Syracuse Üniversitesi Kimya ve Biyomedikal Mühendisliği Bölümü' nden araştırmacılar pek üründe kullanılan nanoparçacıkların toksisitesini araştırdılar. Milimetreden milyon kez daha küçük nanoparçacıkların, potansiyel olarak hücre membranlarına sızabileceği ya da zarar verebileceğini ortaya koydu. Kimya ve Biyomedikal Mühendisliği Bölümü' nden araştırmacılar, Doç. Dr. Shikha Nangia ve Radhakrishna Sureshkumar yaptıkları araştırmada nanoparçacıklar ne kadar sade bir şekle ve modifikasyonlara sahip olsa da, hücre membranında büyük kimyasal etkileşimler yaratabileceğini gösterdi. Nano malzemelere bir süredir ilaç taşıyıcı madde olarak kullanıldığından oldukça önemli. Çünkü nanomalzemelerde henüz bir evrensel standart oluşturulmadığından, bu ilaçları kullananlar bilgilendirilmeli ve tümüyle korunmalıdır. Nanoparçacıklar aynı kimyasallar gibi deri veya solunum yoluyla kolaylıkla bulaşma potansiyeline sahip. Öncelikle nanoteknolojinin çok büyük bir potansiyeli olduğunu kavramamız gerekiyor. Fakat nanoteknolojinin toksisitenin tümüyle anlaşılması ile nano- üretim ve nano-biyoteknolojide daha güvenli üretim ve taşıma metotlarına imkan verecektir, diyor Sureshkumar ve Nangia. Ayrıca böylece toksisite seviyeleri farklı parçacıklar kullanarak, kanser hücreleri hedeflenerek, radyasyonun absorbsiyonu arttırılabilir. Nanotoksisite aslında nanoparçacıkların tedavi, teşhis, kataliz, sensör teknolojilerinde ve enerji verimini çarpıcı biçimde arttırabilir. Araştırma projesi Syracuse Üniversitesi' nin 448 paralel çekirdekli bilgisayarı Prophet ' da yapıldı .


Montreal Üniversitesi Polytechnique Montreal ve McGill Üniversitesi'nden bilim insanları kan dolaşımına karışarak , kanserli hücrelere hedef alarak, doğrudan ilacı aktarabilen nanorobotlar geliştirdiler. Devrim niteliğindeki bu gelişme sayesinde, etrafında sağlıklı hücre ve dokulara zarar vermeden optimum tümör tedavisi gerçekleştirilebilecek. Sonuç olarak insanlar için çok toksik olan ilaç dozajı, önemli miktarlarda düşürülebilir. Manyeto aerotaktik bakterilerin , ilaç içeren nanolipozomları tömür hipoksik bölgelere taşınımı- Magneto-aerotactic bacteria deliver drug-containing nanoliposomes to tumour hypoxic regions,isimli araştırma prestijli Nature Nanotechnology 'de yayınlandı. Bu makale fareler üzerinde yapılan araştımanın sonuçlarını sunarken, nanorobotik ajanların başarılı bir şekilde kolorektal tümörlere sevk edildiği belirtiliyor. Nanorobotik ajanların olduğu bu lejyonlar, gerçekte 100 milyondan fazla kamçılı bakteri taşıyor ve bu kendinden hareket eden bakteriler, en doğrudan yolu izleyerek tedavi noktasına ulaşıyor. Bu ilacın itiş gücü verimli bir şekilde yolculuk yaparak ve diplerde tümörlere girebilecek kadar güçlüdür, diyor Polytechnique Montreal Nanorobotik Laboratuvarı direktörü Prof. Sylvain Martel. Bunlar tümöre girdiklerinde , nanorobotik ajanlar tümüyle otonom şekilde oksijen yoksunluğu çeken tümör alanlarını tespit ederek ilacı veriyor. Bu bölge oksijenin hızla tüketen proliferatif tümör hücreleri tarafından üretiliyor. Hipoksik alanların radyoterapi gibi pek çok tedaviye karşı dirençli olduğu biliniyor. İşte tümör hücrelerin ulaşmak bir dakika alsa da kompleks fizyolojik mikro çevreler zorluklarla geliyor. Prof. Martel ve ekibi bu problemi aşmak için nanoteknoloji kullandı. Bakteriler etrafta hareket etmek için iki farklı doğal sistem kullanıyor. Manyetik nanoparçacıkların zincir sentezi ile sayesinde manyetik alan yönünde giderek, sensör oksijen konsantrasyonu ölçerek tümörün aktif bölgelerine ulaşıyor. Bu iki aktarma sisteminden bakterinin ulaşımı sağlanıyor. Nano taşıyıcılar mühendislik konseptlerinde, müdahale metotlarında, tedavi yollarında, teşhis ve görüntüleme için kullanılabilir. Özellikle kemoterapi gibi insan vücuduna zararlı bileşenlerin olduğu yerlerde doğal nanobotlar ilacı doğrudan hedefe taşıyarak , zararlı yan etkileri elimine ederek, tedavinin etkisini arttırabilir.


Karlsruhe Teknoloji Enstitüsü' nün yan kuruluşu olan Nanoscribe isimli Alman şirketi günümüzde üretimi en zor olan mikro yapılardan 100 kat daha küçük yapılar üretebilen özel bir masaüstü 3 boyutlu mikro yazıcı üretti. Eğer bu küçüklükte bir cisim üretmek isteseniz normalde 1 saatinizi harcardınız, ama şimdi 1 dakikadan az bir sürede üretebiliyoruz, Michael Thiel Nanoscribe Şef Yöneticisi . Bir saç telinden çok daha küçük bir alana bir mikro uzay gemisi sığdırabilirsiniz. Normalde 3-D yazıcılarla oyuncaklar, iPhone kapakları vb. şeyler ürebiliyorsunuz. Fakat 3-D mikro baskı tekniğiyle gözle görülemeyecek kadar küçük şeyler üretebilirsiniz. Kimsenin gözüyle göremeyeceği küçük bir dünya yaratabilirsiniz. Tabi bu sayede nano aletler de tasarlayabilirsiniz. Nanoscribe şirketi mikro 3-d yazıcıları yılın ikinci yarısında piyasaya sürecek. Mikrometre-ölçekli baskı tekniği ile medikal ve elektronik aletler için yeni bir üretim tekniği doğuyor. Birkaç yüz nanometre boyunda kalp stentleri yapılabilir, mikro akışkan çip parçaları ve hücrelerin büyüdüğü iskelet yapıları inşa edilebilir. Ayrıca elektronik endüstrisi için çiplerde kullanılan pahalı ve yavaş metotlar terkedilerek, daha hızlı mikro baskılama tekniği kullanılabilir. 3-D baskılama metalik parçalar yapmak için de kullanılabilir. Bugüne kadar 3-D mikro baskılama tekniği sadece araştırma laboratuvarlarında kullanılıyordu ve oldukça yavaştı. Aslında bu laboratuvarların hepsinden Nanoscribe ilk jenerasyon mikro baskı makinesi vardı. Yeni ve hızlı olan bu makine ise tümüyle ticari kullanıma açık olacak. Yeni baskı makinesinin medikal, fen ve nanoteknoloji alanları sayısız uygulaması olacağı belirtiliyor. Yeni cihazın endüstriyel açıdan devrim yaratacağı düşünülüyor. Birkaç yüz nanometre boyunda kalp stentleri yapılabilir, mikro akışkan çip parçaları ve hücrelerin büyüdüğü iskelet yapıları inşa edilebilir. Ayrıca elektronik endüstrisi için çiplerde kullanılan pahalı ve yavaş metotlar terkedilerek, daha hızlı mikro baskılama tekniği kullanılabilir. 3-D baskılama metalik parçalar yapmak için de kullanılabilir. 3-D mikro baskı makinelerinin çoğunda, çift-foton polimerizasyonu denilen bir teknik kullanılıyor. Prensip olarak, yakın kırmızı bölgede ultra kısa atımlar yapan ince bir lazer ışını, ışığa duyarlı malzemeye odaklanıyor. Özel malzeme polimerleşerek, ışının geldiği bölgelerde katılaşıyor. Lazer üç boyutlu eksende hareket ederek 3 boyutlu cisimciği şekillendiriyor. Normalde günümüzdeki 3-D yazıcılar temelde bu lazer ışınlı sistemi kullanıyor fakat, xyz ekseninde hareket için kullanılan mekanik düzenek zaman kaybettiriyor. İşte bu işlemi hızlandırmak için Nanoscribe lazer ışınının yönünü değiştiren hareket eden ufak aynalar kullandı. Hatta birden fazla lazer kullanılarak bu işlemin hızlandırılabileceği düşünülüyor. Nanoscribe 3 boyutlu mikro yazıcı ile 30 nanometre küçüklüğe kadar cisimcikler yapılandırılabiliyor. Kaliforniya Teknoloji Enstitüsü' nden Prof. Julia Greer , Bu hassasiyette 3d yazıcı üretecek başka bir firma olduğunu sanmıyorum diyor.


Son yıllarda robotik teknolojiler hızla gelişirken, yapılan araştırmalar devrim niteliğinde noktalara geldiğimizi gösteriyor. Yapay zeka yani düşünebilen robotlar son yıllarda pek çok araştırmacının dikkatini çekiyor. Newyork Rensselaer Politeknik Enstitüsü AI ve Reasoning Laboratuvarı'ndan araştırmacılarından Selmer Bringsjord, kendi varlığının farkına varabilen robotlar yapmak için piyasada bulunan Nao robotlarını kullandı. Robotun kendi varlığının bilincinde olduğunu anlamak için The King's Wise Men isimli bir test uyguladı. Efsaneye göre kral vezir seçmek için bu testi kullanırmış. Aynı testi robotlara modernize eden bir araştırmacı, robotlardan birinin kendi varlığının farkına varmasını sağladı. Yapılan testin orjinali oldukça eski çağlara gidiyor. Efsanelere göre bir kral, vezir seçmek için bu yarışmayı kullanmış. Bu testin modernize edilmiş sürümü ise, robotlarda denenmiş. Bilmece : Testin orjinalinde, bir kral yeni vezirini seçmek için ülkedeki en zeki üç adamı huzuruna çağırır. Kral, yarışmacıların kafasına mavi ya da beyaz bir şapka koyar. Ardından ayağa kalkarak şapkasının rengini bilebilecek ilk adamı yeni veziri yapacağını ve içlerinden en az bir kişinin mavi şapka taktığını söyler. Adamların her biri karşısındaki kişinin şapkasını bir kereliğine görür görür ve gözleri kapanır. Konuşmak da yasak olduğundan mantık yürütmek gerekiyor. Benzer bir vezir testini 3 robota uygulayan araştırmacı, 2 robotun konuşma yeteneğini kapatmak için kafalarına dokundu ve 3. robota dokunuyormuş gibi yaptı. Robotlara Hangi hapı aldınız? , diye sordu Bir süre sessizlikten sonra robotun biri kalktı ve Bilmiyorum dedi. Sonrasında ise robot sanki bir öğrenci gibi kalkarak elini kaldırdı ; Pardon şimdi biliyorum. Aptallık hapı almadığımı kanıtlayabilirim, dedi. Burada oldukça sıra dışı bir durum yaşandı. Robot hapı almadığını fark ederek, ben almadım diyor. Yani kendinin farkına varıyor. Eğer bu iddia gerçekse, ilk kez bir robot bilincinin farkına varmış oluyor. Daha öncesinde de bir yazılım Alan Turing yani yapay zeka testini geçmişti. Burada bir mavi şapka olduğunu varsayarsak, mavi şapkalı kişi iki beyaz şapka görür. Bu nedenle kral vezirin kendi şapkasını mavi yapmıştır. Eğer bir mavi bir beyaz şapka varsa bilemez. Gözlem yapması gerekir. Hemen cevap veremez. Fakat kralın sınıflandırmasına aykırıdır bu bu nedenle en azından 2 mavi şapka olmalıdır. Eğer iki mavi şapka varsa, mavi şapkalılar 1 mavi 1 beyaz şapka görür. Bu nedenle yalnız olamayacakları anlayarak, en azından iki mavi şapka olacağını bilirler. Bunu anlayan mavi şapka giydiğini bilir. Buna rağmen beyaz iki mavi şapka görürse hemen gözlemlerinden bir sonuç çıkaramayabilir. Bu senaryoda da adil olmak gerektiğinden , 3 mavi şapka olması gerekir.


NASA 2025 de göktaşına inmeyi planlıyor bu nedenle, 10 günlük gerçeklik testi yaptı. Hatta göktaşı görevi için şimdiden uzayda hedef bulundu. Araştırma ve Teknoloji Ajansı ' dan gelen bilgiye göre 29 Ağustos' ta biten simülasyon programında, NASA' nın Johnson Space Merkezi' ndeki bilim insanları ve uçuş kontrolörleri yeni operasyonlar ve keşif tekniklerinin küçük, kayalık, güneş sistemi cisimlerinde nasıl kullanılabileceğini test etti. Testte pek çok farklı simülasyon tekniği kullanılıyor; sanal gerçeklik ve mikro yerçekimi ortamları bunlardan sadece birkaçı.. Başkan Obama 2025 göktaşı misyonunu Kennedy Uzay Merkezi' nde iki yıl önce belirtmişti. Bu haftanın başında, misyonu tekrarlayarak Reddit.com' da soruları cevapladı. Bir aradan Uluslarası Uzay İstasyonu çalışmaları sürerken, ayrıca potansiyel bir göktaşı görevine odaklanarak, Mars' a insanlı uçuş öncesi hazırlık yapmış oluyoruz. diyor Başkan Obama. Başkan Obama potansiyel olarak göktaşı görevini tarif ederken, bilimsel ve mühendislik açısından görevin zorluklarını kavramak için NASA' nın görevin çok öncesinden büyük çaba göstermeye başladığını belirtiyor. Astronot Michael Gernhardt, Bir göktaşına inmek sanıldığından daha büyük bir adım, çünkü gerçekleşmesi oldukça zor bir görev dedi. Ayrıca değişen bütçe, tasarımına henüz karar verilmemiş mekikler ve 90 günlük göreve izin verebilecek bir yakından geçen bir göktaşının henüz bulunmamış olması ile belirsizliği koruyor. Mekiğin ve göktaşının hızlarının birbirine yakın olması gerekiyor. Eğer göktaşı mekikten hızlı giderse, mekik göktaşına inemeyebilir. Bu hafta NASA merkezinde NASA' nın çok amaçlı Uzay Keşif Aracı ' da bir simülasyon programı başlatıldı. SEV normalde göktaşlarına inemiyor ama uzay yürüyüşünü destekleyerek, kayalık yüzeyi keşfetmeyi sağlıyor. Dünya' da bu görevi simüle etmek için NASA, SEV modelini inşa ederek, modeli özel bir hava yatağına yerleştirdi. Pilotlar 2 ila 3 gece mekikte yaşayarak, simülasyon sayesinde asteroidin yüzeyini uçarcasına video duvarlarda izliyor. Ayrıca astronotlarda simülasyona giriyor. SEV modelinde katılımcılara entegre airlock'u kullanarak araçta uzay kıyafetlerini giyebiliyor. Astronotlar pratik yaparken bir veya iki simülasyon methodu kullanıyorlar. Johnson Uzay Merkezi' nde sanal gerçeklik laboratuarıyla katılımcılar özel gözlükler ve eldivenler yardımıyla göktaşını yüzeyini SEV' in camlarında simüle edebiliyorlar. Ya da Aktif Yerçekimi Azaltma Sistemiyle askıda kalarak, vinçleri ve donanımları kullanarak taşların ve kayaların ağırlıklarını algılayabiliyorlar. Hatta bilim adamları ve uçuş kontrolörleri arasındaki bağlantı arasında 50 sn'lik gecikme var. Ayrıca RATS görevlerinde su altı laboratuarlarında çalışarak ekip tecrübe kazanıyor.


