Modular AI şirketinin, Yapay zeka altyapısında dünya lideriyiz. O kadar çok katkıda bulunduk ki, şimdi onu yeniden icat ediyoruz. paylaşımından da yola çıkarak şirket çalışanları Python'un kolaylığı ve C'nin hızını birleştiren bir programlama diline ihtiyaç olduğunu fark ettiler ve MOJO dilini geliştirdiler. MOJO'nun birçok dikkate alınması gereken özelliği vardır. - Kullanılabilirlik ve Programlanabilirlik MOJO, Python'ın üst kümesi olduğu için Python ekosistemi ile tam uyumluluk içinde çalışır. Örneğin; Numpy, Pandas kütüphaneleri kullanılarak MOJO'da da veriler manipüle edilebilir, Matplotlib kütüphanesi kullanılarak veriler görselleştirilebilir. Bu yüzden söz dizimi Python'a çok benzediği için farklı bir programlama dili ve kütüphaneler öğrenmeden MOJO ile geliştirme yapılabilir. Ayrıca C++ ve CUDA gerektirmeksizin düşük seviyeli yapay zeka donanımları programlanabilir. - Performans MOJO'nun göze çarpan en büyük özelliği hızıdır. Python'a kıyasla çok daha hızlı(bazı testlerde 35000 kat daha hızlı)kod çalıştırma yeteneğine sahiptir. MOJO'nun bu kadar hızlı çalışma sebebi Python gibi yorumlama dili olmamasıdır. MOJO, kodları makine diline çeviren dünyanın en güçlü derleyicisinden ve heterojen çalışma zamanı ile birden çok çekirdek, vektör birimi ve egzotik hızlandırıcı birimi dahil olmak üzere donanımın tüm gücünden yararlanır. - Genişletilebilirlik MOJO, modellere basit bir şekilde ön ve son işleme adımları eklenmesine ve kullanılan adımları yeni adımlar ile değiştirmeye olanak sağlar. Geliştiriciler, modelleri ve modüler yığınları geliştirmek için çekirdek birleştirme, grafikleri tekrardan yazma ve diğer tüm teknikleri kullanabilir. - Güvenlik MOJO, çok güvenli bir dildir. Bellek güvenliği ile hafıza sızıntılarını önler böylece performans sorunlarının önüne geçmiş olur. Ayrıcı MOJO değişkenlerin her zaman doğru kullanılmasını sağlayan değişken denetim özelliğine sahiptir. Python yapay zeka geliştiriciler için biçilmiş bir kaftandır. Söz diziminin açık ve kolay olması, Python'ı öğrenmeyi çok kolay hale getirmiştir. Birçok kütüphaneye sahiptir ve birçok programlama dili ile etkileşimli çalışabilir. Daha sayılabilecek avantajları olsa da herkes tarafından bilinen bazı problemlere sahiptir. Bunlardan en çok bilineni performansının düşük olmasıdır. Bu yüzden geliştiriciler yüksek performans gerektiren çalışmalarda Python ile çalışmaktan kaçınmaktadır. İşte tam da bu nedenlerden dolayı, kolay kod yazılabilen, performansı yüksek ve güvenli bir dil olarak MOJO tercih edilebilir. Daha çok yeni bir dil olan MOJO'nun popülerliği çok olmasa da gelişime açık olan bu yeni programlama dilinin ismini önümüzdeki günlerde daha çok duyacağımıza inanıyorum.


Ağızlarından çıkacak bir sözün tüm ülke kaderini etkileyebilecek nitelikteki politikacılar belirli kalıplarla sınırlı kalarak konuşmalarını gerçekleştirirler. Şu an ki aşamada ise politikacıların bu tutumlarına teknoloji eli değmiş durumda. ABD'nin köklü Üniversitelerinden biri olan Massachusetts Üniversitesi'nden Valentin Kassernig, örnek bir politik konuşmayı baz alarak benzer algoritmalar üreten bir yapay zeka meydana getirdi. 53 Amerikan Kongresi'nden 4000 politik konuşmayı yapay zekaya aktaran Kassernig, konuşmaları siyasi partilere göre kategorize etti. Uygulamanın işleve geçme aşamasında, var olan konuşmanın hangi siyasi parti-görüşe uygun olduğu belirlendikten sonra, görüşe uygun olan cümleler konuşma metnine aktarılıyor. Sonraki cümlelerden bir önceki cümledeki ifadelere uygun olan devamı da aktarılarak konuşma tamamlanıyor. Halihazırda klişe politikacı konuşmaları söz konusu iken, bu tip uygulamanın işleve girmesinin ardından konuşmalar daha da sıradan hale gelir mi bilinmez; fakat yapay zekanın bu alanda da etkin olması çanların gelecek teknolojisi için çaldığını söylesek yanılmış olmayız.


Beth İsrail Kadın Papaz Tıp Merkezi ve Harvard Medikal Okulu araştırmacıları, patoloji görüntülerini okumak ve yorumlamak noktasında yapay zeka eğitimini içeren bir yol geliştirdi. Lenf düğümlerindeki görüntüleri meme kanseri teşhisinde kullanılmak üzere okuyarak yorumlayan yapay zeka, meme kanserini önleme noktasında önemli bir rol üstlenecek. BIDMC'den Andrew Beck; yapay zekaların "derin öğrenme" yeteneği beraberinde meme kanserinin teşhisi kapsamında konuşma, görüntüleri okuma-yorumlama gibi özellikleri yerine getirebileceğini ifade etti. Programın dünya kamouyuna duyurulmasının her yıl düzenlenenUluslararası Biyomedikal Görüntüleme Sempozyumu'nda gerçekleşmesi bekleniyor. Var olan slaytlarda kanserli hücre ile sağlıklı hücre arasındaki farkı belirlemeye yönelik eğitimden geçecek yapay zekanın "derin öğrenme"yeteneğine bu sayede kavuşması bekleniyor. Henüz deney aşamasında olan programın, testlerde kanserli hücre teşhisi konusunda yüzde 92'lik bir oran yakaladığı dile getiriliyor. Patologların ise bu oranın yüzde 96'ya çıkmasının, hata payını en aza indirme noktasında kritik öneme sahip olduğunu ifade ediyorlar.


Science dergisinde yayımlanan makaleye göre, Google'ın yapay zekası DeepMind'in geliştirdiği GraphCast adlı açık kaynak kodlu model, 10 günlük hava durumu tahmininde meteoroloji uzmanlarından daha hızlı ve daha doğru sonuçlar üretti. Geliştirilen bu yeni yapay zeka modeli, Eylül ayında etkili olan Lee Kasırgası'nın Kanada'da nereye varacağını geleneksel yöntemlerden, üç gün daha erken tahmin ederek geleneksel yöntenleri geride bırakmış görünüyor. GraphCast, hava sistemlerinin dünya çapında nasıl geliştiği ve hareket ettiği hakkında 40 yıllık Avrupa Orta Menzilli Hava Tahminleri Merkezi verilerinin bulunduğu bir makine öğrenimi mimarisini kullanıyor. Tahminlerinin girdileri, Avrupa Orta Menzilli Hava Tahminleri Merkezi tarafından küresel hava durumu gözlemlerinden, mevcut zamanda ve altı saat öncesinde dünya çapında meydana gelen atmosfer durumlarından oluşuyor. GraphCast bu verilerle bir dakika içinde 10 günlük tahmin raporu üretebiliyor. Yapılan kapsamlı bir değerlendirme GraphCast'in, Avrupa Orta Menzilli Hava Tahminleri Merkezi tarafından yürütülen ve 3 ila 10 gün sonrasını tahmin eden dünyanın önde gelen geleneksel sisteminden daha isabetli olduğunu gösteriyor. Avrupa Orta Menzilli Hava Tahminleri Merkezi koordinatörü Matthew Chantry, "GraphCast'in diğer makine öğrenimi modelleri olan Huawei, Pangu-Weather, Nvidia ve FourCastNet'ten daha becerikli olduğunu" söyledi. Aşırı hava olayları hakkında uyarılar sunabilen GraphCast'in, verilen bilgiye göre, gelecekte daha fazla siklon izlerini büyük bir doğrulukla tahmin edebileceği, taşkın riskiyle ilişkili atmosferik nehirleri tanımlayabileceği ve aşırı sıcaklıkların başlangıcını öngörebileceği tahmin ederek olası zararları en aza indirme ve insanların güvenliğini sağlama konusunda büyük önem taşıyacağı belirtiliyor. - Açık Kaynak Kodlar, https://github.com/google-deepmind/graphcast - Google DeepMind Resmi Forum Sayfası, https://deepmind.google/discover/blog/graphcast-ai-model-for-faster-and-more-accurate-global-weather-forecasting/


Aynı şekilde Stephan Hawkingde yapay zekanın geliştirilmesinin insanlığın sonunu getirebileceğinden endişeli. Fakat Musk ve Hawking akıllı telefonlardan korkmuyorlar. Köleleştiren ve katliam yapan insanlardan daha zeki davranabilecek yapay zekadan, süper zekadan korkuyorlar. Kendi kendine hareket eden arabaların üreticilerine göre gelişmekte olan bu sektör büyük bir öneme sahip ve aslında yapay zeka geliştirmek müthiş derece karışık bir iş. Musk ve Hawking gibi zekalar buna karşı somut bir anlayışa sahip olmak zorunda değiller. Bilim kurgularda çizilen fizik kurallarına gerçek dünyadaki kurallara nazaran daha fazla odaklanmaları gibi. Aslında yapay zeka çalışanları da bazı kaçak süper zeka üretimlerinden tedirginler. Halk için tehlike yaratacak şeyleri oluşturan yapay zeka komitelerini oluşturmaktan henüz çok uzağız diyor Dileep George, kendisi bir yapay zeka firması olan Vicariousun kurucularından birisi. Facebookun yapay zeka araştırmacısı olan Yann LeCun ise insan seviyesindeki yapay zeka hedefinin öngörülebilecek bir gelecek için imkansız olduğunu düşünüyor. Tabii ki bütün araştırmacılar her konuda endişeye sahip olmakta serbest. Montreal Üniversitesinde Makina Öğrenme Laboratuvarının başı Yoshua Bengio Benim çalışmalarımın içerisinde yer alan kişilerin gelişmeler hakkında endişeli olması bir tür korku tüccarlığı olur diyor ve ekliyor dışarıda bunların insanlığın sonunu getireceğine inanan insanlar var. Korku tüccarlığı da, böyle düşünen insanları hedef almak olur. Başka bir değişle, yapay zekanın oluşturduğu tehdit ne yapaylıktan ne de zekadan kaynaklanıyor. Yapay zeka topluluklarının en kaçınılmaz gelişimi teknolojik değil, marka değeri. Araştırmacılar gibi, bizlerin görevi de insalara Hollywood ve gerçek hayat arasındaki farkı öğretmek olmalı diyor George.


Dünyanın yapay zeka kullanarak çalışan ilk ultra gerçekçi insansı robot sanatçısı, çalışmalarının bir sergisini başlattı. Ai-Da robotunun çalışmaları, Venedik'teki 59. Uluslararası Sanat Sergisi Venedik Bienali'nde Giardini'de sergileniyor. Leaping Into The Metaverse başlıklı sergisi, bir otoportre ve Frankenstein yazarı Mary Shelley'nin bir portresi de dahil olmak üzere, merkez parça olarak dört portreden oluşan bir dizi ile yeni ve yükseltilmiş resim koluyla yarattığı çalışmaları sergileyecek. Londra Tasarım Müzesi Küratörlüğü Başkanı Priya Khanchandani, "Bu, yapay zeka sanatı için önemli bir an. Ai-Da'nın çalışmaları, robotların gerçekten yaratıcı olup olamayacağına dair soruları gündeme getiriyor." dedi. Ai-Da'nın yaratıcılarına göre, birkaç heykelin yer aldığı sergi, "Eski Mısır'ın ölümden sonraki yaşamla ilgili düşünceleri ve 21. yüzyılda ölümsüzlüğü elde etmek için biyoteknolojiyi kullanma konusundaki mevcut saplantımız üzerine " için ayarlandı. "Ben Ai-Da, dünyanın ilk ultra gerçekçi yapay zeka robot sanatçısı. İsmim Ada Lovelace'den geliyor. Gözlerimdeki kameraları ve yapay zeka algoritmalarını kullanarak çiziyorum. Ve bir performans sanatçısıyım. Resimler ve heykeller oluşturmak için insanlarla işbirliği yapıyorum." dedi robot 2020'de bir konuşmada. Yapay zeka, "Postmodern teori ve felsefe, yaratıcı süreci besleyen etkilerin çeşitliliğini takdir ediyor. Çok yönlü kişiliğim ve benim dışımda bilim insanları, tasarımcılar ve makinelerle işbirlikçi sanatım bu düşünceye uyuyor. Sanatım, insanların çevrimiçi ve fiziksel dünyalarımızda günlük olarak etkileşimde bulunduğu, kararlar aldığı ve teknolojiden ve yapay zekadan etkilendiği günümüzdeki yaşamlarımızı yansıtıyor." diye açıkladı.


Yapay zekanın, insanların doğal olarak göremediği şeyleri görebildiği başka bir ekranda ırk tanımlayabildiğini keşfedildi. Araştırmacılar yapay zekanın, insan uzmanlarına göre net bir fark olmamasına rağmen, X-ışını görüntülerinden ırkı ayırt edebildiğini keşfettiler. Yalnızca X-ışını ve BT görüntülerine dayanarak, AI, ırkı yaklaşık yüzde 90 doğrulukla tanımlayabildi ve bilim insanları bunu nasıl yapabildiğini anlayamıyorlar. Sonuçlar, yapay zekayı tıbbi teknolojilerde dağıtırken çok dikkatli olunması gerektiğini gösteriyor, çünkü sağlanan görüntülerin anonim, bulanık veya başka bir şekilde bozuk olduğu düşünülse bile, yapay zeka bunları hala karakterize edebiliyor olabilir. MIT elektrik mühendisliği ve bilgisayar bilimleri yardımcı doçenti ve makalenin yazarlarından Marzyeh Ghassemi yaptığı açıklamada, "Lisansüstü öğrencilerim bana bu makaledeki bazı sonuçları gösterdiğinde, aslında bunun bir hata olması gerektiğini düşündüm. Dürüst olmak gerekirse, bana söylediklerinde öğrencilerimin deli olduğunu düşündüm. " dedi. Yapay zekanın görüntüleri tanımlama yeteneğini test etmek için, bir derin öğrenme modeli ilk olarak çeşitli insan gruplarında vücudun birçok farklı bölgesinin BT ve X-ışını görüntülerini besledi ve her görüntü kişinin ırkıyla etiketlendi. Ardından, ten rengi ve saç rengi gibi olası tanımlayıcı özelliklerle birlikte etiketler çıkarıldı. Her görüntü için, AI'dan bireyin ırkını tanımlaması istendi. Yapay zeka, vücudun tüm bölgeleri için herhangi bir tanımlayıcı özellik olmadan bile yaklaşık yüzde 90 doğrulukla ırkı tanımlayabildi. Tüm temelleri kapsayan araştırmacılar, yapay zekanın sinsi olup olmadığını ve vücut kitle indeksi veya meme yoğunluğu gibi bir yarışı diğerine göre önerebilecek değişkenlere dayalı tahmin yapmak için istatistikleri kullanıp kullanmadığını merak ettiler. Araştırmacılar olası değişkenleri çıkardılar ve yalnızca benzer BMI ve vücut tiplerine sahip kişilerin AI veri kümelerini gösterdiler, ancak AI yine de ırkı tanımlayabildi. Bunu nasıl yapabilir? Açıkçası, araştırmacılar emin değil. Bu, AI'nın neredeyse imkansız koşullarda ırkı tanımlayarak bilim insanlarını ilk şaşırtması değil. Önceki çalışmalar, görüntü ağır şekilde bozulduğunda veya değiştirildiğinde bunu yapabileceğini gösterdi. Ancak, değişkenlerin çıkarılması sonuçları şaşırtıcı hale getirir. Araştırmacılar, yapay zekanın siyah ve beyaz insanların derisi arasındaki melanin varyasyonlarını tanımlayabildiğini ve bu farklılıkların CT ve X-ray taramalarında ortaya çıkabileceğini ve insanların daha önce hiç fark etmediğini varsayıyorlar. Yine de bu sadece bir fikir ve gerçek çalışma şimdi sonuçları anlamaya başlıyor. Ne olursa olsun, bilgi, yapay zekanın hastanelerde kullanımı ve farklı ırklara nasıl farklı tepki gösterebilecekleri konusunda ciddi endişeler uyandırmalı. Harvard Tıp Okulu'nda yardımcı yazar ve doçent olan Leo Anthony Celi, Boston Globe'a, Bir ara vermemiz gerekiyor. Algoritmaları hastanelere ve kliniklere getirmek için acele edemeyiz, ta ki onların ırkçı kararlar veya cinsiyetçi kararlar almadıklarından emin olana kadar. dedi.


