Bir orman varmış, adı dillere destan, nedense ormandaki güzelim çamların hiç tadı neşesi yokmuş. Gün gün acıları artmakta, kendilerine musallat olan çamkese böceğinden kurtulmak için her türlü çareye baş vurmuşlar. Baş vurdukları her kapı yüzlerine kapanmış. Sonunda ulu çam ağaçları baş başa vererek başlamışlar konuşmaya. -Baksana sedir ne olacak bizim bu halimiz. Böyle giderse kısa zamanda bir bir kuruyup yok olacağız. -Günlerdir düşünüyorum kızılçam, ama aklıma bir türlü bir kurtuluş çaresi gelmiyor. -Bir yerlere baş vuralım. Çok geç olmadan bir çare bulmamız gerek. -İyi de Köknar biliyorsun her gittiğimiz kapı yüzümüze kapandı. Sanki herkes yok olmamız için söz birliği etmiş. -Doğru dersin ladin kardeşim, doğru dersin de böyle durmakla olmuyor giderek azıttılar çamkese böcekleri. Gün yoktur ki sayıları artmasın. -Ben derim ki gelin hep birlikte kırmızı karıncaların kraliçesine bir elçi gönderip içerisinde bulunduğumuz durumu bir iyice anlatalım. Bizi kurtarsa kurtarsa terminatör dediğimiz kırmızı karıncalar kurtarır. -Benim de aklıma gelmedi değil Ladin kardeş. Kraliçeye kimi gönderelim öyle münasip birini nerede buluruz. -Bulmak zorundayız. Her gün birer ikişer kuruyup gitmekteyiz. Bu böyle devam ederse kısa bir zaman sonra hiç birimiz ayakta kalamayız. Çamkese böceği filizleri hemen kurutmakta. Filizlerin kuruması ne demek biliyor musunuz. Soyumuzun tükenmesi demektir. -Sevgili samyeli hiç sorma öylesine bir dert var ki başımızda, eğer kısa sürede bir çare bulamazsak, bir yıla varmaz bulunduğumuz yerde estiğinde toz toprak kaldırırsın. -O da ne demek, nedir sizleri bu kadar üzen söyleyin bakalım. -Baksana filizlerimiz kurudu gitti, eğer kırmızı karıncaya haber iletmezsek, çamkesen böceği kısa sürede hepimizi kurutacak. -Evet aynen öyle, bu iyiliği bize yapar mısın? Dedi Köknar üzgünce. -Elbette gidip söylerim. Siz her şeyden önce benim dostlarımsınız. Bu zor gününüzde size yardım etmezsem ne zaman edeceğim, diyerek çamların dallarını sallayarak ayrıldı. -Sevgili kraliçem sizlere çam ağaçlarının içinde bulundukları durumu anlatmak ve çam ağaçlarına sizden başka hiç kimsenin yardım edemeyeceğini anlatmak için uzun yoldan geldim. İşim çok acele geri dönmek zorundayım. -Buyur Samyeli seni dinliyorum. Sevgili çam ağaçlarının derdi neymiş anlat bakalım. Dedi su gibi şakıyan sesiyle. -Sevgili kraliçem Bey dağındaki çam ağaçlarına çamkese böceği dadanmış, çamları bir bir kurutmaktalar. Böyle giderse kısa sürede çamlar tümden kuruyacak, her taraf bozkıra dönüşecek. Çamları bu çamkese böceğinden kurtarsa kurtarsa siz kurtarırsınız. -Sevgili samyeli Beydağı buraya ne kadar uzakta. -Peki Samyeli, benim dostum olan çamlara selam söyle, en kısa sürede terminatörleri yola çıkaracağım. Sanırım on gün içinde orda olurlar. O zaman kadar idare etsinler. Çamlara zarar veren çamkese böceğinde tek bir tanesini çamların arasında bırakmayacağımı haber verebilirsin. -Samyeli kraliçenin karşında eğilerek çevresindeki tozları, bir iki dönmeyle süpürdükten sonra hızlıca ayrıldı kraliçenin sarayında. Çam ağaçları dört gözle Samyelinin getireceği haberi bekliyorlardı. Akşama doğru sevindirici haberi aldılar. Sevinçte öyle bir gürlediler öyle bir sallandılar ki. Sevinç gürültüleri ormanın dört bir tarafında duyuldu. Çamların sallanmasıyla kuşlar havalandı, ormanın içindeki hayvanlar kıyı köşeye kaçıp saklanmaya başladılar. Çamkese böcekleri çamların sevincine bir anlam veremediler. Onlar ha bire çamları