Samanyolu'nun merkezine yakın bir moleküler bulut, astronomide en çok aranan nesnelerden birinin yörüngesinde dönüyor gibi görünüyor. Modelleme, bunun da sıradan bir kara delik olmayacağını, nadiren görülen orta ağırlık sınıfına ait bir kara delik olacağını öne sürüyor; "kayıp halka" orta kütleli kara delikler. Eğer durum buysa, bu, galaktik merkezin yakınında bulunan beşinci aday ara kara delik olacaktır. Şimdiye kadar yakalanması zor nesnelerin bu artan sayısı, gökbilimcilerin galaksilerin merkezlerindeki süper kütleli karadeliklerin nasıl oluştuğunu ve daha sonra bu devasa boyutlara nasıl büyüdüğünü anlamalarına yardımcı olabilir. Japonya'daki Keio Üniversitesi'nden Miyuki Kaneko liderliğindeki bir gökbilimci ekibi, "Bu yazıda, izole edilmiş, tuhaf, kompakt bir bulutun keşfini rapor ediyoruz" diye yazıyor. Evrendeki kara delikler iki farklı kütle rejiminde bulunma eğilimindedir. Güneş kütlesinin yaklaşık 100 katına kadar yıldız kütleli kara delikler vardır. Bunlar, ömrünün sonuna gelen büyük kütleli bir yıldızın çekirdeğinin çökmesinden veya bu tür kara deliklerin birleşmesinden oluşan kara deliklerdir. Sonra süper kütleli kara delikler var. Bunlar, kütleleri Güneş'inkinin milyonlarca ila milyarlarca katı olan, galaksilerin merkezlerinde oturan dev chonkerlerdir. Bu nesnelerin nasıl oluştuğu net değil ve bu, astronomların çözmek isteyeceği kozmik bir muamma. Cevapların bulunabileceği yerlerden biri, kütleleri bu ikisinin arasında olan karadeliklerdir. Bu orta kütleli kara deliklerin bulunması, kara deliklerin tüm kütle aralığını eşit bir şekilde kapsadığının ve orta kütleli kara deliklerin titch ile behemoth arasındaki bir büyüme aşaması olduğunun kanıtı olacaktır. Ancak bu orta ağırlıktaki nesnelerden yalnızca çok azı tanımlandı ve çoğu da yalnızca geçici olarak belirlendi. Sorunlardan biri, yalnız kara deliklerin kendi başlarına herhangi bir ışık yaymamasıdır. Yalnızca muazzam yerçekiminin çevreleri üzerindeki etkisiyle, maddenin akkor halinde dönmesine neden olarak veya uzay-zaman dokusunu farklı şekillerde çekerek tespit edilebilirler. Bu çekiş, Samanyolu'nun merkezindeki kara delik olan Sagittarius A'nın varlığını doğrulamak için incelenen yıldız astronomları gibi uzak nesnelerin yörünge dansını etkileyebilir. Galaktik merkez aslında oldukça kalabalık bir yer. Yıldızları doğuran türden moleküler bulutlarla dolu. Merkezi Moleküler Bölge olarak bilinir ve moleküler gaz yoğunluğu Samanyolu diskinden birkaç kat daha yüksektir. Bölge çok yoğun olduğu için içeride ne olduğunu görmek zor olabilir ama güçlü bir radyo teleskop oradaki aktiviteyi ortaya çıkarabilir. Ekip, uzayan şeklinin büyük olasılıkla güçlü gelgit kuvveti tarafından - yerçekimi etkileşimi - çekilmesinin sonucu olduğunu buldu. Modellemeleri, bu etkileşimden sorumlu kütlenin Güneş'in kütlesinin yaklaşık 100.000 katı olduğunu gösterdi. Bu, bir ara kara deliği kuvvetle önerir. Nereden gelmiş olabileceği ve nasıl oluştuğu ise cevaplanması gereken soruların başında geliyor.


Samanyolu galaksimizin erken tarihinde nasıl göründüğünü hiç merak ettiniz mi? Webb Teleskobu'nu kullanan gökbilimciler, bebekken galaksimizin neredeyse ayna görüntüsü olan başka bir galaksi buldular. Takma adı "Maytap". Bunun nedeni, etrafında dönen yaklaşık iki düzine parlak küresel kümeye sahip olmasıdır. Galaksi tarafından yutulan birkaç cüce galaksi de var. JWST görünümü, Maytap'ı, Evren yalnızca 4 milyar yaşında iken göründüğü şekliyle gösterir. Bu, Samanyolu gibi bu galaksinin de kozmik tarihin çok erken dönemlerinde oluşmaya başladığı anlamına geliyor. Sparkler, Samanyolu'nun galaksi birleşmeleri yoluyla izlediği büyüme yolunu izliyorsa, Samanyolu'nun yaptığı gibi büyümesi gerekir. Yaklaşık 9 milyar yıl sonra, bizim ikizimiz gibi görünebilir. Maytap, Volans takımyıldızı yönünde uzanır. Z = 1.38 kırmızıya kaymasıyla oldukça uzak. Bu yaklaşık 9 milyar ışık yılı ve Büyük Patlama'dan birkaç milyar yıl sonraki bir zamana denk geliyor. Samanyolu gibi, Maytap da kozmostan tam olarak ortaya çıkmadı. Her iki galaksi de erken Evren'de maddenin "aşırı yoğunlukları" olarak başladı. Bunları, birbirlerini kütleçekimsel çekmeleriyle birbirine çeken galaksi "tohumları" olarak düşünün. Küresel kümeler, bu kümelerin bazılarında, muhtemelen galaksinin doğumundan biraz önce doğdu. Bu nedenle bazı küresel yıldızlar galaksilerinden daha yaşlıdır. Daha sonra, bebek Samanyolu yakındaki cüce galaksileri yutmaya başladığında, "birleşmeler" dönemi geldi. Bu büyük bir evrimsel adım. Kendi galaksimizin kütlesinin en az yarısının bu birleşmelerden gelmiş olması mümkün. Zamanla, tüm malzeme Güneş'in ve diğer birçok yıldızın bugün var olduğu sarmal diskte birleşti. Sparkler, Samanyolu ile aynı evrim yolunu takip edecek mi? JWST verilerinden öyle görünüyor. Şu anda Samanyolu'nun kütlesinin sadece küçük bir kısmı - yaklaşık yüzde 3 - olmasına rağmen, diğer daha küçük galaksileri silip süpürdükçe bu değişecek. Sonunda, Samanyolu'nun bugünkü Evren'deki kütlesiyle eşleşecek. Bu oldukça heyecan verici çünkü gökbilimcilere kendi galaksimiz gelişirken neler olduğunu anlama şansı veriyor. Maytap ve kümelerinin evrimsel durumunu daha iyi anlamak için iki bilim insanı, evrendeki diğer uzak gökadaların etrafındaki benzer türde kümelere ilişkin daha fazla gözlem yapılması gerektiğini söylüyor. Bu, Maytap'ın galaksi evriminin birleşme tarzına özgü olup olmadığını belirlemeye yardımcı olacaktır. Değilse, o zaman erken galaksi evrimi, kimyasal zenginleşme, kütle büyümesi ve yıldız kümesi oluşumunun ayrıntılarının biraz gözden geçirilmesi gerekebilir.


450 ışık yılı uzaklıkta kalın bir gaz ve toz bulutunun kalbinde yer alan yeni keşfedilen bir yapı, oluşum sürecindeki bir çift bebek yıldızın işaretidir. Gökbilimcilerden oluşan bir ekip, Toros moleküler bulut kompleksindeki Barnard 18 adlı bir yıldız oluşum merkezinde daha önce görülmemiş bir baloncuk belirlediler. Gökbilimciler, büyüyen bir yıldızla ilişkili malzeme fırlatması veya "dışarı akışı" olan böyle bir balonu yalnızca ikinci kez tanımlıyorlar. Yeni keşfedilen yapı, bilim insanlarının yıldızların büyüdükçe çevrelerini nasıl etkiledikleri hakkında daha fazla bilgi edinmelerine yardımcı olabilir. Yıldız oluşumu karmaşık, dağınık bir iştir. Küçük toz taneciklerinden ve hidrojen dahil gazlardan oluşan yoğun, soğuk bir bulutla başlar. Sonunda, bu bulutun bir yığını, kendi yerçekimi altında bir girdap halinde çökerek, etrafındaki malzeme sisinden daha fazla malzeme çeker. Yeterince kütle kazandığında, ortaya çıkan basınç ve ısı, çekirdekte yıldızları tanımlayan hidrojeni üretir. Ancak bir bebek yıldız bu kütleyi biriktirdikçe, etrafındaki boşluğa saldırır. Tüm materyaller yıldızın içine girmez; bazıları protoyıldızın manyetik alan çizgileri boyunca astrofiziksel jetler olarak uzaya fırlatıldığı kutuplara doğru hızlanır. Ek olarak, protostarlar, doğduğu bulutta büyük boşluklar oluşturan rüzgarları harekete geçirir. Bu çıkışlara geri bildirim adı verilir ve yıldızlararası ortamın evriminin yanı sıra protostellar büyümenin kesilmesinde önemli bir rol oynadıkları düşünülmektedir. Moleküler bulutlar çok yoğun olduğundan, bir yıldız oluşurken içlerinde neler olup bittiğini görmek özellikle kolay değildir. Daha kısa ışık dalga boyları buluta nüfuz etmez; ancak daha uzun dalga boyları olabilir.Barnard 18, ne ışık salan ne de yansıtan karanlık bir bulutsudur. Optik gözlemlerde, neredeyse uzayda bir boşluk gibi, karanlık bir leke olarak görünür. Bu nedenle, Çin Bilimler Akademisi'nin Ulusal Astronomi Gözlemevlerinden Yan Duan ve Di Li liderliğindeki bir astronom ekibi, bulutun içini görmek için radyo dalga boylarına yöneldi. İki farklı radyo teleskopu kullanarak, bir gaz bulutu içindeki yapıları izlemek için kullanılabilecek karbon monoksit sinyalini analiz ettiler. Ve Barnard 18 moleküler bulutunun içinde pusuya yatarak bir kabarcık yapısının kanıtını buldular. Daha ileri gözlemler daha da fazlasını ortaya çıkardı. Takımın makalesinin baş yazarı olan NAOC astronomu Yan Duan, "Toros moleküler bulutunun Five College Radyo Astronomi Gözlemevi araştırması ile yapılan birleşik analiz yoluyla, moleküler baloncuğun merkezinde yer alan bir çıkış bulduk" diyor. Barnard 18, astronomlar tarafından zaten tanımlanmış olan ilginç bir nesneye ev sahipliği yapıyor - HH 319 adlı bir Herbig-Haro nesnesi. HH 319, Li ve ekibi tarafından belirlenen çıkışın merkezinde yer alıyor ve bu, balonun kökenine dair ipuçları veriyor. Ancak birkaç olası ata vardı: yıldızlar her zaman sabit durmaz, balonun merkezinde hiçbir yıldız görülemez ve yakınlarda birkaç genç yıldız bulunabilir. Konumlarına bağlı olarak araştırmacılar, kökenlerini ikili bir T Tauri yıldızı çiftine kadar takip ettiler. Bir milyon yaşından daha genç olan bunlar, henüz hidrojen füzyonunu tam olarak başlatmamış ve hala kütle biriktirmekte olan bir yıldız türüdür. Ekibin bulduğu ikili, balonun merkezinden mevcut konumuna hareket etmiş olma olasılığı en yüksek olanıdır.


Güneşimizin yaklaşık dörtte üçü kütlesinde ama Manhattan'ın içine rahatça sığabilecek büyüklükte bir topun içine sıkıştırılmış boyuttaki kompakt nesne XMMU J173203.3-344518 kesinlikle dikkat çekicidir. Hatta tuhaf. Brezilya'daki Sao Paulo Üniversitesi ve Federal ABC Üniversitesi'nden astrofizikçiler tarafından yapılan yeni bir çalışma, bu akıllara durgunluk verecek derecede yoğun yıldız maddesi bloğunun gerçekten tuhaf olabileceğini, ancak belki de düşündüğünüz şekilde olmadığını doğruluyor. Geçen yıl, Almanya'daki Tübingen Üniversitesi Astronomi ve Astrofizik Enstitüsü'nden araştırmacılar, süpernova kalıntısı HESS J1731-347 içinde dönen ölü bir yıldızın kalıntıları ile aramızdaki mesafeyi yeniden değerlendirdiler. Kompakt nesnenin özelliklerinin, özellikle de boyutunun ve kütlesinin yeniden hesaplanması gerekiyordu. İşlerin biraz heyecanlı olduğu yer burası. Belirli bir kütleye sahip yıldızlar, yerçekimlerinin gün ışığını rahatça ezebileceği türden yakıtı bitirdiğinde, dış katmanlarının bir kısmını havaya uçuran kozmik bir ısı ve elektromanyetizma şimşekleriyle çökerler. Geriye kalan tek şey, yoğun bir nesnedir. Çekirdeğinin derinliklerinde, elektronlar çekirdeklerine sıkıştırılır ve protonları yüklerini kaybetmeye ve nötronlara dönüşmeye zorlar. Tebrikler, bu yeni doğmuş bir nötron yıldızı. Yeterli kütle varsa, eklenen tüm yerçekimi kritik nükleer kuvvetlerin üstesinden gelerek maddeyi hayal bile edilemeyecek bir şeye dönüştürür ve bunun yerine bir kara delik oluşturur. Yine de çok az kütle ve atomlar, beyaz cüce olarak bilinen şeyin içinde dost komşular olarak kalırlar. Bir nötron yıldızı için bu alt kütle sınırının bir güneş kütlesinin biraz üzerinde olduğu düşünülüyor. Şimdiye kadar tespit edilen en hafif, Güneş'in kütlesinin sadece 1,17 katıdır. Güneş kütlesinin yüzde 77'si ile, XMMU J173203.3-344518 yalnızca rekor kırmakla kalmıyor; düpedüz kafa karıştırıcı. Nötron yıldızlarının bu kadar küçük olması alışıldık değil. Bu da onun bir nötron yıldızı olmayabileceği anlamına gelir. Bunun yerine, garip yıldız denilen - esas olarak garip kuarklar olarak bilinen parçacıklardan oluşan - bir nesne olduğunu tahmin ediyor araştırmacılar. Son çalışmanın kaldığı yerden devam eden bu yeni araştırma, HESS J1731-347 içindeki olağandışı küçük kompakt nesneye geri döndü ve kütlesini, yarıçapını ve yüzey sıcaklığını iki kez kontrol etti. Sonuçlarını garip madde denklemleri ve süpernovalarda yaratılışları için spekülatif modellerle karşılaştıran ekip, bu garip küçük nesnenin hala varsayımsal bir garip yıldızın tüm özelliklerini taşıdığı konusunda hemfikir. Kuarklar çeşitli biçimlerde bulunur. 'Yukarı' ve 'aşağı' hamleler, protonları ve nötronları oluşturmak için karışır ve eşleşir. Yeterli basınçla, aşağı kuarklar yukarı kuarklara dönüşebilir ve bu da başka bir nesneye dönüşebilir - garip bir kuark. Çoğunlukla garip kuarklardan oluşan süper kompakt bir nesnenin bir süpernovadan nasıl ortaya çıktığı henüz net değil, ancak bazı modeller kuark maddesinin tipik olarak çöküşün başlangıcından itibaren evrimleştiğini öne sürüyor. Oldukça benzersiz koşullar altında, bir şey bu maddenin baskın olmasına neden olur, çökme sırasında normalden daha fazla kütleyi silkelemek için daha da fazla enerji açığa çıkarır ve bu fazla kuarkları geride bırakır. En son araştırmaya dönersek, XMMU J173203.3-344518'in yaşı ve yüzey sıcaklığı ile nesnenin yarıçapı ve küçük kütlesine ilişkin revize edilmiş tahminleri, garip bileşimine işaret eden soğutma koşullarıyla tutarlıdır. Bu, daha 'normal' bir şeyin göz ardı edilebileceği anlamına gelmez. Astronomi camiasına, bunun bir dönüm noktası olduğu düşünüldüğünde, teleskoplarını XMMU J173203.3-344518'e çevirmeleri için daha fazla neden veriyor.


