar BrH ile Br'ü reaksiyona sokarak radikal BrHBr 'ü oluşturmak için hidrojenin farklı izotoplarını kullandı. Elektrona benzeyen fakat elektrondan daha ağır olan müon adı verilen elementsel parçacıklar kullandılar. Ekip BrHBr'a bir dizi hidrojen izotopu ekleyerek bağıl olarak ağır olan müonik helyumdan,4H, çok daha hafif müonyum ile 4H'dan 40 kat daha az kütleye sahip bir madde elde ettiler. Sonrasında ekip 2 anahtar parametreyi belirledi, geometriden kaynaklanan çıkıntılar ve çukurlardaki üç boyutsal potansiyel enerji ve kuantum mekaniksel parametre titreşimsel sıfır noktası enerjisi . Klasik açıdan bir bağ oluştuğunda sistemin potansiyel enerjisinde net bir azalma gerçekleşir. Buna rağmen, bazı durumlarda eğer ortamda titreşimsel sıfır noktası enerjisinde yeterince büyük bir düşüş varsa, potansiyel enerji düşüşünden kaynaklanan ihtiyaç karşılanabilir ve sistem titreşimsel bağ ile stabilize olabilir. Araştırmacılar kuantum kimyasında gelinen son noktayı kullanarak hidrojen izotoplarının ve üç ağır izotopun davranışını göstererek , bu triatomik sistemdeki bağlanmayı klasik van der Waal's etkileşimine dayandırdı. Buna rağmen potansiyel enerji artmasına karşın, ultra hafif müonyum için sistemde titreşimsel bağlanma nedeniyle stabilizasyon sağlandı. Ayrıca Manz'ın iş arkadaşının yaptığı laboratuar deneyleri BrMuBr radikalinin teorik yapıdan ibaret olmadığı var olabileceği önerildi. 'BrMuBr radikalinde ilk kez vibrasyonal bağlanmayla oluşabilecek bir sistemi gözler önüne serdik. Ayrıca bu türden bir kimyasal bağlanmadan doğası gereği izotop etkisine de sahip olduk, diyor Manz. Oxford Üniversitesi'nden David Clary çalışmayı yorumlarken: Bu araştırma titreşimsel bağlara ilişkin kesin bir teorik kanıt sunarken,izotopik değişimin moleküllere bağlanma kabiliyetlerinde çarpıcı bir etki sunuyor . diyor.


Genelde dayanıklı plastik eşyalar termoset plastikten üretilir. Bu plastikler özellikle dayanıklı ve ısıya karşı dirençli üretildiğinden, bunları yeniden dönüştürmek çok zordur. İşte bilim insanlarının yeni yaptığı bir araştırmayla termosetleri bir arada tutan kimyasal bağlar çözülerek, yeniden geri dönüştürülebilecek. Bu yeni teknik sayesinde termosetlerin fiziksel direncini değiştirmeden, sadece bir katkı malzemesiyle yeniden dönüştürülebilir hale getirmek amaçlanıyor. Günümüzde kullandığımız plastik poşet,kaplık gibi malzemelerin % 75'e yakını geri dönüştürülebiliyor. Fakat araba parçalarından kullanılan termoset plastikler dönüştürülemediğinden yeniden kullanılamıyor. Yeni nesil termoset plastikte ise karışıma silil eter denen bir monomer ekleniyor. Ayrıca bu madde yeniden şekillendirmeye daha uygun bir durum yaratıyor. Aynı araştırma ekibi daha öncesinde de ,termosetlerle bazı temel karakterleri paylaşan plastiklerde silil eter monomerlerini kullanmıştı. İşte bu çalışmada da benzer prensibin termosetler için de işe yarayabileceğini gösterdiler. Son çalışmada, kamyon ve otobüs gövde panellerinde kullanılan polidisiklopentadien adı verilen geri dönüşümü pek de verimli olmayan termoset plastiğe bakıldı. % 7,5 -10 silil eteri, polidisiklopentadien sıvı öncülü olarak kullanan ekip, yeni bir plastik türü üretti. Bu yeni plastik termoset plastik gibi dayanıklı ama florür iyonlarıyla temas ettiğinde bozunuyor. Ayrıca bu yeni formül diğer bir testi de geçti. Bu yapı bozunmakla kalmıyor, oluşan ürünler yeniden kullanılabiliyor. Yani geri dönüşüme giriyor. Bu proseste bozunabilir monomerler kullanılarak gerçek polimer zincirleri kurulabiliyor ve bu teknikle önceki yaklaşımlar geliştirilerek, zincirleri oluşturan bağları gerçekten yıkılabilir yapıyor. Küresel plastik kirliliği her geçen gün kırmızı çizgiye yaklaşırken, bu gibi çözümlerle dünyada üretilen plastiklerin % 20 civarı geri kazanılabilir. % 20'nin 65 milyon tona denk geldiğini belirtmekte fayda var. Nature'da yayınlanan makale sayesinde termoset plastikleri geri dönüşüme sokarak çevre kirliliği engellenebilir.


