Yeni bulunan organın, daha önce insan vücudundaki parçalanmış yapıların bir arada durması sonucu meydana geldiği düşünülüyordu. Ancak Lancet Gastroenteroloji ve Hepatoloji dergisinde yayınlanan makalede, İrlanda'daki Limerick Hastanesi Üniversitesi'nden araştırmacıların mikroskobik incelemeler sonucu mezenterin tek parçadan oluşan bir organ olduğunu keşfettiği açıklandı. Sindirim sistemimizde olan bu organ zaten görünür haldeydi, ancak farklı bir yapı olduğu ilk defa bilim literatürüne geçti. Mezenter, karın zarının ikiye katlanmışı, karın boşluğunu kaplayan ve her şeyi bir arada tutan yeni bir organ olarak tanımlanıyor. Sinirler ve damarlar organın içinde bulunuyor. Bu yeni keşifle, insan organlarının toplam sayısı 79'a yükseldi. Mezenter'in tek parçadan oluştuğunu ilk olarak 2012 yılında keşfeden İrlandalı bilim insanı J. Calvin Coffey, bu gelişmeyle birlikte 100 yıllık anatomi bilgisinin de yanlış olduğunun ortaya çıktığını belirtiyor. Coffey, 'Mezenter'in önceki kanının aksine parçalanmış yapıların bir araya gelmesiyle oluşmadığını, tek parça ve sürekli bir yapı olduğunun ispatlandığına dikkat çekiyor. Leonardo Da Vinci yaklaşık 500 yıl önce mezenteri bir organ olarak nitelese de tıp dünyası bu iddiayı kabul etmemişti. Bundan sonraki aşamanın mezenterin işlevini tespit etmek olduğunu söyleyen Coffrey "Bu evrensel olarak geçerli ve hepimizi etkiliyor. Bundan önce mezenterik bilim diye bir alan yoktu. Bundan sonraki adım işlev. Eğer işlevi anlarsanız, normal olmayan işlevi ve hastalığı da anlarsınız" dedi. Keşfin ardından en etkili ve önemli tıp kitabı 'Grey's Anatomy' son edisyonunda mezenteri organ olarak tarif etti.


Anatomi ders kitaplarını güncellemenin vakti geldi çünkü yepyeni bir vücut parçası keşfedildi! Bilim insanları tarafından alt çenedeki çiğnemede önemli rol oynayan bir kas tabakası Annals of Anatomy dergisinde tanımlandı. Çene kaslarının en belirgini olan masseter kasının derinliklerinde yer alan yeni kas, elmacık kemiklerinin arkası ile alt çene arasında bulunur. Çiğneme sırasında parmaklarınızı yanaklarınızın arkasına yerleştirerek masseter kasını hissedebilirsiniz. Bu kasın, biri derin biri yüzeysel olarak sadece iki katmandan oluştuğu düşünülüyordu. Yine de bazı metinler gizemli bir süper derin, üçüncü katmana atıfta bulunmuştu. Basel Üniversitesi Diş Hekimliği Merkezi'nden Profesör Jens Christoph Türp yaptığı açıklamada, "Bu çelişkili açıklamalar ışığında, masseter kasının yapısını kapsamlı bir şekilde yeniden incelemek istedik" dedi. Basel Üniversitesi Biyotıp Bölümü'nden Türp ve Dr Szilvia Mezey liderliğindeki ekip sonunda bu zor üçüncü katmanı keşfetti. Yeni kas, elmacık kemiklerinin arkası ile alt çene arasında bulunur. Mezey, "Masseter kasının bu derin bölümü, seyri ve işlevi açısından diğer iki katmandan açıkça ayırt edilebilir. Yeni tabaka, alt çenenin stabilize edilmesinde rol oynuyor. diye ekledi Mezey. Ayrıca bu kasın alt çeneyi geriye çeken masseterin tek parçası olduğuna inanıyor. Ekip, formaldehit içinde korunmuş 12 kafatasını parçalara ayırdı ve 16 "taze" kadavranın BT taramalarını inceledi. Ayrıca yeni kas tabakasının konumunun ve olası işlevinin belirlenmesi için canlı birinden bir MRI taramasını inceledi. Tabii ki, havalı yeni bir vücut parçasının havalı yeni bir isme ihtiyacı var. Ekip, alt çenenin kaslı kısmına yapıştığı için buna Musculus masseter pars coronidea - masseterin koronoid kısmı anlamına gelir - denilmesini önerdi makalede. Yazarlar, bulgunun sadece anatomik olarak önemli olmadığı, aynı zamanda klinik olarak da önemli olabileceği sonucuna varıyor. Masseter kasının kesin bilgisi, alt çene cerrahisini ve tedavilerini de iyileştirecektir. Türp, "Genel olarak son 100 yılda yapılan anatomik araştırmaların eksiklik bırakmadığı varsayılsa da, bulgumuz biraz zoologların yeni bir omurgalı türü keşfetmesine benziyor." dedi.


Bu icatlar mükemmel oldukları kadar ürkütücüler çünkü türümüzü mükemmelleştirmek adına ne kadar uzağa gidebiliriz? Eğer türümüzün standardı kusursuz bir biyolojik yapı olacaksa, insanlığın geleceği tamamen mükemmelliği kovalamaya bağlı olacaktır. Gelecek bilimci ve Harvard'lı araştırmacı Juan Enriquez'e göre, öncelikli olarak yeniden şekillendirilmiş genler, organlar ve hücreler sayesinde hızlıca gelişecek olan bir evrim, bizi, bir zamanlar uçamayan dinazorların karşılaştıkları yıkımdan kurtaracaktır. Dünya tarihinde daha önce 5 adet kitlesel yok oluşun meydana gelmesi, insanlığın dünya üzerinden tamamen silineceği ihtimalini güçlendiriyor. Kaynağı bir asteroit, salgın veya bir süper volkan olsun ya da olmasın, geçmişimizin bize öğrettiği birşey varsa o da rahatlıkla yaşayabildiğimiz evrenin bu ufacık alanında zamanımızın kısıtlı olduğudur. Artık ne kadar rahatsız edici görünse de, etik olarak, bu kaçınılmazlığa hazırlanmak bizim elimizde. Enriquez'in belirttiğine göre, kitlesel yok oluşların doğal ve normal olduklarına, aynı zamanda periyodik bir düzende gerçekleştiğine inanıyorsak, türlerimizi çeşitlendirmek artık bir zorunluluk haline gelmiştir. Mars'ı ele alalım. Gelecekte bir gün, dünya üzerindeki yaşamı imkansız kılacak bir olay gerçekleştiğinde, Kızıl Gezegen'in koşullarına yeterince direnç gösterebilmek adına biyolojimizde değişiklikler yapmamız gerekecek. Bu değişiklikler; bizi süper-insan hislerine sahip kılacak implantlar yerleştirmek ya da çok daha hızlı koşabileceğimiz dış iskeletler geliştirmekten ibaret değil. Eğer Güneş Sistemi'nin geri kalanında da yaşayabilmeyi düşünüyorsak, Kardaşev Ölçeği üzerinde 3. tür bir uygarlık kurmamız lazım. Yani, türümüzün hayatta kalabilmesi için farkedilemez olabilmek gerekiyor. Juan Enriquez'in deyimiyle, bir İç-Güneş Sistemi medeniyeti olabilmek için, 3. tür bir uygarlık yaratılacak ve bu uygarlık dünya üzerinde olandan çok daha farklı görünecek.


2016'da pek çok bilimsel gelişmeye tanık olduk fakat gerçek gelişmelerin yanı sıra yalan haberler de gözümüzden kaçmadı. Örneğin dünyanın düz olduğu, iklimlerin değiştiği haberleri... Bilim insanları, ardında hiçbir dayanağı olmayan bu haberlerin neden uydurulduğunu bizler için araştırmışlar. Hatta bu akıma anti-aydınlanma hareketi ismini vermişlerdir. Araştırmacılar, insanların bilimi reddetmelerine sebep olan birkaç anahtar faktör tanımlamışlar. Üstelik bu faktörler, kişilerin ne kadar eğitimli ya da ne kadar zeki oldukları ile hiç ilgili değil. Yapılan çalışmaya göre; araştırmacılar, bilimsel gerçekleri reddeden kesimin, iklim değişikliği, aşı güvenirliği, evrim gibi bazı konular üzerinde yoğunlaştığını söylüyorlar. Ayrıca bu reddeden kişiler, tıpkı bilimi kabul edenler gibi bilimle oldukça ilgili ve iyi eğitim görmüş kişiler. Sorun şu ki; gerçekler söz konusu olduğunda, insanlar bir bilim insanı kimliğinden uzaklaşarak, aşırı savunmacı bir yaklaşımla düşünmeye daha meyilli oluyor. Bilimsel bir gerçek üzerinde bu tarz düşünmek kişileri, tüm bilgi birikimi arasından sadece inanmak istediklerini seçip bunu doğrulamaya yönelik çalışmaya itiyor. Örneğin, iklim değişikliğinde insan faktörünün etkili olmadığını düşünen biri, bu sonucu destekleyen yüzlerce çalışmayı göz ardı ederek yalnızca ulaşmak istediği sonucu destekleyen fikirler üzerinde çalışacaktır. Bu tutum literatürde bilişsel önyargı olarak bilinmektedir. Oregon Üniversitesi'nden araştırmacı, Troy Campbell'a göre; insanlar bilimsel gerçeklerden kaçmak için, dinsel, politik ve kişisel inançlarını öne sürüyorlar. Ayrıca, kendi görüşlerini destekleyen gerçeklerin de konu ile daha fazla ilgili olduğunu düşünüyorlar. Fakat gerçekler inançları ile ters düştüğü zaman inkar etmeye gerek duymadan, gerçeklerin konu ile ilgili olmadığını savunuyorlar. Bu çalışma, bir dizi röportaj sonucunda oluşturulmuş ve araştırmanın meta-analiz sonuçları yayımlanmıştır. Ayrıca sonuçlar, San Antonio'da Society for Personality and Social Psychology sempozyumunda sunulmuştur. Bu çalışmanın yapılmasındaki amaç aslında; bilimsel iletişim hakkındaki yanlışların belirlenmesi ve bunların 2017'de çözüme kavuşturulmasıdır. Bu çalışma yeni yayımlandığı için, nihai bir sonuca henüz ulaşılabilmiş değil fakat şimdiye kadar alınan sonuçlar, belirli bir konuda kendi gerçeklerine inanan kişilerin düşüncelerinin değiştirilebileceğine dair yeterli bilginin olmadığını gösteriyor. Araştırmacılar, sorunun çözülmesi için insanların bilimsel gerçekleri kabul etmek konusundaki isteksizliklerinin nedenleri üzerinde düşünülmesini ve yeni fikirlerle tanışmaları için uygun zemin yaratılmasını öneriyor. Araştırmacılara göre; problemin büyük bir kısmı, kişilerin politik ve sosyal bağlantılarından kaynaklanıyor. Yale Üniversitesi'nden Dan Kahan yaptığı açıklamada; insanlar eskiden de bilimsel gerçekleri, kendi görüşlerine göre seçerek ayırırlardı fakat bu şimdiki kadar büyük bir problem değildi. Çünkü eskiden bilimsel gerçekler politik ve kültürel liderleri destekleyecek şekildeydi ve halkı bu konuda yönlendirebiliyordu. Oysa şimdilerde, bilimsel gerçekler, kültürel üstünlük ile mücadele etmekte bir araç olarak kullanılmakta ve bu da bilimsel iletişimde problemlere yol açmaktadır. Araştırmacılar, kişilerin yüzeysel tutumları ile uğraşmak yerine motivasyonları üzerinden mesajlar yollamanın işe yarayabileceğini düşünüyorlar. Örneğin, iklimsel kuşkular üzerinde düşünecek olursak, bu konuda fikir birliği edilen kısım tespit edilip, sonrasında, bu düşünceleri düzene sokmak için mesajlar verilebilir. Araştırmacılar, anti-aydınlanma hareketini görmezden gelmeye devam etmenin riskli ve ağır sonuçları olabileceğini de belirtiyor. Örneğin aşılamaya karşı olan görüşler, insanların hayatına mal olacak boyutlara gelebilir ya da iklimsel kuşkular nedeniyle, ekonomik, sosyal ve ekolojik tehditlerin boyutları artabilir. Araştırma ekibi son olarak; bugüne kadar önemli konuların anlaşılmasında, sebep ve kanıtların göz önünde bulundurulduğu ve bu gerçeklerin korkular, gelenekler, ilgiler ya da inançların gölgesinde kalmadığını fakat son bulgulara göre bu düşünme yönteminin saldırı altında olduğunu belirtiyor.


