Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, ormanın derinliklerinde, bir ağacın kovuğunda yaşayan küçük bir sincap varmış. Bu sincabı diğer sincaplardan ayıran bir de özelliği varmış. O bütün hayvanların dilinden anladığı gibi, birde insanları anlayabiliyor ve onların dilinden konuşabiliyormuş. Bu özelliği doğuştan olduğu içinde ormandaki hiçbir hayvan onun bu özelliğinin nereden geldiğini merak etmemiş ve mutlu mesut hep beraber ormanda yaşamaya devam etmişler. Hatta arada ormana gelen misafirlerle hayvanlar arasında iletişim kurmakta çok eğlenceli oluyormuş. Fakat bir gün ormanda kötü bir şeyler olacağını hisseden sincap, bütün arkadaşlarına haber vererek herkesin yuvasında kalmasını ve dikkatli olmasını istemiş. Sincap ve arkadaşları korku içinde beklemeye başlamışlar. Çünkü bugüne kadar hisleri onu hiç yanıltmamış. Bütün gün beklemişler fakat ters giden hiç bir şey olmamış, her şey yolundaymış, tam küçük sincap yanılmışım diye düşünmeye başlamış ki birden hava kararmış, şimşekler çakmış ve arkasından da çok şiddetli bir yağmur başlamış. O kadar şiddetliymiş ki yağmur göz gözü görmüyormuş. İşte tam da o sırada gökten bir ateş topu ormanın içine doğru yuvarlana yuvarlana hızla düşmüş. Arkasından da büyük bir patlama sesi duyulmuş. Neyse ki yağmurun da etkisi ile yangın çıkmadan ateş topu kendiliğinden sönmüş. Sincap ve arkadaşları merakla yağmurun dinmesini beklemişler. Yağmur bütün gece yağmış ve ancak sabaha karşı dinmiş. Sabah olup güneş çıkınca bir önceki geceden eser kalmamış. Ormandaki bu sükunet sincap ve arkadaşlarının merakını dindirememiş ve toplanıp hep beraber düşen ateş topunu aramaya çıkmışlar. Aramışlar, taramışlar sonunda ateş topunu bulmuşlar. Fakat gördükleri şey karşısında şaşkına dönmüşler. Ateş topu sandıkları şey aslında bir helikoptermiş. Dün geceki şiddetli yağmur, fırtına helikopterin düşmesine sebep olmuş. Sincap ve arkadaşları helikopteri incelerken içerisinde yaralılar olduğunu fark etmişler. Tamda o sırada telsizden bazı sesler gelmeye başlamış. Sincap hemen telsizi bulmuş ve konuşmaya başlamış. Merhaba ben sincap dün gece buraya helikopter düştü. İçinde yaralılar var ben ve arkadaşlarım ilk yardımı yapıyoruz ama sizin de bir an önce buraya ulaşmanız lazım demiş. Telsizi dinleyenler çok şaşırmış ve hemen helikopterin bulunduğu yere yardım göndermişler. Bu arada Sincap ve arkadaşları da yaralılara ilk müdahaleyi yapmışlar. Kurtarma ekibi geldiğinde, karşılarında konuşan bir sincap gördüklerinde çok şaşırmışlar. Sincap ve arkadaşlarına teşekkür etmişler, oradan ayrılmışlar. Daha sonra gazeteler günlerce sincap ve arkadaşlarından bahsetmiş, konuşan sincabı kahraman ilan etmişler. Hatta ormanda bir tören hazırlayıp sincap ve arkadaşlarına madalya takmışlar. Artık ormanın derinliklerinde konuşan madalyalı bir sincap olduğunu bütün çocuklar öğrenmiş. Uzun masal okumayı seviyorsanız Uzun Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde yavru bir balık varmış. Denizin mavi sularında salınır yüzmenin keyfini çıkarıyormuş. Bu küçük balığın adı Martin miş. Martin'in bir çok da arkadaşı varmış, hepsi ile oyunlar oynar eğlenceli vakit geçirirmiş. Günlerden bir gün Martin arkadaşı deniz yıldızını oyun oynamak için evine çağırmış. Deniz yıldızı arkadaşının teklifini kabul etmiş ve Martin'in evine gitmiş. Deniz yıldızı küçük balığın odasına girince gözlerine inanamamış. Çünkü Martin'in çok fazla oyuncağı varmış. Denizin altında hiç bir yavru hayvanın o kadar çok oyuncağı olduğunu tahmin etmiyormuş. Deniz yıldızı önce arabaları eline almış ama Martin Onlar benim en sevdiğim arabalarım demiş ve elinden almış. Deniz yıldızı daha sonra legoları almış ve Martin koşarak Legolarımla benden aşka kimse oynayamaz demiş. Deniz yıldızı Peki diyerek en son eline boya kalemlerini almış ve Martin Onlar bana dedemden hediye diyerek deniz yıldızının elinden almış. Küçük deniz yıldızı daha fazla dayanamamış Madem hiç bir oyuncağınla oynatmayacaktın neden beni çağırdın. Ben evime gidiyorum demiş ve hızlı kapıdan çıkıp evine gitmiş. Martin arkadaşının gitmesine üzgünmüş ama oyuncaklarını vermediği için üzgün değilmiş. Bir kaç gün sonra küçük balık ve küçük deniz yıldızı parkta karşılaşmış. Bu sefer deniz yıldızı oyuncaklarını getirmiş Martin getirmemiş. Martin arkadaşının oyuncaklarına bakmış ve onda olmayan bir çok oyuncağın olduğunu görmüş. O da oynamak istemiş ama kendi yaptığı hata yüzünden deniz yıldızından oyuncaklarını isteyememiş. Deniz yıldız durumu anlamış ve oyuncaklarını Martin'e uzatmış Beraber oynamayacaksak oyuncakların ne önemi var ki demiş ve Martin arkadaşını üzdüğü için bir kez daha pişman olmuş. O gün evde yaptığı hatadan dolayı arkadaşından özür dilemiş. Bir daha hiç kimseden oyuncaklarını sakınmamış. Bu masal da burada bitmiş.


Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde kalbur saman içinde mavi bir denizde yaşayan bir sürü balık varmış. Bu balıkların rengi hep aynıymış, parlak mavi. Bu balıklar, sadece kendi renginde olan balıklarla arkadaşlık yapıyorlarmış, diğer renkte ki balıklarla hiç oyun oynamıyorlarmış. Günlerden bir gün mavi balıkların yanına kırmızı bir balık gelmiş. Ama mavi balıklar, kırmızı balığı aralarında istememişler ve onunla arkadaşlık kurmamışlar. Kırmızı balık da tek başına yaşayamaya başlamış. Daha sonra mavi balıkların yanına bir kaç sarı balık gelmiş. Sarı balıkları gören mavi balıklar onları da yanlarından kovmuşlar. Sarı balıklar da kırmızı balığı yanına gitmişler ve onunla arkadaş olmuşlar. Bir kaç gün sonra turuncu renkte bir kaç balık gelmiş. Yaramaz mavi balıklar onları da kovmuş. Turuncu balıklar da sarı ve kırmızı balıkların yanına gitmişler. Yeşil balık, mor balık, pembe balık derken renkli balıkların sayısı gittikçe çoğalmış. Bunu fark eden mavi balıklardan biri Arkadaşlar, denizlerde sadece biz varız sanıyorduk ama görüyorum ki bizim kadar başka renkte balıklarda var. Sanırım onlara haksızlık ettik demiş. Diğer mavi balıklar da arkadaşlarına hak vermişler ve yaptıkları ayıbı düzeltmek için, renkli balıkların yanına gitmişler. Mavi balık Arkadaşlar biz sizden özür dilemek istiyoruz. Renkleriniz farklı diye sizleri aramıza almak istemedik. Ama görüyoruz ki sizlerde bizler kadar çoksunuz ve birbirimizi ayrıştırmamız gerek. Lütfen bizi affedin demiş. Renkli balıklar, mavi balıkları affetmişler ve arkadaş olmuşlar. O günden sonra beraber güzel vakit geçirmişler, masal da burada bitmiş. Kısa masal okumayı seviyorsanız Kısa Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde içinde kalbur saman içinde uzak bir ülkede, sahilde yaşayan bir kedi ailesi varmış. Bu ailenin Mıncık adında yavrusu varmış. Mıncık, her gün balık ve peynir yermiş ama hiç doymazmış. Annesi ve babası Mıncık'a sürekli uyarıda bulunuyormuş ama Mıncık ailesini hiç dinlemiyormuş. Günlerden bir gün Mıncık sahilde yürürken, yakınlardan gelen balık kokusu almış. Hemen etrafında balıkları aramaya başlamış. Ama görünürde hiç balık yokmuş. En iyisi kokuya doğru gideyim diye düşünmüş ve gözünü kapatıp, kendisini kokunun geldiği yere doğru bırakmış. Gözünü açtığında, denize yanaşmış bir sandal görmüş. Bu sandalın içi balık doluymuş. Ağzı sulanan Mıncık, hemen sandala atlamış. Tam balıkları yemeye başlayacakken babasının sözleri aklına gelmiş Dışarıda bulduğun hiç bir şeyi yememelisin Mıncık. Küçük kedi babasının sözlerini hatırlayınca balıkları yemekten vazgeçmiş. Tam sandaldan inecekken, sandal denize açılmış. Mıncık çok korkmuş ve yardım istemeye başlamış. Sahildeki insanlar Mıncık'ın sesini duymuşlar ve ona yardım etmeye karar vermiş. İçlerinden birisi yüksek sesle bir ıslık çalmış ve sandalın sahibi kıyıya bakmış. İnsanların el kol yaptığını görünce, bir şey olduğunu düşünüp karaya geri dönmüş. O sıra da Mıncık sandaldan, kıyıya atlamış. Sandalın sahibi ne olduğunu anlayınca denize geri dönmüş. Mıncık karaya inince hemen anne ve babasına sarılıp, insanlara teşekkür etmiş. Baba kedi Mıncık, senin sandalda ne işin vardı? diye sormuş. Mıncık Sahilde dolaşırken balık kokusu aldım ve sandaldan geldiğini fark ettim. İçine girdim, tam balıkları yiyecekken senin sözlerini hatırladım babacığım. Balıkları yemekten vazgeçip iniyordum ki sandal açılmaya başladı demiş. Anne kedi ve baba kedi, Mıncık'a daha dikkatli olması gerektiğini ve yanlarından çok uzağa ayrılmaması gerektiğini hatırlatmışlar. Mıncık, bundan sonra ailesinin sözünü dinleyeceğine, dışarıda bulduğu hiçbir şeyi yemeyeceğine ve uzaklaşmayacağına dair söz vermiş. Masal da burada bitmiş. Çocuklarınız sıkılmasın, masallar kısa olsun derseniz Kısa Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde develer tellal, pireler berber iken ben annemin beşiğini tıngır mıngır sallar iken ormanın birinde yaşayan bir çok hayvan varmış. Bu hayvanlardan biri de yavru zebraymış. Yavru Zebranın adı da Çizgili'ymiş. Çizgili oyun oynamayı çok severmiş. Ama bir kötü huyu varmış ki odasını hiç toplamazmış. Bu da annesini ve babasını çok üzermiş. Günlerden bir gün Çizgili arkadaşı zürafanın evine gitmiş. Odaya girdiğinde, odanın çok toplu olduğunu görmüş. Merakla sormuş Arkadaşım bu odayı sen mi topladın? diye sormuş. Zürafa büyük bir gururla Evet ben topladım demiş. Çizgili arkadaşının bunu başarmasına çok şaşırmış. Çünkü kendisi odasını toplamayı hiç denememiş. O yaptıysa bende yaparım diye düşünmüş. Çizgili ile arkadaşı oyunlarını oynamaya başlamışlar. Oda o kadar çok dağılmış ki Çizgili, arkadaşının bu odayı nasıl toplayacağını merak ediyormuş. Oyunları bittiğinde Çizgili eve gitmesi gerektiğini söylemiş. Zürafa da Oyunumuzu oynadık ve odayı fazlasıyla dağıttık, bana yardım etmeye ne dersin? diye sormuş. Çizgili bu teklifi kabul etmiş. ve iki arkadaş başlamışlar odayı toplamaya. İkisi bir olunca oyuncaklar çok çabuk yerine konmuş ve şimdi oda tertemizmiş. Çizgili odaya dönüp baktığında kendisi ile gurur duymuş hemen eve gidip kendi odasını toplamak istemiş. Eve gittiğinde hemen odasına gitmiş ve kapıyı kapatmış. Odasını toplamış, masasını silmiş, hatta yerleri bile süpürmüş. Odasını toplamanın gurur ile annesini çağırmış. Anne zebra odanın yeni halini görünce gözlerine inanamamış. Çizgili Bugün arkadaşıma gittiğimde odasını kendi topladığını gördüm ve bu bana cesaret verdi. Bende eve gelip hemen odamı toplamak istedim. Beğendin mi? diye sormuş. Anne zürafa oğlunu kucaklayarak tebrik etmiş. Çizgili o günden sonra odasını sürekli toplamış, hiç dağınık bırakmamış. Masal da burada bitmiş.


Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde kalbur saman içinde ormanda yaşayan Loya adında bir ayı varmış. Loya, herkesle çok iyi anlaşan, ormanı korumaya çalışan bir ayı imiş. Loya, nehirde yüzmeyi de çok severmiş. Her gün nehre gider, suda yüzer, balıklarla oynarmış. Günlerden bir gün Loya, evinden çıkmış ve nehre doğru yürümeye başlamış. Yolda gördüğü herkese selam vermiş, hal hatır sormuş, yoluna devam etmiş. Nehrin kenarına geldiğinde gözlerine inanamamış. Çünkü, nehrin suyu mavi-yeşilden, kahverengine dönmüş. Her tarafa da çok kötü kokular yayılmış. Balıkların hepsi Loya, bir şeyler ters gidiyor, bize yardım etmelisin diye seslenmişler. Loya, bunun geçici bir sorun olduğunu düşünmüş ve mağarasına geri dönmüş. Ertesi gün sabahın erken saatlerinde tekrardan nehre dönmüş ve suyun renginin hala kahverengi olduğunu görmüş. O kötü koku da daha çok artmış. Loya, artık bir şeyler yapması gerektiğini anlamış ve nehrin etrafını yürümeye başlamış. Çünkü suyun nereden başladığını bulması gerekiyormuş. Böylelikle, nehrin kirlenmesine sebep olan şeyi bulabilirmiş. Loya, yürürken bir kaç arkadaşını görmüş ve onlara durumu anlatmış. Bu sorunun ormanda yaşayan tüm hayvanların bilmesi gerektiğini söylemiş. Bunu duyan kuşlar uçarak orman sakinlerine haber vermiş. Kısa süre içinde bütün hayvanlar nehre akın etmişler. Loya, zürafa ve zebra da nehrin başladığı alana doğru yürümeye devam etmişler. Uzunca bir yol yürüdükten sonra nehrin kaynağına varmışlar ve ormanın derinliklerinden dumanlar çıktığını görmüşler. Ormanın yandığını düşünen Loya, zürafa ve zebra koşarak dumanın olduğu yere gitmişler ama onları yangın değil küçük bir fabrika karşılamış. Hayvanlar bunun ne olduğunu bilmiyorlarmış sadece içeriden gelen insan seslerini duymuşlar. Hemen saklanmışlar ve aralarında konuşup geri dönmeye karar vermişler. Olanı biteni arkadaşlarına ve bilge maymuna anlatmak istemişler. Hızla ormana dönen hayvanlar, arkadaşlarına gördüklerini anlatmışlar. Bilge maymun O gördüğünüz şey bir fabrika, demek ki atıklarını nehre boşaltıyorlar ve nehri kirletiyorlar. Bunu önlemeliyiz çocuklar, yoksa kısa sürede orman yanmaz hale gelecek. Ben çok sevdiğim bir arkadaşıma ulaşacağım ve bu sorunu çözeceğim demiş. Bütün hayvanlar Bilge maymundan haber beklemeye başlamışlar. Bilge maymun, ormanın derinliklerinde, küçük bir kulübe de yaşayan, orman koruyucusu adında bir insan tanıyormuş. Hemen gidip durumu ona anlatmış. Orman koruyucusu Merak etme Bilge maymun ben bu işi hemen çözeceğim demiş ve fabrikaya gitmiş. Fabrikanın sahibine yapılan işin kötülüklerinden bahsetmiş ve sorunu çözmesini söylemiş. Fabrika sahibi özür dileyerek atıkları nehre dökmeyi bırakmış ve fabrikayı ormandan taşımaya karar vermiş. Bir kaç gün sonra fabrika taşınmış. Loya ve arkadaşları nehrin kenarına gitmişler ve suyun renginin düzelmeye başladığını, kokunun ise azaldığını görmüşler. Hepsi çok mutlu olmuşlar. Orman koruyucusuna ve Bilge maymuna teşekkür etmişler. Loya'nın önderliğinde ormanı kurtaran hayvanlar, Loya'yı orman koruyucusu seçmişler. Loya, Bilge maymun ve diğer hayvanlar mutlu hayatlarına geri dönmüşler, masal da burada bitmiş. Uzun masal okumayı seviyorsanız Uzun Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellal iken, pireler berber iken, ben annemin beşiğini tıngır mıngır sallar iken ülkenin birinde bir padişah yaşarmış. Bu padişahın 3 tane kızı varmış. Bir gün bu üç kızını karşısına almış ve sormuş söyleyin bakayım kızlarım beni en çok hanginiz seviyorsunuz? demiş. Kızlarından biri babacığım ben seni bal kadar seviyorum demiş. Diğer kızı ben seni şeker kadar seviyorum demiş. Üçüncü kızı ise düşünmüş taşınmış babacığım ben seni tuz kadar seviyorum demiş. Bunu duyan padişah iki kızının onu çok sevdiğini, üçüncü kızının ise onu hiç sevmediğini düşünmüş ve onu saraydan kovmuş. Yıllar gelmiş geçmiş saraydan kovulan kız başka bir ülkenin sarayı'nın mutfağında çalışmaya başlamış. Bir gün o saraya babasının geleceğini duymuş, sarayda yoğun bir hazırlık başlamış. Padişahın sevdiği bütün yemekler hazırlanıyormuş. Kızın aklına bir fikir gelmiş, babasının sevdiği yemekleri en güzel şekilde hazırlayan aşçıya durumu anlatmış ve yemeklerin tuzunu kendisine bırakmasını istemiş. Durumu öğrenen aşçı, baba kızın küs olmasına üzülmüş ve kızın isteğini kırmamış. Padişahın kızı da hazırlanan yemeklerin hiç birinin içine tuz koymamış. Padişah o gün sarayda çok güzel ağırlanmış, akşam olup da sofralar kurulunca masa padişahın sevdiği yemeklerle donatılmış. Padişah iştahla sofraya oturmuş ve önüne gelen yemeklerden yemeye başlamış. Fakat hiç biri göründüğü kadar lezzetli değilmiş, çünkü içinde hiç tuz yokmuş. Padişah sinirlenmiş ve çağırın bana bu yemekleri yapan aşçıyı demiş. Aşçı padişahın huzuruna çıkmış efendim yemekleri ben hazırladım, fakat tuzlarını ben koymadım yardımcım koydu demiş. Bu sefer padişah daha da sinirlenmiş ve hemen bana yardımcını çağır demiş. Aşçı yardımcısı olan padişahın kızını çağırmış, padişah kızını karşısında görünce çok şaşırmış ve o an anlamış ki aslında kızı onu çok seviyormuş, çünkü yediği yemeklerin görüntüsü çok güzel olmasına rağmen tuzu olmadığı için hiç lezzet almamış ve kızını orada affetmiş. Tekrar saraya almış o günden sonra da onu en çok sevenin o kızı olduğunu düşünmüş.


