Pluto'yu kalp şekilli yüzey fotoğrafıyla bize gösteren Yeni Ufuklar aracı yeni bir tartışma açtı. Araç evrende beklenenden daha fazla ışık olduğunu gösterdi. Bu bilgi evrende bildiğimizden daha fazla gökada olduğu anlamına mı geliyor? Yanıt ise kime sorduğunuza bağlı! Daha önce bu konudaki bir çalışmayı ele almış ve evrende beklenenden daha az gökada olması gerektiğini savunan bir ekibin görüşlerine yer vermiştik. Bir başka ekip ise bunun tersini savunuyor. Bir teleskopu gökyüzünde herhangi bir yere çevirin. Çevirdiğiniz yerde bir şeyler olma olasılığı çok yüksek: yıldızlar, gökadalar, yıldızlararası gaz. Şimdi, gördüğünüz her şeyin bir an olmadığını düşünün, ne görürdünüz: Siyah bir alan. Doğru mu? Yeni Ufuklar ekibindeki araştırmacılara göre yanlış. Pluto, Charon ve Arrokoth adlı bir Kuiper Kuşağı cismini gözleyen Yeni Ufuklar sonra kamerasını uzaklara çevirdi ve yolladığı verilere göre beklenenden daha fazla ışık olduğunu belirledi. Bu bilginin büyük sonuçları olabilir ve evrendeki ışık kaynaklarını hesaplamayı da daha karmaşık duruma getirebilir. UZAY NE KADAR KARANLIK? Ekip yıldızlarla dolu galaktik düzlemin altında ve üstündeki yedi bölgede 30 saniyelik 195 pozlama yapmak için Yeni Ufuklar aracındaki LORRI adlı kamerayı kullandı. Yeni Ufuklar'ı kullanmak istemelerinin nedeni, aracın bulunduğu yere göre uzayı Dünya'da gördüğümüzden 10 kat daha karanlık görmesidir. Dış Güneş Sisteminin tersine Yer yakınlarında çok fazla toz bulunur ve bunlar Güneş ışığını her yöne saçar. Yer merkezli gözlemevleri Zodyak ışığı olarak bilinen bu tozun yayığı ışığı görürler ve kozmik optik arka alan ışığına ilişkin ölçümleri etkiler. Bundan daha bilindik olan kozmik mikrodalga arka alan ışıması gökyüzündeki tüm görüntülerde yer alan bilinen tüm kaynakların ışığı çıkarılarak elde edilir. Yeni Ufuklar'ın nispeten daha tozsuz bir bölgede olması istenmeyen saçılmaların ve dolayısıyla çıkarılması gereken ışığın daha az olması demektir. Yine de ilgilenilmesi gereken çok sayıda ışık kaynağı var: yıldızların ve gökadaların ışıkları ile görüş alanına girmeyen yıldız ve gökadaların ışıkları gibi. Bir de kameranın çözemeyeceği kadar sönük yıldız ve gökadalarda var. Tüm bunlar bilgisayar simülasyonları yardımıyla çıkarılabiliyor. Son olarak gökadadaki tüyümsü yapıları içeren galactic cirrus gözlemlerine bakılarak Samanyolu'nda yıldızlararası ortamdaki tozdan saçılan yıldız ışıkları da görüntüden çıkarıldı. Tüm bunlara rağmen Yeni Ufuklar ekibinin açıklayamadığı fazladan ışık kaldı. Bu ışık 10 Ocak'ta Astophysical Journal'da yayınlanan makalede kozmik optik arka alan ışığı olarak adlandırıldı. Bu ışık bilinen tüm gökadalardan gelen ışık miktarından daha fazlaydı. EVRENİN YARISI BOŞ MU YOKSA YARISI DOLU MU? İşte bu noktada önceki haberle bu bilgi kafaları karıştırıyor. NASA'nın önceki açıklamasına göre evrende bilinenden daha az gökada var. Yani yanıt kime sorduğunuza bağlı olarak değişiyor. Dört yıldan uzun süre önce evrendeki toplam gökada sayısı Hubble'ın elde ettiği derin uzay görüntülerinden hesaplanmıştı. Buna göre evrende 2 trilyon dolayında gökada olması gerektiği sonucuna ulaşılmıştı. Bu sayı önceki tahminlerden 10 kat daha fazlaydı. Yeni Ufuklar'ın çalışmasına göreyse evrende bu kadar gökada yok; yüz milyarlarca gökada var. FAZLADAN IŞIĞIN KAYNAĞI NE? Görüntülerdeki tüm ışık çıkarıldığında kalan fazladan ışığın gökadalardan gelip gelmediği net değil. Şimdilik bilinen bu ışığın tüm kataloglarda olmayan bir ışık kaynağı olmasıdır. Belki de bunun daha basit bir açıklaması var. Kozmik kırmızıöte arka alan deneyini gerçekleştiren bir Japon ekibine göre bunun nedeni Yeni Ufuklar ekibi Samanyolu'ndan kaynaklanan ışığın tam çıkarılmamasıdır. Öyle de olsa sönük gökadaların yanı sıra sayılamayan birçok ışık kaynağı da bulunuyor. Belki de gökbilimciler gökadaların sönük yıldızların halelerinden gelen ışığı uygun şekilde çıkarmamıştır. Ya da düşünülenden çok daha fazla kayıp yıldız var ki bunlar galaksiler arası yüzenler. Ayrıca keşfedilmemiş karadelikler ve varsayımsal olarak olduğu düşünülen karanlık madde parçacıkları gibi bilinmedik bir şey olma olasılığı da var.


ESA'nın Gaia uydusu tarafından araştırılan 300 000'den fazla yıldızın hareketi, Güneş'le olabilecek ender rastlanan yıldız yakınlaşmalarının sonuçlarını ortaya koyuyor. Böylesi bir yakınlaşma Güneş Sistemi'nin çok uzaklarında yer alan kuyruklu yıldız bulutunu etkileyebileceği ve geçmişte olduğu gibi uzak gelecekte bunların bir kısmının Dünya'ya yönelebileceğini ortaya koyuyor. Güneş Sistemi ve diğer yıldızların gökada içerisindeki hareketleri yakın temasları kaçınılmaz kılmaktadır. Buradaki 'yakın' ifadesinden kasıt birkaç trilyon kilometre uzaklıktır. Kütlesi ve hızına bağlı olarak bir yıldızın Güneş Sistemi'nin uzak bölgesindeki Oort Bulutu'ndaki kuyruklu yıldızları tedirgin etmesi için Güneş'in 60 trilyon kilometre yakınından geçmesi yeterli olur ki bir yıldız Güneş'e 15 trilyon kilometreye kadar da yaklaşabilir. Bu uzaklık Güneş-Dünya uzaklığının 100 000 katı kadardır. Örneğin Neptün Güneş'ten yaklaşık 4,5 milyar kilometre ya da 30 Güneş-Dünya uzaklığında bir yörüngeye sahiptir. Oort Bulutu yakınındaki yıldızların kütle çekimi, bu bölgedeki bir kısım kuyruk yıldızın yörüngesini değiştirmiş ve onları Güneş Sistemi'nin iç kısmına yönlendirmiştir. Gökyüzünde görülen kuyrukluyıldızların bir kısmının her 100 ile 1000 yılda bu şekilde yön değiştirmiş olduğu düşünülürse bunların Dünya ya da diğer gezegenlerle çarpışma potansiyeli olduğu ortaya çıkmaktadır. Geçmişteki ve gelecekteki yıldız hareketlerinin anlaşılması, yıldızların konumları ve hareket doğrultularının belirlenmesi beş yıl görev süresi olan Gaia'nın ana hedefidir. Araç göreve başladıktan 14 ay sonra bir milyondan fazla yıldızın kataloğu yayınlanmış ve ayrıca iki milyondan fazla yıldızın uzaklık ve hareketleri verilmiştir. Gökbilimciler eldeki verileri yenileriyle birleştirerek Güneş'e yakın olan yıldızlarla ilgili ayrıntılı ve büyük ölçekli araştırma yapmaya başladılar. Şimdilik 300 000'den fazla yıldızın gökada üzerinde Güneş'e göre hareketleri izlenmiş ve geçmişten geleceğe beş milyon yıl içindeki en yakın yaklaşmalar belirlenmiştir. Bunlardan 170 tanesi 150 trilyon kilometre, 16 tanesi 60 trilyon kilometre Güneş'in yakınından geçecektir. 16 yıldızın geçeceği uzaklık kabul edilebilir bir uzaklıktır. Özellikle 1,3 milyon yıl sonra Güneş'in yakınından geçecek olan Gliese 710 göze çarpmaktadır. Bu yıldızın Güneş'ten 2,3 trilyon km ya da yaklaşık 16 000 Güneş-Dünya uzaklığından geçeceği öngörülmektedir. Daha önceki verilerde benzer sonuçları göstermekle birlikte bu durum Gaia ile daha hassas biçimde onaylanmıştır. Önceleri yıldızın %90 olasılıkla 3,1-13,6 trilyon km yakından geçeceği düşünülüyordu. Gaia ile bu hassasiyet 1,5-3,2 trilyon km aralığına ve ortalama 2,3 trilyon km uzaklığa kadar düşürüldü. Güneş'in %60'ı kadar kütlesindeki Gliese 710, saatte 50 000 km gibi yavaş bir hıza sahiptir. Bu hız çoğu yıldızın ortalama saatte 100 000 km'lik hızından daha yavaştır. Geçiş hızının düşük olması Güneş Sistemi'ndeki kuyrukluyıldızlar üzerinde yeterli kütle çekimini gösterecek zamanı bulacağı anlamına gelir. Geçişi sırasında gökyüzünde göreceğimiz en parlak ve en hızlı yıldız olacaktır. Bundan daha da önemlisi Gaia ile mevcut katalogda bulunmayan ve gözlenmemiş yıldızların belirsizlikleri de göz önünde bulundurularak yıldız buluşmaları için genel bir tahmin yapılmasını sağlanmıştır. Geçmişten geleceğe 5 milyon yıl boyunca 150 trilyon km'lik bir çap içinde karşılaşma miktarının 550 yıldız olduğu ve bunlarında 20'sinin 30 trilyon km'den daha yakın mesafelerde olacağı düşünülüyor. Bu da her 50 000 yılda birçok yakın geçiş olduğu anlamına geliyor. Bir yıldızın herhangi bir kuyrukluyıldızının Güneş Sistemi'nin iç bölgelerine sokulması ve Dünya'yla aynı hat üzerinde birleşeceği olasılığı her zaman vardır. Gaia bu gözlemlerin ikinci bölümü olan 20 kat ve daha uzaktaki yıldız bilgilerini önümüzdeki yılın Nisan ayında toplayacak ve geçmişten geleceğe 25 milyon yıllık zaman dilimini görebilmeyi sağlayacak. Bu videoda Güneş'in bulunduğu konumdan Gliese 710 yıldızının gökyüzündeki yörüngesi gösterilmiştir. Makale adresi: The completeness-corrected rate of stellar encounters with the Sun from the first Gaia data release 1 Yorum Ümit hocam,İlginç konularda bilgilendirici makaleleriniz için çok teşekkür ediyorum.


Yakın bir gökada içinde Güneş'ten 3 milyon kez daha parlak yalnız bir yıldız bulundu. Şimdiye kadar buna benzer süper yıldızların hepsi yıldız kümelerinde yer alırken, bu yıldız ihtişamlı bir şekilde tek başına parıldıyor. Yıldızın kökeni ise gizemini koruyor: tek başına mı oluştu yoksa bir kümeden mi atıldı. Her iki seçenek de gökbilimcilerin yıldız oluşumu hakkındaki anlayışlarını zorluyor. Uluslararası bir gökbilim ekibi Samanyolu Gökadası'nın küçük bir komşusu olan Büyük Macellan Bulutu'ndaki VFTS 682 yıldızını dikkatlice incelemek için ESO' ya ait Çok Büyük Teleskop'u kullandılar. VLT üzerindeki FLAMES aygıtını kullanarak yıldızın ışığını analiz eden ekip, yıldızın kütlesinin Güneş'in kütlesinden 150 kat daha fazla olduğunu buldular. Bunun gibi yıldızlar şimdiye kadar sadece yıldız kümelerinin kalabalık merkezlerinde yer alıyorlardı, fakat VFTS 682 gökada içinde tek başına bulunuyor. Kökeni gizemini koruyan, böylesine yoğun kütleli bir yıldızın zengin bir yıldız kümesinde değil de kendi başına bulunmasına şaşırdık diyor Kuzey İrlanda'da bulunan Armagh Gözlemevi öğrencisi ve yeni çalışmanın başyazarı Joachim Bestenlehner. Bu yıldız, Büyük Macellan Bulutu'nda bulunan Tarantula Bulutsusu içindeki ve etrafındaki en parlak yıldızların gözlenmesini amaçlayan tarama gözlemlerinin ilk evrelerinde görüldü. Yıldız, Yerel Grubu oluşturan gökadalar içinde, bünyesinde devasa gaz, toz ve genç yıldızları bulunduran en aktif yıldız doğumevinde yer almaktadır. İlk bakışta VFTS 682'nin sıcak, genç ve parlak, fakat fark edilemez olduğu düşünülüyordu. Fakat VLT kullanılarak yapılan yeni araştırma ile yıldız enerjisinin pek çoğunun Dünya'ya ulaşmadan önce toz bulutları tarafından soğrulduğu ve saçıldığı tespit edildi aslında yıldız düşünüldüğünden daha parlak ve bilinen en parlak yıldızların arasında yer alıyor. Yıldız tarafından salınan kırmızı ve kırmızı ötesi ışık yıldızlararası tozun arasından geçebilir ama daha kısa dalga boylu mavi ve yeşil ışık daha fazla saçılır ve kaybolur. Eğer görünüşü tozlar tarafından engellenmeseydi çok parlak mavi-beyaz renkte görülecek yıldız sonuç olarak kırmızımsı görünür. Oldukça parlak olan VFTS 682 adlı yıldız aynı zamanda çok sıcaktır, yüzey sıcaklığı 50 000 Santigrat derece kadardır . Bu sıra dışı özelliklere sahip yıldızlar kısa yaşamlarını yüksek kütleli yıldızlar için normal olduğu gibi sadece süpernova olarak sona erdirmezler, fakat belki de evrendeki en parlak patlamalar olan uzun süreli, etkileyici gama ışını patlamaları olarak ta ölebilirler. Her ne kadar VFTS 682 şimdi tek başına olarak görülse de içinde pek çok benzer süper yıldız barındıran zengin yıldız kümesi (genellikle R 136 denilen) RMC 136'dan çok fazla uzak değildir . Araştırma ekibinde bulunan Paco Najarro Yeni sonuçlar VFTS 682'nin, R 136 yıldız kümesinin merkezinde bulunan çok parlak yıldızlardan biriyle benzer özelliklere sahip olduğunu gösteriyor diye ekliyor. VFTS 682'nin orada oluştuktan sonra dışarıya atılmış olması mümkün mü? Buna benzer kontrolden çıkmış yıldızlar biliniyor ama hepsi VFTS'den çok daha küçükler ve böylesine büyük kütleli bir yıldızın çekimsel etkileşimler nedeniyle bir kümeden nasıl fırlatılabileceğini görmek çok ilginç olurdu. Ekibin başka bir üyesi olan Yorick Vink, Zengin yıldız kümelerinde en büyük ve en parlak yıldızların oluşmasının kolay olduğu görülüyor diye ekliyor. Ve her ne kadar mümkün gözükse de, bu parlak ışıltıların kendi başına nasıl oluştuğunu anlamak zor. Bu VFTS 682'yi gerçekten büyüleyici bir nesne yapıyor. Notlar VFTS 682'nin analizi Armagh Gözlemevi'nden Jorick Vink, Götz Grafener ve Joachim Bestenlehner tarafından gerçekleştirildi. VFTS, İngiltere Gökbilim Teknoloji Merkezi'nden Christopher Evans yönetimindeki ESO Genişletilmiş Programı bünyesinde yürütülen VLT-FLAMES ile Tarantula Taraması projesinin kısaltmasıdır. Yerel Grup Samanyolu ve Andromeda gökadaları ile birlikte Macellan Bulutları da dahil pek çok küçük gökadayı içeren küçük bir gökadalar grubudur. Karşılaştırma için, Güneş'in yüzey sıcaklığı yaklaşık olarak 5500 Santigrat derecedir. Gama-ışın patlamaları Evrendeki enerjileri en yüksek olaylar arasındadır ve ürettikleri yüksek enerji yörüngedeki uzay araçları tarafından tespit edilebilir. İki saniyeden daha fazla süren gama ışını patlamaları uzun patlamalar olarak değerlendirilir ve kısa süreli olanlar kısa patlamalar olarak bilinirler. Uzun patlamalar yıldız oluşumu meydana gelen gökadalardaki büyük kütleli genç yıldızların süpernova patlamalarıyla ilişkilidirler. Kısa patlamalar iyi anlaşılamamıştır, fakat nötron yıldızları gibi iki yoğun nesnenin birleşmesinden kaynaklandığı düşünülmektedir. Eğer VFTS 682, R 136'nın Dünya'dan olan uzaklığı kadar bir konumda olmuş olsa o zaman kümenin merkezinden itibaren 90 ışık yılı boyunca uzanırdı. Eğer uzaklıklar anlamlı ölçüde farklı olursa o zaman ayrıklık çok daha büyük olabilir.


