Genellikle sessiz oldukları varsayılan 53 hayvanın 'sesleri' literatüre eklendi. Sonunda duyulabilen türler, 50 kaplumbağa türü, Güney Amerika akciğer balığı , Cayenne caecilian adlı uzuvsuz bir amfibi ve tuatara olarak bilinen Yeni Zelandalı bir sürüngen de dahil olmak üzere dört farklı hayvan soyundan geliyor. Yazarlar, kaydedilen tüm türlerin, bir dizi farklı ses içeren çeşitli bir akustik repertuara sahip olduğu bulundu. Kaplumbağa hayat ağacındaki pek çok türün ses çıkarma becerisini paylaşması, onun tüm kaplumbağa soyunun atalarından biri olduğunu kuvvetle düşündürür. Dahası, araştırmacılar kaplumbağa verilerini akciğerleri olan 1.800 diğer omurgalının analiziyle birleştirdiğinde, nefes alıp vermek için yeterli omurgaya sahip tüm hayvanlarda ses üretimi ve akustik iletişimin ortak bir kökenine dair kanıtlar buldular. Amfibiler ve sürüngenler çok daha az araştırılmıştır, ancak ses üretimleri hakkında fazla veriye sahip olmamamız, onların gürültü yapmadıkları anlamına gelmez. Araştırmacılar, akustik iletişimin nasıl geliştiğini gerçekten anlamak istiyorsak, bu "önemli, ihmal edilmiş grupları" sistematik olarak belgelememiz gerektiğini savunuyorlar. Mevcut çalışmanın test etmeye çalıştığı şey tam olarak budur. Yazarlar, yalnızca ihmal edilen 106 tür arasında ses üretimi aradılar, ancak yine de mevcut literatürde düzinelerce akustik iletişim örneği bulabildiler. Bu kadar sınırlı bir örneklem büyüklüğünde bile, hayvan sesinin evrimsel kökenleri birdenbire çok daha derinlere iniyor. Bugün, akustik iletişim üzerine hüküm süren teori, bu temel özelliğin hayvanların hayat ağacında birçok kez ortaya çıktığını öne sürüyor. Bu, kuşlar ve memeliler arasında görülen çok çeşitli kulak yapıları ve ses morfolojilerine dayanmaktadır. Ancak bu yeni filogenetik analiz, bunun yanlış olduğunu gösteriyor. Hayat ağacında birbirinden çok uzakta bulunan hayvanların, çiftleşme, iletişim veya ebeveynlik için olsun, benzer yollarla ve benzer nedenlerle ses çıkarması, bu becerinin ortak bir kökeni paylaştığını göstermektedir. Ayrılmadan önce sadece bir kez evrimleşmiş olabilir. Aslında, özelliğin 407 milyon yıl önce yaşamış çok çeşitli modern omurgalılarda ortak olan bir ataya dayandığı görülüyor. Akciğerler ve yüzücü mesaneler arasındaki bağlantılar dikkate alındığında, bu tarih daha da geriye alınabilir. İsviçre'deki Zürih Üniversitesi'nden paleobiyolog Marcelo Sanchez, "Sonuçlarımız, akustik iletişimin çeşitli dallarda birden çok kez gelişmediğini, ancak ortak ve eski bir evrimsel kökene sahip olduğunu gösteriyor" diyor. Bulgular, bir hayvanı duymanın zor olmasının onları dinlemememiz gerektiği anlamına gelmediğinin iyi bir hatırlatıcısıdır.


'Science Translational Medicine' ismi verilen çalışmanın henüz geliştirilme aşamasında olduğu ifade edildi. Araştırma ekibinin başında bulunan Wisconsin Üniversitesi'nden Dr Mathan Welham, ses tellerinin çok hassas bir sistemin parçası olduğunu ve suni olarak üretilmelerinin büyük önem taşıdığını söyledi. Dr Welham, Ses tellerimiz titreşebilecek kadar esnek, ama aynı zamanda birbirine saniyede yüzlerce defa çarptıklarında bile birbirinden ayrılıp dağılmayacak kadar da güçlü tellerdir. dedi. Edinilen bilgiye göre bilim adamları, ses tellerine dönüşen dokuları iki haftalık bir süreçte büyüttü. Bunun için fibroblast ve epithelial ismi verilen ses teli hücreleri kullanıldı. Bu hücreler farklı nedenlerle ameliyat olan hastalardan elde edildi. Sonraki aşamalarda diğerlerinden ayrıştırılan bu hücreler, 3 boyutlu kıkırdak bir iskelete yerleştirilerek suni deri üretme tekniğine benzer bir yöntemle ses teli büyümesi sağlandı. Bu ortamda çoğalmaya başlayan hücrelerin bir araya gelerek, bir katman oluşturduğu ifade edildi. Bu katmanın protein yapısının, doğal ses tellerinin mukozasıyla aynı özelliği taşıdığı aktarıldı. Uzmanların daha sonra elde edilen ses telleri dokusunu ölmüş bir köpekten alınan ses kutularına naklettiği belirtildi. Bu ses kutularına nemli hava üflendiğinde ses tellerinin titreştiği ve ses ürettiği bilgisi verildi. Dr Welham, Bu ses telleri, tıpkı doğal ses telleri gibi. Gerçek ses telleri gibi nemli ve elastik. açıklamasını yaptı. Araştırmanın son aşamasında bu ses tellerinin laboratuvar ortamında genetik çalışmalarla insanlardaki bağışıklık sisteminin aynısına sahip olması temin edilmiş bir fareye nakledildiği aktarıldı. Bu yöntemdeki amacın, insanlardaki bağışıklık sisteminin bu suni ses telini kabul edip etmeyeceğini bulmak olduğu dile getirildi. Sonuç başarılı olduğu ve farenin vücudundaki insanlara benzer bağışıklık sistemi suni ses tellerini kabul ettiği öğrenildi. Dr Welham, Laboratuvar ortamında üretilen bu ses tellerinin insanlarda da kullanılabilmesi ve dünya genelinde herkese ulaşabilmesi için yıllar alacak bir sürece ihtiyaç var. Ama şu anda çok büyük bir adım atılmış olduk. Sesimiz çok müthiş bir şey. Ama ona bir zarar gelene kadar bunun kıymetini anlayamıyoruz. ifadelerini kullandı.


Talamus, beynimizin merkezinde bulunan küçük kısımdır. Bununla beraber kulaklarımızdan, gözlerimizden, ağzımızdan ve derimizden sinyalleri, beynin diğer bölümlerine bildirmekle yükümlüdür. Ancak yeni bir çalışma yalnızca bilgi aktarmada değil, karar verme ve bir şeye odaklanma gibi zihinsel davranışların rolünü üstlendiğini de gösteriyor. İnsanlarda Talamus'un gerçek yeteneklerinin altına erişebilirsek, uykusuzluktan şizofreniye beyinsel sağlık problemlerinin bir çeşidini iyileştirmede de yardımcı olabileceği kanısına varıyoruz. Fareler ve bilgisayar simülasyonları ile çalışan New York Üniversitesi araştırmacıları, beyindeki duyu sinyallerine bildirmekle yükümlü Talamus'un aynı zamanda sinirsel bağlantıları güçlendirdiğini de keşfetti. Bu, beynimizin, kararlar verdiğimizde dikkate almamız gereken şeyleri saptamamıza yardımcı olur; yani Talamus, insanların bazı davranışlarında tahmin ettiğimizden daha büyük bir rol oynuyor olabilir, aman dikkat. Araştırma takımı, Talamus'un iki bölümünün nasıl etkilendiğini sapmak üzere farelerle çalıştı: Prefrontal korteks , karar verme ve hafızayı çalıştırmaktan sorumludur; Mediyodorsal talamus ise, talamus'un içindeki büyük çekirdektir. Fareler, seslere ve ışığa karşı tepki vermeleri sonucu besin ödülüyle ödüllendirileceklerdi, çünkü bu, öğrendiklerini hatırladıkları anlamına gelecekti. Nitekim farelerin tepki verdiklerini saptadılar. Özel hassas ışıklı proteinler, Prefrontal Korteks ve Mediyodorsal Talamus'a enjekte edildi ve araştırmacılar da onları suni şekilde uyarabilmiş oldular. MD aktivitesinin güçlendirilmesi, hayvanların daha önceki eğitimlerine dayalı olarak doğru seçeneği seçme yeteneğinin daha fazla geliştiğini keşfettiler. Tecrübeyle kazanılmış kurallardan öğrenilen sistemle, doğru yiyeceği bulmada fareler %25 daha az hata yaptılar. Ancak PFC aktivitesinin arttırılmasına rağmen, farelerin akıllıca seçme yeteneği bazı durumlarda yarı yarıya kadar düşmüştü. Bu, farelerin nasıl davranış sergilemeleri gerektiği konusunda çelişkili kuralların bulunduğu nöronlar arasındaki bağlantıların aynı anda ekarte edildiğini ve farelerin karar verme savaşında birbirleriyle mücadele ettiklerini düşündürmektedir. Artan MD aktivitesinin, memelilerin beyinlerindeki -bir kılavuzdan ziyade yeni ufuklara yelken açan bir kapı gibi olduğunu varsaydığımız- Talamus'un rolünü bir üst kademeye taşıdığını; ki bu da belli bir şarta bağlı karar için doğru nöronları seçmesinde etkin bir değer taşıdığını ifade ediyordu. Elbette, çalışmanın sonuçları şimdiye dek bir tek farelerde gözlemlendi, insanlarda uygulanana kadar, neyin ne olduğundan tam olarak emin olamayız! Ancak bulgular insanlarda da denenirse, insomnia ve şizofreni gibi önem arz eden rahatsızlıklara nasıl bir tedavi uygularız noktasına etki edecektir. Örneğin, dikkatsizlik, uyuma zorlukları ya da kesin psikoz türleriyle ilişkilendiriliyorsa, Talamus'un nasıl işlevini yerine getirdiğini az buçuk anlayabiliriz.


Bir süredir kanın gelişimini sağlayacak bir protein geliştirmek için çalışmalar yürüten bilim insanları, B2M proteinini azaltarak istenilen sonuca ulaşılacağından oldukça umutlu. ABD'nin Kaliforniya eyaletinde bulunan San Francisco Üniversitesi'nde gerçekleştirilen deneylerin ilk bulgularına göre, özelikle ileri yaşlarda B2M proteiniyle beraber hafıza kaybı ve unutkanlık gibi sorunlar ortaya çıkıyor. Bu proteini yavaşlatacak bir müdahale ile beyin hücreleri de gelişeceği için insanların hafıza kaybı geçirme olasılığı oldukça düşecek. NTV'nin haberine göre henüz deney aşamasında olan B2M proteinin azaltılması ile beraber unutkanlık ve beyinde oluşan hafızayla ilgili hasarların tedavi edilebileceğini iddia eden ekip, söz konusu proteini deney ortamında fareler üzerinde test etmeye başladı. Genç farelere B2M proteini enjekte eden ekip, fareleri bir teste tabi tuttu. Normalden fazla B2M alan genç fareler aynı yaşlı fareler gibi hafızaya ağlı hatalar yaptı. Maddenin vücuttan atılmasıyla normale dönen genç farelerin maddenin etkisiyle daha önce defalarca gezindikleri bir labirentte eskiye oranla iki kat daha fazla hata yapması üzerine maddenin hafızaya olumsuz etkisi saptanmış oldu. Fareler üzerinde yapılan bu deneyde B2M proteinin değişken sonuçları olabileceğini gösteriyor. Ekip, bu proteinin işleyişini yavaşlatacak bir uygulama ile beyinde oluşan hafızayla ilgili hasarların da tedavi edilebileceğini düşünüyor.


Gökbilimciler, Dünya'nın yörüngesinde dönen çok sayıda uydunun yarattığı ışık kirliliğinin "doğaya eşi benzeri görülmemiş bir küresel tehdit" oluşturduğu konusunda uyardılar. Alçak Dünya yörüngesindeki uyduların sayısı, ABD şirketi SpaceX'in binlerce uydudan oluşan ilk "mega takımyıldızı" başlattığı 2019'dan bu yana 2 kattan fazla arttı. Yeni internet takımyıldızlarından oluşan bir donanmanın yakında fırlatılması ve Dünya'nın 2.000 kilometreden daha az yükseklikte zaten sıkışık olan bölgeye binlerce uydu daha eklenmesi planlanıyor. Her yeni uydu, Dünya'nın yörüngesindeki başka bir nesneye çarparak daha fazla enkaz oluşturma riskini artırır. Bu, art arda gelen çarpışmaların daha da küçük enkaz parçaları oluşturduğu ve ışığı Dünya'ya geri yansıtan "uzay çöpü" bulutuna eklendiği bir zincirleme reaksiyon yaratabilir. Nature Astronomy dergisinde yayınlanan bir dizi makalede gökbilimciler, artan bu ışık kirliliğinin mesleklerinin geleceğini tehdit ettiği konusunda uyardı. Bir makalede, araştırmacılar ilk kez daha parlak bir gece gökyüzünün büyük bir gözlemevinin çalışmasını finansal ve bilimsel olarak ne kadar etkileyeceğini ölçtüklerini söylediler. Modelleme, şu anda Şili'de yapım aşamasında olan dev bir teleskop olan Vera Rubin Gözlemevi için, gece gökyüzünün en karanlık kısmının önümüzdeki 10 yılda yüzde 7,5 daha parlak olacağını öne sürdü. Çalışmanın ortak yazarı John Barentine AFP'ye verdiği demeçte, bunun gözlemevinin görebileceği yıldız sayısını yaklaşık yüzde 7,5 oranında azaltacağını söyledi. ABD'nin Arizona eyaletinde bulunan Dark Sky Consulting şirketinden Barentine, bunun yaklaşık 21,8 milyon dolara mal olan gözlemevi araştırmasına yaklaşık 1 yıl daha ekleyeceğini söyledi. Daha parlak bir gökyüzünün hesaplanması imkansız olan başka bir maliyeti olduğunu da sözlerine ekledi: insanlığın asla gözlemleyemeyeceği göksel olaylar. Ve ışık kirliliğindeki artış düşünülenden daha da kötü olabilir. Başka bir Nature çalışması, mevcut ışık kirliliği ölçümlerinin fenomeni önemli ölçüde hafife aldığını öne sürmek için kapsamlı modelleme kullandı. Araştırmacılar, gece gökyüzünün aydınlanmasının sadece profesyonel astronomları ve büyük gözlemevlerini etkilemeyeceği konusunda uyardı. San Francisco Üniversitesi'nden bir astronom olan Aparna Venkatesan, bunun "gece göğüyle eski ilişkimizi" de tehdit ettiğini söyledi. Bir Nature yorum yazısında, "Uzay bizim ortak mirasımız ve atamız - bizi bilim, hikaye anlatımı, sanat, köken hikayeleri ve kültürel gelenekler aracılığıyla birbirine bağlıyor - ve şu anda risk altında" dedi. İspanya, Portekiz ve İtalya'dan bir grup astronom, bilim insanlarını "bu saldırıyı durdurmaya" çağırdı. Gökbilimciler, "K2'nin zirvesinde veya Titicaca Gölü kıyısında veya Paskalya Adası'nda bile bozulmamış bir gece gökyüzünün doğal yönünün tüm dünya için kaybı, doğa ve kültürel miras için benzeri görülmemiş bir küresel tehdittir" dedi.