Gülperi pencerenin önüne oturmuş, karşıdaki erik ağacının dallarında oynaşan kuşları izliyormuş. Hava çok sıcak olduğu için annesi dışarıya çıkmasına izin vermemiş. O da oyuncaklarıyla yalnız başına oynamaktan sıkıldığı için pencerenin önünde güneşin evine gitmesini bekliyormuş. Çünkü annesi ona, akşamüstü hava serinleyince sokakta oynayabilirsin demiş. Kuşlar daldan dala atlayıp cıvıldaşırlarken sonra birden bire kar yağmaya başlamış. Gülperi bu durum karşısında çok şaşırmış, ağustos ayında nasıl olur da kar yağar ki diye düşünerek, annesine sormadan sokağa atmış kendini. Sokağa çıktığında bir de ne görsün? Yağan kar değil, patlamış mısırmış. Bu duruma sadece Gülperi değil herkesler şaşırmış. Şemsiyelerini kapan sokağa fırlamış. Şemsiyeleri ters çevirerek patlamış mısır biriktirip evlerine götürmüş. Şemsiyeler dolup taştıktan sonra da kovalarla toplamışlar patlamış mısırları. Bazı çocuklar ise ağaçların dallarından, bahçe duvarlarının ve arabaların üstünden topladıkları patlamış mısırları yiyorlarmış tadını çıkara çıkara. Patlamış mısır yağmuru yarım saat kadar devam etmiş ve bütün kasaba bembeyaz olmuş. Kış aylarına hazırlık için yiyecek biriktirme telaşıyla koşuşturan karıncalar, yuvalarına avuç avuç patlamış mısır taşımışlar. Gülperi yeteri kadar patlamış mısır topladığından emin olunca eve geri gelmiş. Televizyonun karşısında uyuyakalan annesi bütün bu olan biteni görememiş tabi. Annesini uyandırarak heyecanla olanları anlatmış. Annesi böyle bir şeyin olamayacağını düşünmüş ve Kızım sen yanlış görmüşsündür. Güneşe çıkıp benden izinsiz oyunlar oynayınca gözlerin kamaşmıştır tabi seni yaramaz demiş. Gülperi annesine pencereden dışarıya bakmasını söylemiş sonra. Annesi bütün sokakların, evlerin çatılarının, arabaların üstlerinin, ağaçların dallarının patlamış mısırlarla örtüldüğünü görünce gözlerine inanamamış. Gülperi sonra heyecan içinde başka bir kasabada oturan kuzenini aramış. Onların kasabasına da patlamış mısır yağmurunun yağıp yağmadığını sormuş. Ama kuzeni Ayperi'nin oturduğu kasabaya hiç patlamış mısır yağmadığını öğrenince üzülmüş. Sonra Ayperi'ye, Sen hiç merak etme olur mu? Ben zaten çok fazla patlamış mısır topladım. Hepsini benim yemem mümkün değil. Hem yarın günlerden pazar. Annem ve babamla size geliriz, gelirken de patlamış mısırlardan sana da getiririz demiş. Ayperi bunu duyunca çok mutlu olmuş. Hem kuzenini göreceği, hem de gökyüzünden yağan patlamış mısırlardan yiyebileceği için çok sevinmiş.


Elindeki elma dolu sepetiyle merdivenden aşağıya doğru iniyordu yavaş yavaş. Birdenbire ayakları birbirine dolandı ve merdivenden yuvarlanıverdi sekiz. Bütün elmaları sağa sola saçıldı. En alt basamakta oturan toplama, Gel beraber toplayalım dökülen elmaları dedi. Sen şu aşağıya düşen 4 elmayı topla, ben de basamaklarda kalan 4 elmayı toplarım diye de ilave etti. Birlikte topladılar elmaları ve sepetini koluna takan sekiz, toplamaya teşekkür ederek yürümeye başladı sonra. Otobüs durağına vardığında ise çıkartmanın da otobüs beklediğini fark etti. Artık dizlerinin acısı geçmiş, gözyaşları dinmişti ki çıkartma onu görünce dayanamadı ve bir ısırık aldı yanağından. Koşa koşa duraktan uzaklaşan dört artık dört de değildi. Üç olmuş olmanın verdiği üzüntüyle gördüğü ilk taksiye atladı ve hemencecik eve gidip televizyon izlemek istedi. Yanında hiç parası yoktu. Bu yüzden taksiden inerken ise sadece ikiydi. Kendi evinin önündeki çitleri onaran komşusu çarpma, ıslık çalıp şarkılar söylerken oldukça neşeliydi. Ellerindeki çekici ve çivileri yere bıraktıktan sonra, üzüntüden iki büklüm olan komşusuyla paylaşmak istedi bu neşesini. Sonra onu 5'le çarpıverdi bir anda. 8 olarak çıktığı evine 10 olarak girerken, Dağılanları birlikte toplamalı, bizi üzenlerden kaçarak uzaklaşmalı ve hayatımızdan çıkartmalı dedi. Acılar bölüşünce azalır, mutluluklar da çarpınca çoğalır diye kendi kendine söylendi. Çarpmaya teşekkür edip gülümsedi. Çünkü gülümsemek çok güzeldi.


Bir zamanlar, bir çiftlikte sevgi dolu bir horoz yaşarmış. Her sabah erkenden çiftlikteki hayvanların hepsini uyandırıp güneşin doğuşuyla birlikte ötüşmeye başlarmış. Hayvanların çoğu horozun bu ötüşünden rahatsız olur, bazıları ise horozun sesini severlermiş. Ancak horoz, hiç kimseden ötüşünü kesmemiş ve her sabah ilk işi ötmek olmuş. Bir gün, çiftlikteki hayvanlar arasında bir yarışma düzenlenmiş. Yarışmada her hayvanın bir yeteneği ölçülecekmiş ve en iyi sonucu alan hayvan ödül kazanacaktı. Sevgi dolu horoz, yarışmada ötmekten başka bir yeteneği olmadığını düşünerek üzülmeye başlamış. Yarışma günü gelince, horoz diğer hayvanların performanslarını izlemiş. İnekler süt vererek, atlar koşarak, tavuklar yumurta yumurtlayarak, köpekler kovalayarak en iyi performansları sergilemişler. Horoz ise ötmekten başka bir yeteneği olmadığını düşünerek umutsuzca yarışmayı izlemeye devam etmiş. Sonunda sıra horoza gelmiş. Horoz, gözleri dolu dolu, tüm kalbiyle ötmüş. Diğer hayvanlar horozun ötüşüne kulak vermiş ve kalpleri sevgiyle dolduğunu hissetmişler. Horozun ötüşü, diğer hayvanların kalplerini açmış ve tüm hayvanlar sevgi dolu bir ortamda birleşmişler. Horoz, diğer hayvanların sevgisi ve takdiriyle büyük ödülü kazanmış. Bu olay, horozun ötüşünden rahatsız olan hayvanların bile horozu sevmesini sağlamış. Horozun sevgi dolu ötüşü, diğer hayvanların kalplerini açmış ve birbirlerine daha çok bağlanmalarını sağlamış. Horoz, bir yetenek olarak ötmekten öte, sevginin gücünü keşfetmişti. Tüm hayvanlar, sevginin gücünün ne kadar büyük olduğunu anlamışlar ve artık horozun ötüşüne daha fazla saygı göstermeye başlamışlardı.


O gün Ayşe annesine yardım etmek için çatı katına çıkmış. Annesi ile birlikte çatı katını temizleyip oradaki kullanılmayan eşyaları düzenlemek, lazım olmayanları ihtiyaç sahiplerine vermekmiş niyetleri. Ayşe daha önce hiç çatı katına çıkmadığı için çok heyecanlıymış. Ayşe'nin annesi birkaç gündür oradaki eşyalardan bahsediyormuş. Eski fotoğraflar, eşyalar, kıyafetler. İşte o an! Ayşe'nin annesinin kapıyı açmasıyla, içeriden gelen o koku hiçte yabancı değilmiş. Eski kitap kokusunu andırıyormuş. Ayşe'nin ilk gözüne çarpan camın önünde duran sallanan sandalye olmuş. Hemen koşmuş oturmuş ve başlamış sallanmaya. Annesinin dolan gözlerini fark ettiğinde oturduğu sandalyenin annesi için önemli olduğunu anlamış. Annesi o sandalyenin babasının sandalyesi olduğunu ve evlerinin balkonunda babasının son zamanlarını o sandalyede oturarak geçirdiğini söylemiş. Ayşe daha sonra önünde duran valizi açmak için annesinden izin istemiş. Açtığı valizde annesinin sararmış gelinliği, gelin çiçeği, nikah şekeri, düğün davetiyesi ve düğünde çekilmiş fotoğraflar çıkmış. Ayşe uzun bir zaman valizin başında oturup annesinin anlattığı düğün anılarını dinlemiş. Annesi o kadar güzel anlatıyormuş ki Ayşe düğünü yaşar, annesi ve babasını dans ederken görür gibiymiş. İşte tam o sırada karşıda duran çok güzel bir şapka görmüş. Annesi ile göz göze gelince annesi başlamış anlatmaya bir taraftan da şapkayı Ayşe'nin kafasına takıyormuş. Bu şapka anneannenin sihirli şapkası, yani ben öyle zannediyordum demiş. Ben küçüktüm ve bu şapkayı zaman zaman annemin odasından alır evin içinde takardım. Anneannen de her seferinde benim görünmez olduğumu söyler ve bende bunu gerçek sanarak görünmezlik oyunu oynardım. Ayşe ve Annesi havanın karardığını fark ettiğinde bu odanın anılarla dolu olduğunu bundan sonra sık sık anıları tazelemek için çatı katına çıkmaya karar vermişler. Anneannenin sihirli şapkası artık Ayşe'nin olmuş ve zaman zaman annesiyle görünmezlik oyunu oynamışlar.


Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; pireler berber, develer tellal iken, ben anamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken bir küçük kız ve onun anneannesi varmış. Bu küçük kız anneannesi ile vakit geçirmeyi çok severmiş. Anneannesinin evindeyken hep yemek odasında ya da mutfakta oynardı. Çünkü anneanne hep onun yanında olmasını ister ve Aylin'e şöyle dedirdi: Ben yemek pişirirken veya örgü örerken yanımda kalmalısın. Çünkü büyükannenin yatak odasında büyülü bir şey vardı. Büyükannenin odası farklıydı. Her yer pembe ve kahverengiydi ve Aylin'in annesinin odasından farklı kokuyordu. Duvarda bir inci kolye, şifonyerin üzerinde bir sürü fotoğraf, çeşit çeşit kutu vardı. Aylin bir gün dayanamadı ve anneannesinin izni olmadan odasına girdi. Odayı inceledi her yere baktı kutuların hepsini açtı. Odada bulunan en küçük kutuda pembe bir şeker buldu. Bu şeker çok güzel kokuyordu ve Aylin dayanamadı şekeri hemen yedi. Bu şeker sihirli bir şekerdi. Hem de büyümek için kullanılan bir şeker. Aylin birden büyüdü büyüdü ve çok uzun boyu oldu. Boyu odanın tavanına kadar uzandı. Bu kadar büyük olmak ne garipti! Aylin ellerine ve bacaklarına baktı; başını çevirdi, sağa, sola, aşağı, odada ki her şey şimdi ne kadar küçük görünüyordu! Aylin daha sonra yürümeye başladı. Aniden ayağı takıldı ve ayağını incitti ve birden büyükannesinin yatağına düştü! Aylin bu kadar büyümüşken, biri nasıl o odaya girebilirdi ve Aylin'i düştüğü yerden kaldırabilirdi ki? Bu sırada büyükanne ona seslendi: Aylin, Aylin, neredesin? Buradayım büyükanne, yatak odasındayım! dedi Aylin, ama büyük bir çocukken sesi farklıydı: Büyükannenin tanımadığı büyük bir ses haline gelmişti. Büyükanne Sen Aylin değilsin, bu senin sesin değil! Şeker büyücüsü sen misin? Torunumu nereye sakladın? diye sorular sormaya başladı. Büyükanne, benim! Gel de gör, odandayım! . Büyükanne yatak odasına koştu ve çok uzun boylu olan Aylin'i gördü. Aylin, ne yaptın? dedi büyükanne. Küçük kız utanarak Kutudaki pembe şekeri yedim dedi... Büyümek için şeker olduğunu bilmiyordum!. Büyükanne Çocuğum, o bir büyücünün bana verdiği büyülü bir şeker. Senin için saklamıştım ama sana vermek için henüz erkendi. dedi Şimdi ne yapacağız, büyükanne? diye sordu Aylin. Al şunu, dedi büyükanne, Aylin'e mavi bir şeker vererek. Aylin onu yedi ve tekrar dönüşmeye başladı. Ama yine bir şeyler ters gitti çünkü kız bu sefer küçüldü, neredeyse bir karınca gibi oldu. Alice, neredesin? diye sordu büyükanne. Seni göremiyorum!. Minik Aylin çok korkmuştu. Üstünde dev bir gölge vardı ve ona tavanı göstermiyordu. Yataktı bu! Aylin artık küçücüktü: yatağın altındaki toz zerreciklerini, uçan sivrisinekleri gördü ve oda ona büyük bir şehir gibi göründü. Büyükanneyi duydu ve cevap verdi: Buradayım büyükanne! ama sesi zayıftı ve büyükannesi onu duyamıyordu. Aylin ağlamaya başladı. Çocukların ağlaması çok şiddetli: Bu sefer büyükanne duydu. Küçüğüm, dedi büyükanne. Belki de yanlış şekeri aldım. Şimdi sana büyümen için doğru boyutta bir şeker daha vermeliyim. Büyükanne kutularını karıştırdı ve başka bir sihirli şeker buldu. Mavi şekerden daha büyük, pembe şekerden daha küçük bir şekerdi bu. Şekeri Aylin'e verdi ve küçük kız yedi. Yavaşça eski haline döndü. Anneannenin yatak odası, yatağı, fotoğrafları ve her şeyi eskisi gibiydi. Aylin ağladı ve büyükannesi ona sarıldı. Büyükanne Aylin'e, Bir dahaki sefere gerçekten iyi bir şey yemek istediğinde bana sor dedi. Büyümek için çocukların şekere değil sağlıklı beslenmeye ihtiyacı var! dedi ve Aylin anneannesine bir daha ona sormadan bir şey yemeyeceğine söz verdi. Masal da burada bitti.


Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde kalbur saman içinde yemyeşil bir ormanda sevimli bir sincap ailesi yaşarmış. Sincap ailesi dört kişiymiş. Anne sincap, baba sincap, abi Fındık ve küçük kız Fıstık. Sincap ailesi her gün ormana çıkar ve yemiş toplarmış. Abi Fındık her defasında ailesiyle birlikte yemiş toplamaya gidermiş ama Fıstık gitmezmiş. Çünkü Fıstık yemiş toplamayı hiç sevmezmiş. Günlerden bir gün sincap ailesi ormana yemiş toplamaya gitmeye karar vermişler ama Fıstık onlarla gitmek istememiş. Bunun üzerine sincap ailesi Fıstık'ı tek başına evde bırakmak istememişler ve abisi Fındık'ı da evde bırakmışlar. Anne sincap Çocuklar biz yemiş toplamaya gidiyoruz, siz burada bizi bekleyin. iz gelene kadar sakın ormana girmeyin. Ormanda tehlikeli hayvanlar var, başınıza bir şey gelirse bizi çok üzersiniz. Demiş. İki kardeş Tamam anne, merak etmeyin demiş. Fındık ve Fıstık evde oyun oynamaya başlamışlar. Fındık, sıkılıp kitap okumaya başlamış, Fıstık ise çizgi film izlemiş. Bir süre sonra sıkılan Fıstık Abi bizde ormana gidelim mi çok sıkıldım demiş. Fındık biraz düşünmüş Ben de sıkıldım ama ormana gitmemiz tehlikeli olabilir, o yüzden evde beklemeliyiz demiş. Fıstık Ama ben çok gitmek istiyorum, lütfen gidelim demiş. Fındık kararlı bir şekilde Hayır, annemle babamın sözünü dinlemeliyiz. Madem ormana gitmek istiyordun neden annemlerle gitmedin? diye sormuş. Fıstık'ın verecek cevabı yokmuş o yüzden evde kalmayı kabul etmiş. Bu sürede o kadar çok sıkılmış ki sıkıntıdan uyuya kalmış. Uyandığında anne ve babasının geldiğini görmüş. Hemen gidip yemişlerden biraz yemiş. Ertesi gün sincap ailesi tekrardan yemiş toplamaya gitmeye karar vermişler. Fındık Fıstık, dün gitmek istiyordun şimdi annem ve babamla ormana gidelim mi? diye sormuş. Fıstık oflamaya başlamış. Bu sefer Fındık kızgın bir şekilde Böyle yapmamalısın Fıstık, annemle babama yardım etmeliyiz. Oyun oynarken sıkılıyorsun, kitap okurken sıkılıyorsun, çizgili film izlerken bile sıkılıyorsun. Şimdi üstünü giyin ve yemiş toplamaya bizimle gel. Bundan da sıkılırsan yapacak başka bir iş bulursun demiş. Fıstık mecburen kabul etmiş ve ailesiyle birlikte ormana gitmiş. Ailecek yemiş toplamışlar, gülmüşler, eğlenmişler Fıstık çok mutlu olmuş. O güne kadar gidip ailesine yardım etmediği için çok pişman olmuş. O günden sonra her gün ormana yemiş toplamaya gitmiş ve canı hiç sıkılmamış. Masal da burada bitmiş. Yeni masal okumayı seviyorsanız Yeni Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir gün bir ormanda bir tavşan hoplaya zıplaya geziniyormuş. Bu tavşan ormanda gördüğü bütün arkadaşlarına ne kadar hızlı olduğundan bahseder, kimsenin onu geçemeyeceğini söylermiş. Aslında bu tavşan, gerçekten de güçlü ayaklarıyla çok hızlı koşarmış. Arkadaşları ise tavşanın bu şekilde böbürlenmesinden pek hoşlanmazlarmış. Ama hiçbirisi de onunla yarışmaya yanaşmazmış. Kendini beğenmiş bu tavşanın her yerde Ben çok hızlıyım, beni kimse geçemez diye dolaşması, yaşlı kaplumbağanın kulağına gitmiş. Aslında yaşlı kaplumbağa, oldukça yavaş yürüyor hatta yürürken bacakları bile ağrıyormuş. Tavşanın bir dakikada aldığı yolu bir günde bile zor alırmış. Yaşlı kaplumbağa kendini beğenmiş bu tavşanla karşılaşmayı ve ona haddini bildirmeyi çok istiyormuş. Tesadüf bu ya bir gün yaşlı kaplumbağa ile kendini beğenmiş tavşan ormanda karşılaşmışlar. Yaşlı kaplumbağa tavşanı görür görmez, -İyi günler tavşan kardeş, ben de seni arıyordum, diye seslenmiş. Tavşan merakla sormuş; -Beni neden arıyorsun, kaplumbağa kardeş? demiş. Kaplumbağa; -Duydum ki her yerde kendinin çok hızlı olduğunu söylüyormuşsun, seninle yarış yapmak istiyorum, hadi yarışalım da hangimiz daha hızlıyız görelim bakalım. Yaşlı tavşan, kendini beğenmiş kaplumbağanın sözlerine çok gülmüş; -Aman kaplumbağa kardeş, benimle dalga mı geçiyorsun. Senin benimle yarışabilmen imkansız, sen daha bir adım atmadan ben yarışı bitiririm bile, istersen kendini boş yere yorma. Kaplumbağa; -Bu yarışta seni geçeceğim. İstersen hemen başlayalım, demiş. Bütün orman hayvanları toplanmışlar. Yarışın sonucunu merakla beklemeye başlamışlar. Herkes birbirine, kaplumbağa kardeş çok yavaş. Tavşanı bu hızıyla nasıl geçebilir ki? diye soruyormuş. Tavşan ve kaplumbağa son hazırlıklarını yaparak yarışacakları yere gelmişler. Derken yarış başlamış. Tavşan bir anda ok gibi fırlamış. Kaplumbağa ise yavaş yavaş yürümeye başlamış. Tavşan gözden kaybolmuş bile. Bir süre sonra geriye dönüp bakmış, ne gelen var ne giden. Kaplumbağa yarışı akşama bitirir ancak, en iyisi ben şurada birazcık uzanayım, diyerek bir ağacın altında uzanmış ve uyumaya başlamış. Tavşan, yarışı kazanacağından oldukça emin uyuyadursun, kaplumbağa kendinden emin adımlarla yavaş yavaş yürümeye devam ediyormuş. En sonunda tavşanın yattığı yere varmış. Bakmış tavşan horul horul uyuyor, hiç temposunu bozmadan yoluna devam etmiş. Bir süre sonra tavşan, uyanmış Artık yarışı bitireyim, yaşlı kaplumbağa hala peşimden geliyordur diyerek arkasına bakmış. Gelen kimsecikler yokmuş. Tavşan; yaşlı kaplumbağa yarıştan vazgeçti herhalde diyerek yarışın biteceği yere doğru koşmaya başlamış. Tavşan birde ne görsün, yaşlı kaplumbağa kendisini geçmiş, hatta yarışı bitirmek üzere bile. Son bir gayretle hızla koşarak kaplumbağayı geçmeye çalışmış ama olmamış. Yaşlı kaplumbağa yarışı bitirmiş bile. Yarışı kazanan yaşlı kaplumbağa tavşanın yanına gelmiş. Yarışı kaybeden tavşan bir kenarda üzgün, bir o kadarda şaşkın bakıyormuş. Bunu gören yaşlı kaplumbağa, tavşana demiş ki; -Bak tavşan kardeş, önemli olan yaptığın her işte kararlı olmaktır. Boş yere övünmek sadece zayıflıktır. Bundan sonra sende en hızlı benim diyerek övünme! demiş ve yuvasına doğru yavaş yavaş yürümeye başlamış. Tavşan yaptığı hatayı anlamış ve o günden sonra hiç kimseye çok hızlı olduğundan söz etmemiş. Daha fazla uzun masal okumak isterseniz Uzun Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde kalbur saman içinde, bir fare varmış. Bu fare diğer fareler gibi değilmiş, çok tembelmiş. Bu yüzdende diğer fareler onu yanına almak istemezmiş, çünkü o hep onları bekletirmiş. Sabah çok geç kalkar bütün gün tembellik yapar sonrada akşam olup karnı acıkınca arkadaşlarının kurduğu sofraya otururmuş. Bu durum artık arkadaşlarını rahatsız etmeye başlamış ve hep birlikte bir karar almışlar bundan böyle tembel fareye kimse yemek vermeyecekmiş. O gün her şeyden habersiz olan tembel fare gene öğleye kadar uyumuş, tembel tembel zaman geçirmiş ve akşam olup karnı acıkınca da sofranın kurulmasını beklemiş. Sofra kurulunca kalkıp masaya oturmak istemiş. Ama bakmış ki masada ona ne bir tabak ne de sandalye var. Önce çok şaşırmış ama sonra arkadaşları bundan böyle çalışmayana tembel tembel oturana eve yemek getirmeyene bu sofrada yer yok deyince çok üzülmüş. Bir kenarda oturup beklemeye başlamış ama yemekler yenip sofra toplanınca işin ciddiyetini anlamış ama neye yarar karnı açlıktan gurur duyuyormuş. Aklına bir kurnazlık gelmiş ve başlamış beklemeye. Arkadaşları uykuya dalar dalmaz mutfağa gidecek ve kalan yemekleri yiyecekmiş. Beklemiş, beklemiş ve herkes uyuyunca mutfağa gitmiş. Birde ne görsün arkadaşları yatmadan önce mutfağın kapısını kilitlememiş mi, bütün kurduğu hayaller suya düşmüş. Suya düşmüş derken, arkadaşları masanın üzerine kendisi için bir bardak su ve birde not bırakmışlar. Tembel fare önce suyu içmiş ve sonra kendisine yazılan notu okumuş. İçtiğin suyun içinde çalışkanlık iksiri var, bu gece yat yarın çok çalışkan biri olarak uyanacaksın . Tembel fare karnı aç bir şekilde yatağa yatmış ama bütün gece açlıktan uyuyamamış. Bir taraftan da arkadaşlarının yazdığı notu düşünüyormuş. Sabah olunca erkenden kalkmış kendini çok dinç hissediyormuş. Evet iksir işe yarıyor demiş. Evden arkadaşlarından önce çıkmış ve yemek aramaya başlamış. O kadar çok çalışmış ki önce karnını doyurmuş, sonrada eve bir sürü yiyecek getirmiş. Akşam arkadaşları eve gelmeden önce evi temizlemiş, sonrada sofrayı kurup başlamış beklemeye. Arkadaşları gelince çok şaşırmışlar ve oturup hep beraber yemek yemişler. Yemekler yenince tembel fare arkadaşlarına teşekkür etmek istemiş. Sayenizde sihirli iksiri içtim ve tembellikten kurtuldum demiş. Arkadaşları tembel fareye dürüst olmuşlar. İçtiğinin sadece su olduğunu ve böyle bir iksirin olmadığını söyleyince tembel fare tembelliğin iyi bir şey olmadığını ve isteyince herkesin her şeyi başarabileceğini anlamış. O günden sonra hiç tembellik yapmamış. Arkadaşları da ona artık tembel fare değil, çalışkan fare ismini takmışlar. O günden sonrada mutlu mesut yaşamışlar.