Batı Avustralya'daki sahil kasabası Exmouth, 20 Nisan 2023'te en muhteşem astronomik olaylardan biri olan tam güneş tutulmasını yaşayacak. Tutulmalar binlerce yıldır bizi büyülemiştir. Ancak bir güneş tutulmasını tüm görkemiyle tam olarak ne zaman ve nerede izleyebileceğimizi hesaplamanın şaşırtıcı derecede zor olabileceği anlaşılmıştır. Gökyüzüne çok hakim olan Güneş ve Ay, antik kültürler için gözlemlenmesi en büyüleyici gök cisimleriydi. Doğal olarak, hareketlerini tahmin etmeye ve öngörmeye de çalıştılar. Güneş'in hareketi oldukça basitken, Ay gökyüzünde çok daha karmaşık bir şekilde hareket eder. Her şeyden önce, evreleri vardır; ayrıca Dünya'nın etrafında eliptik bir yörüngede hareket ederken görünür boyutta büyür ve küçülür. Bunun da ötesinde, Ay gökyüzündeki yolculuğunda oldukça gelişigüzel bir şekilde sallanıyor ve yalpalıyor gibi görünür, bu da yörüngesini doğru bir şekilde tanımlamayı son derece zorlaştırır. Aslında, Ay'ın hareketini açıklamak, Isaac Newton'un başını ağrıtan tek sorundu. Tutulmalar çok ürkütücü olduğundan, birçok eski insan bunların meydana gelmesini hem yazıda hem de sanatta not etmiş ve bu tür olayların tekrar eden özelliklerini keşfetmiştir. Bir ay tutulması sırasında, Dünya'nın normalde dolunayı aydınlatacak olan güneş ışığını engellediği yerde, sönük Ay kanlı bir renk alır. Pek çok kültür bu tür olaylara (1453'te Konstantinopolis'in Düşüşü sırasında görülen kısmi ay tutulması gibi) önsezi bağlamış ve oldukça makul bir şekilde bu tür bir sonraki olayın ne zaman gerçekleşebileceğini merak etmiştir. Dünyanın dört bir yanındaki çeşitli kültürler bağımsız olarak tutulmaların 18 yıllık bir döngüde meydana geldiğini keşfettiler. Bu, Babilliler ve Asurlular tarafından yazılı kayıtlarda bahsedilmiştir ve sözlü gelenek, döngünün Torres Boğazı Adalıları tarafından şimdiki Avustralya'da törensel amaçlar için kullanıldığını öne sürmektedir. Ardışık olarak bin yılı aşkın bir süre devam edebilen bu 18 yıllık döngü, günümüzde Saros döngüsü olarak bilinir. "Saros" kelimesi, 10. yüzyıl Bizans Suda ansiklopedisinde bahsedilmiştir ve muhtemelen Yunanca kökenlidir . Saros döngüsü, Güneş-Dünya-Ay sisteminin neredeyse tamamen aynı üçgen konfigürasyona dönmesinin ne kadar sürdüğünü temsil eder. Dolayısıyla, bir ay tutulması görürseniz, 18 yıl sonra Dünya'nın çoğu yerinden görülebilen bir başka tutulma bekleyebilirsiniz. Tam bir güneş tutulması gözlemleyen antik bir kültür olsaydınız, gerçekten çok şanslı olurdunuz (bunlar Dünya'nın belirli bir bölgesinde kabaca her 375 yılda bir meydana gelir). Ancak 18 yıl sonra benzer bir olay görür müydünüz? Ne yazık ki hayır. Muhtemelen 18 yıl sonra başka bir tam güneş tutulması olsa da, gezegenin tamamen farklı bir bölgesi üzerinde olacaktır. 54 yıl sonra - üç Saros döngüsü - tutulma bölgesi Dünya'daki kabaca aynı konuma geri dönmüş olmalıydı. Ancak, önceki gözlem noktasından binlerce kilometre uzakta olabileceğinden, yalnızca çok kabaca. Dünya çapında, kabaca her 18 ayda bir, yılda iki olası "tutulma mevsiminden" birinde görülebilen bir tam güneş tutulması vardır. Bu, 18 yıllık bir Saros döngüsünden çok daha sıktır ve birden fazla tekrar eden Saros sekansının aynı anda üst üste gelmesi ve her birinin en az altı ay kayması nedeniyle mümkündür. Örneğin, Sidney'de görülecek olan 2028 tam güneş tutulması, bu yılki tutulmadan tamamen farklı bir Saros sekansının parçasıdır. Yaklaşık bin yıl sonra, uzun süreli bir Saros sekansı sona erdiğinde, biraz farklı zamanlamayla bir diğeri başlayacaktır. Öyleyse eski atalarımız tutulmaları gerçekten tahmin edebiliyor muydu? Ay tutulmalarından ve hatta belki kısmi güneş tutulmalarından bahsediyorsak, evet. Ünlü bir tahmin örneği, M.Ö. 585'teki Thales Tutulması'dır, ancak Yunanistan üzerinde bir tam güneş tutulması meydana gelmesi neredeyse kesinlikle bilimden çok şans eseriydi. Yani, 18 yıl sonra (M.Ö. 567) bir tam güneş tutulmasının şu anda Amerika Birleşik Devletleri olan yerde görülebileceğini tahmin edemezlerdi. Gece gökyüzünü tahmin etmek için kullanılan şaşırtıcı derecede karmaşık 2.000 yıllık mekanik bir cihaz olan ünlü Yunan Antikythera Düzeneği muhtemelen 18 yıllık Saros'u doğru bir şekilde hesaplayabiliyordu. Ancak önemli bir şekilde, Dünya üzerindeki belirli bir yerdeki tam güneş tutulmalarını tahmin edemezdi - sadece zamanlamalarını. Özetle, eski insanların ay tutulmaları ve kısmi güneş tutulmalarının zamanlamalarını tahmin edebildikleri açıktır, ancak insanların tam güneş tutulmalarının zamanlarını ve yerlerini tahmin ettiklerine dair ikna edici bir kanıt yoktur. Modern bilim çağına girerken, bir tam güneş tutulmasının ilk gerçek tahmini 1715'te gerçekleşti. Edmond Halley , oldukça uygun bir şekilde Londra'daki kendi evinin üzerinden geçen bir tam güneş tutulmasını, dört dakika ve 20 mil içinde, doğru bir şekilde tahmin etti. Bunu, Isaac Newton'un yeni yer çekimi ve yörünge mekaniği teorilerinden tam olarak yararlanarak yaptı: Principia. Bugün, tutulmaları tahmin etmek için tüm Güneş Sistemi'nin yörüngelerini hesaplamaya dayanmıyoruz. Örneğin, NASA, eski bir tekniğin oldukça gelişmiş bir biçimini kullanıyor - örüntü tanıma. NASA, yaklaşık 38.000 tekrar eden matematiksel terim kullanarak, 1000 yıl sonrasına kadarki güneş ve ay tutulmalarını tahmin edebilir. Bunun ötesinde, Ay'ın yalpalaması ve Dünya'nın değişen dönüşü, tutulma tahminini daha az doğru yapar. Bu ay bir tam güneş tutulmasına tanık olacak kadar şanslı olanlarınız, bu ortak deneyimin binlerce yıldır dünyanın her yerindeki insanlar için ne anlama geldiğini düşünmek için bir dakikanızı ayırın. Bu olayı tahmin etmeye ve açıklamaya çalışmak, matematik ve yörünge mekaniğindeki ilerlemeleri doğrudan yönlendirdi ve güzelliği ile bilimsel bilgimizin sınırlarını benimsemek zorunda kaldık.


Geçen Eylül ayında, insanlık ilk gerçek gezegen savunma testini gerçekleştirdi. Ve dedikleri gibi, iyi bir saldırı en iyi savunmadır, bu yüzden "kavgayı" doğrudan asteroitlere götürdük. NASA'nın DART görevi, asteroit Didymos'un daha küçük yoldaşı olan Dimorphos'a çarparak yörüngesini değiştirdi. Anında yapılan analizler bunun bir başarı olduğunu gösterdi ve bugün yayınlanan takip çalışmaları, beklentilerimizin ötesine geçtiğini doğruladı. DART, Double Asteroid Redirection Test'in kısaltmasıdır ve bir kinetik çarpma aracıdır. Gezegen savunmasına yönelik bu yaklaşım, küçük ama hızlı bir uzay aracının "tehlikeli" cisme çarptığını görür. Çarpma, gök cismine momentum kazandırır ve yörüngesini değiştirir. Dimorphos tehlikeli değildi, ancak Didymos'un yörüngesinde döndüğünden, yörüngesinin yavaşlatılarak ne kadar içe doğru hareket ettirilebileceğini görmek için mükemmel bir test alanıydı. Tek başına çarpmadan beklenti, periyodunu yedi dakika kısaltmaktı. Nihai sonuç yaklaşık 33 dakikaydı ve bunun nedeni, salınan enkaz bulutuydu. Kuzey Arizona Üniversitesi'nden Dr. Cristina Thomas, IFLScience'a, "İnsanlar, DART görevini uzayda bilardo oynamaya benzeyen oldukça basit bir deney olarak düşünebilir - bir katı uzay aracı bir katı asteroide çarpar. Bununla birlikte, asteroitler katı bir kayadan çok daha karmaşıktır, aslında çoğu asteroit moloz yığınları olarak düşündüğümüz şeydir. dedi. Thomas, DART görevinin etkisi hakkında yayınlanan beş makalenin baş yazarlarından biri. Makalesi, Dimorphos'un periyodundaki değişime odaklandı. Birlikte bu araştırma, teste ilişkin mevcut en iyi anlayışımızı sağlar ve diğer cisimler ve gezegen savunması hakkında fikir verir. Sağlanan momentum, farklı bir makalede tahmin edildi ve bu, tek başına çarpmadan daha fazla momentumun atılan maddeden geldiğini öne sürdü. Thomas, IFLScience'a, Uzay aracıyla bir moloz yığınına çarparsanız, çok fazla madde atılacak ve cisimden uçup gidecektir. Bunu erken çarpma sonrası görüntülerimizde görüyoruz. Atılan bu madde momentum taşır. Gözlemlediğimiz periyot değişikliğinin yalnızca çarpan uzay aracından gelen momentum transferinin sonucu değil, aynı zamanda atılan maddenin hareketinden kaynaklanan ekstra momentum artışından da kaynaklanır. diye açıkladı. DART çarpmasının, biri asteroide çarparken uzay aracı tarafından sıyrılan, iki kaya arasında gerçekleştiği tahmin ediliyor. Olayı, LICIACube adlı küçük bir uzay aracının yanı sıra uzayda ve Dünya'da çok sayıda teleskop izledi. Bunların arasında, enkaz bulutunun oluşumunu ve evrimini takip edebilen Unistellar teleskoplarını kullanan vatandaş bilim insanları da vardı. Kenya'daki bir gözlemci ve Reunion Adası'ndaki iki gözlemci, çarpmayı canlı olarak gördü ve dünyanın dört bir yanındaki insanlar, bulutun özelliklerini belirleyebilme gözlemleriyle takip etti. Bir Unistellar teleskopundan görülen DART çarpması. Unistellar'ın Kurucusu ve CEO'su Laurent Marfisi, IFLScience'a, Bunu bu kadar net görmeyi beklemiyorduk. Asteroidin parladığını ve ardından etrafında dağılan bir bulutu görüyorsunuz. Sahip olduğumuz kullanıcı ağının gücüne sahiptik ve bu da bulutların gelişimini görmek için bir ay boyunca bunun sonuçlarını takip etmemizi sağladı." dedi. Hepsi makalede ortak yazarlar olan vatandaş bilim insanları, ikili asteroit sisteminin, cismin birçok özelliğini tahmin etmelerini sağlayan, parlaklığını ölçtüler. Olay yapay bir "kuyruklu yıldız" veya aktif bir asteroit yarattı. Bu aslında, başka bir makalede tartışıldığı gibi, aktif asteroitler çalışmasında fikir verir. Unistellar, salınan maddenin Dimorphos'un kütlesinin yüzde 0,3 ila 0,5'i arasında olduğunu tahmin ediyor. Unistellar'ın kurucu ortağı ve Bilimsel Direktörü Dr. Franck Marchis, IFLScience'a, "Kadirden ve aktif ana kuşak kuyruklu yıldız gözlemlerinden tanelerin boyutuna ilişkin varsayımlar yaparak, çarpışmadaki kütle kaybını türettik. Makalemizde anahtar nokta budur; Dimorphos'un periyodundaki değişim gibi diğer yöntemlerden elde edilen verilerle sonunda uyuşan anlamlı veriler elde edebilmek için çarpmayı temelde bir kuyruklu yıldızın yaratılması olarak ele aldık. dedi. Marfisi, Unistellar teleskoplarının renkli görme yeteneğini de vurguluyor. Atılmanın belirgin bir kırmızı tonu olduğunu gördüler. Tozun içinden geçen bir ışığın etkisi mi yoksa gerçek bir renk mi olduğu şu anda net değil. Avrupa Uzay Ajansı'nın gelecek yıl başlayacak olan Hera görevi, 2026'nın sonlarında asteroitlere ulaşacak ve bu konuda daha fazla bilgi sağlayacak. En azından önümüzdeki 100 yıl boyunca Dünya'yı tehdit eden bilinen bir asteroit yok. Bölgesel yıkıma yol açabilecek daha küçük cisimleri içeren kataloğumuz yine de tam olarak tamamlanmadı. Hiç kullanılmamak ümidiyle de olsa, gezegen savunma yöntemleri önemlidir. DART, bu yayındaki başka bir makalede bildirildiği gibi kinetik çarpma araçlarının çalıştığını gösteriyor. Thomas, IFLScience'a, "Bir kinetik çarpma aracı kullanmamız gerekirse, çarpma aracından basit bir çarpışmadan daha fazla sapma bekleyebiliriz. Bu, bir asteroidin yolunu daha az uyarı süresiyle değiştirebileceğimiz anlamına gelir. Gerçek bir hedefi saptırmamız gerekirse bu gerçek inanılmaz derecede önemli olacaktır." dedi. Thomas'ın makalesi ve diğerleri Nature dergisinde yayınlandı.


Özellikle erken yaşlarda sıkça görülen bir davranış olan kendi kendine konuşmanın, çocuklarda gelişimin bir parçası olduğu, yeni kavramları öğrenmelerini kolaylaştırdığı ve çocuklara davranışlarını yönlendirme imkanı verdiği düşünülüyor. Örneğin bir çocuğun ayakkabısının bağcıklarını bağlarken kendi kendine konuşması, bir sonraki adımı hatırlamasını ve yaptığı işe odaklanmasını kolaylaştırabilir. Aslında çocuklarda genellikle sesli bir şekilde gerçekleşen bu süreç, büyüdükçe ortadan kalkmıyor. Sadece artık sessiz bir şekilde kendi kendimize konuşmaya başlıyoruz. Kendi kendine konuşmanın yetişkinlerde problemlerin üstesinden gelme yeteneğini geliştirdiği ve bilişsel etkinlikler üzerinde olumlu etkileri olduğu düşünülüyor. Örneğin yeni bir bilgi öğrenirken kendi kendine tekrar etmek bilginin beyinde farklı süreçlerle kaydedilmesini sağlıyor. Ayrıca karmaşık ve anlaşılması zor bir cümle okuduğumuzda, sesli bir şekilde tekrar etmek ifadenin anlaşılmasını kolaylaştırıyor. Ayrıca belki de Franklin P. Jones'un dediği gibi kendi kendine konuşmanın en iyi yanı, konuşacak birini bulamıyorsanız en azından sizi dinleyecek birinin olduğunu bilmektir.


İnsanlarda işitme gelişimiyle bağlantılı bir gen, deniz anemonlarındaki duyusal gelişimle de bağlantılı. Pou-iv olarak adlandırılan gen, yıldız deniz anemonunun dokunaçlarında bulunabilir ve burada hayvanın dokunma duyusunda çok önemli bir rol oynar. Deniz anemonlarının ait olduğu filum olan Cnidaria, yaklaşık 748 ila 604 milyon yıl önce yaşayan son ortak atalarından ayrılan insanlar gibi iki taraflı simetriye sahip hayvanlar olan Bilateria'ya en yakın akrabadır. Genin yıldız deniz anemonundaki rolünün keşfi, genin ortak atalarında mevcut olduğunu ve muhtemelen o zamanlarda da duyusal gelişimde rol oynadığını gösteriyor. Arkansas Üniversitesi'nden biyolog Nagayasu Nakanishi "Bu çalışma heyecan verici çünkü sadece bir deniz anemonunda mekanosensasyonun nasıl geliştiği ve işlediği konusunda yeni bir araştırma alanı açmakla kalmadı, aynı zamanda işitme duyumuzun yapı taşlarının yüz milyonlarca yıl öncesine dayanan eski evrimsel kökleri olduğu konusunda bize bilgi veriyor," dedi. İnsanlarda ve diğer omurgalılarda, işitsel sistemin duyu alıcılarına tüy hücreleri denir. Bu hücreler, mekanik uyaranları algılayan stereocilia adı verilen parmak benzeri organel demetlerine sahiptir; yani, ses olarak duyduğumuz titreşimler. Memelilerde, tüy hücrelerinin gelişimi için pou-iv gereklidir; Bunu biliyoruz çünkü pou-iv geni sorunlu olan fareler sağırdır. Yıldız deniz anemonunun dokunaçlarında hareketi algılamak için kullanılan benzer mekanik-duyusal tüy hücreleri vardır. Bununla birlikte, anemonun pou-iv geninin duyusal gelişimde oynadığı rol hakkında çok az şey biliniyordu. Arkansas Üniversitesi'nden biyolog Ethan Özment liderliğindeki bir araştırma ekibi, genin ne yaptığını anlamak istedi. Bunu yapmanın en iyi yolu, CRISPR-Cas9 gen düzenleme aracını kullanarak geni devre dışı bırakmak ve nelerin değiştiğini gözlemlemektir. Yani takımın yaptığı buydu. Pou-iv genini kesmek için döllenmiş yıldız deniz anemon yumurtalarına Cas9 proteini içeren bir kokteyl enjekte ettiler ve gelişen embriyoların yanı sıra büyümüş, mutasyona uğramış anemonları incelediler. Yabani tip kontrol anemonlarıyla karşılaştırıldığında, mutant hayvanlar dokunaç tüy hücrelerinin anormal gelişimini gösterdi ve dokunmaya hiçbir tepki göstermedi. Pou-iv olmadan, anemonlar tüy hücreleri aracılığıyla mekanik uyaranları algılayamazlardı. Ek olarak, anemonlarda pou-iv'i devre dışı bırakmak, böbreklerdeki sıvı akışının algılanması için gerekli olan omurgalılarda bulunan polikistin 1'e çok benzer bir geni önemli ölçüde bastırdı. Deniz anemonlarının böbrekleri olmayabilir, ancak sıvı akışını algılamak deniz hayvanları için önemli bir yetenektir. Araştırmacılar birlikte, sonuçların pou-iv'in Cnidaria ve Bilateria arasındaki ortak atada mekanosensör hücrelerin gelişiminde rol oynadığını öne sürdüğünü söyledi. Bununla birlikte, geni daha da geriye doğru izlemek için, daha erken ayrılma noktalarına sahip diğer filumlardan veri gerekecektir.


