Karanlık madde aslında tamamen karanlık olmayabilir Karanlık maddenin ilk kez başka bir karanlık maddeyle kütleçekim kuvveti dışında bir yolla etkileşim sağladığı gözlenmiş olabilir. Çarpışan gökadaların ESO'nun Çok Büyük Teleskopu ve NASA/ESA Hubble Uzay Teleskopu ile gerçekleştirilen gözlemleri, Evren'in bu gizemli bileşeninin doğasına dair şaşırtıcı ipuçları ortaya çıkardı. ESO'nun Şili'deki VLT'si üzerinde bulunan MUSE aygıtı ile birlikte yörüngedeki Hubble'dan alınan görüntüleri kullanan bir gökbilimciler ekibi Abell 3827 gökada kümesindeki dört gökadanın eş zamanlı çarpışmalarını araştırdı. Ekip sistemdeki kütlenin izini sürerek karanlık maddenin dağılımını parlak gökadaların konumları ile karşılaştırdı. Karanlık madde doğrudan görülemese de, araştırma ekibi tarafından konumu, sahip olduğu kütle sayesinde arka plandaki gökadalardan gelen ışık üzerindeki bozucu etkisi nedeniyle belirlenebilmiştir kütleçekimsel mercekleme etkisi. Bu çarpışma tam olarak beşinci arka plan gökadasının önünde gerçekleşmiş olup, buradan çıkan ışığın Yeryüzü'ne ulaşabilmesi için çarpışma bölgesinden geçmesi gerekmektedir. Kümedeki kütle uzay-zamanın yapısını ciddi bir şekilde bozmakta ve uzak gökadadan gelen ışığı yolundan saptırmaktadır. Güncel bilgilerimize göre tüm gökadalar karanlık madde kümelenmelerinin içerisinde yer almaktadır. Karanlık maddenin kütleçekiminin zorlayıcı etkisi olmasaydı, Samanyolu gibi gökadaların kendi etrafındaki dönüşleri nedeniyle savrulmaları gerekirdi. Bunu önlemek için, Evren'deki kütlenin yüzde 85'inin karanlık madde şeklinde var olması gerekiyor, henüz gerçek doğası bir gizem olarak kalsa da. Bu çalışmada, çarpışmakta olan dört gökadayı gözleyen araştırmacılar bir karanlık madde kümesinin çevrelediği gökadanın arkasında toplandığını gözledi. Karanlık madde şu anda gökadanın 5000 ışık-yılı (50 000 milyon kere milyon kilometre) ötesinde olup NASA'nın Voyager uzay aracının bu uzaklığı Samanyolu'ndan kat etmesi 90 milyon yıl alacaktır. Karanlık madde ile bağlı bulunduğu gökada arasındaki bir gecikmenin karanlık maddenin kendi içerisindeki etkileşimi nedeniyle olduğu tahmin edilmektedir, oldukça zayıf ve kütleçekim kuvveti dışında bir etki nedeniyle . Karanlık maddenin kendi içinde şimdiye kadar kütleçekim kuvveti dışında başka bir şekilde etkileşim gösterdiği gözlenmemişti. Araştırmayı yürüten Durham Üniversitesi'nden Richard Massey şu açıklamayı yapıyor: Karanlık maddenin hep kendi halinde durağan ve kendi işiyle meşgul olduğunu düşünüyorduk, kütleçekimsel etkisi dışında. Ancak eğer karanlık madde bu çarpışma nedeniyle yavaşlatıldıysa, karanlık tarafta bulunan zengin bir fiziğe dair ilk kanıtlar ortaya çıkmış olabilir gizemli Evren etrafımızda. Araştırmacılara göre duraklama ya da gecikmeye yol açabilecek başka etkiler de olabileceği için daha fazla araştırma yapılması gerekiyor. Daha fazla gökadayı içeren benzer gözlemlere ve gökada çarpışmalarının bilgisayar benzetimlerinin oluşturulmasına ihtiyaç var. Ekip üyelerinden Liliya Williams şunları ekliyor: Karanlık maddenin var olduğunu Evren'i şekillendiren kütleçekimsel etkileşimleri sayesinde biliyoruz, ancak hala sıkılarak söylemek zorundayım ki karanlık maddenin aslında ne olduğunu bilmiyoruz. Gözlemlerimize göre karanlık madde kütleçekimi dışındaki kuvvetlerle de etkileşiyor, bu sayede karanlık maddenin ne olabileceğine dair bazı anahtar teorileri eleyebiliriz. Bu sonuç bir süre önce gökada kümeleri arasındaki 72 çarpışmayı gözleyen ve karanlık maddenin az da olsa kendisiyle etklileştiğini bulan başka bir ekibin sonuçlarını takip etmektedir. Bununla birlikte yeni çalışma gökada kümeleri yerine gökadaların tekil olarak hareketlerini dikkate almaktadır. Araştırmacılara göre bu gökadalar arasındaki çarpışmlar daha önce gözlenen çarpışmalara göre daha uzun sürmüş olmalı çok küçük bile olsa zamanla bir araya gelerek ölçülebilir bir gecikme oluşturan sürtünme kuvvetinin etkisiyle . Bir arada düşünüldüklerinde, elde edilen iki sonuç ilk kez karanlık maddenin davranışına kısıtlama getiriyor. Karanlık madde şu şekilde etkileşebilir, ancak şunu yapamaz gibi... Massey son olarak şunu ekliyor: Sonunda karanlık maddeyi köşeye sıkıştırdık bildiklerimizi iki yönden de doğrulamaya çalışıyoruz. Notlar Gökbilimciler Evren'deki toplam kütle/enerji içeriğinin şu oranlarda bölüşüldüğünü buldular; % 68 karanlık enerji, % 27 karanlık madde ve % 5 normal madde. Dolayısıyla % 85 oranındaki madde halen karanlıkta ve doğası bilinmiyor. Bilgisayar benzetimleri çarpışmadan kaynaklı ilave sürtünmenin karanlık maddeyi yavaşlattığını gösteriyor. Bu etkileşimin doğası ise bilinmiyor; alışılmamış bazı bilinmeyen kuvvetlerin etkileri nedeniyle meydana gelmiş olabilir. Bu noktada söylenebilecek tek şey sebebin kütleçekimi olmadığı. Gökada kümeleri bin kadar tekil gökada içerebilirler. Sonuçlardaki ana belirsizlik çarpışma için verilen zaman aralığı: karanlık maddeyi yavaşlatan sürtünme milyarlarca yıl boyunca etki eden zayıf bir kuvvet olmalı, ya da sadece 100 milyon yıl boyunca etkili görece daha güçlü bir kuvvet. ESO-Türkiye


Karşınızda kalbi büyük ama kendisi küçük bir gökada. 3000 ışık yılı çapındaki gökadanın küçük olmasına aldanmayın, muazzam miktarda yeni yıldızlar oluşturmaktadır. Üstelik merkezinde de süper kütleli bir karadelik yer alıyor. Diğer gökadalara göre sıra dışı özellikleri nedeniyle gökbilimcilerin ilgi odağı olmuş durumda. Çünkü bu küçük gökada, gökadaların evrimi sorununa çözüm getirebilir. Kumpas takımyıldızı doğrultusundaki Henize 2-10 ya da diğer adıyla ESO 495-21 cüce gökadası 30 milyon ışık yılı uzaktadır. Cüce olmasına karşılık çok yüksek oranda yıldız doğumlarına sahne olmaktadır. ESO 495-21'de Samanyolu'na göre 1000 kat daha fazla miktarda yeni yıldız oluşumları gerçekleşmektedir. Hubble teleskopu bu ilginç cücedeki hareketliliği birkaç kez inceleme şansı yakaladı. Gökadada çok sayıda süper yıldız kümesi ve çok yoğun alanlarda birkaç milyon yıl yaşında büyük yıldızlar olduğunu keşfetti. Yoğun alanların gökada üzerinde büyük etkiye neden olduğu düşünülüyor. Bu alanların incelenmesi gökbilimcilere gökadaların evrimini ve büyük yıldızların nasıl oluştuğu bilgisini sunabilir. Süper yıldız kümeleri dışında gökada merkezinde bir de süper kütleli bir karadelik bulunmaktadır. Gökbilimciler hemen hemen her büyük gökada merkezinde bir dev karadeliğin olduğunu ve gökada ne kadar büyükse süper kütleli karadeliğin de o denli büyük olduğunu biliyor. Örneğin Samanyolu dört milyon Güneş kütlesinde Yay A* adlı süper kütleli karadelik barındırmaktadır. Ancak Henize 2-10 cüce gökadası bu kurala uymuyor görülmektedir. Samanyolu'nun yüzde üçü kadar büyüklükte olmasına karşılık merkezindeki karadelik birkaç milyon Güneş kütlesindedir. İşte bu açıklanması zor bir durum... Bu karadelik erken evrendeki karadeliklerin nasıl geliştiğini ve bulundukları gökadaya ne gibi etkileri olduğunu ortaya çıkarabilir. Gökada merkezlerindeki karadeliklerin kökeni hala tartışılmaktadır: Önce gökadalar mı yoksa karadelikler mi oluştu? Bunlar birlikte mi geliştiler yoksa yanıt tamamen başka bir şey mi? Küçük boyutu, belirgin şekli ve çok yıldız oluşturma gibi süreçler nedeniyle ESO 495-21'in bu soruya yanıt verebilir. Gökada merkezinde böylesine büyük bir karadeliğin bulunması önce karadeliklerin oluştuğunun göstergesi olabilir. Gökadalar daha sonra bunların kütle çekim etkisiyle büyüyüp gelişmiş olabilir. 1 Yorum bu gökada bundan önce öğrendiklerimizi sizinde söylediği gibi düşünce ve görüşlerimizi azda olsa değiştirdi ve yeni buluşlar keşfedildikçe değiştirmeye devam edecek.küçük bir gökada nın bukadar büyük bir karadelik bulundurması önce karadeliğin oluşması sonrada karadeliğin çekim gücüyle 3000 ışık yılı genişliğinde yıldızlar ve diğer gök cisimlerinin buna bağlı olarak oluşması çok mantıklı.bu konuda geliştirebileceğimiz çok bilgiye ihtiyacımız var.selamlar.


Az bilinen Gum 15 adlı kozmik gaz ve toz bulutu büyük kütleli genç yıldızların doğumuna ev sahipliği yapan yerlerden biridir. Güzel ve ölümcül bu yıldızlar yaşları ilerledikçe içinde yer aldıkları bulutsunun görünüşünü şekillendirmekte ve hatta sonunda dağılmasına neden olmaktadırlar. Bu görüntü Şili'deki La Silla Gözlemevi'nde bulunan MPG/ESO 2.2-metre teleskopu üzerindeki Geniş Alan Görüntüleyicisi ile ESO Kozmik Mücevherler programı kapsamında alınmıştır.Yeryüzünden 3000 ışık-yılı uzaklıkta, Yelken takım yıldızı doğrultusunda bulunan Gum 15'i göstermektedir . Bu ışıldayan bulut dikkat çekici bir HII bölgesi örneğidir . Bu tür bulutlar görebildiğimiz en muhteşem göksel nesneleri oluşturmaktadırlar; örneğin Kartal Bulutsusu , büyük Avcı Bulutsusu ve daha az bilinen Gum 15. Hidrojen Evrendeki en yaygın elementtir ve gökbilimciler tarafından araştırılan neredeyse her ortamda bulunmaktadır. HII bölgeleri biraz daha farklıdır çünkü önemli miktarda iyonlaşmış hidrojen içerirler bunlar yüksek enerjili mor-ötesi fotonlarla ışık parçacıkları etkileşerek elektronlarını kaybetmişlerdir. İyonlaşmış hidrojen çekirdeği kaybettikleri elektronları tekrar yakaladıklarında özel bir kırmızı dalgaboylu ışık yayarlar, bu da Gum 15 gibi bulutsuların kızıl renkte parlamalarına neden olur gökbilimciler bu parlamaya Hidrojen alfa adını verirler. HI bölgelerindeki iyonlaştırıcı fotonlar burada yer alan genç, büyük kütleli ve çok sıcak yıldızlardan gelmektedirler ve bu etki Gum 15 için de geçerlidir. Görüntünün merkezinde suçlu yıldızlardan birini görebilirsiniz: HD 74804 yıldızı, Collinder 197 olarak bilinen yıldız kümesinin en parlak üyesi. Bu bulutsunun güzelliğini abartan kümelenmiş, düzensiz görünüş bir HII bölgesi için beklenmedik bir şey değil ve yine içindeki yıldızların bir sonucu. HII bölgeleri içerisindeki düzensiz yıldız ve gaz dağılımları nedeniyle çeşitli şekillerde olabilmektedirler. Gum 15'in ilginç şekline ilave olarak görüntünün merkezinde görülebilen örtücü tozun çatal biçimindeki karanlık parçaları ve onu kesen sönük mavi yansıtma yapıları. Bu tozlu yapı bulutsuyu daha büyük ve sönük haldeki, daha iyi bilinen Trifid Bulutsusu'na (Messier 20) benzetiyor, bu durumda belki de Bifid Bulutsusu adı daha uygun oluyor. Buna benzer bir HII bölgesi birkaç milyon yıl boyunca binlerce yıldızın doğmasına olanak sağlayabilir. Bu yıldızlar bulutsunun parlamasına ve şeklinin değişmesine neden olurlar, ve yine sonunu da bu yıldızlar getirirler. Bu yeni yıldızlar büyüme çağlarını geçtikten sonra, güçlü parçacık rüzgarları üretirler, bu da etraflarındaki gazları şekillendirerek dağılmasına yol açar ve bu yıldızlardan en büyük olanları ölmeye başladıklarında Gum 15'te onlarla birlikte yok olacaktır. Bu yıldızlar o kadar büyükler ki, süpernova olarak patladıklarında HII bölgesindeki son kalıntıları da dağıtırlar ve geride sadece yeni doğan yıldızların kümesi kalır. Notlar Bu görüntü ESO'nun Kozmik Mücevherler programı kapsamında elde edilmiştir. Bu, ESO teleskopları kullanılarak gökbilim görüntülerinin eğitim ve hakla ilişkiler amaçlı kullanımı için geliştirilen yeni girişimdir. Program çoğunlukla gökyüzü koşullarının bilimsel gözlemler için uygun olmadığı zamanları, görsel olarak ilginç, merak uyandırıcı ve ilgi çekici cisimlerin fotoğraflarını çekmek için kullanıyor. Toplanan tüm veriler ayrıca ESO'nun bilim arşiviyle profesyonel gökbilimciler için de uygun hale getirilmektedir. Bu nesnenin adı Avustralyalı gökbilimci Colin Gum'dan gelmektedir, kendisi 1955 yılında bir HII bölgeleri kataloğu hazırlamıştır. HII bölgeleri yıldız oluşumlarına ve bebek yıldızlara ev sahipliği yapan büyük gaz ve toz bulutlarıdır. ESO-Türkiye


Son iki gün Gökbilim açısından çok hareketli geçiyor. Haberlerin hızına yetişmekte zorlanıyorum. İşte yeni bir haber: Kepler 1 yaşında. Şimdi bu haberi yazmasam olur mu? Kepler Uzay Aracı geçen yıl 6 Mart'ta Başka Dünyaları bulabilmek amacıyla uzaya gönderildi. Bu araç için üretilen ilk ve şu an tek teleskobumuz. Geçtiğimiz yıl 6 Mart 2009'da NASA'nın Cape Canaveral Üssü'nden fırlatılan Kepler'den çok şey bekliyoruz. Araçtan gelen verilerin ışığında ilk keşif Austos 2009'da yapıldı. 1000 ışık yılı uzaklıktaki dev bir gaz gezegen olan HAT-P-7b'nin atmosferindeki gazları bize bildirdi. 2010 yılına girdiğimizde de 5 yeni gezegen bularak hem yılın ilk ötegezegen keşfini hem de kendisinin ilk keşfini gerçekleştirdi Kepler. Bu gezegenlere sırasıyla Kepler 4b, 5b, 6b, 7b ve 8b adları verildi. Kepler ile birçok dünya benzeri yani karasal gezegen bulunması ümit ediliyor. Aracın bu görevi yerine getirmesi için 2012'ye kadar 150 000 yıldızı gözlemesi gerekiyor. Kepler gezegen keşfini geçiş yöntemi ile gerçekleştirecek. Bu yönteme göre bir gezegen yıldızının önünden geçerken yıldızın ışığının parlaklığı %1.5'a kadar varan oranda azalır. Bir örnek verirsek bu azalma, 100 km ilerideki bir projektörün önünden geçen sivrisineğin, projektörün ışığını azaltması kadardır. Bu kadar hassas bir yöntemle gezegen keşfi yapılabilmesi Kepler'in teknolojik araçlarla donatılmış olması gerekiyordu. Öyle de oldu. Araçta gelişmiş bir CCD ve fotometre bulunuyor.