kemirerek kurutmaya bırakmaya çalışıyorlardı. Kırmızı terminatörler yola çıktıklarının onucu günü çam ormanının eteklerinde konakladılar. Bir araya toplanıp yorgunluk attılar. Çeri başları çerilerine gereken emir ve talimatları vererek, Çamkese böceklerini nasıl yok edeceklerini anlattılar. Kırmızı terminatörlerden habersiz Çamkese böcekleri ha bire çamlara zarar vermeye devam ediyorlardı. Bir gün sonra Kırmızı terminatörler dört bir koldan daldılar çam ağaçlarının arasına, önlerine gelen çamkese böçeklerini ekin biçer gibi biçtiler adeta. Kırmızı terminatörlerin geçtiği yerlerde çam ağaçları minnettarlıklarını bildiriyorlardı. Bir aylık kısa bir sürede koca ormanda tek bir çamkese böceği kalmamıştı. Çamkese böceklerinin tükenişiyle çam ağaçlarının o güzelim yeşilliği tüm canlılığıyla etrafa ışık saçıyordu. Kuşlar çam dalları arasında bir ezgiye durmuşlardı ki, duyanların ezgiyi bırakıp gitmesi olası değildi. Sam yeli çamların arasında nazlı nazlı eserek serinliğini her tarafa yayıyordu. İşleri biten kırmızı terminatörler çam ağaçları tarafından saygı ile yolcu edildiler. Çam ağaçları kendi aralarında, Kraliçe ana terminatöre akla gelmedik hediyeler gönderdiler. Sam yeli de daha fazla durmadan, etrafından bir iki döndükten sonra, çam ağaçlarının minnettarlığını terminatör kraliçeye iletti. Kırmızı karıncaların kraliçesi de dostlarına her zaman yardım etmekten mutlu olduğunu bildirerek çam ağaçlarına selam ve sevgilerini yolladı.


Geçmiş zaman içinde bir tilki ile bir leylek varmış. Bunlar yalnızlıklarını gidermek için kardeş olmuşlar. Bir gün tilki, leyleği evinde misafir etmiş. Bir kazan ayran çorbası pişirmiş, geniş bir kaba dökmüş, getirip sofraya koymuş. Yemeye başlamışlar. Kapları düz olduğu için leyleğin gagasına bir pirinç tanesi bile gelmiyormuş. Fakat tilki çorbasını rahat rahat içiyormuş. Böylece leylek birkaç pirinç tanesini yiyinceye kadar tilki çorbayı yalayıp yutmuş. Leylek aç kalmış. Kalkıp söylene söylene evine gitmiş. O gece sabaha kadar karnının gurultusundan uyuyamamış. Bu olaydan birkaç gün sonra, tilki leyleği yine davet etmiş. Leylek yufka yürekli bir kuş imiş. İçindeki bütün kızgınlığı unutarak, kalkıp tilkiye misafirliğe gitmiş. Tilki bu defa da çorba pişirmiş, siniye dökmüş, getirip sofraya koymuş. Ve yine leylek bir tek pirinç alamadan tilki çorbayı yalayıp yutmuş. Çok teşekkür ederim kardeş, sana zahmet verdim. Bu zahmetine karşılık gel seninle bir geziye çıkalım, içimiz açılsın. Zaten ben de gezmek istiyordum, sağolasın yüreğimce bir haber verdin. O zaman benim kanatlarımın üstüne bin, seninle gökyüzünde gezelim. Kardeşim bak bakalım, yeryüzü nasıl görünüyor. Tilki kardeş iki kanadım da ağrıyor, çok yoruldum, biraz in de kanatlarımı dinlendireyim. Aman kardeşim, yalvarırım, kurban olurum, ben bu gökyüzünde nereye ineyim? Nasıl ineyim? Beni sen aşağıya indir. Leylek kardeş, bir yanlışlık yaptım, Kötülüğe karşılık iyilik gerek, demişler. Gel bu defa beni affet, ölünceye kadar kulun kölen olurum. Hayır. Ne ekersen onu biçersin, ben sana borçluydum borcumu ödüyorum. Tilkinin bitmek bilmeyen yalvarmalarından sonra leyleğin kalbi yumuşamış, tilkiye acımış. Gökyüzünden aşağıya inmeye başlamış, yeryüzüne beş on metre kala, Al işte! diyerek tilkiyi kanatlarından atmış. Kurnaz tilkinin kaburgası, ayakları çok ezilmiş. Tam bir ay yerinden kalkamamış. O günden sonra da bir daha kimseyle dalga geçmeyeceğine, kimseye kötü davranmayacağına dair kendine söz vermiş.