Eskişehir Osmangazi Üniversitesi Fen Edebiyat Fakültesi Biyoloji Bölümü Öğretim Üyesi Prof. Dr. Adnan Ayhancı, 3 yıllık çalışma sonucu yerli yapay kan ürettiklerini belirterek, "Deney çalışmalarımızı 1 yıl içinde tamamlamış oluruz diye düşünüyorum. Sonra insanlar üzerinde klinik çalışmalarına başlayacağız." dedi. Ayhancı, Ondokuz Mayıs Üniversitesi Atatürk Kongre Merkezi'nde düzenlenen "1. Ulubat Bilim Zirvesi"ndeki sunumunda, yapay kan çalışmalarındaki son durum hakkında bilgi verdi. Üniversitede 20 kişilik ekibin gece gündüz çalışıp 3 yılda tamamen yerli yapay kan üretmeyi başardığını vurgulayan Ayhancı, ayın sonunda bekledikleri cihazların gelmesinin ardından, deney hayvanlarında yapay kan uygulamasına başlayacaklarını söyledi. Eskiyen kanların hemoglobinini kullanarak yapay kan üretebildiklerini belirten Ayhancı, "Bazı hayvanları kullanarak da kan üretebiliyoruz. Aslında 3 şekilde yapay kan üretimi yapabiliyoruz. Tamamen özel yöntemlerimizle yapay kanı ürettik." dedi. Zirvenin açılışına, OMÜ Rektörü Prof. Dr. Hüseyin Akan ile Türkiye genelindeki üniversitelerden bilim insanları da katıldı.


Genellikle fabrika ve atölyelerde ürün montajında kullanılan Delta robotlara bir yenisi eklendi fakat bu sefer mantık çok daha farklı. Deltu adı verilen bu robotu kızdırmamak gerekiyor çünkü aksi takdirde kendisi oyun oynamayı bırakıp sizi görmezden geliyor, hatta bu sırada selfie çekip Instagram'a dahi atabiliyor! İsviçre menşeli bir tasarım okulu olan ECAL'da Alexia Lechot adlı bir mezun tarafından üretilen Deltu, ilginç meziyetlere sahip. Aslında Alexia Lechot da bir süredir robotlar ve insan ilişkileri konusunda çalışıyor, kendisini bu yönde geliştiriyor. Dolayısıyla Deltu da tam olarak bunu yapıyor. Basit bir yapay zeka karakterine sahip olan Deltu, insanlarla etkileşime geçmesi için yaratıldı ve bu da iki iPad kullanarak gerçekleştiriliyor. Videoda da izleyebileceğiniz gibi, Deltu ve karşısındaki insan rakibi bir çeşit hafıza oyunu oynuyorlar, ardından rakip dişli çıkınca Deltu oyunu bırakıyor ve ilgisini farklı yönlere veriyor. Sıkıldığı zaman oyunla ilgilenmeyi kesen, hatta işi bir ileri noktaya taşıyarak selfie çeken ve bunu hızlıca Instagram'a yükleyen 'narsist robot' Deltu, şimdilik fazla fonksiyona sahip değil ama insan-robot ilişkilerinin ileride geleceği noktayı göstermesi açısından önemli bir icat. Deltu'yu şu an için ufak ve biraz da alıngan bir çocuk olarak kabul edebiliriz. Fakat ileride yapabileceklerini henüz bilmiyoruz ve mühendisi de çalışmalarını sürdürüyor.


2018'de araştırmacılar, beyin ölümünün insan vücudunda ilk kez geri döndürülemez hale geldiği anı inceleyebildiler ve bu fenomeni hastanede ölüm anındaki birkaç hastada gözlemlediler. Yıllardır bilim insanları, öldüğünüzde beyninize ne olduğunu araştırdılar, ancak bulduğumuz her şeye rağmen, insan ölümünü kolayca izleyememek ilerlemeyi engelledi, çünkü doktorlar doğal olarak ölümü önlemekle yükümlüdürler. Bunun anlamı, beyin ölümüyle ilgili süreçlere ilişkin anlayışımızın çoğu, hayvan deneylerinden geliyor ve diriltilen hastaların ölüme yakın deneyimlerini anlatan açıklamalarından toplayabildiklerimizle güçleniyor. Ancak 2018'de uluslararası bir bilim adamları ekibi bir atılım yaptı. Hayvanlarda beyin, oksijen yoksunluğundan 20 ila 40 saniye sonra beyin, elektriksel olarak inaktif hale geldiği ve nöronların birbirleriyle iletişimini kestiği bir 'enerji tasarrufu moduna' girer. Birkaç dakika sonra, hücrelerdeki iyon gradyanları dağılırken beyin parçalanmaya başlar ve yayılan depolarizasyon olarak adlandırılan bir elektrokimyasal enerji dalgası, korteks ve diğer beyin bölgelerine yayılır ve sonunda geri dönüşü olmayan beyin hasarına neden olur. Ancak Almanya'daki Universitatsmedizin Berlin'den nörolog Jens Dreier liderliğindeki bir ekip, yıkıcı beyin yaralanmaları olan dokuz hastada bu süreçleri izledi ve beyin ölümü tsunamisinin durdurulabileceğini söylüyorlar. Dreier, "Dolaşım durmasından sonra, yayılan depolarizasyon, beyin hücrelerinde depolanan elektrokimyasal enerjinin kaybına ve sonunda ölüme yol açan toksik süreçlerin başlangıcına işaret ediyor. Önemli olan, dolaşım geri yüklendiğinde, bir noktaya kadar tersine çevrilebilir" dedi. Subdural elektrot şeritleri ve intraparankimal elektrot dizileri adı verilen nöro-izleme teknolojisini kullanan araştırmacılar, hastaların beyinlerinde yayılan depolarizasyonu izlediler. Sirkülasyon beyne devam ettirilebildiği sürece, bunun tek yönlü bir dalga olmadığını öne sürüyorlar. Yazarlar, "Anoksi ile tetiklenen , nöronların kalıcı depolarizasyon altında ölmeye başladığı zaman olarak tanımlanan noktadan önce oksidatif substrat kaynağı yeniden kurulursa, herhangi bir hücresel hasar belirtisi olmaksızın tamamen tersine çevrilebilir" dedi. Beyin hasarı veya serebral iskemi veya diğer felç türleri nedeniyle ölüm riski taşıyan hastalar için bulgular bir gün hayat kurtarıcı olabilir. Ancak araştırmacılar, doktorların bu keşiflerden yararlanabilmesi için çok daha fazla çalışmaya ihtiyaç olduğunu açıklıyor. Dreier, burada neler olup bittiğini anlamak için daha fazla gözlemin gerekli olacağına işaret ederek, "Henüz tedavi için doğrudan bir çıkarım yok" dedi.


The Scientist'in bildirdiğine göre, bilim insanları artık insanların düşüncelerini kafalarına dokunmadan bile "deşifre edebiliyorlar". Geçmişteki zihin okuma teknikleri, insanların beyinlerine elektrotlar yerleştirmeye dayanıyordu. Ön baskı veritabanı bioRxiv'de yayınlanan bir raporda açıklanan yeni yöntem, bunun yerine fonksiyonel manyetik rezonans görüntüleme adı verilen invaziv olmayan bir beyin tarama tekniğine dayanıyor. fMRI, oksijenli kanın beyindeki akışını izler ve aktif beyin hücreleri daha fazla enerji ve oksijene ihtiyaç duyduğundan, bu bilgi beyin aktivitesinin dolaylı bir ölçüsünü sağlar. Doğası gereği, bu tarama yöntemi, beyin hücreleri tarafından salınan elektrik sinyalleri, kanın beyinde hareket etmesinden çok daha hızlı hareket ettiğinden, gerçek zamanlı beyin aktivitesini yakalayamaz. Ancak dikkat çekici bir şekilde, çalışma yazarları, kelime-kelime çeviriler üretemeseler de, insanların düşüncelerinin anlamsal anlamını çözmek için bu kusurlu vekil ölçüyü hala kullanabileceklerini buldular. Austin'deki Texas Üniversitesi'nden bir sinirbilimci olan kıdemli yazar Alexander Huth, The Scientist'e 20 yıl önce dünyadaki herhangi bir bilişsel sinirbilimciye bunun mümkün olup olmadığını sormuş olsaydınız, gülerek odadan çıkarlardı dedi. Henüz hakemli olmayan yeni çalışma için ekip, 20'li ve 30'lu yaşlarında bir kadın ve iki erkeğin beyinlerini taradı. Her katılımcı, tarayıcıda birkaç oturumda toplam 16 saat farklı podcast ve radyo programı dinledi. Ekip daha sonra bu taramaları, sesteki kalıpları kaydedilen beyin aktivitesindeki kalıplarla karşılaştıran "kod çözücü" olarak adlandırdıkları bir bilgisayar algoritmasına besledi. Huth, The Scientist'e verdiği demeçte, algoritma daha sonra bir fMRI kaydı alabilir ve içeriğine dayalı bir hikaye oluşturabilir ve bu hikaye podcast veya radyo programının orijinal planıyla "oldukça iyi" eşleşir. Başka bir deyişle, kod çözücü, beyin aktivitelerine dayanarak her bir katılımcının hangi hikayeyi duyduğunu çıkarabilir. Bununla birlikte, algoritma, karakterlerin zamirlerini değiştirmek ve birinci ve üçüncü şahısları kullanmak gibi bazı hatalar yaptı. Huth, "Neler olduğunu oldukça doğru bir şekilde biliyor, ancak işleri kimin yaptığını bilmiyor" dedi. Ek testlerde, algoritma, katılımcıların tarayıcıda izlediği sessiz bir filmin planını oldukça doğru bir şekilde açıklayabilir. Hatta katılımcıların kafalarında anlatmayı hayal ettikleri bir hikayeyi yeniden anlatabilir.


Sayıların yatay bir boyut boyunca sıralanması "zihinsel sayı doğrusu" olarak bilinir ve uzayda sayı ve niceliği temsil ettiğimiz önemli bir yolu tanımlar. Araştırmalar, insanların daha büyük sayıları sağa ve daha küçük sayıları sola yerleştirmeyi tercih ettiğini gösteriyor. İnsanlar, daha büyük olanlar sağda ve daha küçük olanlar solda olduğunda sayıları karşılaştırmada genellikle daha hızlı ve daha isabetli oluyorlar. Ancak şimdiye kadar, yatay boyutun sayılarla ilişkilendirdiğimiz en önemli boyut olup olmadığını test eden çok az araştırma yapıldı. PLOS ONE'da yayınlanan yeni araştırmada, insanların sayıları dikey olarak gördüklerinde daha hızlı işlediği bulundu - daha küçük sayılar altta ve daha büyük sayılar üstte olacak şekilde. Sayı ve uzay arasındaki ilişkilerimiz dil ve kültürden etkilenir, ancak bu bağlantılar insanlara özgü değildir. Üç günlük civcivler üzerinde yapılan testler, sola eğilimli daha küçük sayıları ve sağa dönük daha büyük sayıları ayırabildiklerini gösteriyor. Güvercinler ve mavi alakargalar, soldan sağa veya sağdan sola zihinsel sayı doğrusuna sahip görünüyor. Bu bulgular, uzay ve sayılar arasındaki ilişkilerin insanların ve diğer hayvanların beyinlerine bağlanabileceğini gösteriyor. Bununla birlikte, birçok çalışma soldan sağa ve sağdan sola yatay zihinsel sayı çizgilerini incelerken, çok azı baskın zihinsel sayı çizgimizin yatay olup olmadığını araştırdı. İnsanların sayıları farklı düzenlemelerde ne kadar hızlı işleyebileceğini test etmek için, insanlara 1'den 9'a kadar olan sayıların bir monitörde gösterildiği ve daha büyük sayının nerede olduğunu belirtmek için bir joystick kullandığı bir deney düzeneği kuruldu. Örneğin 6 ve 8 ekranda gösterilseydi, doğru cevap 8 olurdu. Bir katılımcı bunu joystick'i olabildiğince hızlı bir şekilde 8'e doğru hareket ettirerek belirtecektir. Katılımcı yanıt sürelerini olabildiğince doğru ölçmek için hızlı yenilenen 120 Hertz monitörler ve yüksek performanslı sıfır gecikmeli oyun çubukları kullandık. Rakamlar hem dikey hem de yatay olarak ayrıldığında, yalnızca dikey düzenlemenin yanıt süresini etkilediğini gördük. Bu, uzayda sayıların yatay veya dikey zihinsel temsilini kullanma fırsatı verildiğinde, katılımcıların yalnızca dikey temsili kullandığını göstermektedir. Büyük sayı, küçük sayının üzerinde olduğunda, insanlar diğer herhangi bir sayı düzenlemesinden çok daha hızlı tepki verdi. Bu, zihinsel sayı doğrumuzun aslında alttan yukarıya gittiğini gösteriyor olabilir. Sayılar hayatımızın neredeyse her bölümünü etkiler. Eczacıların ilaç dozlarını doğru bir şekilde ölçmesi, mühendislerin binalar ve yapılar üzerindeki stresleri belirlemesi, pilotların hızlarını ve irtifalarını bilmeleri ve hepimizin bir asansörde hangi düğmeye basacağımızı bilmesi gerekiyor. Sayıları kullanmayı öğrenme şeklimiz ve tasarımcıların bize sayısal bilgileri nasıl göstermeyi seçtikleri, nasıl hızlı ve doğru kararlar verdiğimiz konusunda önemli etkilere sahip olabilir. Aslında, uçak kokpitleri ve borsa katları gibi zaman açısından kritik bazı karar verme ortamlarında, sayılar genellikle dikey olarak görüntülenir. Yakın zamanda yapılan başka bir çalışma, kullanıcıların sayısal bilgileri hızlı bir şekilde anlamasına ve kullanmasına yardımcı olmak isteyen tasarımcılar için çıkarımlar içerebilir.


Fakat son araştırmalar, sosyal medyadaki bazı fotoğrafların da paylaşımcının yaşadığı depresyon hakkında ipuçları verebileceğini söylüyor. Harvard Üniversitesi'nin çalışmasına göre, Instagram'da paylaşılan 'mavi, gri ya da karanlık kareler' ya da fotoğrafları siyah-beyaza dönüştüren Inkwell filtresinin kullanımı, depresyon belirtileri olabilir. Araştırmacılar, ruhsal bozuklukların erken teşhisi için fotoğraf paylaşım uygulaması Instagram'ın yeni bir alan olabileceğine inanıyor. İki Alman üniversitesi tarafından yapılan bir diğer çalışmaya göre, Facebook'ta başka kullanıcıların profillerine 'pasif takip' yapan bir çok kişi, kıskançlık ve kin duyguları besliyor. Özellikle de tatil fotoğraflarına bakarken. 'Beden algı bozukluğu' olarak bilinen psikolojik rahatsızlığı olan, aynı zamanda depresyon ve kaygı bozukluğu ile mücadele eden komedyen Juliette Burton da, sosyal medyanın bu rahatsızlıklarla baş etme konusunda hiç yardımcı olmadığı görüşünde. Burton, "Bir fotoğraf binlerce kelimeye bedel derler. Ama bu fotoğraflar hiçbir zaman hikayenin tamamını yansıtmıyor" diyor. İnsanların çok nadir olarak hayatlarında kötü giden şeyleri paylaştığını söyleyen Burton, "Bu fotoğrafların arka planında neler olduğunu asla bilmiyorsunuz. Sosyal medya kimliklerimizi ifade etmenin, kim olduğumuzla ilgili herkese bir mesaj vermenin yeni aracı. Fakat tüm bu çabaların aslında ne anlama geldiğini yeniden keşfediyoruz" diyor. Fakat gazeteci ve 'Mad Girl' kitabının yazarı Bryony Gordon, selfielerde insanların mutsuzluklarını hafiftletici şeylerin de olduğunu söylüyor. Gordon obsesif kompulsif bozukluk, depresyon ve yeme bozukluğu ile mücadele edenlerin katıldığı 'Ruh Sağlığı Dostları / Mental Health Mates' grubunu sosyal medya yardımıyla kurduğunu anlatıyor. Gordon "Ruhsal rahatsızlıkları olan herkes gibi ben de kendimi tamamen yalnız hissediyordum. Çünkü ruhsal rahatsızlıklar size kendinizi ucube gibi hissettiren yalanlar söyler" diyor. Gordon bu yalnızlık hissinin üstesinden gelmek için Twitter hesabında, benzer rahatsızlıklarla mücadele eden kişileri buluşmaya davet ettiğini ve düzenlediği ilk yürüyüşe 20 kişinin katıldığını örnek göstererek, o günden beri İngiltere ve hatta ABD'de insanların buluştuğu geniş bir ağın kurulduğunu söylüyor.


