Walter Isaacson'nın biyografi tarzındaki Einstein: Yaşamı ve Evreni isimli kitabından uyarlanacak dizi, bizlere sadece Einstein'ın bilimsel çalışmalarını aktarmakla kalmayıp aynı zamanda kişisel hayatını da ekranlara getirecek. Çalkantılı bir hayatı olan Einstein'ın, çocukluk zamanından itibaren tüm yaşamı 10 bölümlük dizi içerisinde incelenecek. Ünlü fizikçinin, babası ile olan mücadelesi ve zorlu evlilik hayatı gibi kişisel yaşamının yanında, atom ve evrenin gizemlerini aydınlatan bilimsel çalışmalarının da ekranlara yansıtılacak olması bilim severleri heyecanlandırmaktadır.


Bu çalışma ilk kez İsviçre'de doktorlar tarafından, diz dokusunda ağrılı ve osteoartride neden olan yırtıklar bulunan hastalar üzerinde denenmiş. Aslında, kıkırdak onarımı hakkında literatürde oldukça az bilgi var. Bugünkü bilgilerle kıkırdak onarımı greftler yada kıkırdak hücrelerinin enjeksiyonu yoluyla yapılabiliyor. Enjekte edilecek hücreler, kadavralardan yada kişinin kendi vucudundaki sağlıklı kısımlardan alınabiliyor. Kullanılan bir başka tedavi yöntemi ise, kıkırdak dokusunun üzerinde küçük kesikler oluşturulması ve bu kesiklerden progenitor hücrelerin göç ederek kıkırdağın onarımını sağlamasıdır. Yapılan son çalışmalarda görüldüğü üzere, burundaki kıkırdak hücrelerinden yeni doku oluşumu sağlandığında bu hücreler, dizdeki kıkırdak dokusunun mekanik dayanımına adapte olabiliyor. Bu hücrelerin elde edilmesi, kişinin dizinde tedavi amacıyla kesiklerin oluşturulmasından çok daha kolay bir işlem. The Lancet'te yayınlanan çalışmaya göre, araştırmacılar; hastanın burun deliklerini ayıran bölmeden küçük bir doku parçası alıyorlar, bu doku parçasını enzimler aracılığıyla değişime uğratıyorlar ve bu por yapılı membran üzerinde hücrelerin büyümesini sağlıyorlar. Bu yapı, diz eklemlerine transplante edildiğinde, diz kıkırdağının karakteristik özelliklerini alarak büyüyor. Diz kıkırdağının oluşup oluşmadığı, araştırmacılar tarafından yeni oluşan dokunun yapısal analizi ile belirleniyor. Bu yöntem sayesinde, hastalar daha az acı çekiyor ve tedavi sürecinde günlük yaşantılarını devam ettirmede bir sorun yaşamıyorlar.


Bilim insanları, tek bir DNA molekülünün nasıl kendini eşlediğini yakından görüntülemeyi başardılar. Bu görüntülerin elde edilmesi, bugüne kadar bildiğimiz süreç hakkında yeni soruların ortaya çıkmasına neden oldu. Elde edilen eş zamanlı görüntüleme sayesinde, yaşamın temel molekülünün geçirdiği bu sürecin sandığımızdan çok daha fazla rastgelelik içerdiği ortaya çıktı. Bu durumda, genetik eşlenmenin mutasyonlar olmadan nasıl meydana geldiği konusunda bildiklerimizi tekrar gözden geçirmemiz gerekecek.


1953 yılında Watson ve Crick tarafından bulunan DNA'nın ikili sarmal yapısı, baz çiftlerinin DNA üzerindeki dizilimini açıklamıştır. Karst Hoogsteen, 1959 yılında, A-T baz çiftinin diğer baz çiftlerinden biraz daha eğik olduğunu ortaya çıkardı. Araştırmacılar, bu iki hipotezi baz alarak günümüzde de bu alandaki araştırmalarını devam ettirmektedirler. Al-Hashimi ve ekibi, DNA'nın sürekli olarak ileri ve geri şekilde, Watson-Crick ve Hoogsteen baz çifti modelleri arasında dönüşümde olduğunu buldu. Bu çalışmayı, DNA'nın yapısının esnekliğini kanıtlar nitelikte bir çalışma olarak tanımladılar. DNA baz çiftleri arasında görülen Hoogsteen bağlanması, proteinler zarar gördüğünde değişerek Watson-Crick bağlanmasını oluşturmaktadır. Böylece DNA üzerindeki hasarlar tamir edilmekte ve genetik bilginin aktarılması kesintisiz devam etmektedir. Bu dönüşüm RNA yapısında görüldüğünde, RNA için zarar verici bir modifikasyon etkisi yapmaktadır. Bu da RNA'nın DNA'ya göre daha sert ve katı olan yapısından kaynaklanmaktadır. Bu çalışma ile birlikte yaşamın neden DNA tarafından gelecek nesillere aktarıldığı sorusu üzerinde oldukça büyük bir ilerleme kaydedilmiştir.


Bu biyologların yıllardan beri bildiği bir şeydi1. Hatta DNA'nın katlanmasından sorumlu olan proteinlerin bir kısmını belirlemeyi de başarmışlardı2. Şimdi ise bir grup fizikçi, simülasyonlar kullanarak bu gizli bilginin evrimimizi nasıl kontrol ettiğini ilk kez olarak gösterdi. Bu gelişme pek çok bilimcinin kulağına yeni bir haber olarak gelmeyebilir ama konuya aşina olmayanlar için ikinci düzey DNA enformasyonu hakkında kısa bir özet geçelim. Muhtemelen lise yıllarında, Watson ile Crick'in 1953'te kimliğimizi belirleyen DNA kodunun G, A, S ve T harflerinin bir dizisinden oluştuğunu keşfettiklerini öğrenmişsinizdir. Guanin, adenin, sitozin ve timini simgeleyen bu harflerin sıralaması, hücrelerimizde hangiproteinlerin üretileceğini belirler. Yani eğer gözleriniz kahverengiyse, bunun nedeni DNA'nızda irisinizin içinde koyu renk pigment üretecek bir proteini kodlayan belli bir harf dizisi olmasıdır. 80'li yıllardan beri bilimciler bu süreci kontrol edenin, DNA'nın hücrelerimiz içindeki katlanış biçimi olduğunu biliyor3. Çevresel etkenlerin de bu süreçte payı olabiliyor. Mesela stresin epigenetik yoluyla bazı genleri açık veya kapalı konuma getirebildiği biliniyor. Fakat asıl kontrol mekanizması DNA katlanmasının mekaniğinden kaynaklanıyor. Bedenimizdeki herbir hücre yaklaşık 2 metre uzunluğunda DNA taşıdığında, sığabilmek için DNA'nın nükleozom adı verilen bir öbek biçiminde sıkıca paketlenmesi gerekiyor. İşte DNA'nın bu paketlenişi, hücre tarafından hangi genlerin okunacağını yönetiyor. Paketin içinde kalan genler proteinler tarafından ifade edilmiyor; sadece dışta kalanların ekspresyonu gerçekleşiyor. Bu durum, aynı DNA'yı taşıyan hücrelerin nasıl olup da farklı işlevleri olabildiğini açıklıyor. Son yıllarda biyologlar DNA'nın katlanış yöntemini belirleyen mekanik yönergeleri ortaya çıkarmaya başladı. Gelelim kuramsal fizikçilerin bu konuyla ne ilgisi olduğuna... Hollanda'da bulunan Leiden Üniversitesi'nden bir ekip, bir adım geriye gidip sürece genom ölçeğinden bakarak, bu mekanik yönergelerin de aslında DNA içinde kodlanmış durumda olduğunu bilgisayar simülasyonları ile doğruladı. Helmut Schiessel liderliğindeki fizikçiler, ekmek mayasının ve fisyon mayasının genomlarını simüle etti ve sonra onlara tüm mekanik yönergeleri içeren rastgele ikinci düzey DNA bilgisi atadı. Bu yönergelerin DNA'nın nasıl katlanacağını etkilediğini ve hangi proteinlerin ifade edileceğini belirlediklerini gördüler. Böylece DNA mekaniğinin de DNA'nın içinde gizli olduğu ve evrimsel açıdan kodun kendisi kadar önemli olduğu anlaşılmış oldu. Bunun anlamı, DNA mutasyonlarının canlıyı etkilemesinin birden fazla yolu olduğu demek oluyor. DNA'daki harfler değiştirilerek de farklılık yaratılabilir, DNA'nın katlanışını belirleyen mekanik yönergeler değiştirilerek de farklılık yaratılabilir. Sonuçları PLOS One dergisinde yayımlanan bu çalışma, biyologların zaten bildiği birşeyi doğrulamış oldu. Fakat işin heyecan verici yanı, bilgisayar simülasyonlarının devreye girmesiyle birlikte DNA'yı biçimlendiren mekanik yönergelerin kontrolünde bilimcilere yeni olasılıklar doğmuş olması. Belki bir gün istenmeyen genlerin ifadelerinden korunmak için DNA'nın katlanma biçimini değiştirebiliriz.


Sayısız hayvan parlak değişen renk tonlarına sahip, ancak doğal seçilimin bu tür yapısal renkleri neden bu kadar yaygın olarak tercih ettiği bir şekilde bir gizemdi. Değişen metalik parıltılar, göz kamaştırıcı sinek kuşlarından gökkuşağında parlayan derilere ve mücevher benzeri sineklere kadar hayvanlar aleminde birçok kez bağımsız olarak evrimleşmiştir. Bu renkliliğin bir cinsiyette diğerinden daha belirgin olduğu bazı hayvanlarda - tavus kuşlarında olduğu gibi - cinsel seçilim açıkça bir rol oynamıştır. Ancak birçok böcekte, her iki cinsiyet de eşit derecede metalik değişken renklidir ve bazı hayvanlar, yerfıstığı çalı böcekleri gibi yalnızca larva formlarında parlaktırlar. Yeni bir çalışma, renk değişimlerinin bu hayvanlarda koruyucu bir işlev görebileceğine dair deneysel kanıtlar sağlamıştır. Bristol Üniversitesi, "Böyle yüksek düzeyde yansıtıcı yapısal renklendirmenin işlevlerini incelerken karşılaşılan zorluklardan biri, değişken metalik renklerin etkilerini, aynı anda birden fazla renge sahip olmanın etkilerinden ayırmak olmuştur" diye açıklıyor. Bunu başarmak için, Kjernsmo ve meslektaşları, içinde lezzetli bir yemek kurdu atıştırması bulunan gerçek ve yapay mücevher böceği kanat kılıfları şeklinde farklı "av"larla genç tavukları test ettikleri bir deney kurdular. Daha önce bu tür av öğeleriyle hiç karşılaşmayan civcivlere, statik gradyan ile mat, statik gradyan ile parlak, değişen tonlarla mat veya değişen tonlarla parlak kanat kılıfları sunuldu. Kuşlar, aynı anda birden fazla renk sergileyen "av"a saldırmaktan çekinmediler. Ama rengi yanardöner bir şekilde değişen "av"a gitmeyi iki kez düşündüler. Parlaklık da tek başına bir tereddüte neden oldu, ancak renk değişimleri kadar güçlü değildi. Daha önce yanardönerlik ile ilgili deneyimleri olmadığından, bu davranış içgüdüseldi. "Burada, ilk kez, bu iki etkinin her birini kendi başına etkili bir şekilde test etmeyi başardık ve hem yanardönerliğin hem de parlaklığın avı tespit sonrasında bile koruyabildiğini göstererek, evrimi ve yaygın varlığı için bir başka uyarlanabilir açıklama sağladık," diyor Kjernsmo. 2020'de aynı ekip, bazı parlak yapısal renklerin ne kadar şaşırtıcı derecede çekici olabileceği göz önüne alındığında, bu mantıksız görünse de yanardönerliğin etkili bir kamuflaj biçimi olabileceğine dair kanıt sağladı. Kjernsmo, 2020'de Discover dergisine verdiği demeçte, "Bu fikir aslında gerçekten eski ama daha önce hiç gösterilmedi. Sanırım ihmal edildi veya unutuldu" dedi. Elbette, laboratuvar ortamında sonuçları karıştıran başka hiçbir şey olmadığını doğrulamak ve sağlamak için bu sonuçların doğal koşullarda gösterilmesi gerekecektir. Kjernsmo ve ekibi, "Sonuçlarımız önemlidir, çünkü av yakından ve uyumsuz bir arka plana karşı sunulduğunda bile, yanardönerliğin tereddüte ve hatta bazen gözlemlendiği gibi, saldıran kuşlarda bir isteksizlik tepkisine neden olarak hayatta kalma avantajı sağlayabileceğini gösteriyorlar" diyorlar. Bu isteksizliğin bir tür aposematizmden kaynaklanabileceğini açıklıyorlar. Bilinen kimyasal savunmalara sahip yanardöner bir alpin yaprak böceği üzerinde 2017 yılında yapılan bir araştırma, parlaklığın uyarı sinyalini artırdığını ve zehirli uyarı fikrini desteklediğini gösterdi.


Yine de yeni doğan bir bebek aslında düşündüğümüz kadar da savunmasız değil. Doğarken sahip olduğumuz bir takım refleksler, hayata adapte olmaya çalıştığımız uzun süreçte bizim en büyük yardımcılarımızdır. Dışarıdan gelen herhangi bir uyarıya, düşünmeksizin verilen ani tepkilere refleks denir. Doğuştan sahip olduğumuz refleksler var olma refleksleri ve ilkel refleksler olmak üzere ikiye ayrılır. Nefes alma, emme, yutma, göz kırpma gibi refleksler doğduğumuz andan itibaren sahip olduğumuz ve sonradan kaybolmayan reflekslerdir. Bu refleks grubuna var olma refleksleri denir. Adım atma refleksi: Bebekleri koltuk altlarından tutup, bir zemin üzerinde ayakta durmalarını sağladığınızda bebeğin adım atmaya başladığını göreceksiniz. Doğumdan 8 hafta sonra kaybolan bu refleks sinir sisteminin gelişiminin bir göstergesi. Moro refleksi: Her zaman özel bir sebebi olmayan bu refleks genellikle ani hareketlerde ya da yüksek gürültüde meydana gelmektedir. Bebek kendisini arkaya doğru gererken kollarını uzatarak ve hafifçe birleştirir. Yani bebek birden sıçrar. 6 ay içinde kaybolan bu refleks sinir sisteminin gelişiminin bir göstergesidir. Kavrama/yakalama refleksi: Bebeklerin avucuna dokunulduğunda parmaklarını birleştirerek avucunun içindeki nesneyi tutar. Aynı şekilde bebeğin ayak tababına da dokunulduğunda ayak parmaklarını ayak tabanına doğru hareket ettirir. Üç ay içinde kaybolan bu refleks yerini istemli yakalamaya bırakır ve bu da sinir sisteminin gelişiminin bir göstergesidir. Tonik boyun refleksi: Sırt üstü yatırılan bebeğin başı bir yöne çevrildiğinde aynı yönde kolunu ve aksi yönde diğer bacağını açar. Aynı zamanda yüzüstü yatırılan bir bebek kafasını yana çevirerek rahatlıkla nefes alabilir. Bebeğin boğulmasını engelleyen bu refleks, iki üç ay içinde yerini istemli harekete bırakır. Babinski refleksi: Ayağının altı gıdıklanan bebek ayak parmaklarını yelpaze gibi açar. 8-12 ay içinde kaybolan bu refleks sinir sisteminin gelişiminin bir göstergesidir. Yüzme refleksi: Suya konan bir bebek kollarını ve ayaklarını çırpar, ve nefesini tutar. 4-6 ay içinde kaybolan bu refleks sayesinde bebekler boğulmaktan korunur ve gerekli eğitimle bebek yüzücü olabilirler. Kökünü arama refleksi: Bebeğin yanağına ya da ağız çevresinde bir yere dokunduğunuzda yüzünü o yöne çeviren bebek bu refleks sayesinde meme ya da biberonu bulabilir. Kökünü arama refleksi 6 ay içinde zayıflar ve kaybolur. İlkel refleksler bebekler büyüdükçe yerini istemli hareketlere bırakır ve nörolojik muayene için önem taşımaktadır. Sinir sistemi gelişiminde problem olan bebeklerde bu reflekslerin meydana gelmesinde sıkıntılar gözlemlenebilir. İlkel refleksler yaşamın ilk yılında kaybolurken var olma refleksleri ömür boyu bizimledir. Yaşamın ilk iki yılında hala ilkel refleksler devam ediyorsa bu, beyin hasarının bir göstergesidir.


