Bu makale ilk olarak ücretsiz dijital dergi CURIOUS'un 4. sayısında yayınlanmıştır. Tüm insanlık tarihi boyunca, ve muhtemelen daha önce, insanlar herhangi bir yeni ortamı veya teknolojiyi yiyecek, alkol veya spor amacıyla kullanmaya çalıştılar. Uzayın farklı olması pek olası değil. Uzayda yiyecek yetiştirmek zor ancak mümkün bir görev haline geldi. Ev yapımı süper güçlü alkol, gelecekteki uzay otelleri için büyük olasılıkla büyük pazarlama araçları olacak, dolayısıyla şirketlerin uzayda bir spor çağı da planlamaları şaşırtıcı değil. Ancak bazı insanların büyük hayalleri olması bunların sonuç verecekleri anlamına gelmez. Uzay sporlarını bir yenilikten daha fazlası haline getirmenin önünde pek çok engel var. Muhtemelen uzaydaki ilk spor performansı, astronot Alan Shepard, 1971'de Apollo 14 görevi sırasında Ay'da birkaç golf topuna vurduğunda meydana geldi. Bu tam olarak profesyonel bir çaba sayılmazdı - mürettebattan Edgar Mitchell'e bir tur bile meydan okumadı. Bunun yerine, Shepard'ın çabaları, derme çatma bir altı demirle tek elle sallamanın bile, düşük ay yer çekimi ve rüzgar direncinin yokluğunda topu nasıl kilometrelerce gönderebileceğinin bir kanıtı oldu ya da en azından öyle görünüyordu. Görevin görüntülerinin yeniden analizi, gerçek uçuş yolunun yaklaşık 36 metre olduğunu ortaya koyuyor, bu muhtemelen giysinin topa tam olarak vurmayı ne kadar zorlaştırdığını yansıtıyor. Shepard ve Mitchell ayrıca, Mitchell'in az farkla kazandığını iddia ettiği, güneş rüzgarı toplayıcısıyla cirit atmayı da denedi. Ertesi yıl, Charlie Duke ve John Young, Dünyevi olayın yaklaşmakta olduğu gerçeğini kutlamak için bir "İkinci Ay Olimpiyatları" düzenlediler. İkili cirit ve yüksek atlama rekorları kırdıklarını iddia etti, ancak Young'un sırtüstü düşerek ölebilecek olmasından sonra daha fazla atlamadan vazgeçildi. Sıkışık uzay gemilerindeki kısa görevler, spor yarışmalarına pek uygun değil, ancak görevler uzadıkça ve araç biraz daha genişledikçe, Dünya atmosferinin ötesindeki spor yeniden canlandı. Astronotlar frizbi ve futbol topları fırlattı ve minyatür hokey sopalarıyla toplara vurdu, ancak gerçek bir yarışma bildirilmedi. Kozmonot Pavel Vinogradov'un, Uluslararası Uzay İstasyonu'ndaki bir ekten atmosferde yanmadan önce Dünya'nın çevresini defalarca dönecek bir golf topuna vurması planlanmıştı. Gerçekleşseydi, sayısız rekor kırardı, ancak fikir ertelendi ve tanıtım için bir golf ekipmanı firmasının sunduğu şüphesiz önemli miktardaki fona rağmen iptal edildi. Uzay yolculuğunun dengesi, çalışkan bilim insanlarından zamanı olan turistlere doğru değişirken, sporun da zamanı olabilir. Carl Sagan'ın güneş rüzgarı kullanarak uzay yatçılığını önermesinden bu yana 40 yıldan fazla zaman geçti. Ay kum arabası yarışı ve Mars'ta kayak yapmak da popüler öneriler, ancak belki de uzay sporları mevcut olanlara pek benzememeli. Space Games Federation adlı bir organizasyonun varlığı son derece erken görünebilir, ancak bu, bazı insanların sportif bir uzay yarışı konusunda çok ciddi olduğunun bir göstergesi. Kurucu Linda Rheinstein, Ocak ayında Space.com'a, "Odak noktalarımız eğlence, katılım ve eğitimdir. Yeni oyun alanları, yeni kurallar ve parabolik uçaklara, uzay gemilerine, uzay istasyonlarına... Ay'a, Mars'a ve ötesine yeni ve geleneksel rekabete dayalı organize sporlar taşındığını görüyoruz." dedi. Federasyon, insanları mikro yer çekimi sporları önermeye davet eden bir yarışma düzenledi, ister mevcut olanların uyarlamaları, ister tamamen yeni kavramlar olsun. Bunlar, tümü teorik olarak uzay stadyumlarında oynanabilen 16 girişe indirildi, ancak birçoğunun pratikliği tartışmaya açık kaldı. Bunlardan beş yarı finalist, mıknatıslanmış bir topu aynı kutuplara sahip bir çemberin içinden atmak, yakan topun her yönde daha kolay hareket eden bir versiyonu ve birbirine bağlıyken düğüm atmak için yarışan astronotlar gibi ilkelere dayalı olarak seçildi. Uzay turizminin etiği hararetle tartışılıyor, ancak gelişeceği kesin. Taraftarlar, küçük ulusların GSYİH'lerini devasa bir endüstri olmasını bekledikleri şeyden pay kapmak için harcıyorlar, bu da insanların uzaya gittiklerinde bilimsel araştırma yapmak için orada değillerse ne yapacakları sorusunu gündeme getiriyor. Bazıları için uydu Dünya'nın üzerinden geçerken sadece pencereden dışarı bakmak yeterli olabilir, ancak çoğu uzay turisti muhtemelen daha eksiksiz bir mikro yer çekimi deneyimi arıyor. Üç boyutlu bir topa ayak basmada arkadaşlarınızdan daha iyi olup olmadığınızı öğrenmek, bir tatil beldesinde sosyal bir tenis oyununa eşdeğer olabilir. Uzay turistleri için eğlence bir şey, ancak bazılarının çok daha kazançlı hırsları var. Uzay Turizmi Derneği'nden John Spencer, Wall Street Journal'a, Spor, uzay evriminin büyük bir parçası olacak. NFL veya NBA'e giden sponsorluk parasına baktığınızda, bu üzerinde uzun düşünülmesi gereken bir şey değil. dedi. Space Games Federation'ın Eşit Alan Konseyi danışma organı, bir uzay liginin desteklenmesine kesinlikle büyük katkı sağlayabilecek emekli profesyonel sporcular, spor yayıncıları ve film yapımcılarından oluşuyor. Şirketler, gelirden pay almak için, amacı "sıfır ve mikro yer çekiminde oynanan oyunları ve spor müsabakalarını organize etmek ve onaylamak" olan Sports In Space gibi isimleri ve logoları ticari markalaştırmaya başladı. Ancak daha fazla ayrıntı bulmak zor ve bunun gibi çabaların ciddi mi yoksa spekülatif mi olduğu net değil. Üstelik başka bir şirketin ticari markası, ZERO GRAVITY SPORTS, yörüngede oynanan herhangi bir şeyden çok masa oyunları için çıkıyor. Belki de iki tarafa da oynuyorlar. Tüm coşkuya rağmen, uzay sporlarından karlı bir iş çıkarmak, destekçilerin kabul ettiğinden daha zor olabilir. Tek başına yenilik değeri, muhtemelen ilk profesyonel uzay sporları için Dünya merkezli çok sayıda gözbebekleri anlamına gelecektir, özellikle ünlü isim tanınırlığı sağlayan sporcuları içeriyorsa. İnsanları, kaçınılmaz muazzam maliyetleri karşılayacak kadar düzenli bir şekilde izlemeye ikna etmek farklı bir konu olabilir ve maliyetler gerçekten astronomik olacaktır. Uzaya fırlatma maliyetlerindeki beklenen azalmalar karşılansa bile, insanları bir yarışma için alçak Dünya yörüngesine sokmak ucuz olmayacaktır. Takım sporları, özellikle çok sayıda oyuncu gerektirenler, yine de daha pahalı olacaktır. Bir stadyum inşa etmek en büyük maliyet olabilir - Uluslararası Uzay İstasyonu'ndaki koşulların bu kadar sıkışık olmasının bir nedeni var. Mikro yer çekiminin etkilerinden yararlanmak ve bol miktarda gösteri sağlamak için uzayda spor yapmak muhtemelen geniş oyun alanlarına ihtiyaç duyacaktır. Sonra, uzayda uzun süreler boyunca kasların ve kemiklerin erimesi sorunu var; öyle ki, çok formda astronotlar bile Dünya'ya döndüklerinde genellikle bayılırlar ve iyileşmeleri uzun zaman alabilir. Sezon dışı zamanı uzayda geçirmek, yerdeki herhangi bir sporcunun kariyerini öldürmenin kesin bir yoludur. Gerçekten de, Spencer ve Rheinstein'ın tüm hevesine rağmen, şu an için uzay sporları biraz boş bir vaat olarak kalıyor. Herhangi bir uzay sporları ligi, insanların ister izleyerek ister oynayarak büyüdükleri sporları izlemeyi tercih ettikleri gerçeğinin üstesinden gelmek zorunda kalacak. Kendi iç pazarlarında muazzam bir çekiciliğe sahip olan sporlar, çocukluklarının bir parçası olmadıkları yerlerde izleyicileri çekmeye çalışıyor. Yükselen yeni sporlar genellikle, araba yarışı gibi, insanların daha gösterişsiz olsa da karşılaştırılabilir bir şey deneyimledikleri sporlardır. Ne yazık ki, tanıdık sporlar mikro yer çekimine o kadar iyi çevrilmiyor ve alışılmadık sporlar yenilik değerinden biraz fazla. Doygunluk kapsamına sahip ve bazı tanıdık yüzler kullanan bir uzay sporu bir etki yaratabilir, ancak bunun ne olacağı konusunda bir anlaşma yok. Equal Space Challenge'daki yarı finalistlerin açıklanmasından yıllar sonra, web sitesi hepsini kazanan ilan etti. Yarışma, birçok insanın izleyeceği bir spor icat etmek yerine, öğrencilerin mikro yer çekimi fiziğini düşünmelerini sağlayan bir eğitim aracı olarak çok daha başarılı görünüyor. Nesiller boyu bilim kurgu yazarları da sorunu çözmüş gibi görünmüyor. Mikro yer çekimi mevcut sporlar için uygun bir yer olmayabilir, ancak Ay ve Mars gibi düşük yer çekimi ortamları çok farklı bir konudur. Daha esnek uzay giysileri sonunda Shepard'ın iddiasını gerçeğe dönüştürmeli ve Ay'a gelecekteki ziyaretçiler, daha esnek korumalar giyerek onun çabalarını yeniden canlandırmaya hevesli olabilir. Bununla birlikte, uzayda spor söz konusu olduğunda, golfün özellikle popüler bir örnek olması muhtemel değil. Gözden uzak bir topa vurmanın heyecanı geçtikten sonra, bırakın tozlu Ay yüzeyinde hafif vuruş denemeyi, kim topa ulaşmak için onca yolu güçlükle yürümek zorunda kalmak ister ki? Ve top bir lav tüpünden aşağı inerse yandı. Öte yandan, oyuncuların yüksek binaları tek bir sıçrayışta atlayabildiği basketbol veya voleybol oyunları, hem sosyal oyunculara hem de izleyen hayranlara hitap edebilir. Tek ihtiyacımız olan, Ay görevlerinin, sponsorların birden fazla sporcu, destek personeli ve yiyecek takımı göndermeye gücü yetecek kadar rutin hale gelmesi. Ve oyuncuların zıpladıklarında kafalarını çatıya çarpma tehlikesi olmayacak kadar büyük bir ay stadyumu. Basit gerçekten. CURIOUS dergisi, IFLScience'ın röportajlar, uzmanlar, derinlemesine incelemeler, eğlenceli gerçekler, haberler, kitap alıntıları ve çok daha fazlasını içeren dijital bir dergisidir.


Birkaç yıl önce gök bilimciler, Star Trek hayranları için özel bir öneme sahip olan yıldız 40 Eridani A'nın çevresinde bir ötegezegen adayının görüldüğü haberini heyecanla paylaştılar. Bu, Spock, T'Pol ve diğer sayısız karakterin geldiği dünya olan Vulcan'a ev sahipliği yapan sistem - ancak görünen o ki gezegen bir kurgu eseri olarak kalacak. 40 Eridani b'nin - Vulcan - varlığı bir süredir sorgulanıyor. Varlığı, radyal hız olarak bilinen bir tekniğe dayanılarak iddia edildi. Bir gezegen bir yıldızın yörüngesinde dönerken, kütleçekim onu çeker ve ışığında bir yalpalama yaratır. Bu, birçok tespitte başarılı bir şekilde kullanılmıştır, ancak yüzde 100 başarı oranını garanti etmez. Yıldızlardaki içsel süreçler de benzer yalpalamalar yaratabilir. Aslında, bir şüphe noktası verilerden geldi: Gezegen, yıldızın kendi ekseni etrafında dönmesiyle aynı sürede yıldızın yörüngesinde dönüyordu. 2021'de yapılan bir araştırma, bunun yanlış bir pozitif olduğunu öne sürdü ve sonraki yıl başka bir araştırma şu ya da bu şekilde sonuca varamadı. Yeni çalışma, tespitin gerçekten de yanlış bir pozitif olduğunu ve gezegenin etkisi olduğuna inanılan şeyin, sadece HD 26965 olarak da bilinen yıldızın yüzey özellikleri olduğunu kabul ediyor. Ekip, önceki gözlemlerde görülen radyal hız sinyallerini gördü ancak yıldızların aktivitelerini de takip etti ve her iki tespitin de birbirine çok yakın periyotlara sahip olduğunu buldu. Yazarlar makalede, "Bu iki tespitin aşırı yakınlığı, bu RV tespitini kesin olarak aktivite olarak sınıflandırmamıza yol açıyor. Bu nedenle, bunu yanlış bir pozitif sinyal olarak sınıflandırıyoruz." diye yazdı. Görünüşe göre bu, Vulcan'a bir veda. Çalışma, varlığını çürütmek için yola çıkmadı, ancak aslında Dünya'ya en yakın yıldızları ve ötegezegenleri ne kadar iyi bildiğimize dair çok daha geniş bir çalışmanın parçasıydı. Araştırma, yaşanabilir bölgedeki yakın gezegenleri inceleyecek olan gelecekteki bir uzay teleskobu için temel çalışma olarak görülebilir: Yaşanabilir Dünyalar Gözlemevi. Böyle bir teleskop inşa edilmeden önce, çalışabileceği yıldızların ve gezegenlerin özelliklerinin neler olduğunu bilmek önemlidir. Dolayısıyla ekip, gelecekteki bu gözlemevi ile görüntüleyebileceğimiz gezegenlere ev sahipliği yapma potansiyeline sahip 100 yıldızla ilgili mevcut tüm verileri analiz etti. Ancak, bazılarının var olmadığı ortaya çıktı. Vulcan adlı gezegenlerin var olmama eğilimi vardır - gök bilimciler Merkür'ün yörüngesinde başka bir Vulcan'ın varlığını öne sürmüşlerdi, ancak Einstein bunun olmadığını kanıtladı. Makale Astronomical Journal'da yayınlanmak üzere kabul edildi ve ArXiV'de mevcut.