Bir gün tilki ile leylek arkadaş olmuşlar. Tilki leyleği evine yemeğe davet etmiş. Yemek yaparken leyleğin uzun gagası gelmiş aklına. Bir kurnazlık düşünmüş hemen. Sonra da masayı hazırlamış. Akşam olunca leylek gelmiş. Tilki de hazırladığı çorbayı düz bir tabakta ikram etmiş. Etmiş etmesine ama leylek o uzun gagasıyla o tabaktan nasıl yesin? Aç kalmış tabi. Tilki de içinden kıs kıs gülmüş. Leylek tilkinin niyetini anlamış. İçinden: Kimsenin ettiği yanına kalmaz, demiş. Bir başka gün leylek tilkiyi evine davet etmiş. Tilki de sevinerek bu daveti kabul etmiş. Leyleğin evine gitmiş. Leylek çok güzel yemekler hazırlamış. Yemeklerin kokusunu duyan tilkinin ağzı sulanmış. Hemen sofraya oturmak istemiş. Fakat masayı görünce çok şaşırmış. Çünkü yemekler ağzı dar kavanozların içindeymiş. Uzun gagalı leylek yemekleri bir güzel yemiş. Tilki ise kafasını sokamadığı için leyleği seyredip yutkunmuş. Tilki kurnazlığının cezasını böyle ödemiş. Hatasını anlamış. Sessizce evinin yolunu tutmuş. Masaldan anlaşılan kendi eksikliklerimizi unutup, başkaları ile dalga geçmemeliyiz.


Tilki, günün birinde, içinde su bulunan bir kuyuya düşmüş. Kuyunun içinde oraya buraya sıçramış; ama bir türlü yukarı çıkamamış. Ne yapacağım? Su içiyorum, demiş. Hem de buz gibi, demiş. Nasıl içebilirim bu sudan? diye sormuş. Ondan kolay ne var? demiş tilki. Hop de, aşağıya atla. Keçi, tilkinin bu sözlerine kanıp kendini aşağıya atmış. Kuyudaki sudan kana kana içmiş. Susuzluğu geçince, Buradan nasıl çıkacağız? diye sormuş. Kolay, demiş tilki. Sen ön ayaklarını kuyunun duvarına dayayıp arka ayaklarının üzerine dikil. Ben, sırtına basarak kolayca dışarı çıkarım. Sonra da seni yukarı çekerim. Böylece ikimiz de kurtulmuş oluruz. Keçi, tilkinin dediğini yapmış. Tilki, onun omzuna basarak bir sıçrayışta kuyudan çıkmış. Hemen ormana doğru koşmaya başlamış. Ben senin kuyudan çıkmana yardım ettim; ama sen beni bırakıp gidiyorsun. Olur mu böyle? demiş. Sen aklını yitirmişsin ey keçi! Eğer bir gram aklın olsaydı, kuyuya atlamadan önce nasıl çıkacağını düşünürdün, demiş. Sonra da hızla oradan uzaklaşmış.


