Çalışmalar, Parkinson hastalığının erken dönemde tükürük bezi testi ile tayin edilebileceğini gösteriyor. Günümüzde, Parkinson hastalığı için herhangi hassas bir diagnostik test bulunmamaktadır. Fakat araştırmacılar, transkutan submandibuler bez biyopsisi olarak adlandırılan yöntemin ihtiyaç duyulan hassasiyeti sağlayacağına inanıyorlar. Bu test, çene altından submandibuler beze bir iğne batırılması ve içeriden bez dokusunu elde etmek için geri çekilmesinden ibaret. Araştırmacılar Parkinson hastalığının erken döneminde olanların hücrelerinde bir protein arayarak ve bunu hasta olmayan sübjelerle karşılaştırıyorlar. Arizona Mayo Klinik Nöroloji Bölümü Profesörü Charles Adler Bu çalışma submandibuler bezden alınan parçanın test edilerek ,yaşayan erken dönemdeki Parkinson hastalarının teşhisini sağlayan ilk çalışmadır.Hastada erken teşhisin sağlanması hastalığı anlamamız ve daha iyi tedavi edebilmemiz için ileriye dönük çok büyük bir adımdır. diyor. Bu çalışmada beş yıldan az bir süredir Parkinson hastalığına sahip 25 hasta ve Parkinson hastası olmayan 10 kontrol deneği yer almaktaydı. Biyopsiler tükürük üreten submandibuler bezden alındı. Biyopsi dokularının anormal Parkinson proteini içerdiğinin ispat edilmesi için Banner Sun Health Enstitüsünden nöropatolojist Thomas Beach tarafından test edildi. Dr. Beach: Bu prosedür Parkinson hastalığında mevcut yöntemlerden çok daha hassas bir teşhis sağlayacaktır.diyor. Anormal Parkinson proteini, yeterli doku örneği olan 19 hastanın 14'ünde saptandı ki bu da ileriki çalışmalar için yeterli pozitif sonucu sağlamış oldu. Araştırma grubu daha önce hastalığı ilerlemiş 12 kişinin 9'unda biyopsinin proteini tespit edebileceğini göstermişti. Dr.Adler: Bu çalışma, yaşayan hastalarda Parkinson hastalığının erken döneminde tanı testi için submandibuler bez biyopsisinin ilk doğrudan kanıt olarak kullanılabileceğini kanıtlıyor. , Bu buluş Parkinson hastalığının erken döneminde olan kişilerde oldukça kullanışlı olabilecektir. Erken dönem hastalarında hassasiyeti olduğu için, bu tanı 10 yıldan fazla hastalığa sahip kişilerde o kadar iyi sonuç vermeyecektir. diyor. Parkinson hastalığı, sinir sisteminin ilerleyen bir bozukluğudur ve uyuma, yürüme, denge, kan basıncı ve koku alma gibi hareketleri etkilemektedir. Yavaş yavaş ilerler ve bazen zar zor farkedilen elde bir titremeyle başlar. Titreme, Parkinson'un en bilinen işareti olsa da bu bozukluk yaygın olarak gerginlik ve hareketlerin yavaşlamasına neden olur. Günümüzde tanı,medikal geçmişe dayanarak belirti ve semptomların incelenmesi ile, nörolojik muayene ve diğer koşulların göz ardı edilmesi ile gerçekleştirilirmektedir. Bir önceki çalışmada, Dr. Adler ve Dr.Beach hastaların %45'inin erken döneminde yanlış tanı konulmuş olabileceğini bulmuştur. Parkinson hastalığı tam olarak tedavi edilemese de, ilaç tedavisi semptomları önemli derecede iyileştirebilir.


Bakteriler, rüzgar türbinleri ve güneş panellerini bir araya getirerek, ne yapabilirsiniz? Hiçbir şey diye düşünüyorsunuz ama yanılıyorsunuz, çünkü bakterilere elektrik verip biyoyakıt elde edebiliyorsunuz. Minnesota Biyoteknoloji Enstitüsü'nden araştırmacılar, demiri oksitleyen yani pas bakterilerini elektrikle besleyerek üretmenin bir yolunu buldular. Geçenlerde keşfedilen bu bakteri, elektrikten biyoyakıt üretmeyi vaat ediyor. Mariprofundus ferrooxydans PV-1 adı verilen aerobik bakteri ilk olarak derin okyanus yarıklarında keşfedilse de, nehir ağızlarında ve deniz yaşamında dünyanın her yerinde bulunabiliyor. Bakteri normalde oksijenli ortamda yaşadığından oksijensiz ortama geçtiğinde pek çok zorlukla karşılaşıldı. Mariprofundus grubundan olan bu bakteriler biyokorozyon yani biyolojik paslanmadan sorumlular. Normalde bakterilerden kaynaklanan paslanmanın oldukça az olduğunu düşünen bilim adamları büyük bir sürprizle karşılaştılar. Çünkü doğada pek çok yerde örneğin Titanic gemisindeki pasın büyük kısmı bu bakteriler tarafından yapılmıştı. Ayrıca evlerde borularda,musluklarda ve çevrede köprülerde, iskelelerde, gemilerde ve mağaralarda pas bu bakteriler tarafından yaratılıyor. Asıl ilginç olan ise Mariprofondus bakterilerinin elektronları soluyor. Normalde büyümek ve üremek için demir oksiti yükseltgeyerek demir oksite yani pasa dönüştürüyor. İşte bu nedenle bu bakteriyi yetiştirmek oldukça zor. Minnesota Üniversitesi bakteriyi üretmek için devrim niteliğinde bir proses geliştirdi. Bu tekniğe elektrokimyasal kültivasyon deniyor. Bakteriye elektron akımı yollanarak nefes alması sağlanıyor. Böylesine yetiştirmesi zor olan bir bakteri için geliştirilen bu yeni bir yöntem. Aslında bu mikroorganizmalar elektrik sayesinde her şeyi sentezleyebilir. diyor Daniel Bond araştırmanın yardımcı yazarlarından. Bakterinin yüzeyinde elektron süprüntülerinden nefes aldığı düşünülüyor. Bakteri demiz iyonları içermeyen bir solüsyona konduğunda ve elektrotlarla elektrik akımı verildiğinde, elektrot bakteri filmiyle kaplandı. Diğer bir deyişle bakteri elektronla yine beslenerek karbondioksit ortamına adapte oldu ve üredi. Bu nedenle bu bakteriyle çalışma yapmak artık daha da kolay. Böylece konsantrasyon ayarlama, yan etkiler ve mineral son ürünleri elimine edilmiş oldu. Genel açıdan düşünürsek bu gelişme büyük önem arz ediyor. Bu proses daha büyük çapta yapılarak kontrol edilebilir. Böylece güneş ve rüzgar enerjisi kullanarak bakterilerden biyoyakıt üretilebilir. Araştırma Referansı: Citation Summers ZM, Gralnick JA, Bond DR. 2013. Cultivation of an obligate Fe -oxidizing lithoautotrophic bacterium using electrodes. mBio 4(1):e00420-12. doi:10.1128/mBio.00420-12.


Tokyo Science Üniversitesi'nden bilim insanları, bir çeşit demir pasını katalizör olarak kullanarak ışık yardımıyla, organik atıklardan titanyum dioksit katalizöre göre 25 kat daha fazla hidrojen üretmeyi başardı. Japonya ve G.Kore hidrojen geleceğin temiz yakıtı olarak görüldüğünden, hidrojen yakıt hücreli araçlar üretmek birincil hedeflerini oluşturuyor. Hidrojen oksijen yandığında, hepimizin bildiği gibi sadece su ortaya çıkıyor. Ekonomik ve sürdürülebilir hidrojen üretim metotlarına gelince çok da verimli olmadıklarını ve hatta küresel ısınmaya katkıda bulunduklarını söyleyebiliriz. Tatlı sudan elektroliz yapmak için çok enerji harcamak gerekiyor. Doğalgaz veya kömürden hidrojen eldesinde ise büyük karbon salımları yapıldığından, yine çevreye etkisi oluyor. 1970'lerde icat edilen güneş enerjisiyle hidrojen eldesine dayanan foto-katalitik reaksiyonlarda ise hidrojen verimi çok düşük olduğundan, titanyum dioksit katalizör harcanmasına değmiyor. İşte Tokyo Science Üniversitesi'nden bilim insanları , özel bir tür pasa dayanan çok daha ucuz ve çok verimli hidrojen elde etme sorununu çözdüler. Civa/zenon lamba kullanarak, su-metanol çözeltisi ve -FeOOH pas katalizörü sayesinde mevcut titanyum dioksit tekniklere göre 25 kat daha fazla hidrojen elde etmeyi başardılar. Ayrıca bu özel pas formunun bir yararı daha var, o da hidrojen gazının tekrardan oksijen yeniden bir araya gelmesini engelliyor. Böylece daha kolay ayrım olarak potansiyel patlama tehlikesi engelleniyor. Bu konfigürasyon ile 400 saatten uzun süre hidrojen üretmek mümkün. Ekibin bir sonraki planı, ışıkla uyarılan -FeOOH reaksiyonlarındaki oksijenin oynadığı rol olacak. Çünkü reaksiyon odasından oksijen çıkarıldığı anda,tümüyle işleyiş duruyor. Aynı zamanda bu teknikte hidrojeni oluşturmak için yine de suyu ayrıştırmak gerekiyor. Bu yöntem pahalı katalizörler olmadan, güneş ışığından hidrojen elde etmek için verimli bir yöntem olabilir. Araştırma Chemistry: A European Journal dergisinde yayınlandı.


Northumbria Üniversitesi' nde yapılan araştırmaya göre sigara içmedikleri halde sigara içilen ortamda bulunan veya sigara içenlerle birlikte yaşayanlarda, hafıza hasarı tespit edildi. Bulgular Addiction jurnalinde yayınlandı. Araştırma, pasif içiciler ve hergün yaşadıkları hafız kayıpları arasındaki ilişkinin keşfedilmesine dayanıyor. Dr. Tom Heffernan ve Dr Terence O'Neil, Uyuşturucu ve Alkol Araştırma grubunda çalışan araştırmacılar işbirliği yaparak ve iki ayrı sigara içmeyen grup üzerinde araştırma yaptılar. Bir grup pasif içici, diğer grupsa hiç sigara içilen ortamda bulunmuyor. Pasif içiciler sigara içmedikleri halde sigara alanı gibi alanlarda bulunuyor ve haftada ortalama 25 saat sigara dumanına maruz kalıyor yani , ömür boyu dört buçuk yıl sigara dumanına maruz kalıyor. Bu insan 75 yıl ortalama insan ömrünün yaklaşık % 6 sına denk geliyor. Üç ayrı gruba ayrılan sübjeler, zaman tabanlı hafıza ve olay tabanlı hafıza olarak test edildi. Araştırmacıların bulguları ise oldukça ilginç, pasif içiciler ,sigara içilen ortamda olmayan ve sigara içmeyenlere göre hafıza testlerinde % 20' den fazla unutkanlık yaşadılar. Ayrıca sigara tiryakileri ise hiç sigara içmeyenlere göre % 30' dan fazla unutkanlık yaşadılar. Dr. Hefferman dediğinen göre; Dünya Sağlık Örgütü' ne göre pasif içiciler hiç sigara içmeseler de sigara dumanından ciddi şekilde etkileniyorlar. Elde ettiğimiz veriler ışığında pasif içicilerin dumandan biinçsizce etkilendiğini gösteriyor.Umuyoruz elde ettiğimiz veriler , pasif içiciliğin etkileri üzerine olan diğer çalışmalara destekler. diyor. Böylece sigaranın çevredeki sigara içmeyen insanlara olan zararının sanıldığından daha fazla olduğu ortaya çıktı. - T.M. Heffernan, T.S. O'Neill. Exposure to second-hand smoke damages everyday prospective memory.Addiction, 2012; DOI: 10.1111/j.1360-0443.2012.04056.x


Arabanızla yolda giderken lastiğiniz patladı ya da yarıldı diyelim, lastiğinizi nasıl değiştirecek ya da onaracaksınız?İşte Avustralya Flinder Üniversitesi'nden bilim insanları lastiğe sürüldüğünde kauçuğu eriterek,tekrar birleştiren devrim niteliğinde bir kimyasal buldu. Üstelik bu yeni kimyasal atık maddelerde yapılıyor ve kolayca geri dönüştürebiliyor. % 50'den fazla kükürt, kanola kızartma yağı ve disiklopentedin kullanılarak üretilen yeni kimyasal bileşiğe terminatör kauçuk adı verildi. Bu ilginç karışım stabil ve sürdürülebilir yeni bir tür lastik oluşturuyor. Bu maddenin en tuhaf kısmı ise sırasını bekleyen gizli bir yapıştırıcı olmasıdır. Bu karışıma eksik malzeme amin katalizörü eklenirse, tekrardan yapışkan hale gelerek, kendi kendine bağlanıyor ve güç kaybı yaşamıyor. Amin katalizörü yüzeye uygulandığında, kauçuk kendi kendine bağlanıyor. Bu yapışma ise çoğu ticari yapıştırıcıdan çok daha güçlü gerçekleşiyor. Ayrıca bu polimer suya ve korozyona karşı dayanıklı, diyor araştırmanın yazarı Tom Hasell. Araştırmacılar, oda sıcaklığında bağlanmanın sadece birkaç dakika aldığını belirtiyor. Böylece lastikleri onararak geri kazanabilir ya da ömrü biten lastikleri kolayca geri dönüştürebileceğiz. Araba lastiklerinin ancak % 10 kadarı dönüştürüldüğünden halen çok büyük bir kirlilik nedenidir. Ayrıca bu maddenin ana bileşeni olan 3 ürün, endüstriyel atıklardan yapıldığından çok daha çevreci bir kimyasal yaratılmış. Örneğin, disiklopentedin petrol endüstrisinden atıktır. Bu da hem çevre dostu, hem de ucuza üretilebileceğini gösteriyor. Yeni yapılan araştırmayla; onarma,yapıştırma ve sürdürülebilir lastik üretimi üzerine yeni bir konsept ortaya çıkıyor. Bu malzemelerin altında yatan kimyanın geri dönüşüm, yeni nesil yapıştırıcılar ve katkı maddesi üretiminde bu kadar geniş bir potansiyele sahip olduğunu görmek heyecan verici, diyor araştırmanın baş yazarı Justin Chalker. Araştırma Chemical Science dergisinde yayınlandı. Videoda üretilen kimyasalı görebilirsiniz.