ESO'nun VISTA tarama teleskopu ile alınan yeni bir kızılötesi görüntüsü Tekboynuzlu takımyıldızı içinde bulunan genç yıldızlar, karanlık bulutlar ve gaz sarmallarının ışımalarının meydana getirdiği olağanüstü manzarayı gözler önüne sermektedir. Tekboynuzlu R2 olarak bilinen bu yıldız oluşum bölgesi dev bir karanlık bulutun içine gömülmüştür. Bölge görünür ışıkta görüntülendiğinde neredeyse tamamen tozla örtülü iken, kızılötesinde olağanüstü görünmektedir. Tekboynuzlu takımyıldızında, büyük kütleli karanlık bir bulut içerisinde gizlenmiş, toz ve moleküllerce zengin aktif bir yıldız doğumevi bulunmaktadır. Gökyüzünde daha tanıdık olan Avcı Bulutsusu'ndan daha yakın görünse de aslında yeryüzüne iki kat daha uzakta, yaklaşık 2700 ışık yılı uzaklıkta yer almaktadır. Görünür ışıkta büyük kütleli sıcak yıldız grupları molekül bulutunun karanlık ve sisli dış katmanlarından saçılan mavimsi yıldız ışığı ile yansıma bulutsusunun güzel bir koleksiyonunu oluşturmaktadır. Bununla birlikte, kalın yıldızlararası tozun yeni doğan çoğu yıldızın kızılötesi ve görünür bölgede yaydığı ışığı güçlü bir şekilde soğurması nedeniyle, bu yıldızlar gizli olarak kalmaktadır. ESO'nun Şili'nin kuzeyindeki Paranal Gözlemevi'nde bulunan, Görünür ve Kızılötesi Gökbilim Tarama Teleskopu (VISTA , eso0949) ile alınan bu harikulade görüntü kozmik tozun karanlık perdesinin arasından geçerek, sıcak genç yıldızlar tarafından salınan ışımayı ve yoğun parçacık rüzgarlarının tozlu yıldızlararası maddesiyle yontulan kıvrım, düğüm ve iplikçikleri şaşırtıcı bir şekilde gözler önüne sermektedir. Bu görüntüyü ilk kez gördüğümde 'Vay be!' dedim. Teyboynuzlu R2 kümesi etrafındaki tüm toz şeritlerini ve iyice gizlenmiş genç yıldızsal nesnelerden çıkan jetleri görünce hayrete düştüm. Heyecan verici detayıyla bu şekilde bir zenginlik VISTA'nın bu görüntüleriyle açığa çıkmaktadır. diyor Londra Üniversitesi Queen Mary'den VISTA ortaklığı lideri Jim Emerson. Dev görüş alanı, büyük aynası ve duyarlı kamerasıyla, VISTA Tekboynuzlu R2 bölgesi gibi, gökyüzünün geniş alanlarından yüksek kalitede ve derin kızılötesi görüntüler elde etmek için idealdir. Bu uzaklıkta VISTA'nın görüş alanının genişliği yaklaşık 80 ışık-yılına eşittir. Toz kızılötesi dalgaboylarında saydam olduğu için, görünür ışıkta görülemeyen çoğu genç yıldız görünür olmaktadır. Yeni görüntü kızılötesi tayfın üç farklı bölgesinde alınan pozlardan oluşturulmuştur. Tekboynuzlu R2 gibi molekül bulutlarında, düşük sıcaklılar ve görece düşük yoğunluklar hidrojen gibi belli başlı şartlar altında kızılötesinde güçlü salmalar yapan moleküllerin oluşmasını sağlamaktadır. VISTA görüntüsündeki çoğu pembe ve kırmızı yapılar muhtemelen genç yıldızlardan dışarıya akan maddedeki moleküler hidrojen parıltılarıdır. Tekboynuzlu R2 iki ışık yılından daha az genişlikte, halen tozlu disklerle çevrili olan yeni doğmuş büyük kütleli yıldızlardan oluşan parlak bir kızılötesi kaynaklar kümesi ve çok büyük kütleli genç yıldızlarla dolu yoğun bir merkeze sahiptir. Yakından incelendiğinde yıldız yoğunluğunun görüldüğü ve göze çarpan kırmızımsı özelliklerin muhtemelen moleküler hidrojen salmasını gösterdiği bu gölge görüntünün merkezinde yer almaktadır. Görüntünün merkezindeki parlak bulutların en sağındaki NGC 2170'dur, bölgedeki en parlar yansıtma bulutsusu. Görünür ışıkta, bulutsu parlakça, karanlık bir okyanusta açık mavi adalar şeklinde görünürken, kızılötesinde yüzlerce yıldızın var olmaya başladığı şiddetli fabrikalar kendilerini gözler önüne sermektedir. NGC 2170 küçük bir teleskopla sönük olarak görülür ve William Herschel tarafından 1784 yılında İngiltere'de keşfedilmiştir. Yüzlerce ışık yılı genişliğindeki büyük yıldızlararası gaz ve toz bulutları içerisinde meydana gelen yıldızlar genellikle birkaç milyon yıllık süreçlerle oluşmaktadır. Yıldızlararası toz görünür ışığı geçirmediği için, kızılötesi ve radyo bölgesi gözlemleri yıldız evriminin erken evrelerinin anlaşılmasında kritik bir öneme sahiptir. Güney gökküresini sistematik olarak tarayan VISTA gecelik 300 gigabyte veri elde etmektedir, bu bölgeler hakkında çok miktarda bilgi içeren bu veriler daha detaylı olarak Çok Büyük Teleskop , Atacama Büyük Milimetre/milimetre-altı Dizgesi ve gelecekte Avrupa Aşırı Büyük Teleskopu tarafından incelenebilecektir. Notlar 4.1 metrelik birincil aynası ile VISTA dünyadaki en büyük tarama teleskopudur ve 67 milyon piksel sayısıyla herhangi bir teleskop üzerindeki en büyük kızılötesi kamera ile donatılmıştır. 2010 yılı başlarında başlayan gökyüzü taramalarına tahsis edilmiştir. Teleskop ESO'nun Çok Büyük Teleskopu'na ev sahipliği yapan tepeye komşu bölgede bulunmakta ve olağanüstü gözlem koşullarını paylaşmaktadır. Atacama Çölü'nün bu bölgesindeki gökyüzünün kayda değer kalitesinden dolayı, yeryüzündeki en kuru yerlerden biri olan Cerro Armazones, Cerro Paranal'dan sadece 20 km uzaklıkta yer almaktadır ve son olarak E-ELT'nin gelecekteki için yerleşke olarak seçilmiştir. Kaynak: ESO-Türkçe


NASA'nın Yıldıztozu-NExT aracı 15 Şubat 2011'de hedefi olan Tempel-1 kuyrukluyıldızıyla karşılacak. Karşılaşma öncesinde de Güneş'in çevresinde bir tur dolanan Tempel-1'e ilişkin yapılacak gözlemle cisme ilişkin alınan önceki veriler karşılaştırılabilecek. Araç 15 Şubat 2011'de Türkiye saati ile 05:36'da Tempel 1 kuyrukluyıldızından 200 km yakınından geçecek. NASA'nın Derin Darbe uzay aracı 2005 yılında 5,5 yıllık yörünge dönemine sahip Tempel 1'i Mars ile Jüpiter arasında Güneş'e doğru ilerlerken gözledi. Aracın görevlerinden ilki olan Tempel 1 gözlemiyle kuyrukluyıldızda olduğu düşünülen su ve kirli buz yerine tozdan oluşmuş ince bir bulut olduğu ortaya çıktı. Buz ise kuyrukluyıldızın iç bölgesinde yer alıyordu. Yıldıztozu-NExT aracı bir görevden başka bir göreve yönlendirilirken fazla maliyetle karşılaşılmadı. Araç daha önce Ocak 2004'te Wild 2 kuyrukluyıldızının çekirdeğini çevreleyen toz bulutunu gözlemişti. Bu uçuş sırasında topladığı maddeleri barındıran kapsül 2006 yılında Utah Çölü'ne başarılı bir iniş gerçekleştirmişti.


Aralarında Avrupa Güney Gözlemevinin Çok Büyük Teleskobunun da yer aldığı bir dizi teleskobu kullanan gökbilimciler beş tanesinin yıldızının etrafında nadir görülen kilitlenme hareketi gösterdiği altı gezegenden oluşan bir sistemi ortaya çıkardılar. Araştırmacılar bu sistemin Güneş Sistemi'ndekiler de dahil olmak üzere, gezegenlerin nasıl oluştukları ve evrimleştiklerine dair önemli ipuçları sağlayacağını düşünüyor. Yaklaşık 200 ışık-yılı uzaklıkta Heykeltıraş takım yıldızı doğrultusundaki TOI-178 yıldızını ilk kez gözlediklerinde, ekip aynı yörüngede dolanan iki gezegen bulduklarını düşündü. Ancak, ayrıntılı olarak incelendiğinde tamamen farklı bir şey ortaya çıktı. Daha fazla gözlem yaptığımızda yıldızın etrafında neredeyse aynı uzaklıkta iki gezegen değil, özel konumlarda çoklu gezegenler olduğunu fark ettik, diyor bugün Astronomy & Astrophysics'te yayımlanan yeni araştırmayı yürüten Adrien Leleu . Yeni araştırma sistemin altı gezegenden oluştuğunu ve yıldıza en yakındaki gezegen dışında tümünün yörüngelerinde ritmik bir dansa eşlik ediyormuş gibi rezonans halinde hareket ettiklerini ortaya çıkardı. Bu olay yıldızın etrafında dolanan gezegenlerin hareketlerindeki düzenli seyir ve birkaç yörünge turunda bazı gezegenlerin aynı hizaya gelmesi şeklinde açıklanabilir. Benzer bir rezonans Jüpiter'in uydularından üçünün yörüngesinde gözlenmiştir: Io, Europa ve Ganymede. Bu üçünden Jüpiter'e en yakın olan Io, Ganymede'in her turuna karşılık gezegenin etrafında dört kez, Europa'nın tam turuna karşılık ise iki kez gezegenin etrafındaki turunu tamamlamaktadır. TOI-178 sistemindeki beş dış gezegen ise bir gezegen sisteminde şimdiye dek keşfedilmiş olan, çok daha karmaşık bir rezonans zinciri izlemektedir. Jüpiter'in üç uydusu 4:2:1 rezonansı sergilerken, TOI-178 sistemindeki beş dış gezegen 18:9:6:4:3 dizilimini takip etmektedir: yıldıza uzaklığı bakımından ikinci sıradaki gezegen 18 yörüngesini tamamlarken, üçüncü gezegen 9 tur atmakta ve böyle devam etmektedir. Aslında, başlangıçta araştırmacılar sistemde sadece beş gezegen buldular, ancak bu rezonans ritmini takip ederek, bir sonraki gözlemde ilave gezegenin yörüngede nerede olduğunu hesapladılar. Sadece yörünge ile ilgili merakı gidermek değil, rezonans halindeki bu gezegenlerin dansı sistemin geçmişi hakkında da ipuçları sağlamaktadır. Bu sistemdeki yörüngeler oldukça düzenli, bu da bize bu sistemin doğuşundan itibaren nazik bir şekilde evrimleştiğini anlatıyor, diye açıklıyor eş-yazar Yann Alibert . Eğer sistem önceki yaşamında belirgin bir şekilde tedirgin edilmiş olsaydı, örneğin büyük bir çarpışma gibi, bu kırılgan yörünge dizilimi bu şekilde olmayabilirdi. Düzenli sistemdeki karmaşa Ancak yörüngeler düzenli olsa da gezegenlerin yoğunlukları bir o kadar düzensiz, diyor çalışmaya katılan Nathan Hara . Neptün'ün yarısı yoğunlukta epey pofuduk bir gezegenin hemen yanında Dünya yoğunluğunda bir gezegen, sonrasında Neptün yoğunluğunda bir gezegen. Bu alışık olduğumuz bir durum değil. Örneğin Güneş Sistemi'mizde, gezegenler düzgün bir şekilde dağılıyor, kayalık, yoğun gezegenler merkezi yıldıza daha yakın, pofuduk, düşük yoğunluklu gaz devleri ise daha uzaktalar. Yörünge hareketindeki ritmik harmoni ile düzensiz yoğunluklar arasındaki zıtlıklar gezegen sistemlerinin oluşumu ve evrimi ile ilgili bakış açımızı kesinlikle zorluyor, diyor Leleu. Teknikler birleştiriliyor Sistemin beklenmedik yapısını araştırmak için Avrupa Uzay Ajansı'nın CHEOPS uydusunun verilerini kullanan ekip, ek olarak yer-konuşlu ESO'nun VLT'si üzerindeki ESPRESSO aygıtı ile her ikisi de Şili'deki Paranal Gözlemevi'nde bulunan NGTS ve SPECULOSS aygıtları ile takip gözlemleri yaptılar. Ötegezegenlerin doğrudan teleskoplarla görülmesi zor olduğu için gökbilimcilerin başka yöntemlere başvurmaları gerekmektedir. Kullanılan temel yöntemler geçişleri Dünya'dan bakıldığında, önünden gezegen geçişi olan merkezi yıldızın yaydığı ışıktaki sönükleşmeyi gözlemek ve dikey hızları yörüngelerinde dolanan gezegenler nedeniyle yıldızın ışık tayfındaki küçük yer değiştirme işaretlerini takip etmek görüntülemektir. Ekip sistemi gözlemek için her iki yöntemi de kullanıştır: Geçişler için CHEOPS, NGTS ve SPECULOOS, dikey hızlar için ise ESPRESSO kullanılmıştır. Gökbilimciler bu iki yöntemi birleştirerek sistem ve merkezi yıldızına Dünya'nın Güneş etrafındaki yörüngesinden çok daha yakın bir yörüngede hızla dolanan gezegenler hakkında önemli bilgilere ulaşabilmektedirler. En hızlısı yörünge turunu sadece birkaç günde tamamlarken, en yavaşın turu on kat daha uzundur. Altı gezegenin boyutları bir ila üç Dünya kadarken, kütleleri ise Dünya'nın 1,5 ila 30 katı kadardır. Bazıları kayalık, ancak Dünya'dan daha büyüktür bu gezegenler Süper-Dünyalar olarak bilinir. Diğerleri ise dış Güneş Sistemi'ndeki gaz gezegenler gibi, ancak çok daha küçükler bunlara ise Mini-Neptünler denir. Bulunan altı gezegenin hiçbirisi yıldızının yaşanabilir bölgesinde bulunmasa da araştırmacılara göre rezonans zincirinin devam ettirilmesi ile bu bölgede ya da yakınlarında ilave gezegenler bulunabilir. ESO'nun önümüzdeki on yıl içerisinde çalışmalarına başlayacak olan Aşırı Büyük Teleskobu , yıldızlarının yaşanabilir bölgesinde bulunan kayalık ötegezegenleri doğrudan görüntüleyebilecek ve hatta atmosfer özelliklerini ortaya çıkararak TOI-178 gibi sistemler hakkında daha fazla bilgi sağlayacaktır. Arif Solmaz, Çağ Üniversitesi Uzay Gözlem Uygulama ve Araştırma Merkezi, Mersin