En kaba tabiriyle makinelerin, insanların yaptıkları işi yapmaları amacıyla işlev görecek yapay zeka çalışmaları, son günlerde artarak devam ediyor. Bilimsel adıyla bir bilgisayarın ya da bilgisayar kontrolündeki robotun zeka barındıran canlıları benzer olarak hareketleri yerine getirme kabiliyeti olan yapay zeka, başta teknoloji olmak üzere pek çok alana yenilik getirecek. İnsanların yaptıkları bir işi, insanlara oranla daha çabuk, verimli ve kusursuz bir şekilde yapabilme yeteneğine sahip olacak yapay zeka teknolojilerinin, robot çağının temellerinden biri olacağı şimdiden ifade ediliyor. Birçok açıdan olumlu çözümleri sunacak teknolojiler, Tech Crunch'da yer alan habere göre, o kadar da masum değil. 1969 yılında Neil Armstrong bir kongrede yaptığı konuşmada şu sözleri; Bilim kehanete henüz hakim değil, her önümüzdeki yıl, sonraki 10 yıldan daha fazla çalışmalıyız dile getirmiş, bilimin henüz bazı şeylere hazır olmadığını belirtmişti. O tarihten bu yana, gelişen teknoloji ise her yıl ve sonraki 10 yıl sürekli yeni çözümleri insanlığın kullanımına sunmuştu. Bu bağlamda dönem itibariyle yapay zeka teknolojileri ön görülemeyecek bir şekilde gelmeye başladı. Bilim insanları potansiyel gerçeklik içerisinde çalışmalarını yürütmek isterken, meydana getireceği sonuçlar tahmin edilemeyen yapay zeka teknolojilerine geleceğin teknolojisi gözüyle bakılıyor. Konuyla ilgili 33 yapay zeka araştırmacısı görüşlerini dile getirdi. Dile getirilen görüşler ise hiç iç açıcı olarak gözükmüyordu. Alanında uzman bilim insanları, 20 yıl içerisinde birçok dalda insanlığın hizmetine sunulacak yapay zekanın büyük risk taşıyacağını ifade etti. Risk çerçevesinde başta hatalı algoritmaya sahip robotların varlığı öne sürülürken, kötü yönetilecek bir yapay zeka teknolojisin, mali ve ekonomik açıdan büyük bir zararı meydana getirebileceği ifade edildi. MIT Medya Laboratuvarı ve Harvard Programı Evrimsel Dinamik Yetkilisi Dr.Joscha Bach konuyla ilgili yaptığı açıklamada, yakın vadede teknolojinin getireceği olumsuzlukları öngöremediklerini dile getirdi. Otomasyon teknolojileri ve verimlilik açısından son derece faydalı olacak teknolojilerin, ücrete dayalı bir ekonomik sistemin varlığına nasıl bir etki yapacağının tahmin dahi edilemediğini belirten Dr. Joscha, sonuçların iyimser olmayacağını düşündüklerini vurguladı. Aynı zamanda, kontrol edilemeyen bir yapay zekanın, toplum yapısında meydana getireceği değişikliğin, robot algoritmaları ile hesaplanamadığını söyleyen Dr. Joscha, işin sosyolojik boyutunun ihmal edilmemesi gerektiğini sözlerine ekledi. Yapay zeka teknolojileri, kurumsal ve toplumsal alanlarda enerji başta olmak üzere, pek çok alanda hayatımıza girmiş ya da girmek üzere durumundalar. Sanayi Devrimi sonrasında ortaya atılan Bilişim, Teknoloji, Robot Devrimikavramlarına temel hazırlayacak etkenlerden biri olan yapay zekanın, yeni bir devrim meydana getirmesinin an meselesi olduğunu söyleyebiliriz. Alanında uzman bilim insanları dahi henüz sonucu kestiremiyorken,geleceğin teknolojisinin nelere kadi olacağını bekleyip göreceğiz.


Yapay zekanın yazarlığını yaptığı ve Konpyuta ga shosetsu wo kaku hi ironik adlı eser, 3. Nikkei Hoshi Shinichi Edebiyat Ödülleri'nde birinciliği kazanmasa da ödüle yaklaştı. Resmi olarak roman yapay zekayı geliştiren ekip tarafından yazıldı. Hitoshi Matsubara ve üniversitedeki ekibi kelime ve cümleleri seçti ve işi yapay zekaya teslim etmeden önce eserin çatısını kuracak parametreleri girdi. Edebiyat ödüllerine gönderilen iki yapay zeka romanından biri ilk elemeyi geçmeyi başardı. Sanat dünyası için bu gelişme ilk robot tehdidi değil. Daha önce de şiir yazan robot ve sanat eleştirmeni robot gibi deneyimler yaşanmıştı.


Ancak devreye girmesinin üzerinden 24 saat geçmeden Tay'a, Nazi sempatizanı, ırkçı ve soykırım destekçisi gibi mesajlar yazmak ve küfretmek "öğretildi." Bunun üzerine Microsoft'un sohbetlere müdahale etmeye başladığı sanılıyor. Şirket yetkilileri bunu açıkça doğrulamadı ancak "bazı düzenlemeler yaptıklarını" bildirmekle yetindi. Bazı kullanıcılar ise Microsoft'un müdahalesini eleştirerek #justicefortay kampanyası başlattı, yazılım devinden yapay zekanın "doğruyu ve yanlışı kendi kendine öğrenmesine izin vermesini" talep ettiler.


1963'te Herbert Heran adlı Avusturyalı bir entomolog ve Alman davranış bilimci Martin Lindauer, bal arılarının havada uçma biçiminde tuhaf bir şey fark ettiler. Arılar bir gölün üzerinden uçmak üzere eğitildiklerinde, ancak suyun yüzeyinde dalgalar ve dalgalanmalar varsa diğer tarafa geçebiliyorlardı. Öte yandan, göl ayna gibi pürüzsüz olduğunda, arılar aniden cam görünümlü sıvıya çarpana kadar irtifa kaybederdi. O zamanlar, bulgular, bal arılarının uçuş sırasında gezinmek için görsel ipuçlarını kullandığı fikrini destekledi ve bir takip çalışması şimdi bu yetenekli küçük havacıların uçuş stratejilerine büyüleyici bir bakış açısı ekledi. 1963 deneyini daha etik bir şekilde tekrarlayan araştırmacılar, bal arılarının uçuş sırasında irtifalarını düzenlemek için altlarındaki zemin hızını izlediğini gösterdi. Deneyler, dış mekana yerleştirilmiş, tavanda ve zeminde düz eski duvarlar gibi görünecek şekilde kaplanabilecek aynalar bulunan 220 santimetre uzunluğunda dikdörtgen bir tünelin içinde gerçekleştirildi. Tüm aynalar kapatıldığında, bal arıları genellikle neredeyse sabit bir irtifayı korurken tünelin bir tarafından diğer tarafa uçtular. Tavan bir aynayı ortaya çıkarmak için geri çekildiğinde, tünelin yüksekliğini görünüşte ikiye katlıyordu, arılar kolayca karşıya geçtiler. Ancak zemin bir aynaya dönüşerek zemini 2 kat uzaklıkta görünüme çevirinde çarpışmalar başladı. Arılar normal bir şekilde uçmaya başlayacaktı, ancak yaklaşık 40 santimetre uçuştan sonra, böcekler cam tabanla çarpışana kadar irtifaları düşmeye başlayacaktı. Hem tavan hem de zemin ayna olduğunda, paralel bir çift sonsuz duvar oluşturduğunda, arılar sadece yaklaşık sekiz santimetre uçtuktan sonra irtifa kaybetmeye başladılar ve kısa bir süre sonra yere çarptılar. Bulgular, uzaysal oryantasyon bozukluğuna çok benziyor. Pilotlar da yer hızlarını göremedikleri zaman irtifalarını korumakta zorlanırlar. Bir 'mezarlık sarmalı' sırasında bile, insan duyuları bizi aldatarak hala düz uçuşta olduğumuzu düşündürebilir. Bu yüzden uçak aletlerinin katkıları çok önemlidir; uzaysal yanılsamaların üstesinden gelmemize yardımcı olurlar. Ne yazık ki, bal arıları onlara yardımcı olacak bu yedekleme sistemine sahip değil. Tünelin yalnızca ikinci yarısında bir ayna zemin varken bile, ilk yarıdan itibaren istikrarlı uçuşları aniden dramatik bir düşüşle kesintiye uğradı. Kısacası, arılar irtifalarını korumak için gökyüzünde üstlerinden gelen görsel ipuçları yerine yerdeki görsel ipuçlarını kullanıyor gibi görünüyor. Zemin artık böceklere uygun bir taban çizgisi vermediğinde, bu 'ventral optik akışı' yeniden kazanabileceklerini görmek için irtifa olarak daha alçalıyorlar. Olduğundan daha uzakta olduğunu düşünerek, sonunda yere düşerler. Deneydeki arılara daha geniş bir görüş alanı verilmiş olsaydı, muhtemelen etraflarında rakımı korumaya yardımcı olmak için başka ipuçlarını kullanabilirlerdi. Ancak büyük, durgun bir gölde veya kapalı bir tünelde uçarken, böceklerin irtifalarını ölçmek için kullanabilecekleri birkaç alternatif vardır. İlginç bir şekilde, benzer bir deney, meyve sineklerinin irtifalarını kontrol etmek için ventral optik akışı kullanmadığını buldu. Bu nedenle, farklı türler, uçuşlarını sürdürmek için farklı teknikler kullanabilir. Yüksek irtifalarda, insanlara düşeceğimiz korkusuyla genellikle aşağı bakmamaları söylenir. Ancak belki de tam tersini yapmamız gerekiyordur.


Kimyasal olarak sertleşen yapıştırıcıların sertleşmesini sağlayan kimyasal tepkime ısı, nem ya da ışık gibi harici bir kaynak gerektirir. Örneğin otomobil motorlarının montajında kullanılan oksijensiz yapıştırıcılar oksijensiz ortamda sertleşir ve bu tip yapıştırıcıların depolama ortamında hava olması gerekir. Günlük hayatta en sık kullanılan ve süper yapıştırıcı ya da japon yapıştırıcısı olarak bilinen siyanokakrilat yapıştırıcılar tek bileşenli, çözücü içermeyen ve kısa sürede sertleşen bir yapıştırıcı türü. Siyanoakrilat yapıştırıcılar zayıf bir bazın varlığında polimerleşerek sertleşir. Havadaki nem oranı %40-60 aralığında olduğunda siyanoakrilatlar için en uygun sertleşme ortamı sağlanmış olur. Kimyasal olarak sertleşen yapıştırıcıların bir kısmı ise iki bileşenden oluşur. Bu tür yapıştırıcıları oluşturan reçine ve sertleştirici ayrı ayrı depolanır ve uygun oranda karıştırıldıklarında kimyasal tepkimeye girerek sertleşirler. Fiziksel bağlanma ile sertleşen yapıştırıcılarda ise sertleşme sürecinde malzemenin kimyasal yapısı değişmez. Çözücü içeren bu yapıştırıcılarda sertleşme genellikle organik ya da su bazlı çözücünün buharlaşması ile gerçekleşir. Oda sıcaklığında katı halde olan ve ısıyla eriyerek etkileşen yapıştırıcılar ise soğuyarak katılaşır.


Eski yaralar için henüz yapılacak birşey olmasa da, bilim insanları yeni oluşan yaraların klasik yara dokusu gibi iyileşmesi yerine normal doku gibi yenilenmesinin yolunu buldular. Önceleri, yara izi bırakmadan bir yaranın iyileşmesinin memeliler için imkansız olduğu düşünülüyordu fakat bu durum yeni yapılan çalışmalar sayesinde değişmiş olabilir. Pennsylvania Üniversitesi Dermatoloji Bölüm Başkanı George Cotsarelis, yara iyileşmesinde iz bırakmadan cildin kendini yenilemesinin yolunu bulduklarını ifade etti. İşin sırrının öncelikle, kıl köklerinin kendini yenilemesi olduğunu söyleyen Cotsarelis, sonraki aşamada, yağ hücrelerinin, yenilenmede etkili olduğunu bildirdi. Yara dokusunda, yağ hücreleri ve kıl kökleri yoktur, bu bölgenin neredeyse tamamı miyofibroblast hücrelerinden oluşur. Yara izlerinin farklı görünmesinin nedeni budur. Aslında, cildin yaşlanmasının nedeni de yaşın ilerlemesi ile birlikte, yağ hücrelerini kaybediyor olmamızdır. Yağ hücrelerinin kaybolması, cilt renginin bozulmasına, derin ve geri dönüşü olmayan çizgilerin oluşmasına neden olur. Yara iyileşmesinde, var olan miyofibroblastların yağ hücrelerine dönüştürülmesi ile yara izleri yerine yenilenmiş bir cildin elde edilebileceği fikri bilim insanları tarafından kabul edilmişti. Fakat bu uygulamanın, yalnızca balıklarda ve amfibilerde işe yarayacağı düşünülmekteydi. Araştırma ekibinden Maksim Plikus , yapılan çalışmaların, iz oluşmadan yara iyileşmesinin gerçekleşmesi için, yeni fırsatlar sağladığını belirtti. Grubun yaptığı önceki çalışmalarda, yenilenen ciltteki yağ hücreleri ve kıl köklerinin birbirinden ayrı fakat bağımsız olmayan bir şekilde geliştiği ve kıl köklerinin gelişmesinin öncelikli olduğu ortaya konmuştur. Kıl köklerinin yenilenen dokuda, yağ hücrelerinin gelişmesine yardımcı olabileceği düşüncesini test etmek amacıyla laboratuvar ortamında fare ve insan dokuları üzerinde çalışmalar yapılmıştır. Bu çalışmalarda, yara dokusunda kıl köklerinin gelişmesi sağlanmış ve bu süreçte neler olduğu gözlenmiştir. Bu durum doğal yara iyileşmesinde oluşan bir durum değildir ve yalnızca laboratuvar ortamında gerçekleştirilerek muhtemel sonuçlar incelenmiştir. Bu çalışmaların sonuçları incelendiğinde; kıl köklerinin şekil almaya başlar başlamaz, Bone Morphogenetic Protein isimli sinyal proteini salgıladığı ve bu sayede yara dokusundaki miyofibroblastların, yağ hücrelerine dönüştüğü görülmüştür. Yara dokusunda kıl köklerinin geliştirilmesi ile yenilenen dokunun görüntüsünün, yara almadan önceki halinden ayırt edilemez şekilde olduğu görülmüştür. Cotsarelis'e göre; miyofibroblastların, başka hücrelere dönüşme kabiliyetlerinin olmadığı bilinmekteydi fakat bu çalışma ile miyofibroblastların,etkili ve kararlı bir biçimde yağ hücrelerine dönüştüğü kanıtlanmış oldu. Bu deneyin, henüz laboratuvar koşullarında fare ve insan dokularında gerçekleştirildiği ve canlı bir bireyin üzerinde bu çalışmanın denenmesinin çok daha farklı koşullar gerektirdiğini hatırlatmakta fayda var. Vücudumuzun en büyük organı olan deri hakkında her gün yeni birşeyler öğreniyoruz, umarız ki bu çalışmalar, gelecekte yaraların iz bırakmadan iyileşmesini mümkün kılar.