Bilim insanları, grip benzeri semptomlara ve eritema migrans adı verilen bir döküntüye yol açabilen kene kaynaklı hastalık olan Lyme hastalığının kalıcı, zayıflatıcı etkileriyle mücadele etmenin yeni bir yolunu bulmuş olabilirler. Son araştırmalar, Lyme hastalığına neden olan bakteri olan Borrelia burgdorferi'nin ölü parçalarının vücutta dolaşmaya devam ettiğini ve tedaviden sonra bile merkezi ve periferik sinir sistemlerinde sağlıksız iltihaplanmaya neden olabileceğini düşündürmektedir. Bu, Lyme hastalığına yakalanan bazı kişilerin birkaç hafta antibiyotik aldıktan sonra neden tam olarak iyileşmediğini açıklayabilir; bunun yerine, Tedavi Sonrası Lyme Hastalığı Sendromu olarak bilinen bir durumda hastalar devam eden ağrı, yorgunluk vb. sorunlar yaşarlar. Araştırmacılar, yayınladıkları makalelerinde, "Eritema migrans veya erken Lyme hastalığı için tedavi edilen hastaların yaklaşık yüzde 10-35'inde, 6 ila 12 aylık takiplerde kalıcı veya aralıklı kas-iskelet sistemi, bilişsel veya hafif ila orta yoğunlukta yorgunluk şikayetleri var" diyor. Diğer kayda değer semptomlar eklem ağrısı, baş ağrısı, bel ağrısı, sinirlilik, parestezi, uyku sorunları ve depresyonu içerir. PTLDS'li hastalar genellikle sonunda iyileşir, ancak insanların tekrar tamamen iyi hissetmeleri uzun zaman alabilir. Lyme hastalığının kendisi için olduğu gibi, bu durumlar için de kanıtlanmış bir tedavi yoktur. Bu çalışmada, araştırmacılar, uyutulmuş rhesus makak maymunlarından alınan sinir sistemi dokusu üzerinde B. burgdorferi kalıntılarını uygulayarak hem beyindeki frontal korteks hem de spinal kolondaki dorsal kök ganglion üzerindeki etkileri gözlemlediler. B. burgdorferi'ye maruz kalan örneklerde inflamatuar belirteçlerin canlı bakterilere maruz bırakılan örneklere göre birkaç kat daha yüksek olduğunu bulmuşlardır. Dahası, ölü bakteriler beyin nöronlarında hücre ölümüne de neden oldu. B. burgdorferi'nin etkisi, hareketi koordine etmeye, düşünceleri düzenlemeye ve işleyen hafızayı kontrol etmeye yardımcı olan ön kortekste özellikle belirgindi. Burası, PTLDS'nin tamamen veya kısmen ortaya çıktığı yer olabilir. Louisiana'daki Tulane Üniversitesi'nden immünolog Geetha Parthasarathy, "Nöroinflamasyon birçok nörolojik bozukluğun temeli olduğundan, bu çözülmemiş parçalar nedeniyle beyinde kalıcı iltihaplanma, uzun vadeli sağlık sonuçlarına neden olabilir" diyor. PTLDS'li hastaların beyin taramaları gerçekten de beyinde kalıcı inflamasyon gösteriyor, ancak henüz bu nöroinflamasyonun nedeni tespit edilmedi. Bu son çalışma, bu nedeni bulmada önemli bir adım gibi görünüyor. Bir diğer bilinmeyen ise B. burgdorferi'nin ilk etapta beyne nasıl girdiğidir. Bakterilerin öldürüldükten sonra bile beyin ve kalp gibi büyük organlara zarar vermeye devam etmesi olasıdır. Daha fazla araştırma, vücudun tedaviden sonra neden B. burgdorferi bakteri kalıntılarını temizlemediğini bulabilir. Bu yeni bilgi, bu kalıntıları hedefleyebilecek ve PTLDS semptomlarını hafifletebilecek ilaçların bulunmasına ön ayak olabilir.


Araştırmacılar, yüksek teknolojili bir mikroskopla hızlı donmuş proteinlere bakarak, bakterilerin ve onların eski düşmanları olan arkelerin gerçekte nasıl hareket ettiğine dair 50 yıllık bir gizemi çözdüler. Flagellum adı verilen küçük bir kıvrımlı "kuyruk" kullandıklarını uzun zamandır biliyorduk, ancak lifli uzantılarının onları ileri itmek için kıvrılmış şeklini nasıl oluşturduğuna dair ayrıntılardan şimdiye kadar emin değildik. Hayvan hücrelerinde, flagella, daha aşina olduğumuz kuyruklar gibi çalışır. Ancak bakterilere ait hücreler ve yaşamın üçüncü alanı olan tek hücreli arkeler, basit bir yan hareketle itme üretemeyen kamçıya sahiptir. Bunun yerine, bu küçük bobinler, bükülmüş cılız bir pervane gibi döner. Bobinleri, mikropların dönüşleriyle farklı dalga formları oluşturmasına izin vererek bir dereceye kadar esneyebilir ve büzülebilir. Döndürmeler de yön değiştirebilir. Hem bakteri hem de arke flagella, flagellin proteininin aynı tekrarlayan alt birimlerinden oluşur. Bununla birlikte, arke kuyruğunda bulunan flagellin tipi, pili adı verilen bakterilerde bulunan başka bir hücresel çıkıntı tipine daha çok benzer. Virginia Üniversitesi biyofizikçisi Mark Kreutzberger ve meslektaşları, çubuk şeklindeki bakteriler Escherichia coli ve arke Saccharolobus islandicus'ta kamçılı filamentlerin moleküler yapısını atomik düzeyde incelemek için kriyo-elektron tomografisini kullandılar. Bakterilerde protein filamentlerinin 11 farklı durumda ve arkelerde 10 farklı durumda bulunabileceğini gördüler. Protein yapısındaki farklılıklara rağmen, yapının bir bütün olarak her iki mikropta da kıvrılmış şekline dönmesine neden olan bu durumların bir karışımına sahip olmasıdır. Ortaya çıkan süper-sarmal yapı o kadar kararlıdır ki, bükülürken, yani kamçı dönüş yönünü değiştirene kadar kıvrılmış şeklini koruyarak burulma gerilimlerine dayanabilir. E. Coli'de düz yüzme, saat yönünün tersine dönüşü içerir. Ancak bakteri kuyruğunun dönüş yönünü değiştirdiğinde, kamçıya uygulanan kuvvetler yapısını değiştirir, bir veya daha fazla filamentlerini sıkı demetlerinden dışarı atar ve süper sarmalları yarı sarmal veya kıvrımlı bir şekle sokar. Bu yön kaynaklı değişiklikler arkelerde görülmedi, ancak çevre koşullarını tuz veya asit ekleyerek değiştirmek kamçılarının yapısını değiştirdi. Yapılarındaki farklılıklara ve bağımsız olarak evrimleşmelerine rağmen, doğa hem bakterileri hem de arkelerin kamçılarını esasen aynı biçim ve işleve sahip olacak şekilde şekillendirmiştir. Bu yakınsak evrimin güzel bir örneğidir.


Pilleri imha edemediğimiz, günlük çöplerimizle birlikte atamadığımız bilinen bir gerçek ama pilleri atsak da atmasak da başka bir soru da pillerin doğaya neden bu kadar zararlı olduklarıdır. Özetle; özellikle yeniden şarj edilebilir olanları dışarıya attığımızda pillerin doğa için zararlıolmasının sebebi kadmiyum, kobalt ve kurşun gibi ağır metallerin havada ayrışıp serbest kalmasıdır. Ardından da yüzey toprağı ve humus vasıtasıyla yer altı suyuna karışması ve nihayet bize ulaşması ve bu döngü sonunda bunu tüketiyor olmamızdır. Bu nedenle Maryland Üniversitesi'ndeki bir grup profesör ağır metaller yerine daha sürdürülebilir materyallerle pil geliştirme kararı aldı. İlk denemeyi yapraktan önce ağaç lifi içeren maddelerle yaptılar. Testler sonucunda anot bataryalarını düzenlemeyi, sodyum depolamayı ve absorbe etmeyi sağlayan materyalleri keşfettiler. Yaprakların kullanımı çok verimli oldu. Araştırmalar sonucunda yayınlanan raporlardaki başyazarlardan Hongbian Li; Yapraklar her yerde bol miktarda bulunuyor, hepimiz kampüste yerden bir yaprak alsak daha da iyi sonuçlara ulaşabiliriz notunu düştü. Peki, yaprağın sodyumu emme işlemi nasıldır? Aslında bu kompleks deneyler sistemi değil, düşündüğümüzden daha kolay bir işlemdir. Bilim insanları yaprakları yanmış karbon yapılarıyla ve sodyumla 1000 Celcius'ta bir saat boyunca kurutuyor. Esasen bu yöntemin dışında bilim insanları muz, karpuz, kavun kabuklarıyla da başarılı bir şekilde pil yapmayı başardılar ama en az hazırlık gerektiren ve daha doğal erişilebilir olan madde yapraktı. Takımın bir sonraki adımı ise kalınlığı, yapısı ve esnekliği farklı yapraklarla daha mükemmel piller üretmek.


COVID-19, son iki yılda hayatımızın her alanına girdi. Çalışma, çevremizle etkileşim kurma, aile ve arkadaşlarla görüşme biçimlerimiz, devam eden pandemi sırasında büyük ölçüde değişti. Bu zorlu dönemleri ifade etmek adına, araştırmacılar yeni keşfedilen bir çekiç başlı yassı solucan türü için Humbertium covidum adını seçtiler. Fransa parazitolog Jean-Lou Justine liderliğindeki ekip, yeni makalelerinde, "Covidum özel adı, COVID-19 pandemisinin dünya çapındaki sayısız can kaybına saygı olarak seçildi" diye yazıyor. Çekiç başlı yassı solucanlar , kendine özgü çekiç şeklinde bir kafaya sahip bir tür yırtıcı kara solucanıdır. Birçoğu ABD ve Avrupa'da yaşayan istilacı türlerdir. H. covidum küçüktür, yaklaşık 3 santimetre uzunluğundadır ve yassı solucanlar için nadir görülen şeritlere sahiptir. Metalik siyah renktedir. Araştırmacılar ayrıca solucanların cinsel organlarını da oldukça ayrıntılı bir şekilde tanımlıyorlar. Bu tanımlama, farklı türleri ve alt familyaları ayırt etmek için önemli bir yöntemdir. Tüm yassı solucan türleri hermafrodittir, dolayısıyla üremeleri eşeyli veya eşeysiz olabilir. Bu küçük COVID solucanı, ekip tarafından keşfedilen tek çekiç başlı yassı solucan değildi. Ayrıca Mayotte adlı bir Fransız adasında da yeni bir tane buldular ve bu da türün adı Diversibipalium mayottensis olarak belirlendi. Bu tür de yaklaşık 3 cm uzunluğundadır ve kahverengi bir taban üzerinde mavi-yeşil bir beneklere sahiptir. Ekip, iki türün daha büyük aile ağacında nerede olduğunu analiz etmek için yeni nesil dizilemeyi kullanarak, her iki türün de kökenlerinin şu an yaşadıkları bölgelerden farklı yerler olduğunu öne sürüyor. H. Covidum'un Asya'dan ve D. Mayottensis'in Madagaskar'dan gediği düşünülüyor. Bunlar, diğer ülkelere başarıyla göç eden tek yassı solucanlar değil. Avrupa'daki Obama nungara , ABD'deki Platydemus manokwari ve Fransa'daki Bipalium kewense gibi diğer türlerin tümü, bir yerden diğerine bitki ticareti yoluyla taşındı. Ekip, çekiç başlı solucanın bölgenin ekosistemini etkileyebilecek sümüklü böcek ve salyangoz yediğini keşfetmek için H. covidum'un mide içeriği üzerinde genetik dizileme kullandı. İlginç bir şekilde, 2013 ve 2019 yılları arasında H. covidum'un keşfedildiği üç bahçe dışında, başka yerlerde sınırlı sayıda solucan vakası bulunmuştur. Araştırmacılar H. covidum örneklerine ulaşabilmiş olsalar da ne yazık ki, türü tam olarak tanımlamak için yeterli miktarda D. mayottensis örneği alamadılar. Buna rağmen, araştırmacılar D. mayottensis'in tamamen yeni bir çekiç başlı yassı solucan grubuna ait olabileceğine inanıyorlar.


20 yılı aşkın bir süredir ve dünya çapında yaklaşık 1000 katılımcıyı kapsayan bir çalışma önemli bir sonuca ulaştı. Genetik olarak kansere yakalanma olasılığı yüksek olan insanlar bu riski yüzde 60'tan fazla azaltabilirler. Aslında, iş üst gastrointestinal kanser riskini azaltmaya geldiğinde sonuçlar o kadar ikna ediciydi ki, araştırmacılar artık hiçbir şeyi kaçırmadıklarından emin olmak için çalışma sonuçlarını gözden geçiriyorlar. Birleşik Krallık'taki Newcastle Üniversitesi'nden araştırmacı ve beslenme uzmanı John Mathers, "Dirençli nişastanın bir dizi kanseri yüzde 60'ın üzerinde azalttığını bulduk. Etki en çok bağırsağın üst kısmında belirgindi" diyor. Üst GI kanserleri yemek borusu, mide ve pankreas kanserlerini içerir. Araştırmacılardan biri, Leeds Üniversitesi'nden genetik epidemiyolog Tim Bishop, "Sonuçlar heyecan verici, ancak üst GI yolundaki koruyucu etkinin büyüklüğü beklenmedikti, bu nedenle bu bulguları tekrarlamak için daha fazla araştırmaya ihtiyaç var" diye ekliyor. Dirençli nişasta, ince bağırsaktan geçen ve daha sonra yararlı bağırsak bakterilerini beslediği kalın bağırsakta fermente olan bir nişasta türüdür. Lif benzeri bir takviye olarak satın alınabilir ve doğal olarak hafif yeşil muz, yulaf, pişmiş ve soğutulmuş makarna ve pirinç, bezelye ve fasulye gibi çeşitli yiyeceklerde bulunur. İlk çalışma 1999 ve 2005 yılları arasında gerçekleştirildi ve Lynch sendromu olarak bilinen bir duruma sahip 918 kişilik bir grubu içeriyordu. Lynch sendromu, bildiğimiz kansere en yaygın genetik yatkınlıklardan biridir ve yaklaşık 300 kişiden birinin ilişkili bir gen taşıdığı tahmin edilmektedir. Lynch sendromu genlerini miras alan kişilerde, mide, endometriyal, yumurtalık, pankreas, prostat, idrar yolu, böbrek, safra kanalı, ince bağırsak ve beyin kanserlerinin yanı sıra kolorektal kanser geliştirme riski önemli ölçüde fazladır. Bu riski nasıl azaltabileceklerini anlamak için, katılımcılar rastgele iki gruptan birine atandılar ve 463 kişiye 2 yıl boyunca günde 30 gram toz halinde dirençli nişasta verildi. Lynch sendromlu 455 kişi, toz nişastaya benzeyen ancak aktif içerik içermeyen bir plasebo aldı. İki grup daha sonra 10 yıl boyunca takip edildi. Bu takibin sonuçları, araştırmacıların az önce yayınladıklarıdır. Takip döneminde, dirençli nişastayı alan 463 kişi arasında sadece 5 yeni üst gastrointestinal kanser vakası vardı. Bu, plasebo grubundaki 455 kişi arasında görülen 21 üst GI kanseri vakası ile karşılaştırıldığında bu oldukça dikkate değer bir azalmaydı. Mathers, "Üst GI yolunun kanserlerinin teşhis edilmesi zor olduğundan ve genellikle erken yakalanmadığından bu önemlidir" diyor. Ancak dirençli nişastanın çok fazla fark yaratmadığı bir alan vardı: bağırsak kanseri. Burada tam olarak neler olduğunu anlamak için daha fazla çalışmaya ihtiyaç var, ancak ekibin bazı fikirleri var. Açık olmak gerekirse, bu deneme genetik olarak kanser geliştirmeye yatkın kişiler üzerinde gerçekleştirildi ve daha geniş bir aralıktaki halk için geçerli olmayabilir. Ancak dirençli nişastanın kansere karşı korunmaya nasıl yardımcı olabileceğini daha iyi anlayarak öğrenecek çok şey olabilir. Orijinal denemeye CAPP2 çalışması adı verildi ve ekip şu anda Lynch sendromlu 1.800'den fazla kişiyi içeren CaPP3 adlı bir takip yürütüyor. Dirençli nişastanın kolorektal kanser oranını etkilemediği kulağa endişe verici gelse de, merak etmeyin, çalışmanın bu konuda da iyi haberleri vardı. Orijinal deneme ayrıca günlük aspirin almanın kanser riskini azaltıp azaltmayacağına da baktı. 2020'de ekip, aspirinin Lynch sendromlu hastalarda kalın bağırsak kanseri riskini yüzde 50 azalttığını gösteren sonuçlar yayınladı. Newcastle Üniversitesi genetikçisi Sir John Burns, "Lynch sendromlu hastalar kanser geliştirme olasılıkları daha yüksek olduğu için yüksek risk altındadır, bu nedenle aspirinin kalın bağırsak kanseri riskini yarı yarıya azaltabileceğini bulmak hayati önem taşımaktadır" diyor.