Mühendisler yeni nesil bir yarı-geçirgen güneş pili üretti. Yeni nesil güneş pilleri sayesinde, binaların pencelerinden de normal güneş panelleri kadar verimle elektrik üretilebilir. Yeni nesil güneş pilleri perovskit kristalleri içeren güneş hücrelerinden oluşuyor. 2 metrekarelik perovskit güneş hücreleri , standart güneş panelleri kadar elektrik üretebiliyor. Yapılan son testlerde standart cam filmleri kadar siyah olan perovskit pencereler, metrede 140 watta kadar elektrik gücü üretebiliyor. Araştırmacılar yıllardır güneşten elektrik üreten pencereler üzerinde çalışsa da, bugüne kadar verim,stabilite ve maliyet açısından böylesi bir ürün ortaya koyamamıştı. İşte bu yeni projeyi gerçekleştiren ekip, istenilen aşamalara gelinmeye başlandığını belirtiyor. Çatı tipi güneş pillerinde çevrim verimi % 15 ila % 20 arasında değişebiliyor. Yarı şeffaf güneş pillerinde ise çevrim verimi % 17 ve gelen ışığın halen %10'dan fazlasını geçirebiliyor. Pencerelerden elektrik üretmek uzun süredir hayaldi, artık gerçek olmak üzere, diyor Monash Üniversitesi'nden malzeme kimyageri Jacek Jasieniak. Bu teknolojinin anahtarı ise güneş pili bileşenini,yeni geliştirilen organik yarı iletken bir polimerle değiştirmek olduk. Böylece tüm stabilite arttı. Güneş pilleri gün boyu güneşe maruz kaldığından, bu malzemenin stabilitesi çok önemlidir. Bununla beraber, perovskit pillerde gün geçtikçe verimin artmasıyla ticari açıdan daha çekici ürünler görmeye başladık. Yine güneş enerjisi elde edeceğiniz bir cam çok şeffaf olamıyor. Güneş pilinden yapılan bir cam ne kadar şeffafsa, enerji verimi de o kadar düşüyor. Bu perovskit piller için büyük bir adım olsa da, bu teknolojinin ticarileşerek, yaygınlaşması 10 yılı bulabilir. Bilim insanları, iş ortaklarıyla çalışarak bu pencereleri gelecekteki bina projelerine eklemek istiyor. Bu sayede binalardaki camlardan daha verimli bir şekilde elektrik edilerek, enerji giderleri düşürülebilir.


Yeni geliştirilen bir X-ışını dedektörü prototipi sayesinde, radyasyon maruziyeti ve buna bağlı sağlık riskleri büyük ölçüde azalırken ve tıbbi görüntüleme teknolojilerinde devrim yaşanacağı belirtiliyor. Los Alamos National Laboratuvarı ve Argonne National Laboratuvarı'nın katkılarıyla geliştirilen perovskit dedektör teknolojisiyle, güvenlik tarayıcıları ve araştırma uygulamalarında da yüksek çözünürlük sağlanabilecek. Dedektör prototipinin kalbindeki perovskit malzemesi çok düşük maliyet gerektiren üretim teknolojileriyle üretilebilir. Sonuç olarak düşük maliyetli, yüksek duyarlılıklı ve kendi gücünü üreten bir dedektör ortaya çıkıyor. Bu dedektör sayesinde, mevcut X-ışını dedektörlerinde büyük bir gelişme yaşanacak ve bugüne kadar görülmemiş uygulamaların doğmasına zemin hazırlayacak, diyor Los Alamos National Laboratuvarı'ndan Oppenheimer doktora sonrası araştırmacısı Hsinhan Tsai, Yeni dedektör mevcut silikon tabanlı teknolojinin yerine, perovskit ince bir film kullanıyor. Böylece mevcut silikon tabanlı dedektörlerden yüz kat daha duyarlı bir teknolojiye neden oluyor. Ayrıca, yeni perovskit dedektör X ışınları karşısında elektrik sinyali üretmek için ekstra bir güç kaynağına ihtiyaç duymuyor. Yüksek duyarlılıklı perovskit dedektörler sayesinde tıbbi ve diş görüntülemelerindeki radyasyon maruziyeti büyük ölçüde azalacak. Maruziyetin azalması, hastalar ve sağlık çalışanları için riskleri büyük ölçüde düşürecek. Perovskit dedektörler çok ince üretildiğinden, çözünürlük artarak çok detaylı görüntülemeler yapılabilecek. Bu sayede tıbbi değerlendirmeler ve teşhislerde gelişme yaşanacak. Düşük enerjili ve yüksek çözünürlüklü dedektörler güvenlik taramalarında ve araştırma amaçlı X-ışını uygulamalarında devrim yaratabilir. Perovskit filmler sprey çözeltilerde yüzeyde biriktiriliyor ve geride ince malzeme tabakaları bırakıyor. Sonuç olarak ince tabaka dedektörlerin üretimi, silikon tabanlı dedektörlere çok daha kolay ve ucuz. Silikon tabanlı dedektörlerin üretimi için, yüksek sıcaklık ve vakumda metal birikimi gerektirdiğinden maliyetli ve pahalı bir teknolojiydi. İnce tabaka perovskit X-ışını dedektörlerin umut vaat etmesine ek olarak, kalın tabakalar da küçük voltaj kaynaklarıyla çalışabiliyor. Bu da perovskit dedektörlerin kullanılabilir enerji aralığını X-ışınlarının ötesinden düşük enerjili gama ışınlarına kadar uzatabiliyor.


Şarj ve deşarj kabiliyetleri düşünüldüğünde en iyi enerji depolama aracı süper kondansatörlerdir. Riverside Kaliforniya Üniversitesi'nden bilim insanları plastik atıklardan ileri dönüşümle, nanomalzemeler üreterek son teknoloji cihazlarda kullanmak için yeni yöntemler arıyor. Yeni çalışmada PET atık plastikleri, süper kondansatöre dönüştürdüler. Cengiz Özkan liderliğindeki mühendislerden oluşan ekip, yıllardır nano malzemeler ile çalışarak süper kondansatörleri enerji depolamak için makul hale getirmeye çalışıyor. Ayrıca Cengiz Özkan ve eşi Mihrimah Özkan, daha önce de deniz kumundan daha verimli lityum iyon piller geliştirmişti. Cengiz Özkan laboratuvarı grafenden, cam şişelere kadar önemli çalışmalara imza atıyor. İşte bu yeni keşfin merkezinde ise çevre kirliliğine neden olan plastik atıklar yer alıyor. Araştırma ekibi, öncelikle polietilen tereftalat şişe parçaları üzerinde çalışarak işe başladı. Sonra bu parçaları çözücüde çözerek, elektrospinning metoduyla mikroskobik ipliklere dönüştürdü. Sonra bu fiberler fırında karbona dönüştürüldü. Sonra bu madde bağlayıcı ve iletken ajanla karıştırılarak, iki katlı bozuk para şeklinde bir kondansatör malzemesine dönüştürüldü. Yeni elektrot test edildiğinde, süper kondansatör için mükemmel bir bileşen olduğu görüldü. UCR'da, plastiği şarj edilebilir enerji depolama aracına dönüştürmek için ilk adımları attık. Bu çalışmada izlediğimiz yaklaşımın, gelecek araştırmalar ve geliştirmeler için çevresel ve ekonomik avantajları doğuracağını düşünüyoruz, diyor araştırmanın ilk yazarı ve doktora öğrencisi Arash Mirjalili. Süper kondansatörler lityum iyon pillerden çok daha hızlı şarj olsalar da, onlar kadar enerji depolayamazlar. Buna rağmen, elektrikli cihazlar sadece birkaç dakikada şarj olabilir ve bu enerji depolama mimarisi geniş çaplı kullanılabilir. Araştırmacılar bu sayede lityum pillerin performansının geliştirilebileceğine inanıyor. PET plastik atıklarının enerji depolama için ileri dönüşüme sokulması; elektrot malzemelerin sürdürülebilir atık kaynakları olarak çevreci üretiminin kutsal kasesi gibi düşünülebilir. Süper kondansatörlerde kullanılacak yeni nesil elektrotların üretimini, gelecekte yeni nesil Li-ion pillerin üretimi izleyecektir.


Avrupa'nın bilimsel sondası Philae 15.11.2014 'de tüm enerjisi biterek sessiz moda geçmeden önce kuyruklu yıldızla ilgili hazine değerinde veriler yolladı. Philae sondasında bataryası bitmeden saatler önce Rosetta ana mekiğine yaptığı deneylere dair verileri aktararak bu tarihsel başarıya imza attı. Bu verilerin arasında kuyruklu yıldızın buzlu ve tozlu yüzeyi matkapla delinerek alınan ve dört gözle beklenen kimyasal analizde dahil. Rosetta'nın sondası birincil bilimsel görevini tamamladı, diyor ESA yetkilileri. 3 gün süren aralıksız çalışmadan sonra güç kaybı nedeniyle çoğu sistem ve enstrüman uyku moduna geçse de bilim insanları yıllarca meşgul edecek veri yollamayı başardı. Philae ve Rosettan tarafından toplanan bilgiler, kuyruklu yıldızların bilimine ilişkin oyun değiştirebilecek veriler olmayı başardı, diyor Matt Taylor Rosetta projesi bilim insanı. Philae Çarşamba günü üçlü bir zıplamadan sonra karanlık bir gölgeye iniş yaptı.Bu nedenle yeterince güneş ışığı alamayan paneller pilleri şarj edemediğinden 60 saatlik programın ötesine geçemedi. Görev mühendisleri önümüzdeki aylarda Kuyruklu Yıldız 67P/Churyumov-Gerasimenko güneşe yaklaşmadıkça iletişim kurmaya imkan vermiyorlar. Rosetta görevi 4.6 milyar yaşındaki Güneş Sistemi'nin oluşumunu aydınlatmayı hatta Dünya'daki yaşamın nerden geldiğini göstermeyi amaçlıyor. Astrofizikçilerinden tarafından kabul gören bir teoriye göre Dünya'daki hayatın temelleri, bu kozmik buz ve karbon zengin yapıya sahip gök cisimleri tarafından başlamış olabilir. Rosetta ve yükü Philae Güneş Sistemi'nin derinliklerine kadar Ağustos ayında kuyruklu yıldızı yakalayana kadar toplamda 6 milyon km yol katetti. Fakat Philae'nin inişi esnasında her şey planlandığı gibi gitmedi. Philae hedeflenen bölgeye indikten sonra attığı iki zıpkın çıkarak konuşlanamadı. Bu nedenle yer çekimi etkisiyle kurtulan sonda 3 kez zıpladı ve iniş sahasının ve yaklaşık hedeflenen sahadan 1 km uzağa gittiği düşünülüyor. Normalde 100 kg gelen philae sondası, bu küçük 4 km 'lik uzay cisminde sadece 1 gram geliyor. Bu nedenle sanki rüzgarda uçan bir tüy gibi uzaya sürüklenebilir. Güneş olmadan philae ancak 60 saat çalıştırılabildi. Şansları yaver gitmeyen bilim insanları enerji cimri bir şekilde kullanarak Rosetta'yı sürüklenmeye karşı korumaya çalıştı. Sondadaki 10 cihazı kullanarak pasif gözlem yaptılar. Resim çektiler, kuyruklu yıldızın yoğunluğunu ölçtüler, sıcaklığı ve iç yapıyı yüzeyden gelen gazı koklayarak aracı oynatmayacak işlemleri yaptılar. Sonunda ise en riskli deneyi yani kuyruklu yıldızı delerek yüzeyden madde alarak kimyasal analiz yaptı. Önümüzdeki yıl 67 P Güneş'in önünden geçerken güneşten etkilenerek yüzeyindeki gazlar alev alarak muhteşem bir kuyruk bırakmaya başlayacak.


Bilim insanları istediğiniz şeklin üzerine basılabilen solid-state pili üretmeyi başardı. Farklı cisimlerin üzerine basılarak yapılan denemeler gerçekten umut verici gözüküyor. Araştırmacılar örnek olarak kalp şeklinde bir pili kupa bardağın üstüne bastı. Ayrıca karton biz gözlükten ve hatta PRISS harflerinden piller basarak LED lambaları yakmayı başardı.Bu sayede cisimler pil haline de getirilebilir. Mevcut Li-iyon piller üretildikten sonra ancak belli şekillerde olabiliyorlar. Bu pillerde elektrotları ayırmak için ayırıcı zarlar kullanılır. Bu nedenle bataryanın yanıcı sıvı elektrolitle kaynaşmaması gerekiyor. Bazen piller zarar gördüğünde bu nedenle patlıyor. Araştırmacılar devrim niteliğinde bir gelişmeye imza atarak geleneksel ayırıcı zarları elimine edecek bir teknoloji geliştirmeyi başardılar. Zar probleminin üstesinden gelmek için iyon ileten bir ortam gibi davranan basılabilir katı hal elektrolitleri ürettiler. Yeni katı hal elektrolitleri basılabilir ve UV radyasyonla sertleştirilebiliyor. Böylece alternatif ayırıcı membran gibi davranabiliyorlar, diyor Güney Kore Ulsan National Institute of Science and Technology 'nden Prof. Sang-Young Lee, Basılabilir elektrolitler pasta formunda olduğunda etkili olarak ayraç membranlar gibi davranıyor. Elektrotlar basılabilir bir sıvı çimento benzeri yapıdan oluşuyorlar. Birkez yüzeye basılınca, UV ışıkla kürlenebiliyorlar. Bu proses sayesinde diğer pil üretim aşamalarındaki, sıvı elektrolit enjeksiyonu ve solvent kurutumuna gerek kalmıyor. PRISS herhangi bir şekle basılabilir, kıvrımlı yüzeylere pürüzsüzce entegre edilebiliyor. Bu sayede bir cep telefonunun dış çerçevesi pil haline getirilebilir. Yapılan testlerde pilin diğer esnek pillere yakın bir performans sergilediği görüldü. 30 şarjdan sonra halen % 90 kapasiteyle çalışabiliyor. Araştırmacılar bu sayede tüm alana pili basarak pilin kalınlığından istifade edebileceğini belirtiyorlar. Ayrıca araştırmacılar 3D ve inkjet teknolojileriyle doğrudan elbiselere basılabilecek piller üzerinde çalışıyorlar. Bu sayede ambalajlar , akım toplayıcıları gibi pek çok şey pil haline getirilebilir. Basılabilir pillerin 5 yıla kadar pazara çıkabileceğini belirtiyorlar.


Normalde kalp pilleri düzensiz olan kalp atımlarını düzeltecek şekilde kalbe elektrik şoku verirler ki bu acı verici olabilir. Yeni bir araştırmada ışık yayan esnek yaprakçıklara sahip kalp pili üretildi. Pilsiz ve daha az invazif olan sistemin hasta konforunu arttırması bekleniyor. Kalp pilleri kalp kasına dikilen bir veya iki elektrik kablosundan oluşur. Ne zaman kalp atışında bir düzensizlik oluşsa, düzenleyici bir elektrik şoku yollar. Bu şok kalbi stimüle ettiği kadar, kalbin acı reseptörlerini de uyarır. Arizona ve Northwestern Üniversitelerinin yaptığı çalışmada ise daha az acı verici bir alternatif geliştirildi. Son geliştirilen prototipte kalbi çiçek misali saran yaprak benzeri 4 esnek ve ince ağ yapısı kullanılıyor. Optogenetik tekniği kullanılarak kardiyomiyositleri uyaran minik mavi ledler kullanılıyor. Bu ışıklar sayesinde sadece kalp kasında kasılma sağlandığından, ağrı reseptörlerinde acı oluşmuyor. Ayrıyeten optogenetik kalp pilleri ledleri kullanarak hücreleri stimüle ettiğinden kalp atışını gözlemlemek mümkün. Ayrıca yeni cihazın hiçbir parçası doğrudan kalbe yerleştirilmek zorunda olmadığından, implante etmek daha az invazif olmaktadır. Diğer yandan geleneksel kalp pillerinin zamanla pilleri zayıfladığından, 5 ila 7 yıl arasında pillerin ameliyatla değiştirilmesi gerekmektedir. Fakat optogenetik kalp pillerinde rezonans bağlantı teknolojisi olduğundan, dışardan giyilebilen bir rezonans cihazıyla kablosuz olarak güç alabilmektedir. Dış rezonans cihazı elbiseye veya eşyalara takılarak yakından güç sağlayabilmektedir. Şimdiden farelerde başarıyla test edilen kalp pilinin yakında insan denemeleri başlayacak. Araştırma Science Advances dergisinde yayınlandı.