"Hayrola yeğenim, neyin var? Ne oldu sana?" diye sordu. Tilki, inleyerek: "Çok hastayım amcacığım!" diye cevap verdi. Amcası, yeğenini hemen ocağın kenarına yatırdı. Karısına haber verip, yeğeni için yiyecek bir şeyler hazırlamasını söyledi. Ama tilki aslında hasta değildi. Geçen gün, amcasının mutfağında asılı duran güzelim etleri görünce ağzının suyu akmıştı. Yengesi yemeğini getirdi. Tilki yavaş yavaş yemeğini yemeye başladı. Bir ara: "Amca, etleri böyle herkesin göreceği bir yere asman hiç doğru değil" dedi. "Komşularınız etleri çalabilirler." diye cevap verdi. Kurt amca, yeğeninin sözlerine gülerek: "Benim komşularım dürüst ve çalışkandır. Her biri kendi işine bakar, benim etlerimde gözleri olmaz." dedi. "Amca" dedi, tilki. "Ya canları çeker de sizden biraz isterlerse?" "Kimseye hak etmediği bir şeyi vermem. Herkes çalışıp kendi yağıyla kavrulmalı!" diye bağırdı kurt amca. "Peki ben istesem de mi vermezsin amca?" dedi tilki. Ertesi gün, bir gece vakti sessizce amcasının evine yaklaştı. Mutfağın açık penceresinden içeri girip tüm etleri aldı ve oradan uzaklaştı. "Hırsız var! Hırsız var!" diye bağırmaya başladı. Hanımını duyan erkek kurt hemen mutfağa koştu. Olanları o da görünce hırsıza lanetler okudu. Biraz kendine gelince; "Etler çalınmasına çalınmış ama acaba kim çalınış olabilir?" diye düşündü. Tam bu sırada karnını etlerle tıka basa doyurmuş olan tilki, amcasının yanına çıkageldi. Onların halini görünce: "Hayrola amcacığım? Ne oldu size böyle?" diye sordu. "Hain hırsızın biri etlerimizi çalmış!" dedi amcası. Kurt: "İnan doğru söylüyorum yeğenim." dedi. Tilki ise alaylı alaylı: "Haydi haydi. Dün gece size söylediklerime uyup, etleri sakladınız değil mi? Beni kandırmaya çalışmayın." diye konuşmasını sürdürdü. Bu arada yengesi: "Amcan doğru söylüyor yeğenim." dedi. Yeğeninin bilgiç bilgiç konuşması, onun hırsız olduğunu ele verdi. Kurdun kafası birden dank etti. "Ben hırsızın kim olduğunu biliyorum." diyerek yeğeninin üstüne atıldı. Zaten kaçmaya hazır bekleyen tilki, amcasından önce davranıp, tabanları yağlayıp oradan uzaklaştı. çok konuşmaktan ise çoğunlukla pişman oluruz.


Bir varmış bir yokmuş. Armut kavakta, menekşe söğütte bitermiş. Ayı kuyruğunu sallar; kurtlarla kuzular kucaklaşır, öpüşürlermiş. Pirenin her bir ayağında doksan dokuz batmanlık nal, masal yapmak için gökyüzüne sıçrarlarmış. Buralardan çok uzakta bir nine ve bir de ninenin haylaz oğlu yaşarmış. Oğlunun adı da Tilkiden Korkan Ali'ymiş. Bir gün Ali demiş ki: Anne, ben artık uzak diyarlara gidip bir iş bulmak istiyorum. Yalnız bir şartım var. Bana biraz un, bir kaç da yumurta verir misin? Annesi de onu kırmamış. Torbasına biraz un ve birkaç yumurta koymuş. Ali yola çıkmış giderken bir ormanlıktan geçiyormuş. Bakmış ki orada iki dev kavga ediyor. Niçin kavga ediyorsunuz? diye sormuş. Demişler ki: Bizim dededen kalma bir çizmemiz var. O çizme için kavga ediyoruz. Tilkiden Korkan Ali demiş ki: Bu çizmeleri bana verin, kavgadan vazgeçin. Devler, düşünmüşler; çizmeleri Ali'ye vermeye karar vermişler. Ali, çizmeyi aldıktan, kavga durduktan sonra demiş ki: Bir bahis yapalım. Kim taştan su çıkarırsa bahsi o kazanacak, üçümüzün lideri olacak. Devler, taşı alıp sıkmışlar, un etmişler ama taşın suyunu çıkaramamışlar. Ali, torbasındaki yumurtalardan birini