Beyninin %90'ı olmadan normal yaşantısını sürdüren adam, bilim insanlarını bilinç halinin biyolojik perspektifi üzerinde yeniden düşünmeye sevk etti. 2007 yılında, The Lancet'te yayınlanan bir çalışmada, beyninin bir kısmını kaybeden bir kişiden bahsediliyor ve bu vaka yaklaşık 10 yıldır bilim insanlarını şaşırtmaya devam ediyor. 44 yaşındaki Fransız bir adam, doktora yalnızca sol bacağında meydana gelen hafif bir güçsüzlük şikayeti ile gidiyor. Hastanın beyin taraması yapılıyor ve kafatasının içinin neredeyse tamamının sıvı ile dolu olduğu ve gerçek beyin dokusunun yalnızca en dış tabakasının çok ince bir kısmının var olduğu, beyin tabakasının iç kısmının neredeyse tamamının aşınmış olduğu görülüyor. Doktorlar, bu kişinin beyninin 30 yıl boyunca yavaş yavaş tahrip olduğunu ve beyin dokusu yerine sıvı dolduğunu düşünüyorlar. Bu durum tıpta hidrosefali olarak biliniyor. Bu kişi, bebeklik çağında, stent ile tedavi görüyor. 14 yaşına geldiğinde bu stent çıkarılıyor ve daha sonra zaman içerisinde beyin aşınıyor. Beyninin çok az bir kısmı var olmasına rağmen bu kişi zihinsel olarak engelli değil. IQ'su 75 ve kamu personeli olarak çalışabiliyor. Bu kişi evli, 2 çocuk babası ve sağlıklı bir birey. Bilim insanlarını düşündüren konu, bu kişinin yaşamına nasıl devam edebildiğinin yanı sıra, bir de bilinç hakkında bugüne kadar bildiklerimizin doğruluğu. Geçmişte, bilinç halinin, beynin claustrum gibi özel bölgeleri ile ilgili olduğu biliniyordu. Nöronların beyin bölgeleri ile görme korteksi arasındaki bağlantılar sayesinde bilinç halinin oluştuğu düşünülmekteydi. Fakat bu hipotezler doğru ise, beyninin büyük bir kısmı olmayan bu kişinin bilincini kaybetmiş olması gerekiyor. Belçika'daki Libre de Bruxelles Üniversitesi'nden, fizyolog Axel Cleeremans'a göre, bilinç hali teorilerinin hiçbiri beyninin %90'ını kaybetmiş olan bu kişinin normal davranışlar gösteriyor olmasını açıklayamıyor. Başka bir deyişle, bilinç halinin oluşumundan tek bir bölgenin tek başına sorumlu olması mümkün görünmüyor. Cleeremans'a göre, bilinç halinde sorumlu olan bölge sabit değil, değişebilir ve beynin başka bölgeleri tarafından da bilinçlilik durumu öğrenilebilir. Cleeremans, bu fikrini ilk olarak 2011 yılında yayınlamış ve Haziran 2016'da, Buenos Aires'te düzenlenen Association for the Scientific Study of Consciousness konferansında sunmuştur. Cleeremans bu tezinde yetişkinlerin beyinlerinin daha önce düşündüğümüzden çok daha fazla uyum sağlayabilir nitelikte olduğunu savunuyor. Bir yaralanma durumuna karşı, beynin farklı bölgelerinin farklı görevler üstlenerek, bunu zaman içerisinde öğrenebildiğini söylüyor. Beyninin yalnızca %10'u kullanılabilir durumda olan bir kişinin bile böylelikle bilincinin kaybolmayabileceğini, var olan nöronların kendilerini yeniden programlayarak bazı görevleri üstlenebileceğini söylüyor. Henüz beynin öğrenme mekanizmaları tam olarak anlaşılmasa da, bu vaka bize nörodejeneratif hastalıkların iyileştirilebilir olacağı yönünde umut vadediyor.


E-posta parolanızı her sıfırladığınızda otomatik olarak anlamsız sayı ve harf dizisininden oluşan, geçici parolayı hatırlamazsınız. O anlık sadece oturum açmaya özen gösterirsiniz yeni bir kalıcı parola düşünmeden önce. Bireylerin dikkat etmesi gereken, ancak gelecekte ihtiyaç duyulmayan bilgilerin işleyen belleğe girip girmediği net değildir. Çin Zhejiang Üniversitesi'ndeki araştırmacılar, bunun net olup olmadığını görmek istediler. Araştırmacılar, birden fazla deney yoluyla, insan beyninin bu tür bilgilerin kalmasını engelleyen mekanizmalara sahip olabileceğini keşfettiler. 19 Kasım'da Science Advances'te yayınlanan araştırmaları, insanların bir kez dikkat ettikleri ve gelecekte ihtiyaç duymayı beklemedikleri türden bilgilere kıyasla, kasıtlı olarak görmezden geldikleri bilgileri hatırlama olasılıklarının daha yüksek olduğunu buldu. Çalışmanın yazarlarından biri ve davranışsal psikoloji araştırmacısı Hui Chen, Beynimiz sandığımızdan çok daha seçici görünüyor dedi. Chen, insanların ayrıntılara çok dikkat ettiğinde bile bu ayrıntıların kalıcı olmayabileceğini açıkladı. Ekip, bu tür ayrıntıların işleyen hafızaya girip girmediğini test etmek için katılımcıların hafızalarını test eden çeşitli denemeler yaptı. Bilim insanları, deneklere ya dikkat etmeleri ya da görmezden gelmeleri söylenen bilgileri sundular. Araştırmacılar katılımcılara renkli şekiller verdi ve onlara şekli görmezden gelmelerini ancak renge çok dikkat etmelerini söyledi. Katılımcıların tam olarak ne hatırladıklarını değerlendirmek için birden fazla test yapıldı. Testlerden biri katılımcılardan dört şekil görüntüsü içinde eğik bir çizgi aramalarını istedi. Bir görüntünün rengi, şekli veya hem rengi hem de şekli başlangıçta sunulanla aynıydı. Araştırmacılar, önceki araştırmalara göre katılımcının çalışma belleğindeki herhangi bir özelliğin dikkati dağıtacağını ve katılımcıların aradıkları eğik çizgiyi bulmaları için gereken süreyi artıracağını biliyorlardı. Başka bir test onlara aynı şekli gösterdi ve rengin değişip değişmediğini sordu. İnsanların dikkati dağıldı ve görmezden gelmeleri söylenen şeyi şekli dikkat etmeleri söylenenden daha iyi hatırladılar. Çalışma yazarları, sonuçların tekrarlanabilir olup olmadığını görmek için farklı numune boyutları kullanarak, göz hareketlerini kaydederek ve daha fazlasını kullanarak bu testlerin altı farklı varyasyonunu gerçekleştirdi. Chen, "Çalışmamız, insanların çalışma belleğindeki şekilleri otomatik olarak kodladığını gösteriyor" dedi. Ayrıca, insanlar renk gibi dikkat etmeleri söylenen temel özellikleri işleyen belleklerinde saklamıyorlardı. Chen, bu sonuçların iki şekilde önemli pratik çıkarımları olabileceğini açıkladı: Birincisi, Posttravmatik Stres Bozukluğu olan insanlar için birçok tedavi, deneyimleri düşünmeden unutmaya yardımcı olacak taktikleri içerir. Ancak bu çalışma, hatıraları görmezden gelmek yerine hatıralara biraz dikkat vermenin tedavide ilerlemeye faydalı olabileceğini gösteriyor. İkinci olarak bu araştırma, bireylerin yakından dikkat etmeleri istendiğinde anıları gerçekte ne kadar iyi hatırladıkları gösterebilir. Dikkatli bir analiz sonrasında görgü tanığı ifadeleri potansiyel yanlışlıklar hakkında devam eden soruşturmalara katkıda bulunabilir. Chen, "Çalışmalarımız, özellikle bu ayrıntılar ve bilgiler için hafıza konusunda çok dikkatli olmamız gerektiğini söylüyor, çünkü beynimiz çok, çok seçicidir" dedi. Yani, beyniniz geçici bir şifre dizisini hatırlamıyor olabilir, ancak düşündüğünüzden daha fazlasını hatırlıyor.


Öte yandan, Big Mac tek başına oldukça yüksek bir kalori sağlar. (Ortalama bir Big Mac, kan şekerimizin hızlı bir şekilde yükselmesine neden olan 540 kalori içerir.) Bir Big Mac'i tükettikten sonra, iyi hissetmemizi sağlayannörotransmitter dopamin gibi kimyasalların beyinde salgılanması/artması ile birlikte kendinizi, bunun çok lezzetli bir burger olduğunu, düşünürken bulabiliriz. 20-30 dakikalık bir süreçten sonra dopamin düzeyi aşağı doğru inmeye, azalmaya başlar. Hamburgerin içinde bulunan yüksek fruktozlu mısır şurubu ve sodyum minerallerinin etkinliğinde vücudumuz, yediğimiz hamburgere karşı daha şiddetli bir arzu duyar. Daha sonra, sodyum mineralleri (yaklaşık 970 miligram kadar) vücudumuzda dehidrasyonasebep olur ve böylece böbreklerimiz ve kalbimiz daha hızlı çalışır. Kan basıncının yükselmesi ile birlikte içimizde bir McFlurry yahut elmalı tart gibi tatlılara karşı bir kışkırtma hissedebiliriz. Konumuzun temelini oluşturan veri grafiği, McDonalds'a ait kişisel web sitesi ve LiveStrong, Blood Pressure UKve FoodMatters gibi kaynaklarda yer alan makalelerin içerdiği bilgilerin bir araya getirilmesi ile oluşturuldu. McDonalds'ın kendisi yalnıca Big Mac ve patates kızartması içeren bir beslenme biçimini önermiyor fakat bu ürünleri düşük dozlarda tüketmenin yararlı olabileceğini de eklemeden geçmiyor. Nörotransmitter Madde : Sinaps bölgesinde bulunan boşluğa gelen iletinin diğer sinir hücresine aktarılmasında rol alan sinirsel ileticilerdir. Nörotransmitter olarak en çok bilinen maddelerden biri dopamindir. Dopamin, vücutta doğal olarak üretilen bir kimyasaldır. Beyinde dopamin reseptörlerini aktive ederek nörotransmitter olarak görev yapar. Fruktoz : Pek çok besin maddesinde bulunan 6 karbonlu bir monosakkarittir. Bilhassa meyve şekeri olarak bilinir. Dehidrasyon : Kimyasal olarak su kaybının meydana geldiği tepkimelerdir. Trans Yağ : Bazen tekli bazen de çoklu doymamış yağ asitleridir. Trans yağlar vücudumuz için gerekli olan yağ asitlerinden değildir. Bu tip yağların tüketimi, kötü huylu LDL kolesterol düzeyi arttırdığından pek çok kalp rahatsızlığına sebep olabilir. Kısmi hidrojenleşme ile oluşan trans yağlar, doğal olarak oluşan trans yağlardan çok daha tehlikelidir.


BGR'de yer alan makaleye göre, geçtiğimiz birkaç yıl içerisinde bilim insanları; insan beyninin karmaşıklığını ve ham işlev gücünü taklit etmek yolunda araştırmalar yaptılar. Biyologlar ise, toplamda 90 milyar sinir hücresi, sinaps adı verilen triyonlarca bağlantıları barındıran insan beyninin taklit edilemeyeceğini savunan taraf konumunda oldular. Bilim insanları bu bağlamda, insan beyninin taklit edilmesi için yaptıkları bir araştırmada çarpıcı bir sonuçla karşılaştılar. Normal bir insan beyin aktivitesinin sadece 1 saniyesini taklit etmek için 82.000 bilgisayar işlemcisi gücünde bir aletin gerekli olduğunu ifade ettiler. Bu sonuca göre, insan beyninin gerçekleştirebileceği aktiviteleri saklamak-boyutlamak vb. işlemler için en az petabytelık enerjiye ihtiyaç duyulacağını belirttiler. Araştırma sonucunun da gösterdiği üzere, insan beyni günümüz koşullarında; dil yetenekleri, yaratıcı düşünme teknikleri, duygusal zeka belirtileri nedeniyle makinenin hala çok önünde bulunuyor. Bilgisayarların hızla görüntülü tarama sistemleri her ne kadar gelişimini devam ettirse de, henüz insan beyni seviyesine gelebilmiş değiller. Yani, eğer insan terimleriyle ifade etmek gerekirse; bilgisayar günümüz itibariyle emekleyen bebek vücudunda iken, insan beyni, yaşamını devam ettirmeye çalışan erişkin bir birey konumunda. Gelecekte ne olacağı, makinelerin insan beyni karşısında ne denli gelişme göstereceği bilinmez; fakat boynuzun kulağı geçeceği günlerin daha uzakta olduğunu söyleyebiliriz.


- Video oyunları strese, kaygıya ve hatta bağımlılık yeterince şiddetlenirse izolasyona neden olabilir. - Araştırmalar "shooter oyunları" oynayan kişilerin beyinlerinin hipokampus bölgesine zarar verdiğini göstermektedir. Bu bölge, uzamsal ve uzun süreli anılar için kullanılan bölgedir. Araştırmalar bunun nedeninin, nişancı oyunlarının hipokampus yerine kaudat çekirdeğin aşırı kullanımını gerektirmesi olduğunu belirtiyor. Kaudat çekirdek hipokampustan gri maddeyi alır ve bu da depresyon ve Alzheimer gibi hastalıklara yol açabilir. - Video oyunları beyin hücrelerini bile öldürebilir ve kişinin uykusunu bölebilir. - Tohoku Üniversitesi'ndeki bilim insanları tarafından yürütülen bir çalışma, günde saatlerce video oyunu oynayan çocukların ön loblarının az gelişmiş olabileceğini ortaya koymuştur. Bu durum doğru duyguları, öğrenme yeteneğini ve düşünme becerisini engelleyebilir. - Oyun, beynin ödül sistemi olan dopamini harekete geçirir. Bu nedenle oyun oynamanın stresi azaltıp azaltmadığı konusunda bir tartışma vardır. - Video oyunlarının beyin yapısına ve işlevine yansıyan biliş üzerinde faydalı bir etkisi vardır. - Video oyunları problem çözme, uzamsal muhakeme ve karar verme becerilerine yardımcı olabilir. - Oyun aynı zamanda el-göz koordinasyonunu ve tepki süresini de geliştirebilir. Verilen araştırma verilerinin kesin olmayabileceğini ve bu konunun daha net bir resim görmek için hala kapsamlı bir tartışmayı hak ettiğini belirtmek önemlidir. - https://www.creditdonkey.com/negative-effect-video-games.html - https://www.medicalnewstoday.com/articles/318345 - https://gamequitters.com/how-gaming-affects-the-brain/ - https://www.neurotrackerx.com/post/is-gaming-more-beneficial-or-harmful-to-the-brain - https://www.brainandlife.org/articles/how-do-video-games-affect-the-developing-brains-of-children


Değişen her şeyin aksine, bilgisayar oyunları bireysel aktiviteler arasında hala en kötü şöhretli olma unvanını elinde tutuyor. Yani, çocukların her gün 4-12 saatlerini bilgisayar ve benzeri platformlarda oyun oynayarak geçirmeleri, genellikle bir şeylerin yanlış gittiğinin habercisidir. Profesyonel oyuncuları ve programcıları bunun dışında bırakırsak, ki bu tür seçimlerde bazı fedakarlıkların yapılması gerektiğini en iyi onlar bilecektir, sadece çocuklar için değil aynı zamanda yetişkinler için de ardışık olarak uzun saatler harcayarak 4 günden fazla elektronik ortamda oyunlar oynamak ciddi problemlere sebebiyet verebilmektedir. DLPFC, hafıza ve planlama alanlarında kendini gösterirken FEF daha çok görsel dikkat ve bilinçli olarak göz hareketlerini yönlendirmede etkindir. Bilgisayar oyunları, Korteks'ler arası nöron ağlarını sıkılaştırma işini her ne kadar tek başına yapmıyorlarsa da bağlamı genişletip önceki çalışmalara da göz attığımızda, kanıtlar gösteriyor ki uzun saatler boyunca oynadığımız oyunlar zamanımızdan çalarken hafızamızı ve algısal yeteneklerimizi güçlendirmektedirler.