Çevrenizde yaşayan insan topluluğu, içinizde yaşayan mikrop topluluğunu etkileyebilir. Bugüne kadarki en büyük ve en çeşitli incelemede kiminle yaşadığınızın ve kim tarafından yetiştirildiğinizin mikrobiyomunuz üzerinde bazı yaşam tarzı faktörlerinden, yaştan ve hatta genetikten daha büyük bir etkiye sahip olabileceğine dair kanıtlar bulundu. Bulgular doğruysa, vücudumuzu yuvamız olarak gören trilyonlarca mikrop düşündüğümüzden daha bulaşıcı olabilir. Ve bunun halk sağlığı üzerinde ciddi etkileri olabilir. İtalya'daki Trento Üniversitesi'nden mikrobiyolog Nicola Segata liderliğindeki araştırma, mikropların bir bireyden diğerine nasıl doğrudan sıçradığını göstermede yetersiz kalsa da bağırsak ve ağız bakterilerimizin ne kadarının etrafımızdakilerle paylaşıldığını gösteriyor. Yazarlar, sosyal etkileşimlerin bir bireyin mikrop topluluğunu şekillendirmeye yardımcı olabileceği ve bunun da "mikrobiyomla ilişkili hastalıklarda rol oynayabileceği" sonucuna varıyor. Bulgular, birbirleriyle bilinen bağlantıları olan katılımcılardan toplanan 9.000'den fazla dışkı ve tükürük örneğine dayanıyor. Bu topluluklar, yalnızca batılı veya gelişmekte olan ülkelerden değil, dünyanın dört bir yanındaki 20 farklı ülkeden de kasıtlı olarak örneklendi. Bulgular, vücudumuzdaki trilyonlarca simbiyotik hücrenin, toplum içinde kısa süreli karşılaşmalardan bile insan konakçılar arasında etkili bir şekilde yayılabileceğini güçlü bir şekilde gösteriyor. Çalışmaya katılanlar arasında paylaşılan bakteri suşlarının 'yaygın' olduğu bulundu. Aslında araştırmacılar, anneler ve bebekler, aynı evin üyeleri veya topluluklardaki insanlar arasında paylaşılan 10 milyondan fazla bakteri türü tespit etti. Önceki çalışmalar ise bir annenin, genellikle vajinal doğum, emzirme, tükürük alışverişi veya dokunma yoluyla kendi mikroflorasının bir kısmını onlarla paylaşarak, hayatının ilk birkaç ayında çocuğunun mikrobiyomunun başlamasına yardımcı olduğunu göstermişti. Bir kişinin mikrobiyomunun, yediklerine, ne kadar egzersiz yaptıklarına veya yaşadıkları çevreye bağlı olarak yaşamları boyunca dalgalanabileceği de bilinmektedir. Karşılaştırıldığında, insandan insana olan bulaşma bu kadar kapsamlı bir şekilde incelenmemiştir. Mevcut incelemenin sonuçları bunun bir gözden kaçırma olduğunu gösteriyor. Beklendiği gibi, anneden bebeğe bulaşma en önemli maruz kalma yoluydu. 711 vakada, aynı bakteri suşlarının yaklaşık yüzde 50'si anne ve çocuk arasında yaşamın ilk yılında paylaşılmış ve bu suşların yüzde 16'sı özellikle anneden gelmişti. Dahası, bu tohumlanmış mikroorganizma topluluğu, daha düşük oranlarda olsa da yetişkinliğin sonlarına kadar hala tespit edilebiliyordu. Örneğin, 30 yaşında, çalışmadaki ortalama bir kişi, annelerinin orijinal bakteri suşlarının yaklaşık yüzde 14'ünü muhafaza etmişti. 85 yaşında bile, bir annenin en bulaşıcı suşları yavrularında hala mevcuttu. Kişi yaşlandıkça annenin mikrobiyal etkisi diğer ilişkilerle dengelenir. Bu yüzden bir insanın günlük olarak kiminle yaşadığı ve etkileşimde bulunduğu, mikrobiyomlarının yapısı üzerinde giderek daha büyük bir etkiye sahip gibi görünüyor. Örneğin, dört yaşından sonra, araştırmacılar bir çocuğun hem anneden hem de babadan eşit oranda bakteri suşları paylaştığını buldular. Dahası tek yumurta ikizleri ne kadar uzun süre ayrı yaşarsa bağırsaklarında o kadar az mikrobiyal suş paylaşıyorlar. Sonuç olarak, bağırsakta ve ağızda bulunan bakteri suşlarının yaklaşık yüzde 12 ila 32'si aynı çatı altında başkalarıyla paylaşılıyor. Benzer yaşam tarzı faktörleri sonuçları açıklamak için yeterli değildi. Segata, "Yetişkinlikte mikrobiyomlarımızın kaynakları çoğunlukla yakın temasta olduğumuz kişilerdir" diye açıklıyor. Yazarlar daha büyük topluluklara döndüklerinde, benzer ancak daha küçük bir ilişki fark ettiler. Bakteriyel suşların yüzde birinden daha azı, aynı kırsal topluluktaki haneler arasında sıçradı ve bu da onu nispeten nadir bir bulaşma şekli haline getirdi. Bununla birlikte, bakteri türlerinin kırsal topluluklara bulaşabilirliği veri kümeleri arasında oldukça tutarlıydı. İncelenen toplulukların yaklaşık yüzde 67'sinde, aynı köydeki ancak farklı hanelerden gelen bireyler, diğer köylerdeki hane halklarından daha fazla bakteri suşu paylaştı. Bulgular, yüzeysel etkileşimlerin bile bir kişinin mikrobiyomunu daha iyi veya daha kötü yönde etkileyebileceğini öne sürüyor. Bazı mikroplar sağlık yararları sağlayabilirken, diğerleri mikrobiyomu zayıflatarak bireyleri hastalığa veya hastalığa karşı duyarlı hale getirebilir. Segata, "Bazı bulaşıcı olmayan hastalıklar kısmen mikrobiyomun değiştirilmiş bir bileşimi ile bağlantılı olduğundan, mikrobiyomun bulaşmasının sağlığımız için önemli etkileri vardır" diye açıklıyor.


Güney Afrika'da çalışma yapan bilim insanları, oldukça önemli bir keşfe imza attı. Ülkenin en kalabalık kentlerinden Johannesburg'un yakınlarındaki bir mağarada kazı yapan ekip, daha önce varlığı bilinmeyen ve modern insan ile benzerlik gösteren yeni bir türe ait kalıntılara rastladı. 2 yılı aşkın bir süredir devam eden çalışmanın bulgularını kamuoyuna açıklayan ekip, bu yeni türe 'homo naledi' ismini koyduklarını duyurdu. Afrika kıtasında ilk kez insanın akrabalarına ait bu kadar çok fosil bir arada bulundu. Londra'daki Doğal Tarih Müzesi'nden Profesör Chris Stringer, naledinin "önemli bir keşif" olduğunu ifade etti. "Sanki doğa insanın ne şekilde evrileceğine dair deneyler yapıyordu da insan benzeri canlılar Afirka'nın farklı bölgelerinde birbirine paralel bir şekilde ortaya çıkıyordu. Bunlardan sadece biri insanı ortaya çıkaracak şekilde hayatta kaldı" diyor Stringer. Kemiklerin bu kadar iyi korunmuş bir halde günümüze kadar gelmesi bilim insanlarını şaşırtıyor. Homo naledi Afrika'da bulunan diğer ilkel insanlara benzemiyor. Fakat kafatasının yapısı, dişlerin küçüklüğü ve karakteristik uzun bacaklar ve modern görünümlü ayakları nedeniyle insan cinsi kategorisinde değerlendiriliyor. Yapılan incelemeler sonucunda bu türün portakal büyüklüğünde bir beyne sahip olduğu anlaşıldı. Yaklaşık 1 metre 50 santim boyundaki türün ağırlığı ise 45 kilo olarak belirlendi. Mağaradaki kazıların ardından 15 farklı bedene ait 1500'e yakın fosilleşmiş kemik bulduklarını açıklayan Witwatersrand Üniversitesi Profesörü Lee Berger, söz konusu kalıntıları "İnsanın atasının yeni türü" olarak tanıttı. Aydınlanmayı bekleyen sorun bu kalıntıların mağaraya nasıl girdiği. Johannesburg yakınlarındaki Rising Star mağarası İnsanlığın Beşiği olarak bilinen bir bölgede bulunuyor. Mağaranın devamında dar bir yeraltı tüneli var. Berger'in ekibi National Geographic Society'nin desteğiyle buraya giriyor. Tünel çok dar olduğu için zayıf kadınlar gönderiliyor. 20 dakikalık bir sürünmenin ardından yüzlerce kemiğin bulunduğu bölüme giriliyor. Homo naledinin bu kişileri belki de kuşaklar boyunca bilerek mağaraya taşıyıp bıraktığı sanılıyor. Bu kanıtlanırsa naledinin ritüel içeren davranışlarda bulunma ve muhtemelen sembolik düşünce kapasitesine sahip olduğu belirlenmiş olacak. Bu durumda, bunun sadece son 200 bin yıl içinde ortaya çıkan insana özgü olduğuna ilişkin inanç eskimiş olacak. 2013 yılında başlanan kazılardan elde edilen fosillerin özellikle evrim çalışmaları için tarihi bir değere sahip olduğunun altı çiziliyor.


Elinizdeki kitabın her bölümünde, biz de kendimize birbirinden farklı ve iştah açıcı bu soruları sorduk; sizler için araştırıp, biraz baharatlayarak, servise hazır hale getirdik! Genetik, Viroloji ve Fizik bölümlerinde doktoramızı yaptığımız Harvard Üniversitesi'nin kafeteryasından sizlere sesleniyoruz. Macerasına 2013'te çevrimiçi cepyayını olarak başlayan, 2014'te Açık Radyo'da haftalık programa dönüşen, şimdi de kitaplaşan Bilim Kazanı'nda amacımız bilim camiasının Robin Hood'ları olmak, bilgiyi akademinin fildişi kulesinden alıp halka sunmak. Bilim Kazan, Biz Kepçe. Kepçeler fora! -Aysu Uygur , İlker Öztop, Alp Sipahigil-


Gazi Üniversitesi Teknopark'ta "Letrons" modellerinin ilk örneği ve liderleri olan "Antimon" isimli robotun lansmanında konuşan Letvision Satış Pazarlama Direktörü ve "Letrons"un mühendislerinden Turgut Alpagot, robota dönüşen araba hakkında bilgi verdi. Robotun araç formundayken mobil hareket kabiliyetiyle interaktif konuşma ve interaktif hareket kabiliyetine sahip olduğunu belirten Alpagot, "Antimon'a komut verdiğinizde, Antimon sizi algılayarak elini, kolunu, kafasını oynatabiliyor. Sesli olarak size yanıt verebiliyor." dedi. Uzaktan kumandayla çalışan Antimon'un eşi benzeri olmadığını kaydeden Alpagot, trafiğe çıkması, robot formundayken yürüyebilmesi, ağzının hareket etmesi gibi faaliyetlerini daha sonraki dönemlerde yapmayı planladıklarını söyledi. Alpagot, Türk Letrons'un tüm dünyada ses getirdiğini belirterek, birçok firmadan talep aldıklarını ve robota ait videonun 12 günde 125 bin defa izlendiğini ifade etti. Letrons'un yapılma şekline ilişkin de bilgi veren Alpagot, önce trafikten çekmeli bir araç edindiklerini, tamamıyla içini boşalttıklarını, dış kaportasını parçalandıklarını, sonrasında ise içine metal bir iskelet tasarladıklarını, metal iskeleti açılır kapanır hale getirerek, en son iskeletin üstünü giydirdiklerini anlattı. 12 kişilik mühendis ekibi ve 4 kişilik destek personelinden oluşan 16 kişilik bir ekiple Letrons'u yaptıklarını kaydeden Alpagot, projeyi 8 ayda tamamladıklarını söyledi. Mobil olarak hareket eden Letrons'un saatte 20 km hıza ulaşabildiğini ve konuşabildiğini vurgulayan Alpagot, "Ben karşısına geçtiğimde 'Merhaba ben Antimon sen kimsin' dediğimde bana liderlerini anlatması ve sizin sorduğunuz soruya anlık olarak cevap vermesi Antimon'un artıları." dedi.


1. "Bilimsel Devrimlerin Yapısı" - Thomas S. Kuhn: Bilimin nasıl geliştiği ve "paradigma değişimleri" adı verilen büyük bilimsel dönüşümler üzerine derinlemesine bir inceleme. Kuhn, bilimin her zaman mantıksal ve düzgün bir şekilde ilerlemediğini, ancak çoğu kez radikal yeniliklere ve yeni düşünme biçimlerine dayandığını savunur. 2. "Kısa Bir Tarih" - Stephen Hawking: Hawking'in zaman, uzay, büyük patlama teorisi, kara delikler ve evrenin doğası üzerine düşüncelerini özetler. Kitap, evrenin karmaşık konularını erişilebilir ve anlaşılır bir şekilde sunar. 3. "Evrenin Zarafeti" - Brian Greene: Greene, süper sicim teorisini ve diğer ilgili konuları anlattığı bu kitapta, evrenin doğasını ve yapısını araştırıyor. Ayrıca kitap, evrenin çok boyutlu doğasını ve süper sicim teorisinin evreni açıklama yeteneğini anlama konularına odaklanır. 4. "Bilimin Ana Hatları" - Herbert Spencer: Spencer, bu kitapta, bilimler arasındaki ilişkiyi ve bilimin çeşitli dallarının nasıl birbirine bağlandığını tartışıyor. Ayrıca, insanlık tarihinde bilimin gelişimini ve rolünü de inceliyor. 5. "Genler, Kromozomlar ve Bilgisayar Programları" - Richard Dawkins: Dawkins, evrimin nasıl çalıştığını ve hayatın nasıl evrildiğini açıklıyor. Kitap, genetik biliminin temellerini ve evrimsel biyolojinin doğasını tartışır. 6. "Kaosta Güzelik" - James Gleick: Bu kitap, kaos teorisini ve bunun çeşitli bilim dallarına nasıl uygulandığını inceler. Gleick, kaos teorisinin dünyayı anlamamızı nasıl değiştirdiğini ve bu teorinin kendi başına bir bilim dalı olarak nasıl geliştiğini anlatır.