NASA Cygnus insansız destek gemisini Uluslararası Uzay İstasyonu'na taşıyan Antares roketinin fırlatma esnasında patlamasının üzerinden birkaç saat sonra açıklama yaptı. Uzay ajansının verdiği bilgiye Wallops Adaları, Virjinya'daki fırlatma istasyonundan fırlatılan 240 tonluk roket birkaç saniye sonra alevler içinde düştü. İtfaiyeciler tarafından kordon içine alınan bölge hipergolik yakıt ve katı madde kalıntıları içinde kaldı. Roketin fırlatıldıktan 10 -12 saniye sonra katastrofik anomali yaşadığını ve bu nedenle bölge güvenlik memurunun roketin otomatik imha prosedürünü uyguladığını açıkladı. Olayda hiçbir personelin yaralanmadığı bazı parçaların suya yayıldığı belirlendi. Basın konferasında NASA ve Orbital Science temsilcileri patlamada 200 milyon dolarlık mekiğin yok olduğunu ve yer üstü istasyon tesislerinde hasar olduğu belirtiliyor. Fırlatma tamponunda hasarlar olduğunu fakat bazı sistemlerde halen basınç olduğu ve bu nedenle ciddi bir hasar almadığı belirtildi.Buna rağmen kazanın büyüklüğü halen kesin olarak değerlendirilemedi. Ayrıca uzay mekiği işleme tesislerinde problem olmadığı belirtiliyor. İnfilak eden Cygnus ISS'e 2200 kg'lık bir kargo taşıyordu. Bununla beraber Uluslararası Uzay İstasyonu destek olmadan 4-6 ay daha çalışabilir. Ayrıca SpaceX Dragon destek gemisi Çarşamba günü hazırlanmaya başladı. Yeni destek mekiğinin 9 Aralık'ta gönderilmesi planlanıyor . Ayrıca patlamada Planetary Resources'un asteroit madenciliğine başlaması için gereken sırt kargosu da yok oldu. NASA bölgede inceleme yapıyor. Antares roketinin infilakını videodan izleyebilirsiniz.


NASA'nın SOFIA uçağı ile yapılan gözlemlerde Ay'ın güneş gören yüzeyinde de ilk kez su olduğunu onaylandı. Bu keşif, suyun ayın yüzeyinde geniş bir alanda dağılmış olabileceğini işaret ediyor. Yani Ay'ın sadece soğuk ve karanlık bölgelerinden değil güneşli yerlerinde de su var. SOFIA Ay'daki en büyük kraterlerden biri olan ve güney yarımküresinde konumlanan Clavius Krateri'nden su molekülleri tespit etti. Daha önce Ay'da yapılan gözlemler Ay'ın yüzeyinde bazı hidrojen formları olduğunu gösterse de, bunlar suyun kimyasal benzeri hidroksil ayırt edilemiyordu. İşte bu konumdan alınan numunelerde 100 ila 412 ppm arasında su derişimine rastlandı, yani 1 kübik metrede yaklaşık 250 ml su var. Sonuçlar Nature Astronomy dergisinin son sayısında yayınlandı. Eğer kıyaslama yapacak olursak Sahra Çölü'nde SOFIA'nın tespit ettiğinden 100 kat daha fazla su bulunuyor. Her ne kadar bu miktar oldukça az olsa da, bu susuz ve havasız ortamda suyun nasıl oluşabileceğine dair yeni soru işaretlerinin oluştu. NASA 2024 Artemis programında Ay'a ilk kez bir kadın ve adam yollayarak sürdürebilir insan varlığı oluşturmak istiyor. SOFIA uçan teleskopu sayesinde Ay artık yeni anlamlar taşıyor. 106 inçlik teleskop Dünya atmosferindeki su buharının % 99'undan bağımsız bir irtifada uçarak, Dünya'daki kara teleskoplarının ulaşamayacağı berraklığa sahip oluyor. SOFIA teleskobundaki FORCAST kamerasını kullanılarak su moleküllerine özgü 6.1 mikronluk dalga boyu tespit edildi. Güneşli Clavius kraterinde bu kadar yüksek konsantrasyonda su bulunması gerçekten şaşkınlık yarattı. Daha önce yapılan gözlemlerde ayın güneşli yüzeylerinin tümüyle kuru olduğu düşünülüyordu. SOFIA uçan teleskopu hakkında daha fazla bilgi almak için haberimizi tıklayabilirsiniz.


Mars'da bir zamanlar hayat olduğuna dair bir kanıt daha bulundu. NASA Merak gezgini Kızıl Gezegen'in toprağında ilk kez azot maddesine rastladı. Curiosity yani Merak anlamına gelen gezgin ayaklı bir laboratuvar olarak tasarlandı. SAM adı verilen bir enstrüman taşıyan gezgin toprak numunelerinde azotun farklı bir formu nitrik oksite rastladı. SAM cihazı aslında dünyada pek çok laboratuvarda kullanılan GC-MS cihazını içeriyor. Bu cihaz gaz kromatografisi kütle spektrometresi tarafından yapılan analizlerde nitrik oksitin yıkılmasıyla oluşan nitratlar, alternatiflerin oranla daha muhtemel bir kaynak olduğunu gösteriyorlar. Nitratlar nitrojen ve oksijen içeren moleküllerdir, DNA, protein gibi biyolojik moleküllerde bulunur. Dünya'da ise azot çoğunlukla atmosferde azot gazı formunda bulunurlar, dünyadaki azot dönüşümünü bitkiler ve azot bakterileri yapar. Bitkiler ve bakteriler azot moleküllerini nitratlara dönüştürerek diğer organizmaların kullanacağı hale getirir. Buna rağmen Mars 'da bu oluşum yıldırımlar ve çarpan meteroitler tarafından da sağlanabilir. Rocknest bölgesinde rüzgarlarla Merak'a taşınılan toz ve kum numunelerinde nitrat bulundu. Tabi kireç taşı tortularında yapılan sondajlarda da bulundu. NASA numunelerin dağılımını inceleyerek, Mars'da milyonda 1100 kısım (1100ppm) derişiminde nitrat dağılımı tespit etti. NASA Mars nitratlarının biyolojik kökene sahip olduğunu düşünmese de, bu moleküllerin bir zamanlar Mars'ta hayat olduğuna dair izlere sahip olması nedeniyle oldukça önemli olduğu belirtiliyor. Bilim insanları Mars'da bulunan nitratların meteorit çarpmalarıyla oluşmuş olabileceğini düşünüyor, bulunan miktarlar bu şekilde gerçekleşmiş olabileceği fikrini doğruluyor, diyor NASA Goddard Uzay Uçuşu Merkezi'nden Jennifer Stern .


Son günlerde ülkemizde hava sıcaklıkları gittikçe düşerken, hepimiz kışın ne kadar çetin geçtiğinden bahsetsek de Antartika'da ölçülen sıcaklıkları duyunca -10 0C derece size yazdan bir gün gibi gelebilir. Bilim adamları 1983 de dünyanın en düşük sıcaklığa en ıssız ve uzak yerinin Doğu Antartika' daki buz platosu olduğunu keşfetmişti. Landsat 8 Uydusunun yardımıyla, Ulusal Kar ve Buz Veri Merkezi' nden baş bilim adamı Ted Scambos ve ekibi Doğu Antartika'nın 1000 km genişliğindeki buz ayrımında -92 ila -94 0C sıcaklıklar tespit etti. Yani dünyanın en soğuk yeri 94 0C. -Bölgede NASA' nın Aqua uydusu tarafında 2003- 2013 yılları arasında yapılan ölçümler ve 2013 Güney yarıkürede Landsat 8 uydusu ile yapılan ölçümler dünyanın en soğuk yerinin tespit edilmesinde rol oynadı. Asla bu kadar soğuk bir iklimde bulunmayı istemem ve umarım olmam. Böyle bir ortamda alınan her nefes acı verici olur, bu yüzden nefes alırken boğazın ve ciğerlerin donmaması için dikkat etmek gerekir, diyor Ted Scambos. Daha önceki rekor sıcaklık 21 Temmuz 1983 de Doğu Antartika' da Vostok Araştırma İstasyonu'nda ölçülmüştü. Ayrıca Alaska' da -62 0C, Kuzey Asya' da -68 0C ve Grönland Buz Tabakası'nda -75 0C sıcaklıklar gözlenmişti. Scambos rekor sıcaklıkların 5 ila 10 km'lik paketler ve 2-4 metrelik boşluklar halinde bulunduğunu belirtiyor. Bu boşlıuklar Argus ve Fuji kubbeleri arasında bulunuyor. Buz kubbesi Doğu Antartik Buz Tabakası'nda zirve yapıyor. Antartik bu iki bölge arasında yer alıyor ve Antartik'in tüm rüzgarını alıyor. Açık bir gökyüzü altında soğuk hava daha yoğun olduğundan tepeden aşağı doğru hareket ediyor. Bu soğuk havada boşluklara dolduğunda burayı daha da soğuk yapıyor. 30 yıldan fazladır uydulardan gelen sinyaller sayesinde Antartikada en düşük sıcaklıkların şablonu çıkarılabildi. Kutup Yörüngesi Çevre Uydusunda bulunan Geliştirilmiş Çok Yüksek Çözünürlüklü Radyometre ) sayesinde Scambos düşük sıcaklıklar hakkında geniş bilgi sahibi oldu. Sonrasında ise yeni Landsat 8 uydusundaki sensörler sayesinde bu sıcaklıklar daha detaylı bir şekilde görülebildi. Scambos' un kuşkulandığı bölge aşırı derecede soğuktu. Fakat yüksek irtifada geniş bir çizgide bir kaç nokta düzenli olarak rekor derecede soğuk oluyor. Ayrıca burada düzinelerce bölge pek çok yılda -92 ila -94 0C sıcaklığa düştü. Antartika bu derece soğuk olmasına rağmen, özellikle gökyüzünde bulut olmadığında ısı ve enerji yaymaya devam ediyor. Bu bölgede son derece soğuk olduğundan bilim adamları bu bölgede otomatik istasyonlar ve elektronik sistemler kullanmak istiyor. Fakat bölge o kadar soğuk ki, elektronik sistemler hemen bozuluyor. Ancak uydu yardımıyla sıcaklık ölçümleri yapılabiliyor. Bu bölgede istasyon kurmak yeni nesil soğuğa dayanıklı elektronikler keşfedilmedikçe oldukça zor görünüyor. Videoda Dünyanın En Soğuk Yerinin Animasyonunu İzleyebilirsiniz.


Geçmişte güneş fırtınalarının yarattığı manyetik dalgalarının zararını birkaç kez gördük. İşte NASA'dan bilim insanları YZ modelleri kullanarak, güneş fırtınası modellemeleri kullanarak, erken uyarı sistemi geliştirdi. Bu 30 dakika önceden yıkıcı olabilecek bir güneş fırtınasını tahmin edebileceğiz. Eğer Güneş'in konumu ve patlamalar çok güçlü olursa, Dünya'daki bütün elektrik ve iletişim altyapısı çökebilir. Bilim insanları uzun süredir böyle bir yıkımın olabileceğinin farkında olduğundan, bugün Güneş'e dönük ve bir çok uydu var. Bu uydular güneş patlamalarını tespit etmede kullanılabilir. Bu uydulardan bazıları, NASA ekibine veri sağlayan ACE, Wind, IMP-8 ve Geotail uyduları sayılabilir. Ancak herhangi bir yapay zeka araştırmacısının size söyleyebileceği gibi, tahmine dayalı bir model geliştirmek için ona tahmin etmenin ne anlama geldiğini anlatmalısınız. Güneş fırtınası tahmin etmek ayrı bir işken, bir patlama olduğundan Dünya'nın hangi bölgesinin etkileneceğini bilmek ayrı bir problem oluşturuyor. İşte bu nedenle araştırmacılar, yüzeydeki istasyonlardan ve uyduların tespit ettiği fırtınalardan gelen verileri topladı. Bilim insanları daha sonra son zamanlarda neredeyse herkesin kullandığı bir kelime haline gelen derin öğrenme modelini eğitmeye koyuldu. Bu durumda buna DAGGER adını verdiler ve aynı şeyi yapmaya çalışan mevcut tahmine dayalı algoritmalarla karşılaştırıldığında oldukça etkileyici özelliklere sahip. En dikkat çekici olanı hızdaki artıştır. Hindistan'daki Üniversiteler Arası Astronomi ve Astrofizik Merkezi'nden Vishal Upendran liderliğindeki araştırmacılar, algoritmanın bir güneş fırtınası olayının şiddetini ve yönünü bir saniyeden kısa sürede tahmin edebildiğini ve her dakika bir tahminde bulunabildiğini iddia ediyor. . Daha önceki algoritmaların önceki girişimleri çok daha uzun sürüyordu; öyle ki, Dünya'ya bir fırtına çarpmadan önce neredeyse hiç uyarı süresi vermiyorlardı. Zamanlamayla ilgili bu mücadelenin bir kısmı, bir fırtınanın dünyanın herhangi bir yerinde nereden vurabileceğini hesaplamanın hesaplama açısından zor olmasından kaynaklanıyordu. Bu, hızlı tahmin mantığını tüm Dünya yüzey alanı için gerçekleştirebilen DAGGER için bir başka ileri adımdır. Bu tür tahminleri yerel olarak yapmak son derece önemlidir; bir güneş fırtınasının Dünya'yı vurabileceği herhangi bir zamanda, genellikle gece olarak adlandırdığımız bir durumda, dünyanın yarısı gezegenin tüm kütlesi tarafından korunacaktır. Bu tahmin hızı ve bu tahminleri tüm dünyaya uygulama yeteneği, DAGGER'ı güneş fırtınalarından kaynaklanan potansiyel tehlikeleri tahmin etme ve bunlara doğru şekilde yanıt verme konusunda önemli bir ileri adım haline getiriyor. Ve Güneş, 2025'te 11 yıllık güneş döngüsünün zirvesine ulaşacak ve bol miktarda veri toplamak için tam zamanında açık kaynaklı bir platform başlatılacak. Bu, kamu hizmetleri ve iletişim şirketlerine, en şiddetli hava koşulları gelmeden önce DAGGER'ı tehdit değerlendirme sistemlerine entegre etmeleri için birkaç yıl veriyor. Burada, ABD'nin orta batısındaki kasırga uyarı sirenlerine benzer deli gibi öten sirenler olmasa da, en azından doğru insanlar tehlikenin farkına daha önce olduğundan daha hızlı bir şekilde ulaşacak.


Güneş' e en yakın gezegen Merkür' de buzullar halinde su bulunduğu açıklandı. Bu gezegen Güneş' e en yakın gezegen olduğundan 1 yılını 88 günden az bir sürede tamamlayabiliyor. Messenger- uzay aracının yaptığı analizler sayesinde, NASA Güneş ışınlarını çok az alan Merkür' ün kuzey kutbunda yüksek miktarda su bulunduğunu belirtti. Bu keşif sayesinde su içinde organik bileşenler bulunabilme ihtimalini arttırdı. Keşif NASA,MIT ve Los Angeles Kaliforniya Üniversitesi' nin ortak çalışmaları sayesinde yapıldı. Aslında bu keşif çok yeni değil. Çünkü 1990 larda bilim adamları Merkür' ün kutuplarındaki parlaklıkların buz olabileceğini işaret etmişti. Bu tespitlerde radar kullanılmıştı. Fakat bugünkü analizlerde lazer altimetre de kullanıldı. Messenger uydusunun yaptığı ölçümler pek çok bilimsel hesaplamaya dayanıyor. Daha önce radarla belirlenen parlak bölgeler bugün lazer altimetreyle karşılaştırıldığında Merkür' ün kuzey kutbunda iki kraterin özellikle parlak olduğu görüldü. Bu bölgeler hem radarda , hem lazerde buzun yansımasına işaret ediyor. Bu kraterler kuzey yükseltilerinde bulundu. Buna rağmen, bu kraterlerin güney bölümleri de radarda parlak gözüküyor. Fakat bu bölgeler lazer altimetrede karanlık gözüküyor. Suyun göktaşlarıyla Merkür' e gelmiş olabileceği belirtiliyor. Merkür' deki su miktarı öyle azımsanacak kadar da değil. Miktarın 100 milyar ile 1 trilyon ton arası olabileceği belirtiliyor. Özellikte Merkür gezegeninin 85 derece kuzey enleminde buzlar halinde donmuş su gözlenirken, 65 derece kuzey enleminde ise daha az su olduğu belirtiliyor. Güneş ışığı almayan kuzey kutup bölgelerinde ise sıcaklık -180 santigrat dereceye kadar düşebiliyor. Buzun 0,46 metre ila 19,8 metre derinlikte olabileceği düşünülüyor. Güneş'e en yakın gezegen olan Merkür, Güneş Sistemi'ndeki 8 gezegenin en küçüğü. Dünya'nın üçte biri büyüklüğündeki Merkür'ün çapı, 4 bin 880 kilometre. Dünya'dan sonra Güneş Sistemi'ndeki ikinci en yoğun gezegeni olan Merkür'ün demir çekirdeği gezegenin kütlesinin yüzde 60'ından fazlasını oluşturuyor. Merkür'ün yüzeyinde sıcaklık, 425 ila eksi 180 derece arasında değişiyor.