Bigumigu'nun haberine göre; dünyanın ilk otonom pizza kuryesiyle karşımıza çıkan, bu aracı modifiye etmek için 4 yıllık bir çalışma gerçekleştiren ve 2 kilo ağırlığındaki teslimatın 2 tonluk bir araçla yapılmaması gerektiğini savunan Domino's Pizza, bu kez geliştirdiği DRU Drone ile yaptığı teslimatla karşımızda. Bir süredir drone ile teslimatı test etmek için çalışmalar sürdüren Domino's, 25 Ağustos'ta Yeni Zelanda'da bu denemeyi gerçekleştirdi. Başarılı bir şekilde tamamlanan deneyin kaydedildiği 43 saniyelik videoda pizzanın teslim edileceği noktaya DRU Drone'un hafif bir iniş yaptığı ve kutu açıldığında ise çok az bir miktar peynirin kapağa bulaştığı görülüyor. Reuters'da yer alan habere göre Domino's Pizza drone teslimatını Avustralya, Belçika, Fransa, Hollanda, Japonya ve Almanya gibi ülkelerde de test edecek.


New York Üniversitesi, Langone Health cerrahları, genetiği değiştirilmiş bir domuz böbreğinin bir insan alıcıya ikinci başarılı naklini duyurdular. İkinci başarılı ameliyat ilk ameliyattan 3 ay sonra gerçekleşti. Bu başarılı ameliyatlar, organ bekleyen hastalar için insan dışı organlarınların kullanımının önünü açabilir. Açık olmak gerekirse, bugüne kadar tamamlanan her iki operasyon da deneyseldi ve domuz böbrekleriyle yaşaması beklenmeyen insanların ameliyatlarıydı. İlk böbrek beyin ölümü gerçekleştirilmiş bir kadına nakledildi. Kadının yaşam desteği kapatılmadan kısa bir süre önce ailesi doktorların ameliyatı gerçekleştirmesine izin vermişti. Şimdi aynı cerrah ekibi, solunum cihazına bağlı olan bir kişi üzerinde başarılı nakil ameliyatını tekrarladı. Ksenotransplantasyon olarak bilinen, hayvandan insana nakiller, bilim insanları tarafından mevcut donör organ sıkıntısına potansiyel bir çözüm olarak görülüyor. Ne yazık ki, yeterli organ mevcut olmadığından birçok insan nakil beklerken ölüyor. Ancak bir insan donörün hazır olmasını beklemek yerine çiftlik hayvanlarından elde edilen bileşenleri kullanma olasılığı sayısız hayat kurtarabilir. Fakat işin zorluğu, bağışıklık sistemlerimizin yabancı maddeleri tanımaya eğilimli olmasındadır. Vücudumuz diğer türlerin organlarını doğal olarak reddeder. Örneğin, insanlar dışındaki çoğu memeli, alfa-gal adı verilen bir şeker üretir ve bu molekülün vücudumuza girmesi, istilacı materyali yok etmek için tasarlanmış bir antikor tepkisini tetikler. Bunun olmasını önlemek için cerrahlar, alfa-gal üretiminden sorumlu genden yoksun olacak şekilde genetik olarak tasarlanmış domuz böbreklerini kullandılar ve bu bağışıklık tepkisinden kaçındılar. En son deneylerinde, değiştirilmiş böbrek, alıcının üst bacağındaki kan damarlarına bağlandı. Çalışma ve gözlem için 54 saatlik bir süre boyunca karın dışında tutuldu. Cerrahlar, ilk denemelerinde olduğu gibi, organın alıcı tarafından reddedilmediğini, aynı zamanda iyi çalıştığını da bildirdiler. Kreatinin gibi atık ürünler böbrekten uygun bir oranda süzülürken, idrar üretimi normal bir insan böbreğininkiyle eşleşiyordu. Baş cerrah Dr. Robert Montgomery, Genetiğiyle oynanmış bu organların, dünya çapında hayat kurtaran bir hediye bekleyen birçok insan için yenilenebilir bir organ kaynağı olabileceğini düşünüyoruz. Bu kaynağa dair devam eden vaadi göstermek için ilk dönüştürücü prosedürün sonuçlarını tekrarlayabildik. İnsanlar üzerinde deneyler yapmaya başlamadan önce yapılacak daha çok iş var, ancak ön bulgularımız bize umut veriyor. dedi.


Domuz embriyolarına enjekte edilen kök hücreler ile "chimera" olarak bilinen insan-domuz melezi embriyoları geliştirilme çalışmaları başlatıldı. Bu çalışma, dünya çapında karşılanamayan organ nakli ihtiyacı için bir alternatif bulma arayışının parçası olarak yürütülüyor. California Davis Üniversitesi'ndeki ekip, geliştirilen domuz embriyolarının, normal domuzlara benzer yapıda ve biçimde olduklarını ancak organlarından birinin insan hücrelerinden oluştuğunu söylüyor. Chimera embriyolarının geliştirilmesi iki aşamada oluyor. - İlk olarak CRISPR olarak bilinen bir genetik değiştirme yöntemiyle yeni oluşan bir domuz embriyosunun DNA'sı ayrıştırılıyor. - Sonra da embriyoda oluşan boşluğa gen manipülasyonu yöntemiyle "iPS" denilen hücreler yerleştiriliyor. Yetişkin bir insandan alınan iPS hücreleri manipüle edilerek kök hücreye dönüştürülüyor ve böylece domuzun vücudunda herhangi bir organa dönüştürülme potansiyeline kavuşuyor. Bu insan kök hücrelerinin domuz embriyosundaki boşluktan faydalanarak embriyonun insan pankreası oluşturması bekleniyor. Oluşacak pankreasın insanla genetik olarak aynı özelliklere sahip olacağı vurgulanıyor. Bu yöntemle organ bağışına ihtiyacın azalabileceği ya da vücudun nakledilen organı reddetmesi gibi vakaların engellenebileceği ifade ediliyor. Halihazırda yeni bir böbrek ya da karaciğer gibi organların nakli için milyonlarca insanın bağış beklediği tahmin ediliyor.


Elmacıoğlu, özellikle çocukluk, ergenlik ile yaşlılık döneminde kemiklerin gelişimi ve güçlenmesi için günlük alınması gereken kalsiyumun, dondurma tüketimiyle karşılanabileceğini söyledi. Dondurmanın sadece sıcak yaz günlerinde değil her mevsim tüketilebileceğini belirten Elmacıoğlu, ''Yaz tatlısı olarak bilinen dondurma, lezzetli olduğu kadar içerik yönünden de zengin. İçeriğindeki kalsiyum, fosfor, magnezyum, sodyum, potasyum, demir ve çinko gibi mineraller güçlü ve sağlıklı kemiklerin oluşumuna katkı sağlarken, osteoporoz riskini azaltıyor." dedi. Kalsiyumun kemikleri güçlendirdiğine işaret eden Elmacıoğlu, "Dondurmanın 100 gramında, sütten daha fazla kalsiyum var. Her yaş grubu için günlük kalsiyum ihtiyacı 800-bin 200 miligramdır. Büyüme, gelişme çağındaki çocuklar, menopoz dönemindeki kadınlar ve yaşlılarda ise daha da fazladır. Kemik sağlığı için dondurma tüketimi önemlidir.'' diye konuştu. Prof. Dr. Elmacıoğlu, dondurmanın güvenilir markalar veya yerlerden alınmasına dikkat edilmesi gerektiğini sözlerine ekledi.


Kriyoprezerasyon, dokuları sıvı nitrojen -196 C sıcaklığında uzun süre koruyan ve hasar görmeden geri getiren bir yöntem. Bu, bilim adamlarının yıllardır organların ve büyük dokuların korunması için hayal ettiği bir durum. Kriyoprezervasyon; bilim kurgu romanlarında okuduğumuz ömür uzatma uygulamaları için değil de daha makul bir sebep için isteniyor, çünkü bu teknoloji organların uzun süre güvenli bir şekilde saklanmasının yolunu açabilir. Şu anda Amerika'da organ nakli beklerken günde ortalama 22 kişi ölüyor. Organ nakillerindeki en büyük sıkıntılardan biri organ yetersizliği değil, organların geri dönülmeyecek şekilde hasar görmeden buzun içinde birkaç saatten daha uzun süre saklanamıyor olmaları. Yeteri kadar organ bağışı olduğunda bile uygun alıcı bulunması ve organların onlara yeteri kadar hızlı ulaştırılması konusunda büyük lojistik problemler yaşanıyor. Her yıl organ bağışı için bağışlanan kalp ve akciğerlerin %60'ından fazlası 4 saatten daha uzun süre buzda tutulamadığı ve zamanında ihtiyaç duyulan hastalara verilemediği için atılıyor. Kriyoprezervasyonla dokuyu -80 C ile -190 C derece aralığındaki sıcaklıkta muhafaza etmek iyi bir çözüm olabilir. Önemli kriyoprezervasyon tekniklerinde biri -160 C sıcaklıkta (-256 Fahrenhayt) biyolojik numuneleri camsı hale getiren vitrifikasyon yöntemidir. Aslında vitrifikasyon; Alcor gibi kriyojenik şirketler tarafından insan beyni için kullanılmaktadır. Vitrifikasyon sayesinde, organlar yıllarca ve potansiyelini koruyarak uzun süre saklanabilecek, bu da doktorların mevcut organlardan bir banka inşa etmesini ve kalp ya da akciğer ihtiyacı olan kişiler için hemen bir tane bulunmasını kolaylaştıracak. Ancak soğutma kısmını aşağıya çekmeyi başardıkça, çözülme süreci buz kristallerinin oluşmasına, bu kristallerin dokuya zarar vermesine ve potansiyel olarak çözülme işlemi sırasında bile çatlamasına neden olabilir. Daha önce araştırmacılar, çözülmenin, hacim olarak yaklaşık 1 ml'ye kadar küçük doku parçalarında gerçekleşebildiğini başarıyla gösterdi. Ancak doku büyüdüğünde ve tüm insan organlarının boyutlarına yaklaştığında, şu anki konveksiyon tekniği - buz üzerinde yavaş yavaş ısınma - çalışmıyor. Minnesota ekibi, hassas dondurulmuş dokulara zarar vermeden kriyojenik olarak işlenmiş insan ve domuz doku numunelerini hızla geri ısıtmalarına izin veren yeni bir tekniğin geliştirildiğini duyurmasıyla bu durum değişebilir. Bischof Bu çalışma herhangi bir dokuya zarar verilmeden, biyolojik sisteme göre ölçeklenebilen, başarıya ulaşan, hızlı ve korunan dokunun dakikada yüzlerce derece eşit şekilde ısıtılabildiği ilk sefer. dedi. Ekip, konveksiyonu kullanmak yerine dokuları aynı hızda bir kerede ısıtmak için nanoparçacık kullandı; bu sayede buz kristallerinin oluşası önlendi, böylece dokularda oluşan hasarın önüne geçildi. Bunu yapmak için araştırmacılar, silis kaplı demir oksit nanoparçacıkları bir çözeltiyle karıştırdılar ve harici bir manyetik alan uygulayarak homojen bir ısı ürettiler. Daha sonra, yeni nano ısınma tekniği ve buz üzerindeki geleneksel yavaş yavaş ısıtma yöntemlerini kullanarak, 1 ila 50 ml arasında değişen birkaç insan ve domuz dokusu örneğini ısıttılar. Her seferinde, nanoparçacıklarla ısıtılan dokular kontrol numunelerinin aksine herhangi bir hasar belirtisi göstermediler. Çözülmeden sonra örneklerden nanoparçacıklar başarılı bir şekilde ayrılabilir. Ekip, ayrıca, 80 ml'lik bir sistemde -doku olmadan- ısınmayı test etti ve küçük numune boyutlarında olduğu gibi aynı kritik ısınma oranlarına ulaştığını gösterdi. Bu da tekniğin ölçeklenebilir olabileceğini düşündürüyor. Kısaca 1 ml'de nano ısınma, hızlı konveksiyonel ısınma canlılığı ve biyomekanik testlerle eşleşir, 50ml'deki konvektif ısınmadan daha üstündür ve fiziksel olarak 80ml'lik sistemlerle ölçeklenebilir. Ekip, aynı üniform ısıtmayı elde etmek için, büyük dokuların -ve hatta bütün organların- etrafına yerleştirmekten ziyade nanoparçacıkların içine enjekte edilmesi gerekeceğini itiraf ediyor, ancak bu daha sonra denemek istedikleri bir şey. Ekibin tekniklerinin aslında çoklu doku türlerinin karmaşık düzenlemelerinden oluşan organlar üzerinde başarıyla gerçekleşme göstermediğini not etmek önemlidir. Bu, çok fazla optimizasyon ve düzeltme gerektiren bir şey; bu nedenle, kriyopreservasyondan organları geri getirebilmenin şu an çok uzağındayız. Ancak, bu kadar büyük hacimdeki dokuların kriyoprezervasyon durumundan başarılı bir şekilde çözüldüğünü ilk defa gördük ve bu oldukça heyecan verici.


Küresel ısınmanın neden olduğu buzul erimeleri hiç beklemediğimiz bir tehlikeyi açığa çıkarabilir. Bilim kurgu dünyası, buzulların içinden çıkıp insan neslini tehdit eden ölümcül virüs hikayeleriyle doludur. Peki, bu ne kadar uzak bir ihtimal? Bir zamanlar Dünya' da hüküm süren ancak binlerce yıldır buzullarda hapsolmuş şekilde bekleyen patojenler buzulların erimesiyle tekrar gün yüzüne çıkabilir mi? Potansiyel olarak evet bu mümkün! 2003 yılında Çin' in Tibet bölgesinde bir buz tabakasının derinliklerinden çıkarılan donmuş bakteriler tekrar canlandırıldı. Bu bakterilerin tarihi 750.000 yıldan eskiye dayanıyordu. 2014 yılında Sibirya' da donmuş topraktan çıkarılan 30.000 yıllık ''Pithovirus sibericum'' isimli zombi virüs yeniden canlandırıldı. 2016 yılında ise Batı Sibirya ' da binlerce ren geyiğinin ölümüne neden olan bir şarbon salgını boy gösterdi. Bu salgına, donmuş toprakta hapsolmuş olarak bulunan ancak yer yüzeyinin çözünmesiyle açığa çıkan ''Bacillus anthracis'' sporlarının neden olduğu düşünülmektedir. Dünya' nın iklimi hiç olmadığı kadar hızlı bir şekilde değişiyor, buzullardaki erimeler artarak devam ediyor. Bilim insanları, buzulların erimesine bağlı olarak her yıl yaklaşık dört sekstilyon (4.000.000.000.000.000.000.000) mikroorganizmanın açığa çıkacağını belirtiyor. Bu sayı, evrendeki tahmini yıldız sayısıyla hemen hemen eşdeğer. Bulgular, şimdiye kadar bilim kurguyla sınırlı olan bu tehdidin, ciddi bir ekolojik değişime neden olabileceğini gösteriyor. Tarih öncesinden kalma bu patojenlerin bir anda ortaya çıkıp modern türlerin yok edicisi konumuna gelmesi ciddi derecede rahatsızlık verici bir düşünce. Toplum olarak, potansiyel riskleri anlamamız gerekiyor ki onlara hazırlanabilelim. SARS-CoV-2, Ebola ve HIV gibi önemli virüsler muhtemelen diğer hayvanlardan temas yoluyla insanlara bulaştı. Bu nedenle daha önce keşfetmediğimiz tarih öncesi bir virüsün insanlara bulaşması da olası bir senaryodur. Bir patojenin eriyen buzdan çıkıp insanlık için bir yok oluşa neden olması düşük bir ihtimal olsa da, bilim insanlarının elde ettiği sonuçlar bunun bir fantezi olmadığını ve bu senaryoya hazırlıklı olmamız gerektiğini gösteriyor.