Sadece insanlar değil, nefes alan tüm omurgalılar için temel solunum organı olan akciğerler yaşamın sürdürülmesi için en hayati organlardan biridir. Bilim dünyası da bu son derece hayati organı laboratuvar ortamında suni olarak geliştirme çabasında. Suni akciğer konusunda çalışmalar yapan bilim insanlarından biri olan Josue Sznitman, elinde tuttuğu bir yapay akciğer örneğini göstererek bu mucize organın ne denli karmaşık bir yapıya sahip olduğunu anlatıyor. Şeffaf bir maddededen yapılmış yaklaşık 5 santimetre genişliğinde ve bir kaç milim kalındığındaki yapay organın içinde minik kanalcıklar görülüyor. İlk bakışta, gövdesinden dallar fışkıran bir ağacı andırıyor. İsrail'in Hayfa kentindeki Teknik Üniversite'de araştırma görevlisi olarak çalışan Sznitman bir yandan da yapay akciğer hakkında bilgi veriyor. "Bu kanallar gözle rahatça görülemeyecek kadar küçüktürler" diye konuşan Sznitman, "Bunda şaşılacak bir durum yok. Zira akciğerlerimizdeki solunum yolları bir milimetreden daha küçüktür" diye devam ediyor. Önce insana ürkütücü gelen bu örnek, işlevini tanıdıkça hayranlık uyandırmaya başlıyor. Laboratuvarda akciğer geliştirmek, bilim kurgu filmlerindeki sahnelere pek benzemiyor. Burada bilim dünyası elle tutulan, gözle görülen mekanizmalar yerine minik parçalarla uğraşıyor. İnsan ciğeri mikroskobik hava baloncuklarına bağlı milyonlarca minik solunum yollarından oluşur. Minik baloncuklarda oksijenli hava kana karışarak, kirli kanın temizlenmesine yol açar. Akciğer dokuları oldukça küçüktür. Ancak akciğerin dış yüzeyi ise devasa boyutlardadır. Gerilmek suretiyle etrafa yayıldığında 100 metrekarelik bir alanı kaplayacak denli genişleyebilir. Akciğerler özünde devasa süngerlerdir, denebilir. Genç bilim insanının amacı işte bu özellikleri birebir taşıyan bir akciğeri laboratuvarda geliştirmek. Bunun için öncelikle akciğerleri daha ayrıntılı olarak incelemek gerektiğini belirtiyor. Hekimler için akciğerlerin "Kara kutu" anlamına geldiğini vurgulayan Sznitman, "Bir doktora gidip de, 'Nefes darlığı çekiyorum, ciğerlerimin hangi bölümlerinde sorun var' diye soramazsınız. Röntgen ve akciğerlerin genel fonksiyonları ölçen spirometri gibi tekniklere rağmen akciğerlere dair hala çok az şey biliyoruz" diyor... Akciğerlerin bu kadar az bilinmesi teneffüs yöntemiyle alınan ilaçların üretimini de güçleştiriyor. Örneğin astım hastalarının solunum yolları kronik olarak iltihaplandığı için kaslar kasılırlar ve böylece kişinin nefes alması zorlaşır, bazen de hiç mümkün olmaz. Astım hastaları bu nedenle kramp giderici veya iltihap çözücü spreyler kullanırlar. Sznitman'a göre spreyle tedavi son derece yetersiz bir yöntem. Çünkü spreyle akciğerlere püsktürtülen ilacın yetişkinlerde yüzde 50, çocuklarda ise yüzde beş ya da on kadarı, ulaşması gereken sorunlu noktaya kadar gidebiliyor. İlacın büyük kısmı etki göstermesi gereken bölgeye ulaşmıyor. Claus-Michael Lehr'in suni akciğerle ilgili çalışmaları ise farklı bir boyutta ilerliyor. Almanya Saarbrücken'deki Saarland Üniversitesi'nde akciğer üzerine araştırmalar yapan Lehr, membranlar üzerinde akciğer hücreleri geliştirmeye çalışıyor. "Bizim geliştirdiğimiz akciğerler aslında açık akciğer torbacıklarından oluşuyor" diye konuşan Lehr, akciğer dokusunu tümör operasyonları sırasında hastaların akciğerlerinden alınan parçalardan elde ediyor. Lehr, kartpostal büyüklüğündeki membranlara akciğer torbacıklarını bağlıyor. Sznitman İsrail'de ilaçların ciğerlere daha etkili şekilde nüfuz etmesine yönelik çalışmalar yaparken Almanya'da da Lehr ise çalışmalarını akciğere ulaşan ilaçların buradan kana karışması üzerine yoğunlaştırıyor. "Kanın beyne geçişinde olduğu gibi akciğere geçişinde de bir bariyer var" diyen Lehr, söz konusu bariyerin sprey gibi aerosollerin veya ilaçların da geçişini zorlaştırdığını vurguluyor. Uzman akciğer hücre membranları aracılığıyla bu engeli aşmaya çalışıyor. Lehr çalışmalarıın başarıyla tamamlanması durumunda sadece iğneyle enjekte edilebilen ilaçların solunarak ya da yutularak alınmasının da mümkün olabileceğini ifade ediyor. Böyle bir gelişme en çok insülin kullanan şeker hastalarına yarayacak. Zira insülin bağırsak zarlarından geçemediği için tablet olarak alınamıyor. Nano toz halinde geliştirilecek bir insülin spreyi ile kan-hava bariyeri de aşılabilecek. Böylece şeker hastaları hergün bedenlerine insülin iğnesi enjekte etmekten kurtulabilecekler. Sznitman ile Lehr araştırmalarını ortak sürdürebilmek için destek başvurusunda bulundular. İki bilim insanının temeldeki amacı çok karmaşık bir yapısı olan akciğeri daha fazla tanımak.


Psychology Spot'ta yayımlanan yeni bir çalışmaya göre; zeka geni çocuklara bilinenin aksine hem anne hem babadan değil, yalnızca anneden geçiyor. Şimdi zaman makinemize binip, birkaç dakikalığına ortaokul yıllarındaki biyoloji derslerine dönelim. Bildiğimiz üzere, kadınlar XX kromozomu, erkekler ise XY kromozomu taşır. Zeka geni, X kromozomunda bulunduğundan, zeka geninin çocuğa X kromozomu ile anneden kalıtılması olasılığı, babadan kalıtılması olasılığının 2 katı. Yapılan çalışmaya göre, zeka geni çocuğa babadan aktarılsa bile, aktif olmuyor. Bunun nedeni ise, genler nereden köken aldıklarına bağlı olarak farklı davranabiliyorlar ve kalıtımsal olarak aktarılsa bile ifade edilemeyebiliyorlar. Bu size inandırıcı gelmediyse, başka çalışmalardaki kanıtlar ile destekleyelim. 1994 yılında, The Medical Research Council Social and Public Health Sciences Unit 'te yapılan bir çalışmaya göre; anneler ile çalışılmış ve 14-22 yaşları arasındaki 12,686 genç yetişkin ile röportaj yapılmış, eğitim seviyeleri, IQ, ırk ve sınıflar üzerinde çalışmalar yoğunlaştırılmıştır. Sonuç olarak, zeka üzerindeki en büyük belirtecin, deneklerin annelerinin IQ seviyeleri olduğu görülmüştür. Elbette, genler kişinin ne kadar zeki olduğu üzerinde etkili olan tek faktör değil fakat gözardı edemeyeceğimiz kadar önemli bir faktör. Peki bu çalışma gerçekte ne anlama geliyor? Eğer bir kadınsanız ve zeki bir bebeğiniz olsun istiyorsanız, bebeğinizin zeki olma ihtimalini artırmak için Harvard mezunu bir erkeğe ihtiyacınız yok. Bu esasında size bağlı.


Onlarınki bizim hayal bile edemeyeceğimiz bir yalnızlık, sonsuzluğa bakıp da orada düşüncelerini paylaşacağı hiç kimseyi bulamayan tanrıların yalnızlığıydı.


Piezoelektrik keşfedildikten 140 yılı aşkın bir süre sonra, ilk piezoelektrik sıvılar tesadüfen bulundu. Sadece bazı mevcut kullanımlarda katı piezoelektrik malzemelerden daha iyi performans göstermekle kalmayıp, aynı zamanda henüz hayal bile edemediğimiz tamamen yeni uygulamalara da kapı açabilirler. Bazı kristaller ve diğer malzemeler baskı uygulandığında elektrik yükü biriktirir, bu piezoelektrik olarak bilinen bir olgudur. Proteinler ve DNA bile bu özelliği gösterir. Piezoelektrik malzemeler, örneğin adımlardan elektrik üreten ayakkabılar gibi, birkaç yılda bir reklam patlaması yaşar. Bu tür projeler ne kadar gösterişli ve eğlenceli olsa da, fosil yakıtların yerine geçebilecek yararlı bir alternatif olma iddiaları henüz gerçekleşmeye yaklaşmış değil. Diğer yandan, piezoelektrik malzemeler sigara ve gaz sobası çakmaklarının temelini oluşturur ve algılama cihazlarında yaygın olarak kullanılır. Bununla birlikte, keşiflerinden bu yana, tüm piezoelektrik malzemeler katıdır. Şimdi bir makale, aynı davranışı sergileyen iki sıvının bulunduğunu duyurdu. Keşif, Michigan Eyalet Üniversitesi'nden Profesör Gary Blanchard ve lisansüstü öğrencisi Md Iqbal Hossain'in bir tür sıvı tuz olan oda sıcaklığında iyonik sıvılar üzerinde yaptığı deneylerden ortaya çıktı. Sodyum klorür 801 C'de erir ve diğer bilinen tuzların çoğu benzer yüksek sıcaklıklara kadar katı kalır - güneş termal enerjisinin erimiş tuz depolaması, başlamak için çok fazla ısı gerektirir. İyonik sıvılar, bilinen tuzlardakilerden çok daha büyük iyonlardan oluşur ve bunlar düzgün kafesler halinde bir araya toplanmazlar ve bu nedenle erimek için çok daha az enerjiye ihtiyaç duyarlar. İlk iyonik sıvılar neredeyse piezoelektrik etki kadar uzun zaman önce bulunsa da, yakın zamana kadar sadece bir merak olarak görülüyorlardı. Güneş ve rüzgar enerjisini depolama ihtiyacı akut hale geldikçe, iyonik sıvılar yeniden dikkatleri üzerine çekti. Başlangıçta oldukça reaktif bir sıvı sınıfı da daha güvenli hale getirildi. Yazarlar, elektrik üreten süreci keşfettiklerinde, yalnızca bir organik kimyagerin sevebileceği isimlere sahip 1-bütil-3-metilimidazolyum bis imid ve 1-heksil-3-metilimidazolyum bis imid piyasada bulunan iki iyonik sıvıyı sıkıştırmak için bir piston kullanıyorlardı. Blanchard, bir açıklamada, "Bunu görmek bizi çok şaşırttı. Daha önce hiç kimse sıvılardaki piezoelektrik etkiyi görmemişti." dedi. Piezoelektrik malzemeler, ters piezoelektrik etki olarak bilinen elektrik alanlarına maruz kaldıklarında da şekil değiştirir. Sıvılar, eşdeğer bir davranışa sahip olabilir. Ekip, bir sıvıdan bir elektrik akımı geçirmenin optik özelliklerde çarpıcı bir değişiklik ürettiğini buldu. Akışkanlar mercek şeklindeki bir kaba yerleştirildiğinde, elektrik yüküne bağlı olarak ışığı farklı şekilde bükerler, Blanchard'ın dediği gibi "merceğin odak uzaklığı" değişir. Bu, sadece küçük bir akımı ayarlayarak, geniş çapta esnek optik özelliklere sahip teleskoplar veya kameralar yapma potansiyeli yaratır. Henüz kimsenin aklına gelmemiş çok sayıda başka uygulama olduğu neredeyse kesin, ancak ilk kullanımlar, üretiminin zor olduğu durumlarda piezoelektrik katıların yerini almak olabilir. İyonik sıvıların katılara göre bir avantajı, keşfin yapıldığı sıvıların geri dönüştürülebilir olması ve çevreye zararlı sayılmamasıdır. Bu, çoğu kurşun gibi ağır metaller içeren piezoelektrik katılarla çelişir. Diğer yandan, Blanchard'ın gözlemlediği etki zayıftır - kuvarsın onda biri kadar - dolayısıyla başka sıvılara ihtiyaç duyulabilir. Blanchard, "Piezoelektriğin sıvılarda nasıl oluşabileceğinin altında yatan temel mekanizmaları çözmeye çalışmanın ortasındayız." dedi. Çalışma hipotezi, basıncın pozitif ve negatif yükleri birbirinden ayırması. Keşif The Journal of Physical Chemistry Letters'da yayınlandı.


COVID-19'a karşı etkili bir haberci-RNA aşısı geliştirmek için Pfizer ile ortaklık kuran biyoteknoloji şirketi BioNTech, önümüzdeki 10 yıl içinde bir kanser aşısının yaygın olarak kullanılabileceğini öngördü. Profesör Özlem Türe BBC'nin 'Laura Kuenssberg ile Pazar' programına verdiği röportajda, "Evet, kanserin veya kanser hastalarının değişen yaşamlarının tedavisinin elimizde olduğunu hissediyoruz" dedi. Profesör Uğur Şahin, COVID-19 aşısının geliştirilmesi sırasında bilim insanlarının elde ettiği atılımlar üzerine inşa edilecek kanser aşısının sadece 8 yıl içinde yaygın olarak bulunabileceğini söyledi. Kuenssberg'e verdiği demeçte, "Bunun kesinlikle 2030'dan önce olacağına inanıyoruz" dedi. Bu konudaki umut, şu anda geliştirilmekte olan bir aşının vücudu mRNA teknolojisini kullanarak kanserleri tanıması ve onlara saldırması için eğitmesidir. "Hedefimiz, ameliyattan hemen sonra hastaların kişiselleştirilmiş bir aşı almasını sağlamak için bireyselleştirilmiş aşı yaklaşımını kullanabilir miyiz ve hastanın vücudundaki T hücrelerinin tarama yapabilmesi için bir bağışıklık tepkisi tetikleyebilir miyiz? Kalan tümör hücreleri için vücut ve ideal olarak tümör hücrelerini ortadan kaldırabilir miyiz" diye açıkladı Şahin. The New York Times'a göre BioNTech başlangıçta kanser tedavisine hastaya özel bir yaklaşım için mRNA tabanlı teknolojiler geliştirmeye odaklandı. Turici, Kuenssberg'e, onkoloji hastalarına tedavi sağlayamadığı için hüsrana uğrayan genç doktorlar olarak kanser koğuşlarında çalışma deneyimlerinin onları kanser araştırmalarındaki çalışmalarına yönelttiğini söyledi. Kuenssberg çifte kanser aşısının işe yaramama ihtimalinin olup olmadığını sordu. Turici, doktorların aşı ile birlikte diğer tıbbi müdahale türlerini nasıl kullanacağını ve hastaların iyileşmesini sağlamak için başka nelerin düzeltilmesi gerektiğini görmeyi beklediğini söyledi. Turreci, "Bu kanser denemelerinde tedavi ettiğimiz her adım ve her hasta, neye karşı olduğumuzu ve bununla nasıl başa çıkacağımızı daha iyi anlamamıza yardımcı oluyor" dedi.