1995 yılından bu yana Güneş dışındaki yıldızların çevresinde dolanan 500'den fazla gezegen keşfedildi. Ancak son birkaç yılda gökbilimciler bu gezegenlerden bazı sıcak Jüpiterlerin yıldızların çevresinde yıldıza göre ters yönde dolandığını belirlediler. Northwestern Üniversitesi'nden kuramsal astrofizikçi Prof. Frederic A. Rasio: Bu gerçekten gariptir, çünkü bu gezegenler yıldızlarına oldukça yakındır. Böylesi bir yörüngenin olması tam anlamıyla bir çılgınlıktır. O kadar ki bizim gezegen ve yıldız oluşum kuramlarımıza açıkça ters geliyor diyor. Bu anlaşılmaz durumun açıklanması için Rasio ve ekibi çalışmaya başladı. Bir sıcak Jüpiter'in yıldızın çevresinde olması gerekenin tersi yönde nasıl dönebildiğini açıklayabilmek için işe bilgisayar benzetimiyle başladılar. Böylesi yıldızına yakın ve hem de ters yönde dolanan gezegeni etkileyen kütle çekimi uzaktakilere göre daha fazladır. Birden fazla gezegeni olan sistemlerde gezegenlerin kütle çekimi birbirlerini etkiler. Bu ise sonsuza kadar bu yörüngelerde kalamayacaklarını ve yörüngelerinin değişebileceği anlamına gelir diyor Rasio. Güneş sistemi dışındaki bir sistemin kendine özel durumunun açıklanması araştırmacılara gezegenlerin oluşumu ve gelişimi hakkında ve nihayet güneş sisteminin tarihi hakkında bilgi verir. Rasio: Biz diğer sistemlerinde Güneş Sistemi gibi olduğunu düşünürken, günün birinde kendimizi böylesi tuhaf sistemlere bakarken bulduk. Bu gerçekten bizi şaşırtır. Bir anlamda da çok özel bir yerde yaşadığımızı da hissettirir. Araştırma ekibi bu problemin çözümünün yörünge mekaniğinden geçtiğini ve bu nedenle güneş sistemindeki uyduları kullanmaları gerektiğini biliyor. Rasio'ya yardımcı olan arkadaşı Smadar Naoz: Yanıt uzun zaman sonra gelebilir. Fizik sıcak Jüpiter'lerin bu tuhaf yörüngelerini açıklayabilir. Bu güzel bir problemdir diyor. Hesaplamalar hiç de kolay değildi. Geçmişte başkalarının gerçekleştirdiği tatminlerin bir kısmı doğru değildi. Bu konuda Smadar'ın ısrarı için teşekkür etmeliyim diyor Rasio ve ekliyor: Bu, kağıt üzerinde yapılan hesaplamaların ardından tam bir matematiksel model geliştirmek ve akıllı bir gencin bunu çözebilen bilgisayar programı üretmesi sürecine benzer. Gökbilimciler için problemi çözebilmenin tek yolu eldeki sayıları karşılaştırmaktır. Güneş benzeri bir yıldız ve bu yıldızın çevresinde dolanan iki gezegenden oluşan bir sistemi ele alan bir model geliştirdiler. Gezegenlerden biri Jüpiter benzeri ve yıldızına yakın iken diğeri oldukça büyük ve yıldızdan uzakta yerini aldı. Dışarıdaki gezegeni içeridekini etkileyerek onu rahatsız ediyordu. İç gezegen üzerindeki etkilerin sistemde oluşturacağı değişim uzun süreçlidir. Zıt yönde dönen iç gezegenden dolayı farklı iki yörünge açısal momentumu değiştirip, içtekinin kuvvetli gelgitler yoluyla enerji kaybetmesine neden oluyor. Dış gezegenin etkilediği iç gezegen böylece momentum kaybederek yörüngesi küçülmeye başlar. Yıldızına yaklaşan gezegen zamanı gelince yörüngesi ters olacak şekilde dönmeye başlar. Gökbilimcilerin tespitine göre sıcak Jüpiter'lerin dörtte biri ters yönde dolanıyor. Rasio: Bu modelin testi için hem yıldızına yakınlaştığı için ters yönde dönen hem de henüz ters dönme zamanı gelmemiş gezegen örneklerine ihtiyaç var diyor.


2008 yılında keşfedilen HAT-P-7 b gezegeninin, yıldızına göre ters yönde dolandığı belirlendi. Gezegenin yörüngesi ise yıldızın ekvatoruna göre 86 derece eğik olduğu hesaplandı. 1995 yılında başlayan ötegezegen keşifleriyle bugün Güneş Sistemi dışında 403 gezegen keşfettik. Üstelik bu gezegenlerin çok büyük bir kısmı Dünya üzerindeki gözlemevlerinde bulunan teleskoplarla keşfedildi. Bu teleskoplarla yalnız gezegen keşfi değil, aynı zamanda bulunan gezegenlere ilişkin detaylı bilgilere de ulaşılabiliyor. Bu gezegenlerin tamamı pek doğaldır ki Samanyolu Gökadamız içerisinde yer alıyor. Princeton Üniversitesi'nden Astrofizikçi Adam Burrows: Bir gezegen hakkında bilgiye ulaşmanın yollarından biri de yıldızın özelliklerini saptamaktır. Yıldızın kendisini izleyerek, çevresinde dolanan gezegenin kütlesi, yarıçapı gibi fiziksel özelliklerini belirleyebiliyoruz. Çünkü gezegen oluşumu yıldız oluşumu bağlamında açıklanabilmektedir diyor. Massachusetts Teknoloji ve Enstitüsü'nden Doc.Dr. Joshua Winn ise fikrini şöyle belirtiyor: Güneş sistemindeki gezegenler aynı düzlemde ve aynı yönde dönerler. Yüzlerce yıldır gökbilimciler Güneş ve gezegenlerinin aynı toz ve gaz diskinden oluştuğu modelini kabul ederler. Bu bilgiyi de diğer sistemler üzerinde rahatça yaymaktadırlar. Ancak ötegezegenler üzerinde yapılan yeni çalışmalar, gezegenlerin oluşumlarının mevcut modelden farklı olabileceğini düşündürüyor. Bir ötegezegenin ne kadar normal veya olağandışı olduğunu yine Güneş Sistemimize bakarak anlayabiliyoruz. Oralarda bir yerlerde yaşamın oluşumu ancak yıldız ile gezegenin uyumlu olmasıyla ilgisi olabilir, belki de bu uyum yörüngelerinin eğik olmasından kaynaklanıyor diyor Winn ve devam ediyor: Eğik bir yörüngesi olduğu bulunan ilk gezegen HAT-P-7b değildir. Şubat 2009'da başka bir ötegezegenin 37 derecelik eğimle dolandığı bulunmuştu. Ama bu kadar büyük bir açıyla yıldızı çevresinde dolanan ilk gezegen olması nedeniyle HAT-P-7b önemlidir. Keşif geçtiğimiz Temmuz ayında Hawai'deki Subaru Teleskobu ile yapıldı. HAT-P-7b'nin yörünge açısını ölçmek için gezegenin yıldızının önünden geçmesi gerekiyordu. 1.4 ile 1.8 Jüpiter kütleli gezegen bizden 1000 ışık yılı uzaklıkta bulunuyor. Geçiş yöntemi denilen bu yöntem ile 60 dolayında gezegen keşfi yapıldı. Gezegen yıldızının önünden geçerken çok küçük renk değişimleri yüksek çözünürlüklü tayf ölçerlerle ölçülerek Doppler etkisi yöntemiyle de sonuca varılıyor. Doppler etkisine göre bir nesne bizden uzaklaşırsa tayfı kırmızıya, yaklaşırsa mora kayar. Eğer bir yıldız hem kırmızıya hem de mora kayma yapıyorsa o zaman bu yıldızın bilinmeyen bir arkadaşı olduğu sonucuna varılır. Eğer bir ötegezegenin yörüngesi dik ise bu durumda gezegen doğrudan yıldızının önünden geçer. Gezegen yıldızının önünden geçerken yıldızın görünen parlaklığında çok küçük azalmalar gözlenir ki bu azalma %1 ile %2 aralığındadır. Yıldızın ışığı bir prizmadan geçirilerek renk tayfları gözlenir. Gezegen yıldızının önünden geçerken yıldız mavi görünür ve tayfı kırmızıya kayar. Gezegen yıldızının önünden çekilirken ise yıldızın rengi kırmızıya yaklaşır ve tayfı mora kayar. Winn'in ekibi HAT-P-7b'nin tayfını inceledi. İlk olarak yıldızın ışığının hem maviye hem de kırmızıya kaydığını gördüler. Tüm ölçümlerde de bu görüldü. Bunun bir tek açıklaması vardı: HAT-P-7b gezegeni yıldızının çevresinde ters yönde dolanıyordu. Bu değişimleri ölçerek yıldızın ekseni ve gezegenin yörünge eğimi hesaplanabilir. Winn'in ekibi gezegenin yörünge açısının 86 ile 180 derece arasında olması gerektiğini buldular. Bu ise gezegenin iki farklı yörüngesel açıya sahip olduğunu gösteriyor. Birincisi gezegenin yıldızın kutbuna göre 90 derecelik bir eğime sahip olduğunu, diğeri ise yıldızın ekvatoruna göre 180 derecelik bir eğimle dolandığı anlamına geliyor. Bu belirsizlikten dolayı yıldız ile gezegeni arasındaki gerçek yörünge açısı hesaplanamamıştır. Bunun yerine sadece Dünya'dan görülen açı hesaplanabiliyor. Dönüş ekseninin ne kadar eğik olduğu henüz bilinmiyor. Bir yıldız sistemini oluşturan öğelerin aynı toz ve disk yapısından oluştuğu modeli bu olayı açıklayamıyor. Ancak gökbilimciler bu modelin yanlış olmadığını belirtiyor. Her ne olduysa HAT-P-7 sistemindeki yörüngeler karışmıştı. Bunu açıklamaya yönelik bir diğer öngörü ise bilinmeyen üçüncü bir cismin daha olması. Bu üçüncü cisim ya bir gezegen ya da yıldıza eşlik eden bir başka yıldız olabilir. Bu durumda yörünge karışıklığı açıklanabilir. NASA'nın Kepler uydusu bu konuda yardımcı olabilecek. Aslında sisteme ilişkin ilk gözlemini yaptı bile: Kepler'den HAT-P-7. 3 Yorumlar sayın hocam, yapmış olduğunuz düzeltme için teşekkür ederim. kimbilir belki de 1000 ışık yılı uzaklıktaki bir karadeliğin diğer çıkışındaki sistemi gözlemliyoruzdur Karadeliklerin olay ufku adı verilen sınırının içinde neler olup bittiği bilinmiyor. Karadeliklerin varlığı çevrelerindeki nesnelerin özellikle de yıldızların anormal hareket sergilemesiyle bulunabiliyor. Yani HAT-P-7 sisteminin bir karadeliğin diğer ucundaki bir sistem olduğu söylenemez. Ancak belki şu akla gelebilir: HAT-P-7 yıldızına eşlik ettiği düşünülen şimdilik bilinmeyen nesne acaba bir karadelik olabilir mi? Bu sorunun yanıtı da zamanla ortaya çıkacaktır.


Gökadamızın Terzan 5 olarak adlandırılan yıldız kümesinin ayrıntıları ESO* tarafından ortaya çıkarıldı. Kümeyi şişkin ve kalın bir toz bulutu kapatıyor. Bulut içerisindeki binlerce yıldızı adeta örtüp bizden gizlemeye çalışıyor. Bulutun bir genç gökada kalıntısı olduğu ancak Samanyolu'na karıştığı düşünülüyor. İnsanlık tarihini ortaya çıkarmak için toprağı büyük bir hasiyetle kazan arkeologlar gibi gökbilimcilerde Samanyolu'nun bu şişkin yapısını örten toz bulutunun arkasını görmeyi başarmak için çok hassas bir çalışma gerçekleştiriyor. Küresel yıldız kümelerinin aynı anda oluştuğu düşünülür. Ancak Terzan 5'de durum biraz farklı. Terzan 5'deki yıldızların iki ayrı zamanda oluştuğu belirlenmiş. Bir gurup erken evren döneminde günümüzden 12 milyar yıl önce oluşurken diğer gurup da 6 milyar yıl önce oluşmuş. ESO'nun Çok Büyük Teleskobu ile Terzan 5'in tahmin edildiği gibi büyük bir küme olduğu ve Samanyolu'na sonradan katıldığı belirlendi. Terzan 5 aslında başka bir gökadanın parçasıydı. Bölgedeki keşfin nedeni görüntülerde ortaya çıkan şişkin yapıydı. Samanyolu'ndaki bu tür şişkin yapıların incelenmesi böylece başlamış oldu. Elimizdeki kızılötesi dalga boyuyla çalışan teleskoplar ile tozlu bölgelerin arkasını ve içini görebiliyoruz. ESO bu çalışmayı başlatmış bile. Kaynak: ESO ESO*: Avrupa'daki birkaç ülkenin ortaklaşa olarak Güney Amerika'daki Şili'de kurdukları büyük bir gözlemevidir. Birkaç teleskobu bulunan gözlemevinde özellikle VLT ile önemli keşifler yapılmaktadır. Ötegezegen keşiflerinde de ESO ön plana çıkmaktadır.


TESS, Yer ile Mars arası kütleye sahip yeni bir gezegen keşfetti. Bu keşif ötegezegenler içinde çok sayıda küçük gezegenler olduğu anlamına geliyor. Gezegen, bizden 35 ışık yılı uzaklıktaki L 98-59 adlı bir cüce yıldız çevresinde dolanıyor. Küçük gezegenlerin keşfi oldukça zordur. Bunlar yıldızının önünden geçse dahi, eğer yıldıza çok yakın değilseler fark edilmeleri oldukça zorlaşır. Bu nedenle küçük gezegenler ancak cüce yıldızlarda ve yıldıza çok yakın konumda olanlar gözlenebiliyor. Teknolojimiz ilerledikçe Güneş benzeri bir yıldızın yaşam alanı içinde olacak olası Yer benzeri gezegen keşifleri gelecektir. Yeni keşfedilen L 98-59b gezegeni %80 Yer kütlesinde olup TESS'in daha önce keşfettiği en küçük gezegenden %10 daha küçük. Güney yarıküresi takımyıldızlarından Uçanbalık yönünde ve 35 ışık yılı uzaklıktaki Güneş'in üçte biri kütlesinde bir cüce yıldız çevresinde dolanıyor. TESS'in asıl görevi büyük gezegen keşifleri olsa da, şimdiye kadar bilinen en küçük gezegen olan Ay'dan sadece %20 büyük kütleli Kepler-37b'den biraz daha büyük çok sayıda küçük gezegen de keşfetti. Sistemde iki gezegen daha yer alıyor. Bunlardan L 98-59c 1.4 ve L98-59d ise 1.6 Yer kütlesinde. Üç gezegende geçiş yöntemiyle keşfedildi. Bu yöntemde gezegen yıldızının önünden geçerken yolladığı ışığın azalması gözlenmektedir. Işık miktarı ne denli azalıyorsa bu gezegenin kütlesi, yörüngesi hakkında bilgi vermektedir. Araştırmacılar şimdi yörünge dönemleri 100 gün civarında olan bu gezegenleri izleyip başka gezegenler olup olmadığını dolaylı yoldan tahmin etmeye çalışacak. Eğer sistemde başka gezegenler varsa bunlar arasında bir kütle çekim etkileri oluşacaktır. L 98-59 gibi M cüce yıldızlar Samanyolu'ndaki yıldızların dörtte üçünü oluşturur. Yaklaşık yarı Güneş kütlesinde olabilen bu yıldızlar Güneş'in %70'i kadar ışıma yaparlar. Örneğin yedi gezegeni olan TRAPPIST-1'de, Yer büyüklüğünde gezegeni olan komşumuz Proxima Centauri'de M tipi yıldızdır. Bu gezegenler hakkında bilgi sahibi olabilmek adına gökbilimciler büyük çaba sarfetmektedir. Sistemde yıldıza en yakın konumdaki L 98-59b'nin yörünge dönemi 2.25 gün olması nedeniyle Yer'in Güneş'ten aldığı enerjinin 22 katını almaktadır. C gezegeni 3.7 günde bir tur atarak Yer'e göre 11 kat ve d gezegeni 7.5 günde bir tur atarak Yer'e göre 4 kat fazla enerji almaktadır. Gezegenler yıldızın yaşam alanı içinde değiller. Bununla birlikte hepsi gökbilimcilerin Venüs bölgesi dedikleri alanda yer almaktadır. Büyüklüğüne göre üçüncü gezegen Venüs gibi kayalık çekirdeğe ve Neptün gibi bir atmosfere sahip olabilir. TESS'in amaçlarından biri de yıldızların çevresinde kısa dönemlerle dolanan gezegenlerin kataloğunu oluşturup James Webb teleskopuna bir alt yapı hazırlamak. Çalışma ekibi L 98-59 yıldızının da TRAPPIST-1 yıldızındaki gibi çok sayıda gezegeni barındırdığını düşünüyor. TESS'in bir diğer amacı ise, evrende yalnız olup olmadığımızı anlamamıza yardımcı olmaktır. 1 Yorum 35 ışık yılı gezegen yaşanabilir olsa dahi oraya gitmenin asla mümkün olmadığı bir uzaklık.düşünün 4 ışık yılındaki proksima centaur.50000 km hızla bile 20 bin yıl.olacak şey değil.belkide o yıllarda insanlık olmayacak.şimdi bilgi sahibi olmamız için en iyiaraç james web.onu bekliyoruz.verdiğiniz bilgiler için teşekkürler A.D .selamlar.