gizlice çıkarmış, sıkmış. Devler, Ali'nin taşın suyunu çıkardığını zannetmişler. Ali, böylelikle devlerin lideri olmuş. çalışmış. Ama balta öylesine ağırmış ki Ali, hemen bunun da bir yolunu düşünmüş. Devlere demiş ki; Baltanızı alıyorsanız alın, almıyorsanız yıldızlara atıyorum. Bir daha alamazsınız. Devler, korkudan baltayı almışlar. Yola devam etmişler. Bir süre sonra bir suyun başına gelmişler, devler yorulmuş. Devler birbirlerine demişler ki: Biz bu adamdan kurtulamayız, bu adam bizi mahvedecek. Gece uyuyunca bunu öldürelim. Ali de konuşulanları duymuş. masalsitesi.com Gece olunca yatağının içine toprak damlı evlerin damlarındaki toprak akmasın diye kullanılan silindir şeklindeki taş loğu yatağının içine koymuş. Kendisi de bir kenara saklanıp izlemeye başlamış. Devler gelmiş. Değirmen taşıyla yatağı ezmişler, ezmişler. Taşı un haline getirmişler. Öldü diye gitmişler. Onlar gidince Ali kalkmış. Yatağını temizlemiş yine yatmış. Sabahleyin devleri çağırmış onlara kızmış; Bu gece hiç uyuyamadım. Yatağınızda pire var. Pireler beni sabaha kadar ısırdı. Devler demiş ki: Allah Allah! Biz değirmen taşıyla bu adamı ezdik. Pire kadar zarar vermişiz bu adama Sonunda devler bir teklifte bulunmuş Ali'ye; Ali, sen memleketine dönmek ister misin? Ali: Dönerim ama bir şartım var. Bir deve yükü altın verirseniz dönerim. demiş. Devler kabul etmişler bu şartı. Eve gelince annesi Ali'ye; Tilkiden korkan yavrum! Nereden geliyorsun, bu güne kadar neredeydin? Ali ve devler eve girip oturmuş. Ama devlerin öyle kuvvetli nefesi varmış ki Ali'nin annesi tavana fırlamış. Devler sormuş; Ali, annen ne yapıyor? Ali demiş ki; Dedemin eski kılıcını arıyor. Sizi kesecek. Bunu duyan devler hemen Ali'nin köyünden kaçmışlar bir daha da köye hiç uğramamışlar.


-Salaram diwlerimin arasina sümüklerini ezik-ezik ederem. Tiq-tiq xanim ağlaya-ağlaya qaçib yola düwür ve gelir bir Siçan beyele rastlawir . Gözleri sürmeli Tiq-tiq xanimi gören siçan bey soruwur. -Quyruğuma yağ çekerem bal çekerem yanağina xal çekerem. Bu cavabi ewiden Tiq-tiq xanimin xowbextçiliyi bire bin artir ve hemin günden dost olurlar. Belece günler keçirdi Siçan bey yem dawiyib getirirdi ve iki dost yeyib wad xürrem yawayirdilar. Günlerin bir günü siçan bey ewidirki kralliqda toydu ve sevinirki qiw üçün özüne ve Tiq-tiq xanima bu toydan çoxlu yemek tapa biler. Tiq-tiq xanimi eve qoyur ve yollanir toyun olacaği saraya. Yene evde yalniz qalan Tiq-tiq xanim dostu onuda toya aparmadiği üçün çox kederlenir. Qerar verirki çixib getsin . Az gedir üz gedir özüde bilmeden gelib çixir sarayin yaxinliğindaki gölün kenarina. Ayaği iliwir ota ve düwür göle. Hey çirpinir amma çixa bilmir . Uzaqdan toy üçün saraya geden bir araba geldiyini gören Tiq-tiq xanim qiwqirir. Qehqehe çekerek gülüller.Ele bu vaxt metbexde torbasini yemekle doldurmağa çaliwan siçan bey bu sözleri ewidir.Qaçaraq gelir hemin gölün kenarina. Baxirki doğrudanda tiq-tiq xanim gölde batir. Ve elini uzadib qiwqirir. Helede incik olan Tiq-tiq xanim deyir . -Yoxx yox men sennen küstereci deye Tiq-tiq xanim yene tekrarliyir. -Küstereci ay küstereci mende sene quyruq göstereci. Deyir ve quyruğunu gölde boğulmaqda olan Tiq-tiq xanima uzadir. Onun quyruğunnan tutan Tiq-tiq xanim kenara çixir amma çox gec olur çünki en yaxin dostu ondan küsmüw olur.