Bir varmış bir yokmuş; evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellal iken, pireler berber iken çoook uzak bir ülkenin çoook büyük ağaçlarının bulunduğu bir ormanında, karısı ve güzelliği dillere destan kızıyla birlikte bir oduncu yaşarmış. Merhametli mi merhametli, tüm canlılara karşı sevgi dolu olan bu oduncu ve ailesi çok fakir ama çok mutluymuş. Çünkü ellerindekiyle yetinmeyi bilir, çoğa tamah etmezlermiş. Oduncu her sabah ormana gider, ormandaki kurumuş veya hastalanmış ağaçları kesermiş. Ağaçları kesmeden önce de iyice inceler, bir kuşun veya sincabın yuvası varsa asla dokunmazmış. Karısının onun için hazırlayıp heybesine koyduğu yemekleri, yol boyunca karşılaştığı hayvanlarla paylaşırmış. Karısının koyduğundan daha fazla yemeği ve somunu hayvanlara verdiği halde, ne yemeği ne de somunu bitermiş. Çünkü yaptığı iyilikler, yiyeceklerini bereketlendirirmiş. Ormana giren diğer oduncularsa, yaşlı genç, sağlıklı hasta demeden bütün ağaçları kesip satarmış. Kuşların veya sincapların kestikleri ağaca yuva yapmış olması, umurlarında bile olmazmış. Paraları bizim bu merhametli oduncudan çok daha fazla olduğu halde evleri, ne huzur ne de bereket yüzü görürmüş. Açgözlü bu oduncular ormana girer girmez bütün hayvanlar, sanki bir avcıyla karşılaşmış gibi kaçışırmış. Gel zaman git zaman, bu çoook uzak ülkenin zalim kralı, evlenme çağına gelen oğluna ihtişamlı bir düğün yapmak istemiş. Halktan topladığı yüksek vergilerle düğün yapacakmış yapmasına da, genç prensin beğeneceği bir kız henüz bulamamış. Ülkenin dört bir yanından genç kızları sarayına toplatmış. Prenses sıraya dizilen tüm kızlara bakmış ama her gördüğü kızın bir öncekinden daha güzel olduğunu düşünerek bir türlü evleneceği kızın kim olacağına karar verememiş. Kral bu işe çok bozulmuş ve tellallarıyla tüm ülkeye yeni çıkardığı kanunu duyurmuş. Bu yeni kanuna göre, bir karı kocanın güzel bir kız çocuğu olursa, bu kızın anne ve babası öldürülecekmiş. Bunu duyan halk tedirgin olmuş. Bu haber ormanın derinlerinde yaşayan oduncuya kadar duyulmuş. Oduncu hiç kimselerin görmediği, bir kez olsun kasabaya gitmeyen güzel kızını görecekler diye endişeye kapılmış. Kendi hayatını pek önemsememiş ama çok sevdiği karısına zarar gelmesinden çok korkmuş. Oduncu ve karısı oturup bu durumu konuşmuşlar. Kızlarına durumu anlatıp, asla evden dışarı çıkmaması gerektiğini söylemeye karar vermişler. Güzel kız zalim kralın çıkardığı bu yasayı duyunca çok üzülmüş. Anne ve babasına zarar gelmesinden çok korktuğu için her ne olursa olsun evden çıkmamaya yemin etmiş. Günler günleri, aylar ayları kovalamış. Mevsimler ipe dizilmiş birer inci tanesi gibi gelip geçmiş. Ilık rüzgarların ılgıt ılgıt estiği, kelebeklerin çayırların üstünde neşeyle dans ettiği, arıların en güzel renklerini sergileyen çiçeklerden nektar topladığı, masmavi gökyüzünde güneşin gülümsediği harika bir ilkbahar sabahında, yakışıklı prens ormana ava çıkmış. Aslında en az ormancı kadar merhametli olan yakışıklı prens hayvanların öldürülmesine karşıymış. Ama babasının, erkekliğini ispatlamalısın diye zorlaması yüzünden yanına verdiği iki askerle ormana gelmiş. Yol boyunca da, erkeklik ne zamandan beri masum ve korumasız hayvanları öldürmek oldu diye mırıldanmış. Ne yapıp ne edip bu iki askeri kandırmayı ve hiçbir hayvana zarar vermeden saraya dönmeyi düşünüyormuş. Kafasında nasıl bir plan yapacağını düşünürken, çok güzel şarkılar söyleyen bir kuşun sesiyle irkilmiş. Az ilerideki çınar ağacının üstünde şakıyan bülbülü görmüş. Bülbül, karşısında durduğu kulübeye bakarak öyle güzel şarkılar söylüyormuş ki, kalpsiz askerler bile bu şarkılardan etkilenmiş. Ama kendilerine gelmeleri uzun sürmemiş. Prense, kendinden geçmiş halde şarkılar söyleyen bülbülü göstererek okuyla onu vurmasını istemişler. Prens ne yapacağını şaşırmış. Sırtından yayını almış ve kınından çıkardığı bir oku yaya yerleştirmiş. Niyeti kuşa değil de, yakınına isabet alıp askerleri vuramamış numarası yaparak kandırmakmış. Prens tam oku fırlattığı sırada bülbül pat diye kulübenin önündeki çitlerin içine düşmüş. Askerler bülbülü prensin vurduğunu düşünerek sevinmiş. Uzunca boylu olan asker koşarak çitin önüne gitmiş. Yerde yatan bülbüle bakmış. Bülbülde ne ok yarası, ne de bir parça kan yokmuş. Tam o sırada gözleri, kulübenin penceresinden dalgın dalgın ormanı izleyen büyüleyici güzellikteki kıza takılmış. Kıza bakmış, bakmış, bir daha bakmış. Diğer asker ve prens ne olduğunu anlayamamışlar. Daha sonra ikisi de çitin önüne gelmiş ve kızı gördükleri anda tıpkı diğer asker gibi donakalmışlar. Prens, boncuk gözlü, ay tenli, keman kaşlı, ipek saçlı kıza oracıkta vurulmuş. Kalbi yerinden çıkacak gibi çarpmaya başlamış. Öyle ki, prensin kalp atışlarını duyan oduncunun kızı onları fark eder etmez ahşap pencereyi kapatıp içeriye kaçmış. Babasının emrini hatırlayan prens ne yapacağını bilemez halde kapıyı çalmış. Babası ormana, annesi taze meyve toplamaya giden oduncunun kızı çok korkmuş. Fakat zaten eğreti duran kapıyı açmazsa, askerlerin zorla içeri gireceğini düşünmüş. Prens nazikçe kapıyı tıklatmaya devam etmiş. Kendini toparlayıp derin bir nefes alan genç kız kapıyı yavaşça açmış. Prens yakından gördüğü genç kızın güzelliği karşısında neredeyse bayılıp düşecekmiş. Kekeleyerek, ona deli gibi aşık olduğunu, onunla hemen evlenmek istediğini ve saraya gidip annesine durumu anlatacağını söylemiş. Genç kızın yanında cesaretini toplayan prens askerlere hemen yanlarından uzaklaşmaları emrini vermiş. Askerler önce bocalasa da, prensin kararlılığını görünce uzaklaşmışlar. Prens oduncunun ay tenli kızına, Eğer babam seninle evlenmeme karşı çıkarsa ve anne-babana zarar vermek isterse onu öldürürüm demiş. Zaten babasının halka yaptığı haksızlıklardan da son derece rahatsızmış. Prensin yakışıklılığından, kararlılığından ve cesaretinden etkilenen genç kız, o anda ne söyleyeceğini, nasıl cevap vereceğini bilememiş. Anne ve babasıyla konuşmadan bir cevap veremeyeceğini söylemiş. Prensten, ertesi sabah tek başına gelmesini istemiş. Prens saraya döner dönmez durumu annesine anlatmış. Annesine, babasıyla konuşması ve onu ikna etmesi için yalvarmış. Kral bunu duyar duymaz askerlerine, derhal kızı anne ve babasıyla birlikte saraya getirmeleri emrini vermiş. Askerler kralın emrini yerine getirmek için akşam vakti yola düşmüş. Genç kız o sırada eve dönen anne ve babasına durumu anlatmış. Oduncu, korktuğu şeyin başına geldiğini anlamış. Kara kara ne yapacaklarını düşünürken, askerler evlerinin kapısına dayanmış. Onları alıp saraya götürmüşler. Kralın niyeti üçünü de asmakmış. Kendisine engel olmak isteyen oğlunu ise zindana attırmış. Ertesi sabah tellallarıyla bütün ülkeye emrine karşı gelen oduncu ve ailesinin idam edileceğini duyurmuş. Halkın bu idamları izlemek üzere meydana toplanması emrini vermiş. Amacı, emirlerine karşı çıkanların başına neler geleceğini göstermek ve halka korku salmakmış. Oduncu, karısı ve güzel kızının idam edileceği meydan, iğne atsan yere düşmez hale gelmiş. Halk biraz merak, biraz da korkuyla olacakları izlemeye koyulmuş. Fakat idam sehpasına çıkarılan genç kızın güzelliğini görünce, meydandaki herkes çok üzülmüş. Öte yandan, zindana atılan prens delirmek üzereymiş. Avazı çıktığı kadar bağırıp zalim babasına sesini duyurmaya çalışıyormuş. Bütün bu olup bitenlere daha fazla dayanamayan zindanın bekçisi, prensin kapısını açmış ve kılıcını prense vermiş. Prens askerlerin şaşkın bakışları arasında koşarak babasının karşısına dikilmiş. Ya yaptıklarına son vermesini ya da onu öldüreceğini söylemiş. Kralın hemen yanı başında bulunan yaveri, çevik bir hareketle prensin elinden kılıcı kapmış. Kral, hiç gözünü kırpmadan kendisini öldürmek isteyen oğlunu da idam sehpasına göndermiş. O ana kadar olan biteni izleyen halktan birkaç kişi dayanamayıp ölmek pahasına cellada ve askerlere saldırmış. Bu birkaç kişiden cesaret alan halk askerleri etkisiz hale getirdikten sonra, prensi, oduncuyu ve ailesini zalim kralın elinden kurtarmış. Şimdi işler tam tersine dönmüş. Kral can korkusuyla kaçarken, halk onu kıskıvrak yakalamış ve prensin önüne getirmiş. Prens, babası gibi zalim olmayacağını, istese de zalimlik yapamayacağını söyleyerek, babasının mahkeme tarafından yargılanmasını istemiş. Yıllardan bu yana ağır vergiler altında ezilen halk tüm kızgınlığına rağmen, merhametli prensin bu talebini kabul etmiş. O güne kadar kraldan korktukları için adil kararlar vermeyen mahkeme, kralın ömür boyu zindanda kalmasına karar vermiş. Babasının yerine tahta çıkan prens, kırk gün, kırk gece süren bir düğün yaparak oduncunun kızıyla evlenmiş. Babasının halktan topladığı paraların bir kısmıyla, kırk gün, kırk gece boyunca ziyafet vermiş. Tüm halk günler boyunca, çılgınlar gibi eğlenmiş.