TESS teleskopu bir yıldızın yaşam alanı içinde olan Yer boyutlarında bir gezegen keşfetti. Bilim insanları Spitzer Teleskopunu da kullanarak TOI 700d adlı gezegenin varlığını doğruladı. TOI 700d, bir yıldızın yaşam alanında keşfedilen dünya büyüklüğündeki birkaç gezegenden biridir. Örneğin TRAPPIST-1 sistemindeki birkaç gezegen... NASA'nın Astrofizik Bölümü yöneticisi Paul Hertz: TESS özellikle yakın yıldızların çevresinde dolanan Yer büyüklüğündeki gezegenleri bulmak için tasarlandı ve fırlatıldı. Yakın yıldızların çevresindeki gezegenleri uzaydan bulmak ve sonra Dünya'daki teleskoplarla izlemek en kolay seçenektir. TOI 700d'yi keşfetmek TESS için önemli bir bilim verisidir. Görev süresi bitmek üzere olan emektar Spitzer tarafından da bu gezegenin onaylanması başka bir başarıdır diyor. TESS gökyüzünün büyük alanlarını bir defada taramak için 27 gün harcar. Bu uzun süreli gözlem bir yıldızın önünden geçen gezegen nedeniyle yıldızın parlaklığındaki azalmayı ölçmek için önemlidir. Buna geçiş yöntemi adı verilir. TOI 700, Kılıçbalığı takımyıldızı yönünde yaklaşık 100 ışık yılı uzaklıkta yer alan M tipi cüce yıldızdır. Güneş kütlesinin yaklaşık %40'ı büyüklükte olup yüzey sıcaklığı Güneş sıcaklığının yarısı kadardır. Yıldız, TESS'in, ilk yılında gözlediği 13 sektörün 11'inde ortaya çıktı ve bu sayede üç gezegeni keşfedildi. Yıldız 11 aylık süreyle izlendi ve bu sürede şiddetli patlamalar gözlenmedi. Bu da keşfedilen gezegende yaşam olma olasılığını arttırdı. Bu sonuçlar gezegenin atmosferik ve yüzey şartlarını modellemeyi kolaylaştırmaktadır. TOI 700b olarak adlandırılan yıldıza en yakın konumda dolanan gezegen tam Yer büyüklüğündedir ve muhtemelen karasaldır. Yörüngesini 10 günde tamamlamaktadır. Ortadaki gezegen TOI 700c ise 1,6 Yer büyüklüğündedir ve yörüngesini 16 günde tamamlamaktadır. Muhtemelen gaz gezegendir. Sistemin son keşfedilen ve yaşam alanında yer alan üçüncü gezegeni TOI 700d ise Yer'den %20 daha büyüktür. Yörüngesini 37 günde tamamlar. Yıldızından Dünya'nın Güneş'ten aldığı enerjinin %86'sını alır. Tüm gezegenlerin yıldızına kilitli olduğu düşünülmektedir. Bu da gezegenlerin sadece bir yüzünün gün ışığı alması demektir. TOI 700d'deki yüzey şartları bilinmiyor. Gezegen yıldızına kilitli olduğundan gezegendeki bulut oluşumları ve rüzgar desenleri Dünya'dan çok farklı olabilir. Çeşitli simülasyonlar yapılarak bunlardan en uygun olanı belirlenmeye çalışılıyor. Modellerden biri karbondioksitin egemen olduğu atmosfere sahip okyanusla kaplı bir gezegendir. Gezegenin yıldıza bakan tarafında derin bir bulut katmanı yer alır. Başka bir model ise rüzgarların gece tarafından geldiği ve gün ışığı gören bulutsuz yüzünde birleştiğini ele almaktadır. Yıldız ışığı atmosfere girdiğinde tayfsal çizgilere bölünerek karbondioksit ve azot gibi moleküller ile etkileşir. Buna ilişkin çeşitli tayf çözümleri de üretildi. Elimizdeki teknoloji güçlendikçe ve yeni yöntemler etkisiyle TOI 700d'nin gerçekte neye benzediği anlaşılabilir. Gerçek olan şu ki karşımızda Dünya'nın yapısıyla benzerliği olmayan bir gezegen durmaktadır. 1 Yorum spitzzer in vermiş olduğu bilgiler yeni dünyalar için önemli bir yer tutuyor.keşifler hızlandıkça yaşam formu olan dünyalar bulunacaktır.teknoloji ilerledikçe çok önemli buluşlar gerçekleştirilecektir.selamlar.


TESS uydusunun yaptığı ölçümler bilinen en sıcak gezegen olan KELT-9b'nin tuhaf ortamı hakkında önemli bilgileri ortaya çıkardı. NASA'nın Goddard Uzay Araştırmaları Merkezinden John Ahlers: Tuhaflık faktörü KELT-9b'de epey yüksektir. Hızla dönen bir yıldıza oldukça yakın, neredeyse kutup hizasındaki yörüngede dolanan dev gezegene ait bu özellikler gezegen ve yıldızına ait etkilerin anlaşılmasını zorlaştırıyor diyor. Kuğu takımyıldızında 670 ışık yılı uzakta yer alan KELT-9b geçiş yöntemiyle 2017 yılında keşfedildi. Bu yöntemde yıldızın ışığındaki parlaklığının azalması dikkate alınır. Gezegen bakış doğrultumuza göre yıldızının önünden geçerken ışığında azalmaya neden olur. Azalma miktarı ve süresi gezegen hakkında önemli bilgiler verir. Gezegenin geçişleri ilk kez Arizona ve Güney Afrika'daki iki robot teleskopa bağlı proje olan KELT ile keşfedildi. 18 Temmuz ve 11 Eylül 2019 tarihleri arasındaki kuzey gökyüzünün gözlemlenmesi çalışması sırasında TESS teleskopu KELT-9b'ye yönelik her iki dakikada ölçüm alarak 27 geçişi gözledi. Böylece yıldızın gezegen üzerindeki etkisinin daha net anlaşılmasına yardımcı oldu. KELT-9b Jüpiter'den 2.9 kat kütleli ve 1.8 kat daha büyük bir gaz devidir. Gezegen yıldızına kilitli durumda olduğundan bir yüzü sürekli yıldıza bakmaktadır. Gezegen yıldızın dönme yönüne dik bir yörüngede 36 saatte bir dolanmaktadır. KELT-9b yıldızından Dünya'nın Güneş'ten aldığının 44,000 katından fazla enerji almaktadır. Gezegenin gündüz kısmının sıcaklığı 4300C derece olup bu sıcaklık çoğu yıldızın yüzey sıcaklığından fazladır. Bu yüksek sıcaklık nedeniyle gezegenin atmosferi uzaya doğru akmaktadır. Yıldızda da tuhaflıklar bulunuyor. KELT-9 yıldızı Güneş'in yaklaşık iki katı büyüklüğünde ve yüzde 56 daha sıcaktır. Buna karşılık Güneş'e göre 38 kat hızlı dönerek bir turunu 16 saatte tamamlar. Bu yüksek hız yıldızın kutuplarını düzleştirip orta kısmını şişirerek şeklini bozmaktadır. Bu ise ekvator bölgesinde soğumaya neden olurken kutupların ısınıp aşırı parlamasına neden olur. Yıldızın bu alanlarına ait sıcaklık farkı 800C derecedir. KELT-9b tuhaf olan yörüngesi nedeniyle sürekli mevsim değişimi yaşamaktadır. Gezegen yıldızın bir kutbunun üzerinden geçerken yaz ve daha soğuk olan ekvator bölgesinden geçerken kış mevsimi yaşar. Üstelik bu değişimi 36 saatte iki yaz ve iki kış şeklinde yaşar: Her 9 saatte bir mevsim. Goddard'dan Knicole Colon: Yıldızın farklı bölgelerindeki sıcaklık değişiminin gezegeni nasıl etkilediğini görmek gerçekten ilginç. Bu sıcaklık değişimleri gezegenin atmosferinin oldukça dinamik olduğunu gösteriyor diyor. KELT-9b yıldızın kutup ve ekvatorundan geçerken gözlenen parlaklık değişimleri de farklıdır. Gezegen kutup bölgesinden geçerken ekvatordan geçene göre ışığı daha az keser. Bu asimetri yıldızın yüzeyindeki sıcaklık ve parlaklık değişimlerine ait ipuçları vermektedir. Yıldızın aykırı yuvarlak şekli, yüzey sıcaklıklarındaki farklılık ve gezegeni etkileyen diğer faktörlerin araştırılmasına olanak sağlar.


On yıldan fazla zamandır süren arayışlar mutlu sonla noktalandı: AU Microscopii yörüngesinde gezegen keşfedildi. Bebek yaştaki yıldız kalıntı malzemeyle dolu diskle çevrilidir. Gökbilimciler TESS'in işaret ettiği yere Spitzer teleskopu ile bakarak burada Neptün büyüklüğünde bir gezegen olduğunu belirledi. Kısaca AU Mic olarak bilinen sistem oldukça fazla bilgi sakladığından bir nevi laboratuvar niteliğinde: gezegenler ve atmosferleri nasıl oluşuyor ve evrimleşiyor bilgisi için ihtiyaç duyacağınız bir kaynak. George Mason Üniversitesinden Bryson Cale: AU Mic yakınlardaki genç bir M tipi cüce yıldızdır. Büyük bir enkaz diski ile çevrili durumdadır. Şimdi bu diskle birlikte bir de gezegene sahip olduğunu TESS ve Spitzer yardımıyla öğrendik. Tüm bu unsurları birlikte bulunduran başka benzer bir sistem yok diyor. Araştırma ekibi keşfi kutlamak için bir poster de hazırladı. Eğlenceli ve bilgi dolu poster için bilim insanları ile sanatçılar birlikte çalıştı. AU mic, 20 ile 30 milyon yıl yaşında olup soğuk bir kırmızı cücedir. Güneş'e göre 150 kat daha küçük yaşta olan yıldızın kütle çekimi ürettiği ısıyı içeri çekerek onu sıkıştırır. Yıldızın enerjisinin %10'u hidrojeni helyuma çevirdiği füzyon tepkimesinden kaynaklıdır. 31.9 ışık yılı uzaktaki sistem Güney takımyıldızlarından Mikroskop takımyıldızında bulunuyor. Aynı yıldız grubundaki Beta Pictoris adlı iki gezegeni olan kalıntı diskiyle çevrili büyük ve sıcak A tipi yıldızın yakınındadır. Buradaki sistemler aynı yaşa sahip olsa da gezegenleri oldukça farklıdır. AU Mic b gezegeni neredeyse yıldızına düşecek kadar yakındır ve her turunu 8.5 günde tamamlar. 58 Dünya kütlesiyle daha çok Neptün benzeridir. Buna karşılık Beta Pictoris b ve c ondan 50 kat daha büyük ve sırasıyla 21 ve 3.3 yıl süren yörünge dönemlerine sahiptir. Maryland Üniversitesinden Thomas Barclay: AU Mic b'nin yıldızından uzakta oluştuktan sonra içeri göç ettiğini düşünüyoruz. Buna karşılık Beta Pictoris b göç etmiş görünmüyor. Bu farklılıklar gezegenlerin nasıl oluştuğunu ve değiştiğini görmek açısından önemlidir diyor. AU Mic gibi yıldızların çevresindeki gezegenleri keşfetmek belirli zorlukla içermektedir. Bu tip oldukça hareketli ve enerjik yıldızlar güçlü manyetik alanlara sahiptir ve güneş lekeleri gibi koyu lekelerle, yüksek manyetik alanlarla donanımlıdır. Sık sık güçlü patlamalara uğradıklarından parlaklıkları değişir. TESS AU Mic'i gözlerken Temmuz ve Ağustos 2018'de bilinen en güçlü yıldız fişeklerinden daha güçlü fişek üretti. Bu tür etkiler gözlemlemeyi zorlaştırır. Bu tür olaylar yine de gezegenin geçiş yöntemiyle keşfedilmesinin önüne geçemedi. Bir gezegen yıldızının önünden geçerken parlaklığında ufak bir azalmaya neden olur. TESS gökyüzündeki büyük alanları 27 günde bir taramaktadır. Bu da bilim insanlarının gezegenin geçiş yöntemiyle keşfine izin vermiştir. Yıldızın parlaklığındaki azalmalar bir gezegeni işaret eder ama onu belirlemek için en az iki gözlem verisi daha gerekir. TESS ile iki geçiş gözlendi ve Spitzer ile de yörünge zamanı belirlenerek gezegen onaylanmış oldu. Geçiş sırasındaki parlaklık azalması gezegenin büyüklüğü ve yörünge uzaklığıyla ilgilidir. TESS ve Spitzer AU Mic b'nin büyüklüğünü ve yörüngesini bu gözlemler sonucu belirleyebildi: Gezegen Neptün'den %8 daha büyük. Bunun ardından yer merkezli teleskoplarla gelen verilerle de AU Mic b'nin Dünya'dan 58 kat kütleli olduğu tespit edildi. Bu keşif aynı zamanda TESS'in gücünü de göstermektedir. AU Mic gibi yıldızların çevresindeki gezegenlerin keşfedilmesi artık zaman meselesi.