Güneş Sistemi oluşurken muazzam çarpışmalar yaşandı. Erken döneme tam bir kaos hakimdi. Bu düzensiz durum zamanla azaldı ve günümüzde daha normal ve sakin bir yapıya dönüştü. Gezegen oluşum modellerinden en çok kabul görenine göre sistemimiz böyle oluştu. Eğer öyleyse benzeri durumlar başka sistemlerde de yaşanmalıydı. Bilinen gezegen sistemlerinden genç olanları bu amaçla mercek altında. Genç sistemler düzenli olarak izlenip veriler üzerinde kafa patlatılıyor. Tüm bunların nedeni önemli soruya yanıt bulmak: Gezegenler nasıl oluştu ve evrimleşti? 1995 yılında ilk ötegezegen keşfedildiğinden bu yana keşfedilen gezegen sayısı neredeyse 4000'e ulaştı. Samanyolu'nda en az 300 milyar yıldız olduğu düşünülürse bu sayının ne kadar az olduğu dikkatlerden kaçmaz. Elimizdeki teknik ve yöntemler ancak belirli özelliklere sahip gezegenleri 'görmemizi' sağlıyor. Başka bir yıldızın çevresinde dolanan gezegenlerin evriminde, yıldızdan gelen ışımanın etkisiyle, gezegen atmosferinin üst katmanlarında gerçekleştirdiği buharlaşma oldukça önemli bir yere sahiptir. Evrime ilişkin bir başka olayda çarpışmalardır. Kepler 107 sisteminde böylesi bir çarpışma olduğu doğrulandı. Daha önce birkaç kez çarpışmalar gözlendi ancak Kepler 107'deki gibi büyük bir çarpışmanın kanıtı bulunamamıştı. Kepler 107, Güneş'ten biraz büyük bir yıldızdır. Yıldızın çevresinde dolanan dört gezegen keşfedilmiştir. Astrofizikçilerin ilgisini çekenler ise yıldıza yakın olan ikisiydi. Gezegenlerin çapları birbirine çok yakın olmasına karşılık ikinci sıradaki gezegen üç kat daha fazla kütleliydi. Başka bir ifadeyle Dünya'dan iki kat daha yoğundu. Bu yoğunluk farklılığının nedeni olarak ise gezegenin çekirdeğinin beklenenden daha büyük olması gerektiği sonucuna ulaşıldı. Böyle bir çekirdek ancak büyük bir çarpışma ile oluşabilir. Çarpışmanın etkisiyle gezegenin dış katmanları parçalanmış ve geriye kalan kütle çekirdeği oluşturmuş olmalı. Yapılan tüm simülasyonlar hipotezin doğru olduğunu gösterdi. Bu çalışma gezegenlerin oluşumunu ve evrimini daha iyi anlamamızı sağlayacaktır. Yıldızın gezegen evrimine etkisi için yıldızın iyi tanınması gerekmektedir. Bir yıldızın karakteristik özelliklerinin iyi bilinmesi demek çevresindeki gezegenlerin evriminin de anlaşılması anlamına gelmektedir. 2 Yorumlar bu çarpışma bana merkür gezegeninde aynı şekilde oluştuğunu hatırlatıyor.merkür başka bir gezegenle çarpışıp dış katmanlarını kaybedip şimdiki durumuna yoğunluğu yüksek ve demirden oluşan çekirdeği şekline gelmesi.buda demektirki bizim de yıldız sistemimizde olan diğer sistemlerde olabileceğini göstermiştir.selamlar ASTRONOMİ DİYARI. Bizde de var ya iste, Merkur kardesi ile carpismis. Demir cekirdegi capina gore cok buyuk.


Kepler 11 yeni gezegen sistemi ve 26 yeni gezegen daha keşfetti. Bu sistemler gezegen oluşumlarını anlamaya yardımcı olacak. Yıldızlarının yörüngesine yakın olan gezegenlerin büyüklüğü 1.5 Dünya yarıçapından Jüpiter büyüklüğüne kadar değişmektedir. On beşinin büyüklüğü Dünya ile Neptün arasındadır. Ayrıca gözlemler hangilerinin Dünya gibi karasal ve hangilerinin Neptün gibi gaz gezegen olduğunu da belirleyecektir. Gezegenler yıldızlarının yörüngesinde 6 gün ile 143 gün arasında değişen sürelerde dolanmaktadır. Hepsi yıldızlarından Venüs-Güneş kadar uzaklıkta yer almaktadır. NASA Genel Merkezi'nden Kepler programı bilim insanlarından Doug Hudgins: Kepler'den önce ötegezegen sayısı 500 dolayındaydı. Kepler bir yumruk kadar büyüklükteki bölgede iki yıl içinde 60'dan fazla gezegen ve 2300'den fazla gezegen adayı keşfetti. Artık gökadamızın bu bölgesinde çeşitli boyutlarda gezegenlerle kaplı olduğunu biliyoruz diyor. Kepler 150 000'den fazla yıldızı olan bölgede gezegen keşfini geçiş yöntemiyle yapar. Yıldızın önünden geçen gezegen yıldızının ışığında azalmaya neden olur. Bu da yıldızın önünden bir nesne geçmesiyle mümkün olabilir. Gezegen olduğunun onayı için gezegenin en az üç geçiş yapması gerekir. Kepler-23 ve Kepler-24 sistemleri çalışma ekibinden Eric Ford: Yıldızın parlaklığındaki azalmaya neden olan nesnenin gezegen olduğunun onayı için ek gözlem ve analiz gerekir. Bu gezegenler önemli ölçüde yeni teknikler uygulanarak keşfedildi diyor. Yeni sistemlerde iki ile beş arasında gezegen bulunuyor. Oldukça sıkışık bir durumdaki gezegenlerin birbirine uyguladığı kütle çekimi gezegenlerin bazen hızlanmasını bazen yavaşlamasına yol açıyor. Kepler bu değişimleri geçiş zamanlaması çeşitliliğiyle ölçüyor. Geçiş zamanı çeşitliliği ile gezegen sistemlerindeki gezegen adaylarının onayı yer merkezli teleskopların onayı olmadan verilebiliyor. Bu ölçme yöntemi için Kepler biçilmiş bir kaftandır. Keşfedilen sistemlerden Kepler-33 sistemine ait yıldız Güneş'ten büyük ve en çok gezegeni olanıdır. Büyüklükleri Dünya yarıçapının 1.5 katı ile 5 katı arasında değişen beş gezegeni bulunmaktadır. Tüm gezegenleri kendisine oldukça yakındır. Bir yıldızın özellikleri gezegen tespiti için ipuçları verebilir. Yıldızın parlaklığındaki değişim gezegenlerin yıldızın önünden geçmesiyle ortaya çıkabilir. Böylesi bir durumda parlaklığın azalmasının nedeninin gezegene bağlı olmaması olasılığı çok düşüktür. NASA'nın Ames Araştırma Merkezi'nden Jack Lissauer: Kepler-33 sistemindeki gezegenlerin onayı için kullanılan yaklaşımın güvenirliğinin yüksek olduğunu görüyoruz. diyor.


NASA'nın büyük ümitler beslediği Kepler Uzay Teleskobu ilk keşfini gerçekleştirdi. Kepler ilk keşfinde beş ötegezegen bulduğunu bildirdi. Gezegenler Kepler 4b, 5b, 6b, 7b, 8b olarak adlandırıldı. NASA'nın Ames Araştırma Merkezi'nden William Borucki Kepler'in son derece sağlıklı çalıştığını ve aracın, bilimin Güneş Sistemine yönelik sorularına yanıt vereceğini umduklarını dile getiriyor. Ötegezegen keşiflerinde hem gezegenlerin yapıları hem de gezegen disklerinin gözlenmesinin çok önemli bir yeri bulunuyor. Bu keşifler ile Güneş Sistemi'nin hangi aşamalardan geçtiğini ve ileride Dünya'nın ve Güneş Sisteminin neler yaşayabileceğini görmemizi sağlıyor. Yeni gezegenlerin boyutları Jüpiter ile Neptün arasında olup yörünge dönemleri 3.3 ile 4.9 gün arasında değişiyor. Sıcaklıkları ise 1200 C'den 1650 C dereceye kadar değişiyor. Gezegenler yaşam için oldukça sıcak görünüyor. Gezegenlerin yıldızları Güneş'ten daha büyük ve daha sıcaklar. 6 Mart 2009'da fırlatılan Kepler Uzay Aracı ile 150 binden fazla yıldız gözlenecek. Görevine 12 Mayıs 2009'da başlayan Kepler, geçiş yöntemine göre gezegen keşfi yapacak. Bulunan gezegenler Kepler'in elde ettiği ilk 6 haftalık verilerin işlenmesiyle sonuçlandı. Kasım 2012 tarihine kadar görevde olacak uzay aracı, güneş benzeri yıldızların çevresinde dünya benzeri gezegen avını gerçekleştirecek. Bulunan gezegenlerde yaşam izini sürecek olan Kepler, özellikle su ve karbon izi sürecek. Kepler'in İlk 5'i: Kepler 4b: 1787 ışık yılı uzağımızda güneş benzeri Kepler 4 yıldızının(1.22 Güneş kütleli) çevresinde dolanıyor. Gezegen 0.077 Jüpiter (24 Dünya) kütlesinde. Kepler 5b: 2.144 Jüpiter (670 Dünya) kütleli olan gezegenin yıldızı 1.35 Güneş kütlesinde. Kepler 6b: 0.67 Jüpiter (212 Dünya) kütleli olan gezegenin yıldızı 1.2 Güneş kütlesinde. Kepler 7b: 0.433 Jüpiter (136 Dünya) kütleli olan gezegenin yıldızı 1.37 Güneş kütlesinde. Kepler 8b: 4322 ışık yılı uzağımızda güneş benzeri Kepler 8 yıldızının(1.2 Güneş kütleli) çevresinde dolanıyor. Gezegen 0.6 Jüpiter (190 Dünya) kütlesinde. Gezegen yıldızına neredeyse yapışacak kadar yakın dolanıyor. Kaynaklar: 1 Yorum muhteşem bir gelişme.benim beklediğim bir gelişmeydi açıkçası.ama daha dünyanın ikizini bulamadık.


NASA'nın Kepler Uzay Aracının gözlediği 156 000'den fazla yıldıza ilişkin 43 günlük veriler yayınlandı. Güneş sistemi dışında Dünya benzeri gezegen bulma ümidiyle uzaya geçtiğimiz yıl fırlatılan Kepler, yıldızların parlaklığındaki küçücük değişimleri gözlüyor. Gökbilimciler yeni verilerle birkaç yüz yıldızda saptanan parlaklık değişiminin nedeninin gezegen geçişi olup olmadığını saptayacak. Veriler yıldızların boyut ve yaşlarına göre sıralandı. Bu yıldızların bir kısmında zonklama görülürken çoğunun durumunun kararlı olduğu belirlendi. Güneş lekelerinde olduğu gibi gezegen geçişlerinde de yıldızların parlak ışıklarında bir miktar azalma olur. Burada görülen azalmanın miktarı gezegenin büyüklüğü hakkında bilgi verir. 28 Bilim insanından oluşan Kepler ekibi gerek dünya üzerindeki teleskoplarla gerek Hubble Uzay Teleskopu ile ve gerekse de Spitzer Uzay Teleskopu'yla tüm dikkatlerini 400 dolayındaki nesne üzerinde yoğunlaştırdılar. Bunlar şu an için saptanan olası yeni ötegezegenler. Kepler, Dünya üzerinden yalnızca belirli zamanlarda gözlenebilen Kuğu ve Çalgı takım yıldızlarını gözlüyor. Bu ve diğer gözlemler sonucunda gezegen olması muhtemel nesneler orataya çıkarılıyor. Veri sonuçları 2011 yılının Şubat ayına netleşecek. Ek bilgi olmadan gerçek gezegenler çift yıldızlardan ayırt edilemez. Bir nesnenin yıldız mı yoksa gezegen mi olduğunun anlaşılması tayf ölçümleriyle belirlenebiliyor. NASA'nın Kepler görevinden sorumlu ekibinden Lia LaPiana: Verilerin bilimsel gruplarca incelenip önümüzdeki aylarda yeni ötegezegen keşfini bildiren sonuçları heyecanla bekliyorum diyor. NASA'nın Ames Araştırma Merkezi'nden Kepler Görevi Başkan Yardımcısı David Koch: Bu şimdiye kadar elde edilen en uzun ve kapsamlı veri. Sonuçların iyi olacağından eminim diyor. Kepler'in 2012 yılının Kasım ayına kadar üzerinde yaşanabilecek, sıvı suyu olan dünya büyüklüğünde bir gezegen bulması hedefleniyor. Geçiş yöntemini kullanan aracın bulduğu gezegenin onay görmesi için yıldızının önünden en az3geçiş yapması gerekiyor. Bu da en az 3 yıllık bir gözlemi gerektiriyor. (Gezegenin, yıldızın çevresindeki turunu 1 yılda attığı düşünülürse 3 geçiş gözlemi için 3 yıl demektir.) Ames'in Bilim Müdürü ve araştırmacı William Borucki: Kepler gözlemleri bize ya birçok yıldızın gezegeninde yaşam olduğunu söyleyecek ya da Samanyolu'nda yalnız olduğumuz sonucuna ulaşacak diyor. Bilindiği üzere Kepler, insanoğlunun uzayda yeni gezegenlerin keşfi için üretilmiş ilk ve şu an için tek araç. Araçtan alınan ilk verilerin sonuçları Ocak ayı başında açıklanmış ve aracın 5 gezegen bulduğu bildirilmişti. Aracın asıl görevi ise dünya gibi üzerinde yaşanabilir gezegenler bulmak. Kaynak: Kepler


İki yeni çalışma geçiş yöntemine göre 20 yıldızda toplam 41 gezegen olduğunu gösterdi. Ötegezegen avı için görevde olan Kepler Uzay Teleskopu'nun verileriyle yapılan çalışma, yeni gezegenleri ortaya çıkardı. Bilindiği üzere Kepler Teleskopu geçiş yöntemine göre gezegen gözlemi yapmaya çalışıyor. Kepler'in verilerinin işlenmesi zaman alıyor. Dolayısıyla keşiflerin görülmesi zaman alıyor. Kepler 150 binden fazla güneş benzeri yıldızın yer aldığı bir bölgeyi gözlüyor ki bu bölge Samanyolu'nun küçük bir kısmı. Yani tüm Samanyolu'na bakamıyor. Küçük bir bölümde yer alan binlerce yıldızın yine binlerce hatta onbinlerce gezegeni olabilir. Benim ya da çoğu bilim meraklısının merak ettiği ise bu gezegenlerden kaçında yaşam olduğu ya da olabileceği. Samanyolu'nda 300 milyar dolayında yıldız bulunuyor. Her yıldızın gezegeni olmayabilir. Ancak buna karşılık yine sadece bizim gökadamızda milyarlarca gezegen olmalıdır. Şimdilik bulunan gezegen sayısı bu rakamın çok çok altında. Bulduğumuz gezegenlerin büyük bir kısmı ya yıldızına çok yakın ya da büyük gaz gezegenler. Küçük, karasal gezegenler ise sıcaktan kavruluyor. Şimdilik bir yıldızın yaşam alanında birkaç gezegen bulabildik. Bunlarda atmosfer ve dolayısıyla suyun izinin araştırılması içinse yeni gözlem araçları gerekiyor. Elimizdeki araçlarla bilimciler yine de gözlem yapmayı sürdürüyor. Gezegenlerin kendi ışığı olmayıp yıldızının ışığını yansıttığından dolaylı yöntemlerle keşfedebiliyoruz. Yansıttığı ışıkta yıldızından gelen ışığın yanında çok az. Gezegenleri ya yıldızın ışığını azalttığında, ya yıldızın yalpalama yapmasıyla keşfedebiliyoruz.... Gezegen keşfi konusunda en önemli aracımız Kepler. Onunda verilerinin işlenmesi zaman alıyor. Kepler şimdiye kadar 67 yıldızda toplam 116 gezegen keşfetti. Gezegen olması olası 2000 dolayında nesne ise onay bekliyor. Çünkü bir nesneyi gezegen olarak kabul etme sınırı 3 gözlem gerektiriyor. Bu da gezegenin yıldızının çevresinde 3 turu atarak gözlenmesi demek. Dünya'nın yörüngesi gibi bir yörüngede dolanan gezegenin onayı için en az üç yıl gerekiyor. Daha Samanyolu'ndaki yıldızların çevresindeki gezegenleri doğru dürüst göremiyorken, bazen internet ortamında Andromeda'da gezegen bulundu gibi garip yazılar insanı şaşırtmıyor değil.