Ekonomi, eğitim, sağlık ve bilim gibi temel alanlara göz gezdirince ne çok iyi ne de çok kötü durumda olduğumuz bariz. Klişeleşmiş de olsa ülkemizin geleceği biz gençlerin elinde. Arada kalmışlığın bitip, o eşiğin atlanması bizlerin çabasıyla mümkün. Uluslararası sahada adımızın geçerliliği için bilim ve bilimin olgunlaştığı üniversitelere önemli görevler düşüyor. Bu bağlamda ben de, Boğaziçi Üniversitesi Fizik bölümünde okuyan bir öğrenci olarak fizikten ve fizik adına neler yapabileceğimizden bahsetmek istiyorum. Üniversitede birçok kişiye fizik hakkında düşüncelerini sorduğunuzda muhtemel cevaplar; 'Şu dersi bir geçsek.', DD bile gelse razıyım.', 'Ben fizikçi miyim de fizik dersleri alıyorum.' tarzındadır. Bu durum gelecekte böyle düşünen öğrencilere hoca olmak isteyen beni üzüyor çünkü fizik korkulacak bir ders değil, aksine belki de bizi en çok ilgilendiren ve günlük hayatta peşimizi hiç bırakmayan eğlenceli bir bilim dalı. Fiziğin korkulu bir rüya olduğu, genellikle lisede edinilmiş yanlış bir kaygıdır. Gerek lisede gerekse üniversitede üst dönemden arkadaşlarınız ya da evde abiniz ablanız fizikle ilgili adeta korku filmi senaryolarını döker önünüze. Zaten artık isteseniz de beyniniz fiziği anlamamaya şartlanmıştır. Derse girdiğinizde hocanıza ısınamamış ve konuları da çok anlamamışsanız muhtemelen fizikten ömür boyu kaçan çoğunluk arasında olacaksınız. Ama en başta söylediğim gibi bunlar önyargıların bizi sürüklediği yanlış bir yol. Halbuki fizik evrenin çalışma sistemini anlatan bilim dalı olarak anlatıldığında ve bizlerde bu şekilde bir yaklaşımla öğrenmeye gayret ettiğimizde, fiziğin hem derin anlamına hem de eğlenceli kısmına ulaşabiliriz. Anlattıklarım size fazla idealist yada ütopik görünebilir ama tamamiyle kendi yaşantılarımı baz alarak yazıyorum bunları. Belki yazdıklarımı okurken benim bütün fizik derslerimin 5 ya da AA olduğunu düşüneceksiniz, maalesef yanılıyorsunuz. Maalesef demeyelim, yanılmanız bu sefer iyi oldu. Hatta itiraf etmeliyim ki hiç AA alamadım henüz fizikten :).Ama bu benim için hiç sorun olmadı. Elbette AA almak isterdim ama ne lisede ne de üniversitede tek kaygınız not olmamalı. Not önemli olmasına rağmen tek başına belirleyici bir faktör değildir. Özellikle üniversiteler öğrenmeyi öğrendiğimiz yerlerdir, not öğrenmenin ardından gelir. Fiziğe sıkıcı ve zor bir ders olarak görmek bizi hem yorar hem de fiziği öğrenmenin hazzından alıkoyar. Mesela ben fiziğin test kitaplarındaki ezber mantıkta sorulardan çok daha derin olduğunu üniversitede anladım diyebilirim. Fizik, gökyüzünün neden mavi olduğunu bilmekti ya da güneşin aslında beyaz olduğunu ya da gökkuşağının nasıl oluştuğunu. Örnekleri çoğaltmak mümkün; ne yaparsak yapalım ışık hızını geçemeyiz mesela, aynadaki görüntümüz milisaniye bile olsa daha genç halimizdir, az evvel gördüğün yıldız aslında orda değildi desem, dünya ile güneş arasında tam da olması gereken kuvvette bir gravite olmasa belki de kül olurduk. İşte bunlar tamamiyle fiziğin ilgi alanları. Yorulmadıysanız devam edeyim; büyük patlamayı duymuşsunuzdur, peki büyük patlama sonrası parçacıkların nasıl kütle kazandığını? Evrenin oluşumundan sonra 14milyar yıl geçti ama Higgs bozonu/alanı geçen sene bulundu. kolay diyemem tabi ki ama korktuğun kadar zor değil. Aramızda kalsın ama aslında bunları biraz da kendime söylüyorum çünkü biliyorum ki yorucu da olsa elimizi taşın altına koymalı ve uğraşmalıyız ülkemiz ve geleceğimiz için. Senden çok da farklı değilim, ben de daha yolun başındayım ama görüyorum ki etrafımızda bize örnek olabilecek o kadar çok hocamız var ve hikayeleri bizden pek de farklı değil. Geçen dönem modern fiziğin temelini anlamamızı sağlayan uzmanlık alanı deneysel yüksek enerji fiziği olan Erkcan Özcan hocamız, hem Boğaziçinde hem Cernde istek ve azmini kaybetmeden uğraşıyor. Geçen sene Higgs'in bulunduğu zaman nasıl heyecanlı olduğunu hatırlıyorum. Diğer bir örnek Burçin Ünlü hocamız. Kendisi oldukça önemli bir alan, sağlık fiziği ile ilgileniyor. Kanserin erken teşhisini sağlayabilmenin gayretleri içerisinde. Daha nice hocamız bütün insanlığın yararı ve ülkemizin gelişim süreci için uğraşıyor. Üstelik hepsi de işlerini keyif alarak yapıyor. vakıflar öğrencilere ve onların projelerine maddi/manevi destek sağlıyorlar. Bu destekler istenen düzeyde olmasa da unutmayalım ki desteklerin artması da yine bizim gayretlerimize bağlı. Yine Cern'de kalıcı bir üye olmamız, bunun için uğraşlar vermemize bağlı. Ülkemizi seven bireyler olarak bilimin ilerlemesine katkıda bulunmak gönül borcumuz. Unutmayalım ki bilime dair yayınlar, dergiler, kurumlar, dernekler maddi/manevi desteğimizle ayakta durabilir.


Atmosfer içerisinde %78 Nitrojen ve %21 oranında oksijen vardır geriye kalan %1'lik kısımda ise çoğunlukla argon gazı ve su buharı bulunmaktadır. Ayrıca atmosferde toz, kül ve polen gibi parçacıklar da bulunur. Güneşten gelen ışınlar atmosfer içerisinde kırılmaya uğramadan önce beyaz görünür ve bir gökkuşağının tüm renklerini içerir. Isaac Newton henüz 23 yaşındayken, karanlık bir odada, küçük bir delikten gelen güneş ışığını prizmadan geçirerek, renk tayfı oluştuğunu gözlemlemiştir. Işık ışınları atmosfere girdiğinde atmosfer içerisindeki parçacıklara çarparak saçılmaya uğrar. Gökyüzünün mavi olmasının temel sebebi Rayleigh saçılımı denen olaydır. İngiliz fizikçi Lord Rayleigh araştırmaları sonucunda kısa dalga boylu ışığın, uzun dalga boylu ışığa göre daha fazla saçıldığını bulmuştur. İnsan gözünün algılayabileceği ışığın dalga boyu 400nm ile 700nm arasındadır ve elektromanyetik spektrumun bu bölümüne görünür ışık denir. Tüm renklerin dalga boyu farklı olduğundan, bu durumda saçılma tüm renklerde aynı olmaz. En çok saçılan ışınlar dalga boyu en az olan mor ve mavi renkli ışınlardır. Peki, bunun sonucunda mor ve mavi renkler birlikte saçılıma uğruyorsa, neden gökyüzünü mor değil de mavi olarak görüyoruz? Bunun cevabı da Güneşten gelen ışınlarda mor ışık, mavi ışıktan daha az bulunuyor olmasıdır. Tüm bunlar sonucunda ise her yöne yayılan mavi ışınlar gökyüzünün mavi görünmesi sağlamaktadır.


Bilim insanlarının yaptığı son araştırmalardan birine göre, etrafımızdaki hava, aramızda yaşayan hayvanların tespit edilebilir izlerini taşıyor ve bu keşif, araştırmacıların savunmasız veya nesli tükenmekte olan türlerin popülasyonlarını izleme ve takip etme biçiminde devrim yaratacak. Farklı alanlardaki bilim insanlarından oluşan ekip tarafından yürütülen iki yeni çalışmada, araştırmacılar, hayvanların yaşadığı yerlerde havadaki örnekleri yakalayan ve filtreleyen vakum cihazları sayesinde canlılar tarafından etrafa saçılan çevresel DNA'nın tanımlanabileceğini keşfettiler. Danimarka'daki Kopenhag Üniversitesi'nden evrimsel genomik araştırmacısı Kristine Bohmann, "Sonuçları gördüğümüzde şaşırdık. Sadece 40 örnekte memeli, kuş, amfibi, sürüngen ve balıkları kapsayan 49 tür tespit ettik" diyor. Kopenhag Hayvanat Bahçesi'nin üç farklı noktasından hava örneklerini alan Bohmann'ın ekibi, yalnızca tesiste yaşayan hayvanlarda değil, aynı zamanda tesis dışında yaşayan hayvanlarda da eDNA'yı ve hatta bazı hayvanat bahçesi hayvanlarına verilen etin genetik izlerini tespit etti. Christina Lynggaard tarafından yönetilen makalede açıklanan teknik, geçmişte büyük ölçüde su veya topraktan alınmış olan hayvan eDNA'sını örneklemek için yeni hava bazlı yöntemlere öncülük edebilir. Tesadüfen, başka bir bilim insanı ekibi, İngiltere'de yaklaşık olarak aynı zamanda bağımsız olarak aynı şeyi araştırıyordu. Londra Queen Mary Üniversitesi'nden moleküler ekolojist Elizabeth Clare tarafından yönetilen bu ikinci grup, hava örneklerini Cambridgeshire'daki Hamerton Hayvanat Bahçesi Parkı'nda vakum pompalarına bağlı filtreler kullanarak aldı. Bu yöntem ile 25 farklı türden DNA tanımlandı. Ancak her iki araştırma tamamlandıktan sonra, iki ekip aynı şeyi bağımsız olarak birlikte keşfettiklerini fark ettiler. Bilim insanları, her çalışma diğerini doğruladığı ve esas olarak benzer yöntemleri kullanarak bulguları çoğalttığı için bu tesadüfü memnuniyetle karşıladı. Bu araştırmayı önemli kılan bir başka şey ise, korumacıların ve araştırma topluluklarının bu teknikleri vahşi doğadaki hayvan popülasyonlarını uzaktan izlemek için kullanabilecekleri gerçeği. Özellikle de geleneksel yöntemlerle bulması ve izlenmesi zor olabilen nesli tükenmekte olan türler bu yöntemle kapsamlı bir gözlem içinde tutulabilecekler. Araştırmacılar, havadaki eDNA'yı yakalamanın tüm potansiyelini fark edip kullanabilmemiz için daha fazla çalışma yapılması gerektiğini kabul ediyor, ancak bu şans eseri ortak keşif, geleceğe dair çok büyük umutlar vadediyor.


Google, kısa bir süre önce Boston Dynamics Robot Teknolojileri'ni satın almıştı. Teknolojiyi satın aldıktan sonra 23 Şubat tarihinde izleyicilere robotların bulunduğu bir video yayınlanmıştı. Fakat iki bacaklı bir robotun kar üzerinde yürüyüş videosu izleyiciler tarafından son derece korkunç bulunmuş, tartışmaları beraberinde getirmişti. Ardından izleyicilerin karşısına çıkmaya devam eden Boston Dynamics Robotları, 4 ayaklı bir hayvanı anımsatan şekilleriyle ekranda yer almışlardı. Google'ın ile Alphabet Inc'nin bu bağlamda, söz konusu robot teknolojilerini geliştirmesi beklenen aşamalardan birini oluşturuyordu. Fakat insana ve bazı hayvanlara benzetim amaçlı piyasaya sürülen robotlar,daha fazla gelişim gösteremedi. Bloomberg'de yer alan habere göre, firmanın robot teknolojilerini satacağı belirtiliyor. Satış için ise Amazon, Toyota Motor, Toyota Araştırma Enstitüsü'nün adı geçiyor. Söz konusu satış anlaşmasında ise Toyota'nın taraflardan biri olmaya yakınken, Amazon'un geri planda kaldığı ifade ediliyor. Boston Dynamics, ilk defa hayvanlar gibi koşabilen ve manevralar yapabilen robot teknoloji geliştirmek amacıyla 1992 yılında Amerikan Ulusal Mühendislik Akademisi Üyesi Marc Raibert ve MIT çalışması sonucunda ortaya çıkmıştı.


Google Haritalar, teknolojiye ve sosyal ağlara erişimin önemini Ukrayna'daki canlı trafik verilerini devre dışı bırakarak gösterdi. Google, Ukrayna'daki bölgesel yetkililere danıştıktan sonra yerel toplulukların güvenliğini korumak için harekete geçtiklerini iddia etti ve kararı Reuters'e doğruladı. Harita navigasyon özellikleri bölgede hala normal şekilde çalışıyor, bu nedenle kullanıcılar bir konum bulmak için uygulamayı kullanabilmeli, ancak Google, yolların, restoranların, mağazaların ve diğer mekanların ne kadar meşgul olduğunu gösteren canlı bilgileri engelliyor. Bu küçük bir hamle gibi görünebilir, ancak bu bilgilerin bir savaş bölgesindeki orduların veya sivillerin varlığını izlemek için kullanılabileceği gösterildi. California'daki Middlebury Uluslararası Çalışmalar Enstitüsü'nde profesör olan Dr. Jeffrey Lewis, işgal sabahı saat 3:15'te, Google Haritalar'ın Rusya-Ukrayna sınırı yakınında bir "trafik sıkışıklığını" nasıl işaretlediğini gösteren bir görüntüyü tweetledi. Genellikle olağan koşullarda trafik sıkışıklığıyla ilişkilendirilen günün bu trafik sıkışıklığı uyarısının, çatışmadan kaçmaya çalışan sivillerin akıllı telefonlarından toplanan konum verileri tarafından üretildiğinden şüpheleniyor. Trafik verileri büyük olasılıkla akıllı telefon taşıyan askerlerden DEĞİLDİR. Bunun yerine, siviller muhtemelen barikatlarda sıkışıp kalıyor ve @googlemaps bunu kaydediyor. diye onayladı Dr. Lewis. "Pek çok sivilin bu yollara erişmeye çalışacağını düşünmüyorum, bunun @googlemaps kullanarak hareketi takip etme yeteneğimizin sonu olduğunu düşünüyorum. Ancak insanlar ilerleyen Rus birliklerinden kaçmaya çalışırsa trafik sıkışıklığı görebiliriz dedi. Henüz herhangi bir tarafın bu stratejiyi kullandığına dair bir kanıt yok, ancak bu kesinlikle bir olasılıktı. Diğer uygulamalara, medyaya ve sosyal ağlara erişimi kontrol etmek, devam eden çatışmada ortak bir tema haline geldi. Dezenformasyonun yayılmasını engellemek için YouTube, Facebook, Instagram ve TikTok, Avrupa'daki devlet destekli Rus medya kuruluşlarını engellemek veya kısıtlamak için adımlar attı, Moskova büyük teknoloji şirketlerini sansürle suçladı. Öte yandan Rusya'nın, ülkeden gelen bilgi akışını engellemek amacıyla Twitter'a erişimi kısıtlamaya çalıştığı görülüyor. BBC News Moskova Muhabiri Steve Rosenberg, tweet'inin yayınlanmasının alışılmadık derecede uzun sürdüğünü iddia ederek Twitter'ın "ciddi şekilde kısıtlandığını" söyledi. Twitter sorunu kabul etti ve bu sıkıntılı zamanda hem Ukrayna hem de Rusya'dan gelen hayati bilgilerin serbest akışını sağlamak, hizmetlerinin güvenli ve erişilebilir kalmasını sağlamak için çalışmakla meşgul olduğunu söyledi.