26 Kasım Pazartesi NASA InSight uzay aracını Mars'a indirdi. İniş için geçen süre yaklaşık yumurta haşlamak için geçen süreyle aynı. Güneş sisteminde yaklaşık 7 aydır Mars'a doğru yol alan uzay aracı Elysium Planitia düzlüklerine indi. Dünya'dan 146 milyon km uzakta gerçekleşen bu iniş NASA tarafından uzun süredir bekleniyordu. NASA Jet İtki Laboratuvarları Pasadena, Kaliforniya'da Insight ekibi ve Lockheed Martin Space tarafından takip edilen uzay aracı, özel bir harekat dizilimi yapılarak önceden programlandı. Önemli kilometre taşlarından biri olan deneysel Cube One uzay aracı sayesinde Insight ve dünya arasında güvenilir iletişim kuruldu. InSight mühendislik verileri için iniş sürecinde ana iletişim yolu NASA'nın Mars Yörünge Kaşifi ve Mars Odyssey'dir. Bu verilerin, inişten birkaç saat sonra kullanıma sunulmaya başladı. InSight uzay aracı mekanik bir köstebek kullanarak Mars yüzeyinden 5 metre derine inecek ve iç sıcaklığı ölçecek, sismometre ile depremleri görecek, meteor çarpmalarının kızıl gezegeni ne kadar salladığını inceleyecek. Gerçekten çok yeni bir görev üstleniyor. Eğer her şey yolunda giderse MarCO uzay aracının verileri alıp işlemesi birkaç saniye alacak ve verileri ışık hızında dünyaya iletecek. Mars'tan Dünya'ya tek taraflı sinyal verisinin ulaşması 8 dakika 7 saniye sürüyor. Aşağıda listelenen süreler JPL 'e sinyalin ulaştığı gerçekleşen dizilerdir. - 22:40 TS (2:40 EST) Mars görevi için seyir aşamasından ayrılma - 22:41 TS (2:41 EST) Atmosferik giriş için uzay aracını düzeltme - 22:47 TS (2:47 pm EST) Giriş, iniş ve iniş aşamasına başlayan yaklaşık 12.300 mil / saat (19.800 kph) atmosferik giriş - 22:49 TS (2:49 EST) Koruyucu ısı kalkanı tepe ısısı yaklaşık 2.700 F'ye (yaklaşık 1.500 C) ulaşır. - 15 saniye sonra Yoğun ısınma ile birlikte aşırı yavaşlamaya bağlı olarak, radyo sinyallerinde geçici kesintiler olacak. - 22:51 TS (2:51 EST) Paraşüt açılımı - 15 saniye sonra Isı kalkanından ayırma - 10 saniye sonra Sondanın üç bacağı açılır - 22:52 TS (2:52 pm) Yere olan mesafeyi algılayacak olan radarın açılımı - 22:53 TS (2:53 EST) İlk radar sinyali alımı - 20 saniye sonra Arka kabuktan ve paraşütten ayrılma - 0,5 saniye sonra Ters iticilerveya iniş motorları ateşleniyor. - 2.5 saniye sonra İniş takımının iniş için uygun yönelime girmesi için yerçekimi dönüşü başlangıcı - 22 saniye sonra InSight yumuşak inişi için sabit bir hızla (17 km / s'den 5 mil / saat ila 27 km / saat) yavaşlamaya başlar. - 22:54 TS (2:54 pm EST) Mars yüzeyine iniş - 00:01 TS (3:01 pm EST) InSight'ın X-band radyodan doğrudan Dünya'ya geri döndüğü, InSight'ın hayatta olduğu ve Mars yüzeyinde çalıştığını gösteren Bip sinyali - Saat 23:04 TS 'den (03:04 EST) Mars yüzeyindeki InSight'tan ilk görüntü - 6:35 pm'den daha erken değil TS (8:35 EST) InSight'ın güneş pillerinin konuşlandırıldığını ve NASA'nın Mars Odyssey yörünge aracından alınan görüntüyle onaylanma.


NASA'nın Arayüzey Bölgesi Görüntüleme Spektrografı bilim insanlarına güneş atmosferinin neden yüzeyden daha sıcak olduğuna dair 5 yeni bulgu sağladı. Böylece Güneş'ten nasıl parçacıkların aktığına ve bu parçacıkların nasıl güneş patlamalarında hızlandığına ilişkin veriler elde edildi. Yeni veriler sayesinde bilim insanları dünyamıza en yakın yıldızın enerjiyi nasıl yüzeyine aktardığı ve güneş olaylarının dünyada ve uzaydaki teknolojik altyapıyı nasıl etkilediğini anlayacaklar. Elde edilen bulgular Science dergisinde yayınlandı. Bu verilerle güneş bölgesinin , önce düşünüldüğünden daha karmaşık olduğunu anlaşılıyor. IRIS'den elde edilen bilgileri diğer Heliofizik görevlerinden elde edilen verilerle birleştirdiğimizde, güneşin ve güneş sisteminin etkileşimlerinin anlamada büyük bir ilerleme kaydetmiş olacağız, diyor Washington NASA İdare Merkezi'nden Geçici Direktör Jeff Newmark. Elde edilen ilk sonuç güneş atmosferinin hemen altında daha önceki mekikler tarafından gözlenen ısı paketlerinin sıcaklığının 93,3333 0C derece olduğuydu.Bilim insanları bu paketlerin aynı solar ısı bombaları gibi davrandığını , çünkü bunların kısa sürede salınan enerji miktarları olduğunu belirledi. Bu gibi umulmadık ısı kaynaklarını tespit etmekle, güneş atmosferinin nasıl ısındığını daha derinden inceleyebiliriz. İkinci bulgu ise IRIS 'in ara yüz bölgesinde gözlemlediği küçük solar materyal döngülerine dayanıyor. IRIS tarafından elde edilen eşsiz çözünürlükteki verilen solar atmosferin nasıl enerjize olduğunu daha iyi anlamamızı sağlayabilir. IRIS gözlemlerinden elde edilen üçüncü bulgu ise solar aktif bölgelerde ilk kez mini tornadolar benzeri yapılar görüldüğünden araştırmacıları hayrete düşüren bir bulgu.Bu tornadolar 19 km hızla hareket ederek kromosfere yayılıyorlar, yani yüzeyin hemen üstündeki ara bölgede yer alıyorlar. Bu tornadolar güneşin koronasına milyonlarca derecelik güç sağlayacak bir mekanizma oluşturuyorlar. Bir diğer bulgu sayesinde güneş rüzgarlarının kökenindeki yüksek hızlı akışın nasıl sağlandığına ilişkin bir kanıt sağlıyor. Bu jetler koronal deliklerden ateşlenen plazma şelaleri gibi, güneş atmosferindeki daha düşük yoğunluktaki maddelerden ve tipik olarak güneş rüzgarlarının kaynağı olabileceği düşünülüyor. Sonuncu veri ise koronaya ilerleyen nano patlama etkilerini açıklamaya dayalı. Büyük güneş patlamaları manyetik yeniden bağlanma mekanizmasıyla başlatılıyor. Manyetik alanlar çakışarak patlayarak yeniden diziliyor. Bu nedenle uzaya sıklıkla ışık hızına yakın hızlarda parçacıklar yayılıyor. Nano patlamalar uzun süredir koronal ısınmayla olan bu patlamaların küçük versiyonları olarak düşünülüyordu. Fakat IRIS gözlemleri nano patlamalarla üretilen yüksek enerjili parçacıkların kromosfere ilk kez çarptığını ve bunların ayrı olaylar olduğunu gösterdi. IRIS gözlemleriyle güneşte ilk kez bu kadar detaylı incelemeler yapılıyor. Bu sonuçlar gittikçe daha şaşırtıcı olmaya devam edecek gibi gözüküyor.


NASA Kepler görevinde bulunan bilim insanları 715 yeni gezegen keşfedildiğini açıkladı. Yeni tanımlanan 305 yıldızın etrafındaki gezegenler aslında güneş sistemindeki gezegenlere benziyor. Bu gezegenlerin % 95 Neptün' den daha küçük yani Dünya'nın 4 katı büyüklükte bulunuyorlar. Kepler görevinde keşfedilen bu gezegenler sayesinde yeni keşfedilen dış gezegenlerin sayısında önemli bir artış oldu. Kepler araştırma ekibi çokluk doğrulaması yaparak, olasılık mantığı tekniğini kullanarak yaşanabilir gezegenleri ayırıyor. Kepler 150,000 yıldızı gözlemlerken, bunların sadece bir kaç bininde yaşanabilir gezegen adayları var. Yapılan dikkatli çalışma sonucu 715 yeni gezegen onaylandı. Nasa Bilim Görevi Direktörü misafir yönetici John Grunsfeld, Kepler ekibi gezegen avında bizi şaşırtmaya ve heyecanlandırmaya devam ediyor. Bu gezegenlerin bazıları bizimkine benziyor ve James Webb Uzay Teleskopu'nun analizi sayesinde gelecek vaat ediyor diyor. Keşfedilen gezegenlerin dördü Dünya'dan 2,5 kat küçük ve güneşlerinin yaşanabilir bölgesinde bulunuyor. Yaşanabilir bölgede bulunan gezegenlerde yüzey sıcaklığı sıvı halde su bulunacak şekilde uygun olabiliyor. Dünya güneşe göre tam olarak yaşanabilir bölgede olduğundan yaşam oluşması için en uygun şartlara sahip. Yaşanabilir bu gezegenlerden biri Kepler-296f güneşimizden %55 daha parlak daha parlak bir yıldızın yörüngesinde bulunuyor. Dünyanın iki katı büyüklükteki gezegenin ise helyumlu bir gezegen mi yoksa okyanuslarla kaplı olup olmadığı bilinmiyor. Araştırmada çoklu gezegen sistemlerinde yörüngelerin düz ve dairesel olduğu yani klasik atom görüşüne benzemediği anlaşılıyor. Keşifler arttıkça güneş sistemine benzer sistemlerin sayısında artış oluyor. Son yapılan keşfe göre güneş sisteminde 1700 civarı gezegen keşfedildi . 2009 Mart'ta başlayan Kepler görevi Dünya benzeri gezegenlerin bulunmasını amaç edindi. 3600 gezegen adayından 961 tanesi iyi olarak değerlendiriliyor.


NASA'dan bilim insanları tarafından geçtiğimiz sene yürüttükleri çalışmada inanılmaz gözüken bir uzay motoru tasarımını denediler. İşe yaramaz gözükse de sonunda pek çok farklı tasarım içinden NASA Amerikan yapımı Cannae Drive adı verilen bir sürücüyü test etti. Momentumun korunumu yasasına aykırı gözüken bu cihaz sadece elektrik kullanıyor. Motorun çalışmayacağı düşünülürken motorun çalıştığı görüldü. Sürücüye destek verenler motora mikrodalga iticileri veya kuantum plazma iticileri gibi isimler verirken , çoğu insan da anormal itki cihazı diyor. Eğer NASA bu motoru devreye alırsa yıldızlar arası yolculuklar mümkün kılınabilir. NASA' nın ilk test sonuçlarına göre 30 ila 50 mikronewton arası itiş gücü sağlıyor. Yani bugün denenen iyon iticilerin nerdeyse 1000 de biri gücünde. Fakat iyon sürücülerini çalıştırmak için halen yakıt gerekirken, yeni motorlar kendi yakıtını kendi üretiyor. Mikrodalga itici üretici firma ise NASA'nın testte hata yaptığını ve cihazın itiş gücünün normalde çok daha düşük okuduğunu iddia ediyor. Eğer bu teknoloji onaylanırsa pratik getirileri oldukça fazla olacak. Bu sayede güneş panelleri iticilerin ihtiyaç duyduğu elektriği sağlayarak sürekli ama düşük bir itiş yaratarak uzun vadede oldukça karlı olacak. Bu sayede uyduları yörüngede tutmanın maliyeti düşecek ve uzay gemileri daha hızlı yolculuk edebilecek. Warp sürücüsü ile tanınan Harold White bu sayede Erboğa takım yıldızında bulunan Dünya'ya en yakın ikinci yıldız Proksima Centauri'ye 30 yılda varılabileceğini belirtiyor.Aradaki mesafe ise 4.22 ışık yılını temsil ediyor. Tabi bu arada rölativistik hızlara ulaşılacağından her şey tahmini. NASA bu konu hakkında çok konuşmak istemese de sürücü üreticileri iticinin nasıl çalıştığı hakkında hipotezler üretiyor. Klasik fiziğin bittiği yerde kuantum fiziği başlıyor. Fiziksel imkansızlardan biri de sürekli hızlanan negatif kütleli fotonlar . Buna rağmen kuantum olasılıksızlıkları hep kuantum seviyesinde kalsa bile , bir atom diğerine geçebilse de halen engeli atlayamaz. Kuantum vakum dalgalanmaları adı verilen uzay boşluğunda her an oluşan parçacıklar yaratarak , bu kısa ömürlü parçacıklar yararlı bir şekilde kullanılabilir. Böylece bu motorlar kendi yakıtlarının kendileri yaratıyorlar. Bu iticiler bu sanal parçacıkları plazmaya çevirerek, sanki konvansiyonel bir yakıt gibi dışarı püskürterek ilerliyor. Kuantum yakıtı iticinin reaksiyon bölgesinde anlık olarak oluşuyor, böylece toplama ve enjeksiyon düzeneğine gerek kalmıyor. Her şeyi hesaba kattığınızda baya bir heyecanlanmamak elde değil. merhaba oğuz bey çok güzel elinize sağlık, bende gökyüzü gözlemciliği fizikle ilgili makaleler boş zamanlarımda yeni icatlarla ilgili projeler üzerine çalışıyorum.1- kuantum motoruyla ilgili ülkemizde herhangi bir çalışma varmı, 2 sesle çalışan robot kontrol ünite otomasyon veya yazılımı varmı. Türkiye'de uzay mühendisliğiyle ilgili çalışmalar oldukça kısıtlı .Bu nedenle kuantum motoru sadece bir hayal.Sesle çalışan robot devreleri oldukça basit devreler. Lego Mindstormslar ile bu türden robotları yapabilirsiniz.