Gökbilimciler Kepler-47 sistemindeki üçüncü gezegeni keşfettiler. Kepler-47 sistemi çift yıldızdan oluşuyor ve gezegenler bu iki yıldızın çevresinde dolandığından özel bir yere sahip. Keşfedilen yeni gezegen Neptün'den büyük Satürn'den ise küçük boyutlu. Bir gezegen düşünün ki iki güneşi olsun. Bilim kurgu öyküsü gibi görünse de bu tuhaf durum gerçekten var. 3340 ışık yılı uzaklıktaki Kuğu takımyıldızı yönünde yer alan Kepler-47 sisteminin yenisiyle birlikte üç gezegeni iki yıldızın çevresinde dolanıyor. Keşif, görev süresi çoktan bitmiş olan Kepler teleskopunun eldeki işlenmesi süren verileriyle elde edildi. Kepler teleskopu gezegenleri 'geçiş' yöntemiyle keşfediyor. Astronomi Diyarı'nı düzenli izleyen bilim severler bu yöntemin ne olduğunu biliyor olmalı. Bu yöntemde yıldızın Dünya'ya göre önünden geçen gezegen yıldızın ışığında azalmaya neden olacaktır. Buradaki ışık miktarındaki azalma süresi ve oranı gezegen hakkında bilgiler verecektir. Elbette bu azalma bazen gezegen nedeniyle olmayabilir. Mesela yıldız üzerindeki büyük bir leke oluşumu da ışık miktarında azalmayı sağlayabilir. Geçiş yöntemiyle şimdiye kadar 3000 dolayında gezegen keşfedildi ve daha sırasını bekleyen binlercesi bulunuyor. Keşfedilen gezegene Kepler-47d adı verildi. Gezegen isimleri önce yıldızın adı ardından b harfinden başlamak üzere keşfediliş tarihine göre alfabetik sırayla veriliyor. Kepler-47d gezegeni şu an için sistemin bilinen en büyük gezegeni oldu ki aslında var olabileceği 2012 yılında öne sürülmüştü. Kepler-47d gezegeni düşük yoğunluklu bir gezegen. Öyle ki; Güneş Sisteminde yoğunluğu nedeniyle 'suda bile yüzebilir' tanımlamasıyla bilinen Satürn'den daha düşük yoğunluğa sahip. Gezegenin ortalama sıcaklığı 100C. Sistemdeki Kepler-47c gezegeni 320C ve en içte bulunan Kepler-47b ise 1690C sıcaklıkta. Gezegenler sırasıyla Dünya'nın 3.1, 7 ve 4.7 katı büyüklüktedir. Yörünge dönemleri ise 49, 87 ve 303 gün olarak ölçülmüştür. Çift yıldız ise birbiri çevresinde 7.45 günde bir dolanmaktadır. Tüm sistem Dünya-Güneş yörüngesine sığacak kadar küçük bir alana sığmaktadır. 1 Yorum tahmin ediyorum bu binlerce gezegenden mutlak yaşanabilir kayalık mutlak sıcaklığı ortalama dünya değerlerinde olan gezegenler olabilir araştırmalar devam ettikçe bulunabileceğini düşünüyorum.eğer dünyadaki elementlerin başka gezegenlerde bulunduysa yaşam olması mümkündür.selamlar.


NASA'nın Kepler uzay aracı verilerinden 715 yeni dünya keşfedildi. Bu onaylanmış yeni dünyalar güneş sistemi gibi birden fazla gezegeni olan 305 yıldızın çevresinde dolanıyor. Bu gezegenlerin büyüklüğü Neptün'ün % 95'i ile dört Dünya arasında değişiyor. Bu aynı zamanda şimdiye kadar keşfedilen Dünya büyüklüğüne yakın küçük gezegen sayısında önemli bir artışı da getiriyor. NASA'nın Genel Merkezi'nden John Grunsfeld: Kepler ekibinin yeni avları bizi yine heyecanlandırdı. Önümüzdeki yıllarda göreve başlayacak olan James Webb Uzay Teleskopu'na çalışılacak önemli hedefler belirleniyor diyor. İlk gezegenin keşfinden bu yana ötegezegen keşfi zor ve zahmetli olmuştur. Günümüzde artık bilim insanları bir yıldızın çevresinde dolanan birden fazla gezegeni dahi görebilecek tekniğe ve yönteme sahipler. Kepler'in son iki yıl içinde (Mayıs 2009 ile Mart 2011 arası) işaretlediği gezegen adaylarını doğrulamak için NASA'nın Ames Araştırma Merkezi'nden gezegen bilimcisi Jack Lissauer liderliğindeki ekip kolları sıvadı. Araştırma ekibi çoklu doğrulama denilen yöntemle olası gezegen adaylarını irdeledi. 150.000'den fazla yıldızı gözleyen Kepler'in elinde birkaç bin gezegen adayı bulunuyor. Bu adaylar Kepler'in yıldızları arasında rastgele dağılmış olsaydı ancak bir avuç gezegen adayı bulunabilirdi. Ancak Kepler yüzlerce yıldızdaki binlerce gezegen adayını görmeyi başardı. Dikkatli çalışma sonrasında da 715 yeni gezegen doğrulandı. Bu yöntem aslında aslan ile dişi aslanın davranışını bilmeye benzetilebilir. Hayali ovadaki aslanlar Kepler'in yıldızları, dişi aslanlar ise gezegen adaylarıdır. Aslanların çevresinde dolanan dişi aslanları gruplanmış bir halde görecektik. Eğer iki aslan görürseniz bunların biri dişi olabilir ya da belki de ikisi de aslandır. İki büyük kedigil bir arada ise gururlarının ön plana çıkması kaçınılmazdır. Bu nedenle de çevresinde birçok dişi aslan ona güvenebilir, tıpkı bir yıldızın çevresinde dolanan birçok gezegen gibi. Dört yıl önce göreve başlayan Kepler'in ilk dizi keşfi yüzlerce gezegenle başladı ve bunu binlercesi izledi ama bunlar sadece gezegen adayıydı. Biz bu gezegen adaylarının tümünü doğrulayacak yeni bir süreç geliştirdik ve ilk sonuçlara ulaştık diyor Lissauer. Bu çoklu-gezegen sistemlerindeki gezegenleri inceleyebilmek için önemli bir yöntemdir. Gezegen oluşumları için de önemli ipuçlarını sağlar. Bu gezegenlerden yüzey sıcaklığı sıvı suyu tutmak için yeterli kadar olan yıldızın yaşam alanı içinde yer alan en az 2,5 Dünya büyüklüğüne kadar olanları dikkati çekiyor. Bunlardan biri olan Kepler-296f adlı gezegen güneş benzeri bir yıldızın çevresinde dolanıyor. Dünya'nın iki katı büyüklüğündeki gezegenin hidrojen-helyum atmosferiyle sarılı gaz gezegen mi yoksa derin okyanuslarla kaplı sulu yapıda mı olduğu henüz bilinmiyor. Kaliforniya'daki SETI Enstitüsü'nden Jason Rowe: Bu çalışmada biz atomun klasik modeli gibi gezegenlerin yıldızlarının çevresinde düz ve yuvarlak bir yörüngede dolandığını düşündük. Yıldızların içinde iyi bildiğimiz evimize benzer izleri aradık. Bu sayede keşif daha kolay oldu diyor. Bu son keşiflerle birlikte onay gören ötegezegen sayısı da 1700'ü geçti. Daha çok gezegen sistemleri keşfettikçe gökadamızdaki yerimizi daha iyi anlayabiliyoruz. 2009 yılının Mart ayında fırlatılan Kepler aracı Dünya benzeri gezegen keşfi için üretilmiş ilk teleskoptur. Kepler şimdiye kadar 961 gezegen keşfetti ve 3600'den fazla da gezegen adayı içerir.


NASA'nın Kepler ve Spitzer uzay teleskopları ile elde edilen verilerle hareket eden gökbilimciler Jüpiter benzeri Kepler-7b gezegenindeki bulutları görmeyi başardı. Daha önce Spitzer verileriyle diğer yıldızların çevresinde dolanan gezegenlerin sıcaklık dağılımı haritası çizilmişti. Bu çalışmayla da ilk kez uzak bir dünyanın atmosferindeki bulutlara bakılmış oldu. Cambridge Massachusetts Teknoloji Enstitüsü'nden Brice-Olivier Demory: Üç yıldan fazla süren Kepler ve Spitzer gözlemleri ile bu dev gaz gezegenin çok düşük çözünürlüklü haritasını oluşturmayı başardık diyor. Elbette Dünya'daki gibi okyanus ya da kıtaları görmeyi beklemiyorduk, ama bulutların yansıtıcı özelliğinden yararlanarak bu çalışmayı gerçekleştirdik. Kepler şimdiye kadar Güneş Sistemi dışında 150'den fazla ötegezegen keşfetti ve Kepler-7b keşfettiği ilk gezegenler arasındadır. Kepler-7b'nin batı yarımküresinde parlak bir nokta görüldü ve gezegenin kaba bir haritası çizildi. Gelen verilerdeki parlak noktaların bulutlardan mı yoksa ısı değişimiyle mi gerçekleştiği sorusunu yanıtlamak için daha fazla gözlem gerekiyordu. Bu noktada Spitzer verilerine başvuruldu. Kepler gibi Spitzer ile de bir gezegenin atmosferin hakkında bilgi edinebilir ya da yıldızın çevresinde dolanan gezegenin yörüngelerindeki düzeltmeleri yapabilirsiniz. Spitzer'in kızılötesi ışıkla yaptığı gözlemler sonucunda Kepler-7b'nin sıcaklığının 1100 ile 1300 Kelvin (yaklaşık 800-1000 C derece) arasında olduğu belirlendi. Ayrıca gezegen yıldızına sadece 0,06 astronomik birim (1 astronomik birim Dünya ile Güneş uzaklığıdır) olduğu hesaplandı. Kepler-7b yıldızı çevresindeki bir turunu sadece beş günde tamamlıyor. Kepler'in gördüğü ışık kaynağı ise bu sıcaklığa göre daha soğuk sıcaklığı gösterdi. Böylece gezegenin batı kısmında görülen parlak noktanın bulut olduğu sonucuna ulaşıldı. NASA'nın Ames Araştırma Merkezi'nden Thomas Barclay: Kepler-7b'de çok fazla ışık yansımasının nedenini bulutlara bağladık. Ancak gezegen atmosferindeki bulut desenlerinde fazla bir değişme göremedik. Bu da gezegenin son derece kararlı bir iklime sahip olduğu anlamına gelir diyor. Veriler Dünya gibi gezegenlerin atmosferini incelerken kullanılan benzer teknikleri kullanarak değerlendirildiği için önemli bir aşama kat edilmiştir. Spitzer ve Kepler ile birlikte trilyonlarca kilometre uzaklıktaki gezegenleri farklı dalga boylarındaki ışıkla görebiliyoruz. Bu çalışmayla birlikte sadece ötegezegen keşfetmekle kalmayıp artık bu gezegenleri daha ayrıntılı inceleyebileceğimiz bir noktaya geldik diyor. Kepler teleskopu bir gezegeni yıldızının önünden geçerken yıldızın ışığındaki azalmayı ölçerek keşfeder. Azalmanın miktarı gezegenin büyüklüğü ve yörüngesi hakkında bilgi verir. http://eyes.nasa.gov/exoplanets sayfasındaki programı bilgisayarınıza yükleyerek 900'den fazla gezegeni 3D olarak görebilir ve onları keşfedebilirsiniz. Program düzenli olarak Kepler ve yer merkezli gözlem verileriyle güncellenmektedir.