Örneğin evin içinde mutfakta ya da banyoda internetin neden iyi alınamadığı gibi sorulara yanıt, modemin uzakta kalması şeklinde veriliyor. Bu yanıta odaklanan Jason Cole adlı fizik bölümü doktora öğrencisi, kendi dairesindeki Wi-fi sinyallerini modelledi. Ortaya bazı ilginç detaylar çıktı. Evindeki Wi-Fi sinyallerinin modelleyen fizikçi, bunun için Hemholdz adlı denklemleri kullanırken routerın oda içindeki değişik konumlarına göre değişen sinyal yapısını da göstermiş oldu. Bunun için Hemholdz denklemi temelinde her odanın ayrı ayrı çizimi ve özellikleri girildi; zorlu bir işlem sonrasında sonuca ulaşıldı. Modelleme, Wi-Fi kaynağının bir oda içinde aşağı-yukarı yönde konumlandırılması ve elektromanyetik dalgaların da bunun sonucundaki hareketini konu edindi. Özellikle sinyallerin herhangi bir engele takılmadığında kesintisiz şekilde ilerlediği, bu nedenle modemin dizüstü bilgisayar ya da tablete yakın ve arasında engeller olmayacak şekilde konumlandırılmasının stabil ve verimli internet kullanımı için kilit önem arz ettiği dikkat çekti. Fizik öğrencisinin İngilizce blogunda konu çok daha ayrıntılı olarak açıklanıyor. Blog sayfasına gitmek için buraya tıklayabilirsiniz.


Ivermektin, insanlarda ve hayvanlarda parazitlere karşı yıllardır kullanılan etkili bir ilaçtır. Pandemi sırasında bu ilacın Covid tedavisinde de kullanılabileceğini savunanlar ortaya çıktı. Aşı karşıtı aktivistler bu ilacın Covid tedavisinde kullanılması için çabalasalar da ABD, İngiltere ve Avrupa Birliği sağlık yetkilileri bu ilacın Covid'e karşı kullanılabilmesi için yeterli veri olmadığı kanaatine vardılar. Covid üzerinden sahte kanıtlarla yapılan ivermektin ilacı reklamları işlevsel bir ilacın yanlış algılanmasına sebep olabilir. Ivermektin ilacının keşfine Nobel Ödülü verilmiştir ve bunun bir nedeni vardır, ilacın etkileri iç ve dış parazitlerden rahatsız olan çok sayıda çeşitli memelilere fayda sağlamaktadır. Sydney Üniversitesi'nden Dr. Rachel Gray, Avustralya deniz aslanlarını kurtarma yoluna çıktığında kullandığı ilaçların kültürel savaşlara yol açacağından habersizdi. Fakat Gray ve arkadaşları tarafından yapılan araştırmaların sonuçları olumlu yönde. Bir deniz aslanı yavrusunun boynuna sürülen ya da enjekte edilen bir miktar ivermektinin türleri kurtarmanın anahtarı olabileceği anlaşıldı. Çalışma sadece Avustralya deniz aslanlarında uygulansa da Avustralya dışındaki diğer deniz aslanları ve foklar da bu tedavilerden olumlu şekilde faydalanabilecek. Kancalı kurtlar -enfeksiyona neden olup bağırsakta yaşayan parazitik yuvarlak kurtlar- Avustralya deniz aslanlarında o kadar yaygındır ki, neredeyse bütün yavrular annelerinin sütlerinden enfekte olurlar. Yavru ölümlerinin %40'ı ise parazitlerin neden olduğu anemi hastalığıyla alakalıdır. Büyümenin yavaşlaması kalanları daha savunmasız yaparken nesillerin aktarılmasında %64 düşüşe sebep olmaktadır. Neyseki, Dr. Rachel Gray çalışmasında deniz aslanlarını yok olmaktan kurtarmak için hala umudun olduğunu gösteriyor. Önceki araştırmalar ivermektin enjeksiyonunun ilgili türlerde etkili tedavilerini göstermiştir. Ancak Gray Enjeksiyonun içinde olduğu herhangi bir saha ortamı bir problemdir demiştir, çünkü her zaman mevcut olmayan belirli bir uzmanlık gerektiriyor. Gray ve doktora öğrencisi Scott Lindsay daha basit bir çözümün olup olmadığını denemek istediler. İçerisinde ivermektin olan viskoz bir sıvıyı Güney Avustralya'da bulunan Dangerous Reef adasındaki 27 yavru deniz aslanının boynunun arkasına sürdüler, farklı 29 deniz aslanına ise ivermektin enjekte ettiler. Denemelerinin sonucunda her iki gruptaki deniz aslanlarının da neredeyse tamamen kancalı kurt enfeksiyonundan kurtulduğunu gördüler (lokal ivermektinin başarı oranı %96.4, enjekte ivermectinin %96.8). Ayrıca, tedavi uygulanan deniz aslanlarının öldürücü olmayan ama sağlık sorunlarına yol açan bitlerden de korunduğunu fark ettiler. Gray, hala tedaviyi uygulayacak insanları yavruların keskin dişlerinden uzak tutacak yeni yöntem arayışında olsa da, görevlilerin tedaviyi karşılaştıkları yavrulara uygulayabilmelerini umuyor. Deniz aslanı yavruları Avustralya kıyı şeridinde 3000 kilometreye yayılmış ve zor erişilebilir olsalar da %40'ı aynı dört sahil üzerinde doğup büyüyor ve azalan sayılarının bu tedavi yöntemi uygulanılarak tersine çevrilmesi mümkün olabilir. Gray, deniz aslanları ve kancalı kurtlar uzun zamandır birlikte yaşadıklarını ve ölümlerin her zaman bu kadar yaygın olmadığını söyledi. Çevre kirliliğine yol açan maddelerin veya diğer stres faktörlerinin yavruları daha savunmasız hale getirdiğini düşünüyor. Bu durumun kesin nedeni hala bilinmiyor ve bu yüzden düzeltilmesi ne yazık ki çok zor.


Ancak dünyadaki ipek üretiminin başlıca kaynağı ipek böcekleridir. İpek böceklerinin larvalarını korumak amacıyla etraflarına ördükleri kozalar ipek liflerinden oluşur. Günlük hayatta kullandığımız ipek bu kozalardan elde edilir. İpek lifleri başlıca iki proteinden oluşur. Ancak temel bileşeni fibroin proteinidir. Suda çözünmeyen bir protein olan fibroinin yoğunluğu yüksektir. İşlenmemiş ipeğin yaklaşık %75'ini fibroin oluşturur. Serisin ise yapıştırıcı görevi yaparak fibroin proteinlerini bir arada tutar ve büyük kısmı ipek liflerinin dış kısmında bulunur. Serisin esnek olmayan, kırılgan bir maddedir. Aynı zamanda antibakteriyel özellikte, morötesi dalga boyundaki ışınlara karşı dirençli, nem alıp verebilen bir yapıdadır. Ancak ipek böceği kozasından ipek elde edilmesi işlemi sırasında, ipeğe parlaklık kazandırmak için uzaklaştırılır. Salgılandıklarında sıvı kristal yapıda olan fibroin proteinleri hava ile temas edince sertleşir. Serisin ise ipek liflerini bir arada tutar. İpek böceği daha sonra 3-8 gün süreyle yaklaşık 300.000 kez dönerek kozayı oluşturur. Bu süreç ipek liflerinin yapısını etkiler. İpek lifleri çok ince, uzun, hafif ve yumuşaktır. Aynı zamanda naylondan iki kat daha esnek, çelikten sekiz kat daha güçlüdür. Isı yalıtımı sağlaması, boyanabilir, parlak ve yalıtkan bir malzeme olması nedeniyle insanlar tarafından birçok alanda, örneğin dokumacılıkta, sağlık ve endüstri uygulamalarında kullanılır.


Galaxy Note 7'nin yanma haberleri geçtiğimiz aylarda gündemi bir hayli meşgul etmişti. Sonrasında Galaxy Note 7'nin kaderini hepimiz biliyoruz. Şimdi ise iPhone 7'nin yanma haberleri gelmeye başladı. Yahoo News'in haberine göre son olarak geçtiğimiz gün bir iPhone 7 modeli durduk yerde araba içerisinde yanmaya başladı. Daha kötüsü beraberinde arabayı da yaktı. Gelen raporlara göre, Avustralya'nın güney kıyılarında yaşayan sörfçü Mat Jones, eğitim için gittiği sahil kenarında kıyafetleriyle birlikte iPhone 7'sini aracında bıraktı. Jones geri döndüğünde ise aracının içindeki 7 gün önce aldığı iPhone 7 cihazından dumanlar çıktığını ve aracının alev almaya başladığını gördü. Sonrasında ise her şey için çok geç olmuştu. Hem iPhone 7 hem de araba yandı. Jones cihazı yeni aldığından ve üçüncü parti bir şarj cihazı da kullanmadığını söyledi. Apple ise bu olayı hemen araştırmaya başladı. Gelişmeleri aktarmaya devam edeceğiz.


Çinli bilim insanlarından oluşan bir ekip, Genel Görelilik'ten iki büyük keşfi bir araya getirdi ve solucan delikleri bulmaya gelince bunların büyük bir şeye denk gelebileceğini keşfetti. Solucan delikleri, iki uzak bölgeyi birbirine bağlayan uzay-zaman tünelleri olarak düşünülür ve çok büyük mesafeler kat etme ihtiyacını ortadan kaldıran kestirme yollara izin verir. Mikromercekler, isimlerine rağmen, ışığın hareketini bükecek kadar büyük cisimlerdir ve Dünya'daki optik cihazlara destek verebilecek ek bir mercek oluşturur. Solucan deliklerini evrenin uzak bölgelerine seyahat etmek ve hatta belki geri mesaj göndermek için kullanmanın mümkün olup olmadığı konusunda fizikte büyük tartışmalar var. Bunun imkansız olduğu veya orta vadeli kapasitemizi aştığı kanıtlansa bile, yine de solucan deliklerini çok yararlı bulabiliriz. Bir model, solucan deliklerinin uzaktaki cisimleri 100.000 defaya kadar görme gücümüzü artırabileceğini öne sürüyor. Ancak bunun işe yaraması için önce gerçekten bazılarını bulmamız gerekiyor. Solucan deliklerinin var olup olmadığını henüz bilmiyoruz, ancak bu, fizikçileri, bir dizi farklı alt kategori bulmak da dahil olmak üzere, solucan deliklerinin nasıl olacağı konusunda ciddi bir şekilde düşünmekten alıkoymadı. Mikromercekler ise kesinlikle gerçektir. Örneğin, başka yollarla tespit edemeyeceğimiz serbest yüzen gezegenleri keşfetmek için onları kullandık. Onların daha büyük kuzenleri olan galaktik kütleçekimsel mercekler, JWST'nin, uygun şekilde yerleştirilmiş ön plan galaksilerinin sağladığı güç artışını kullanarak, Büyük Patlama'dan kısa bir süre sonradan yapıları görmesinin nedenidir. Solucan deliklerinin akrabaları olan kara delikler, yeterince yakına gelmeyen ışığı tamamen etraflarında hapsederek büken güçlü kütleçekimsel merceklerdir. Bu nedenle, Jishou Üniversitesi'nden Dr. Lei-Hua Liu ve ortak yazarlar, solucan deliklerinin kendi mercekleme etkilerine sahip olacağını düşündüler. Bu etkileri, elektrik yüklü küresel simetrik bir solucan deliği durumu için modellediler. Kütleçekimsel mercekler sıklıkla aynı daha uzaktaki cismin, tam bir resim için birbiriyle karşılaştırılabilecek birden çok görüntüsünü oluşturur. Yazarlar, solucan deliklerinin, onların çok ötesinde bulunan cisimlerin üç adede kadar görüntüsünü üretebileceğini buldular. Bu durumda, görüntülerden biri diğer ikisinden daha fazla büyütülmüş olacaktır. Yazarlar, gözlemcinin yönüne, solucan deliğine ve uzaktaki cisme bağlı olarak, üretilen görüntülerin solucan deliği olmadan yüz kat daha küçükten 100.000 kat büyütülmüşe kadar herhangi bir şey olabileceği sonucuna varıyorlar. On kat büyütmeli mikromercekleme olaylarının büyük kabul edildiği düşünülürse, bu gerçekten farklı bir ölçektir. Bununla birlikte, makale, eğer solucan delikleri varsa; "Makroskopik bir negatif kütle gibi davranacak ve astrofizikte benzersiz sinyaller sağlayacaktır." diye açıklıyor. Basit bir negatif kütlenin, ışık üzerinde muhtemelen aynı boyutta, ancak zıt yönde, pozitif bir etkiye sahip olması muhtemeldir. Bununla birlikte, gerçekten birlikte gitmemesi gereken şeylerin sadece kuantum fiziğinin alanı olmadığını kanıtlayarak, yazarlar şu sonuca varıyor; "Solucan deliği, uzak bölgede pozitif bir kütle gibi ve daha yakın bölgede negatif bir kütle gibi davranmalıdır." Bu kombinasyon, solucan deliğinin elektrik yükünün etkileriyle birlikte muazzam büyütme potansiyeline katkıda bulunur. Solucan deliklerini süper güçlü teleskop güçlendiriciler olarak kullanma potansiyeli kesinlikle heyecan verici, ancak sadece bir solucan deliği bulmak, böyle bir keşfin bize fizik hakkında ne öğreteceği açısından daha önemli olabilir. Solucan delikleri uzaktaki cisimleri ara sıra bile bu kadar büyütüyorsa, olması gerekenden çok daha parlak ve daha büyük görünen olağanüstü uzaktaki cisimleri arayarak ve ardından sorumlu cismi belirleyerek onları saptayabiliriz.


Harvard Üniversitesi Wyss Enstitüsü'nde Kevin Kit Parker ve ekibi tarafından tasarlanan, 16 milimetre uzunluğunda olan bu yumuşak ve esnek robot, polimer ile kaplanmış altın iskelet bir yapıya sahip. Kasları katmanlar şeklinde oluşturulmuş, yaklaşık 200.000 adet sıçan kalp hücreleri tarafından çevrelendi. Bu hücrelerin ışık duyarlı hale getirmek için sıçan kalp hücre genlerinde çeşitli düzenlemelerin yapıldığı kaydedilerek, belirli frekanslarda gerçekleşen bu atımları algılayıp harekete geçirecek robotik bir düzen oluşturulduktan sonra vatoz benzeri bir hareket sağlandı. Kevin Kit Parker, doğayı taklit ederek hile yaptıklarını ve işe yaradığını belirterek, daha karmaşık hayvanlar üzerine çalışacaklarının sinyallerini verdikten sonra sorular üzerine öğrenmek için beklemeniz gerek diyerek bu araştırmanın son olmadığını belirtti.