NASA'nın yeni gezegen avcısı TESS 17 Mayıs'taki Ay yakın uçuşunu tamamladı. Uzay aracı bu sırada Ay'a 8000 km yaklaştı. TESS yakında görev yapacağı yörüngesine oturmak üzere son manevralarına başlayacak. TESS üzerindeki dört kameradan birinden iki saniyelik deneme pozu alındı. Alınan görüntü güney takımyıldızı Erboğa yönündeki 200 binden fazla yıldızı ortaya koydu. Sağ üst köşede Kömür Çuvalı bulutsusu ve sol alt köşede parlak yıldız Beta Centauri görülmektedir. TESS iki yıl sürecek gökyüzü taramasında bu fotoğraftan 400 kat daha büyük alanı görüntüleyecek. Bilimsel kalite açısından ilk görüntüyü ise Haziran ayında alması planlanıyor. TESS 30 Mayıs'ta araştırma yapacağı yörüngesine girmek üzere roketlerini ateşleyip son manevrasını yapacak. Son derece eliptik olan yörüngesi nedeniyle gökyüzünü çok geniş açıda görüp büyük dilimler halinde tarayacak. TESS bu yörüngeye yerleştikten ve kamera kalibrasyonlarını tamamladıktan sonra Haziran ayı ortalarında tam anlamıyla göreve başlaması bekleniyor. 18 Nisan'da Florida'daki Cape Canaveral Hava Kuvvetleri Üssünden fırlatılan TESS NASA'nın yeni ötegezegen keşif aracıdır. Araç yıldız parlaklık değişimlerini ölçerek gezegen avlayacak. Gezegen, yıldızın önünden geçerken gözlenen parlaklığında bir azalma gerçekleşir. Bu azalma miktarı ve süresi gezegenin kütlesi, yörüngesi hakkında bilgiler verir. TESS'in binlerce gezegen keşfetmesi bekleniyor. TESS'in keşfettiği gezegenlerin atmosferleri daha sonra 2020'de göreve başlaması planlanan James Webb teleskopu ile izlenecek.


Gezegen keşifleri sürüyor. NASA'nın parlak yıldızların çevresindeki gezegenleri keşfetmek için görev yapan TESS uydusu Satürn büyüklüğünde bir gezegen keşfetti. Gezegen 'sıcak Satürn' sınıfında. Bu ne demek derseniz; büyüklüğü Satürn kadar ancak yıldızına çok yakın konumda olduğundan oldukça sıcak demek. Gezegene TOI 197.01 gibi bize anlamsız gelen ancak gökbilimcilerin bir bakışta ne olduğunu anlatan bir ad verildi. Buradaki TOI, TESS cismi anlamına gelen bir kısaltma. TOI-197 yıldızın adıdır. Yanındaki 01 ise yıldızın keşfedilen ilk gezegeni olduğunu göstermektedir. Yani şimdilik bu yıldıza bağlı bir gezegen keşfedildi. Gezegen yıldızına oldukça yakın konumda bulunuyor ve yıldızı çevresindeki dolanım dönemi 14 gün. Merkür'ün Güneş çevresindeki bir turunu 88 günde tamamladığını hatırlatayım. TESS'e 25 bin dolayında parlak yıldızı tarama görevi verildi. TESS bu görevle yıldızın ve ona bağlı dolanan gezegenin özelliklerini ortaya çıkarıyor. Samanyolu'nda şimdiye kadar 4000 dolayında gezegen keşfedildi. Bu ise bir plajdaki tüm kumun bir avuç kadarı kadar. Yıldız yaklaşık 5 milyar yıl yaşında. Bu açıdan Güneş ile aynı yaştalar. Gezegeni ise yaklaşık dokuz Yer çapında bir gaz devi. Yoğunluğu Yer yoğunluğunun 13'de 1'i ve kütlesi ise 60 Yer kütlesi kadar. 1 Yorum aslında bize yeni keşfedilmiş süper bir dünya lazım nedeni ise sınır ihlalleri,çatışmalar ,savaşlar belkide bu şekilde birbirlerine çok uzak olmasıyla durabilir.bu benim düşüncem.kayalık tüm atmosfer şartları dünyamızla aynı olan bir gezen bulunabilirmi acaba.biz belkide göremeyiz ancak gelecek nesillerimiz inşallah görürler.yeni bir dünya yeni bir yaşam savaşların olmadığı bir dünya.selamlar.


TESS Ötegezegen keşif uydusu üçüncü ayına girerken üçüncü gezegenini buldu. 53 ışık yılı uzaklıktaki bir cüce yıldız çevresinde dolanan gezegen üç Dünya büyüklüğünde olup bir de kuyruğu sahip! HD 21749b adlı yeni gezegen TESS'in keşfettiği diğer iki gezegene göre daha uzun yörünge dönemine sahip: 36 gün. Diğer iki gezegenden, Pi Mensae b bir süper Dünya olup 6,3 gün ve LHS 3844b karasal gezegen olup 11 saatlik yörünge dönemine sahip. Yeni gezegen yıldızına çok yakın olmasına karşılık yaklaşık 1500C gibi diğerlerine göre daha düşük sıcaklığa sahip. MIT'in Kavli Astrofizik ve Uzay Araştırmaları Enstitüsünden Diana Dragomir: Bu, parlak bir yıldızın çevresinde bildiğimiz en küçük ve havalı gezegen. Sıcak gezegenlerin atmosferleri hakkında çok şey biliyoruz, ancak yıldızından biraz uzakta dolanan küçük gezegenleri bulmak zor. Bunlar daha soğuk olduklarından hakkında bildiklerimiz ise sınırlı. Şimdi bir fırsat yakaladık ve bunu değerlendirmek istiyoruz diyor. Gezegen, Dünya'nın yaklaşık üç katı büyüklüğünde ve alt-Neptün sınıfında yer alıyor. Gezegenin ilginç bir özelliği de 23 Dünya büyüklüğündeki kuyruğu. Gezegenin karasal olması ve yaşam barındırabilmesi ise mümkün değil. Büyük olasılıkla Neptün veya Uranüs atmosferine göre çok daha yoğun olan bir tür gazdan oluşmuş. Dragomir: Gezegenin, Neptün ve Uranüs gibi çoğunlukla hidrojenden oluştuğunu düşünmüyoruz. Muhtemelen kalın atmosferinde su yoğun şekilde bulunuyor diyor. Araştırmacılar yıldızın çevresinde henüz teyit edilmemiş olmakla birlikte 7,8 günlük yörünge dönemine sahip başka bir gezegen olduğunu düşünüyor. Bu gezegen onaylanırsa TESS ilk kez bir Dünya büyüklüğünde gezegen keşfetmiş olacak. Orada Bir şey Var! Nisan 2018'de fırlatılan TESS yakın 200 bin yıldızın ışığındaki anlık azalmaları tespit edecek. Bu tür değişimler çoğunlukla bir gezegenden kaynaklanır. İki yıllık görev süresi boyunca TESS gökyüzünü bir küre oluşturacak şekilde dilim dilim tarayacak. İlk veriler 25 Temmuz ve 14 Ekim tarihleri arasına ait. Bu veriler araştırmacılara sunulmuş durumda. İşte bu veriler eşliğinde Dragomir HD 21749 yıldızının ışığında bir miktar azalma gözledi. Uydu her 27 günde bir aynı bölge verileri gözlediğinden gezegeni uzun dönem boyunca izlemek mümkün değil. Gezegen yer değiştirdiğinden TESS'in gözlemediği başka bir alana geçmektedir. Bu nedenle gözlem verilerinin bir gezegene mi yoksa yıldızdaki bir aktiviteye mi ait olduğu başta anlaşılamadı. Bunun için oldukça yüksek hassas gözlem yapabilen Şili'deki büyük yer merkezli HARPS teleskopu devreye sokuldu. Bu teleskop dikine hız adı verilen yıldızdaki salınımı ölçmektedir. Dragomir: On yıl önce bu yıldız sistemine bakılmış ve bir şey bulunamamıştı. Biz ise orada bir gezegen olduğunu biliyorduk. Yıldız dedektifleri Araştırmacılar HARPS verilerine bakarak yıldızda her 36 günde bir tekrarlayan bir sinyal yakaladılar. Bu aralık TESS'in fark edeceği dönemden uzundu ve o nedenle TESS ikinci gözlemini yapamamıştı. Verilere göre sadece 3 gün sonra 36 günlük bir geçiş süresi daha gerçekleşecekti. Ancak bu gerçekleşmedi. Dragomir: Tamamen hayal kırıklığı. Buna rağmen veri setini ele alıp tekrar incelediğimizde ikinci geçişin sürenin sonunda olduğunu fark ettik. Yani onu bulduk. Eldeki ilk geçiş verisiyle ikincisi karşılaştırılınca 36 günlük yörünge döneminin uyduğu saptandı. Dragomir: Oldukça fazla sayıda dedektiflik çalışması yapıldı. Şanslıydık ve sinyalleri yakaladık. Üstelik oldukça nettiler. Bulguları bir kez daha doğrulamak ve gezegenin kütle ve yörüngesini kesinleştirmek amacıyla Şili'deki Magellan teleskopu üzerindeki Gezegen Bulucu Tayfölçeri aletine başvuruldu. TESS araştırmacıları, iki yıl sonunda yer merkezli teleskoplarla birlikte en az 50 adet dört Dünya büyüklüğünden daha küçük kütleli gezegen bulmayı hedefliyor. Dragomir: Şimdilik üç gezegen keşfettik ama araştırmacıların elinde işlenmesi gereken çok fazla veri var. Şimdilik iyi gidiyoruz ve TESS'in küçük gezegen çeşitliliği hakkında daha fazla bilgi vereceğinden eminiz.


Hubble Uzay Teleskopu ile NGC 2841 Gökadası'nın yeni bir görüntüsü elde edildi. Teleskop üzerindeki Geniş alan Kamerası-3 (Wide Field Camera 3-WFC3) ile görüntüsü alınan gökada diğer sarmal gökadalara oranla en düşük yıldız oluşum hızına sahiptir. Bu özelliğiyle yıldız doğum oranları incelemesinde seçilen gökadalardan biridir. Yıldız oluşumları evrene şekil veren en önemli süreçlerden biridir. Yıldız oluşumları hem gökadaların gelişiminde rol oynar hem de gezegensel sistemler yıldız oluşumu sırasında belirir. Ancak gökbilimcilerin yıldız oluşumuyla ilgili anlayamadığı, gaz ve toz bulutunda ne gibi bir etki oluyor da yoğunlaşıp yıldızı oluşturuyorlar. Yıldız oluşumunu sağlayan kuvvet NGC 2841 gibi bir gökadada normal uzantıları değil küçük sarmal kolları ortaya çıkararak gökadaya bir tiftik görüntüsü veriyor.. Akıllardaki soruların en azından bir kısmına yanıt verebilmek için gökbilimciler Hubble Uzay Teleskopu'ndaki Geniş Alan Kamerası-3 ile farklı bölgelerdeki yıldız oluşumlarını inceliyor. Gözlemler çok yıldız oluşturan gökada Messier 82 (M82) ile daha sakin olan NGC 2841 gibi gökada ve yıldız kümelerini kapsar. WFC3, Mayıs 2009'da yapılan bir çalışmayla WFC2 ile değiştirildi. Kameradaki morötesi ışımayı algılama özelliği (NGC 2841'in görüntüsünde parlak mavi noktalar) yeni doğmuş yıldızları, toz disklerinin arkasında saklı olan yıldızlar ise kızılötesi görüşle görüntülenir. Görüntüde NGC 2841'in birçok yerinde sıcak ve genç yıldızlar görülürken, yeni yıldızları oluşturacak olan hidrojen gazı birkaç yerde görülüyor. Sıcak ve genç yıldızlar yıldız oluşum bölgelerini bozarak bu bölgelerin azalmasına neden olmuş olabilir.


Satürn'ün en büyük uydusu Titan Güneş Sisteminin en ilgi çekici ve Dünya'ya benzeyen cisimlerden biridir. Neredeyse Mars kadar büyüktür ama onu Dünya ile benzer yapan atmosferi ve yüzeyindeki metandan oluşmuş göl ve nehirlerdir. Atmosferi yine çoğunlukla metan (CH4), etan (C2H6) ve azot içerikli organik bileşiklerden oluşmuştur. Bilim insanlarınca bu durum Dünya'nın oluştuğu dönemdeki ilkel atmosferine benzetilmektedir. Titan'ın bu koşulları bildiğimiz şekliyle yaşamı desteklemez ve üstelik uydu son derece soğuktur. Dünya'ya göre Güneş'ten on kat uzakta olan Titan öylesine soğuktur ki, buzlu yüzeye sıvı metan yağmur gibi yağarak nehir, göl ve denizleri oluşturur. Bununla birlikte hidrokarbon depoları birbirine bağlanarak Dünya'daki canlı organizmalarının lipit esaslı hücre zarlarına benzer zarların oluşturmasına yardım eden vinil siyanür (C2H3CN) molekülleri için gerekli ortam yaratırlar. Atacama Büyük Milimetre/milimetre-altı Dizisi verileri Titan'da vinil siyanür moleküllerinin önemli miktarda var olduğunu gösterdi. NASA'nın Goddard Uçuş Merkezinden Maureen Palmer: Sıvı metan içeren bir ortamda vinil siyanürün olması, Dünya'daki yaşam için önemli olan kimyasal sürecin benzer özelliklerini gösterir diyor. NASA'nın Cassini aracının yaptığı çalışmaların yanı sıra Titan atmosferini gösteren laboratuvar benzetimleri vinil siyanür oluşumunu belirlemişti. Kesin yargıya ulaşmak için ALMA verileri gerekliydi. Verileri gözden geçiren Palmer ve arkadaşları üç farklı sinyale rastladı: milimetre dalga boyu tayfındaki yükselmeler vinil siyanürün izini gösterir. Bu görsel imzalar Titan yüzeyinin en az 200 kilometre yukarısında oluşmuştur. Titan atmosferi, basit organik molekülleri daha büyük ve daha karmaşık kimyasallara dönüştürmek için Satürn çevresinde dönen parçacıkların enerjisini ve güneş ışığını kullanan gerçek bir kimyasal fabrikadır. Goddard Uçuş Merkezinden Martin Cordiner: Titan'ın kimyası hakkındaki bilgimiz arttıkça karmaşık moleküllerin Dünya'nın ilk zamanlarında benzer ortamlarda doğal olarak ortaya çıktığı daha da belirginleşiyor. Ancak önemli farklılıklarda yok değil diyor. Örneğin Titan, Dünya'nın tarihin hiçbir döneminde olmadığı kadar soğuktur: yaklaşık -170 Santigrad derece. Bu nedenle yüzeydeki su donmuş haldedir. Jeolojik kanıtlar Dünya'nın erken dönemlerindeki atmosferinde, Titan'da olmayan, karbondioksit olduğunu da göstermektedir. Dünya'nın kayalık yüzeyi oldukça dinamikti, aktif volkanlar ve atmosferi değiştiren asteroit çarpışmaları yoğundu. Tüm bunlara bakıldığında Titan oldukça sakin bir dünyadır. Goddard Uçuş Merkezinden Conor Nixon: Titan atmosferini daha fazla gözlemek için ALMA verilerine ihtiyaç duyuyoruz. Bu uydunun atmosferik dolaşım şekillerini incelemekle birlikte yeni ve daha karmaşık organik kimyasalları arıyoruz. Gelecekte daha yüksek çözünürlükte yapılacak çalışmalar bu ilgi çekici dünyaya ışık tutacak ve Titan'ın prebiyotik kimya potansiyeli hakkında geniş bilgiler sağlayacağını umuyoruz diyor.