Her sabah olduğu gibi o sabahta yaşlı çoban koyunları, kuzuları yaylaya otlamaya götürüyormuş. İçlerinde bir yaramaz kuzu varmış. Hiç durmuyor zıp zıp zıplıyormuş. Annesi onu yaramaz olduğu için hiç yanından ayırmıyormuş. O gün yaramaz kuzu gene sağa sola koştururken çok güzel bir tavşan ailesi görmüş. Başlamış tavşanların peşinden koşmaya. Tavşanlar önde kuzu arkada konuşuyorlarmış. Bir ara küçük kuzu yorulmuş, dinlenmek için durmuş. Ancak o zaman fark etmiş sürüden ayrıldığını. Sağına bakmış, soluna bakmış kimse yok. Önce umursamamış, tavşanlarla koşmaya devam etmiş. Bir ara karnı acıkmış, etraftaki güzel otlar ile karnını doyurmuş. Sonra susayınca tavşanlar onu derenin kenarına götürmüş. Küçük kuzu derenin kenarında su içerken birden ayağı kaymış ve dereye düşmüş. Derenin akıntısına kapılıp, yüzmeye başlamış. Yaramaz kuzu yüzerken deredeki balıklar ona eşlik ediyormuş. Arkasına dönüp baktığında, tavşan ailesinin ona el salladığını görmüş. Yaramaz kuzu çok mutluymuş artık bir sürü tavşan arkadaşı varmış. Derken etrafını balıkların sardığını görmüş, başlamış onlarla oynamaya. Bu arada çok eğleniyormuş. Bir ara, suyun azaldığı bir yerde karaya çıkmış. Arkasına baktığında balıklar ona el sallıyormuş. Küçük yaramaz kuzunun şimdi birde balık arkadaşları varmış. Tam karaya çıkmış bir de ne görsün, karşısında bir sürü leylek. Kuzu leyleklerin uçmasını seyrederken başlamış kollarını çırpmaya. Bunu gören leylekler kuzunun uçmak istediğini anlamış ve gagalarıyla kuzuyu havaya kaldırmışlar. Kuzu leyleklerin sayesinde uçuyormuş. Uçmuş uçmuş uçmuş o kadar çok uçmuş ki köyün, ormanın, dağların, akan suyun üzerinden geçmiş ve en son kendi sürüsünün olduğu yaylayı görmüş. Leylekler den kendisini yaylaya bırakmalarını rica etmiş. Leylekler de kuzuyu yaylaya çobanın ve koyunların yanına bırakmışlar. Yaramaz kuzu çok teşekkür etmiş ve onlara el sallamış. Leylekler de ona el sallamışlar. Artık kuzunun bir sürü tavşan, balık, leylek arkadaşları varmış. Çok mutluymuş, koşarak sürüye katılmış. Annesinin yanına gittiğinde, olanları annesine anlatmış. Endişeli olan annesi kuzunun yaşadıklarını duyunca ona kızmaktan vazgeçmiş ama yaptığının da yanlış olduğunu ve bir daha sürüden ayrılmaması gerektiğini söylemiş. Çünkü şansının her zaman yaver gitmeyeceğini ve karşısına kötü kalpli kurdun da çıkabileceğini söylemiş. Küçük yaramaz kuzu işte o zaman anlamış ki yaptığı çok yanlış bir şey. Bu seferlik şansının yaver gittiğini ama bir dahaki sefer bu kadar şanslı olmaya bileceğini anlamış. Ve annesine söz vermiş bir daha sürüden hiç ama hiç ayrılmayacakmış. Annesi de onu affetmiş ve o günden sonra küçük yaramaz kuzu annesinin sözünden hiç çıkmamış. Sürüden de hiç ayrılmamış. Ama arkadaşlarına her gün yaşadığı macerayı anlatmaktan da geri kalmamış. Burada da küçük yaramaz kuzunun maceraları bitmiş. En güzel uyku masalları için biti takip edin.