Işık yılı, astronomide bir uzunluk birimi olarak kullanılır ve ışığın bir yılda kat ettiği mesafe anlamına gelir. İstanbul ile Ankara 450 kilometredir ve bu mesafeyi tanımlarken kilometre yeterli olabilir fakat bir örnekle açıklayacak olursak. Güneşten sonra bize en yakın yıldız olan kırmızı cüce Proxima Centauri ile Dünya arasındaki mesafe yaklaşık 40.000.000.000.000 kilometredir, yani 40'tan sonra 12 tane daha sıfır var demektir. Bu nedenle astronomlar gezegenlerin, yıldızların ve galaksilerin aralarındaki uzaklıkları belirlemek için, bizim günlük hayatta kullandığımız mesafe ölçü birimleri yerine, onları bu kalabalık sayılardan kurtaracak olan ışık yılı kavramını tercih ederler. Ayrıca astronomide ışık yılından daha büyük uzaklık birimi olan parsek daha sık kullanılır. 1 parsek yaklaşık olarak 3.26 ışık yılına denk gelir. Uğurlu Bilim'in hazırlamış olduğu Işık Yılı videosunu hemen aşağıdan izleyebilirsiniz.


Organ nakli için yeteri kadar donör bulunamayışı bilim insanlarını son yıllarda, laboratuvarda bütün organ üretmeye yöneltti. Laboratuvar ortamında üretilen küçük ölçekli doku örneklerinden yola çıkarak bilim insanları bütün organ üretmenin yollarını arıyorlar fakat bu konuda karşılaşılan en temel biyomühendislik problemi, üretilen dokuda kanı taşıyabilecek bir damar sisteminin henüz kurulamamış olması. 5-10 mikrometre genişliğinde olması gereken damarlar, oksijen ve besin taşıdığından dokular ve organlar için hayati bir öneme sahip. Worcester Politeknik Enstitüsü'nden araştırmacılar, bu büyükproblemi çözmek için yeni bir çalışma yaptılar. Ispanak yaprağının damarlarını kullanarak insan kalp dokusu üretmeyi başardılar. Ekip makalelerinde, bitkiler ve hayvanların çok farklı sıvı, kimyasal ve makromolekül taşıma yaklaşımlarının bulunduğunu fakat her iki grubun da damar sistemlerinin şaşırtıcı bir biçimde benzerlik gösterdiğini belirtiyor. Bu çalışmada ekip, hücrelerinden arındırılmış ıspanak yapraklarının üzerine insan hücreleri yerleştirerek bu yapı üzerinde, insan hücrelerinin gelişmesini sağladı. Ispanak yapraklarının hücrelerini uzaklaştırmak için deselülerizasyon yöntemi kullanılmıştır. Bu yöntemde, deterjan solüsyonu kullanılmakta ve bu sayede yapıdan hücreler uzaklaştırılmıştır. Araştırmacılardan Joshua Gershlak, daha önce de insan kalbi üzerinde çalışarak deselülerizasyon yaptığını ve bu nedenle ıspanak yapraklarına baktığında, bu yapıyı aorta benzettiğini belirtmiştir. Aorta benzeyen bu yapının içerisinden hücre geçirmeyi düşündük, işe yarayıp yaramayacağını bilmiyorduk fakat çok kolay ve tekrar edilebilir bir işlem olduğunu gördük diyor. Ayrıca bu işlemin diğer pek çok bitkide işe yarayabileceğini de belirtiyor. Bu yöntemin farklı dokular için farklı bitkilerle denenebilir bir işlem olduğunu da ekliyor. Bitkilerin kullanıldığı bu çalışma literatürde ilk değil. Daha önce Ottawa Üniversitesi'nde Pelling Laboratuvarında elma dilimi üzerinde insan kulağı geliştirilmişti. Bilim insanları, bu çalışmaların ışığında gelecekte, bitki dokularını kullanarak çok daha farklı başarılar elde edileceğinden oldukça umutlular. Çalışma ile ilgili ayrıntılı bilgiye aşağıdaki videodan ulaşabilirsiniz.


Ergenlerin yetişkinlerden daha geç yattıkları bilinen bir gerçek ve her birimizin doğal uyku ritmi mevcut; ama biz, çoğu insanın düşündüğü gibi vücudumuzun doğal mekanizmasının köleleri değiliz. Eğer bir pazar sabahı uzun bir uyku çekmiş olmanıza rağmen yataktan kalkamıyorsanız üzülmeyin, belki de yapabileceğiniz bir şeyler vardır. İnsanlarda bulunan vücut saati belirli ritimlerden meydana gelir. Böylece bizler gündüz uyanık kalırız ve bu süre zarfında vücut sıcaklığımız yüksektir, geceleri ise uyuruz ve vücut sıcaklığımız düşüktür. Bu denge ve ritim vücut saati sayesindedir. Fakat bu mekanizma karanlık-aydınlık döngüsüne ve Dünya'nın dönüşü gibi etmenlerle alakalı farklılık gösteren sıcaklık değişimlerine göre evrimleşmiştir. Buradaki asıl soru işe bizim bu döngünün kontrolüne sahip olup olmadığımız. 1960'lı yıllarda Jurgen Aschoff ve Rutger Wever, insanlardaki uyku ve vücut sıcaklığı ritmini çalıştılar. Aschoff ve Wever katılımcıları penceresi olmayan, hiçbir şekilde gün ışığı almayan ve zaman kavramı sağlattıramayacak bir bodrum katına yerleştirdiler. Bu konuda yapılan araştırmaların çoğunda ışıklar sürekli olarak açılıp-kapatıldı ve katılımcılar aydınlık-karanlıkdöngüsünde kontrol sahibi değillerdi, yani yapay ışığın kontrolü araştırmacılardaydı. Fakat araştırmaların bazılarında ise, ışığın kontrolü katılımcılardaydı ve katılımcılar uyumak istediklerinde ışığı kapatıp, uyandıklarında da açabildiler. Aydınlık-karanlık döngüsünde kontrole sahip olan bu katılımcılar uyku düzenlerini keşfettiler ve vücut sıcaklıkları değişti. Yüzde 40'tan fazla vakada, uykunun artık vücut sıcaklığı ile senkronize olmadığı görüldü. Şimdi biraz geriye gidip yaşamlarını avcılık ve toplayıcılıkla geçiren insanları düşünelim. Elektrikleri yoktu ve doğal ışık haricindeki tek ışıkları kamp ateşleriydi ki bu da onların vücut saatlerinin dengesini bozacak kadar güçlü değildi. Fakat bizim günümüzde maruz kaldığımız yapay ışıklar bu dengeyi bozacak kadar güçlü. Maruz kaldığımız bu yapay ışıklar, uyumamızı kolaylaştıran melatonin hormonunun sentezlenmesini engelliyor ve uykusuzluğu baskılıyor. Yani, ne kadar çok ışık açık durursanız o kadar çok uyumayacaksınız, uykunuz gelse bile bunuhissetmeyeceksiniz. Bir düşünün: güneş doğana kadar bilgisayarınızla uğraştınız ve uyumadınız fakat ertesi gün işe gitmek zorundasınız. Çok az miktarda uyudunuz ve gözünüzü kapatmanızla alarmınızın çalması bir oldu. Fakat sinirlenmeyin, çünkü alarmınızın hiçbir suçu yok. Bu durumu tekrar yaşamamak için vücut saatinizin tik-taklarını biraz dinleyin ve uykunuzun geldiğini hissettiğiniz ilk anda ışıkları ve gözlerinizi kapatın. Vücudunuz bu sinyalleri alıp rahatlamaya geçecektir. Günümüz şartlarında, özellikle büyük şehirlerde, işe yetişebilmek için evden erken çıkmak gerek. Evden erken çıkmak için ise çok daha erken kalkmak gerek. Fakat bunu hafta sonu yapmanız için hiçbir neden yok. İşte bu noktada sosyal jet-lag devreye giriyor. Hafta sonu ve hafta içi yaşadığınız bu fark vücut dengenizi bozabilir. Yapay ışığa daha az maruz kalmanız sizin için en faydalısı olacaktır! Yazının girişinde bir takım kişisel farklılıklardan söz etmiştik. Bunlar yaş gruplarından yaş gruplarına ve yaş grupları içinde de kişiden kişiye değişiklik gösterebilir. Bunun ışığa karşı hassasiyetle de çok yakından ilgisi var. Mesela bu yazıyı okuyanlarınızdan bazıları yapay ışığa daha hassastır. Yani, odanızdaki ışık açık kaldığı sürece uykunuzun geldiğini hissetmeyebilirsiniz, çünkü vücudunuzun salgıladığı melatonin hormonu baskılanacak, daha geç yatacak, daha çok uykusuz kalacak, hafta sonu daha uzun uyuyacak ve vücut dengenizi daha da bozacaksınız. Elbette günümüz koşullarında kimse güneş doğduğunda kalkıp güneş battığında uykuya dalamaz, fakat aradaki bu farkı en aza indirdiğiniz takdirde daha sağlıklı bir yaşam süreceğinize emin olabilirsiniz! Doğadan kendimizi bunca uzaklaştırmak, biyolojik açıdan istenmeyen sonuçlara yol açabiliyor. Alarm sesinizi sık sık değiştirip her seferinde o sesten irite olmak yerine vücudunuzun sesine kulak verin, maruz kaldığınız yapay ışığı en aza indirin ve alarmınızı suçlamaktan vazgeçin!


Japon bir gök bilimci, Ay'a çarpan bir meteoritin videosunu yakaladı. Hiratsuka Şehir Müzesi'nde astronomiden sorumlu küratör Daichi Fujii, çarpma anını Hiratsuka'daki evinden kaydetti. Fujii, çarpmayı ikinci bir teleskoptan yakalamayı başardı. Videonun normal hızda oynatıldığını belirtiyor. Fujii'ye göre bu meteoroid , Ideler L ve Pitiscus kraterlerinin yakınında aya çarptı. Ay, son derece krater görünümünden tahmin edebileceğiniz gibi, meteorlar tarafından oldukça fazla vurulur. Aslında, koruyucu atmosferimiz sayesinde, Dünya'ya çarpan her biri için yaklaşık 20 asteroit aya çarpıyor. Bazen bir ay tutulması sırasında meydana gelse de, onları filme almak yine de nadirdir. Bunun gibi çarpmaları yakalamak ve önceki çarpmaların bıraktığı kraterleri incelemek, bize astronotların ayda ne tür bir ortamla karşılaşabileceklerinden asteroit çarpma bolluğunun zaman içinde nasıl değiştiğine kadar her şeyi anlatmaya yardımcı olabilir.


ALE Co. diye bilinen bir Japon araştırma şirketi 2020 Tokyo Yaz Olimpiyatları için sıra dışı bir gösteri yapmayı teklif etti. Fakat bu gösteri sıradan bir havai fişek gösterisi değil. ALE Co. gökten yüzlerce renkli ateş topu şeklinde meteor yağdırmayı düşünüyor. Şirketin teklifi kabul edilirse , insan yapımı bu meteor yağışı Tokyo'dan 100 km uzaklığa kadar olan bölgelerden de izlenebilecek. Ale Co. bu yapay meteor yağışını, uzaya 500 ile 1000 arasında özel misketler taşıyan bir uydu göndererek gerçekleştirecek. Bu misketler kaynak parçacıklar olarak adlandırılıyor. Farklı renklerde ışık çıkarması için özel kimyasal maddelerden oluşan bu parçacıklar, uydudan fırlatıldığında Dünya etrafında dolanmaya başlarlar. Parçacıklar atmosfere girdiğinde yanarak farklı renkler çıkarmaya başlarlar. Şirket bu şekilde Tokyo olimpiyatlarını izlemeye gelen insanlara güvenli ve sıra dışı güzellikte bir gösteri hazırlamayı düşünüyor. Bu inanılmaz gösterinin maliyeti de hiç ucuz olacak gibi görünmüyor .yapılan açıklamalara göre her bir bilyenin maliyeti 8,100 doları buluyor. Ayrıca, bu rakam uydunun fırlatılma masraflarını içermiyor. Basına yapılan açıklamaya göre, bu bilyeler doğal meteorlardan daha yavaş olacak ve daha uzun süre görünebilecek. Bu da insanlara yapılacak gösteriyi daha uzun sure seyretme imkanı verecek. Şirket ilk testlerini 2018 yılında yapmayı planlıyor. Eğer her şey yolunda giderse Tokyo 2020 açılış seremonisi kaçırılmaması gereken seremonilerden birisi olacak.


Son yapılan araştırmaların da gösterdiği üzere, vücuttaki her bir hücre kendisine ait günlük ritminden etkilenir. Bu nedenle modern zamanların en üzücü hadiselerinden biri olan uzun yolculuk yorgunluğunun kaçınılmaz olduğu görülüyor. Fakat, yeni bir araştırma geleceğin oldukça farklı olabileceğini ileri sürüyor. Gözün içindeki bir molekülün sinyaline dayanan beyne uyuma ve uyanma zamanını bildiren bu molekülü etkilemek için bir göz damlasının geliştirilebileceğini ve böylece ister gece olsun ister gündüz beynin algılamasını değiştirmenin bir yolu var. Biraz geriye gidip önceki araştırmalara baktığımızda, Journal of Physiology'de yayınlanan bir araştırmada, biyolojik olarak bizim göz yapımızdan çok fazla farklı olmayan kobay farelerinin gözleri incelendi. Farelerin gözlerinde vasopressin diye adlandırılan bir bileşik bulundu. Bu sinyal molekülü beynin içinde suprachiasmatic çekirdeğinde de bulunabilir. SCN'nin vasopressinin gerçekten ne yaptığı şimdiye kadar anlaşılamamıştı. SCN, aslında insanın bir kanaati olduğu için zamanın ne olduğu konusunda da bilgi sahibidir. Bu bilgiyi, ışık seviyelerinin gözlerin retinal sinir düğümlerinde yarattığı tepkilerden almak yerine kendi bilgisini kullanır. Daha çok ışık aldığında bu gündüz olmuş demektir ve bu sinir düğümleri beyne uyanması gerektiğini söyleyen geri sinyaller gönderir. Anlaşılan o ki göz sinir hücreleri de vasopressin içerir. Edinburgh Üniversitesi liderliğindeki ekip tarafından keşfedildiği üzere bu sinyal molekülleri, zamanın ne olduğunu beyne bildirmek için retinadan beyne doğru seyahat eder. Biraz derinine düşünecek olursak, farz edelim ki beyne gönderilen vasopressin miktarını arttırmak ya da azaltmak için bir göz damlası kullanıyorsunuz. Bu damla ile vaktin gece ya da gündüz olduğu konusunda beyninizi bilfiil sersemletebilirsiniz. Edinburgh Üniversitesi Psikoloji Profesörü yazar Mike Ludwig bir demecinde, Heyecan verici sonuçlarımız, iç biyolojik saatimizin düzenlenmesinde yeni bir eczacılık yolunun muhtemel olduğunu gösterir. dedi ve Hala bundan çok uzağız. diyerek ekledi.