NASA Mars'ta elde ettiği gözlemlerin sonucunda gezegende su bulunduğunu onayladı. RSLler verileri gereği gezegende su bulunduğunun onaylanması gelecekteki Mars görevleri ve belki de İnsan Mars kolonilerinin yaşamı için gerekli ortam kurulabilecek. İlk 2010'da keşfedilen RSL'ler Mars yüzeyinde aktif su akıntıları olabileceğini ilişkin teorilerin kurulmasına neden oldu. Hale Krateri'nden gözlenen koyu hatlar , tepeden akan su akıntıları olabileceğini gösterdi. Akan su teorisinde RSL görünümü gibi faktörlere bağlı olarak , ılıman mevsimlerde( -23 C) su akıntıları olabileceği düşünülüyordu. Buna rağmen bugüne kadar yapılan gözlemlerde kanıt yetersizliğinden dolayı RSL'lerin su akıntıları olup olmadığı kanıtlandı. Fakat Mars keşif uydusundan alınan son veriler ışığında Kızıl gezegende eğimli bölgelerde mevsimsel su akıntıları olabileceğine dair güçlü kanıtlara ulaşıldı. Mars keşif uydusunda bulunan , Kompakt Keşif Görüntüleme Spektrometresi'nden alınan ışık absorbsiyon karakteristikleri perkloratların varlığına işaret etti. Elde edilen analiz sonuçları magnezyum perklorat,magnezyum klorat ve sodyum perklorat karışımından oluşan akıntılara işaret ediyor. Mars'da yaşam arayışından baktığımızda suyu takip etme ilkesine dayalı olarak, uzun süredir su varlığına ilişkin şüphelerimiz şu an doğrulandı. Mars'ta tuzlu da olsa akan suyun bulunması gerçekten önemli bir gelişme, diyor NASA Bilim Görevi Direktörlüğü Yöneticilerinden John Grunsfeld. 28 Eylül'de Nature Geoscience'de yayınlanan makalede bu eğimlerde hidratlı tuzların tespit edilmesinde suyun hayati bir önem taşıdığı belirtildi. Şu an en önemli teoriye göre sulanma adı verilen proses nedeniyle perkloratlar atmosferik suyu emerek, Mars'daki atmosfer yeterli neme eriştiğinde, bu tuzlar atmosferik suyu çözünürlüğe ulaşana kadar absorbluyor ve sonunda tuzlu bir çözelti oluşturuyor. Tabi bildiğimiz sodyum klorürlü çözeltiler gibi değil. Çünkü çözünen kimyasal tuz normalde insan yaşamı için oldukça zehirli. Fakat buharlaştırarak su elde etme imkanı var. Tuzlu su karışımının -70 C sıcaklıkta donduğu ve akıntının büyük kısmının yüzey altı olduğu düşünülüyor. Ayrıca bu tuzlu su çözeltisi nedeniyle yüzey mikrobiyal bir yaşamın olma ihtimali oldukça yükseldi. Büyük olasılıkla Mars'ta yaşıyan mikroorganizmalar mevcut. Gelecek görevlerde Dünya dışı yaşamın araştırılması için Mars ideal bir hedef anlamına geliyor. Ayrıca şu an Mars'da bulunan Curiosity gezgininin bu akıntılara yollanarak bazı deneylerin yapılması da mümkün. Yine de Curiosity'nin umarım nükleer pili bitmez. Çünkü bu saf su değil, yoğun bir perklorat çözeltisi içerdiğinden dolayı Raoult yasası gereği suyun çok daha düşük sıcaklıklarda donması ve kaynama noktasının yükselmesi gerekiyor. Mars'a gidecek astronotlar bu çözeltiyi ısıtarak suyu buharlaştırarak su elde edebilir, perkloratlardan da oksijen elde edebilir. NASA bu yeni keşifler Mars'da insan yaşamının çok daha mümkün olabileceğini düşünüyor.,


NASA'nın Perseverance gezginindeki MOXIE enstrümanıyla Mars'da oksijen üretmeyi başararak, bir ilki gerçekleştirdi. Mars atmosferinin karbon dioksit zengini ince atmosferinden oksijen üretmek için MOXIE aygıtı kullanıldı. Mars görevlerinde ilk kez denenen prototip MOXIE aygıtı, 20 Nisan 2021'de (60.Mars Solu) oksijen üretme deneyini gerçekleştirdi. MOXIE teknolojisi sayesinde bilim kurgu gerçeğe dönüşüyor. Mars atmosferinden elde edilecek oksijen, astronotlar ve Mars roketlerinin ateşlenmesi için kullanılacak. Mars'daki karbondioksiti oksijene dönüştürmek kritik birincil bir adımdır. MOXIE'nin halen yapılacak çok işi olsa da teknolojinin demonstrasyonu bir gün insanların Mars'da yaşayabilmesi açısından umut vadediyor. Oksijen sadece solumak için değil, roket iticilerin oksijene bağımlılığı açısından oldukça önemlidir diyor STMD yönetici yardımcısı Jim Reuter. Ayrıca MIT Haystack Gözlemevi'nden MOXIE baş araştırmacı Michael Hecht, roketler veya astronotlar oksijenin anahtar olduğunu söylüyor. Yakıtı yakmak, ağırlıkça daha fazla oksijene ihtiyaç var. 4 astronotu Mars' a yollamak için 7 metrik ton roket yakıtı gerekirken, 25 metrik ton oksijen gerekiyor. Buna karşın, astronotların Mars'ta yaşaması ve çalışması için gereken oksijen miktarı daha az. Astronotların bir yılda Mars yüzeyinde harcayacağı oksijen 1 metrik ton kadar olacaktır, diyor Hect. Tabi ki Dünya'dan Mars'a 25 metrik ton oksijen taşımak çok zorlu bir iş olduğundan, 1 tonluk bir oksijen üreteci taşımak pratik bir çözüm olacaktır. Mars atmosferinin %96'ı karbondioksitten oluşuyor. MOXIE oksijen atomlarını, karbon dioksit moleküllerinden ayrıştırıyor. Atık ürün olarak da insanlar için zehirli olan karbon monoksit gazı ortaya çıkıyor. Fakat bu miktarlar atmosfer için çok az olduğundan, endişelenecek bir şey yok. Dönüşüm prosesi için yaklaşık 800 C sıcaklığa çıkmak gerekiyor. MOXIE ünitesinde ısıya dayanıklı maddeler oluşuyor. 3 boyutlu yazıcıda basılan nikel alaşımlar kullanılarak gazların ısıtılması ve soğutulması sağlanırken, hafif uzay malzemesi aerojel sayesinde ısıyı muhafaza etmek mümkün oluyor. Ayrıca MOXIE'nin dışını kaplayan ince altın kaplama sayesinde, kızılötesi ısı yansıtılıyor ve Perseverance'daki diğer cihazların zarar görmesi engelleniyor. MOXIE'nin oksijen üretimi yaklaşık 5 gram olarak gerçekleşti bu da bir astronot için 10 dakikalık solunabilir oksijene denk geliyor. MOXIE bir prototip ve saatte 10 gram kadar oksijen üretebiliyor. Bu teknolojinin demonstrasyonu sayesinde, Mars'ta oksijen üretilebileceği kanıtlanmış oldu. MOXIE'nin yaklaşık 1 Mars yılında(2 dünya yılı kadar) 9 kez daha oksijen ayrıştırması bekleniyor. Oksijen üretimi değişken atmosferik koşullar ve iklime göre değişiyor. Farklı çalışma modları denenerek cihazın operasyonu sağlanacak. MOXIE'yi başka bir gezegende oksijen üreten ilk cihaz olarak görmemek lazım. Aynı zamanda dünyadan dışındaki bir ortamdaki bileşenleri kullanarak, gelecekteki görevlere yardım edecek türünün ilk örneği olacak teknolojidir, STMD teknoloji direktörü Trudy Kortes. Bu yeni gezgin için tasarlanan bir çok cihaz, kızıl gezegeni insan keşfine hazırlamak için deneysel adımlar niteliğindedir. Perseverance MOXIE cihazının amacı gezegenin atmosferinden % 0,2 'den az olduğu düşünülen oksijeni üretmektir. Uzay görevleri için oksijenin taşınması, ağır bir yüktür. Uzay araçlarında Mars'a oksijen taşıyacak kadar büyük bir yer olmadığından, Mars'daki oksijen yetersizliği problemi MOXIE deneyiyle çözülebilir. Yaklaşık bir araba aküsü boyutundaki bu cihaz, 2030'larda gönderilecek büyük cihazın sadece 100'de 1'i büyüklüğünde bir prototiptir. Aynı ağaçlar gibi MOXIE cihazı da, atmosferden CO2 alarak, O2'ye dönüştürecek. Normalde cihaz elektrokimyasal olarak karbondioksit moleküllerini, oksijen atomu ve karbon monoksit molekülüne parçalar ve sonra oksijen atomları birleşerek, oksijen molekülüne dönüşür. Cihazın ürettiği oksijen saflığının % 99,6 olduğu belirtiliyor. MOXIE gezegen atmosferine solunabilir oksijen ve karbonmonoksit salacak. Gelecekteki büyük çaplı makineler ise oksijeni tanklarda depolayacak ve insan kullanımına sunacak. Ayrıca roketler için kullanılabileceği belirtiliyor. MOXIE'den Michael Hecht'e göre karbonmonoksitin toksisitesi için endişelenmeye gerek yok. Gaz tekrar Mars atmosferine karışsa da, pek bir değişim yaratamayacak.


Potansiyel tehlikeli cisim yörüngesi Dünya'nın yakınlarından geçen ve Dünya'ya çarpma olasılığı olan asteroit veya kuyruklu yıldız benzeri cisimlere verilen isimdir. Bu haberimizde NASA verilerine dayanarak, bugüne kadar tespit edilen çarpma olasılığı en yüksek potansiyel tehlikeli cisim listesini yayınladık. Bu gök cisimleri Dünya ile minimum yörüngesel kesişim uzaklığı 0,05 au(19,5 ay uzaklığı) olan ve mutlak büyüklükleri 22 veya daha parlak cisimlerdir. Önümüzdeki 100 yıl boyunca bilinen potansiyel tehlikeli cisimlerin % 98'sinin çarpışma tehlikesi yoktur. Bu tehlikeli cisimlerin birkaçı kuyruklu yıldızdır. 2020 Ocak ayı itibariyle tespit edilen 2,044 PHA'nın (% 9 dünya yakınından geçen) 157'sinin çapının 1 km'den daha fazla olduğu düşünülmektedir. Keşfedilenlerin çoğu Apollo asteroitiyken (1,730), bir kısmı da Aten(171) asteroitidir. Ancak 35 metreden daha büyük asteroitlerin bir şehre veya kente zarar verebileceği söyleniyor. Buna rağmen çoğu küçük asteroit iyi tespit edilememektedir. Çünkü genelde asteroitler genelde parlaklık ve mesafeyle tespit edilebilir , doğrudan ancak radar gibi araçlarla gözlenebilir. Bu nedenle NASA ve JPL daha pratik ölçümler için mutlak büyüklük kullanır. Asteroitin tespiti için mutlak büyüklüğünün 22.0'dan daha büyük olması gerekiyor. NASA'nın Sentry yani muhafız sistemi 2002'de devreye alınan otomatize edilmiş bir sistemdir.Dünya'nın bir çok yerinden asteroitlerin izlenmesine dayanıyor. JPL merkezinde NEO merkezi CNEOS tarafından yönetilmektedir. Sürekli mevcut asteroit kataloglarını izleyerek önümüzdeki 100 yılda gerçekleşebilecek potansiyel çarpışmaları tespit eder. Herhangi bir tehlike tespit edildiğinde sonuçlar analiz edilerek Near Earth Object Program'ında yayınlanır. Sentry Sistemi'ni inceleyerek çarpışma olasılığı en yüksek ve özel öneme sahip gök cisimlerini sıraladık. Aşağıdaki tabloda bulabilirsiniz.


NASA' nın Evrimsel Xenon İyon İtki Motoru 43,000 saat aralıksız çalışarak Glenn Araştırma Merkezi Elektrik İtki Laboratuvarı' nda bir rekor kırdı. 7 kilowatt'lık itki motorunun gelecekte kimyasal roketlerin pratik olmadığı uzay görevlerinde , uzay mekiklerine yol aldırması planlanıyor. İyon itki teknolojisi aslında 1960' larda mühendislikte merak uyandıran ve Star Trek' te kullanılan karizma bir isim. Bu teknolojide yakıt tüketmek yerine, güneş panellerinden elde edilen elektrikten veya nükleer enerjiden yararlanılarak iyon itkisi ile elektrik üretiliyor. Bu teknoloji elektriği molekülleri iyonlaştırmak için kullanıyor ve katotta elektrostatik olarak hızlandırıyor. Moleküller motorun arkasına doğru fırlatılarak itiş sağlanıyor. Bu kulağa oldukça basit gelse de bu iyon itişi şimdilik o kadar küçük ki, bir jetonun ağırlığı kadar. Fakat iyon itişi kimyasal roketlere göre 10 ila 12 kat daha verimli ve daha uzun süre çalışabiliyor. Kimyasal roketler birkaç dakika ateşlenebilirken, iyon iticiler saatlerce çalışabildiğinden, bu ufak itiş derin uzay görevleri için hıza oldukça katkıda bulunabiliyor. NEXT iyon itki motoru ise NASA ' nın en son geliştirdiği motorlardan biri. 7 kilowatt güç daha önce Dawn uydusunda kullanılan iyon iticiye göre iki kat daha güçlü. Ayrıca bu yeni tasarım daha sade, hafif ve verimli tasarlandığından daha dayanıklı. İyon itiş motorunun 43,000 saat aralıksız çalışması nerdeyse 5 yıllık bir operasyon süresine denk ve sadece 770 kg zenon yakıtı harcıyor. NEXT iyon itki motoru böylece 30 milyon Newton saniye toplam itki sağlayabiliyor. Sonuç olarak, NEXT iyon itki motoru uzayda bir mekiği çok hızlı bir şekilde uzaklara götürebilir. bu iticilerin ana kaynağını Rubidyum olduğu söyleniyor .