Kepler Uzay Teleskopu'nun verilerini inceleyen bilim insanları, 2000 ışık yılı uzaklıktaki Kepler-11 adlı Güneş benzeri bir yıldızın çevresinde dolanan katı ve gazlardan oluşan altı gezegeni olduğunu fark ettiler. NASA'nın Ames Araştırma Merkezi'nden Kepler bilim ekibi üyesi Jack Lissauer: Kepler-11 oldukça şaşırtıcı bir sistem. Bulduğumuz gezegenlerin hepsi birbirine ve yıldıza oldukça yakın konumdalar. Böylesi sistemlerin varolduğunu önceden bilemezdik diyor. Başka bir ifadeyle Kepler-11 keşfedilen en fazla gezegeni ve küçük gezegeni olan sistemdir. Kepler ile şimdiye kadar geçiş yöntemiyle en fazla 3 gezegeni olan yıldız bulmuştuk ki Kepler-11 ile bu sayıyı geçtik. Bu tip sistemlerin çok yaygın olmadıklarını biliyoruz. Kepler-11 gibi sistemler yıldızların çok az bir yüzdesinde bulunabilir diyor Lissauer. Bir sarı cüce yıldız olan Kepler-11'in çevresinde dolanan gezegenlerin büyüklükleri Uranüs ve Neptün'ün büyüklüklerine yakın ancak Dünya'dan büyüktür. İçteki gezegen Kepler-11b, Dünya'nın Güneş'e olan yakınlığına göre yıldızına on kat daha yakındır. Bu gezegenden itibaren dışa doğru sırasıyla gezegenler Kepler-11c, Kepler-11d, Kepler-11e, Kepler-11f ve Dünya-Güneş uzaklığına göre yıldızına iki kat daha yakın olan Kepler-11g olarak sıralanır. Lissauer: Son gezegene karşılık diğer beş gezegen yıldızlarına daha yakın konumdadır. Karşılaştırma yapacak olursak Kepler-11g'nin yeri Merkür-Venüs arasına, diğer beş gezegen ise Güneş ile Merkür arasına sıkışmış durumdadır. Yani bu beş gezegen Güneş Sistemimizdeki herhangi bir gezegene göre yıldızına daha yakın konumdadır. Beş gezegenin yörünge dönemi 10 ile 47 gün arasında iken Kepler-11g'nin yörünge dönemi 118 gün olarak saptanmıştır. Lissauer: Beş iç gezegenin kütlelerini ise sistemdeki en küçük kütleler olarak belirledik. Bu gezegenler su da olmak üzere kaya ve gaz karışımından oluşmuştur. Gezegenlerin kütlesinin büyük bir oranı kayalık maddeden, hacimleri ise gaz bileşenlerinden kaynaklanır. Lissauer'e göre Kepler-11, yapısı ve dinamik özelliği nedeniyle dikkate alınması gereken bir gezegen sistemidir. Gezegenlerden Kepler-11d, Kepler-11e ve Kepler-11f'de gözlenen hafif gazın sistemin erken zamanda, en az birkaç milyon yıl önce oluştuğunu gösteriyor. Bir gezegen sistemi moleküler bulut çekirdeğinin yıldızı oluşturmaya başladığı zaman doğar. Bu zaman içinde yıldızın çevresini kuşatan toz ve gaz diski ön gezegenleri oluşturmaya başlar. Ön gezegen diskleri yaşı bir milyon dolayında olan çoğu yıldızın çevresinde görülebilir. Hızlı bir şekilde dönen gaz diskinin önemli bir bölümü gezegenleri oluşturmak için dağılır. Kepler Uzay Aracı Kepler-11 sistemine ait bilgileri elde etmeye devam edecek. Kepler'in geçiş yöntemiyle elde ettiği verilere dayanılarak gezegenlerin kütleleri ve boyutları daha hassas şekilde belirlenebilecek. Lissauer: Bu veriler bize Kepler-11'deki gezegenlerin özelliklerini daha net olarak hesaplamamızı sağlayacak. Ayrıca sisteme ait yeni üyeleri de ortaya çıkarabilecek. Ya geçiş yöntemiyle ya da kütle çekimi etkisiyle bir yedinci gezegeni daha bulabiliriz. Biz buradaki sistemin, gökadamızdaki yıldızların çevresinde dolanan diğer sistemlere göre gezegeni bol olan bir sistem olup olmadığını da öğreneceğiz diyor. Kepler Uzay Teleskopu bir gezegeni yıldızının önünden geçtiği sırada yıldızın parlaklığında gerçekleşen küçücük bir azalma payıyla tespit eder. Gezegenin büyüklüğü ise parlaklık azalma değeri ile orantılıdır. Gezegenlerin sıcaklıkları ise yıldıza olan uzaklıkları ve yörünge dönemi gibi özellikleri ile tahmin edilir. Kepler'in bulduğu gezegen adayları, yer teleskopları başta olmak üzere Spitzer Kızılötesi Teleskopu ile de izlenir. Kepler'in gözlem yaptığı Kuğu ve Çalgı takımyıldızlarının bulunduğu alan, Dünya'daki teleskoplarla sadece ilkbahar ve sonbaharda görülür. Bu gözlemler aday gezegenlerden hangilerinin gezegen olduğunu belirlemeye yardımcı olur. Kepler 2012 yılına kadar olan görev süresi boyunca, Dünya gibi içinde sıvı su barındırabilecek yaşam alanı içinde bulunan gezegenleri aramaya devam edecek. Güneş bir yıldızın yaşam alanı içinde bulunabilecek bir gezegenin geçişi bir yıl alır. Gezegen onayı için en az üç geçiş gerekeceğinden böylesi bir gezegenin varlığının onaylanması için en az üç yıl gereklidir. NASA'nın Ames Araştırma Merkezi'nden William Boruckisi: Kepler gökyüzünün sadece 400'de birini görmektedir. Ayrıca Kepler baktığı yıldızların çevresinde dolanan gezegenlerin de küçük bir bölümünün varlığını saptayabilir. Çünkü Kepler'in gezegeni keşfetmesi için gezegenin yörüngesinin bizim bakış açımıza doğru olması şarttır. Tüm bu olumsuzlukları da hesaba katarsak Güneş gibi yıldızların çevresinde dolanan milyonlarca gezegen olmalıdır diyor. 6 Yorumlar Kepler'in görevi sona erdikten sonra da, elde ettiği verilerin incelenmesine devam edilecek. Bu veriler, 2012 yılından sonra da uzun yıllar boyunca yeni gezegen keşifleri için önemini koruyacak. Ama böyle uzay sondalarına veya teleskoplarına bir sınır koyuyorlar genelde çoğu o sınırı aşıp çalışmaya devam ediyor. Örneğin Mars Gezginleri gibi. Belki Kepler de de durum böyle olur... bildiğim kadarıyla NASA Hubble'ın yerini alacak olan JWST'nin ekstra maliyet sıkıntılarından dolayı, karanlık enerji ve ötegezegen çalışmalarını yürütmesi için WFIRST adlı teleskop üzerinde çalışıyor şimdilik. http://wfirst.gsfc.nasa.gov/ Arif bey bilgi için teşekkürler. Böyle bir çalışmadan bilgim yoktu. Bunun dışında sanırım 2012 içinde fırlatılması planlanan ESA'nın GAIA uydusu da var. GAIA Kepler görevini tamaladıktan sonra yerine neyin geçeceği hakkındg bir bilginiz var mı? Bununla ilgili bildiğim kadarıyla henüz bir çalışma yok.


Ülker kümesindeki yıldızlar adeta kozmik bale dansçılarını andırıyor. Ancak bir farkla: hepsinin dönme hızı farklı. Gökbilimciler bu dansçıların neden farklı hızlarla döndüklerini uzun zamandır düşünüyor. NASA'nın Kepler uzay teleskopunun yeni görev adıyla K2, kümedeki dansçı yıldızları izleyerek gökbilimcilerin kataloğuna önemli bilgiler ekledi. Bu bilgiler bir yıldızın nasıl geliştiğini ve çevresindeki gezegenlerin nasıl ve nerede oluştuğunun anlaşılmasında kullanılabilir. Caltech Kızılötesi Analiz ve İşlem Merkezinden Luisa Rebull: Ülker kümesinin yıldızları ile başka yıldızların verilerini karşılaştırıp önemli sonuçlara ulaşmayı ümit ediyoruz diyor. Gökyüzünde görülen en parlak ve en ilgi çekici yıldız kümesi olan Ülker sadece 445 ışık yılı uzağımızdadır. En yaşlı yıldızı 125 milyon yıl yaşında olması kümenin oldukça genç ama erken yetişkinliğe ulaşmış olduğunun göstergesidir. Yaşamlarının bu aşamasında olan başka yıldızların dönme hızları muhtemelen Ülker kümesindeki yıldızlar kadar olmasa da, yüksektir. Yetişkin evresine ulaşan bir yıldız artık, Güneş Sisteminde güneş rüzgarları olarak bildiğimiz yüklü parçacık yaymasına bağlı olarak kütle kaybetmeye başlar. Yüklü parçacıkların yıldızın yüzeyinden fırlaması sonucunda yıldızın manyetik alanın artmasına ve sonuçta dönme hızının azalmasına neden olur. Rebull ve arkadaşları Kepler teleskopu ile yıldızların dönme hızını ve etkilerini belirlemek için çalıştı. Kepler bunun için 72 gün boyunca Ülker kümesinin yaklaşık 1000 dolayındaki yıldızına baktı. Kepler sayesinde yeryüzündeki teleskoplar ile izlenemeyen 750'den fazla düşük kütleli, küçük ve sönük yıldızların spinini ölçtü. Kepler, bir yıldızı yaydığı ışığın parlaklık değişimlerini gözleyerek inceler ve böylece spinini hesaplar. Yıldızdaki değişimler bildiğimiz güneş lekeleri gibi yıldızın yüzeyinde zaman zaman ortaya çıkan soğuk alanlarla gözlenir. Bu alanların diğer kısımlara göre soğuk olması optik alanda koyu renkle görülmesine neden olur. Yıldızın spininin hesaplanması için Kepler özel bir yöntem tavsiye etmektedir. Orta yaştaki Güneş ve benzeri yıldızlarda görülen güneş lekelerinin tersine, daha genç yıldızlarda gözlenebilecek yıldız lekeleri çok daha büyük olabilir. bu da yıldızın gözlenen parlaklığında azalmaya neden olacağından spininin ölçülmesini kolaylaştırır. Küçük kütleli yıldızlar hızlı dönme eğiliminde olsa da, Ülker yardımıyla gözlemleri kesinleşmiş verilerle şu sonuca ulaşılmasını sağladı: Daha büyük kütleli yıldızlar çok yavaş dönme eğilimindedir. Büyük ve yavaş dönen yıldızların spinleri 1 ile 11 gün arasında değişir. Çok düşük kütleli yıldızların spini ise 1 günden daha kısa sürelidir. Güneş'in spini ise ortalama 26 gündür. Bilinen en hızlı dönen en düşük kütleli yıldız ise Güneş'in onda biri kütlesindedir. Ülker kümesindeki bale yapan yıldızlardan büyük kütleliler yavaş ve daha parlak olan küçük kütleliler ise daha hızlı dönmektedir diyor Rebull. Rebull ve ekibine göre yıldızlardaki bu spin farklılığı iç yapıları hakkında önemli bilgiler vermektedir. Büyük yıldızların iç kısmındaki ısı taşınması, büyük bir kazandaki suyun tabanında ısınan molekülün konvektif katmandan dairesel hareket izleyerek taşınmasında olduğu gibidir. Dolayısıyla bu tür yıldızların devasa çekirdeği ince bir konvektif tabakayla kaplıdır. Küçük yıldızların neredeyse tamamı konvektif katmandan oluşur. Böylesi bir yıldızın manyetik alandan etkilenerek frenlemesi daha kolaydır ve zaman geçtikçe yıldız yavaşlar. Büyük yıldızların üst katmanındaki dönüş hızı bu nedenle çok yavaştır. Ülker kümesinin bize yakın oluşu yıldızlarının spin değerlerini hesaplamayı ve diğer yıldızlarla karşılaştırmayı kolaylaştıran en önemli unsurdur. Bu bilgi sadece yıldızın yapısı hakkında bilgi vermez, aynı zamanda yıldızın oluşum halindeki gezegenleri veya gezegenlerdeki iklim ve yaşanabilirlik değerlerini de belirler. Uzaya çok şiddetli parçacık yollayan ile yüzeyinde daha az yıldız lekesi görülenlerin çevresinde dolanan gezegenlerin doğası bu sayede tahmin edilebilir. Rebull: Ülker yıldız kümesi eldeki kuramsal modelleri her iki yönden yani genç ve yaşlı yıldızlara bakarak test etmemizi sağlıyor. Ancak, henüz bu yıldızların spinlerinin ne zaman azalacağını ve dans ayakkabılarını ne zaman asacaklarını bilmiyoruz diyor. Rebull ve ekibi şimdi ise K2 ile gözlenmiş M44 katalog numaralı Arıkovanı adlı büyük bir yıldız kümesi verilerini analiz ediyor. NASA'nın Ames Araştırma Merkezinden K2 görevi araştırmacılarından Steve Howell: K2 ile elde edilen yıldız kümeleri verileri bize, yıldızların yaşamları boyunca nasıl döndüğünü gösterdi. Bu bilgiyle evrimlerini daha iyi anlayacağımız için heyecanlıyız diyor. K2 ile yıldızların spin değerleri, parlaklıklarındaki minik değişimler ölçülerek hesaplanıyor. K2 görevi 2013 yılında normal gözlem süreci bitmiş olan Kepler uzay teleskopunun yeni adıdır. 2014 yılında yeni bir göreve başlayan K2, ötegezegenler ve astrofizik çalışmalarına katkı sağlıyor.


Samanyolu Gökadamızda gezegenimizdeki gibi karmaşık ve gelişmiş yaşam barındıran gezegenler olabilir. Şimdiye kadar bu konuda herhangi bir bilgiye rastlanmadı, ancak bundan sonra Kepler sayesinde daha şanslı olabiliriz. Şu anda gelişmiş yaşam barındıran dünyamızdaki bulgulara bakarak başka gezegenlerde yaşam arıyoruz. Yaşam için gerekli maddeler sıvı su ve enerji kaynağı olarak güneş ışığı veya kimyasal maddeler için volkanik etkenlerle oluşan azot ve diğer gazlardır. Yaşamsal alan içindeki karasal gezegenlerde bu maddeler bulunabilir. Bir yıldıza bağlı gezegenlerde, sıvı su yaşamsal alanda bulunan karasal gezegenlerde bulunur. Eğer gezegen yıldızına yakınsa Venüs gibi çok sıcak olacaktır. Mars gibi bir yerde ise su donmuş halde bulunacaktır. Kepler görevinde gökadamızdaki dünya benzeri gezegenler araştırılıyor. Kepler bu gezegenleri yıldızının önünden geçerken keşfedebilecek. Kepler gökyüzünde yaklaşık 100 bin güneş benzeri yıldızın barındığı Kuğu bölgesini 4 yıl boyunca tarayacak. Bir gezegen yıldızının önünden geçerken yıldızın parlaklığında küçük değişimler gözlenir. Güneş'e dışarıdan bakan bir gözlemci, Dünya Güneş'in önünden geçerken Güneş'in parlaklığında onbinde birlik bir azalma gözleyecektir. Buna benzer olarak bizde Dünya benzeri gezegenleri aramaktayız. Kepler'in hassasiyeti yıldızdaki yüzbinde birlik değişimleri bile ölçebilecek özelliktedir. Öte yandan Kepler'in görevinin zor yanları da yok değil. Bir gezegenin geçiş yöntemiyle keşfi ve özelliklerinin anlaşılabilmesi için birkaç defa gözlenmesi gerekir. Eğer gezegenin yıldızın çevresindeki turu 1 yıl veya daha fazla sürüyorsa bu durumda gezegenin onaylanması zaman alacaktır. Gezegenin ilk geçişi sırasında bazı temel özellikleri bulunabilir. Boyutu, yıldıza olan uzaklığı gibi. Ama daha fazla detay için daha fazla gözlem yapılması gerekir. Doppler etkisiyle bu türden gezegenleri keşfetmek zordur.Yıldızın kütle çekimi gezegeni kendisine bir römork gibi bağlar ve ortak kütle çekimi içinde hareket ederler. Bu durumda yıldızın ışığı tıpkı ambulans sireni gibi davranır. Yıldızın ışığı mavi bölgedeyse yaklaştığı kırmızı bölgedeyse uzaklaştığı anlamını taşır. Gökbilimciler yıldızların bu renk tayflarına bakarak gezegenin kütlesini tahmin edebilirler. Eğer gezegen büyük kütleli ise yıldızdaki renk kayması daha büyük olacaktır. Bu türden aramalarda ancak Jüpiter büyüklüğündeki gezegenlerde daha doğru sonuçlar alınmıştır. Günümüz teknolojisi ile Dünya benzeri bir gezegeni bu teknikle ortaya çıkarmak zordur. Kepler 6 Mart 2009 günü fırlatılarak şu anki yörüngesine mayıs ayı içinde yerleştirildi ve geçtiğimiz haziran ayından bu yana dünyaya bilgi geçmeye başladı. Gezegen keşfi zor ve sabır istediğinden gökbilimciler ancak gezegen olduğuna emin oldukları nesneleri yayınlamaktadır. Bu anlamda Kepler'den yakın zamanda onlarca gezegen keşfi gelebilecektir. Araçtan gelen verileri işlemek ve yıldızların parlaklığındaki ufacık değişimleri gözlemek gökbilimciler için zor olsa da keyifli bir uğraş olsa gerek. Kaynak: NASA-Kepler