Söz konusu tedavinin adı pek akılda kalıcı olmamakla beraber SAR441000 (BNT131)'dır. Pfizer-BioNTech aşısı gibi, vücuda protein üretme talimatlarını sağlamak için haberci RNA'yı kullanılır. Vücuda anti-tümör etkisi yaratabilen sitokin adı verilen proteinler üretmeye teşvik etmeyi amaçlıyorlar. Sitokinler vücutta doğal olarak üretilir fakat önceki araştırmalar tümörlü bölgelere takviye edilmesiyle Sitokinlerin tümörleri küçültebileceklerini ve hatta onları tamamen yok edebileceklerini göstermiştir. Bu işlem sadece sitokinlerin istenilen alana eklenmesi kadar basit değildir. Sitokinlerin yarılanma süresi çok kısadır. Toksitlenmeyi durdurmak için vücutta hızla indirgenirler ve bu nedenle önceki tedavilerde sürekli uygulanması gerekiyordu. Bu sabit dozlama ise vücutta toksik sitokin seviyelerine yol açarak kanser tedavisinde ilerlemeyi durduran bir ters etki yarattı. Bunun yerine araştırmacılar, viral vektörler kullanarak sitokinleri tümörlere doğrudan hedeflemeye çalıştılar, ancak bu da genetik sorunlara ve bağışıklık sisteminde istenmeyen müdahalelere neden oldu. Keşke sitokinleri vücuda istenen yerde üretmeye teşvik etmenin ve vücutta dolaşan ve sorunlara neden olan sitokinlerin aşırı yüklenmesini önlemenin güvenli bir yolu olsaydı. Sitokinleri doğrudan tümöre kodlayan bir mRNA karışımı eklendiğinde vücut hızla büyüyen kanser hücresi kütlesini kovmaya hazır sitokinleri çok fazla üretmeye başlar. BioNTech Sanofi ile beraber melanomlu 20 fare üzerinde denediğinde 17 fare tümörleri 40 gün içinde etkili bir şekilde küçültmeye yetecek kadar sitokin ürettiği görüldü. İki farklı tümör tipine sahip farelerde kullanıldığında melanomlara enjekte edilen tedavi onları küçültmede işe yaradı ve akciğer tümörlerinin büyümesini de engelledi. Deneyler, yeni tedavinin hedeflenen tümörlere ve yayılmasından kaynaklanabilecek herhangi bir ikincil tümöre karşı güçlü olabileceğini düşündürmektedir. Yukarıda belirtildiği gibi, sitokin tedavileri genellikle istenmeyen etkilere sahiptir. Bununla beraber farelerde gözlemlenebilir bir yan etkisi olmamıştır.


İşlenme durumlarına göre gıdaları işlenmemiş, işlenmiş ve ultra işlenmiş şeklinde üç ana sınıfa ayırabiliriz. Taze, kuru ya da dondurulmuş meyve ve sebzeler, et, balık, süt, tahıllar ve baklagiller gibi gıdalar işlenmemiş ya da minimum olarak işlenmiş gıdalar sınıfındadır. İşlenmemiş gıdaların bazı aşamalardan geçerek daha uzun ömürlü hale getirilmesi sonucunda oluşan paket sütler, sıvı yağlar, konserveler, ekmek, şeker ve tuz gibi marketlerde sıkça rastlayabileceğimiz endüstriyel gıdalar işlenmiş gıdalar sınıfına girmektedir. Ultra işlenmiş gıdalar ise basitçe işlenmiş gıdaların daha fazla işlemden geçmesi sonucu oluşan ve diğer sınıflara göre daha zararlı olan gıdalardır. Şekerli içecekler, çikolata ve cips gibi tatlı ya da tuzlu atıştırmalıklar, hamburger, patates kızartması ya da pizza gibi tüketime hazır ürünler ultra işlenmiş gıdalara örnektir. İşlenmemiş ya da az düzeyde işlenmiş gıdalar sağlıklı bir yaşam için gereken günlük besinler yönünden zengin içeriklere sahipken gıdalar işlemden her geçtiklerinde besin değerlerinin bir kısmını kaybederler. Ultra işlenmiş gıdalar ise karbonhidrat, doymuş yağ ve rafine şeker gibi fazlasının tüketilmesinden kaçınılması gereken unsurlar açısından oldukça zengindir. Fazla tüketilen ultra işlenmiş gıdalar obezite, hipertansiyon, diyabet gibi hastalıklara sebep olmaktadır. Gelişmiş ülkelerdeki çocukların günlük aldıkları kalorilerin büyük bir kısmı ultra işlenmiş gıdalardan gelmektedir ve bu konu çocukların fizyolojik gelişimleri konusunda endişelere yol açmaktadır. Yakın zamanda İngiliz doktor Chris van Tulleken, ultra işlenmiş gıdaların insan vücuduna etkilerini somut bir şekilde göstermek ve araştırmalara yardımcı olmak amacıyla bir diyete başladı. Bu diyet 30 gün sürdü ve yediklerinin %80'i ultra işlenmiş gıdalardı. Bu diyet sonucunda doktorun vücudunda çok fazla olumsuz değişiklik meydana geldi. İngiltere'deki 5 kişiden 1'inin normal hayatında uyguladığı beslenme tarzını denediğini söyleyen Tulleken kahvaltısına kızarmış tavukla başladı ve içinde monosodyum glutamat gibi kimyasalların olduğunu belirtti. Bütün bir ayını yüzünü güldüren ve damak zevkine hitap eden aşırı lezzetli yiyeceklerle dolu geçirdi. Ancak sonrasında vücudunun acı çekmeye başlaması pek uzun sürmedi. Sadece birkaç gün içerisinde eskisinden daha sık acıktığını ve hatta yemek yemeye can attığını fark etti. Üstelik sindirim sisteminin bozulduğunu ve tuvaletini yapmakta çok zorlandığını ifade etti. 30 günün sonunda 3 kilosu yağ olmak üzere toplamda 6.5 kg aldığını fark etti. Dr. Van Tulleken'in vücut kitle indeksi de ay içinde iki puan artarak onu aşırı kilolu aralığına çıkardı. Vücudunda bir dizi endişe verici hormon değişikliği de meydana geldi. Örneğin, kan testleri, yemek yeme isteğini harekete geçiren "açlık hormonlarında" yüzde 30'luk bir artış olduğunu ve beyne yememesini söyleyen "doygunluk hormonlarında" ise azalma olduğu ortaya çıkardı. Ayrıca, deneyden önce ve sonra yapılan beyin taramaları karşılaştırıldı ve beynin belli bölgeleri arasında beslenme tarzının sebep olduğu yeni fonksiyonel bağlantıların ortaya çıktığı gözlemlendi. Dr. Tulleken Diyet, beynimin ödül merkezlerini tekrarlayan ve otomatik davranışları yönlendiren alanlarla ilişkilendirdi. Yani ultra işlenmiş yiyecekler yemek beynimin ben istemeden bile yapmamı söylediği bir şey haline geldi. şeklinde açıklıyor ve bu tip bir davranışın bağımlılığı olan kişilerin beyinlerinde görüldüğünü belirtiyor. Gençler için böylesine doğal olmayan bir diyetin tehlikeli olduğunu belirten Dr. Tulleken Benim endişem çocukların beyinlerinin hala gelişiyor olması ve beyinlerinin benim beynimden çok daha biçimlendirilebilir özellikte olması sebebiyle çocuklarda oluşacak değişikliklerin muhtemelen daha büyük olacağı anlamına geliyor. diyor. Yaşadıklarını 'What Are We Feeding Our Kids' adlı BCC programının bir parçasında kaydeden Dr. Chris van Tulleken'in deneyimlerine ayrıca BCC Youtube kanalındaki 'UK doctor switches to 80% ULTRA-processed food diet for 30 days' isimli videosundan ulaşabilirsiniz.


Paleontolog Matt Friedman, daha geniş bir proje için mikro-BT taramalarını test ederken, 319 milyon yıllık oldukça ayrıntılı bir balık beyni fosili keşfettiğinde son derece şaşırdı. Michigan Üniversitesi'nden Friedman, "Bütün özelliklere sahipti ve kendi kendime 'Baktığım bu gerçekten bir beyin mi?' dedim" diyor. Yumuşak dokular hızla bozulduğu için, genellikle bu tür eski yaşamdan geriye kalan tek iz, hayvanların kemikleri gibi daha kolay korunan sert kısımlarındandır. Ancak bu durumda, yoğun bir mineral sızdı ve muhtemelen düşük oksijenli bir ortamda daha uzun süre korunmuş olan dokuyu değiştirdi. Bu, taramaların küçük balık Coccocephalus wildi'nin kranial sinir ve yumuşak doku gibi görünen ayrıntılarını görmemizi sağladı. Eski örnek, türünün tek örneğidir, bu nedenle, ilk kez 1925'te tanımlandığından beri araştırmacıların elinde olmasına rağmen, bilim insanları istilacı araştırma yöntemlerini riske atmayacağı için bu özellik gizli kaldı. Friedman, "Burada, geçen yüzyılda birçok kişi tarafından birkaç kez incelenen bir fosilde dikkate değer bir koruma bulduk" diye açıklıyor. Bu tarih öncesi haliç balığı muhtemelen böcekleri, küçük kabukluları ve kafadanbacaklıları avladı ve onları ışın adı verilen kemikli çubuklarla desteklenen yüzgeçlerle kovaladı. Actinopterygii alt sınıfı olan ışın yüzgeçli balıklar, ton balığı ve denizatı da dahil olmak üzere günümüzde yaşayan tüm canlı omurgalı hayvanların yarısından fazlasını ve tüm balıkların yüzde 96'sını oluşturuyor. Bu grup, yaklaşık 450 milyon yıl önce lob-yüzgeçli balıklardan ayrıldı. C. wildi daha sonra, yaklaşık 10 milyonlarca yıl önce bugün hala yaşayan balık gruplarından kendi evrim yoluna devam etti. Michigan Üniversitesi'nden paleontolog Rodrigo Figueroa ve meslektaşları makalelerinde, "Analizler, bu taksonu yaşayan tüm ışınsal yüzgeçli balık türlerini içeren grubun dışında konumlandırıyor" diyor. Bu nedenle, Coccocephalus'taki beyin yapısının ayrıntıları, büyük bir omurgalı soyunun erken evrim aşamaları sırasında nöral morfolojinin yorumlanması için çıkarımlara sahiptir. Bazı beyin özellikleri, çürüme ve koruma süreci nedeniyle kaybolabilirdi, ancak ekip yine de belirli morfolojik ayrıntıları çıkarabildi. Bu, onların, bu tarih öncesi ön beynin gelişme biçiminin, bugün yaşayan ışınsal yüzgeçli balıkların geri kalanından çok bizimkine benzediğini görmelerini sağladı. Araştırmacılar, içinde başka hangi yumuşak doku belirtilerinin saklandığını görmek için müzenin koleksiyonlarındaki diğer balık fosillerini taramaya hevesli.


Proje yöneticisi, Tektum şirketinin direktörü Mihail Gorşenin, halihazırda jelin test aşamasında bulunduğunu belirterek, "Jel, kan hücrelerine bağlanarak hızlı bir şekilde pıhtıyı oluşturuyor, ek bileşenler ise bu süreci önemli ölçüde hızlandırıyor. Örneğin laboratuvar hayvanlarda kan akışını 30 saniyeden kısa bir sürede durdurmayı başardık" dedi. Benzer ilaçların çoğu, kan akışını 5-7 dakikada durduruyor. Bunun dışında diğer ilaçlardan farklı olarak Rus bilim insanlarının geliştirdiği jel, yaradan silinmesine ihtiyaç kalmadan belli bir süre içinde çözülüyor. Bilim adamları, ilacın sadece dış kesiklerde değil, iç organ ameliyatlarında da kullanılması olasılığı üzerinde çalışıyor. Gorşenin, "İlacın silinmesine gerek yok, içeride kalabilir, belli bir süre içinde çözülüyor ancak kistlerin oluşumuna yol açan sertleşmelere neden olmuyor" diye konuştu. Kabukluların kabuğundan elde edilen doğal polimer kitosan temelinde yapılan jel, sağlık uzmanlarından olumlu eleştiriler aldı. "Bir yıl içinde, ilacı üretip satmaya izin veren tescil belgelerini almayı planlıyoruz" diyen Gorşenin, seri üretim için her şeyin hazır olduğunu da sözlerine ekledi.


Bu soruları cevaplamadan önce bir uyarı yapalım: herhangi bir ilaç kullanmadan önce mutlaka doktora görünün. Doktorlar size, belirtilere ya da duruma göre en uygun tedavi tavsiyesinde bulunacaklardır. Doğum kontrol hapları iki hormon içerirler, östrojen ve progestin . Bu iki hormonu da kadın vücudu doğal bir biçimde üretir. Bu hormonlar doğum kontrol hapı formunda alındığında, kadınların adet dönemlerini düzenler ve yumurtanın rahme yerleşmesini engeller. Bu hormonlar erkek vücudunda da düşük miktarlarda bulunurlar. Östrojen sperm gelişiminde, gebelik hormonu da testesteron üretiminde kullanılır. Eğer bir erkek, yalnızca bir ya da iki doğum kontrol hapı kullanırsa, birşey olmayacaktır. Az miktarda hap içerisinde, erkek vücudunun dengesini bozacak kadar çok miktarda hormon yoktur. Fakat, eğer bir erkek düzenli olarak uzun bir süreç içerisinde doğum kontrol hapı kullanırsa; göğüsleri büyümeye, testisleri küçülmeye başlar. Ayrıca cinsel dürtüleri ve sakal miktarı da azalır. Yüksek miktarda östrojen ayrıca prostat büyümesi ve prostat kanseri riskini de arttırır. Başka bir açıdan bakıldığında, doğum kontrol hapı kullanan erkeklerin kalp krizi riski azalabilir fakat diğer etkileri göz önüne alındığında, bu etki doğum kontrol haplarının erkekler tarafından kullanılmasını cazip hale getirecek kadar kuvvetli değildir. Şimdi de ikinci sorunun cevabına bakalım. Acaba bir erkek, neden doğum kontrol hapı kullanır? Bazı insanlara göre, doğum kontrol haplarını kullanmak erkeği daha feminen bir hale dönüştürür. Fakat, durum tam olarak böyle değildir. Eğer feminenlik bir amaç ise, bu sonuca daha verimli bir şekilde ulaşılabilecek birçok farklı ,ve belki de en önemlisi, daha güvenli yöntem vardır. Eğer bir erkeğin böyle bir düşüncesi varsa ve feminen olmaya karar verdiyse, öncelikle feminenliği keşfetmek istemesinin sebeplerini bir doktor ya da psikolojik danışman ile tartışması daha doğru bir seçim olacaktır. Bir doktora görünmek, hormon terapisine başlamadan önceki en gerekli adımlardan birisidir.


Öğrencilerden oluşan bir ekip, bir Ay ilkinde NASA'yı geçmek üzere: Ay'a NASA'dan önce bir keşif aracı göndermek. Carnegie Mellon Üniversitesi'nden öğrencilerden oluşan ekip, Iris keşif aracı ve MoonArk adlı ek bir heykel projesinin 4 Mayıs'ta fırlatılmasını bekliyor. Ay'a vardığında, Iris keşif aracı 60 saatlik görevini yüzeyi keşfederek ve Dünya'ya fotoğraflar göndererek geçirecek. Araç, Çin'den keşif araçlarına katılarak Ay'daki ilk mürettebatsız Amerikan keşif aracı olacak. Aynı zamanda öğrenciler tarafından geliştirilen ilk ay keşif aracı ve bugüne kadarki en küçük ve en hafif ay keşif aracı olacak. Yapımı 10 yıl süren bir proje olan MoonArk, bir zaman kapsülü olarak Ay'a bırakılacak. Hafif heykel, Dünya'dan bir dizi resim, müzik, nano-nesne, şiir ve diğer örnekleri içeriyor. Amaç, heykelin kaybolması ve uzak bir gelecekte insanlık tarafından yeniden keşfedilmesi. İki proje 4 Mayıs'ta fırlatılacak şekilde planalandı ve Peregrine aya iniş aracıyla Ay'a inmeden önce, bir United Launch Alliance roketiyle seyahat edecek.