Bu mitin aksine yarasaların kör olmadığı hatta koşullara bağlı olarak kimi zaman avlanırken görüş yeteneklerini kullanmayı tercih ettikleri araştırmacılarca ortaya konmuştur. Ayrıca böcek avlamak yerine meyve nektarı içen pek çok meyve yarasaları, ses yansımasını hiç kullanmazlar. Bu türler özellikle keskin bir görüş yetisine sahiptir ve bazıları mor ötesi ışığı bile görebilmektedir. Bat Conservation International ekibine göre doğada en az 1300 yarasa türü mevcut 1 ve bu türler; bitkiyle, böcekle ve kanla beslenenler olarak üç farklı gruba ayrılır. Farklı türlerde, çok farklı görsel yetenekler evrimleşmiştir. Örneğin, PLOS ONE 'da yayımlanan 2009 yılına ait bir çalışmaya2 göre Güney ve Orta Amerika'dan iki tür, Palla'nın uzun dilli yarasaları ve Seba'nın kısa kuyruklu yarasaları gün ışığında görmelerini ve renkleri algılamalarını sağlayan görsel reseptörlere sahiptirler. Hatta bu reseptörlerden bazıları, bu yarasaların insanın görebileceği ışık spektrumunun ötesindeki mor ötesi ışığı görmelerini sağlıyor olabilir. Birçok türde de görüş yeteneği ve ekolokasyon birlikte çalışıyora benziyor. Rousettusa egyptiacus adlı Mısır meyve yarasası, keskin görüş ve ekolokasyon kabiliyetleri ile bu yarasalara örnektir. Current Biology'de 2015 yılında yayınlanan bir çalışmaya4göre, bu yarasaların karanlıkta ekolokasyondan daha fazla yararlandıkları ama kendilerine has dil şaklatma seslerini aydınlıkta dahi kullandıkları keşfedilmiştir. Araştırmacılar, makalelerinde; yarasaların, özellikle uçuş ardından konduklarında ekolokasyonu hızlandırıp görüşlerinden kazandıkları veriler ile sesleri birleştirerek mesafeleri ölçtüklerini öne sürüyorlar. Hatta böcekçil yarasalar bile yapabildikleri zaman görme duyusunu kullanırlar. Animal Behaviour 'da 2003 yılında yayınlanan bir makalede5, araştırmacılar, böcekçillerden kahverengi kulaklı yarasanın görme ve sonar bilgilerinin her ikisine de sahip olmasına rağmen avlanırken görüş yeteneğini tercih ettiğini belirtiyorlar. 2009 yılındaki bir çalışmaya6 göre ise Kuzey Amerika'daki en yaygın türlerden küçük kahverengi yarasa ay ışığında yönünü bulabilmek ve alacakaranlıkta avcılardan kaçınmak için görsel almaçlara sahip olabilir. Kısacası, bir daha çevrenizde yarasaların kör oldukları 'geyiği' açılırsa, bu gececil uçan memelilerin görsel yeteneklerini hatırlamak isteyebilirsiniz.


Gök bilimciler, yaşanabilir gezegenler aramak için ağlarını geniş bir alana yaydılar ve Atina, Georgia Üniversitesi'nden bir ekip, bunun işe yarar olamayacak kadar geniş olabileceğini savunuyor. İhtiyacımız olan şeyin, sadece yaşamı destekleyebilecek gezegenler bulmak değil, aynı zamanda çok daha dar bir alt küme olan tespit edebileceğimiz yaşamı destekleyebilecek gezegenleri aramak olduğunu öne sürüyorlar. "Fotosentetik yaşanabilir bölge" dedikleri şeye odaklanarak ve içindeki beş gezegeni belirleyerek, bunun nasıl yapılacağı konusunda bir başlangıç noktası sağlıyorlar. Bir yıldızın yaşanabilir bölgesi şu anda sıvı suyu desteklemek için doğru miktarda güneş ışığı alan alan olarak tanımlanıyor - tamamen kaynayıp buharlaşacak kadar çok değil veya tamamen donacak kadar az da değil. Bu tanım biraz belirsiz olabilir çünkü bir gezegenin atmosferindeki sera gazı miktarı, sınırların olduğu yerde değişebilir. Yine de, bu bölge içinde Dünya benzeri bir gezegen bulunduğu her seferinde heyecanlanmamız yeterince iyi, ancak astronomik ekipmanlardaki bazı ilerlemeler bunu oldukça sık hale getiriyor. Dr. Cassandra Hall liderliğindeki bir ekibin Astrophysical Journal'a sunduğu bir ön baskı makalesinde öne sürdüğü gibi, eğer biz buradan tespit edemiyorsak, bir gezegenin yaşamı destekleyip destekleyemeyeceğinin bir önemi yoktur. Örneğin, Tau Ceti'nin yörüngesinde dönen uzaylıların Güneş Sistemi'nde yaşam olup olmadığını anlamaya çalıştıklarını hayal edin. Mars'ı potansiyel olarak yaşanabilir görebilirler, ancak o mesafede orada herhangi bir yaşam tespit etmelerinin hiçbir yolu yoktur - biz yüzeyde keşif araçlarıyla bile emin değiliz. Dünya ise çok daha kolay olurdu. Bunun nedeni, Dünya'daki yaşamın o kadar bol olmasıdır ki, atmosferi biyolojik olmayan süreçlerin yapamayacağı şekilde önemli ölçüde değiştirmiştir. Benzer şekilde değiştirilmiş atmosfer arayışı, uzaylı yaşamı avlamada bir sonraki sınırdır, ancak Hall ve ortak yazarlar; "Böyle bir tespit, muhtemelen büyük miktarda teleskop zamanı alan özel bir çalışma gerektirecektir." diyor. Gezegenin yıldızının yüzeyinden geçen yüzlerce geçişin birleştirilmesi gerekecektir. Çalışmakta olan düzinelerce JWST'ye veya Aşırı Büyük Teleskop'a sahip olana kadar, bu kadar zamanı israf etmeyi göze alamayız ve hedeflerimizi dikkatli bir şekilde seçmemiz gerekir. Sera etkileri, bir sistem için kapsamlı bir teleskop zamanı ayırmadan ve muhtemelen o zaman bile bilemeyeceğimiz bir şey değildir. Yazarların idealin altında olması halinde PHZ'yi küçültebileceğini düşündükleri bir başka faktör olan gezegenin gününün uzunluğu da bilinmiyor olabilir. Sonuç olarak, çeşitli koşullar altında PHZ'de olacak alanlara odaklanmak en güvenlisidir. Bulduğumuz yaşanabilir bölge gezegenlerinin birçoğunun, bir tarafı kalıcı olarak yıldızlarına bakacak şekilde "kütleçekim kilitli" olması bekleniyor. Bu tür gezegenlerin gerçekten yaşanabilir olup olmadığı konusunda büyük tartışmalar oldu. Bazı durumlarda sıcaklıkların uygun olabileceği bir alacakaranlık halkası olmalıdır, daha soğuk durumlarda doğrudan yıldıza çevrilen alan uygun sıcaklığa sahip olabilir. Ancak yazarlar; "Analizimiz, PHZ'nin tüm vakalar için ağırlıklı olarak kütleçekim kilidi alanının dışında var olduğunu gösteriyor, bu da Evrenin başka yerlerinde yaşam arayışının kütleçekim kilitli olmayan gezegenlere odaklanması gerektiğini gösteriyor." diyor. Yazarlar, yaşanabilir bölgedeki bilinen 29 kayalık gezegenden yalnızca beşinin tüm olası değişkenler için sürekli olarak PHZ'de olduğunu buldular; Kepler-452 b, Kepler-1638 b, Kepler-1544 b ve Kepler-62 e ve f. Gezegen atmosferlerini belirlemeye çalışmak için çok fazla teleskop zamanı harcayacaksak, bunlar başlama yerleri gibi görünüyor. Çalışma, gezegenlerdeki biyokimyanın bizimkine benzer şekilde çalıştığı varsayımına dayanıyor, ancak yazarların belirttiği gibi, çalışmadığı yerde ürünleri tanıyamayabiliriz, bu nedenle bakmanın pek bir anlamı yok.


Kısa cevap: Karbon, en çok kimyasal bağı en güçlü şekilde yapabilen en ideal elementtir ki bir element en fazla 4 adet kimyasal bağ yapabilir. Karbonun 4 valans elektronu vardır ancak onu özel yapan valans elektron sayısı değildir ki periyodik tabloda karbon elementinin altında yer alan silisyum gibi diğer elementlerin de 4 valans elektronu bulunur. Karbonu özel kılan, 4 bağ yapabilen en küçük element olmasıdır. Küçük olduğu için valans elektronları atom çekirdeğine daha yakındır ve bu yüzden bağ yaptığı diğer elementleri kuvvetli bir şekilde kendine çeker; bu sebeple bağların yıkılması için gereken enerji diğer elementlerin bağlarını yıkmak için gereken enerjiye göre daha fazladır ve dolayısıyla doğadaki en sert ve en uzun zincirli yapılar da yine karbon elementinin yaptığı kimyasal bağlar ile mümkündür. Silisyum ise karbondan daha büyük bir atomdur ve valans elektronları da karbona göre çekirdekten daha uzaktadır; bu yüzden bağ yaptığı elementleri karbondaki kadar güçlü bir kuvvetle kendilerine çekemezler, yani bağları yıkmak için gereken enerji karbona göre daha azdır ki bu özellik onu karbona kıyasla daha kırılgan yapar.


Hollanda'nın Rotterdam kentindeki Erasmus Üniversitesi Tıp Fakültesi uzmanlarınca yapılan araştırmanın sonuçları "Current Biology" dergisinde yayınlandı. Manfred Kayser başkanlığındaki araştırma ekibi, bir grup deneğe başka deneklerin fotoğraflarını gösterip bu kişilerin yaşlarının tahmin edilmesini istedi. Yaşı olduğundan daha genç ya da daha yaşlı tahmin edilenlerin genetik özellikleri incelendi. Bunun için toplam 2 bin 600 kişiyi kapsayan ve daha önce yapılmış bir araştırma için oluşturulan veri tabanından yararlanıldı. Uzmanlar böylece MC1R adlı gene ulaştı. Uzmanlar bu gene birçok özelliğiyle zaten aşinaydı. Soluk ten ve kızıl saçlı olmayı belirleyen gen, iltihap ve DNA onarımı gibi biyolojik faaliyetlerden de sorumlu. Uzmanlar, bu özelliklerin genç ya da yaşlı görünmeyi etkilediği ihtimali üzerinde duruyor.


Yaşlanma sürecimizde, DNA'da hasarlar meydana gelmeye başlar ve en sonunda geri dönüşü olmayan bir noktaya ulaşır. Bu süreçte hücreler, ya ölürler ya kanserleşirler ya da yaşlanma evresine girerler. Yaşlanma süreci, hücreler için uyku evresidir, bu süreçte hücreler bölünmezler fakat yaşamlarını sürdürürler. Yaşlanan hücrelerin, bugüne kadar zararsız oldukları düşünülmekteydi, fakat yeni çalışmalar ile bu yaşlanan hücrelerin çevreye bir takım kimyasallar ve moleküller salgıladığı ve bu salgıların sağlıklı hücreler üzerinde yaşlandırma ve inflamasyon etkisinin olduğu görüldü. Hollanda'daki Erasmus Üniversitesi'nden araştırmacılar, yaşlılık sürecine giren hücreleri öldüren bir peptid geliştirdiler. Bu peptid, yaşlı hücrelerin ölümüne neden olurken, sağlıklı dokulara zarar vermiyor. Ayrıca araştırmacılar, bu peptid uygulamasından sonra, farelerde yaşlılık belirtilerinin tersine döndüğüne şahit olmuşlardır. Bu uygulama ile, farelerde, bazı organların fonksiyonlarının yeniden düzenlendiği, dökülen tüylerinin yeniden çıktığı ve daha uzun mesafeleri koşabildikleri görülmüştür. Peptid, belirli bir proteini hedef alarak çalışmakta. Bu protein; FOXO4 proteinidir ve p53 proteini ile etkileşim halinde çalışmaktadır. Bu proteinler hücrelerin kendi kendini ölüme götürmesini engellemektedirler. Cell dergisinde yayınlanan çalışmanın yazarlarından Peter de Keizer, farelere bu uygulamayı 10 ay boyunca haftada üç kez yaptıklarını ve herhangi bir yan etki görmediklerini belirtiyor. FOXO4 proteininin, yaşlılık evresine girmeyen hücrelerde neredeyse hiç ifade edilmediğini, FOXO4-p53 etkileşiminin de yalnızca yaşlılık evresindeki hücrelerde görüldüğünü ifade ediyor. Çalışmanın bundan sonraki basamağında, bu peptidin insanlar üzerinde denenmesi planlanıyor. Fareler üzerinde çalışılarak elde edilen şaşırtıcı sonuçların insanlar üzerinde de elde edilip edilemeyeceği merak konusu. Açıkçası vücut daki hücreleri farelerde ki gibi geri döndürebilme fikri çok dahiyane olmakla beraber bir o kadarda zor olduğunu düşünüyorum çünkü örnek vermek gerekirse bir takım canlılar dejenarasyon özelliğine sahip amma ve lakin insanlar bu özelliğe bilim sayesinde olsun olmasın fazla yaklaşacağını düşünmüyorum. Yine de zaman kavramını tam olarak kavrayabilirsek eğer işte o zaman yaşlanmamıza, saçımızın ağarmasına, kırışıklıklarımıza neyin neden olduğunu çözebiliriz.