Jiroskoplar 3D boşlukta cihazın yönünü ölçüyor. İşte jiroskoplar her ne kadar küçülse de, halen cihazlarda oldukça yer kaplıyor. İşte bilim insanları bunu çözmek için jiroskopları çok daha küçültmek için çalıştı. Peki ne kadar küçültüldü ? Bilim insanları jiroskopları bir pirinç tanesi kadar küçültmeyi başardı. Bu sayede her şey daha da küçülecek ve incelecek. Kanıt niteliğindeki bu jiroskoplar 500 kat daha küçük olmalarına rağmen, teknoloji harikası fiber optik jiroskoplardan 30 kat daha küçük kaymaları ölçebiliyor, diyor araştırma ekibi. Günümüzde giyilebilir teknolojiler, akıllı telefonlar ve dronlar MEMS sensörler kullanarak onları çevirdiğinizde algılamayı sağlıyorlar. Bu elektronik jiroskoplar dönmeden, çok daha küçük iç içe geçmiş tekerlerden yapılıydı ama her zaman doğru değillerdi. İşte bu neden tekerlerinden ışık ışınlarını ayıran optik jiroskoplar yaptı. İşte bu etkiye Sagnac etkisi deniyor .Optik jiroskoplar çok hassas olsalar bile, golf topundan daha küçük olamıyorlardı. Caltech'den bilim insanları karşılıklı duyarlılık geliştirmesi adını verdikleri bir teknik kullanarak jiroskopları çok daha küçük yaptı. Sagnac etkisi iki tek kaynaktan ayrılan iki ışık ışınındaki çok hafif varyasyonları tespit ediyor, bu farklar jiroskopla çözülerek dönme ve yönelmeyi gösteriyor. Araştırmacılar ise yine ışınların arasındaki sagnac etkisini kullanırken, bu sinyallerden gelen gürültüleri ayıklamak oldu. İşte bu azaltılmış gürültü veya duyarlılık geliştirmesi sayesinde çok zayıf sinyallerle çalışılabiliyor. Böylece jiroskoplar pirinç tanesi kadar küçüldü. Çalışma Nature Photonics dergisinde yayınlandı. Bu süper küçük jiroskoplar çok hassas olduğundan , yeni icatların önünü açacak. Tabi yine de elektronik mağazalarda yerini alması zaman alacak.


Avrupa Uzay Ajansı Planck uzay teleskopundan alından son resimde, Evren' in en eski ışığının görüntüsü saptanarak evrenin yaşı yüksek doğrulukla hesaplandı. Bu resim sayesinde en detaylı kozmik mikrodalga haritalaması yapıldı. Böylece evrenimiz hakkında mevcut sorular hakkında daha fazla cevaba sahip olduk. Alınan fotoğrafta ışığın 380,000 yıl yaşında olduğu ve zamanında sıcak, proton, elektron ve fotonlarla etkileşime sahip yoğun bir kütleye sahip olduğu anlaşıldı. Evren genişlerken, soğudu ve sıcaklığı 2700 C' den, mutlak sıfırın sadece 2,7 derece üstüne ( 0 Kelvin/ 273.15 C/ 459.67 F) kadar düştü. Tabi bu esnada ışık da genişledi. Başlangıçta şişme sadece 10-32 saniye (0.00000000000000000000000000000001 saniye) sürdü ve evren 1030 kat genişledi. Bunun gerçekleşme olasılığı ise oldukça düşük. CMB imajı ile Büyük Patlama' dan sonra kalan radyasyon yakalanarak, evrenin erken dönemindeki yoğunluğundaki sıcaklık dalgalanmalarındaki önemli varyasyonlar saptandı. Yoğunluklardaki bu farklar Evren' in tohumlarını temsil ediyor ve bugünkü yıldızların ve galaksilerin izlerini taşıyor. Plank imajı CMB' de şimdiye kadar yaratılan en yüksek çözünürlüklü ve detaylı imaj olduğundan bilim adamları Evren'in değişimini ve kompozisyonunu yüksek doğrulukla haritalandırabiliyor. Böylece Evrenin bileşimindeki normal madde oranını % 4,9 kütle/ enerji oranına ve karanlık madde oranını % 26,8 ' e yükseltiyor. Tabi oranlar böyle olunca karanlık enerji oranı da % 69' a düşüyor. Ayrıca yeni hesaplamaya göre evrenin yaşı 13,82 milyar yıl. Haritaya göre evrenimiz daha yavaş yaşlanıyor ve eski tahminden 100 milyon yıl daha yaşlı. Açık olarak bu bulgular kozmolojideki standart modelle uyumluluk gösteriyor. Bu teoriye göre CMB' de görülen dalgalanmaların Büyük Patlama' dan sonra hemen oluştuğu ve devasa boyutta bir genleşme gerçekleştiğini farz ediyor. Buna rağmen bun resim Evren' i anlamamız için yeni yollar gösterse de ortaya başka soru işaretleri çıkarıyor. Oldukça detaylı olan bu evren haritasında, fizik yasalarına uymayan anomaliler tespit edildi. Sıcaklık dalgalanmalarında fark edilen kararsızlık standart modelde tahmin edilene uyuyor. Ayrıca zıt yarı kürelerde ortalama sıcaklıklar tespit edildi. ESA Direktörü Jean-Jacques Dordain bu durumu şöyle yorumluyor; Evrenin şişmesine dair Planck' ın yüksek kaliteli bu portresi evrenin erken katmanlarını görmemizi sağlasa da, kosmosumuzun tümünü açığa çıkarmaktan halen çok uzak .


Şu an Ankara' da olan Body Worlds sergisinde, gönüllü insanlardan alınan vücutlar veya farklı hayvanlardan alınan gövdeler plastinasyon işlemi uygulanarak formaldehite göre ilginç bir yöntemle sergileniyor. Alman bilim adamı ve anatomici Dr. Gunther von Hagens' in ilk kez 1977 de bulup geliştirdiği plastinasyon yöntemi oldukça ilginç bir yöntem. Bu teknikle su ve yağ dokusu yerini plastikle değiştiriyor. Bu nedenle modeller koku yaymıyor veya bozulmuyor. Ayrıca özellikler korunduğundan kaslar,lifler, kemikler olduğu gibi kalıyor. Plastinasyon yapılan vücutlar tümüyle gönüllü bağışlarla gerçekleşiyor. Kimlikler gizli tutuluyor. Sadece atlı adam heykelindeki adam, Dr. Gunther von Hagens ' in kansere yakalanan bir gazeteci arkadaşı. Bir tek onun kimliği biliniyor. Plastinasyon işleminde dört proses izleniyor. Bunlar doldurma, dehidrasyon, vakumla çekme ve sertleştirme prosesleri yer alıyor. Su ve yağ dokuları yerlerini iyileştirici polimerlerle dolduruyorlar. İyileştiri polimerler ise silikon, epoksi ve polyester kopolimer içeriyor. Plastikleştirmenin ilk adımı doldurma. Doldurmada genelde formaldehit kökenli bir çözelti kullanıyor. Örnek dikkatle ayrılarak, özel anatomik elementlere zaman harcanıyor. Formaldehit veya diğer koruma çözeltileri dokuların bozulmasını engelliyor. Ayrıca katılaşmaya da yardım ediyor ve bunu şekil planlamasında da yardımcı olarak kullanıyorlar. Gerekli ayrımlar yapıldıktan sonra numune aseton banyosuna alınıyor. Dondurucu soğukta aseton hücrelerin içindeki suyla yer değiştiriyor. Üçüncü adımda ise numune silikon, lastik, polyester ve epoksi reçineden oluşan sıvı polimer banyosuna daldırılıyor. Vakum yaratılarak aseton düşük sıcaklıkta kaynatılıyor. Sonra aseton hücrelerden buharlaşarak, hücrelere sıvı plastikle doluyor. Plastik ise gaz, sıcaklık veya ultraviyole ışıkla sertleştirilmek zorunda. Sertleştirme başlamadan önce numune hangi konumda bırakılmak isteniyorsa o şekle getiriliyor. Numuneler tümüyle bir insan, bir hayvan veya bir organ olabiliyor. Bu numuneler plastinasyon olmuş oluyor böylece. Body Worlds bedenin ızdırap, hastalık ve optimal sağlık hallerindeki anatomik çalışmaları yoluyla insan bedeninin karmaşıklığını, direncini ve savunmasızlığını gösteriyor. İlk kez 1995 yılında sergilenen Body Worlds, bugüne kadar Avrupa, Asya ve Kuzey Amerika olmak üzere 60'tan fazla ülkede, 30 milyondan fazla ziyaretçiye ulaşmıştır. Body Worlds sergisinin temel amacı sağlık eğitimidir. İnsanın kendiyle karşı karşıya kalmasını sağlayan unutulmaz bir deneyimi ortaya koyan Body Worlds sergisi, vücutlarını bağışlayan kişilerin bedenlerinin ve iç organlarının halka sunulduğu tek insan anatomisi sergisi niteliğini taşıyor. Sergiye gitmeden önce aslen çok bir şey beklemiyordum. Ama bilimsel merakım sayesinde doktor olan eşimle birlikte sergiye gittik. Sergiye girmek için uzun bir kuyrukta beklemek gerekebiliyor. İlgi gerçekten çok yüksek derecede. Sergide fotoğraf çekmek, numunelere dokunmak ve yiyecek-içecekle girmek kesinlikle yasak. Sergiye girdiğim andan itibaren ilginç bir his duydum gerçekten. Fetüslerle başlayan yolculuk , pek çok ilginç vücut ve organ örneğiyle son buldu. Şahsen sergiyi çok enteresan buldum. Sergide insan vücudunun ne kadar kırılgan ve narin olduğunu bir kez daha gördüm. Sergide gerçekten çok numune var. Mesela, bisikletçi dev adam, itfaiyeci adam gibi değişik vücutlara değişik görevler yüklenmiş. Mesela alzheimer olunca beynin küçüldüğünü görebiliyorsunuz. Gerçekten çok enteresan bulduğum sergiyi herkese tavsiye ediyorum. Oldukça eğitici sergiyi çok başarılı buldum. NOT: Duygusal açıdan hassas dönemdeki insanlara kesinlikle tavsiye etmem. Eğer bir yakınınızı kaybettiyseniz yakın zamanda, lütfen şimdilik gitmeyin. Body Worlds Sergisi Ankara Kentpark AVM' de (1. katta) . Biletler sergiden veya internetten alınabiliyor. Görmeyenlerin sergiye gitmesi için son fırsat olabilir. Body Worlds 24 Mart 2013 te bitti. Ankara Kentparktaki sergiyi ziyaret ettim, gerçekten olağanüstü.


Almanya Max Planck Enstitüsü'nde araştırmacılar Wendelstein 7-x stellarator füzyon reaktöründe ilk helyum plazmasını üretti. Neredeyse on yıldır süren inşa süreci ve 1 milyon saatten fazla süren montaj sürecinden sonra planlara göre giden ilk testler sonunda helyum plazması üretildi. Araştırmacılar bir yıl sonra hidrojen plazması üretmeyi amaçladılar. Montajı 2014 Nisan ayında biten Wendelstein 7-x stellaratorun bileşenleri önemli periyodik testlerden geçirildi ve 10 Aralık'ta devreye alındı. 1 mg helyum gazı 1 milyon C dereceye ısıtıldığında, saniyenin onda birinde kameralarda flaş görüldü. Gerçekten tatmin olduk, her şey plana göre işledi, diyor Wendelstein 7-X'in bölüm başkanı Dr. Hans-Stephan Bosch. Temiz ve güvenilir enerji kaynağı arayışının bir parçası olarak, Wendelstein 7-x dünyanın en büyük stellerator füzyon makinesi , halkalı tokamak füzyon reaktörlerine göre farklı bir işleyişe sahip. Bilim insanları stellaratorun tasarımı gereği tokamaktaki limitlerin üstesinden geleceği düşünülüyor. Tokamakta plazma içeren tank dış duvarlara doğru sürüklendiğinden, birkaç ateşlemeden sonra çöküyor. Wendelstein 7-x tasarımcıları cihazın sürekli füzyon üretim stabilitesine sahip olması gerektiğini düşündü. Sistem 50 süper iletken folyodan oluşan bir kafes sayesinde merkezinde 30 dakikada bir değişen süper sıcak plazma bulunuyor. Aslında bu plazma güneşte oluşan plazmalara benziyor. Başarılı testlerden yola çıkarak, ekip plazma boşalım süreçlerini uzatmaya ve helyum plazması ısıtmayı ve üretmeyi hedefliyor. Ocak ayında ekip, ilk hidrojen plazma üretimine yoğunlaşmayı planlıyor. Videoda helyum plazma flaşını ve ekibin videosunu izleyebilirsiniz. Mükemmel. Çok teşekkür ederim. İnsanlık için büyük bir umut.


Boğaziçi Üniversitesi Elektrik-Elektronik Mühendisliği Bölümü'nden 2001'de mezun olduktan ABD'de çalışmalarına devam eden Yrd. Doç. Dr. Alper Bozkurt Popular Science dergisinin her yıl seçtiği 10 parlak bilim insanı ,mühendisi arasında gösterildi. 2009'da Alper Bozkurt Up animasyon filmini izlediğinde konuşan bir köpek gördü. Günümüzde Kuzey Karolina Eyaleti Üniversitesi'nde çalışan elektrik mühendisi Yrd. Doç. Dr. Alper Bozkurt daha önce arama-kurtarma görevleri için hamam böceklerini kontrol etmeyi sağlayan cihazlar geliştirerek adından söz ettirmişti. İşte bu filmden sonra aklına bu çalışmayı köpeklere arama kurtarma görevleri için aynı tekniği uygulayabilmek geldi. Köpekler uzun süredir arama kurtarma görevleri için kullanılsa da, felaket bölgelerinde kabiliyetleri kısıtlanabilir. Görsel ve işitsel işaretler nedeniyle köpekler yakınlarda kalmaya zorlandığından, taradıkları alan kısıtlanabiliyor. İşte Alper Bozkurt, çapraz tür iletişim sistemi kullanarak, insanlar ve hayvanlar molozlar nedeniyle ayrı kalsalar bile birlikte çalışmalarını sağlayabiliyor. Böylece arama kurtarma görevlerinde köpeklerle daha iyi iletişim kurulabilir. Bu sistemde köpeğin yeleği sensörlerle donatılıyor. Böylece köpeğin hayat sinyalleri ve hareketleri izlenebilir. Böylece köpek hoparlörden gelen sesleri duyabilir ya da derilerinde titreşim üreten motorlar sayesinde köpekleri uyarabilir. Bozkurt özellikle sayborg köpeklerin ihalar,robotlar çok daha verimli olarak arama-kurtarma görevlerinde çalışabileceğini düşünüyor. Biz yeni bir dönemin şafağındayız, her şey elektronik arayüzlerle etkileşime girmeye başladı. Benim bakış açım; biyolojik organizmalarla sentetik elektronik sistemlerin birleştirilebilmesidir, diyor Yrd. Doç. Dr Alper Bozkurt. Daha önce de 2012 'de Prof. Dr. Aydoğan Özcan ve Yrd. Doç. Dr. Hatice Altuğ gösterilmişti.