NASA' nın kara delik avcısı uzay aracı NuSTAR ilk 10 süpermasif kara deliğini kaydetti. NuSTAR' ın tesadüfen yaptığı bu keşif IC 751 galaksisinin sol tarafında tespit edildi.Okul otobüsü uzunluğundaki anteni sayesinde en yüksek enerjili X ışınına odaklanan teleskop hayli detaylı resimler verebiliyor. 2 yıllık görev süresince yüzlerce yeni kara deliğin keşfedilmesi bekleniyor. Dünyadan 0,3 ile 11,4 milyar ışık yılı uzaktaki galaksilerin kalbinde yatan kara delikler gazdan oluşan kalın disklere sahip. Kara delikleri şans eseri keşfettik. Bilinen hedeflere bakarken arka planda düzensiz bir şekilde yerleşmiş kara delikleri gözlemledik, diyor NuSTAR ekibinden araştırma baş yazarı David Alexander. Bununla beraber görev boyunca tesadüfen başka kara deliklerin de keşfedebileceği düşünüyor. Bu 10 karadelik tespit edildikten sonra NASA' nın Chandra X-Ray Gözlemevi ve ESA XMM-Newton uydularında bulunan veriler karşılaştırıldı. Bu teleskoplar düşük enerjili X ışınını tespit edebiliyor. Karşılaştırmadan sonra bulunan objelerin önceden tespit edildiği anlaşıldı. Fakat NuSTAR keşfinden sonra bile bu objeler daha yakın inceleme gerektiriyor. Astronomlar X- ışını spektrumundan elde ettikleri gözlemleri birleştirerek kara deliklere ilişkin gizemleri çözmek istiyorlar. Örneğin, kara delikler evrenin ne kadarını oluşturuyor. Kara deliklere ilişkin ilk gözlemler 1962' de başladı. İlk olarak gökyüzüne yayılan X ışınlarının kaynağının uzaklardaki kara delikler olduğu anlaşıldı İşte NuSTAR bize kara delik popülasyonları tespit etme ve anlamada yardımcı olacak. NuSTAR X-ışını arka planındaki X-ray ışımasını saptamak için tasarlandı. Asıl misyonu ise ışığın nasıl üretildiğini keşfetmek. Ayrıca NuSTAR kalın gaz bulutlarının arkasına gizlenmiş süper büyük kara delikleri tespit edebilecek. Önceki gözlemler dev karadeliklerin devasa galaksilerde bulunabileceğini gösterdi. NASA' nın Geniş Alan Infrared Araştırma Keşifçisi ya da diğer adıyla WISE ve Spitzer misyonlarından elde edilen bilgiler ışığında kara deliklerin eksik parçaları tamamlanarak, onlara ev sahipliği yapan galaksilerin kütleleri ölçülebilecek. NuSTAR yeni karadelikler ve Samanyolu' nda egzotik cisimler keşfedebilir. - D. M. Alexander, D. Stern, A. Del Moro, G. B. Lansbury, R. J. Assef, J. Aird, M. Ajello, D. R. Ballantyne, F. E. Bauer, S. E. Boggs, W. N. Brandt, F. E. Christensen, F. Civano, A. Comastri, W. W. Craig, M. Elvis, B. W. Grefenstette, C. J. Hailey, F. A. Harrison, R. C. Hickox, B. Luo, K. K. Madsen, J. R. Mullaney, M. Perri, S. Puccetti, C. Saez, E. Treister, C. M. Urry, W. W. Zhang, C. R. Bridge, P. R. M. Eisenhardt, A. H. Gonzalez, S. H. Miller, C. W. Tsai. The NuSTAR Extragalactic Survey: A First Sensitive Look at the High-energy Cosmic X-Ray Background Population. The Astrophysical Journal, 2013; 773 (2): 125 DOI: 10.1088/0004-637X/773/2/125


Fırlatış 4.12.2014 Saat 14: 05'de olacaktı. ırlatış hava koşulları ve yakıt problemi nedeniyle iptal edildi.Ağır Delta IV Ağır roketi insansız Orion uzay aracını Dünya'nın 5793 km üzerine çıkararak, sonrasında Pasifik'e bırakacak. Orion astronotları derin uzaya taşımak için tasarlanmış ve sonrasın Mars'a götürecek yeni uzay aracının ismi. Fırlatma 5 Aralık 2014 14:05'de başarıyla gerçekleşti. Ayrılmalar başarıyla gerçekleşiyor. Uzak olmayan bir gelecekte Mars'ta ilk insan adım atacak. NASA Mars Yolculuğu ABD Florida Kennedy Uzay Merkezi'nden Kırmızı Gezegen'e gidecek ilk insanların Orion uzay mekiğiyle taşınmasıyla başlayacak. Mars'a ilk insanlı yolculuk gerçekten bir adanmışlık ve kabiliyet meselesi. Bu yolculuk risklerine değecektir. Mürettebatsız ilk uçuş testi 4 Aralık Perşembe günü yapılacak. Orion , 1960 ve 1970 Apollo görevlerinden beri astronotları derin uzay yolculuklarına çıkarmak için tasarlanmış ilk uzay gemisi özelliğini taşıyor. Bu mekik insanoğlunun bugüne kadar seyahat ettiği aydan daha uzağa giderek, uzay yolculuklarının sınırlarını zorlayacak. Orion sayesinde Dünya ve Mars arasındaki uzayın astronotlar tarafından keşfi başlayacak. Bu sayede Mars görevleri için, gelecek insan nesline paha biçilmez deneyim sağlanacak. Ayın etrafında cis-lunar uzay adı verilen keşif alanında, gelişmiş uzay giysileri, çekim kullanarak navigasyon ve astronotları radyasyon ve ekstrem sıcaklıklarından koruma denemeleri yapılacak. Orion'un ilk görevleri 2020'de başlayacak ve astronotlar asteroit keşfi yaparak, ay etrafında robotik uzay mekikleri kullanarak ay etrafında stabil bir yörüngeye yerleştirecekler. Asteroit Yön Değiştirme Görevi'nde Solar Elektrik İtiş sistemi gibi yeni teknolojiler test edilecek ve bu sayede Mars'a gelişmiş insan görevleri için ağır kargolar yollanabilecek. Orion'daki Astronotlar Dünya'ya pek çok numune toplama tekniği ve aleti kullanarak asteroit numuneleri getirecekler. Bu numuneler Mars ve aylarına yapılacak gelecek görevleri için işe yarayacak. İlk mürettebatlı Orion görevi 2021'de yapılacak. Orion uçuş testi , Dünya'dan ayrılırken ve geri dönerken olabilecek en riskli elementler için tasarlandı. Bu deneyde kalkışta ağırlık atma dahil, fırlatma rampasından yükselme ve ayrılmada Orion mürettebat modülünün çalışması gibi pek çok sistem test edilecek. Orion'un ısı kalkanının 2200 C dereceye varan sıcaklıklara dayanması gerekiyor. Çünkü Ay'dan dönüşte hızının % 80'ine ulaştığında ısı kalkanının bu sıcaklıklara dayanması gerekiyor. Yapılacak fırlatmada bu Orion'un Ayrıca Orion'un bilgisayarının Van Allen Kuşağı'ndaki radyasyona da dayanması gerekiyor. Uzay mekiğinin yükseklik kontrolü ve yönlendirme sistemleri çalışacak, 11 paraşütü açılarak Pasifik Okyanusu'na 30 km/saat hıza yavaşlayarak inecek. Ekipler ayrıca Orion'un okyanustan getirilmesinde uygulanacak prosedürleri gözden geçirecekler. İşte bu testler yeni nesil uzay mekiğinin 2020 görevlerinin gerçekleştirmesini yardım ederek, 2030'da astronotların Mars'a ulaşmasını sağlayacak. ISS-Uluslar arası Uzay İstasyonu'ndaki astronotlar; insan vücudunun uzun görevlere dayanımını ölçerek, bizim Mars görevlerinde nasıl korunacağımızı öğreniyor ve böylece Orion'un geliştirilmesine katkıda bulunuyor. Aynı zamanda araştırmacılar Mars'ta ilerleyebilecek yeni araçlar ve robotlar geliştirmeye devam ediyor. İnsanoğlu için bir sonraki Büyük Adım Mars Yolculuğu olacak. NASA'nın Orion mekiği ve ilk deneme uçuşu bunu mümkün kılacak.


Dünya' nın milyonlarca kilometre uzaklıktan görünümüne ilişkin yıllarca çekilen belgeseller, filmler nedeniyle Dünya' nın nasıl göründüğünü bilsek de gerçekten nasıl göründüğü ilk kez fotoğraflandı. Hatta derin uzay' dan çekilen Dünya fotoğrafları olsa da Satürn ' den çekilen bu fotoğraf kadar etkileyici olmadı belki de. NASA' nın bu hafta yayınladığı bu fotoğraf gezegenimizin Güneş sistemi' nde Satürn' den ufacık bir nokta gibi gözüken görüntüsü oldu. NASA' nın Cassini uzay mekiğindeki geniş açılı kameradan çekilen fotoğraflarda, Satürn 'ün muhteşem halkaları tarafından sarılan Dünya' nın 1,5 milyar kilometre uzağa ulaşan ışığı gözüküyor. Aslında bu fotoğrafı daha nadir kılan, Güneş' in parlaklığının Dünya' nın görüntülenmesini olanaksız kılması. Biz de bu fotoğrafa baktığımızda devasa evrende ancak hiçliğin bir gölgesi olduğumuzu görüyoruz. Bütün takipçilerimize ve size çok teşekkür ederiz. Sitemiz özel çabalarla ayakta duruyor, yaptığımız haberler gerçekten ilgilenen okumayı seven sizin gibi iyi okurlarımız için çoğu yerde okuyamayacağınız özel bilgiler içerir. Sizin gibi okurlarımızın çabalarıyla hakettiği yeri bulacağını düşünüyoruz.


Gelen son haberlere göre 26 Ekim Pazartesi günü, NASA, Ay hakkında heyecan verici bir yeni bir keşfi açıklayacak. Bu yeni keşfin, NASA'nın Boeing 747sp'de taşıdığı gözlem teleskopu SOFIA'yla ilişkili olduğu söyleniyor. 2010'dan uçağa açılan bu pencere sayesinde bilim insanları 2,5 metrelik bir teleskopu evrene yönelterek atmosferin geçirgenliğinin maksimum olduğu bir noktada gözlem yapıyorlar. SOFIA adı verilen bu teleskop boyut olarak Hubble Uzay Teleskopuyla yarışacak düzeyde. Araştırmacılar bu teleskopu kullanarak diğer gezegenleri, yıldızların doğduğu alanlardaki gaz bölgeleri ve kuyruklu yıldızların içeriğini araştırabiliyor. Hatta Samanyolu'nun merkezindeki dev kara deliğe yöneltilerek gözlem yapılabiliyor. Bu teleskop Hubble ile nerdeyse aynı boyutta ve oldukça benzer özellikler taşıyor. Fakat Hubble UV bölgesini tararken, bu teleskop IR bölgesini tarıyor. Dünya'daki diğer teleskopların aksine SOFIA 11000 metrede gözlem yapıyor, yani stratosferde. İşte bu yükseklikte, atmosferin kızılötesi dalga blokajı % 99 azaldığından, kızılötesi gözlemler yapmak mümkün oluyor. Bu uçak yeni keşifler için gerçekten önemli. İlk olarak SOFIA'nın enstrümanlarının Mars atmosferinde oksijen tespiti yapması bir dönüm noktasıydı. Ayrıca uzaydaki ilk moleküler bağın tespiti, dış gezegen çarpışmalarına ilişkin sayısız kızılötesi gözlem, Samanyolu'nun merkezinin muhteşem bir kızılötesi görüntüsünü çekti. Fakat bu sefer SOFIA gözünü daha yakın bir hedefe yani Ay'a dikti. NASA bu çalışmalarla Ay'a dair daha fazla veri elde ederek, derin uzay gözlemlerine desteklemek istiyor. Medya brifinginin katılımcıları arasında, SOFIA misyonunda proje bilimcisi olan ve NASA'nın Ames Araştırma Merkezi'nden Naseem Rangwala ve NASA'daki İnsan Keşif ve Operasyonlar Misyon Müdürlüğü'nde baş keşif bilim insanı Jacob Bleacher yer alacak. Pazartesi günü keşfe dair daha fazla bilgimiz olacak ve yeni Artemis programı hakkında daha net bilgilere sahip olabiliriz. Artemis programı 2024'de Ay yüzeyine tekrar insanları göndererek, 2030lardaki Mars keşifleri için zemin hazırlamayı planlıyor. Brifing TSİ 19:00 NASA televizyonundan verilecek. SOFIA gözlem uçağı hakkında daha fazla bilgi edinmek isterseniz , gerçekbilimdeki yazımızı okuyabilirsiniz.


NASA' nın Voyager 1 uzay mekiği resmi olarak yıldızlar arası uzay yolcuğuna çıkan ilk insan yapımı obje oldu. 36 yıl önce fırlatılan uzay mekiği, artık güneşimizden 19 milyar km uzakta bulunuyor. Voyager 1, 1 yıldır yıldızlar arası uzaydan gelen plazma ve iyonlaşmış gazlara doğru hareket ettikçe, beklenmedik ve yeni veriler yollamaya başladı. Voyager' ın güneş sistemi küresi yani heliosferin dışına çıkan geçiş bölgesinde olduğu belirlendi. Bilim adamları tarihi bir atlamanın eşiğinde olduğumuzu belirtiyor. Voyager 1 ilk kez 2004 yılında heliosferin dışına yaklaştığında heliosferden kaynaklı basınç artışı saptanmıştı. Sonrasında bilim adamları uzay mekiğinin yıldızlar arası uzaya varması için aylar yıllar süreceğini öngörmüşlerdi. Yeni verilerin analizi sayesinde Iowa Üniversitesi 'nde Don Gurnett ve plazma dalga bilim ekibininin hazırladığı rapor Science dergisinde yayınlandı. Voyager 1' de çalışan bir plazma sensörü olmadığından bilim adamları uzay aracının plazma çevresini ölçerek yerini belirlemek farklı bir yol bulmak zorunda kaldı. Güneşte 2012 Mart'ındaki koronal kütle boşalımı veya devasa güneş rüzgarları ve manyetik alanları bilim adamlarına istediklerini verdi. İşte umulmadık hediye bilim adamlarına 13 ay sonra Voyager 1' in konumunu verdi. Uzay mekiğinin dışındaki plazma sanki bir keman teli gibi titremeye başladı. 9 Nisan 2013' de Voyager 1' in plazma dalga enstrümanı hareketi algıladı. İşte bu salınımlar mekiğin plazma yoğunluğunu saptamaya imkan verdi. İşte plazmadaki salınımlar heliosferdekinden 40 kat daha fazla olduğundan, mekiğin artık güneş sisteminden çıkıp yıldızlar arası uzaya geçtiği düşünülüyor. Voyager 1 ve Voyager 2 ikizler ve birbirlerinden 16 gün arayla fırlatıldılar. Voyager 2 15 milyar kilometre uzakta ve Uranus ve Neptün' ün yanından geçti. Voyager görevini kontrol edenler halen Voyager 1 ve Voyager 2' den her gün sinyal alıyorlar. Mekikler 23 watt 'lık sinyaller yaysa da, dünyaya bu sinyalin sadece milyar kat milyarda biri ulaşıyor. Sinyaller 160 bit/s frekansta NASA derin Uzay Ağı istasyonlarındaki 34 ve 70 metrelik çanaklar tarafından yakalanıyor. Voyager 1' den dünyaya ışık hızında ilerleyen sinyal 17 saatte ulaşıyor. NASA adına açıklamayı yapan proje yöneticilerinden Gary Stark heyecanını, Yıldızlararası uzaya çıkmanın önemi nedir? Öncelikle oraya ulaşabilmiş olmamız çok önemli. 40 yıl önce bu projeye başlarken hedefimiz buydu ancak kimse sonucun ne olacağından emin değildi. Yani şans da önemli bir faktördü sözleriyle anlattı. Uzmanlar 1970'lerin teknolojisiyle üretilen bir aracın güneş sisteminin dışına kadar yolculuk edebilmesinin kayda değer bir başarı öyküsü olduğu görüşünde. Voyager 1 ve Voyager 2 görevlerinde 988 milyon dolara yakın para harcandı. Masrafların başında Enerji Bakanlığı tarafından geliştirilen nükleer piller , fırlatma operasyonları da yer alıyor. - D. A. Gurnett, W. S Kurth, L. F. Burlaga, and N. F. Ness. In Situ Observations of Interstellar Plasma With Voyager 1.Science, 2013; DOI: 10.1126/science.1241681


Bugün Mars'taki robotlar dünyadan milyonlarca kilometre uzaktan yönetiliyordu, fakat NASA yeni nesil robotlarında, kendi kendilerine Mars'tan numune toplamasını umuyor. Düzenlenen yarışma ile 1.5 milyon dolarlık ödül, yabancı gezegenlerde dolaşıp kendi kendine numune toplayabilecek kaşif uzay robotlarına verilecek. Yarışan robotların tenis topu, taş veya demir tuğla gibi numuneleri toplayarak, gayet doğal bir arazide hiçbir müdahale olmadan geri getirmesi gerekiyor. Bugün robotlar belki Mars gibi bir gezegende kontrol edilebiliyor fakat, belki gelecekte başka gezegenlerde bu kontrolün sağlanması oldukça lüks olabilir diyor NASA baş teknoloji uzmanı Mason Peck. Otomatik robotlar geleceğin NASA robotları için gerçekten büyük bir adım. Eski nesil robotlar sadece sanal yönlendirme noktaları ile kısa mesafeler için yönlendirilebiliyordu. Bu özellik ayrıca NASA'nın yeni aracı Curiosity'de de kullanılıyor. Gerçekten şimdiye kadar hiçbir otomatik numune toplayan robot, aktif görevde kullanılmadı. Bu nedenle bu yarışma çok büyük önem taşıyor. Finale kalan 11 takımdan daha sonra 6 takım kalacak. Saklanmış numuneyi 15 dakikada bularak 1. seviye ödülü olan takım başına 5000 doları paylaşacak (50.000 dolar toplam ödül). 2. seviye ödül ise 1,5 milyon dolar ve kazanan takımlar arasında alınan puanlara göre bölüştürülecek. 2. seviyede, 2 saat içinde robotların pek çok numune toplaması gerekiyor. Ayrıca başka robot yarışmaları da var. Ayda 2 buçuk hafta güneş enerjisiz dayanıklı pillerle çalışabilecek robotlardan birinciye 1,5 milyon dolar ödül verilecek. Diğer bir yarışma da nano uydular yardımıyla uzayda daha fazla erişim sağlamayı hedefliyor. Bu yarışma da 2 milyon dolar ödüle sahip ve yarışmacılara yörüngeye haftada en az 2 ufak uydu görüntülemeyi amaçlıyor. Bu yarışmalarla NASA geleneksel bakış açısından kurtulup, buluşçuları, öğrencileri ve farklı yetenekleri etkilemeyi düşünüyor. NASA'nın başlıca hedefi ise asteroitler ve Mars'ı keşfetmek.