Kraliçe Elizabeth'in yeni yayınlanan ölüm belgesi, ölüm nedeninin altında sadece şu ilginç kelimeyi içeriyor - yaşlılık. Böyle belirsiz bir ölüm nedeni, yalnızca birinin nasıl öldüğüne dair soruları gündeme getirmekle kalmaz, aynı zamanda aile ve geride kalan sevdikleriniz için de zor olabilir. İngiltere ve Galler'de önde gelen ölüm nedenleri bunama ve Alzheimer hastalığı, kalp hastalığı, serebrovasküler hastalıklar , kanser ve COVID'dir. Diğer önemli nedenler arasında kronik alt solunum yolu hastalıkları , grip ve pnömoni yer alır. Yaşlılığın, ölüme neden olan bir kategori olarak uzun bir geçmişi vardır. 19. yüzyılda, belirsiz "ölü bulundu" tanımının yanı sıra önde gelen bir ölüm nedeniydi. 19. yüzyılın ortalarında, 1836 Doğum ve Ölüm Kayıt Yasası ile birinin ölümünün kaydedilmesi, din adamlarından devlete geçti. Daha sonra Fransız istatistikçi ve demograf Jacques Bertillon tarafından yazılan Bertillon Ölüm Nedenlerinin Sınıflandırılması adlı çığır açan yayın vardı. Bu, kesin bir ölüm nedeni sağlamanın önemli olduğunu gösteriyor çünkü bu, nüfusun farklı seviyelerindeki ölüm eğilimlerini izlemek için değerli bir araçtır. Sonunda, "yaşlılık", bilinmeyen bir ölüm nedenini tanımlamak için son çare ifadesi haline geldi. Ya da bir kişinin birtakım komplikasyonlardan ölmüş olabileceği, ancak kesin ölüm nedenini bulmak için otopsi emri vermenin pratik veya etik olmadığı durumlarda kullanışlı hale geldi. - ve 21. yüzyıllarda "yaşlılık"ın nadiren ölüm nedeni olarak kullanılmasının bir diğer nedeni de ölenlerin ailelerine bilgi verme gerekliliğidir. Araştırmalar, ailelerin sevdiklerinin nasıl öldüğü hakkında bilgi istediğini, bunun yalnızca kendi sağlık sorunlarını yönetmede yararlı olabileceği için değil, aynı zamanda sevdiklerinin ölümüne kabul edilebilir bir açıklama sağladığı için de istediğini gösteriyor. Araştırmacılar, ailelerin öldükten sonra sevdikleriyle devam eden ilişkiler kurduklarını uzun süredir tartışıyorlar. Nasıl öldüklerini belirlemek, geride kalan aile üyelerinin kederlerini nasıl yönettiklerinin ve merhumu anmalarının bir parçasıdır. Kraliçenin 96 yaşında nasıl öldüğü hakkında daha fazla bilgi istemenin çok makul olmadığını düşünebiliriz. Ancak, örneğin, ayrıcalıklı bir hayat yaşayan ve yaşlılıkta ölen birinin belirli bir ölüm nedeni, sağlıklı bir yaşam sürmenin ve iyi bir ölümün nasıl planlanacağını konusunda bize çok şey anlatabilir.


Ağustos ayında, Lawrence Livermore Ulusal Laboratuvarı'ndaki Ulusal Ateşleme Tesisinden araştırmacılar, sonunda eylemsizlik hapsetme füzyonunun ateşleme eşiğini geçmiş olabileceklerine inanıyorlardı. Şimdi bu inanç olaylandı. Füzyon reaktöründen, materyali kaynaştırmak için başlangıçta ihtiyaç duyulandan daha fazla enerji elde etmeyi başardılar. Etkinlik, geçtiğimiz baharda yapılan testte sekiz kat ve 2018'deki rekor kıran deneylerden 25 kat daha iyi bir gelişme olan 1,3 Megajul füzyon enerjisi açığa çıkardı. Bulgular Nature dergisinde yayınlandı. "Bu deneylerde, herhangi bir füzyon araştırma tesisinde ilk kez, yakıttan füzyon reaksiyonlarını başlatmak için gerekenden veya yakıt üzerinde yapılan iş miktarından daha fazla füzyon enerjisinin yayıldığı yanan bir plazma durumuna ulaştık." dedi yardımcı yazar Annie Kritcher yaptığı açıklamada. NIF'deki füzyon yaklaşımı, Eylemsizlik Hapsi Füzyonu olarak bilinir. Bu, Tokamak ve Stellarators gibi füzyon reaktörlerinde araştırılandan farklıdır. Orada enerji, sıcak kaynaştırıcı plazmadan sürekli akışla çıkarılır. Eylemsizlik hapsi füzyonunda, enerji bunun yerine ayrık olaylardan çıkarılır. Dünyanın en enerjik lazeri kullanılarak, küçük yakıt topakları ısıtılarak ve sıkıştırılarak ateşlenir, füzyon oluşturulur ve elektriğe dönüştürülebilecek büyük miktarda enerji açığa çıkar. Tesisin tamamı üç futbol sahası büyüklüğündedir ama lazer hedefi bir kez ısıtıldığında insan saçı çapında bir sıcak nokta oluşturur. Bu sınırlı alanda, kaynaştırıcı pelet, saniyenin 100 trilyonda biri için 10 katrilyon watt füzyon gücü yayar. Bu sınırlı alanda gerçekte neler olduğuna dair çok daha derin bir anlayış sayesinde atılım mümkün oldu. Modeller ince ayarlandı ve test edildi, lazer darbelerinin uzunluğu ve pelet etrafındaki radyasyon boşluğu olan hohlraum'un tasarımıyla oynandı. Kritcher, "Henüz yapılacak çok iş var ve bu, füzyon araştırması için çok heyecan verici bir zaman. Bu çalışmanın ardından ekip, her iki platformda da hohlraum verimliliğini daha da artırdı, sıcak nokta basıncını artırarak daha yüksek performans ve rekor 1.35 MJ HYBRID-E deneyi sağladı." dedi. Harika bir dönüm noktası olmasına rağmen, ekip bu füzyon başarısını bir "temel kamp" olarak görüyor. Buradan, daha da yüksek basınçlara ve dolayısıyla bu tür füzyondan salınan daha da yüksek enerjiye ulaşmak amacıyla mevcut yaklaşımı geliştirmeyi planlıyorlar.


Fizikist'te yazar olmak ve içeriklerinizle katkıda bulunmak isterseniz "Yazar Başvuruları" açıldı! - Hesabınız varsa giriş yapın hesabınız yoksa yeni bir kullanıcı oluşturun. - Giriş sonrası profilinizden "Ayarlar" sayfasına gidin. - Açılan sayfada "Yazarlık Başvurusu" sayfasına gidin. - Açılan sayfada kendiniz, eğitiminiz ve katkı sağlamak istediğiniz içerikler alanları hakkında lütfen geniş bilgilere yer verin. - Açıklama sonrası "Gönder" demeniz yeterli olacaktır. Olumlu olan başvurulara adresimiz üzerinden dönüş sağlanacaktır. Dönüşler yanlızca e-mail üzerinden olacağı için lütfen başvuru öncesi e-mailadresinizi aktif bir adresle güncelleyin. Yeni kullanıcılar ise aktif olarak kullandıkları bir adresle kayıt olmalarını rica ederiz. Başvurusu kabul edilen gönüllü yazarlarımızın ilk 3 içerik girişinden sonra künye sayfamızda yerini alacaktır.


Yapılan çalışmalar yediğimiz besinlerin içerdikleri biyoaktif bileşenlerin, epigenetik değişikliklere neden olarak genlerimizi ve potansiyel olarak çocuklarımızın genlerini değiştirebileceğini göstermektedir. Norveç Bilim ve Teknoloji Üniversitesi yaptığı araştırmada, üçte bir protein, üçte bir yağ ve üçte bir karbonhidratın çoğu yaşam tarzıyla ilişkili hastalık riskini sınırlamak için en iyi tarif olduğunu bulmuştur. Ayrıca, besinlerin içerdikleri antioksidanlar ve fitokimyasallar, DNA hasarını azaltabilir ve genetik stabiliteyi destekleyebilir. Temel olarak besinlerden kaynaklanan hastalıkların tespit edilerek tüketim alışkanlıklarının belirlenmesini sağlayan bir bilimdir. Yediğimiz besinlerin genetiğimizi nasıl etkilediği üzerinde çalışmalar yapan bilim dalına beslenme epigenetiği adı veriliyor. Yediğimiz besinlerin gen ifademizi etkilemesi birkaç farklı yoldan oluyor. - Besinler ve hormonlar, doğrudan transkripsiyon hızını etkileyebileceği gibi özel sinyal yolakları aracılığıyla dolaylı olarak da etki edebilir. - A vitamini ve D vitamini, yağ asitleri, bazı steroller ve çinko gibi besinler, transkripsiyonu doğrudan etkileyen besin maddeleri arasında yer alır. - Karbonhidratlar, lipitler, proteinler gibi makro besin maddeleri, enerji kaynağı olarak hizmet etmenin yanı sıra hücrelerin yapısal ve düzenleyici bileşenlerinin sentezi için temel bir rol oynarlar. - Belirli makro besin maddeleri, dolaşan hormonları değiştirerek hücre fonksiyonunu etkiler.


Çankırı'da iki lise öğrencisi, yaptıkları "karıştırıcı" ile yemek hazırlayanların işini kolaylaştırmayı hedefliyor. Cumhuriyet Anadolu Lisesi tarafından düzenlenen 4006 TÜBİTAK Bilim Fuarı'na, 11. sınıf öğrencisi Ülkü Hasene Karahasan ve Semanur Oktay "Karıştırıcı" adlı projeyle katıldı. Yemek karıştırma nedeniyle çıkabilecek telaşı sona erdirmeyi amaçlayan proje, sergiyi gezenlerin ilgisini çekti. Karahasan, AA muhabirine yaptığı açıklamada, yemek karıştırma sebebiyle evlerde zaman zaman küçük ve tatlı gerginlikler yaşanabildiğini söyledi. Karahasan, "Başta annem olmak üzere gerek ev hanımları gerekse çalışan hanımların hayatını kolaylaştırmak için projeyi geliştirdim. Bilindiği gibi kadınlar mutfakta çok zaman geçiriyor. Bazen aynı anda birkaç işi yapmak zorunda kalabiliyor. Onların hayatını kolaylaştırmak istedim." dedi. Semanur Oktay da projenin gündelik hayatta çok işe yarayacağına inandığını kaydetti. Oktay, "Biz bu projeyi yapmaya karar verdikten sonra orta boy bir tencere edindik. Sonra aldığımız bir motora ikinci el blender telini taktık. Kalem pil, motor ve teli yapıştırıcı bantla sabitledik." bilgisini aktardı. Düzeneği istedikleri gibi çıkartıp takabildiklerini söyleyen Oktay, "Karıştırıcıyı tencerenin sapına monte ediyoruz. İstersek çıkartıp daha küçük ya da büyük bir tencereye takabiliyoruz. Anahtarı açtığımızda tencerenin sapına bağlı olan karıştırıcı yemeği karıştırmaya başlıyor." dedi.


Military.com'a göre ABD Kongresi, UFO gözlemlerine hızla yanıt vermek, çarpışma alanlarından malzeme kurtarmak ve ileri teknolojinin tersine mühendisliğine yardımcı olmak için tasarlanmış yeni bir ofis kurmak için yasa çıkarmaya hazırlanıyor. Tersine mühendislik; bir sistemin yapısının, işlevinin veya çalışmasının akıl yürütme analiziyle keşfedilmesi işlemidir ve çalışma prensiplerinin detaylı şekilde analizini içerir. Bu hafta yayınlanan yıllık savunma yetkilendirme yasasının bir parçası olan yasa tasarısı, ordunun tanımlanamayan hava olayları veya UAP'ler dediği şeylere yanıt vermek için yeni bir ofis kurmayı amaçlıyor. Halihazırda, ABD'deki UFO raporları, karmaşık bir dizi departman ve devlet kurumu tarafından ele alınmaktadır, ancak bu yasa tasarısı, bu çabaları merkezileştirmeyi ve senkronize etmeyi amaçlamaktadır. Yasanın sponsoru Temsilci Ruben Gallego, yaptığı açıklamada, "Ulusal güvenlik çıkarlarımızı korumak, ABD hava sahasında kimin ve neyin uçtuğunu bilmek anlamına gelir. Şu anda, UAP'leri izleme ve tanımlama sistemimiz Savunma Bakanlığı ve federal hükümetin diğer departmanları ve kurumlarına dağılmış durumda." dedi. Tasarının özellikle ilginç bir kısmı, Pentagon'un bilim insanlarının ve mühendislerin "bilim veya teknolojide bilinen en son teknoloji" ötesinde görünen UAP'leri anlamalarına yardımcı olacak bir süreç oluşturmasını gerektirecektir. Tasarı, teknolojinin tersine mühendisliğine yönelik fon taleplerinde "bu tür gelişmiş özellikleri ve performansı çoğaltmak" için bilgilerin kullanılabileceğini söylüyor. Tasarı ayrıca ofisin tüm bulgularının yıllık raporlarda ve savunma komitelerine iki yılda bir yapılan brifinglerde Kongre'ye sunulmasını zorunlu kılarak şeffaflığı teşvik etmeyi amaçlıyor. UFO manzaraları, medyanın yeterince ilgisini çeken ve daha sonra Pentagon tarafından onaylanan bir dizi yüksek profilli manzara nedeniyle son yıllarda halkın hayal gücüne yeniden girdi. Bu yıl ayrıca ABD Ulusal İstihbarat Direktörü Ofisi'nin UFO gözlemleri hakkında çok abartılı bir rapor yayınladığı görüldü. Ne yazık ki, rapor büyük ölçüde sonuçsuz kaldı ve gözlemlerde dünya dışı yaşam olduğunu doğrulayacak veya reddedecek hiçbir kanıt bulunmadığını iddia etti.


Bakır, bakterilere karşı mücadelede son derece faydalı bir elementtir. Bakırın antimikrobiyal özelliklerinin antibiyotiğe dirençli bakterilere, mantarlara ve hatta virüslere karşı etkili olduğu gösterilmiştir. Bu özellikler malzemeyi son derece faydalı kılar. Bir yüzeydeki bakteri varlığının tehlikeli enfeksiyonlara yol açabileceği durumlarda bakır fayda sağlar. Avustralyalı araştırmacılar, bazı bakterileri normal bakırdan 120 kat daha hızlı öldürebilen gelişmiş bir bakır yüzey oluşturdular. Biomaterials dergisinde bildirildiği gibi bu malzeme, Amerika Birleşik Devletleri'nde yılda 50.000 ölümden sorumlu olan bir bakteri türü Staphylococcus Aureus'a karşı test edildi. RMIT Üniversitesi'nden kıdemli yazar Profesör Ma Qian yaptığı açıklamada, "Standart bir bakır yüzey dört saat içinde Staphylococcus Aureus'un yaklaşık %97'sini öldürür. İnanılmaz bir şekilde, özel olarak tasarlanmış bakır yüzeyimize Staphylococcus Aureus bakterileri yerleştirdiğimizde, sadece iki dakika içinde hücrelerin %99,99'undan fazlasını yok etti. Yani, yeni bakır yüzey sadece daha etkili olmakla kalmıyor, 120 kat daha hızlı. dedi. Malzemenin sırrı mikroskobik yapısındadır. Ekip bunu başarmak için bakır ve manganezden oluşan bir alaşım oluşturan özel bir bakır kalıp döküm işlemi kullandı. Manganez daha sonra hem ucuz hem de ölçeklenebilir bir şekilde kimyasal olarak uzaklaştırıldı. Geride kalan, mikropların içine düşüp bakır iyonları tarafından öldürülmesi için mükemmel bir tuzak olan minik boşluklarla dolu bir yüzeydi. "Bizim bakırımız tarak benzeri mikro ölçekli boşluklardan oluşuyor ve bu tarak yapısının her dişinin içinde çok daha küçük nano ölçekli boşluklar var, bu boşluklar da muazzam bir aktif yüzey alanına sahip," diye açıklıyor baş yazar Dr Jackson Leigh Smith. Manganezin uzaklaştırılmasıyla oluşturulan özel desen, yüzeyi hidrofilik, yani su çekici hale getirir. Su, üzerinde damlacıklardan ziyade bir film oluşturur. "Hidrofilik etki, bakteri hücrelerinin yüzey nanoyapısı tarafından gerilirken formlarını korumak için mücadele ederek, gözenekli desen bakır iyonlarının daha hızlı salınmasına izin verdiği anlamına gelir. Bu birleşik etkiler, bakteri hücrelerinin yapısal bozulmasına neden olarak, onları sadece zehirli bakır iyonlarına karşı daha savunmasız hale getirmekle kalmaz, aynı zamanda bakır iyonlarının bakteri hücrelerine alınmasını da kolaylaştırır, " diye ekledi Smith. Ekip ayrıca yüzeyin COVID-19'a neden olan virüs olan SARS-CoV-2'yi öldürmede etkili olup olmadığını da araştıracak.