Bu transparan bant, termal görüntüleme ürünleri ve gece görüşü için de kullanılan grafenden yapılmış ve altın ile süslenmiş olup, amacı sadece geçici dövmelerdeki gibi şıklık değil. Kan şekeri değerlerini ölçebilen ve şeker hastalığı ilaçlarını uygulayabilen bu teknolojinin prototipi, Seoul National Üniversitesi'ndeki Dae-Hyeong Kim ve araştırmacı ekibi tarafından tasarlandı. Aynı dövme gibi uygulanan grafen bant, üzerindeki sensörleri sayesinde, derinize yapıştıktan sonra, terinizdeki ısı değerlerini ve pH/kimyasalbileşenlerini ölçebiliyor, durumunuza göre ilaca ihtiyacınız olup olmadığını söylüyor. Değerleri bir akıllı telefon uygulamasına gönderen ürünün içindeki mikro iğneler ile birlikte, vücudunuza doğru değerde ilaç enjekte ediliyor. Gelecekte insanların hayatını kurtarabilecek bir teknoloji olma potansiyelini taşıyan bu bant, şu anda o kadar da stabil değil. Hala yetişkin bir insanın ihtiyacı olan metformini iletemediğinden, ekibin ürünü ve iğneleri büyütmeden buna bir çözüm bulmaları gerekiyor.


Çin'deki bir bambu ormanında 10 parlak mavi insansız hava aracından oluşan bir sürü havalanıyor, sonra darmadağın dallar, çalılar ve engebeli zeminler arasında yolunu değiştiriyor ve ormandaki en iyi uçuş yolunda otonom olarak seyrediyor. Zhejiang Üniversitesi'ndeki bilim insanları tarafından yönetilen deney, bilim kurgu sahnelerini çağrıştırıyor ve yazarlar, Science Robotics dergisinde yayınlanan makalelerinin açılışında Star Wars, Prometheus ve Blade Runner 2049 gibi filmlere atıfta bulunuyorlar. Xin Zhou liderliğindeki ekip, "Burada, böyle bir geleceğe doğru bir adım atıyoruz" diye yazdı. Bu çalışma teorik olarak, koruma ve afet yardımı çalışmaları için havadan haritalama da dahil olmak üzere sayısız gerçek dünya uygulamasına yardımcı olabilir. Ancak, uçan robotların birbirlerine veya nesnelere çarpmadan yeni ortamlara uyum sağlayabilmeleri ve böylece kamu güvenliğini tehlikeye atabilmeleri için teknolojinin olgunlaşması gerekiyordu. Araştırmada yer almayan İsviçre Federal Teknoloji Enstitüsü'nden robotist Enrica Soria, drone sürülerinin geçmişte test edildiğini, ancak ya engelsiz açık ortamlarda ya da programlanan bu engellerin konumuyla birlikte test edildiğini söyledi. Deneyin "etkileyici" olduğunu da ekleyerek, "Burada, ilk kez yapılandırılmamış bir ortamda, vahşi doğada başarılı bir şekilde uçan bir dron sürüsü var" dedi. Avuç içi büyüklüğündeki robotlar, derinlik kameraları, yükseklik sensörleri ve bir yerleşik bilgisayar ile amaca yönelik olarak yapılmıştır. En büyük ilerleme, sürü içinde çarpışmadan kaçınma, uçuş verimliliği ve koordinasyonu içeren akıllı bir algoritmaydı. Bu drone'lar GPS gibi herhangi bir dış altyapıya bağlı olmadığı için doğal afetlerde sürüler halinde kullanılabiliyor. Örneğin, hasarı araştırmak ve nereye yardım gönderileceğini belirlemek için depremden etkilenen bölgelere veya insanları göndermenin güvenli olmadığı binalara gönderilebilirler. Bu tür senaryolarda tek dronları kullanmak kesinlikle mümkündür, ancak özellikle sınırlı uçuş süreleri göz önüne alındığında, sürü yaklaşımı çok daha verimli olacaktır. Bir başka olası kullanım, sürünün toplu olarak ağır nesneleri kaldırmasını ve teslim etmesini sağlamaktır. Daha karanlık bir taraf da var: Sürüler, günümüzde uzaktan kumandalı tek dronlar gibi, askerler tarafından silahlandırılabilir. Pentagon bu konuya ilgisini defalarca kez dile getirdi ve kendi testlerini yürütüyor. Soria, "Askeri araştırmalar dünyanın geri kalanıyla açıkça paylaşılmıyor ve bu nedenle gelişmelerinin hangi aşamasında olduklarını hayal etmek zor" dedi. Ancak bilimsel dergilerde paylaşılan ilerlemeler kesinlikle askeri kullanıma sunulabilir. Çinli ekip, dronlarını farklı senaryolarda test etti - bambu ormanında kaynaşmak, yüksek trafikli bir deneyde diğer dronlardan kaçınmak ve robotların bir kişinin liderliğini takip etmesini sağlamak. Zhou bir blog yazısında, "Çalışmamız, çok yoğun ormanlarda bile özgür bir sürü halinde sorunsuzca uçan kuşlardan ilham aldı" diye yazdı. Soria için, bu tür insansız hava araçlarının gerçek hayattaki çalışmalarda kullanıldığını görmemiz sadece birkaç yıl meselesi. Ancak ilk olarak, sürekli olarak insanlarla ve araçlarla karşılaşacakları şehirler gibi ultra dinamik ortamlarda test edilmeleri gerekecek.


BBC'nin haberine göre Tokyo'da önemli devlet adamlarının bulunduğu binalara yaklaşan drone'lar için ilk önce uyarı yapılacak ve cihazın bu bölgede uçurulmaması gerektiği belirtilecek. Eğer bu uyarıya rağmen drone uçuşuna devam ederse bu sefer polis drone'lar olaya dahil olacak. Alt tarafına bir ağ taşıyan bu drone'lar, tehlike arz eden drone'u zorla yakalayacak. Tokyo polis sözcüsü Asahi Shimbun'un belirttiğine göre drone'lar terör saldırılarında kullanılabiliyor ve bu da toplum için sorun haline gelmiş durumda. Geçtiğimiz nisan ayında radyoaktif bir madde taşıyan drone, başbakanlık ofisinin çatısına iniş yapmış ve büyük bir paniğe neden olmuştu. Dolayısıyla Tokyo'nun böyle sıkı önlemler almaya başlamasını doğal karşılayabiliriz.


Dudak okuma konusunda uzman olan insanlardan yaklaşık 1.78 kat daha tutarlı tahminler yapan yapay zekanın ismi LipNet. LipNet daha önceki senelerde geliştirilen ve yüzde 79.6 oranında doğruluk payına sahip olan başka bir dudak okuyabilme teknolojisine kıyasla, yüzde 93.4'lük doğruluk payıyla çok daha tutarlı. Aynı zamanda yapay zeka, sadece yüzde 52.3 oranında doğru okuma yapabilen insanları da dudak okuyabilme konusunda geride bırakmayı başardı. Derin öğrenme teknolojisini kullanarak kendini eğiten LipNet, sisteminde bulunan 3 saniyelik, 29.000 adet video arşivi sayesinde dudak okuma konusunda bu kadar başarılı olabilmiş. Bilim insanları, teknolojinin hala mükemmel olmadığı ve geliştirilmesi gerektiği kanaatinde. Eğer %100 oranında doğru olarak dudak okuyabilen bir teknoloji geliştirilseydi bu daha iyi olurdu. Yine de işitme engelli kişiler için kullanılabilecek bu teknoloji zamanla akıllı telefon ve tabletlere yüklenen bir uygulama haline getirilirse, işitme engeli dünya üzerinde tamamen sona erebilir. Bilim insanları bu teknolojinin daha da geliştirilmesini söylese bile şu anki oranda işitme engellilerin problemlerini büyük bir yüzde ile azalacaktır. Tamamen ortadan kaldırmasa da sorunun büyük bir kısmını azaltmak da şimdilik toplumsal fayda sağlayacaktır. Haberin içeriğine sevinsem de, sonlarda yapılan " işitme engelli kişiler için kullanılabilecek bu teknoloji zamanla akıllı telefon ve tabletlere yüklenen bir uygulama haline getirilirse, işitme engeli dünya üzerinde tamamen sona erebilir." yorumunu çok saçma buldum. "speech to text" programları varken neden bu? dudak okuma programıyla hem bataryanızı daha çok tüketirsiniz hem de kamerayı anlamak istediğiniz kişinin yüzüne çevirmek zorunda kalırsınız. oysa bahsettiğim programlar %100 doğrulukla çalışırsa engellilere daha büyük faydası olur.


Tabii ki Google. 2030 yılına tekrar döndük ve sürücüsüz taksi evimizden bizi alıp doğruca iş yerimize ulaştırdı. Peki iş yerimizin yerini bulabilen sürücüsüz taksinin yapay zekasını kim programladı? Tabii ki navigasyon uygulaması Waze'i satın alan Google. Peki tüm bunlara sahip olan gözlük hangi firmaya ait olmalı? Sanırım cevabı biliyorsunuz. Dünyamız 20 yıl içerisinde, her şeyin interneti ile birlikte tamamen birbiriyle bağlantılı hale gelecek. Nesnelerin sahip oldukları sensörlerden aldıkları veriler, bulut ortamında toplanacak ve bu bilgiler ise, programladığımız yapay zekalar tarafından yönetilecek. Tabii bu incelemeye baktığımızda Google'ın kötü güçlere sahip bir firma olduğu varsayılamaz. Büyük kazanan etkisi devam ettikçe Google'ın kendi sektöründe kaybedeceği tahtı bir başka firma devraldığında, o da bu denli büyük güçlere sahip olacaktır. Dijital dünyanın yaşamımıza katacağı güzelliklerin yanında, gizlilik ve güvenlik endişeleri gelecek çağımızın en büyük sorunu olacaktır. Dünya google etrafında dönmeye başladı bile, internet denilince ilk aklımıza gelen google. Şimdi ise teknoloji ile ilgili her sektöre adım atıp araştırma yapıyorlar.


YZ Ceti yıldızından tekrarlanan bir sinyalin, en içteki gezegeninin güçlü bir manyetik alana sahip olduğunu gösterdiği düşünülüyor. Eğer öyleyse, Neptün büyüklüğünde bir gaz gezegeni yerine, Dünya dışında, kayalık bir gezegenin etrafında ilk kez güçlü bir alan tespit etmiş olacağız. Dünyayı bir uygarlığın gelişmesi için iyi bir yer yapan her şey arasında, güçlü manyetik alanı en önemlileri arasındadır. Auroralar ve pusulayı yönlendirme kapasitesi güzel ancak asıl önemli olan atmosferi güneş rüzgarından koruma şekli. Bir de Mars'a sorun. Venüs ve Merkür de benzer şekilde eksiktir ve gezegen bilimcilerin, bizimki gibi manyetik alanların kayalık gezegenler için gerçekten çok nadir olup olmadığını merak etmelerine neden olur ki bu, yaşam bulma ihtimaline büyük bir darbe olurdu. Sonuç olarak, güçlü bir manyetik alana sahip başka bir kayalık gezegenin keşfi çok güven verici olacaktır. Colorado Üniversitesi'nden Dr. Sebasian Pineda ve Bucknell Üniversitesi'nden Dr. Jackie Villadsen, yeni makalelerinde hala bazı şüphelere yer olduğunu kabul etseler de, bunu yaptıklarını düşünüyorlar. Yazarlar, kesinlikle kayalık olduğu ve yavaş dönen bir yıldıza çok yakın yörüngede döndüğü için YZ Ceti b'yi hedef aldı. Bu, iki cismin manyetik alanlarının birbirine müdahale etme olasılığını artırır ve kafa karıştırıcı sinyaller olasılığını azaltır. İkili, Karl G. Jansky Çok Büyük Dizisini kullanarak, gezegenin ve yıldızın manyetik alanları arasındaki etkileşimlerden kaynaklandığını düşündükleri düzenli 3 GHz radyo patlamalarını aldı. Villadsen, bir açıklamada, "Daha önce kimsenin olduğunu görmediği bu şeyi görüyorum." dedi. Pineda, "İlk patlamayı gördük ve çok güzel görünüyordu." diye ekledi. "Onu tekrar gördüğümüzde, evet, belki de burada gerçekten bir şeyimiz olduğunun göstergesiydi." En önemlisi, patlamalar gezegen yörüngesinin belirli bir evresindeyken meydana geliyor. Yazarlar, sinyalin YZ Ceti b'nin yıldızın etrafındaki yüklü parçacıklarla etkileşiminden kaynaklandığını düşünüyor. Villadsen, "Gezegenin bir manyetik alanı varsa ve yeterince yıldız maddesini geçerse, yıldızın parlak radyo dalgaları yaymasına neden olur." dedi. Io ve Jüpiter arasında daha küçük ölçekte benzer bir şey görürüz. YZ Ceti, hepsi çok kısa yörüngelerde bilinen üç gezegeni ile yaklaşık 12 ışık yılı uzaklıkta bir kırmızı cücedir. YZ Ceti b'nin yalnızca iki Dünya günü süren bir "yılı" ve Dünya'nın kütlesinin en az yüzde 70'i kadar bir kütlesi var. Güçlü bir gezegensel manyetik alan, YZ Ceti'nin atmosferindeki plazmayı bozarak, yıldızın kendi alanıyla etkileşime girmesine ve radyo dalgaları üretmesine neden olabilir. Yazarlar, tespit ettikleri şeyin bu olduğunu düşünüyorlar. Bununla birlikte, Pineda ve Villadsen, aldıkları sinyale başka bir şeyin neden olabileceğini kabul ediyor. Açıklamalarını doğrulamak için, bu kadar yakın gezegenlere sahip olmayan yıldızların benzer radyo patlamaları üretmediğini göstermeleri gerekecek. YZ Ceti kadar soğuk bir yıldızla bile, iki günlük yörüngedeki hiçbir gezegen yaşanabilir olmayacaktır. Bununla birlikte, neden gezegenimizin sahip olduğunu ve Venüs'ün olmadığını gerçekten anlamasak da, keşif, Dünya'nın alanının bir aykırı değer olmadığını daha olası kılıyor.


Her ne kadar Dünya'nın içine çekileceği ya da etkilerini hissedeceği mesafede herhangi bir kara delik bulunmasa da, bilim kurgu takipçileri ve olası bir kıyametten korkanların aklını, "Dünya, bir kara delik tarafından yutulursa neler olur?" sorusu kurcalıyordu ve cevap bulundu: Spagettileşiyormuşuz! "Eğer bir kara deliğe çok yakın durursanız, alabildiğine uzarsınız, tıpkı bir spagetti gibi" diyen Pimbblet, bundan 'korkmamamız' gerektiğini de sözlerine etkiliyor. Çünkü, 'spagettileşmek' için kara deliğe yaklaşmamız lazım ancak bu çok da olası bir durum değil. Pimbblet'a göre, Dünya üzerindeki milyarlarca insan ise gezegenin ince uzun bir hal aldığını göremeyecek çünkü kara deliklerin yaydığı ciddi oranda radrasyon, insanlık tarihine çoktan son vermiş olacak.