15 Şubat'ta Londra'da bulunan Pinewood stüdyolarında başlayan çekimlerle birlikte filmin oyuncu kadrosu da belli oldu. Rian Johnsontarafından yazılıp yönetilen Star Wars: Episode VIII'de Mark Hamill, Carrie Fisher, Adam Driver, Daisy Ridley, John Boyega, Oscar Isaac, Lupita Nyong'o, Domhnall Gleeson, Anthony Daniels, Gwendoline Christie ve Andy Serkis gibi oyuncular yer alacak. Ayrıca yeni kadroya Oscar ödüllü Benicio Del Toro, Oscar adayı Laura Dern ve yetenekli yeni oyuncuKelly Marie Tran da dahil olacak. Yapımcılığı Kathleen Kennedy ve Ram Bergman'ın üstlendiği Star Wars: Episode VIII'in baş yapımcıları ise J.J. Abrams, Jason McGatlin ve Tom Karnowski. Prodüksiyon ekibine yeni katılanlar ise sektörün en yetenekli isimleri olarak gösterilen Steve Yedlin , Bob Ducsay , Rick Heinrichs , Peter Swords King ve Mary Vernieu . Pippa Anderson , Neal Scanlan , Michael Kaplan , Jamie Wilkinson , Chris Corbould , Rob Inch , Ben Morris ve Nina Gold ise Star Wars: Episode VIII'in prodüksiyon ekibinde yer alacak diğer isimler arasında. Star Wars: Episode VIII,15 Aralık 2017'de vizyona girecek.


Stresin vücudumuzda fiziksel izler bıraktığı bilinse de biliminsanları hala saçlardaki beyazlara neden olan faktörleri tam anlamıyla tanımlamaya çalışıyor. Saçlarımız rengini melanosit adı verilen hücrelerden almaktadır. Bu hücreler, saç foliküllerinin dipten uca kadar renk almasını renk pigmentleri ile sağlar. Yaşlılık ile birlikte melanositler zayıflar ve ölürler. Bunun sonucu olarak da pigmentler üretilmez ve saçlar beyazlamış olur. Bu zarar, oksidatif stres olarak adlandırılır ve vücuttaki tüm hücrelerde meydana gelir. Oksidatif stres, yaşlanma sürecinin doğal bir parçasıdır . Vücut yaşlanma sürecine girdiğinde, artık 20'li 30'lu yaşlardaki gibi zarar verici moleküllerle savaşamaz ve oksidatif stres hücrelerde etkisini gösterir. Bu doğal yaşlanma sürecinin bir sonucudur. Denekler üzerinde yapılan çalışmalar sonucunda, bu ilişkinin tam olarak kanıtlanamadığı ortaya çıkmıştır. Dermatolog Seiberg'e göre stres, saç beyazlamasından çok saç kaybı üzerinde daha etkili bir faktör. Bu yüzden vaktinden önce gelen beyazlar için artık üzülmeyin. Eğer stres altında iseniz saçlarınız için endişelenmenizi gerektirecek daha büyük problemleriniz olabilir. Derin yada kronik üzüntüler, biyolojik süreçleri olumsuz yönde etkileyebildiğinden, saç gelişimini azaltarak, saç kaybını tetikleyebilir. 2007 yılında Harvard Üniversitesi'nde yapılan çalışmalara bakıldığında; yoğun stresin vücutta serbest radikallerin üretimini tetiklediği ve bu serbest radikallerin de melanin üretimini olumsuz yönde etkilediği ortaya çıkmıştır. Bu çalışmaya göre yoğun stres altındaki kişilerde, normalden daha erken saç beyazlaması görülmektedir. Fakat sonrasında yapılan açıklamada; bu çalışmanın oldukça küçük bir çalışma olduğu ve hala hipotezin kesin sonuçlarının elde edilemediği belirtilmiştir. Bu yıl yapılan başka bir çalışmada; IRF4 geninin saç beyazlaması ile doğrudan bağlantılı olabileceği belirtilmiştir. Çalışmaya göre; bazılarımız saç beyazlamasına diğerlerinden daha fazla meyilli. Fakat araştırma grubu, genetik faktörlerin yanısıra çevresel faktörlerin de saç beyazlaması üzerinde oldukça etkili olduğunu belirtiyor ve bu faktörleri; sigara kullanımı, hava kirliliği, düzensiz beslenme olarak sıralıyor.


Çoğu insan bebeklerin anne sütüne veya mamaya ihtiyacı olduğunun farkında olsa da, konu küçük insanları ve onların henüz tam olmamış böbreklerini beslemek olduğunda suyun risklerinin farkında olmak iyidir. Su zehirlenmesi, aşırı su tüketiminin yol açtığı duruma verilen isimdir. Kafa karışıklığına, psikoza, nöbetlere ve hatta ölüme yol açabilir. Yetişkinler olarak, su zehirlenmesinde görülen potansiyel olarak ölümcül sodyum değişikliklerini meydana getirmek için çok miktarda su tüketmemiz gerekir, ancak küçük bebekler için sadece biraz yeterlidir. Reuters'ın bildirdiğine göre, Baltimore'daki John Hopkins Çocuk Merkezi'nden doktorlar, altı aylıktan küçük bebeklere asla tek başına su verilmemesi gerektiğini söylüyor. Bunun nedeni, su zehirlenmesinin nadir görülmesine rağmen böbrekleri henüz tam olarak gelişmemiş bebeklerde ortaya çıkabilmesidir. Böbrekleri tam olarak çalışmadan bebeğe çok fazla su vermek, vücutlarının uygun sinir işlevi için çok önemli olan sodyum salmasına neden olabilir. Sodyum kaybının getirdiği duruma hiponatremi denir ve ölümcül olabilir. Bir çocuğun böbrekleri bir yıl sonra tam olarak oluşmalı ve suyu daha iyi tolere edebilmelidir. Beyin, su zehirlenmesi başladığında etkilenen ilk alanlardan biridir, bu nedenle uyuşukluk ve kafa karışıklığı yaygın erken belirtilerdir. Ne yazık ki, belirtileri hafif olmakla birlikte, su zehirlenmesi daha şiddetli hale gelene kadar fark edilmeyebilir. - Baş dönmesi - Letarji - Kafa karışıklığı - Yüz ve uzuvlarda şişlik - Bir günde sekizden fazla ıslak bez Bebeklerde su zehirlenmesinin en yaygın riskleri, çok erken yaşta su verilmesi veya mamaların aşırı seyreltilmesidir. Bebeklerin neden su içemediği konusunda farkındalık yaratmak ilk sorunun üstesinden gelebilir ve bebeklere mama vermeden önce her zaman mama hazırlama talimatlarını kontrol ettiğinizden emin olarak ikinci sorundan kaçınılabilir. Çocuk doktoru Dr. Jennifer Anders, Reuters Health'e, daha büyük bebeklere su vermenin uygun olduğu bazı durumlar olduğunu söyledi. Biri, mamanın bir parçası olarak, ancak doktorlar ayrıca ısıya maruz kalma veya kabızlık gibi belirli durumlar için de önerebilirler. Bebek ve su zehirlenmesinden endişe ediyorsanız, tavsiye için sağlık uzmanınızla görüşün. Makalenin yayınlandığı tarihte doğruluğu kontrolörler tarafından onaylanmıştır.


Sinaps genleri, hücrelerin süngerlerin sindirim odalarında iletişim kurmasına yardımcı olur. Süngerler basit yaratıklardır, ancak yiyeceklerini toplamak için her gün vücutlarından on binlerce litre suyu süzen kompleks filtreleyicileridir. Bu karmaşık davranıştaki ustalıkları da dikkat çekicidir çünkü beyinleri yoktur, hatta tek bir nöronları bile yoktur. 4 Kasım'da Science'da yayınlanan bir araştırma, süngerlerin beslenmelerini düzenlemek ve bakterileri ayıklamak için karmaşık bir hücre iletişim sistemi kullandığını ortaya koyuyor. Connecticut, New Haven'daki Yale Üniversitesi'nde deniz omurgasızları üzerinde çalışan evrimsel biyolog Casey Dunn, bulguların hayvanların sinir sistemlerinin evrimsel olarak nasıl geliştiğini anlamaya yardımcı olabileceğini söylüyor. Bu araştırma, süngerleri yeni bir bakış açısıyla görmemizi sağlayan, büyüleyici bir çalışma diyor. Hücreler sıklıkla birbirleriyle iletişim kurar ve nöronlar, sinaps adı verilen küçük, hedeflenmiş bağlantılardan elektriksel veya kimyasal sinyaller iletir. Araştırmalar gösteriyor ki, süngerler hayvanlardaki gibi nöronlara sahip olmamasına rağmen, tipik olarak sinapsların çalışmasına yardımcı olan proteinleri kodlayan genlere sahipler. Almanya, Heidelberg'deki Avrupa Moleküler Biyoloji Laboratuvarı'nda evrimsel bir biyolog olan Detlev Arendt, bu genleri hangi hücrelerin ifade ettiğini keşfetmek için bir tatlı su süngerinden çeşitli hücrelerde RNA'yı sıraladı. Süngerin 18 farklı hücre tipine sahip olduğunu bulundu. Sinaptik genler, süngerlerin sindirim odalarının etrafında kümelenen hücre tiplerinin birkaçında aktifti. Bu, bir tür hücresel iletişimin, süngerin filtre besleme davranışını koordine ettiğini gösteriyor. Araştırmacılar daha sonra, nöroid salgı hücreleri olarak adlandırılan bu hücre tiplerini incelemek için X-ışını ile görüntülemeyi ve elektron mikroskobu kullandılar. Bu incelemeler, nöroidlerin, süngerlerin su akış sistemlerini çalıştıran ve yiyecekleri yakalayan, saç benzeri çıkıntılara sahip bir tür hücre olan koanositlere ulaşmak için uzun kollar gönderdiğini ortaya çıkardı. Araştırmacılar, iki hücre tipinin yakınlığına ve kimyasalların salgılanmasına izin verebilecek genlerin yapısına dayanarak, bu kolların, nöroidlerin, su akış sistemini duraklatmak için koanositlerle iletişim kurmasını sağladığını düşünüyorlar. Ancak bu nöroid hücreler sinir değildir ve nöronların bu kadar hızlı iletişim kurmasını sağlayan sinapslardan hiçbir iz yoktur. EMBL'de evrimsel biyolog ve çalışmanın ortak yazarlarından Jacob Musser, bu durumun bir sinir sisteminin evrimsel bir öncüsünü temsil edebileceğini söylüyor.


Birçoğumuz seyahat sürelerini tahmin etmek, yol bulmak, trafik sıkışıklığından kaçınmak, çocukları takip etmek ve genellikle kaybolmaktan kaçınmak için GPS'e güveniyoruz. Ancak, özellikle bir uydudan düz bir görüş hattı almanın zor olduğu yerleşim alanlarında, her zaman en güvenilir sistem değildir. Şimdi araştırmacılar, bazı senaryolarda sonunda GPS'in yerini alabilecek yeni ve gelişmiş bir teknoloji buldular. SuperGPS olarak adlandırılan teknoloji, 10 santimetreye kadar doğru sonuçlar veriyor ve navigasyon uydu sistemlerine dayanmıyor. Yeni yaklaşım, hücre ağlarına benzer ağlardan yararlanıyor, ancak telefonlarımıza veri akışı yapmak yerine ağ, cihazda kesin bir düzeltme alıyor. Radyo vericileri ve fiber optik ağların bir kombinasyonu, bazı akıllı ince ayarlarla birlikte sistemin temelini oluşturur. Hollanda'daki Vrije Universiteit Amsterdam'dan fizikçi Jeroen Koelemeij, "Son teknoloji birkaç yenilikle, telekomünikasyon ağının GPS'ten bağımsız, çok doğru bir alternatif konumlandırma sistemine dönüştürülebileceğini fark ettik" diyor. 6 radyo vericisi olan bir test alanında, araştırmacılar sistemlerini 660 metrekarelik bir alanda çalışırken gösterebildiler. İletilen radyo sinyallerinin zamanlamaları ölçülebilir ve mesafeyi ölçmek için yorumlanabilir, bu da daha sonra bireysel cihazların konumunu ortaya çıkarır. Yeni ağ konumlandırma sisteminin temel bileşenlerinden biri, senkronize bir atomik saattir: mükemmel zamanlama, daha hassas konumlandırma anlamına gelir. Temel olarak, fiber optik kablolar, her şeyi senkronize ve saniyenin milyarda birine kadar doğru tutan bağlantılar olarak işlev görür. Sistem aynı zamanda normalden çok daha büyük bir radyo sinyali bant genişliği kullanıyor - radyo spektrum bant genişliği, kıtlığı nedeniyle pahalı olsa da, ekip, ağ iletişimi için daha büyük bir sanal bant genişliği oluşturuyor. Bu ek bant genişliği, standart GPS ile ilgili en büyük sorunlardan birinin üstesinden gelir; bu, radyo sinyallerinin binalardan yansıması ve hızla karışabilmesidir. Yeni sistem, otomatikleştirilmiş araçların yanı sıra, onu geliştiren araştırmacılara göre kuantum iletişim ağlarının ve mobil cihazlar için yeni nesil ağların planlanmasında yararlı olabilir. Küresel Navigasyon Uydu Sistemlerinin GPS dahil kesinlikle kullanımları olsa ve uzun bir süre daha bunu yapmaya devam edecek olsa da, uzmanlar sürekli olarak onu iyileştirmenin ve iyileştirmenin yollarını arıyorlar. Bunu GPS'e gerçek bir alternatif olarak belirlemek için daha fazla test yapılması gerekecek. Önerilen ağ tabanlı sistemin, iletim protokolleri ve donanımı halihazırda kullanımda olmasına rağmen, kurulması da zaman alacaktır. Araştırmacılara göre mevcut mobil ve Wi-Fi direkleri en azından şimdilik bu iş için uyarlanabilir.


Bilkent Üniversitesi araştırmacıları, sürtünme kuvveti kanunlarını değiştirecek nanoteknoloji temelli yeni bir malzeme geliştirdi. Bilkent Üniversitesi Mühendislik Fakültesi Öğretim Üyesi ve UlusalNanoteknoloji Araştırma Merkezi araştırmacılarından Yrd. Doç. Dr. Mehmet Baykara, UNAM Öğretim Üyesi Yrd. Doç. Dr. Engin Durgun, Bilkent Üniversitesi yüksek lisans öğrencisi Ebru Cihan ve ziyaretçi araştırmacı Semran İpek ile birlikte geliştirdikleri çalışmalarına ilişkin açıklamalarda bulundu. Mehmet Baykara, "uzun süredir sürtünme kuvveti kanunlarının nanometre boyutunda anlaşılmasına yönelik araştırmalar yaptıklarını, bunun sonucunda da bu kanunların bilinen hallerini değiştiren nano boyutta sürtünmesiz yüzeye sahip yeni bir malzeme geliştirdiklerini" bildirdi. Gerçekleştirdikleri çalışmanın dünyanın en önde gelen multi-disipliner bilim dergilerinden Nature Communications'da yayımlanarak bilim dünyasına duyurulduğunu kaydeden Yrd. Doç. Dr. Baykara, yayına ilişkin, "Çalışmamızın tamamen Türkiye adresli olarak Nature Communications'da yayımlanan ikinci makale olmasından dolayı gururluyuz." dedi.


Google'a girip sürücüsüz otomobil veya benzeri bir arama yaptığınızda, karşınıza çıkan tüm görsel sonuçlarında gündüz çekimlerini göreceksiniz. Aslında bu bir tesadüf değil; otomotiv ve teknoloji devleri, kamuoyunun aklını zaten bir güvenlik endişesi meşgul ederken yeni soru işaretleri oluşturmak istemiyor. Gece sürüşü de bunlardan biri. Ford ise farklı bir yol izliyor ve Project Nightonomy adını verdiği çalışmayla otonom araçların karanlıktaki performanslarını masaya yatırıyor. Her ne kadar sihirli bir düzenek gibi görünse de, sürücüsüz otomobillerin kullandıkları sistem temelde basittir; araçta bulunan radarlar, kameralar ve ışıklı lazer olarak bilinen lidarlar sayesinde sürüş mesafesi, şerit takibi ve güvenlik gibi temel sürüş bileşenleri sağlanır. Ancak karanlık olduğunda bu üç sistemden biri, kameralar, devre dışı kalır. Otomotiv devi Ford'un yayınladığı yeni videoda ise, harita uygulamalarını ve lidarları kullanan araçların Arizona'daki bir test ortamında kamera kullanmaksızın nasıl çalıştığı anlatılıyor. Lidar tedarikçisi Velodyne tarafından geliştirilen en ileri teknoloji ışıklı lazerleri kullandığını belirten Ford, bu yıl içerisinde 30 sürücüsüz Ford Fusion ile insansız sürüş teknolojilerini test etmeyi planlıyor.