Satürn Sistemi'ni araştıran Cassini aracı Titan'da propilen olduğunu keşfetti. Propilen gıda saklama kapları, otomobil tamponları ve farklı tüketici ürünlerinde kullanılan bir kimyasaldır. Keşifle birlikte Dünya dışında başka bir yerde ilk kez plastik madde görülmüş oldu. Az miktarda da olsa propilen maddesi kısa adı CIRS olan Cassini'nin kızılötesi tayfçölçeri ile Titan atmosferinin alt katmanlarında görüldü. Bu alet vücut sıcaklığını hissedecek kadar hassas olup, Titan ve Satürn'ün diğer uydularından yayılan kızılötesi ışımayı ve ısıyı ölçebilir. Propilen keşfi aynı zamanda CIRS'in Titan'da gördüğü ilk moleküldür. Alt atmosfer içinde çeşitli yükseltilerden alınan ışımanın izole edilmesiyle kimyasal madde tespit edildi. Ayrıntılar ise Astrophysical Journal Letters'ın 30 Eylül sayısında aktarılmıştır. NASA'nın Goddard Uzay Uçuş Merkezi'nden Conor Nixon: Günlük yaşantımızda neredeyse her yerde gördüğümüz kimyasal plastikler, polipropilen denilen uzun zincirli yapılar içerir. Bakkaldan alınan ve üzerinde geri dönüşüm kodu olarak 5 rakamı yazılı olan herhangi bir plastik kap ya da poşette polipropilen maddesi vardır diyor. CIRS'in eşsiz termal parmak izi algılayıcısı ile atmosferin alt katmanlarından gelen ışımayla gazın niteliği belirlenebilir. Alet diğer gazlardan kaynaklanan imzayı izole etmektedir. Kimyasal maddenin tespitiyle 1980 yılında dev uyduyu gözleyen Gezgin-1'in (Voyager-1) ilettiği verilerdeki boşluk doldurulmuş oldu. Gezgin aracı Titan'ın puslu kahverengimsi atmosferinde petrol ve diğer fosil yakıtların oluşturduğu kimyasallar, hidrokarbonlar gibi birçok gazın olduğunu tespit etti. Atmosferdeki metan ile etkileşime giren güneş ışığı hidrokarbonları oluşturur. Serbest parçacıklardan iki, üç ya da daha fazlası karbon zincirleri oluşturur. Kimyasalların yanıcı ailesinden etan iki karbon atomu içerir. Diğer yanıcı gaz olan propan ise üç-karbon ailesindendir. Daha önce Gezgin aracı yardımıyla üç-karbon ailesinin en ağır üyesi propan ile en hafif üyesi propan bulunmuştu. Ancak orta kimyallardan sayılan propilen eksikti. Araştırmacılar yer teleskoplarıyla Titan atmosferindeki kimyasalları aramayı sürdürmesine karşılık bulunması en zor olan propileni görememişlerdi. Nihayet CIRS verilerinin daha ayrıntılı incelenmesi sonucunda mutlu sona ulaşıldı. Goddard'dan CIRS araştırma ekibi üyesi Michael Flasar: Bu ölçüm güçlü ve yoğun sinyaller arasında kalan çok daha zayıf olan sinyalleri görmek zor olduğundan uzun ve uğraştıcı oldu. Titan atmosferindeki bu gizlenmiş kimyasalin bulunması kendimize güveni de arttırdı diyor. Cassini'nin kütle tayfölçeri Titan atmosferinin bileşiminden hareketle üst atmosferde propilen olabileceğini ima etmişti. Ancak bir sonuca da ulaşamamıştı. NASA'nın Jet İticileri Laboratuvarı'ndan Scott Edgington: Daha önce bilimcilerin görmediği bir yerde bu molekülü keşfettiğimiz için çok mutluyum. Titan atmosferindeki bulmacanın bir parçasını daha yerleştirerek önemli bir adım attık diyor.


NASA'nın Cassini uzay aracı Satürn'ün gizemli uydusu Titan yüzeyine ait yeni ve ilginç görüntüler iletti: dev bir çörek ve eski denizlerin sahil hatlarına benzeyen dairesel yapı. Bilimciler Titan'da ısı etkisinin yol açtığı değişimler olduğunu belirtiyor. Çörek benzeri görüntü 22 Mayıs 2012'de elde edildi. Bilimciler bunun Venüs'teki Kunapipi Dağı'nın kubbe şeklindeki zirvesine benzediğini düşünüyor. Gökbilimciler 70 km uzunluğundaki dev çörek şeklindeki oluşumun, yükselen magma sonucunda yüzey kırılmasıyla meydana geldiğini düşünüyor. NASA'nın Jet İticileri Laboratuarı'ndan Cassini radar ekibi bilimcisi Rosaly Lopes: Cassini Titan yüzeyinde daha önce görmediğimiz çörek şekline benzer yapıyı göstererek, sekiz yıl sonra bile bizi şaşırtmayı sürdürüyor. Dünya'da da Utah'daki Henry Dağı gibi bu yapı magmanın yüzeyi yukarı doğru itmesiyle oluşmuştur diyor. Ellen Stofan başkanlığındaki başka bir Cassini ekibi ise Titan'ın güney yarımküresinin radar görüntülerini inceledi. Titan, Güneş Sistemi'ndeki Dünya'dan başka yüzeyinde sıvı barındıran ikinci cisimdir. Ancak Dünya'dan farklı olarak Titan'da su yerine sıvı hidrokarbon bulunur. Üstelik Titan'ın kuzey yarımküresinde bu sıvılardan oluşmuş denizler bulunmaktadır. Cassini'nin 2008-2011 yılları arasında elde edilen verileri Titan'ın güney kutbunda bir zamanlar geniş ve sığ denizler olduğunu öneriyor. Stofan ve ekibi önceki deniz yataklarının olduğu iki kuru alan farkettiler. Bu kuru denizler 475 ve 280 km'lik genişliğinde ve belki de birkaç yüz metre derinliğindedir. Ontario Lacus güney yarımkürede yer alan göl, bir zamanların büyük deniziydi. Pasadena Kaliforniya Teknoloji Enstitüsü'nden Oded Aharonson başkanlığındaki bir başka radar ekibi ise Dünya'nın Güneş çevresindeki dönüşü ile gerçekleşen mevsim oluşumlarını açıklayan Croll-Milankovich döngülerinin bir benzerinin de Titan üzerinde de gerçekleştiğini düşünüyor. Titan'daki bu döngüler kutuplardaki sıvı hidrokarbonların uzun dönemlerde değişime uğramasına neden olur. Bu modele göre Titan'ın güney kutbu en az 50 000 yıl önce geniş denizlerle kaplıydı. Titan denizlerinin her 100 000 yılda bir kutuplar arası yer değiştirdiğini sanıyoruz. Bu kuru deniz yataklarını daha yakından izlemek ve incelemek isterdim diyor Stofan. Cassini ekibi dünya yılı ile altı yıl süren bir Titan mevsiminin, yine Cassini'nin radar görüntülerine bakarak kuzey kutbundaki denizlerin varlığının bir süre daha süreceği sonucuna ulaşıyor. 22 Mayıs 2012'deki görüntülerde ortaya çıkan çörekimsi görüntüler, 2010 yılında kuzey göllerini de etkileyen bir yağmur fırtınasından sonra sahillerde görülen geçici karanlık çizgiler ile oluşmuştur. Cassini-Huygens görevi NASA, ESA ve ASI, İtalyan Uzay Ajansı'nın işbirliği gerçekleştirilmiştir.


Güneş ışıklarının aydınlattığı Titan'ın kuzey kutbu çevresindeki sıvı metan ve etan deniz ve gölleri Cassini ile görüntülendi. Su yerine hidrokarbon sıvısı içeren Titan gölleri, dev uyduda Dünya'daki gibi bir 'hidrolojik çevrim' olduğunun ipuçlarını içeriyor. Titan'ın güney kutbunda büyük bir göl ve birkaç küçük göl olsa da uydunun hemen hemen diğer tüm gölleri kuzey kutbunda bulunuyor. Cassini Titan'ın kalın bulutlarının altında saklanan yüzeyini radarı ile görüntülemektedir. Şu ana kadar Cassini optik ve kızılötesi tayfölçerleri yardımıyla uyduyu uzaktan ya da kısmen görüntüyebilmişti. Önemli ipuçları elde edebilmek için çeşitli etkenler bir araya getirildi. İki yakın uçuş en iyi görüntülerin alınmasını sağladı. Cassini 9 yıl kadar önce Satürn Sistemi'ne vardığında Titan'ın kuzey kutbunda kış başlamıştı. Geçtiğimiz yıl Cassini uyduya yakın geçiş yaptığı sırada kuzey kutbunun neredeyse yağmursuz ve bulutsuz olmasıyla önemli görüntülere ulaşılmıştı. Görüntüler 10, 26 Temmuz ve 12 Eylül 2013 tarihlerinde Titan yakın uçuşu sırasında elde edilen kızılötesi verilerle oluşturulmuştur. Optik renk tayfı üzerine işlenen kızılötesi tayfölçeri ile göl çevresindeki maddenin farklılığı ortaya çıkmıştır. Buna göre Dünya'daki göllerin çevresinde görülen tuz izleri gibi, göl çevresinde buharlaşan maddenin bıraktığı izler görülmektedir. Bunların sıvı metanın buharlaşmasıyla açıkta kalan organik kimyasallar olduğu düşünülüyor. Titan'ın yeşilimsi görünümü altında bu kısımlar kendilerini turuncu renkleriyle gösteriyor. Cassini'nin kızılötesi görüntüleri olmasaydı bölge parlak kısımlar halinde görülecekti. Bu parlaklık elbette göllerden kaynaklanmaktadır. Göller çok farklı şekillere sahiptir. Sıvı nedeniyle çözünen kayaların varlığı arazinin volkanik patlama sonrasında görülen arazi çöktüğünü kanıtlar gibidir. Dünya üzerinde New Mexico'daki Carlsbad Mağaraları gibi bu tip yerler bulunmaktadır. Cassini ekibinden Johns Hopkins Uygulamalı Fizik Laboratuarı'ndan Elizabeth Turtle: Göl ve denizler keşfedildiğinden bu yana bu enlemlerde böylesi yapıları arar olmuştuk. Bölge için alınan her görüntü beraberinde yeni açıklamaları da getirmektedir diyor. 1997'de fırlatılan Cassini 2004 yılından bu yana Satürn Sistemi'ni araştırmaktadır. Araç göreve başladığından bu yana Satürn'ün yılının (yaklaşık 30 yıl) üçte biri kadar zaman geçti ve bu süre içinde kuzey yarıküredeki kış ve yaz mevsimlerini gözledi. NASA'nın Jet İticileri Laboratuarı'ndan Linda Spilker: Titan'ın kuzeyi adeta bir göller bölgesidir. Bu açıdan Güneş Sistemi'nde Dünya'ya benzer özellikler taşıyan ilginç bir cisimdir. Sadece göllerini görmekle kalmayıp mevsim değişimlerini izleyebiliyoruz. Güneş ışıklarının kuzeydeki muhteşem parıltısını hissedip manzarayı görüyoruz. Bunları ise elimizdeki veri setlerini birbirine karıştırarak yapıyoruz diyor.


Titan gölleri kürek çekmek için mükemmel olmasına karşılık sörf yapmak için uygun değil. Yeni bir çalışma Titan göllerindeki dalgaların sadece 1 santimetre yüksekliğe ulaştığını gösterdi. Bu bilgi gelecekte uyduya gönderilecek araçları sakin bir ortamın beklediği anlamına geliyor. Araştırma sonuçları 29 Haziran'da Earth and Planetary Science dergisinde yayınlandı. Titan Satürn'ün en büyük uydusudur ve güneş enerjisini tutabilen ender cisimlerden biridir. Bu da uydunun yaşam için gerekli mekanizmalara sahip olacağını akla getirmektedir. Cassini'nin yolladığı verilere göre Titan azot ve hidrokarbonlarla örülü kalın bir atmosfere sahiptir. Bu nedenle açık kahverenklidir. Bunun yanında radar görüntülerine göre yüzeyi su buzu ve sıvı hidrokarbonlardan oluşmuştur. Titan'da buz volkanlarından püsküren metan ve etan gökyüzünden yağmur olarak düşer ve yüzeydeki gölleri besler. Teksas Üniversitesi Jeofizik Enstitüsünden Cyril Grima: Bir gün Titan göllerine sonda yollarsak rüzgar olmasını istemeyiz. Çalışmamız Titan göllerinde dalgaların çok yüksek olmadığını yani güçlü rüzgarlar oluşmadığını gösteriyor diyor. Titan atmosferi çok karmaşıktır ve karmaşık yaşamsal organik molekülleri sentezlemektedir. Temel moleküllerin daha karmaşık moleküllere dönüşerek sonunda yaşamı oluşturabilecek bir laboratuarı izliyor olabiliriz. Tüm bunların yanında uydunun buzlu kabuğunun altında sıvı okyanus olduğu da düşünülüyor. Araştırma Titan'ın kuzey yarımküresindeki üç büyük göle dayanıyor: Kraken Mare, Ligeia Mare ve Punga Mare. Bunların en büyüğü olan Kraken Mare'nin, Hazar denizinden daha büyük olduğu düşünülüyor. Ekip yaz başlarında Cassini'den gelen radar verileri inceleyerek göllerdeki dalgaların çok küçük, en fazla 1 santimetre yükseklik ve 20 santimetre genişliğe ulaştıklarını hesapladı. Grima'ya göre bunun sebebi verilerin yaz başlarında alınması. Mevsim değişimlerinde daha güçlü rüzgarların etkisiyle daha büyük dalgaların oluşacağını düşünüyor. Titan yüzeyine bir sonda göndermek için Titan'daki iklim değişimlerini bilmek gerekir. Henüz planlanmış bu tür bir görev olmasa da araştırmacılar tarafından yeni proje oluşturma çalışması başladı. Bu çalışmaya göre uydunun yüzeyine en uygun iniş zamanı Titan'ın yaz mevsimi başlarıdır.


NASA'nın Cassini uzay aracı Satürn'ün en büyük uydusu Titan'daki hidrokarbon göl ve denizleri hakkında önemli ipuçları vermektedir. Titan, Dünya'dan sonra Güneş Sistemi'nde yüzeyinde sıvı göl ve denizleri olan ikinci cisimdir. Cassini'nin Titan'a yaptığı yakın uçuşta özellikle uydunun gölleriyle dolu kuzey yarım küresini hedefledi. Uzay aracındaki radarla elde edilen verileri işleyen araştırmacılar bölgenin en ayrıntılı parçalarını birleştirerek büyük bir fotoğrafını elde etti. Görüntü yarıküredeki deniz ve büyük göllerin neredeyse tamamını içermektedir. Daha önceki görüntülere göre daha farklı açı altında alınan yeni görüntülerde, Kraken Mare ve Legia Mare olarak bilinen en büyük iki denizin, çevresindeki göllerle aralarındaki köprüler görülmektedir. NASA'nın Jet İticileri Laboratuarı'ndan Steve Wall: Titan'daki göl ve denizler hakkında bilgi sahibi olmamız, uydunun katı yüzeyiyle, sıvı hidrokarbon ve atmosferdeki gazların arasındaki etkileşimi öğrenmek açısından önemlidir. Bu etkileşim her ne kadar Dünya'daki süreçle benzerlik gösterse de tamamen aynı değildir diyor. Yeni görüntülerde Kraken Mare'nin sanıldığından daha geniş ve karmaşık olduğu görülüyor. Burası yaklaşık 900 kilometre genişlik ve 1800 kilometre uzunluğa sahip. Titan'daki sıvının sadece % 3'ü bu alanın dışında bulunuyor. Yani kuzey yarıküre uydunun adeta sıvı deposu niteliğinde. Cassini araştırma ekibinden Randolph Kirk: Bilim insanları Titan'daki göllerin neden burada olduğunu merak etmektedir. Bu görüntülere göre jeolojik ortam ve kayaların yapısı bölgeyi göllerin kaplamasını sağlamış görünüyor. Nevada ve Kaliforniya'daki Lahontan ve Tahoe göllerinin yüzey çatlaklarından sızarak oluşan prehistorik göller olduğunu biliyoruz. Titan'daki durumda buna benzer olabilir diyor. Daha önce Mars verilerini analiz etmek için kullanılan yöntemle Ligeia Mare'nin yaklaşık 170 metre derinliğe sahip olduğu görüldü. Böylece bilim insanları ilk kez Titan'daki bir gölün derinliğini ölçmeyi başardı. Bu ise sıvının radar sinyalini geçirecek kadar saf olduğu anlamına gelir. Yeni sonuçlar sıvının yeryüzünde doğal gazın bir formu olan metan olduğunu gösterdi. Roma Sapienza Üniversitesi'nden Marco Mastrogiuseppe: Açıkçası gönderdiğimiz radar sinyalinin Ligeia Mare'nin tabanından geri döneceğini düşünmüyorduk. Yaptığımız ölçüme göre göl yeterince derinliğe sahip diyor. Cassini bilim insanları bu veriler eşliğinde Titan'daki toplam sıvı miktarını tahmin edebilecek. Mastrogiuseppe ve Cornell Üniversitesi'nden Alexander Hayes buna dayanarak yaptıkları hesaplamalarda uyduda 9000 kilometreküp hacminde sıvı hidrokarbon bulunduğunu belirledi. Bu miktar yeryüzündeki bilinen petrol rezervlerinin 40 katından fazladır. Cassini Satürn Sistemi'nde mevsim değişimiyle birlikte Titan'ın kuzey yarıküresine yaklaşan yaz mevsimini görmek için sabırsızlanıyor. Görsel telif hakkı: NASA/JPL-Caltech/ASI/USGS