Mazisi 2500 yıl öncesine dayanan ve günümüzde oynanmaya devam eden en eski oyun olan Go'yu oynamayı öğrenen yapay zeka, karşılaştığı ilk Go şampiyonunu rahatlıkla yenmeyi başardı. Peki bu galibiyet niye bu kadar önemli? Galibiyetin bu denli önem kazanmasının en büyük nedeni Go'nun inanılmaz derin strateji gerektiren bir oyun olması. Google'ın söylediğine göre Go oyunundaki olası hamlelerin sayısı evrendeki atom sayısından bile fazla. Hal böyle olunca bir yapay zekanın bu oyunu öğrenmesi de pek kolay olmuyor. Bu nedenle geliştirilen AlphaGo adlı yazılım, tüm olasılıkları tek tek hesaplamak yerine profesyonel oyunculardan öğrendiği 30 milyon hamleyle kendi stratejisini oluşturuyor ve deneme yanılma yöntemiyle oyunu öğreniyor. 3 kere Avrupa Go şampiyonu olan Fan Hui ile yaptığı tüm maçlardan galip ayrılan yapay zekanın yeni hedefi ise mart ayında karşılaşacağı dünya Go şampiyonu Lee Sedol'u alt edebilmek.


Araştırmacıların söylediklerine göre yapay zekayı satranç, dama gibi kazan-kaybet oyunlarında zafere ulaşmak konusunda eğitmek daha zor. Bu alandaki ilerlemeler insan-makine işbirliğini geliştirmeye yardımcı olabilir. 20 yıl önce bir süper bilgisayar, o zamanlar dünya satranç şampiyonu olan Garry Kasparov'u yendi. Yakın zamanda ise yapay zeka araştırmacıları Go ve poker gibi daha fazla hesaplama becerisi gerektiren oyunlarda insanları yenebilen programlar geliştirdiler. Fakat bunlar tek bir oyuncunun kazandığı ve diğerlerinin kaybettiği 'kazanan hepsini alır' ya da 'sıfır toplam' temalı oyunlardı. Araştırmacılar oyundaki herkesin sonucu optimize etmek için birlikte çalıştığı, iş birliği gerektiren oyunlarla ilgili henüz yeterince çalışmış değil. Oyunun mantığı bir oyuncunun diğer oyunculara "ihanet ederek" kendi kişisel sonucunu iyileştirmesini gerektirse bile. Bu tarz oyunlara 'tavuk' da dahildir. Bu oyunda iki araba birbirine doğru ilerler ve son anda yoldan saparlar. Diğeri ise, bir oyun teorisi klasiği olan 'tutuklunun ikilemi' oyunudur. Burada da, iki kişi bir konuda suçlanır ve birbirlerine sadık kalıp suçu inkar ederlerse her biri 1 yıl gibi hafif bir ceza alır. Eğer bir mahkum diğerine ihanet ederse serbest bırakılır ve partneri 3 yıllık bir ceza alır. İkisi de birbirini ispiyonlarsa 2 yıl ceza alırlar. Bir tur oynandıktan sonra oyunun mantığı oyunculardan birinin diğerine ihanet etmesini ister. Birkaç kez oynandıktan sonra ise, oyuncular en hafif cezayı alabilmek için birbirleriyle iş birliği yapmaya başlarlar. Utah, Provo'daki Brigham Young Üniversitesi'nden Jacob Crandall ve meslektaşları, makinelerin de bu tarz oyunları öğrenebileceğini görmek istediler. Böylece araştırmacılar; tavuk, mahkumun ikilemi ve 'alternator' adı verilen başka bir iş birliği oyununun bilgisayar versiyonunu oynamak için insan ve makineleri bir araya getirdiler. Takımlar iki kişi ve iki bilgisayar ya da bir kişi ve bir bilgisayar şeklinde oluşturuldu. Araştırmacılar, hamle ve sonuçlar arasındaki korelasyonu bulmaya çalışarak performansı arttıran 25 farklı makine öğrenmesi algoritmasını test ettiler. Hiçbir algoritma işbirliği yapamadığı için bilim insanları hayal kırıklığına uğradı. Fakat evrimsel biyolojiden ilham aldılar ve insanlar arası işbirliğinin anahtar elementi olan iletişim becerisi niçin kullanılmasın ki, diye düşündüler. Böylelikle Stratejimi değiştiriyorum., Son teklifini kabul ediyorum., Bana ihanet ettin! gibi oyuncular arasında söylenen, önceden yazılmış 19 cümleyi oyuna eklediler. Bilgisayarlar zamanla öğrenme algoritmaları sayesinde oyunun içeriğine uygun olarak bu cümlelerin anlamlarını keşfetti. Bu kez, bu 25 algoritmadan S# adı verileni öne çıktı. Bu algoritma, önceden bilinmeyen bir oyun hakkında bilgi verildiğinde birkaç turda partneri ile iş birliği yapmayı öğrendi. Oyunun sonuna gelindiğinde ise sadece makinelerin olduğu takımlar oyunun tamamında birlikte çalışırken, insanlar sadece %60'lık kısımda iş birliği yaptılar. Böylesi bir bağlılık özerk otomobiller ve insansız uçaklarda karar vermeyi öğrenen algoritmaların yararına olabilir. İsveç'teki KTH Kraliyet Teknoloji Enstitüsü'nde robot bilimci olarak çalışan Danica Kragic, İş birliği pek çok yapay zeka araştırmasının temel amacı değildir. Bunun yerine, çoğu çalışma, yüz tanımadan poker oynamaya kadar, insanlara üstün gelen otonom teknolojiler geliştirmeye odaklanmıştır. diyor. Crendall ise, Makineler yarışmaktan ötesini yapmalıdır. Robot bilimindeki çalışmalar yapay zekanın ilerlemesine yardımcı modeller olabilir. şeklinde ekliyor.


Küçücük olmalarına rağmen, örümcekler nefes kesici güzellikteler. Ayrıca çok karmaşık mühendislik özelliklerine sahipler. Bizi onlar hakkında en fazla etkileyen şeylerden biri de ağları. Artık, ağlarını nasıl yaptıklarına dair şimdiye kadarki en ayrıntılı analize sahibiz. Bir araştırma ekibi, ağ inşası sırasında bir örümceğin sekiz bacağının her konumunu incelemek için gece görüş kameraları ve yapay zeka kullandı. Johns Hopkins Üniversitesi'nden davranış biyoloğu Andrew Gordus, "Bu konuya ilk olarak oğlumla kuş gözlemciliği yaparken başladım. Muhteşem bir ağ gördükten sonra, 'Bir hayvanat bahçesine gidip bunu yapan bir şempanze görseniz, bunun inanılmaz ve etkileyici bir şempanze olduğunu düşünürdünüz' diye düşündüm "Bunu bir örümceğin yapması daha da şaşırtıcı çünkü bir örümceğin beyni çok küçük ve bu olağanüstü davranışın nasıl meydana geldiği hakkında daha fazla şey bilmediğimiz için hüsrana uğradım" diyor. Başka hiçbir hayvan, insanlarla aynı seviye yetenekte olmasa bile, yine de inşa konusunda eşsiz değiliz. Başka birçok hayvan inşa yeteneğini kullanıyor. Pek çok kuş türü yuva yapar, bazı yengeçler baca inşa eder ve bazı Caddis sineği larvaları, içinde yaşamak için koruyucu kılıflar inşa eder. Ancak bunların hiçbiri örümcek ağları kadar karmaşık, çeşitli veya güzel değildir. Örümcek ağı oluşturma hareketlerinden oluşan bir kitaplık oluşturma girişiminin merkezinde, küre dokumacıları olarak bilinen bir örümcek ailesinin üyesi olan Uloborus diversus var. Boyları sadece birkaç milimetre olan bu yaygın, zehirsiz ve böcek öldürücü örümcekler, ABD ve Meksika'da sıklıkla görülürler. Küre ören örümceklerin yaptığı gibi, her gece avlarını tuzağa düşürmek için karmaşık ağlar örerler. Kayıt işlemi için altı örümcek incelemeye alındı. Her gece, kızılötesi kameralar ve ışıklar kullanarak bu örümcekler ağlarını oluştururken kaydedildiler. Uzuv izleme yöntemi kullanarak her bir örümceğin vücudundaki 26 noktayı izlediler. Bu bölgeler, her bir bacağın tabanı, femur ve kaval kemiği ve ayrıca vücudun ön ve en arka noktalarıydı. Bu araştırma, örümceklerin beyinlerinin ağ oluşturmanın karmaşıklığını nasıl destekleyebildiğini kaydetmeye yönelik ilk adımdı ve karşılığını aldı. Araştırmacılar, her örümceğin ağ oluşturma sürecinin aynı hareketleri ve motor becerilerini içerdiğini buldu.


Bitkilerin de birer canlı olduğunu ilkokul fen bilgisi derslerden herkes hatırlar. Hatta kimileri, bitkilerin duygusal olduğunu da düşünüp ona göre davranır. Fakat bugüne kadar hiçkimse bitkilerin ses çıkardığını iddia etmemeşti. Ta ki New York Üniversitesi'nden bir grup araştırmacının yaptığı ilginç çalışmanın sonuçları açıklanana kadar. Douglas Cook başkanlığındaki araştırma ekibi, aslında bambaşka bir amaçla yola çıktı. Sert rüzgarlarda mısır üretiminde oluşan kayıpları azaltmak için araştırmalar yapan ekip, bitki henüz çim aşamasındayken meydana gelen hasarları tespit etmeye çalıştı. Gözlemler sonunda, çimlerde mikro düzeyde kırılmalar olduğu saptandı. Honululu'da yapılan Acoustical Society of America toplantısında konuşan ekip başkanı Douglas Cook, Bir bitkinin büyüme sürecinde, milyonlarca kırılma meydana geliyor. Bitikler kırılan yerlerleri tamir ediyor ve böylece büyüme oluşuyor dedi. Gövdedeki kırılmaların bir çeşit mikroskobik deprem etkisine neden olduğunu belirten Amerikalı araştırmacı, kırılma sırasında açığa çıkan enerjinin ses dalgaları ürettiğini açıkladı. Douglas Cook, bu dalgaların ancak kontakt mikrofon denilen son derece hassas cihazlarla algılanabildiğini söyledi. Şimdi hedef, bu kırılma süreçlerini belirli oranda kontrol ederek rüzgara karşı daha dayanıklı mısırlar üretmek. Mısır, yıllık 350 ton üretimle ABD'nin en önemli tahıl kalemini oluşturuyor.