NASA'nın Kepler Teleskopu Kepler-10b adlı bir kayalık gezegen keşfetti. 1,4 Dünya büyüklüğündeki gezegen şimdiye kadar keşfedilmiş en küçük gezegen ünvanını da elde etti. Ötegezegenin keşfi Mayıs 2009 ile Ocak 2010 arasında alınan verilerle gerçekleşti. NASA'nın Ames Araştırma Merkezi'nden Natalie Batalha: Kepler'in yetenekleri güneş dışında başka bir yıldızın çevresinde dolanan kayalık bir gezegeni ortaya çıkardı. Küçük gezegenleri bulma amacıyla üretilen Kepler böylece görevinde iyi bir başlangıç yaptı diyor. Kepler'in çok hassas fotometresi bir gezegenin yıldızının önünden geçerken yıldızın parlaklığındaki azalmayı ölçer. Gezegen ve yıldız arasındaki uzaklık gezegenin yıldızın çevresindeki yörünge dönemiyle hesaplanır. Kepler, dünya büyüklüğündeki gezegenleri ve yıldızın yaşanabilir bölgesinde bulunabilecek gezegenleri bulmak amacıyla uzaya gönderilen ilk araçtır. Yörünge dönemi 0,84 gün olan Kepler-10b, Merkür'ün Güneş'e olan uzaklığına göre yıldızına 20 kat daha yakındır. Yani Kepler-10b yaşanılabilir bölgede değil. WM Keck Gözlemevi'ndeki 10 metrelik teleskopta Kepler 10 yıldızı küçük gezegenleri barındırabilecek bir yıldız olma olasılığı göz önüne alınarak gözlem listesinin başlarındaydı. Kepler-10b'nin keşfi bu görüşü haklı çıkardı. Kepler yıldızın tayfındaki küçük değişimleri ölçerek yıldızın yörüngesinde dolanan gezegen nedeniyle oluşan Doppler kaymasını ortaya koydu. Kepler Programı ekibinden Douglas Hudgins: Kepler-10b, gezegenimize benzer fünyalar arayışımızda önemli bir kilometre taşıdır. Gezegen yaşam alanı içinde olmamasına karşılık böylesi küçük gezegenlerin birçoklarının bulunabileceğini gösteriyor diyor. Kepler, Kepler 10 yıldızının parlaklığındaki yüksek frekans değişimlerini tespit etti. Bu da bilim insanlarının Kepler-10b'nin özelliklerini anlamalarını sağladı. Yıldızdan yayılan ışık dalgalarından kaynaklanan net bir sinyal vardır. Depremlerin Dünya'nın iç yapısı hakkında kullanıldığı gibi bu dalgalarla da yıldızın yapısı anlaşılır. Bu sonuçlara göre, Kepler 10 evrendeki bilinen gezegeni olabilecek en iyi yıldızlardan biridir. Kepler-10b, doğru yıldızların seçildiğine ilişkin güzel bir örnektir. Kepler-10b, 4,6 Dünya kütlesinde ve santimetre küp başına 8,8 gramlık yoğunluğa sahip gezegendir. Kaynak: Kepler


NASA'nın gezegen avı için uzaya yolladığı Kepler uzay aracı geçiş yöntemiyle bir yıldızın iki gezegenin keşfetti. Bu aynı zamanda aracın keşfettiği ilk sistem anlamına da geliyor. Kepler-9 olarak kodlanan güneş benzeri yıldızın iki gezegeni de Satürn boyutlarında ve Kepler-9b ve 9c olarak adlandırıldı. Keşif Kepler'in 156 000 yıldızı olan bölgeden yedi ay içinde alınan verilerle yapıldı. Kepler'in aşırı duyarlılığa sahip kamerası yıldızların ışıklarındaki parlaklık değişimlerini gözler. Bir gezegenin yıldızın önünden geçişi parlaklığında küçücük bir azalmaya neden olur. Gezegenin yıldıza olan uzaklığı ise geçiş süresiyle ölçülür. Geçiş süresince gerçekleşen parlaklık değişimlerinden de gezegenin kütlesi ve sistemde olabilecek diğer gezegenler saptanabilir. Geçtiğimiz haziran ayında bilim insanları Kepler verilerinde 700'den fazla gezegen adayı bilgilerini duyurdu. Yeni bulunan gezegenler bu verilerin içinde yer alıyordu. Bilim insanları Hawai'deki Keck Gözlemevi'ni kullanarak gezegenlerin kütlelerini tespit etti. Her iki gezegenin de Satürn'den daha büyük kütleye sahip olduğunu gördüler. Kepler 9b yıldızı çevresinde 19 günde dolanırken, Kepler 9c ise 38 günlük bir yörünge dönemine sahip. Yani her iki gezegende yıldıza oldukça yakın konumdalar. Bu iki dev gezegene ek olarak bir üçüncü gezegen olabileceği de ortaya çıktı. Bu ise 1.6 günlük yörünge dönemiyle yıldıza yapışmış kadar yakın dolanan 1.5 dünya boyutlarında bir başka gezegendi. Ancak bu üçüncü gezegenin onayı için daha fazla gözlem gerekiyor. Kaynak: NASA Science Ötegezegenlerle ilgili olarak Ötegezegen Rehberini inceleyebilirsiniz.


Kepler verilerini incelemeyi sürdüren gökbilimciler bir yıldızın çevresinde dolanan üç küçük gezegen keşfettiler. KOI-961 adlı yıldıza bağlı olan gezegenler 0.78, 0.73 ve 0.57 Dünya yarıçapına sahipler. Yani aşağı yukarı Mars boyutlarındalar. Her üç gezegenin de karasal olduğu düşünülüyor. Gezegenler yıldıza çok yakın olduklarından sıvı suyu barındıramayacak kadar sıcaklar. Şimdiye kadar keşfedilen 700'den fazla ötegezegenin içindeki karasal gezegenlerin oranı neredeyse bir avuç kadar. NASA Genel Merkezi Kepler programı bilim ekibinden Doug Hudgins: Gökbilimciler şimdiye kadar Kepler tarafından ortaya çıkarılan binlerce gezegen adayını inceleyerek onay vermeye çalışıyor. Tek amaçları karasal gezegen bulmak olan araştırmacılar, Mars kadar küçük gezegenleri bulmaları bu nedenle önemli diyor. Kepler 150 000'den fazla yıldızın parlaklık değişimlerini gözleyerek geçiş yöntemine göre gezegen bulmaya çalışıyor. Bir gezegenin varlığını onayı için gezegenin yıldızın önünden en az üç geçiş yapması gerekiyor. Bu nedenle yer merkezli teleskoplar ile de ek gözlemlere ihtiyaç durulmaktadır. Üç gezegen yıldız çevresindeki dolanımını iki gün dolayında tamamlıyor. KOI-96 yıldızı, yaklaşık bir buçuk Jüpiter ya da Güneş'in altıda bir çapında olan bir kırmızı cücedir. |Son bulunan Kepler gezegenlerinin Masr ve Dünya ile karşılaştırılması. |Kepler-KOI 961 sistemi ile Jüpiter Sistemi'nin karşılaştırılması NASA Ötegezegen Enstitüsü ile Kaliforniya Fen Bilimleri Enstitüsü bilim insanlarından John Johnson: Bu şimdiye kadar bulunan en küçük güneş sistemi. Aslında bu yapı bir bakıma Jüpiter sistemine benzetilebilir. Keşif gökadamızda çok çeşitli gezegen sistemleri olduğunu gösteriyor diyor. Kırmızı cüceler Samanyolu'nda en sık rastlanan yıldız türüdür. Bir kırmızı cüce çevresinde üç karasal gezegenin bulunması akla gökadada buna benzer yıldızların çevrelerinde de Caltech'den gezegenlerin olabileceğini getirmektedir. Caltech'den Phil Muirhead: Bu tür sistemler evrenin her yerinde olabilir. Gezegen avcıları için gerçekten heyecan uyandıran bir durumla karşı karşıyayız diyor. Kepler verileriyle Aralık 2011 ayı içinde üç küçük ötegezegen keşfi yapılmıştı. 2.4 Dünya büyüklüğündeki Kepler-22b, Dünya büyüklüğünde olan Kepler-20e ve Kepler-20f gezegenleri.


Kepler'in birikmiş verilerinden 1284 yeni gezegenin varlığı onaylandı. Böylece onaylanmış gezegen sayısı üç bini geçti. Böylece Kepler yine kendisine ait olan bir defada onaylanmış gezegen sayısı rekorunu da kırmış oldu. Yeni gezegenler Temmuz 2015'e ait katalogda yer alan 4302 gezegen adayının inceleme sürecinde onaylandı. Keşfedilen 1284 gezegenin gezegen olma olasılığı % 99'un üzerindedir. Bunun yanında 1327 gezegen ise yakında onay görebilir. Geriye kalan 707'sinin ise gezegen olması ya da başka astrofiziksel olay olması muhtemeldir. 984 gezegen ise daha önce diğer yöntemlerle onaylanmıştı. Kepler Uzay Teleskopu gezegen keşiflerini geçiş yöntemiyle gerçekleştirir. Bu yönteme en güzel ve taze örnek geçtiğimiz günlerde Dünya'ya göre Güneş'in önünden geçen Merkür gözlemidir. Bu gözlemde alınan fotoğraflarda Merkür'ün Güneş'in yanında ne kadar küçük göründüğüne dikkat edilirse gökbilimcilerin işinin ne denli zor olduğu anlaşılır. Şimdiye kadar 5000 gezegen ve aday gezegen bildirildi. Bunların 3200'ü onaylandı ki 2325'i Kepler verilerinden ön görülmüştü. 2009 yılının Mart ayında göreve başlayan Kepler, yaşanabilir Dünya büyüklüğündeki gezegenleri keşfetmek amacıyla uzaya gönderilmiş ilk teleskoptur. Kepler geçiş yöntemine göre gökyüzünün küçük bir bölgesindeki 150.000 yıldızı izledi. NASA, 2018 yılında Geçiş Ötegezegen Gözlem Uydusu ile 200.000 yıldızı gözleyerek Dünya ve süper Dünya sınıfındaki gezegenleri keşfetmeye çalışacak.


Kepler, Spitzer ve ESA'nın Planck uzay araçlarının görev süreleri uzatıldı. Bugüne kadar uzayın sırlarını ortaya çıkarabilmek için başarılı bir şekilde çalışan araçlar 1 ile 4 yıl arasında daha görevde kalacak. Araçların ilettiği veriler hala yoğun bir şekilde incelenerek değerlendiriliyor. NASA'nın Jet İticileri Laboratuarı'ndan Astronomi ve Fizik alanı araştırmacılarından Michael Werner: Kepler ile güneş benzeri yıldızları ve bunların olası gezegenleri içinde olabilecek yaşam formlarını, Planck ile evrenin doğumundan bu yana neler olup bittiğini ve Spitzer ile de gökadaları, yıldızları, gezegenleri, kuyrukluyıldızları ve asteroitler araştırılıyor diyor. Kepler'in görev süresi 30 Eylül 2016'ya kadar uzatıldı. Bu da aracın sıvı suyun olabileceği ve buna ek olarak da yaşamın ortaya çıktığı yeni gezegenleri keşfetmesi için 4 yıl daha ek süre verildiği anlamına geliyor. 2003 yılından bu yana görevde olan Spitzer ise eşsiz kızılötesi görüntülerini 2014'e kadar iletmeye devam edecek. Bilindiği üzere aracın soğutucusu 2009 yılında bitmiş ancak evren araştırması buna karşılık devam etmişti. Aracın birçok görevleri arasında diğer yıldızların çevresinde dolanan gezegenlerin atmosfer yapıları ve en uzaktaki gökadaların ortaya çıkarılması gibi görevleri de bulunuyor. Aracın görevi 2014'de uzatılabilecek. NASA'nın da katkısıyla ESA'ya ait Planck Düşük Frekansta Tarama aracının görev süresi ise 1 yıl uzatıldı. 2009 yılında göreve başlayan Planck, büyük patlamadan kısa süre sonrasına ait erken evren verilerini topluyor. Planck'ın gözlemleri sayesinde evrenin kökeni, evriminin nasıl gerçekleştiği ve gelecekte neler olabileceği öngörülmeye çalışılıyor. 2 Yorumlar Spitzer' ın soğutucusunun 2009 da bittiğini bilmiyordum. Eee... O zaman nasıl çalıştı bu teleskop bugüne kadar, bunu merak ettim. Bir de aynı şey Planck' a da olmamış mıydı? Yani onun da soğutucusu bittiği için kapatıldığını, artık çalışamayacağını sanıyordum. Ya da ben okuduğum her şeyi karıştırdım 🙂 Neyse... Görevi uzattılarsa, teleskoplar çalışıyor demektir. Ben en iyisi üzümünü yiyeyim, bağını sormayayım, di mi? 🙂 Bir teleskop üzerindekisoğutucusu bitse de görevi başında kalabilir. Soğutucu daha ayrıntılı gözlemler içindir. Zaten soğutucu bitene kadar teleskoptan beklenen çalışma da gerçekleşir. Teleskop ondan sonra da kendisinden bekleneni değil verebileceği verileri iletmeyi sürdürür. Ta ki artık onunla yapılacak yeni gözlem kalmayıncaya kadar. Böylesi bir durumda bile ilettiği veriler yıllarca incelenir ve yeni keşiflerde bulunulur.


Kepler Saklanan milyonlarca gezegen olduğunu ve bunların yüzlercesini keşfeden Kepler teleskopu dokuz yıllık çalışmanın ardından emekliye ayrıldı. Yakıtı biten teleskop Dünya'dan güvenli bir uzaklıkta bırakıldı. Kepler şimdiye kadar 2600'den fazla gezegen keşfetti. Bunların bir kısmı yaşamı destekleyecek yapıda olabilir. Kepler kendisine biçilen ömürden daha uzun süre görevde kaldı. Gökbilimin pek bilinmeyen kısmını, ötegezegenleri keşfetmeye çalıştı.Bunun için Kuğu takımyıldızı doğrultusunda yer alan 150 bin Güneş benzeri yıldıza gözünü dikti. Keşfettiği gezegenlerin bir kısmı Jüpiter'den çok daha büyüktü. Bir kısmı yıldızın yaşam alanı içinde yer alan Dünya gibi karasal yapıdaydı. Bir kısmı yıldızının dibinde olup oldukça sıcak, bir kısmı ise yıldızından çok uzakta ve donmuş bir durumdaydı. Yani Kepler oldukça geniş ölçekte gezegen keşifleri gerçekleştirdi. Gezegen algısının değişimine neden oldu. 2009'da fırlatılan Kepler birkaç yıl önce arızalanmış ve denge sorunu yaşamaya başlamıştı. Mühendisler Kepler'i K2 görevi ile ikinci kez kullanmayı önerdiler. Bu durumda K2 gökyüzünde rastgele bölgelere bakıp gezegen arayacaktı. Bugüne kadar onlarca gezegen bu yolla tespit edildi. Ama artık Kepler'in yakıtı bitti. Kepler teleskopu şimdi Dünya'dan uzak bir noktada emekliliğin tadını çıkarmaya başladı. Dawn Mars ile Jüpiter arasındaki asteroit kuşağının en büyük cismi cüce gezegen Ceres yörüngesinde dolanan Dawn aracının görevi noktaladığı bildirildi. 2007 yılında başlayan macerası böylece sona erdi. Toplamda 6,9 milyar kilometre yol kat eden Dawn dev asteroit Vesta ile cüce gezegen Ceres ile ilgili oldukça ayrıntılı bilgiler elde etti. Böylece Güneş Sisteminin oluşumu ve evrimine yönelik önemli bilgiler elde edilmesini sağladı. Dawn, 2011 yılında Vesta'ya ve 2015 yılında Ceres'e ulaştı. Dawn cüce gezegenlerin bir zamanlara dev okyanuslara sahip olduğuna ilişkin fikri de güçlendirdi. Dawn en az 20 yıl boyunca Ceres yörüngesinde kalacak. Daha sonra Ceres'e düşecek. Kepler haberleri için tıklayınız. Dawn haberleri için tıklayınız. Güle güle Kepler ve Dawn.