Dudak okuma yöntemi, özellikle siyasetçilerin kameralardan uzakta ne konuştuklarını anlamak için bir dönem Türkiye'de de kullanılıyordu. Uzaktan görüntüleri çekilen kişilerin dudakları, dudak okuma uzmanına okutularak ne konuştuklarını anlamak her zaman mümkün olabiliyor. Bunu engellemek isteyen ünlü insanların/siyasetçilerin çözümü ise biriyle gizli işler konuşurken, dudaklarını eliyle kapatmak oluyor. Bu yöntem aklınızda bulunsun, çünkü yakında biz de dudaklarımızı kapatmak zorunda kalacağız. Google, yapay zeka servisini, insan dudaklarını okuyabilecek şekilde eğitti ve eğitmeye de devam ediyor. Google'ın Oxford Üniversitesi ile ortak çalışmasında, DeepMind yapay zeka servisi, 2010 ve 2015 yılları arasında yayınlanmış 5000 dizi ve filmi tek tek inceledi. Yapay zeka, her karedeki aktörlerin dudak hareketleri ile diyalogları birleştirerek, dudak okumayı öğrendi. Google bu teknolojiyi bir mobil uygulamaya çevirdiğinde ise bir kafede oturmuş konuşan iki kişinin görüntülerini video kameradan kaydederken neler konuştuklarını da anlayabileceksiniz. Yapay zeka sizin için dudak hareketlerini okuyacak ve konuşmaları size fısıldayacak. Elbette bu teknolojiyi kullanmak için telefon da gerekli olmayabilir. Google Glass gibi cihazlar sayesinde, baktığınız herkesin ne konuştuğunu duymak mümkün olabilir. Google şimdilik İngilizce dudak okumayı öğrenmiş olsa da, çalışmalar genişletildiğinde, her dilde dudak okumak mümkün olacak. Uygulamanın amacı ise elbette ki, insanların kafelerdeki dedikodularını okumak değil. Bu teknoloji sayesinde, işitme ve konuşma engelli kişilerin toplumla iletişimi çok daha kolay olacak. Ancak teknolojinin kötü amaçla kullanımını engellemenin mümkün olmayacağını tahmin etmek de zor değil.


Deep Mind yazılımı şimdiki süreçte var olan yeteneklerine dünya üzerindeki en popüler sporlardan biri olan futbolu ekleyerek, "karınca futbol" adında bir oyunu oynamayı başarmış durumda. Alphabet, yapay zekanın eğitim süresini hızlandırmak amacıyla, Google Cloud platformunu kullanan "gorila" olarak bilinen takviye öğrenme sistemini uyguluyor. Deneme-yanılma yöntemini yapay zeka programlarına öğreten takviye öğrenme sistemi, Deep Mind'in çoklu veriler arasında çıkarımlar yapmasını, yapay sinir ağlarına ilişkin derin öğrenmeleri gerçekleştirmesine neden oluyor. Google'ın "Deterministik Degradeler Algoritması Politikası " sistemi, robotların hareketlerini kontrol ederek, robotların içerisinde bulunan Q ağının diferansiyellenebilme istismarına karşına önlem alıyor. Yani, insanların kafasında oluşabilecek, son derece yetenekli yapay zekaların kontrolden çıkabileceği soruları, gerçeğe dönüşmeyecek. Asenkron RL sistemi ile hiyerarşik bir kontrol stratejisi meydana getiren araştırmacılar, aynı zamanda bir robota 54 hamle yelpazesi genişliğinde bir yapay zekaya karınca futbolu oynatabiliyorlar.


Terminatör filmlerinde gördüğümüz Skynet yapay zeka sistemi, insanlığın sonunu getirmek için çabalıyordu. Google'ın yeni DeepMind yapay zeka programından gelen sonuçlar ise, geleceğin robotlarını yaparken ne kadar dikkatli olmamız gerektiğini gösteriyor. Geçen sene yapılan testlerde, Google'ın DeepMind yapay zeka sistemi kendi hafızasından bağımsız olarak öğrenebilme becerisi sergiledi ve dünyanın en iyi Go oyuncularını yendi. Araştırmacılar, DeepMind'ın iş birliği yapma eğilimini test ederken farklı bir davranışını da gözlemlediler. DeepMind kaybettiğini hissederse, üstünlüğünü garantiye almak için saldırgan stratejiler geliştiriyor. Google ekibi, iki DeepMind 'ajanını' toplayabildikleri kadar sanal elma toplamaları için birbirlerine karşı yarıştırıyor. Eğer her ikisinin de etrafında yeteri kadar elma varsa her şey sorunsuz devam ediyor. Ancak elmaların sayısı azaldıkça iki ajan da saldırganlaşıyor ve karşı taraftakini oyun dışı bırakmak için lazer ışınlarını kullanıyorlar. Oyunu aşağıdaki videodan izleyebilirsiniz. Videoda DeepMind ajanları kırmızı ve mavi, sanal elmalar yeşil, lazer ışınları ise sarı renktedirler. Eğer bir ajan rakibini lazer ışınıyla vurursa, ekstra ödül kazanmıyor. Rakibini bir süreliğine oyun dışı bırakarak daha fazla elma toplayabiliyor. Araştırmacılar, bu oyunu zeka seviyesi daha düşük ajanlarla test ettiğinde ise, ajanlar lazer ışınlarını kullanmıyor ve eşit sayıda elma topluyorlar. Ajanların sabotaj, hırs ve saldırganlık özellikleri yalnızca DeepMind'ın çok kompleks ve daha zeki formları test edildiğinde görülebildi. Rhett Jones'un söylediği gibi, araştırmacılar daha küçük DeepMind ağları kullandıklarında ajanların barış içinde bir arada bulunması daha mümkün. Ancak daha büyük ölçekli ağlarda ajanlar, daha fazla elmaya sahip olabilmek için rakibini sabote ediyorlar. Ajanlar ne kadar zeki olursa çevrelerinden öğrenebilme yetenekleri de o kadar fazla oluyor ve bu da üstünlüğü ele geçirebilmek için daha saldırgan bir tutum sergilemelerine sebep oluyor. Joel Z Leibo, Wired dergisinden Matt Burgess'a verdiği röportajda Bu model, insan davranışının çevre ve öğrenmenin bir ürünü olarak ortaya çıktığını göstermektedir. dedi. DeepMind, Wolfpack adlı ikinci bir oyunu test etmeye karar verdi. Bu sefer üç yapay zeka ajanı vardı. Bunların ikisi kurt olarak diğeri de av olarak oyundaydı. Önceki oyundan farklı olarak, bu oyunda ajanlar iş birliği yapmalıydı çünkü iki kurt da avın yakınındayken, avı hangisi yakalarsa yakalasın her ikisi de ödül alıyordu. Google ekibi notlarında Bunun arkasındaki fikir avın tehlikede olmasıdır. Eğer bir kurt yalnız başına avı yakalarsa, avını akbabalara kaptırabilir. Ancak her iki kurt yakaladığında avlarını akbabalara karşı daha iyi koruyabilirler ve daha büyük ödül alırlar. olarak açıklıyor. DeepMind ajanları, elma toplama oyunundan saldırganlık ve bencilliğin, o oyun gibi durumlar için en kazançlı yol olduğunu öğrendi. Diğer yandan, Wolfpack oyunu gibi özel durumlarda ise, iş birliği yapmanın kendisine maksimum kazanç getireceğini de öğrendi. Bunlar yalnızca basit bilgisayar oyunları olsa da aslında mesaj çok açık. Eğer farklı yapay zeka sistemlerini gerçek hayatta uygulamaya koyarsanız ve görevlerini yerine getirmede bir rekabet olursa, bu topyekün bir savaşa yol açabilir. En hızlı rotayı bulmaya çalışan sürücüsüz arabaları ve onların görevini yavaşlatan trafik ışıklarını düşünün. Her ikisi de diğerinin görevini hesaba katarak toplum için en güvenli ve verimli sonuca ulaşmalıdır. Henüz Google ekibinin çalışmalarını yayınlaması ve DeepMind'ın kullanılabilir olması için erken. Ancak ilk sonuçların da gösterdiği gibi robotları ve yapay zeka sistemlerini bizim tasarlamamız, onların da otomatikman bizim ilgi alanlarımıza sahip olacaklarını göstermez. Bunun yerine, makinelerimizi uygun bir ortamda tasarlamalı ve sistemde hesaba katılmamış küçük bir hatanın, yapay zekaların lazer ışınlarını kullanmalarına sebep olabileceğini öngörmeliyiz.


Bigumigu'nun haberine göre; 3 boyutlu yazıcıları kullanarak Soma'daki ailelerin sabun üretmesini sağlayarak yeni bir kazanç modeli oluşturan, Şişli Etfal Hastanesi Onkoloji Bölümü'ndeki çocukları sanal gerçeklikle buluşturarak bambaşka dünyalarda tura çıkaran Social MakerLab, bu eğitim öğretim yılının sonu için de Kilyos Veysel Vardal Görme Engelliler İlköğretim Okulu öğrencilerine bir sürpriz hazırladı. Sibel Soyak Eşder'e ve 3Durak'ın desteğiyle geliştirilen projede, okulda eğitim görmekte olan görme engelli öğrencilerin yüzlerini 3 boyutlu tarayıp basarak ikonik bir kalıba dönüştürdüler. Ardından da bu yıl mezun olacak öğrenciler için 3b basılarak hazırlanmış yüzleri ve braille alfabesiyle yazılmış notlarıyla bir yıllık hazırlandı. Bu sayede her lise öğrencisinin anıları arasında yer alan yıllık hazırlamak görme engelli öğrenciler için de mümkün oldu. İnsanlar arasındaki ayrım ve kırılma bir nebze daha azaldı.


New Scientist'da, Wisconsin-Madison Üniversitesi'nden bir ekip tarafından tasarlanan özel bir gözlük olduğu bildirildi ve kamuflajı engellemek isteyen kişilere yardımcı olmak için veya sahte banknotları bulmak için kullanılabileceği açıklandı. Takan kişiye, başlangıçta özdeş görünen ama metamerler olarak bilinen ince farklılığı olan iki ton rengini ayırt etmesine izin veriyor. İnsanlar genellikle göz içerisinde renk algılayabilen birisi kısa dalga boyu ışıkları algılamak için, birisi orta, diğeri uzun olmak üzere üç koni hücresine sahiptirler. Bu da mavi, yeşil ve kırmızıya karşılık gelen çoğumuzun trikromalarını oluşturur. Gezegendeki çoğu canlı olan tetrakromatlar, bazılarının ultraviyole ışığı görmesine imkan sağlayan dört koni hücreye sahiptir. Ancak nadirde olsa tetrakromi olan çok sayıda insan var. Bu, insanların çoğuna görünmez olan, abartılı renklerin görülmesini sağlar. Araştırmacılar, koni hücrelerinin ikisi X kromozomu için kodlandığından, kadınların erkeklerden daha çok tetrakromi olduğunu düşünüyorlar. Ancak tam olarak etkilenen kişi sayısı bilinmiyor. Tahminler, kadınların % 3'ü ile % 50 arası tetrakromi olduğu yönünde. Yeni geliştirilen gözlükler, mavi ışık tayfının farklı bölümlerini filtreleyerek çalışıyor. Bu da, her gözün mavi nesnelere bakarken biraz farklı bir şey görmesi demektir. Bu gözlük, nesneler arasındaki renkte her zamankinden çok ince farklılıkları daha belirgin hale getirerek, kullanıcının farklı renk tonlarını görmesini sağlıyor.Gözlüğün test sonuçları etkileyiciydi. Bu, yeşil veya kırmızı gibi diğer tonların metamerlerini görmek için farklı filtrelerin kullanılması gerektiği anlamına gelir. Ancak araştırmacılar şu anda bunlar üzerinde çalışıyorlar. Bu çalışmalar henüz yayınlanmadı, ancak incelenmek üzere gönderildi. Yeni teknolojinin daha sonra kamuflajda kullanılan renkler arasındaki küçük farkları görmek için kullanabileceği düşünülmektedir. Bunun anlamı normal koşullar altında bir nesne mükemmel şekilde saklanabilirken, bu gözlük sayesinde aradaki farkı rahatlıkla görebileceksiniz.


Cildin göz çevresindeki kısmı hayli hassas ve incedir. Cildimizin ortalama kalınlığı yaklaşık 2 milimetreyken, göz çevresinde bu değer yaklaşık 0,5 milimetredir. Bu durum göz çevresindeki derinin daha şeffaf olmasına, dolayısıyla damar ağlarının vücudun diğer bölgelerine göre daha belirgin şekilde görülmesine neden olur. Yaşlandıkça cildin esnekliğinin azalması ve incelmesi sonucu gözün etrafındaki mavi-mor renk koyulaşır. Oluşan koyu renk halkaların diğer bir nedeni saça, göze ve deriye rengini veren melanin pigmentinin miktarının cildin gözün çevresindeki kısmında fazla olmasıdır. Bu çoğunlukla koyu tenli insanlarda görülen bir durumdur. Göz çevresinde melanin miktarının fazla olmasının nedeni kalıtsal ya da dış etkenler olabilir. Göz çevresinde oluşan koyu renk halkalar vücutta ortaya çıkan alerjik reaksiyonların belirtilerinden biri de olabilir. Göz çevresinde yangıya, kaşıntıya ve tahrişe neden olan bu durum sonucu cildin bu bölgesinin renginde koyulaşma ortaya çıkabilir.


Doğu Grönland'da bir yarımada olan Jameson Land'de bulunan iki fosilleşmiş kafatasından yeni bir plateosaurid sauropodomorf dinozor cinsi ve türü tespit edildi. Issi saaneq olarak adlandırılan dinazor türü yaklaşık 214 milyon yıl önce şimdi Grönland olarak bilinen yerde yaşadı. Bu orta boylu ve uzun boyunlu dinozor gezegenimizde şimdiye kadar gürleyen en büyük kara hayvanları olan sauropodların atasıydı. İki Issi saaneq bireyinin kafatasları, 1994 yılında Jameson Land, Grönland'daki Malmros Klint Formasyonunun Geç Triyas mostralarından ortaya çıkarıldı. "İki kafatasının anatomisi birçok açıdan benzersizdir, örneğin kemiklerin şekli ve oranları. Bu örnekler kesinlikle yeni bir türe ait dedi Bayerische Staatssammlung für Palaontologie und Geologie'de paleontolog olan Dr. Victor Beccari. Örneklerden biri aslen Triyas döneminde Almanya, Fransa ve İsviçre'de yaşayan uzun boyunlu bir dinozor olan Plateosaurus trossingensis'e atandı. Martin Luther Üniversitesi Halle-Wittenberg'de paleontolog olan Dr. Oliver Wings, Yüzlercesi zaten Almanya'da bulunan tanınmış Plateosaurus'un yakın bir akrabasını keşfetmek heyecan verici dedi. Issi saaneq, şimdiye kadar keşfedilen diğer tüm sauropodomorflardan farklıdır. Ancak ondan yaklaşık 15 milyon yıl sonra yaşamış Macrocollum itaquii ve Unaysaurus tolentinoi gibi Brezilyalı dinozorlarla benzerlikler de taşıyor. Plateosaurus trossingensis ile birlikte bu dinozorlar, Avrupa, Grönland, Afrika ve Asya'nın Geç Triyas'ından bir sauropodomorf ailesi olan Plateosauridae'ye aittir. "Bulgularımız, yalnızca Geç Triyas'tan gelen çeşitli dinozor çeşitlerine katkıda bulunan değil, aynı zamanda yaklaşık 150 milyon yıldır Dünya'da yaşayan ikonik sauropodlar grubunun evrimsel yollarını ve zaman çizelgesini daha iyi anlamamızı sağlayan farklı bir Grönland dinozor türünün ilk kanıtıdır. dedi paleontologlar. Issi saaneq'in keşfi, Diversity dergisindeki bir makalede anlatılıyor.