Geçen ay Rising Stars in EECS Workshop Photos Copyright Noah Berger/2014 medyada geniş yer bulan bir haber içimizi gururla doldurmuş, bir Türk kızı; Canan Dağdeviren gencecik yaşına rağmen iki önemli medikal cihaz geliştirmeyi başararak, dünyanın önemli bilim insanları arasına girmişti. Kısa sürede böylesine büyük başarılara imza atan bu özel insan Türkiye'nin adını ve Türk insanının zekasını tüm dünyaya duyurdu. Projelerine gömülüp, sadece bilimle meşgul olan ve kapılarını dünyaya kapatan türden bir bilim insanı değil; hayatımızı kurtarmaya adadığı hayatı hiç de öyle soluk ve sıkıcı değil. O sadece ne istediğini çok iyi biliyor ve hedefine doğru emin adımlarla ilerliyor. Yolu kesildiğinde alternatif yollar buluyor, tökezlemiyor, yorulmuyor. Peki, Canan Dağdeviren'in başarısının sırrı nedir? Böyle özel bir insan nasıl yetişir? Bu noktaya gelebilmek için nelerden fedakarlık etmek gerekir? Cevapları hep beraber öğrenelim. 4 Mayıs 1985'te İstanbul'da doğdum.Üniversiteye kadar Kocaeli' de yaşıyordum. 1999 Körfez depreminde okulum hasar gördüğü için, Adana Seyhan ÇEAŞ Anadolu Lisesi'ne misafir öğrenci olarak gönderildim, İngilizce hazırlık sınıfını orada okudum; keyifli bir yıldı. Şu an kullandığım İngilizceyi orada inşa ettim. Ben ailemin en büyük çocuğuyum; 2 erkek kardeşim var. Caner benden 2 yaş küçük. Bilgisayar Mühendisi; bir bankada müfettiş olarak çalışıyor. Emre, Cerrahpaşa Tıp Fakültesi'nde 2. Sınıf öğrencisi, aramızda 10 yaş var. İleride birlikte ortak çalışmalar yapmayı planlıyoruz. Haziran 2007' de Hacettepe Üniversitesi Fizik Mühendisliği'nden mezun oldum. Sabancı Üniversitesi Malzeme Bilimi ve Mühendisliği Programı'nda yüksek lisans eğitimimi 2009 da tamamladım. Yüksek lisans için Sabancı Üniversitesi'ne başvuru yaptığım 2007 yılında, sadece bir öğrenciye tam burs verilmişti; o bursu da ben almıştım. 2009 da ilk defa verilmeye başlanan Fulbright Doktora Bursu' nu kazandım ve The University of Illinois at Urbana, Champaign' de Malzeme Bilimi ve Mühendisliği bölümde doktora eğitimine başladım. Doktora süresince fizik, elektronik, kimya, malzeme, mekanik ve tıp alanlarının kapsamına giren, esnek ve katlanabilir, vücut içine ve deri üstüne yapıştırılabilir veya giyilebilir elektronik aletler üzerinde çalışmalar yaptım. Ben, insan kalmayı hayal eden bir bilim emekçisiyim. Doktora süresince yapmış olduğum projelerden biri olan 'giyilebilir kalp pili' benim çocukluk hayalim. Dedem 28 yaşında iken kalp yetmezliği nedeniyle vefat etmiş, ben bunu 5 yaşımdayken öğrendim ve 5 yaşında bir çocukken, hayal yaşımı 28 olarak belirledim. 28 yaşıma gelene kadar kalp sorunları yaşayan hastalar için bir şey yapmak istedim ve kendi çapımda bir şey yaptım. Belki çok ufak bir adım şu an itibariyle ama inanıyorum ki ileride birçok uygulama alanı ile karşımıza çıkacak. Manevi açıdan böyle bir önemi var: kendi hayalimi gerçekleştirdim ve aynı zamanda hayalleri olan ama sorgulanan gençlere örnek oldum. 'Giyilebilir kalp pili'; kalbin, akciğerin ve diyaframın hareketi ile elektrik enerjisi üreten, bu enerjiyi depolayan esnek ve ultra ince piezo elektrik entegre aleti anlatmakta. İnsan vücuduyla uyumlu plastik bir yüzeye tutturulan bu malzeme; saç telinden yüz kat daha ince olup, kağıt gibi katlanıp bükülebiliyor. Arizona Üniversitesi Sarver Kalp Merkezi ile yürütülen ortak çalışma ile yapılan esnek alet, kalp boyutları insana yakın olan koyun, dana, domuz üzerinde denendi ve başarılı oldu. Ayrıca, canlı metabolizmasıyla uyumunu kanıtlamak amacıyla yapılan kontrol deneyinde, fare kas hücrelerinin alet üzerinde sorunsuz büyüyebildiği görüldü. 20 milyon kere katlanıp büküldüğünde dahi mekanik olarak sağlamlığını koruyabilen alet, 3,8 Voltluk pile enerji depolayabiliyor. Bu teknoloji, günümüzde kullanılan boyutça büyük, maliyetli ve kalp ile herhangi mekanik yakınlığı bulunması mümkün olmayan teknoloji için yeni kapılar açıyor. Tamamen esnek, kağıt gibi katlanabilir- bükülebilir alet, kıvrımlı hatlara sahip organlar ile sıkı kontak kurabiliyor. Bu sayede enerji verimliliği yüksek ve organların hareketini sınırlamayan bir sistem oluşturulmuş oluyor. Günümüzde kullanılan kalp pillerinin 5 ile 7 yıl arasında ömürleri var ve pilin işlevini yitirmesi durumunda bütün mekanizmanın riskli bir ameliyatla değiştirilmesi gerekiyor. Fakat tasarladığımız bu alet ile kalbiniz, akciğeriniz veya diyaframınız, kalp pili için gereken enerjiyi kendisi üretiyor. Giyilebilir olması, gerçekten de vücut ile uyumlu olması anlamına geliyor. Alışılmışın dışında bir tasarım bu. Kalın, kıvrımsız, esnek olmayan bir elektronik alet, esnek ve yumuşak olan biyolojik sistemler üzerine problem çıkartmadan 'giyilebiliyor'. Vücut/deri mekanik özelliklerini tespit eden cihazım ise, annemin fikriydi. Kullandığı yüz kremlerinin ise yarayıp yaramadığını tespit eden bir alet olup olmadığını sormuştu. Ben de sadece annemi değil, deri hastalıklarına yakalanma riski olanları da memnun eden bir alet tasarladım. Klinik deneyler, Arizona'da deri kanseri taşıyan hastalar üzerinde yapıldı, harika sonuçlar alındı ve çalışmam geçen ay itibariyle çok prestijli bir dergi olan Nature Materials' ta yayınlandı. Doktora hocam, Prof. John Rogers ve ailemin desteğini aldım. Tabi, benimle çalışan bir öğrenci ekibi de vardı. Küçük yaşta bilime olan merakım, dedemin vefatını öğrenmem ile ivmelendi diyebilirim. Mesela, küçükken bir çakıl taşını parçalayarak içerisindeki atomları bulmaya çalışıyordum . Atom mikroskobuyla tanışınca yaptığım şeyin imkansız olduğunu iyice anladım, ama bu şekilde ailemin ilgi alanımı fark etmesini sağlamış oldum. Memleketimizdeki her genç gibi ben de üniversite sınavına girdim. Fizik, kimya gibi temel bilimlerden bir dal okumak istiyordum; fakat karar veremiyordum. İşte tam bu dönemde; Kocaeli kitap fuarında Erdal İnönü ile tanıştık. Çocuklarla sohbet etmeyi seven biriydi sanıyorum; çünkü anne ve babamdan çok ben ve kardeşim Caner ile sohbet etmeyi tercih etmişti. Nerede okuduğumuzu ve ne olmak istediğimizi sormuştu. Tabii, ben de bu imkanı kaçırmayıp, Türkiye'nin önemli teorik fizikçilerinden Prof. İnönü'ye kafamdaki soruları sormuştum. Bana, Anılar ve Düşünceler (1.cilt) isimli kitabını imzalayıp vermişti ve 'Kitabi okuyunca, eğitim alacağın dala karar vereceğine inanıyorum' demişti. Caner'de de 2. cildi mevcut. Henüz bebek olan Emre'nin adına da 3.cildini imzalamıştı. Belki o sırada olayı tam kavrayamamıştım ama kitabı okumamla birlikte, hayatım derin bir şekilde değişti. Sabancı Üniversitesi, hem öğreten hem de öğrenen bir birey olmayı yaşadığım bir üniversiteydi, çok mutluydum. Hayalimdeki aletleri yapabiliyordum; fakat istediğim gibi vücut ile entegre edebilmem mümkün değildi. Esnek giyilebilir aletler üzerinde çalışan araştırmacıları araştırmaya başladım ve Prof. John A. Rogers'ı buldum. Tüm öğrenim hayatım boyunca burslu okudum, maddi açıdan pek bir sorunum yoktu ama manevi açıdan vardı. Yapmak istediğim projeyi Türkiye'de yapabilecek bir kurum bulamamıştım. Kendime bir strateji belirlemeye karar verdim ve lisans dönemi sırasında yaz dönemlerinde üst sınıflardan ders alıp, dönem içindeki ders yükümü azaltarak ulusal ve uluslararası konferanslara katıldım. Konferanslardaki konu yelpazem çok genişti ve bazı hocalarım; 'Sen daha ne yapacağına karar verememişsin, başarıya ulaşman neredeyse imkansız, işin zor.' diyorlardı. Fakat odaklanabilmem için farklı insanlarla tanışıp farklı konuları nasıl birleştirdiklerini görmem gerekiyordu, çünkü benim yapmak istediğim proje sadece fizik değil, malzeme, elektronik, tıp ve kimyayı da kapsıyordu. Konferanslara katılabilmek için maddi destek bulmam çok güç olmuştu; çünkü daha önce öğrencilerin üniversitelerden böyle bir talebi olmamıştı. Bir örnek vermek gerekirse: Doktora hocamla tanıştığım Amerika'daki bir konferans için Türkiye'den seyahat bursu alamamıştım ama araştırmış ve Amerika'dan seyahat bursu almayı başarmıştım. Kısacası insanlara kendimi anlatmam kolay olmamıştı; sınırları, çerçeveleri yıkmak zordu. Hacettepe Üniversitesi Fizik Mühendisliği Bölümü gerçekten de çok zorlu bir program, fakat çok değerli hocalarım olduğu için şanslıydım. Kaliteli bir eğitim aldığımı düşünüyorum. Aldığım karma eğitimin verdiği üretkenlik, esneklik ve aynı probleme farklı açılardan bakabilme kabiliyetinin bana çok şey kattığını düşünüyorum. Özellikle kazandığım analitik düşünme gücü, deney yapabilme ve tasarlama kabiliyeti Hacettepe Üniversitesi'nde kazandığım niteliklerdir. Devlet üniversitesinde tecrübe ettiğim maddi destek eksikliğini, Sabancı Üniversitesi'nde neredeyse hiç yaşamadım. Hem öğreten hem de öğrenen bir birey olmayı deneyimledim, çok mutluydum. Hayalimdeki aletleri yapabiliyordum fakat istediğim gibi insan vücuduna entegre edebilmem mümkün değildi. Esnek giyilebilir aletler üzerinde çalışan Prof. John A. Rogers'ı buldum. Hatta kendisiyle 2008 yılında Boston, ABD'de yapılan bir konferansta yüz yüze tanıştık, sunumunu dinledim ve kendi sunumuma davet ettim. Yine önyargıların ve eleştirilerin tersine, gideceğim okulu değil, çalışacağım hocayı seçmiştim. Daha sonra, doktora eğitimim için burs arayışına başladım. Direk hocadan da burs alabilirdim fakat akademik olarak özgür olmak finansal açıdan da özgür olmayı gerektiriyordu. Özellikle de doktoranın ilk seneleri için, kendini ispat edene kadar... 2009 da ilk defa verilmeye başlanan Fulbright Doktora Bursu'nu kazandım ve The University of Illinois at Urbana, Champaign'de Malzeme Bilimi ve Mühendisliği bölümde doktora eğitimine başladım. Tahmin ettiğim gibi doktora hocam, Prof. John A. Rogers, farklı bir konu üzerinde çalışmamı istiyordu ve yapmak istediğim şeyi grubunda önceden yapmış biri yoktu. Aslına bakarsanız hayalimdeki konsept henüz hiç kimse tarafından yapılmamıştı. Rogers, beni kararlı görünce ve maddi özgürlüğüm de olunca, istediğim projeye başlamama izin verdi. 5 yıl sürecek kişisel savaşım böylece başlamıştı. Kadın olmak bilime hizmet ederken de zordu. İnançlı, inatçı ve çalışkanımdır. Bir de yaptığım her işte tutarlıyımdır. Başarımın nedeni yaşamayı ciddiye almamdır. Hayallerimin peşinden tutkuyla koşuyorum, az zamanda çok şey yapabilmek için çalışıyorum. Yaptığım işe olan inancım ve insanlığa verdiğim/vereceğim hizmet motivasyon kaynağımdır. İddialı ve inatçı olmam da yapacaklarıma ivme katıyor. Akademik kariyerimin yanında sevgileri yarına bırakmadığım sosyal bir hayatım var. En başta pes etmemelerini öneriyorum, tutkuyla, aşkla hayal ettikleri şeye sarılmalarını istiyorum. Soru sormalarını, hayal kurmalarını, plan yapmalarını, literatürü taramalarını, mümkün olduğunca kendilerinden farklı insanlarla iletişim içinde olmalarını tavsiye ederim. En çok bilgiyi farklı insanlardan öğrenir, olaylara farklı açılardan bakabilme kabiliyeti kazanırız. Kendimizi bizden daha iyi tanıyacak biri yok; o nedenle kendilerine de soru sorup hayattan ne istediklerini sorgulamalarını isterim, hepimiz ara sıra kendimizle baş başa kalmalıyız. Şartlar el verdiği kadar alanlarında iyi hocalarla temasa geçmeleri iyi bir strateji olur. Eğer sevdiğiniz işi yaparsanız, başarısız olma ihtimaliniz çok düşük. Ve asla kendilerini başkalarıyla kıyaslamamalarını öneririm. Model alabilirsiniz, şevk duyabilirsiniz, ama ileri gidip karşılaştırma yaparsanız mutlu olamazsınız -ki farklı olan iki insanı karşılaştırmak bence mantıklı değil. Buradan anne ve babalara, çocukları destekleyen büyüklere de bir ricamı iletmek isterim; Gençlere, bizlere güvensinler. Hayatımızı kendi kendimize şekillendirmemize izin versinler, sınırlardan ziyade bize yeni ufuklar çizsinler. Su an, Parkinson ve farklı beyin hastalıklarıyla mücadele eden hastalara yardımcı olabilmesi için iğne seklinde bir pil tasarlıyorum; henüz yapım aşamasında. Gerçekten çok büyük bir inançla üzerinde çalışıyorum, zor olduğunu biliyorum fakat imkansız olmadığının da farkında olduğum için motivasyonumu sağlam tutuyorum. Hedefim az zamanda çok iş yapmak. Ölmeden yaptığım aletlerden birinin bir hastaya derman olduğunu görmek istiyorum. İnsan ayırt etmeden, bilimin birleştirici gücünü bir kez daha tecrübe etmeyi şiddetle istiyorum. Bana hayattaki en hakiki mürşidin ilim ve fen olduğunu öğreten ulu önder Atatürk'e, benim ben olmamda değerli katkıları olan sevgili annem Mine'ye ve babam Cavit'e, ilham kaynağım olan erken yaşta kaybettiğim Hüseyin dedeme, hocalarıma, öğrencilerime, arkadaşlarıma teşekkür ederim. Ayrıca maddi ve manevi sponsorlarım; Niyazi dedem, İpek nenem, amcalarım Nihat, Nahit, yengelerim Fatoş, Elif, dayım Murat ve teyzem Fatma'ya sevgilerimi gönderiyorum. Sosyal medyadan teşekkür ve iyi dilek mesajlarıyla bana ulaşan güzel ülkemin güzel insanlarına sevgi ve selamlarımı gönderiyorum.


Davranış Psikolojisi ekolünün kurucusu Watson ve asistanı Rosalie Rayner, çalıştıkları John Hopkins hastanesi kreşinde oynayan çocukları uzaktan incelemeye başlarlar. Fakat, 'korku' hakkındaki sorularının cevapları için kesin yanıtlar alabilecekleri testler yapmaları gerekir. Araştırma için izin alabilecekleri bir aile ararlar. Sonuç olarak 8 aylık sağlıklı bir bebek olan Albert ile bir deney tasarlamaya karar verirler. Tarihteki en önemli psikolojik deneylerden biri olarak kabul edilen Little Albert Experiment'a başlamadan önce küçük Albert'a birkaç duygusal test yapılır. Minik bebeğe sırasıyla beyaz bir fare, tavşan, yanan kağıt parçaları, peruk, maske gibi ilk kez karşılaşabileceği nesneler ve durumlar gösterilir. Amaç, Albert'ın bunlara koşulsuz karşı tepkisi olup olmadığını incelemektir. Sonuç olarak Albert, gördüğü hiçbir nesneye karşı korku göstermez; her şeye gülümser. Bu testten sonra Albert'ı boş bir odaya götürürler. Odada Albert'ın üzerine oturduğu bez yatak haricinde hiçbir eşya bulunmaz. Daha sonra Watson ve asistanı Rayner odadan çıkar, yalnız bıraktıkları Albert'ın yanına beyaz laboratuvar faresi salarlar. Albert, fareden korkmadığı gibi, tam tersi bir tepki göstererek fareyi çok sever, yakalamaya çalışıp, gülmeye başlar. Artık bir sonraki aşamaya geçmeye hazırdırlar. Albert, fareye her dokunduğunda iki demir çubuğu birbirine vurarak rahatsız edici sesler çıkarmaya başlarlar. Sesleri duyan küçük Albert ağlamaya başlar. Oda yeniden sessizleşince fareyle oynamaya devam eden Albert, yine fareye dokunduğu ilk anda psikologların çıkardığı o gürültülü sese maruz kalır. Ağlaması yatışıp, aklı tekrar fareye kayan Albert, dokunmaya çalıştığı an hep aynı sesi duyduğu için fareye dokunmaktan korkmaya başlar. Bu deney birkaç gün sürer ve tekrarlanır. Watson ve Rayner deneyi ileri noktaya taşıyıp tavşan ve başka tüylü objeler de getirirler. Çıkan sonuç: Albert, özellikle beyaz renkli, tüylü bir nesne görse ondan korkup, ağlamaya başlar ve kaçmak ister. Artık Albert gördüğü pamuk, beyaz tavşan ve benzer nesnelerin karşısında demir çubuklarla çıkarılan ses olmamasına rağmen korkmaya başlar. Vardıkları sonuçla yetinmeyen psikologlar, son olarak beyaz sakallı ve tüylü kostümler giyerek odaya girerler. Karşısında git gide büyüyen tüylü nesneler gören zavallı Albert'ın korkusu artık hafızasına tamamen kazınır. 1920'lerde yapılan bu deneyle bilim insanları koşullu korkuyu kanıtlar. Fakat deney uğruna 8 aylık bir bebeğe yapılan koşullandırmayı geriye almadıkları, onu iyileştirmedikleri için büyük tepki çekerler. Gerçi Albert'ın ruh sağlığı için bir iyileştirmeye başlasalardı da, geçmişin derin ve karanlık izlerini ne denli silebileceklerdi bilinmez. Küçük Albert'a deney sonrasında ne olduğuyla ilgili birçok rivayet var. Yazar Tom Bartlett'a göre, küçük Albert'in annesi Arvilla Merritte aynı hastanede süt annelik yapıyordu. O devre göre, sosyal statüsü hastanenin diğer çalışanlarına göre daha düşüktü. Maddi imkansızlıktan dolayı bebeğinin deneyde kullanılması teklifini geri çeviremedi. Finding Little Albert kitabına göre ise, annesinin küçük Albert'ın üzerinde yapılan deneylerden haberi yoktu. Deneylerin farkına vardığında bebeğini alıp, ortadan kayboldu. American Psychological Association verilerine göre ise küçük Albert'in asıl adı Douglas Merritte. Kayıtlara göre, Douglas 6 yaşında hidrosefali'den hayatını kaybetti. Böyle bir deneye maruz kalan bir bebeğin, hayatı boyunca karşılaşacağı olumsuzlukların önemsenmemesi hala daha davranışçı ve hümanistik psikologlar tarafından tartışılan bir konu olarak gündemde. Daha uzun süre de devam edecek gibi görünüyor.