NASA'nın Kepler Uzay Teleskopu şimdiye kadar gezegen olması muhtemel 1235 nesne belirledi. Berkeley Üniversitesi'ndeki araştırmacılar bu gezegenlerden akıllı bir sinyal bulabilmek için radyo teleskoplarıyla kolları sıvadı. 8 Mayıs'ta dünyadaki en büyük radyo teleskop olan Robert C. Byrd Green Bank Teleskobu ile bir saat içinde sekiz gezegen taraması gerçekleştirildi. Gökbilimciler 24 saatte 86 dünya benzeri gezegen taraması gerçekleştirerek alınan verileri iki ay içinde sayısı 1 milyonu geçen SETI@home kullanıcılarına sunarak ev bilgisayarlarında da keşiflerin yapılmasını destekleyecek. UC Berkeley'den Andrew Siemion: Gözlenen yıldızların hepsinin yaşam alanı içinde gezegen olmayabilir, ancak bu yerler ET için bakılabilecek en önemli noktalardır diyor. Green Bank Teleskopu, Kepler'in işaretlediği yıldızlara yaklaşık beş dakika süreyle bakıp sıvı suyun bulunacağı sıcaklığa hangilerinin sahip olduğunu belirlemeye çalışacak. SETI@home projesi ekibinden fizikçi Dan Werthimer: Biz sıcaklıları 0-100 C derece arasında olan gezegenleri belirleyerek bu sınırın içinde olmayanları çalışma dışına aldık diyor. Werthimer, 30 yıldır sürdürülen SETI@home projesinin başkanı. Projeyle üye olan herkesin bilgisayarına ilgili veriler indirilip kişilerin bunları incelemeleri sağlanabilecek. Dünya'nın en büyük teleskopundan alınan veriler Porto Riko'daki Arecibo ile kaydedilip yayınlanacak. Arecibo ile Güneş benzeri yıldızların çevresindeki gezegenlerde zeki sinyaller yakalama amacındayız. Bundan önce böyle bir gezegen listemiz yoktu diyor Werthimer. Green Bank bilimcisi Ronald Maddalena: SETI gözlemleri günümüzden 51 yıl önce başladı. 1960'da Frank Drake'in o zaman başlattığı deneyden bu yana inanılmaz hassas cihazlara kavuştuk diyor. Green Bank Teleskop Verileri: Arecibo çanağı Kepler'in odaklandığı bölgeyi göremez. Buna karşılık Green Bank teleskopu Arecibo'ya göre daha avantajlıdır. Arecibo 21 cm (1420 MHz) dalga boyunda sinyal gönderir. Bu dalga boyundaki sinyal gökyüzündeki bulutları ve nihayet gökadalar arasındaki toz bulutundan geçebilir. 21 cm'lik dalga boyunda gönderilen sinyaller ET'ler tarafından alınırsa bunun yapay bir sinyal olduğunu anlayabilirler. Green Bank ile aynı anda 800 MHz'e kadar ki frekansta tarama yapılabilir. Teleskopla Arecibo'nun 300 katı daha yüksek veri alınabilir diyor Werthimer. Siemion: Böylece Green Bank'ın bir günlük verisi Arecibo'nun bir yıllık gözlemine denk gelir. Bu da yaklaşık 60 terabayt (60 000 gigabayt) veri demektir. Werthimer: Sadece Kepler'in gözlemlerini baz alıyoruz. Bir de 50 milyar gezegen için çalışma yapıldığını düşünün. Bu gerçekten çok heyecan verici bir durum olurdu. Yine de bizim yaptığımız başlangıçtır diyor.


NASA'nın Kepler teleskopu iki yıldızın yaşam alanı içindeki üç yeni dünyayı keşfetti. Yeni süper-Dünyalar sıvı su bulunduracak kadar ideal bölgelerde bulunuyor. Şimdilik Kepler-62 yıldızının beş ve Kepler-69 adlı yıldızının üç gezegeni keşfedildi. Bunlardan Kepler-62e, 62f ve Kepler 69c yeni süper dünya büyüklüğündeki gezegenler. Keşfedilen iki yıldız Güneş'ten daha küçük ve soğuk. Kepler-62 yıldızının f gezegeni şimdiye kadar yaşam alanı içinde bulunmuş Dünya büyüklüğüne en yakın gezegendir. Karasal olduğu düşünülen Kepler-62f, Dünya'dan sadece % 40 daha büyük olup yörünge dönemi 167 gündür. Yaşam alanı sınırında bulunan ve yıldızı çevresindeki turunu 122 günde tamamlayan Kepler-62e ise Dünya'dan % 60 kat daha büyüktür. Üçüncü gezegen Kepler-69c ise Dünya'dan yüzde 70 daha büyük olup, yaşam alanının başladığı yerdedir. Gökbilimciler Kepler-69c'nin yapısını bilmemekle birlikte 242 günlük yörünge dönemi nedeniyle Venüs gezegenine olan benzerliğe dikkat çekiyor. Bilimciler bu gezegenlerde yaşam olup olmadığı hakkında bir bilgiye sahip değiller. Ancak bize daha yakın ve güneş benzeri bir yıldızın çevresinde Dünya'ya benzer ve yaşam barındıran gezegen keşfi için önemli bir aşama olduğunda hemfikir. NASA'nın Washington'daki Genel Merkezi'nden John Grunsfeld: Kepler uzay aracı kesinlikle bilimin rock yıldızıdır. Yaşam alanı içerisinde yer alan karasal gezegenlerin keşfi, yeni evlerin keşfinin oldukça yakın olduğu anlamına geliyor. Artık gökadamızda Dünya gibi yaşam dostu gezegenlerin olup olmadığını bilmemizin önündeki tek engelin zaman olduğunu söyleyebiliriz diyor. Aynı anda 150.000'den fazla güneş benzeri yıldızın parlaklığını gözleyen Kepler, Dünya büyüklüğündeki gezegenleri tespit edebilecek kaliteye sahip NASA'nın ilk teleskopudur. Kepler-62f'nin büyüklüğü ölçülmesine karşılık kütlesi ve yapısıyla ilgili bilgiler kesin değildir. Buna karşılık boyutu açısından benzer gezegenler dikkate alınarak kütlesi tahmin edilebilir. Kepler-62 sistemi keşif ekibinden NASA'nın Ames Araştırma Merkezi Kepler görevi üyesi William Borucki: Gezegenlerin tespiti ve onayı oldukça fazla çaba ve uzman bir ekip gerektirir. Kepler astronomik keşiflere yeni bir canlanma getirdi ve sistemimizdeki gezegenlerin istisna olmadığını bize göstererek bu yolda inanılmaz bir hızla ilerlememizi sağladı diyor. Kepler-62 yıldızı ayrıca kendisine oldukça yakın olduğu için çok sıcak olduğu düşünülen, büyüklükleri Dünya ile Mars'ın iki katı arasında değişen üç gezegene daha sahip. Gezegenler yıldıza yakınlığına göre 5, 12 ve 18 günlük yörünge dönemlerine sahip. Şimdilik beş gezegeni olduğu görülen Kepler-62 yıldızı, Güneş'in üçte ikisi büyüklükte ve beşte biri parlaklığında olup K2 cüce sınıfındadır. Buna karşılık 7 milyar yaşında olup Güneş'ten daha yaşlıdır. Çalgı takımyıldızındaki yıldızın bize uzaklığı 1200 ışık yılıdır. Kepler-69c'nin iki katı büyüklüğündeki Kepler-69b gezegeni ise yıldızına çok yakın dolanmakta olup yörünge dönemi 13 gündür. Kepler-69 yıldızı Güneş ile aynı yani G sınıfındadır. Yıldız Güneş'in % 93'ü büyüklüğünde ve % 80'i parlaklığındadır. Yıldız Kuğu takımyıldızda yer alıp 2700 ışık yılı uzaklıktadır. Kepler-69 sistemi keşif ekibinden Kepler bilimcisi Thomas Barclay: Şimdilik yaşam barındıran tek yıldız biliyoruz: Güneş. Bu keşif Güneş benzeri bir yıldızın yaşam alanı içerisinde dünya benzeri bir gezegen arayışında önemli bir mihenk taşıdır diyor. Bir gezegen adayı, uzay aracının bakış doğrultusuna göre, yıldızının önünden geçerken yıldızdan gelen ışıkta bir azalmaya yol açar. Yıldızın ışığındaki azalma miktarı geçiş yapan gezegenin büyüklüğünü belirler. Kepler şimdiye kadar geçiş yöntemiyle 2740 gezegen adayı belirledi. Bu gezegenlerden 122'si yer teleskopları ve diğer uzay araçlarıyla onaylandı. Kepler verilerinin ilk incelenmesi sonucunda öncelikle yıldıza çok yakın dolanan büyük gaz devleri bulundu. Bunlara sıcak Jüpiter adı veriliyor. Bu gezegenlerin büyük olması ve yıldızlarına çok yakın dolanmaları nedeniyle yörünge dönemlerinin kısa olması keşiflerini kolaylaştırmıştır. Dünya benzeri bir gezegenin keşfinin onay görmesi için gezegenin yıldızı çevresinde en az üç kez geçmesi gerekir ki bu da Dünya gibi bir gezegen için üç yıl gözlem süresi demektir. Kepler'in gözlemleri sürdükçe dünya büyüklüğündeki gezegenlerin sayısının artması kaçınılmaz olacaktır.


NASA'nın Kepler uzay teleskopu yaşam alanı içinde yer alan ilk gezegenini buldu. Keşfedilen Kepler 22b gezegeni 2.4 Dünya yarıçapına sahip. Bilim insanları gezegenin yapısını henüz bilmiyor. Sıvı su var mı? Yaşam var mı sorularının yanıtları için henüz erken. Çünkü Güneş Sistemimizde Venüs ve Mars'da yaşam alanı içinde olmasına karşılık o gezegenlerde sıvı suyun ve yaşamın olmadığını biliyoruz. Yaşam alanı bir gezegende sıvı suyun olabileceği bölgeye deniyor. Her yıldız için bir yaşam alanı mevcut. Örneğin Dünya Güneş'in yaşam alanı sınırlarında yer aldığı için sıvı suyu ve dolayısıyla da yaşamı barındırabiliyor. Kepler yakın zamanda henüz onaylanmayan da dahil olmak üzere 1000'den fazla gezegen keşfi gerçekleştirdi. Bunların içinde de Dünya boyutlarında ve Dünya yörüngesine benzer yörüngelerde dolananlar bulunuyor. Aday gezegenlerin doğrulanması için ek gözlemler gerekiyor. NASA Genel Merkezi'nden Douglas Hudgins: Keşif, Dünya'nın ikizini bulma yolunda önemli bir kilometre taşı diyor. Kepler-22b Dünya'dan 600 ışık yılı uzaklıkta yer alıyor. Dünya'dan daha büyük olan gezegenin yörüngesi gezegenimizin yörüngesine benziyor. Yıldızı ise Güneş'ten biraz küçük ve daha soğuk olmasına karşılık Güneş'in de yer aldığı G sınıfında yer alıyor. Kepler gezegenleri keşfetmek için geçiş yöntemini kullanıyor. Bir gezegenin onayı için yıldızının önünden en az üç geçiş yapması gerekiyor. Bu da keşiflerin onaylanması için bir süre demek. Bu da Dünya gibi yörüngeye sahip bir gezegenin onayı için en azından 3 yıl beklemek demek. Kepler'in gezegen adayları ayrıca yer teleskopları ve Spitzer Uzay Teleskopu ile de gözden geçiriliyor. Kepler Kuğu ve Çalgı takımyıldızlarının olduğu bölgeyi gözlüyor. Yer teleskoplarıyla bu gözlemler ancak sonbahar ve ilkbahar aylarında yapılabiliyor. Şubat 2011'de 54 yaşam alanı içinde olan gezegen adayı bildirilmişti. Kepler-22b'de bunlardan biridir. Son olarak 1094 yeni gezegen adayı bildirilerek Kepler tarafından tespit edilen gezegen adayı sayısı geçtiğimiz Şubat ayından bu yana 2326'yı bulmuştu. Bunlardan 207'si Dünya, 680'i süper Dünya, 1181'i Neptün, 203'ü Jüpiter büyüklüğünde ve 55'i Jüpiter'den daha büyüktür. Eylül 2009 ile Mayıs 2009 arasında gerçekleştirilen gözlem verilerine göre küçük boyuttaki gezegen sayısı önemli bir artış göstermektedir. Şubat ayından bu yana Dünya benzeri ve süper Dünya büyüklüğündeki gezegen sayısı sırasıyla yüzde olarak 200 ve 140 kadar artış göstermiştir. Buna göre gökadamızda Dünya'nın 1 ile 4 katı büyüklüğe sahip bol miktarda gezegen bulunmaktadır. Şu ana kadar yıldızının yaşam alanı içinde dolanan 48 gezegen adayı bulunuyor. Bu Şubat ayında bildirilen rakam ise 54. Bu ise tanımlamaya göre, bulunan gezegenlerin sadece Dünya büyüklüğünde olmasının değil yaşam alanı içinde olmasının daha önemli olduğunu gösteriyor. 8 Yorumlar Dünya benzeri bir gezegenin bulunmalarının nedeni sadece güneş sisteminde dünyamız yaşanabilir gezegen var.. Bunun dışındaki galaksilere ve sistemlere ulaşma bilgimiz çok az her sistemde olmasada her 8-10 sistemde bir dünya muhakkak vardır.. Uzay da milyarlarca galaksi ve her galakside milyonlarca sistem varsa her galakside en kötü 10 milyon dünya benzeri gezegen olabilir.. Bu mümkün.. Bu yapılan son keşiflerden anladığım yaşadığımız evren hayat dolu buna inanmak için rakamlara bakmak yeterli.. Kepler 100.000 yıldızı gözlüyor ve bunlardan ancak belli bir açıdaki görüş alanına giren gezegenleri tesbit edebiliyor.. Bilim Teknik dergisinde bir makalade okumuştum keplerin görüş alanında tesbit etdiği herbir gezegene karşılık 250 civarı göremeyeceği gezegen bulunması muhtemel miş... Bu hesaba göre Sadece Kepler'in görüş alanı içindeki yıldızların etrafında bile yüzbinlerce gezegen olması gerekli.. Gerisini siz düşünün Bu konuda yapılan bir çalışmayı hatırlamakta fayda var: NASA: Samanyolu'nda 46 Milyar Dünya Var! BENCE BU KADAR gezegenler boşuna yaratılmadı...benim mantığım bu gezegenlerin bazılarında yaşam olacağını söylüyor... Bize birazcık uzaylı teknolojisi lazım 🙂 Çok bir şeye gerek yok aslında. Bilimkurgu film ve dizilerindeki gibi alt uzay ve kalkan teknolojisi yeter de artar bile 🙂 uzaylı teknolojisi filan hep uydurma. Sakın inanmayın böyle şeylere. Bu arada bilinen 1957 gezegen varmış. 1957 nere 46 milyar nere? böyle bi gezegene bi sonda yollansa acaba kaç senede varır. yada şu anda o gezegende bi sondamız olduğunu varsayarsak oradan bize bi resmin ulaşması için sanırım 6 sene beklemek zorunda kalacağız.... sondaya bi komut yollamak istersek yolladığımız komut 6 senede ulaşıp geri cevabın bize ulaşması da 6 sene sürecekse toplamda 12 sene baya mesele.... Burada bir düzeltme yapayım. Oraya yollayacağınız sinyal 600 yılda ancak ulaşabilir. Çünkü evrendeki en yüksek hız ışık hızıdır. Yıldızdan bize ışık 600 yılda ancak geliyor. Sizin hesaba göre komutun gitmesi en az 600 yıl ve geri dönmesi ise toplamda 1200 seneyi bulur.