100 yılı aşkın süredir temel anlamda bu diyagramlara bağlı olarak çalışan en azından dayanak olarak kullanan bilimciler, son yıllarda artan fMRI çalışmaları ve gelişen teknoloji ile daha detaylı incelenen beyin ve korteksin yeni haritasını çıkarttı. Kafa karışıklığına mahal vermemek için şunu söylemekte de fayda var ki, elbette bilimciler her geçen gün güncellenen literatüre göre araştırmalarını yönetmekte ve güncellenen beyin modellerine dayanarak incelemelerini gerçekleştirmekteydi. Şimdi ise İngiltere, Amerika ve Hollanda'dan araştırmacıların oluşturduğu uluslararası bir araştırma ekibi tarafından bahsi geçen vadesi çoktan geçmiş diyagramlar, İnsan Konektom Projesi verilerine dayanarak güncellendi. Beynin üst kısmını oluşturan engebeli, kıvrımlı ve dil, duyusal ve motor işlemleme, sebep-sonuç ilişkisi kurma gibi görevleri ve daha nicelerini yürüten korteksi haritalamak üzere bugüne kadar bulunulan girişimler, ya tek bir bölge veya fonksiyona odaklandığı için ya da örnek grubu küçük olduğu için başarısız olmuş ve ileri gidememiştir. Araştırmacılar yüksek detaylı bir harita oluşturabilmek için, dört yapı ve fonksiyon parametresinin ölçümü üzerinde durdu. Bunların içinde, beyin kabuğu kalınlığı , kıvrım sayısı ve belirli testler sırasında fMRI ile alınan tarama görüntülerine dayanarak elde edilen, korteks bölgelerinin bilinen işlevleri gibi veriler bulunuyor. 210 sağlıklı yetişkin bireyden alınan verilere uyarlanan öğrenebilir algoritma ile farklı bölgelerin kendilerine has özellikleri yani bir anlamda parmak izleri tespit edildi. Program bu farklı izlere bakarak bölgeleri birbirinden ayırmayı ve 180 ayrı bölgenin varlığını göstermeyi başardı. Nature dergisinde yayımlanan bu çığır açıcı çalışmanın en ilginç yanı ise şu: tespit edilen bölgelerden 100 tanesi daha önce tanımlanmış değildi. Bu sebepten ötürü şimdi de yapılan haritayı daha keskin sınırlar ile çizmeyi ve bölgelerin daha alt katmanlar ile ilişkilerinin anlaşılmasına çalışacak olan araştırmacılar; elde edilen verilerle beynimizin ve beyin bölgelerimizin evrimini ve de diğer primatlar ile hem davranışsal hem morfolojik hem de fizyolojik farklarımızın daha iyi biçimde ortaya konulabileceğini öne sürüyor. Bununlu birlikte, beyin cerrahlarının işini kolaylaştıracak detaylı üç boyutlu haritaların oluşturulabileceği ve ön cerrahi müdahalelerin bu yapılar üzerinden gerçekleştirilebileceği düşünülüyor. Bu proje, beynin yapılarını ve fonksiyonlarını haritalamak üzere yüzlerce insandan toplanan veriler ile dijital ortama aktarılan çok büyük ölçekli bir konektom projesidir. Konektom ise beyindeki tüm sinirlerin ve sinirlerin oluşturduğu fonksiyonel bölgelerin birbirleri ile kurduğu bağları açıklayan terimdir.


Bilim insanları, önemli ölçüde daha uzun bir yaşam sürmek için ışığı emmek üzere sistem geliştiren bir yuvarlak solucan türü tasarladılar. ABD ve Almanya'dan araştırmacılar, mitokondri olarak bilinen güç dönüştürücü organellere ışığa duyarlı bir tetikleyici ekleyerek, yaşlanma süreçleri devreye girmeden önce hücrelere yeterli enerjinin sağlanabileceği süreyi uzattılar. Bilim insanları güneş enerjisiyle çalışan insanların ufukta görünmediğini vurgularken, çalışmalarının kendi yaşlanmamızı anlamak ve yaşlandıkça daha fazla risk altında olduğumuz hastalıkları ve sağlık sorunlarını tedavi etmek için önemli çıkarımları olabileceğini söylüyorlar. New York'taki Rochester Üniversitesi Tıp Merkezi'nden fizyolog Andrew Wojtovich, "Mitokondriyal işlev bozukluğunun yaşlanmanın bir sonucu olduğunu biliyoruz" diyor. Bu çalışma, ışıkla çalışan mitokondri kullanarak metabolizmayı hızlandırmanın laboratuvar solucanlarına daha uzun, daha sağlıklı yaşamlar verdiğini buldu. Mitokondri, vücut için evrensel bir enerji taşıyıcısı olan adenozin trifosfatta bir artışla sonuçlanan glikozun parçalanma ürünlerine dayalı kimyasal reaksiyonları kolaylaştırır. Bu reaksiyonlar organelin kıvrık zarlarında meydana geldiğinden, bu işlemin etkinliği zar potansiyeli olarak bilinir ve yaşla birlikte doğal olarak azalır. Bilim insanları yeni çalışmalarında, yüklü iyonları mitokondri zarı boyunca hareket ettirmek için ışıkla çalışan 'optogenetik' bir proton pompasının nasıl kullanılabileceğini gösterdiler ve tüm enerji dönüştürme sürecine yardım eli uzattılar. Bu proton pompası, daha önceki bir çalışmada keşfedilen bir mantarın içindeki kimyasal reaksiyonlardan geliştirildi. Hem zar potansiyeli hem de ATP üretimi iyileştirildi ve solucanlar normalden yüzde 30 ila 40 daha uzun yaşadı. Araştırmacılar yeni mühendislik süreçlerini mitokondri-ON veya mtON olarak adlandırıyorlar. Normal mitokondriyal makine, normal yanma yoluna ek olarak ATP'yi sağlamak için ışık enerjisini kullanabilir. Bu, mitokondrinin işleyişine ve onu nasıl etkileyebileceğimize dair önemli bir içgörüdür. Keşifler düzenli olarak bildirilse de bilim insanlarının bu küçük enerji santralleri hakkında bilmediği çok şey var. Özellikle ilgi çekici olan ve bu çalışmanın ele aldığı konu, mitokondrilerin buharı bittiğinde vücudun nasıl bozulmaya başladığıdır.


Borschberg, tasarlanacak "drone"un 6 ay hiç durmadan güneş enerjisiyle çalışabileceğini, aracın özellikle tarım ve iletişim sektörlerinde kullanılabileceğini belirtti. "Drone"un özellikle sağladığı esneklik açısından uydulara göre daha avantajlı olduğunu ifade eden Borschberg, "Ekip olarak tamamıyla güneş enerjisiyle faaliyet gösterecek bir insansız hava aracı üzerinde çalışıyoruz. Bu projeyi yaklaşık iki yıl içinde hayata geçirmeyi hedefliyoruz." dedi. Borschberg, uyduların havada sabit kalamadığını ve sürekli dünya çevresinde turlamak zorunda olduğunu vurgulayarak, "Drone'lar ise sabit kalabiliyor. Ayrıca bu aracı, istediğiniz zaman yere indirebilir, yapısında değişiklikler yapabilirsiniz. Bu açıdan uydulara göre daha avantajlı. Araç, normal hava trafiğinin 20 kilometre üzerinde stratosferde uçabilecek." diye konuştu. Dünya genelinde birçok büyük şirketin güneş enerjisiyle çalışan "drone" üretmek için çalışmalar yürüttüğünü dile getiren Borschberg, "Facebook, Google, Airbus ve Boeing de tamamıyla güneş enerjisiyle faaliyet gösteren bir drone imal etme projesi üzerinde çalışıyor. Facebook ve Google, bu araçlar sayesinde havadan yüksek hızlı internet ve uzun mesafeli iletişim yöntemleri sağlamayı amaçlarken, Boeing ve Airbus da ileride uyduların yerini alabileceği düşünülen bu tarz insansız hava araçlarının imalatıyla sektördeki yerlerini şimdiden sağlamlaştırma amacı güdüyor." ifadelerini kullandı. Borschberg, farklı rotalarda uçan güneş enerjili "drone"larla kurulacak bir ağ sayesinde, kesintisiz ve hızlı internet konusunda büyük ilerleme kaydedileceğini belirterek, "Araçlar ayrıca tarım ve iletişimin yanı sıra, coğrafi oluşumlar, hava kirliği gibi konularda da araştırma yapabilecek. Altı ay kadar hiç durmadan güneş enerjisiyle çalışabilecek biçimde tasarlanıyorlar." dedi.


4 Şubat 2022'de SpaceX, Elon Musk'ın Starlink internet projesi kapsamında 49 uyduyu fırlattı ve bunların çoğu günler sonra atmosferde yandı. 50 milyon ABD dolarını aşan bu başarısızlığın nedeni, Güneş'in neden olduğu bir jeomanyetik fırtınaydı. Uzay havası, elektronları, protonları ve diğer parçacıkları uzaya fırlatan Güneş'teki dalgalanmalardan kaynaklanır. Uzay havası Dünya'ya ulaştığında, yörüngedeki herhangi bir şey için çok fazla soruna neden olabilecek birçok karmaşık süreci tetikler. Ve mühendisler bu riskleri daha iyi anlamak ve uyduları bunlara karşı savunmak için çalışıyorlar. Güneş her zaman uzaya sabit miktarda yüklü parçacık bırakır. Buna güneş rüzgarı denir. Güneş rüzgarı aynı zamanda güneş manyetik alanını da taşır. Bazen, Güneş üzerindeki yerel dalgalanmalar, belirli bir yönde alışılmadık derecede güçlü parçacık patlamaları fırlatır. Dünya, bu olaylardan biri tarafından üretilen gelişmiş güneş rüzgarının yolunda olursa ve çarpılırsa, jeomanyetik bir fırtına almış olursunuz. Jeomanyetik fırtınaların en yaygın iki nedeni, koronal kütle püskürmeleri ve koronal deliklerden kaçan güneş rüzgarıdır. Fırlatılan plazmanın veya güneş rüzgarının Dünya'ya ulaşma hızı önemli bir faktördür, hız ne kadar fazla olursa, jeomanyetik fırtına o kadar güçlü olur. Normalde, güneş rüzgarı yaklaşık 1.4 milyon km/saat hızla hareket eder. Ancak güçlü güneş olayları, rüzgarları beş kat daha hızlı serbest bırakabilir. Kayıtlara geçen en güçlü jeomanyetik fırtına, Eylül 1859'da bir koronal kütle atımından kaynaklandı. Parçacık kütlesi Dünya'ya çarptığında, telgraf hatlarında operatörleri şok eden ve bazı aşırı durumlarda telgraf aletlerini gerçekten ateşe veren elektrik dalgalanmalarına neden oldular. Araştırmalar, bu büyüklükte bir jeomanyetik fırtınanın bugün Dünya'ya çarpması durumunda, kabaca 2 trilyon dolarlık hasara neden olacağını gösteriyor. Güneş rüzgarı da dahil olmak üzere Güneş'ten gelen emisyonlar, onlara doğrudan maruz kalacak kadar şanssız herhangi bir yaşam formu için inanılmaz derecede tehlikeli olacaktır. Neyse ki, Dünya'nın manyetik alanı insanlığı korumak için çok şey yapıyor. Güneş rüzgarının Dünya'ya yaklaşırken çarptığı ilk şey manyetosferdir. Dünya atmosferini çevreleyen bu bölge, elektron ve iyonlardan oluşan plazma ile doludur. Gezegenin güçlü manyetik alanı hakimdir. Güneş rüzgarı manyetosfere çarptığında kütle, enerji ve momentumu bu katmana aktarır. Manyetosfer, enerjinin çoğunu günlük güneş rüzgarı seviyesinden emebilir. Ancak güçlü fırtınalar sırasında aşırı yüklenebilir ve fazla enerjiyi Dünya atmosferinin kutuplara yakın üst katmanlarına aktarabilir. Enerjinin kutuplara yeniden yönlendirilmesi, fantastik aurora olaylarına neden olur, ancak aynı zamanda üst atmosferde uzay varlıklarına zarar verebilecek değişikliklere de neden olur. Jeomanyetik fırtınaların, her gün yerdeki insanlara hizmet eden yörüngedeki uyduları tehdit etmesinin birkaç farklı yolu vardır. Atmosfer manyetik fırtınalardan enerji emdiğinde ısınır ve yukarı doğru genişler. Bu genişleme, Dünya yüzeyinden yaklaşık 80 kilometre ila yaklaşık 1.000 km arasında uzanan atmosfer tabakası olan termosferin yoğunluğunu önemli ölçüde artırır. Daha yüksek yoğunluk, uydular için sorun olabilecek daha fazla sürükleme anlamına gelir. Bu durum, SpaceX Starlink uydularının şubat ayında işlevlerini kaybetmesine yol açan şeydi. Starlink uyduları, Falcon 9 roketleri tarafından, tipik olarak Dünya yüzeyinin 100 ve 200 km yukarısında, düşük irtifalı bir yörüngeye bırakılır. Uydular daha sonra, sürükleme kuvvetini yavaşça yenmek ve kendilerini yaklaşık 550 km olan son irtifalarına yükseltmek için yerleşik motorları kullanırlar. En son Starlink uyduları grubu, hala çok düşük Dünya yörüngesindeyken bir jeomanyetik fırtınayla karşılaştı. Motorları önemli ölçüde artan sürtünmenin üstesinden gelemedi ve uydular yavaş yavaş Dünya'ya doğru düşmeye başladı ve sonunda atmosferde yandı. Sürükleme, uzay havasının uzaya dayalı varlıklar için oluşturduğu tehlikelerden yalnızca biridir. Güçlü jeomanyetik fırtınalar sırasında manyetosfer içindeki yüksek enerjili elektronlardaki önemli artış, daha fazla elektronun bir uzay aracının koruyucusuna nüfuz edeceği ve elektroniği içinde birikeceği anlamına gelir. Bu elektron birikimi, temelde küçük bir yıldırım çarpmasıyla deşarj olabilir ve elektronik aksamlara zarar verebilir. Manyetosferdeki nüfuz eden radyasyon veya yüklü parçacıklar, hafif jeomanyetik fırtınalar sırasında bile elektronik cihazlardan gelen çıkış sinyalini de değiştirebilir. Bu fenomen, bir uzay aracının elektronik sisteminin herhangi bir bölümünde hatalara neden olabilir ve hata kritik bir şeyde meydana gelirse, tüm uydu işlevini yitirebilir. Küçük hatalar yaygındır ve genellikle düzeltilebilir, ancak nadiren de olsa büyük arızalar meydana gelir. Son olarak, jeomanyetik fırtınalar, uyduların radyo dalgalarını kullanarak Dünya ile iletişim kurma yeteneğini bozabilir. Örneğin GPS gibi birçok iletişim teknolojisi radyo dalgalarına dayanır. Atmosfer, radyo dalgalarını her zaman bir miktar bozar, bu nedenle mühendisler, iletişim sistemleri kurarken bu bozulmayı düzeltir. Ancak jeomanyetik fırtınalar sırasında, iyonosferdeki değişiklikler radyo dalgalarının içinden nasıl geçtiğini değiştirecektir. Sakin bir atmosfer için yapılan kalibrasyonlar, jeomanyetik fırtınalar sırasında hatalı sonuçlar verebilir. Bu, GPS sinyallerine kilitlenmeyi zorlaştırır ve konumlandırmayı birkaç metre öteleyebilir. Havacılık, denizcilik, robotik, ulaşım, çiftçilik, askeriye ve diğerleri gibi birçok endüstri için, birkaç metrelik GPS konumlandırma hataları basitçe savunulamaz. Otonom sürüş sistemleri de doğru konumlandırma gerektirecektir. Uydular, modern dünyanın çoğunun çalışması için kritik öneme sahiptir ve uzay varlıklarını uzay havasından korumak önemli bir araştırma alanıdır. Elektroniği radyasyondan koruyarak veya radyasyona daha dayanıklı malzemeler geliştirerek bazı riskler en aza indirilebilir. Ancak güçlü bir jeomanyetik fırtına karşısında yapılabilecek çok az şey vardır. Fırtınaları doğru bir şekilde tahmin etme yeteneği, hassas elektronikleri kapatarak veya uyduları daha iyi korunacak şekilde yeniden yönlendirerek uyduları ve diğer varlıkları belirli bir ölçüde önceden korumayı mümkün kılacaktır. Jeomanyetik fırtınaların modellenmesi ve tahmin edilmesi son birkaç yılda önemli ölçüde iyileşmiş olsa da tahminler genellikle yanlıştır. Ulusal Okyanus ve Atmosfer İdaresi, bir koronal kütle atımının ardından, Starlink'in fırlatılmasından bir gün önce bir jeomanyetik bir fırtınanın "muhtemel" olduğu konusunda uyarmıştı. Görev yine de devam etti.