Uzay araçları yaşam için elverişli olacak yapıyı anlamaya yardımcı oluyor. Buna ek olarak da dünya üzerinde çeşitli deneyler yapılabiliyor. Bunlardan biri de Arizona Üniversitesi'nde gerçekleştirildi. Deneyde laboratuar ortamında Titan atmosferinin şartları oluşturularak Dünya'da ortaya çıkan yaşamın ilk izleri arandı. Deney sonucunda Titan'da organik moleküllerin olabileceği belirlendi. Arizona Üniversitesi Kimya ve Biyokimya Bölümü'nden Hiroshi Imanaka liderliğinde gerçekleştirilen deneysel çalışma ile Titan'ın kalın azot atmosferi test edildi. Dünya'nın ilk zamanlarında da böylesi karmaşık organik moleküllerin olduğu ve aynısının Titan'ın başına gelebileceği belirtiliyor. Titan'daki bu kalın azot atmosferinin varlığı aslında hala sırrını koruyor. Titan oldukça ilgi çekicidir. Çünkü azot bakımından zengin atmosferi ve buradaki organik yapı dünyanın yaşam kaynağı hakkında bilgi verebilir. Azot bilindiği üzere yaşamın gerekli bir öğesidir diyor Imanaka. Ancak sadece azot değil. Azotun biyolojik sistemlerin temelini oluşturabilmesi için daha kimyasal ve aktif forma dönüşmesi gerekiyor. Imanaka ve Mark Smith Titan atmosferinde bulunan azot-metan gazını yüksek enerjili morötesi ışınlarla aydınlatarak Titan'ın atmosferinde olduğu gibi azot içerikli organik bileşiklere dönüşmesini sağladılar. Laboratuar tam olarak güneş ışığının Titan atmosferine etkisi göz önüne alınarak tasarlandı. Deney sonucunda gazdan ziyade katı bileşiklerin dibe doğru yöneldiği ortaya çıktı. Titan, organik moleküllerin tüm uyduyu sarması nedeniyle portakal renginde görünür. Bu sis örtüsü içindeki tanecikler yüzeye inerek yaşam için gerekli koşulları oluşturabilir. Her şeye rağmen bilim insanları Titan'ın sis örtüsünün azot içerip içermediğini bilmiyor. Eğer bu taneciklerin bir kısmı azot içerikli organik moleküllerse laboratuar koşullarında gördüğümüz şekilde yaşama olanak sağlayabilir. Bunun için bize yardımcı olabilecek yeni uzay araçları geliştirmeliyiz diyor Smith. Arizona Üniversitesi'ndeki araştırmacılar Titan'ın üst atmosferinin benzerini laboratuarda oluşturdular. Çünkü Cassini morötesi ışıma nedeniyle üst atmosferde azotun organik bileşiklere dönüştüğünü bildirmişti. Tek sorun bu bileşiklerin yüzeye inip inmediği. Paslanmaz çelik bir silindirin içine konulan azot ve metan gazı gelişmiş bir ışık kaynağıyla yüksek enerjili morötesi ışıma altına alındı. Işıma sonucunda oluşan kimyasalların analizi için de bir kütle tayfölçeri kullanıldı. Çok basitmiş gibi görünen bu düzenek aslında oldukça karmaşık. Morötesi ışığın hedefine varması için bir dizi vakum odasından geçmesi gerekir. Deney yaklaşık 1 yıl sürdü. Başlangıçta silindirdeki gazlarda bir değişiklik gözlenmedi. Yani organik bileşik ortaya çıkmadı. Imanaka ve Smith deney düzeneğinde bir yanlışlık olduğunu düşündüler ve sistemi tekrar taradılar. İlginç bir sonuçla karşılaştılar. Silindirdeki azot yok olmuştu. Imanaka: Çok şaşırdık. Azot nereye gitmişti? Sonunda araştırmacılar kütle tayfölçeriyle kahverengi yapışkan bir maddenin silindirin duvarını kapladığını fark ettiler. Imanaka: İşte azot buradaydı. Imanaka ve Smith bileşiklerin bu şekilde üst atmosferde oluştuğunu ve daha sonra Titan'ın yüzeyine düştüğünü düşünüyor. Eğer öyleyse bu yaşamın gerçekleşmesi için önemli bir etken olacaktır. Kaynak: The University Of Arizona


NASA'nın Cassini uzay aracı Satürn'ün en büyük uydusu olan Titan'da Dünya'daki ateş püskürten volkanların tersine buz volkanları olduğunu belirledi. Topografya ve yüzey bileşimi verileriyle Dünya'daki volkanların benzeri ama buz volkanlarının Titan'da da ortaya çıktığı belirlendi. Cassini radar ekibinden Arizona'daki Astrojeoloji Bilim Merkezi'nden jeofizikçi Randolph Kirk: Titan yüzeyinin 3 boyutlu haritalarına baktığımızda Sotra Facula bölgesinde İtalya'daki Etna ve İzlanda'daki Laki volkanlarına benzerlik gösteren buz volkanları olduğunu belirledik diyor. Bilim insanları adına buzlu volkanlarda denilen buz volkanlarının buzlu uydularda da olup olmadığını ve bunların özelliklerini uzun zamandır tartışıyorlardır. Yeraltındaki bir tür jeolojik etkinlik nedeniyle sıcak yerden birden soğuk alan çıkan su ve diğer malzemelerin oluşturduğu karşım buz halinde fışkırmaktadır. Jüpiter'in Io uydusu ve Dünya'daki volkanlar silikat lavı püskürtür. Satürn'ün Enceladus uydusundaki kaplan çizgilerini andıran çatlaklardan dışarı doğru su ve buz fışkırmaları gerçekleşmektedir. Diğer bölgelerde de yoğun malzeme fışkırmaları volkanik tepeler ya da ince çizgiler halinde gerçekleşiyor olabilir. Titan üzerinde geçmişte içinden madde akan ve şimdi kurumuş görünen nehirlerin tortularına bakıldığında bunun nedeninin volkanik süreç olduğuna ilişkin bir açıklama getiriliyor. Sotra'daki 1000 m'ye kadar yükselen buzlu volkanik kraterlerden volkanik çukurlara madde akışı gerçekleşiyor. Tuscon'daki Arizona Üniversitesi'nden gezegen bilimci Jeffrey Kargel: Bu buzlu volkanların uydu üzerinde yer aldığına ilişkin en sağlam kanıttır. Bu buzlu volkanlarının tektonik kökenli olarak yorumlanması son derece basit ama bir o kadar da tutarlı bir açıklamadır. Bu mümkündür diyor. Kirk ve ekibi Cassini'nin yeni ilettiği görüntüleri inceledi. Kirk'ın USGS ekibi topografik harita ile Sotra Facula'nın 3 boyutlu görüntülerini oluşturdu. Cassini'nin görsel ve haritalama tayfölçeriyle balonlu akışın çevrelediği bölgenin yüzeyden farklı olduğu görüldü. NASA'nın Jet İticileri Laboratuarı'ndan Linda Spilker: Buzlu volkanlar güneş sisteminin egzotik yerlerinden bazılarındaki jeolojik güçler hakkında fikir edinmemizi sağlayabilir. Örneğin metanın nasıl oluştuğunu açıklayabilirler diyor. Cassini uzay aracı 15 Ekim 1997'de fırlatıldı ve 7 yıl süren yolculuğunun ardından 2004'te Satürn'e ulaştı. Satürn'ün en büyüğü Titan olmak üzere 60'tan fazla bilinen uydusu bulunmaktadır. Cassini-Huygens görevi NASA, ESA ve İtalyan Uzay Ajansı'nın ortak projesidir. Cassini görevi JPL'in Washington'daki merkezinden yürütülmektedir. Kaynak: NASA-Cassini 3 Yorumlar sana katılıyorum Doğan 🙂 cok guzeL olrdu keşke gidebilsek ama uyduyla bile anca 7 yılda varılmış :S o yerleri gezip görmek ne muhteşem olurdu ya.yeni dünyaları keşfetmek ilginç olurdu doğrusu


1,5 milyar kilometre uzaktaki Satürn'ün Titan uydusunun ayrıntıları Cassini aracı yardımıyla ortaya çıkarılıyor. Titan'ın denizleri Dünya denizlerindeki gibi ortalama bir yükseltide yer alıyor. Yeni çalışma bu denizlerin seviyesinin yükseldiğini ve Dünya'daki gibi daha yüksek bölgelerde yeni göller oluştuğunu gösterdi. Bu bulgu Titan'ın Dünya'ya benzer özelliklere sahip olduğunu gösteren ek kanıttır. Göl, deniz oluşumunu sağlayan ise su değil hidrokarbonlardır. Yeni araştırmaya göre Titan'daki okyanus düzeyi yükselmiş durumda. Buna ek olarak deniz seviyesinden yüzlerce metre yüksek bölgelerde yeni göller oluştuğu gözlendi. Bu tür göl ve denizlere Dünya'da da rastlanır. Örneğin deniz seviyesinden 3700 metre yüksekte olan ve büyük gemilerle gezilebilen olan Titicaca gölü Dünya'daki en yüksek rakımlı göldür. Titan'daki yükselmenin önemi ise Dünya'da görülen akifer sisteminin burada da geçerli olmasıdır. Yüzey altındaki hidrokarbonlar birbirine yakın göller arasında ortak seviye oluşmasını sağlıyor olabilir. Görevi Satürn'e çarparak sonlandırılan Cassini aracının sağladığı verilerin işlenmesi devam ediyor. Bu çalışmada da yeni verilerle oluşturulan güncel topografik harita kullanıldı.


Cassini verilerine göre Satürn'ün en büyük uydusu Titan, güneş rüzgarlarına karşı Venüs, Mars veya kuyrukluyıldız gibi davranıyor. Titan gibi güneşe benzer uzaklıkta olan cisimlerin güneş rüzgarıyla Titan'da görüldüğü gibi etkileşim içinde olabileceği düşünülüyor. Cassini verilerinden elde edilen benzetime göre dev gezegenin manyetik alanı Titan'ın yörüngesine kadar uzanıyor. Buenos Aires Astronomi ve Uzay Fiziği Enstitüsü'nden Cesar Bertucci: Titan'ın güneş rüzgarıyla etkileşimi Mars'taki gibi. Bu durum bizi kesinlikle şaşırttı diyor. Güneş'ten dışarı doğru yayılan yüklü parçacıkların oluşturduğu güneş rüzgarı, gezegenlerin çevresini bir nehir akıntısı gibi sarar. Diğer gezegenleri kuşatan güneş rüzgarının araştırılması atmosferin güneş parçacıklarından nasıl etkilendiğini ortaya çıkarır. Bu etkiler atmosferdeki kimyasal değişimin yanı sıra uzaya madde kaybını da ortaya çıkarır. Titan yörüngesinin % 95'i Satürn'ün manyetosferi içindedir. Ancak Cassini 1 Aralık 2013'de dev uydunun güneş etkinliği nedeniyle Satürn tarafında güçlü bir patlamadan etkilendiğini fark etti. Güneş rüzgarının güçlü dalgası manyetosferin dış kenarındaki Titan'ı içeri doğru itti. Bu da uydunun kızgın ve acımasız enerjik parçacıklarıyla baş başa kalmasına neden oldu. Cassini on yıldır Titan'ı sürekli Satürn'ün manyetosferi içindeyken gözlüyordu. Uzay aracı Titan'da bir manyetik alanın varlığına tanık olmamıştı. Yani Titan'ı koruyan Satürn'ün dev manyetik alanı olmuştur. Ama bu kez Titan bir süreliğine manyetik koruması olmaksızın izlenebildi. Böylece uyduda güneş rüzgarının etkisi gözlenebildi. Dünya'nın manyetik alanı güneş rüzgarlarına karşı atmosferimizi koruyan önemli bir kalkandır. Venüs, Mars ve hiçbir kuyrukluyıldızda böylesi bir küresel manyetik alan yoktur. Güneş rüzgarlarının doğrudan etkilediği bu cisimlerden kuyrukluyıldızlarda uzun kuyruk kısmının oluşum nedeni budur. Şimdi Titan'da da benzer durum gözlendi. Araştırmacılar Titan'ın yoğun atmosferinin kimyasal yapısının oldukça karmaşık olduğunu ve bunda güneş rüzgarının etkin olduğunu düşünüyor. Güneş rüzgarının Güneş Sistemi'nin farklı yerlerindeki çok farklı dünyalardaki etkileşimi benzer sonuçları doğurabilir diyor Bertucci. Bertucci benzer gözlemlerin NASA'nın Yeni Ufuklar aracıyla Pluto için de yapılacağını belirtiyor. Araç bu yıl Pluto'nun yakınından geçecek. Cassini manyetosferi baş araştırmacısı Londra'daki Imperial College'den Michele Dougherty: Yaklaşık on yıldır Satürn yörüngesinde bulunan Cassini aracı verileri birçok sürprizi beraberinde getirdi. Aracın uyduların yakınında geçişleri onlarla ilgili birçok bilgiyi sağlamıştır. Titan geçişleriyle atmosferindeki değişim ve yapısı gibi özellikleri ortaya çıkarılmıştır diyor.