Sürücüsüz otomobil teknolojileri konusunda öncü ülkelerden biri olanİngiltere, Londra'nın sokaklarında Google'ın sürücüsüz otomobillerinin test aşamasına ev sahipliği yaparken, Mercedes Benz ile sürücüsüz tır çözümleri konusunda anlaşmaya varmıştı. İngiltere şimdiki süreçte daha önce açıkladığı, 2016 yılı içerisinde kullanıma sunmayı amaçladığı sürücüsüz otobüs kapsülleri hizmete giriyor. İngiltere Ulaştırma Araştırma Laboratuvarı , GATEway adını taşıyan projenin kaydını gün itibariyle açtı. Bu demek oluyor ki, sürücüsüz otobüs kapsülleri en kısa zamanda devreye girecek. GATEway Projesinin Direktörü Nick Reed konuyla ilgili yaptığı açıklamada, sürücüsüz araç taşımacılığının muhtemelen at arabasının bulunuşundan sonraki otomotiv endüstrideki en büyük gelişmenin olduğunu kaydetti. Her vatandaşın gönül rahatlığıyla söz konusu araçlara binebileceğini ifade eden Reed, GATEway araçlarının yolculara yolculukları sırasında tam güvence sunduğunu dile getirdi. Westfield Sportscars, Oxbotica gibi şirketlerden getirilen uzmanlardan oluşan ekip ile geliştirilen Ultra Pod adlı kapsüller, 6 kişilik yolcu kapasitesine sahip olacak ve en fazla 40km/s hıza ulaşabilecek.


İlk akıllı bebek arabası olarak lanse edilen Smartbe, akıllı telefonda bulunan uygulamasıyla bağlantılı olarak çalışıyor. Üzerinde bulunan sensörler sayesinde yoldaki engelleri algılayan araba, kullanıcısıyla arasında da belirli bir mesafeyi koruyor. Kullanıcının arabaya dokunmasına gerek kalmıyor ve kendisi nereye giderse araba da o yöne doğru hareket ediyor. Smartbe'nin 3 adet farklı modu bulunuyor. Tamamen sürücüsüz modda hiçbir müdehale gerektirmeden hareket eden araba, yarı otomatik moddayken kendi motorları aracılığıyla belirli bir güç sağlayarak kullanıcının rahatlıkla arabayı sürmesi sağlanıyor. Manuel modda ise standart bebek arabaları gibi kullanılabiliyor. Hava filtresine de sahip olan arabanın içerisindeki sıcaklık değiştirilebiliyor veya müzik çalınabiliyor. Üst kısımda yer alan kamera aracılığıyla bebeğin durumu her an kontrol edilebilirken arabadan uzaklaşıldığında telefona gelen bildirimle kullanıcı uyarılıyor. Gece olduğunda arabanın üzerindeki uyarı lambaları yanıyor ve böylece arabanın herkes tarafından fark edilebilmesi sağlanıyor. Birçok farklı renk seçeneği mevcut olan ve Indiegogo'da 80 bin dolar destek bekleyen Smartbe'lerden birine sahip olabilmek için en az 399 dolar bağışta bulunmak gerekiyor. Ancak bu fiyata sadece normal moda sahip bebek arabasına sahip olunabiliyor. Sürücüsüz modu bulunan araba için ödemeniz gereken miktar ise tam 3.099 dolar. Projenin sorunsuz bir şekilde sonuçlanması halinde bebek arabalarının bu yılın aralık ayında kullanıcılarla buluşacağı belirtiliyor.


Tay-Sachs hastalığı için 14 yıllık gelişimin ardından iki bebek ilk kez gen tedavisi gördü. Tay-Sachs, HexA adı verilen bir enzimdeki eksikliğin neden olduğu ciddi bir nörolojik hastalıktır. Bu enzim, normalde beyinde çok küçük, zararsız miktarlarda bulunan yağa benzer bir maddeyi parçalar. Bununla birlikte, HexA olmadan, bu yağ benzeri madde, nöronlara zarar veren ve onları öldüren toksik düzeylerde birikebilir. Tay-Sachs'ın bu kasvetli tanımı güncelliğini koruyor ve hastalığı olanlar genellikle 5 yaşına kadar ölüyor. Tay-Sachs'lı hastaların gözlerinin retinasında genellikle kiraz kırmızısı bir nokta bulunur. Maalesef Tay-Sachs için hala bir tedavi yok. Agresif tıbbi tedavi sağkalımı uzatabilir ancak nörolojik işlevi iyileştirmez. Tay-Sachs'ı tedavi etmenin tek etkili yolu, beyindeki HexA enzimini eski haline getirmektir. Ancak bu zordur, çünkü kan-beyin bariyeri çoğu molekülün beyne geçmesini engeller. UMass Chan Tıp Okulu ve Auburn Üniversitesi'nden bu engeli aşmaya yardımcı olabilecek bir gen terapisi geliştiren bir araştırma ekibinin üyesi Miguel Sena-Esteves, "Tedavimiz, beyin hücrelerine eksik enzimi nasıl üreteceklerini öğreten DNA talimatlarını iletmek için iki zararsız viral vektör kullanır. Bir dizi ilgili hastalığı ve diğer durumları tedavi etmek için benzer teknikler kullanılmıştır. Tay-Sachs durumunda, bu DNA talimatları bu hücrelerin çekirdeğine girer ve orada kalır ve uzun vadeli HexA üretimine izin verir. Gen terapimizi farklı hayvan türleri üzerinde başarıyla test eden önceki çalışmalarımıza dayanarak, tedavinin beynin merkezi bir kısmına verilmesinin, enzimin bağlantıları boyunca diğer bölgelere seyahat etmesine ve tüm beyine dağılmasına izin verdiğine inanıyoruz. Gen tedavisi tedavimizi alan ilk çocuk, geç evre hastalık semptomları olan 2 buçuk yaşındaydı. Tedaviden üç ay sonra daha iyi kas kontrolüne sahip oldular ve gözlerini odaklayabildiler. Şimdi 5 yaşında olan çocuğun sağlığı stabil ve nöbetsiz, bu da bu yaştaki hastalar için genellikle mümkün değil. 7 aylıkken tedavi edilen ikinci bir çocuk, üç aylık takipte beyin gelişimini iyileştirdi ve 2 yaşın biraz üzerinde nöbetsiz kaldı. Tedavimizin hastalığın ilerlemesini tamamen durdurup durduramayacağını doğrulamak için daha fazla test yapılması gerekiyor. Tedavimizin insanlara ilk kez verildiği göz önüne alındığında, hayvan çalışmalarımızda gördüğümüz maksimum terapötik etkilerin altında muhafazakar bir doz kullandık. Meslektaşlarım ve ben şu anda daha fazla sayıda hastada artan dozların güvenliğini ve etkinliğini test etmek için bir takip klinik deneyi yürütüyoruz." diyor. Nadir hastalıkları araştırmak, bir bütün olarak tıpta ilerlemelere yol açabilir. Bu tedavileri üretmenin artan maliyeti, dünya çapında hasta sayısının çok az olduğu ve karlılığın düşük olduğu birçok ultra nadir hastalık için gen tedavisi geliştirmeyi ve test etmeyi imkansız olmasa da son derece zorlaştırıyor. Bu tedavileri, yalnızca kendi çocuğu katılımcı olan cömert bir aileden aldığımız fon sayesinde devam eden klinik denemelerimizde çocuklara sunabildik. Bu taban yaklaşımı, çok nadir görülen hastalık araştırmalarında ortak bir temadır - geliştirme ve testler genellikle ebeveynler, vakıflar ve federal hibeler tarafından desteklenir. UMass Chan Tıp Okulu'ndaki Moleküler Terapötikler için Çeviri Enstitüsü programımız, aileler ve vakıflarla işbirliği içinde sürekli artan sayıda çok nadir hastalık için daha fazla viral vektör gen tedavisi geliştirmeye odaklanmaktadır. Dünya çapında yaklaşık 7.000 nadir hastalıktan herhangi birine yakalanmış her hastanın normal bir yaşam şansını hak ettiğine inanıyoruz.


İstilacı türler, hazırlıksız ekosistemlerde hızla yayılma ve ortalığı kasıp kavurma konusunda kötü şöhretli bir yeteneğe sahiptir. Asya eşek arısı , bal arıları, uçan sinekler ve diğer böcekleri avlarken yaşam alanını yılda 80 kilometreden fazla genişletir. Yaklaşık 20 yıl önce, genellikle 'cinayet eşekarısı' olarak adlandırılan tür Avrupa'da ilk kez ortaya çıktılar. Genetik analiz, batıdaki hızlı ve yaygın istilalarının muhtemelen 2004'te Çin'den Fransa'ya sıçrayan tek bir yaban arısının sonucu olduğunu ortaya çıkardı. University College Cork ekolojisti Simon Harrison, "Araştırmamız, orijinal genetik çeşitlilik son derece düşük olduğunda bile, istila edilmiş bölgelerde eusosyal böceklerin nüfus artışı için dikkate değer bir potansiyel olduğunu ortaya çıkardı" diyor. University College Cork zooloğu Eileen Dillane ve ekibi, Nisan 2021'de İrlanda'ya Asya eşekarısının ilk gelişinin kaydedilen üç genini analiz etti ve bunları Avrupa anakarasında bulunan eşekarısı dizileriyle karşılaştırdı. Tüm genler, hat boyunca aktarılan mitokondriyal genlerdi. Daha önceki çalışmalar, tek bir gen üzerinde yapılan çalışmalara dayanarak, Avrupa'daki Asyalı eşek arılarının görünüşe göre aynı genetik soyu paylaştığını göstermişti. Sonuçlar, Dublin'de bulunan anne yaban arısı soyunun tüm Avrupa'da görülenle aynı olduğunu gösterdi. Sonuçlar, diğer grupların sonuçlarıyla birlikte, şu anda potansiyel olarak milyonlarca bireyi oluşturan Avrupa'daki tüm V. velutina popülasyonunun, yaklaşık 15-20 yıl önce Çin'den gelen tek bir çiftleşmiş kraliçeden geldiğini gösteriyor. Anavatanı Güneydoğu Asya'da Asya eşekarısı, karmaşık bir uyarı ve av savunma sistemine sahip Asya bal arılarını besler. Saldıran bir yaban arısını bir arı topunun içinde aşırı ısıtarak öldürürler. Ne yazık ki, Avrupa bal arıları bu savunma davranışlarından yoksundur, bu da onları eşekarısı için kolay hedef haline getirir ve kıta çapında tozlaşma hizmetleri için endişelere yol açar. Asya eşekarısı, bazı insanların alerjik reaksiyon gösterebileceği kötü bir acıya sahipken, neyse ki Avrupa yaban arısının aksine insanlara karşı saldırgan değiller. Dillane ve meslektaşları, V. velutina'nın Avrupa popülasyonundaki çok düşük genetik çeşitliliğin biyolojik kontrol için bir potansiyel sağlayabileceğini belirtiyor. Ne yazık ki araştırmacılar, "iklim değişikliğinin gelecekte başarılı bir istila tehdidini artırması muhtemeldir, bu nedenle bu türe karşı farkında olunması gerektiği" konusunda da uyarıyorlar.


Bilim insanları, bir lazer ve tek bir optik çip sistemi arasındaki en hızlı bilgi iletimini, şimdi saniyede 1,8 petabit seviyesine çıkararak yeni bir rekora imza attı. Bu, her bir saniye tüm internetten geçen trafik miktarından çok daha fazladır. ABD'deki ortalama geniş bant indirme hızı saniyede 167 megabit. Bir gigabit'e ulaşmak için 1.000 megabit'e ve ardından 1 petabit'e ulaşmak için 1 milyon gigabit'e ihtiyacınız var. Buradan da görülebiliyor ki 1,8 petabit bir saniyede iletmek için ciddi bir veri miktarıdır. Süper şarjlı veri aktarım sistemi, tek bir kızılötesi lazerden gelen ışığı kullanan ve onu yüzlerce frekansa bölen özel tasarım bir optik çip etrafında inşa edilmiştir. Frekanslar, tıpkı bir taraktaki dişler gibi, birbirinden sabit mesafelerde izole edilir - bu nedenle, bu düzenin adı frekans tarağı olarak adlandırılır. İsveç'teki Chalmers Teknoloji Üniversitesi'nden nanobilimci Victor Torres Company, "Bu çipin özelliği, fiber optik iletişim için ideal özelliklere sahip bir frekans tarağı üretmesidir" diyor. Bu başarıya ulaşmak için, araştırmacılar fiber optik kabloyu 37 farklı çekirdek bölümüne ayırdılar ve ardından her bölüm 223 farklı frekans dilimine - taraktaki dişlere - ayrıldı. Bu kadar çok verinin paralel olarak gönderilmesi rekor hıza ulaşmak için çok önemliydi. Gerçek verilerin kendisi, dijital verileri oluşturan 1'leri ve 0'ları depolamak için ışık dalgalarının yüksekliğini, gücünü, ritmini ve yönlerini ayarlayan modülasyon adı verilen bir işlem kullanılarak ışık sinyallerine kodlandı. Bu araştırma örneğinde, sistemin amaçlandığı gibi çalıştığından emin olmak için yapay "sahte" veriler kullanıldı. Dahası, veri kodlama cihazları da dahil olmak üzere ekstra bileşenlerin çipe dahil edilmesi gerekir. Yine de bu yapıldığında, araştırmacılar, ortaya çıkan sistemin şu anda sahip olduğumuzdan çok daha hızlı ve daha az güce ihtiyaç duyacağını söylüyor. Danimarka Teknik Üniversitesi'nden elektrik mühendisi Leif Katsuo Oxenlowe, "Çözümümüz, tamamı güç tüketen ve ısı üreten İnternet merkezlerinde ve veri merkezlerinde bulunan yüz binlerce lazerin değiştirilmesi için bir potansiyel sağlıyor" diyor. Hesaplamalı bir modelin kullanılmasıyla, araştırmacılar, sistemin ölçeklendirilmesi söz konusu olduğunda önemli bir potansiyel olduğunu da belirleyebildiler - gelecekte daha da yüksek veri aktarım hızları mümkün olması bekleniyor. Modeller, ışık frekanslarını daha da bölerek ve üretilen sinyalleri daha da güçlendirerek, saniyede 100 petabit'e kadar hızların mümkün olduğunu gösteriyor. Bütün bunlar verilerin güvenilirliğini kaybetmeden yapılabilir.