Gök bilimciler, Dünya boyutunda yeni bir nadir gezegen keşfettiklerini duyurdular. Wolf 1069 b, yıldızının yörüngesinde, suyun sıvı, buhar ve buz olarak bulunabileceği yaşanabilir bölgede dönüyor. Doğrulanan 5.000 ötegezegenden yalnızca yaklaşık 60'ının Dünya gibi kayalık olabileceği ve yaşanabilir bölgede olabileceği düşünülüyor, ancak Dünya boyutunda veya daha küçük olanlar bunun sadece beşte birini oluşturuyor. Dünya'dan sadece 31 ışık yılı uzaklıkta bulunan Wolf 1069 b, Dünya benzeri olabilecek en yakın altıncı ötegezegen. Dünya-benzeri kavramı ilginç bir kavramdır. Yaşamın ortaya çıkması için kesin gereksinimleri bilmeden, en iyi tahmin genellikle kendi gezegenimizin ortamını yeniden yaratmaktır. Burada gerçekleştiyse, başka bir yerde de gerçekleşebilir, bu nedenle gök bilimciler Dünya ikizlerini ararlar. Wolf 1069 b tam olarak bir ikiz değil ancak yeterince yakın, bu da onu yaşam aramak için mükemmel bir aday yapıyor. Bu mesafeden gezegenin yıldızı tarafından kavrulacağını düşünebilirsiniz, ancak Wolf 1069, Güneşimizden çok daha küçük ve daha zayıf. Aslında Wolf 1069 b, yıldızına bu kadar yakın olmasına rağmen Dünya'nın Güneş'ten aldığı radyasyonun yaklaşık yüzde 65'ini alıyor. Bu yakınlığın başka bir tuhaf etkisi daha var: gezegen muhtemelen kütleçekimsel kilitlenmiş durumda. Ay'ın Dünya'ya her zaman bir yüzünü göstermesi gibi, bu gezegen de yıldızına yalnızca bir yüzünü gösteriyor, yani bir yüzü sürekli bir gündüz, bir yüzü hiç bitmeyen bir gece. Modeller, gezegenin atmosferi yoksa sıcaklığının gündüzleri -23 C olduğunu, kesinlikle soğuk, ancak bir atmosferle ortalama sıcaklığın 13 C olacağını öne sürüyor ve bu da yaşanabilirlik için yeterli. Sinir bozucu bir şekilde, gezegenin bir atmosferi olup olmadığını doğrulamak için araştırmacılar, şu anda yapım aşamasında olan Aşırı Büyük Teleskop gibi yeni nesil teleskopların inşa edilmesini beklememiz gerekeceğini düşünüyor. Kossakowski, "Bunun için muhtemelen bir on yıl daha beklememiz gerekecek." dedi. Çalışma Astronomy & Astrophysics dergisinde yayınlandı.


Avrupa Uzay Ajansı'na göre, büyük bir asteroit, gezegen savunma çabaları için bir eğitim tatbikatı olarak kullanılacak 10 yılda bir gerçekleşen bir olay olan Dünya ile Ay arasında güvenli bir şekilde yakınlaşacak. 2023 DZ2 adlı asteroidin 40 ila 70 metre genişliğinde, kabaca Parthenon boyutunda ve gezegenimize çarparsa büyük bir şehri yok edecek kadar büyük olduğu tahmin ediliyor. ESA'nın gezegen savunma ofisi başkanı Richard Moissl, asteroidin Dünya ile Ay arasındaki mesafenin üçte biri kadar yakınına geleceğini söyledi. AFP'ye verdiği demeçte, bu "çok yakın" olsa da endişelenecek bir şey yok. Küçük asteroitler her gün uçar, ancak bu boyuttan birinin Dünya'ya bu kadar yaklaşması sadece her 10 yılda bir olur, diye ekledi. Asteroid, Dünya'dan 175.000 kilometre uzaklıktan saatte 28.000 kilometre hızla geçecek. Ay kabaca 385.000 kilometre uzaklıktadır. İspanya'nın Kanarya Adaları'ndan biri olan La Palma'daki bir gözlemevi, asteroidi ilk olarak 27 Şubat'ta tespit etti. Moissl, geçen hafta BM onaylı Uluslararası Asteroit Uyarı Ağı'nın 2023 DZ2'nin "hızlı bir karakterizasyonunu" gerçekleştirerek yakından incelemeden yararlanmaya karar verdiğini söyledi. Bu, dünyanın dört bir yanındaki gökbilimcilerin asteroidi spektrometreler ve radarlar gibi bir dizi araçla analiz edecekleri anlamına geliyor. Moissl, amacın böyle bir asteroit hakkında sadece bir hafta içinde ne kadar şey öğrenebileceğimizi bulmak olduğunu söyledi. Ayrıca, ağın muhtemelen gelecekte bize yönelen "bir tehdide nasıl tepki vereceği" konusunda bir eğitim görevi göreceğini de sözlerine ekledi. Moissl, ön verilerin 2023 DZ2'nin "bilimsel olarak ilginç bir nesne" olduğunu öne sürdüğünü ve bunun biraz sıra dışı bir asteroit türü olabileceğini gösterdiğini söyledi. Ancak asteroidin bileşimini belirlemek için daha fazla veriye ihtiyaç olduğunu da sözlerine ekledi. Asteroit 2026'da tekrar Dünya'nın yanından geçecek, ancak en azından önümüzdeki 100 yıl boyunca herhangi bir etki tehdidi oluşturmayacak. Bu ayın başlarında, benzer büyüklükteki bir asteroit olan 2023 DW'ye, 2046 Sevgililer Günü'nde Dünya'ya çarpma şansı 432'de bir olarak verildi. Ancak daha ileri hesaplamalar, normalde yeni keşfedilen asteroitlerde olan bir etki olasılığını ortadan kaldırdı. Moissl, 2023 DW'nin şimdi Dünya'yı 4,3 milyon kilometre kadar ıskalamasının beklendiğini söyledi. Böyle bir asteroitin bize doğru geldiği belirlenmiş olsa bile, Dünya artık savunmasız değil.


Işıklar Askeri Hava Lisesi Robot ve Programlama Takımı öğrencileri, ABD'de 39 ülkeden binin üzerinde kişinin yarıştığı Dünya Robot Olimpiyatları Oyunlarında , "Engelsiz Yaşam Projesi" ve geliştirdikleri robot ile iki dünya birinciliği elde etti. California eyaletinde düzenlenen ve Japonya, Güney Kore, ABD, Kanada, Hong Kong, Çin, Almanya, Fransa, Rusya, Hindistan'ın da aralarında bulunduğu 39 ülkeden binin üzerinde yarışmacının ter döktüğü ROBOGAMES'e katılan Işıklar Askeri Hava Lisesi Robot ve Programlama takımı, iki kategoride rakiplerini geride bıraktı. Dünyanın en geniş katılımlı ve en büyük robot yarışması olma özelliği ile Guinnes Rekorlar Kitabı'na giren ROBOGAMES'te askeri öğrenciler, Hava Öğretmen Üsteğmen Hüsnü Turhan danışmanlığında "Best Of Show" ve "Balancer Race" kategorilerinde hünerlerini sergiledi. NASA, INTEL gibi kurumlardan temsilciler ile farklı üniversitelerden akademisyenlerin oluşturduğu jüri tarafından üç gün boyunca yenilik, fayda, uygulanabilirlik, özgünlük kriterleri açısından değerlendirilen "Engelsiz Yaşam" projesi, "Best Of Show" kategorisinde altın madalyaya layık görüldü.


Solar Impulse projesinin internet sitesinde yer alan bilgiye göre, İspanya'nın Seville kentinden havalanan uçak, yaklaşık 48 saatlik uçuştan sonra 16'ncı etabını başarıyla tamamladı. Mısır Piramitleri ve Büyük Gize Sfenksi'ni geçen İsviçreli Andre Borschberg pilotluğundaki uçak, Kahire Havalimanı'nda Mısır Havacılık ve Enerji Bakanları tarafından karşılandı. Proje yetkilileri, 16'ncı etapta ilk kez pil düzeyinin yüzde 30'un altına düştüğünü belirtti. Dünya turuna 5 Mart 2015'te Abu Dabi'den başlayan Solar Impulse 2'nin, hava durumuna göre birkaç gün içinde Birleşik Arap Emirlikleri'ne doğru havalanacağı bildirildi. Kahire'den Abu Dabi'ye 17'nci etap için yola çıkacak uçak, Bertrand Piccard pilotluğunda dünya turunun son etabını tamamlamış olacak. Ağırlığı sadece 2,3 ton olan uçağın 72 metrelik genişliğe sahip kanatlarında toplam 17 bin 248 güneş hücresi bulunuyor. Solar Impulse 2, gündüzleri lityum bataryalarında güneş enerjisi depolayabilmesi sayesinde geceleri de uçabiliyor. Solar Impulse 2, turunu tamamlayabilirse dünyanın çevresini sadece güneş enerjisi kullanarak kateden ilk uçak, uçağın mucidi ve pilotları Bertrand Piccard ve Andre Borschberg de dünyanın çevresini güneş enerjisiyle dolaşan ilk insanlar olarak tarihe geçecek.


Dünya üzerindeki insan yaşamının sonunun yine insanlar tarafından getirilme ihtimali oldukça yüksek olsa da, gezegenimizdeki canlı yaşamının sona ermesi ekseninde gerçekleşmesi muhtemel senaryolar daha farklı. Konu Dünya'daki yaşamı neyin sonlandıracağına gelince, asteroidler ve özellikle de kuyruklu yıldızlar genellikle favori suçlularımız oluyor. Tabii ki, eğer favori suçlularımız Dünya üzerindeki yaşamı sonlandırmazsa, ömrünü tamamlayıp şişen Güneş'in büyük bir ihtimalle bu görevi üstleneceğini söyleyebiliriz. Aslına bakacak olursanız, kuyruklu yıldızların özellikle suçlu ilan edilmesinin de bir amacı var. Çünkü University of Washington'dan Peter Ward'a göre; yaşam için en büyük tehdidi kuyruklu yıldızlar oluşturuyor. Ward'a göre; kuyruklu yıldızlar Dünya'ya asteroidlerin çarptığından yaklaşık 3 kat hızlı çarpabilirler bundan dolayı da tabii ki etkileri daha büyük olur. Örneğin, eğer 50 kilometre çapındaki Hale-Bopp Dünya'ya çarpacak olursa, büyük bir ihtimalle Dünya üzerindeki yaşamın sonu gelecektir. Hale-Bopp'un Dünya'ya çarpması senaryosunda ortaya çıkacak enerji o kadar büyük ki, okyanuslar kaynayabilir ve kayalar buharlaşabilir. Böylesi bir durumda da yaşamın yalnızca şu anda dayanıklı bakterilere ve arkelere ev sahipliği yapan, gezegenin iç bölgelerinde mümkün olur. Bardağın dolu tarafından bakıp, belki burada devam edecek yaşamın zamanla yeniden yeryüzüne çıkmasının mümkün olduğunu düşünmüş olabilirsiniz. Maalesef, yer altındaki güçlü bakteriler ve arkeler hayatta kalsalar da, yaşamın yeryüzüne çıkması belki de hiçbir zaman mümkün olmayacak. Ward'ın belirttiğine göre; yüzeydeki ekosistemin ortadan kalkmasıyla er ya da geç bu bakteri ve alkelerin ihtiyaç duyacağı besinler de ortadan kalkacağından, bazı bilim insanları derin mikrobiyal biyosferde yaşamın uzun süremeyeceğini düşünüyorlar. Lunar and Planetary Institute'dan David Kring'e göre; yaşamın bir kere ortaya çıktığını ve bu sebeple de her şeyin sıfırdan başlamasının mümkün olduğunu savunabilirsiniz. Ancak bu tahminde bulunmak oldukça zor; çünkü cansız bir Dünya'dan canlı bir Dünya'ya geçişin adımlarının ne olduğunu bilmiyoruz. Emin olduğumuz şey ise, Dünya üzerindeki canlı yaşamı sona erdiğindeki koşullar, ilk canlı yaşamının ortaya çıktığı koşullardan daha fazla tercih edilir olacak. Amino asitler ve yaşamın diğer moleküler yapı taşları, hali hazırda Dünya üzerinde olacak. Ayrıca Güneş, yaşamın ilk ortaya çıktığı zamana göre yaklaşık 30 kat daha parlak olduğundan suyun sıvı halde var olacağı da kesin. Olur da, böylesi bir yok oluştan sonra canlı yaşamı yeniden ortaya çıkarsa, bu bizim bildiğimizden daha farklı şekilde olabilir. Evrimsel biyolog Stephen Jay Gould'a göre; eğer yaşam baştan başlayacaksa, aynı şekilde evrimleşmeyebilir. Yani aynı gezegende yeniden evrimleşse bile, yaşamın doğasının farklı olacağını söyleyebiliriz. Aslında Dünya üzerindeki yaşam, ölüme mahkum. Güneş nihayetinde o kadar sıcak olacak ki, bitki yaşamının sonunu getirmeye başlayacak. Yüksek sıcaklıklar aynı zamanda daha fazla yağmur demektir, daha fazla yağmur ile de silikat kayalar bozunurlar. Bu durumun geri dönüşü, atmosferden daha fazla karbon dioksitin emilmesi şeklinde gerçekleşir. Nihayetinde fotosentez imkansız hale gelir ve ilk olarak büyük memeliler son olarak da en dayanıklı mikroplar yok olur. Koşullar değiştikçe, yaşam kısa süreler için yeniden ortaya çıkabilir. Fakat süperşarjlı Güneş'in yarattığı koşulların biyolojik yaşamı desteklemeyeceği açık. Bu noktadan sonra herhangi bir geri dönüşten söz etmek mümkün değil. Yani yaşam er ya da geç sonsuza kadar ortadan kalkmış olacak.


Yolun üzeri, güneş enerjisini elektriğe dönüştüren fotovoltaik panellerle kaplıdır. Fotovoltaik, ışığı doğrudan elektrik enerjisine dönüştürebilen bir teknolojidir. İki veya daha fazla güneş paneli birbirine bağlanarak güneş paneli dizisini oluştururlar.Normandiya'nın Tourouvre-au-Perchekasabasında yer alan yol yaklaşık 1 kilometre uzunluğunda. Güneş panelli yol fikri aslında yeni değil. 2014 yılında Hollanda'da güneş enerjili SolaRoad isimli bisiklet yolu açılmıştı ve başlangıçta ortaya çıkan sorunlara rağmen 3 bin kWh enerji üretilmişti. Ancak, bisiklet yolunun inşa maliyeti 520 bin kWh'i aşmış olabilir. Fransa'da açılan Wattway adlı yol ise 5 bin avroya mal oldu. Bakanlığın yaptığı açıklamaya göre, bu yeni teknolojinin daha önce benzeri görülmedi. Fransız yetkililer, yolun 3 bin 400 nüfuslu küçük bir kasabanın sokak lambalarını yakmaya yetecek kadar elektrik üreteceğini umuyorlar. Wattway, aslında ortalama bir araç trafiğinde, güneş panelli yolun davranışını test etmek amacıyla tasarlandı ve 2 yıllık test periyodu boyunca günde yaklaşık 2 bin sürücü tarafından kullanılacak. Bu yılın başlarında ise, Ekoloji Bakanı Segolene Royal, gelecek beş yılda 1000 kilometrelik bir yolun güneş panelleri ile kaplanmasını istediğini söyledi. Eleştirmenler, bu projenin uygun maliyetli olmadığını söylüyorlar. Le Monde gazetesine konuşan CLER Enerji Dağıtım Şirketi Başkan Yardımcısı Marc Jedliczka, teknolojiden yararlanırken, yatırımların kazanılacak faydadan daha pahalı olmaması gerektiğine dikkat çekiyor. Yenilenebilir Enerji Sendikası Başkanı Jean-Louis Bal ise, bu tarz projelerde kar-zarar oranını anlayabilmek için maliyete, elektrik üretimine ve yaşam ömrüne bakılması gerektiğini söylüyor. Yani, bu tarz eleştirilere cevap verebilmek için henüz çok erken.