NASA'nın Cassini Uzay aracı, Satürn gezegeninin en büyük uydusu olan Titan'ın yüzeyinde çeşitli karmaşık kimyasal faaliyetler olduğunu bildirdi. Biyolojik olmayan bu tepkime bazı bilim insanlarına göre tamamen kimyasalken bazılarına göreyse ilkel yaşamın kimyasal imzasını taşıyor. Astrobiyologların bir kısmının öne sürdüğü kurama göre Titan'da metan destekli yaşam gerçekleşebilir. Çalışmaya göre atmosferden süzülen hidrojen yüzeyde kayboluyor. Uydunun yüzeyine ilişkin yapılan haritalama çalışmasında hidrokarbonların bol olduğu yerler görünürken aynı zamanda asetilenin az olduğu gözlenmiş. NASA'nın Kaliforniya'daki Ames Araştırma Merkezi'nden Astrobiyolog Chris McKay: Asetilenin varlığı ise metan yaşamı için önemlidir. Çünkü Titan'daki olası metan destekli yaşamın enerji kaynağı asetilen olmalıdır diyor. 2005 yılında Titan'da metan destekli yaşam olabileceği fikri ortaya atılmıştı. Asetilenin az olmasını da bazı bilim insanlarının bu kuramın doğru olduğuna ilişkin kanıt olarak öne sürüyorlar. Onlara göre asetilen hidrokarbonlar tarafından tüketilerek kendilerine enerji sağlıyor. Ama McKay bu sürece hidrojen kaybının da eklenmesi gerektiğini çünkü tüm enerjik mekanizmalarda hidrojen tüketiminin gerçekleştiğini belirtiyor. McKay: Biz Dünya'daki canlıların tükettiği oksijen gibi Titan'da da hidrojen tüketimi olduğunu söylüyoruz. Bugüne kadar metan destekli yaşam biçimi varsayım olarak kabul edildi. Bilim insanları, dünyada sıvı suyu kullanarak metan üreten mikroplar olmasına karşılık tamamen metana dayalı bir yaşam biçimi bulamadılar. Bildiğimiz anlamda yaşamı destekleyen su, soğuk Titan yüzeyinde donmuş halde bulunuyor. (Titan'ın yüzey sıcaklığı -180 C ya da 90 Kelvin derecedir.) Yüzeyde sıvı olabilecek adaylar ise metan ve etan. Her ne kadar sıvı su yaşan için zorunlu olarak kabul edilse de, geniş bir yaşam yelpazesi için bu kadar katı düşünce geçerli değil. Baltimore'daki John Hopkins Üniversitesi'nden Darrell Strobel: Yeni hidrojen verileri ancak metan tabanlı yaşam biçimi tarafından üretilebilir ama bu bile metan yaşamının varlığını kesin olarak kanıtlamıyor diyor. Titan ve Satürn'ün üst atmosferi üzerine çalışan Strobel, Cassini'nin kızılötesi tayfölçer ile iyon ve kütle tayölçerinden gelen verileri değerlendiriyor. Çalışması sonucunda Titan'ın atmosferindeki ve yüzeyindeki hidrojen yoğunluklarını hesapladı. Önceki modellerde hidrojen molekülünün güneş ışığındakli morötesi ışınımla kırılarak asetilen ve metanı açığa çıkardığı düşünülüyordu. Bu da atmosferin düzenli katmanları tarafından yapılmalıydı. Strobel bunun yanlış olduğunu gösterdi. Hesaplarına göre yüzeye 10 000 trilyon trilyon hidrojen molekülü ulaşması gerekiyordu. Bu ise üst atmosferden dışarı kaçan molekül sayısına eşitti. Strobel: Sanki bir hortumla giren moleküller dışarı çıkıyor. Ama hidrojen olmadan kimyasal bir tepkimeden söz edilemez. Bu durumda tepkimenin atmosferin üstinde olması gerekir ki bu da olanaksız diyor. Strobel bu durumda hidrojenin uydunun mağaralarında ya da yer altında depolanıp depolanmadığını sorguladı. Titan yüzeyi çok soğuk olsa da metan için gerekli enerji serbest durumda olup hidrojeni ve asetileni üretebilecek uygun yapıdadır. Tek eksik bir katalizör bulmaktı. Titan'ın yüzeyinde bu enerjiyi sağlayacak bir katalizör element var mıydı? Cassini Bilim ekibinden Roger Clark ise araçtan alınan verileri görsel ve kızılötesi haritaya dökerek inceledi. Bilim insanları Titan'ın atmosferindeki gazların güneş ışığıyla etkileşim içine girerek uydu yüzeyinin asetilen ile kaplı olmasını bekliyordu. Ancak Cassini uydunun yüzeyinde asetilen olmadığını bildirdi. Dahası Cassini Titan'ın yüzeyinde kimliği henüz tesopit edilememiş olan donmuş halde benzen ya da başka bir organik bileşik olduğunu bildirdi. Veriler Titan'ın yüzeyinin milimetreden santimetrelerce kalınlığa kadar bu hidrokarbon buzuyla kaplı olduğunu gösteriyor. Bazı yerlerde ise çok daha kalın. Titan yüzeyindeki metan ve etanın zaman zaman çözünerek göl ve denizleri oluşturan nehirler oluşturduğu da biliniyor. Titan yüzeyinde asetilenin az olması biyolojik olmayan bir açıklamayla verilebilir. Asetilen ayrıca güneş ışığı etkisiyle karmaşık elementleri taşıyan buz kristalleri içindeki kimyasal elementin dönüşüme uğramasıyla da ortaya çıkabilir. Tüm bu çalışmalar yapılırken biyolojik yön en sona bırakılıyor. Kimyasal bir tepkimenin öncelikle doğal yollardan oluşup oluşmayacağı inceleniyor. Yine de bu son bulguların insanı heyecanlandırmamasına olanak yok. Acaba Titan'da yaşam var mı? Acaba metan destekli yaşam mümkün olabilir mi ve evrenin herhangi bir köşesinde bulunuyor mu? Cassini uzay aracı bugünlerde Titan'a 2000 km kadar yaklaşıp yüzeyini görüntülemeyi deneyecek. Bakalım belki bu sefer daha sağlam izler görür ve yeni bir pencere açar. Kaynak: NASA/Solar System 1 Yorum Titan'da ilkelde olsa yaşam bulmak çok önemli. Çünkü evrende yaşam denince hemen kıyameti koparanlara bir cevap gerek. Ayrıca insanoğlunun uzaya çıkışı daha 100 yıl bile olmamışken ve de uzay araştırmaları üvey evlat muamelesi görürken bu kadar kısa zamanda teknolojimize göre epey yol aldık. Keşke bir Türk uzay aracı uzayda ülkemiz için yola çıkıp bizi gururlandırsa. Umarım bu hayal olmaz,gerçekleşir


Satürn ve gezegenlerini izlemekle görevli olan Cassini uzay aracı geçtiğimiz yıl Ağustos ayında gece-gündüz eşitliği yaşayan Titan uydusunun kuzey yarımküresinin yavaş yavaş bahar mevsimine girişini de izliyor. 2004 yılında görevine başlayan araç Titan uydusunu ve bulutlarını düzenli olarak Görünür ve Kızılötesi Tayfölçeri ile izlemeye devam ediyor. Elde edilen 2000 dolayındaki VIMS görüntüsü ise uzun vadede incelenebiliyor. Geçtiğimiz yıl Ağustos ayında gerçekleşen gece-gündüz eşitliği nedeniyle Güneş ışığı Titan'ın ekvatoru üzerinde parlıyordu. Titan'nın yüzeyi soğuk ve burada sıvı su olmamasına karşılık Dünya2ya benzerliği atmosferi ve yüzeyini örten kimyasal yapıdan ve organik moleküllerden kaynaklanır. Titan'daki metan ve etan döngüsü dünyadaki su döngüsüyle benzerlik gösterir. Titan'daki bir mevsim yaklaşık 7 dünya yılı sürmektedir. Rodriguez ve arkadaşları Temmuz 2004 ile Nisan 2010 arasında atmosferde bazı değişiklikleri olduğunu gözledi. Alınan görüntüler bulut hareketliliğinin kutuplarda azaldığını gösteriyor. Bu bölgelerde 2008'den gece-gündüz eşitliğinin oluşumuna birkaç ay kalana kadar güney kutbunda bulutların yoğunlaştığı görülmüştü. Geçtiğimiz 6 yıl boyunca bilim insanları Titan'ın üç farklı bölgesinde kümelenmiş bulutları olduğunu tespit etti: kuzey kutbunda büyük bulutlar, güney kutbunda parçalı bulutlar ve 40 derece güney enleminde dar bir kuşak halinde büyük bulutlar. Rodriguez: Titan'da mevsimsel değişim etkilerini görüyoruz. Ekinokstan hemen önce güney kutbundaki bulutlar yok oldu ve kuzeydeki bulutlar ise inceldi. Bu da güney bölgesinde 10 yıl sürecek olan kış mevsiminin başlamak üzere olduğunu gösteriyor diyor. Kaynak: NASA-JPL


Satürn'deki bahar uydusu Titan'da da nisan yağmurlarını getirmişe benziyor. Satürn Sistemini inceleyen Cassini uzay aracı Titan'ın ekvatoral çöllerine inen metan yağmurlarını görüntüledi. Böylece bilim insanları ilk kez Titan'da düşük enlemlerde yağmur yağdığını görmüş oldular. Cassini yağmur bulutlarının varlığını ilk kez geçtiğimiz yıl uydunun yüzeyinde oluşan koyu bölgeleri gözleyince belirledi. Koyu bölgeler için yapılabilecek en iyi açıklama bu kısımlara yağmur yağarak toprağı ıslatması şeklinde yapılıyor. John Hopkins Üniversitesi Uygulamalı Fizik Laboratuarı'ndan ve Cassini Görüntüleme ekibi üyesi Elizabeth Turtle: Bu gözlemler buzlu uyduda mevsime bağlı hava değişimlerinin gerçekleştiğini gösteriyor. Titan'da tıpkı bir gezegene benzeyen süreçlerin yaşandığını anlıyoruz diyor. Satürn Sistemi'nde Ağustos 2009'da gece-gündüz eşitliği yaşanmış ve bu da dev gezegende mevsim değişimine neden olmuştu. Bir Satürn yılı yaklaşık 30 yıl sürmektedir. Neyse ki Cassini bu değişim sırasında görevi başındaydı. Titan'daki mevsim değişimi, atmosferini ve yüzeyini etkiliyor. Cassini Titan yüzeyinin güneş ışığındaki değişime atmosferi kalın duruma getirerek anında yanıt verdi. Ekvatoral bölgede dolanan yeni bulutlar türetti. Titan'daki bulutlar Dünya bulutlarında bulunan su yerine metan içerir. Bulutlardan yağmur gibi inen sıvı metan yüzeyde gölleri doldurur. Daha önce de Titan'ın kutup bölgelerinden ekvator bölgesine doğru akan sıvı hidrokarbonlardan oluşan yani metan ve etan içerikli göllerin bulunduğu belirlenmişti. Ekvator bölgesi genelde kurak ve çöl olmasına karşılık değişen iklim koşulları nedeniyle bulutların ekvatora baharı getirdiği görülüyor. Bu daha önce ön görülmüş ancak kanıtlamamıştı. Şimdi ise elde olayın bu şekilde geliştiğine ilişkin Cassini kanıtları bulunuyor. Titan'da bahar 27 Eylül 2010 günü ekvator bölgesinde kopan bir fırtınayla başladı. Daha sonraki birkaç ay içinde Cassini Titan yüzeyindeki değişimle ilgili bilgiler elde etti. Bunun sonucunda 500 000 kilometre karelik bir alanın koyu renge dönüştüğü gözlendi. Bilim insanları eski veriler ve diğer araçlarla elde edilen görüntülerle bölgeyi karşılaştırdı. Sonunda yüzeydeki bu ani parlaklık değişiminin nedeninin metan yağmuru olduğu sonucuna ulaşıldı. Gözlemler Titan'daki durumun Dünya'daki tropik iklime benzediği sonucunu doğurdu. NASA'nın Goddard Enstitüsü ve Cassini görüntüleme ekibi üyesi Tony Del Genio: Dünya'da okyanuslar ve tropik bölgeler üzerinde etkili olan tropik iklimin nedeni tropik yağmur ormanlarıdır. Benzer bir durum mevsim değişimi içinde olan Titan için de geçerli olabilir diyor. Dünyada yıl boyunca görülen tropik yağmur bulutları mevsime göre biraz kayar. Titan'da böylesi bulutlar gece-gündüz eşitliğine yakın zamanlarda daha çok yüksek enlemlerde yaygın olarak görülebilir. Görüntüleme ekibi bu düşüncelerinin doğru olup olmadığını Titan'da mevsim bahardan yaza geçerken belirlenebileceğini belirtiyor. Uzay Bilim Enstitüsü'nden ve Cassini Görüntüleme Ekibi üyesi Carolyn Porco:Açıkça Titan'daki gibi karmaşık bir yüzey-atmosfer sisteminde mevsim geçişlerinin nasıl olacağını öngörmek zordur. Bunun Dünya ile ne kadar benzerlik gösterdiğini ise bize Cassini gösterecek. 2 Yorumlar çok heyecan verici bir gelişme.hocam tşk ettik.bu tür bilimsel gelişmeleri paylaştığınız için tüm düşünen beyinler için tşk ettik...:) verdıgınız bılgıler ıcın tesekkurler..bu sıteyı cok sevıyorum sayenızde uzayı tanıma fırsatı buluyoruz ..


Cassini uzay aracı, atmosferi giderek soğuyan Titan'ın güney kutbu üzerinde devasa zehirli bulutun gezindiğini gözledi. Cassini verilerini irdeleyen bilim insanları dev bulutun zehirli bileşik olan donmuş hidrojen siyanürden oluştuğunu belirledi. Hollanda Uzay Araştırmaları Enstitüsü'ne bağlı Leiden Gözlemevi'nden Remco de Kok: Bu keşfi Titan'ın güney yarıküresinin beklediğimizden daha hızlı soğuduğunu göstermektedir diyor. Güneş Sistemi'ndeki diğer uyduların aksine Titan, çoğunlukla azot, az miktarda metan ve diğer benzeri gazlar ile örülmüş yoğun bir atmosfere sahiptir. Ayrıca Güneş'e, Dünya'ya göre on kat daha uzakta olup çok soğuktur. Yüzeyindeki göl ve nehirleri oluşturan metan ve diğer hidrokarbon yağmurları görülmektedir. Satürn ile birlikte Güneş çevresindeki bir turunu 29 yılda tamamlayan Titan'da Dünya'da olduğu gibi mevsimler oluşur. Dört mevsimden her biri yedi Dünya yılı sürer ve güney yarıküredeki son mevsimsel değişim sonbahara geçişin başladığı 2009 yılından itibaren görülmeye başladı. 2012 yılının Mayıs ayında Titan'ın güney kutbu üzerinde birkaç yüz kilometre çapında büyük bir girdap bulutu tespit edildi. Kutup girdabının kuzey kutbuna baharın gelmesi nedeniyle havanın ısınması sonucunda güney yarıküreye aktığı sanılıyor. Bilim insanları bu girdap bulutunun daha sıcak olan Titan yüzeyinden 300 km yüksekte oluştuğunu düşünüyor. Biz bu kadar yüksekte bir bulut görmeyi beklemiyorduk diyor Dr. Kok. Bulutun içeriğini anlamak için Cassini'den gelen zengin veriler incelendi. İnceleme sonucunda Titan atmosferi tarafından yansıyan güneş ışığı tayfında önemli ipucuna rastlandı. Işığın aydınlattığı madde aynı zamanda tayfsal olarak farklı görünümler sergileyen elementlerin ortaya çıkmasını sağlar. Cassini'deki görsel ve kızılötesi tayfölçeri ile atmosferdeki kimyasal bileşikler belirlenir. Böylece Titan'ın farklı noktalarındaki elementlerin dağılım haritasına ulaşılır. Kutup noktalarından atmosfere süzülen ışık diğer kısımlardan gelen ışığa göre önemli farklılıklara sahiptir. Burada hidrojen siyanür moleküllerinin imzasını açıkça gördük diyor Dr. Kok. Azot açısından zengin Titan atmosferinde HCN molekülü az miktarda bulunur. Oldukça soğuk -148 Santigrad derece sıcaklığa sahip atmosferde yoğunlaşmış ve buz haline gelmiş bu molekülleri görmek çok şaşırtıcıdır. İngiltere Bristol Üniversitesi'nden Nick Teanby: Bu sıcaklık değeri elimizdeki kuramsal modellere göre Titan atmosferinin üst kısmının 100 Santigrad derece daha soğuk olması demek diyor. Böylesi düşük sıcaklıkların mümkün olup olmadığını kontrol etmek için elimizde Cassini'nin farklı yüksekliklerdeki sıcaklık değerlerini ölçebilen Tümleşik Kızılötesi Tayfölçeri'nin ilettiği veriler bulunuyor. Ne yazık ki en son yüksekliğe bağlı sıcaklık ölçümü 2012'de yapılmıştı ve araştırmacılar girdabın altı ve üstündeki değerleri tahmin edebilmek için o verilere bakmak zorunda kaldı. Bu verilere göre güney kürede oluşan dev zehirli bulutun oluşması sıcaklığın çok hızlı düşmesi ve atmosferin hızla soğumasını gerektiriyor. HCN gazının yoğunlaşmasını sağlayan bu hızlı soğuma 2009 yılından bu yana gerçekleşen mevsimsel değişimle birlikte, güneye kayan soğuk geniş hava kütlelerinin hareketinin bir sonucudur. Bu moleküller kendi dalga boylarında parlama yaparak süreç içerisinde çevrelerindeki havayı soğutmuş olmalı. Bu soğumaya katkı sağlayan diğer bir unsurda güney yarıkürenin yeterli güneş ışığı alamaması. ESA Cassini-Huygens projesi bilim ekibinden Nicolas Altobelli: Bu sonuç Titan atmosferindeki hala hava ve atmosfer dinamikleriyle ilgili yeni şeyler öğrendiğimizi gösteriyor. Cassini ile birlikte önümüzdeki yıllarda da Satürn ve uydularındaki mevsim değişimlerini izlemeyi sürdürdükçe daha çok şeyler keşfedeceğiz diyor. ESA/Cassini-Huygens