25 Nisan 2019, farklı gök bilimci grupları için heyecan verici bir gündü. İki LIGO dedektöründen biri tarafından yakalanan, bir nötron yıldızı çarpışmasının ikinci kez tespit edilmesi bildirildi. İki buçuk saat sonra, CHIME gözlemevi, radyo dalgalarının çok kısa ve güçlü bir yayını olan bir Hızlı Radyo Patlaması yakaladı. Yeni araştırmalar, bu olayların muhtemelen birbirleriyle, ve çok dramatik bir şekilde, ilişkili olduğunu öne sürüyor. Birleşme, belirli süpernovalar için yıldız evriminin son noktası olan iki nötron yıldızını içeriyordu. Bu dramatik patlamalarda yıldızların çekirdekleri, bir şehirden çok da büyük olmayan bir kürenin içinde, Güneş'ten daha ağır bir şeye sıkıştırılır. İki yıldız birbirine doğru sarmal hareket eder ve sonra bam: Güneş'in 3,4 katı kütleye sahip tek bir cisimde birleşirler. Bir nötron yıldızından gelen kütleçekimsel dalgaların ilk tespitinden farklı olarak, bu, elektromanyetik bir karşılık yaymadı, dolayısıyla olayla bağlantılı olabilecek hiçbir ışık tespit edilmedi. Araştırmacılar, önce bir nötron yıldızı oluşturduğuna, ancak çok ağır olduğu için kendi ağırlığı altında çökerek bir kara deliğe dönüştüğüne inanıyor. İşte o zaman FRB yayıldı. Ekip, bu iki olayın tesadüfen yaklaşık aynı zamanlarda ve Dünya'dan aynı uzaklıkta meydana gelme olasılığının yüzde 0,52 olduğunu tahmin ediyor. Yani, kesin olmamakla birlikte, anlattıkları senaryonun gerçekleşmiş olma ihtimali çok yüksek görünüyor. Bu, tek bir gözlemevinden doğrulanan ilk tespitti ve bu da, geldiği gökyüzü alanını önemli kılıyordu. Kütleçekimsel dalga gözlemevlerinin, kaynağın gökyüzündeki konumunu üçgenlemek için birlikte çalışması gerekir. O sırada sadece birinin açık olması, olayın geniş bir alandan gelmiş olabileceği anlamına geliyordu. FRB'nin konumu, en azından bu alan içinde. İstatistiksel olarak, nötron yıldızı çarpışmalarından çok daha fazla FRB vardır, dolayısıyla çalışma, tüm FRB'lerin bu olaylarda üretildiği anlamına gelmez. Tekrarlanan FRB'ler, diğer yıldızların yörüngesinde dönen farklı türde bir nötron yıldızından geliyor gibi görünmektedir ve diğer olaylar da bunları üretebilir. Ancak bu çalışmada önerilen ilginç bağlantı daha fazla araştırmaya değer. Yazarlar makalede, "Önerdiğimiz -FRB ilişkilendirmemizi daha fazla test etmek için gelecekteki gözlem çalışmalarıyla eşzamanlı geniş alan radyo gözlemlerini ve bir çoklu dalga boyu muadili için aramalara rehberlik edecek potansiyel ana galaksileri belirlemek için FRB yer belirleme verilerinin kullanılmasını teşvik ediyoruz. yazdı.


Büyük olasılıkla daha önce hiç böyle bir karınca görmediniz: Ultra yakın çekimde, Litvanyalı fotoğrafçı Eugenijus Kavaliauskas, sanki bir fantezi dünyasından çıkmış gibi, hareketsiz görünen bir karınca yüzünün fotoğrafını çekti. Fotoğraf, Nikon tarafından düzenlenen 2022 Küçük Dünya Fotomikrografi Yarışması'nda 'Farklılık Görüntüsü' olarak onurlandırıldı ve nedenini görmek kolay. Bu fotoğraf ayrıca, Reddit'te de büyük ilgi gördü ve alkış aldı. Resim, yaygın bir marangoz karınca olan Camponotus'un çenelerinin ve antenlerinin yakından görünüşüdür. Yuvalarını çoğunlukla orman ortamlarında ahşabın içine yaparlar ve yaprak bitleri tarafından salınan ölü böcek, nektar ve bal özünü atıştırırlar. Washington Post'a göre, karıncanın yüzünün parıldayan kırmızı gözlere benzeyen kısımları aslında antenlerinin tabanıdır, sarı dişler gibi görünenler ise karıncaların çevreyi algılamak için kullandıkları çok küçük 'tetikleyici' tüylerdir. Fotoğraf, aslında, karıncanın yüzünün ayrıntılarını gerçekten ortaya çıkarmak için kullanılan bir yansıyan ışık tekniği ile 5x büyütmede bir mikroskoptan çekildi. Kavaliauskas'ın Washington Post'a söylediği gibi, yırtıcı kuşları fotoğraflamayı denedikten sonra, şimdi dikkatini böceklere odaklanıyor. Yeteneğinin diğer birçok büyüleyici örneğini kendisine ait Instagram sayfasında görebilirsiniz. Diğer 56 fotoğraf da yarışma jürisi tarafından Ayırt Edici Görüntüler olarak etiketlendi ve hepsi göz atmaya değer - elimizde fare embriyoları, kelebek pulları, dinozor kemikleri ve çok daha fazlasının makro görüntüleri var. Yarışmanın genel galibi, İsviçre'deki Cenevre Üniversitesi'nden Grigorii Timin ve Michel Milinkovitch tarafından yakalanan Madagaskar dev bir gündüz kertenkelesinin embriyonik elini gösterdi. Nikon Instruments İletişim ve CRM Müdürü Eric Flem, "Nikon Small World, her yıl örnek teşkil edecek bilimsel teknik ve sanat sergileyen bir dizi mikroskobik görüntü alıyor" diyor.


University of Kent'ten araştırmacılar; endişeli insanların genel olarak sola eğilimli olduklarını belirlemek için basit bir deney tasarladılar. Cognition 'da yayımlanan çalışmada; gözleri bağlı katılımcılar bir oda zeminine çizilmiş düz bir çizgide tekrar tekrar yürümeye çalıştılar. Kişilik testlerine dayanarak daha fazla endişeli olduğu görülen katılımcıların sola sapma eğiliminde oldukları görüldü. Araştırmacılar; sola sapma durumunun beynin sağ kısmında sol kısmına kıyasla daha fazla aktivite gerçekleştiğine işaret ediyor. Ortaokul Fen Bilimleri derslerindeki öğrendiklerinize dair bir tarama yaparsanız, beynin her lobunun vücudun zıt kısımılarındaki kasları kontrol ettiğini hatırlarsınız Buradan yola çıkıldığında çapraz yarım küresel ilişki biraz karmaşıklaşıyor. Beynin iki tarafı birlikte çalışabilmelerinin ve hatta farklı yoğunlukta olmalarının yanı sıra aynı zamanda da asimetriktirler. Ancak, bilişsel, duygusal ve davranışsal işlevlerin bir arada olduğu kişilik özellikleri düşünüldüğünde ise karakteristikler ile beyin lobları arasında doğrudan bir bağlantı olduğunu saptamak oldukça güçtür. Araştırmadaki durumda ise; araştırma ekibi, yanal konumsal sapma ve motivasyon ile alakalı iki karakter arasındaki ilişkiye dair inceleme yürüttü. İlki, hedef yönelimli davranışı göz önüne alan davranışsal yaklaşım. Burada, gözünü ödüle dikmiş rakipler daha iyi bir skor elde ederler. İkincisi ise; engelleme . Olumsuz tehditleri algılamakta hızlı olan insanlar engelleme gösterirler. Geçmişte yapılan sinirbilimi ve biliş araştırmaları; hedef odaklı davranışta, orantısız seviyede yüksek sol beyin aktivitesi ve sağ yanal eğilim arasında bir bağlantı olduğunu ortaya koymuştu. Örneğin; merivenden çıkarken sağa doğru yönelenlerin sol beyinlerinde bir aktivite gerçekleşiyor demektir. Öte yandan, bağlantının ne zaman ortaya çıktığı ise belirsiz durumda. Bazı psikologlar, yarış içindeki bireylerin yoğun baskı altındaki durumlarda sağa eğilmeye başladıklarını düşünüyor. Esasında, sağa yönelme ve kişisel tatmin arasında bazı bağlantılar var, ancak bu bağlantılar yalnızca bazen ortaya çıkabiliyorlar ve ne zaman çıktıklarını bilmiyoruz. Sinirbilimi araştırmaları, endişe ve sağ beyin lobu aktivitesi arasında bir bağlantı olduğuna işaret ediyor. Fakat, üçgenin üçüncü kenarına yani sol yanal sapmaya dair destekleyici parçalar çok güçlü değil. Araştırma ekibi; engellemenin, tek başına sola hareket etmeyi belirlediğine dair kesin bir kanıt olmadığını söylüyor. Ekip; anksiyete testinde yüksek skorlara sahip insanlarda; hedef yönelimli olmak ile sağa doğru hareket arasında bir bağlantının ortaya çıkmadığını ve bu durumun da ilk kez kayıp bağlantıya dair deliller sağladığını düşünüyor. Katılımcının anksiyete seviyesi arttıkça, sola eğilimli yürümenin de arttığı gözlemlendi.


Sınava çalışırken çoğu zaman doğru olduğunu düşündüğünüz, ancak esasında pek bir işe yaramayan ve öğrendiğini sanmak ya da çalıştığını sanmak durumunu ortaya çıkaran teknikler geliştirirsiniz. Örneğin; oldukça yaygın bir biçimde, öğrenciler okudukları şeyi renkli kalemlerle çizerek okurlar, ancak araştırmalar bu yöntemin hafızaya yardımcı olmadığını gösteriyor. Ve genellikle birçok öğrenci bir ders notunu daha ilk okumalarında neyin yeterince önemli olduğunu bilmeden cümlelerin üzerini renkli kalemlerle belirginleştirirler. Bir başka efektif olmayan kavrama yöntemi ise tekrar okumaktır. Bunu yapmak öğrencilere söz konusu materyali her defasında daha iyi bildiği hissi verir. Oysa tekrar tekrar okumak, bir kişinin tamamen aynı şeyi tekrar tekrar anlatması gibidir. Sonunda mutlaka evet, evet anladım dersiniz. Fakat bir açıklamanın üzerinden defalarca geçmek o şeyi kendi sözcüklerinizle anlatabilmeniz ile aynı değildir. Tekrar okumadaki sorunlar söz konusu materyalden bir şey öğrenip öğrenmediğinizi bilmemek bizi iyi bir çalışma tekniği geliştirmeye iter: Oto-test. Oto-test kişinin kendisini konuyla alakalı olarak teste tabi tutmasıdır. Çeşitli küçük kartlar ile kitabın konu sonu sorularını cevaplamak iyi bir oto-test olabilir. Oto-testin iki temel faydası vardır. Birincisi, tekrar-tekrar okumak yerine, oto-test; kişinin daha fazla çalışmaya devam edip etmemesini anlamasına yarar ve neyin öğrenildiğine dair tutarlı bir ölçme yöntemi sağlar. İkincisi, öğrencilerin elde ettiği skorlar oto-testin söz konusu materyali hafızaya yerleştirme noktasında harika bir yol olduğunu ortaya koyuyor. Ayrıca bu yöntem materyali incelemek için harcanan zamana kıyasla çok daha verimlidir. Bir diğer kullanışlı teknik ise; okuma sırasında periyodik olarak durup kendine şu soruyu sormak: Bu metin içerisinde bu cümle neden doğru? Hemen hemen hepimiz okuma yaparken çoğunlukla ne okuduğumuz hakkında düşünmeden gözlerimizi yalnızca kelimeler üzerinde gezdirdiğimiz zamanları deneyimlemişizdir. Her birkaç paragrafta durup, Okuduğum yer kendi konteksi içerisinde neden mantıklı, neden doğru? diye kendinize sormak düşünmeyi ve öğrenmeyi güçlendirir. Yani aslında tartışarak okumak . Okuduğunuz şeyin kendi konteksi içerisinde ne kadar tutarlı ve neden doğru olduğunu kendinizle tartışarak okumanız beyninizde yeni bağlantılar kurulmasına yol açarak söz konusu materyalin kalıcılaşmasına sebep olur. Üçüncü teknik ise; sıkıştırılmış bir çalışma yerine zamana yayarak çalışmaktır. Yani yazının en başında alıntıladığımız ve birçoğumuz deneyimlediği gibi bir sınava sabaha kadar çalışmak yerine onu zamana yayarak çalışmak daha verimlidir. Birçok araştırma, bir materyalin araya günler ve hatta haftalar koyarak tekrar gözden geçirilmesinin hafızayı sağlamlaştırdığını ortaya koyuyor. Ayrıca bu uygulama, öğretmenler için, örneğin mini sınavlar ya da ölçekler vererek önceki derslerde işlenen konuyu taramaları açısından güzel bir yöntemdir. Hafızada küçük yoklamalar yapmak öğrenmede büyük çıktılar oluşmasına sebep olabilir. Aslında sınavda başarılı olmanın bana göre sadece 4 kuralı var. 1- Yeterli zamana yaymak 2- Yeterli kaynağa sahip olmak 3- Çalışırken konsantre olarak çalışmak 4- Bol tekrar Bunlar yeterlidir kanımca.


Muhteşem Güneşimizi inceleyen bir uzay aracı, Dünya yüzeyindeki konumumuzdan nadiren görülen bir olayı yakaladı. 3 Ocak 2023'te, Avrupa Uzay Ajansı liderliğindeki Solar Orbiter, Güneş Sisteminin en içteki gezegeninin Güneş diski boyunca kaydığını gözlemledi. Bu tür bir olay geçiş olarak bilinir ve gezegen veya uydu gibi daha küçük bir cisim bir yıldızın önünden geçerek ışığının küçük bir kısmını bloke ettiğinde meydana gelir. Yörüngedeki nesne genellikle sadece bir gölgeye indirgense de, geçiş olayları bize birçok ilginç şeyi öğretebilir. Bu terimi yakın zamanda duyduysanız, bunun nedeni muhtemelen Güneş Sistemi dışındaki gezegenleri veya ötegezegenleri bulmak için kitteki birincil araç olmasıdır. Kepler ve TESS gibi uzay teleskopları, geçiş yapan bir dış gezegenin imzası olan yıldız ışığındaki zayıf, düzenli düşüşleri arayarak uzun süre yıldızlara bakar. Bir gölgenin bu ince titreşmesi, yalnızca yörüngedeki cismin varlığını ortaya çıkarmakla kalmaz, aynı zamanda yapısı hakkında potansiyel olarak bir ipucu da sağlayabilir. Bir ötegezegen - hatta Merkür gibi daha yakın bir gezegen - ana yıldızının önünden geçtiğinde, yıldızın ışığının bir kısmı barındırıyor olabileceği herhangi bir atmosferden süzülür. Işığın çıplak yıldız ışığından nasıl farklı olduğunun analizi, bilim insanlarının gazın bileşimini belirlemesine olanak sağlayabilir. Bilim insanları bu tekniği Venüs'ün atmosferini incelemek için kullandılar, aynı zamanda artan sayıda ötegezegen atmosferini de incelediler. Merkür'ün atmosferi de geçiş verileri kullanılarak incelenmiştir, ancak Solar Orbiter bu nadir olayı farklı bir şey yapmak için kullandı: enstrümantasyonunu kalibre etmek. Güneş diskine karşı kontrast oluşturan Merkür, tamamen karanlık bir leke olmalıdır. Bu nedenle, gezegende görülen herhangi bir ışığın teleskop tarafından üretilmesi muhtemeldir. Bu etki, nokta yayılma işlevi olarak bilinir ve bunun nasıl olduğunu ve ne kadar güçlü olduğunu anlamak, gökbilimcilerin bunu Solar Orbiter'ın bilim verilerinden çıkarmasına yardımcı olur. Bu da yapılan analizin daha doğru olacağı anlamına gelir. Güneş'e en yakın gezegen olan Merkür, Güneş Sistemi'nin daha az çalışılan gezegenlerinden biridir. Nasıl ve nerede oluştuğunu, çekirdeğinin neden bu kadar büyük göründüğünü veya dahili jeolojik aktiviteye sahip olup olmadığını veya Venüs ve Mars'ın olmadığı halde neden küresel bir manyetik alana sahip olduğunu bilmiyoruz.