NASA'nın Kepler Uzay Teleskopu ile 461 gezegen adayı belirlendi. Aday gezegenlerden dördü Dünya'nın en fazla iki katı büyüklükte ve yörüngeleri sıvı suyun bulunabileceği yaşam alanı içinde yer alıyor. Mayıs 2009 ile Mart 2011 arasında gerçekleşen gözlemlere dayanan verilerde küçük gezegen adayı olan yıldız sayısında belirli bir artış sağlandı. Kaliforniya SETI Enstitüsü'nden Kepler görevi ekip üyesi Christopher Burke: Dünya gibi yaşam alanı sınırları içinde yer alan yeni gezegen keşfetmek için kullanabileceğimiz elimizdeki en iyi teleskop Kepler'dir diyor. Şubat 2012'de yayınlanan son Kepler katalogundan bu yana keşfedilen aday gezegen sayısı yüzde 20 arttı. Şimdi elimizde onay bekleyen 2036 yıldızın çevresinde dolanan 2740 gezegen bulunuyor. En önemli artış ise yüzde 43 ile Dünya büyüklüğünde ve yüzde 21 ile süper Dünya büyüklüğündeki gezegenler ile gerçekleşti. Yeni verilerde birden fazla gezegeni olan yıldız sayısı 365'den 467'ye çıktı. Bugün ise Kepler'in gezegen adaylarının yüzde 43'ünün komşu gezegenlere sahip olduğunu görülmüştür. NASA'nın Ames Araştırma Merkezi'nden gezegen bilimci Jack Lissauer: Kepler'in yeni adayları onaylanırsa ötegezegenlerin önemli bir kısmının çoklu gezegen sistemlerine ait olduğu görülecek. Bunu yalnızca yakınımızdaki gezegen sistemlerine bakarak bile anlayabiliriz diyor. Kepler Uzay Teleskopu 150 000'den fazla yıldızı gözleyerek geçiş yöntemine göre gezegen arıyor. Yıldızın önünden geçen bir gezegen, büyüklüğü ve yıldızına uzaklığına göre, yıldızın görünen parlaklığında bir azalmaya neden olur. Bu yönteme geçiş yöntemi deniyor. Keşfedilen aday gezegenlerin onaylanması için ise Kepler'in bu cisimleri en az üç kez görmesi gerekir. Bilimciler uzay aracındaki aletleri ve astrofiziksel tanımlardan yola çıkarak aday gezegenleri belirleyebilmek ve bunları gezegen olmayan cisimlerden kaynaklı hatalardan arındırabilmek için 13 000'den fazla veriyi inceler. Aday gezegenlerin onay görmesi için ek gözlem ve izleme verilerine ihtiyaç duyulur. 2012 yılı başlarında Kepler verileriyle 33 aday gezegen onay gördü. Bugün ise bu sayı 105'tir. Kepler Ames görevi ekibi üyesi Steve Howell: Kepler daha uzun sürelerdeki gözlemleriyle yörüngesi Dünya'nınkine benzeyen daha küçük gezegenleri ortaya çıkarır. Biz artık gerçek bir Dünya keşfetmenin sınırında olabiliriz, ama ne zaman? diyor. Kepler gezegen adaylarının tam listesi NASA'nın Ötegezegen Arşivi'nde tablo şeklinde yayınlanmaktadır. Arşive http://exoplanetarchive.ipac.caltech.edu/index.html adresinden ulaşılabilir.


NASA'nın başka yıldızların çevresinde dolanan gezegenleri keşfetmek için uzaya yolladığı Kepler Uzay Teleskopu Mayıs 2013'de mekanik bir arıza yaşadı. Teleskopun ilettiği veriler dikkate alınarak işaretlenen gezegen adaylarından, bir yıldız çevresinde dolanan beş gezegen keşfedildi. Keşfedilen gezegenler Dünya'dan oldukça büyük olup ikisi alt-Neptün, biri Neptün, biri alt-Satürn ve biri Jüpiter büyüklüğündedir. CfA'dan Andrew Vanderburg'un başkanlığındaki araştırma ekibi Kepler'in Mayıs 2013'de yaşadığı arıza sonrasında Martti H. Kristiansen'in de yardımıyla bir algoritma geliştirerek ellerindeki verileri irdelemeye çalışıyor. Bu çalışma ilk meyvesini beş gezegen keşfi ile verdi. Vanderburg ve arkadaşları 1,15 Güneş çapında ve 1,4 Güneş kütlesindeki HIP 41378 adlı yıldızda gezegen olabileceğinden hareket ederek yıldızın tayflarını elde ettiler. Keşfedilen gezegenler muhtemelen 1 yıldan daha kısa süreli yörünge dönemlerine sahip. Gezegen sistemlerinde kısa süreli yörünge dönemleri keşfi kolaylaştıran bir unsurdur. Geçiş yönteminde gezegen yıldızının önünden geçerken yıldızın algılanan parlaklığındaki küçük değişim dikkate alınır. Bu azalmanın periyodik olarak birkaç kez gözlenmesi gezegenin onaylanması demektir. Elbette her zaman bu kadar şanslı olunmaz. Yörünge döneminin uzun olması ya da diğer geçişlerin bizim göremeyeceğimiz şekilde 'yıldızın kenarında' gerçekleşmesi gibi durumlar onayı geciktirir. Kepler toplamda 75 gün süreyle HIP 41378 yıldızını izlemiştir. Kepler görevde kaldığı dört yıl boyunca 110 derece karelik alanı gözledi. Ardından yeni K2 göreviyle gözlenen cisimlerin sayısı arttırılarak 20 kat daha geniş bir alanı gözlemeye başladı. Yeni görevde özellikle önceki görev sırasında işaretlediği olası gezegenlerin tekrar izlenmesi amaçlanmıştır. Geçiş yöntemine ek olarak özellikle sönük yıldızlardaki gezegen arayışında ek yöntem olarak Doppler etkisi kullanılır. Bu yöntemle gezegenin kütlesi, sıvı suya sahip olup olmadığı gibi çeşitli özellikleri belirlenebilir. Ek gözlemler K2'nin yanısıra Kitt Peak Ulusal Gözlemevi 'nin 2,1 metrelik teleskopu ile yapıldı. Meraklısına: Çalışmanın makalesi arxiv.org' de yayınlanmıştır.


Austin'deki Texas Üniversitesi'nden Bill Cochran liderliğindeki bir araştırma ekibi NASA'nın Kepler Uzay Teleskopu verilerini kullanarak biri süper Dünya ve ikisi birbiriyle rezonans halinde yörüngelerde dolanan iki Neptün büyüklüğünde gezegeni olan ilginç bir sistem keşfettiler. Cochran ekibi Güneş benzeri bir yıldız olan Kepler-18'in çevresinde dolanan üç gezegen olduğunu duyurdu. Kepler-18 yıldızı Güneş'ten yalnızca % 10 daha büyük olmasına karşılık % 97 Güneş kütlesindedir. Bu yıldızın şimdilik- üç gezegeni olduğu belirlendi. Gezegenler b,c ve d olarak adlandırıldı. Merkür'ün Güneş'e olan uzaklığına göre bu gezegenler yıldızlarına daha yakın konumdalar. Yıldızın çevresinde yörünge dönemleri ve kütleleri ise b'nin 3.5 gün ve 6.9 Dünya kütleli , c'nin 7.6 gün ve 17 Dünya kütleli, d ise 14.9 gün ve 16 Dünya kütlesinde. Gezegenlerin Dünya'ya göre büyüklükleri sırasıyla 2, 5.5 ve 7 Dünya kadar. C ve d gezegenleri düşük yoğunluklu Neptün-benzeri gezegenler olarak nitelendirilir. C ve d gezegenleri yıldızın çevresindeki yörüngelerinde ise tuhaf bir durum yaşanıyor. Aynı noktaya bazen erken bazen geç geliyorlar. Cochran'a göre bunun tek açıklaması gezegenlerin birbirleriyle etkileşimde olması. Birbirlerine yakın oldukları zaman kütle çekim kuvveti nedeniyle birbirlerini etkiliyorlar diyor Cochran. Kepler ötegezegenleri geçiş yöntemine göre keşfediyor. Bu yöntemde gezegen yıldızının bakış açımıza göre- önünden geçerken yıldızın ışığında bir azalma seziliyor (Güneş tutulmasındaki gibi ama azalma buna kıyaslanamayacak kadar az. 10 km ilerideki bir projektörün önünden geçen küçük bir sineğin projektör ışığında oluşturacağı azalma kadar). Yıldızın parlaklığı ile bu azalma karşılaştırılarak gezegenin varlığı tespit ediliyor. Cochran, süper-Dünya gezegen b'nin varlığını onaylamak için bunun başka bir şey olma olasılığından yola çıktılar. İlk olarak Kepler-18 yıldızının çevresindeki alan yüksek çözünürlüklü optik bir teleskop olan Palomar 5 metre Hale Teleskopu ile tarandı. Ekip yıldıza yakın ve süper-Dünya olarak nitelendirilen geçiş sinyaline neden olan nesneyi görmek istediler. Mümkün olan her nesne üzerinde fikir yürüttük. Her farklı nesne yıldızdan farklı uzaklıklarda yer alır. Gökbilimciler gökyüzünde bir yıldızın arka planında çeşitli yıldızlar, gökadalar ve diğerleri bulunur. Palomar görüntüsünde bunlar yoktu. Bu nedenle küçük bir olasılığı göz ardı ederek bunun bir gezegen olduğunu söylüyoruz diyor Cochran. Kepler verileriyle yaşam alanı içinde olan Dünya büyüklüğünde gezegen bulma zordur. Gezegenin en az üç geçiş yaparken görülmesi gerektiğinden Cochran ekibinin gezegen doğrulama yöntemi gelecek keşiflerde de kullanılabilir.


Kepler ilk kez Dünya büyüklüğünde olan gezegenler keşfetti. Kepler-20e ve Kepler-20f adlı Kepler-20 yıldızının gezegenleri yaşam alanından uzakta ve yıldıza çok yakınlar. Bu nedenle sıvı suyu barındırmaları zor. Keşfi öne çıkaran neden ise ilk kez Dünya büyüklüğünde ötegezegen keşfinin gerçekleşmesi. Keşif Dünya büyüklüğündeki gezegenlerin bulunması açısından bir dönüm noktasıdır. Keşfedilen iki gezegenin de kayalık olduğu düşünülüyor. Kepler-20e, 0.87 Dünya yarıçapında ve Venüs'ten biraz küçük bir gezegen. Kepler-20f ise 1.03 Dünya yarıçapında yani Dünya'dan birazcık büyük. İki gezegende 1000 ışık yılı uzaklıkta, Çalgı takımyıldızında Kepler-20 adlı beş gezegen sistemli bir yıldıza ait. Gezegenlerin yörünge dönemleri ise Kepler-20e için 6.1 gün ve Kepler-20f için 19.6 gün. Böylesi kısa yörünge dönemi ise sıcaktan kavrulmak anlamına geliyor. Kepler-20f, Merkür sıcaklığına benzer bir sıcaklığa sahip: 427 santigrad derece. Kepler-20e'de ise camı bile eritecek sıcaklık söz konusu: 760 santigrad derece. Cmabridge'deki Harvard-Smithsonian Astrofizik Merkezi'nden Francois Fressin:Kepler'in ana görevi Dünya gibi yaşam alanında olan gezegenleri bulmaktır diyor. Bu keşifle diğer yıldızların çevresinde de Dünya gibi küçük gezegenlerin var olabileceği ilk kez kanıtlanmış oldu. Artık bunları tespit edebiliyoruz. Kepler Sistemi'nde ayrıca Dünya'dan daha büyük ama Neptün'den küçük üç gezegen daha bulunuyor. Yıldıza yakınlıklarına göre bunlar, Kepler-20b, Kepler-20c ve Kepler-20d olarak sıralanıyor. Gezegenler sırasıyla 3.7, 10.9 ve 77.6 günlük yörünge dönemlerine sahipler. Tüm beş gezegen aşağı yukarı Merkür yörüngesi kadarlık dar bir alan sıkışmış durumdadır. Beş gezegene ev sahipliği yıldız ise Güneş'ten biraz daha soğuk ve G sınıfındadır. Sistemde beklenmedik bir düzenleme söz konusu. Güneş Sistemi'nde içeride küçük ve karasal gezegenler; bunlardan sonra da dev gaz gezegenler şeklinde bir sıralama mevcut. Kepler-20 Sistemi'nde ise büyük, küçük, büyük, küçük ve büyük gibi bir sıralamayla gezegenler birbirini izliyor. NASA'nın Californiya Moffett Field'deki Ames Araştırma Merkezi'nden Kepler ekibi üyesi Jack Lissauer: Kepler verileri bazı gezegen sistemlerinin düzenlerinin, güneş sisteminde görülen düzenden çok farklı olabileceğini gösteriyor diyor. Kepler verileri ile gökadamızdaki gezegen ve gezegen sistemlerinin çeşitliliği konusunda yeni anlayışlar ortaya çıkmaya devam ediyor. Bilim insanları bu gezegenlerin nasıl oluştuğunu bilmiyor, ancak gezegenlerin bulundukları yerde oluşmadıklarından eminler. Onlara göre gezegenler yıldızdan uzakta oluşup daha sonra kütle çekimi nedeniyle içe doğru yol almış olmalı. Değişen boyutlarına karşılık aralarındaki uzaklık kendilerini korumaları için yeterli. Kepler yıldızın önünden geçen gezegenin yıldızın görülen parlaklığını azaltması sayesinde yani geçiş yöntemiyle keşfediyor. Kepler'in gözlem yaptığı bölgede yaklaşık 150 000 yıldız yer alıyor. Kepler'in bir gezegeni onaylaması için gezegenin yıldızının önünden en az üç geçiş yapması gerekiyor. Bu da şimdiye kadar yaşamsal alanda Dünya büyüklüğünde gezegenlerin neden bulunamadığını/onaylanmadığını açıklıyor. Elbette işi yalnız Kepler'e yüklemek olmaz. Kepler'in hedef gösterdiği bölgeler Spitzer Uzay Teleskopu ve yer teleskoplarıyla da tekrar inceleniyor. Ancak yer teleskopları Kepler bölgesi olan Kuğu ve Çalgı takımyıldızları ancak bahar aylarında görülebildiği için kısıtlı gözlem yapabiliyor. Daha birkaç gün önce de Kepler kendi yıldızının yaşam alanı içinde olan Kepler-22b gezegenini keşfetmişti. Bu gezegenin kayalık bir yüzeye sahip olması yüksek bir olasılık. Kepler-20e ve f'ye karşılık bu gezegende sıvı su olabilir. San Jose Devlet Üniversitesi'nden Kepler bilim ekibi üyesi gökbilim ve fizik profesörü Natalie Batalha Artık böylesi gizlenen gezegenleri bulmak sadece zaman meselesi diyor. Kepler'in çok beklenen keşiflerine sıra geldi.


NASA'nın Kepler Teleskobunu bu yılın başlarında fırlatmasından bu yana Gökbilimciler heyecanla başka yıldızların çevresinde dolanan Dünya benzeri gezegen keşifleri bekliyorlar. Ancak Londra'daki Colloge Üniversitesi'nden Dr. David Kipping bu heyecanı daha da ileri götürerek öteuydu için arayışlara başladı. Kepler izlediği binlerce yıldızın içerisinde, yine binlerce olası gezegeni geçiş yöntemiyle bulmaya çalışacak. Bir gezegen yıldızının önünden geçişi sırasında yıldızın parlaklığında küçük bir düşme gerçekleşir. İşte bu yöntemle onlarca gezegen keşfedildi. Kepler bu onlarca gezegene bir onlarcasını daha katabilecek. Dr. Kipping öteuydu keşfi için bir yöntem bulduğunu ancak mevcut teknoloji ile bu yöntemin işe yarayacağından emin olmadığını bildiriyor. Kipping ve ekibi Kepler Teleskobundaki teknolojiyi gözönüne alarak yaptıkları benzetim ile gezegenin çevresinde dolanan olası uyduya ilişkin kuvvetleri belirlemeye çalıştılar. Bunu yaparken de uydudan dolayı gezegenin yörüngesinde olulaşacak salınımları da unutmadılar. Burada iş Kepler'de bitiyor. Kepler gezegenin geçişi sırasındaki hızını doğru bilmesi gerekiyor. Bilim insanları mümkün gezegensel sistemlerdeki halkalı Satürn gibi büyük boyutlu ve çok uydulu gezegenleri düşünerek işe başlamak eğilimindeler. Çünkü bu tür gezegenlerdeki uyduları bulmak daha kolaydır. Bu gezegenler yıldızının önünden geçerken ışığın parlaklığında birden fazla değişiklik olacaktır. Eğer Satürn gibi gezegen yıldızından doğru uzaklıktaysa o zaman yörüngesindeki herhangi bir büyük uydudaki sıcaklık, sıvı suyun bulunmasına izin verecek derecede olabilecektir. Kepler ile 0,2 Dünya kütleli uydular bulunabilir. Ayrıca 500 ışık yılına kadar 25 bin yıldızın çevresindeki gezegenlerin uydularını bulabilecek yapıdadır. Bu teknolojik donanımıyla milyonlarca uydu keşfi yapabilir. Şimdiye kadar bilinmeyen öteuyduları bulabilmek için gökbilimcilerin elinde gerekli donanım ve bilgi bulunuyor. Yaptığımız benzetimlerle Kepler'in Dünya'nın beşte biri kütlesine sahip olan uyduları dahi bulabileceğimiz sonucu bizi şaşırttı diyor Dr. Kipping. Gökadamızda milyonlarca uydunun olduğu düşünülüyor. Yapılması gereken onları keşfetmek. Kaynak: Science Daily