Mühendisler ve bilim adamları görünmezliği sağlayacak bir alet bulmaya çalışıyor. Özellikle savunma sanayinde önem taşıyan bu teknoloji gün geçtikçe gelişiyor. Singapur Ulusal Üniversitesi Elektrik ve Bilgisayar Mühendisliği'nden Dr Qiu Chengwei ve ekibi termotik materyalleri kullanarak termal illüzyon yaratarak termal kamuflaj ve görünmezlik yaratmayı başardı. Termotik ısı ve termodinamiği birleştiği bir bilim dalı. Her doğal nesne termal işaretler yayar. Eğer bu sinyaller engellenir ya da maskelenebilirse, nesneler tespit edilemez. Aynı Predator filmindeki gibi bir uzaylı kamufle edilerek görünmez olabilir bu da izinin sürülmesini zorlaştırabilir. Yüksek-teknoloji kullanan bu uzaylı termal görüntüleme kullanan avcılara karşı avantaj sağlıyor. İşte sanki filmden bir kare gibi gözüken bu teknoloji artık gerçekleşmek üzere. Dr Qiu'nin keşfettiği cihaz Predator filmindeki benziyor. Bu cihaz termal sinyalleri bloke ederek, aynı zamanda illüzyonsal bir kamuflaj yaratıyor. Dr Qui ve ekibinin bulguları Advanced Materials ve Physical Review Letters dergilerinde yayınlandı. Bu araştırma o kadar devrimsel bir araştırma ki, Amerika ve İngiltere' de bilim çevrelerinde devrim niteliğinde olarak adlandırıldı. Dr Qiu verdiği demeçte, Termotiklere dayanan bu tarzda bir görünmezlik pelerinin etkili bir şekilde çalıştığı ilk kez kanıtlandı. Bu başarıdan aldığımız şevkle gizleme teknolojimizi ucuz ve daha büyük objelere örneğin, gece görevindeki askerleri gizlemek için kullanabiliriz. Biz doğal malzemeler kullanarak termal illüzyonla şekilleri,materyal özelliklerini, dağılımlarını ve yerleşimleri kontrol edebiliyoruz. Böylece pratik olmayan ve bir çok sınırlamaya sahip metamateryal probleminin üstesinden geliyoruz. Böylece çok özel malzemeleri ihtiyacımız olmuyor ve dar bant genişliği ve polarizyona olan bağımlılıkların üstesinden gelen yeni bir teknolojiye sahip oluyoruz, diyor. Dr Han Tiancheng, Ms Bai Xue, Yrd. Doç. Dr. John T L Thong ve Prof. Li Baowen yer aldığı ekip, cihaz için hem zaman ve hem sıcaklığa bağlı olan durumları dikkatlice araştırarak en mükemmel termodinamik performansı sağlayacak aleti buldular. Teknoloji şimdiden askeri uygulamalar için hazır. Ayrıca bu araştırmada yeni geliştirilen fononik alanında yeni boyut tanımlandı. Fonon adı verilen parçacıklar sayesinde ısı akışı kontrol ve manipule edilebiliyor. Bu uygulamanın diğer bir uygulaması ise çok yoğun paketlenmiş elektronik devrelerde ve inter konnektörlerde ve bataryalarda ısı yönetimi olabilir. - Tiancheng Han, Xue Bai, Dongliang Gao, John Thong, Baowen Li, Cheng-Wei Qiu.Experimental Demonstration of a Bilayer Thermal Cloak. Physical Review Letters, 2014; 112 (5) DOI: 10.1103/PhysRevLett.112.054302 - Tiancheng Han, Xue Bai, John T. L. Thong, Baowen Li, Cheng-Wei Qiu. Full Control and Manipulation of Heat Signatures: Cloaking, Camouflage and Thermal Metamaterials. Advanced Materials, 2014; DOI:10.1002/adma.201304448 Elimizden geleni yapıyoruz. Umarım yaptığımız haberler hoşunuza gitmeye devam eder.


CERN'de RIKEN liderliğinde BASE platformunda yapılan CPT simetrisi testinde proton'un antimadde eşi antiprotonlara ilişkin hassas ölçümler alındı. Nature dergisinde yayınlanan yazıda CERN'in anti-proton yavaşlatıcı kullanılarak anti-madde çalışmaları için düşük enerjili antiprotonlar elde edildi. CPT değişmezliğinde deneyin teste tabi tutulmasında; sistemdeki C antimadde ile madde arasındaki farkı ortaya koymak için, P 180 derecelik uzaydaki dönüş için ve T test edilir. Üç temel özelliği tersinir fakat değişmezliği test edilir. Standart modelin merkez prensibine göre antimadde parçacıklar maddenin mükemmel aynı görüntüleri şeklinde olmak zorundadır. Sadece yük değişebilir. Bu gerçekten önemli bir mevzu. Büyük patlamadan sonra hem antimadde, hem de madde oluşumuna imkan sağlasa da, mevcut evrenin neden antimaddeden oluşmadığını anlayabiliriz. CPT simetrisinde ihlaller varsa, madde ve antimaddenin farklı özellikleri olabilir. Örneğin antiprotonlar,protonlardan daha hızlı yarılanabilir diye düşünebiliriz, fakat biz yük-kütle oranlarını oldukça kesin limitler içinde aynı kaldığını gözlemledik, diyor araştırmaya liderlik eden Stefan Ulmer. Araştırmayı gerçekleştirmek için 1990'larda geliştirilen TRAP iştirakine benzer bir şema geliştirildi. Sonrasında Antiproton yavaşlatıcısından protonlar için karşıt gibi çalışan antiprotonlar ve negatif hidrojen iyonları elde ederek tek antiproton-hidrojen iyon çiftlerini manyetik Penning tuzağına alarak ultra düşük enerjilere yavaşlattılar. Sonrasında çiftlerin siklotron frekansını ölçerek,bilim insanlarına yük-kütle oranını tespit etmede yardımcı oldu. Böylece ne kadar benzerlik olduğu karşılaştırıldı. Toplamda 35 günlük periyotta yaklaşık 6500 çift ölçüldü. Sonuç olarak yük-kütle oranının trilyonda 69 kısım olarak özdeş olduğu görüldü. Bu sonuç önceki proton-antiproton çiftlerinin ölçümlerinden 4 kat daha yüksek enerji çözünürlüğe sahip olduğu görüldü. Ayrıca CPT değişmezliği ihlallerinin olabilirliğine ayrı bir bağlama sağlıyor. Bu çalışmanın önceki zayıf denge prensibine etkileri bulunacaktır ki, bu fikir bütün parçacıkların aynı yönde yerçekiminden etkilendiğini gösterecektir. Araştırmacılar elde ettikleri veriler kullanarak, milyonda birde madde ve antimaddenin yerçekimine aynı şekilde uyum sağladığını hesapladılar. BASE üyesi Christian Smorra'ya göre, Standart modelin ötesinde bir fiziğe inanmak için pek çok neden var. Karanlık madde ve tabiki madde-antimadde arasındaki dengesizlik buna dahil. Yapılan yüksek kesinlikteki çalışmalar sayesinde , geleceğin araştırmalarına ışık tutulacaktır, diyor.


Dünya'daki optik teleskoplardan bakıldığında Venüs çoğunlukla karbon dioksitten oluşan kalın bir tabakayla kaplıdır. İşte bu maskeyi kaldırmak için Magellan uzay gemisi gibi araçlar radar kullanarak; gezegenin dağlarını, kraterlerini ve volkanlarını görüntüleyerek önemli bulgular elde ederler. Geçenlerde Ulusal Bilim Fonu'nun Green Bank Teleskopu ve NSF'deki Arecibo Gözlemevi'ndeki güçlü radar vericisinin yüksek duyarlılıklı özellikleri birleştirilerek gezegenin dünyadan ilk kez kayda değer resimleri alınabildi. Arecibo'dan gönderilen radar sinyalleri ve gezegenimizin ve Venüs'ün atmosferini geçerek, Venüs'e çarptı ve sinyaller tekrar geri yansıyarak, bistatik radar prosesiyle Green Bank Teleskopu'na ulaştı. Bu sayede sadece yüzeyi görüntülemek değil, gezegenlerdeki değişimler de gözlenebileceğinden oldukça büyük önem taşıyor. Zamanın farklı periyotlarındaki görüntülerle kıyaslanarak, bilim insanları aktif volkanizmalar veya diğer dinamik jeolojik proseslere ilişkin işaretleri tespit etmeyi umuyorlar. Böylece Venüs'ün jeolojik tarihi ve toprak altı durumuna ilişkin ipuçları elde edilebilir. Venüs'ün ilk yüksek çözünürlüklü radar imajları 1988'de Arecibo'da ve 2012'de Arecibo/GBT ve de 2000'lerin başında NASA Goddard Spaceflight Merkezi'ndeki Lynn Carter 'ın ek içerikleri sayesinde alındı. Radar imajlarını değişim kanıtı aramak için kıyaslamak oldukça zahmetli bir iş olsa da, bu süregelen çalışma. Bununla birlikte şimdiki görüntüler ve önceki dönem gözlemlerindeki görüntüleri birleştirmek, Venüs'ün yüzeyindeki değişimlerine bakış açısı zenginliği oluşturabiliyor, diyor Smithsonian Ulusal Havacılık ve Uzay Müzesi'nden Bruce Campbell . 100 metre büyüklüğündeki Green Bank Teleskopu dünyanın tümüyle yönlendirilebilir en büyük radyo teleskopu olma özelliğini taşıyor. Bulunduğu özel konum itibariyle radyo interferansına karşı oldukça korumalı, eşsiz gözlemler yapabiliyor. - Bruce A. Campbell, Donald B. Campbell, Gareth A. Morgan, Lynn M. Carter, Michael C. Nolan, John F. Chandler. Evidence for crater ejecta on Venus tessera terrain from Earth-based radar images. Icarus, 2015; 250: 123 DOI:10.1016/j.icarus.2014.11.025


Yıllar süren araştırmalar sonucunda, astronomlar elle tutulabilir ve yaşam barındırabilme olasılığı olan bazı gezegenler tespit ettiler. Hatta belki de akıllı yaşam bulundurabilecek örnekler var. Akıllı yaşam formları bulunabilecek gezegenler hedef gösterilerek, radyo sinyalleri yollanmaya başladı bile. Tabi ki biz yaşam aramak için diğer gezegenlere sinyal yollarken, bu gezegenlerde bulunabilecek akıllı yaşam formları da bize sinyal yollayacaktır. Uzaylılar kolonileşmek isteyecek iletişime geçecektir. İletişim kurmak içinse radyo teleskopları kullanacağız. 2011' e dönersek SETI , Keppler uydu teleskopunun keşfettiği 86 potansiyel yaşam barındırabilecek dış gezegene Green Bank radyo teleskopunu yönlendirerek, dar bantlı radyo frekansından sinyal yolladı. Bu son derece gelişmiş mühendislik teknolojisi sayesinde elde edilen verilerden 52 sinyal adayı incelendi. Fakat bu sinyallerden hiç biri dünya dışı yaşam belirtisi taşımıyor. Yani henüz hiçbir şey bulunamadı. Rus astrofizikçi Kardashev, ünlü filozof ve gökbilimci Giordano Bruno' dan ilham alarak medeniyetleri, enerjilerini nasıl kazandıklarına göre 3 kategoriye ayırıyor. Bu seviyelerden en gelişmişi 111. tipten uygarlıklarda bile atom altı parçacıklardan en büyük yapılarda bile fizik kanunlarıyla sınırlanmış olacak. 1. tipden medeniyetlerde teknoloji bizimkine benzer olup, toplam enerji tüketimiyle belirlenmiş. Carl Sagan, dünya medeniyetini 0.7'inci tipten medeniyet olarak tahmin etmektedir. 11. tipden medeniyetlerde ise enerjiyi, kendi ürettiği yıldızından elde edebilecek, örneğin; Dyson Küresi. 111. tipten medeniyete gelindiğinde ise, kendi yarattığı galaksilerden enerji elde edebiliyor olması gerekir. Kardeschev ve Kaku, 1. tipten ve 11. veya 111. türden medeniyetlerin tespiti neredeyse imkansız olduğuna inanıyor. Kardeschev bu üç tip medeniyetin enerji tüketimini 10 milyarlık bir faktöre bölerek hesapladı. 1963'de Kardeschev daha gelişmiş 11 ve 111. tipten uygarlıkları ararken 920MHz dalga boyunda bir gürültü tespit etti. Bunun başlarda 11. türden bir uygarlık olduğunu düşünülse de sonraları bunun kırmızı dalga boyunda sıradan bir Kuasar olduğu anlaşıldı. Benzer bir gürültü 1967 Cambridge, İngiltere'de tespit edildi. Bu da ilk nötron yıldızlarının bulunmasıydı. Fakat bu araştırmacıları umutsuzluğa sevk etmiyor. Çünkü galaksimiz çok geniş ve her gün pek çok gezegen keşfediliyor. Elimizdeki teknoloji şimdilik buna imkan verse de ileride yaşanan gelişmelerle daha uzak gezegenleri inceleyebileceğiz. Bizden daha gelişmiş bir uygarlık olması da muhtemel. Tabi belki de uzaylılar daha gelişmiş teknolojilerle, örneğin kuantum teleportasyonla iletişim kuruyor olabilir ya da bizi gelişmemiş bir medeniyet görerek iletişim kurmuyor olabilir.