NASA,DART uzay aracıyla 26 Eylül 2022 tarihinde Dimorphos göktaşına çarparak, yörüngesini değiştirmeyi deneyecek. DART adı verilen uzay aracı 24.11.2021 günü SpaceX Falcon 9 roketiyle fırlatılmıştı. Türünün ilk örneği olan görev bilimkurgu filmlerini aratmıyor. Gerçekbilim'de aşağıdaki linkten çarpışmayı izleyebilirsiniz. DART asteroide ulaştığında Dünya'dan 11 milyon km uzaklaşmış olacak. Uzay aracı fotoğraflar kullanan bir otomatik hedefleme sistemine sahip. Yalnız fotoğrafları çekmesi için asteroide yaklaşması gerekiyor. DART asteroidi algıladıktan sonra otomatik olarak Dimorphos'a kilitlenecek ve yörüngesini ayarlayacak. Yalnız bir detay daha var, DART uzayda 24,000 km/s hızla ilerliyor.! İşte bu da görevi oldukça karmaşık hale getiriyor. Çarpışmanın sonuçlarını ölçmek göreceli olarak kolay olsa da tahmin etmek oldukça zor. Dimorphos'un boyutu, şekli ve bileşimi, DART'ın tam olarak nereye ve ne kadar sert vurduğu sonucu etkileyecek. Yine bu sonuçlar simülasyonlarla belli derecede tahmin edilebiliyor. Çarpışmaya dair kapsamlı bilgisayar simülasyonları yapıldı. Simülasyonların, tahminlerin ve ölçülen sonuçların karşılaştırmaları DART görevinin en büyük getirileri olacaktır. Dünya üzerindeki teleskoplardan yapılan ölçümlerin yanı sıra, gemiye yaylı bir kutudan yerleştirilen İtalyan Uzay Ajansı, LICIACube adı verilen bir küp uyduyla, çarpmanın yakında bir görüntüsünü alabilecek. 11 Eylül'de uzay aracından ayrılan LICIACube, çarpışmayı ve sonrasını takip ederek, fotoğraflayacak. Sadece 1,22 metre genişliğinde kasa büyüklüğündeki bu uzay aracıyla, Kolezyum büyüklüğündeki Dimorphos asteroitinin yönünü değiştirmeyi planlıyor. Aslında NASA bu deneyle günün birinde Dünya'ya çarpabilecek bir tehlikeli bir asteroidin yörüngesini değiştirmeyi planlıyor. Bilim insanları, halen Dünya'yı saran asteroitlerin büyük kısmını bilemiyor. 140 metre ve daha büyük asteroitlerin sadece %40'ı tahmin ediliyor. Bu büyüklükte bir asteroit bir şehri kolaylıkla yeryüzünden silebilir. NASA 'dan astrofizikçi Tom Statler, DART projesiyle iki aşamalı bir gezegen savunma metodunu test edeceklerini belirtiyor. İlk testte, asteroidi teknolojik açıdan vurma kabiliyetimizi test edeceğiz. İkinci testte ise gerçek bir asteroidin çarpışmadan sonraki tepkisini test edeceğiz. Birinci test biterken, ikinci test uzay gemisi paramparça olduğu an başlıyor, diyor Statler. Asteroitin darbeye verdiği tepkiye göre NASA, gelecekte hedefleri hareket ettirmek için ne büyüklükte ve nasıl uzay araçları gerektiğini belirleyebilecek. Daha önceki haberimizde devamını okuyabilirsiniz. https://www.gercekbilim.com/nasa-asteroidin-yorungesini-degistirmek-icin-dart-uzay-aracini-yolluyor/ .


NASA'nın Juno uzay aracı Güneş Sistemi'nin en büyük gezegeni Jüpiter'in yörüngesine 5 Temmuz 2016'da 35 dakikalık motor ateşlemesiyle oturtuldu. Türkiye saatiyle 05:18'de başlayan ateşleme, ABD'de 4 Temmuz Bağımsızlık Günü'ne denk geldi. Uzay aracı 5 Ağustos 2011'de fırlatılmıştı. Bağımsızlık gününde daima kutlanacak bir şey vardır, fakat bu Amerika'nın doğum gününde kutlamaya değer farklı bir sebebimiz oldu, Juno artık Jüpiter'de, diyor NASA başkanı Charlie Bolden. Juno sayesinde sadece Jüpiter'in devasa radyasyon halkaları değil, aynı zamanda Jüpiter'in iç yapısı araştırılarak, Jüpiter'in nasıl doğduğu ve tüm güneş sistemimizin nasıl evrildiği anlaşılacağını da belirtti., Bolden. NASA JPL laboratuarına ulaşan Juno izleme verisi sayesinde yörüngeye aracın yörüngeye başarıyla oturduğu onaylandı. Telemetri ve izleme verisi NASA Derin Uzay Ağı antenlerine ulaştı. Yörüngeye oturtmak için yapılan motor ateşlemeleri sayesinde uzay gemisi 2 ila 5 rpm dönüşe ayarlandı. Juno'nun 645-Newton Leros-1b ana motoru, Türkiye saatiyle 05:18'de aracın hızını saniyede 542 m/s'ye indirmeye başladı. Böylece Juno'nun Jüpiter yörüngesini yakalaması sağlandı. Ateşleme bittikten sonra , Juno güneş ışınlarına tekrar doğrultularak, 18,698 güneş hücresinin güneş alması sağlandı. Uzay aracının Dünya'dan 2,7 milyar km uzaklıkta olduğu düşünülürse, odometreden mükemmel kontrol edildi. Jüpiter'in yörüngesine aracı oturtmak planın en zorlu kısmıydı,ekibi yeni görevler bekliyor, diyor Juno proje müdürü Rick Nybakken. Önümüzdeki aylarda Juno görev ve bilim ekipleri uzay gemisinin yan sistemlerini son kez test edecek ve enstrümanları ve bilimsel aletlerin son kalibrasyonunu yapacak. Analiz toplama süreci Ekim'de başlayacak. Juno' başlıca hedefi Jüpiter'in kökenini ve evrimini araştırmak,bakalım Jüpiter bize neler öğretecek. NASA'nın Juno uzay aracı JEDI , JADE sayesinde radyasyon kemerlerindeki parçacıkları ölçecek.


Mars'taki Curiosity gezgini ilk kez organik molekül tespiti yaptı. SAM cihazı tarafından yapılan tespit, dünya dışı hayatın temel taşlarını oluşturan karbon,hidrojen ve oksijen atomlarından oluşan organik moleküllerin oluşumuna işaret ediyor. Buna rağmen , organik moleküller kimyasal reaksiyonlarla oluşturulabildiğinden Mars'ta hayat olabileceğine ilişkin yeterli bir kanıt sayılmıyor. Biyolojik olmayan bu örnekler , eskiden Mars'ta var olduğu düşünülen sudaki reaksiyonlar sonucu oluşabilecek organik materyaller sıcak kaynak sularıyla taşınmış olabilir ya da asteroitler veya kuyruklu yıldızlar fragmanlarından gelmiş olabilir. Günümüzde Mars 'ta yaşama uygun olmasa da milyarlarca yıl önceki Mars'taki iklim hayatı destekleyebilir. 2012 Ağustos'unda Merak Mars'a indiğinde kayaçları ve atmosferi incelemeye başladı . Gale Krateri'nde Sheepbed kiltaşı delinerek alınan numunede organik moleküller bulundu. Bilim adamları bu kraterin milyarlarca yıl önce göl olduğunu ve kiltaşı gibi taşların gölün sedimentlerinde oluştuğunu düşünüyor. Bu kiltaşında % 20'lik smektit kil var. Curiosity'nin aynı taşta yaptığı önceki analizinde, bu çevrede hayat için gerekli su ve kimyasal elementlerin bulunabileceği belirtilmiş. Dünya'da hayatın 3,8 milyar yıl önce başladığını ve aynı koşulların geçmişte Mars'ta olabileceğini düşünüyoruz. Sıvı halde su, ılık bir çevre ve organik maddeler, diyor NASA Goddard Uzay Uçuş Merkezi'nden Caroline Freissinet. Bulunan organik moleküller ise klorobenzen,dikloroethan,dikloropropan ve diklorobütan benzeri klor içeren moleküller. En çok bulunan ise milyarda 150 ila 300 konsantrasyona sahip klorobenzen.Dünya'da klorobenzen doğada bulunmuyor. Normalde böcek öldürücü pestisitlerde , herbisitler, yapışkanlar, boyalar ve lastiklerde kullanılıyor. Dikloropropan boya çıkarıcılar, selülozik vernikler mobilya kaplama çıkarıcılar gibi endüstriyel solventlerde kullanılıyor ve kanserojen. Kiltaşında klor içeren bu organik moleküllerin olması muhtemel gözükse de ekip bunun taştaki öncül organik moleküllerin SAM cihazında ısıtılmasıyla oluşmuş olabileceğini de düşünüyorlar. Daha öncesinde 1976'da Mars'a inen Viking aracının yaptığı GC-MS toprak analiziyle iki klorlu basit bir hidrokarbon tespit etmişti. Viking uzay aracı Mars'ta klorometan ve diklorometan keşfetmişti. Fakat SAM aracı ancak 22 ppb klorobenzen üretebileceğinden bu kiltaşlarında organik molekül bulunması mümkün. Bilim insanları SAM cihazının bu molekülleri üretmediğini gerçekten Mars'ta bu moleküllerin bulunduğundan emin.


NASA'nın OSIRIS-REx uzay aracı Bennu asteroitinden numune almak için bazı denemeler yapıyor. Bennu'dan numune almak çok basamaklı ve dikkat gerektiren bir görev olduğundan, OSIRIS-REx geçtiğimiz haftalarda bazı prova manevraları yaptı. Manevraların her biri, uzay aracını Bennu'nun yüzeyine daha yaklaştırdı. Bütün bu manevralardan sonra uzay aracı tekrar geri eski yörüngesine döndü. Sonuçta OSIRIS-REx riskli bir iniş-kalkış görevi üstlendiğinden bazı provalar şart. Araç en son Checkpoint kontrol noktası manevrası yaparak Bennu'nun yüzeyine 75 metreye kadar yaklaştı. Önceki manevralarda 620 metre ve sonra da 250 metreye kadar yaklaşarak manevraları denedi. OSIRIS-REx Dünya'dan çok uzakta olduğu için numune alma operasyonu otomatik olarak yapılacak. Uzay aracının oto pilotu, aracın konumunu ve hızını ayarlayarak yörüngeye geri dönmeden önce son ayarlamalarını yapıyor. İşte bu manevralar esnasında OSIRIS-REx numune alanına dair bir çok fotoğraf çekiyor. Bütün resimler araçta bulunan NFT sistemine depolanıyor. Sonra numune almaya gelince Bennu'nun en yüzeye sahip alanından numune alınabilecek. Ayrıca kontrol noktasında TAGSAM adı verilen ve yüzeye dokunarak numune almaya yarayan mekanizma da açılarak başarıyla denendi. Uzay numune almak için yüzeye inmeyecek, bunun yerini TAGSAM'ı açarak yüzeyden numune toplayacak. İlk olarak, TAGSAM yüzeydeki tozu ve taşları azot gazı vererek kaldıracak. Azot sayesinde regolit parçaları TAGSAM'ın numune başlığına doğru uçacak. İşte burada bulunan pasif kontak pedlerine bulaşan tozlar ile numune olarak toplanacak. Ekip 2 cm'den küçük 60 gram kadar numune toplamayı hedefliyor. OSIRIS-REx'in ilk numune toplama denemesi 25 Ağustos'a planlandı. TAGSAM yüzeyle 5 saniyeliğine kontakt kurarak numune toplayacak. Eğer her şey yolunda giderse, numunenin 24 Eylül 2023'de Dünya'ya dönmesi hedefleniyor. NASA'nın bu görevi büyük bir önem taşısa da, Japon Hayabusa 2 uzay aracının benzer bir teknikle Ryugu asteroitinden numune aldığını ve bu yılın sonunda Dünya'ya döneceğinin altını çizmek lazım. Yani NASA'dan önce Japon Uzay Ajansı benzer bir görevi tamamlayabilir.


NASA 22 Şubat 2017'de yaptığı basın konferansında Güneş Sisteminin dışında 7 dış gezegene sahip bir sistem keşfettiğini duyurdu. NASA Spitzer Uzay Teleskopu ,bir yıldızın etrafında dünya büyüklüğünde bulunan ilk 7 gezegenli sistemi açığa çıkardı. Gezegenlerin üçünün yaşanabilir bölgede bulunduğu ve sıvı halde su olabileceği düşünülüyor. Bu keşifle güneş sisteminin dışında bulunan bir yıldızın etrafında yaşanabilir bölgede bulunabilecek en yüksek sayıda gezegen bulunmuş rekoru kırıldı. Bu gezegenlerin hepsinde su bulunabilir fakat uygun atmosferik koşullarda olabilecek en yüksek olasılık ise yaşanabilir bölgede olan 3 gezegende bulunuyor. Dünya'dan yaklaşık 40 ışık yılı uzaktaki bu sistem Aquarius takım yıldızında bulunuyor. Güneş sisteminin dışındaki bu dış gezegen sistemi TRAPPIST-1, Şili'deki TRAPPIST teleskopundan isim aldı. Mayıs 2016'da araştırmacılar TRAPPIST'i kullanarak bu sistemdeki 3 gezegeni keşfettiler. ESO'nun Çok Büyük teleskopunun yardımıyla Spitzer bu gezegenlerden 'sinin varlığını onayladı ve 5 tane daha buldu. Böylece sistemde biline gezegen sayısı 7'ye çıktı. Elde edilen yeni sonuçlar Nature dergisinde yayınlandı ve bulgular NASA konferansında yayınlandı. Spitzer7 gezegenin boyunu ölçtü ve 6'sının yoğunluğunu tahmin etti. Yoğunluklardan yola çıkarak gezegenlerin kayalık olabileceği düşünülüyor. Yapılan ekstra gözlemler sadece su açısından zengin olduğunu göstermekle kalmayacak, yüzeyde su olup olmadığını gösterecek. En uzak gezegenin buzlu bir kartopuna benzediği tahmin ediliyor. Gezegenler yıldızlarına kütleçekimsel kilitle bağlı olabilir. Bu da bir yüzün sürekli yıldızlarına dönük olabileceklerini, aşırı sıcaklık farkları ve rüzgarlar oluşabilir. Keşfin Spitzer'ın 14 yıl boyunca yaptığı en büyük keşif olduğu belirtiliyor. - Michael Gillon, Amaury H. M. J. Triaud, Brice-Olivier Demory, Emmanuel Jehin, Eric Agol, Katherine M. Deck, Susan M. Lederer, Julien de Wit, Artem Burdanov, James G. Ingalls, Emeline Bolmont, Jeremy Leconte, Sean N. Raymond, Franck Selsis, Martin Turbet, Khalid Barkaoui, Adam Burgasser, Matthew R. Burleigh, Sean J. Carey, Aleksander Chaushev, Chris M. Copperwheat, Laetitia Delrez, Catarina S. Fernandes, Daniel L. Holdsworth, Enrico J. Kotze, Valerie Van Grootel, Yaseen Almleaky, Zouhair Benkhaldoun, Pierre Magain, Didier Queloz. Seven temperate terrestrial planets around the nearby ultracool dwarf star TRAPPIST-1. Nature, 2017; 542 (7642): 456 DOI: 10.1038/nature21360