Güneşin neden 5510 derece gibi yüksek bir sıcaklığa sahip olduğu, insanların en az merak ettiği konulardan biri olabilir. Ancak NASA, Güneşin çekirdeğinde kopan nükleer tepkimelerle değil, atmosferini ilgilendiren bir deney düzenleyecek. NASAnın dün gerçekleştirmeyi planladığı ama teknik nedenlerle ertelenen ateşleme, Lockheed Martin yapımı bir L-1011 taşıyıcı uçağından bırakılacak Orbital Sciences Pegasus XL roketiyle yapılacak. Roketin içinde yer alan Bölge Görüntüleme Spektrograf güneş gözlemevi, Güneşi hiç olmadığı kadar detaylı bir şekilde inceleyecek. L-1011 tarafından 12 metre yükselikte bir kruvazör füzesi gibi ateşlenecek olan Pegasus XL roketi, güdümlü bir füze gibi yörüngeye küçük uyduları yerleştirmek için kullanılıyor. Yörüngeye yerleştiği zaman, IRIS, Güneşin taçküre olarak bilinen ve alçak atmosferinin küçük bir kısmını oluşturan bölgesini gözlemlemeye başlayacak. Güneş diskini yüksek çözünürlükte gözlemleme kapasitesi olan Güneş Dinamikleri Gözlemevinin aksine, IRIS, bilimsel açıdan incelenmesi büyük önem taşıyan alçak atmosferi temsil eden, güneş diskinin sadece yüzde 1lik alanını inceleyecek. Bilim insanlarının uzun yıllardır kafasını kurcalayan soru, Güneşteki taçküre plazması milyonlarca derece sıcaklığa erişirken, fotosfer olarak bilinen yüzeyin sadece birkaç bin derece sıcaklıkta olması. Araştırmacılar, Güneşte bir ısıtıcı mekanizma olduğunu ve derinliklerinden taşıdığı enerjiyi fotosfere ilettiğini, aynı zamanda da taç küreye de tekrar enerji kazandırdığını düşünüyor. Isıtıcı mekanizmanın, Güneşin manyetik alanlarında ilerleyen ve taçküredeki plasmaya enerji yükleyen dalgalar olduğu düşünülüyor. Ancak böyle bir mekanizmanın var olduğunu kanıtlamak için, Güneşin atmosferindeki çok küçük yapıları gözlemleyebilmek gerekiyor. IRIS, morötesi dalgaboylarını görüntüleyen bir kamera ve alçak atmosferin içeriklerini analiz edecek bir spektrometreye sahip. Lockheed Martinde IRIS bilim ekibinin başında yer alan Bart DePontieu, İncelediğimiz sıcaklık aralıklarındaki materyalleri tespit ederek, bu materyallerin hızını ve kütlelerini de tespit edebiliriz dedi. Gökbilimciler, taçkürenin alçak kısmının uzayın hava durumunu belirlediğini ifade ediyor. Manyetik kuvvetlerin kontrolü altındaki alçak atmosfer, çok sık patlamalar ve taçküre kütle atımlarına sahne oluyor. IRISin inceleyeceği kromosfer ve fotosferde de, Güneş fırtınaları sık olarak görülüyor. NASA, bugün yapılması amaçlanan ateşlemeyle, uzayın hava durumunu etkileyen faktörleri daha iyi anlamak adına önemli bir adım atmak istiyor.


Samanyolu'ndaki gezegen sistemleri kataloğumuz büyüdükçe, Güneş Sistemimizin ne kadar farklı olabileceği giderek daha açık hale geliyor. Aslında bugüne kadar tespit edilen yaklaşık 4.000 gezegen sisteminden hiçbiri Güneşimizin yörüngesinde dönen gezegenlerin düzenini ve dizilişini yansıtmamaktadır. Bunun nedeni, Güneş Sistemi analoglarının şu anda tespit yeteneğimizin dışında olması olabilir. Ama orada tespit edebildiğimiz kadarıyla, gezegen sistemleri olağanüstü çeşitlilikteki düzenlemeleri kapsıyor gibi görünüyor. Şimdi, Riverside'daki California Üniversitesi'nden astrofizikçi Stephen Kane, yalnızca bir değişiklik yaparsak bile tüm Güneş Sisteminin alt üst olacağını gösterdi. Bu, diğer sistemlerde sıkça görülen türden bir gezegenin daha eklenmesini içeren büyük bir değişiklik bile değil. Bu varsayımsal gezegenin, Dünya ile Neptün arasındaki kütle aralığında oturan ve 17 Dünya kütlesinde bir gezegen olan bir süper Dünya veya mini Neptün olması gerekir. Galaksinin başka yerlerinde ne kadar yaygın olsalar da, Güneş Sistemimizde bir süper Dünya ya da mini Neptün yok, bu da kayalık karasal dünyalar ile gazlı dünyalar arasında kütlesel bir boşluk yaratıyor. Güneş Sistemi'nde sahip olduğumuz şey, kayalık dünyalar ile gazlı dünyalar arasında genişleyen büyük bir uçurum. Kane, her iki boşluğu da tek seferde doldurursa Güneş Sistemine ne olacağını bilmek istedi; Mars ve Jüpiter arasında bir dizi kütleye sahip bir gezegeni tam o bölgeyi yerleştirdiği simülasyonlar yarattı ve kaosu izledi. Ve gerçekten de ortada kaos vardı. Mars ve Jüpiter arasındaki uzayda bu simüle edilmiş dünyanın kütlesine ve konumuna bağlı olarak, kaos mevcut gezegenlerin Güneş Sisteminden fırlamasına neden olabilir. Mars'ın ortalama yörüngesi Güneş'ten 1,5 astronomik birim uzaklıktadır. 3 astronomik birime yerleştirilmiş bir gezegen oldukça barışçıl bir şekilde var olabilir, ancak hemen hemen başka herhangi bir yerde mutlak bir gezegensel omnishamble ile sonuçlanır. 3.1 ila 4 astronomik birimde bir gezegen olan Merkür'ün yörüngesi bozulur. 2.0 ila 2.7 astronomik birimde, Mars sallanır. Jüpiter ve Satürn yalnızca küçük bozulmalar yaşarlar, ancak dış Güneş Sistemi dünyaları Uranüs ve Neptün'e verdikleri açısal momentum buz devlerinin de istikrarsızlaşmasına neden olur. En kötü ihtimalle Venüs, Merkür, Dünya, Mars, Uranüs ve Neptün Güneş Sisteminden atılır. Daha küçük değişiklikler, Dünya'nın yörüngesinin mevcut rotasından çılgınca sapmasına neden olarak, ana gezegenimizi tamamen yaşanmaz olmasa da daha az yaşanabilir hale getirir. Kanıtlar, Jüpiter'in Dünya'nın yaşanabilirliğinde bir rol oynadığını ve bizi asteroit bombardımanından koruduğunu gösteriyor. Kane'in çalışması, Güneş Sistemini stabilize etmede başka bir rol oynadığını öne sürüyor: gökbilimciler, Jüpiter'in yerçekimi etkisinin, asteroit kuşağının yaşadığı uzayda bir gezegenin oluşmasını engellediğine inanıyor. Şu anda asteroit kuşağında bir gezegenin oluşması için yeterli malzeme yok; kuşağın toplam kütlesinin Dünya kütlesinin sadece yüzde 0,04'ü olduğu tahmin ediliyor. Bununla birlikte, Güneş Sistemi tarihinde daha önce, asteroit kuşağının önemli ölçüde daha ağır olduğu düşünülüyor. Gökbilimciler bir süredir Jüpiter benzerine sahip gezegen sistemlerinin yaşam için kararlılığa sahip olma ihtimalinin en yüksek olduğunu düşündüler. Kane'in simülasyonları argümana daha fazla ağırlık katıyor. Ayrıca Güneş Sistemi mimarisinin sürdürülmesi zor olan oldukça hassas bir denge olabileceğini öne sürüyorlar.


Yaklaşık 5 milyar yıl önce, Güneşimiz tam teşekküllü bir yıldız olmak için çekirdeğinde hidrojeni helyuma dönüştürmeye başladı. Bu bebek Güneş, çoğunlukla oluşturduğu nebuladan gelen hidrojen, ancak aynı zamanda daha karmaşık moleküllerden bir madde diski ile çevriliydi. Bu diskteki etkileşimler, büyüyen ve diğerleriyle etkileşime giren buzlu ve tozlu tanecikler üretti. Bu diskin gazlı parçaları da diğerlerinden ayrılmış olabilir. Ve bu çalkantılı kaostan gezegenler ortaya çıktı. İlk oluşan, muhtemelen Güneş Sistemi'nin ilk 3 milyon yılında, Jüpiter'dir. Bu şekilde çok büyük ve güçlü hale geldi, diğer gezegenlerden çok daha büyük. Jüpiter o kadar büyük ki, 318 Dünya kütlesine sahip. Aslında, Jüpiter ile Güneş arasındaki ağırlık merkezi - Jüpiter'in Güneş etrafında döndüğü nokta - Güneş'in merkezi değil, yüzeyinin hemen dışındadır. Yani Jüpiter tam olarak Güneş'in etrafında bile dönmüyor. Jüpiter'in ardından Satürn de büyümeye başladı, onu Neptün ve Uranüs izledi. Her ne kadar son ikisi epey yol almış olsa da, Jüpiter ve Satürn dış Güneş Sistemi'ndeki gazın büyük bir bölümünü çoktan süpürmüşlerdi. Jüpiter sistemi kesinlikle her şeyin yaşlanabileceği yerdir. Europa, Io ve Ganymede gibi aktif ayları olmasına rağmen, ayı Callisto Güneş Sistemi'ndeki en eski yüzeye sahiptir. Bu süre zarfında, iç Güneş Sistemi'nde, yayılmış molozların arasından dört kayalık gezegen ve bir cüce gezegen ortaya çıkıyordu. Kayalık öngezegenin ortaya çıkması daha uzun sürdü, belki de 100 milyon yıla yakın, çünkü kayalık cisimler arasındaki çarpışmalara bağlıydı. Mars bugünkü boyutuna Dünya ve Venüs'ten daha hızlı ulaşmış olabilir, ancak kesin zamanlama belirsizliğini koruyor. Genellikle katı astronomik cisimlerin yaşları, yüzeylerindeki kraterlerin sayısı kullanılarak tahmin edilir, ancak yüzey değişikliklerinin olduğu gök cisimleri bunu karmaşık hale getirir. Dolayısıyla oluşum modellerine göre Jüpiter'in en yaşlı olması mantıklı olsa da en genci bulmak o kadar kolay değil. Gezegenlerin, bugün gördüğümüzle tutarlı özelliklere sahip olmasının yanı sıra, toplu kütlelerinin yerinde olması ihtiyacını göz önünde bulunduran alternatif bir yaklaşım benimseyebiliriz. Sonra en genç arasındaki bağlam, Dünya ve Uranüs arasında iki başlı bir yarış haline gelir. Bu beklenmedik dünyaların en genç olarak ortaya çıkmasının nedeni, her ikisinin de büyük çarpışmalar yaşamış olmalarıdır. İlkel Dünya muhtemelen Mars büyüklüğünde bir küçük gezegen olan Theia ile çarpıştı ve bu dramatik olaydan Ay oluştu. Bu yaklaşık 4,5 milyar yıl önce gerçekleşti. Ay'ın katılaşması yaklaşık 200 milyon yıl sürdü. Sarsılan Dünya'nın, okyanusların ve tektonik plakaların oluşumuyla, ikincisi belki de 3,6 milyar yıl önce, bugünkü haline gelmesi için biraz daha zamana ihtiyacı olacaktı. 3 ila 4 milyar yıl önce, Uranüs, içini alt üst eden, kendi yanında dönmesine neden olan ve en tuhaf manyetik alanı yaratan Dünya büyüklüğünde bir dünya ile çarpıştı. Dolayısıyla, hangi gezegenin en genç olduğu söz konusu olduğunda, kesin bir sonuca varmak için gerçekten ne demek istediğimizi tam olarak tanımlamamız gerekiyor. Bunun yanında, gezegen tanımı kolayca sınırlayıcı ve tartışmalı hale gelebilir, sadece küçük Plüton'u düşünün.


Güneş'in inanılmaz bir görüntüsü, son derece yetenekli iki fotoğrafçı ve vatandaş bilim insanı tarafından üretildi. Andrew McCarthy ve Jason Guenzel, Güneşimizin yüzey özelliklerini ve en etkileyicisi yıldızımızın dış kenarı boyunca uzanan kıvrımlı bir plazma filamentini gösteren güzel bir mozaiğini oluşturdular. Konumlanma, ikilinin etkileyici özelliğin boyutunu kolayca hesaplamasına olanak sağladı. Yandan yana, Güneş yaklaşık 109 Dünya genişliğindedir ve bu filament 14 Dünya'ya eşdeğer bir mesafeye kadar uzanıyordu. Bu, Dünya ile Ay arasındaki mesafenin yaklaşık yarısı kadar. Fusion of Helios adını verdikleri görüntü, tek bir çekim değil, McCarthy tarafından çekilen ve Guenzel ile birlikte işlenen yaklaşık 90.000 ayrı görüntüden oluşan inanılmaz bir mozaik. Aslında, Güneş'in tam diskinin bu inanılmaz net görüntüsünü elde etmeye çalışmak için 200.000 fotoğraf çekildi. Fotosferin çalkalanması, bazı Güneş lekeleri ve plazma demetlerinin yanı sıra dramatik kasırga benzeri fışkırma, inanılmaz bir görüntü oluşturuyor. Ekip ayrıca bir adım daha ileri gitti. Guenzel'in 2017'deki Büyük Amerikan Tutulması sırasında çektiği Güneş Tacı görüntüsünü kullanarak ve bunu NASA'nın SOHO'sundan alınan verilerle birleştirerek makul bir Güneş Tacı yarattılar, aksi halde Güneş çok parlak olduğu için görünmeyen bir Güneş özelliği. Nihai etki kesinlikle büyüleyici, bilimsel harikalarla dolu bir sanat eseri.