Uluslararası bir araştırma ekibi, Dünya'ya yakın C-tipi asteroit (162173) Ryugu örneklerinde nikotinik asit (B3 vitamini veya niasin olarak da bilinir) ve ribonükleik asitteki dört nükleobazdan biri olan urasil tespit etti. Bulgular, bu tür prebiyotik ilgi moleküllerinin Ryugu da dahil olmak üzere karbonlu asteroitlerde yaygın olarak oluştuğunu ve erken Dünya'ya iletildiğini kuvvetle önerir. Ryugu, Mayıs 1999'da Lincoln Near-Earth Asteroid Research ile astronomlar tarafından keşfedildi. 1999 JU3 olarak da bilinen bu asteroit yaklaşık 900 m çapındadır ve her 474 günde bir Güneş'in yörüngesinde 0.96-1.41 astronomik birimlik bir mesafede döner. JAXA'nın Ryugu'ya örnek iade görevi olan Hayabusa-2'si 3 Aralık 2014'te fırlatıldı ve 27 Haziran 2018'de asteroide ulaştı. Orada, uzay aracı Ryugu'nun yüzeyine rovers ve iniş araçları yerleştirdi ve yüzeye yakın yerlerden örnekler topladı. 6 Aralık 2020'de, yeniden giriş kapsülü içinde hava geçirmez şekilde kapatılmış bir numune kabında toplam 5,4 gram bozulmamış numune Dünya'ya iade edildi. Hokkaido Üniversitesi'nden Dr. Yasuhiro Oba, "Bilim adamları daha önce bazı karbon açısından zengin göktaşlarında nükleobazlar ve vitaminler bulmuşlardı, ancak Dünya'nın çevresine maruz kalmayla kirlenme sorunu her zaman vardı" dedi. Yeni araştırmada Dr. Oba ve meslektaşları, Ryugu örneklerinde nükleobazları ve diğer nitrojen molekül sınıflarını aradılar. Asteroit parçacıklarını sıcak suda ıslatarak bu molekülleri çıkardılar, ardından yüksek çözünürlüklü kütle spektrometresi ile birleştirilmiş sıvı kromatografi kullanarak analizler yaptılar. Analiz, urasil ve nikotinik asidin yanı sıra diğer nitrojen içeren organik bileşiklerin varlığını ortaya çıkardı. Dr. Oba, "Örneklerde küçük miktarlarda, milyarda 6-32 parça aralığında urasil bulduk, B3 vitamini ise 49-99 ppb aralığında daha boldu" dedi. Örnekte, sırasıyla proteinlerde ve metabolizmada bulunan bir dizi amino asit, amin ve karboksilik asit de dahil olmak üzere başka biyolojik moleküller de bulundu. Yeni tespit edilen bileşikler benzerdir ancak daha önce karbon açısından zengin göktaşlarında keşfedilenlerle aynı değildir. Bilim insanları, "Ryugu'daki farklı konumlardan toplanan iki numunedeki konsantrasyonlardaki fark, muhtemelen uzayın aşırı ortamlarına maruz kalma nedeniyledir" dedi. Nitrojen içeren bileşikler, en azından kısmen, amonyak, formaldehit ve hidrojen siyanür gibi daha basit moleküllerden oluşuyordu. Bunlar Ryugu örneklerinde tespit edilmemiş olsa da kuyruklu yıldız buzunda bulundukları biliniyor ve Ryugu, düşük sıcaklıktaki ortamlarda bulunan bir kuyruklu yıldız veya başka bir ana cisim olarak ortaya çıkmış olabilir. Dr. Oba, "Ryugu'dan alınan örneklerde urasil keşfi, Dünya'nın erken dönemindeki nükleobazların kaynağına ilişkin mevcut teorilere güç katıyor" dedi. NASA'nın OSIRIS-REx misyonu, bu yıl asteroit Bennu'dan örnekler getirecek ve bu asteroitlerin bileşimine ilişkin karşılaştırmalı bir çalışma, bu teorileri geliştirmek için daha fazla veri sağlayacaktır.


Şu anda bu soruya bir cevap yok, ancak Ay'da yaşama planları yapıldığında, bunun değişmesi gerekebilir. Hollanda'da yakın zamanda yapılan bir toplantıda, dünyanın dört bir yanındaki uzay kuruluşlarından üyeler, uygun bir ay saat dilimini - gelecekteki tüm görevlerin kolaylıkla iletişim kurmak ve gezinmek için kullanabileceği, uluslararası kabul görmüş ortak bir ay referans zamanı uygulamamız gerektiği konusunda anlaştılar. Avrupa Uzay Ajansı'ndan navigasyon sistemi mühendisi Pietro Giordano, "Bunu başarmak için şimdi ortak bir uluslararası çalışma başlatılıyor" diyor. Son Hollanda toplantısına ESA'daki araştırmacılar tarafından ev sahipliği yapıldı ve yönetildi, ancak buluşma son derece işbirlikçiydi. Amaç, gelecekteki tüm ay görevleri için ortak bir arayüz sağlayacak, ağ kurma, gezinme, tespit etme, bilgilendirme ve iletişim kurma yöntemlerini kolaylaştıracak olan LunaNet adlı, karşılıklı olarak üzerinde anlaşmaya varılan bir çerçeveyi bir araya getirmektir. Zamanlama, gelecekteki operasyonlar için anahtar olacaktır. Önümüzdeki birkaç yıl içinde, çeşitli uzay organizasyonları ve özel şirketlerden Ay'a birkaç robot iniş aracı gönderilecek. Dahası, ESA, NASA, Japonya Havacılık ve Uzay Araştırma Ajansı ve Kanada Uzay Ajansı , gelecekteki keşif seferlerinin başlatılabileceği Gateway adlı yörüngedeki bir ay istasyonu kurmak için birlikte çalışıyor. ESA'dan yapılan bir basın açıklamasında, "Bu görevler aynı anda yalnızca Ay'ın üzerinde veya çevresinde olmayacak, aynı zamanda sıklıkla etkileşimde bulunacaklar - potansiyel olarak birbirleri için iletişim aktaracak, ortak gözlemler gerçekleştirecek veya buluşma operasyonları yürütecekler" denildi. Tarihsel olarak, Ay'a giden her görev, ilerlemelerini izlemek için Dünya'daki atomik saatleri kullandı ve uzaydaki zamanlarını Dünya'daki zamanlarıyla senkronize etti. Bu, temelde 'eve telsiz göndermeyi' ve Dünya'daki insanlara saatin kaç olduğunu sormayı ve aynı zamanda bu aramayı yapmak için geçen süreyi de hesaba katmayı gerektirir. Bir uzay gemisinde bulunan normal bir eski saat, bu işi yapamaz. Yerçekimi ve hız kuvvetleri Ay'da farklıdır, yani zamanı kendi gezegenimizin yakınındaki kuvvetlerden farklı şekillerde etkilerler. Pratik olarak bu, bir ay astronotu Dünya'dan yanlarında bir saat getirirse, normalden günde onlarca mikrosaniye daha hızlı çalışacağı anlamına gelir. Ne kadar hızlı olduğu astronotun yörüngede mi yoksa Ay'da mı durduğuna bağlıdır. Bu karmaşık koşullar altında, özellikle Ay'a göre ayarlanmış kararlı zaman işleyişini oluşturmak zor olacaktır, ancak Dünya saati ile senkronize etmekten daha doğru ve daha hızlı olabilir. İkinci senaryo, Dünya'da yörüngedeki uyduları izlemek için kullandığımız gibi, çalışan bir Ay zaman sistemi ile Ay'ın yüzeyi için ortak bir koordinat sisteminin bir araya getirilmesini gerektirecek. Bu daha fazla enerji ve çaba gerektirebilir, ancak daha sonra diğer gezegenlere de uygulanabilecek çok daha doğru bir sistemle sonuçlanabilir. ESA'nın stratejik planlama başkanı Bernhard Hufenbach, "Elbette, kararlaştırılan zaman sisteminin astronotlar için de pratik olması gerekecek" diye açıklıyor.


Araştırmacılar, canlı olmayan vanadyum dioksit adı verilen bir bileşiğin beynin karmaşıklığına yaklaşan hiçbir yapıya sahip olmadığını, ancak önceki dış uyaranları 'hatırlayabildiğini' keşfettiler. Bu yetenek bir malzemede ilk kez tanımlandı; ama son olmayabilir. Keşfin elektronik cihazların, özellikle de veri işleme ve depolamanın geliştirilmesi için oldukça ilgi çekici etkileri var. İsviçre'deki Ecole Polytechnique Federale de Lausanne'den elektrik mühendisi Mohammad Samizadeh Nikoo liderliğindeki bir araştırma ekibi makalelerinde "Burada, vanadyum dioksitte elektronik olarak erişilebilir uzun ömürlü yapısal durumları veri depolama ve işleme için bir şema sağlayabilecek şekilde rapor ediyoruz" diye yazıyor. Vanadyum dioksit (VO2), yarı iletken olarak iyi performans gösterme potansiyeli nedeniyle, elektronik cihazların temeli olarak silikona alternatif veya tamamlayıcı olarak yakın zamanda popüler olan bir malzemedir. VO2'nin en ilgi çekici özelliklerinden biri, 68 santigrat derecenin altında bir yalıtkan gibi davranmasıdır - ancak bu kritik sıcaklığın üzerinde, aniden iyi iletkenliğe sahip bir metale geçiş yapar. Bilim insanları bunun nedenini ancak yakın zamanda, 2018'de keşfetti: sıcaklık arttıkça atomların kafes düzeninde kendilerini düzenleme biçimleri değişiyor. Sıcaklık tekrar düştüğünde, malzeme orijinal yalıtkan durumuna geri döner. Samizadeh Nikoo başlangıçta VO2'nin yalıtkandan metale geçişinin ne kadar sürdüğünü araştırmak için yola çıktı ve anahtarı tetiklediğinde ölçümler aldı. Çok tuhaf bir şeyi ortaya çıkaran bu ölçümlerdi. Aynı başlangıç durumuna geri dönmesine rağmen, VO2 son etkinliği hatırlıyormuş gibi davrandı. Deneyler, bir taraftan diğerine kesin bir yol izleyen malzemeye bir elektrik akımı verilmesini içeriyordu. Bu akım VO2'yi ısıtarak atomik yapının yukarıda bahsedilen şekilde yeniden düzenlenmesine neden oldu. Akım kaldırıldığında, atomik yapı tekrar gevşedi. Ekibin çalışması, VO2'nin en son uygulanan akım hakkında en az üç saat boyunca bir tür bilgi sakladığını ortaya çıkardı. Anahtar hem bir bellek birimi hem de işlemci olarak hizmet eden beyindeki nöronların davranışını andırıyor. Nöromorfik teknoloji olarak tanımlanan benzer bir sisteme dayalı bilgi işlem, klasik çiplere ve devre kartlarına göre gerçek bir avantaja sahip olabilir. Araştırmacılar, "VO2'de nanosaniye altı zaman ölçeklerinde uyarılabilen ve mikrosaniyelerden saatlere kadar zaman içinde çeşitli büyüklük dereceleri için izlenebilen cam benzeri dinamikler bildirdik" diye yazıyor.


İnsan beyni vücudun diğer alanlarından 10 kat daha fazla enerji tüketir ve uyurken bile aldığımız ortalama enerjinin yüzde yirmisini kullanır. 'Beyin ölümü' gerçekleştiği söylenen koma hastalarında bile enerji tüketilir ve bu tüketilen enerji normalden sadece iki ila üç kat daha azdır. Bu durum sinir biliminin en büyük gizemlerinden biridir. 'Neden aktif olmayan bir organ bu kadar güce ihtiyaç duyup enerji tüketmeye devam ediyor?' sorusuna cevap aranır. Yeni bir çalışma ise nöronlarda saklanan bu enerji avcısının neden bu kadar enerji tükettiğine cevap veriyor. - Sinaps öncesi nöron kuyruğunun ucunda sinapsa en yakın olana bir demet vezikül gönderir. - Veziküller nöronun içinden nörotransmiterleri -sinir ileticiler- emer. Veziküller nörotransmiterlerin postalanması gereken bir tür 'zarf' gibi davranır. - Doldurulmuş zarflar nöronun en ucuna taşınır ve kenetlenip zara kaynaşarak nörotransmitterleri sinaptik boşluğa bırakır. - Sinaptik boşlukta sinir ileticiler sinaps öncesi hücrelerindeki reseptörlere bağlanır ve mesajı devam ettirirler. Bu temel süreçteki adımların önemli miktarda beyin enerjisi gerektirdiği zaten bilinmektedir. Sinapsa yakın sinir uçları yeterli enerji molekülünü depolayamazlar, yeterli enerji olmadığı için de beynin elektrik mesajlarını iletebilmek için gereken enerjiyi beyinde sentezlemeleri gerekir. Bu nedenle, aktif bir beynin çok fazla enerji tüketmesi mantıklıdır. Yine de sinirsel ateşleme sessiz kaldığında ve kesecik asla zara kenetlenmediğinde sistem neden gücü yutmaya devam ediyor? Bu durumu anlamak için araştırmacılar sinir terminalleri üzerinde, aktif ve inaktif zamanlarında sinapsın metabolik durumunu karşılaştırmak üzere çeşitli deneyler tasarladılar. Sinir terminalleri çalışmadığında bile sinaptik veziküllerin yüksek enerji gereksinimlerine ihtiyaç duyduklarını buldular. Protonları keseciklerden dışarı itmekten ve nörotransmiterleri emmekten sorumlu olan pompa hiç durmuyor gibi görünüyor. Bu pompanın çalışması için de sabit bir enerji akışı gerekiyor. Deneylerde bu pompanın dinlenme halindeki sinapsın metabolik tüketiminin yarısından sorumlu olduğu gözlendi. Araştırmacılar bunun nedeninin pompanın sızdırma eğiliminde olması yüzünden olduğunu belirtiyor. Sinaptik veziküller nörotransmitterlerle dolu olsalar ve nöron aktif olmasa bile pompalar aracılığıyla sürekli olarak protonları dışarı saçıyorlar. Araştırmacılar, İnsan beynindeki çok sayıda sinaps bulunmaktadır. Bu sinir teminallerinin her birinde yüzlerce sinaptik veziküllerin varlığı göz önünde bulundurulduğunda sinapsların hazır olması için metabolik enerjiye ihtiyaç duyarlar. Büyük yakıt harcamaları beynin metabolik taleplerine ve metabolik kırılganlığına önemli ölçüde katkıda bulunur. Bu da çok fazla enerji tüketmek anlamına gelir. şeklinde açıkladılar. Farklı nöron türlerinin bu kadar yüksek metabolik yüklerden nasıl etkilenebileceğini anlamak için daha fazla araştırmaya ve deneylere ihtiyaç vardır, çünkü bütün nöronlar aynı şekilde tepki vermeyebilir. Örneğin, beyindeki bazı nöronlar enerji kaybına karşı daha savunmasız olabilir. Bu savunmasızlık da haberci hücrelerin oksijen ya da şekerden yoksun olduklarında bile neden korunmaya izin verdiğini anlatabilir. New York'taki Weill Cornell Üniversitesi'nden Timothy Ryan, Bu bulgular, insan beyninin yakıt kaynağı eksikliğinde neden zayıf ve savunmasız olduğunu daha iyi anlamamıza yardımcı oluyor. Bu enerji tüketimini güvenli bir şekilde azaltmanın ve beynin metabolizmasını yavaşlatmanın bir yolu olsaydı çok etkili olabilirdi. dedi.