Güneş Sistemindeki en bilinen uydular için yapılan savaş tüm şiddetiyle devam ediyor. 2019'da liderliğini Satürn'e kaptırdıktan sonra, Jüpiter bir kez daha öne geçti. Gökbilimciler, Güneş Sistemimizin en büyük gezegeninin yörüngesinde daha önce bilinmeyen 12 uydu buldular, bu da bilinen toplamı 92'ye çıkardı ve bu sayede, bilinen 83 uydusu olan Satürn'ü geride bırakmasını sağladı. İsimsiz olan ayların yörüngeleri, Güneş Sistemi'nde keşfedilen tüm küçük cisimlerin kayıtlarını tutan Uluslararası Astronomi Birliği'nin Küçük Gezegen Merkezi'nin genelgelerinde yayınlandı. Gözlemler, dış Güneş Sistemindeki gizemli varsayımsal Dokuzuncu Gezegen için yapılan bir av sırasında yanlışlıkla daha önce bilinmeyen çok sayıda Jüpiter uydusu keşfettikten sonra keşiflere öncülük eden Carnegie Bilim Enstitüsü'nden astronom Scott Sheppard tarafından yönetildi. Aslında bu nesneleri yeni keşfetmemiz o kadar da garip değil. Oldukça küçükler, sönükler ve görülmeleri zor, özellikle Jüpiter tam orada büyük ve yansıtıcıyken. Bununla birlikte, Dokuzuncu Gezegene dair kanıt ararken, araştırmacılar geçmişteki diğer gözlemlerden daha geniş bir görüş alanında daha yüksek çözünürlüklerde her zamankinden daha güçlü bir teleskop kullandılar. Bu, önceki tespitlerden kaçmış olabilecek küçük uyduları tespit etmelerini sağladı. Sky & Telescope'a göre, yeni keşfedilen uydulardan dokuzu Jüpiter'den oldukça uzakta, Jüpiter'in dönüş yönünün tersi yönde, geriye dönük bir hareketle yörüngede dönüyor. Bu garip değil; Jüpiter'in uydularının çoğu geri gidiyor. Bu hareket, muhtemelen Jüpiter'in yerçekimi tarafından yakalanan ve yörüngede kalan kayaları geçtikleri anlamına gelir. Diğer üç uydu gezegene daha yakın ve Jüpiter'in dönüşüyle aynı yönde dönüyor. Jüpiter onları gölgede bıraktığı için bu daha küçük, prograd ayları görmek daha zordur, ancak muhtemelen Jüpiter yörüngesinde oluşmuşlardır. Aylar 2021 ve 2022'de tespit edildi. Jüpiter'in yakınında, gökyüzünde aynı yönde ve aynı hızda hareket eden herhangi bir şey potansiyel bir uydudur, ancak bunları doğrulamak zaman alır. Nesnenin hala orada olduğundan, hala Jüpiter'in yörüngesinde olduğundan emin olmak için bir ay ve bir yıl sonra takip gözlemlerinin yapılması gerekiyor. Bu takip gözlemleri daha sonra nesnenin yörüngesini haritalamak için de kullanılabilir. Bu bize Jüpiter ve uydularının tarihi hakkında bilgi verebilir. Örneğin, geri giden ayların, Jüpiter yörüngesinde yakalanan ve daha sonra diğer nesnelerle çarpıştıktan sonra parçalanan üç büyük cismin kalıntıları olduğu düşünülüyor. Ancak birkaç yıl önce keşfedilen aylardan biri olan Valetudo, geri giden ayların yörüngeleriyle kesişen bir ilerleme yörüngesine sahip.


Diğer gezegenlerde yaşam bulmak söz konusu olduğunda, karmaşık bir kimyasallara sahip, sıcak, ıslak bir gezegen yeterli olmayabilir. Çevredeki gezegenlerin de önemi olabilir. Güneş'e çok benzeyen bir yıldızın yörüngesinde dönen ilginç bir gaz devi çifti bulundu, bunlar Jüpiter ve Neptün'ün neredeyse ikizi gibiler ve bu bize bizimki gibi güneş sistemleri hakkında bazı şeyler öğretebilir. Sadece 175 ışık yılı uzaklıkta bulunan HIP 104045 yıldızının etrafında dönen en az 2 büyük gezegen var gibi görünüyor - biri 6,3 yıllık yörüngedeki Jüpiter'in kütlesinin yaklaşık yarısı, diğeri ise 316'daki Neptün'ün kütlesinin yaklaşık 2,5 katı. Royal Astronomical Society'ye sunulan ve ön baskı sunucusu arXiv'de bulunan bu keşif, nihayet ikinci bir Dünya bulma umuduyla Güneş benzeri yıldızların yörüngesinde dönebilen çeşitli sistemleri anlamamıza yardımcı oluyor. Evrende bir biyosfer geliştirdiği bilinen tek yer olarak Dünya, yaşam için gerekli olan koşullar için tek planımızdır. Ancak Dünya tek başına var olmazdı; etrafında 7 başka gezegen, sayısız asteroit ve cüce gezegen ve yıldızımız Güneş ile birlikte bütün bir gezegen sistemine sahiptir. Son araştırmalar, bir gezegen sisteminin mimarisinin, Dünya'nın durumundaki bir gezegenin yaşanabilirliğinde önemli bir rol oynadığını göstermektedir. Bir gezegene belirli bileşenleri sağlayabilen asteroitlerin ve kuyruklu yıldızların varlığı oldukça önemlidir. Ayrıca Jüpiter'in önemli bir rol oynadığı görülüyor: hem asteroit kuşağını hem de yörüngesini paylaşan asteroitleri güderek, iç Güneş Sistemini küçük kayaların sürekli bombardımanından koruyor. Ancak muazzam yerçekimi, bu daha küçük cisimlerin yörüngelerini de bozabilir ve onları iç Güneş Sistemine doğru fırlatabilir. Jüpiter muhtemelen bu kayaların Dünya'ya ulaşmasına yardım etmede etkili oldu. Sao Paulo Üniversitesi'nden Thiago Ferreira liderliğindeki uluslararası bir gökbilimci ekibi, "Jüpiter benzerleri, tercihen güneşe yakın metalik özelliklere sahip yıldızların etrafında oluşur ve çarpıcı bir şekilde, potansiyel olarak yaşanabilir düşük kütleli gezegenler, soğuk bir Jüpiter'e ev sahipliği yapan yıldızların etrafında yaygın olabilir" diye yazıyor. Küçük Dünya büyüklüğündeki gezegenler, dev gezegenlerden daha yaygındır. Bu faktörler, öncelikle Jüpiter benzeri gezegenleri arayarak, Güneş benzeri yıldızların etrafında Dünya benzeri gezegenlerin aranmasına emsal teşkil ediyor. 2014'ten bu yana gökbilimciler, Avrupa Güney Gözlemevi'nin Şili Atacama Çölü'ndeki La Silla 3,6 metrelik teleskopunda Güneş'e benzer yıldızların etrafındaki gezegenleri aramak için Yüksek Doğruluklu Radyal hız Gezegen Arayıcısını kullanıyorlar. Kağıt üzerinde, HIP 104045 mükemmele yakın bir eşleşme. Metal içeriği Güneş'inkine çok benzer. Yaklaşık 4,5 milyar yaşında; Güneş 4,57 milyar yaşında. HIP 104045, Güneş'in kütlesinin sadece 1,03 katı, Güneş'in yarıçapının 1,05 katı ve Güneş'in parlaklığının 1,11 katıdır. Ferreira ve meslektaşları HIP 104045'ten gelen ışığı analiz ettiklerinde, 1 değil 2 gezegene ait kanıtlar buldular. Jüpiter'in kütlesinin 0,498 katı olan birinci dünya, Jüpiter benzeri olarak bilinen şeydir: Jüpiter'in kütlesinin 0,3 ila 3 katı arasında, yıldızdan 3 ila 7 AU arasında bir yörüngeye sahip bir ötegezegen. İkinci ötegezegen bir süper Neptün'dür. Kendi Neptün'ümüzün 17 Dünya kütlesi olduğu yerde, bu keşif Dünya kütlesinin yaklaşık 43 katı ağırlığındadır. Kayalık dünyalar için üst sınırın yaklaşık 10 Dünya kütlesi olduğu düşünüldüğünden, gezegenin bizimki gibi karasal bir dünya olması muhtemel değildir, bunun yerine doğası gereği daha çok gazdır. Ama en azından iyimser yaşanabilir bölge olarak bilinen yerde. Yaşanabilir bölge, sıvı su için bir sıcaklık aralığında olan ana yıldızdan olan mesafe aralığıdır; iyimser yaşanabilir bölge, yaşanabilir sıcaklıkların mümkün olduğu daha geniş bir mesafe aralığıdır. Gezegen bizimle yıldızının arasından geçmiyor, bu yüzden şu anda atmosferini biyo-imzalar için analiz etmenin hiçbir yolu yok. Hala HIP 104045'in yörüngesinde canlı sistemlerle dolup taşan küçük, kayalık bir dünya olabilir mi? Bir Jüpiter benzerinin keşfedilmesinin yakınlarda Dünya benzeri bir dünyanın saklandığını öne sürmesini umsak da, yıldıza nispeten yakın yörüngede dönen süper-Neptün bu fikre engel oluyor. Ekip, süper Neptün'ün varlığının, kendi Güneş Sistemimizin gerçekten atipik olduğunu düşünmemiz için bir neden daha olduğunu söylüyor; bizimkine benzer sistemler, Güneş benzeri yıldızların belki de yaklaşık yüzde 1'ini oluşturuyor. Tabii henüz yeterli bilgiye yakın bile değiliz. Orada bir sürü yıldız var. Bu yüzden aramaya devam edeceğiz.


Yarın, Avrupa Uzay Ajansı , Jüpiter'e ilk Avrupa görevini fırlatacak. JUICE olarak da bilinen Jupiter Icy Moons Explorer'ın önünde, Jüpiter'in üç buzlu ayı Europa, Ganymede ve Callisto'ya odaklanarak Jüpiter sistemine dair yeni bilgiler sağlayan büyük bir görev var. Görev, önümüzdeki sekiz yıl boyunca Jüpiter'e seyahat edecek; Dünya'nın üç (sonuncusu 2029'da), Venüs'ün bir ve ana Asteroit Kuşağı'ndaki asteroit 223 Rosa'nın bir kez yanından geçişi içerecek bir dönem. Temmuz 2031'de önce Ganymede'yi geçecek ve ardından Jüpiter etrafında bir yörüngeye girecek. Görevin bilimsel yönleri üzerinde çalışan gezegen bilimci Dr. Olivier Witasse, IFLScience'a, JUICE görevi için iki büyük başlığımız var. Birincisi yaşanabilir yerler dediğimiz yerleri incelemek. Jüpiter gibi bir gezegenin etrafında yaşanabilir koşullara veya yaşam için ilginç koşullara sahip olabileceğimiz yerler var mı? Bu buzlu ayların bazılarının yüzeylerinin altında çok fazla sıvı olduğuna dair bazı iyi kanıtlarımız var. dedi. JUICE'ı taşıyan Ariane V roketi, Fransız Guyanası'ndaki Avrupa'nın uzay üssünden 13 Nisan 2023 saat 12:15 UTC'de (Türkiye saati ile 15:15) fırlatılacak ve Avrupa Uzay Ajansı'nın WEB TV'si tarafından saat 11:45 UTC'den (Türkiye saati ile 14:45) itibaren canlı yayınlanacak. Her şey yolunda giderse, JUICE fırlatmadan 28 dakika sonra saat 12.45 UTC civarında serbest bırakılacak ve Jüpiter'e doğru yolculuğuna başlayacak. Uzay aracı Europa'nın iki, Ganymede'nin 12 ve Callisto'nun 21 kez yanından geçecek. Callisto, Güneş Sistemi'ndeki en eski yüzeye sahip ve sıvı bir okyanusa sahip olabilir. Eğer varsa, JUICE onu bulacaktır. JUICE sonunda birincil hedef Ganymede'nin yörüngesine girdiğinde, bizimkinden başka bir ayın yörüngesinde dönen ilk uzay aracı olacak. Ganymede, Güneş Sistemi'ndeki en büyük ve manyetik alana sahip tek aydır ve JUICE, görevinin ikinci bölümünü potansiyel yaşanabilirliğini araştırmaya ayıracak. 2030'lar, Jüpiter sistemine dair yeni bilgiler sağlayacak ve hatta belki de Güneş Sistemi'nin başka bir yerinde yaşamın var olabileceğine veya var olduğuna dair kanıtlar getirecek.


JWST'den yapılan yeni gözlemler, nispeten yakın bir ötegezegenin atmosferinin ilgi çekici ayrıntılarını ortaya çıkardı. Dünyanın adı VHS 1256 b ve bir değil iki yıldızın yörüngesinde dönüyor. Sistem 40 ışık yılı uzaklıkta bulunuyor ve JWST için ideal bir hedef. VHS 1256 b, parlaklıkta bugüne kadarki en büyük değişikliğe sahip gezegen kütleli cisimdir. JWST'nin gözlemleri, silikat maddenin gezegenin 22 saatlik dönüşü boyunca sürekli çalkalandığını ve atmosferin tepesinde kavurucu 830 C'ye ulaştığını öne sürüyor. Sadece kum benzeri bir maddeden yapılmış bulutlar değil - JWST ayrıca net su, metan ve karbonmonoksit tespitleri de aldı. Karbondioksit varlığına dair kanıtlar da var. Şimdiye kadar, bu, güneş sisteminin ötesindeki bir gezegenin atmosferinde tespit edilen en yüksek molekül sayısı. Arizona Üniversitesi'nden baş yazar Brittany Miles, bir açıklamada, "VHS 1256 b, yıldızlarından Pluto'nun Güneşimize olan uzaklığının yaklaşık dört katı kadar uzakta, bu da onu JWST için harika bir hedef yapıyor. Bu, gezegenin ışığının yıldızlarından gelen ışıkla karışmadığı anlamına geliyor." dedi. Bu gök cismi gerçekten karmaşık bir cisim. Jüpiter'in yaklaşık 12 veya 16 katı bir kütleye sahip olan bu cisim, kahverengi cüce kütle ölçeğinin alt ucu civarında. Kahverengi cüceler, yıldız olmayı başaramayan, hiçbir zaman normal hidrojeni kaynaştıracak kadar büyük olmayan yıldız altı cisimlerdir. Döteryum olarak bilinen daha ağır bir hidrojen versiyonunu kaynaştırabilirler, ancak burada durumun böyle olup olmadığı açık değil. Cismin yüksek sıcaklığı, iki yıldızından bu kadar uzakta olmasına rağmen, çekirdeğinde bir şeyleri kaynaştırdığı anlamına gelmez. VHS 1256b sadece 140 milyon yaşında. Gaz devi gezegenler oluştuğunda, oldukça sıcak olma eğilimindedirler. Öngezegen bulutsusundaki gaz sıkıştırılır ve yerçekimi potansiyel enerjisi ısıya dönüştürülür. Hem kahverengi cüceler hem de devasa gezegenler, bu dünyada görülen bulutlar da dahil olmak üzere tuhaf hava olaylarına sahip olabilir. JWST, araştırmacıların bulutlarda farklı türde tanecikler olduğunu söyleyebileceği kadar ayrıntılı gözlemler sunmayı başardı. Gezegenin emisyon spektrumu, araştırmacıların tüm farklı molekülleri tespit etmesine izin verdi. İskoçya'daki Edinburgh Üniversitesi'nden ortak yazar Beth Biller, "Atmosferindeki daha küçük silikat tanecikleri, daha çok dumandaki küçük parçacıklar gibi olabilir. Daha büyük taneler çok sıcak, çok küçük kum parçacıkları gibi olabilir." diye ekledi. Bu gözlemler, Early Release Science Programının bir parçasıydı ve bu büyüleyici gök cismi ile ilgili çalışmanın sadece başlangıcı. Almanya, Heidelberg'deki Max Planck Astronomi Enstitüsü'nden ortak yazar Elisabeth Matthews, "Silikatları izole ettik, ancak hangi tane boyutlarının ve şekillerinin belirli bulut türleriyle eşleştiğini daha iyi anlamak çok fazla ek çalışma gerektirecek. Bu, bu gezegendeki son söz değil - JWST'nin karmaşık verilerini anlamak için büyük ölçekli bir modelleme çabasının yalnızca başlangıcı." diye açıkladı. Çalışma The Astrophysical Journal Letters'da yayınlandı.