Dünyanın en büyük Havacılık, Uzay ve Teknoloji Festivali TEKNOFEST'te heyecan tüm hızıyla sürüyor. İstanbul'da Nisan ayında 2 milyon 547 bin ziyaretçisi ile rekorlara imza atarak bilim, teknoloji ve uzayla dolu unutulmaz izler bırakan TEKNOFEST, 2023 yılının ikinci ve üçüncü durağında yepyeni bir yarışma modeliyle 30 Ağustos 3 Eylül 2023 tarihleri arasında Başkent Ankara'da, 27 Eylül 1 Ekim 2023 tarihlerinde ise Ege'nin incisi İzmir'de gerçekleşecek. Tam bağımsız bir Türkiye için Milli Teknoloji Hamlesi vizyonuyla milyonları kucaklayarak bir araya getiren TEKNOFEST'te, Girişim Yarışması modeli ile 10 farklı temada yarışma sonrası girişime dönüştürülmek istenen projelerin gelişimine tanıklık edilecek. Bu ayrıcalıklı projeler için yarışma başvuru tarihi 31 Temmuz 2023 tarihine kadar uzatıldı. TEKNOFEST Girişim Yarışmasına; 2018 ile 2023 yılları arasında TEKNOFEST bünyesinde düzenlenen yarışmalara başvurmuş lise, üniversite ve üzeri seviyedeki takımlar katılabilecek. Girişim temaları; Eğitim Teknolojileri, Sağlık ve İyi Yaşam Teknolojileri, Ulaşım ve Mobilite Teknolojileri, Tarım Teknolojileri, Haberleşme ve İletişim Teknolojileri, Turizm Teknolojileri, Çevre, Enerji ve İklim Teknolojileri, Uzay, Havacılık ve Savunma Teknolojileri, Afet Yönetim Teknolojileri ve Engelsiz Yaşam Teknolojilerinden oluşuyor. TEKNOFEST Yarışmacılarının katılabildiği yarışmada tüm temalar Ön Kuluçka ve Hızlandırma kategorilerinden oluşuyor. Ön Kuluçka kategorisinde girişim fikri olan veya ürününü geliştirmekte olan takımlar bu kategoride değerlendirilecek. Bu aşamada girişimin kurulmuş olması veya şirketleşmiş olması şartı aranmayacak. Hızlandırma aşamasında ise projesini test edilebilir bir ürüne dönüştürmüş olan ve bu projeleri ile ilgili şirket kurmuş olan takımlar sunumları ile değerlendirilecek. TEKNOFEST yarışmacılarının girişim ekosistemine dahil olmaları, teknoloji yarışmalarında geliştirilen projelerin ticarileştirilerek topluma kazandırılması ve de girişime dönüşen projeler ile Milli Teknoloji Hamlesi'ne katkı sağlanmasının amaçlandığı yarışmada katılımcılara toplamda 7 milyon TL'nin üzerinde ödül verilecek. Başvurular 31 Temmuz itibari ile sona erecek.


Karbon atomunun bal peteği örgülü yapılardan bir tanesine verilen isim olarak en basit tanımıyla aktarılır. Çelikten 300 kat daha sağlam olan grafen, planlar beklendiği gibi geçekleşirse teknolojide yeni bir boyut meydana getirebilir. Graphenetechnologies'in yaptığı araştırmalar, verdiği bilgilere göre, grafen teknolojisi, gelecek teknolojisinin en önemli konumunda yer alacak. Grafen, Karbon atomunun bal örgüsü yapısını 2004 yılında Andre Geim, Konstantin Novoselov adlı bilim adamlarının bulmasıyla hayatımıza girmiştir. Grafen'den üretilen Grafen Aerojel, saf haliyle kendisinden 40 bin kat daha ağır cisimleri taşıyabiliyor. 2 santimetrekareye 1 tondan fazla darbeye dayanabilen grafen, saf boyutunun yüzde 5 boyutuna dek sıkıştırılabiliyor. Bilinen ilk iki boyutlu malzeme olan grafen, bu özelliği ile çeşitli teknolojilerde kullanım imkanı tanıyor. Başta grafenin rulo haline getirilmiş formu olan karbon nanotüpler, elektronik ve sağlık alanlarda sıkça kullanılıyor. Isıya karşı dayanıklı olan, savaş sanayisinde tank ve asker zırhı üretimi için kullanılabileceği düşünülen madde, kağıt kadar ince telefonlar, en kısa zamanda şarj eden piller vb. çözümlerde kullanılması bekleniyor. Günümüzde maddeyi bulan ikili bünyesinde University Of Manchester merkezli sürdürülen çalışmaların, hedefe ulaşması ihtimalinde, belirli bir şekli barındırmayan-hacimsiz eşyalara sahip olabileceğimizi söyleyebiliriz. -Hacimsiz, kağıt kadar ince bükülebilen telefonlar -Vücuttaki sinir hücreleri doğrudan bağlanabilen biyonik cihazlar. -Savaş sanayisinde kullanılacak, insanlığın elde edebileceği her ısıya dayanıklı zırh, kalkan vb. teknolojisi. -Çelikten 300 kat sağlam olması nedeniyle, daha sağlam ve hafif hava araçları. -Elektronları günümüze dek hiç olmadığı kadar hızlı taşıması sebebiyle, var olabilecek en kısa zamanda şarj sağlayacak piller, batarya teknolojisi. -Çelikten 300 kat sağlam olması özelliği, spor, sağlık vb. birçok alandadaha sağlam, hafif ve bükülebilmesi nedeniyle daha işlevsel aletlerinüretimini sağlayacak.


İnsanlarda üzerinde yapılan araştırmalar, yumuşak beyin dokumuza verilen hasarın, kafaya küçük bir darbe ile bile gerçekleşebileceğini gösteriyor. Ancak, çoklu kafa yaralanmalarının sıçanları nasıl etkilediğini inceleyen yeni bir araştırmaya göre, tekrarlanan sarsıntı kafatası kemiğini kalınlaştırabilir. Şiddetli beyin yaralanmaları kafatası kırıklarına neden olabilirken, bu durumda araştırmacılar tekrarlayan sarsıntıların kafatasının kemiklerini nasıl deforme edebileceğiyle ilgilendiler. Monash Üniversitesi'nden sinirbilimci Bridgette Semple, çalışmanın arkasındaki motivasyonları açıklarken, "Sarsıcı etkilerin beyni nasıl etkileyebileceği konusunda kafatasının potansiyel etkisini görmezden geliyoruz" diyor. Yüksek çözünürlüklü beyin görüntüleme ve doku boyama tekniklerini kullanan Semple ve meslektaşları, hayvanlara birden fazla kontrollü kafa travması veya zarar vermeyen sahte bir tedavi uygulandıktan sonra sıçanların kafatası kemiklerindeki yapısal değişiklikleri incelediler. Beyin sarsıntılarının mekaniği iyi çalışılmış olsa da, kemik büyümesi ve yapısı üzerindeki etkisi tam olarak anlaşılamamıştır. Ekip, 24 saat arayla tekrarlanan sarsıntıların, yaralanma bölgesine yakın kafatasında daha kalın, daha yoğun kemiklerle sonuçlandığını buldu. Bu değişiklikler, yaralanmadan 2 hafta sonrasına kıyasla 10 hafta sonra daha belirgin hale geldi. Araştırmacılar ayrıca, kafatasındaki kemik iliği boşluklarının, yaralanmadan 2 ila 10 hafta sonra kademeli olarak hacim kaybettiğini belirtti. Ancak ekip, bu değişikliklerin bir sonucu olarak kafatası kemiklerinin gücünün farklı olup olmadığını ölçmedi. Kemikler, ne kadar güçlü olurlarsa olsunlar, aslında mekanik kuvvetlere, hormon seviyelerine ve hatta yerçekimindeki değişikliklere tepki veren, şekil verilebilir canlı dokulardır. Kafatası kemiklerinin hafif kafa yaralanmalarına nasıl tepki verdiğini anlamak, sadece beyin sarsıntılarının beyin dokusuna nasıl zarar verdiği hakkında bildiklerimizi tamamlamayabilir. Araştırmacılar, meninkslerin ve kafatası periostunun nasıl etkilendiğine de ışık tutabilir. Daha kalın bir kafatası, beyni başka etkilerden koruyabilecek gibi görünse de, kafatası kalınlaşmasının koruyucu bir tepki mi yoksa daha kötü bir şeyin işareti mi olduğu belirsizdir - gelecekteki çalışmaların çözmeye çalışabileceği bir şey olarak bu da yerini almıştır. Yakın zamanda yapılan bir araştırma, 'hafif' bir sarsıntı yaşayan katılımcıların yaklaşık üçte birinin sekiz yıl sonrasına kadar semptomları olduğunu buldu. Görüntüleme çalışmaları ayrıca kafaya alınan tek bir darbenin bile beyin dokusunda bir dizi hücresel hasarı tetikleyebileceğini öne sürüyor.


Fosillerin yaklaşık 96 milyon yaşında olduğu ve Kuzey Amerika'dan gelen ilk Kretase mawsoniid Coelacanth'a ait olduğu tahmin ediliyor. Coelacanth'lar, tetrapodlarla yakından akraba bir grup büyük loblu balıktır . İlk canlı örneğin 1938'de Güney Afrika'da tesadüfen yakalanmasına kadar yaklaşık 66 milyon yıl önce soylarının tükendiği düşünülüyordu. Coelacanth'lar ilk olarak Erken Devoniyen döneminde ortaya çıkmış, Devoniyen ve Karbonifer döneminde biraz çeşitlenmiş ve Erken Triyas'ta maksimum çeşitliliğe ulaşmıştır. Cenevre Doğa Tarihi Müzesi Jeoloji ve Paleontoloji Bölümü'nden Dr. Lionel Cavin ve "Bugün, bir Coelacanth'ın yaşayan tek cinsi olan Latimeria, Afrika'nın doğu kıyısı ve Endonezya'da bulunan iki tür tarafından temsil edilmektedir" dedi. Yeni tanımlanan Coelacanth örnekleri, kuzeydoğu Teksas'taki Woodbine Formasyonunun iki bölgesinden kurtarıldı. Bu tuzlu su balığının toplam vücut uzunluğu 1,5 m idi ve yaklaşık 96 milyon yıl önce Geç Kretase döneminde yaşadı. Ağırlıklı olarak Laurasian akrabalığı vardır. Bu durum, türün coğrafi dağılımını önemli ölçüde arttırır ve Geç Kretase çağının başlangıcında oluşumunu doğrular.


Akıllı telefonlar genellikle küçük sensörleri kullanarak tam parmak izinin sınırlı bir bölümünü tararlar. Kayıt sırasında aynı parmak için çoklu parmak izleri taranır. İki insanın birebir aynı parmak izlerine sahip olmadığına inanılıyor ama New York Tandon Üniversitesi Mühendislik Okulu ve Michigan Devlet Üniversitesi Mühendislik Koleji araştırmacıları iki parmak izi arasındaki kısmı benzerliklerin yeterince yaygın olduğunu buldular. Elektronik cihazlarda kullanılan parmak izi tabanlı güvenlik sistemleri düşünüldüğünden daha savunmasız olabilir. Tam parmak izinden çıkarılan kısımlar, Güvenlik açığı parmak izi tabanlı kimlik doğrulama sistemleri küçük algılayıcıları kullanıcının tam parmak izi taraması yapmasına izin vermemesi gerçeğine dayanıyor. Onun yerine, sensörler kısmi parmak izini tarayıp depoluyor ve çoğu telefonlar birçok farklı parmak izinin kimlik doğrulama sistemine kayıt edilmesine izin veriyor. Araştırmacıların hipotezine göre; iki farklı insan parmak izleri arasında yeterince MasterPrint oluşturacak kadar benzerlik olabileceği öne sürüldü. NYU Tandon'da mühendislik ve bilgisayar bilimlerinde öğretmen ve araştırma takım lideri Nasir Memon, MasterPrint konseptinin 1234 gibi yaygın olarak kullanılan bir şifreyi kullanarak PIN tabanlı bir sistemi çatlatmaya çalışan bir bilgisayar korsanına benzer olduğunu açıkladı. Memon Yaklaşık zamanın yüzde 4'ü, sadece tahmin ettiğinde 1234 şifresinin doğru olma olasılığı bir hayli yüksek olacaktır. dedi. Araştırma takımı MasterPrint gibi benzer bir güvenlik açığını ortaya çıkartabilecek şeyler bulup bulamayacaklarını görmek için işe koyuldular. Aslında, insan parmak izi kalıplarındaki belirli özelliklerin güvenlik kaygılarını arttıracak kadar yaygın olduğunu buldular. Araştırmacılar, ancak, 800 tam parmak izi örneğinden sadece 1 tanesi tamamen MasterPrint parmak izi olduğunu buldular. Memon Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, kısmi bir parmak izini tam olanla eşleştirme şansı daha büyük ve çoğu cihaz yalnızca kimlik saptama için kısmi parmak izine güveniyor. diye açıklamada bulundu. Takım, gerçek parmak izi görüntülerinden çıkarılan MasterPrints niteliklerini analiz etti ve ondan sonra yapay kısmi MasterPrint yaratmak için algoritma oluşturdu. Deneyler; yapay kısmi parmak izinin, daha geniş eşleşme potansiyeline sahip olmasına karşın biyometrik güvenlik sistemlerini kandırmak gerçek kısmi parmak izlerini kandırma olasılığından yüksek olduğunu gösteriyor. Her bir kullanıcı için kaç kısmi parmak izi taklidi depolandığına ve kimlik doğrulama başına maksimum beş deneme olduğunu varsayımına rağmen, takım kendi yapay dijital MasterPrintleriyle mükemmel uyumu olan yüzde 26 ile 65 arası kullanıcı olduğunu rapor etti. Akıllı telefonda her bir kullanıcı için ne kadar kısmi parmak izi depolanırsa o kadar savunmasız olur. Roy, çalışmalarının yapay bir ortamda tamamlandığını vurguladı. Ancak yapay parmak izi oluşturmadaki ve dijital MasterPrintlerin fiziksel eserlere aktarılması için geliştirilen tekniklerdeki gelişmeler bir cihazı kandırmak için önemli güvenlik endişeleri yarattığını belirtti. MasterPrint'in yüksek eşleşme kapasitesi, güvenilir parmak izi tabanlı kimlik doğrulama sistemleri tasarlama zorluklarını işaret ediyor ve çok faktörlü kimlik doğrulama şemalarının ihtiyacını güçlendiriyor. Roy bu çalışmanın gelecek tasarımları hakkında bilgi verebileceğini söyledi. Memon takımın araştırmasının sonuçları, herhangi bir satıcının kullanabileceği ya da kullanamayacağı önemsiz ayrıntılara dayandığını belirtti. Yine de cihazları açmak için kısmi parmak izlerinin kullanımı sürdükçe ve her parmak için çoklu kısmi parmak izi depolandıkça, MasterPrint bulma olasılığı önemli ölçüde artmış olacağını söyledi. Materyaller NYU Tandon Mühendislik Okulu tarafından sağlandı. Aditi Roy, Nasir Memon, Arun Ross. MasterPrint: Kısmi Parmak İzi Tabanlı Kimlik Doğrulama Sistemlerinin Güvenlik Açığının Keşfedilmesi.