Bilimin şu ana kadar saptadığı bitki türü sayısının 390 bin 900'ü aştığı tahmin ediliyor. Londra'daki 'Kew Gardens' Kraliyet Botanik Bahçeleri'nde görevli uzmanlar ilk kez dünya çapındaki tüm bitki türlerinin durumunu değerlendiren bir çalışma yürüttüler ve 2015 yılı içinde 2 bin 34 yeni bitki türünün keşfedildiğini belirlediler. Fakat, Kew Gardens uzmanlarının hazırladığı rapora göre, bilinen bitkilerin yüzde 21'i, yani her beş bitki türünden biri iklim değişikliği, doğal çevresinin yok edilmesi, hastalık ya da aşırı yayılmacı bitki türleri yüzünden yok olma tehlikesiyle karşı karşıya. Şu ana kadar beş bine yakın aşırı yayılmacı yani diğer türleri yok ederek yayılan bitki türü belirlenmiş.


Science dergisinde yayımlanan araştırmaya göre, söz konusu yapay deri binlerce nano ölçekli noktayla ışığı yansıtarak düz bir görünüm sağlıyor. Bilim insanları bu yapay derinin bir özelliğini daha keşfettiler: "Görünmezlik pelerini" gibi kullanılabilen deri, bira göbeklerini gizleyerek, kaslı ve dümdüz bir karın gibi gösterebiliyor. Araştırmayı yürütenlerden California Üniversitesi'nden Xiang Zhang, "İlk defa istenildiği gibi şekil verilebilen bir pelerin ürettik. İnsanları gizlemek istiyorsanız, artık bu mümkün" diyor. Ancak görünmezlik belli bir noktaya kadar mümkün. Pelerin giyen kişi bir anda ortadan yok olmuyor. Bunun yerine önden ve bazı açılardan bakıldığında arzu edildiği şekilde görülebiliyor. Amaç bu deriyi giyerek istenilen görünümü sağlamak. Ancak giydikten sonra etrafta dolaşmaya başlarsanız, yarattığınız ilüzyon bozulabilir. Daha önce de görünmezlik pelerinleri üretilmeye çalışılmış ancak pratikte işe yaramamıştı. Zhang,daha önce üretilen görünmezlik pelerinlerinin vücudun 3-4 katı büyüklükte, hantal bir şey olduğunu ve giyildiği zaman her yere bu ağır pelerinle gidilmesi gerektiğini söylüyor. Londra'daki Imperial College'dan Sir John Pendry de bu alanda çalışan önemli uzmanlardan. Pendry, eski üretilen görünmezlik pelerinlerinin bir sihirbaz pelerininden çok içine girilen çadırlar gibi olduğunu söylüyor. Xiang Zhang ve arkadaşlarının ürettiği pelerin ise mikroskobik boyutlarda olmasıyla dikkat çekiyor. İnce yapay derinin üzerinde nano ölçekli altın noktalar bulunuyor ve ince tabakalar dahi kaplanabiliyor. Farklı boyutlardaki altın noktalar ışığı nasıl alacağını ve yansıtacağını ayarlıyor. Böylece yansıyan ışık, bakanların algısını değiştirebiliyor ve deriyi giyen kısım farklı görünebiliyor. Böylece giyen kişi vücudunda beğenmediği yerlerin düz ya da kaslı görünmesini sağlayabiliyor. Zhang da "Örneğin yağlı göbeği olan biri, mesela ben, daha fit görünmek için bu deriyi üzerine geçirebilirim ve sankı kaslı bir göbeğim varmış gibi görünebilirim" diyor. Araştırmacı, gelecekte bu tür derilerin ciddi yüz yaralarını da kapatabileceğini belirtiyor. Profesör Pendry de araştırmacıların doğru soruna eğildiklerini kaydederek, "Pelerinlerin kalın olması sorununa akıllıca bir çözüm üretmişler ve çok ince bir pelerin yapmayı başarmışlar" değerlendirmesinde bulunuyor. Pendry, bunun görünmezlikten ziyade görünümü farklı kılabilen, kullanışlı bir teknoloji olduğunu ifade ediyor.


İnternette yayınlanan Computers in Human Behavior dergisinin Nisan sayısındaki analize göre, 7 ile 11 arası sosyal medya platformu kullananların depresyon ve anksiyete riski, 2 ya da daha az kullananlardan 3 kat daha fazladır. Yazar ve fizikçi, CRMTH'nin yöneticisi Brian A. Primack, Bu ilişki, klinisyenlerin depresyon ve anksiyete hastalarına birden çok sosyal medya platformu kullanıp kullanmadıklarını sorabilecekleri ve belki de bu alışkanlığın semptomlara sebep olduğunu söyleyebilecekleri kadar güçlüdür. Araştırma sonucunda,sosyal medya kullanımının depresyona sebep olacağını söyleyemeyiz.Ayrıca depresyon ve anksiyetenin de insanları sosyal medya kullanmaya yönlendireceği sonucunu da çıkaramayız.Ancak her iki durumda da sonuçlar oldukça değerli olacaktır. dedi. 2014'te Primack ve öğrencileri, yaşları 19 ile 32 arasında değişen 1787 Amerikan gencinin sosyal medya kullanımlarını tespit etmek için depresyon testleri ve anket yaptılar. Anket soruları, en popüler 11 sosyal medya platformu olan Facebook, YouTube, Twitter, Google Plus, Instagram, Snapchat, Reddit, Tumblr, Pinterest, Vine ve Linkedin ile ilgiliydi. Bu testlerin sonuçlarına göre, 7 ile 11 arası sosyal medya platformu kullanan kişilerin ağır depresyon semptomlarını gösterme oranı, 2 ya da daha az kullananlardan 3.1 kat daha fazladır. Anksiyete semptomlarında ise bu oran 3.3'tür. Araştırmacılar, depresyon ve anksiyeteye sebep olabilecek ırk, cinsiyet, ilişki durumu, gelir, eğitim ve sosyal medyada harcanan toplam zaman gibi diğer faktörleri de incelediler. Primack bu ilişkinin yönünün belirsiz olduğunu, Depresyon ve anksiyete semptomlarını gösteren insanlar birçok sosyal medya platformu kullanmaya yöneliyor olabilir. Ancak birçok platformda varlığını sürdürmeye çalışmak da depresyon ve anksiyeteye sebep olabilir. Bunu anlayabilmek için daha fazla araştırma yapmak gerekir. diyerek ifade etti. Primack ve takımı, birden fazla platform kullanmanın depresyon ve anksiyeteye sebep olmasına dair birkaç hipotez öne sürdü. Platformlar arasında sürekli geçişin zayıf algılamaya ve diğer zihinsel problemlere sebep olduğu bilinmektedir. Kullanılan sosyal medya hesaplarının sayısı arttıkça, her bir hesabın yansıttığı kişiyi, düşünceleri ve kültürel olguları yönetmek de zorlaşır. Bu ise, karamsar ruh hali ve duygulara sebep olabilir. Birçok sosyal medya platformu kullanırken uygun olmayan bir söz söylemek daha mümkün olduğu için art arda utanç duygusu yaşanabilir. Psikiyatrist ve Pittsburgh Sağlık Politika Enstitüsü doktora sonrası araştırma görevlisi Cesar G. Escobar-Viera İnsanların birden fazla sosyal medya platformu kullanmasının nedeni ve bu platformlardaki tecrübelerini anlamak sonraki kritik adımlardır. Sonuçta, bu araştırmayı toplum sağlığı eğitiminin uygulanmasına yardım etmek için istiyoruz. dedi.


Psikopati toplum içerisinde genellikle kriminal vakalar ve cinayetler ile ilişkilendirilir, fakat birçok insan psikopati ölçeğine sokulabilecek kriterlerin bazılarını sergilerler. Bu insanların büyük çoğunluğu normal yaşamlarını sürdürürler ve asla bir kimseye zarar vermez ya da bir kimseyi öldürmez. Sıkılganlık, patolojik yalanlar, yüzeysel çekicilik ve dürtüsellik gibi özellikler PCL-R testindeki 20 işaretten yalnızca bir kaçı. Herhangi bir ölçekte olduğu gibi, neyin normal ve neyin psikopatik olduğunun kesin bir ayrımı yok. Sinirbilimci James Fallon; katillerin ve suçluların beyin taramalarına yoğunlaşarak beyindeki empati kurma ile ilgili bölgedeki aktiviteyi normal insanlarınki ile karşılaştırdı. Beyindeki ilgili bölge; empati sahibi insanlarda PET taramaları sırasında aktif iken, psikopatlarda ise inaktif durumda olduğu bulgusuna ulaşıldı. Fallon aynı zamanda da kendi ailesi ve arkadaşlarının tarama sonuçlarını kullanarak Alzheimer üzerine de çalışmalar yürüttü. Alzheimer çalışmaları için görüntülere odaklanan Fallon; bir şeyin inaktif olduğunu fark etti: Taramalardan birisi, suçlu psikopatlar üzerindeki çalışmadan beynin empati ile ilgili bölgesinde aktivitenin meydana gelmediği elde edilen taramalara benziyordu. Bunun yanlış bir kümeye denk geldiğini düşünen Fallon, daha iyi bir kontrol için bu resmin kimin beyninden elde edilen görüntü olduğunu görmek istedi ve anonimleştirme kodunu kırdı. Evet veriler; Fallon'un kendi beynine ait verilerdi. Taramaları inceleyen meslektaşları; Fallon'un belirli psikopatik davranışların işaretlerini gösterdiğini doğruladılar. University of New England 'dan kriminolog ve adli antropolog olan Xanthe Mallett; bir görüşme sırasında birisinin psikopat olup olmadığını belirten belirli işaretlerin var olduğunu söylüyor. Psikopatlar oldukça iyi oyunculardır, dolayısıyla sözlü ve fiziksel ipuçlarının ne kadar örtüştüğüne bakılmalıdır. Bir başka işaret ise; kişisel mesafedir. Yapılan bir çalışmaya göre; yüksek oranda soğuk insanlar, kişiler arası daha kısa mesafeleri tercih ediyorlar. Öyleyse, eğer ağır bir psikopat tanınabilirse, bu insanlar tedavi edilebilir mi? Cevap; muhtemelen hayır. Çünkü; ilk olarak bu insanlar yardım arayışına girmeye yatkın değildirler. İkinci olarak ise; empati yoksunudurlar ve neredeyse hiçbir şey onları değiştiremez.


İlk kripto para birimi olan Bitcoin, Satoshi Nakamoto takma adlı bir kişi veya grup tarafından 2008 yılında icat edilmiş ve Bitcoin hakkında makale yayınlayıp gözden kaybolmuştur. Ancak internette dolaşan bir teoriye göre, Bitcoin'in, Amerikan casus teşkilatı olan Ulusal Güvenlik Ajansı tarafından tasarlandığı öne sürülüyor. Bitcoin konusunda uzman olan Nic Carter, "Bitcoin'in, bir araştırmacının rafa kaldırılamayacak kadar iyi olduğunu düşündüğü ve gizlice yayınlamayı seçtiği, kapatılmış bir iç Ar-Ge projesi olduğunu düşünüyorum" diye tweet atarak kendi teorisini ortaya attı. Carter ellerinde kesin bir silah olduğunu da düşünüyor. Bu silah 1996 yılında NSA çalışanları tarafından yayınlanan "Anonim Elektronik Paranın Kriptografisi" başlıklı bir makale. Makalede "Tatsuaki Okamoto" adlı bir araştırmacının çalışmasına da atıfta bulunuluyor. Fakat makale hakkında görüşler ise, dijital parada kullanılabilecek kriptografik fikirlerin araştırılması olup, en büyük yeniliği merkezi olmayan tasarımı olan Bitcoin'in aksine, işlemlerin bir denetleyici otoriteye dayandığıdır. Ayrıca makalede elektronik paranın vergilendirme ve kolluk kuvvetleri açısından oluşturacağı riskleri içeren bir bölümde bulunmaktadır. Kripto para birimine şüpheyle yaklaşan David Rosenthal, "NSA'nın kendi hükümetinin işlevlerine zarar verecek bir parasal biyolojik silah olarak merkezi olmayan, güvenilmez bir kripto para birimi geliştirmesi fikri mantıksız." diyerek atılan bu teorinin doğru olmadığını düşündüğünü belirtti. Öte yandan gerçek kimliği hakkında birçok teorisi üretilen Bitcoin'in yaratıcısı Satoshi Nakamoto, uzun süredir sürdürdüğü sessizliğini bu hafta bozarak Nakamoto, @satoshi kullanıcı adlı X hesabından yaptığı paylaşımın ardından bu hesabın Satoshi'nin kendisi olduğunu iddia eden Avustralyalı Craig Wright'a ait olduğu tartışmaları tekrardan başladı.


Florida Üniversitesi biyologları, NASA'nın Apollo 11, 12 ve 17 görevlerinden getirilen örnekleri kullanarak, model bir karasal bitki olan Arabidopsis thaliana'nın çeşitli ay regolitlerinde başarılı bir şekilde çimlenip büyüyebileceğini gösterdi. Gelecekteki, daha uzun uzay görevleri için Ay'ı bir merkez veya fırlatma rampası olarak kullanabiliriz. Çalışmanın kıdemli yazarı Profesör Rob Ferl, "Bu, bitki yetiştirmek için zaten var olan toprağı kullanabileceğimiz anlamına geliyor" dedi. Bu soruları yanıtlamaya başlamak için, Profesör Ferl ve meslektaşları aldatıcı derecede basit bir deney tasarladılar: Ay toprağına tohum ekin, su, besin ve ışık ekleyin ve sonuçları kaydedin. Ancak bu deneyi yapmak için sadece 12 gram - sadece birkaç çay kaşığı - ay toprağı vardı. NASA'dan ödünç alınan bu toprak, Apollo 11, 12 ve 17 Ay'a yapılan görevler sırasında toplandı. Araştırmacılar, minik ay bahçelerini büyütmek için normalde kültür hücrelerinde kullanılan plastik plakalarda yüksük büyüklüğünde kuyular kullandılar. Her kuyu bir kap işlevi gördü. Her bir saksıyı yaklaşık bir gram ay toprağı ile doldurduktan sonra, bilim insanları toprağı bir besin solüsyonuyla nemlendirdiler ve Avrasya/Afrika'ya özgü küçük bir çiçekli bitki olan Arabidopsis thaliana'dan birkaç tohum eklediler. Bu model bitkinin ay toprağında yetiştirilmesi, yazarların, toprağın bitkileri, gen ifadesi düzeyine kadar nasıl etkilediği konusunda daha fazla fikir edinmelerini sağladı. Karşılaştırma noktaları olarak, gerçek ay toprağını taklit eden karasal bir madde olan JSC-1A'ya Arabidopsis thaliana'yı ve ayrıca aşırı ortamlardan simüle edilmiş Mars topraklarını ve karasal toprakları da yerleştirdiler. Aysal olmayan bu topraklarda yetişen bitkiler deneyin kontrol grubuydu. Deneyden önce araştırmacılar, ay topraklarına ekilen tohumların filizlenip filizlenmeyeceğinden emin değillerdi. Ama neredeyse hepsi filizlendi. Biz hayran kaldık. Bunu tahmin etmedik. Bu bize ay topraklarının bitki çimlenmesiyle ilgili hormonları ve sinyalleri kesintiye uğratmadığını gösterdi diyor çalışmanın ilk yazarı Profesör Anna-Lisa Paul. Ancak, zaman geçtikçe bilim insanları, ay toprağında yetişen bitkiler ile kontrol grubu arasındaki farklılıkları gözlemlediler. Örneğin, Ay topraklarında yetişen bazı bitkiler, emsallerinden daha küçüktü, daha yavaş büyüyordu ya da boyut olarak daha çeşitliydi. Profesör Paul, "Bunların hepsi, bitkilerin Ay'ın toprağının kimyasal ve yapısal yapısıyla başa çıkmak için çalıştıklarının fiziksel işaretleriydi" dedi. Bu, ekip bitkilerin gen ekspresyon modellerini analiz ettiğinde daha da net şekilde doğrulandı. Profesör Paul, "Genetik düzeyde, bitkiler, tuz ve metaller veya oksidatif stres gibi stresörlerle başa çıkmak için tipik olarak kullanılan araçları çekiyorlardı, bu nedenle bitkilerin ay toprağı ortamını stresli olarak algıladıkları sonucuna varabiliriz" dedi. Takip çalışmaları bu sorular ve daha fazlası üzerine inşa edilecektir. Şimdilik, yazarlar Ay'da bitki yetiştirmeye yönelik ilk adımları atmayı kutluyorlar. "Bu deneyi yapmak istedik çünkü yıllardır şu soruyu soruyorduk: Ay toprağında bitkiler yetişir mi? Görünüşe göre cevap evet," dedi Profesör Ferl.