Bağışıklık sistemlerine güvenmeyi seven insanlar, birisinin anti-retroviral ilaçlar kullanmadan HIV'i tamamen vücudundan atmış olduğu gerçeğiyle rahatlayabilir. İstatistiklerden anlayan insanlar, bunun sadece ikinci kez gerçekleştiğinin bilinmesi gerçeğine daha fazla dikkat edebilirler. Bununla birlikte bilim insanları, bu olağanüstü vakadan böylesine süper güçlü bir vücut savunma sistemine sahip olmayanlara yardım etmek için uygulamayı umuyorlar. HIV bağışıklık sisteminden ve viral rezervuarlar olarak adlandırılan tedavilerden saklanma kapasitesine sahiptir. Yani, etkili bir tedavi programı dursa bile enfekte olmuş bir kişi tekrar savunmasız hale gelebilir. HIV'li çoğu insanın hayatlarının geri kalanında anti-retroviral almaya ihtiyaç duyması gerekir. İki kişi, yaygın olarak uygulanabilir kabul edilmeyen kök hücre tedavi programları aracılığıyla tamamen tedavi edildi. Üçüncü tedavi bildirilse de anlaşmazlık devam ediyor. Ayrıca, geçen yıl San Francisco hastası olarak bilinen bir kişinin, HIV rezervuarını yalnızca istisnai bir bağışıklık sistemine sahip olarak ortadan kaldırdığı bulundu. Annals of Internal Medicine'deki bir rapor, bu vakanın tek seferlik veya tespit hatası olmadığını öne sürüyor. Yeni mucize birey, partneri AIDS'ten ölen 30 yaşında bir kadın olan Hasta Esparenza olarak biliniyor. İlk olarak 2013'te HIV teşhisi kondu ve 2019'da hamileyken anti-retroviral tedavi aldı, ancak öncesinde ve sonrasında tedavi görmedi. Dört yıl boyunca, Massachusetts General Hospital'dan Dr Xu Yu ve yardımcı yazarlar, hastanın 1.2 milyar kan hücresini ve 500 milyon doku hücresini sıraladılar. Yu, onu kontrol eden bağışıklık kaymış olsa bile, çoğalacak bir durumda HIV genomu bulamadı. Özellikle virüs, genellikle ana rezervuar olan 150 milyon CD4+ T hücresinde tespit edilmedi. Bununla birlikte, orijinal enfeksiyon teşhisinin bir hata olmadığını kanıtlayan hipermutasyona uğramış bir viral sekans bulundu. Virüsün ortadan kaldırılmasına "sterilizasyon tedavisi" deniyor. "Bu bulgular, özellikle ikinci bir vakanın tespit edilmesiyle birlikte, bunu kendi başına yapamayacak durumda olan kişiler için kısırlaştırıcı bir tedaviye giden uygulanabilir bir yol olabileceğini gösteriyor." diyor Yu yaptığı açıklamada, Yine de makalede, "Çok sayıda hücrede bozulmamış HIV-1 provirüslerine dair kanıtın olmaması, HIV-1 enfeksiyonunun olmadığının kanıtı değildir. HIV-1'in kısırlaştırıcı bir tedavisi asla deneysel olarak kanıtlanamaz." şeklinde belirtiliyor. San Francisco ve Esperanza Hastaları, bağışıklık sistemleri HIV'in ART gerektirmeden tehlikeli seviyelere ulaşmasını engelleyebilen elit kontrolörlerin uç örnekleridir. Daha sıradan elit kontrolörlerin sihirlerini özellikle güçlü öldürücü T hücreleri aracılığıyla yaptıkları bilinmektedir. Yu, bu iki hastanın öldürücü T hücreleri arasındaki ortaklık olasılığını araştırıyor. Şimdi, bağışıklık sistemlerini ART olmadan virüsü kontrol edebilmek için eğitmek amacıyla, ART kullanan kişilerde bu tür bir bağışıklığı aşılama yoluyla indükleme olasılığına bakıyoruz dedi.


Bildiğimiz tüm yaşam, bir tür 'evrensel hücresel yakıt' olarak aynı enerji taşıyan molekülü kullanır. Şimdi, yeni bir çalışma raporu, bu çok önemli molekülün nasıl ATP haline geldiğini açıklayabilir. ATP, fotosentez veya hücresel solunum ile yüklenen ve her hücrede kullanılan organik bir moleküldür. Her gün kendi vücut ağırlığımızı ATP olarak geri dönüştürüyoruz. Yukarıdaki sistemlerin her ikisinde de fosforilasyon adı verilen bir reaksiyon yoluyla ADP'ye bir fosfat molekülü eklenir ve ATP ortaya çıkar. Aynı fosfatı serbest bırakan reaksiyonlar , hücrelerimizin beyin sinyallerinden hareket ve üremeye kadar sayısız süreç için kullandığı kimyasal enerjiyi sağlar. ATP'nin birçok olası eşdeğeri yerine metabolik baskınlığa nasıl yükseldiği, biyolojide uzun süredir devam eden bir gizem ve araştırmanın odak noktası olmuştur. University College London'dan evrimsel biyokimyacı Nick Lane, "Sonuçlarımız, hücrenin evrensel enerji para birimi olarak ATP'nin ortaya çıkmasının bir kazanın sonucu olmadığını, ancak fosforilasyon moleküllerinin benzersiz etkileşimlerinden kaynaklandığını gösteriyor diyor. ATP'nin tüm canlılar tarafından kullanılması, yaşamın başlangıcından beri ve hatta daha öncesinde, tüm canlı maddeden önce gelen prebiyotik koşullar sırasında var olduğunu göstermektedir. Ancak araştırmacılar, ATP'nin altı farklı fosforilasyon reaksiyonu ve onu sıfırdan oluşturmak için çok fazla enerji içeren böylesine karmaşık bir yapıya sahip olduğu durumda bunun nasıl olabileceği konusunda şaşkınlar. Pinna ve ekibi, başlangıçta karmaşık fosforilasyon sürecine başka moleküllerin dahil olmuş olması gerektiğinden şüpheleniyor. Bu yüzden, bakteriler ve arkeler tarafından, fosfat ve tiyoester de dahil olmak üzere kimyasalların metabolizmalarında hala kullanılan başka bir fosforile edici molekül olan AcP'ye yakından baktılar. Demir iyonlarının (Fe3+) varlığında AcP, suda ADP'yi ATP'ye fosforile edebilir. Diğer iyonların ve minerallerin suda ATP oluşumunu katalize etme yeteneklerini test ettikten sonra, araştırmacılar bunu diğer ikame metaller veya fosforile edici moleküller ile kopyalayamadılar. Bu, AcP ile, bu enerji depolama reaksiyonlarının, biyolojik yaşam ATP üretiminin şimdi kendi kendini sürdüren döngüsünü biriktirmek ve teşvik etmek için orada olmadan önce, prebiyotik koşullarda gerçekleşebileceğini düşündürmektedir. Ayrıca, deneyler, prebiyotik ATP'nin yaratılmasının büyük olasılıkla, fotokimyasal reaksiyonların ve volkanik patlamaların, doğru içerik karışımını sağlayabildiği tatlı suda gerçekleştiğini öne sürüyor.


Yaklaşık 4,5 milyar yıl önce 'sıcak küçük bir gölette' yaşamın ortaya çıkışı, modern biyolojinin nispeten sağlam bir temelidir. Suyun Dünya'daki erken organik reaksiyonları kolaylaştırmadaki hayati rolüne rağmen, en temel bileşenlerden biri sulu ortamlarda oluşmaz ve bu da yaşamın onları başlangıçta nasıl ortaya çıkardığı sorusunu gündeme getirir. Yeni bir deney, bu kritik kimyasal reaksiyonların nasıl gerçekleşmiş olabileceğini ortaya koyuyor. Amid bağları, peptitler ve proteinler dahil olmak üzere yaşamın birçok önemli bileşeninin temelini oluşturan amino asit zincirlerindeki bağlantılardır. . Sorun şu ki, amid bağları aslında su tarafından engelleniyor, bu da antik Dünya gibi okyanusal bir dünyada bir sorun teşkil ediyor. Bilim insanları, başka bir şeyin devreye girmiş olması gerektiğini düşünüyor ve yeni çalışma, sihrin su ve hava sınırında olduğunu gösteriyor. Purdue Üniversitesi'nden kimyager Dylan Holdena ve meslektaşları yayınladıkları makalelerinde, "Burada, mikron boyutlu su damlacıklarının hava-su arayüzünde, milisaniyelik zaman ölçeğinde peptit izomerlerinin oluşumuna yol açan benzersiz bir serbest amino asit reaktivitesini rapor ediyoruz" diyor. Ekip, ayrıntılı kimyasal analiz için bir kütle spektrometre cihazına doğru iki amino asit, glisin ve L-alanin içeren mikro damlacıklar püskürttü. Damlacıklarda bir dipeptit olan iki amino asit zincirinin oluştuğu gösterildi. Dipeptitler başka amino asit zincirleri oluşturabildikleri için, sonuçlar havadaki mikrodamlacıkların çözünmüş amino asitleri havaya maruz bırakarak peptit zincirlerinin erken yapımını hızlandırmış olabileceği anlamına gelir. Milyarlarca yıl önce, bu tür mikrodamlacıklar, yaşamın gelişmesi için gerekli kimyasal bağları yaratarak okyanustan fışkıran deniz spreyi şeklinde üretilmiş olabilir. Dahası, bu deneylerde gözlemlenen reaksiyon, başka herhangi bir kimyasal ajan, katalizör veya radyasyon kaynağı eklenmeden gerçekleşti ve bu, Dünya'da milyarlarca yıl önce gerçekleşmiş olabileceğini daha olası hale getirdi. Ekip haklıysa, mikro damlacıkların havaya çarptığı yerde, en küçük ölçeklerde ortam ıslak değil kuru olabilir - bu, dipeptitlerin sentezlenebileceği koşulları sağladığı anlamına gelir. Bilim insanları, okyanus ortamlarında amino asit zincirlerinin nasıl oluşabileceğine dair her türlü açıklamaya bakmakla meşguller. Örneğin, hidrotermal menfezler bir rol oynamış olabilir veya belki de ziyaret eden bir asteroit. Şimdi yeni bir seçenek var. Yine de bu şimdilik bir hipotez ve bu amino asit zincirlerinin nasıl bir araya getirildiğini ve bu temel kimyasal yapı taşlarının Dünya'da bugün bildiğimiz hayata nasıl yol açtığını anlamak için gelecekteki çalışmalara ihtiyaç olacak.


Tamamlandığında dünyanın en büyük açık deniz rüzgar çiftliği olacak olan Hornsea 2 rüzgar çiftliğinden elektrik gelmeye başladı. Ancak, İngiltere'nin doğu kıyısında yer alan rüzgar çiftliğinin bu unvanı uzun süre elinde tutması pek mümkün değil. Karadaki rüzgarın genişlemesi düzleşse de açık deniz çok üstel büyüme aşamasında ve bazı projeler geliştiriliyor. Çin'in en büyük açık deniz rüzgar çiftliği de tam faaliyete geçti. Hornsea 2 tamamlandığında, her biri 8 MW pik kapasiteli 165 Siemens Gamesa rüzgar türbininden oluşacak. Bu türbinlerin çoğu hala kurulacak olsa da açık deniz trafo merkezi ve dalgalanmaları yumuşatmakla ilgili ekipman Ekim ayında tamamlandı. Gaz arzındaki kısıtlamaların soğuk bir kışla birlikte Birleşik Krallık ve Kuzey Avrupa'daki elektrik şebekelerinde ciddi kesintilere neden olma olasılığı aylarca endişe yarattı. Hornsea'nin nihai üretiminin bir kısmı bile bu tehlikeye karşı tampon oluşturmaya yardımcı olacaktır. Rüzgar çifliği faaliyete geçmesinden sonraki ilk sabah, İngiltere'nin elektriğinin neredeyse yüzde 50'sini sağlayan rüzgar enerjisine katkıda bulundu. 1.320 MW'da Hornsea 2, toplam 1.218 MW kapasite için daha küçük ama daha çok sayıda türbine sahip komşu Hornsea 1'den dünyanın en büyüğü unvanını alacak. Gelişme, Çin'in en büyük açık deniz rüzgar çiftliği Jiangsu Qidong'un Noel Günü'nde şebekeye tam kapasiteyle bağlanmasıyla aynı zamana denk geliyor. Toplam 802 MW'lık Jiangsu Qidong, her iki Hornsea aşamasının da gerisindedir, ancak kuzey Avrupa dışındaki bir sonraki en büyük açık deniz rüzgar çiftliğinin iki katı büyüklüğündedir. Avrupa ve Kuzey Amerika rüzgar çiftlikleri genellikle maliyetten tasarruf etmek için tek bir boyut ve yapı türbini kullanarak standardize ederken, Jiangsu Qidong dört üreticiden yedi model kullanarak ters yöne gitti. Ne Hornsea ne de Jiangsu Qidong, Danimarka ve Güney Kore tarafından geliştirilen dev rüzgar çiftlikleri ve İzlanda'daki daha spekülatif dev ile uzaktan kıyaslanamaz. Bunlar meyvelerini vermeden önce bile, Hornsea'nin 2.400 MW'lık yakında inşaatına başlanacak olan üçüncü aşaması onları çok geride bırakacak. Bu rüzgar çiftliklerinde başlayan operasyonlarda bile, açık deniz rüzgarı, küresel rüzgar üretiminin yüzde 10'undan daha azını oluşturuyor. Ayrıca şu anda daha pahalı. Bununla birlikte, türbinler büyüdükçe ve deneyim arttıkça, karadaki rüzgar gelişmelerine göre fiyatlar açık deniz için daha hızlı düşüyor. Birleşik Krallık rüzgar çiftliklerinin bir sonraki turunun sübvansiyon talep etmek yerine halka para iade etmesi bekleniyor. Ayrıca, nadir istisnalar dışında, rüzgarlar açık denizde olduğundan daha sabittir ve fosil yakıtlara kıyasla rüzgarın son büyük dezavantajı olan kesintiyi azaltır. Bazı yerlerde, açık deniz rüzgarı da karadan farklı zamanlarda zirve yapar, bu nedenle ikisinin bir karışımı birbirini tamamlar.