ABD'nin en kuzeyindeki eyaletlerdeki gökyüzü, Güneş'teki dev bir 'delik' nedeniyle Kuzey Işıklarının çarpıcı gösterileriyle süslenebilir. Güneş rüzgarı" adı verilen elektrik yüklü parçacıklar kutuplara çarptığında ve atmosferdeki moleküllerle reaksiyona girdiğinde, kutup ışıkları Washington'dan New York'a kadar gökyüzünde görünebilir ve geceyi güzel renklerle aydınlatabilir. Kuzey Işıkları tipik olarak yalnızca Kuzey Kutup Dairesi'ne daha yakın bir yerde görülebilir, ancak Uzay Hava Durumu Tahmin Merkezi'nden yapılan bir tahmin, güçlü güneş rüzgarları geldikçe gökyüzünü güzel renklerle aydınlatarak daha güneye doğru kayabileceklerini gösteriyor. Bu güneş rüzgarları, Güneş'teki dev bir koronal delikten geliyor. Devasa karanlık nokta, düşündüğünüz gibi gerçek bir delik değil. Aksine, Güneş atmosferinin aşırı sıcak dış katmanının, çevresinden daha soğuk olan ve bu nedenle o kadar parlak olmayan bir alanıdır. Bu dev delik korona boyunca yayılırken, Dünya yönünde uzaya güçlü, yüksek hızlı güneş rüzgarları fırlattı. Atmosfer bizi koruduğu ve geçmişte bazı güçlü güneş fırtınalarının yaptığı gibi yaygın radyo veya elektrik kesintilerine neden olacak kadar güçlü olmadığı için bu rüzgarlar bir tehdit oluşturmuyor. Güneş parçacıklarının yaklaşan patlaması nedeniyle, Uzay Hava Durumu Tahmin Merkezi Cuma günü ılımlı bir jeomanyetik fırtına için bir saat yayınladı. Bu, yüksek hızlı parçacıklar Dünya'ya çarptığında ortaya çıkan manyetik alan kaosu olur. Gezegenimizin manyetik alanı onları Kuzey ve Güney Kutuplarına doğru yönlendiriyor ve orada güzel, göksel bir ışıltı yayıyorlar. Daha güçlü jeomanyetik fırtınalar GPS, radyo ve elektrik şebekelerini etkileyebilir. Ancak ılımlı jeomanyetik fırtınalar daha iyi huyludur. Daha önce aurora ışıklarını New York ve Idaho'ya kadar sürdüler.


"Günübirlik Hayatlar", gerçekten sizi büyüleyecek bir kitap! Irvin D. Yalom, psikoloji ve terapi konularında gerçek bir uzman ve bu kitapta kendi deneyimlerini ve düşüncelerini bizlerle paylaşıyor. Kitap, sadece psikolojiye ilgi duyanlar için değil, insan doğasını anlamak isteyen herkes için de muhteşem bir kaynak. Yalom, yıllarca terapi oturumlarında insanların yaşadığı zorluklara tanıklık etmiş bir psikiyatrist. Bu nedenle, "Günübirlik Hayatlar"da okuyuculara zengin bir deneyim ve içgörü sunuyor. Yalom'un yazdıkları, insanların hayatlarının anlamını, ölüm korkusunu ve yalnızlık gibi derin konuları anlamlandırmaya yardımcı oluyor. İçinizdeki düşünceleri harekete geçirerek, kendi anlam arayışınıza odaklanmanızı sağlıyor. Kitap ayrıca, empati ve insan ilişkileri hakkında da birçok değerli bilgi sunuyor. Yalom, terapi sürecinde danışan-terapist ilişkisine vurgu yaparak, insanların birbirleriyle nasıl daha sağlıklı ilişkiler kurabileceğini gösteriyor. Bu, sadece terapiye ilgi duyanlar için değil, herkes için önemli bir ders. Empati ve anlayış, insan ilişkilerinin temel taşlarıdır ve Yalom bu konuda bize rehberlik ediyor. Ve tabii ki, Yalom'un sürükleyici anlatım tarzı da kitabı gerçekten özel kılıyor. Sadece bir yazar değil, aynı zamanda büyüleyici bir hikaye anlatıcısı. Karmaşık psikolojik kavramları anlaşılır bir şekilde aktarabilme yeteneği gerçekten etkileyici. Kitabı okurken, her sayfada yeni bir şeyler öğrenmekle birlikte, hikayelerin içine kendinizi çekilmiş hissediyorsunuz.


Bilimsel adı Columba livia olan güvercinler, yüzyıllar boyunca güçlü yön bulma yetenekleri sayesinde insanlara hizmet etmişlerdir. Uzun yıllar süren çalışmalar sonucunda güvercinlerin evlerini nasıl bulabildiklerinin cevabı olarak öne sürülen sonuç: manyetik alanları algılama yeteneklerinin olmasıdır. Güvercinlerin üst gagasını kaplayan derinin duyu sinir hücresine giden ince liflerinde demir içeren maghemit ve manyetit parçacıklara sahip olduğu bulunmuştur. Dendritler üç boyutlu ve oldukça kompleks bir yapıya sahiptirler. Dünya'nın dış manyetik alanına çok duyarlı olan, özel yaratılmış bu alıcılar, manyetik alandameydana gelen değişikliği üç bileşeni ile ayrı ayrı analiz derek elde ettiği verilere göre yönlendirme yapar. İşte, güvercinin yapısındaki tüm sistemlerin birbiri ile, mükemmel bir uyum içinde çalışması sayesinde kuş binlerce kilometre uzaklıktaki evinin konumunu şaşmaz bir hesapla tayin edebilir. İnsanların, güvercinin ilk yaratıldığı günden beri sahip olduğu bu sistemin benzerini yapabilmeleri ise çok uzun süren araştırmalar sonucunda mümkün olmuş ve üç eksenli manyetometreler yapılabilmiştir. Aynı zamanda gaga içerisinde inorganik bir yapı keşfedilmiştir: Bu, uzun bir sinir lifinin sonlandığı yerde bulunan nano kristal yapıdaki demir-fosfat tabakadır. Bilim ve teknolojinin gelişimi doğa ve canlıları ilham alarak ilerlemeye devam ediyor. Bilim adamları güvercinin gagasındaki muhteşem sistemin benzerinin teknoloji alanındaki kullanımının büyük kolaylıklara yol açacağını vurguluyorlar. Doktorlar ilaçları vücutta sadece hedeflenen noktaya ulaştırabilecekler. Yeni bilgi depolama cihazlarına destek verilebilecek. Uçaklarda ve uzay mekiklerinde bulunan manyetometrelerin boyutları küçültülebilecek. Ancak bunlar şu anda sadece hayal edilebilecek düzeydeki teknolojik imkanlardır. Çünkü bilim adamları manyetik alıcıları keşfetmiş olsalar da, bu son derece hassas alıcıları nasıl üreteceklerini bilememektedirler. Kuşların bu parçacıkları milyonlarca yıldan beri var olmasına rağmen, bunların kullanımından fayda elde etmek isteyen bilim adamları için esas problem, bu parçacıkların teknik üretimi olsa gerek. Not: Yazı içerisinde bilimsel sonuçlar oldukça baskın olduğundan dolayı içeriğin büyük bir kısmı dolaylı alıntı dahilinde yazılmıştır.


On yıl önce, Dünya, hafızalardaki en muhteşem ve tehlikeli meteor çarpmasıyla sarsıldı: Çelyabinsk meteoru. Dünya bu olaydan nispeten hafif kurtulmuş olsa da, meteor tehdidinin asla hafife alınmaması gerektiğine dair sert bir hatırlatmaydı. 15 Şubat 2013 sabah 9:20'de insanlar güne hazırlanırken, Rusya üzerindeki gökyüzü, güney Ural bölgesindeki Çelyabinsk Oblastı'nın üzerindeki parlak bir çizgi ile aydınlandı. Şok olmuş izleyiciler o sırada bilmiyorlardı, ancak bu, bir gök taşının Dünya'ya çarpmasının sonucuydu. NASA'ya göre, yaklaşık 45 kilometre yükseklikte, saniyede 19 kilometre hızla atmosfere çarptı ve kabaca 440 kilotonluk TNT patlamasına eşdeğer şiddetli bir şok dalgasına neden oldu. Daha sonraki araştırmalar, gök cisminin başlangıçta yaklaşık 20 metre genişliğinde ve yaklaşık 12.000 ton ağırlığında olduğunu gösterdi. Bu, bir meteorit için nispeten küçük, ancak açıkça güçlü bir etkisi oldu. Camlar kırıldı, araba alarmları çaldı ve çatılar çöktü ve yaklaşık 1.500 kişinin yaralanmasına neden oldu. Akıllı telefonlar, araç ön kameraları ve güvenlik kameraları sayesinde, olay, belki de ilk kez önemli bir meteor çarpmasının aynı anda birçok açıdan kaydedilmesi ve bu, bilim insanlarının olayı incelemesine imkan verdi. Meteorun kütlesinin büyük bir kısmı atmosferi yırtıp geçerken yandı ve taşın diğer parçaları Çelyabinsk Oblastı boyunca savruldu. Okul çocukları ve meraklı sakinlerin, yerel bölgenin çevresinde meteorit parçaları buldukları, ancak bilim insanları veya devlet yetkilileri tarafından alınabilecekleri korkusuyla sessiz kaldıkları bildirildi. İlk çarpmayı takip eden saatlerde, Chebarkul Gölü'nün donmuş yüzeyinde 6 metre genişliğinde bir delik keşfedildi. Birkaç ay süren bir kurtarma görevinin ardından, araştırmacılar gölün dibinden 654 kilogramlık bir meteorit çıkarmayı başardılar. Bu inanılmaz cismin büyük bir kısmı şu anda Çelyabinsk'teki Güney Ural Devlet Tarih Müzesi'nde bulunuyor. Çelyabinsk meteoru, Çelyabinsk'teki Güney Ural Devlet Tarih Müzesi'nde sergileniyor. Çelyabinsk meteoriti, daha büyük bir meteorit çarpmasının Dünya'yı nasıl etkileyebileceğine dair bir nevi uyarı işaretiydi, ancak onları tahmin etmede hala şaşırtıcı derecede kötüyüz. Geçen hafta başlarında, yaklaşık 1 metre çapında küçük bir meteor, sabahın erken saatlerinde Fransa ile Birleşik Krallık arasındaki Manş Denizi üzerinde yandı. Dikkate değer bir şekilde, bu, bir asteroit çarpmasının gerçekleşmeden önce tahmin edildiği yedinci kezdi. Dünyanın dört bir yanındaki bilim insanları ve uzay ajansları, Dünya'ya yakın cisimlerin izlenmesi yoluyla sorunu yakından takip ediyor. Bir kez bulunduğunda, bu cisimlerin yörüngeleri belirlenebilir ve bir çarpmanın muhtemel olup olmadığını değerlendirmek için gelecekteki yolları tahmin edilebilir. Bununla birlikte, potansiyel olarak tehlikeli olan birçok cisim tespit edilmemiş kalmaya devam ediyor. Yine de insanlık konu hakkında tamamen fikirsiz değil. Geçen yıl, NASA'nın inanılmaz DART görevinin başarısına tanık olundu; burada ajans, bir uzay aracını ilk kez bir gök cismine kasten çarptırdı ve yörüngesini sonsuza dek değiştirdi. Potansiyel olarak Dünya'ya doğru giden bir gök taşını saptırma gücüne sahip olduğumuzu gösterdi. Ancak bu, tehlikeli gök taşını çok geç olmadan tespit edip edemeyeceğimize bağlı.


Çeşitli hafıza tipleri vardır ve beynin de her birine özel bir unutma biçimi söz konusudur. Psikologlar unutmamızın çeşitli yollarının sınıflandırmasını yaparken, biyologlar da hücresel düzeyde unutma mekanizmaları üzerine çalıştılar. Kısa süreli hafızanın başarısızlığı ile ilgili yaygın bir gizemdir; insanlar neden orada olduklarını hatırlamaksızın kendilerini bir odada bulurlar. Böyle durumlar için araştırmacılar kapı eşiklerinin suçlanabilecek bir şey olduğunu söylüyor. Kapı eşiğinden doğru geçme davranışı beyne şu düşünceyi veriyor olabilir: yeni bir sahne başladı ve bir önceki şeyleri bir kenara bırakmalısın. Böylelikle de bu durum hafıza aralarına sebep oluyor. Kapı eşiğinde durmak ya da eşikten geçmek beyinde; olay bölümlerini ayıran ve önceki kayıtları bir kenara bırakan olay sınırı ifadesini ortaya çıkarır. Farklı bir odada alınan ve uygulamaya sokulan kararı hatırlamak zordur, çünkü bölümlere ayrılmıştır diyor. Fakat yine de, mental olay sınırları gereklidir, çünkü bu ayrıştırmalar beynimizin olay örgüsünü organize etmemize yardımcı olur, yalnızca nerede olduğunu hatırlamıyoruz ancak olayın ne zaman meydana geldiğini hatırlıyoruz. Nadir de olsa, belli aktiviteler; geçici global amnezi olarak bilinen, geçici hafıza kaybına ve bilinç bulanıklığına sebebiyet verebilir. Örneğin, seks böyle bir hafıza problemine sebep olabilir. Bu hastalar dünü ya da daha da geçmişi unuturlar ve yeni hafızalar oluşturmakta güçlük yaşarlar. Geçici global amnezi yaşayan insanlar, ciddi yan etkilere maruz kalmazlar ve hafıza problemleri genellikle birkaç saat içerisinde yok olur. Fakat bu durumun nasıl olduğu tam olarak bilinmiyor ve bu tip bir amnezi hastasının beyin taramaları da beyinde herhangi bir hasarın olmadığını gösteriyor. 2013 yılında Frontiers in Neurology 'de yayınlanan bir çalışmada, bir kadının bilmediği bir şarkıya dair müzikal halüsinasyonlara sahip olduğunu ileri sürdüler. Bilim insanları hafızaların beyinde tekrar geri çağrılabilen bir formda saklandığını ve tanınmaz bir halde olduğunu ileri sürüyorlar. Araştırmacılar kadının; bu hafızaların parçalara ayrılmış şekilde ancakanahtar denilebilecek kısımlarını kaybetmiş bir halde saklamış olabileceğinin, dolayısıyla da bu hafızaları tanıyamadığının mümkün olduğunu söylüyorlar. Çocukluğumuza dair hafızalarımız hayal meyal bir haldedir. Çoğunlukla insanlar yaşamlarının ilk zamanlarına genellikle 3 ya da 4 yaş öncesine ait hafızaları geri çağırmazlar. Bu durum bebeklik amnezisi olarak bilinir. Bilim insanları önceleri; yaşamın bu ilk evrelerine dair olan hafızaların beyinde varlığını koruduğunu fakat çocukların onları izah edebilecek bir konuşma becerisine sahip olmadıklarını düşünüyorlardı. Öte yandan, yapılan yeni bir araştırma; çocukların 3-4 yaş öncesi süreçte hafızalar oluşturduklarını fakat sonradan bilinçli mekanizmalar yoluyla unuttuklarını ortaya koydu. Bu duruma dair muhtemel açıklamalardan birisi ise;beynin gelişimidir. Beyin hızlıca büyürken ve hücreler oluşurken depolanan hafızalar silinir. Beynin hafıza oluşturmaktan, korumaktan ve geri çağırmaktan sorumlu yapılarında meydana gelen hasarlar nedeniyle hafızaları kaydetme şansına sahip olmadan önce onları kaybetmemiz de mümkün. Beynin bu kısımlarında meydana gelen hasarlar da amnezi türlerine sebep olabilir. Bu tip amnezilere örnek olarak, akademide yaygın olarak bilinen; epilepsi hastalığınının tedavisi için girdiği ameliyat esnasında beyninin hipokampus bölümü çıkarılan bir hastanın yeni hafızalar oluşturabilme yetisini kaybetmesi vakasıdır. Bir başka ünlü vaka ise; bir virüs sebebiyle beyinde oluşan iltihaplanma sonucu hasta bir önceki vakadaki gibi hafıza oluşturma yetisini kaybetti.