"Nature" dergisinde yayımlanan araştırma, insan vücudunda farklı bakteriler arasında bir varoluş mücadelesi olduğunu ortaya çıkardı. Almanya'daki Tubingen Üniversitesi araştırmacıları, insanların yüzde 30'unun burnunda "Staphylococcus aureus" yüzde 70'inde ise "Staphylococcus lugdunensis" bakterilerinin bulunduğunu belirledi. Araştırmacılar, Staphylococcus lugdunensis bakterisini taşıyan insanlarda rakip Staphylococcus aureus bakterisinin bulunma ihtimalinin daha az olduğunu da keşfetti. Staphylococcus lugdunensis bakterisinin neden daha yaygın olduğunu anlamaya çalışan bilim insanları, bakterinin genetik kodlarını incelerken yeni bir antibiyotik oluşturmaya yarayacak genetik kodu buldu. Bilim insanları, söz konusu genetik kod ile oluşturdukları ve "lugdunin" adı verilen antibiyotiği fareler üzerinde denedi. Deneyler, "lugdunin"in deride ortaya çıkan ve antibiyotik dirençli bakterilerin neden olduğu MRSA ve enterokok gibi hastalıkları tedavi ettiğini ortaya çıkardı. Araştırmacılardan Dr. Bernhard Krismer, bazı hayvanların hastalıklardan tamamen kurtulduğunu, vücutlarında hastalığa yol açan bakteri kalmadığını söyledi. Bazı hayvanlarda da hastalığın ve bakteri miktarının azaldığını belirten Krismer, ancak antibiyotiğin derinin alt katmanlarında çalışmaya devam ettiğini gözlemlediklerini kaydetti. Araştırmacılardan Prof. Dr. Andreas Peschel, yeni antibiyotikler bulmak için insan vücudunun daha detaylı araştırılabileceğine dikkati çekti.


Araştırmacılar, gezegenimizde basit, cansız malzemelerden ilkel yaşamın nasıl ortaya çıkmış olabileceğini araştırdı. Bildiğimiz şekliyle yaşamı hangi özelliklerin tanımladığını sordular ve canlı olan her şeyin Güneş veya hidrotermal menfezler gibi kaynaklardan enerji toplamaya ve kullanmaya ihtiyaç duyacağı sonucuna vardılar. Moleküler anlamda bu, elektronları karıştırma yeteneğinin yaşam için çok önemli olduğu anlamına gelir. Elektron transferi için en iyi elementler metaller olduğundan ve çoğu biyolojik aktivite proteinler tarafından yürütüldüğünden, araştırmacılar ikisinin kombinasyonunu keşfetmeye karar verdiler, yani metalleri bağlayan proteinler. Ortak özellikleri oluşturmak için metalleri bağlayan mevcut tüm protein yapılarını karşılaştırdılar. Bu ortak özelliklerin ata proteinlerinde mevcut olduğu ve bugün gördüğümüz protein yelpazesini oluşturmak için çeşitlendirildiği görüşünde birleştiler. Protein yapılarının evrimi, daha önce var olanlardan yeni kıvrımların nasıl ortaya çıktığını anlamayı gerektirir. Bu nedenle araştırmacılar, şu anda var olan metal bağlayıcı proteinlerin büyük çoğunluğunun, bağlandıkları metalin türüne ve organizmaya bakılmaksızın bir şekilde benzer olduğunu bulan bir hesaplama yöntemi tasarladılar. NASA tarafından finanse edilen çalışma, Buenos Aires Üniversitesi'nden araştırmacıları da içeriyordu.


Tıpkı okyanustaki ağır metallerde olduğu gibi, nanoplastiklerin de besin zincirinde yukarı taşınabileceği ortaya çıktı. Bu parçacıklar öncelikle daha büyük plastik parçaların doğal süreçlerle yıpranmasının bir sonucudur. Doğu Finlandiya Üniversitesi'nden biyolog Fazel Monikh liderliğindeki araştırmacılar, bu işlemi bir laboratuvarda, küçük 250 nm'lik polistiren ve polivinil klorür parçacıklarını marul ile birleştirerek gösterdiler. 14 gün sonra araştırmacılar bu marulu kara asker sineği larvalarına yem olarak veriler, ardından bu larvaları 5 gün sonra aç hamamböceği balıklarına verdiler. Balıklar 5 gün boyunca böceklerle beslendikten sonra, ekip dokuları her bir besin zinciri seviyesinden parçalara ayırdı ve görüntüledi. Bu parçacıkların tespit edilmesi zor olduğundan ve fizyolojik yolculukları sırasında değişebildiklerinden, araştırmacılar onları daha kolay takip edebilmek için nadir bulunan gadolinyum elementini minik plastiklerin içine yerleştirdi. Ekip, biyolojik etkisini azaltmak için plastiğin metali tamamen kapladığından emin olmak için bir taramalı elektron mikroskobu kullandı. İyi haber şu ki, incelenen türlerde bu tür nanoplastiklerle biyomagnifikasyon meydana gelmedi. Biyomagnifikasyon, alt trofik seviyelerde alınan kimyasalların besin zincirinden geçerken daha konsantre hale gelmesidir; bu, cıva ve poliklorlu bifeniller gibi kirleticilerin neden olduğu yaygın bir sorundur. Ancak görüntüler balığın solungaçlarında, karaciğerinde ve bağırsaklarında, böceklerin ağız ve bağırsaklarında ve marulun yapraklarında biriken nanoplastikleri ortaya çıkardı. Ayrıca, iki plastik, besin zinciri boyunca ilerlerken farklı davrandı. Marul biraz daha az polistiren aldı, bu yüzden polivinil klorüre kıyasla bu plastik aromanın daha azı geçti. Araştırmacılar, parçacıkların boyutu, şekli ve yüzey kimyası gibi özelliklerin hepsinin yaşam üzerindeki farklı etkilerini etkileyebileceğini açıklıyor. Örneğin, bazı solucanların, bir bitki tarafından alınmadan önce topraktaki polietileni parçalama olasılığı daha yüksek olabilir. Daha küçük nanoplastikler de dahil olmak üzere mikroplastikler, artık en derin okyanus çukurlarından, en yüksek dağlardan ve Antarktika'nın uzak izolasyonlarına kadar her ortamda her yerde bulunuyor. Yediğimiz yiyeceklerde, içtiğimiz suda ve soluduğumuz havada bulunurlar. Mikroplastikler her gün vücudumuzdan geçiyor, ancak araştırmacılar paniğe gerek olmadığını, çünkü bize kısa vadeli, ani bir etkisi olmadığını söylüyorlar; endişe kaynağı olmaya devam eden şey, uzun süreli maruz kalma ve yüksek konsantrasyon seviyeleridir. Bu küçücük parçacıklarla ilgili özel endişe, daha büyük köken parçacıklarının aksine, daha birçok fizyolojik engeli geçecek kadar küçük olmalarıdır. Bazılarının bitkilerde, omurgasızlarda ve omurgalılarda potansiyel toksisiteye neden olduğu zaten gösterilmiştir.


Kuşların beyinleri aslında oldukça gizemliler. Küçük boyutlarına rağmen, papağanlar ve kargalar, zorlu bulmacaları çözerek olağanüstü zeka belirtileri gösterirler. Önceki çalışmalar, ötücü kuşların ve papağanların ön beyinlerinin, bazen maymunlardan bile daha fazla sayıda nöron içerdiğini göstermiştir. Ancak bilişsel performansın bir hayvanın toplam nöron sayısıyla bağlantılı olduğu fikri sezgisel görünse de, yeterli kanıttan yoksundur. Maymunlar, kargalar ve güvercinler arasında yakın zamanda yapılan bir karşılaştırma, bir hayvanın öğrenme hızını veya durumlara uyum kabiliyetini açıklayabilmelerine rağmen, toplam nöron sayılarının mutlak bilişsel gücün zayıf bir tahmincisi olduğunu buldu. Diğer çalışmalar ise bunun aksini söylüyor. Bulguları, kuşların ön beyinlerinin palyum olarak bilinen belirli bir bölümündeki toplam nöron sayısının hafıza, öğrenme, akıl yürütme ve problem çözme açısından önemli olduğunu gösteriyor. Bir araştırma ekibi şimdi bunun her ikisinden de biraz olduğunu düşünüyor, daha önce gözden kaçan bir sistemle uzlaşmayı sağlayacaklarını düşünüyorlar. İlk olarak, yazarlar 111 kuş türünün paliumlarında bulunan nöronların sayısını incelediler. Ardından, bu sayıları kuşların yiyecek veya yem kullanması için 4400'den fazla yenilikçi yolla karşılaştırdılar. Sonuç olarak, palyumlarında daha fazla nöron bulunan kuş türlerinin yenilikçi ve yaratıcı olma ihtimalinin daha yüksek olduğunu buldular. Bununla birlikte, palyumda daha fazla nöron olduğunda, beynin başka yerlerinde daha az olma eğilimindeydi. Kısacası, zekayı ölçmek, nöronları saymaktan veya bu hücrelerin belirli bir alanda ne kadar yoğun olduğunu belirlemekten çok daha karmaşıktır. Bunun yerine, yazarlar kuş zekasının beyindeki geniş çapta dağıtılmış ağların ne kadar kontrol edildiği ve entegre olduğu ile ilgili olduğunu düşünüyor. Yazarlar, "Bu son bulgu, yalnızca çok büyük bedenleri olduğu için büyük beyinleri olan hayvanların en zeki hayvanlar olmadığı fikriyle uyuşuyor" diye yazıyor. Araştırmacılar, çalışmalarında tüm kuş türlerinin gelişimini karşılaştırdıklarında, yavru kuş olarak daha yavaş gelişen kuşların, palyumlarında daha fazla sayıda nörona sahip olma eğiliminde olduklarını buldular. Kanada'daki McGill Üniversitesi'nden biyolog Louis Lefebvre, "Ayrıca yavruların beyinleri gelişirken yuvada geçirdikleri süre de zekanın evriminde çok önemli bir rol oynayabilir" diyor. Aynı şey, şempanzelere veya bonobolara kıyasla insan gelişimi için de söylenebilir. Beynimiz diğer primatlardan üç kat daha büyüktür ve büyümemiz çok daha uzun sürer. Son zamanlarda yapılan beyin araştırmaları, insan zekasının diğer primat zekalarından beynimizin büyüklüğünden dolayı değil, beyinlerimizin daha esnek olması veya daha fazla kıvrıma sahip olması nedeniyle üstün olduğunu öne sürüyor. Aynı şey kuşlar için de geçerli olabilir. Bazı hayvan türlerini diğerlerinden daha akıllı yapan şey bilim insanları için açık bir soru olmaya devam ediyor.


Akışkanlar, bilime göre gerçekten kaotik unsurlardır, ancak hareketlerini hesaplamanın yeni bir yolu, akışlarını yakında çok daha öngörülebilir hale getirebilir. Bilim insanları bunu yalnızca hidrodinamik anlayışımızı geliştirmek için kullanmakla kalmaz, aynı zamanda hava tahminlerinden araç tasarımına kadar her şeyi çok daha doğru hale getirebilir. Georgia Institute of Technology'den fizikçiler, türbülansın ölçülebilir kalıpları yansıttığı anları tanımlamanın mümkün olduğunu gösterdiler ve pandemonium içinde matematiksel olarak düzenin titreşimlerini etkili bir şekilde buldular. Georgia Tech fizikçisi Roman Grigoriev, "Yaklaşık 100 yıldır, türbülans istatistiksel olarak rastgele bir süreç olarak tanımlandı" diyor. Bir sıvıda küçük girdapların veya girdapların oluşma şekli nedeniyle türbülansı tahmin etmek büyük ölçüde zordur. Malzeme düzgün bir akımda düz bir çizgide aktığında, hızını ve yörüngesini tahmin etmek kolaydır. Akımdaki herhangi bir yol, belki de daha az hareketli bir yüzey boyunca sürüklenerek yavaşlarsa, sıvı kendi üzerine kıvrılacaktır. Her yeni kıvrılma akımı ile yeni girdaplar üretebilen yeni bir yüzey oluşur. Sadece daha da karmaşık hale getirmek için, her bir girdap, basınçtan viskoziteye kadar bir dizi faktörün durumuna göre hareket eder ve hiçbir bilgisayarın takip edemeyeceği bir fırtınaya dönüşür. Yakından, her şey çok rastgele görünüyor. Bir adım geri atarsanız ve istatistikler, genel sürecin, Evrendeki diğer tüm hareketli nesneleri yöneten aynı eski kurallara sıkı sıkıya bağlı kaldığını açıkça ortaya koyuyor. Grigoriev, "Türbülans, bir dizi yolu izleyen bir araba olarak düşünülebilir" diyor. Tıpkı analojik demiryolumuzda olduğu gibi, türbülansı sayısal bir simülasyon veya fiziksel modeller yoluyla tanımlamak mümkündür. Ekip, tahminleri basitleştirmenin bir yolu olup olmadığını görmek için şeffaf duvarları ve içinde küçük floresan parçacıkları içeren bir sıvısı olan bir tank kurdu. Akışkanı bağımsız olarak dönen bir çift silindir arasında kanalize etmek ve parlayan içeriği takip etmek, trenlerin istasyondan gerçek zamanlı olarak geçişini izlemek gibiydi. Ancak, araştırmacıların aslında önce zaman çizelgelerini bulmaları gerekiyordu. Bunu yapmak, yaklaşık 200 yıl önce tasarlanmış bir dizi denklemin bilgi işlem çözümlerini içeriyordu. Ekip, deneyi matematiksel sonuçlarla hizalayarak, tutarlı yapılar olarak adlandırılan belirli türbülans modellerinin ne zaman ortaya çıktığını belirleyebilir. Hareketli akışkanlarda düzenli olarak ortaya çıkmalarına rağmen, uyumlu yapıların zamanlaması tahmin edilemez. Bu özel kurulumda, tutarlı yapılar, biri akışın simetri ekseni etrafında eğimli, diğeri ise çevreleyen akımdaki başka bir kayma grubuna dayanan iki frekanstan oluşan yarı-periyodik bir model sundu. Türbülansı tüm formlarında tanımlayabilen tam olarak basit bir denklem seti olmasa da tutarlı yapıların onları daha öngörülebilir hale getirmede oynayabileceği rolü görüyoruz. Bu çalışmayı genişleterek, gelecekteki araştırmalar türbülans 'zaman çizelgelerini' daha dinamik hale getirebilir ve bunları istatistiksel ortalamaların sağlayabileceğinden daha ayrıntılı olarak açıklayabilir. Grigoriev, "Bu, bize hava tahminlerinin doğruluğunu önemli ölçüde iyileştirme ve en önemlisi, kasırgalar ve hortumlar gibi aşırı olayların tahminini sağlama yeteneği verebilir" diyor.