Yerin kilometrelerce altında uzanan devasa siyah dokunaç ağlarıyla, Armillaria mantar grubu, gezegenimizdeki bilinen en büyük organizmalardan biridir. Oregon'daki 8.500 yıllık bir Armillaria ostoyae örneği, rizomorf dokunaç kütlesi ile 2.385 dönümlük bir alanı kaplamaktadır. Kabaca 7.500 ila 35.000 ton ağırlığında olduğu tahmin edilmektedir. Bu da onu dünyadaki en büyük organizmalardan biri olmak için iyi bir aday yapıyor. Yine de devasa mantar, bize sevimli, bağımsız mantar demetleri olarak görünür. Armillaria, ağaçlarda beslenen vampir benzeri patojenik bir mantardır. 600 çeşit odunsu bitkinin ömrünü tüketebilir ve böylece bitki örtüsünü yok ederek çiftçilere milyonlarca dolarlık zarar verebilir. Fotoğraf: Bir ağacın içine nüfuz ettikten sonra, rizomorf tarafından, bitkiden su ve besinler emilir. Bu parazitik mantarın bu kadar büyük olması, kısmen sağlamlığından kaynaklanmaktadır. Armillaria, birçok biyolojik kontrol yöntemine inanılmaz derecede dirençlidir. Hatta tipik mantar öldürücü kimyasallar, büyümesini bile teşvik edebilir. Ayrıca, herhangi bir yiyecek olmadan oldukça uzun bir süre toprakta hareketsiz olarak hayatta kalabilirler. Utah Üniversitesi'nden makine mühendisi Debora Lyn Porter ve meslektaşları yeni yayınlanan bir makalede, bu misel ve rizomorf ağlarının, canlı konakların bulunmadığı ortamda onlarca yıldır hareketsiz kaldıkları ve yeni konaklar bulduklarında tekrar aktif hale geldikleri bulundu. Porter ve ekibi, A. ostoyae'yi yakından incelemek için kimyasal analiz, mekanik testler ve modelleme kullandı. Dokunaç benzeri rizomorflarının, laboratuvarda yetiştirilen ve vahşi hasat edilmiş iki farklı örneği karşılaştırdı. Bu araştırmada, yabani mantarın, içindeki daha hassas dalları hem kimyasallardan hem de mekanik kuvvetlerden koruyabilen bir kalkan tabakasına sahip rizomorflar ürettiğini buldular. Fotoğraf: Laboratuvarda yetiştirilen rizomorf ile hasat edilen vahşi rizomorf karşılaştırması. Makine mühendisi Steven Naleway, "Bu dış katman oldukça sert. Sert plastik benzeri bir doku gibi. Doğal dünya için oldukça güçlü diyor. Bu katman, böceklerden gelen asitler gibi toksinleri nötralize etmeye yardımcı olan, kalsiyum iyonlarının bağlanması gibi mantarlara çeşitli faydalar sağladığı bilinen bir pigment olan melanin tarafından oluşturulmuştu. Yabani mantar kalkanı ayrıca laboratuarda yetiştirilen rizomlarda görülenden çok daha küçük gözeneklere sahipti ve zayıf noktalara yer bırakmayan daha tutarlı bir yapıya sahipti. Bu özellikler, mantar dokunaçlarına, enzimlerin de yardımıyla, sert odunsu kökleri kırmak ve ağaç besinlerini çalmak için yeterli basınç uygulama gücünü sağlıyor. Ve zamanla, dünyadaki en büyük organizmalar arasında yerini alan, devasa bir mantar kütlesine dönüşürler.


Dünyanın en dayanıklı mikroskobik hayvanı su ayısının bu özelliğinin genetik şifresi çözüldü. Sonuçları Nature Communications dergisinde yayımlanan ve Tokyo Üniversitesi'nden bir ekip tarafından yürütülen araştırmada, radyasyona, dondurucu soğuğa ve kaynatılmaya dayanan su ayısının, DNA yapısını battaniye gibi sararak koruyan bir protein keşfedildi. Profesör Takekazu Kunieda ve meslektaşlarının, "Dsup" adı verilen bu proteini üreten insan hücreleri geliştirdiği, niteliği değiştirilmiş insan hücrelerini radyasyona maruz bıraktığı ve Dsup proteininin, DNA'nın çok daha az zarar görmesini sağladığının gözlemlendiği kaydedildi. Bilim insanları, olağanüstü çevre koşullarında yaşayabilen bu organizmanın genlerinin, gelecekte yaşam türlerinin radyasyondan ve x ışınlarından korunması için kullanılabileceğini belirtiyor. Su ayıları hakkında 2015 yılında yapılan bir araştırma da hayvanların DNA'ların bir bölümünü, yatay gen transferi adı verilen bir süreçle bakterilerden aldığını göstermişti. Dünya üzerinde 800'den fazla nitelikleri tanımlanan su ayısı türü bulunuyor, binlercesinin ise henüz adlandırılmadığı ifade ediliyor. Su ayıları, topraktan ve deniz tabanlarından Antarktika'daki buzullara kadar su olan her yerde yaşayabiliyor.


Quaise adlı öncü bir enerji şirketi, Dünya'nın kabuğunu daha önce hiç kimsenin kazmadığı kadar derine kazmak gibi cüretkar hedefini belirtti ve bu fikir ciddi bir ilgi gördü. Şirket, ilk tur risk sermayesi finansmanının kapatılmasının ardından, toplam 63 milyon ABD doları topladı. Jeotermal enerjiyi dünya çapında daha fazla nüfus için erişilebilir kılmak şirketin asıl hedefi. Şirketin Dünya'nın merkezine yaklaşma vizyonu, bir gün nükleer füzyon enerjisini mümkün kılabilecek türden bir teknolojiden esinlenen megavat gücünde bir el feneri ile geleneksel sondaj yöntemlerini birleştirmektir. Jeotermal enerji unutulan yenilenebilir enerji haline geldi. Güneş ve rüzgarın yeşil enerji pazarına giderek daha fazla hakim olmasıyla, ayaklarımızın altındaki geniş ısı rezervuarından yararlanma çabaları geride kalıyor. Nedenini anlamak ise zor değil. Temiz, kesintisiz, sınırsız güç için mükemmel bir seçim olmasına rağmen, jeotermal enerji çıkarımına uygun yer sayısı oldukça azdır. Quaise, derinlikleri kaydetmek için kabukta delikler açmamıza izin verecek teknolojiyi geliştirerek bunu değiştirmeyi hedefliyor. Bugüne kadar gezegenin kabuğunu delmek için en iyi çabalarımız yaklaşık 12,3 kilometrede kaldı. Süper Derin Sondaj ve onun gibi diğerleri bu sınıra takılmış olsalar da yine de bu inanılmaz mühendislik başarılarını temsil ediyor. Daha ileri gitmek için, düzinelerce kilometrelik tepedeki kaya tarafından sıkıştırılan malzemeyi öğütmenin ve sonra onu tekrar yüzeye çıkarmanın yollarını bulmamız gerekir. Ayrıca, kazma aletlerinin 180 santigrat dereceyi aşan sıcaklıklarda kayayı öğütebilmesi gerekir. Matkap uçlarını bu kadar uzun bir mesafe boyunca döndürmek de biraz akıllıca düşünmeyi gerektirir. Yukarıdaki engellere olası bir alternatif, daha az delmek ve daha fazla yakmak. MIT Plazma Bilim ve Füzyon Merkezi'ndeki nükleer füzyon araştırmalarından doğan Quaise'in çözümü, atomları birlikte erimeye zorlayan milimetre uzunluğunda elektromanyetik radyasyon dalgaları kullanmaktır. Gyrotron adı verilen cihazlar, güçlü manyetik alanlar içinde elektronları yüksek hızda sallayarak sürekli elektromanyetik radyasyon ışınlarını verimli bir şekilde kullanabilir. Quaise, megavat gücünde bir gyrotron'u en son kesici aletlere bağlayarak, birkaç ay içinde en sert, en sıcak kayayı yaklaşık 20 kilometre derinliğe kadar yakabilmeyi umuyor. Bu derinliklerde, çevreleyen kayanın ısısı yaklaşık 500 santigrat dereceye ulaşabilir ve bu oraya pompalanan herhangi bir sıvı suyu, elektrik üretmek için mükemmel olan buhar benzeri bir duruma dönüştürmek için yeterli. Quaise, tohum ve yatırım finansmanını kullanarak, önümüzdeki iki yıl sahada konuşlandırılabilir cihazlara sahip olmayı bekliyor. Her şey yolunda giderse, 2026 yılına kadar güç üreten bir sisteme sahip olabilir. 2028 yılına kadar şirket, eski kömür yakıtlı elektrik santrallerini devralmayı ve onları buharla çalışan tesislere dönüştürmeyi umuyor. Aynı anda hem çok eski hem de çok yeni bir teknoloji, nasıl ve başarılı olup olmayacağı konusunda pek çok sorumuz olmalı. Şansımıza, New Atlas'taki Loz Blain, Quaise'in CEO'su ve kurucu ortağı Carlos Araque'ın bu sorulardan bazılarını yanıtladı. Bu teknoloji olmadan bile, dünyanın kabaca yüzde 8,3'ünün enerjisi jeotermal bir kaynaktan gelebilirdi. 40'a yakın ülke şu anda tamamen jeotermal enerjiye güvenebilir. 2050 yılına kadar net sıfır emisyon yolunda ilerlemek için jeotermal enerjinin her yıl yaklaşık yüzde 13 oranında büyümesi gerekiyor. Bu, erişimini genişletmenin bir yolunu bulamasak bile, büyümek için çok fazla alan bırakıyor. Quaise gibi şirketlerin ilgiyi canlandırmaya yardımcı olup olmayacağı, bu mazlumun görülmesi bekleniyor.


Çinli bilim adamlarının, 5,13 milyar megawatt (5,13 katrilyon watt) gücünde lazer ışını geliştirdiği bildirildi. South China Morning Post'un haberine göre, Şanghay Optik ve Hassas Mekanik Enstitüsü'deki araştırmacılar, nükleer fizikten yüksek teknolojili silah sanayisine kadar pek çok alanda kullanılabilme potansiyeline sahip şimdiye kadar ki en güçlü lazer ışınını geliştirdi. Bilim ve Teknoloji dergisi "Optics Letters"de yayımlanan araştırmada, ışının 5,13 milyar megawattlık güce sahip olması nedeniyle şu ana kadarki dünyada geliştirilen en güçlü lazer unvanını aldığı belirtildi. Araştırmacılar, lazer ışınını 30 femtosaniye yani 1 saniyenin 30 katrilyonda biri kadar sürede ateşlediklerini kaydetti.


China Daily gazetesinin haberine göre, yılda iki kez hazırlanan dünyanın en hızlı 500 süper bilgisayar listesinde Çin'in süper bilgisayarı Sunway-TaihuLight, 6 kez dünyanın en hızlı bilgisayarı unvanını koruyan diğer Çin üretimi Tienhı-2'yi geçerek birinci oldu. Saniyede 125,436 petaflop işlem kapasitesi ile dünyanın en hızlı bilgisayarı seçilen Sunway-TaihuLight, dünyada işlem hızında 100 petaflop'u geçen de ilk bilgisayar oldu. Saniyede 1 katrilyon işlem gücü olarak tanımlanan petaflop, dünyanın en hızlı bilgisayarlarının erişebildiği hız birimi olarak ifade ediliyor. Sunway-TaihuLight, ülkenin doğusundaki Ciangsu eyaletinin Vuşi vilayetinde yeni açılışı yapılan Ulusal Süper Bilgisayar merkezinde yer alıyor. Dünyada hız konusunda 6 kez birinciliği elde eden Tienhı-2'de ABD merkezli dünyanın en büyük çip üreticisi Intel'in işlemcileri kullanılırken, Sunway-TaihuLight da ise bütünüyle Çin üretimi işlemciler kullanıldı. Geçen yıl kasım ayında yapılan sıralamada, Tienhı-2 saniyede 33,86 petaflop işlem ile saniyede 17,59 petaflop işlem yapabilen ABD yapımı Titan'ı iki kat hızıyla geride bırakarak 6. kez zirvedeki yerini korumuştu. ABD ve Almanya'daki bilgisayar uzmanlarınca 1993'ten bu yana haziran ve kasımda olmak üzere yılda iki defa hazırlanan ''Top 500'' listesi, bu alanda otorite olarak dikkate alınıyor ve dünya genelinde en hızlı süper bilgisayarların listesini belirliyor.


Bulguları Light: Science and Applications'da yayınlanan yöntem; bir nesneyi filme alınmak üzere nesneden yansıyan lazer ışığının kısa flaşlarına maruz bırakmayı kapsıyor. Her atım kodları önce resme, ardında da video dizinine çeviren bir algoritma ile benzersiz bir kod veriyor. Bir dizindeki görüntüleri teker teker çekmek yerine diğer yüksek hızlı kameralar gibi bu kamera her bir kare için dört ayrı görüntü çekiyor. Araştırmacılar bu teknolojiye Çoklu Pozlama için Sık Tanım Algoritması adını verdiler. Aynalar ve lenslerden meydana gelen karmaşık laboratuvar ekipmanları gerektiren bu metodu kullanarak araştırmacılar anları saniyenin 0.2 trilyonunda biri kadar kısa sürede çekebiliyorlar. Bu da şimdiye kadar ulaşılan en yüksek hız. Işığın hareketini saniyenin katrilyonda birinde gösteren aşağıdaki videoda kağıt kalınlığına denk gelen mesafe boyunca bir saniyenin milyarda birinin milyonda birini görebilirsiniz. Araştırmanın yazarlarından Elias Kristensson yaptığı bir açıklamada: Bugün bu denli hızlı olayları görselleştirmenin tek yolu sürecin hareketsiz görüntülerini fotoğraflamaktır. O zaman daha sonra bir filme dönüştürülebilecek çeşitli sabit görüntüler elde etmek için aynı uygulamayı tekrar etmek durumunda kalırsınız. Bu yaklaşımdaki sorun ise uygulamayı tekrar ettiğinizde sürecin tıpatıp aynı olma ihtimalinin pek muhtemel olmamasıdır, şeklinde konuştu. New Atlas'a göre daha önceki en hızlı kameraya ait kayıt Tokyo Üniversitesi tarafından geliştirilen saniyede 4.4 trilyon kareydi.


Blacksmith Enstitüsü adında kar amacı gütmeyen bir kuruluş, her yıl sonunda bu maddelere ilişkin bir rapor hazırlıyor. Grubun en yeni tarihli raporu, 49 ülkenin toksik sitelerinde önemli kirleticileri araştırdı ve madencilikte, dökümde ve geri dönüşümde ortaya çıkan kurşunun 2012'de insan sağlığına dönük en büyük tehdit olduğunu ortaya çıkardı. Grup, kurşunun dünyada en az 16 milyon kişinin sağlığını etkilediğini tahmin ediyor. Kurşuna fazlaca maruz kalmak böbrek rahatsızlıklarına, zeka geriliğine, öğrenme güçlüklerine, büyüme sorunlarına ve sinir rahatsızlıklarına yol açabiliyor. Akut zehirlenme ise nöbetlere ve ölüme sebebiyet veriyor. Çevremizdeki kurşunla ilgili söylenebilecek tek iyi şey, tıpkı karbondioksit salımı gibi, azalıyor olması. Birçok ülke daha şimdiden kurşunlu benzin satışını yasakladı ve diğerleri de onları takip edecek. Eski katot ışını tüpleri de kurşun doluydu ama artık bunları da geride bırakıyoruz. Diğer eski teknolojiler baş ağrıtmaya devam ediyor. Dünya Sağlık Örgütü her yıl neredeyse iki milyon insanın evde yakılan odun, kömür ya da tezekten zehirlenerek öldüğünü açıkladı. Greenpeace'in hukuk müdürü Rick Hind, en büyük risklerin anlamak istemediğimiz şeyler olduğu görüşünde. Dediğine göre şu an ticari alanda kullanılan kimyasal maddelerin sayısı 60-70 bin civarında. Oysa ABD Sağlık Bakanlığı tarafından etkisi kapsamlı biçimde araştırılmış maddelerin sayısı 200 civarında. İçinde yüzdüğümüz, havamızda, suyumuzda, yemeğimizde bulunan maddelerin çok küçük bir kısmının üzerimizdeki etkileri araştırıldı, diyor. Demek oluyor ki, dünyanın en berbat kirleticisi belki de henüz bilinmiyor.