Los Angeles Kaliforniya Üniversitesi'nden bilim insanlarının yaptığı bir araştırmaya göre, en agresif beyin tümörlerinden biri olan glioblastomaya sahip farelerin tedavisinde radyoterapinin yanında şizofreni ilacı kullanılmasıyla hayatta kalma süresinin arttığını gözlemledi. Proceedings of the National Academy of Sciences dergisinde yayınlanan makalede, radyasyon ve trifluoperazin ilacı kombinasyonunun glioblastoma hücrelerini odaklanmakla kalmadığını dahası bu agresif tümörlerin tedaviye karşı gösterdiği direncin de üstesinden gelinmesinde faydalı olduğu gösteriliyor. Maalesef, glioblastoma gibi agresif beyin tümörlerinde ortalama ömür; teşhisten itibaren 12 ila 18 ay arasında değişiyor. Radyasyon kanser tedavileri için halen en etkili tedavilerin başında geliyor. Fakat glioblastoma gibi tümörlerde fenotip dönüşümü nedeniyle tümör hücreleri genelde radyoterapiye karşı daha dirençli hale geliyor. Fenotip dönüşümünde, tümör olmayan kök hücreleri tümör üreten hücrelere dönüşerek kanserin tekrarlamasına neden oluyor. UCLA'daki David Geffen Tıp Fakültesi'nde Radyasyon onkolojisi profesörü ve Jonsson Kanser Merkezi üyesi araştırmanın kıdemli yazarı Dr. Frank Pajonk; Glioblastom hastalarında radyasyon tedavisi hayatta kalma süresini arttırsa da, bu hastalıkta çok agresif tümörler olabildiğinden, tedavi etkisi çok azdır.Trifluoperazin tek başına etkili olmasa da, radyasyonla birlikte kullanıldığında çok etkili hale gelebilmektedir. En önemli özelliği ise, ilaç hücreleri radyasyona duyarlı hale getirmediğinden, glioma kök hücrelerinin direnç kazanmasını engellemektedir, diyor. UCLA araştırmacıları radyasyonun tetiklediği fenotip dönüşümünü engelleyen maddeleri bulmak için son teknolojiyi kullanarak, UCLA veri tabanında 83 binden fazla bileşiği tarayarak, 300'e yakın bileşik tespit etti. İşte bu bileşiklerden biri de dopamin reseptör antagonisti, trifluoperazindi. Trifluoperazin bulunduktan sonra ortotopik tümörlerin geliştirildiği hasta farelerde test edildi. Ekip trifluoperazin ve radyoterapinin birlikte kullanımıyla, hayvanlarda beyin tümörü büyümesinin ertelendiği ve ömrün önemli derecede uzadığı görüldü. Normalde trifluoperazin ve radyoterapi birlikte kullanılan fareler 200 gün yaşarken, kontrol grubunda sadece radyoterapi alan fareler 67,7 gün yaşayabildi. Genelde glioblastomaya dair yapılan çalışmalarda farelerin ömrü çok az artıyordu. İnsanlarda ise bu faydalar pek gözlenmiyordu. Fakat bu yeni araştırmada ömrün neredeyse 3 kat uzadığı gösterildi. Bu da insan hastalarda tedavinin etkisini arttırarak, ömrü uzatabileceğini dair umut verici sonuçlar ortaya koyuyor. Araştırma ekibi bu yaz glioblastomalı hastalarda ilacı kullanmayı planlıyor. Umarız bu tedavi sayesinde beyin tümörlerinin büyümesi durdurabilir.


Yeni yapılan bilimsel bir araştırmaya göre RNA'daki riboz şekeri güneş sistemimizdeki kuyruklu yıldız ve asteroitlerde muhtemelen bulunuyor ve belki de evrende düşünüldüğünde çok daha bol olabilir. Elde edilen bu bulgu sadece Dünya'daki hayatın kökenlerinde dair bir çalışma olmamakla beraber, aynı zamanda bu gezegenin ötesinde ne kadar hayat olabileceğini de anlamamıza imkan verecektir. Bilim insanlarının hayat için olması gereken birkaç molekül olarak saydıkları, amino asitler, nükleobazlar ve diğer bileşenler kuyruklu yıldızlardaki buzların uzay radyasyonuyla etkileşimlerinden oluşabilir. Fakat riboz yani RNA belkemiği bugüne kadar bulunmaz hint kumaşıydı. Perşembe günü Science'da yayınlanan yeni çalışmada, bulmacanın diğer bir parçasının tanımlandığını söylüyor, NASA Ames Araştırma Merkezi'nden astrokimyager Andrew Mattioda. Kendisi çalışmada yer almamasına rağmen; Eğer hayat için gerekli olan tüm bu moleküller uzayda her yerde mevcutsa, Dünya dışında hayat bulma olasılığı artıyor, diyor. Dünya'da RNA yani riboz nükleik asit hayatın oluşması için gerekli olan makromolekülden biri. Diğerleri ise; DNA ve proteinler. Araştırmacılar bu moleküllerin Dünya'ya asteroitler ve kuyruklu yıldızlarla nasıl geldiğini anlamak için güneş sistemi öncesi koşulları yeniden yarattılar. Böylece Fransız laboratuarı ribozun uzayda kolaylıkla oluşabileceğini görmek istedi. Güneş sisteminin etrafındaki gezegen öncesi diskte en bol bulunan su,metanol ve amonyak bileşiklerinden başladılar. Sonra bunları vakuma yerleştirerek, 80 Kelvine (-193 C) soğuttular. Sonra oluşan buzları oda sıcaklığın ısıtarak, uçan moleküllerin süblimleşti ve ince film halinde bir materyal oluşturdu. Bu simülasyon kuyruklu yıldız buzlarından oluşuyor, onun toz taneciklerinde değil, diyor Nice Sophia Antipolis Üniversitesi'nden araştırmanın yazarlarından kimyager Uwe Meierhenrich. Deney, tamamlamak 6 gün aldı ve yapay kuyruklu yıldız buzunda 100 mikrogram elde edildi. Yapay kuyruklu yıldız buzları daha önce de yüzlerce kez laboratuvarda üretildi , fakat bugüne kadar hiç riboz şekerine rastlanmamıştı. Nice Sophia Antipolis Üniversitesi'nden Cornelia Meinert, bunu deneyde sadece şeker değil, şekerle ilişkili moleküllerin ve amino asitler,karboksilik asitler ve alkollerin de üretildiğini belirtiyor. Birden çok fazla çeşitte molekül içeren bir numuneyle karşılaştık. Bu nedenle tek tek bileşenleri ayırmak oldukça zor oldu. Meinert, ekibin çok boyutlu gaz kromatografisi adı verilen yeni bir teknik kullanana kadar bunun mümkün olmadığını söylüyor. Araştırmacılar laboratuvarda üretilen buz numunelerin, güneş sisteminin diğer kesimlerinde kolayca yapılabileceğini belirtiyor. Buz simülasyonumuz gezegen öncesi disklerde oluşabilecek genel bir proses. Potansiyel olarak bu ilk genetik materyal yıldızlararası uzayda bol olabilir, diyor Meinert. Araştırmacılar benzeri şekilde bu şekerlerin diğer gezegenlerde hayatın temellerinin oluşturabilmesi açısından , önemli bir aşama olduğunu belirtiyor. Bu çalışma yeni çalışmalara yardım edecektir.


Sheffield Üniversitesi'nden bilim insanları arıların nasıl duvarlara çarpmaktan kaçındığını simüle eden bir bilgisayar modeli geliştirdiler. Bu modelin otonom robot sistemlerinin geliştirilmesinde çığır açacağı düşünülüyor. Bilgisayar bilimlerinden araştırmacılar arıların çevredeki hareketi gözlemlemek için nasıl bir görüş kullanarak, çarpışmalardan kaçındıklarını gösteren bir bilgisayar modeli geliştirdiler. Arılar uçuşlarını kontrol etmek için etraflarındaki sanal dünyanın hareket hızını kontrol etmekteler, fakat bunu nasıl yaptıkları bilinmiyordu. Böcek beyninde bulunan nöral bağlantılar sadece hareketin yönünü belirtse de, hızını belirtmiyordu. Bu araştırmada hareket-yön belirleyen ağların aynı zamanda hareket-hızı da tespit edebileceği öneriliyor ki, bu arıların uçuşu kontrol etmesi yönünden oldukça hayati önem taşıyor. Bal arıları mükemmel pilot ve kaşifler, beyinlerinde sadece 1 milyon nöron olmasına rağmen, bu görevlerde görüşlerini geniş çaplı olarak kullanabiliyorlar, diyor araştırmanın baş yazarı Dr. Cope .Arıların duvarlardan nasıl kaçındığını anlamak için, hangi bilgiyi kullanarak yönlendiklerini bilmek, navigasyon ve yönlenme için daha verimli algoritmaların geliştirilmesine bir adım daha yaklaşmamızı sağlıyor. Böylece otonom uçan robotların performansını büyük ölçüde arttırabiliriz, diyor. Araştırmacılar bu araştırma ile arılar bu bilgiyi kullanarak nasıl yönlendiğini ve görevleri çözdüğünü araştırıyor. - Alex J. Cope, Chelsea Sabo, Kevin Gurney, Eleni Vasilaki, James A. R. Marshall. A Model for an Angular Velocity-Tuned Motion Detector Accounting for Deviations in the Corridor-Centering Response of the Bee. PLOS Computational Biology, 2016; 12 (5): e1004887 DOI:10.1371/journal.pcbi.1004887


Yeni yapılan program algoritması sayesinde, robot uçak engelleri GPS olmadan aşabiliyor. Onlarca yıldır akademisyenler ve endüstri araştırmacıları otomatik uçan helikopter algoritmaları üzerinde çalışıyordu. Robot helikopterler insan kontrolü olmadan uçabiliyordu. Bu türden helikopterler için pek çok yarışma düzenleniyor. Bunlardan biri de AUVSI adlı uluslarası otomatik araç sistemleri üzerine düzenlenen yarışmalar. Son iki yarışma GPS olmadan, iç ortam navigasyonu kullanan araçlarla ilgiliydi. MIT Robust Robotik Grubu AUVSI yarışmasını iç ortam navigasyonu alanında kazandı. Yarışmayı ise programlaması oldukça zor olan GPS kullanmayan robot uçaklarıyla kazandılar. 2011 Uluslarası Robot ve Otomasyon Konferansında , tanıttıkları algoritma uçağın yörüngesini hesaplıyordu. Aynı konferansta 2012 de ise algoritmanın yerleşim, fiziksel oryantasyon, hız ve hızlanmayı nasıl yapabileceklerini sundular. MIT' nin kapalı garjında robot uçağın uçuş testleri başarıyla tamamlandı. MIT böylece yine bir ilk gerçekleştirmiş oldu.


Bu robot uçak pilotsuz kendi kendine uçabiliyor, hatta kendi kendine uçarak, inebiliyor. Bugünlerde Amerikan Deniz Kuvvetleri, usta pilotların bile zor indiği uçak gemilerine bu uçağı pilotsuz indirmek için çaba sarfediyor. Robot uçağın ismi X-47B, kendi kendine uçan ilk uçak olma özelliğine sahip. Uçak şimdiden Chesepeake Bay çevresinde turlamaya başladı. Predatorlere benzemeyen yanı ise bir pilot tarafından kontrol odasından kontrol edilmek zorunda olmaması. Herhangi bir görev verilmesi yeterli, robot uçak kalkış yapıyor ve görevi tamamlayıp, geri geliyor. Bu esnada kimsenin kontrolüne ihtiyacı yok. Uçağın ilerde uçak gemilerinden kalkıp inmesi ya da katapulttan fırlatılabilmesi için çalışılıyor. Uçakta şimdilik herhangi bir silah yüklü değil. Sadece uçuş kontrolleri test edildi. Uçak geçen sene ilk kez test edildiğinde 5000 fit yükseklikte 29 dakika uçuş yaptı. Uçak haziranda Pax River' a gönderildi ve testleri devam ediyor.