Bugün gördüğümüz modern roketlerin Nazi partisi üyesi ve Schutzstaffel subayı olan Wernher Von Braun tarafından bulunduğunu biliyor muydunuz?İkinci Dünya Savaşı'ndan kıtalar arası V1 ve V2 roketleri için çalışan Wernher , sonrasında uzay yarışından ABD'nin aya gitmesini sağlayan roketi yapan bir nazidir. Uçaklardaki sıvı dolumlu roketlerden, pek alanda öncü teknolojilerin geliştirilmesini sağlayan bu dahi en çok NASA için geliştirdiği Satürn V itici roketiyle bilinir. Uzay yolculuğu kadar savaşlarda da kullanılabilecek yıkıcı bir güç böylece bulunmuş oldu. Naziler film ve müzikleri propaganda aracı olarak kullandıklarından yeni teknikler geliştirdiler. Dünyanın ilk bilinen manyetik kaset kaydı Hitler'in sesine aittir. Joseph Goebbels sınırları ileri taşıyarak film metotlarını oldukça kompleksleştirdi. Örnek verilecek olursa, 'Triumph of the Will' isimli propaganda filmini çekmek için 30 kamera ve 100 teknisyen kullanılarak 2 saatlik bir film yapılmıştır. Bu filmin sınırsız bütçesi olduğundan bugün bile kullanılan 'smooth travelling' etkisi gibi son teknolojiler o günlerde bu filmde kullanılmıştır. Bugün propaganda filmleri bitmiş olsa da , geliştirilen bu teknikler halen Hollywood filmlerinde kullanılıyor. Hipodermi Tedavisi : Nazi Almanya'sında tıp gerçekten acımasız deneylere sahne oluyordu. Naziler işkence ederken, bugün bile doktorlar ve bilim insanları tarafından kullanılan bilgiler keşfedilmişti.Nazi Almanya'sında tıp gerçekten acımasız deneylere sahne oluyordu. Naziler işkence ederken, bugün bile doktorlar ve bilim insanları tarafından kullanılan bilgiler keşfedilmişti. Örnek verecek olursak, Dachau toplama kamplarında hipotermi geniş çaplı olarak çalışılmıştır. Naziler kurbanlarını buz gibi sulara sokarak onları kışın soğuğa çıkarıyorlardı. Sonrasında vücut sıcaklığı, kalp atışı, kas tepkileri ve idrarı inceliyorlardı. Başlarda gönüllü askerlerde yapılan denemelerde istenilen sonuçları alamayınca, toplama kamplarındaki zavallılarda denemelerine devam ettiler. Sonrasında vücudu tekrar güvenli bir sıcaklığa getirmek için Rapid Active Rewarming tekniğini kullanarak bugün halen batı tıbbında da kullanılan en etkili metodu bulmuşlardır. Bu araştırma sayesinde hipotermi çalışmalarındaki büyük eksiklik tamamlanmıştır. İlk Jet Messerschmitt Me 262 Schwalbe Nazi Almanya'sındaki ilk operasyonel jet uçağıydı. II. Dünya Savaşı'nın başında başlayan çalışmalar 1944'ün ortalarında kadar çok büyük gizlilikle yürütüldü. Ağır silahlarla donatılan uçak, müttefik uçaklarından çok daha hızlıydı. Savaşın sonlarına doğru yakıt sıkıntısı nedeniyle savaşta pek etkili olarak kullanılamamıştır. Daha önce de Z1,Z3 gibi bilgisayarlar üreten naziler, Zuse- Z4 ile dünyanın ilk ticari dijital bilgisayarını üretmişlerdir. 32 bit hafızaya sahiptir. Makinede Planfertigungsteil adı verilen delikli kartlara sahip bir sistem vardı. Sayıların girildiği ve ondalık akış noktasının içi bile ikili sistemdi. Makinede karekök, MAX,MIN ve işaret gibi pek çok fonksiyon mevcuttu. ETH Zürich'e gelen makineye Mercedes daktilo eklenerek yazıcı eklendi. Makineyi çalıştırmak için iki düzine insan gerekiyordu. İkinci Savaşı'nın sonunda Sovyetlerin eline geçmemesi için Berlin'den Götingen'e taşınmıştır. Nazi Almanya'sındaki problemlerden biri de Coca-Cola şurubunun ithalatının ambargo nedeniyle kesilmesiydi. İşte Almanya'daki Coca Cola GmbH'in başı Max Keith bu problemi aşmak için Almanya pazarı için bir ürün geliştirme ye karar verdi. Fakat malzeme sıkıntısı olduğundan, sadece mevcut materyalleri kullanmaları şarttı. İşte bu nedenle peynir altı suyu ve posa kullanarak Almanca'da Fantasie isminden gelen Fanta 'yı keşfetti.


Bilimde yaşanan son gelişmeler sayesinde artık nesli tükenen hayvanları geri getirebiliriz. Bilim insanları nesli tükenen hayvanları cesetlerinden veya diğer hayvanlarda bulunan bazı genlerinden nesli tükenen hayvanları geri getirmeyi planlıyor. İşte Long Now Foundation nesli tükenen ve hayata geri döndürebileceği 11 hayvanı belirledi. Daha öncesinde Türkiye ve Orta Asya'da yaşayan bu 130 kg'lık dev kaplan, 1960'lara kadar görülürken, habitat kaybı ve yasak avcılık nedeniyle nesli tükenmişti. İşte bilim insanları genetik açıdan benzerlik gösteren Sibirya kaplanı türlerini kullanarak Hazar kaplanını geri getirmek için çalışıyor. Daha öncesinde Avrupa, Asya ve Kuzey Afrika'da yaşayan yaban öküzlerinin 2 metre uzunluğunda olduğu tahmin ediliyor. Bilim insanları Auroch DNA'sı taşıyan bazı sığır türlerini seçerek onları geri getirmeyi planlıyor. Bu komik hayvan Buz Devri filminden de bildiğimiz Dodo kuşu, Morityus Cumhuriyeti'nde yaşıyordu ama insanların aç gözlülüğüne yenik düştü. En son 2007'de bulunan Dodo iskeleti, bilim insanları için değerli DNA numuneleri taşıyor. 4000 yıl önce nesli tükenen mamutlar daha öncesinde Wrangel Adası'nda bulunmuştu. Şans eseri bazı donmuş bazı örnekler sayesinde iyi korunan numuneler var. Bilim insanları onları geri döndürmek için filleri de kullanabilir. 2013'de Sibirya'da bulunan 40,000 yıllık kanlı mamut bilim dünyasını heyecanlandırmıştı. Çok iyi korunmuş bu mamutun kanı sayesinde mamut klonlamaya bir adım daha yaklaşıldı. Mamutun kanından yeterli DNA elde edilebileceği ve soyu tükenmiş bu hayvanın akrabası olan filde yeniden dünyaya getirilebileceği düşünülüyor. Bilim insanları kandaki tüm genomu oluşturmak için organizmadaki genetik kodu oluşturmaya çalışıyorlar. Bu keseli hayvan Tazmanya kaplanı olarak da biliniyor. Avustralya, Tazmanya ve Yeni Gine'de yaşıyordu. 1960'larda nesli tükenen bu kaplanları, bir kısım DNA'sının Tazmanya şeytanında bulunduğu belirtiliyor. Bu beş tür deneme listesinde başı çekiyor. Diğer nesli tükenen 6 hayvanın da geri döndürülmesi amaçlanıyor. İşte en önemli soru da bu , nesli tükenen bu hayvanları geri getirmeli miyiz? Bazı çevreler sadece bir kaça türe odaklanmanın zaman kaybı olduğunu , halen nesil tükenme hızının düşürülmediğini ve hatta yeni türlerin keşfedildiğini belirtiyor. Diğer bilim insanları ise yeniden doğal habitata ulaşmada flora ve faunaların eski haline dönmesinde bu hayvanların bir fırsat olduğunu belirtiyor. Diğer taraftan genetik teknolojisinin çok hızlı gelişmesi neden olmasın ? sorusunu da akla getiriyor. Dünya'daki her canlının ekosistemde bir yeri var ve bir canlının bir doğadan silinmesi zincirleme reaksiyonlar yaratabiliyor. New South Wales Üniversitesi'nden paleontolog Michael Archer, nesli tükenen hayvanları geri hayata döndürme yolunda önümüzdeki engelleri kaldırmamız gerektiğini düşünüyor. Yenide bu hayvanları dünyaya döndürmenin Tanrıyı oynamak olduğunu düşünenler içinse ; Sanırım , bu hayvanları Dünya'dan sildiğimizde zaten Tanrıyı oynamıştı, diyor.


NASA'nın Plüton'u araştırması için 2006'da uzaya yolladığı , teknik bir arızadan dolayı güvenli moda geçen New Horizons uzay aracının teknik aksaklıkların giderilmesinin ardından yeniden Plüton rotasına girdiği açıklandı. Plüton'a ilk gönderilen uzay aracı olma özelliği taşıyan mekik Plüton'a yaklaşarak bugüne kadar elde edilmemiş veriler elde edecek. Amerikan Uzay ve Havacılık Dairesi NASA, New Horizons uzay aracının yeniden sorunsuz bir şekilde Plüton yolunda olduğunu açıkladı. Hafta sonu bilgisayarda oluşan hataya çabuk müdahale edilmesi sayesinde mekik yoluna sokuldu. New Horizons'da yapılan araştırma sayesinde New Horizons'un 4 Temmuz'da ana bilgisayarın kumanda merkezinden gelen emir dizinlerindeki zaman karmaşası yüzünde aşırı yüklendiği anlaşıldı. Bu probleme ana bilgisayar programlandığı şekilde güvenli moda geçerek, yedek bilgisayara geçerek devam etti. NASA'dan bugün yapılan açıklamada, New Horizons'un yeniden veri aktarmaya başladığı belirtildi ve Uçuş başladı denildi. Plüton sistemine ulaşmak için 9 yıldır uzay yolculuğu yapan ve Dünya'dan 4,8 milyar kilometre ötede bulunan New Horizons, 14 Temmuz'da bir ilke imza atarak cüce gezegeni ve bilinen beş uydusunu sadece binlerce kilometre öteden görüntüleyecek. Astronomi tarihinde bir ilk olacak gelişme sayesinde Güneş Sistemi'nin ucundaki son büyük gök cismi de net bir şekilde gözlemlemiş olacak. Plüton'a süren uzun yolculuğunun büyük kısmını 'kış uykusunda' geçiren New Horizons, Ocak ayında Dünya'dan gönderilen sinyalle uyandırılmıştı. Mevcut mesafede, Dünya'dan uzay aracına gönderilen bir radyo sinyalinin New Horizons'a ulaşması ve geri dönmesi 9 saat sürüyor. New Horizons'un dokuz yıllık yolculuğun ardından gelecek salı günü Plüton'un sistemine girmesi ve gezegeni farklı bilimsel araçlarla incelemesi bekleniyor.


New Horizons uzay aracı tarafından Plüton'dan alınan son renkli görüntüler atmosferdeki pusun, mavi olduğunu gösterdi. Yani Plüton'da mavi bir gökyüzü var. Kim beklerdi ki, Kuiper Kuşağı'nda mavi bir gökyüzü olsun? Bu muhteşem gerçekten, diyor New Horizons Southwest Araştırma Enstitüsü, Kolorado 'dan Alan Stern. Sis tanecikleri her ne kadar gri veya kırmızı olsa da, New Horizons ekibinin dikkatini çeken saçılan mavi ışık oldu. Normalde mavi ışık yansıyan bu tanecikler dünyada olsa ufak azot molekülleri olurdu. Fakat öyle görünüyor ki, Plüton'da bu tanecikler daha büyük , fakat yine de tholinlerden daha küçük . Bilim insanları bu tholin moleküllerinin yüksek atmosferde oluştuğunu, yani UV güneş ışığının parçalanarak, azot ve metan moleküllerine iyonlaştığını bu sayede daha pozitif ve negatif yüklü iyonlarla daha kompleks moleküller oluşturabildiğini düşünüyor. Sonrasında yeniden birleştiğinde çok daha kompleks makromoleküller oluşturduğu ilk olarak Satürn'ün ayı Titan'da görüldü. Daha kompleks moleküller birleşerek sonunda küçük parçacıklara dönüşürler , buharlaşan gazlar yoğunlaşarak yüzeyleri buzla kaplar, atmosferden inene kadar geçen zamanda Plüton'a kırmızı rengi kazandırır. İkinci önemli buluş ise New Horizons Plüton'da bazı küçük su buzu bölgelerine rastladı. Bu keşif Ralph spektral kompozisyon haritalayıcı sayesinde toplandı. Plüton'dan büyük su buzulları gözükmüyor, çünkü görünen o ki, birbirlerini maskeliyorlar gezegen boyunca daha fazla uçucu buz olabilir. Tabi niçin suyun bu bölgelerde gözüküp, diğerlerinde gözükmediğini anlamaya çalışıyoruz, diyor bilim ekibinden Jason Cook. Yine su buzu ve kırmızı tholin renklerinin arasındaki ilişki henüz anlaşılamadı. New Horizons dünyadan 5 milyar km uzakta ve tüm sistemleri halen iyi bir şekilde çalışıyor.