Bu uzaktan kumandalı yürüyen robot şimdiye kadar yaratılmış robotların en küçüğüdür. Peekytoe yengeç robot, karmaşık donanım, hidrolik veya elektrik olmadan hareket edebiliyor. Bunca karmaşılık yerine robotun hareketi, ısıtıldığında hatırlanan şekline dönüşen şekil hafızalı alaşımı tarafından yaratılır. Robotu hedeflenen farklı konumlarda hızlı bir şekilde ısıtmak için bir lazer kullanılır ve ince bir cam kaplama, robotun o kısmını soğurken elastik olarak deforme olmuş şekline döndürür. Robot, şekli deformeden hatırlanana ve geriye doğru değiştirirken, bu durum hareketi yaratır. Lazer hareket yönünü kontrol edebilir ve robot emekleyebilir, bükülebilir, yürüyebilir, dönebilir ve hatta zıplayabilir. Araştırma Science Robotics dergisinde yayınlandı. Videoyu buradan izleyebilirsiniz.


En sıcak günün ne olduğuna bağlı olarak, birçok farklı faktörün sıcaklıkları etkileyebildiğini unutmamak önemlidir. Ancak, genel olarak, atmosferik sıcaklıkların artması, birçok olumsuz etkiye neden olabilir. En sıcak günlerin bir örneği, Death Valley, Kaliforniya'daki 10 Temmuz 1913'te kaydedilen 56.7 C'lik (134 F) sıcaklıktır. Bu sıcaklık, Dünya üzerinde kaydedilen en yüksek sıcaklık olarak kabul edilmektedir. Ancak, daha yakın zamanlarda, Kuveyt'te 2016 yılında kaydedilen 54 C'lik (129 F) sıcaklık da oldukça dikkat çekicidir. Bu tür aşırı sıcaklıklar, birçok olumsuz etkiye neden olabilir. Örneğin, yüksek sıcaklıklar insan sağlığı üzerinde ciddi etkilere sahip olabilir. Isı dalgaları, özellikle yaşlılar, çocuklar ve kronik hastalığı olan kişiler için ölümcül olabilir. Aşırı sıcaklıklar, kalp krizi, inme, susuzluk, ısı krampları, ısı çarpması ve diğer sağlık sorunlarına neden olabilir. Ayrıca, yüksek sıcaklıklar, çevre üzerinde de olumsuz etkilere sahiptir. Örneğin, aşırı sıcaklıklar, bitki örtüsünü kurutabilir ve tarım ürünlerinde ciddi kayıplara neden olabilir. Ayrıca, sıcaklıklar, deniz seviyesinin yükselmesine, buzulların erimesine ve iklim değişikliği gibi küresel çevresel sorunlara da katkıda bulunabilir. Sonuç olarak, en sıcak günler, Dünya üzerinde birçok olumsuz etkiye neden olabilir. Sağlık, tarım ve çevre üzerindeki etkileri göz önüne alındığında, insanlar ve doğal sistemler için ciddi bir tehdit oluşturabilirler. Bu nedenle, küresel ısınma ve iklim değişikliği gibi sorunların ele alınması büyük önem taşımaktadır. Bununla birlikte, küresel ısınmanın etkileri, sadece en sıcak günlerle sınırlı değildir. Dünya genelindeki ortalama sıcaklıkların artması, ekstrem hava olaylarının artmasına, deniz seviyesinin yükselmesine ve iklim değişikliği gibi birçok soruna neden olabilir. Dünya üzerindeki sıcaklıkların artması, sera gazlarının artmasına ve insan etkinliklerinin neden olduğu diğer faktörlere bağlıdır. Bu nedenle, küresel ısınma ve iklim değişikliği gibi konuların ele alınması büyük önem taşır. Bu, sera gazı emisyonlarını azaltmak, temiz enerji kullanımını artırmak, ormansızlaşmayı azaltmak ve daha sürdürülebilir yaşam tarzlarına geçmek gibi eylemleri içerebilir. Bu tür eylemler, dünya genelindeki sıcaklık artışını yavaşlatmaya ve insanlar ve doğal sistemler için olumsuz etkileri azaltmaya yardımcı olabilir. - NOAA National Centers for Environmental Information. (2016). Global Analysis - Annual 2016. https://www.ncdc.noaa.gov/sotc/global/201613 - NOAA National Centers for Environmental Information. (2019). Climate at a Glance: Death Valley. https://www.ncdc.noaa.gov/cag/city/time-series/USW00093228/tavg/12/1/1895-2021?base_prd=true&firstbaseyear=1901&lastbaseyear=2000 - National Geographic Society. (2021). The Hottest Place on Earth. https://www.nationalgeographic.org/article/hottest-place-earth/ - Intergovernmental Panel on Climate Change. (2018). Global Warming of 1.5 C. https://www.ipcc.ch/sr15/ - United Nations Framework Convention on Climate Change. (2021). The Paris Agreement. https://unfccc.int/process-and-meetings/the-paris-agreement/the-paris-agreement


IBM araştırmacıları, tırnak büyüklüğündeki bir alana 30 milyar transistör sığdırdıklarını ve ihtiyacımız olan işlem gücüne ciddi destek veren bilgisayar çiplerini, yongalarını üretmek için yepyeni bir yol bulduklarını açıkladılar. Yeniliğin anahtarının, mevcut çipler üzerindeki transistör kapılarının boyutunun 10 nanometreden 5 nanometreye kadar düşürülmesinden geçtiği söyleniyor. Daha fazla kapı daha fazla güç anlamına gelir ve bu da kendi kendine giden otomobillerden akıllı telefonlara kadar her alanda tesirini gösterecektir diye düşünebilirsiniz. Bunu gerçekleştirmek için, IBM ve ortakları olan Samsung ve Global Foundries ile birlikte, mevcut mimarinin bazı sınırlanmalarını aşan gelecek yongaların yeni bir tasarımını ortaya çıkardılar. FinFET ya da Fin Field Effect Transistor olarak bilinirler.


Bluetooth bağlantıya da destek veren akıllı atlama ipi elde edilen verileri mobil cihazlarla paylaşabiliyor. Yüksek kalite, parlak beyaz LED'ler en aydınlık ortamda bile fitness verilerini kullanıcılara sunuyor. Akıllı atlama ipi ve mobil cihazlar için geliştirilen Smart Gym uygulaması bununla birlikte yakılan kalori miktarını ve egzersiz süresini de gösterebiliyor. 45 derecelik açıyla birbirine bağlı bulunan kulplar ve ip, kulpları daha doğal bir pozisyonda tutmaya imkan tanıyor ve ipin hareketi için ideal yönü oluşturuyor. Micro-USB bağlantı üzerinden şarj edilebilen akıllı atlama ipi, 2 saatte şarj olabiliyor. 36 saat boyunca aktif olarak kullanılabilen Smart Rope'u farklı beden ve renk seçenekleriyle satın almak mümkün. Buraya tıklayarak satın alabileceğiniz akıllı atlama ipinin fiyatı ise 325 TL.


Araştırmacılar çalışma kapsamında Montsechia Vidalii adlı türün binden fazla fosilini inceledi. Bitki su otunu andırıyor ancak tek tohumlu bir meyve de veriyor. Bu durum da çiçek açan bitkilerin temel özelliğini oluşturuyor. Uzmanlar bitkinin 125 milyon yıldan uzun süre önce İspanya'daki göllerde yetiştiğini vurguluyor. Botanik uzmanı David Dilcher "İlk çiçek bir efsane, tıpkı ilk insan gibi. Ama yeni incelememiz Montsechia'nın Çin'de bulunan benzer su bitkisi Archaefructus'tan daha eski değilse bile çağdaşı olduğunu gösteriyor" dedi. Uzmanlar Montsechia Vidalii türünü uzun süredir biliyordu. Bitkinin fosilleri ilk olarak yüz yıldan uzun süre önce İspanya'nın orta kesimlerindeki İber Sıradağları'nda bulunan kireç taşında ve Pireneler'in Montsec kesiminde keşfedildi. Ancak Dilcher "Monteschia'da taç yaprakları ve nektar üreten bir yapı olmaması nedeniyle bu fosillerin birçoğunun yanlış yorumlandığını" vurguladı.


Taşı özel bir mikroskop kullanarak detaylı bir şekilde inceleyen Cambridge Üniversitesi'nden bir ekip, dünyada ilk kez bir dinozor beyni bulunduğunu duyurdu. Bilim insanları, beyin fosili bulunan dinozorun yaklaşık 130 milyon yıl önce yaşayan Iguanodon gibi bir ot obur olduğunu söyledi. Bir bataklıkta öldüğü düşünülen dinozor, kafasının çamura gömülü kalması sebebiyle şekli korunmuş ve zamanla fosilleşmiş. Bu sebeple fosilin bugüne kadar korunabildiği düşünülüyor. Ayrıca incelemeyi yapan ekip dinozor beyninin, bugünkü timsah ve kuşlarla benzer özellikler taşıdığını da söyledi. Cambridge Üniversitesinden Dr Alex Liu, "Beyin dokularının korunma şansı inanılmaz düşük, su sebeple bu buluş oldukça şaşırtıcı" dedi.


Dünyanın ilk güneş enerjisiyle ısınan ceketi olma özelliğini taşıyan ceketin üzerindeki özel bir katman, güneş enerjisi yardımıyla ceketin iki dakika içerisinde 7 dereceye kadar ısıtılmasını sağlıyor. Kıyafetin birden fazla modeli bulunuyor ve böylece farklı tarzlara da hitap ediyor. Dayanıklı bir yapıda olan kıyafetler suya karşı da dayanıklılık gösteriyor ve en kötü hava koşullarında bile sorunsuzca kullanılabiliyor. Tüm enerjisini güneşten aldığı için doğaya da zarar vermeyen ceket ve montlar, önemli bir soruna çözüm getirmesiyle Indiegogo'da da hak ettiği desteği bulmuş durumda. Kısa süre içinde toplamayı amaçladığı 25 bin doların 21 binlik kısmını bir araya getiren proje kapsamında montlardan birine sahip olabilmek için en az 139 doları gözden çıkarmak gerekiyor.


538,8 milyon yıl önceki Kambriyen patlamasından bu yana 5 büyük kitlesel yok oluş olayı, irili ufaklı tüm canlıların biyolojik çeşitliliğini azalttı. ABD'li araştırmacılar, yaklaşık 550 milyon yıl önce, Ediacaran olarak bilinen bir dönemde kitlesel hayvan yok oluşunun meydana geldiğine dair kanıtları ortaya çıkardılar. Okyanuslar sünger ve denizanası gibi birkaç tanıdık hayvanla dolu olsa da, biyolojik tarihin bu erken dönemindeki yaşamın çoğu şimdi bize yabancı gelebilir. Hayvanların çoğu yumuşak gövdeliydi. Pek çoğu yere yapışmış bitki yapraklarına benziyordu. Diğerlerinin bir çeşit kabuğu vardı. Virginia Tech paleobiyoloğu Scott Evans ve meslektaşları, dünyanın dört bir yanından Ediacaran'a tarihlenen daha yumuşak hayvan türlerinin nadir fosilleri hakkında veri derlediler. Daha önce tespit edilmiş olan biyolojik çeşitlilikteki ani değişimlerin yalnızca örnekleme önyargıları olmadığını keşfettiler. Daha yumuşak vücut parçaları tipik olarak daha sert, daha mineralize anatomi parçaları kadar kolay fosilleşmediğinden, araştırmacılar tipik olarak Ediacaran'ın sonraki aşamalarında yumuşak gövdeli hayvanların görece yokluğunun basitçe korunma başarısızlığının bir sonucu olduğundan şüpheleniyorlar. Ancak küresel fosil kayıtları aksini gösteriyor. Ekip, Avalon (575 ila 560 milyon yıl önce) ve Beyaz Deniz aşamaları (560 ila 550 milyon yıl önce) olarak bilinen Ediacaran döneminde biyolojik çeşitlilikte genel bir artış olduğunu buldu. Ekip makalelerinde, "Avalon ve White Sea toplulukları arasında beslenme modu, yaşam alışkanlığı, ekolojik katman ve maksimum vücut boyutu açısından önemli farklılıklar buluyoruz" diye yazıyor. Bu iki zaman periyodu arasında, deniz tabanlarına hakim olan mikrobiyal örtülerle beslenen daha küçük hareketli hayvanlar ortaya çıktı. Daha önce hayvanların çoğu yere yapışık filtreli besleyicilerdi. Beslenme modları, Beyaz Deniz ile Nama olarak bilinen son aşama (550 ila 539 milyon yıl önce) arasında değişmedi. Aksine, türlerin şaşırtıcı bir şekilde yüzde 80'i Ediacaran'ın bu iki aşaması arasında yok olmuş gibi görünüyordu. Geçmişte yapılan araştırmalar, bu düşüşün, çevreyi derinden değiştiren ve yavaş yavaş sapsız filtre besleyicilerin yerini alan, yuva yapan veya iz fosiller bırakan hareketli hayvanların sonucu olabileceğini öne sürdü. Fakat bu yeni kanıt, durumun böyle olmadığını gösteriyor. Tüm beslenme modları ve yaşam alışkanlıkları benzer kayıplar yaşadı, Nama'da daha önceki Beyaz Deniz aşamasından bilinen 70 gruptan yalnızca 14 cins hala görülüyor. Daha fazla yeni evrimleşmiş tür olsaydı, yeni ve eski türler arasında zamansal örtüşme de olurdu. Ekip, biyotik replasmanı göz ardı ederek bunun gözlemlenmediğini savunuyor. Evans ve meslektaşları, "Bu topluluklar arasındaki çeşitlilikteki düşüş, bir yok olma olayının göstergesidir; kaybolan cinslerin yüzdesi, 'Büyük 5' kitlesel yok oluşları sırasında deniz omurgasızlarının yaşadıklarıyla karşılaştırılabilir" diyor. Nesli tükenme olayından kurtulan ve Nama döneminde kalan Beyaz Deniz hayvanlarının çoğu, yüksek yüzey alanı/hacim oranına sahip büyük, yaprak benzeri organizmalardı. Bu, bu hayvanların okyanus oksijenindeki azalmayla başa çıkmak için uyum sağladıklarının bir işareti olabilir. Ediacaran'ın sonunda deniz tabanının yüzde 20'sinden fazlasını kaplayan yoğun okyanus anoksisinin belirtilerini bulan 2018 araştırması ile bu fikri destekleyen yeni jeokimyasal kanıtlar da var.