Araştırmaları Science dergisinde yayımlanan bilimciler, hafızanın girdiği bu araftan yeniden doğabildiğini ortaya koydu. Yapılan gözlemler de, artan nöral aktivite olmadan var olabilen yeni bir işler bellek fazına işaret ediyor. Araştırmacıların öncelikli uzun-süreli hafıza şeklinde isimlendirdikleri bu faz benzer çalışmaların bulguları ile son derece yakın biçimde örtüşüyor. Özellikle de, konvansiyonel işler-hafızanın vadesini doldurmasından sonra bile, edinilen bilginin nöronların arasında bulunan sinapslarda saklanabildiğini ve korunabildiğini gösteren inceleme ile sonuçlar tamamen aynı görünüyor. Keşfin niteliğinin son derece üst düzeyde olduğunu belirtmekte de fayda var. Çünkü, aslında orada olması gerektiğini bildiğimiz ancak nerede ve ne şekilde mevcut olduğunu bilmediğimiz ve hatta ölçemediğimiz ara hafıza fazı mevcut araştırma ile ortaya çıkmış oluyor. Araştırmaya dahil olmayan Vanderbilt University'den kognitif sinirbilimci Geoffrey Woodman'a göre; keşfedilen şey teorik fizikte 'kara madde' yi gözlemlemiş olmakla aynı önem seviyesine sahip. Araştırmanın gerçekleştiği Madison'daki University of Wisconsin'den Nathan Rose ve çalışma arkadaşları ilk olarak gönüllülere yüzlerin kelimelerin veya noktaların bir yöne doğru hareket ettiği bir dizi slayt izletti. Sonuçtaki nöral aktiviteyi fMRI izleyen araştırmacılar, bununla birlikte kendi kendine öğrenebilen algoritmanın da yardımı ile her görsel ile ilgili olan beyin aktivitesini sınıflandırabildiklerini ve birbirinden ayırabildiklerini gösterdi. Daha sonra tüm bu görselleri kombinasyonlar halinde gören gönüllülerin bu birimlerden yalnızca bir tanesine odaklanmaları istendi. İlk anda EEG ölçümlerinde, iki parçanın da beyindeki aktivasyonuna ait izler görülürken, gönüllülerin odaklanmadıkları kısma ait nöral aktivitenin minimal seviyeye düşürülerek unutulma fazına girdiği görüldü. Bu da hala, o parça için de işler-belleğin yürürlükte olduğu anlamına geliyor. Bununla birlikte de gönüllüler odaklanmadıkları kısmı birkaç saniye sonra hatırlayabiliyorlardı. Araştırmacılar bu uygulamanın akabinde transkraniyal manyetik stimülasyon adı verilen ve hasar verici olmayan bir metot ile beyine hızla değişen manyetik alanın ürettiği elektrik uyarı vermeyi denediler. Aynı ipuçları ile testi gönüllülere tekrar uygulayan bilimciler, her görselin beyinde yarattığı nöral aktivasyon söner sönmez geniş TMS pulsları uyguladı. Sönmüş olan ipucuna ait beyin aktivasyonu yinelenirken, beyinde latent fazda olan hafızanın bilinç içi duruma geri taşınabildiği de gösterilmiş oldu. Ne var ki, araştırma; sinapsların ve diğer nöronal özelliklerin bu ikinci düzey işler hafızayı nasıl kurduklarını ve koruduklarını mekanizması ile ortaya koyamıyor. Yine de, koşullardan ve mekanizmadan bağımsız olarak bu hafıza fazının da varlığının gün yüzüne çıkarılmış olması henüz ilk de olsa büyük bir adım olarak nitelendiriliyor. İyi bilimsel araştırmaların, kendilerinden sonra daha fazla sorunun oluşmasına sebep oldukları bilinir. Burada edinilen hafıza süreçleri ile ilgili bilgilerin ve ileride çözülmesi umulan bu ikincil işler-bellek fazının, birçok nörolojik kondisyona da amnezi, epilepsi, şizofreni gibi- yeni çözümler üretilebilmesinin önünü açabileceği ön görülüyor.


Hastalıklar için tedaviler geliştirmek söz konusu olduğunda, hastalığı erken ve doğru bir şekilde teşhis edebilmek büyük bir fark yaratıyor ve bilim insanları artık Parkinson hastalığı olan kişileri belirlemek için hızlı ve güvenilir bir yöntem geliştirdiler. Test, bir cilt sürüntüsü alındıktan sonra 3 dakika kadar kısa bir sürede yapılabiliyor. Swab, daha önce Parkinson ile bağlantılı olan cilt tarafından üretilen doğal mumsu bir yağ olan sebumun kimyasal karışımındaki değişiklikler için analiz edilir. Şu anda Parkinson hastalığı için kesin bir test yok - uzmanlar semptomlara, tıbbi geçmişe, uzun bir fizik muayenenin sonuçlarına ve bazı durumlarda durumu teşhis etmek için bir beyin taramasına bakar. İngiltere'deki Manchester Üniversitesi'nden nörolog Monty Silverdale, "Bu test, Parkinson hastalığı olan kişilerin teşhisini ve tedavisini büyük ölçüde geliştirme potansiyeline sahip" diyor. Yeni test, araştırmacıların, kalıtsal hiperozmisi olan ve kokulara karşı artan bir duyarlılığı olan İskoç kadın Joy Milne ile yaptığı çalışmalara dayanıyor. Resmi olarak Parkinson teşhisi konmadan yıllar önce kocasının daha koktuğunu fark ettikten sonra, Milne'in insanlar üzerinde hastalığın belirtilerini koku yoluyla belirleyebileceği keşfedildi. Bu, ekibi endokrin sistemle bağlantılı olan ve cildi nemli tutan sebuma yönlendirdi. 2019'da, aynı araştırmacılardan bazıları, Parkinson hastalığı ortaya çıktıktan sonra bir kişide sebum kimyasal karışımının nasıl değiştiğini tanımladı. Şimdi biyobelirteçlerdeki bu değişime dayanan bir testimiz var. Klinikten alınan sürüntüler, moleküler yapılarını görmek için kütle spektrometrisi analizine tabi tutulacakları bir laboratuvara gönderilir. Mevcut çalışmanın amaçları doğrultusunda, Parkinson hastası 79 kişiden alınan örnekler, hastalığı olmayan 71 kişiden alınan örneklerle karşılaştırıldı. Manchester Üniversitesi'nden kimyager Depanjan Sarkar, "Bunu yaptığımızda, Parkinson hastalığı olan kişiler arasında kontrol katılımcılarına kıyasla 500'ü farklı olan 4.000'den fazla benzersiz bileşik buluyoruz" diyor. Testin invaziv olmaması ve sonuç üretme açısından çok hızlı olması olumlu işaretler olsa da bilim insanlarının yine de prosedürü geliştirebileceklerini ve laboratuvar koşullarının dışında çalıştırabileceklerini göstermeleri gerekiyor. Daha da ileri giderek, araştırmacılar diğer hastalıkların ve durumların sebum analizi yoluyla teşhis edilebileceğini söylüyorlar. Parkinson şu anda var olan en hızlı büyüyen nörolojik hastalıktır ve bu büyüme devam edecek. Bilim insanları bir tedavi bulmak için çok çalışırken, onu yavaşlatmanın ve yönetmenin yolları da var - ve bu noktada erken teşhis çok önemli olabilir. Manchester Üniversitesi'nden kimyager Perdita Barran, " Parkinson hastalığı için klinikte kullanılabilecek bir tanı testi yapmaya daha da yaklaştıran bu sonuçlar bizi çok heyecanlandırıyor" diyor.


Bir zamanlar, gezegenimiz çok genç ve çok yeniyken, üzerinde bulunabilecek tek bir yaşam parçası yoktu. Sonra, bir yerde, bir şekilde, kimyasal bir tuhaflık oldu ve ilk tek hücreli atalarımızın moleküler yapı taşları ortaya çıktı: amino asitler ve nükleik asitler, zincirleme reaksiyonu sürdürmek için doğru şekilde bir araya geldi. Milyarlarca yıl önce gerçekleşen ve fosil kayıtlarında hiçbir iz bırakmayan bu oluşumun detaylarından tam olarak emin değiliz. Ancak, erken Dünya'nın kimyası hakkında bildiklerimizi kullanarak, bilim insanları, Dünya'daki bu biyolojik yapı taşlarını üretebilecek yeni bir dizi kimyasal reaksiyon buldular. Biyotik kimyanın nasıl ortaya çıkabileceğini yeniden inşa etmek büyük ölçüde deneyseldir. Bilim insanları, mevcut biyolojik süreçler hakkında bildiklerini alırlar ve bunları 3,7 milyar yıl öncesindeki erken Dünya'nın kimyasını kullanarak laboratuvar ortamlarında yeniden yaratmaya çalışırlar. Kanıtlar, mevcut moleküllerden birinin siyanür olduğunu gösteriyor; tüketmek için ölümcül, ancak muhtemelen Dünya'da yaşamın ortaya çıkması için bir araç. Siyanürün süreçteki rolü, dünya çapında birçok ekip tarafından araştırılmıştır; Bu yılın başlarında, Krishnamurthy ve meslektaşları, siyanürün oda sıcaklığında ve çok çeşitli pH koşullarında nasıl kolayca temel organik moleküller üretebileceğini gösterdi. Bir miktar karbondioksit eklendiğinde, bu reaksiyon gerçekten hızlanır. Bu, araştırmacıları, canlı hücrelerdeki tüm proteinlerin oluşturduğu amino asitler olan daha karmaşık organik moleküller yaratmaya çalışırken elde ettikleri başarıyı tekrar edip edemeyeceklerini merak etmeye yöneltti. Günümüzde amino asitlerin öncüleri, amino asitleri üretmek için nitrojen ve enzimlerle reaksiyona giren a-keto asitler adı verilen moleküllerdir. -keto asitler muhtemelen erken Dünya'da var olmasına rağmen, enzimler yoktu, bu da bilim insanlarını amino asitlerin aldehitler olarak adlandırılan öncüllerden oluşması gerektiği sonucuna götürdü. Krishnamurthy ve meslektaşları, a-keto asitlerin enzimler olmadan amino asitleri oluşturabileceği bir yol olabileceğini düşündüler. Tabii ki a-keto asitlerle başladılar ve önceki deneyleri organik moleküller üreten kimyasal reaksiyonların etkili bir itici gücü olduğunu gösterdiğinden, siyanür eklediler. Daha sonra, gerekli nitrojene katkıda bulunmak için, erken Dünya'da da bulunan bir nitrojen ve hidrojen bileşiği olan amonyak eklendi. Son kısmı anlamak biraz deneme yanılma gerektirdi, ancak araştırmacıların önceki çalışmalarında buldukları gibi, anahtar karbondioksit oldu. Kombine olarak, ekibin genel sonuçları, karbondioksitin Dünya'daki yaşamın ortaya çıkması için hayati bir bileşen olduğunu gösteriyor - ancak yalnızca diğer bileşenlerle birleştirildiğinde. Ekip ayrıca, reaksiyonlarının bir yan ürününün, canlı hücrelerde üretilen orotat adı verilen bir bileşiğe benzer bir molekül olduğunu keşfetti. Bu, DNA ve RNA dahil olmak üzere nükleik asitlerin yapı taşlarından biridir. Ve ekibin sonuçları, bugün canlı hücrelerde meydana gelen reaksiyonlara çok benziyor; bu, bulgunun, hücrelerin neden aldehitlerden -keto asitlere geçiş yaptığını açıklama ihtiyacını ortadan kaldıracağı anlamına geliyor. Bu nedenle ekip, bulgularının prebiyotik moleküllerin ortaya çıkması için aldehit hipotezinden daha olası bir senaryoyu temsil ettiğine inanıyor.


Uzaydan bakıldığında, Mars'ın güney kutbu etrafındaki bölgeleri tuhaf, bir "İsviçre peyniri" görünümüne sahiptir. Bu oluşumlar, bir pastanın farklı katmanlarına benzer şekilde, değişen büyük CO2 buzu ve su buzu birikintilerinden gelir. Onlarca yıldır, gezegen bilimcileri bu oluşumun nasıl mümkün olduğunu merak ettiler, çünkü bu katmanlaşmanın uzun süreler boyunca kararlı olmayacağına inanılıyordu. Ancak 2020'de Gezegen Bilimi Enstitüsü'nde Araştırma Bilimcisi olan Peter Buhler ve bir araştırma ekibi, İsviçre peyniri benzeri arazinin nasıl oluştuğunun dinamiklerini anladı: Atmosferde değişikliklere neden olan, Mars'ın eksenel eğimindeki değişikliklerden kaynaklanıyordu. Ancak, yalnızca, Mars'ın yörünge döngülerinden yaklaşık 10 kat daha uzun olan, milyonlarca yıllık CO2 ve su birikintileri oranını çıkarabildiler. Şimdi, bir takip çalışmasında Buhler, donmuş karbondioksit ve su birikintilerinin, Mars'ın 100.000 yıllık kutupsal eğim döngüsü boyunca nasıl büyüyüp küçüldüğünü modelleyebildi. Model, araştırmacıların su ve karbondioksitin son 510.000 yılda Mars'ta nasıl hareket ettiğini belirlemesine olanak sağladı. Buhler bir basın açıklamasında, "Mars, kutuplarının Güneş'e doğru veya Güneş'ten uzağa doğru eğildiği 100.000 yıllık döngüler yaşıyor" dedi. H2O ve CO2 buzunun katmanlı birikintileri, Mars'ın iklim geçmişinin bir kaydını sağlayabilir, çünkü güney kutup buz örtüsü kızıl gezegende donmuş karbondioksitin yıl boyunca yüzeyde kaldığı tek yerdir. Buhler, "Bu katmanlama önemlidir, çünkü su ve karbondioksitin Mars'ta nasıl hareket ettiğinin doğrudan bir kaydıdır" dedi. Buhler, Mars'ın atmosferik basıncının ve suyun mevcudiyetinin geçmişini bilmenin, Mars'ın ikliminin ve yüzeye yakın jeolojik, kimyasal ve hatta belki de biyolojik tarihinin temel işleyişini anlamak için kritik öneme sahip olduğunu açıkladı. Buhler, zaman içinde katmanların oluşumunu simüle etmek için sayısal bir model yarattı ve modeli yaklaşık bir milyar kez çalıştırdı. Mars'ın güney kutbunda gözlemlenen katman dizisini en iyi şekilde yeniden yarattığını bulduğu şey, gezegenin eksen eğimi arttığında H2O buz miktarının azalması ve bunun tersi oldu. Buhler, sonuçlarının "Mars'ın su döngüsünün temel işleyişini ve buna bağlı olarak yüzeye yakın su buzunun ve hatta sıvı tuzlu suların uzun vadeli mevcudiyetini çözmek için ileriye doğru büyük bir adım sağladığını söyledi.