- Atomlar, moleküller, bitkiler, hayvanlar, insanlar, ateş, su, toprak, tahta..! - Tabi ki olur; tahta da olur, hava da... Birbirinden oldukça ayrık gibi görünen bu ifadelerin aslında birbiriyle sıkı bir bağlantı içerisinde olduğu hepimizin malumudur. Atomların molekülleri ve moleküllerin de diğer her şeyi oluşturduğu bilgisi orta-öğretimden itibaren fen bilimleri derslerinde anlatılmaya başlar. Bu dönemlerde temel bilimler ortak dersler olarak işlenirken lise ve üniversite eğitimine doğru ilerledikçe kendi seçtiğimiz alana yönelik olarak bazı dersler diğerlerine göre daha sık işlenmeye başlar. Ancak öğrenim seviyesi yükseldikçe temel bilimlerin diğer tüm bilimlerin de temelini oluşturduğu gerçeğini unutmak ve temel bilimlere yeterli özeni göstermemek, araştırdığıma yaptığımız alanda sebep-sonuç ilişkilerini doğru kurabilmemiz açısından bazı negatif etkilere sebep olabilir. Mesela, kimya temeli olmayan biri biyolojik olayları nedenselleştirmekte zorlanırken matematik temeli olmayan biri de aynı sebeple fiziksel olayları doğru açıklamakta güçlük çekebilir. Bu yüzden fizik, kimya, biyoloji ve matematik gibi disiplinler temel bilimler olarak nitelendirilir ki temeli eksik olan tüm yapılar gibi temel bilimleri eksik olan eğitimler de riskli yapılardır. Bu disiplinlerden herhangi birinde yetersiz düzeyde alınan eğitim, ezberci eğitimin nasıl ortaya çıktığı konusunda bizlere bazı fikirler verebilir. Çünkü doğa olaylarını nedenleri ile açıklayamıyorsak onların sonuçlarını ezberlemek daha cazip gelecektir. Konuyu biraz daha açacak olursak... Diyelim ki sizin işiniz moleküler seviyede araştırmalar yapmak olsun; DNA'nın hangi elementlerden oluştuğunu ve moleküllerin hücreleri, hücrelerin dokuları, dokuların organları ve organların da organizmaları oluşturduğunu ezberden biliyorsunuzdur. Ancak bu ilişkiyi bilmek bu ilişkileri anlamak ile aynı şey olmayabilir. Moleküller belirli kimyasal reaksiyonları gerçekleştirebilmek ve mevcut geometrik yapılarını kazanabilmek için ne gibi fiziksel koşullara gereksinim duyar? Organik moleküllerin yapısına katılan elementler doğa tarafından neden özellikle tercih edildi? Glukoz gibi heksoz şekerlerine günlük diyette bolca rastlamamıza rağmen yaşamın yönetici molekülü DNA neden başka bir şeker kullanmayı tercih etti? Hücrelerin hareket etme yeteneğini tetikleyen süreçlerde -kanserlerin metastaz süreçlerinde de rastladığımız gibi- elektrostatik yükler neden önemli? Bu şekilde sayısız soru sorabiliriz ancak bunlar gibi bazı süreçleri açıklayabilmek neden-sonuç ilişkisi kurmaya ihtiyaç duyduğumuz durumlardan bazıları sayılabilir. Ayrıca böyle kimyasal reaksiyonlar her fiziksel ortamda farklı işleyebileceği için böylesi çıkarımları ezber bilgiler ile elde etmek oldukça zorlayıcı olacaktır desek yanlış olmaz herhalde. Bu bağlamda, pozitif-bilimler öğrencilerini geleceğin aşçı adayları gibi düşünecek olursak temel bilimler de onlarının mutfağında daima ihtiyaç duydukları olmazsa olmaz bileşenler olacaktır; bu bileşenlerin eksik olmaları durumunda ise istediğimiz yemeği ortaya çıkarmakta bazı güçlüklerle karşılaşabiliriz. Dolayısıyla bir biyolog adayının matematik veya fizik sevmemesi ve alanı dışında olduğunu düşündüğü için bu disiplinlerin temel konularını öğrenmekten kaçınması biyolojik proseslerle ilgili ilişkileri doğru kurabilmesi açısından önemli sorunlara sebep olabilir. Bilim bir bütündür; evet, bazı konularda araştırma alanları açısından özelleşebilir ama birbirinden ayrılamaz. Mesela DNA'nın moleküler yapısını ilk açıklayan James Watson ve Francis Crick ismindeki bilim insanları dönemin önde gelen fizikçileriydi . Yine genetik biliminin babası olarak adlandırılan Gregor Mendel, bezelyelerin genotipik ve fenotipik özelliklerini belirlemek amacıyla matematiğin olasılık hesaplamalarından faydalandı. Günümüzde dünya dışı gezegenlerde yaşamı destekleyen biyolojik markerleri aramak ve tanımlayabilmek için kullanılan çok sayıda yöntem, fizikçilerin ve mühendislerin geliştirdiği teknolojik cihazlarla mümkün.


Yeni araştırmalar, "terminatör bölge"nin dünya dışı yaşamı aramak için en iyi şansımız olabileceğini öne sürüyor. Bu bölgeler, sürekli alacakaranlıkla işaretlenmiştir ve çalışmak için yeterince yakın olup yaşam barındırma olasılığı olan bilinen gezegenlerin çoğunun bir özelliğidir. Sonuç olarak, onların yaşanabilirliği sorunu, Güneş Sistemi'nin ötesinde yaşam bulma olasılığımızı belirlemede en önemli konulardan biridir. Bizimki gibi çoğu ay, bir tarafı her zaman gezegene bakacak şekilde kütleçekimsel olarak gezegenlerine kilitlenir. Modelleme, yakın yörüngelerdeki çoğu gezegen için aynı şeyin geçerli olduğunu öne sürüyor. Güneş gibi bir yıldızın kilitli gezegenleri yaşamı desteklemek için muhtemelen çok fazla sıcak olacaktır - Merkür bile henüz kütleçekimsel kilitlenmemiştir - ancak kırmızı cüceler için bu farklı bir konudur. Kırmızı cüceler, galaksideki açık ara en yaygın yıldız türüdür ve bir gezegen onlara bir buz dünyası olmayacak kadar yakınsa, muhtemelen kütleçekimsel kilitlidir. Uygun mesafelerde, gün ışığı alan tarafları muhtemelen çok sıcak olacak ve muhtemelen patlamalarla tahrip edilecektir. Gece tarafları ömür boyu enerji kaynağına sahip olmayacaktır. Bu nedenle, herhangi bir beklenti, terminatör bölge olarak bilinen dar bir bölgeye bağlıdır, dolayısıyla The Astrophysical Journal'daki bir makalenin bunların uygun olabileceği sonucuna varması mantıklıdır. California Irvine Üniversitesi'nden Dr. Ana Lobo, bir açıklamada, "Sıvı suya sahip olmak için doğru sıcaklıkta olan bir gezegen istersiniz." dedi. Güneş Sistemi dışında Dünya'ya en yakın gezegen olan Proxima Centauri b, terminatör bölgenin yaşam için herhangi bir umut taşıdığı, kütleçekimsel kilitlenmiş bir dünya örneğidir. Birçok terminatör bölgenin ortalama sıcaklıkları ve maruz kaldığı radyasyon sıvı suya ve hatta fotosenteze uygun olsa da bu, burada yaşamın mümkün olduğu anlamına gelmez. Her şeyden önce, bu tür bölgeler, sıcaklık farkının neden olduğu kuvvetli ve aralıksız rüzgarlara maruz kalacaktır. Gündüz tarafındaki buharlaşma, su buharı yüklü atmosferler ve kaçak bir sera etkisi yaratabilir. Kızgın bir çöl ve buz tarlası, orta dereceli sıcaklıklardaki okyanuslara çok az yer bırakacaktır. Bu, sıvı suyu korumak için bu tür koşullar altında sıcaklıkların yeterince kararlı olup olmayacağı konusunda belirsizliğe neden oldu, bu nedenle Lobo ve ortak yazarlar ayrıntılı modelleme yaptı. Doğru başlangıç koşulları sağlandığında göllerin ve göletlerin dayanabileceği sonucuna varıyorlar. Genellikle gezegenlerde aradığımız şeyin aksine, su çok bol değilse, beklentiler daha iyidir. Aomawa Shields, "Ana, gezegende çok fazla kara varsa, 'terminatör yaşanabilirlik' dediğimiz senaryonun çok daha kolay var olabileceğini gösterdi. Ekibimizin ortaya çıkarmakta olduğu bu yeni ve egzotik yaşanabilirlik durumları artık bilim kurgu konusu değil. Ana, bu tür durumların iklim açısından istikrarlı olabileceğini göstermek için gerekeni yaptı." dedi. Eğer yaşam bir gezegenin yüzeyinin yalnızca küçük bir bölümünde varlığını sürdürebiliyorsa, bu durum atmosferi Dünya'daki kadar değiştiremeyebilir ve bu da yaşamın varlığını tespit etmemizi çok daha zorlaştırabilir. Bununla birlikte, azaltılmış bulut örtüsü bunu dengeleyebilir. Eşsiz konumu ve Dünya benzeri boyutu göz önüne alındığında, Proxima b'nin ihmal edilmesi pek olası değildir. Bununla birlikte, Lobo'nunki gibi çalışmalar, yakınlardaki diğer kütleçekimsel kilitli gezegenlerin mi yoksa daha büyük yıldızların etrafındaki daha uzak gezegenlerin mi atmosferik bileşimi tespit edebilen teleskoplar için ilgi odağı olmasını belirleyebilir. Terminatör bölgeler, adını katil robotlardan değil, Ay'daki gece ve gündüz arasındaki çizginin terminatör olarak adlandırılmasından alır. Terminoloji diğer gezegenlere genişletilmiştir.


Bölgede havanın çok sıcak olmasından ötürü pil Perşembe günü de çalıştırılarak bir miktar enerji ihtiyacını karşılamıştı. Güney Avustralya'da özellikle yaz aylarında sıcaklığın artmasıyla ciddi elektrik sıkıntısı yaşanıyor. Fransız enerji şirketi Neoen'in işlettiği bir rüzgar enerji santraline bağlı olan pil, Jamestown'da bulunuyor. Pil olası bir elektrik kesintisi durumunda tek başına 30 bin hanenin bir saatlik elektrik ihtiyacını karşılayabiliyor, ancak daha çok mevcut elektrik kaynaklarını desteklemek ve dengelemek için kullanılacak. Güney Avustralya eyaleti Başbakanı Jay Weatherill, Temmuz ayında yaptığı açıklamada "Bu pil yenilenebilir enerjinin depolanma şeklini tamamen değiştirecek. Aynı zamanda Güney Avustralya'daki elektrik şebekesini dengeleyerek fiyatları düşürecek" demişti. Tesla'nın inşa ettiği dev pilin hikayesi, Avustralyalı teknoloji girişimcisi Mike Cannon-Brookes'un Twitter üzerinden Tesla'nın kurucularından Elon Musk'a meydan okumasıyla başlamıştı. Cannon-Brookes, Mart ayında Musk'a Güney Avustralya'nın elektrik sorununu gerçekten çözmeyi isteyip istemediğini sordu. Musk ise projenin onaylanma tarihinden itibaren 100 gün içinde pili inşa edip, yaz başlamadan çalışır hale getirme sözü verdi. Hatta Musk, pil bu süre içinde bitmezse Avustralya'dan para almayacaklarını söyledi. Projeye onay 30 Eylül'de çıktı. Tesla pilin inşasını yaklaşık 60 günde tamamladı. Musk inşa ettikleri pilin, en yakın rakibinden üç kat daha güçlü olduğunu belirtti. Güney Avustralya elektriğini rüzgar enerjisi ve kömürle çalışan santrallerden sağlıyor. Mevcut elektrik şebekesi, özellikle çok sıcak geçen yaz aylarında talebi karşılamakta zorlanıyor.


Tesla'dan yapılan açıklamada, yeni geliştirilen 100 kilovat saatlik bataryanın, markanın elektrikle çalışan Model S adlı aracını sıfırdan saatte 96 kilometre hıza 2,5 saniyede ulaştıracağı ve söz konusu modeli tam şarjla ABD standartlarında 315 mil (507 kilometre), Avrupa Birliği standartlarında ise 613 kilometre mesafeye taşıyabileceği belirtildi. Açıklamada, yeni geliştirilen batarya sayesinde, Model S'in dünyada 300 milin (483 kilometre) üzerinde mesafeyi tek şarjla katedebilen ilk elektrikli otomobil olduğu bilgisine de yer verildi. Dünya genelinde sıfırdan saatte 96 kilometre hıza 2,5 saniyede çıkabilenLaFerrari ve Porsche 918 Spyder marka spor arabalara işaret edilen açıklamada, söz konusu otomobillerin fiyatlarının 1 milyon dolar olduğu ve sadece 2 kişilik yolcu kapasitesine sahip olduklarına dikkat çekildi. Öte yandan, Model S'in 5 yetişkin ve 2 çocuk kapasitesine sahip olduğu bilgisine yer verilirken, bu modelin siparişi veren fakat henüz anahtar teslimini tamamlanmamış müşterilerin 10 bin dolar farkla, Model S sahibi olan müşterilerin de 20 bin dolar farkla yeni bataryaya sahip olabileceği belirtildi. Ayrıca, söz konusu yeni bataryanın Tesla'nın 7 yetişkin kapasiteli ve elektrikle çalışan SUV tipi Model X adlı aracını sıfırdan saatte 96 kilometre hıza 2,9 saniyede ulaştıracağı ve tam şarjla ABD standartlarında 289 mil (465 kilometre), Avrupa Birliği standartlarında ise 542 kilometre mesafeye taşıyabileceği bildirildi. Model S'in fiyatı 70 bin dolardan başlarken, Model X modeline ise 80 bin dolardan başlayan fiyatlarla sahip olunabiliyor. başlıkta bir hata var "Porsche'a" yazmışsınız Porsche bir alman otomobil markasıdır ve okunuşu genelde yanlış yapılıyor sizinde yaptığınız gibi "porş" diye telaffuz ediliyor doğrusu "porşedir" yani porşe diye okunmalıdır çünkü almancada bu şekilde telaffuz edilir firmada porş diye okunmasından muzdariptir yani başlıkta "Porsche'ye" yazmanız gerekiyordu.


İlk araç, dünyanın ilk elektrikli kamyonuydu. Tesla Semi adı verilen kamyoni Los Angeles'taki bir havalimanında hangardan çıkarak kamuoyuna tanıtıldı. Musk, elektrikli kamyon projesinin dünyadaki fosil yakıt kullanımını azaltmak adına büyük bir adım olduğunu söyledi. Şarj edildikten sonra 800 kilometre yol alabilen Tesla Semi, en büyük nakliye kamyonlarının taşıyabildğiği yük kapasitesini kaldırabilecek şekilde imal edildi. Dizel motorlu kamyonlar, tek bir depoyla 1600 kilometre yol kat edebiliyor. Ancak Elon Musk, depo dolum maliyeti gözetildiğinde Tesla Semi'nin dizel kamyonlardan mil başına yüzde 20 daha düşük maliyette olduğunu söylüyor. Tesla Semi'nin elektrik bataryası, şasinin içine monte edilmiş. Kamyonun dört arka tekerleği için ayrı ayrı dört elektrik motoru bulunuyor. Kamyonun sürücü koltuğu da daha iyi görüş alanı için ortaya yerleştirilmiş. Direksiyonun sağında ve solunda birer adet dokunmatik ekran bulunuyor. Lansmanı yapılan bir diğer araç ise Tesla'nın spor otomobili oldu. Musk, Tesla Roadster 2.0 adlı aracın sıfırdan saatte 100 kilometre hıza 1,9 saniyede ulaştığını söyledi ve seri üretimi yapılan bugüne kadarki en hızlı araç olacağını da vurguladı. Yeni aracın bir kez şarj edildikten sonra 1000 kilometre yol kat edebileceğini söyleyen Elon Musk, "Bu araç benzinli arabaların sırtını yere getirecek" diye konuştu.