El Cezeri ya da tam adıyla Ebu'l İz İsmail İbni Rezzaz El Cezeri 1136'da Cizre Şırnak'ta doğmuş ve icat ettiği makinelerle tanınan tüm dünya tarafından tanınan çok bilgili bir mucit ve mühendistir. El-Cezeri Artuklular döneminde yaşamış, H. 577 (M. 1181)'den başlamak üzere yirmi beş yıl, Diyarbekir Sultanı El-Salih Nasirüddin Ebu'l-Feth Mahmud bin Muhammed bin Karaaslan bin Davud ibn Sukman bin Artuk'un (1200-1222) ve daha önce de babasının ve kardeşinin hizmetinde bulunmuştur. El-Cezeri lakabıyla şöhret bulmasının sebebi, Dicle ile Fırat arasında yer alan ve ada anlamına gelen Cezire 'de doğmuş olmasıdır. 80 yıllık hayatının büyük bir kısmını Diyarbakır'da geçirmiş ve bilinen büyük buluşlarını ve yapıtlarını burada gerçekleştirmiştir. 1153 yılında Cizre'nin Tor mahallesinde doğmuştur. Sibernetik alanının en büyük dahisi olarak kabul edilen, fizikçi, robot ve matris ustası El-Cezeri, 1233 yılında Cizre'de vefat etmiş olup; mezarı, Cizre'deki Nuh Peygamber Camiinin avlusunda bulunmaktadır. 1206'da yazdığı eşsiz makineler kataloğu ve günümüze kadar ulaşan en eski el yazması İstanbul'da bulunan Topkapı Sarayı'ndaki Olağanüstü mekanik araçların bilgisi hakkında kitap adlı eseridir. Ayrıca El Cezeri bu kitabında çok detaylı diyagramlar ve renkli illüstrasyonlarla buluşlarının nasıl yapılacağını anlatmıştır. Bu kitaplar bir nevi kendin yap tarzı çizimlerden oluşmaktadır. Topkapı sarayında bulunan nadide eseri sanatsal detayları ve renkleri ile görmeye değerdir. Diğer eserleri ise; Bodleian Kütüphanesi, Leiden Üniversitesi Kütüphanesi, Chester Beatty Kütüphanesi ve Avrupa'nın birkaç başka kütüphane ve müzesinde bulunmaktadır. Yazar tarafından hakkında abartı yapılmadığı düşünülmekle birlikte, en azından günümüze kadar gelmiş olan yapıtları, teknik çizimleri, tasvir ve sair yazıları O'nun zamanının en iyi mucidi olduğunun birer kanıtı olarak gösterilebilir. Korkutata ve Toprak (2010) ve Korkutata (2012), El Cezeri'nin hayatına ve çalışmalarına geniş yer vermektedir. Bu çalışmalardan da açık bir şekilde görüldüğü üzere El Cezeri robot teknolojisinin ilkleri ve en önemlileri arasında sayılabilmektedir. Nitekim Akman, (1974), Tarentumlu Archytas (İ.Ö. 430) tarafından tahtadan bir güvercinin yapıldığını, bu güvercin, havalanıp kısa bir süre uçtuğunu ancak düştükten sonra kendiliğinden tekrar havalanamadığını belirtmektedir (Akman, 1974). Ayrıca El-Cezeri'nin bir robot yaparak Artuklu hükümdarına takdim ettiği ve otomatik olarak çalışan ve kendi kendine bazı hareketler yapan bu aletin, dünya tarihinin ilk robotu olduğu tahmin edilmektedir. Kumar (2010), robot teknolojisinin tam olarak ne zaman başladığının bilinmediğini ve bunun tespitinin de oldukça güç olduğunu belirttikten sonra, ilk olarak Yunanlıların robotlardan söz ettiğini, ElCezeri'nin 13. yüzyılda bunu tasvir ettiğini ve 15. yüzyılda ise Leonardo da Vinci'nin çizimlerini tasarladığını ifade etmektedir. (Temirov ve Tautz, 1978). Ancak bu tür robotik sistemlerin çizimlerinin de Leonardo Da Vinci'den çok önceleri ElCezeri tarafından yapıldığı bilinen bir gerçektir (Ebu'l-İzz-Cezeri Kongresi, 1986). ElCezeri'nin kendi orijinal kitaplarındaki çizimleri bunun açık bir kanıtıdır (Akman, 1973; Ebu'lİzz-Cezeri Kongresi 1986). Ayrıca Şen (2002) de bu durumu teyit etmektedir. Bu yüzden robotikle ilgili bilinen en eski kaydın Tarentumlu Archytas (İ.Ö. 430)'den sonra ElCezeri'ye ait olduğu ve yaptığı daha gelişmiş otomatik makinelerin bugünkü robot teknolojisinin temelini oluşturduğu söylenebilir. Vukobratovic (2009), günümüz robot konseptinin ilk olarak M.Ö. 450'lerde, Yunan matematikçi Taren'in The Pigeon adlı mekanik bir kuş tasarladığı ve bir Türk mucit olan El-Cezeri'nin su saatleri, mutfak aletleri ve su ile çalışan müzikal aletler tasarladığını ve yaptığını belirtmektedir. Sibernetik bilim dalını Norbert Wiener'in kurduğu ve ismini de kendisinin 1948 yılında verdiği söylenmektedir (http://elekritik. blogspot.com/2011/05/norbert-wienersibernetiginbabas.html). Oysa yukarıda referansları verilen gerek ulusal gerekse uluslararası literatür, El-Cezeri'yi neredeyse ittifakla Sibernetiğin Babası olarak kabul etmektedir. Bu bilimin, aynı isimle olmasa da kurucusunun El-Cezeri olduğu açıkça görülmekle ve böylece konuya ilişkin ihtilaf kısmen de olsa giderilmekle birlikte son kararı okuyucuya bırakmak doğru olacaktır. Temiz (2012) Nature dergisinin 1974 Mart sayısında, El-Cezeri için 12. Yüzyıl Müslüman Mühendisliğinin doruğuna erişmiş bir kişi 42 Y. Korkutata, Z.F. Toprak ifadelerini kullandığını belirtmektedir. Yukarıdaki anılan diğer referanslar da ElCezeri'nin iyi bir mühendis olarak anılabileceğini teyit etmektedir. Belki çalışmalarından ötürü Makine Mühendisi olarak anılabilir. Otomatlarının birçoğunun su ile çalışması ve yapıtlarının bir kısmının su temini ve/veya uzaklaştırılmasını amaçlaması Onun aynı zamanda çok iyi bir su mühendisi olduğunun da göstergesidir. Nitekim 25 yıl Diyarbakır'da Artuk sultanı Kara Aslan ve torunu ve Ebul Feth Nasıruddin Mahmud için günümüz terimi ile başmühendis olarak hizmet yapmıştır (Yaşın, 2006). Yaşadığı dönemde disiplinlerin günümüzdeki gibi birbirinden ayrılmadığı göz önünde tutulmasında yarar vardır. Ayrıca krank milinin de o dönemde su pompalamak için El-Cezeri tarafından kullanıldığı bilinmektedir (Sezgin, 2008). Leonardo da Vinci (1452 1519), Ampere (1775 1836) ve Norbert Wiener (1894 1964) sırasıyla 15., 18. ve 20. yüzyıllarda yaşamışlardır. Oysa El-Cezeri 12. ve 13. yüzyılda yaşamıştır. Çalışmanın akışından da anlaşılacağı üzere El-Cezeri'nin krank milinin de mucidi olduğu söylenebilir. Şen, birçok araştırıcı tarafından yatay eksenli yel değirmenlerinin ilk önce Fransa, Almanya, İngiltere, Hollanda gibi kuzey Avrupa ülkelerinde geliştirildiği söylenmektedir. Halbuki yatay eksenli makinelerin rüzgar gücü ile kullanılması bu ülkelerden önce El-Cezeri tarafından su kaldırma cihazında kullanılmıştır. Bu cihazda sadece rüzgar gücünden faydalanılmadığı, günümüzdeki silindir, piston ve sübap parçalarının da bir arada kullanıldığı görülmektedir demektedir (Şen, 2000). Şahin, Price (1964) ve Ökten (1993)'ne atıfla ilk olarak M.Ö. 700 yıllarında Persler tarafından düşey eksenli rüzgar türbininin kullanıldığını, daha sonra 12. yüzyılın başlarında Diyarbakır'da yaşamış olan Ebu-l İz'in ilk modern düşey rüzgar türbinini geliştirdiğinin iddia edildiğini belirtmektedir (Şahin, 2004). Başka bir kaynakta ise yel değirmenlerinin 12. yüzyılın başlarında İslam dünyası tarafından batı dünyasına tanıtıldığı bilinmektedir (Erzen, 2007). Bu son iki bilgi de birbirini doğrulamaktadır. Hatta 12. yüzyılda geliştirilen bu rüzgar sistemlerinin 20. yüzyılın başlarına kadar rüzgar enerjisi ile su pompalamak, tahıl öğütmek ve mekanik güç sağlamak için kullanıldığı bilinmektedir (Lugal ve Sayılı, 1951). Su saatleri konusunda, Heron ve Philon sürümlerine bakılırsa, 9. yy'da Beni Musa ile başlayan ve 13. yy'da El-Cezeri ve Rıdvan'la devam eden tarihi bir gelişim çizgisi olduğu görülmektedir (Drachmann, 1948). Korkutata ve Toprak (2010), Schmidt (1899)'den atıfla El Cezeri'den, Sibernetik alanın en büyük dahisi kabul edilen, fizikçi, robot ve matris ustası olan İsmail Ebul İz Bin Rezzaz El-Cezeri .... olarak söz etmektedir. Yazarlar ayrıca El-Cezeri'nin öğrenim gördüğü Camia'da fizik ve sibernetik alanlarında yoğunlaştığını ve halen kullanılmakta olan ve aşılmamış onlarca buluşa imza attığını belirtmektedir. Aynı bilgileri Yaşın (2008) de vermektedir. Buradan da anlaşılıyor ki ElCezeri aynı zamanda bir matris ustası ve fizikçidir. Tıpkı El-Cezeri'nin dahi aygıtlar kitabında (The book of Ingenious Device, 1206) verilen Filli Su saatindeki gibi Hezekiah'nin de icat ettiği su saatinde, suyu bir hazneye damlatan bir ejderha kafası vardır (Gunawardena, 1996). Hezekiah'nin MÖ 715-686 yıllarında Jerusalem 'de yaşadığı bilinmektedir. Buradan yazarın, El-Cezeri'nin Hezekiah'tan etkilenmiş olabileceğini ima ettiği anlaşılmaktadır. Yazar, El-Cezeri'nin üflemeli çalgı şeklindeki su saatinin olduğunu ifade etmektedir. Muhtemelen burada El-Cezeri'nin su ile çalışan sürekli çalan flütü kast edilmektedir. Nitekim bu cihaz üzerine yüksek lisans tezi hazırlanmıştır (Korkutata, 2012). Gunawardena (1996), El-Cezeri'nin, Hero'nun (I. yüzyılda İskenderiye 'de ilk buhar makinesini bulan Yunanlı mühendis) kukla tiyatrosu ile ilgili tezinden etkilenmiş olabileceğini belirtmektedir. Ayrıca bu tür 43 El-Cezeri ile ilgili yapılan çalışmaların değerlendirilmesi otomatların Ortaçağ Avrupa'sının otomatlarını da etkilemiş olabileceğini eklemektedir. Yazar ayrıca, Hill'in, Bizans ve İslam bilim ve teknolojisinin Ortaçağ Avrupa'sı üzerinde önemli bir etkiye sahip olduğunu açık bir şekilde göstermiş olduğunu vurgulamaktadır. Hindistan'da, MS 1300 yılında Yunan modellerine göre çok daha karmaşık olan ve su ile çalışan saatler imal edilmiş olup bunlar, Doğu Akdeniz ülkeleri ve Avrupa'ya ihraç edilmiştir. Rıdvan (1221-?) ve El-Cezeri'nin güneş ve su saatlerini konu alan bu tasvirlerin Surya Siddhanta 'da bulunan karmaşık su saatlerine oldukça benzedikleri bilinmektedir. Ayrıca bu tasvirlerin arasında Arşimet tarafından geliştirilen saatlerin yanı sıra, birçok saat tasviri de mevcuttur. Bunlardan bazılarının Çin dişlilerine benzeyen iç mekanizmaları vardır (Maddison ve Turner, 1976). Necipoğlu (1995), Farabi, Gazali, İbn-i Haldun, İbn Rüşd, İbn-i Sina, El-Cezeri ve İbn-i Heysem'in, mimari ile ve dekoratif uygulamalarla ilgili estetik görüş ve kavramları yansıtan makul çalışmaları ile en önemli Ortaçağ İslam yazarları olarak alınabildiğini belirtmektedir. Bu ifadelerden, El-Cezeri'nin ortaçağ İslam bilginleri arasındaki yeri kolayca anlaşılabilir ve bunun son derece yerinde bir tespit olduğu söylenebilir. Moon (2007), Roger Bacon gibi düşünürlerin, Villard Honnecourt ve belki de Arap yazar ElCezeri gibi genç ortaçağ matematik ve mekanik bilginlerinin de etkisinde olduğunu, fakat Rönesans mühendislerine ilişkin direkt bir bağlantının kesin olmadığını belirtmektedir. Bu çalışmadan, El-Cezeri'nin çok iyi bir su mühendisi ve bilinen birçok batılı bilim insanı üzerinde etkisinin olduğu anlaşılmaktadır. Yazar ayrıca, karmaşık makinelerin, 13. yüzyılda Wilars de Honecort eskizlerinde ve ElCezeri'nin çizimlerinde görülebildiğini de eklemektedir. Takadoum (1988), optik fizikçi Ibn Hayyam ve makine mühendisi El-Cezeri'den 11. ve 12. yüzyıllardaki iki büyük dahi bilim adamlarına övgü şeklinde bir ifade ile söz etmektedir. Şen (2002), El-Cezeri hakkında aşağıdaki malumat derlenmiştir: El-Cezeri, kendisinden çok önceleri yaşamış bir başka Müslüman düşünür ailesinden olan Beni Musa kardeşler gibi sayıları harflerle temsil etmiştir. Arşimed'in çalışmaları ElCezeri tarafından yazılan eserlerde zikredilmiştir. Arşimed'in su saati fikrini kullanmıştır. Onun düşünüşünün eksik kalan taraflarını tamamlayarak ilk olarak tam ve her parçası ile çalışır bir saat böylece Müslümanlar tarafından yapılmıştır. El-Cezeri'yi etkileyen eserlerden bir diğeri de Fahreddin Rıdvan bin Muhammed es-Saati tarafından yapılmış çalışmalardır. Sarton (1927), El-Cezeri'nin eserinde, önceki medeniyetlerde ortaya çıkmış olan bütün teknolojilerin daha da geliştirilmiş hallerinin toparlandığını söylemektedir. Hill (1974), tarihi olarak İspanya'nın Toledo-Tuleytule şehrinde yaşamış olan İtalyan asıllı mühendis Juanello Turriano'nun, buralarda Müslümanların su eserlerinden esinlendiğini yazmaktadır. Anılan referanslardan, El-Cezeri'nin, kendisinden önce yapılan çalışmaları tetkik ettiği ve geliştirdiği anlaşılmaktadır. Bu da kendisinin iyi bir araştırmacı ve akademisyen olduğu anlamına gelmektedir. Freely (2009), El-Cezeri'nin içlerinde Leonardo da Vinci'nin sözünü ettiği konik vananın da bulunduğu bazı icatları, ileriki dönemlerde Batıda yeniden ortaya çıkmıştır. Bunlardan pompalar ve su çıkarma aygıtları gibi bazıları belli bir iş yapmak için kullanılırken bir kısmı da süs ya da eğlencelikti. Küçük, renkli çizimleri olan çeşmeler, müzik kutuları, su saatleri ve çeşitli bilmeceli kaplar sonuncu gruba girer demektedir. Yaşın (2006), El Cezeri'nin öğrenimini Camia'da tamamladığı belirtmektedir. Bu da O'nun bir halk mucidi olmasından öte tedrisat görmüş bilim insanı sıfatı ile iyi bir mucit olduğunu göstermektedir.


Yaklaşık 2 bin yıl boyunca zamana ve çevre koşullarına direnen Roma mimari beton yapılarını anlamak için araştırmacılar X ışınlarını kullanarak önemli bir keşif yaptı. Nerdeyse 2 bin yıl boyunca zamana ve çevre koşullarına direnmiş Pantheon'u, Trajan Pazar Yeri'ni, Colosseum'u ya da diğer görülmeye değer anıtsal eski Roma beton yapı örneklerini görmeden hiçbir Roma gezisi tamamlanmış sayılmaz. Roma mimari beton yapılarının uzun ömürlü oluşlarının ve dayanaklılıklarının sebebini anlamak için farklı milletlerden ve çalışma alanlarından gelen araştırmacıların işbirliğiyle U.S. Enerji Departmanı, Lawrence Berkeley National Laboratory'de bulunan bir araştırma tesisi olan ALS'de X ışınları kullanılarak önemli bir keşif yapıldı. Bir süper iletken kıvrımlı mıknatıs X ışını hassas difraksiyonlu ışın hüzmesi olarak tanımlanan 12.3.2 ışın hüzmesiyle çalışan ALS'deki araştırma ekibi daha önce Cornell Üniversitesi'nde kırılma deneyine tabi tutulmuş olan Roma'da kullanılan kireç-kül karışımı sıvanın yeniden üretilmesi üzerine çalıştı. Milattan sonra 110 yılı dolaylarında inşaa edilen Trajan Pazar Yeri'ndeki beton duvarlardaki sıva, sünger taşı ve tuğladan meydana gelen çakıl taşı büyüklüğündeki parçaları birleştiriyor. 180 günden daha uzun sürede sıvanın iyileştirilmesi ve 1900 senelik eski örneklerle sonuçların karşılaştırılması sırasında mineralojik değişimleri gözlemleyerek, ekip kristal bir yapının hidratı bağlamasıyla yayılmadan kaynaklanan mikro düzeydeki çatlamaları önlediğini keşfetti. ALS'de Roma yapılarındaki deniz suyu kullanılan betonlarla ilgili önceki bir araştırmayı yürüten bir yanardağ uzmanı Jackson bu çalışmasını anlatan Proceedings of the National Academy of Sciences'da yer alan Mechanical Resilience and Cementitious Processes in Imperial Roman Architectural Mortar isimli makalenin baş yazarıdır. Makalenin ortak yazarları Eric Landis, Philip Brune, Massimo Vitti, Heng Chen, Qinfei Li, Martin Kunz, Hans-Rudolf Wenk, Paulo Monteiro ve Anthony Ingraffea'dir. Roma İmparatorluğu yapılarında eskiden kullanılan beton kompozitleri birleştiren sıvalar yalnızca eşi bulunmaz dirençleri ve dayanıklılıkları sebebiyle değil ayrıca sunmuş oldukları çevresel avantajlardan dolayı da önem gösterilen bir bilimsel ilgi alanıdır. Çoğu modern beton, kireçtaşı temelli Portland çimentosu içeriyor. Portland çimentosunu üretmek için kireçtaşı ve kili 1.450 derece Celcius'a kadar ısıtmak gerekir. Kafi derecede karbon salınımı yapan bir süreç yılda 19 million ton Portland çimentosu kullanıdığı göz önüne alınırsa- her yıl atmosfere yayılan tüm karbon miktarının yüzde 7'sinden sorumludur. Roma mimarisinde kullanılan sıva, tam aksine, yüzde 85 oranında volkanik kül, tatlı su ve Portland çimentosundan çok daha düşük derecede kalsine ederek yapılmış kireçten oluşan bir karışımdır. İri parçalı volkanik tüf ve tuğla bileşimi betonda yüzde 45 ila 55 arasındadır. Bunun getirisi de karbon salınımında belirgin bir azalmadır. Kayda değer düzeyde volkanik kayadan oluşan hacimsel bileşimi özellikli betonların üretimine dahil etme yollarını bulabilsek, üretimle alakalı karbon salınımını büyük ölçüde azaltabilirdik ve bu sayede betonun zamana karşı dayanıklılığını ve mekanik direncini de artırabilirdik, diyor Jackson. Araştımalarının bir bölümü olduğundan, Jackson ve UC Berkeley'deki çalışma arkadaşları sadece 0.3 milimetre kalınlığındaki Roma yapılarındaki sıva tabakalarının X ışını hassas difraksiyon ölçümlerini yapmak için ALS 12.3.2 ışın hüzmesi kullandı. Jackson ve çalışma arkadaşlarının gözlemde bulunduğu mineralojik değişimler, aynı kalsiyum-aliminum-silikat-hidrat içerikli yapıştırma maddesinin kaynaştığı ve stratlingite kristallerinin volkanik cüruf ve sıva kalıbı arasındaki arayüzey alanlarında büyüdüğü gibi laboratuarda üretilen sıvanın da 180 günden fazla zamanda güç ve sertlik kazandığını gösterdi. Bu arayüzey alanlarının sertleşmesi çatlak köprüleme morfolojisinde gösterildi. Maine Üniversitesi'nde görevli ortak yazarlardan Landis kırık sıva örneklerinin bilgisayarlı tomografi taramalarını kullanarak bunların ölçümlerini yaptı. Şu an Dupont Technologies'de bulunan, ortak yazar Brune'un belirlediği artan kırılma enerjisinin ölçümüyle bu deneyin sonuçları anlamlı bir korelasyon sergiliyor. Yüz binlerce yıl dayanan jeolojik stratlingite'e benzer şekilde stratlingite kristalleri hiç aşınma göstermiyor ve pürüzsüz yüzeyleri uzun zaman kalan sağlamlığını ortaya koyuyor. Jackson'a göre gelecekte araştırmacıların karşılaşacağı bir zorluk, agregaları aktive etmenin yollarını bulmak olacak, örneğin yenilikçi betonlardaki cüruf veya volkanik kül kullanımında olduğu gibi; ki böylece bu bileşimler Roma mimarisinde kullanılan sıvalardaki gibi arayüzey bölgelerinde stratlingite takviye malzemesi geliştirebiliyor. Cornell Üniversitesi'nde kırılım testi deneyleri ortak yazar Ingraffea tarafından yürütüldü. Trajan Pazar Yeri'nden alınan sıva örnekleri ortak yazar Vitti ve Sovrintendenza Capitolina di Roma Capitale tarafından sağlandı. Ortak yazar Kunz ALS'deki sorumlu bilim insanıdır. Bu araştırma National Science Foundation ve Harvard Üniversitesi, Loeb Kütüphanesi tarafından desteklenmiştir. ALS Enerji Departmanı'nda bir çalışma alanıdır.