Maryland Üniversitesi'nden psikiyatrist Polymnia Georgiou ve meslektaşları, laboratuvar farelerinin ketamine tepkileri, ilacı uygulayan insanların cinsiyetine bağlı olarak farklılık gösterdiğinde, beklenmedik bir şekilde araştırmacıların bir çalışmanın sonuçlarını farkında olmadan çarpıttığı beklenmedik bir örnekle karşılaştılar. Sadece garip bir tesadüf olmadığını kontrol etmek için, erkek ve kadın deneycilerin eşit bir karışımıyla kör, rastgele bir deneme yaptılar. Fareler, erkek insanlar tarafından kullanıldığında ketamine karşı gerçekten daha büyük bir antidepresan tepkiye sahipti. Açıkçası, erkek insanların varlığı ketaminin özelliklerini bir şekilde değiştirmiyor, bu yüzden araştırmacılar kesin mekanizmayı doğrulamak için daha derine indi. Tuhaf bir şekilde, başka bir antidepresan türü olan desipramin, hem erkek hem de kadın deneyciler tarafından uygulandığında gayet iyi çalıştı. Fareleri başka yollarla strese sokmak, farelerin kadın araştırmacılar tarafından uygulandığında ketamine yanıt vermesine yardımcı olmadı. Bu, Georgiou ve meslektaşlarının, cinsiyet etkisinin farelerde ketaminin nasıl çalıştığına çok özel olduğu sonucuna varmalarına yol açtı. Bir dizi stres testi, yalnızca insan erkek deneycilerin değil, aynı zamanda kıyafetlerinin de farelerin daha fazla endişe, ağrı ve depresyon belirtileri göstermesine neden olduğunu ortaya çıkardı. 2014 yılında yapılan bir araştırma, laboratuar kemirgenlerinin erkek araştırmacıların varlığında strese girdiğini de buldu. Bu durumda, erkek deneycilerin mevcudiyeti, stres kaynaklı bir analjezik etki yoluyla ağrı tepkilerini engelliyor gibi görünüyordu. İnsan erkek kokusunu fareler üzerinde test eden önceki araştırmalar, depresyonla bilinen bağlantıları olan bir alanda beyin aktivitesini tanımladı ve Georgiou ve ekibinin kortikotropin salma faktörünü serbest bırakan nöronları araştırmasına yol açtı. Böylece dişi deneycilere ketaminle birlikte vermeleri için CRF hormonunu verdiler ve fareler antidepresanlara, erkekler onlara ketamin verdiğinde yaptıkları gibi tepki verdi. Bütün bunlar, erkekler tarafından uygulandığında ketaminin daha iyi çalışmasını sağlar, çünkü kokuları fareleri strese sokarak, vücutlarının stres tepkisini artıran CRF sistemini aktive eder. Maryland Üniversitesi'nden psikiyatrist Todd, "İnsanlarla karşılaştırıldığında, farelerin koku alma duyusu ve feromonlara duyarlılıkları daha keskin bir şekilde gelişmiştir, bu nedenle erkeklerinki de dahil olmak üzere birçok kokuya kadınlardan farklı tepki vermeleri şaşırtıcı değildir" diyor. Bulgular ayrıca ketaminin CRF yolu ile çalıştığını doğrulamaktadır. Gould, "Farelerdeki bulgularımız, beyindeki belirli bir stres devresini etkinleştirmenin ketamin tedavisini iyileştirmenin bir yolu olabileceğini düşündürmektedir" diye açıklıyor. Bu sonuçlar aynı zamanda, bazı insanların neden bir antidepresan olarak ketamine iyi tepki verirken diğerlerine hiç de yardımcı olmadığı konusunda bulmacanın eksik parçası olabilir. Gould, "Bizim düşüncemiz, ketamin ile bu beyin bölgesinin aktivasyonunu birleştirirseniz, ya bu süreci beyinde teşvik eden bir ilaç ya da hatta bir tür spesifik stres etkenini birleştirirseniz, daha güçlü bir antidepresan etki sağlayabileceğinizdir" diyor. Tabii ki, bunun doğrulanması için insanlarda daha fazla test edilmesi gerekecektir. McGill Üniversitesi psikoloğu Jeffrey Mogil, "Problem, deneysel prosedürlerde yapılan basit değişikliklerle kolayca çözülebilir. Örneğin, erkeklerin varlığının etkisi zamanla azaldığından, erkek deneyci teste başlamadan önce hayvanlarla birlikte odada kalabilir," diyor. Araştırmacılar, bu faktörlerin araştırılması, deneylerin daha fazla tekrarlanmasını sağlayarak tüm biyolojik araştırmaların sağlamlığını artırmaya yardımcı olabilir.


Okyanuslar, biyolojik çeşitlilikle dolup taşan büyülü deniz yaşamıyla doludur. Çeşitli şekil, boyut ve renklerle karşımıza çıkan mercanlar istisna değildir. Hatta bazı türleri karanlıkta bile parlar. Şimdi İsrailli bilim insanlarından oluşan bir ekip, bunun neden böyle olabileceğini anladı. Parlayan yeşil ve sarı dokunaçlarla, derin resif mercanları, avlarını kendilerine çekmek için parlak renkler yayıyorlar. Tel Aviv Üniversitesi'nden mercan kayalığı araştırmacısı Or Ben-Zvi, "Plankton tarafından floresan sinyallerinin görsel algılanmasıyla ilgili mevcut bilgilerdeki boşluklara rağmen, mevcut çalışma mercanlarda floresansın avlanma rolüne dair katkısı olduğu görülüyor" diyor. Resif oluşturan mercanların çoğu sığ sularda güneşlenir, böylece yerleşik algleri okyanus yüzeyinden süzülürken güneş ışığını yakalayabilir. Bunlar, bildiğimiz ve sevdiğimiz, fotosentetik zooxanthellae'larına sahip mercan resifleridir. Ancak diğer gözü pek mercan türleri, karanlık, soğuk ve derin denizde yüzeyin 6.000 metreye kadar daha derinlerde büyümeyi başarır. Bu yeni çalışmanın arkasındaki araştırmacılar, çoğu floresan olan bu derin su mercanlarının, biyolüminesans yayan diğer derin deniz sakinlerine benzer şekilde, küçük plankton gibi avlarını kendi kıvrımlarına çekmek için ışık kullanabileceğini düşündüler. Ancak 'ışık tuzağı' hipotezi olarak adlandırdıkları bu teoriyi test etmeleri gerekiyordu. Tel Aviv Üniversitesi'nden deniz ekoloğu ve kıdemli yazar Yossi Loya, "Birçok mercan, ağızlarını veya dokunaç uçlarını gösteren bir floresan renk deseni sergiliyor" diye açıklıyor. Loya, bu floresan ve avı çekme yeteneğinin deniz tabanına yapışmış mercanlar için oldukça önemli bir adaptasyon gibi göründüğünü ve "özellikle mercanların fotosenteze ek olarak veya onun yerine başka enerji kaynaklarına ihtiyaç duyduğu habitatlarda" diye ekliyor. Mercanların neden floresan yaydığını açıklamak için bir sürü başka fikir önerildi. Örneğin, 'güneş kremi' hipotezi, floresanın mercanları daha fazla ısı stresinden ve ışık hasarından koruyabileceğini öne sürüyor. Fotosentezi artırmak başka bir olası açıklama olabilir. Ancak düşük, maviye kaydırılmış ışıkta büyüyen mezopotik mercanlar biraz farklıdır - floresanlarının herhangi bir koruma veya enerji artışı sağladığına dair henüz bir kanıt yoktur. Bu yüzden Ben-Zvi ve meslektaşları, ışığın azaldığı derinliklerde büyüyen ve yiyecek için fotosentezden çok yırtıcılığa dayanan mercan türlerine bakarak konuya eğildiler. Bir dizi laboratuvar deneyinde ekip, ufacık karidesin bir tankın karşı tarafında konumlandırılmış açık, yansıtıcı veya mat renkli hedeflere karşı yeşil veya turuncu bir floresan hedefi tercih edip etmediğini test etti. Gerçekten de karides floresan sinyaline çekildi ve ona doğru yüzdü. Araştırmacılar, Kızıldeniz'in kuzey ucunda bulunan Eilat Körfezi'nde deneyler sistemleri kurduklarında da benzer sonuçlar bulundu. Yerli bir kabuklu olan Anisomysis Marisrubri, floresan yansıtıcı hedefleri tercih etti. Son olarak, araştırmacılar Eilat Körfezi'nden 45 metre derinlikte toplanan ve laboratuvara geri gönderilen farklı renkli Euphyllia paradivisa mercanları arasındaki avlanma oranlarını karşılaştırdı. Floresan yeşil mercanların, sarı floresan eşlerinden daha yüksek avlanma oranlarına sahip oldukları ve 30 dakika içinde daha fazla A. salina karidesi yuttukları ortaya çıktı. Tabii ki, bu çalışmanın sadece bir mezopotik mercan türüne baktığını belirtmek önemlidir. Plankton ve diğer mercan besleyen kabukluların renkleri nasıl algıladıklarını daha iyi anlamak için daha fazla araştırmaya da ihtiyaç var. Ancak ne olursa olsun, çalışma bulguları, biyolojik çeşitliliğe sahip okyanus ekosistemlerinin ana kayası olan mercanların korunmasının neden bu kadar hayati olduğunun altını çiziyor.


Bir milyon yaşında veya daha küçük dört çarpma krateri, önceki ölçümlerden önemli ölçüde daha büyük olabilir. Bu doğruysa, ve bazı bilim insanları şimdiden şüphelerini dile getirdiler, bu onları oluşturan asteroidin ve salınan enerjinin düşündüğümüzden çok daha büyük olduğu anlamına gelir. Bu da, insan uygarlığını yok etmeye yetecek kadar büyük bir karşılaşma riskine ilişkin mevcut tahminlerin 10'a kata kadar daha düşük olabileceğini düşündürüyor. Çoğu insan tehdit edici bir asteroit düşündüğünde, Dünya'daki türlerin çoğuyla birlikte kuş olmayan dinozorları da yok eden büyüklükte bir şey hayal eder. Bu tür olaylar, Don't Look Up ve Deep Impact gibi filmlerde gerçek hayatta olduğundan çok daha yaygındır - son birkaç yüz milyon yılda yalnızca bir tane olmuştur. Bu tür şeyleri önleme sorumluluğuna sahip bilim insanları, insanlığı sona erdirmeyebilecek ancak gıda üretimini yıllarca engelleyebilecek ve milyarlarca insanın ölümüne yol açabilecek daha küçük olaylar hakkında çok daha fazla endişe duyuyorlar. Goddard Uzay Uçuş Merkezi'nden Dr. James Garvin'in Teksas'ta düzenlenen Ay ve Gezegen Bilimi Konferansı'nda tartıştığı bu tür olaylar rahatsız edici derecede sık olabilir. Garvin ve ekibi, üç doğrulanmış çarpma kraterinin ve bir şüphelinin boyutunu ölçmek için yüksek çözünürlüklü uydu görüntülerini kullandı: sırasıyla Pantasma , Bosumtwi , Zhamanshin ve Itturalde . Her durumda, mevcut çap tahminleri iç rakama dayalı, bir iç ve dış çemberin işaretlerini buldular. Dış kenar aslında gerçek krater sınırıysa, kraterler 2,5-3 kat daha geniş veya alan olarak dokuz kata kadar daha büyük. Mars içinde yörüngeleri olan dinozor öldürücü boyutta çok az asteroit vardır ve bu kadar büyük kuyruklu yıldızlar nadiren Güneş'in bu kadar yakınından geçerler. Yaklaşık 1 kilometre çapındaki cisimler çok daha yaygındır. Bunlardan birinin isabet etmesi yerel olarak yıkıcı olabilir, fakat küresel etkiler genellikle kısa olacaktır - ancak tarihi bir olasılık hakkında hararetli tartışmalar var. Bununla birlikte, henüz Dünya'nın üretim kapasitesinin sınırlarını zorlayan bir uygarlığa rastlamadılar. Böyle bir cisim, en azından karaya çarparsa, 25-35 kilometre genişliğinde bir krater bırakmalıdır. Bunun ne sıklıkta olduğunu tahmin etmek için gezegen bilimcileri üç yöntem kullandılar. Dünya'yı geçen yörüngelere sahip bilinen cisimlerin sayısına baktılar, yakın zamanda Dünya'da uygun boyutta yapılmış kraterleri saydılar ve benzer bir ay krater sayımı gerçekleştirdiler. Aşınma veya engelleyici orman veya okyanus olmadığından Ay, bunların en güveniliri olarak kabul edilir. Bununla birlikte, üçünün de hizalanması, bir milyon yıl boyunca yaklaşık 1,5 çarpışma rakamı vererek, bir miktar rahatlık kaynağı olmuştur. Ancak, Garvin'in kraterlerinin en eskisinin 1,05 milyon yaşında olduğu düşünülüyor ve bunlar sadece bulabildiklerimiz. Muhtemelen okyanusta karadaki her birine üç tane var ve Antarktika altında bir tane varsa onu da bulamamış olabiliriz . Yerleşim olan kıtalarda bile bazıları fark edilmeden kalabilir; Garvin'in dörtlüsünden biri olan Pantasma'nın, yalnızca 2019'da Orta Amerika yağmur ormanlarının altında gizlendiği tespit edildi. Bu, dünya rekorunu ay rekoru ile keskin bir çelişkiye sokacaktır. Uyatılar var; Garvin, uygun zamanlarda buz çekirdeklerinde veya bu tür büyük çarpmaların tortularında kanıt bulmayı bırakın, incelemek için kraterlere gitmediğini itiraf ediyor. Ve bir uzmanlar konferansında sunulmasına rağmen, çalışma hakemli bir dergide henüz yayınlanmadı. Sonuç olarak, Güneybatı Araştırma Enstitüsü'nden Dr. Bill Bottke, Science'a, "Şüpheliyim. İnanmadan önce çok daha fazlasını görmek istiyorum. dedi. Bazen çarpmalarda ortaya çıkan enkaz, kraterin dışında çıkıntılar oluşturmak için yere inebilir ve bazı bilim insanları Science'a Garvin'in bulduğu şeyin bu olduğunu düşündüklerini söylediler. Bununla birlikte, bunların yüzbinlerce yıl veya erozyondan sağ çıkacağından şüphe ediyor. Buradaki varoluşsal risk göz önüne alındığında, bu konu, birileri araştırana kadar çözülmemiş gizem sepetinde bırakmayı göze alabileceğimiz bir konu değil. Makale, 2023 Ay ve Gezegen Bilimi Konferansı'nda sunuldu.