Elektrik deyince aklınıza Edison gelebilir, radyo deyince aklınıza Markoni gelebilir. Fakat tüm bu buluşların arkasında öyle bir dahi vardır ki, insanlık ona çok şey borçludur. Bugün kullandığımız birçok teknolojinin temelinde bir dahinin parmak izi vardır o da Nikola Tesla'dır. En büyük hayali, doğanın kaynaklarını kullanarak elektrik elde etmek ve bu elektriği dünyanın her yerine taşıyarak, tüm insanlara eşit bir şekilde dağıtmaktı. Nikola Tesla, zamanının çok ötesinde fikirlere ve sıra dışı bir zekaya sahip olduğundan birçokları tarafından anlaşılamamıştır. Avusturya politeknikte okurken, o zamanlar alternatif akımla çalışan bir motor yapılabileceğini söylediğinde hocası bile onla dalga geçerek, bunu asla yapamayacağını iddia etmişti. Çünkü o zamanlar, bunun imkansız olduğu düşünülüyordu. Tesla Avusturya Politeknik'te okurken, Amerika'da Thomas Alva Edison vakum tüpler üzerinde çalışmaya başlamıştı. 1878'e gelindiğinde ilk ticari akkor telli lambayı keşfetmişti. Yıllar sonra Edison ve Tesla büyük bir akım savaşlarında karşı karşıya gelecektir. 1880'de Tesla Budapeşte'de telgraf santralinde çalışmaya gider. İşte burada çalışırken alternatif akım motoruna kafa yormaya başlar. Kafası o kadar meşguldür ki, rahatlamak için uzun uzun yürüyüşlere çıkar. Bir gün güneş batarken, kitaplarını kurcalamaktadır. İşte o an aklına sanki yıldırım hızında bir fikir düşer. O an dizlerinin üzerine çöker ve alternatif akım motorunun diyagramını toprağa çizer. Dönen manyetik alanı yeniden oluşturmak için, motorda farklı bobinleri faz, faz uyararak sanki pistonlar gibi çalıştırabilirdi. Oluşan itme ve çekme kuvvetleri sayesinde rotoru döndürebilirdi. Bu motor alternatif akımla çalışacaktı. Sonrasında endüstrinin çarkları bu motorlarla dönmeye başlayacaktı. 1890lar gibi Tesla Alternatif akım teknolojisinin yanı sıra yüksek frekans elektrik üzerinde de çalışıyordu. 1873'de James Clerk Maxwell ışığın elektromanyetik radyasyon olduğunu matematiksel olarak kanıtladı. Yani ışık elektrikti ve inanılmaz yüksek bir frekansta titreşiyordu. Bu bilinmeyen dünyayı keşfetmek için, icat ettiği şey ise çoğumuzun bildiği tesla bobinidir. Günümüzde Tesla bobinleri genelde eğlence amaçlı kullanılsa da icat edilmek amacı buydu. Yüksek frekans üzerinde çalışırken, neon floresans ışıkları buldu. Ayrıca ilk röntgen fotoğrafını da çekti. Fakat tüm bu buluşlar 1890'da birden gözünde değerini kaybetti çünkü, kablosuz olarak vakum tüpünü yakmayı başarmıştı. Tesla bunu şöyle ifade etmiştir; bu vücudumun havadan gelen enerjiyi aktardığını gösteriyor. İşte bundan sonra enerjinin kablosuz aktarılması konusuna saplantılı hale geldi. 1892'de yüksek frekans deneylerinin sonuçlarını göstermesi için Paris ve Londra'ya çağrıldı. Bütün bilim insanları ve mühendisler büyülenmiş gibiydi. Çünkü yaptığı inanılmaz deneyler bilimden çok sihire benziyordu. Zaten muhteşem bir sunum kabiliyeti vardı. Sonrasında elde ettiği bu sonuçları elektriği kablosuz olarak yayarak insanların hizmetine sunma fikri doğdu. Aslında istediği tüm insanları eşit bir şekilde elektrik gücünden faydalanabilmesiydi. Diğer taraftan radyoyu da Tesla bulmuştur fakat Markoni onun icadını çalmıştır. Markoni onun birkaç patentini izinsiz olarak kullanarak, radyo frekanslarını 7,5 km uzağa iletmeyi başarmıştır. Bundan sonra da radyonun babası Markoni bilindi ve ancak Tesla öldükten 2 sene sonra patentler iade edildi. Fakat Tesla'nın tümüyle yeni bir buluşu vardı. Tesla radyo kontrolü yani uzaktan kumandayı keşfetmişti. Özel bir havuzda kendi yaptığı RC kumanda ile mekanik bir botu kontrol etmeyi başardı. Hiçbir kablo olmadan gemiyi uzaktan kumanda edebilmişti. Bu dünyanın ilk radyo kontrollü uzaktan kumandalı cihazıdır. Aslında bunu savaşları bitirmek için keşfetmişti. Fakat ordu bunu gereksiz derecede karmaşık buldu. Akım savaşlarına gelecek olursak, Edison'ın doğru akımı tek bir hat üzerinden tek yönde ve belli bir voltajla aktarılıyordu. Ama Tesla'nın akımı değiştirmesi, akımın yönünü de değiştirerek, voltajı farklılaştırabilir. Doğru akımın en zayıf yönü akımın 1-2 km sonra sönerek gücünü yitirmesiydi. Bu nedenle ancak 1-2 km taşınabiliyordu. Alternatif akımda ise böyle bir problem olmadığından, yüksek voltajda gücünü kaybetmeden kilometrelerce uzağa taşınabiliyor. Bugün elektrik aktarım teknolojileri çok gelişse de, temel olarak Tesla'nın teorilerine dayanmaktadır. Bu nedenle, elektrik deyince akla Tesla gelmesi çok daha anlamlı olurdu. Tesla'nın düşünüp hayata geçirdikleri o zamanlar teknik açıdan imkansız görünüyordu. Tesla yıllar boyu inatla alternatif akım çözümünü savundu ve nihayet varlıklı bir yatırımcı olan Westinghouse tarafından hayata geçirildi. Westinghouse da trenlerdeki havalı frenlerin mucidiydi. İşte Tesla ile Edison arasındaki Alternatif akım-Doğru akım savaşı böyle başladı. Bu savaştan galip çıkan tüm dünyayı aydınlatacak ve çok zengin olacaktı. 1893'de Tesla, Dünya Fuarı'nı o güne kadar görülmemiş şekilde aydınlatarak, tüm dünyayı kendine hayran bırakmayı başardı. Westinghouse Tesla'nın patentini kullanarak kontratı kazandı. Edison 1893'deki Chicago dünya fuarından sonra sinir küpüne dönmüştü. Sonrasında acımasız bir karalama kampanyasına girişerek, Amerika'nın her yerini gezerek alternatif akımla hayvanları öldürerek, alternatif akımı karalamaya çalışmıştır. Yani alternatif akım ölümcüldür diyerek insanları bu teknolojiden soğutmaya çalıştı. Fakat aklın yolu birdi, elektrik santralleri için en mantıklı çözüm alternatif akımdı. Tesla güç kaynakları,elektrik motorları, floresan lambalar, röntgen gibi bir çok buluşa imza attı. Günümüzden cep telefonlarından, uyduların dünyayla iletişim kurmasını sağlayan teknolojilere kadar birçok sistemin temelini icat etti. Hak ettiği değeri asla görmese de 1960'da Genel Ölçüler ve Ağırlıklar Konferansı'nda , Tesla'ya saygıdan manyetik akı birimine Tesla adı verilmiştir. Son derece bilgilendirici bir içerik. Elinize sağlık.


100 yıldan fazladır bilim, edebiyat insanlık için önemli faydalar sağlayan insanlara Nobel Ödülleri'nin karanlık bir yanı var. Nobel Barış Ödülü ise ulusların kardeşliği için her türlü faydayı sağlayan, orduları azaltmaya yönelik girişimlerde barış görüşmeleri yürütenlere verilir, diyor. Fakat Alfred Nobel'in ve Nobel ödüllerinin pek anlatılmayan ve binlerce insanın hayatına mal olan , anlatılmayan karanlık bir hikayesi vardır. Alfred Bernhard Nobel 1833'te İsveç Stockholm'de doğdu. Babası Immanuel Nobel ise ömrü boyunca finansal mücadeleler vermiş bir mucit ve mühendisti. Sonunda iflas etmeye zorlanan Immanuel, İsveç'i terkederek, St. Petersburg Rusya' ya taşınmaya zorlandı . Buluşlarından biri olan denizaltı patlayıcı mayınları için buradan esinlendi. Sonrasında Immanuel ve 8 çocuğunu St. Petersburg'a getirdi. Oğullarına örgün eğitim alırken, Alfred sıkı Rus eğitimi altında gerçekten parladı. Birkaç dili akıcı şekilde öğrenirken; kimya,fizik, şiir ve de doğa bilimlerinde uzmanlaştı. Fakat yaşlı babası Alfred'in şiire olan ilgisini onaylamadığından, kendisini kimya ve mühendislik üzerine eğitim alması için yurtdışına yolladı. Paris'de öğrenim görürken,1847'de nitrogliserini keşfeden İtalyan kimyager Ascanio Sobrero ile tanıştı. Nitrogliserin, nitrik asit ve sülfürik asitin karışımının, gliserinle reaksiyonunda oluşan oldukça patlayıcı sıvı kimyasaldır. Nitrogliserin pratik açıdan kullanmak için oldukça güvensiz olsa da Nobel ailesi bunun potansiyel kullanımlarını araştırarak ticarileştirmeye çalıştı. Rusya ve İsveç'te çalışmalarda bulundular. Fakat kader ağlarını bir kez örmüştü. 1864'te Alfred'in küçük kardeşi Emil ve yanındakiler İsveç'teki fabrikada gerçekleşen bir patlamada öldüler. Yine de bu felaket Alfred'in nitrogliserini güvenli kılma çabalarını engelleyemedi. Yine de başarı hiç de kolay gelmiyordu. Sonrasında 'patlatma yağı 'yapmak için, nitrogliserin ve barutu karıştırdığında oluşan patlamalarda San Fransisko'daki depoda 15 kişi daha öldü . 1867'ye gelindiğinde Nobel diatomik toprakla nitro gliserini birleştirerek çubuk haline getirebilecek kıvamlı bir pasta üretmeyi başardı. Nobel bu buluşun patentini alarak Yunanca kökenli bir kelime dunamis'ten dinamit adını verdi. Dinamitin bulunmasıyla madencilik,inşa ve yıkım endüstrilerinde bir devrim yaşandı. Bu sayede demiryolları şirketleri güvenli bir şekilde dağları gelerek geçitler açabildi. Sonuç olarak Nobel 355 patente sahip pek çok buluş yaparak, büyük bir servete ulaştı. Dinamit başlarda yararlı şeyler için kullanılsa da, kısa bir süre sonra savaşlarda kullanılmaya başladı. İspanyol Amerikan Savaşı'nda dinamitli topların kullanmasıyla dinamit artık bir savaş aracı özelliği kazandı. Nobel'in bu savaşlarda dinamit kullanılmasını onaylayıp onaylamadığı kesin olarak bilinmemekle beraber barış yanlısı olduğu biliniyor. Bununla birlikte 1888'de kardeşi Ludvig'in ölümüyle insanların buluşu hakkında ne düşündüğünü anladı. Alfred'in kardeşi için verdiği ölüm ilanı bazı gazetecilik hatalarından dolayı kendi ölümü gibi değerlendirildi. Hatta bir Fransız gazetesi, Le marchand de la mort est mort, 'ölüm tüccarı öldü,' diye yazdı. Bu ölüm ilanında Nobel'in insanların daha hızlı öldürmeye yarayan yöntemler bulduğundan zengin olduğu yazıyordu. Nobel bu yazıları okuduğunda sersemledi. Sonuç olarak mirasını iyi şeyler için kullanmaya karar verdi. 1896'da ölmeden bir yıl önce son isteğini ve vasiyetini oluşturdu. Servetinin büyük kısmını biri barış için olmak üzere 5 farklı kategoride Nobel Ödülü verilmesi için bağışladı. Nobel ödülleri bugün Tıp,Fizik,Kimya,Edebiyat ve Barış alanlarında veriliyor. İşte günümüzde verilen Nobel ödüllerinin hikayesi budur. Türk doktor Aziz Sancar ve Yazar Orhan Pamuk Nobel ödüllerine layık görülmüştür.


2022 Nobel Fizik Ödülü kuantum enformasyon bilimi adına çalışmalarından dolayı üç bilim insanına verildi. Alain Aspect, John F. Clauser ve Anton Zeilinger kuantum dolanıklık üzerine yaptıkları ilk deneyler sayesinde geleceğin kuantum bilgisayarlarının önünü açtıklarından nobel madalyasına layık görüldü. Kuantumun dünyasında bazı beklenmedik tuhaflıklar olabilir. Kuantum dolanıklık halinde ise iki parçacık dolanıklığa girer ve bir parçacığa yapılan değişiklik, diğer parçacığı anında etkilemektedir. Bu fikir, kuantum fiziğinin tamamlanmamış bir teori olduğunu savunan ve bunun yerine henüz bilinmeyen gizli değişkenlerin bu etkiyi ürettiğini hipotezini savunan Einstein'ı rahatsız etti. 1960'lerda fizikçi Stewart Bell, eğer birçok parçacık çiftini test ediyorsanız, belirli bir noktada korelasyonların gizli değişkenlerin ürünü olamayacak kadar tesadüfi hale geldiğini söyleyerek tartışma için teorik bir test geliştirdi. Sonrasında bu deney Bell eşitsizliği olarak bilinir hale geldi. 2022 Nobel Fizik Ödülü'nün ilk sahibi olan John Clauser ise Bell'in fikrini pratik bir deneye dönüştürdü. Bu sayede Bell eşitsizliği ihlali açıkça ortaya konularak, kuantum mekaniği destek gördü. Alain Aspect çalışmasının Clauser'in çalışması üzerine inşa etti ve gizli değişkenlerin bir deneye potansiyel olarak hala müdahale edebileceği açıkları kapattı. Dolaşık bir çift foton kaynaktan ayrıldıktan sonra ölçüm ayarlarını değiştirmenin bir yolunu geliştirdi, yani orijinal ayar sonucu etkileyemezdi. En son Anton Zeilinger dolanık fotonları kullanarak bilgi ve aktarım yapmanın yollarının aradı. Bu sayede kuantum teleportasyon yani bilginin uzun mesafeler boyunca ışınlanması mümkün oldu. İşte bu sayede kuantum bilgisayarlar, şifreleme ve iletişim ağları gibi yeni alanlar doğdu. Nobel Fizik Komitesi Başkanı Anders Irback, Yeni bir kuantum teknolojisinin ortaya çıktığı artık aşikar. Ödül sahiplerinin dolanıklık üzerine yaptığı çalışmalar büyük önem taşıyor ve hatta kuantum mekaniği yorumlanmasını sağlayarak, temel soruların ötesine geçmektedir, diyor.


Yeni açılan bir sergi, alanlarında dahi olan ve Nobel Ödülü almış bilim insanlarının pastel çizimler konusunda çok da iyi olmadığını bize gösterdi. Sergi, UC Davis'te açıldı. Bu sergide dünyaca ünlü bilim insanlarının aceleyle karalanmış pastel çizimleri yer almakta. Fotoğrafçı Volker Steger, bilim insanlarının yaptıkları pastel çizimleri ve kendilerini aynı karede alarak bu sergide sergiliyor. Bu samimi görüntüleri almak için, Volker önce bilim insanlarına pastel ve kağıt verdi. Daha sonra bunları kullanarak bilim insanlarından çalışmalarını kısaca özetleyecek bir taslak çizmelerini istedi. Daha sonra bilim insanları çizdikleri şaheserleri tutarak aynı karede fotoğraflandılar. Steger, bu fotoğraf çekimi hakkında Daha önce hiç görmediğim insanları çağırdım ve aceleyle onlardan çalışmalarını çizmelerini istedim. Yani bu bilim insanları daha önce hiçbir şekilde bunu denememişlerdi. Her şey spontane gelişmişti, diyor. Fizikçi Robert B. Laughlin, kuantum akışkanlığının çok az uyarılma sonucu yeni bir şeklinin bulmasından dolayı 1998 yılında Nobel Fizik Ödülü'nü kazandı. Bu keşif sonucu, kuantum fiziğinde büyük atılımlar gerçekleşmiştir. Horst Ludwig Störmer ve Daniel Chee Tsui ile bu ödülü paylaşmıştır. Francoise Barre-Sinoussi, 2008 yılında Nobel Tıp veya Fizyoloji Ödülü kazanan virologtur. İnsan immün yetmezlik virüsünü keşiflerinden dolayı bu ödülü kazanmıştır. Ayrıca yine Fransa'dan Luc Montagnier ile bu ödülü paylaşmıştır. 1997 yılında Nobel Fizik Ödülü'nü alan Chu, 2009'dan 2013'e kadar da Birleşik Devletler Enerji Bakanlığı görevini üstlenmiştir. Lazer ışığıyla atomların soğutulması ve yakalanması için bir metod geliştirdiğinden dolayı bu ödüle layık görülmüştür. Ayrıca Chu, Fransa'dan Claude Cohen-Tannoudji ve Birleşik Devletler'den William Daniel Phillips ile bu ödülü paylaşmışlardır. Elizabeth H. Blackburn, ABD ve Avustralya'dan biyoloji araştırmacısıdır. Kromozomların telomerler ve telomeraz enzimi tarafından nasıl korunduğunu keşfinden dolayı bu ödülü almıştır. Ayrıca ödülü Carol W. Greider ve Jack W. Szostak ile paylaşmıştır. 1987 yılında Batı Almanyalı bilim insanı, Johannes Georg Bednorz İsviçre'den meslek taşı Karl Alexander Müller ile Seramik malzemelerindeki çığır açan süper iletkenlik buluşlarından dolayı bu ödülü almıştır.