Gök bilimciler, bir "mega küme" oluşturma yolundaki üç büyük galaksi kümesini ve Pandora Kümesi olarak bilinen uzay bölgesinin daha önce hiç görülmemiş ayrıntılarını gösteren en son JWST derin alan görüntüsünü yayınladılar. Kütleçekimsel merceklenme olarak bilinen bir olguyu oluşturan galaksi kümelerinin kütlesel birleşik maddesi sayesinde, arkalarında bulunan ancak görüş hattında olmayan uzak galaksilerin ışığı görülebilir. Toz ve gazın ötesini Hubble'ın göremediği şekilde görebilen JWST'nin güçlü kızılötesi cihazları kullanılarak, Pandora Kümesi'nin şimdi detaylı incelenebilecek yeni ayrıntıları yakalandı. Daha resmi olarak Abell 2744 olarak bilinen Pandora Kümesi, 3,5 milyar ışık yılı uzaklıkta yer alan dev bir galaksi kümesidir ve en az dört küçük galaksi kümesinin, 350 milyon yıl boyunca meydana gelen, bir araya gelmesinin sonucudur. Gök bilimciler, JWST'nin uzayın bu bölgesinin kızılötesi görüntülerini daha küçük galaksi kümelerinin neden olduğu birçok mercekleme alanıyla birleştirerek, uzayın enginliğini tek bir görüntüde sunan bir derin alan görüntüsü yarattılar. Elbette teleskopla çekilmiş tek bir görüntü değil; 50.000 inanılmaz kızılötesi ışık kaynağı içeren, tek bir panorama oluşturmak için birleştirilmiş dört görüntüden oluşuyor. Bu muhteşem görüntüde yakalanan 50.000 kızılötesi ışık kaynağı var. Yunan mitolojisinde Pandora, merakına yenik düşen ve dünyaya tüm kötülükleri salan bir kutu açan ilk ölümlü kadındı . Umarız, JWST bölgeye bakarken hoş olmayan bir şey serbest bırakmamıştır. Hubble daha önce çekirdeğini görüntülemişti, ancak Hubble kozmik gaz ve tozdan kolayca geçemeyen görünür ışıkta ve JWST çok daha kolay geçebilen kızılötesinde gördüğünden, JWST diğer teleskoplara göre kozmosun daha derinlerine nüfuz etme yeteneğine sahiptir. Görüntü, JWST'nin NIRCam cihazı tarafından yapılan 30 saatin üzerindeki gözlemlerden ve 4 ila 6 saat süren pozlamalardan oluşturuldu. Ön plandaki bu parlak altı noktalı yıldız, Samanyolu'ndaki gerçek bir yıldızdır, ancak her zaman olduğu gibi, belirgin kırınım uçlarına, ışığın JWST'nin optik sistemleriyle nasıl etkileştiği neden olur. Görüntünün sağ alt köşesinde, ışık yayları gibi görünen, güçlü bir şekilde merceklenmiş yüzlerce uzak galaksi vardır. Bu galaksiler daha önce Hubble tarafından bile görülmemişti. Kütleçekim bazı uç ve ilginç görsel efektler yaratabilir. Einstein'ın genel görelilik kuramına göre, büyük kütleli gök cisimleri o kadar güçlü kütleçekimsel alanlara sahiptir ki, uzay-zamanı kendi etraflarında bükerler ve uzayda yolculuk eden herhangi bir ışığın da etraflarında kıvrılmasına neden olurlar. Kütleçekimsel alan, başka türlü göremeyeceğimiz uzak cisimlerden gelen ışığı büker ve büyütür. Bu büyütme, JWST'nin kızılötesi süper güçleri ile birleştiğinde, sadece kendi başına merceklemenin görmemize izin vermeyeceği uzak galaksileri görmemize olanak sağlar. Bu, bu yeni derin alanın, gök bilimcilerin uzayın bu bölgesini daha önce hiç olmadığı gibi incelemelerine imkan vereceği anlamına geliyor. Yeni gözlemler şu anda analiz ediliyor ve bu yaz yayınlandığında, veriler küme içindeki yeni mesafe ölçümlerini ve dahil olan galaksilerin bileşimi ve hatta belki de galaksilerin erken evrende nasıl oluştukları hakkında ayrıntılar sağlayacak.


Yapılan yeni araştırmaya göre, James Webb Uzay Teleskobu şimdiye kadar gözlemlenen en uzak 4 gökadayı keşfetti; bunlardan biri, Büyük Patlama'dan sadece 320 milyon yıl sonra, Evren henüz emekleme dönemindeyken oluştu. Webb teleskobu, geçen yıl faaliyete geçtiğinden bu yana bir bilimsel keşif selini serbest bıraktı ve Evrenin uzak bölgelerine her zamankinden daha uzaklara baktı - bu aynı zamanda, zamanda geriye baktığı anlamına da geliyor. En uzak galaksilerden gelen ışık Dünya'ya ulaştığında, Evren'in genişlemesiyle gerilmiş ve ışık tayfının kızılötesi bölgesine kaydırılmıştır. Webb teleskobunun NIRCam cihazı, bu kızılötesi ışığı algılamak için benzeri görülmemiş bir yeteneğe sahip olup, daha önce hiç görülmemiş bir dizi galaksiyi hızlı bir şekilde tespit etmesine olanak tanır - bunlardan bazıları astronomların erken Evren anlayışını yeniden şekillendirebilir. Nature Astronomy dergisinde yayınlanan iki çalışmada gökbilimciler şimdiye kadar gözlemlenen en uzak 4 gökadayı "kesin bir şekilde tespit ettiklerini" ortaya çıkardılar. Fotoğraf: Şimdiye kadar gözlemlenen en uzak 4 gökada (Robertson ve diğerleri, Nature Astronomy, 2023). Galaksiler, Evren'in şu anki yaşının sadece yüzde ikisi olduğu 13 milyar yıldan daha uzun bir süre önce Büyük Patlama'dan 300 ila 500 milyon yıl sonrasına aittir. Bu, galaksilerin, ilk yıldızların ortaya çıktığına inanılan bir dönem olan "yeniden iyonlaşma çağı" olarak adlandırılan dönemden geldiği anlamına gelir. Çağ, Big Bang'in getirdiği kozmik karanlık çağlardan hemen sonra geldi. Paris Astrofizik Enstitüsü'nde araştırmacı ve 2 yeni çalışmanın ortak yazarı olan Stephane Charlot, AFP'ye en uzak galaksinin - JADES-GS-z13-0 olarak adlandırılan - Büyük Patlama'dan 320 milyon yıl sonra oluştuğunu söyledi. Gökbilimciler tarafından şimdiye kadar gözlemlenen en büyük mesafe bu dedi. Webb teleskobu, Büyük Patlama'dan 450 milyon yıl sonrasına dayanan ve daha önce Hubble Uzay Teleskobu tarafından tespit edilmiş olan JADES-GS-z10-0'ın varlığını da doğruladı. Charlot, 4 galaksinin de kabaca 100 milyon güneş kütlesi ağırlığında "kütle olarak çok düşük" olduğunu söyledi. Buna karşılık Samanyolu, bazı tahminlere göre 1,5 trilyon güneş kütlesi ağırlığındadır. Ancak Charlot, galaksilerin "kütleleriyle orantılı olarak yıldız oluşumunda çok aktif" olduğunu söyledi. Bu yıldızlar, "Samanyolu ile yaklaşık aynı oranda" oluşuyordu, "Evrende bu kadar erken bir tarihte şaşırtıcı olan bir hız" diye ekledi. Galaksilerin ayrıca "metal bakımından çok fakir" olduğunu da sözlerine ekledi. Bu, bilimin Evrenin nasıl çalıştığına dair en iyi anlayışı olan standart kozmoloji modeliyle tutarlıdır ve bu, Büyük Patlama'ya ne kadar yakınsa, bu tür metallerin oluşması için o kadar az zaman kaldığını söyler. Ancak Şubat ayında, Büyük Patlama'dan 500-700 milyon yıl sonrasına ait 6 büyük gökadanın keşfi, bazı astronomların standart modeli sorgulamasına yol açtı. Webb teleskobu tarafından da gözlemlenen bu galaksiler, Evren'in doğuşundan bu kadar kısa bir süre sonra sanıldığından daha büyüktü - eğer doğrulanırsa, standart modelin güncellenmesi gerekebilir. Yale Üniversitesi'nde son araştırmalarda yer almayan bir astronom olan Pieter van Dokkum, yeni keşfedilen dört uzak gökadanın onaylanmasını "teknik bir güç gösterisi" olarak yorumladı.


Uluslararası bir gök bilimciler ekibi, JWST tarafından gözlemlenen bir avuç çok uzak galaksinin kütlelerini tahmin etti ve kendilerini ellerinde büyük bir bulmacayla buldu. Kütleleri, evrenin bu kadar erken döneminde olmak için çok yüksek - galaksileri bu kadar büyütmek için yeterli gaz ve yeterli zaman yok. Swinburne Teknoloji Üniversitesi'nden baş yazar Profesör Ivo Labbe, IFLScience'a, "JWST, galaksinin dalga boylarının daha fazlasını kapsayarak daha fazla ayrıntı ve daha fazla bilgi elde edebilir. Bu ekstra bilgi ve ekstra ayrıntı önemlidir çünkü gök bilimcilerin galakside kaç yıldız olduğunu tahmin etmeye çalışmasına olanak tanır." dedi. "Biz de öyle yaptık. Ve bu oldukça şaşırtıcıydı çünkü galaksilerdeki yıldızların sayısı, modellerden beklediğimizden on kat daha fazlaydı." dedi. Söz konusu altı galaksi, uzay gözlemevi tarafından tespit edilen en uzak galaksiler arasında yer almıyor, ancak yine de oldukça uzaktalar - ışıkları Büyük Patlama'dan 500 ila 700 milyon yıl sonra geliyor. Bu galaksilerin büyüyen küçük cisimler olması gerekiyor, ancak kütleleri Güneşimizin kütlesinin on milyar katı gibi görünüyor, ki bu o zaman için zaten inanılmaz derecede büyük. Bununla birlikte, bunlardan birinin olası kütlesi Güneş'in 100 milyar katı. Bu kabaca bugün Samanyolu'nun ağırlığı kadardır ve bu miktarda yıldız 30 kat daha kompakt bir cisme yerleştirilmiştir! Öyleyse, bu galaksilerin varlığının yarattığı sorunlara bakalım. Birincisi zaman meselesi. Galaksilerin nasıl oluştuğunu açıklayan modeller iyidir, ancak mükemmel olmaktan uzaktır. Onlara göre, yüzde 100 verimlilikle bile, bu kadar çok büyük galaksi yaratmaya yetecek kadar gazı yıldızlara dönüştüremezsiniz. Bu modeller değiştirilebilir, uyarlanabilir ve muhtemelen JWST gözlemleriyle değişecektir. Diğer konu ise, bu galaksilerin hepsinin gökyüzünün çok küçük bir bölgesinden gelmesidir. İstatistiksel olarak, bu, o zamanlar muazzam bir büyük galaksi popülasyonunun varlığını ima eder - ve evrende onları yaratmak için yeterli madde yoktur. Bunun doğru olması için, kozmolojinin temel modelini sorgulamak gerekir. Bu model onlarca yıllık doğrulayıcı kanıtlarla destekleniyor, dolayısıyla galaksilerin oluşum modeli kadar kolay değiştirilemiyor. Profesör Labbe, IFLScience'a, Olağanüstü iddialar, olağanüstü kanıtlar gerektirir. olağanüstü kanıt olarak kabul edilir mi? Hayır! Açıkçası, bunlar yepyeni bir teleskobun ilk görüntüleri ve pek bir anlam ifade etmeyen şeyler görüyoruz. Veya standart tekniklerimizi kullanırsak, neredeyse imkansız olan bir cevap alırız." dedi. Açıklanmayan olası bir aday, bu ölçümlerde süper kütleli kara deliklerin etkisidir. Bu devasa kara deliklerin her galaksinin merkezinde olması bekleniyor ve aktif olarak beslendiklerinde kuasar durumuna geçip bol miktarda ışık salabiliyorlar. Bu, galaksilerin gerçekte olduğundan daha fazla yıldıza sahip gibi görünmesine neden olabilir. Ekip şu anda bu galaksileri takip ediyor ve altı tanesinden birinin aktif bir süper kütleli kara deliğe sahip olduğu görülüyor. Ekip şimdi süper kütleli kara delikler ve yıldızlar arasındaki göreceli katkıyı araştırıyor. Diğer galaksiler hakkında daha fazla veri önümüzdeki 18 ay içinde gelecek.


JWST, en içteki gezegeninin etrafındaki atmosferi tespit etme umuduyla yakındaki TRAPPIST-1 sistemini inceledi, ancak ne yazık ki bulamamış görünüyor. TRAPPIST-1b hiçbir zaman yaşam için bir aday olarak görülmemiş olsa da, bir atmosferin olmaması, daha ılıman komşuları ve soğuk, düşük kütleli yıldızlara yakın yörüngede dönen diğer gezegenler için kötü bir işaret olabilir. Gök bilimciler, JWST'nin gözlem gücünü, kendi sistemimiz dışında keşfettiğimiz muhtemelen en ilginç gezegen sistemine çevirdiler. TRAPPIST-1, sadece kütleleri Dünya'nınkinden pek farklı olmayan yedi kayalık gezegenden oluşmakla kalmıyor, aynı zamanda üç veya dört tanesi (TRAPPIST-1e, f ve g) muhtemelen yıldızın yaşanabilir bölgesinde. Dünya'dan sadece 41 ışık yılı uzaklıkta, kolay inceleme için yeterince yakın ve üstelik gezegenler bizim konumumuzdan görüldüğü gibi yıldızı geçiyor. Geçiş, gezegenleri bulmamızın sebebidir. Bu aynı zamanda, eğer herhangi birinde atmosfer varsa, bir gezegen yıldızın önünden veya arkasından geçtiğinde etkilerini gözlemleme şansımız olduğu anlamına da gelir. Ne yazık ki, gök bilimciler, bunun TRAPPIST-1b'nin bir ikincil tutulması sırasında meydana gelmediğini ve muhtemelen gezegenin tespit edilecek çok az atmosfere sahip olduğunu bildiriyor. Önceden, kalın bir TRAPPIST-1b atmosferi için umutlar yüksekti. Gezegenin görünür yarıçapının Dünya'nınkinden yüzde 20 daha büyük olmasına rağmen, kütlesi neredeyse aynıdır - kalın, Venüs benzeri bir bulut tabakası bunu açıklayabilir. Uzak gezegenlerin etrafındaki atmosferleri tespit etmenin bir yolu, ana yıldızlarının önünden geçerken yıldız ışığındaki değişiklikleri aramaktır. Işık, gezegenin kendisi bir kısmını engellediği için zayıflayacaktır, ancak gördüklerimizin bir kısmı atmosferdeki gazlarla etkileşime girerek, orada bulunan gazlarla eşleşen spektrumlarda geçici düşüşler yaratabilir. Ancak NASA'dan Dr. Thomas Greene ve ortak yazarların TRAPPIST-1b ile yapmaya çalıştıkları şey bu değildi, çünkü bu işlem için yeterli ışığı toplamak çok uzun bir gözlem süresi gerektirecektir. Bunun yerine, yazarlar, sistemin en içteki gezegeninin JWST'nin ondan önemli miktarda kızılötesi radyasyon toplayabileceği kadar sıcak olması gerektiğini belirttiler. Bununla birlikte, tespit edebileceğimiz herhangi bir şey, doğrudan TRAPPIST-1'in kendisi tarafından yayılan radyasyonla boğulmuş olacaktı. En içteki gezegen TRAPPIST-1 b yıldızın arkasında hareket ederken TRAPPIST-1 sisteminin parlaklığında meydana gelen değişimi gösteren ışık eğrisi. Bu, ikincil tutulma olarak bilinir. İkincil tutulma olarak bilinen, gezegen yıldızın arkasına geçtiğinde yansıttığı radyasyon gizlenir. Toplam emisyondaki düşüşü gözlemlemek, Greene ve meslektaşlarının gezegenin katkısını hesaplamasına olanak sağladı. Gezegenin sürekli gündüz tarafından gece yarım küresine yeniden dağıtılan ısının çok az belirtisi olduğu sonucuna varıyorlar. Yazarlar, "En açık yorum, ev sahibi yıldızdan gelen radyasyonu yeniden dağıtan gezegen atmosferinin çok az olduğu veya hiç olmadığı ve ayrıca karbondioksit (CO2) veya diğer türlerden atmosferik soğurulmanın saptanabilir olmadığıdır." diye yazıyor. TRAPPIST-1 çok sönük bir yıldızdır ve Güneş'in yalnızca iki binde biri kadar ışık yayar. Bununla birlikte, 1b o kadar yakın ki - yörüngede dönmesi sadece 1,5 gün sürüyor - Dünya'nın aldığından dört kat daha fazla radyasyon alır. Bu, Merkür'ün deneyimlediğinden daha az olsa da, Venüs'ten önemli ölçüde daha fazladır, dolayısıyla sıcaklığının çok yüksek olduğundan oldukça emin olabiliriz. TRAPPIST-1b'nin neden atmosferi olmadığı bilinmiyor. 7,6 milyar yaşında, birini kaybetmek için bolca zamanı oldu. Astrobiyologlar, kırmızı cücelerin yoğun bir şekilde parlama eğiliminin, yaşanabilir bölgelerindeki gezegenlerin atmosferlerini soyarak galaksideki yaşam için potansiyel konumların çoğunu ve Dünya'nın 10 ışık yılı yakınında bulunanların neredeyse tamamını ortadan kaldırabileceğinden korkuyorlar. Ancak bazı araştırmacılar aksini iddia ediyor. Yaşanabilir bölgeden bile daha yakın olan TRAPPIST-1b, bu tür atmosferik kayıplara karşı daha savunmasız olacaktır, bu nedenle atmosferin olmaması, kardeşleri için olasılıkları ortadan kaldırmaz, ancak iyiye işaret değildir.