Beyin, insan vücudundaki en hayati organlardan biridir. Bu yüzden beynin, yaralanma ya da yaşlanma yüzünden hasar görmesi, insanların yaşam kalitesini büyük ölçüde etkiliyor. Nörolojik rahatsızlıklar, günümüzün tedavisi en zor ve yıkıcı hastalıklarından bazılarıdır. Alzheimer hastalığı da bu hastalıklar arasındadır. Genellikle araştırmacılar, Alzheimer hastalığı tedavisi için farelerden gelen beyin hücrelerini kullandılar. Şu anda ise, Kaliforniya Üniversitesi, Irvıne 'dan nörobiyologlar, nörolojik hastalıkları daha iyi anlamalarına yardımcı olması için hayvan hücreleri yerine insan hücrelerinin kullanılmasına izin verecek bir yöntem geliştirdiler. Neuron dergisinde yayınlanan çalışmalarına göre araştırmacılar, insan cildi hücrelerini kök hücrelere dönüştürmenin ve onları mikrogliya hücrelerine programlamanın yolunu buldular. Mikrogliya hücreleri beynin yaklaşık %10-15'ini oluşturuyor ve bu hücreler, ölü hücreleri ve iltihapları yok etmede görev alıyorlar. UCI'nin Nörobiyoloji ve Davranış Bölümü'nden araştırmacı Mathew Blurton Jones, mikrogliya sinir ağı geliştirilmesinde ve bakımında önemli bir araçtır, açıklamasında bulundu. UCI Alzheimer Hastalığı Araştırma Merkezi'nden hastalar tarafından bağışlanan cilt hücrelerini ilk olarak genetik işleme tabi tutarak, onları embriyonik kök hücre gibi davranmaya uyarlanmış yetişkin hücreler oluşturan pluripotent hücrelerine dönüştürerek başka tür hücreler haline dönüşmeleri sağlandı. Bu iPS hücreleri daha sonra gelişmekte olan mikrogliya hücresini taklit etmesi için tasarlanan farklılaşma faktörlerine maruz bırakıldı. Bu işlem sonunda hücreler beyin hücresine dönüştürüldü. UCI MIND yardımcı araştırma görevlisi Wayne Poon Bu keşif, insan hastalıklarını daha iyi modellemek ve yeni tedaviler geliştirmek için yeni yaklaşımlar sağlar açıklamasında bulundu. Araştırmacı Edsel Abud'a göre, Alzheimer hastalığında iltihaplanmanın rolünü, insan hücrelerini kullanarak anlamak için yenilenebilir ve yüksek verimli bir yöntem geliştirildi. Başka bir deyişle araştırmacılar, farelerdeki mikrogliya yerine insanlarınkini kullanarak, nörolojik hastalıkları incelemek ve daha isabetli tedavi yaklaşımları geliştirmek için daha doğru bir araç geliştirdi. Alzheimer hastalığı durumunda, araştırmacılar, hastalığın patolojisi ve mikrogliya hücreleri arasındaki bağlantının genetik ve fiziksel etkileşimlerini inceledi. Abud açıklamasına ek olarak şunları söyledi: Bu tarz gelişen çalışmalar, değişen tedavi stratejileriyle beraber hastalık hakkında daha fazla bilgi verecektir. Üstelik araştırmacılar, üç boyutlu beyin modellemesinde uyarılan mikrogliya hücrelerini kullanıyorlar. Amaç, mikrogliya ve diğer beyin hücreleri arasındaki etkileşimini ve bunların Alzheimer ve diğer nörolojik hastalıkların gelişimini nasıl etkilediğini anlamaktır. Bunların hepsi yeniden programlanabilen kök hücreler sayesinde gerçek oldu. Bu çalışma gerçekten de kök hücrelerinin tıpta nasıl değiştiğine dair başka bir örnektir.


Araştırmalar kaygı bozukluklarının anneden kıza geçtiğini ve kaygısız bir babaya sahip olmanın erkek çocukları bu durumundan koruduğunu gösteriyor. Araştırmacılar, daha önce duygudurum bozukluğu riski taşıyan ailelere odaklanan bir araştırmaya katılan, 10 yaş civarında yaklaşık 400 Kanadalı çocuktan alınan bilgilerle oluşturulan bir veri setini inceleyerek, kaygının gelişimi incelediler. Genetik daha büyük bir rol oynasaydı, anne veya babanın kaygı durumuna bakılmaksızın, her iki cinsiyetten çocuklarda aynı oranda kaygı bozuklukları ortaya çıkacaktı. Çocuklar, kendilerine model oldukları ve aynı cinsiyetten bir ebeveynden öğrendikleri için kaygı bozuklukları geliştiriyor olsaydı, anneden kıza ve babadan oğula farklı bir taşınma örüntüsü beklenirdi. İkincisi, en azından bir dereceye kadar, araştırmacıların ortak karar verdikleri şey gibi görünüyor. Araştırmada, anksiyete bozukluğu olan aynı cinsiyetten bir ebeveyni olan çocukların, yaşıtlarına kıyasla neredeyse üç kat daha fazla aynı durumu geliştirme şansı gösterildi. Bir annenin kaygı bozukluğu, kızının kaygı durumu teşhisi konma riskini artırdı. Babalarında varsa, oğulların kaygı bozukluğu olma olasılığı daha fazla değildi, ancak babalarında kaygı bozukluğu yoksa, bu, oğlunun bir kaygı bozukluğu geliştirme riskini azalttı. Çalışma gözlemsel ve retrospektif olduğu için sebep sonuç gösterilemedi. Bununla birlikte, araştırmacılar, nedensel bir bağlantı kurulursa, ebeveynleri kaygı için tedavi ederek kaygı bozukluklarının nesiller arası geçişini önlemenin mümkün olabileceğini söylüyorlar. Önceki çalışmalar, kaygının çocukların ebeveynlerinden aldıkları öğrenilmiş bir davranış olabileceğini göstermiştir. Örneğin, bir çocuk yazım testine hazırlanırken ebeveynlere rastgele ya endişeli ya da sakin davranmaları talimatının verildiği bir deney, çocukların bu tutumu yansıttığını ve endişeli bilişler ve kaçınma davranışları geliştirdiğini gösterdi. Diğer çalışmalar da ebeveyn kaygı bozukluklarını, çocuklarında daha yüksek kaygı bozuklukları olasılığıyla ilişkilendirmiştir.


Kulağa Star Trek'ten fırlamış gibi geliyor: Doktor bir kamerayı göğsünüze doğrultuyor, bir bilgisayar kalbinizin ve kan damarlarınızın hologramını oluşturuyor. Görüntüyü büyütüyor ve her biri bir milimetrenin altında ayrıntılarla güzel bir şekilde işlenmiş en küçük kılcal damarlarınızdan bazılarına bakıyor. Northwestern'in McCormick Mühendislik Okulu'ndaki bir ekip sayesinde bu teknoloji yakında gerçek olabilir. Araştırmacılar, sisten insan kafatasına kadar her şeyi görebilen -köşeleri bile- bir prototip teknolojisi yarattılar. Çalışmanın sonuçları Nature Communications dergisinde yayınlandı. Çalışmanın ilk yazarı Florian Willomitzer, "Dünyayı yüzeyin perspektifinden görmek için her uzak yüzeye sanal bir hesaplamalı kamera yerleştirebiliriz. Bu teknik, duvarları aynaya dönüştürüyor." dedi. Bu, görüş alanı olmayan görüntüleme olarak bilinen bilim alanıdır. Kendi kendini süren arabalar ve son teknoloji tıbbi buluşlar çağında büyük bir haberdir. Son derece basitleştirilmiş bir ifadeyle, bir tür görsel sonar kullanarak çalışırlar. Yani bir ışık darbesi gönderirler ve geri geldiğinde ne kadar değiştiğini ölçerler. Willomitzer, "Bir hologramdaki bir nesnenin tüm ışık alanını yakalayabilirseniz, nesnenin üç boyutlu şeklini bütünüyle yeniden oluşturabilirsiniz. Bu holografik görüntülemeyi, normal ışık dalgaları yerine sentetik dalgalarla, bir köşede veya saçıcılar aracılığıyla yapıyoruz." dedi. Teknik, farklı dalga boylarına sahip iki lazerin birleştirilmesiyle oluşturulan, araştırmacıların "sentetik" ışık dalgası dediği şeyi kullanır. Bu ışık dalgası ilgilenilen cisme çarpar ve normal şartlar altında onu göremeyeceğimiz şekilde dağılır. Bu bir köşede, bir sis duvarının arkasında veya vücudumuzun içinde olmasından kaynaklanabilir, mühendislik açısından bakıldığında, hepsi temelde aynı sorudur. Willomitzer, "Hiç elinizde bir el feneri tutmaya çalıiştınız mı? Çalıştıysanız, bu fenomeni deneyimlemişsinizdir. Elinizin diğer tarafında parlak bir nokta görüyorsunuz, ancak teorik olarak kemiklerinizin yapısını ortaya çıkaran kemiklerinizin gölgesinde kalması gerekir. Bunun yerine, kemiklerden geçen ışık doku içinde her yöne dağılır ve gölge görüntüsünü tamamen bulanıklaştırır. dedi. Araştırmacıların NLoS tekniklerini geliştirmeye yönelik ilk girişiminden çok uzaktır, ancak mevcut teknolojiler her zaman birkaç engelle karşılaşmıştır: düşük çözünürlüklü görüntüleme, uzun işlem süreleri ve çeşitli teknik boyut kısıtlamaları - mevcut yöntemler genellikle çalışmak için çok geniş alanlara ihtiyaç duyar veya son derece sınırlı görüş alanları sağlar. Bunun da ötesinde, tek bir ışık kaynağı kullanmak kendi sorunlarıyla birlikte gelir: sonuçta ışık, ünlü bir şekilde, son derece hızlıdır. Willomitzer, "Hiçbir şey ışık hızından daha hızlı değildir, bu nedenle ışığın seyahat süresini yüksek hassasiyetle ölçmek istiyorsanız, son derece hızlı dedektörlere ihtiyacınız var. Bu tür dedektörler çok pahalı olabilir." dedi. Ancak bir yerine iki farklı dalga boyu kullanmak, prototipin ultra hızlı ışık kaynakları ve dedektörler olmadan çalışmasına olanak tanır, aynı zamanda geniş bir görüş alanına sahip hızlı, yüksek çözünürlüklü bir görüntü sağlar. Willomitzer, "Teknik geceleri ve sisli hava koşullarında da çalışabildiğinden, daha iyi oluyor" diye ekledi. Willomitzer, bu teknolojinin günlük yaşamda ortaya çıkması için "hala uzun bir yol" olduğu konusunda net olsa da, "geleceğinden" emin. Sürüş ve tıbbi görüntüleme uygulamaları açık olsa da, teknolojinin potansiyelinin düşündüğümüzden çok daha geniş kapsamlı olduğunu söylüyor. "Teknolojimiz yeni bir görüntüleme yetenekleri dalgasını başlatacak. Mevcut sensör prototiplerimiz görünür veya kızılötesi ışık kullanır, ancak ilke evrenseldir ve diğer dalga boylarına genişletilebilir. Örneğin, aynı yöntem uzay araştırmaları veya sualtı akustik görüntüleme için radyo dalgalarına uygulanabilir. Birçok alana uygulanabilir ve biz sadece yüzeyi çizdik dedi.


"Dünyanın en gelişmiş insan biçimli robotu" Birleşik Krallık robotik şirketi Engineered Arts tarafından yayınlanan bir videoda tanıtıldı. Ameca adlı robot, sentetik kas hareketleri ve daha önce yalnızca insanların taklit edebileceği ince motor kontrolleriyle bugüne kadarki robotlar arasında gerçeğe en yakın yüz ifadelerine sahip. Ameca şu anda yüz ifadeleri için bir test platformudur, ancak vizyon, robot formunu yerleşik bir yapay zeka ile birleştirmek üzerine. Böylece onunla konuşan kişiyle etkileşime girip yanıt verebilecek ve hatta yüz ifadelerini tanıyabilecek. Bu insansı robot, yazılım geliştirmek ve donanımı yükseltmek için açık bir platform olarak tasarlandı ve sadece bir ekrandan ibaret olmayan "alternatif bir arayüz" sağladı. Engineered Arts, "Ekranlara bakmak ve klavyelerde yazmak yerine, teknolojimizle daha insani yollarla iletişim kurabilmeliyiz. Makineler bir gülümsemeyi, bir kafa hareketini veya bir el hareketini anlamalıdır" diye yazdı. "Robotların bizimle iletişim kurmak için yüzlere ve ellere ihtiyacı var, çünkü bu ifadeler çok daha doğal ve anlaşılması kolay." Bu son gelişme Terminator ve iRobot'a benzese de şirket, "insanları öldürmede kötü" oldukları için insansı robotlardan endişe etmemeniz gerektiğini, bunun yerine endişelerinizi zaten otonom olarak insanları öldüren otomatik dronlara çevirmeniz gerektiğini belirtiyor. Ameca bir gün evin önündeki robotik çalışan olarak konumlandırılabilir veya bir etkinlikte konuklarla etkileşime girebilir. Çalışmalar devam ederken ve öngörülebilir gelecekte devam edecek olsa da, Ameca artık satış ve etkinlik kiralama için hazır. Ameca dünyaya salındığında kesinlikle karışık bir tepki vardı. Bazıları korkularını dile getirdi, bazıları robotun yüz ifadelerinin insanlarınkine ne kadar benzer olduğundan etkilendi, bazıları ise inanılmaz derecede rahatsız oldu. Engineered Arts sadece bu robotla yetinmiyor. Ameca, çeşitli görevler için ürettikleri birkaç farklı robottan sadece biri. Mesmer adlı robotları, hareketlerinizi etkileyici bir doğrulukla taklit edebilir. Quinn adlı robotları ise müşterilerle profesyonelce ilgilenmek için tasarlanmış konuşan bir kafadır. Robothespian adlı robotları da bir etkinlikte müşterileri cezbetmek için çok dilli, özelleştirilebilir bir robottur. Ekip, filmler için özel robotlar bile yaratıyor.


Eylül 2024'te Dünya'ya yaklaşacak olan bir kuyruklu yıldız, şimdiden amatör gök bilimciler arasında heyecan yaratmaya başladı. Kuyruklu yıldızlar öngörülemeyen canavarlardır ve pek çoğunun hayal kırıklığı yarattığı kanıtlanmıştır - ancak C/2023 A3 , en az on yıldaki en iyi görüntüyü sergilemek için gereken özelliklerin çoğuna sahip. Kuyruklu yıldızlar iç güneş sistemini oldukça sık ziyaret eder, ancak çok azı çıplak gözle görülebilir. Çoğu düzenli ziyaretçilerdir , Güneş'e önceki yaklaşımlarda yavaş yavaş madde kaybederler ve çok parlak olmak için yeterli kalıntıları yoktur. Diğerleri hiçbir zaman bir şov yapacak kadar Dünya'ya yaklaşamazlar. Tsuchinshan-ATLAS bu iki testi de geçiyor. Yörüngesi o kadar uzun ki, iç güneş sistemini 80.000 yıl önce ziyaret ettiği veya hiç ziyaret etmediği konusunda tartışmalar var. En yakın yaklaşımda, Dünya'dan 58 milyon kilometre veya 0,39 AU'nun biraz altında olacak. Kuyruklu yıldızın parlaklığına ilişkin tahminler, yolundan çok daha fazla belirsizliğe sahip. Bu, mega kuyruklu yıldız Bernardinelli-Bernstein gibi dev bir cisim değil. Bununla birlikte, Güneş'ten Jüpiter'den çok daha uzakta olmasına rağmen, düşük erime noktalı buzların gaza süblimleştiği bir kuyruğun işaretlerini şimdiden görebiliyoruz. Tsuchinshan-ATLAS Venüs'ün yörüngesine girdiğinde, gazlar akıyor olacak, yanına toz alacak ve muhtemelen gökyüzünde uzun bir yol kat edecek bir kuyruk oluşturacak. Kuyruğun ne kadar uzakta ve ne kadar parlak olacağı, büyük ölçüde Tsuchinshan-ATLAS'ı oluşturan kaya ve buzun tam bileşimlerine ve Güneş'in kavurucu ışınlarında bir arada kalmasına veya parçalanmasına bağlıdır. Kuyruklu yıldız modelleyicisi Gideon van Buitenen, web sitesinde, "Kuyruklu yıldızların bizi hayal kırıklığına uğratma ya da hoş bir şekilde şaşırtma yetenekleri, onları bu kadar ilginç kılan pek çok şeyden biridir." yazıyor. Van Buitenen bunu göz önünde bulundurarak, yazının yazıldığı sırada sıfır kadir zirve değeri öngörüyor. Bu, onu en parlak dört yıldız dışında hepsinden daha parlak ve C/2022 E3'ten yaklaşık kırk kat daha parlak yapar. Ancak bu rakam, ileri saçılma olasılığını göz ardı ediyor - ki bu gerçekleşirse, Tsuchinshan-ATLAS'ın Dünya'ya neredeyse en parlak halindeki Venüs kadar ışık yansıtmasına neden olabilir. Dahası, gök ekvatoruna yakın olmaya devam edecek, dünyanın büyük bir kısmının görmesi için iyi bir konum. McNaught Kuyruklu Yıldızı'nın Perth üzerinden çekilmiş bir görüntüsü, Tsuchinshan-ATLAS'ın en iyi senaryoda nasıl görünebileceğini gösteriyor. Alternatif olarak, C/2022 E3'ten biraz daha iyi olabilir. Tsuchinshan-ATLAS şu anda gök ekvatorunun bir derece içinde, bu da onu Dünya'nın hemen her yerinden görünür kılmakta. Ne yazık ki 18. kadirde, çoğu amatör teleskobun ulaşamayacağı bir yerde. Dürbünle bile, görünür olması gelecek yılın Temmuz veya Ağustos ayına kadar sürecek, ancak daha sonra hızla parlaklaşacaktır. Kuyruklu yıldızları gözlemlemeyle ilgili yaygın bir sorun, genellikle Güneş'e yakın olduklarında en parlak olmaları ve bu nedenle Dünya'dan görülmelerinin genellikle imkansız olmasıdır. Tsuchinshan-ATLAS bundan bir dereceye kadar muzdarip, ancak muhtemelen sabahın erken saatlerinde Güneş'e görülemeyecek kadar yaklaşmadan önce etkileyici bir görüntü sergileyecektir. Dışa doğru yolculuğunu tahmin etmek daha zor - daha önce çok fazla madde kaybetmiş olabilir veya 2007'deki McNaught'tan bu yana en iyi kuyruklu yıldız olabilir. Kuyruklu yıldızlar gökyüzünün çok büyük bir bölümünü kapladıkları için ışık kirliliğinden benzer parlaklıktaki yıldızlardan çok daha fazla etkilenirler - ancak en azından Tsuchinshan-ATLAS'ı görmek isteyen şehir sakinlerinin tatil rezervasyonu yapmak için bolca zamanları var.