Europa, kalın buz kabuğu sayesinde Güneş Sistemimizdeki en pürüzsüz katı nesnedir. Jüpiter'in dördüncü en büyük ayı, pürüzsüz dış görünümünün altında sırlar barındırıyor gibi görünüyor. Bu, uzaylı yaşamı için merak uyandıran potansiyele sahip derin, tuzlu bir okyanus olabilir. Bu okyanus, Europa'yı, önümüzdeki iki yıl içinde Jüpiter'e doğru fırlatılacak 2 ayrı yörünge görevi de dahil olmak üzere, bilimsel çalışma için birincil hedef haline getiriyor. Her 2 sondanın da gitmesi birkaç yıl alacak olsa da bilim insanları teleskop gözlemlerinden, önceki sonda uçuşlarından, laboratuvar deneylerinden ve bilgisayar simülasyonlarından içgörüler toplayarak Europa'ya başka şekillerde ışık tutuyor. Araştırmalarına göre, yüzeyin senkronize olmayan dönüşüne aşağıdan iten okyanus akıntıları neden olabilir. Şu anda Oxford Üniversitesi'nde olan baş yazar ve JPL araştırmacısı Hamish Hay, bu büyük bir keşif, diye açıklıyor; altında neler olup bittiğine dair yeni ipuçları sunabilecek bir keşif. Buz kabuğu Europa'nın okyanusunda yüzer, böylece okyanus, kayalık iç kısım ve metalik çekirdek dahil olmak üzere ayın geri kalanından bağımsız olarak dönebilir. Bilim insanları uzun süredir bundan şüpheleniyorlardı, ancak kabuğun dönüşünü sağlayan güçler bir sır olarak kaldı. Europa, Jüpiter'in güçlü yerçekimiyle ayı deforme eden gelgit esnemesine tabidir. Bu muazzam çekişme, Europa'nın buz kabuğunda çatlaklara neden oluyor ve muhtemelen manto ve çekirdek ısısının bir kısmını üretiyor. Radyoaktif bozunmadan salınan termal enerjiyle birlikte, Europa'nın iç kısmından gelen bu sıcaklığın, bir ocakta ısınan bir tencere su gibi okyanus boyunca donmuş yüzeye doğru yükseldiği düşünülüyor. Europa'nın dönüşü ve diğer faktörlerle birleştiğinde, bu dikey sıcaklık gradyanı bazı oldukça güçlü okyanus akıntılarını beslemelidir. Ve çalışmadaki tahminlere göre, bu akımlar, küresel buz kabuğunu yukarı doğru hareket ettirecek kadar güçlü olabilir. Kabuğun tam olarak ne kadar kalın olduğunu kimse bilmiyor, ancak tahminler yaklaşık 15 ila 25 kilometre arasında değişiyor. Bilim insanları, Europa'nın buz kabuğunun muhtemelen kendi kendine döndüğünü bilmelerine rağmen, itici güç olarak Jüpiter'in yerçekimi etkisine odaklanmışlardı. NASA'nın Jet Tahrik Laboratuvarı'ndan çalışmanın ortak yazarı ve Europa Clipper Projesi bilimcisi Robert Pappalardo, "Okyanusun dolaşımında meydana gelenlerin buzlu kabuğu etkilemeye yetmesi benim için tamamen beklenmedikti. Bu çok büyük bir sürprizdi" diyor. Araştırmacılar, Dünya'daki okyanusları modellemek için kullanılan teknikleri ödünç alarak Europa'nın okyanusunun karmaşık simülasyonlarını oluşturmak için NASA süper bilgisayarlarını kullandılar. Bu modeller, Europa'daki su sirkülasyonunun ayrıntılarını, bu modellerin okyanusun ısınması ve soğumasından nasıl etkilendiği de dahil olmak üzere, daha derine inmelerini sağlıyor. Çalışmanın ana odak noktası sürükleme veya okyanusun üzerindeki buzu iten yatay kuvvetiydi. Araştırmacılar, sürüklemeyi simülasyonlarına dahil ederek, bazı daha hızlı akıntıların Europa'nın buz kabuğunun dönüşünü hızlandırmak veya yavaşlatmak için yeterli sürüklemeyi üretebileceğini buldular. Bu etki akıntıların hızına bağlı olsa da araştırmacılar Europa'nın iç ısınmasının zamanla değişebileceğini belirtiyor. Bu, okyanus akıntılarının hızında buna karşılık gelen bir değişikliğe yol açarak buz kabuğunun daha hızlı veya daha yavaş dönmesine neden olabilir. Araştırmacılar, Europa'yı anlamamıza yardımcı olmanın ötesinde, diğer okyanus dünyaları için de geçerli olabilir, burada yüzey özellikleri aşağıda gizlenmiş sular hakkında ipuçları verebilir.


Yaşam iksiri efsane olmaya devam ediyor, ancak gençleri zamanından önce yaşlanmak o kadar da zor olmayabilir. Yeni bir deneyde, genç fareler, bilim adamları onlara daha yaşlı farelerin kanını aşıladıklarında, kısa bir süre yaşlılık belirtileri yaşadılar. Benzer bir yaşlanma etkisi, insan hücreleri yaşlı bireylerin plazmasına daldırıldığında meydana geldi. Üç aylık ve tamamı erkek olan genç farelere 22-24 aylık daha yaşlı bir fareden kan nakli yapıldı. Daha sonra genç fareler, eski kanın doku yaşlanması etkisini yaratıp yaratmadığını görmek için kas gücü açısından test edildi. Araştırmacılar, bir kontrol grubuyla karşılaştırıldığında, yaşlı bir fareden kan alan farelerin "azalmış maksimal seğirme kuvvetine ve kasılmalar sırasında kuvvet geliştirme ve gevşeme oranlarının önemli ölçüde daha kısa olmasına" sahip olduklarını bildirdiler. Eski kan alan fareler, kontrol grubuna göre daha çabuk yoruldu ve koşu bandında daha kısa bir mesafe koştu. Bu fareler ayrıca böbrek hasarı ve karaciğer yaşlanmasının kanıtı olan biyobelirteçlere sahipti. Bu deneyde daha yaşlı farelere daha genç kan verildiğinde, lipidler ve fibroz ve yorgunluk azaldı ve kas dayanıklılığı arttı. Bu son sonuç, 2005 yılında California Üniversitesi tarafından yürütülen, genç ve yaşlı farelerin yapışık ikizlerini yaratmanın yaşlı farelerde yaşlanma belirtilerini tersine çevirebileceğini gösteren daha önceki bir çalışmayı yansıtıyordu. Araştırmacılar, "Heterokronik kan değişimini kullanarak yaşlı farelerden genç farelere fizyolojik yaşlanma transferini rapor ediyoruz" diyor. Araştırmacılar, daha yaşlı farelerden alınan hücrelerin, kas zayıflığı, dayanıklılık kaybı ve doku hasarı gibi yaşlanmayı destekleyen bir "salgı fenotipi" saldığını varsaydılar. Bu yaşlanan hücreler üremeyi durduran ancak vücuttan atılmayan yaşlı hücreler kronolojik yaşlanma ilk önce meydana gelmese bile, daha genç bir bireyin içindeki hücreleri potansiyel olarak etkileyebilir. Araştırmacılar ayrıca 60 ila 70 yaş arasındaki insanlardan alınan plazmaya insan böbrek hücrelerini yerleştirdiler ve deneyden sonraki 6 gün içinde birden fazla yaşlanma biyolojik belirteci buldular. Bu biyobelirteçler, 20 ila 30 yaşları arasındaki insanlardan alınan plazma kullanılarak deney tekrarlandığında bulunamadı.


Galaksiler birçok farklı şekil ve boyutta gelir, ancak temel bileşenler oldukça tutarlı görünmektedir. Genellikle merkezde büyük bir kara delik, bir grup yıldız ve gaz ve her şeyi birbiri ile birleştirmeye yardımcı olan çokça karanlık madde vardır. Bununla birlikte, yalnızca 94 milyon ışık yılı uzaklıkta bulunan yeni keşfedilen bir cüce galaksi, gökbilimcilerin beklentilerini karşılıyor. FAST J0139+4328 olarak adlandırılan galaksi herhangi bir optik ışık yaymaz. Aslında, neredeyse hiç ışık yaymıyor. FAST J0139+4328, karanlık bir galaksi olarak bilinen şey gibi görünüyor. Küçük bir yıldız kümesi dışında, galaksi neredeyse tamamen karanlık maddeden oluşuyor gibi görünüyor. Keşfi anlatan bir makale, The Astrophysical Journal Letters'da yayınlanmak üzere kabul edildi ve ön baskı sunucusu arXiv'de mevcut. Pekin'deki Çin Bilimler Akademisi'nden Jin-Long Xu liderliğindeki gökbilimcilerden oluşan bir ekip, "Bu bulgular, FAST J0139+4328'in izole edilmiş bir karanlık cüce gökada olduğuna dair gözlemsel kanıtlar sağlıyor" diyor. Karanlık madde, şu anda Evrenin köşelerinde gözlemlenen normal veya baryonik madde miktarı ile onu bir arada tutmak için gereken yerçekimi gücü arasındaki garip tutarsızlığın önde gelen açıklamasıdır. Basitçe söylemek gerekirse, tüm yerçekimini açıklamaya yetecek kadar baryonik madde yok. Galaksiler o kadar hızlı dönüyorlar ki, başka hiçbir şey onları birbirine bağlamadan uçup gitmeliler. Bu ekstra yerçekiminden sorumlu olan her neyse, anlaşılması zor. Normal madde ile yerçekimi dışında herhangi bir şekilde etkileşime giriyor gibi görünmüyor; şu anda tespit edebileceğimiz herhangi bir radyasyon biçimi de yaymıyor. Bu ekstra kütlenin kaynağını göremiyoruz. Yine de, bilinmeyen bir tür malzemeyi hesaba katmak, gözlemlediğimiz sorunları çözmek için önemli bir adım oluyor. Ancak karanlık madde teorisi de mükemmel değil. Sorunlardan biri, Evrendeki karanlık madde dağılımının simülasyonları ile orada gördüğümüz daha büyük gökadaların yörüngesinde dönen cüce gökadaların sayısı arasındaki tutarsızlıktır. Simülasyonların olması gerektiğini öne sürdüğünden çok daha az cüce gökada var. Bu, cüce galaksi sorunu olarak bilinir. Temel olarak gaz ve karanlık maddeden oluşan çok az yıldıza sahip olanlar gibi bazı cüce gökada türlerini tespit edemiyor olmamız mümkün. Bazı aday karanlık galaksiler tespit edildi, ancak diğer yapılara çok yakınlar, bu da onları daha güçlü yerçekimi kuvvetleri tarafından parçalanan enkaz damlalarından ayırt etmeyi zorlaştırıyor. İdeal bir karanlık galaksi adayı, kimliğinin yanlış anlaşılamayacağı bir yerde, uzayda izole bir şekilde kendi kendine sürükleniyor olacaktır. Xu ve meslektaşları, böyle bir galaksiyi aramak için Çin'deki Beş Yüz Metre Açıklıklı Küresel radyo Teleskobu'nu kullandılar. Gözlem programındaki boşluklar sırasında teleskopu, galaksiler arası uzayda büyük nötr atomik hidrojen gazı bulutlarının radyo emisyonunu araştırmak ve bir galaksiyle tutarlı özellikler aramak için bir "doldurucu" proje olarak kullandılar. 94 milyon ışık yılı uzaklıktaki bir HI bulutunun yaydığı radyo dalgaları, beklenen optik ışık olmadan, dönen bir disk gökada ile tutarlıydı. Kızılötesi ve ultraviyoledeki takip gözlemleri, yıldızların zayıf bir şekilde dağıldığını ortaya çıkardı. Veriler, araştırmacıların FAST J0139+4328 olarak adlandırdıkları gökadanın özelliklerini belirlemesine olanak sağladı. Ekibin hesaplamalarına göre, galaksinin 690.000 güneş kütlesi değerinde yıldız üst sınırı var ve 83 milyon güneş kütlesi değerinde HI içeriyor. Galaksinin toplam baryonik kütlesi, yaklaşık 110 milyon güneş kütlesindedir. Ancak bu, galaksinin toplam kütlesine oranla okyanusta sadece bir damla. Ekip, FAST J0139+4328'in dönüş hızını ve bundan 5,1 milyar güneş kütlesi olarak gelen toplam kütlesini hesaplayabildi. Bu, galaksinin yaklaşık yüzde 98 oranında karanlık maddeden oluştuğu anlamına gelir. Diğer bilim insanlarının nesnenin doğasını doğrulamaya çalışması bekleniyor. Bu durumda, Dragonfly 44 adlı bir galakside olduğu gibi, farklı bir şey ortaya çıkabilir. 2016'da galaksinin yüzde 99,99'unun karanlık maddeden oluştuğu bulundu. Ancak dört yıl sonra gökbilimciler Dragonfly 44'ün o kadar da anormal olmadığına karar verdiler. Ancak karanlık bir gökada olduğu doğrulanırsa, FAST J0139+4328'in çevremizdeki Evren hakkında bize anlatacağı çok ilginç şeyler olacaktır.


Bilim insanları, bazı kanser hastalarının büyük bir problemi olan Stafilokok Enfeksiyonu'nu tedavi etmenin antibiyotiksiz bir yolunu buldular. Kopenhag Üniversitesi'ndeki araştırmacıların laboratuvar çalışması, bakteriyofajlar tarafından doğal olarak üretilen bir enzimin yapay bir versiyonunu kullandı ve bunu deri lenfomalı insanlardan alınan biyopsi örneklerinde Staphylococcus aureus'u veya Stafilokok Enfeksiyonu'nu yok etmek için kullandı. Kopenhag Üniversitesi'nden immünolog Niels Odum, "Cilt lenfoması nedeniyle ciddi şekilde hasta olan insanlar için stafilokoklar çok büyük, bazen çözülemeyen bir sorun olabilir, çünkü birçoğu antibiyotiklere dirençli bir tür Staphylococcus aureus ile enfektedir" diye açıklıyor. "Bu nedenle herkese antibiyotik vermemeye dikkat ediyoruz çünkü daha dirençli bakterilerle uğraşmak istemiyoruz. Bu nedenle, bu enfeksiyonları tedavi etmenin - ve en azından önlemenin - yeni yollarını bulmamız önemlidir," diye açıklıyor Odum. Staphylococcus aureus, cildimizde ve burun yollarımızda yaygın olarak bulunur ve genellikle zararsızdır. Ancak fırsatçı bir patojendir: Bağışıklık azaldığında, çıban ve apse gibi küçük cilt enfeksiyonlarından zatürre ve sepsis gibi hayatı tehdit eden hastalıklara kadar her türlü enfeksiyona neden olabilir. Hastane ortamında ilaca dirençli bakteri türleri ciddi ve büyüyen bir sorundur. S. aureus, ameliyat sırasında veya kateter gibi tıbbi cihazlar aracılığıyla kan dolaşımına girerek vücudun ilk savunma hattı olan deri ve mukozal bariyerleri geçebilir. Kemoterapi gibi düzenli tedaviler için hastaneleri ziyaret eden zayıflamış bağışıklık sistemi olan kişiler, temel antibiyotiklere dirençli hale gelen kötü 'süper mikropları' kapma riski altındadır. Özellikle cilt lenfoması olan kişiler bakteriyel enfeksiyonlara karşı oldukça hassastır. Kutanöz T hücreli lenfoma olarak adlandırılan CTCL, kanserli T hücrelerinin cilde göç etmesiyle başlayan, Hodgkin dışı lenfomanın nadir görülen bir şeklidir. Orada, bu haydut bağışıklık hücreleri vücudun diğer bölgelerine yayılmadan önce kızarıklıklara ve lezyonlara neden olur. Staphylococcus aureus, CTCL'nin ilerlemesini hızlandırdığı düşünülen enterotoksinler adı verilen maddeleri dışarı atar, çünkü CTCL'li hastalar bir dizi antibiyotiği bitirdiğinde, S. aureus cilt lezyonlarında hızla ortaya çıkabilir ve kanser semptomları kötüleşebilir. Metisiline ve diğer antibiyotiklere dirençli olan S. aureus suşlarına MRSA adı verilir ve hastaneler MRSA enfeksiyonlarını kontrol altına almak için biraz yol alırken, diğer ilaca dirençli süper mikroplar hızla onun yerini alır. Bu nedenle, bu çalışmada Odum ve meslektaşları, endolizin adı verilen yeni bir antibakteriyel madde sınıfı ile deneyler yaptılar. Endolizinler, bakterileri enfekte eden virüsler olan bakteriyofajlar tarafından doğal olarak üretilen enzimlerdir. Enfeksiyondan sonra, bakteri hücre duvarında ağ benzeri iskeleler oluşturan peptidoglikanlar adı verilen molekülleri dilimlerler ve bakterileri içeriden yok ederler. Her bakteri türü, doğru endolizinin seçici olarak hedefleyebileceği benzersiz peptidoglikanlara sahiptir. Bu çalışmada bir endolizin olan XZ.700, sağlıklı cilde sahip insanlardan ve CTCL'li kişilerden alınan deri numuneleri üzerinde test edilmiştir. Baş yazar ve Kopenhag Üniversitesi immünoloji araştırmacısı Emil Pallesen, "Bu enzimle ilgili en güzel şey, Staphylococcus aureus'un duvarına nüfuz edecek şekilde tasarlanmış olmasıdır" diye açıklıyor. Endolizin tedavisi ayrıca S. aureus'un CTCL'li insanlardan alınan sağlıklı deri örneklerini ve lezyonlu deri biyopsilerini kolonize etmesini "derinden" durdurdu. Ayrıca biyopsi alınmış deriye yerleşmiş olan S. aureus kolonilerini de kabuklarından ayırdı. Odum, "Laboratuvar testlerimiz, endolizinlerin deri örneklerinden sadece Staphylococcus aureus'u yok etmediğini, aynı zamanda kanser gelişimini destekleme yeteneklerini de engellediğini gösterdi" diyor. Plastik tabaklardaki cilt biyopsi örnekleriyle yapılan bu laboratuvar tabanlı deneyler, gerçek dünya ortamlarında cilt enfeksiyonlarını ve kanseri tedavi etmekten çok uzak olsa da, sonuçlar umut vericidir. Araştırmacılar, endolysin XZ.700'ün, MRSA gibi ilaca dirençli suşları ve hatta biyofilmleri, yani tedavisi zor olduğu bilinen mikrop topluluklarını öldürebileceğini umuyor. Son laboratuvar çalışmaları, S. aureus'un endolizinlere karşı direnç geliştirmeden bunun mümkün olabileceğini düşündürmektedir. Bu son nokta çok önemlidir, çünkü bakteriler, bizim yeni ilaçlar geliştirebileceğimizden daha hızlı bir şekilde antibiyotik tedavilerinden kaçınmanın ve onları engellemenin yeni yollarını bulma konusunda becerikli mikroplardır. Endolizinlerin aynı bakteriyel çevikliğe yenik düşüp düşmediğini veya Stafilokok Enfeksiyonu karşı sağlam durup durmadığını gerçekten görmek için daha fazla araştırmaya ihtiyaç vardır. 2019'da antibiyotik direnci, dünya çapında üçüncü önde gelen ölüm nedeni olarak kaydedildi. İlaca dirençli bakterilerle savaşmak için acilen yeni tedaviler bulma ihtiyacı, yalnızca deri lenfoma hastalarını ilgilendiren bir ihtiyaç değil, acil bir küresel sorundur.