Zamanın birinde şirin bir kasabada yaşayan küçük bir çocuk varmış. Bu çocuğun adı Serdar mış. Serdar hiç laf dinlemez, annesini çok üzermiş. Annesi ve babası koşma dediğinde koşar yapma dediğinde yapar hep başına iş alırmış. Günlerden bir gün Serdar ve annesi evlerinin yakınında ki bir parka gitmişler. Serdar, parkta ki her oyuncağa biniyor, bir oraya bir buraya koşup duruyormuş. Annesi Serdar'a biraz yavaş olmasını söylese de küçük çocuk annesini dinlememiş. Bir kaç dakika sonra annesi Serdar'ın bağırmasını duymuş ve koşarak oğlunun yanına gitmiş. O sırada Serdar yerde yatıyormuş ve bacağını tutuyormuş. Annesi Serdar'ı hemen kucağıma almış ve hastanede gitmişler. Doktor, Serdar'ın ayağının kırıldığını ve uzunca bir süre yatmasını söylemiş. Bunu duyan Serdar çok üzülmüş. Çünkü yatmayı hiç sevmiyormuş. Haftalarca yatmak zorunda kalan Serdar hep camdan arkadaşlarını izlemiş. Onlarla oyun oynamayı, koşmayı, eğlenmeyi özlemiş. Ama ayağının kırılması ona iyi bir ders olmuş. O günden sonra annesinin ve babasının sözünden hiç çıkmamış. Ayağı tamamen iyileştikten sonra da her zaman daha dikkatli olmaya özen göstermiş. Annesinin ve babasının sözünden çıkmayan Serdar, daha dikkatli olmayı öğrenmiş. Bu hikayede burada bitmiş.


Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellal iken, pireler berber iken bir ormanda çok iyi arkadaş olan bir yarasayla bir kirpi yaşarmış. Yedikleri içtikleri ayrı gitmeyen bu iki arkadaşın dostluğuna, ormandaki diğer hayvanlar gıpta ile bakarmış. Yarasa yemek yaptığında dostu kirpiyi davet edermiş. Kirpi de yaptığı yemekleri çok beğenen dostunu sık sık yemeğe çağırırmış. Ara sıra bu iki dostun yemek davetlerine sansar da katılırmış. Sansar, kirpi ile yarasanın dostluğunu kıskanırmış ama bunu hiç belli etmezmiş. Günün birinde kirpinin yemeğine katılan sansar ile yarasa, yemekten evlerine dönerken sansar yarasaya, Dostum; sana bir şey söyleyeceğim ama kızmak yok olur mu demiş. Yarasa sansara dönerek, Neden kızayım ki! Sen benim dostumsun. Beni üzecek bir şey söylemezsin. Tabii ki söyle, dinliyorum karşılığını vermiş. Sansar, Bu kirpi senden çok daha güzel yemek yapıyor. Senin yaptığın yemekler onunkilerden daha yavan kalıyor demiş. Yarasa hiçbir şey söylememiş ama morali biraz bozulmuş. Çünkü kirpi her zaman yaptığı yemekleri çok beğenir, ona kendisinden daha güzel yemek yaptığını söylermiş. Yarasa ile kirpinin dostluğunu gün geçtikçe daha çok kıskanan sansar, yarasaya zaman zaman bu tür sözler söylemeye devam etmiş. Gel zaman git zaman, sansarın söyledikleri yarasayı daha çok rahatsız eder hale gelmiş. Günün birinde yarasa yine kirpiyi yemeğe çağırmış. Kirpi yarasanın yaptığı incir çorbasını öve öve bitirememiş. Onun kendisinden çok daha güzel yemek yaptığını tekrarlamış. Fakat sansarın sözleri, yarasanın kafasının içinde yankılanıp duruyormuş. Dostuna olan sevgisinin yerini zamanla kıskançlık duygusu almış. Sansarın ektiği nifak tohumları yüzünden bir süre sonra kıskançlık duygusu yerini nefrete bırakmış. Ama kirpiye bu duygularını belli etmemeye büyük özen göstermiş. Kirpiye karşı içinde biriken nefret, onu bir plan kurgulamaya itmiş. Bir gün kirpiye, Bu akşam bana gel. Sana incir çorbasını nasıl yaptığımı öğreteyim demiş. Kirpi buna çok sevinmiş. Yarasa çorbayı yaparken ılık suyun içine atlamış ve incirleri suyun içindeyken doğramaya başlamış. Fakat kirpiye, suyun kaynamakta olduğunu, incir doğrandığında sıcak suyun zarar vermediğini, bu bilgiyi de ormanın bilgesi baykuştan öğrendiğini söylemiş. İncir çorbasının nasıl yapıldığını öğrenen kirpi sevinçle evine dönmüş. Ertesi sabah heyecanla sansarı yemeğe çağırmış. Sansara, incir çorbasının tarifini yarasadan aldığını, isterse ona da öğretebileceğini söylemiş. Akşam arkadaşının evine yemeğe gelen sansarın gözleri önünde kaynar suya atlayan kirpi oracıkta ölmüş. Sansar olan biteni anlamış ve olayı hemen ormanın kralı aslana anlatmış. Bütün hayvanlar o gece sabaha kadar yarasayı aramış. Ancak kuytu bir mağaraya saklanan yarasayı bir türlü bulamamışlar. O gün bugündür yarasa gündüzleri dışarı çıkamaz olmuş ve genellikle mağaralarda yaşamış.


Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, ormanın birinde yaşlı bir çınar ağacı varmış. Çınar ağacının hayatı bu ormanda gördüğü, yaşadığı anılarla doluymuş. Her gövdesine yaslanan bu çınar ağacının önce gölgesinde serinler, sonra uykuya dalar, daha sonrada rüzgarın sesi ile ağacın anlattığı hikayelerinden nasibini alırmış. Ee bu kadar uzun yaşamanın sonucu birikmiş o kadar çok hikaye varmış ki, bir çoğunu da daha anlatamamış. Çünkü çınar ağacı artık çok yaşlanmış ve ayakta durmakta bile zorlanıyormuş. Ufak bir rüzgarda dalları çıtırdıyor, biraz sert rüzgarlarda ise kırılıyormuş. Durumu fark edenler artık çınar ağacının tehlikeli olduğunu düşünüyor bunun içinde başka ağaçların gövdesinde serinliyorlarmış. Yaşlı çınar ağacı bu duruma çok üzülüyormuş. Bütün bunlar yetmezmiş gibi bir gün birkaç adam çınar ağacını incelemeye gelmişler. Ağacın dallarını, gövdesini, kökünü iyice inceledikten sonra ormanın en yaşlı ağacının kesilmesinin ve yerine yeni bir çınar ağacının dikilmesine karar vermişler. Bunu duyan çınar ağacı biraz daha yaşlanmış. Üzüntüden iyice çökmüş, yaprakları sararmış, dalları kırılmış, artık rüzgarda bile sesi duyulmaz olmuş. Oysa anlatacak daha çok hikayesi varmış. İşte korktuğu o gün gelmiş çatmış. Ormana kocaman makineler ve onları kullanan adamlar girmiş, tamda yaşlı çınar ağacının dibinde durmuşlar. Başlamışlar işaretlemeye. Derken makineler çalışmış ve önce çınar ağacının dalları sonrada gövdesini kesip kamyona yüklemişler. İşte tam o sırada bir gök gürültüsü ardından da çok şiddetli bir yağmur yağmış. Sanki ağacın göz yaşlarını saklamak için yağıyor gibiymiş. Çınar ağacı uzun bir yolculuktan sonra bir fabrikada açmış gözlerini. Kocaman makineler, yüksek ses, toz toprak evet burası bir kağıt fabrikasıymış. Daha önce birileri konuşurken duymuş, yaşlı ağaçlardan defter, kitap yapılıyor diye. İşte şimdi sıra ona gelmiş. Acaba nasıl bir duygu derken kendini makinelerin arasında bulmuş. Her şey o kadar çabuk olmuş ki yaşlı çınar ağacı bile şaşırmış. Pardon o artık yaşlı bir çınar ağacı değil, yepyeni bir deftermiş. Ama içi boş bir defter. Kendi gibi bir çok defter ile birlikte paketlere, oradan kamyonlara, oradan da kırtasiye raflarında yerini almış. Aradan geçen bir kaç gün çok sıkıcıymış. Tam ben bu tozlu raflarda yaşlanacağım derken, bir genç defteri satın almış. Genç delikanlının niyeti bir kitap yazmakmış. Eline kalemi almış ve başlamış yazmaya. Fakat öyle olmuş ki sanki kitabı genç delikanlı değil de defter söylüyor kalemde yazıyor gibiymiş. Yaşlı çınar ağacı anlatamadığı hikayelerini şimdi yepyeni bir defter olarak satırlara dökmenin mutluluğu içindeymiş. Daha fazla uzun masal okumak isterseniz Uzun Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, köyün birinde çok yaşlı bir dede varmış. Bu dede yıllardır yalnız yaşar pek kimseyle konuşmaz ara sıra kasabaya iner ihtiyaçlarını alır daha sonrada yine kimseyle görüşmeden kulübesine dönermiş. Küçük çocuklar bu yaşlı dedeyi görünce korkudan yolunu değiştirir, büyük çocuklar ise peşinden gitmeye kalkar ama her seferinde yaşlı adam bastonunla onları kendinden uzaklaştırırmış. Aslında bu yaşlı adam öyle herkesin zannettiği gibi çok ta zavallı ve kimsesiz biri değilmiş. Yıllar önce oğlu ile yaşadığı bir anlaşmazlık sonunda bütün mal varlığını oğluna bırakarak bu köye baba ocağına dönmüş. O günden sonra da hayata küsmüş, kimseyle konuşmamış. Yıllar içinde oğlunun hayatında da çok şeyler değişmiş, evlenmiş ve bir kız çocuğu olmuş. Önceleri babasının yokluğunu pek hissetmemiş ama zamanla olgunlaştıkça babasına yaptığı haksızlığı fark etmiş. Yıllar böyle geçip gitmiş. Küçük kızı büyümüş ve okul çağına gelmiş. Bir gün genç adam kızını karşısına almış ve başlamış anlatmaya. Aslında kendisinin bir babası olduğunu, uzun yıllardır görüşmediklerini onu çok görmek istediğini fakat babasının vereceği tepkiden çekindiğini uzun uzun anlatmış. Küçük kız duyduklarına çok üzülmüş ama bir o kadar da sevinmiş. Bir dedesi olduğunu bilmek onun küçücük kalbini çok heyecanlandırmış. Dedesi ile tanışmak, ona sarılmak, kucağında şımarmak belki de babası ile tekrar bir araya gelmesini sağlamak. Bunları düşündükçe içi içine sığmıyormuş. Ancak bütün bunları yapabilmek için okulların tatil olmasını beklemesi gerekiyormuş. Böylede olmuş. Önce ilkbahar arkasından yaz gelmiş ve okullar tatil olmuş. Küçük kız karnesini almış, çok mutluymuş fakat kimseye göstermemeye kararlıymış. Bütün ısrarlar, karne hediyesi hiç biri küçük kızı kararından döndürememiş. Evet aylardır hayal ettiği gibi yapacakmış. Karnesini ilk dedesine gösterecekmiş. Babasını ikna etmesi çok kolay olmuş ve hemen yola çıkmışlar. Yolculuk çok güzel geçmiş. Dedesine giden yolun güzelliği küçük kızı büyülemiş. Köye girdikten sonra köyün çocuklarından yol göstermeleri için yardım istemişler. Çocuklar yaşlı adamın kulübesine kadar yol göstermişler. Kulübeye geldiklerinde dedesi içeride yokmuş başlamışlar beklemeye. Bu arada köyün çocukları ile arkadaş olmuşlar. Tam hava kararmak üzereymiş dedesi karşıdan görünmüş. Küçük kız hiç düşünmeden dedesine koşmuş ve kucağına atlamış. Önce çok şaşıran yaşlı adam durumu anlayınca çok sevinmiş ve önce torununa, sonra gelinine, sonrada oğluna uzun uzun sarılmış. Geçen yıllardan hiç bahsetmeden gelecek yılların hayalını kurmaya başlamışlar. Bundan sonra her yaz tatilini küçük kız köyde dedesi ve oradaki arkadaşları ile geçirecek. Kışları ise dedesi şehre gelecekmiş. Öylede olmuş. Bir daha dede ve torun hiç ayrılmamışlar. Uzun yıllar hep bu şekilde mutlu mesut yaşamışlar. En güzel uyku masalları için sitemizi takip etmeyi unutmayın.


Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde mavi gökyüzünün altında, yemyeşil çimlerin üzerinde, küçük kulübelerde yaşayan hayvanlar varmış. Hepsi yardımlaşmayı sever, dostça yaşayıp giderlermiş. Aralarından bazıları çok genç, bazıları çok güçlü, bazıları çok kırılgan ve bir tanesi de çok ama çok yaşlıymış. Ormanda ki bütün hayvanlardan yaşlı olan bir kaplumbağaymış. Yaşlı kaplumbağa ormanda yaşayan bütün hayvanları tanır, hepsinin çocukluğunu bilirmiş. Ama artık yaşlılıktan yavaş yavaş unutmaya, kimseyi tanımamaya başlamış. Bu durum hayvanların dikkatini çekmiş ve yaşlı kaplumbağaya dikkat etmeye başlamışlar. Günlerden bir gün kaplumbağa evinden çıkmış ve aheste aheste yürümeye başlamış. Normalde de yavaş yürüyen kaplumbağa yaşlanınca daha da yavaş yürümeye başlamış. Onu gören zebra gideceği yere kadar götürmeyi teklif etmiş. Kaplumbağa kabul etmemiş çünkü kendisinin gidebileceğini düşünüyormuş. Daha sonra yolda aslanla karşılaşmış aslanda onu götürmeyi teklif etmiş ama kaplumbağa yine reddetmiş. Bir kaç saat sonra kaplumbağa gideceği yere varmış. Ama bu seferde evin yolunu unutmuş. Saatler yürümüş ve bir türlü evini bulamamış. Şanslı olan kaplumbağa maymun ile karşılaşmış ve maymundan kendisini evine götürmesini istemiş. Eve gittiğinde bu sefer maymunu tanımamış ve onu evden kovmuş. Yaşlı kaplumbağa kendine geldiğinde bir kağıda not almaya başlamış. Ormanda ki hayvanların isimlerini ve fotoğraflarını yapıştırmış. Bu sayede unuttuğunda elinde ki kağıda bakıp hatırlayacakmış. Ormanda ki diğer hayvanlarda bir karara varmışlar. Yaşlı kaplumbağa ile birlikte her gün bir hayvan kalacakmış. Böylelikle kaplumbağa hep güvende olacakmış. Kaplumbağa hayvanların böyle düşünmesinden çok mutlu olmuş. Yardımlaşmanın, sevmenin ve sevilmenin ne kadar güzel bir şey olduğunu bir kez daha anlamış olmuş. Masal da burada bitmiş.


Bir zamanlar, küçük bir kasaba da yaşayan Zeynep adında bir kız çocuğu varmış. Zeynep ilkokul 5.sınıfa gidiyormuş. Çok akıllı, çalışkan, herkese saygılı bir kızmış. Fakat Zeynep, matematik dersini hiç sevmiyormuş. Çünkü soruları çözerken zorlanıyor ve çözmek istemiyormuş. Zeynep'in bu sorununu öğretmeni de fark etmiş ve ona matematiği sevdirmeye karar vermiş. Öğretmen bunu ailenin desteği ile çözmek istemiş ve Zeynep'in annesini aramış. Öğretmen annesine, küçük kızın matematik ödevlerini yapmadığını, tahtaya kalkmak istemediği söylemiş. Annesi duyduklarına çok üzülmüş. Hemen kızı için çözüm üretmeye çalışmış ve önce kızıyla konuşmaya karar vermiş. Zeynep eve gelmiş ve annesi onu yanına çağırıp, konuşmaya başlamış. Günün nasıldı kızım? diye sormuş. Zeynep Güzeldi anneciğim hem eğledim hem öğrendim demiş. Annesi Peki bugün matematik dersi var mıydı? diye sormuş. Evet anne vardı ama sana söylemek istediğim bir şey var. Ben matematiği hiç sevmiyorum bu yüzden derslere girmek istemiyorum demiş. Annesi Matematik aslında çok eğlenceli bir ders kızım. Problemleri çözmeye çalışmak, akıl yürütmek, nasıl yapacağını düşünmek senin beyin jimnastiği yapmanı sağlar demiş. Zeynep Tamam da anne, matematik benim ne işime yarayacak ki? diye sormuş. Matematik her alanda karşımıza çıkıyor kızım. Markette hesap yaparken, arabayla giderken ne kadar hızla kaç saatte gideceğimizi hesaplamada, saatleri sayarken... Yani anlayacağın her alanda matematik kullanıyor. demiş annesi. Annesi Zeynep'e matematiği sevdirmek için oyunlar, bulmacalar, hikayeler ve videolar göstermeye başlamış. Annesi Zeynep'e matematik öğrenmenin ona yeni kapılar açacağını ve hayallerine ulaşmasına yardımcı olacağını da anlatmış ve Zeynep yavaş yavaş matematiği sevmeye başlamış. Okulda öğretmeni de Zeynep'e çok destek olmuş. Yapamadığı sorularda çözüm yolları üretmiş, ödevlerini yapmasında yardımcı olmuş. Bir kaç hafta sonra Zeynep büyük gelişme yaşamış ve matematik derslerini heyecanla beklemeye başlamış. Zeynep annesine ve öğretmenine çok teşekkür etmiş onlar sayesinde küçük bir kız matematiğin gizli dünyasında yolculuğa çıkmış. Aradan yıllar geçmiş ve Zeynep öğretmeni gibi matematik öğretmeni olmuş. Kendisinin küçüklüğünde ki gibi olan çocuklara matematiği sevdirmiş. Bu hikayede burada bitmiş. Hikaye okumayı seviyorsanız Hikayeler kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Zürafa Kahve, ormanda yaşayan bir zürafaymış. Kahve, diğer hayvanların aksine çok uzun boylu bir hayvanmış. Boyunun uzun olması yüzünden diğer hayvanlar ona çok yaklaşmıyormuş. Bu yüzden, kendisini çok yalnız hissediyormuş. Kahve, eski yıllarda yavru hayvanların yanına gidip, onlarla oynamak istediğini söylediğinde hayvanlar kabul etmiyorlarmış. Çünkü boyu çok uzun diye oyun oynayamayacağını sanıyorlarmış. Kahve de, bu sözlerden çok üzülmüş ve bir daha hayvanların yanına gitmeme kararı almış. Her gün kendi kendine Keşke, diğer hayvanlar gibi kısa boylu olsaydım diye söyleniyormuş. Kahve bir sabah çığlık sesiyle uyanmış. Çığlığın nerden geldiğini aramaya başlamış ve sonunda bulmuş. Çığlığın sahibi küçük bir kuşmuş. Küçük kuş, o sabah rüzgara aldırış etmeden uçmuş ve çok yüksek bir ağacın dalına çarpıp sıkışmış. Ne yaptıysa bir türlü çıkamamış. Onun sesini duyan Kahve yanına gitmiş. Kuş Bana yardım eder misin? diye sormuş. Kahve Sen benden korkmuyor musun? demiş. Kuş Hayır, neden senden korkayım ki? Sen de bizim gibi bir hayvansın demiş. Kahve, şaşkınlıkla kuşa yardım etmiş ve onu incitmeden daldan almış. İkili sohbet etmeye başlamış, Kahve çok mutluymuş, uzun zamandır ilk defa biriyle sohbet ettiği için. Kuş Benim artık gitmem lazım Kahve, bana yardım ettiğin içinde teşekkür ederim demiş. Kahve Önemli değil, kimin başı sıkışsa yardım ederim demiş ve iki arkadaş vedalaşmış. Kuş eve döndüğünde olanları annesine anlatmış. Anne kuş da arkadaşlarına anlatınca bu olay kulaktan kulağa yayılmış ve bütün orman öğrenmiş. Hepsi Kahve'ye haksızlık ettiğini anlamış ve toplanıp Kahve'nin yanına gitmişler. Bütün hayvanlar Kahve den özür dilemişler. Kahve ise hepsini affetmiş ve o günden sonra bütün ormanda mutluluk ve huzur hakim olmuş. Masal da burada bitmiş. Kısa masal okumayı seviyorsanız Kısa Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.