Tesla'nın tasarım stüdyosunda gerçekleştirdiği etkinlik ile resmiyet kazanan otomobil, ekonomik fiyat tarafında yer alan Model 3 ile büyük ölçüde benzerlik taşıyor. Şirketin dördüncü otomobili olan Model Y ile birlikte Elon Musk'ınsürekli dillendirdiği S,3,X,Y kombinasyonu da tamamlandı. Model 3'ün platformu üzerine geliştirilen kompakt SUV Model Y, tasarım olarak da küçük kardeşiyle büyük oranda benzerlikler taşıyor. Hatta parçalarının yüzde 75'ini Model 3 ile paylaşıyor. Ayrıca otomobilin hava sürtünme katsayısı da 0.23olarak açıklandı. Model Y ile ilgili beklentisi yüksek olan Elon Musk, yeni otomobillerinin Model 3 ve Model S'in toplam satışlarından daha fazla satacağını iddia etti. 4 farklı şekilde satın alınabilecek olan kompakt SUV; Standart Range, Long Range, Dual Motor AWD ve Performans seçeneklerine sahip. Standart Range modeliyle 230 mil (370 km) menzile sahip olan otomobil, 120 mph (194 km/s) maksimum hıza sahip. 0'dan 100'e 5.9 saniyede ulaşacak olan otomobil, 39 bin dolar ödenerek satın alınabilecek. Standart Range versiyonunu Tesla Model 3 ile kıyasladığımızda arada yalnızca az bir fark olduğunu görüyoruz. Tesla Model 3 standart olarak 220 mil (354 km)menzil sunuyor. Ayrıca Model 3, 0'dan 100'e 5 saniyede ulaşıyor. Long Range modeline baktığımızda ise 300 mil (482 km) menzile sahip olan otomobil maksimum 130 mph (209 km/s) hıza ulaşabiliyor. Sıfırdan yüze 5.5 saniyede çıkan otomobil 47 bin dolardan başlayan fiyatlarla sahiplerini bekliyor. Tesla Model 3 Long Range bu versiyonda da Model Y'den daha başarılı. Bunun sebebi tabiki Model 3'ün Model Y'ye göre biraz daha hafif olması. 325 mil (523 km) menzile sahip Model 3'ün standart ağırlığı 1.611 kilogram iken Model Ystandart olarak 1700 kilogram ağırlığında. Tabiki bu ağırlık versiyonlara göre değişiklik gösteriyor. Dual Motor AWD seçeneğindeyse Tesla, ön ve arka akslara yerleştirilen çift elektrik motoru sayesinde dört tekerlekten çekiş sunabiliyor. 280 mil (450 km)menzil sunulan bu seçenekte sıfır yüz hızlanması 4.8 saniyede tamamlanabilecek ve maksimum 135 mph (217 km/s) hıza ulaşılabilecek. Bu seçenek ise 51 bin dolar başlangıç fiyatıyla satışa sunuluyor. Son olarak Dual Motor Performance seçeneğinde ise Tesla Model Y yine 280 mil (450 km) menzile sahip olurken bu defa 150 mph (241 km/s) üst hıza çıkabilen otomobil, sıfırdan yüze sadece 3.5 saniyede ulaşabiliyor. Performance seçeneğinin başlangıç fiyatı ise 60 bin dolar olarak açıklandı. Dual Motor Performance versiyonu 20 inçlik jant, karbon fiber spoiler, alçaltılmış süspansiyon, alüminyum alaşımlı pedal ve performanslı fren kaliper konfigürasyonları ile diğer üç kardeşinden ayrılıyor. Tesla, Standart Range sürümü hariç diğer üç seçeneğin 2020 Sonbahardanitibaren teslimatlarına başlayacağı açıklandı. Standart Range içinse 2021 Baharı işaret edildi. Ayrıca 2500 dolar ödeyerek ön sipariş verebilmeniz mümkün. Ayrıca ön sipariş verdiğiniz taktirde Long Range 42.700 dolardan, Dual Motor AWD 46.700 dolardan ve Performance ise 55.700 dolardan başlayan fiyatlarla satışa sunuluyor. Tesla Model Y özellikle kabindeki 15 inçlik ekranıyla rakiplerinin önüne geçecek gibi duruyor. Ayrıca aracın içine minimal bir kabin tasarımı hakim bu da özellikle uzun yolculuklar için daha ferah bir kabin anlamına geliyor. Panoramik cam tavana sahip olan Model Y, diğer tüm Tesla modellerinde olduğu gibi güvenlik konusunda da oldukça iddialı. Elon Musk tanıtım sırasında yaptığı açıklamalarda otomobilin güvenlik testlerinden 5 yıldız almasını beklediklerini söyledi. Tam otonom sürüş için gerekli donanımların yüklü olduğu araçta acil durum freni, çarpışma uyarısı, kör nokta uyarı sistemi ve daha pek çok güvenlik ekipmanı standart olarak sunuluyor. 5 farklı renkle satın alınabilen otomobilde Solid Black, Midnight Silver Metallic, Deep Blue Metallic, Pearl White Multi-Coat ve Red Multi-Coat renk seçenekleri sunuluyor. Bu renk seçeneklerinden yalnızca Solid Black fiyata dahil. Diğerleri için ise ekstra ücret ödemek gerekiyor. Gri, Mavi ve Beyaz renkleri için 1500 dolar daha ekstradan ödemeniz gerekirken kırmızı rengi içinse 2500 doları daha gözden çıkartmanız gerekiyor. 18 inçlik Aero jant veya 19 inçlik Sport jant seçeneği sunulan otomobilde bir Tesla vazgeçilmezi olan Autopilot opsiyonu da elbette ye alıyor. Tesla Model Y'nin ilk teslimatlarının 2020 Sonbahar aylarında yapılacağı söyleniyor. Tabi burada aklımıza hemen bir süre yılan hikayesine dönen Tesla Model 3'ün tanıtıldıktan anca 3 yıl sonra sipariş almaya başladığı bilgisi geliyor. Model Y için de benzer bir durum olup olmayacağı şimdilik merakla bekliyoruz.


Tibet Platosu'nda bir mikrop olarak yaşamak kolay değil. Dondurucu soğuklar, yüksek düzeyde güneş radyasyonu ve besin sorunu karşılaşacağız sorunlardan sadece birkaçı. Dolayısıyla, bu 'aşırı çevre koşullarında' bilim insanlarının 968 çeşit yeni mikrop türü keşfetmesi biraz şaşırtıcı. Bulgu, buzul ekosisteminin ilk özel genom kataloğu sayesinden bizlere ulaştı. Araştırmacılar, belirli bir buzul grubuna, Tibet Platosu'na odaklandılar. Bu 2,5 milyon kilometrekarelik bölge, Asya'daki çevre bölgeler için önemli bir su kaynağıdır ve buzulların yüzde 80'den fazlasının geri çekilmeye başlamasıyla iklim değişikliğinden etkilenmiştir. Ekip, "Burada, 85 Tibet buzul metagenomu ve 883 ekili izolattan 3,241 genom kataloğunu sunuyoruz." diyor. Araştırmacılar, 2016 ve 2020 yılları arasında 21 Tibet buzulundan kar, buz ve toz örnekleri alarak devasa bir çaba gösterdiler. Mevcut tüm genetik materyali toplamak için örnekler üzerinde metagenomik yöntemler kullandılar; ayrıca onlar hakkında daha fazla bilgi edinmek ve genomlarının daha yüksek bir bölümünü elde etmek için bazı mikropları bir laboratuarda kültürlediler. Heyecan verici bir şekilde, genomların yüzde 82'si yeni türlerdi. Türlerin yüzde 11'i yalnızca bir buzulda bulunurken, yüzde 10'u incelenen hemen hemen tüm buzullarda bulunuyordu. Ekip, "Kataloğun buzul mikrobiyom verileri için kapsamlı bir küresel deponun temelini oluşturacağını öngörüyoruz" diyor.


Deneysel Biyoloji dergisinde çıkan makalede araştırmacılar timsahların beyninin yalnızca bir yarım küresinin uyuduğunu diğer yarım kürenin aktif ve tetikte olduğunu ortaya koydu. Çalışma, çevresinde insan olan timsahların uyurken sadece tek gözünü kapadığı bulgusundan söz ediyor. Araştırmacı John Lesku "Bir insan odada olduğu zaman onu sürekli izliyorlar. İnsan çıktıktan sonra bile timsahın tek gözü açık kalarak olası tehditlere karşı o yöne bakmayı sürdürüyor" dedi. Deneyler kızıl ötesi ışın kameralarıyla donanmış bir akvuryumda gece ve gündüz 40-50 cm uzunluğundaki küçük timsahlar üzerinde yapılmış. Bu bulgu su memelilerinde görülen "tek kürelik uyuma" fenomenine de uyuyor. Denizayıları ve yunuslar gruptan kopmamak için tek gözleri açık uyuyorlar. Öte yandan kuşlar da bu stratejiyi yırtıcı hayvanlardan korunmak için kullanıyor. Melbourne'da La Torbe Üniveristesi'nde çalışan Dr. Lesku "Tehlikeli durumlarda kuşlar tek küreli uyuma yetisini tek gözünü açık tutarak olası tehditlere karşı kullanıyor" diyor. Bundan sonraki aşama tek gözünü açan timsahların gerçekten de fizyolojik olarak yarı uykuda olduklarını teyit etmek olacak. "Beynin iki küresinde de beyin dalgalarına bakmak için elektrofizyolojik kayıtlara ihtiyacımız var. Böylelikle bir kürenin uykuda diğerinin uyanık olduğunu söyleyebiliriz". Bu bulgu insanları da yakında ilgilendirebilir. Dr. Lesku "Bana göre bu sonuçların en heyecan verici tarafı bizim uyku düzenimizin evrimsel açıdan yeni bir olgu olduğuna yönelik kanıt getirmesi" dedi. Beynin yarısıyla uyumanın sürüngenler ve kuşların ortak atalarının yanı sıra su memelilerinin atalarından bu yana evrildiği görüşünü savunuyor Lesku. Lesku "Biz bütün beyni kapatan uykularımızın bir norm olduğunu düşünüyoruz. Eğer kuşlar tek beyin küresiyle uyuyor ve timsahlar ve diğer sürüngenler tek gözü açık uyuyorsa birden bizim uykularımız garip görünmeye başlıyor" şeklinde konuşuyor. Lesku'ya göre sadece kara memelileri bu şekilde uyumuyor.


Kulağa herhangi bir çizgi romandan çıkmış gibi geliyor olabilir ancak kanser yüzünden sternum bölgesini ve göğüs kafesinin bir kısmını kaybeden 54 yaşındaki İspanyol bir adam 3 boyutlu yazıcı ile üretilen hafif ve inanılmaz sağlam titanyum göğüs kafesine sahip oldu. Evet titanyum implantı yeni bir şey değil ancak göğüs kafesinin çok büyük bir bölümünü titanyumdan yapmak ilk defa olan bir şey. Titanyum protezleri genelde gerekli büyüklüklerde plakalardan yapılıyordu ve zaman geçtikçe kullanılabilirlik olarak problemler çıkarabiliyordu. İspanya Salamanca Üniversite hastanesinde görev yapan doktorlar kişiye özel olarak tasarlanan titanyum protezin göğüs kafesini kaybeden adamın umudu olacağına karar verdi. İşlevselliğini yitirmiş olan kemikler alınarak yerine yerleştirilen titanyum göğüs kafesi önümüzdeki uzun zamanda en güvenli yol olarak düşünülüyor. Yüksek çözünürlüklü 3B tarayıcılar ile taratılan hastanın göğüs kafesi birebir şekilde oluşturuldu ve hangi bölümlerin titanyum ile değiştirilmesi gerektiğine karar verildi. Avusturalya, Melbourne'de bulunan Anatomics hastanın göğüs kafesine uygun olacak şekilde bir sternum ve eksik olan kemikleri üretti. Şirket protezi üretmek için 1.3 milyon elektron atımı yapabilen Arcam 3D printer kullandı.


Wright kardeşlerin 1903'te geliştirdikleri tasarımdan sonra temelinde çok büyük bir değişikliğe uğramamış olan pervaneler, 2022 yılında MIT'deki araştırmacılar tarafından tasarlanan ve sektörde büyük ilgi gören toroidal tasarımı ile havacılıkta bir devrim yaratabilir. Toroidal pervaneler, aslında alışık olduğumuz pervanelerle aynı prensiplerde çalışır, motordan aldığı dönme gücünü itme kuvvetine dönüştürür. Fakat bu tasarımdaki en büyük fark daha verimli ve sessiz çalışabilmeleridir. MIT Lincoln Laboratuvarı Ekibi, makalelerinde NASA'nın 2017 yılında gerçekleştirdiği psikoakustik deneylerini işaret ederek, insan kulağının karayolu taşıtlarının çıkardığı seslere kıyasla drone sesini çok daha rahatsız edici bulduğunu vurguladı. Pervane seslerinin azaltılması halinde insanların ticari dronelara daha toleransla yaklaşacaklarını ve bu sayede ilgili endüstrinin daha çok genişleyebileceğini savundu. Bu bağlamda tasarladıkları toroidal pervaneler sayesinde ses emici kaplamalar, akustik düzenleyici halkalar gibi drone'a ağırlık verebilecek ve pil ömrünü kısaltacak yöntemlere gerek kalmadan sessiz bir uçuş sağlanabilir. Pervanelere bu özelikleri kazandıran toroidal şekli, bir kanadın diğer kanada doğru kıvrılarak simit biçiminde kapalı bir çevrim oluşturmasıdır. Bu kapalı çevrim, alışık olduğumuz pervane tasarımında kanat uçlarında yoğunlaşan sürükleme kuvvetini tüm şekle dağıtır ve bu sayede kuvvet en aza indirilir, daha düşük sürükleme kuvvetine sahip olması nedeniyle pervane daha az enerji harcar, daha fazla itiş gücü elde edilir. Pervanenin ürettiği hava girdapları da tüm şekle yayıldığı için çok uzağa yayılmaz ve onu duyma olasılığımız düşer. Aynı zamanda pervanelerin artık sivri uca sahip olmayarak çevresinde tehlike oluşturmayacağını, ilmekli şeklinin pervanenin genel sertliğini arttırdığını göz önüne alırsak yapısal özelliklerinin de ticari drone sektörüne uygun olduğunu söyleyebiliriz.


Binlerce tüberküloz bakteri türünü inceleyen devasa bir analiz, antibiyotik direnciyle bağlantılı yeni genler buldu. Şu anda, tüberküloz bir aşı ile önlenebilir ve çoğu durumda altı aylık ilaç tedavisi ile tedavi edilebilir. Ancak yine de bu hastalık nedeniyle her yıl dünya çapında yaklaşık 1,5 milyon kişinin hayatını kaybettiğini iddia ediliyor ve bu sayının daha da artmasını istemeyiz. Mycobacterium tuberculosis'in bugüne kadarki en büyük genom dizileme analizi olan bu yeni çalışmayı bu kadar hayati yapan da budur. İlaca dirençli bir tüberküloz türü tehdidi yakın zamanda karşımıza çıkabilir. Araştırmacılar, yayınladıkları makalelerinden birinde, "Çalışmamız, M. tuberculosis'te antimikrobiyal dirençle ilişkili genetik varyantlar fark edildi" diyor. İki çalışmanın ilkinde, ekip 23 ülkeden 12.289 izolatı toplayıp sıraladı ve bunları tipik olarak TB tedavisinde kullanılan çeşitli antimikrobiyallere maruz bıraktı. Bunların yarısından fazlasının en az bir ilaca dirençli olduğu ve bunların 2.129'unun en güçlü ilaçlara veya birden fazla ilaca dirençli olduğu bulundu. 10.228 bakteri izolatına dayanan bir takip deneyinde, araştırmacılar test edilen 13 antimikrobiyalin her birine dirençli olmasa da toleranslı suşlar buldular. İlaçların farklı türleri etkilemeye başladığı eşikleri belirlemek, kullanılacak en etkili dozu belirleyebilir veya uzmanların en iyi tedavi yöntemlerini seçmelerine yardımcı olabilir. Daha geniş bir analiz, varyantlara bir dereceye kadar direnç sağlayan en önemli 20 geni tanımladı. Bilim insanları artık tanımlanmış belirli genleri takip edebilecek ve tüberkülozu antibiyotiklere dirençli hale getirme potansiyellerini inceleyebilecekler. Yeni bilgiler, herhangi bir tüberküloz türünün tedavisinde de yardımcı olabilir. Araştırmacılar yayınlanan makalelerinden birinde, "Veri özeti tamamen açık kaynaktır ve gelecek yıllardaki araştırmaları kolaylaştırması ve ilham vermesi umulmaktadır" diyorlar. Dünya Sağlık Örgütü , küresel olarak tüberkülozun teşhis ve tedavisine yönelik süreçleri iyileştirmek istiyor ve bu çalışma da bunun bir parçası. Antibiyotik direncinin engellenmesi için bilim insanlarının bu vakalar ve bunların arkasındaki suşlar hakkında daha fazla bilgi sahibi olmaları gerekiyor. Ekip, çalışmanın, hastalıkla savaşmak için yakın zamanda geliştirilen yeni ve amaca yönelik ilaçların etkilerinin anlaşılmasında özellikle önemli olduğunu söylüyor.