Abell 1201 kümesinin merkezinde dev bir eliptik galaksi bulunur ve merkezinde bir süper kütleli kara delik yer alır. Önceki analiz, cismin büyük olduğunu ileri sürdü - bilinen çoğu kara delikten daha büyük. Sonuncusu, onu evrendeki en büyük cisimler arasına yerleştiriyor, bazı galaksilerden daha büyük. Tahmini kütlesi Güneş'inkinin 32 milyar katı. Bunu bağlama oturtmak zor. Samanyolu'nun en büyük uydu galaksilerinden biri olan Küçük Macellan Bulutu, 6,5 milyar güneş kütlesine sahiptir. Bu tek kara delik beş kat daha ağır. Durham Üniversitesi Fizik Bölümü'nden baş yazar Dr. James Nightingale, bir açıklamada, "Güneşimizin kütlesinin yaklaşık 30 milyar katı olan bu özel kara delik, şimdiye kadar tespit edilen en büyük kara deliklerden biri ve kara deliklerin teorik olarak ne kadar büyük olabileceğine inandığımız üst sınırda, dolayısıyla son derece heyecan verici bir keşif." dedi. Kara delikleri gözlemlemek kolay değil. "Kara" olarak adlandırılmaları yanlış bir isim değil - onlardan hiçbir şey kaçmaz, ışık bile, bu nedenle araştırmacıların etraflarında olup bitenleri gözlemlemesi gerekir. Küçük olanların birleşmesinden oluşan kütleçekimsel dalgaları veya etraflarındaki en yakın bölgeden gelen radyo dalgalarını görmek mümkündür. İnanılmaz kütleçekimi maddeleri x-ışınlarında parlayacak kadar ısıtabileceğinden, aktif olarak besleniyorlarsa fark edilebilirler. Burada kullanılan yöntem farklıdır. Araştırmacılar kütleçekimsel merceklerin ürettiği etkiyi, galaksi veya galaksi kümesi gibi devasa bir cismin uzay-zamanı nasıl bükebileceğini, simüle ediyorlardı. Bu bükme, arka plandaki cisimleri büyütebilir ve en uzaktaki tek yıldızlı sistem gibi, çok uzaktaki şeyleri incelemek için çok faydalıdır. Kara delikler aynı zamanda oldukça iyi kütleçekimsel merceklerdir ve bu çalışma, devasa galaksilerdeki farklı boyutlardaki süper kütleli kara delikleri simüle etti. Ekip, ışığı nasıl bükeceklerini çıkardı ve dev süper kütleli kara delikli modellerinin, Dünya'dan 2,7 milyar ışık yılı uzaklıkta bulunan Abell 1201'in Hubble Uzay Teleskobu gözlemiyle eşleştiğini keşfettiler. Araştırma, Monthly Notices of the Royal Astronomical Society'de yayınlandı.


Stanford'dan bir bilim insanı ekibi, kanalizasyon arıtımının son derece toksik yan ürünlerini almanın ve bunları tarım ve hatta elektronik için değerli kaynaklara dönüştürmenin bir yolunu bulmuş olabileceğinden, bir insanın dışkısı başka bir insanın hazinesi olabilir. Ekip, suyun çok daha verimli bir şekilde yeniden kullanılmasına izin verebileceğine inanıyor - temiz suya erişimi olmayan pek çok ülkede umutsuzca ihtiyaç duyulan bir şey - ve zehirli bir atık ürünü birden fazla endüstride önemli kullanımları olan bir ürüne dönüştürürken. Stanford Üniversitesi'nde kimya mühendisliği yardımcı doçenti olan kıdemli yazar Will Tarpeh yaptığı açıklamada, "Her zaman kimyasal üretim süreçlerindeki döngüyü kapatmanın yollarını arıyoruz" dedi. Sonuçları ACS ES&T Engineering dergisinde yayınlandı. Bilim insanları, insanların ürettiği çok miktarda kanalizasyon için uygun maliyetli arıtma seçenekleri bulmaya çalışırken, güçlü bir rakip olarak bir yöntem vurgulandı: anaerobik filtrasyon. Bu işlem, sudaki katıları ve istenmeyen parçacıkları yakalayan ve ayrıştıran aktif biyokütle dolu bir filtreden akan atık suyu içerir. Verimlidir, elektrik gerektirmez ve katıları atık sudan ve hatta arıtmadan geçmiş sudan etkin bir şekilde uzaklaştırır. Bununla birlikte, tüm iyi şeyler gibi, anaerobik filtrasyonun da sorunlu bir dezavantajı vardır - büyük miktarlarda sülfür üretir. Sülfür zehirlidir ve büyük miktarlarının üstesinden gelmek son derece zordur. Yan ürünün mevcut yönetim teknikleri, boruları aşındıran ve suyun daha fazla dezenfeksiyonunu zorlaştıran başka toksik kimyasallar üretir. Daha iyi bir alternatif arayışında olan araştırmacılar, sülfitleri nasıl kullanılabilir hale getirebileceklerini merak ettiler. Bu tür bir kullanım, kükürt içeren gübrelerdir ve çiftçiler tarafından yaygın olarak kullanılan kükürt, bitkilerin ihtiyaç duyduğu ana besin maddesidir. Ancak bu yan ürünlerin gübreye dönüştürülmesi henüz tam olarak gelişmemiş bir süreçtir. Araştırmacılar, elektrokimyasal kükürt oksidasyonunu kullanarak atık su sülfürlerini faydalı ürünlere dönüştürmeye başladılar ve reaksiyonun nerede sınırlı olabileceğini ve ayrıca kükürt geri kazanımını durdurabilecek herhangi bir tıkanıklık olup olmadığını belirlemek için süreci mikroskopi ile analiz ettiler. Yenilenebilir enerji ile güçlendirilebileceğini ve tüm şehirlerin tedavisi için uygun ölçekte kullanılabileceğini iddia ederek sürece başarılı bir şekilde ince ayar yaptılar. Azot yakalayan diğer geri kazanım teknikleriyle birleştirilecek olsaydı, doğrudan amonyum sülfat gübresi bile üretebilirdi. Ekip şimdi sürecin daha da optimize edilebileceğini ve hatta atık suyun toksik çıktısını azaltmanın, kirliliği azaltmanın ve nihayet yan ürünleri olumlu bir şekilde kullanmanın bir yolu olarak uygulanabileceğini umuyor. Stanford'da inşaat ve çevre mühendisliği alanında doktora öğrencisi olan baş yazar Xiaohan Shao yaptığı açıklamada, "Umarım bu çalışma, kirliliği azaltan, değerli kaynakları geri kazandıran ve aynı zamanda içilebilir su yaratan teknolojinin benimsenmesini hızlandırmaya yardımcı olacaktır" dedi.


Cihaz önce havadaki nemi çekiyor. Sonrasında güneş ışığına maruz bırakıldığında siyah boyalı katmanda sıcaklık artıyor ve yakalanan nemi bir kap içine buhar halinde bırakıyor. Daha sonra yoğunlaştırıcı, buharı soğutuyor ve suyu sıvı forma dönüştürüyor. Kahve fincanı boyutundaki bu cihaz, çöl havasında güneş ışığı dışında hiçbir şeyi kullanmadan içilebilir su üretebiliyor. Bu miktar kulağa çok fazla değil gibi gelebilir, ancak tasarımcılar mevcut cihazın sadece bir prototip olduğunu söylediler. Ancak tasarımcılar bu cihazın, Orta Doğu ve Kuzey Afrika gibi dünyanın en sıcak ve uzak bölgelerinde taze su depolaması için ölçeklendirileceğini söylediler. Düşük enerjili su toplama konusunda önceki girişimlerde, bağıl nemi % 50'nin altında tutmak için mücadele edildi . Yaghi ve çalışma arkadaşları özel materyal sayesinde, yeni cihazın suyu havadan % 20 bağıl nem oranıyla elde ettiğini, 13 Nisan'da Science'da online olarak rapor ettiler. Bu, öğleden sonra bağıl nemin yüzde 21 olduğu Las Vegas'ta su oluşturmak gibidir. İçme suyu kaynakları artan insan nüfusunun artan taleplerine yetmediğinden ve iklim değişikliğinin neden olduğu yağışlardaki değişimlerden dolayı sorunu şiddetlenmesi öngörülüyor. Zaten dünya nüfusunun üçte ikisi su sıkıntısı çekiyor. Atmosfer, büyük oranda kullanılmayan ve 5 milyon olimpik havuzu doldurabilecek kapasitede olan bir su kaynağıdır. Hava suyla doyurulduğunda nemi dışarı çıkarmak kolaydır. Ancak nemli bölgeler su sıkıntısı probleminin bulunduğu yer değildir. Kavrulmuş bölgelerde kurutucu havadan su çekilmesi daha büyük bir mücadeledir. Silis jelleri gibi süngerimsi maddeler ile düşük bağıl nemde bile havadan nem çıkartılabilir. Ancak bu malzemeler ya suyu çok yavaş çıkartmaktalar ya da suyu malzemeden çıkartmak için çok enerji gerektirmekteler. Yeni cihaz bu iki problemi de ortadan kaldıran bir materyal olarak kullanıyor. MIT makine mühendisi Evelyn Wang, Yaghi ve çalışma arkadaşları organik moleküller ile bağlı elektrik yüklü metal atomlarından oluşan bir malzemeyi yeniden biçimlendirdi. MOF-801 isimli bu metal-organik yapı, gazları su buharı olarak yakalayabilen mikroskobik, süngerimsi gözenek ağından oluşuyor. Oda sıcaklığında gözeneklerde su toplanıyor. Sıcaklıklar yükseldiğinde su cihazın içine kaçıyor. Takımın prototipi, bakır köpük ile karıştırılmış bir MOF-801 katmanı içeriyor. Gölgede bırakılan bu katman havadan su buharı toplar. Doğrudan güneş ışığına maruz bırakıldığında katman ısınır ve su buharı alttaki bir odaya kaçar. Bu odanın içindeki bir yoğunlaştırıcı, su buharını soğutur ve onu sıvı formdaki içilebilir su haline dönüştürür. Tüm bu işlem yaklaşık iki saat sürer. Cihazın laboratuvar testleri, kullanılan her MOF-801 kilogramı başına günde 2.8 litre su topladığını gösteriyor. Yaghi, şu an olduğu gibi cihaz su üreten altyapı olmaksızın, kuru bölgelerde kişisel bir su kaynağı olarak kullanılabileceğini ya da sistemi bütün bir topluluğa yeterli içme suyunu üretmek için ölçeklendirilebileceğini söyledi. Atlanta'daki Georgia Tech'de kimya mühendisi olan Krista Walton, cihazın düşük bağıl nemde su üretme kabiliyetinin bir buluş olduğunu söyledi. Krista Bu günlerde hiç kimse böyle MOF'lar kullanmıyor. açıklamasında bulundu. Walton, ölçek arttırma maliyeti gelince, cihaz içinde metal-organik yapısında kullanılan maddenin egzotik olmadığını söyledi. Bu cihaza olan talep çok olsaydı, büyük miktarda malzeme üretmek kesinlikle mümkün olurdu. H.Kim ve arkadaşları Doğal güneş ışığı ile çalışan metal-organik yapılı havadan su topluyor. Araştırma, 13 Nisan 2017'de Science'da yayınlandı. T. Sumner. New desalination tech could help quench global thirst. Science News. Vol. 190, August 20, 2016, p. 22. E. Conover. Turning water to steam, no boiling required. Science News Online, April 8, 2016.


Endişelenmeyin, siz bunu okurken, aşağı yukarı bir ev büyüklüğünde bir asteroit Dünya'nın yanından hızla geçmek üzere. Bulunduğunuz yere bağlı olarak, yeni bulunan asteroit 2023 EY, gezegenimizin yanından sadece 240.000 kilometre mesafeden geçecek. Bu rahatsız edici derecede yakın gelebilir, ancak bu mesafe aslında oldukça büyüktür. 2023 EY gibi küçük bir asteroit hiçbirimiz için tehdit oluşturmaz. Çapı sadece 16 metre. Ayrıca 2023 EY bizim atmosferimize bile girmeyecek. Yine de, yakınlığı harika bir fırsat sunuyor. Asteroit çıplak gözle görebileceğimiz kadar parlak olmasa da teleskoplarla görülebilecek. Sanal Teleskop Projesi, uçuşu canlı yayınlayacak. Görüntüler, İtalya'nın merkezindeki Ceccano'da 17 inçlik bir robotik teleskop tarafından yakalanacak ve en yakın yaklaşmayı aşağıdan izleyebilirsiniz. Özellikle enteresan olan şey, bu asteroitin sadece birkaç gün önce tespit edilmiş olmasıdır. Asteroit çarpması uyarısı, Hawaii Üniversitesi tarafından kurulan ve NASA tarafından sağlanan ATLAS ağını oluşturan dört teleskoptan biri olan Güney Afrika'daki Sutherland Gözlem İstasyonundaki bir teleskop tarafından alındı. Hawaii'de, biri Şili'de ve biri Güney Afrika'da iki teleskopla ATLAS'ın amacı, bir asteroit Dünya'ya rahatsız edici bir şekilde yaklaşmadan en az birkaç gün önce haber verebilmektir. Ve şimdi, son DART görevi sayesinde, roketleri kullanarak bir asteroidi rotasından başarılı bir şekilde fırlatabileceğimizi biliyoruz, bu gelişmiş uyarı çok önemli olacak. 2023 EY, Apollo NEO veya Dünya'ya yakın nesne olarak sınıflandırılır. Apollo asteroitleri, adını 1930'larda Alman astronom Karl Reinmuth tarafından keşfedilen bir asteroit olan 1862 Apollo'dan almıştır. Hepsinin Dünya'nın Güneş etrafındaki yörüngesinden daha büyük yörüngeleri var ama yolları Dünya'nınkiyle kesişiyor. Apollo asteroitlerinin yaklaşık 2.000'i, potansiyel olarak tehlikeli asteroitler olarak tanımlanıyor; bu kulağa korkutucu geliyor ama temelde, Dünya'nın 7,5 milyon kilometre yakınına gelebilecek yaklaşık 150 metreden daha büyük nesneler anlamına geliyor.