Herhangi bir yumurta veya sperm hücresi gerektirmeyen ve rahmin dışında yetiştirilebilen deneme embriyolar için, iki tür kök hücre kullandılar. Sıfırdan fonksiyonel ve suni bir embriyo geliştirmeyi başardılar. Kök hücreler, vücut dışında, içinde jöle bulunan bir petri kabında üretildi. Bu kök hücreler, tıpkı normal bir embriyo gibi erken evrelerde iç organlara dönüşebildiler. Araştırmacılar, bu teknik sayesinde canlılığın başlangıcı ile ilgili bazı gizemleri de çözeceklerine inanıyorlar. İngiltere'deki Cambridge Üniversitesi'nden araştırma görevlisi Magdalena Zernicka Goetz The Guardian'a verdiği demeçte, Kök hücreler, analitik olarak doğru bölgelerde ve doğru zamanlarda gelişmektedir. Bu bizim için oldukça şaşırtıcıydı. dedi. Araştırmacılar, daha önce de yapay bir embriyo üretmeyi denediler. Fakat, bu deneme sadece embriyonik kök hücrelerle yapılmaya çalışıldığından dolayı kısa sürede başarısızlıkla sonuçlandı. Çünkü, canlılığın başlaması için sadece embriyonik kök hücrelerin kullanılması yeterli değildi. Ekstra embriyonik trofoblast kök hücreleri ve ilkel endoderm kök hücreleri olarak adlandırılan diğer iki kök hücre türü de gelişimin düzgün olması için hayati önem taşıyorlar. ESC'lerle birlikte çalışan bu ekstra kök hücreler, plasentayı ve yumurta kesesini oluşturuyorlar. Ayrıca, bu ekstra kök hücreler organların düzgün gelişebilmesine ve beslenme ihtiyaçlarının sürekli karşılanmasına yarıyorlar. Bu nedenle, Zernicka Goetz ve ekibi, kök hücrelerin gelişebilmeleri için, genetiği değiştirilmiş fare ESC'lerini ve TSC'lerini içeren bir karışım kullanmayı denediler. Bu karışım, kök hücrelerin doğal bir embriyo gibi davranmalarını sağlayan, jel tabanlı bir karışımdır. Yaklaşık 4,5 gün sonra araştırmacılar, normal fare embriyolarına benzeyen birkaç canlı embriyo elde ettiler. Hatta bu embriyolarda, çeşitli doku ve organların farklılaşmaya başladığı gözlemlendi. Zernicka-Goetz, New Scientist'te Andy Coghlan'a yaptığı açıklamada, Doğal fare embriyolarına çok benziyorlar. Daha önce hiç yapılmayan bir şey yaptık. İki kök hücre tipini bir araya getirdik. Bu hücrelerin birbirleriyle etkileşmelerini sağladık. Hücrelerin yardım almadan kendilerini organize edebildiklerini gördük. Farklı kök hücre türleri arasındaki etkileşimlerin, gelişim için önemli olduğunu biliyorduk, ancak yeni çalışmalarımızın gösterdiği en çarpıcı şey, bunun gerçek bir ortaklık olmasıdır. Bu hücreler gerçekten birbirlerini yönlendiriyor. Bu ortaklık olmazsa, şekilsel ve biçimsel olarak doğru bir gelişim gerçekleşmiyor, kilit biyolojik yapılar da zamanında yapmaları gereken faaliyetleri düzgün bir şekilde yerine getirmiyorlar. Fare kök hücrelerinde kullandığımız tekniğe benzer bir yaklaşımı insan kök hücrelerinde de kullanmayı düşünüyoruz. 14 günlükten daha küçük insan embriyonik ve ekstra embriyonik kök hücrelerde meydana gelen gelişim olaylarının benzerlerini yapabileceğiz. İnsan embriyosunun gelişimindeki önemli olayları, gerçek embriyolar kullanmadan inceleyebileceğiz. Bu konuda çok umutluyuz. Embriyoların nasıl geliştiğini bilirsek, nerede hata yaptığımızı da anlayabileceğiz. Amacımız, yapay bir canlı üretmek değil, yaşamın erken safhalarında neler yaşandığını gösteren bir pencere açmak. dedi.. Kapaktaki resimde, fare embriyosunun 96 saatteki aşaması ve 48 saatteki blastosist aşaması vardır. Kırmızı kısım embriyoniktir, mavi kısım ise ekstra-embriyoniktir ve daha sonra plasentayı oluşturacaktır.


Gandhi'nin National Geographic'e yaptığı açıklamaya göre; Eğer çevreci olmayan ürünlerden yaptığımız beslenmemizi değiştirmek istiyorsak, orijinal ürünün daha iyisi ya da özdeşi olmak zorunda. Dünya inek bazlı sütten bitkisel bazlı süte geçiş yapmayacak şeklinde ifade ediyor. Vegan Gandhi ve Pandya inekler, büyüme hormonları ve antibiyotikler ile beslendiği; boynuzları çıkartıldığı; kuyrukları kesildiği kalabalık süt ahırlarının ihtiyacının azaltılması için sütü icat ettiler. Birleşmiş Milletler Gıda ve Tarım Örgütü'ne göre, süt ürünleri dünyadaki yıllık sera gazı emisyonlarının yüzde üçünden sorumlu. Neyse ki onlar için, sentetik inek sütü nispeten basit bir işlem. Yaklaşık yüzde 87'si sudan oluşuyor ve 20'den az bileşene sahip. Gizmag'in haberine göre; Muufri sütü, yapısını oluşturmaya yardımcı olacak altı protein ve zengin bir tat vermek için sekiz farklı yağ asidi içeriyor. İnsülin üretmek için ilaç firmalarının kullandığı aynı işlem kullanılarak süt yapılıyor. DNA, süt ineklerinden çıkartılır ve belirli dizileri, maya hücreleri içine yerleştirilir. İstenilen sıcaklıkta ve konsantrasyonlarda endüstriyel ölçekli petri kaplarına yerleştirilen maya kültürü büyür. Birkaç gün içinde maya, yeterli süt üretimi düzeyine gelir. National Geographic'in haberine göre; mayadan oluşan Muufri sütü içindeki proteinlere rağmen; yağlar, sebzelerden oluşuyor. Süt yağlarının yapısını ve lezzetini yansıtmak için moleküler düzeyde küçük değişikler yapılıyor. Kalsiyum ve potasyumgibi mineraller ve şekerler ayrı alınıyor ve karışıma ekleniyor. Elbette bu, bütün besin değerlerinin ayarlanmış olduğu anlamına geliyor. Böylece bu yapay süt, normal sütten daha iyi olabilir. Başlangıçta, Muufri sütün normal süte göre fiyatı daha pahalı olacak olsa da Gandhi ve Pandya üretimi büyüterek daha ucuz hale getirmeyi istiyor. Normal süt gibi bakteri içermediği için raf ömrü de daha uzun olacaktır. Araştırmacılar, gelecek yılın ortalarına doğru market raflarında bu yapay sütün yer almasını umut ediyorlar.


İlk yıldızlararası ziyaretçinin, 'Oumuamua' adlı bir gök taşının keşfi, bilim camiasında heyecan dalgaları yarattı. Aynı zamanda bir gizem başlattı. Cisim bir asteroidin tüm özelliklerine sahipti, küçük boyutluydu ve görünür bir kuyruğu yoktu; ve yine de yıldızımıza yaklaşırken gizemli bir şekilde hızlandı, daha çok bir kuyruklu yıldız gibi davrandı ancak gaz attığına dair herhangi bir kanıt yoktu. Şimdi, nedenini biliyor olabiliriz. Bilim insanları bir çeşit gaz çıkışından şüpheleniyorlardı. Ve cismin bir tür uzaylı sondası olduğuna dair garip bir iddia olmasına rağmen, araştırmacılar yıldızlararası cismin nasıl bu tuhaf şekilde hareket ettiğini bulmaya koyuldular. Şimdi cevabı bulduklarını düşünüyorlar. Gerçekten de nedeni bu kuyruklu yıldız cisminden gaz çıkışına bağlıydı. Spesifik olarak, kuyruklu yıldızdan kaçan hidrojen, tuhaf hareketini açıklamak için ihtiyaç duyduğu itişi verirdi. Araştırmacılar, hidrojenin oluşması için bir yola ihtiyaç duyuyorlardı ve yıldızlar arasındaki kozmik radyasyonun, hidrojeni su buzundan serbest bırakabildiği ortaya çıktı. UC Berkeley'de kimya yardımcı doçenti baş yazar Dr. Jennifer Bergner, bir açıklamada, "Yıldızlararası ortamda seyahat eden bir kuyruklu yıldız, temelde kozmik radyasyonla pişer ve bunun sonucunda hidrojen oluşturur. Bizim düşüncemiz şuydu: Eğer bu oluyorsa, onu gerçekten cisme hapsedebilir miydiniz, böylece Güneş Sistemi'ne girdiğinde ve ısıtıldığında, o hidrojeni dışarı atardı? Bu, yer çekimi olmayan ivmeyi açıklamak için ihtiyaç duyduğunuz kuvveti nicel olarak üretebilir mi?" dedi. Aslında, yüksek enerjili parçacıkların buza neler yapabileceğine dair, 1970'lere kadar uzanan onlarca yıllık araştırmalar var. Ekip, bazı analizlerin öne sürdüğü gibi, kozmik ışınların buza onlarca metre nüfuz etmesini ve bunun dörtte birini veya daha fazlasını hidrojen gazına dönüştürmesini bekliyor. Bu, büyük bir kuyruklu yıldız için fazla olmayabilir, ancak 'Oumuamua'nın sadece 115'e 111 metre boyutunda ve yaklaşık 19 metre kalınlığında olduğu tahmin ediliyordu. Bergner, "Birkaç kilometre çapındaki bir kuyruklu yıldız için, gaz çıkışı cismin kütlesine göre gerçekten ince bir kabuktan olacaktır, bu nedenle hem bileşim açısından hem de herhangi bir ivme açısından, bunun ille de algılanabilir bir etki olmasını beklemezsiniz. Fakat 'Oumuamua çok küçük olduğundan, aslında bu ivmeyi güçlendirmek için yeterli gücü ürettiğini düşünüyoruz." diye açıkladı. Şimdi Cornell Üniversitesi'nde çalışan Darryl Seligman ile Bergner tarafından geliştirilen model, 'Oumuamua'nın olağandışı özelliklerini, gözlemlere uyması için ekstra parametreler eklemek zorunda kalmadan açıklıyor. Ve bu çalışma, bu cismin başka bir güneş sisteminin kenarındaki gezegenimsi bir parça, belki de Pluto benzeri bir cisim olduğu fikrini bir kez daha destekliyor. Seligman, "Güneş Sistemi'nde hiç toz koması olmayan bir kuyruklu yıldız görmemiştik. Bu nedenle, yer çekimi olmayan ivme gerçekten tuhaftı." dedi. Bergner, "Ana çıkarım, 'Oumuamua'nın ağır işlemden yeni geçmiş standart bir yıldızlararası kuyruklu yıldız olmakla tutarlı olduğudur. Çalıştırdığımız modeller, Güneş Sistemi'nde kuyruklu yıldızlar ve asteroitlerden gördüklerimizle tutarlı. Yani, aslında bir kuyruklu yıldıza benzeyen bir şeyle başlayabilir ve bu senaryoyu çalıştırabilirsiniz." dedi.


Su bazlı hidrojel damlacıkları ve ışığa duyarlı proteinlerin birleşiminden elde edilen sentetik retina, benzer biyolojik işlevselliğini taklit ederken, iç gözün geri kalan kısmını oluşturan dokuyla uyumlu olarak tasarlanmıştır. Oxford Üniversitesi'nden biyokimyager Vanessa Restrepo-Schild, "İltihaplanma veya yara izine neden olan retinal implantlar gibi yabancı cisimlerin bu kadar zararlı olmasının nedeni, insan gözünün inanılmaz derecede hassas oluşudur." diye belirtiyor. Retina, fotoreseptör olarak adlandırılan milyonlarca ışığa duyarlı hücrenin, göz önünde bulunan, göz bebeği vasıtasıyla yönlendirilen fotonları kaydeden gözün arkasında konumlanmış bir membrandır. Sağlıklı gözlerde, fotonlar zarın içine girdiğinde, fotoreseptörler ışığı sinir sistemi vasıtasıyla beyine giden elektrik sinyallerine dönüştürürler ve bu sinyaller yorumlanarak, çevremizdeki dünyayı resimlememize yardımcı olur. Gen mutasyonları, fotoreseptör hücrelerin ölmesi gibi retinal dejenerasyonlara yol açabilir; bu da retinitis pigmentosa hastalığında olduğu gibi ışığı beynimizin anlayabileceği sinyallere dönüştüremediği anlamına gelir. Tüm bu nedenler, sentetik retinanın çıkış noktasıdır. Restrepo-Schild'in ekibi, Archaea gibi tek hücrelili mikroorganizmalarda bulunan ışığa duyarlı bir protein olan bakterihodopsin içeren 4 x 4 sulu damlacık dizisi oluşturarak sentetik bir yardımcı malzeme geliştirdiler. 16 piksel bir şebeke gibi davranan bu hidrojel hücreleri, çok basit, düşük çözünürlüklü bir retinayı taklit eder. Laboratuvar testleri üretilen bu retinanın, basit, bloklu, ışık modelleri ile aydınlatılmış gri ölçekli görüntüler kaydetme yeteneği olduğunu gösteriyor. Sentezlenen bu retina, doğal retina elde etmek için bir başlangıç olarak sayılıyor. Restrepo-Schild, "Sentetik retina, orijinal retinadaki gibi, gözümüzün arkasında bulunan nöronları harekete geçiren elektrik sinyalleri üretebilir." diyor. Bu cihaz bizim gördüğümüz ilk sentetik retina değil. Araştırmacılar, sağlıklı fotoreseptör hücrelerinin yokluğunda, ışığa yanıt veren biyonik gözlerin tasarlanma yollarını bulmak için, yıllardır bu konuyu inceliyorlar. Restrepo-Schild, önceki sentetik retinaların başarısına rağmen, onun prototipi gibi yumuşak, su bazlı bir dizinin, göze implante edildiğinde, sert ve dayanıklı materyalleri içeren mekanik cihazlara kıyasla daha az yan etki göstereceğini öngörmektedir. İşitme hissi, dokunma ve ışığı algılama yeteneği gibi temel vücut fonksiyonların arkasındaki ilkelerini aldım ve onları doğal, sentetik bileşenlerle bir laboratuvar ortamında inceledim." diyor. Araştırmacılar, henüz canlı dokuda test edilmemiş olan prototiplerini şimdiye kadar sadece bir teorik kanıt olarak kabul ediyor, ancak bunu biyonik implant haline getirmeye çalışıyorlar. Ekip ayrıca, cihazın sadece siyah ve beyaz renkleri algılamasını değil, renkleri kaydetmeyi ve sonrasında hayvan çalışmalarında sentetik implantın test edilmesini düşünüyor. Çalışmanın yolunda gitmesi durumunda, klinik çalışmaların insan denekler üzerinde denenmeye başlanması da amaçlanmaktadır. Halen yapılması gereken araştırmaların ışığında, gece körlüğünün dünya çapında 4.000 kişiden birinde görüleceği tahmin edilse de, böyle yumuşak bir implantın , retinal dejenerasyona maruz kalmış hastaları tedavi edeceği, bu çalışmada ön görülen olumlu sonuçların içindedir.


Bigumigu'nun haberine göre; Aerovelo adlı Kanadalı mühendislik şirketi tarafından tasarlanan bisiklet Eta, Dünya İnsan Gücü Hız Yarışması'nda geçtiğimiz yıl 140 kilometre hıza çıkarak rekor kırmıştı. Bu yıl aynı yarışta önce saatte 142 kilometre hız rekoru kırıldı. Ardından yarışmanın son gününde Eta ekibi bu rekoru geliştirerek saatte 144 kilometreye çıkardı. Eta'nın bu yarışlar sırasındaki sürücüsü Aerovelo'nun kurucularından Todd Reichert idi. Eta'nın 144 kilometre hıza ulaşması için pedalla üretilmesi gereken güç, yaklaşık 3 adet ampülü aydınlatabilecek güce eşit. Bu durum insanın aklına, Elektirikli otomobil fikrinden vazgeçip pedalla ulaşıma ağırlık verdiğimiz bir gelecek mi yaratmalıyız? sorusunu getiriyor. Sürücü için kullanımı zor bir bisikletmiş izlenimi yaratsa da ağırlık merkezinin alçakta olması, jilet gibi incecik tekerlekleri, hafifliği ve hızı aslında kullanım kolaylığı yaratıyor. Özellikle hafif bir taşıt olması hedeflenen Eta, yaklaşık 25 kg ağırlığında. Aerovelo'ya göre, Eta'nın karbon fiber dış yüzeyi havanın aerodinamik direncini pek çok ana akım otomobilden 100 kat daha iyi kesiyor. İçine yerleştirilmiş 2 video monitörü, sürücünün yolu görebilmesini sağlıyor. Eta'nın tekerleklerinin dönüş hızı sıradan bisikletlerin 3 katı ve dakikadaki devir sayısı 1200 rpm'e kadar çıkabiliyor. Eta ile bu yıl en son yakalanan başarı saatte 144 km hız rekoru oldu. Gelecek sene saatte 145 km hız sınırının zorlanması bekleniyor.