Avustralya ve ABD'den bilim insanları, kuantum kimyasında bilinen bir etkileşimi kuantum bilgisayarıyla 100 milyar kez yavaşlatarak, ilk kez gözlemeyi başardı. Konik etkileşim olarak bilinen bu etkileşimler, saniyenin katrilyonda birinde gerçekleştiği doğrudan gözlenemiyordu. Avustralya'daki Sidney Üniversitesi ve San Diego'daki Kaliforniya Üniversitesi'nden bir araştırma ekibi , bir alanda hapsolmuş yüklü bir parçacık kullanarak prosesi yavaşlattı. Kuantum bilgisayarı kullanarak oluşturduğumuz sistem, femtosaniyelerde gerçekleşen dinamikleri milisaniyelere yavaşlattık. Bu sayede anlamlı gözlemler ve ölçümler yapabildik. Bu daha öncesinde yapılmamıştı, diyor Sidney Üniversitesi Kimya Fakültesi'nden Vanessa Olaya Agudelo, Konik etkileşimler moleküllerin içinde potansiyel enerjinin hızlı bir şekilde aktarımı olarak tanımlanabilir. Bu nedenle, örtüşen alanları ve değişen parçacık davranışı dalgalarını içeren kuantum fiziğinin dili ve matematiği kullanılarak en iyi şekilde tanımlanırlar. Kimyasal açıdan kuantum reaksiyonlar, fotosentez ve insan gözündekine benzer ışık tabanlı reaksiyonlarda gerçekleşir. Bu araştırmanın gerçekleşmesi için elektron hali değişimin haritalandırılması gerekiyordu. İşte bunun için elektrik alanlarını hapsedebilen ve lazerle manipüle edilebilen iyon tuzaklı kuantum bilgisayar kullanıldı. Bu kompleks proses gerçekleştirildiğinde, her şey yavaşladığından gözlem yapılabiliyor. Bilim insanları, bunu bir rüzgar tünelindeki bir uçağın kanadında yapılan aerodinamik gözlemlere benzetiyorlar . Sidney Üniversitesi Fizik Fakültesi'nden Christophe Valahu, Deneyimiz sürecin dijital bir yaklaşımı değildi; bu, gözlemleyebildiğimiz bir hızda ortaya çıkan kuantum dinamiklerinin doğrudan analog bir gözlemiydi, diyor. Fotokimyada konik kesişimler çok yaygın olduğundan , yeni araştırma birçok araştırma alanında oldukça faydalı olacak. Bu araştırma farklı bilim alanlarından araştırmacıların birlikte çalışmasıyla nasıl yeni anlayışların bulunabileceğini gösteriyor. Daha genel olarak kuantum bilgisayarlar , her türlü reaksiyonu ve etkileşimi simüle etme konusunda gerçekten büyük imkanlar sağlayacak gibi gözüküyor. Çok hızlı ve çok küçük doğa olaylarını daha iyi anlamak, onlardan nasıl yararlanacağımız konusunda daha iyi bir fikre sahip olduğumuz anlamına gelir. Olaya Agudelo, Moleküllerin içindeki ve arasındaki bu temel süreçleri anlayarak malzeme bilimi, ilaç tasarımı veya güneş enerjisi hasadında yeni bir olasılıklar dünyasının kapısını açabiliriz, diyor .