Fareler üzerinde deney yapan bilim insanları, modern insan beyninin önemli bölümlerinin, uzun süre önce soyu tükenmiş kuzenimiz Neandertal'inkinden daha fazla gelişme gösterdiğine dair kanıtlar buldular. Fazladan geçen zaman, kromozom hatalarını azalttığı görülen protein farklılıklarından kaynaklanır ve sonuçta daha sağlıklı, daha sağlam bir popülasyon elde edilir. Çalışmanın sonuçları, neokorteksimizin gelişimindeki bu adımın, Neandertallerde eksik olduğu görünen bir özellik olan bizi hastalıklardan korumada bir rol oynadığını gösteriyor. Son yıllarda, genetik alanındaki ilerlemeler, bilim insanlarının antik kalıntılardan elde edilen DNA'yı sıralamalarını sağlayarak, Neandertal genomunun bizimkiyle nasıl karşıtlık oluşturduğuna dair ayrıntılı bilgiler ortaya çıkardı. Amino asit ikamesinin önemli etkileri olabilir, ancak bu ikamelerin insanlar ve Neandertaller arasında hangi işlevleri değiştirdiği açık değildi. Tanımlanan ikamelerin altısı, hücre bölünmesi sırasında kromozomların dağılımında rol oynadığı bilinen proteinlerde bulunur. Almanya'daki Max Planck Moleküler Hücre Biyolojisi ve Genetiği Enstitüsü'nden genetikçi Felipe Mora-Bermudez liderliğindeki bir araştırma ekibi, bu amino asit değişikliklerinin neokorteks gelişiminde oynayabileceği rolü belirleyip belirleyemeyeceklerini görmek için deneyler yaptı. Doğal denek, ilgili proteinlerdeki aynı altı amino asidi Neandertallerle paylaşan laboratuvar fareleriydi. Araştırmacılar, CRISPR Cas-9'u kullanarak bu amino asitleri modern insanlarda bulunan amino asitlerle değiştirdi. Onlar da embriyonik kök hücrelerden insan beyni organoidleri ürettiler ve modern insan amino asitlerini Neandertal/fare/maymun varyantlarıyla değiştirdiler. Mora-Bermudez, "Proteinlerin ikisinde bulunan üç modern insan amino asidinin, kromozomların hücre bölünmesi için hazırlandığı bir faz olan daha uzun bir metafaza neden olduğunu bulduk," dedi. Ek olarak, Neandertalize insan organoidlerindeki metafaz, kontrol organoidlerine kıyasla iki kat daha fazla kromozom ayırma hatasıyla sonuçlandı. Bu, üç modern insan amino asit ikamesinin Neandertallere kıyasla daha az kromozom dağılım hatasından sorumlu olduğunu göstermektedir. Polisomi olarak bilinen kromozom sayısındaki hatalar, lösemi ve karsinom gibi kanserlerin yanı sıra ciddi rahatsızlıklara neden olabileceğinden, sonuçlar değişimin modern insanın yararına olduğunu göstermektedir. Ayrıca, Neandertallerdeki beyin fonksiyonunun, modern insanlarda gördüğümüzden daha yüksek oranda kromozomal bozukluklardan etkilenmiş olabileceğine dikkat çekiyor.


Yapraklarına, küçük tüpler yerleştirilmesi yoluyla, bitkinin kara mayınlarında bulunan nitro-aromaları toplayarak, sinyal olarak iletmesi sağlandı. Massachusetts Teknoloji Enstitüsü'nün makale olarak yayınladığı çalışmaya göre, ıspanak yaprakları tarafından toplanan bu veriler, kablosuz olarak akıllı cihazlara da aktarılabiliyor. Bilim insanları ıspanak bitkisinin istenen sinyalleri verebilmesi için, yapraklarına nano partiküller ve karbon nanotüpler yerleştirdi. Sinyalleri okuyabilmek için ise yaprağa lazer tutarak, bu nanotüplerin lazer ışığıyla tepkimeye girmesi sağlandı. Bir kızıl ötesi kamera aracılığıyla da hedef moleküllerin tepkimesi tespit edildi. BBC'ye konuşan proje sorumlularından Profesör Michael Strano, "Bu yöntemle, bitkileri isteğimiz herhangi bir şeyi belirlemesi için kullanabiliriz" dedi. Strano, "Bitkiler savunma sistemi olarak kullanılabilir. Ayrıca toplu alanlara yerleştirilerek 'terörist faaliyetlere' karşı da sensör işlevi görebilir" açıklamasını yaptı. Michael Strano'nun laboratuvarı yakın zamanda, yine karbon nanotüpleri aracılığı ile TNT tipi patlayıcıları ve sinir sistemini etkileyen sarin gazını tespit etmeyi başarmıştı.


Fetüsteki bazı kök hücreler, kimyasalların oluşturduğu senfoni ile farklılaşarak kalbi oluşturur. Tabii fizik kurallarının da etkisiyle, bu organ itilip kakılarak vücutta bulunması gereken noktaya taşınır. Farklılaşma ve taşınma işlemleri de elbette DNA tarafından düzenlenir. Nature Communications dergisinden yayınlanan bir makaleye göre, bir grup araştırmacı deri hücrelerinden ürettikleri kök hücrelerle çalışmaya başlamış. Fakat bu deneyde her seferkinden farklı bir kimyasalı da işin içine katmışlar. Bu kimyasalın farklı yapısı ve kimyasalın petri kabının farklı bölgelerinde bulunmuş olması birden fazla kardiyak doku hücresi oluşumuna zemin hazırlamış. 20. günün sonunda ise farklılaşan bu hücreler mikro halkalar oluşturarak kalbin atışına benzeyen hareketlenmeler yapmaya başlamış. Ekip diğer kimyasalların neler yapacağını görmek için bazı girişimlerde bulunmuş. Fetüste kalp gelişimine yardımcı olan kimyasalı kullandıklarında, bekledikleri gibi, önceki deneyde oluşan mikro halka oluşumunu gözlemleyememişler. Fakat fikir gelişmeye çok açık. Ekip, ilerleyen dönemlerde fikrilerinin başarılı olması durumunda kalp hastalıklarına bakış açısının değişeceğini düşünüyor. Ayrıca, hangi ilaçların kalp üzerinde nasıl etki edeceğini de yine bu yapay doku ile öğrenilebileceğinden umutlular.


Humboldt-Universitat zu Berlin ve Ferdinand-Braun-Institut'tan bir araştırma ekibi, kuantum ışık kaynaklarından yayılan kararlı frekanslara sahip fotonlar üretmeyi başardı. Humboldt-Universitat zu Berlin'den kıdemli yazar Profesör Tim Schröder ve meslektaşları, "Elmas malzeme, kuantum internet gibi geleceğin teknolojileri için büyük önem taşıyor" dedi. Bir kuantum ağında uzun mesafelerde uygun iletişim hızlarıyla veri iletimini sağlamak için, tüm fotonların optik fiberlerde toplanması ve kaybolmadan iletilmesi gerekir. Ayrıca bu fotonların hepsinin aynı renge, yani aynı frekansa sahip olması sağlanmalıdır. Bu gereksinimleri karşılamak şimdiye kadar imkansızdı. Yazarlar araştırmalarında, kuantum ışık kaynaklarından veya daha doğrusu elmas nanoyapılardaki nitrojen boşluğu kusur merkezlerinden yayılan kararlı foton frekanslarına sahip fotonları üretip tespit edebildiler. Bu, elmas malzeme, sofistike nanofabrikasyon yöntemlerini ve özel deneysel kontrol protokollerini dikkatli bir şekilde seçerek sağlandı. Bu yöntemleri birleştirerek, daha önce veri iletimini bozan elektronların gürültüsü önemli ölçüde azaltılabilir ve fotonlar kararlı bir frekansta yayılır. Ekibin sonuçları, uzamsal olarak ayrılmış kuantum sistemleri arasındaki mevcut iletişim oranlarının ileriye dönük olarak 1.000 kattan fazla artırılabileceğini gösteriyor bu kuantum internet için önemli bir adım. Bu yapılar insan saçından 1000 kat daha ince ve yayılan fotonların yönlendirilmiş bir şekilde cam elyaflarına aktarılmasını mümkün kılıyor. Ancak, nanoyapıların üretimi sırasında, malzeme yüzeyi atomik düzeyde hasar görür ve serbest elektronlar, üretilen hafif parçacıklar için kontrol edilemeyen gürültü oluşturur. Kararsız bir radyo frekansıyla karşılaştırılabilen gürültü, foton frekansında dalgalanmalara neden olarak, dolaşıklık gibi başarılı kuantum işlemlerini engelliyor. Kullanılan elmas malzemenin özel bir özelliği, kristal kafesinde nispeten yüksek yoğunlukta nitrojen safsızlık atomları olmasıdır. Bunlar muhtemelen kuantum ışık kaynağını nanoyapının yüzeyindeki elektron gürültüsünden koruyor. Yine Humboldt-Universitat zu Berlin'den ilk yazar Dr. Laura Orphal-Kobin, "Ancak, kesin fiziksel süreçlerin gelecekte daha ayrıntılı olarak incelenmesi gerekiyor" dedi.


Araştırmacılar, ilk kez embriyonik farelerden elde edilen hücreleri kullanarak, saç yetiştiren bir organın küçük, basit versiyonları olan saç folikülü organoidlerini üretebildiler. Ayrıca, saçın pigmentasyonunu da etkileyebildiler ve foliküller canlı tüysüz farelere nakledildiğinde birden fazla saç büyüme döngüsü boyunca işlev görmeye devam ettiler. Ekip, bu araştırmanın saç dökülmesini tedavi etme çabalarına yardımcı olabileceğini ve hayvan testleri ve ilaç taramasına alternatif modeller sunabileceğini söylüyor. Saç kökleri embriyonun gelişimi sırasında oluşur. Dış deri tabakası veya epidermis ve onun yanındaki bağ dokusu tabakası, mezenkim, hücrelerin bir araya gelerek organı oluşturmaya başladığı morfogenez sürecini tetiklemek için karşılıklı olarak etkileşime girer. Foliküllerle sonuçlanan bu epidermal-mezenkimal etkileşimler çok da iyi anlaşılmadı. Bir laboratuvar ortamında, bilim adamları, folikül içeren hem fare hem de insan deri organoidlerini büyütmeyi başardılar, ancak başarılı bir şekilde folikülleri izole ederek büyütmenin zor olduğu kanıtlandı. Embriyonik farelerden toplanan iki tip hücreyle bunu başladılar: epitelyal ; ve mezenkimal. Bu hücre gruplarından bazıları, hücrelerin yapılar oluşturmasına yardımcı olan fareden türetilmiş bir zar preparasyonu olan Matrigel adlı bir madde ile kültürlendi; bazıları Matrigel olmadan kültürlendi. Fark oldukça çarpıcıydı. İki hücre tipi bir araya toplandı, daha sonra küme içinde kendiliğinden ayrılarak organize bir yapı oluşturdu. Matrigel olmadan veya daha sonra Matrigel eklendiğinde, bu yapılar halter şeklindeydi ve fonksiyonel foliküllere dönüşemediler. Bununla birlikte, kültürün hücrelerle tohumlanmasından sonraki altı saat içinde Matrigel eklendiğinde, yapılar bir mezenkimal hücre kabuğu ile çevrili bir epitel hücre çekirdeğinden oluşuyordu. Araştırmacılar bu düzenlemenin iki hücre tipi arasındaki temas alanını artırdığını ve blobun bir folikül haline gelmesini kolaylaştırdığını söylüyor. Nitekim gözlemledikleri de tam olarak budur. Çekirdek kabuk lekeleri, 23 gün sonra 2 milimetre saç büyüyen, neredeyse yüzde 100 başarı oranıyla olgun, saç üreten folikül organoidlerine dönüştü. Bu süreçte araştırmacılar, folikülün moleküler düzeyde nasıl saç geliştirdiğini ve ürettiğini inceleyebildiler. Ayrıca pigmentasyonla ilgili hücreler olan melanositlerin üretimini uyaran bir ilacı da test ettiler. Bu ilaç kültüre eklendiğinde, folikül organoidlerinden büyüyen kıllar, ilacın eklenmediği kıllardan daha fazla pigmentliydi. Son olarak, organoidlerin canlı bir bedene entegre olup olamayacağını gözlemlemek için kültürlenmiş foliküllerini çıplak farelere özellikle baskılanmış bir bağışıklık sistemi ile yetiştirilmiş laboratuvar farelerine naklettiler. Nakledildikten sonra, organoidler tam foliküllere olgunlaştı ve en az 10 ay süren birkaç büyüme döngüsü için saç üretti. Açıkçası bu bir fare çalışması ve henüz insanlar üzerindeki etkisi tahmin edilemiyor ancak bşr sonraki gündemde insan araştırması var. Fare çalışmasının aksine ekip embriyolardan elde edilen hücreleri kullanmayacak. Ancak yetişkinler tarafından bağışlanan hücreleri alacak ve bunları kök hücrelere ters mühendislik uygulayarak gerekli epitel ve mezenkimal hücreleri büyütmeyi umuyorlar. Bu süreç kendi içinde açıklayıcı olabilir, ancak nihai hedef iddialı bir hedeftir. Ekip, araştırmalarının tüm cinsiyetleri etkileyen alopesi veya kellik gibi durumlar için tedavilere yol açacağını umuyor. Ayrıca in vitro bir saç folikülü morfogenezi ve gelişimi modeli de hayvan testlerine olan bağımlılığımızı azaltabilir.