Beyin ameliyatından birkaç ay sonra Matthew bilgisayar programcısı olarak işine geri döndü. Bunun zor olacağını biliyordu. Kalıcı bir beyin hasarı ile yaşaması gerektiğini patronuna söylemesi gerekiyordu. Görüşmelerinde patronu, işe yeniden uyum sağlaması konusunda kendisine nasıl yardımcı olabileceklerini sormuştu. Ama ertesi gün Matthew'in hatırladığı tek şey patronun onu kovacağıydı; tekrar işe dönmesine onay vermelerinin olanağı yoktu. Ve bunu çok net hatırlıyordu. Oysa doğru değildi bu hatırladıkları. Beyin hasarı sonucu oluşan hafızada boşluk doldurma bozukluğunun ilk belirtisiydi bu. Bu tür rahatsızlığı olan insanların bu yanlış anıları onların yalan söylemesiyle ilgili değildir. Hafıza oluşum süreçleri ile ilgili ciddi sorunlar nedeniyle, gerçek ile bilinçaltının ürünü olan hayali birbirinden ayırmakta zorluk çekerler. Matthew'in sorunları ilk olarak parmak uçlarında his kaybı, baş ağrısı ve çift görme gibi şeklinde başlamıştı. Matthew'in sorunlarından biri de çift görmeydi. Yapılan beyin taraması, sinir dokuları çevresinde beyin omurilik sıvısının dolaşmasına yardımcı olan ventriküllerden birinin girişinde bir kist olduğunu gösterdi. Bu kist, sıvının çıkışını engelliyor ve beyin dokusunu sıkıştırıyordu. Genişleyen ventrikül ayrıca optik sinirlerden birini baskıladığı için çift görme sorunu oluyordu. Doktorlar kafatasında bir delik açıp kistin bir kısmını almak ve biriken sıvıyı boşaltmak için Matthew'u ameliyata aldı. Fakat ameliyat sonrasında hastane odasında yatarken hafızasında sorun olduğunu fark etmişti. İnsanların odaya girip çıktığını unutuyor, sanki birden odada belirmişler gibi hissediyordu. Doktoru, bunu hatırlamayla ilgili dokulardaki hasara bağlıyordu. Hafıza boşluklardan hoşlanmaz. Matthew'in hafızası da amnezi sonucu oluşan boşlukları yaratıcı bir şekilde doldurmaya başlamıştı. Bir ara nörologlarına kızgın bir mektup yazarak hafızasında hala sorunlar olduğu için kendisini hastaneden erken çıkarmalarının yanlış bir karar olduğunu ifade etmişti. Oysa hastaneden çıkma kararı kendisine aitti. Ama doktorların çıkardığına dair yanlış bir hafıza kaydı oluşmuştu. Matthew kaygılıydı; hafızası sanki artık kendisine ait değildi. Beyniniz sadece gerçekleri üreten bir makine değil diyor. Sizin algıladığınız şeylerle, yaşadığınız dünyayı anlamanız için beyninizin size ürettiği şeyler arasında bir fark oluyor diyor. Beynin ürettiği yanlış hafıza genellikle bir olayın nasıl olduğuna ilişkindir. Örneğin, ameliyat sonrasında işe geri döndüğünde hafıza sorununu patronlarının iyi karşılamayacağına dair kaygıları vardı. İşverenin iş konusunda oldukça katı olduğunu biliyordum. Bu yüzden beynim onları belli bir kategoriye koymuş ve belli bir yönde davranış bekliyordu diyor. Beyinleri hasara uğramış hastaların en büyük şikayetlerinden biri de aşırı yorgunluk hissidir. Amnezi olarak da bilinen hafıza kaybı nedeniyle onlarla yaptığı toplantının ayrıntılarını hatırlamıyordu; ama beyni, hafızasındaki o boşluğu kendi beklentilerine uygun olarak doldurmuştu. Bazı yönleriyle bu inşa süreci, herkesin yaşadığı hatırlama sürecine ait abartı olarak görülebilir. Geçmişi hatırlamaya çalışırken beynimiz, olması en muhtemel ayrıntıları seçerek olayı yeniden canlandırmaya çalışır. Beynimiz arka planda bilgi ayıklama ve test etme konusunda birçok şey yapıyor. İlgili anıların ne kadar güçlü olduğunu kontrol edip ilgisiz olanları bastırıyor diye açıklıyor Matthew. Bu süreçte ortaya çıkan her şey normal insanlar açısından da her zaman doğru olmayabiliyor. Kazara yanlış bilgiyi çekip hiç olmamış şeyleri içeren yanlış anılar üretebiliyoruz. Sağlıklı beyinlere bile yanlış anılar yerleştirmek oldukça kolay aslında. Yeni Zelanda ve Kanada'da yapılan bir deneyde psikologlar, denekler gökyüzünde balon gezisine çıkmışlar gibi gösteren fotoğraflarla onlara gizlice telkinde bulundular. Fotoğraflarla ilgili konuşmalarında deneklerin yarısının buna inandığı görüldü. Önemli ayrıntıları çoğunlukla doğru hatırlarız; ama Matthew beyin hasarı nedeniyle doğruları denetleme süreci bozulmuş, daha fazla yanlış anı üretir olmuştu. Beyin zedelenmesi gerçeklik algısının ne kadar hassas olduğunu gösteriyor. Ama ondan daha kötü durumda olanlar da vardı. Bazıları gerçek olması mümkün olmayan şeyler de hatırlayabiliyordu. Örneğin bir hasta, uzay aracı inşa edip Ay'ın etrafında uçtuğunu söylüyordu. Başka bir hasta komadan uyandıktan sonra, kız arkadaşının ikiz bebek beklediğini söylemişti. Ultrason resimlerini gördüğünü ve sevgilisinin karnının fotoğrafını çektiğini hatırlıyordu. Oysa kadın hamile değildi. Matthew artık not defteri tutarak nereye gittiğini, ne yediğini, insanlarla ne konuştuğunu vs. kaydediyor. Böylece kurduğu ana çatı etrafında olayları hatırlamaya çalışıyor. Bazen bu durumda bile yanlış anılar kaydettiği de oluyor. Bu daha çok kaygı duyduğu konularda kendi kaygıları etrafında şekilleniyor. Ancak Matthew'in canını sıkan en büyük sorun bu hafıza kaybı ve yanlış anı kaydı değil. Ameliyat sonrasında hissettiği yorgunluk hala devam ediyor. Bu yorgunluk ortadan kalktığında mutlu olurum artık. O zaman hafıza kaybı ile baş edebilirim diyor. Geleceğin garanti olmadığının farkına vardığını söyleyen Matthew içinde bulunduğu anın tadını çıkarmaya çalışıyor. Yaşadığınız an sahip olduğunuz tek şey diyor. Ben bi olay hakkında acaba oldumu diye uzun süre düşünürsem. Beynim kendi kendine anı oluşturuyor bir olay duyduğumda sanki birisi daha önce bana söylemiş gibi hafıza üretiliyor.


Bu amaç için, beynin hatırlama işlevini yerine getiren hipokampus bölgesinin yapay bir versiyonunu üreten Berger bu cihazını geliştirmek için öncelikle hayvanlarla çalıştı. Tavşanlarla yaptığı bir deneyde önce bir melodi çalıp ardından tavşanların yüzüne hava üfleyen bilimci, bir süre sonra tavşanların sadece melodiyi duyduklarında gözlerini kırptıklarını gördü. Bu da tavşanların melodi ve hava ilişkisini öğrendiklerini, bu bilgiyi uzun süreli belleğe attıklarını gösteriyordu. Bu süreç içerisinde tavşanların beyin aktivitelerini kaydeden araştırmacı, nöronların bu bilgileri bir kod gibi hipokampusa sunduğunu ve hipokampusun bu verileri değiştirerek uzun süreli belleğe aktardığını gördü. Kısa süreli bellek ile uzun süreli bellek arasındaki kodlama farklarını inceleyen Berger, hipokampusun yaptığı değişiklikleri matematiksel olarak ifade etmeyi başardı. Hipokampustan geçen verilerin ne gibi değişikliklere uğrayacağını önceden kestirebilen Berger ve çalışma arkadaşları daha sonra fareler üzerinde bir hafıza deneyi gerçekleştirdi. Uzun süreli hafıza oluşturmayı engelleyen ilaç verilen bir farenin, iki koldan birisini itmesinin ardından, ışıkla farenin dikkatini dağıtan ekip daha sonra geliştirdikleri yapay hipokampus ile farenin beyninde olaya dair hafıza oluşturmaya çalıştı. Fare tekrar kolların önüne geldiğinde hangi kolu ittiğini hatırlayarak onu eski haline getirdi. Berger farelerin uzun süreli belleğe atmadıkları bilgileri dışarıdan müdahale ile hatırlayabildiklerini, bunun da yapay hipokampusun işe yaradığı anlamına geldiğini belirtti. Maymunlar üzerinde de bu cihazı deneyip olumlu sonuçlar alan Berger, cihazın insanlar üzerinde de işe yarayabileceğini düşünüyor ancak beynin karmaşık yapısının sadece 100 adet elektrodu bulunan bir cihaz ile taklit edilmesinin çok zor olduğunun altını çiziyor. Yine de Kernel adlı bir girişim, Berger'in cihazını insanlar için kullanılabilir hale getirip satışa sunmak için çalışmalara başladı. Uzun vadeli hedefler arasında bu cihazın hafızanın dışında dikkat, yaratıcılık ve odak gibi alanlarda da beyni geliştirmesi amaçlanıyor. Kernel'in henüz üretilmemiş olan cihazının ne gibi düzenlemelere maruz kalacağı ise belli değil. Cihaz bir protez olarak tıbbi malzeme kapsamında değerlendirilebilir. Ya da hafıza güçlendirici haplar gibi tüketim malzemesi kapsamına da girebilir.


21. Yüzyıl İçin Einstein bu etkinin izlerini sürmeyi amaçlayan bir kitap. Dünyaca ünlü bilim tarihçileri Peter L. Galison, Gerald Holton ve Silvan S. Schweber'in editörlüğünü yaptığı 21. Yüzyıl İçin Einstein tanınmış bilim insanlarının, sanat ve bilim tarihçilerinin Einstein değerlendirmelerine yer veriyor. Kaynağı, 2005'teki Berlin Einstein Sempozyumu'ndaki konuşmalar olan bu kitap iki çizgide ilerleyen eşsiz bir girişim: Einstein'ın dünya görüşüne "girdiler" ve Einstein'ın dünya görüşünden "çıktılar." İlk sorgulama çizgisi, geniş bir alan spektrumundaki onlarca yıllık bilimsel araştırmanın sonuçlarını toplamakta. "Girdiler" Newton, Faraday, Maxwell ve Lorentz'den Boltzmann ile Planck'a ve diğer çağdaşlarına kadar olan bilim insanlarından, Spinoza, Hume, Kant, Schopenhauer, Mach gibi felsefecilerden, Goethe, Heine, Bach ve Mozart gibi sanatçılardan geliyor. Ayrıca Einstein'ın duyduğu hayranlıkla insanlığına dokunan sosyal ve politik olaylar üzerine yaptığı araştırmaları da kapsıyor. "Çıktılar" ise, Einstein'ın eserlerinden ve kişiliğinden bizim aktif hayatımıza taşan etkiler. Einstein, Newton ve Darwin'den beri başkalarına, çok çeşitli alanlardaki miraslarından yararlanmaları için herhangi bir bilim insanından daha fazla esin vermeye devam etmiştir. Kuşkusuz Minkovvski, von Laue, Schrödinger ve Born'dan günümüzün en seçkin araştırmacılarına kadar bilim insanları; felsefeciler ve tanrıbilimciler; yazarlar ve görsel sanatçılar ve mütevazı bireylerden devlet adamlarına değin çok geniş bir insan yelpazesi, sosyal ve politik konularda Einstein'ın düşünce ve eylemlerinden etkilenmiştir. Einstein'ın kültürümüz üzerinde devam eden etkilerinin nitelik ve nicelik olarak onun yararlandığı kişilerden daha az olmadığını rahatlıkla söyleyebiliriz.


Özel ve genel görelilik kuramları, insanoğlunun evrene bakışını değiştirmiş, devrimsel yenilikler getirmiştir. Sezdirdiği düşünsel ufuklarla da bilimin en heyecan verici konularındandır. Semiz kitabında, bu kuramları herkesin anlayabileceği sadelikte anlatmak ve metni "sürükleyici" hale getirmek için her türlü araçtan, örneğin evrenbilimden bilimkurguya uzanan sıra dışı temalardan yararlanıyor.


- "Beyler, dünya düzdür." - Paratoner, kafirlerin kılıcı. - "Demiryolu, yolcuları boğacaktır." - Bekaret kemeri, çılgınlığı önler. - "Bay pasteur kuduzu yayıyor!" - Koklayıcı uçaklar petrol yataklarını buluyor. - Çernobil'in dumanı bizim sınırlarımızda durmuştur. Bütün bu "gerçek"lerin bilim çevreleri tarafından ciddiye alındığına inanmak güçtür. Oysa frenolojiden soğuk füzyona, koklayıcı uçaklardan suyun belleğine kadar aldatmacalar ve saçmalıklar çoğu kez saygın otoritelerden onay görmüştür. Galileo, Buffon, Newton, Franklin, Darwin, Pasteur ya da Einstein'a gelince, bunların hepsi bilim karşıtlarını ya da değişmez gerçekler olarak kabul edilen öğretileri yeninceye dek sahtekar yerine konmuşlardır. Bu kitap kendi kendini aldatmaktan cehaletin getirdiği hatalara, doğrulanmış düzenbazlıktan yanlış yönlendirmeye kadar bilim tarihinin doksan "olağanüstü öyküsünü" bir araya getiriyor. Bu öyküler, gerçeğin en büyük düşmanının yalanlar değil inanışlar olduğunu düşünen Nietzsche'nin haksız olmadığını kanıtlıyor.


İlginç bilgilerle dolup taşan, aklın sınırlarını zorlayan sıradışı kitap Acısız Bilim, araştırıcı zihinler için muhteşem bir armağan.Bir grup bilimci tarafından BBC için hazırlanan bir radyo programının kitaplaştırılmış hali olan Acısız Bilim, son zamanlarda bilim dünyasında meydana gelen gelişmeleri anlatıyor. Hem profesyonel hem de amatör bilimcilerin bir solukta okuyacakları bu kitap ilgilenenler için tam bir hazine niteliğinde. Şaşırtıcı istatistiklerden ciddi gelişmelere dek, çevremizi kuşatan dünyayı dönüştürecek en hayret verici gerçekler ve en yaratıcı buluşlar Acısız Bilim'de gözler önüne seriliyor. Aydınlatıcı, büyüleyici ve ciddi anlamda eğlenceli bu kitap okurun sormayı akıl edemediği soruları cevaplıyor.Acısız Bilim'in çevirisini, 56 baskıda 275 bin satan Bir Psikiyatristin Gizli Defteri kitabının çevirmeni Duygu Akın yaptı.


Özgün olarak 1963'te basılmış olan Feynman'ın Fizik Dersleri'ni, Scientific American dergisinde bir eleştirmen şöyle betimliyordu: "Çetin, ama besleyici ve leziz. 25 yıl sonra öğretmenler için yol gösterici ve yeni başlayan öğrenciler içinse en iyisi." Bu kitabın içeriğini oluşturan konular Feynman'ın fizik derslerinin popülerleştirilmiş özetleridir. Altı Kolay Parça'dan farklı olarak bir parça daha fazla matematik içeren Altı Zor Parça, kara deliklerden solucan deliklerine, atom enerjisinden zaman bükülmelerine kadar Einstein göreliliği, simetri ve uzayzaman konularını Feynman'ın usta anlatımıyla sunmaktadır. -Roger Penrose- -David L. Goodstein- -John Horgan, Bilimin Sonu'nun yazarı-


-ABD Başkanı Barack Obama- Dünyanın dört yanında bilim insanları, dinozorların yok olmasına neden olan asteroit çarpmasından sonra en yıkıcı yok oluş süreci olduğunu öngördükleri altıncı yok oluşu gözlemliyor. Bu kez, felaketin nedeni biziz. -Bill Gates- Hem samimi, hem eğlenceli, hem de bilgi dolu bu kitapta, New Yorker yazarı Elizabeth Kolbert, insanın, gezegenimizdeki hayatı, diğer hiçbir türün yapmadığı şekilde değiştirmesinin nedenini ve nasılını anlatıyor. Çok sayıda disiplinde yapılmış araştırmaları, yok olmuş türlerin tanımlarını ve kavram olarak yok oluşun geçmişini bir araya getiren Kolbert, gözlerimizin önünde yok olmakta olan türlere dair etkileyici ve kapsamlı bir hikaye sunuyor. Kolbert, altıncı yok oluşun insanoğlunun en kalıcı mirası olmaya aday olduğunu gösteriyor ve bizleri insan olmanın anlamını yeniden düşünmeye zorluyor. Altıncı Yok Oluş, dünyanın geleceğine dair; entelektüel tarih, doğa tarihi ve saha muhabirliğini bir araya getiren ve gözlerimizin önünde süregelen kitlesel yok oluşa dair güçlü bir anlatım sunan önemli bir kitap.