Uzun süredir bilim insanları kuantum dolanıklığın, fotosentez vb. doğada gerçekleşen reaksiyonlarda önemli rol oynayabileceğinden kuşkulanıyordu. Fakat bu fenomenleri tespit etmek çok zor olduğundan emin değillerdi. Purdue Üniversitesi'nden bilim insanları, kimyasal reaksiyonlardaki kuantum dolanıklığı ölçmek için yeni bir yol buldular. Böylece kimyasal reaksiyonların nasıl işlediği tam olarak nasıl işlediği ortaya çıkarılarak, bu olayları taklit edebilecek yeni teknolojiler yaratılabilecek. Örneğin, daha verimli güneş panelleri yapılabilir. 2 Ağustos'ta Science Advances dergisinde yayınlanan araştırmada Bell Eşitsizliği adı verilen kimyasal reaksiyonlardaki kuantum dolanıklığı tespit eden teoriye genellemeler yapıyor. Teorik argümanlara ek olarak araştırmacılar kuantum simülasyonlardaki eşitsizliği valide ettiler. Bugüne kadar kimse kimyasal reaksiyonlardaki kuantum dolanıklığı gösteremedi çünkü, bunu ölçecek bir yol yoktu. Fakat ilk kez ölçebilecek bir yöntemimiz var. Burada soracağımız asıl soru ise, bu kuantum dolanıklığı kullanarak kimyasal reaksiyonlar tahmin ettiğimizde, çıktısını kontrol edip edemeyeceğimiz?, diyor Purdue Üniversitesi'nden Kimya Prof. Sabre Kais. 1964'ten beri Bell eşitsizliği geniş çaplı olarak doğrulandı. Kuantum dolanıklığı tanımlamak ayrık ölçüm testleri ile tanımlanır. Örneğin, bir kuantum parçacığın spin oryantasyonunu ölçmek isterseniz, sonradan ölçüm diğer bir parçacığın spiniyle doğrulanır. Eğer sistem eşitsizliği bozarsa dolanıklık oluşur. Fakat kimyasal reaksiyonlardaki dolanıklığı ölçmek için sürekli ölçüm gerekiyor. Reaksiyona girenlerin nasıl hazırlandığı çıkış ürününü belirliyor. Fakat Kai'nin ekibi Bell eşitsizliğini genelleyerek, kimyasal reaksiyonlarda sürekli ölçümleri ekledi. Öncesinde fotonik sistemlerdeki sürekli ölçümler genellendi. Araştırma ekibi, Bell eşitsizliğini genelleyerek döteryum hidrit reaksiyon verimliliğindeki kuantum simülasyonunu test etti. 2018'de Natura Chemistry'de yayınlanan Stanford Üniversitesi tarafından oluşturulan bir deneyi kullandılar. Çünkü, simülasyonlar Bell teorisini doğrulayarak kimyasal reaksiyonlarda gerçekleşen kuantum dolanıklığı gösterebiliyor. Kai'nin ekibi döteryum hidriti test etmek için ayrı bir yöntem daha öne sürdü. Henüz kimyasal reaksiyonlardaki kuantum dolanıklığı test etmeni ne gibi getirileri olacağını bilmiyoruz- sadece bu çıktılar farklı olacaktır. Bu sistemlerdeki dolanıklığın ölçmek önemli bir adımdır, diyor Kais.