NASA'nın Kepler Uzay Teleskopunu kullanan bilimciler Güneş benzeri bir yıldızın çevresinde dolanan küçük gezegenli bir sistem keşfetti. 210 ışık yılı uzaklıktaki Kepler-37, Çalgı takımyıldızında bulunuyor. Keşfedilen küçük gezegeni Kepler-37b Dünya'nın üçte biri kadar olup Ay'dan biraz büyüktür. Merkür'den daha küçük olduğundan keşfedilmesi zordur. Dünya büyüklüğündeki ve yaşam alanı içinde yeralan gezegenleri bulma amacıyla görevde olan Kepler Uzay Teleskopu ile biri Ay-boyutlu olmak üzere üç gezegen daha buldu. Gezegenler Kepler-37 adlı güneş benzeri bir yıldıza ait. Kepler-37 her ne kadar güneş benzeri bir yıldız olsa da sahip olduğu sistem Güneş Sistemi'ne göre oldukça farklıdır. Gökbilimciler Kepler-37b'nin bildiğimiz yaşam biçimlerini barındıracak yapıda olmadığını düşünüyor. Küçük gezegenin neredeyse tamamı kayalık . Komşusu Kepler-37c ise Dünya'nın dörtte üçü büyüklüğünde olup Venüs'ten biraz küçüktür. İki dünya büyüklüğündeki Kepler-37d, diğerlerinden daha uzakta olup sistemin üçüncü gezegenidir. Önceleri bir yıldızın yakınındaki devleri görebiliyorken teknoloji ilerledikçe daha küçük gezegenlerde keşfedilmeye başlandı. Hatta Kepler, Dünya büyüklüğündeki gezegen sayısının oldukça fazla olduğunu gösterdi. NASA'nın Kaliforniya'daki Ames Araştırma Merkezi'nden gezegen bilimci Jack Lissauer: Üstelik Kepler çok parlak yıldızların çevresindeki küçücük dünyaları da görebilir diyor. Sadece Kepler-37b gibi küçücük bir gezegeni keşfetmekle kalmayıp böylesi gezegenlerin sayısının da çok olduğunu gösterdik. Elimizdeki verileri arttıkça ve bunlar analiz edildikçe sayıları daha da artacaktır. Güneş'e göre biraz daha soğuk ve küçük olmasına karşılık Kepler-37 yıldızı, Güneş'le aynı sınıftadır. Yıldızın üç dünyası ise Merkür'ün yörüngesine göre daha küçük uzaklıklarda dönmektedir. Kepler-37b Merkür-Güneş uzaklığının üçte biri uzaklığında, 13 günlük yörünge dönemine sahiptir. Çinkoyu eritecek kadar sıcak olan gezegenin tahmini sıcaklığı 700 Kelvin (yaklaşık 450 C derece)'dir. Kepler-37c ve Kepler-37d ise sırasıyla 21 gün ve 40 günlük yörünge dönemlerine sahiptir. Kepler bilim ekibinden Thomas Barclay: Güneş Sistemi'nde yörüngemize benzer uzaklıklarda dolanan birkaç küçük gezegeni daha sinyallerini algılayarak belirledik. Bu keşif Dünya'nın yörüngesine göre daha uzak ya da daha yakın başka gezegenlerin de olabileceğini gösteriyor diyor. Araştırma ekibi keşif sırasında 150 000'den fazla yıldızın parlaklıklarını her yarım saatte bir ölçen Kepler'in verilerini kullandı. Gezegen adayı, yıldızının önünden geçerken yıldızın görülen parlaklığında azalmaya neden olur. Geçiş yöntemi denilen bu yöntemle yıldızın parlaklığındaki azalmaya göre gezegenin özellikleri belirlenmeye çalışılır. Gezegenin büyüklüğünün belirlenebilmesi için yıldızın boyutunun doğru bilinmesi gereklidir. Kepler-37 yıldızının özelliklerinin doğru olarak bilinmesi için bilimciler yıldızdan gelen ses dalgalarını inceledi. Aslında bu yöntem jeologların Dünya'nın iç yapısını ortaya çıkarabilmek için depremlerin sismik dalgalarını ölçmelerine benzer. Kepler-37 yıldızının iç yapısının belirlenebilmesi için kullanılan bu yöntem asteroseismology olarak bilinir. Ses dalgaları yıldızı hakkında bilgi getirir. Kepler yıldızın parlaklığındaki titreşimleri gözlemektedir. Küçük yıldızların parlaklık değişimleri yüksek frekanslı olduğundan ölçülmesi zordur. Önceleri asteroseismic analizi gerçekleşen cisimlerin Güneş'ten daha büyük olmalarının nedeni budur. Kepler aletinin çok yüksek hassasiyeti gökbilimcilerin yeni hedeflerine ulaşmasını sağladı. Bu yöntemle sadece yüzde 3'lük hata payıyla Kepler-37'nin yarıçapının Güneş'in yarıçapının dörtte üçü oranında olduğu belirlendi. JPL 2 Yorumlar Kesinlikle evren dünya benzeri gezegenlerle dolu.. Bu gerçek hergeçen gün daha net ortaya konuyor.. Tahminen star wars evrenine benzer; yaşadığımız dünyaya benzeyen veya farklı fiziksel özelliklere sahip ama canlı barındıran milyarlarca gezegenin olduğu bir evrendeyiz.. heyecan verici bir gelişme.


Kepler teleskopunun görevi bitmiş olsa da yolladığı veriler yeni keşifler sağlıyor. Teleskopun görevi yıldızının önünden geçen gezegeni 'görmek' olmasına karşılık yeni bilgi bir cüce nova patlamasına ait. Daha önce bilinmeyen bir sistemdeki patlama bir günden az süreyle olağan parlaklığını 1600 faktör arttırınca Kepler'e yakalandı. Söz konusu yıldız sistemi beyaz cüce ile onun onda biri kadar kütleli olan kahverengi cüceden oluşuyor. Beyaz cüce Güneş benzeri bir yıldızın çekirdeğidir. Bu çekirdek Yer büyüklüğünde olmasına karşılık Güneş kütlesindedir. 10 ile 80 Jüpiter kütlesinde olan kahverengi cüceler ise nükleer füzyon oluşturamayacak kadar küçüktür. Kahverengi cüce beyaz cüceden sadece 400,000 km uzakta olup yörünge dönemi 83 dakikadır. Beyaz cücenin güçlü kütle çekimi kahverengi cüceden madde aşırarak onu bir vampir gibi emmektedir. Kahverengi cüceden çıkan malzeme beyaz cüce çevresine dolanarak sarmal bir disk oluşturur. Sistemde gerçekleşen patlama sırasında Kepler o yöne bakmaktaydı ve parlaklığın 1000 kattan fazla oluşması bir şans oldu. Patlama olduğu sırada Kepler'den başka bir teleskopun bunu keşfetmesi mümkün değildi. Çünkü sistem o sırada Yer'e göre Güneş'e yakın konumdaydı. Kepler'in her 30 dakikada veri kaydetmesi ayrıntıları yakalamak için önemliydi. Uzay Teleskopu Bilim Enstitüsünden Ryan Ridden-Harper ve ekibi Kepler'in verisine rastlayana kadar bilgi saklı kaldı. Aslında bunu tesadüfen fark ettik. Özellikle bir patlama bulmak peşinde değildik. Gözümüz sadece geçiş verilerindeydi diyor Ridden-Harper. Kepler verilerine göre parlaklık yavaşça artmış ve ardından hızlıca yoğunlaşmış. Ani parlaklık teorilere göre uygunken parlaklığın yavaşça artmasının nedeni bilinmiyor. Bilinen cüce nova patlamalarında böyle bir durum oluşmamış ve disk malzeme fiziği teorisi bu konuda eksik kalmaktadır. Bu tip cüce nova sistemleri onlarca yıldır inceleniyor, bu nedenle yeni bir bilgiye ulaşmak gerçekten zor. Bu yapıların dinamiklerini anlamak için yeni oluşan yıldızlardan süper kütleli karadeliklerin çevresine kadar çok yerde toplanma diskleri gözlüyoruz diyor Ridden-Harper. Teoriler birleşme diski dayanma sınırına ulaştığında süpernovayı tetiklediğini gösteriyor. Malzeme biriktikçe kahverengi cücenin diskin kenarına uyguladığı kütle çekimi rezonans oluşturana kadar artar. Bu da termal dengesizliğe neden olarak diskin aşırı ısınmasını sağlar. Gözlemler diskin normal sıcaklığının 2700-5300 derece arasında olduğu ve patlama sırasında ise 9700-11700 dereceye kadar yükseldiğini göstermektedir. Görsel telif hakkı: NASA, L. Hustak ve R. Ridden-Harper


NASA'nın Kepler Uzay Teleskopu Samanyolu Gökadası'nın bir bölgesinde Dünya büyüklüğünde ve yıldızının yaşanabilir alanı içinde yer alan gezegenleri keşfetmek planlandı. Gökadamızdaki milyarlarca gezegeni olan yıldız bulunuyor. Bunların çok azını keşfedebildik. Şimdi bu keşiflere bir daha eklendi. NASA'nın Ames Araştırma Merkezi'nden Steve Howell'in başkanlığını yapan bir ekip, 1.6 Dünya yarıçapında, 10 Dünya kütlesinde ve 2.8 günlük yörünge dönemine sahip yeni bir gezegeni keşfettiler. Ekipteki 65 gökbilimci yer teleskoplarıyla Kepler'in bu keşfini onayladılar. Resim keşfi onaylayan teleskoplardan birine sahip olan Kitt Peak Ulusal Gözlemevi'nden Kepler'in gözlem bölgesini gösteriyor. Yeni gezegen Kepler 21b, yıldızına sadece 6 milyon km uzaklıkta olduğundan yörünge dönemi de oldukça kısa sürüyor. Bir karşılaştırma yapabilmek için Merkür'den yararlanabiliriz. Merkür Güneş'e 57 milyon km uzaklıkta olup yörünge dönemi 88 gündür. Bu nedenle ekip Kepler 21b'in çok sıcak bir gezegen olduğunu düşünüyor. Gezegenin yüzey sıcaklığı yaklaşık 1700 C derece. Gezegenin yıldızı olan HD 179070 ise Güneş benzeri bir yıldızdır. 1.3 Güneş kütlesi ve 1.9 Güneş yarıçapında olan yıldız 2.84 milyar yıl yaşında (Güneş 4.6 milyar yıl yaşındadır). Buna göre F6 IV sınıfında sayılan HD 179070, Güneş'e göre biraz daha sıcak ve parlaktır. Yıldız bizden 352 ışık yılı uzaklıkta yer alıyor. Yıldızı küçük bir teleskop yardımıyla görebilirsiniz. Birçok yıldızın parlaklığı kısa dönemli salınımlar gösterir ki Kepler bir gezegeni bu salınımları izleyerek keşfeder. Yıldızının önünden geçen bir gezegen büyüklüğü oranında gördüğümüz parlaklığı azaltır. 15 ay boyunca izlenen yıldıza ait veriler incelenerek bu sonuca ulaşıldı. Buna destek olarak da yer tabanlı teleskoplarla bir dizi tayfölçer ve görüntüleme verileri de kullanıldı.


Samanyolu'nda kaç tane Dünya büyüklüğünde gezegen var? Bunlardan ne kadarı yaşam alanı içinde? Bu sorulara yanıt arayan NASA son zamanların en önemli keşiflerinin birine imza attı. NASA'nın Ames Araştırma Merkezi'nden William Borucki: Belirlediğimiz 68 Dünya büyüklüğündeki gezegenin 54'ünün yıldızlarının yaşam alanı içinde bulunduğunu fark ettik. Böylesi bölgede yer alan gezegende ve uydusunda sıvı su olabilir. Bunlardan 5 tanesinin de Dünya'ya benzer bir yörüngesinin olduğunu tespit ettik diyor. Buna karşılık gezegenlerin varlığının onaylanması için biraz daha gözlem yapmak gerekecek. Biz şimdiye kadar yapılan en geniş kapsamlı araştırma içinde 200'ün üzerindeki gezegen olması olası cisimleri inceleyerek böyle bir sonuca ulaştık. Ortaya çıkan sonuçlara göre gezegenlerin varlıkları önümüzdeki aylar ya da yıllar içinde onaylanacaktır. Veriler Kepler tarafından bulunan 1235 tane gezegen adayı sayısını arttırmıştır. Bunlardan 68'i yaklaşık Dünya büyüklüğünde, 288'i süper Dünya büyüklüğünde, 662'si Neptün, 165'i Jüpiter büyüklüğünde ve 19'u Jüpiter'den daha büyüktür. Yaşam alanı içindeki 54 yeni keşfedilen gezegenden 5'i Dünya büyüklüğüne yakın gezegenlerdir. Kalan 49 süper dünya ise iki Dünya büyüklüğünden Jüpiter büyüklüğüne kadar boyutlara sahiptir. Veriler 12 Mayıs-17 Eylül 2009 tarihleri arasındaki gökyüzünün yaklaşık 1/400'ünü kapsayan 156 000 yıldızdan fazlasının Kepler Uzay Teleskopu ile gözlenmesi sonucunda elde edilmiştir. Gökyüzünün ufacık bir bölgesinde bu kadar gezegen olduğunu bulmamız, akla gökyüzünde güneş benzeri yıldızların çevresinde dolanan sayısız gezegen olabileceğini getiriyor. Kepler sadece görevi olan bölgeyi gözleyebiliyor. Kepler'in bulgularından hareketle sadece Samanyolu içindeki güneş benzeri yıldızlara ait daha milyonlarca gezegen olduğunu söyleyebiliriz. Bilim insanları daha önce gösterilen 170 aday gezegenden Kepler-11 yıldızının çevresinde dolanan 6'sını geçtiğimiz günlerde onayladı. Kepler Programı'nda görevli Douglas Hudgins: Bir başka önemli bilgi de gezegenlerin yapılarıyla ilgilidir. Gezegenlerin yoğunlukları Styrofoam denilen sudan hafif köpüğün yoğunluğu ile demirin yoğunluğu arasında yer alıyor diyor. Kepler bir gezegeni yıldızının önünden geçtiği sırada yıldızda oluşan parlaklık azalmasıyla keşfeder. Ancak gezegenin varlığının onayı için tek geçiş yeterli olmaz. Gezegene ilişkin bilginin en az iç kez elde edilmesi gerekir. Bu da Dünya gibi bir turu bir yıl süren bir gezegenin varlığının onaylanması için en az üç yıla ihtiyaç duyulması demektir. Kepler'in tespit ettiği gezegen adayları aynı zamanda yer teleskopları ve Spitzer Kızılötesi Uzay Teleskopu ile de izlenir. Kepler'in gözlem yaptığı Kuğu ve Çalgı takımyıldızları dünya üzerinden sadece sonbahar ve ilkbaharda görülebiliyor. Bu da uzay teleskoplarının önemini bir kat daha arttırıyor. Verilere ulaştığımız ilk dört ayda bilim ekibine çok büyük miktarda bilgi verdik. Unutmayalım ki gelecekte küçük gezegenleri bulmak için elimizde çok daha fazla veri olacak. Kepler 2012 yılının Kasım ayına kadar yaşam alanı içinde yer alan ve bu nedenle sıvı suya sahip dünya büyüklüğündeki gezegenleri aramaya devam edecek. Kepler şimdiye kadar içlerinde tüm ötegezegenler içinde en küçük boyutlu olan Kepler-10b'de olmak üzere 15 ötegezegen keşfetti. Kepler'in görev süresi dolduktan sonra bile elde ettiği verilerin işlenmesi yıllar boyu süreceğinden çok daha fazla sayıda gezegen keşfedileceğinden şüphe yok. 1 Yorum Çok güzel bir haber teşekkürler.