Kabuki sendromu sıkça otizimle karıştırılan nadir görülen genetik bir hastalıktır. Otizim ile bazı ortak semptomları paylaşmalarına rağmen bireyler otizimli değildir. Bu hastalık 1981 yılında Japon bilim insanları Norio Niikawa ve Yoshikazu Kuroki tarafından oluşturulan bir araştırma grubu tarafından tanımlanmıştır. Bu sendromu taşıyan bireylerin karakteristik yüz ifadeleri geleneksel Japon tiyatro kültürü olan Kakuki'de kullanılan sahne makyajına benzetildiği için isim kökeni buradan gelmektedir. Hastalık tip-1 (hasta bireylerin %55-80'i) ve tip-2 olmak üzere iki farklı şekilde tanımlanmıştır. Bireyler X kromozomuna bağlı dominant (tip-2) ve kromozom 12 üzerinde bulunan otozomal dominant kalıtım (tip-1) olmak üzere iki şekilde etkilenirler. Bu kromozomlarda bulunan genler sırasıyla histon lizin metil transferaz enzimini kodlayan KMT2D ve histon lizin demetilaz enzimini kodlayan KDM6A genleridir. İlgili genlerin kodladığı proteinler DNA'nın nükleozomal yapısını oluşturarak onun çekirdek içeriside paketlenmesine ve genlerin açılıp kapanması gibi reaksiyonlara aracılık ederek epigenetik mekanizmaları kontrol eden histon proteinlerinin modifikasyonundan sorumludur. Dolayısıyla bu genlerde meydana gelen bir mutasyon, histon proteinlerinin fonksiyonlarını düzgün yerine getirememesi ve kromatin üzerinde bazı genlerin erişime kapanması gibi genetik bozukluklara sebep olabilir. Kabuki sendromu vücudun birçok bölümünü etkileyebilen bir hastalıktır. Sendroma sahip bireylerin hastalıktan etkilenme şiddetine göre bireyler arasında farklılıklar gözlenebilir. Sendromun görülme sıklığı ise doğum başına yaklaşık olarak 1/32000 ihtimaldir. Şimdi bu nadir görülen mutasyonlardan birine genetik bir tarama bir örneği ile yaklaşarak durumu açıklamaya çalışalım. Öncelikle DNA baz dizilerinde meydana gelen her türlü farklılaşma bir mutasyondur diyebiliriz. Bu mutasyonlar protein kodlayan bir dizide meydana gelmiş ise ilgili dizenin üreteceği protein de hatalı olabilir ve buna bağlı olarak işlevsiz ya da yanlış işlevli olabilir. Diyelim ki KMT2D geninde patojenik bir mutasyon meydana geldi ve bu mutasyon da genetik tarama sonucu p.Lys287Ter olarak belirlenmiş olsun. Bu gösterim bize 12. kromozomun p kolunda bulunan ve 287. amino asit olan lizin amino asitinin "nonsense" bir mutasyon ile STOP kodonu oluşturarak proteinin doğal formuna göre daha kısa üretildiğini söyler ve bu değişimin gösterimi de K > şeklindedir. KMT2D transkriptinde belirtilen c.858dup gösterimi ise bu kromozom üzerinde bulunan 858. baza ilaveten bir baz daha eklendiğini ve bu duplikasyonun kodon okuma çerçevesinde bir kaymaya sebep olduğunu söyler. K > ifadesinde görüldüğü gibi lizin amino asitini oluşturacak olan AAG kodonu, Timin bazının çerçeveye eklenmesi sonucu bir UAA kodonu oluşturmuştur ve bu durum mRNA transkiriptinde STOP kodonu oluşmasına sebep olur. Böylece üretilen protein de doğal formundan farklı olacaktır. Dolayısıyla KMT2D geninden üretlien histon metil transferaz enzimi de doğal formuna göre daha işlevsiz olabilir ve DNA'yı saran histon proteinlerinin modifikasyonunu baskılayabilen bir değişim sonucu epigenetik mekanizmalarda da bozukluklar görülebilir. Histon proteinlerinde bulunan lizin kalıntılarından metil gruplarının koparılamaması ya da eklenememesi gibi durumlar da kromatin iplik üzerinde bazı genlerin erişime kapalı kalması ve hastalığa sahip bireylerin birçok farklı biyolojik sürecin işleyişinde sorun yaşaması anlamına gelebilir. Kabuki, çoğunlukla de-novo olarak ortaya çıkan bir hastalıktır. Yani bireylerin ebevenleri Kabuki değildir ancak embriyonik dönemde ilgili genlerde meydana gelen mutasyonlar sonucu bireyler sendromlu doğarlar ve yaş ilerledikçe semptomlar daha belirgin olmaya başlar. Nadir görülen bir hastalık olması nedeniyle Kabuki sendromu kan testleri, koryon villus örneklemesi veya amniyosentez gibi doğum öncesi yapılan rutin genetik testlerde taranmaz. Ancak Kabuki sendromu özel bir endişeyse ve bir ailevi öyküsü varsa CVS veya amniyosentez testi gerektiren bu mutasyonların varlığını spesifik olarak test ettirmek de mümkündür. - Omurga gelişim bozuklukları - Kulaklarda açıklık - Gelişimsel gecikme - Öğrenme güçlüğü - Kalp hastalıkları - Böbrek fonksiyon bozuklukları - Beslenme güçlükleri - İmmünolojik hasssasiyet - Sindirim bozuklukları - Anormal diş morfolojisi - Serebral korteks atrofisi - Yarık damak - İşitme bozukluğu - Brakidaktili - Bireyler çoğunlukla enfeksiyonlara yatkınlık ve otoimmünite gibi durumlar için beslenme ve enfeksiyonlar konusunda dikkatle takip edilmelidir. - Bazı etikikenmiş bireylerde HLA-DQA(1-2-8) gibi ilave bulgular vardır ve bu bireyler sindirim sistemi sorunlarına karşı oldukça dikkat etmelidir. Kısaca ifade etmek gerekirse HLA ; çok sayıda proteinin bir araya gelmesiyle oluşturulan, kendi antijenlerimiz ve yabancı antijenleri ayırt etmede görev alan bir hücre yüzey reseptörüdür. Dolayısıyla antijen sunumu yapan bağışıklık sistemi hücrelerinde otoimmünite veya immün cevap bozulukları ortaya çıkabilir. - Kabuki sendromulu bireyler için güncel olarak herhangi bir tedavi yoktur. Ancak hastalığın seyri bireyler arasında farklılık gösterdiği için semptomları hafifletmeye yönelik klinik denemeleri devam eden AR-42 ve muadilileri olarak umut vaad eden ilaç çalışmaları mevcuttur. - İlaç çalışmaları dışında, fareler üzerinde denenmiş ve olumlu sonuçlar vermiş bazı diyet çalışmaları da yürütülmektedir. 2017'de PNAS'de yayınlanan bir makalede farelere uygulanan ketojenik diyetler ile histon modifikasyonlarından sorumlu enzimlerin işleyişindeki artışa paralel olarak Kabuki sendromlu bireylerde (KMT2D+/BGeo) gözlenen hipokampal hasarın önüne geçilebildiği deneyler ile kanıtlanmıştır. Kabuki sendromlu farelerde meydana gelen nörolojik bozulmaların önüne geçilmiş ve diyetin uygulandığı farelerde bazı genlerin ifadesinin anlamlı bir şekilde arttığı gözlenmiştir. Ancak her ne kadar pozitif etkileri kanıtlanmış olsa da bu diyetler doktor kontrolünde uygulanmalı ve bireyler için negatif etkileri iyi araştırılmalıdır . - Son olarak, etkilenmiş bireyler ve aileleri için destek grupları ve hasta dernekleri gibi kuruluşlar bulunmaktadır. All Things Kabuki, EveryLife Foundation for Rare Diseases, Genetic Alliance gibi bazı kuruluşlar etiklenmiş bireylere ve ailerine başkalarıyla bağlantı kurmanın ve kişisel hikayeleri paylaşmanın yolları, mali yardım ve seyahat kaynakları, güncel tedavi ve araştırma bilgileri gibi pek çok konuda destek sağlamaktadır. Aileler, bu yardım kuruluşları ile doğrudan irtibata geçerek Kabuki ile Yaşam konusu hakkında detaylı bilgi edinebilirler . Kabuki sendoromu nadir görülen bir genetik hastalıktır ve doğum öncesi yapılan rutin genetik testler ile taranmaz. Sendroma sahip bireylerin özel desteğe ihtiyacı olabilir ve ebevenlerinin de detaylı bilgilendirme ve genetik danışmanlık almaları önemlidir. - https://rarediseases.info.nih.gov/diseases/6810/kabuki-syndrome - https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/31363182/ - https://www.ncbi.nlm.nih.gov/clinvar/variation/817588/?oq=817588&m=NM_003482.4(KMT2D):c.858dup%20(p.Lys287Ter)#id_first - https://www.ncbi.nlm.nih.gov/snp/rs1592159924#frequency_tab - https://www.ncbi.nlm.nih.gov/clinvar/RCV001008747.3/ - https://www.ncbi.nlm.nih.gov/clinvar/RCV001197914.1/ - https://www.ncbi.nlm.nih.gov/nuccore/NC_000012.12?report=fasta&from=49018978&to=49060794&strand=true - https://www.ncbi.nlm.nih.gov/gene/3117 - https://go.drugbank.com/drugs/DB12707 - https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/28270022/


Sadece Türkiye'de değil dünyanın diğer ülkelerinde de ağırlıklı olarak kadınlara yapılan cinsel ve şiddet içerikli saldırılar artmaya devam ediyor. Bu noktada teknolojiden yararlanmak isteyen ROAR, belki bu alandaki ilk değil ancak başarıya ulaşmış yeni bir alternatif sunuyor. Indiegogo projesi olan Athena isimli küçük bir aletle saldırı anında veya öncesinde tehlike mesajı yollanabiliyor. Athena oldukça basit çalışma prensipleri üzerine kurulmuş. Yuvarlak ve şık gövdesiyle kolye veya broş olarak takılabilen cihaz, her an yanınızda taşıyabileceğiniz bir imdat tuşu. Alarm modu ve Gizli mod olmak üzere iki farklı modu bulunan cihazla ister yüksek sesle alarm çalabiliyor ister saldırgana belli etmeden imdat çağrısında bulunabiliyorsunuz. Kullanıcıların kendilerini tehlikede hissettiğinde ya da saldırı anında üzerinde yer alan tuşa üç saniye basılı tutarak basarak önceden kayıtlı kişilere konum bilgisi ve bir imdat mesajı yolluyor. Aynı zamanda oldukça rahatsız edici ve yüksek bir sesle alarm çalmaya başlıyor. Gizli mod ise tuşa üç kere üst üste basarsanız aktif hale geliyor ve alarm çalmadan aynı işlemleri gerçekleştiriyor. Bluetooth aracılığıyla akıllı telefonla ortak çalışan bu cihazın ROAR isimli bir mobil uygulamasıyla mesaj göndermek istediğini kişileri belirliyorsunuz. Android ve iOS uyumluluğu bulunan uygulama ne yazık ki şu an için polisle otomatik olarak iletişime geçemiyor. Cihazın pili yaklaşık 3 aylık kullanım sunuyor ve pil bitmeye yaklaşınca kullanıcılar mobil uygulama üzerinden uyarılabiliyor. Athena su geçirmez değil anca suya dayanıklı olduğu belirtiliyor. 40 bin dolarlık hedefinin çok üstünde bir bağış toplayan Athena'ya 75 dolar ödeyerek sahip olmak mümkün. Ayrıca 100 dolarlık versiyonu satın alırsanız şirket kendiniz için aldığınız Athena'nın yanı sıra ihtiyacı olan bir kadın için Women Against Abuse derneğine bir tane daha yolluyor. Her ne kadar kampanya kadın odaklı olsa da erkeklerin de kendini güvende hissetmek için kullanabileceği Athena ile ilgili daha detaylı bilgiye buradan ulaşabilirsiniz.


Medyada "kafa nakli" olarak kısaca tanımlanan, 40 milyon dolarlık ilk cerrahi operasyonun, 2017 yılında gerçekleşmesi kesinleşti. Bu aslında bir kafa naklinden çok beden nakli olarak tanımlanabilecek bir operasyon çünkü bedeni sağlıklı yaşama imkan vermeyecek kadar hasarlı hastanın kafası sabit kalırken, kaza sonucu ölmüş bir kişinin sağlıklı bedeni, hastanın kafasıyla birleşecek. Böylece daha önce bedenini kullanamayan, tekerlekli sandalyeye bağlı olan hasta artık tüm fonksiyonları çalışan bir bedene sahip olacak. Ancak daha önce bedeniyle hiç yürümemiş, ayağa kalkmamış, ellerini kullanmamış, su içmek için bardak tutmamış bir hastaya tamamen sağlıklı bir beden verildiğinde, beynin bu bedeni nasıl kullanacağını anlayamama riski var. Bu amaçla hazırlanan özel bir sanal gerçeklik programı içinde, hasta 6 ay boyunca eğitime tabi olacak. 2017'de ilk kafa naklini yaşayacak olan Rus bilgisayar mühendisi Valeri Spiridonov, ömrünü tekerlekli sandalyede geçirmişken, ölmeden önce sağlıklı bir bedene sahip olma şansını yakalamak için bu operasyona razı oldu ve şimdiden VR eğitimlerine başladı. Eğer 2017'deki kafa nakli başarılı olursa bundan sonra ağır bedensel deformasyonları olan çok sayıda hasta için hayata tutunmak adına yeni bir umut doğacak.