Rosetta kuyruklu yıldızda en çok aranılan molekülün izine rastladı : Azot gazı. İlk defa ESA'nın sondası Rosetta'nın kuyruklu yıldızda tespit ettiği azot gazı güneş sistemimizin erken dönem oluşumu hakkında yeni ipuçları sunuyor. Moleküler azot gazı, N2 dünya atmosferindeki önemli moleküllerden birisidir ayrıca Pluto'nun yüzeyinde ve atmosferinde ve Neptün'ün uydusu Triton'da da bulunmaktadır. Ayrıca güneş sistemimizin oluştuğu erken dönem nebulada nitrojenin hakim olduğu düşünülmektedir. Bern Üniversitesi Fizik Enstitüsünden Martin Rubin ve ekibi en çok aranan molekül şeklinde niteledikleri nitrojeni koma halinde 67P/Churyumov-Gerasimenko kuyruklu yıldızının atmosferindeki oranını hesapladı. Robin ve ekibi Bern Üniversitesinde yapılan kütle spektrometresi ROSINA ile ölçümler yaptı. Ekipman Avrupa Uzay Ajansının sondası Rosetta üzerinde bulunuyor. Uzay aracı geçtiğimiz yıl (2014) Ağustos ayında 10 yıl süren yolculuğunun ardından Chury kuyruklu yıldızına ulaşmıştı ve o günden bu yana veri toplamaktadır. Martin Rubin, ROSINA karbonmonoksit ve nitrojen moleküllerin ağırlığını karşılaştırmak için gerekli olan çözünürlüğe sahip. Neredeyse 20 yıl önce tasarlanan ve geliştirilen ekipmanın uzun yolculuğunun ardından veri toplamaya başlaması harika. dedi. Bulgular ROSINA'nın yaptığı önemli ölçümlerden birisi ve elde edilen bilgiler Science bülteninde yayımlandı. Dünyadaki nitrojen büyük ihtimalle kuyruklu yıldızlardan gelmiyor. Yapılan nitrojen ölçümlerine göreChury kuyruklu yıldızı güneş sistemimizin çok soğuk bir bölgesinde oluşmuş. ROSINA baş araştırmacısı Kathrin Altwegg, 67P/Churyumov-Gerasimenko gibi kuyruklu yıldızlardan dünyamıza taşınan nitrojen, amonyak gibi nitrojen içeren moleküllerle karşılaştırılınca oldukça düşüktür. Kathrin Altwegg'e göre Jüpiter ailesinden Chury gibi kuyruklu yıldızlar dünyadaki su ve nitrojenin önemli kaynaklarından olmadığı düşüncesini destekliyor. Kathrin Altwegg ve ekibi yakın zamanda kuyruklu yıldızda bulunan sudaki döteryum dan hidrojen oranının dünyadan farklı olduğunu keşfetmişti, ve her ikisininde farklı bir kaynaktan geldiği sonucuna varılmıştı. Kathrin Altwegg, Gezegenimizdeki suyun kaynağı gibi, 30 yıl önce 1P/Halley kuruklu yıldızına yapılan Giotto görevinde kuyruklu yıldızlardaki kayıp nitrojen yeni sorular ortaya çıkmasına neden olmuştu. Sonunda bunun çözülmüş olması çok önemli. şeklinde açıklıyor. ESA'nın Rosetta projesinde görevli bilim insanı Matt Taylor, moleküler nitrojen keşfi, Jüpiter ailesi kuyruklu yıldızlarının güneş sistemimizin evrimde oynadığı role dair bulmacanın parçalarından birisi diyor. Taylor bulmacanın henüz çözülmediğini de ekliyor. Rosetta ve Chury güneşe en yakın olacakları noktadan beş ay uzaklar bu süre içinde gaz bileşimlerindeki değişimler incelenip takip edilecek. Elde edilecek bilgilerin kuyruklu yıldızın geçmiş yaşamı hakkında yeni bilgiler sunması bekleniyor.


15 Kasım 2014'den beri 67P Churyumov Gerasimenko kuyruklu yıldızında bulunan , Rosetta sondası Philea şarjının bitmesi ve bazı teknik aksaklıklardan dolayı uykuya dalmıştı. 13 Haziran 2015'de 7 ay sonra Philea'nın sağ olduğuna dair ilk sinyal ESA'ya ulaştı. -35 C'de ve 24 watt güçle halen sondanın iyi çalıştığı bildirildi. Daha önce Philea'dan gelen 300 veri paketi analiz edilmişti. Sonda da halen 8000 veri paketi olduğu ve bunlara Kasım'dan beri ulaşılamadığı belirtiliyor. Evet dostlar Philea yaşıyor ! ESA'dan yeni bilgiler geldikçe veriler güncellenecek. Bir kuyruklu yıldıza ulaşan ilk uzay modülü özelliği taşıyan Philae'nin 67P'nin yüzeyine inişi 7 saati bulmuş, sonda pili bitmeden önce 60 saat çalışabilmişti. Avrupa'nın bilimsel sondası Philae 15.11.2014 'de tüm enerjisi biterek sessiz moda geçmeden önce kuyruklu yıldızla ilgili hazine değerinde veriler yolladı. Philae sondasında bataryası bitmeden saatler önce Rosetta ana mekiğine yaptığı deneylere dair verileri aktararak bu tarihsel başarıya imza attı. Bu verilerin arasında kuyruklu yıldızın buzlu ve tozlu yüzeyi matkapla delinerek alınan ve dört gözle beklenen kimyasal analizde dahil. Rosetta'nın sondası birincil bilimsel görevini tamamladı, diyor ESA yetkilileri. 3 gün süren aralıksız çalışmadan sonra güç kaybı nedeniyle çoğu sistem ve enstrüman uyku moduna geçse de bilim insanları yıllarca meşgul edecek veri yollamayı başardı. Philae ve Rosettan tarafından toplanan bilgiler, kuyruklu yıldızların bilimine ilişkin oyun değiştirebilecek veriler olmayı başardı, diyor Matt Taylor Rosetta projesi bilim insanı. Philae Çarşamba günü üçlü bir zıplamadan sonra karanlık bir gölgeye iniş yaptı.Bu nedenle yeterince güneş ışığı alamayan paneller pilleri şarj edemediğinden 60 saatlik programın ötesine geçemedi. Görev mühendisleri önümüzdeki aylarda Kuyruklu Yıldız 67P/Churyumov-Gerasimenko güneşe yaklaşmadıkça iletişim kurmaya imkan vermiyorlar. Rosetta görevi 4.6 milyar yaşındaki Güneş Sistemi'nin oluşumunu aydınlatmayı hatta Dünya'daki yaşamın nerden geldiğini göstermeyi amaçlıyor. Astrofizikçilerinden tarafından kabul gören bir teoriye göre Dünya'daki hayatın temelleri, bu kozmik buz ve karbon zengin yapıya sahip gök cisimleri tarafından başlamış olabilir. Rosetta ve yükü Philae Güneş Sistemi'nin derinliklerine kadar Ağustos ayında kuyruklu yıldızı yakalayana kadar toplamda 6 milyon km yol katetti. Fakat Philae'nin inişi esnasında her şey planlandığı gibi gitmedi. Philae hedeflenen bölgeye indikten sonra attığı iki zıpkın çıkarak konuşlanamadı. Bu nedenle yer çekimi etkisiyle kurtulan sonda 3 kez zıpladı ve iniş sahasının ve yaklaşık hedeflenen sahadan 1 km uzağa gittiği düşünülüyor. Normalde 100 kg gelen philae sondası, bu küçük 4 km 'lik uzay cisminde sadece 1 gram geliyor. Bu nedenle sanki rüzgarda uçan bir tüy gibi uzaya sürüklenebilir. Güneş olmadan philae ancak 60 saat çalıştırılabildi. Zamana Karşı Yarış Şansları yaver gitmeyen bilim insanları enerji cimri bir şekilde kullanarak Rosetta'yı sürüklenmeye karşı korumaya çalıştı. Sondadaki 10 cihazı kullanarak pasif gözlem yaptılar. Resim çektiler, kuyruklu yıldızın yoğunluğunu ölçtüler, sıcaklığı ve iç yapıyı yüzeyden gelen gazı koklayarak aracı oynatmayacak işlemleri yaptılar. Sonunda ise en riskli deneyi yani kuyruklu yıldızı delerek yüzeyden madde alarak kimyasal analiz yaptı. Rosetta kuyruklu yıldızda en çok aranılan molekülün izine rastladı : Azot gazı. İlk defa ESA'nın sondası Rosetta'nın kuyruklu yıldızda tespit ettiği azot gazı güneş sistemimizin erken dönem oluşumu hakkında yeni ipuçları sunuyor. Moleküler azot gazı, N2 dünya atmosferindeki önemli moleküllerden birisidir ayrıca Pluto'nun yüzeyinde ve atmosferinde ve Neptün'ün uydusu Triton'da da bulunmaktadır. Ayrıca güneş sistemimizin oluştuğu erken dönem nebulada nitrojenin hakim olduğu düşünülmektedir. Bern Üniversitesi Fizik Enstitüsünden Martin Rubin ve ekibi en çok aranan molekül şeklinde niteledikleri nitrojeni koma halinde 67P/Churyumov-Gerasimenko kuyruklu yıldızının atmosferindeki oranını hesapladı. İlk defa bilim insanları bir kuyruklu yıldızda nitrojen molekülü tespit ediyor. Martin Rubin bunu şöyle açıklıyor, Chury gibi bazı kuyruklu yıldızlar muhtemelen Triton ve Pluto ile aynı bölgede oluşu, şimdiye kadar kuyruklu yıldızlarda nitrojen moleküllerinin izine rastlamamıştık. Çünkü kuyruklu yıldızın su buzları bunların çok azını saklayabiliyor ve uzaktan inceleme yeterince hassas ve doğru sonuç vermiyor. Robin ve ekibi Bern Üniversitesinde yapılan kütle spektrometresi ROSINA ile ölçümler yaptı. Ekipman Avrupa Uzay Ajansının sondası Rosetta üzerinde bulunuyor. Uzay aracı geçtiğimiz yıl (2014) Ağustos ayında 10 yıl süren yolculuğunun ardından Chury kuyruklu yıldızına ulaşmıştı ve o günden bu yana veri toplamaktadır. Martin Rubin, ROSINA karbonmonoksit ve nitrojen moleküllerin ağırlığını karşılaştırmak için gerekli olan çözünürlüğe sahip. Neredeyse 20 yıl önce tasarlanan ve geliştirilen ekipmanın uzun yolculuğunun ardından veri toplamaya başlaması harika. dedi. Bulgular ROSINA'nın yaptığı önemli ölçümlerden birisi ve elde edilen bilgiler Science bülteninde yayımlandı. Dünyadaki nitrojen büyük ihtimalle kuyruklu yıldızlardan gelmiyor. Yapılan nitrojen ölçümlerine göreChury kuyruklu yıldızı güneş sistemimizin çok soğuk bir bölgesinde oluşmuş. ROSINA baş araştırmacısı Kathrin Altwegg, 67P/Churyumov-Gerasimenko gibi kuyruklu yıldızlardan dünyamıza taşınan nitrojen, amonyak gibi nitrojen içeren moleküllerle karşılaştırılınca oldukça düşüktür. Kathrin Altwegg'e göre Jüpiter ailesinden Chury gibi kuyruklu yıldızlar dünyadaki su ve nitrojenin önemli kaynaklarından olmadığı düşüncesini destekliyor. Kathrin Altwegg ve ekibi yakın zamanda kuyruklu yıldızda bulunan sudaki döteryum dan hidrojen oranının dünyadan farklı olduğunu keşfetmişti, ve her ikisininde farklı bir kaynaktan geldiği sonucuna varılmıştı. Kathrin Altwegg, Gezegenimizdeki suyun kaynağı gibi, 30 yıl önce 1P/Halley kuruklu yıldızına yapılan Giotto görevinde kuyruklu yıldızlardaki kayıp nitrojen yeni sorular ortaya çıkmasına neden olmuştu. Sonunda bunun çözülmüş olması çok önemli. şeklinde açıklıyor. ESA'nın Rosetta projesinde görevli bilim insanı Matt Taylor, moleküler nitrojen keşfi, Jüpiter ailesi kuyruklu yıldızlarının güneş sistemimizin evrimde oynadığı role dair bulmacanın parçalarından birisi diyor. Taylor bulmacanın henüz çözülmediğini de ekliyor. Rosetta ve Chury güneşe en yakın olacakları noktadan beş ay uzaklar bu süre içinde gaz bileşimlerindeki değişimler incelenip takip edilecek. Elde edilecek bilgilerin kuyruklu yıldızın geçmiş yaşamı hakkında yeni bilgiler sunması bekleniyor.