Bilim insanları, Parkinson hastalığında ölen belirli beyin hücrelerini belirlediler ve onları bu kadar savunmasız kılan şeyi keşfettiler. Broad Enstitüsü'nden nörobiyologlar Tushar Kamath ve Abdulraouf Abdulraouf tarafından yönetilen ekip, Parkinson hastalığı veya bunama nedeniyle ölen bireylerin beyin hücrelerini, her iki hastalıktan etkilenmeyen insanlarla karşılaştırdı. Buldukları şey, terapötik müdahale için başlıca adaylar olabilecek, dejenerasyona "yüksek derecede duyarlı" bir hücre grubuydu. Çalışma aynı zamanda genetik riskin Parkinson hastalığına neden olma olasılığının nasıl ortaya çıktığına da ışık tuttu. Parkinson hastalığı, titreme, konuşma güçlüğü ve zamanla kötüleşen denge sorunları gibi kontrol edilemeyen hareketlerle karakterize ilerleyici bir nörodejeneratif hastalıktır. Ruh halini ve vücut hareketlerini düzenleyen kimyasal bir haberci olan dopamin üreten sinir hücrelerinin zarar görmesinden kaynaklanır. Orta beynin substantia nigra adı verilen kısmındaki dopaminerjik nöronların kaybı, Parkinson hastalığının patolojik bir özelliğidir. Tüm dopaminerjik beyin hücreleri ölmese de, bazı nöronları hastalıklara karşı diğerlerinden daha savunmasız hale getiren moleküler özellikleri henüz tam olarak kavrayamadık. Bu son çalışmanın arkasındaki bilim insanlarından oluşan ekip, tek başına veya diğerleriyle birlikte ortaya çıkabilen daha az bilinen bir demans türü olan Lewy cisimcikli demans veya Parkinson hastalığından ölen insanların beyinlerinden binlerce bireysel nöronu izole etmek ve haritalamak için yola çıktı. Kamath ve meslektaşları, Parkinson hastalığından veya Lewy cisimcikli demanstan ölen 10 kişinin ve her iki hastalıktan etkilenmeyen sekiz kişinin insan beyin doku örneklerinden izole edilen yaklaşık 22.000 beyin hücresine baktılar. Tek hücrelerdeki gen aktivitesinin seviyelerini ölçen ekip, substantia nigra'da her biri gen aktivite profilleriyle ayırt edilebilen 10 farklı dopamin üreten nöron alt tipi tanımladı. Ancak bir grup dopaminerjik nöron, Parkinson hastalığı olan kişilerin beyinlerinde büyük ölçüde eksik olarak göze çarpıyordu. Daha yakından incelendiğinde, diğer nörodejeneratif hastalıklarda hücre ölümüyle bağlantılı moleküler süreçlerin, bu belirli dopaminerjik nöron grubunda arttığını ve hücrelerin tam olarak nerede bulunduğunu tam olarak belirlediler: substantia nigra pars compacta'nın alt tarafında. Dahası, bu nöron alt kümesi, Parkinson hastalığına yakalanma riskini veren en yüksek gen ekspresyonuna sahipti ve bu onların benzersiz kırılganlıklarını açıklayabilir. Başka bir deyişle, Kamath ve meslektaşları makalelerinde, Parkinson hastalığı için bilinen genetik risk faktörlerinin "hayatta kalmalarını etkileyen en savunmasız nöronlar" üzerinde etkili olabileceğini yazıyor. Bununla birlikte, Parkinson hastalığı ve Lewy cisimcikli demansın bazı benzer özellikleri paylaşan iki farklı bozukluk olduğuna dikkat etmek önemlidir: orta beyin dopaminerjik nöronları kaybolur, hücrelerin içinde Lewy cisimcikleri adı verilen anormal protein kümeleri oluşur. Karolinska Enstitüsü'nde moleküler nörobiyolog olan Ernest Arenas, araştırmaya eşlik eden bir yorumda, bu benzerlikler ışığında, yeni çalışma "bu iki hastalıktaki yaygın değişiklikler hakkında değerli bilgiler sağlıyor" diye yazıyor. Bununla birlikte, bazı hastalığa özgü değişiklikler, örneklenen az sayıda insan nedeniyle yetersiz temsil edilebilir ve tespit edilemeyebilir, diye uyarıyor. Bununla birlikte, artık Parkinson hastalığına karşı en savunmasız hücreler ve onları harekete geçiren şey hakkında daha fazla şey bildiğimize göre, araştırmacılar cilt hücrelerini yeniden programlayarak - önce esnek kök hücrelere ve sonra Kamath tarafından tanımlanan beyin hücresi türlerine - onları laboratuvarda yeniden tasarlayabilirler. Bu özenli süreç, bilim insanlarının hastalığın genetik etkenlerini araştırmasına, potansiyel ilaç adaylarını taramasına ve hatta Parkinson hastalığı için rejeneratif tıp olasılığını keşfetmesine olanak sağlayabilir. Arenas, bunun gibi tek hücreli dizileme çalışmalarından elde edilen bilgileri mevcut görüntüleme verileri, doku patolojisi çalışmaları ve genomik analizlerle entegre etmenin de Parkinson hastalığının tanımlayıcı özelliklerine ilişkin anlayışımızı iyileştirmeye yardımcı olacağını ekliyor. "Parkinson hastalığı için belirteçleri ve eyleme geçirilebilir hedefleri belirleme kapasitemiz, bu yıkıcı bozukluk için yeni terapötikler geliştirme kapasitemizi belirleyeceğinden, bu kritik bir görevdir" diye yazıyor.


Penguenler iklim değişikliğine yabancı değiller. Yaşam tarihleri, yükselen ve düşen sıcaklıklarla şekillenmiştir ve vücutları, Dünya'nın en aşırı koşullarının bazıları için oldukça uyumludur. Yine de bilim insanları, kuşlarda şimdiye kadar tespit edilen en düşük evrim oranları nedeniyle, penguenlerin evrimsel sürecinin durma noktasına gelmesinden endişe duyuyorlar. Uluslararası araştırmacılardan oluşan bir ekip, canlı ve fosil penguen türlerinden elde edilen verileri ilk birleştiren, bugüne kadarki en kapsamlı penguen evrimi çalışmalarından birini yayınladı. Araştırma, bilinen tüm penguen türlerinin dörtte üçünün - şu anda yalnızca fosillerle temsil edilen - zaten neslinin tükenmiş olduğu, genel olarak penguenlerin çalkantılı yaşam tarihini ortaya koyuyor. Yazarlar, "60 milyon yıldan fazla bir süredir, bu ikonik kuşlar, son derece uzmanlaşmış deniz yırtıcıları haline gelmek üzere evrimleştiler ve şimdi Dünya'daki en aşırı ortamlardan bazılarına iyi adapte oldular" diye yazıyor. Karada, penguenler garip paytak paytak yürüyüşleri ve görünüşte işe yaramaz kanatlarıyla biraz gülünç görünebilir. Ancak su altında vücutları son derece işlevseldir. Penguenler uçma yeteneklerini 60 milyon yıl önce, kutup buz tabakalarının oluşumundan önce kaybetmişti. Fosiller ve genomik veriler, penguenlerin sudaki yaşam tarzlarını mümkün kılan benzersiz özelliklerin, varlıklarının erken dönemlerinde bir grup olarak ortaya çıktığını ve evrimsel değişim oranlarının genellikle zaman içinde aşağı doğru eğilim gösterdiğini ortaya koyuyor. Bilim insanları, penguenlerin, şu anda çoğunlukla okyanusun altında kalan Zealandia adlı bir Gondwanan mikro kıtasından geldiğini düşünüyor. Makale, modern penguenlerin atalarının - taç penguenlerinin - yaklaşık 14 milyon yıl önce ortaya çıktığını öne sürüyor. Bu belirli dönem, orta Miyosen iklim geçişi olarak adlandırılan bir küresel soğuma anıyla çakışacaktır. Ancak yaşayan penguenler, son 3 milyon yıl içinde ayrı genetik gruplara ayrıldı. Penguenler, Güney Amerika ve Antarktika'ya dağılmadan önce Zelanda'ya yayıldılar, daha sonraki gruplar muhtemelen Antarktika Circumpolar Current'ta bir gezintiye çıktılar. Bilim insanları, Son Buzul Dönemi'nde hemen hemen her penguen türünün bir fiziksel izolasyon dönemi yaşadığını buldular. Bu süre zarfında diğer penguenlerle temasları sınırlıydı, çünkü gruplar daha kuzeyde, hala yiyecek ve barınak bulabilecekleri daha parçalı habitat alanlarında yaşamaya zorlandılar. Sonuç olarak, her grubun DNA havuzu daralarak türleri genetik olarak daha da uzaklaştırdı. Bunu takip eden ısınma döneminde kutuplara doğru geri çekildiler ve artık genetik olarak çok daha farklı olan bazı grupların yolları bir kez daha kesişti. Bazı penguen gruplarının bu önemli iklim olaylarını deneyimleme şekli, insan kaynaklı iklim değişikliğiyle nasıl başa çıkabileceklerine dair fikir veriyor. Isınma meydana geldiğinde sayıları artan grupların bazı ortak özellikleri vardı: Göçmenlerdi ve açık denizde toplanıyorlardı. Araştırmacılar, bu özelliklerin, değişen iklimlere, özellikle de av için daha uzaklara bakma ve daha düşük enlemlere geçme yeteneklerine daha iyi yanıt vermelerini sağladığını düşünüyor. Sayıları azalanlar ise belirli bir yerde yaşıyorlar ve yemek için kıyıya daha yakın yerler arıyorlardı. Ancak penguenlerin değişme yeteneği, yaşam tarzından daha fazlası olabilir. Bu, genlerine gömülü gibi görünüyor. Penguenlerin, kuş türlerinde şimdiye kadar tespit edilen en düşük evrim oranlarına sahip oldukları ortaya çıktı. Araştırmacılar, evrimsel değişim oranlarıyla yakından ilgili birkaç genetik imza kullanarak genel olarak 17 farklı kuşu karşılaştırdılar. Suda yaşayan kuşların genellikle karadaki akrabalarından daha yavaş evrim oranlarına sahip olduklarını fark ettiler, bu nedenle suda bir yaşam tarzının benimsenmesinin düşük evrim oranlarıyla ilişkili olabileceğini düşünüyorlar. Ayrıca, soğuk iklimlerde kuşlardaki evrim oranlarının daha düşük olduğunu düşünüyorlar.


Beyindeki nöron hücrelerinin mimarisine çok yakından bakan bilim insanları, beyin zarının bir parçası olan kortikal nöronlardaki primatlar ve primat olmayanlar arasında önemli bir yapısal fark buldular. Bulgular bize bu en karmaşık organlar ve nöronların biçim ve işlevlerinin türler arasında nasıl farklılık gösterebileceği hakkında daha fazla fikir veriyor. Ayrıca araştırma yoluyla insan ve hayvan evrimi hakkında daha fazla şey öğrenebiliriz. Nöronlardaki bu farkın anahtarı akson lifidir: nöronun elektriksel uyarıları taşıyan ince bir parçası. Şimdiye kadar, bu aksonların neredeyse her zaman hücre gövdesinden çıktığı düşünülüyordu, ancak yeni çalışma, bunların aynı zamanda dendritlerden oluşabileceğini gösteriyor. Ekip, akson taşıyan bu dendritlerin kediler ve domuzlar gibi primat olmayanlarda primatlardan çok daha yaygın olduğunu keşfetti. Çalışma, mevcut arşivlenmiş doku ve örneklere dayanıyordu ve 34.000'den fazla bireysel nöronun bir analizini içeriyordu. Araştırmacılar fareler, sıçanlar, domuzlar, kediler, yaban gelinciği, makak maymunları ve insanları kapsayan örneklere baktılar. Akson taşıyan dendritler tüm türlerde bulunurken, primat olmayanlarda önemli ölçüde daha fazlaydı. Araştırmanın önemli bir parçası, hücre gelişimine yakından bakmak için yüksek çözünürlüklü mikroskopi tekniklerinin kullanılmasıydı. Wahle, "Bu, bazen geleneksel ışık mikroskobu ile o kadar kolay olmayan mikrometre düzeyinde doğru bir şekilde izlenen aksonal kökenlerin saptanmasına izin verdi" diyor. Bazı türlerin neden diğerlerinden daha yüksek oranda akson taşıyan dendritlere sahip olduğunu ve bunları kullanan hayvanlar için evrimsel avantajlarının ne olabileceğini anlamak için daha fazla araştırma yapılması gerekecek. Nöronlar, aldıkları diğer girdilere göre hangi sinyallerin iletileceğine ve hangilerinin geçmeyeceğine karar verme konusunda genellikle kapı bekçisi görevi görür. Bu somatodendritik entegrasyon olarak bilinir. Akson taşıyan dendritlerin sahip olduğu bir fark, bu geçit denetimini atlayabilme ve hangi mesajların beyin ağı çevresinde dolaşacağını bağımsız olarak seçebilme yeteneğidir. Henüz, bunun beyin için ne anlama geldiğini tam olarak bilmiyoruz ve zamanla daha fazla ipucu elde etmemiz gerekiyor. Araştırmacılar, hayvanlarda evcilleştirmenin, bu akson taşıyan dendritlerin sayısını etkilemediğini buldular. İzlenecek bu kadar çok nöronla bazı durumlarda on milyarlarca beyin, vücudun incelenmesi kolay bir parçası değildir. Ancak nöronların nasıl düzenlendiği ve nasıl çalıştıkları hakkında sürekli daha fazla şey öğreniyoruz. Araştırmacılar, "Bulgularımız, primat olmayan taksonların neokorteksindeki akson taşıyan dendrit hücrelerinin dağılımı ve oranı ile ilgili mevcut bilgileri genişletiyor ve bu hücrelerin esas olarak daha derin katmanlarda ve beyaz cevherde bulunduğu primatlardan çarpıcı bir şekilde farklı," diyor.


Nörolojik bir hastalığın tedavisini gerçekleştirmek için ise elimizden sadece elektrik uyartıları ile sinyalleri oluşturmak ve iletim için kullanılan kimyasalları ilaç olarak vücuda vermek geliyor. Ancak İsveçli bilim insanları sahip olduğumuz nöronların sentetiklerini yaptılar! Bu sentetik nöronlar organik nöronlar ile iletişim kurabiliyor. Bu da birçok nörolojik hastalığa sahip olan bireyler için umut ışığı oldu. Üretilen sinir hücreleri beyninizdekilerle aynı şekilde çalışıyor: Kimyasal sinyali al, değerlendir, uyartıyı sonraki sinir hücresine aktar. Ancak sentetik nöronlar parmak ucu büyüklüğüne sahip ve biyo elektronik polimerler kullanılarak üretilmiş. Ekip ürettikleri hücreyi petri kabına koyarak test etmişler. Bilgisayar yardımı ile de hücrenin kimyasallara ne düzeyde tepki verdiğini ölçmüşler. Araştırmacılar yeni icatlarının travma sonucu oluşmuş olan sinir hücresi hasarlarını tedavi edebileceklerinden umutlu. Yakın gelecekte ise sentetik nöronun nakil edilebilecek düzeye getirilmesini umuyorlar.