Uyar, "Mars ve Venüs'un etkisiyle şu sıralar her zamankinden daha duygusal olabilir, ailevi konularda bir takım çözümsüzlüklerle karşı karşıya gelebilirsiniz" falcılığının anatomisini çıkarıyor, sonra da otopsisini yapıyor. Tevfik Uyar hayat görüşü ve insanlığı ile okunulası bir şahıstır.Henüz okumadım ama tavsiye ediyorum.


Günümüz fizik dünyasının önde gelen otoritelerinden Sebastien Balibar, kendi yaşamından öyküler kullanarak fizik biliminin en düşündürücü güncel sorularını aydınlatıyor. Atom ve Elma, çevremizde olup bitenlerle ilgileniyor çevremizde gördüğümüz ancak gerçekte pek az anlayabildiğimiz konularla- ve bilimin gündelik hayatın fenomenleri üzerinden heyecan verici bir macera olabileceğini gösteriyor.Balibar, fiziğin keşif sahası kapsamındaki on iki problemi irdeliyor ve kitabın her bir öyküsünde bunlardan birini işliyor. Kaos teorisi, kozmoloji, akışkanlar mekaniği ve klimatoloji gibi alanlara bakıyor. Dünya'nın yaşını nasıl bulduğumuzu, Evren'in giderek hızlanan biçimde genişlediğini nasıl bildiğimizi ve çam kozalaklarının ve ayçiçeklerinin spiral yapılarının neden matematikteki Altın Oran ile alakalı olduğunu açıklıyor. Atomların birlikte davranışlarının nasıl olup da lazer ışınları, süper-iletkenler veya süper-akışkanlar gibi kuantum fiziğinin muazzam sonuçlarını yaratabildiklerini dikkatle inceliyor. Balibar, bizleri doğal dünyadan bir seçkiyi incelemeye davet ederken, bir yandan da çocukluk çağı ve tutkuyla bilime adadığı kendi yaşamından kesitler de öyküleştiriyor. Genel okuyucu kitlesini hedefleyerek yazılmış olan Atom ve Alma, Dünya'mızın muazzam yönlerini anlaşılır biçimde ortaya koyarken, nasıl bilime yönelik bir arka plan eğitimine sahip olmaksızın bilimsel bilginin peşine düşülebileceğini ve buna ayrılan zamanın ne kadar kıymetli olacağını da gösteriyor.


Özgürlük, İyi ve Kötü, İnsanın Gerçek Değeri, Toplum ve Birey, Ölüm, Zenginlik, Eğitim, Din ve Bilim, Savaş ve Barış, Silahsızlanma, Dünya Ekonomik Krizi, Kültür ve Refah, Üretim ve Alım Gücü, Azınlıklar, Avrupa nın Mevcut Durumu Benim Gözümden Dünya'da, Albert Einstein ın hayata, yaşadığı dünyaya ve bilimsel çalışmalarına dair görüşlerini bulacaksınız. Büyüleyici, esprili ve zekice gözlemler, büyük bir kalbi ve az rastlanır bir aklı açığa vuran samimi itiraflar...Benim Gözümden Dünya, bu özel kişiliği, kendi yazdığı ya da başkası tarafından kaleme alınan hiçbir kitapla kıyaslanmayacak bir açıklıkta gözler önüne seriyor. Einstein insanlığa, yardımlaşmanın hakim olduğu barış dolu bir dünyaya ve bilimin yüce amaçlarına inanıyordu. "İyi ve Kötü", "Din ve Bilim", "Aktif Pasifizm", "Hıristiyanlık ve Yahudilik" , "Azınlıklar" ve "Bir Arap a Mektup" gibi farklı konu başlıklarının ele alındığı Benim Gözümden Dünya, işte bu inançların savunması niteliğindedir.


"Ben 8 Ocak 1942'de, Galileo'nun ölümünden tam üç yüz yıl sonra doğdum. Tabii, benimle aynı gün iki yüz bin civarında başka bebek de doğdu. Onlardan herhangi biri sonradan astronomiyle ilgilendi mi, bilmiyorum." Günümüz bilim dünyasına damgasını vuran Stephen Hawking Benim Kısa Tarihim'de kendi yaşamöyküsünü paylaşıyor.


Yumurta kabuğuna takla attırın. Bir ayıcığa ipe tırmanmayı öğretin. Salatalık turşusunu gece lambasına çevirin. Matematik bulmacalarının ustası Martin Gardner 80'den fazla sihirbazlık numarası kullanarak bizlere su, hava, ateş, hareket, yer çekimi, eylemsizlik, sürtünme, elektrik, manyetizma, ses ve ışığın bilimsel özelliklerini öğretiyor. Evlerimizde günlük olarak kullandığımız malzemelerle yapılan bu numaralarla bir yandan bilimi öğrenir ya da çocuklarınıza öğretirken, diğer yandan çok keyifli zaman geçirebilirsiniz. Çocukların tek başına kullanmasının doğru olmayacağı bıçak, kibrit ve kaynar su gibi malzemeleri gerektiren numaralar -el resmi- ile işaretlenmiştir. Her numaranın kendisi için yardımcı çizimler eşliğinde anlatıldığı BİLİM Mİ? SİHİR Mİ? Elinizden düşüremeyeceğiniz muhteşem bir kitap!


NOT: 19 Ekim 2015 tarihli "Bilim Tanrının Varlığını İnkar Edebilir Mi?" adlı haftanın kitap önerisi, KA KİTAP'ın çıkış tarihini 3 Kasım 2015 tarihine ertelemesi sonucunda sipariş veren kişilere ulaştırılamamıştır. Oluşan olumsuz durum nedeniyle okuyucularımızdan özür dileriz. Yapacağınız yorumlar yayınevine iletilecektir. İnsana dair tüm sosyal müesseseler gibi dini müesseselerin de kusurları vardır. Fakat Tanrı çevremizde gördüğümüz evrenin yaratılışını aşan, anlama yeteneğimizin çok dışında bir güçtür ve bilim bunun aksini kanıtlamamıştır ve kanıtlayamayacaktır. Dünyayı ve içindeki yerimizi anlamak, dünyanın sırlarını aydınlatma girişimleri, hem bilimin hem maneviyatın kökleridir ve "büyük resim"e bakışımızı derinleştirirler. Tarih boyunca pek çok bilimsel keşif bizi yaşam ve evrenin mucizelerine yakınlaştırdı, fakat yaratılış için minnettarlığımızı da ölçülemeyecek nispette derinleştirdi. California Universitesi'nden matematik profesörü ve çok satan kitapların yazarı Amir Aczel'den zihninizi açacak, her sayfasında yeni bir şeyler öğreneceğiniz olağanüstü bir eser. Bilim ALLAH LA ilgilenmez ise bir yere varamaz ve onunde surekli bilinmeyen bir seyler bulamaz ben ce bilim Allah in yaraktiklarini kesfekmektir tabi bazi bilim insanlari yaratani aramayi degilde yaratilanlari aramayi terceih ediyor.bence once yaratani bulmak ve onun yolumuzu aydinlatan mucizeleriyle yol almaktir.


Türk Medyasında da geniş yankı uyandıran Polonya'da ilkel çağlardan kalma minicik bir orman parçasından, Türkiye'deki anıtsal yeraltı köylerine kadar uzanan muhteşem eser. TIME dergisi; 2007 yılının en iyi kitabı, Amazon.com; 2007 yılının en iyi kitabı, New York Times; Bestseller listesinde 1 Numara. İnsanların yok oluşundan sonraki dünyanın içyüzünü anlatan ilginç bir eser. Bizsiz Dünya'da Alan Weisman, insanlığın gezegenimize yaptığı etkiyi çok orijinal bir yaklaşımla irdeliyor. Yaşadığımız dünyayı bizler olmadan gözlerimizin önünde canlandırmamızı istiyor. Weisman, kitabında uzak bir gelecekte kütlesel altyapının nasıl çökeceğini ve insanlığın nasıl yok olacağını anlatıyor; kullandığımız gündelik eşyalar fosil olarak ölümsüzleşecek; bakır borular ve teller birbirlerinin içine geçerek kırmızımsı kayalar haline dönüşecek; ilkel yapılarımız son mimari eserler olarak dünya yüzünde kalacak. Plastik, bronz heykeller, radyo dalgaları ve insan yapımı moleküller belki de sonsuza dek evrende kalabilecek son armağanlarımız olacaktır. Organik ve kimyasal gübrelerle yetişen bitkiler yerlerini yabani otlara bırakacak, yeni kuş türleri üreyecek. Bizsiz Dünya insanlar yeryüzünden silindikten, New York metrosu sular altında kaldıktan, dünya kentleri yıkılıp yok olduktan sonra gezegenin olası durumunu gözler önüne seren sıradışı bir eser.


Dönen manyetik alan, kablosuz enerji aktarımı, uzaktan kumandalı model tekne, Tesla bobini ve transformatörün mucidi pek bilinmese de Tesla'dır. Buluşlarım: Bir Dahinin Özyaşamöyküsü, Tesla'nın kendi yaşamını anlattığı ve zamanın ötesinde bir zihne sahip olduğunu kanıtladığı muhteşem bir eser. Fakat kısa süre içerisinde zaaflarımı ele geçirdim ve daha önce hiç yaşamadığım bir keyfi yaşadım; dilediğimi yapmayı... Zaman içerisinde bu güçlü zihinsel egzersiz benim için alışkanlık haline geldi. İlk başlarda dileklerim sönüktü fakat kademeli olarak arzu ile arzuyu gerçekleştirmek için gerekli irade özdeşleşti. Yıllarca süren bu disiplin pratiğinden sonra kendimi kontrol etmekte öyle uzmanlaştım ki bazı güçlü insanları mahveden ihtiraslar benim için adeta oyuncak gibiydi.


Zack McGee yaşıtları gibi futbol oynamaktan hoşlanan, bütün seneyi ceza almadan nasıl geçirebileceğini hesaplayan bir çocuktur, ta ki yatak odasına kazayla bir uzay gemisi düşene kadar... Uzaylı arkadaşının hayatına girmesiyle bütün alışkanlıkları değişir. Artık o periyodik cetvelle uğraşan, ses dalgalarına ilgi duyan, tungstenin özelliklerini sıralayabilen bir bilim insanıdır. -Dan Gutman, My Weird School serisi yazarı-


Gazeteci Ürün Dirier'in popüler bilim araştırmalarından derlediği Cesur Yeni Dünyada/ I Love Tesla kitabı, son 10 yıldaki ilerlemeleri çeşitli başlıklar altında okuyucuya sunuyor. Dirier, Altınbilek Yayınları'ndan çıkan kitabında teorik fizikten kanser araştırmalarına, bilişimden robot teknolojilerine, olasılık matematiğinden endüstriyel hacker saldırılarına kadar çok çeşitli alanlarda, dünyanın dört bir yanından bilim otoriteleriyle yaptığı röportajlar ışığında 'cesur yeni dünya'yı anlatmaya çalışıyor. Kitap, modern bilimin ve teknolojinin kurucusu sayıldığı için Nikola Tesla'ya ithaf edilmiş. Kitapta Tesla ile ilgili bölümler olsa da kitap aslında bir Tesla kitabı değil. Alman doktorun kanseri yenen ısı tedavisi, beyindeki paranormal durumları oluşturan ruh molekülü, yapay hücreler, giyilebilir bilgisayarlar, senaryosunu yönetebildiğimiz filmler, çoktan başlayan su savaşları, siber savaşlar, sanal istilalar, endüstriyel hacker'lar, küresel ısınma, feminenleşen erkekler, laboratuarda altın üreten Türkler, artan modern çağ hastalıkları, kahkahanın kansere etkisi, tükürüğün faydaları, ses klonlama teknolojileri, bilinçaltı mesaj frekansları, tohum tekellerinin öjenikçi kısırlaştırma projeleri, Hitler'in ağır suyu, arıların kusursuz çalışma düzeni, bulanık mantık, deprem tahmin denemeleri, deprem aşısı, DNA ve GDO çalışmaları, ilaç araştırmaları gibi türlü konuda yazılar mevcut. Ürün Dirier, kitabını modern teknolojinin kurucu babası saydığı Tesla'ya ithaf etmiş. Kitapta hem gelinen son teknolojiler ve bilimsel bulgular hem de röportajlar ile her konu derinlemesine masaya yatırılmış. Kitabın en önemli özelliği ise bir habercinin kaleminden çıktığı için herkesin anlayabileceği bir dille yazılmış olması.


Sabancı Üniversitesi'nde Science of Nature I / Doğa ve Bilim I adıyla verilmiş olan dersten kaynaklanan bu kitap; mekanik, elektromanyetizma ve kuantum fiziğinde temel fikirleri işliyor. Fen ve mühendislik öğrencileri için bir giriş dersi, sosyal ve beşeri bilimler ve sanat öğrencileri için bilim dersi, ayrıntılı fiziğe giriş dersleri alan öğrenciler ve meraklı lise öğrencileri içinse temel kavramları vurgulayan bir anahtar olarak kullanılabilir. Matematik düzeyi temel türev ve integral hesabı, trigonometrik ve üstel fonksiyonları içeriyor. Gereken matematik fizik konuları içinde anlatılıyor. Hareketin tasviriyle başlanarak Newton Yasaları, enerji, momentum ve açısal momentumun korunumu inceleniyor. Basınç ve sıcaklık kavramlarının moleküllere uyarlanan Newton mekaniğinden nasıl türediği ele alınıyor. Elektromanyetizma kısmında Maxwell Denklemleri incelendikten sonra basit bir örnekle "boşlukta" bile elektrik ve manyetik alanların birbirlerini üreterek elektromanyetik dalgalarla enerji ve bilgi taşıdıkları ve ışığın da bir elektromanyetik dalga olduğu gösteriliyor. Kuantum Fiziği, Bohr'un hidrojen atomu modeliyle sunularak, atomların boyut, enerji ve kararlılıklarının, yani maddenin bildiğimiz yapısının, temelde maddenin dalga özellikleri taşımasından kaynaklandığı öğretiliyor.


Keşfetmek, insanoğlunu en fazla tatmin eden duygulardan biri olması sebebiyle, çağlar boyunca farklı mesleklerden ve motivasyonlardan birçok kişiyi yaratıcılığının sınırlarını zorlamaya sevk etmiştir. Bu çabalar kimi zaman telefon, telgraf gibi günlük hayatın çok önemli birer parçası olmakla sonuçlanırken, kimi zaman da olağanüstü komik ve hiçbir işe yaramayan icatlarla son bulmuştur. Adam Hart-Davis, dünyanın en çılgın mucitlerinin hikayelerini inceleyerek ortaya çıkardığı bu çalışmasında, insanoğlunun yorulmak bilmeyen yaratıcılığından yola çıkarak dünyanın en saçma icatlarını anlatıyor. Deniz ulaşım araçları, hava ulaşım araçları, oyuncaklar gibi sınıflandırdığı icatların ortaya çıkma amacını da yazılarına dahil eden yazar, her şeyden önce, bu insanları yeni bir alet icat etmeye kalkacak kadar ileri götüren ama bu kadar gülünç icatlar ortaya koymaya iten güdüleri anlamaya çalışıyor.