6 Ağustos 2014'de ESA'nın uzay mekiği Rosetta tarihte kuyruklu yıldızına sonda indirerek inceleyen ilk uzay aracı olacak. Medya yetkilileri Almanya Darmstadt Avrupa Uzay Operasyonları Merkezi'ne bu tarihi anı kaydetmek için çağırıldı. 2 Mart 2004'de Fransız Guana'sından fırlatıldığından beri 6 milyar km'den fazla yol alan Rosetta Dünya'yı üç Mars'ı bir kez dolaştı. Ayrıca 2 asteroitle beraber uçtu. 20 Ocak 2014'de 31 aylık uykusundan uyandırılan Rosetta 67P/Churyumov Gerasimenko kuyruklu yıldızına inmek için hazırlanıyor. Rosetta'nın hedefine ulaşması için sadece 10,000 km kaldı. İndirilen sonda Kasım 2014'e kadar uydunun yüzeyinde kalacak. Asıl inanılmaz olan ise 2014 ün Mayıs ayında Jüpiter'in yörüngesinde 67P/Churyumov-Gerasimenko kuyruklu yıldızını yakalayarak, yüzeyine 100 kg 'lık Philae sondasını indirecek olması. Böylece ilk kez bir kuyruklu yıldıza bir gözlem sondası indirilmiş olacak. 4 km büyüklüğündeki kuyruklu yıldıza inecek olan sonda 20 cm kazarak aracın onboard laboratuvarında analiz yapacak. Bu görev dünya tarihinde bir ilk olma özelliğini gösteriyor. Rosetta kuyruklu yıldıza yaklaştıkça sıradışı özellikler keşfetmeye başladı. Rosetta'nın kamerası 14 Temmuz'da mükemmel bir görüntü yakaladı. Görüntüde kuyruklu yıldız iki parçadan oluşan çekirdeği görünüyor. Oldukça sıra dışı şekle sahip kuyruklu yıldızın halen yüzeyinin neye benzediği hakkında detaylı bilgi verilemiyor. Kuyruklu yıldızın şeklinin diğer kuyruklu yıldızlardan oldukça farklı olduğu söyleniyor.


Rusya Ural Bölgesi'nde sıradışı parlak portakal rengi bir parlama görüldü. Bölge sakinleri tarafından pek çok kamera tarafından kaydedilen dev patlama bu sıradışı olay için pek çok bilim insanı ve acil servis elemanı bölgede yaşanan olayı açıklamakta zorluk çekiyor. Hollanda Meteor Topluluğu'ndan Marco Langbroek : Sanırım bu bir meteordu, diyor. Rusya'nun Sverdlovsk bölgesi Rezh kasabasında gece vakti birden aydınlanan gökyüzü, bölge sakinlerini heyecanlandırdı. 14 Kasım 'da parlayan gökyüzü pek çok kamera tarafından kaydedildi. Yaşanan olay UFO fanatikleri tarafından heyecanla karşılansa da, muhtemelen bölgede daha önce olduğu gibi göktaşı yağmurlarının eseri olabilir. Bir sürücünün aracı tarafından kaydedilen inanılmaz patlama videosu sonrasında Youtube'de yayınlandı. Sosyal medya ve diğer medya kaynaklarına göre bu ışık patlaması muhtemelen meteor veya askeri denemelerden kaynaklandı. Ayrıca hiçbir bölgesel acil servise olayla ilgili bir rapor yapılmadı. Asıl ilginç olanı ise hiçbir patlama sesinin raporlanmaması. Yani bu sefer hiçbir ses olmaması oldukça garip. E1.ru'ya göre bu parlamanın ardında askeri denemeler var. Fakat askeri yetkiler tarafından yapılan açıklamada o günde hiçbir askeri denemenin yapılmadığı belirtiliyor. Daha önce Şubat 2013'de Ural Chelyabinsk bölgesine düşen meteor, akıllarına bölgeye yine meteor düşmüş olabileceği fikrini getiriyor. Daha önceki patlamada pek çok bina zarar görmüş, yüksek bir ses duyulmuştu.


Yeni yayınlanan bir bilimsel araştırmaya göre, yeni non-invazif test sayesinde sadece parmak izinden kokain tayini yapılabilecek. Analyst araştırma dergisinde yayınlanan makalede, sadece parmak izinden kokainin sindirildiği ya da dokunulduğu anlaşılabiliyor. Surrey Üniversitesi'nin liderliğinde Hollanda Adli Tıp Enstitüsü, Ulusal Fizik Laboratuvarı , Londra Kraliyet Koleji ve Sheffield Hallam Üniversitesi'nden araştırmacılar kütle spektroskopisi teknikleri kullanarak parmak izinden uyuşturucu tedavi servislerini analiz etti. Parmak izleriyle tükürük numuneleri karşılaştırılarak iki test doğrulandı. Önceki parmak izi testlerin benzer testler ancak kişinin kokaine dokunup dokunmadığını gösterirken, yeni yöntem uyuşturucuyu kullanıp kullanmadığını gösteriyor. Biri kokain aldı mı, gaytasında benzoylecgonine ve methylecgonine izine rastlanır ve bu kimyasal indikatörler parmak izinin kalıntılarında bulunur, diyor başyazar Surrey Üniversitesi'nden Dr Melanie Bailey. Desorpsiyon Elektrosprey İyonizasyon tekniğiyle püskürtülen sprey, eğer bu maddeler varsa belirlemeye yarıyor. DESI tekniğinin pek çok adli uygulaması var, fakat bunları uyuşturucu kullanımına dair veriler sağlamıyor. Araştırmacılar bu yeni testin geniş alanda uygulamalarının olacağını düşünüyor. Normalde uyuşturucu testi gözaltı servislerinde, hastanelerde, hapishanelerde, mahkemelerde ve diğer emniyet güçlerinde yer alıyor. Buna rağmen, geleneksel test yöntemlerinin sınırları var. Örneğin, kan testleri için eğitimli kadro ve idrar testlerin bazı mahremiyet konuları önem taşıyor. Ayrıca vücut sıvıların testleri , biyolojik tehlikeler içerebiliyor, saklama koşulları ve imha metotlarında problemler olabiliyor. Ayrıca bu testler genelde tesis dışında olmayı gerektirebiliyor. Bu metodun güzelliği ise, non-invazif ve kan ve tükürük testlerinden daha hijyenik. Ayrıca yanılma payı yok . Testin doğası gereği parmak izinden alınıyor, diyor Dr. Bailey. Bu teknolojinin geliştirilmesiyle önümüzdeki on yılda portatif uyuşturucu testleri çıkacaktır. Mevcut kütle spektrometreleri portatif olmasa da,üreticiler portatif kütle spektrometreleri üzerinde çalışıyor. Bu sayede uyuşturucu testleri daha güvenilir şekilde yapılabilecek. - Melanie Bailey, Robert Bradshaw, Simona Francese, Tara La Roche Salter, Catia Costa, Mahado Ismail, Roger Webb, Ingrid Bosman, Kim Wolff, Marcel de Puit. Rapid Detection of Cocaine, Benzoylecgonine and Methylecgonine in Fingerprints using Surface Mass Spectrometry. The Analyst, 2015; DOI: 10.1039/C5AN00112A


Astronomlar uzun süredir Yay A yıldız kümesinde Samanyolu 'nun merkezinde yüksek enerjili parçacık jeti oluşturan dev bir karadelik aramaktaydı. İşte sonunda NASA' nın Chandra X-ışını Gözlemevi ve Bilim Kurumu' nun Very Large Array radyo teleskopundan gelen sonuçlar sayesinde nihayet kara deliği tespit ettiler. Önceki çalışmalarda da farklı teleskoplar kullanılarak bu bölgede bir kara delik jeti olduğu düşünülse de bu tespitler belirleyici değildi. Astronomlar on yıllardır Samanyolu'yla bağlantılı olabilecek bir kara delik arayışı içindeydiler. Fakat bizim yaptığımız gözlemler şimdiye kadar bu tarzda bir jet için yapılmış en güçlü tespit, diyor araştırmanın baş yazarı Nanjing Üniversitesi'nden Zhiyuan Li. Araştırma online dergi The Astrophysical Journal'in yeni sayısında yer alacak. Yüksek enerjili parçacık jetleri evrende büyük ve küçük ölçekli olarak bulunabilir. Bu jetler Samanyolu'ndaki kara delikten binlerce kat daha büyük genç yıldızlar ve kara delikler tarafından üretilir. Bu jetler geldikleri objenin merkezinde enerji taşıyarak, galaktik boyutta yeni yıldızların oluşumunu düzenlerler. Sgr A' dan gelen bu jeti tespit ettiğimizde kara deliğin ekseninin dönüş yönünü tespit edebileceğimizden, jeti bulmak için çok istekliydik. Bu bize kara deliğin büyüme geçmişi hakkında önemli ipuçları verdi, diyor Kaliforniya Üniversitesi' nden araştırmanın yardımcı yazarı Mark Morris . Araştırma gösterdi ki, Sgr A' nın dönüş hızı tek bir yönü gösteriyoro da , Samanyolu'nun dönüş eksenine paralel olduğuydu. Bu da astronomlara Sgr A' dan toz ve gaz bulutunun 10 milyar yıldır göç ettiğini gösteriyor. Eğer Samanyolu öncesinde daha büyük galaksilerle çarpışmış olsaydı , onların merkezi kara delikleri Sgr A ile birleşir ve herhangi bir yönü gösterebilirdi. Chandra ve VLA' dan alınan radyo emisyonlarına göre, jet Sgr A ' nın yakınlarındaki gaz bulutuna rastgeliyor. Jetin olduğuna dair iki kanıt var; biri Sgr A' ya doğru hat yapan X ışını yayan gazve ön kısımdaki sonik patlama benzeri şok dalgası. Radyo verilerinden jetin gaza çarptığı gözüküyor. Ayrıca Sgr A da görülen bu enerji işareti ya da spektrumu diğer galaksilerde bulunan jetleri andırıyor. Bilim adamları bu jetlerin kara deliğe doğru çekilen maddeler olduğunda veya bu maddeler dışarı fırladığında oluştuğunu düşünüyorlar. Sgr A' nın çok az madde tükettiği ve nedenle jetinin zayıf olması bugüne kadar bilinen bir şey. Diğer tarafta jet görülmemesinin gaz ve tozdan dolayı Dünya' dan görüşü zorlaştırmadı veya materyal yetersizliğinden jete yakıt olmaması muhtemel. Sgr A' nın olduğu bölge çok soluk, yani karadelik son birkaç yüzyıldır sessizliğini koruyor. Buna rağmen Chandra gözlemevi geçen ay Sgr A' nın en azından, milyon kat daha fazla parladığını tespit etti. Biliyoruz ki, bu dev kara delik geçmişte çok daha aktifti. Tekrar aktif olduğunda jet çarpıcı bir şekilde parlayacağını düşünüyoruz, diyor yardımcı araştırmacılardan MIT' den Frederick K. Baganoff. Astronomlar 2008 yılında Samanyolu'ndan yayılan dev yüksek enerjili parçacık balonlarının Sgr A' dan gelen jetlerin galaksinin ekseniyle hizalanmasından kaynaklanabileceğini öngörmüşlerdi. Chandra' dan gelen son veriler bu tezi destekliyor. Samanyolu'nun merkezinde bulunan bu dev kara deliğin güneşten 4 milyon kat daha büyük olduğu ve Dünya' dan 26,000 ışık yılı uzakta olduğu belirtiliyor. - Zhiyuan Li, Mark R. Morris, Frederick K. Baganoff. Evidence for A Parsec-scale Jet from The Galactic Center Black Hole: Interaction with Local Gas. The Astrophysical Journal, 2013


Bilim dünyasındaki en zorlu işlerden biri de kara delikleri incelemektir. Neredeyse çok silik olduklarına ya da aksine parlak sıcak gaz bulutlarıyla sarıldıklarından onları görmek oldukça zordur. Astronomlar dünyadaki bir dizi teleskop ağını kullanarak, Samanyolu'nun merkezindeki süpermasif kara delik Sagittarius A 'a ait en temiz radyo görüntülerini aldı. Ayrıca bu görüntüler cismin doğrudan dünyaya dönmüş olabileceğini işaret ediyor. 26,000 ışık yılı uzakta Sagittarius A dünya en yakın kara delik olmayabilir fakat en yakın süpermasif karadelik olabilir, 4 milyon güneş kütlesinde...Elbette ışık bile bu cismin kütle çekiminden kurtulamadığından , kara deliğe dair birşeyler pek mümkün değil. Asıl hedef kara deliğin gölgesini yani ,kara deliğe düşen maddenin yarattığı parlak arka planda nesnenin silüetini görmek. Asıl problemlerden biri ise kara delikle bizim aramızda evrenin yarısı var ve maddeden saçılan tüm ışık , parlak bir bulut yaratarak Sagittarius A 'yı gizliyor. İşte bu karadeliği gözlemlemek için Dünya büyüklüğünde bir sanal teleskopa ihtiyaç var. Bu tekniği çok uzun taban çizgili interferometre deniyor. Bir çok radyo teleskop kullanılarak aynı nesneye bakılıyor ve her teleskopa vuran sinyal kaynakları arasındaki farklar kıyaslanıyor. Sonra bu veri işlenerek saçılma etkisini büyük kısmı kaldırılıyor. Böylece nesnenin daha net bir görüntüsü elde edilebiliyor. Sagittarius A 'yı 86 GHz frekansta gözlemlemek için kullandı. Fakat anahtar gelişim ise Atacama Large Millimeter Dizisi ilk kez global ağın 13 teleskopundan biri olarak kullanıldı. Bu teleskop bu frekansa çok duyarlı olduğundan 86 GHz'de önceki teşebbüslere göre iki kat daha fazla çözünürlük elde edildi. Araştırmada süpermasif karadeliğe dair yeni detaylar ortaya çıktı. Radyo emisyonlarının kaynağının simetrik olduğu ve tüm gökyüzünün 300 milyondan birini kaplayan bir bölgeden geldiği görüldü. Dünya karadeliği görecek kadar şanslı bir pozisyonda gözüküyor. Bu radyo emisyonunun radyo jet yerine diskteki bir gazdan yayıldığını gösteriyor. Buna rağmen , Sagittarius A diğer radyo frekansı yayan karadeliklere göre bir istisna olabilir. Alternatif ise radyo jeti bizi işaret ediyor olabilir. Gelecekte ise Event Horizon Teleskopu gibi çok daha duyarlı teleskop dizileri 230 GHz'e çalışılarak çok daha yüksek çözünürlüklü görüntüler elde edilebilir. Halen saçınımlar ve bozunmalarla Sagittarius A'nın görüntüsü bozulsa da, bu gözlemlerden gelen inanılmaz çözünürlük sayesinde araştırmacılar saçınımın tam olarak özelliklerini belirleyebiliyor.