MIT'nin yayınladığı video bu soruya yanıt vermeyi amaçlıyor. Yayınlanan videoda günümüzdeki trafik karmaşası ile gelecekte sürücüsüz otomobillerle kurulacak olan trafik düzeni karşılaştırılıyor. Günümüzdeki trafikte sürücüler hata yapabiliyor, diğer araçların ne yapacağını tam olarak kestiremediği için yavaş hareket ediyor, trafik karmaşasına yol açıyor ve ışıklarda beklemek zorunda kalıyor. Geleceğe baktığımızda ise daha düzenli bir trafik akışı bizi karşılıyor. Gelişmiş sensörleri ile diğer araçları ve çevreyi devamlı olarak takip eden otomobiller trafiğe takılmadan yoluna devam ediyor ve kazaya sebebiyet vermiyor. Otomobiller birbirleriyle uyum içinde olduğu için trafik ışıklarına gerek kalmıyor ve istenen yere çok daha hızlı ulaşılması mümkün oluyor. Hazırlanan bu etkileyici videoya hemen aşağıdan ulaşabilirsiniz.


Bilkent Üniversitesinde kurulan Beyin Araştırmaları Merkezi'nde, bilim insanları toplumdaki en yaygın beyin kaynaklı hareket bozukluklarına neden olan el titremesi hastalığı ve parkinson arasında bağlantıya neden olan genlerin bulunması için 75 aile üzerinde araştırmalar başladı. Çalışma tamamlandığında, bu hastalığın nedenleri büyük oranda ortaya konacak, böylece erken tanı ve tedavi yöntemlerinin önü açılacak. Merkezde çeşitli üniversitelerden tıp, genetik, elektronik mühendisliği ve psikoloji bilimlerinden onlarca araştırmacı, parkinson dışındaki diğer beyin kaynaklı rahatsızlıkların nedenleri üzerinde çalışıyor. Bilkent Üniversitesi Ulusal Nanoteknoloji Araştırma Merkezi Malzeme Bilimi ve Nanoteknoloji Enstitüsü Öğretim Üyesi Doç. Dr. Ayşe Begüm Tekinay, yaptığı açıklamada, Avrupa ve ABD'de öncelikli alan olarak açıklanan beyin araştırma programlarına benzer şekilde Türkiye'de de Bilkent Üniversitesinde beyinle ilgili araştırmalara başladıklarını bildirdi. Üniversitede Beyin Araştırmaları Merkezi'nin de bir süre önce kurulduğunu, geçen yıl da "sinir bilimleri" adıyla yüksek lisans ve doktora programının açıldığını belirten Tekinay, bu programlarda elektronik mühendisliği, bilgisayar mühendisliği, psikoloji, moleküler biyoloji ve genetik, malzeme ve nanoteknoloji enstitüsü ve fizik gibi farklı bölümlerden bilim insanlarının manyetik rezonans görüntüleme, cihaz geliştirme ve nörobilim araştırmaları yürüttüğünü ifade etti. Doç. Dr. Tekinay, 75 ailenin beyin yapılarının görüntülendiğini, radyologların bu görüntüleri incelediğini, ayrıca sinirler arasındaki bağlantıların incelendiğini, çalışmada önemli aşamalar kat ettiklerini bildirdi.


TÜBİTAK BİLGEM ve Gebze Teknik Üniversitesi iş birliğiyle milimetre boyutuna kadar küçültülebilen yeni nesil motor üretildi. TÜBİTAK, BİLGEM ve GTÜ tarafından yüksek teknoloji ürünleri geliştirmek amacıyla ilk defa tasarlanan "yeni nesil minyatür motor", uzay araçları ve uydular, robotik ve otomasyon sistemleri, MR cihazları ve endoskopi gibi tıbbi uygulamalar, yeni nesil akıllı cep telefonları gibi kitlesel iletişim cihazlarında küçük boyutlu, hafif, gürültüsüz ve manyetik alanlardan etkilenmeyen yeni motor tasarımları ihtiyaçlarını karşılayabilecek. TÜBİTAK'ın 1005 kodlu "Ulusal Yeni Fikirler ve Ürünler Araştırma Destek Programı" çerçevesinde desteklenen bilgisayar destekli sonlu elemanlar analiz yöntemleri kullanarak üretilen yeni nesil ultrasonik motorlar, GTÜ Malzeme Bilimi ve Mühendisliği Bölümü'nden Prof. Dr. Sedat Alkoy, Prof. Dr. Hüseyin Yılmaz, Araştırma Görevlisi Sinan Dursun ve Maltepe Üniversitesi'nden Doç. Dr. Ebru Menşur Alkoy'dan oluşan araştırma ekibi tarafından tasarlandı. GTÜ Mühendislik Fakültesi Malzeme Bilimi ve Mühendisliği Bölümü Laboratuvarı'nda düzenlenen tanıtım toplantısının ardından gazetecilere açıklama yapan proje yürütücüsü Prof. Dr. Sedat Alkoy, üstün özellikli ultrasonik motor uygulamasının TÜBİTAK destekli bir proje olduğunu söyledi. Alkoy, standart elektrik motorlarına alternatif olarak minyatür boyutlarda üretim ve motora üstün özellik kazandırma amacıyla geliştirdikleri seramiği 4 kişilik ekiple 18 ayda tamamladıklarını belirtti. Alkoy, minyatür motorların daha küçük boyutlarda, birkaç milimetre boyutuna indirilip direk damar içerisinde bir takım tıbbi işlemler yapılmasında, endoskopide kullanılabileceğini vurgulayarak, "Bu motorların bir avantajı da normal elektrik motorlarını çalıştırdığınız zaman motorun belli bir güce ulaşması belli bir zaman alır, belli bir zamanda gücü düşer. Bu motorlar ise aç kapa mantığı ile çalışıyor. Açtığınızda tüm güçle çalışıyor, kapattığınızda kilitleyebiliyorsunuz. Ayrıca ses yapmıyor, sessiz çalışıyor. 'Ultrasonik' derken kulağın duyamayacağı frekansta çalışıyor. Boyutları küçüldüğünde verimleri düşmüyor." şeklinde konuştu. Projeyle ilgili patent başvurusu aşamasında olduklarını, daha sonra uygulamaya sokmayı planladıklarını dile getiren Prof. Dr. Alkoy, projeyi bilimsel camiayla paylaşmak ve ticarileştirmek istediklerini, bu amaçla da projenin yayınların hızla hazırladıklarını belirtti.


Türk bilim insanları, bir tür üre döngüsü hastalığı olan sitrüllinemiyi tedavi etmek için başlattıkları çalışmada, kök hücreyi laboratuvar ortamında karaciğer hücresine dönüştürmeyi başardı. Tedavinin uygulanmasının 10-15 yıllık bir zaman dilimini alabileceği belirtildi. İzmir Biyotıp ve Genom Merkezi ve Koç Üniversitesi Tıbbi Biyoloji Anabilim Dalı'nda görev yapan bilim adamları, karaciğer nakli dışında tedavisi bulunmayan üre döngüsü hastalığının kök hücre yöntemiyle tedavisinin yolunu açmak için TÜBİTAK desteğiyle proje yürütüyor. Çalışma kapsamında kök hücrede hastalığa yol açan genin bozukluğunun düzeltilmesi, üre döngüsü hastası çocuklara yeniden kendi hücresinin verilmesi amaçlanıyor. Araştırmanın en kritik aşamalarından cilt dokularının laboratuvar ortamında karaciğer hücresine çevrilmesi konusunda da olumlu sonuç alındı. Araştırmayla ilgili AA muhabirine açıklama yapan İzmir Biyotıp ve Genom Merkezi Müdür Yardımcısı Prof. Dr. Nur Arslan, sitrüllineminin bir metabolik hastalık olduğunu, dünyada da hastalığın kesin tedavisinin bulunmadığını ancak bazı diyet programlarıyla vücutta amonyak birikiminin engellenmeye çalışıldığını söyledi. Metabolik hastalıklara rastlanma sıklığının dünyada ortalama 10-20 binde 1 olduğunu aktaran Arslan, akraba evliliğinin yaygın olduğu ülkelerde bu hastalıkların daha sık görüldüğünü ifade etti. Arslan, ağır sitrüllinemi hastalarının henüz tanı almadan doğar doğmaz yaşamını kaybettiğini, bazı hasta çocuklarının amonyak birikimi nedeniyle girdikleri koma sonucu fiziksel ve zihinsel engelli olarak hayata devam edebildiğini belirtti. Arslan, daha hafif vakalarda ise kök hücre, kemik iliği ya da karaciğer naklinin gerekli olduğunu anlattı. Karaciğer naklinin alıcı ve verici için ölüm riski taşıdığına dikkati çeken Nur Arslan, Karaciğer nakli çok fazla riskleri olabilen bir işlemdir. Hasta hayatı boyunca bağışıklık baskılayıcı ilaçlar kullanıyor. Bu nedenle kişinin kendisinden alınan kök hücreyi kullanmayı amaçlıyoruz dedi. Bilimsel çalışmayı bir yıldır sürdürdüklerini aktaran Arslan, sağlıklı kişilerden, gönüllülerden cilt biyopsisi aldıklarını ve kök hücreye dönüştürdüklerini bildirdi. Kök hücreyi de laboratuvar ortamında karaciğer hücresine dönüştürmeyi başardıklarını, araştırmanın hayvanlar üzerinde devam edeceğini belirten Arslan, Çalışmanın olumlu etkilerinin sürmesi halinde insanlar üzerinde faz çalışmalarına başlanacak ancak tedavinin uygulanması 10-15 yılı bulabilir diye konuştu. Karaciğer hücresini bağırsaktan alınan kanı karaciğere götüren damara kateter takılması yöntemiyle insana vermeyi amaçladıklarını söyleyen Arslan, bu tedavi yönteminin diğer karaciğer hastalıkları için de umut verici olduğunu sözlerine ekledi.


Atatürk Üniversitesi Su Ürünleri Fakültesi Su İşleri Avlanma ve İşleme Ana Bilim Dalı Başkanı Doç. Dr. Gonca Alak ve ekibi tarafından üniversitede üretilen balık ürünlerinin daha sağlıklı ambalajlarda satışa sunulabilmesi düşüncesinden hareketle başlatılan çalışmalarda, yüksek protein değeriyle bilinen kinoa bitkisinden yenilebilir, biyofilm şeklinde ambalaj üretildi. Alak, AA muhabirine yaptığı açıklamada, sağlıklı gıdaya yönelik artan tüketici talepleri doğrultusunda özellikle organik ürünlerin tüketiciye sunumunda, doğal ambalaj malzemelerine olan ihtiyacın arttığını belirtti. Bu doğrultuda bilinen klasik, açılıp içinden gıda ürününün çıkarılarak tüketildiği ambalajların yerine, gıdayı üzerini bir film tabakası şeklinde sararak koruyan ve gıdanın tüketimi safhasında yenilebilen "biyofilm" malzemelerin öne çıktığını anlatan Alak, tüm dünyada araştırmacılar tarafından doğal kaynaklı, yenilebilir ve sağlıklı biyofilmler üzerinde çalışıldığını ifade etti. Alak, fakülte olarak su ürünleri üretimi ve pazarlaması boyutunda uygulama çalışmaları olduğunu ve bu ürünlerin tüketime sunulmasında yeni anlayış doğrultusunda çalışmalar başlattıklarını ifade etti. Alak, kinodan henüz deneme safhasında olan ve geliştirme çalışmaları devam eden biyofilm ürünün, bu aşamada bile sağlıklı şekilde üzerini kaplayarak koruduğu gıda ürünüyle yenilmesinde hiçbir sakıncası olmadığını kaydederek, "Kinoayı yenilebilir film formatına getirdikten sonra aslında amaç tam bir ambalaj görüntüsü sağlamak. Bunun için çalışmalarımız devam ediyor. Bu kısmıyla yaptığımız analizlerimizde raf ömrünün uzatılmasında ciddi anlamda olumlu etki gösterdiğini çok rahat olarak söyleyebiliyoruz." dedi.


Ne var ki ekran boyutu ne kadar büyük olursa olsun bilgisayardaki gibi deneyim yaşamak mümkün olmuyor. San Francisco'da yer alan ve Emre Koşmaz ile Yeliz Kayacan'ın kurucusu olduğu Nex Computer LLC imzasını taşıyan NexDock ise akıllı telefonu bilgisayara dönüştürerek önemli bir soruna yaratıcı bir çözüm getiriyor. 14,1 inçlik yeterince büyük bir ekrana sahip olan NexDock'un ekranı 1366 x 768 piksel çözünürlük sunuyor. Cihazı kullanabilmek için Windows 10'un Continuum özelliğini destekleyen bir Windows Phone'lu telefon yeterli oluyor. Ayrıca istendiği takdirde Raspberry Pi ve diğer mini bilgisayarlarla da çalışabiliyor. Telefon aracılığıyla da yönetilebilen bilgisayarda iPhone'u bir gamepad gibi kullanarak oyun oynamak da mümkün oluyor. Bunun yanı sıra cihaz başka bir bilgisayara bağlanarak ikinci ekran olarak kullanılabiliyor. Indiegogo'da destek bekleyen proje 300 bin dolar toplamayı amaçlıyor ve şu anda 150 bin dolar barajını geride bırakmış durumda. Sona ermesine 1 ay gibi bir süre olan Indiegogo kampanyası kapsamında cihaza sahip olabilmek için 119 dolar destek vermek gerekiyor. İstenen bağışın üstüne çıkılırsa USB-C girişinin ve daha yüksek çözünürlüklü ekranın kullanılabileceği ifade ediliyor. Projenin başarılı şekilde tamamlanması halinde cihazların haziran ayında kullanıcılarla buluşacağı belirtiliyor.


Biopipe doğadan ilham alınarak geliştirilmiş bir yeşil teknoloji ürünü. Yenilikçi sistem boruların içerisindeki bakteriler sayesinde atık suyu çamur haline getirmeden Avrupa Birliği standartlarına uygun olacak ve organik tarıma da elverişli bir halde su üretmeyi başarıyor. İsviçre'den aldığı bir yatırımla merkezini de Zürih'te 2013 yılında açan Biopipe Global Gmbh, Türkiye'de ürettiği Biopipe'ı tüm dünyaya satmaya çalışacak. Şimdilik evsel atıklarla yetinen ürün, büyük sitelerde, otellerde ya da apartmanlarda da kullanılabiliyor. Yerli girişimciler Enes Kutluca ve Enver Mısırlı tarafından kurulan Biopipe adlı girişim geçtiğimiz günlerde özel bir anlaşmaya da imza attı. Japon Mistubishi'nin ana hissedarı olduğu Metito adlı firmayla gerçekleştirilen anlaşma ürünün Afrika ve Asya kıtalarına yayılmasına vesile olacak.