Cornell Üniversitesi'nden fizikçiler kirigami sanatını nano boyutta grafen çalışarak insan yapımı mikroskopik makineler yapmayı başardı.Normalde artık pek çok alanda kullanılan ve 2010'da keşfedenler Nobel fizik ödülünü getiren mucizevi materyal, kirigami ile bugüne kadar görülmemiş makinelerin yapımını sağlayabilir. Normalde origamiye benzeyen Japon kirigami sanatında katlamanın dışında, kesme de yapılabiliyor. Araştırmacılar ilk olarak lazer kesimle kağıt modeller yaptıktan sonra, grafenle nanoboyutta tasarımlar üzerinde çalışmaya başladı. Grafen iletken ve güçlü bir malzeme olduğundan kompleks yapıları oluşturmak oldukça zor. Araştırmacılar bunun üstesinden gelmek için su ve yüzey aktif maddeler ,kullanarak malzemeyi istenilen şekilde bükmeyi başardı. Sonrasında grafene altın tablar tutturarak, şekillerin her birinin sonuna kavrama noktaları ekledi. Ayrıca ekip grafen kirigamiyiaçma ve kapatma testlerine maruz bırakarak dayanıklığını ölçtüler. 10,000 tekrardan sonra bile ne bir hasar ne bir bozulma görüldü. Materyal sanki el dokunmamış gibiydi ve elastikliğini koruyordu.


Kısır dişi farelere verilen yumurta üreten kök hücreler sayesinde, sağlıklı yavrular vermeleri mümkün kılındı. 18 Mayıs'ta Molecular Therapy dergisinde yayınlanan araştırma, benzeri bir prosedürle, kadınlarda erken menopoz veya kemoterapi kaynaklı kısırlık için bir umut ışığı doğabilir. Yumurta üreten hücreler germ hattı kök hücreleridir, öncüller yumurta ve sperme bağlı olarak ovaryum veya testislerde var olur. Erkekler sürekli üretildiği düşünülürken, kadınlarda belli bir miktarda yer aldığı ve kısıtlı süre boyunca taşındığı düşünülüyor. Bilim insanları farelerde alınan germ hattı kök hücrelerini petri kabında yumurtaya dönüştürdü.Buradaki argüman, eğer bu hücreler vücutta normalde aynı şeyi yapıyorsa, doğru çevresel koşullar altında kültür hücrelerinin aynı özelliğe sahip olması gerekir, diyor Telfer. Gelişimsel Biyolog Ji Wu ve Shanghai Jiao Tong Üniversitesi'nden meslektaşları germ hattı kök hücrelerini alarak, 6 günlük fare ovaryumlarına yerleştirerek, petri kabında onları üretti.Sonra bu kök hücreleri alarak kısır farelerin ovaryumlarına ekti. Kök hücreler derece derece hareket ederek, tam ovaryum yüzeyinin altındaki noktaya hareket etti ve oraya yerleşerek yumurta hücrelerine döndüler. Ekimden 5 ila 8 hafta sonra, bu fareler alınarak sağlıklı erkek farelerle çiftleştirildiler. Tedavi edilen 8 fareden 6'sı normal kromozomlu sağlıklı fareler ürettiler. Bu sonuçlar gösterdi ki, germ hattı kök hücreleri kısırlığı tedavi edebiliyor. Yine de bu tedavinin insanlara uygulanabilmesi için halen çok erken. Ayrıca kök hücrelerin toplandığı dişiler halen canlı kök yumurtalar üretebiliyor. Bununla beraber kök hücrelerin çok genç farelerden toplandığını belirtmekte fayda var. Yetişkin farelerden kök hücre alınarak tekrar denenebilir. C. Wu et al. Tracing and characterizing the development of transplanted female germline stem cells in vivo. Molecular Therapy.Published online May 18, 2017. doi: 10.1016.j.ymthe.2017.04.019.