'Görebilen bitkiler' kavramı, ilk defa 20. yüzyılın başlarında ortaya atıldı. Son birkaç yıldır yeniden gündeme geldiğinde ise yapılan araştırmalar, bitkilerin görme yeteneklerinin olabileceğini öne sürmekle birlikte, çok basit bir yapıda göze benzer bir oluşuma sahip olabilecekleri iddiasında bulunmaktalar. 1907 yılında Charles Darwin'in oğlu Francis Darwin, yaprakların lens benzeri hücrelere ve ışığa duyarlı hücrelerin bir kombinasyonu olan organlara sahip olabileceğini öne sürmüştü. 20. yüzyıl başlarında yapılan deneyler ile de bu tür yapıların var olabileceği gözlemlendi. Fakat 'görebilen bitkiler' olarak sadece birkaç yıl önce tekrar ortaya çıkan bu kavram, artık bu yapıların 'ocelli' olarak adlandırılmasıyla yeniden çalışılmaya başlandı. Trends in Plant Science dergisinde yayınlanan son çalışmalarında Almanya'daki Bonn Üniversitesi'nde bitki hücreleri üzerine çalışan biyolog Frantisek Baluska ve İtalya'da bulunan Florance Üniversitesi'nde bitki fizyoloğu olan Stefano Mancuso, görsel olarak farkındalığı olan bitkiler için yeni kanıtlar sundular. Araştırmacılar ilk olarak, 2016 yılında fotosentez yapabilen tek hücreli organizma olan Synechocystis siyano bakterilerinin, ocelli gibi davrandıklarını keşfettiler. Bu keşfi yapmaya yardımcı olan Londra Üniversitesi'nden mikrobiyoloji uzmanı Conrad Mullineaux şöyle diyor; Bu siyanobakteriler, tüm hücre duvarını aynı bir hayvan gözünün retinası gibi kullanarak, ışık kaynağının görüntüsünü hücre zarına odaklıyor. Araştırmacılar, bu mekanizmanın amacının tam olarak ne olduğundan emin olmasalar da, benzer bir işlevin daha yüksek yapılı bitkilerde de evrimleşmiş olabileceğini düşünüyorlar. Son zamanlarda yapılan çalışmalar, lahana ve hardal gibi Arabidopsis ailesinden bazı bitkilerde, yeşil alglerdeki gibi tek hücreli organizmalarda bulunan basit gözler gibi, basit görme yeteneği gelişimi ve işleyişi ile ilgili bazı proteinlerin üretildiği görülmüştür. Bu proteinler özellikle, sonbahar yapraklarına kırmızı ve turuncu renkleri vermekle ünlü olan 'plastoglobuli' adıyla bilinen yapılarda görülürler. Baluska, Bu keşif, 'plastoglobuli'nin, bitkilerdeki basit gözler olabileceğini akla getiriyor, diyor. Diğer gözlemsel araştırmalar gösteriyor ki, bitkiler henüz bizim anlayamadığımız görsel bir yeteneğe sahipler. Örneğin, 2014 yılında Current Biology dergisinde, asma bitkisi Boquila trifoliolata'nın, beraber olduğu diğer bitkiyi taklit ederek, yapraklarının renk ve şekillerini değiştirebildiği bildirilmiştir . Bir sonraki zorluk ise, 20. yüzyıl başlarında yapılan deneylerin iddiası olan, bitki hücrelerinin mercek gibi davranmalarını doğrulamak olacaktır.


Mühendisler, önceki çalışmaların ilkelerinden ve dünyanın her yerinden araştırmacıların bulgularından yararlanarak kendi temiz enerji modellerini geliştirdiler. UTEC ailesinden Elmer, ürettikleri sistemi Her bitki besin üretir ve bu besinler yeryüzünde geobacter denen organizmalarla temas halinde oksitlenerek ortaya serbest elektronlar çıkarır, bunlar elektrotlar yardımı ile yakalanır. Elektrotlar ızgaraya benzer bir iletim şebekesinde bulunur. Lambayı yakmak için elde edilen enerji sıradan bir pilde depolanabilir şeklinde açıkladı. Buluşa verilen isimle 10 adet plant-lamb Peru'da Nuevo Saposoa ve Pucallpa yağmur ormanı köylerinde yaşayan ailelere verildi. Köylerin şebekeleri vardı ancak mart ayında yaşanan bir sel felaketi yüzünden zarar gördü. O günden beri elektriğe erişim yoktu. Öğrenciler gazyağıyla çalışan lambalarla çalışmak zorunda kaldı ancak bu durum evin içini dumanla doldurmakla kalmayıp gözlere ve ciğerlere zarar veriyordu. Anneler de hava karardıktan sonra çocuklarla ilgilenmekte sıkıntı çekiyordu. Köyün sakinlerinden biri Bir bitkinin bizim için elektrik üretebileceğini bilmiyorduk. Elektrik biz ve çocuklar için hayat demek diyerek memnuniyetini dile getirdi. Plant-lamb içinde bir ızgara, üzerinde bir bitkiyle dikdörtgen LED elektrik lambası olan tahta bir kutuya benziyor. Araştırmacılar buluşun gelecekte daha da çok aileye fayda sağlamasını umut ediyor.


Geçmişten bu yana köpekbalıklarının hiç uyumadığı söylenmiştir; bazı köpekbalıklarının nefes almalarını kolaylaştırmak için hareket halinde kalmaları gerektiği gerçeği de bu fikre katkıda bulunmuştur. Bununla birlikte, yeni bir çalışma gösteriyor ki bu hayvanlar, tıpkı bizim yaptığımız gibi uyurlar. Batı Avustralya Üniversitesi'nden ekofizyolog Michael Kelly tarafından yönetilen ekip, "Köpekbalıklarında uykunun ilk fizyolojik kanıtını sağladık" diye yazıyor. Kuşlarda ve memelilerde uyku evresi iyi bilinmektedir ve bunun fizyolojimizde önemli bir rol oynadığını düşünülür. Ancak soğukkanlı omurgasız hayvanlarda bu süreç hakkında çok az şey bilinmektedir. Bu nedenle ekip, daha önce gece hayvanları olduğunu düşündükleri taslak köpekbalığında uyku belirtilerini araştırdı. Daha önceki bir çalışmada, araştırmacılar, bir köpekbalığının, hayvan dinleniyormuş gibi göründüğünde tepki vermesinin daha fazla elektrik stimülasyonu gerektirdiğini gösterdiler ancak bu dinlenme durumunun uyku olduğunu doğrulamadılar. Köpekbalıklarını 24 saat boyunca izlemek, bu dinlenme dönemlerinde oksijen seviyelerinin sürekli olarak azaldığını ortaya çıkardı ve 5 dakikayı aşanların gerçekten uyku olduğunu doğruladı. Kelly ve ekibi, "Uyuyan köpekbalıkları sadece uyarıya karşı duyarlılığı azaltmakla kalmıyor, aynı zamanda daha düşük metabolik hıza sahipler" diye açıklıyor. Köpekbalıkları gün içinde uyuyormuş gibi gözlerini kapatıyorlar fakat bu, göz kapanmasının uyku durumundan ziyade ışığın varlığı gibi dış faktörlerle daha fazla ilişkili olduğunu düşündürüyor. Gece boyunca, köpekbalıklarının yüzde 38'i gözlerini açık tuttu, diğer göstergeler onların derin uykuda olduklarını söylüyordu. Ekip, uyuyan bir köpekbalığının en iyi göstergesinin duruşu olduğunu buldu. Taslak tahtası köpekbalıkları uyurken vücutlarını düz tuttu. Bu köpekbalığı türü, oksijenli suyun hareketsizken solungaçlarından akmasını sağlayan yanak pompaları sayesinde uzun süre hareketsiz kalabilir. Kötü şöhretli büyük beyaz gibi diğer köpekbalığı türleri, bu pompaya sahip değildir ve oksijenli suyu ağızlarına ve solungaçlarına itmek için ileri yüzmeye güvenirler. Bu, ram havalandırması olarak bilinir. Bazı araştırmacılar, bu köpekbalıklarının yüzme hareketlerini kontrol etme biçimleriyle ilgili olabileceğinden şüpheleniyor. 1970'lerde yapılan bir araştırma, küçük dikenli köpekbalığının yüzme hareketlerini denetleyen mekanizmaların, beyinde değil, hayvanın omuriliğinde bulunduğunu, bu nedenle köpekbalıklarının bilinçli değilken yüzmeye devam etmelerinin mümkün olabileceğini buldu. Genel olarak uyku hakkında hala gizemli kalan çok şey var, bu yüzden köpekbalıklarında bu sürecin nasıl çalıştığını anlamak, kendi uyku yeteneğimizin nasıl evrimleştiğine dair ipuçları sağlayabilir. Çeneli omurgalıların en eski grubu olan köpekbalıkları, enerji tasarrufu ve diğer önemli fizyolojik süreçler için uykuya güvendiği bilinen birçok hayvan için atalardan kalma bir grubu temsil eder. Ekip, "Gelecekteki araştırmalar, bu omurgalılarda daha eksiksiz bir uyku portresi için beyin aktivitesindeki değişiklikler gibi uykunun diğer fizyolojik göstergelerine odaklanmalıdır" diyor.


Cenevre Üniversitesi'nden ve İsviçre Biyoinformatik Enstitüsü'nden araştırmacılar; Güneybatı Avrupa kertenkelesinin, karmaşık ergin deri rengini, derideki her bir pulun rengini değiştirerek elde ettiğini belirtti. Bu renk değiştirme işlemi ise, pek az kişi tarafından bilinen ve 1948'de John von Neumann tarafından bulunan bir hesaplama sistemine uygun olarak yapılıyor. İsviçreli ekip; kertenkeledeki pulların 3 boyutlu geometrisinin, Turing mekanizmasını von Neumann hesaplama sistemine dönüştürdüğünü gösterdi. İsviçre'deki UNIGE Fen Fakültesi, Genetik ve Evrim Departmanı'nda ve İsviçre Biyoinformatik Enstitüsü'nde çalışmalar yapan Michel Milinkovitch önderliğindeki biyolog, fizikçi ve bilgisayar bilimcilerden oluşan interdisipliner bir araştırma ekibi; benekli kahverengi yavru kertenkelenin yaşlandıkça deri rengini yavaş yavaş değiştirdiğini gözlemledi. Dönüşüm, derideki her bir pulun yeşil ya da siyah olduğu karmaşık bir labirent desenine ulaşarak gerçekleşiyor. Bu gözlem, 1952'de matematikçi Alan Turing'in bulduğu, renkli hücreler arasındaki mikroskobik etkileşimleri içeren mekanizma ile çelişiyordu. Desenin niçin biyolojik hücre seviyesinde değil de pul seviyesinde oluştuğunu anlamak için Liana Manukyan ve Sophie Montandon adlı iki doktora öğrencisi, kertenkeleleri yumurtadan çıktıkları ilk andan yetişkin oluncaya kadarki 4 yıllık sürede gözlemlediler. Bu iki öğrenci, Milinkovitch'in laboratuvarında geliştirilmiş robotik sistemi kullanarak pul ağının geometrisini ve rengini pek çok kez tekrar yapılandırdılar. Araştırmacılar, olgunlaşmamış kahverengi pulların daha sonra nasıl yeşil ya da siyaha döndüğünü gördüklerinde çok şaşırmıştı. Bu garip gözlem sonrasında Milinkovitch, deri pulu ağının 'hücresel otomasyonu' meydana getirdiğini ileri sürdü. Bu az bilinen hesaplama sistemi,1948 yılında matematikçi John von Neumann tarafından bulunmuştu. Bu sistemdeki hücresel otomatlar, her öğenin durumunu komşu öğelerin durumlarına bağlı olarak değiştirdiği öğeler örgüsüdür. Burada öğeler hücre olarak adlandırılıyor; fakat kastedilen biyolojik hücreler değil. Örneğin, kertenkele vakası için öğeler her bir deri pulu olarak görülebilir. Bu soyut otomatlar, doğal fenomeni modellemek için yoğun bir biçimde kullanılıyordu. UNIGE ekibinin keşfi ise, canlı bir organizmadaki gerçek bir 2 boyutlu otomasyonun ilk örneği gibi duruyor. İsviçreli araştırmacılar, dört yıllık renk değişimi analizi sonrası Milinkovitch'nin hipotezini doğruladılar. Hipotez, pulların gerçekten de komşu renklere bağlı olarak renk değiştirdiğini söylüyordu. Bahsedilen matematiksel kuralları uygulayan bilgisayar simülasyonları, gerçek kertenkele modellerinden ayırt edilemeyen renk modelleri üretti. Kertenkele derisi yassı değildir; pullar arasında kalan kısımlar ince ve diğer kısımlar daha kalındır. Turing mekanizması, hücre hareketlerini ya da hücreler tarafından üretilen sinyallerin difüzyonunu içerdiğinden; Milinkovitch deri kalınlığındaki varyasyonun Turing mekanizmasını etkileyebileceğini gördü. Daha sonra araştırmacılar, deri kalınlığını da simülasyonlara eklediler ve simülasyonlarda da hücresel otomasyon davranışını gözlemleyebildiler. Böylelikle, bir hesaplama sistemi olan hücresel otomasyonun Neumann'ın bulduğu soyut bir konsept olmadığını; aynı zamanda biyolojik evrim ile gelen doğal bir süreç olduğunu kanıtlamış oldular. Turing mekanizması ve von Neumann otomasyonu arkasındaki matematik birbirinden faklı olduğundan otomasyon davranışı kusurluydu. Bu sebepten, Milinkovitch, UNIGE'de profesör olan ödüllü matematikçi Stanislav Smirnov'u çalışmaya davet etti. Smirnov daha önceki çalışmalarında kesikli hale getirdiği Turing denklemleri ile von Neumann otomasyonu arasında sistematik bir bağ oluşturdu. Milinkovitch'in ekibinden Anamarija Fofonjka da, Smirnov'un yeni denklemlerini bilgisayar simülasyonlarına uyguladı. Bunu yaptığında von Neumann'ın otomasyonuyla ayırt edilemeyen bir sistem elde etti. Böylelikle, bu interdisipliner araştırma ekibi, biyolojiden fiziğe, oradan matematiğe ve tekrar biyolojiye giden inanılmaz yolculuklarını tamamlamış oldu.