MIT araştırmacıları, elektronik sensörleri kumaşlara yapıştırılarak, insanların vücut sıcaklığı, solunum ve kalp atış hızı gibi hayati belirtilerini izlemek için kullanılabilecek t-shirt veya diğer giysiler yaratmalarını sağlayan bir yol geliştirdiler. Sensörlerin gömülü olduğu giysiler, makinede yıkanabilir ve onları giyen kişinin vücuduna yakın olacak şekilde özelleştirilebilir. Araştırmacılar, bu tür algılamanın evde veya hastanede hasta olan insanları, sporcuları veya astronotları izlemek için kullanılabileceğini belirtiyor. Canan Dağdeviren yaptığı açıklamada, "Her gün giydiğimiz tekstil ürünlerinin içine piyasada bulunan herhangi bir elektronik parçayı veya özel laboratuvar yapımı elektronikleri ekleyerek kendimize uygun giysilere sahip olabiliriz. Bunlar özelleştirilebilir, bu nedenle vücutlarından sıcaklık, solunum hızı ve benzeri gibi bazı fiziksel verilere ihtiyaç duyan herkes için giysiler yapabiliriz" dedi. Diğer araştırma grupları, sıcaklığı ve diğer hayati belirtileri ölçebilen ince, cilt benzeri yamalar geliştirmiştir, ancak bunlar hassastır ve cilde bantlanmalıdır. Canan Dağdeviren'in Conformable Decoders grubu, çıkarılabilir elektronik sensörler içeren esnek bir kumaş kullanarak, normalde giydiğimiz kıyafetlere daha benzer giysiler oluşturmak için yola çıktı. Dağdeviren, "Tekstil elektriksel olarak işlevsel değildir. Giysilerimizin pasif bir unsurudur, böylece günlük aktiviteleriniz sırasında cihazları rahat ve uygun bir şekilde takabilirsiniz. Ana hedefimiz, vücudun fiziksel aktivitelerini aynı vücut kısmından, herhangi bir fikstür veya bant gerektirmeden ölçmektir" ifadelerini kullandı. Elektronik sensörler, epoksi ile kaplanan ve daha sonra kumaştaki dar kanallara dokunan uzun, esnek şeritlerden oluşur. Bu kanallar, sensörlerin cilde maruz kalmasına izin veren küçük açıklıklara sahiptir. Bu çalışma için araştırmacılar, 30 sıcaklık sensörüne sahip bir prototip t-shirt ve kullanıcının hareketini, kalp atış hızını ve solunum hızını ölçebilen bir ivmeölçer tasarladılar. Giysi daha sonra bu verileri kablosuz olarak bir akıllı telefona aktarabilir. Bunun içinde özel bir telefon uygulaması geliştirdi. Elde edilen bütün bilgiler telefona gidiyor ve cloud vasıtasıyla uzaktan doktorun bilgisayarına gönderilebiliyor. Giysiler, içine yerleştirilmiş sensörler ile birlikte yıkanabilir. Sensörler çıkarılabilir ve farklı bir giysiye aktarılabilir.


Oksijenden mahrum, tüysüz köstebek fareleri tıpkı bitkilerin yaptığı gibi fruktoz şekerini işleyerek hayatta kalabilirler. Hayvanların bunu nasıl yaptıklarını anlamak, kalp krizi, felç gibi oksijenin ani mahrumiyetinden kaynaklı bu acı dolu krizleri yaşamış hastaların tedavilerine yardımcı olacağı varsayılıyor. Tüysüz köstebek fareleri hakkındaki henüz yeni olmasına rağmen göze çarpan bu buluş, diğer kemirgenlerden daha uzun süre yaşayan soğukkanlı memelilerin nadiren de olsa hastalığa yakalandığı ve çok acı hissetmediklerini söyleyen Thomas Park, Chicago'da bulunan Illinois Üniversitesi'nin Biyoloji Bölümü'nde profesörlük yapmaktadır; bunun yanı sıra Chicago Illinois Üniversite'sinden araştırma takımının uluslararası öncüsüdür. İnsanoğlu, laboratuvar fareleri ve diğer tüm bilinen memelilerin beyin hücreleri oksijen açlığına maruz kaldığında, memeliler enerji kaybetmeye ve hücreler ise ölmeye başlar. Ama tüysüz köstebek farelerinin her zaman yedek planı vardır. Onların beyin hücreleri, sadece bitkiler tarafından kullanılan metabolik yol vasıtasıyla oksijensiz halde enerji üreten fruktozu yakmaya başlar ya da bilim adamları böyle düşündü. Yeni çalışmada, araştırmacılar tüysüz köstebek farelerini laboratuvarda düşük oksijen koşullarına maruz bıraktılar ve kan dolaşımında çok fazla miktarda fruktoz açığa çıktığını saptadılar. Bilim insanlarının bulduğu fruktoz, diğer tüm memelilerin bir tek bağırsak hücrelerinde bulunan moleküler fruktoz, pompa vasıtasıyla beyin hücrelerine enjekte edildi. Tüysüz köstebek fareleri, kolay bir şekilde metabolizmanın bazı temel yapı taşlarını düşük oksijen koşullarına hoşgörülü yaklaşmak için yeniden düzenledi diyen Park, 18 yıl ilginç türler üzerinde çalıştı. Dakikalar içerisinde bir insanı öldürmeye yetecek düşüklükteki oksijen seviyesinde, tüysüz köstebek fareleri en az beş saat yaşamını sürdürmeye devam edebilir. Hareket durumunu koruyup, enerji tasarrufu için solunum hızını ve nabzını hatırı sayılır derecede yavaşlatırlar ve ortamdaki oksijen seviyesi tekrar solunum için yeterli olana kadar fruktoz kullanımına başlarlar. Tüysüz köstebek fareleri, oksijen yoksunluğunda hayatta kalmak için hareketsiz yaşama ilkesini kullanan tek bilinen memelidir. Bilim insanları da, tüysüz köstebek farelerinin oksijen yetersizliğinin bir başka ölümcül yönünden korunduğunu göstermiş oldular. Ki bu, akciğerlerde sıvı artışı, yüksek irtifada dağcılara acı veren pulmoner ödem olarak da adlandırılır. Bilim insanları, tüysüz köstebek farelerinin olağanüstü metabolizmalarının onların zayıf oksijenli oyuklardaki yaşamlarına adaptasyon olarak nitelendiriyor. Diğer yeraltı memelilerinin aksine, tüysüz köstebek fareleri aşırı kalabalık ortamlarda, tıka basa dolu yüzlerce koloniye sahip yandaşlarıyla yaşar. Havasız tünellerde birlikte yaşayan birçok hayvanla, oksijen tüpleri hızlıca tüketilmektedir.


Çok tuz yemenin daha fazla susattığı ve su içme ihtiyacı doğurduğu düşünülüyordu hep. Ancak uzayda yaşam konusunda eğitilen Rus kozmonotlar, bu sabit fikrin aslında hiç de öyle olmadığını gösterdi. 24 saatlik bir süre için yapılan araştırma tuz alımının aslında eğitime tabi tutulanların daha az susuz hissetmesine neden olduğunu çünkü vücutlarının su üretmeye ve suyu muhafaza etmeye başladığını ortaya çıkardı. ABD ve Almanya'dan bilim insanlarına göre bu bilgi yalnızca uzayda yolculuk edecek insanların yemek düzenini belirlemede yardımcı olmakla kalmayacak aynı zamanda obezite, diyabet ve kalp hastalıkları tedavilerinin geliştirilmesi için de öngörüler sunacak. Biri, eğitime tabi tutulan kozmonotlar; diğeri ise fareler üzerinde gerçekleştirilen, iki yeni araştırma, Vanderbilt Üniversitesi Tenessee Tıp Merkezi'nden Jens Titze'nin yıllardır sürdürdüğü çalışmalara dayanıyor. The New York Times'tan Gina Kolata Titze'nin ilk kez 1994 yılında eğitime tabi tutulan kozmonotları incelediğini ve sodyum seviyeleri ile idrar üretim miktarlarının olması gerektiği düşünülen seviyede olmadığını fark ettiğini söylüyor. Bilim insanları, fazla tuz alımının susuzluğu arttırdığını ve bunun da vücudun sodyum dengesini sağlamak gibi önemli bir görevi yerine getiren içtiğimiz su miktarını arttırdığını düşünüyorlardı. Ancak Titze'nin eğitime tabi tutulan astronotlar ile geçirdiği süre zarfında tecrübe ettiği durum böyle değildi ve son iki çalışma neler olup bittiğine daha yakından bakmayı hedefliyordu. İlk çalışmada Mars'a gitmek üzere uzun süreli bir simülasyon görevinde yer alan on kozmonota içindeki tuz miktarının gün içerisinde 6, 9, 12 gram şeklinde değişiklik gösterdiği kontrollü bir diyet verildi. Bulguların pek çoğu zaten beklenen türdendi. Ekip tuz yedikçe daha çok tuz dışarı attı. İdrar hacmi arttı ve vücuttaki sodyum değerleri sabit kaldı. Tam da olması gerektiği gibi. Şaşırtıcı olan şey ise sıvı alımıydı. Ekip tuz alımını arttırdıkça daha az su içmeye başladı. Titze, The New York Times'a Vücut tuz alımı yüksekken su üretmiş olmalı, şeklinde konuştu. İlginç olan bir başka nokta ise eğitime tabi tutulanların aynı miktarda yiyecek tükettikleri halde yiyeceklerindeki tuz miktarı arttıkça kendilerini daha aç hissettiklerini söylemeleriydi. Fareler üzerinde yapılan ikinci çalışma, kozmonotların daha çok tuz aldıklarında neden daha az sıvı tüketip daha aç hissettiği sorularına yanıt arıyordu. Fareler de vücutlarındaki tuz arttıkça daha az su içtiler. Hem farelerde hem de kozmonotlarda görülen durum tuz seviyesindeki artışın vücuttaki glukokortikoid hormonlarını arttırmasıdır. Bu hormonlar hem metabolizma hem de bağışıklık sistemi üzerinde etkilidir. Görünüşe göre bu glukokortikoidler üreye dönüştürülen kas proteinini bozuyorlar. Üre normalde vücudun boşaltımına yardımcı olurken bu durumda suyu muhafaza etmeye yarıyor. Bilim insanları daha önce tuzdaki yüklü sodyum ve klor iyonlarının su moleküllerini idrara dönüştürdüklerini düşünüyorlardı ancak üre bu oluşumu engelliyor gibi görünüyor. Diğer bir deyişle, tuz alımı yüksek olduğunda su dengesinin sağlandığından emin olmak için böbrek harekete geçiyor, dolayısıyla tuzlu fıstığınızı yerken daha fazla su içmenize gerek yok çünkü vücudunuz sizin için buna benzer bir iş yapıyor zaten. Almanya Max-Delbrueck Moleküler Tıp Merkezi araştırmacılarından Friedrich C. Luft, Görünüşe bakılırsa doğa tuz aracılığıyla idrara dönüşecek suyu muhafaza etmek için bir yol bulmuş gibi görünüyor, şeklinde açıklamada bulundu. Ayrıca vücudu sudan arındırmak da daha fazla enerji gerektiren bir işlem. Bu da açlık hissinin nedenini açıklıyor. Farelerle yapılan deneyde hayvanlar yüksek tuzlu yiyeceklerde %20-30 oranında daha fazla yiyecek tükettiler. Öncelikle çok tuzlu yiyecekler ile kilo alma arasındaki ilişkileri tekrar gözden geçirmemiz gerek. Eğer aslında daha fazla tuz tüketmiyorsak, tuzlu diyetler daha fazla sıvı alımı dolayısıyla kilo alımına neden olur argümanı yanlış yönlendirmeye yol açabilir. Ayrıca, yüksek glukokortikoid miktarları tip 2 diyabet ve kas kayıpları ile alakalıdır. Bu nedenle şimdiye kadar doktorların zaten uyarıda bulunduğu, çok fazla tuz kullanımının zararları hakkında daha bilinçli olmalıyız. Araştırma, ürenin sanıldığından çok daha önemli olduğunu ortaya koymakta ve vücuttaki su seviyesini dengede tutma yöntemi olan su, homeostazi sürecine yeni bir bakış açısı getirmektedir. Bunlar dışında bu araştırmanın da çıkış noktası olarak Mars görevine giderken yanımıza ne kadar su ve tuz almamız gerektiği hakkında daha fazla ipucu elde etmiş oluyoruz. Ancak yine de en önemli sonuç tuzun bizi hiç de susatmadığı gerçeğidir. Belki de ders kitaplarını yeniden yazma vakti gelmiştir. Bulgular The Journal of Clinical Investigation'da yayınlanmıştır.


Bulgular, bilim insanlarının Kızıl Gezegende yaşam belirtilerini nerede arayabileceklerine işaret ediyor. Mars ekvatorunun yakınındaki kum tepelerindeki kabuklar, çatlaklar ve diğer jeolojik özellikler, araştırmacıları orada önceden düşünülenden çok daha yakın zamanda su olabileceğine inandırıyor. Muhtemelen çözülmüş, tuzlu suyun hareketinden kaynaklanan özellikler, Çin'in Zhurong gezgini tarafından çekilen görüntülerde ortaya çıktı. Araştırmacıların Science Advances dergisinde 28 Nisan'da bildirdiğine göre, geziciden yapılan bir kimyasal analiz, bunların 400.000 yıl kadar yakın bir tarihte oluşmuş olabileceğini gösteriyor. Sonuçlar, Mars'ta yaşam bulmak için gelecekteki misyonlara rehberlik etmeye yardımcı olabilir. Pekin'deki Çin Bilimler Akademisi'nden bir jeolog olan Xiaoguang Qin, 400.000 yıl önce Mars'taki atmosferik koşulların şimdi görülene benzer olduğunu ve gezegenin alçak enlemlerinde hala sıvı, tuzlu su olabileceğini düşündürdüğünü söylüyor. Çin'in ilk Mars gezgini olan Zhurong gezgini, Mayıs 2021'de Kızıl Gezegene Mars ekvatorunun hemen kuzeyindeki Utopia Planitia adlı bir bölgeye indi ( SN: 19/5/21 ). Dokuz aydan fazla bir süre boyunca gezici, bölgenin kumullarının kimyasal bileşimi hakkında görüntü ve bilgi topladı ve kumlu yüzeyler boyunca bulunan çatlakların ölçümlerini yaptı. Qin ve ekibi gezici görüntüleri ilk gördüklerinde şaşırdılar. Kabuğun özelliklerinin su aktivitesi ile ilişkili olduğu ortaya çıktı. Rüzgar o jeolojik izleri terk etmezdi; bunun yerine kabuğu aşındırırdı. Dioksit de donmaz; daha düşük enlemlerde olmazdı. Ekip, donmuş suyun erime ceplerinin kum tepelerinde bulunan özellikleri en iyi şekilde açıkladığını belirtti. Bölgedeki göktaşı çarpma kraterlerinin sayısını ve boyutunu haritalamak, kum tepelerinin yaşı hakkında kaba bir tahmin verdi - muhtemelen 1,4 milyon ila 400.000 yıl önce oluşmuşlardı. Bu, daha önce tahmin edildiği gibi milyarlarca yıl önce değil, yüzbinlerce yıl önce bölgede su olduğunu gösteriyor. Bilim insanları ayrıca daha önce Mars'ın orta enlem vadilerinde günümüzün su buzu için kanıtlar bulmuşlardı. Ve NASA iniş araçlarından elde edilen veriler, yaşam için çok soğuk olmasına rağmen, gezegende orta ve yüksek kuzey enlemlerinde sıvı tuzlu suların var olabileceğine işaret ediyor ( SN: 5/11/20 ). Qin, Zhurong gezicisinden elde edilen bulguların nispeten ılıman yer sıcaklıklarına işaret ettiğini ve bunun da Mars'ın alçak enlem kum tepelerinin yaşam için uygun olabileceğini öne sürdüğünü söylüyor. - X. Qin et al. Modern water at low latitudes on Mars: Potential evidence from dune surfaces. Science Advances. Published online April 28, 2023. doi: 10.1126/sciadv.add8868. - A.R. Khuller and P.R. Christensen. Evidence of exposed dusty water ice within Martian gullies. JGR Planets. Published online January 18, 2021. doi: 10.1029/2020JE006539.