O Sabah güneş yine her zamanki gibi yükselmiş, ısı ve ışınları bereketli topraklar üzerine cömertçe göndermeye başlamıştı. Ali dayı, sabah namazından hemen sonra yola koyulmuştu. Tarlasına ha vardı, ha varacaktı. Başını kaldırıp güneşe baktı. - Allah'a şükürler olsun, diye mırıldandı... Arabanın üstünde, uykusundan henüz uyanmış olan küçük Abdullah merakla başını kaldırıp babasına baktı. - Gördün mü ya, dedi babası. Şükretmemiz gereken ne çok nimete sahibiz... - Az önce güneş nimetine şükretmiştim, dedi. - Güneş olmasa tohumlar canlanıp yeşermez, büyümezler. - O halde toprak da nimet, su da! diye söyledi. Tarlaya gelmişlerdi. Ali dayı tohum çuvallarını arabadan indirdi. Karasabanı hazırladı. Küçük Abdullah sabırsızlanıyordu. - Ben de tohum ekmek istiyorum baba! Ektiğim tohumların büyüdüğünü görünce çok sevineceğim! - Tabii ekeceksin oğlum, dedi babası. Ama hemen değil. Ekilen tohumun bereketli olması için dua etmek gerek. Şimdi sen gölgede dinlen, ben iki rekat namaz kılıp dua edeyim. Sonra başlarız . Abdullah gölgeye gidip oturdu. Ne çok şey öğrenmişti bugün. İyi ki babasıyla tarlaya gelmişti. "Keşke abimler de gelseydiler" diye düşündü. "Ama onlar büyük, benim öğrendiklerimi zaten biliyorlardır" diye avundu. - Ya Rabbi! Yeri, göğü, her şeyi yaratan, yoktan var eden sensin. Ben de senin zayıf ve aciz bir kulunum. Şimdi toprağa atacağım tohumları Senin kudret ve merhametine emanet ediyorum. Onları yeşert, büyüt ve canlılar için bereketli kıl. Allahım; çünkü biz hepimiz bunlara muhtacız... Abdullah da babası gibi "amin" diyerek minik ellerini yüzüne sürdü. O gün, küçük Abdullah için unutulmayacak kadar güzel geçmişti. O da babası gibi avuç avuç tohum serpmişti tarlaya. Ve, tarla sürüldükçe o tohumların toprak altında kalışını ilgiyle seyretmişti. - Herkes rızkını yer evlat. Elbette ki ihtiyacı olana istediği kadar vereceğim. Ortanca oğul da abisi gibi itiraz etti. - Böyle düşünürseniz kazanamaz, kaybedersiniz yavrum. Ben yıllardır ihtiyacı olan herkese yardım ettim ve hiç sıkıntıya düşmedim. Unutmayın ki komşuluk hakkı vardır. Verdikçe bereketlenir. - Sen onlara benzeme yavrum dedi. Unutma ki her zaman veren el alan elden üstündür. Bağbozumu başladığı gün Ali dayının bağı bayram yeri gibiydi adeta. İhtiyaçları kadar ürün alan köylüler meyvelerin toplanması için Ali dayıya yardım ediyorlardı. Çocuklar da yere düşenleri toplayıp yiyerek neşe içinde eğleniyorlardı. Ne yazık ki bu mutluluk f azla sürmemiş, Ali dayı o kış yakalandığı hastalıktan kurtulamayarak vefat etmişti. Artık tarla ve bağ işleri çocuklara kalmıştı. - Babamızın yaptığı yanlışı biz yapmayacağız, dedi. Çalışıp alın terimizle kazanacağız. Bir çöpümüzü bile başkasına yedirmeyeceğiz. Zengin olacağız, zengin! - Ben sizin gibi düşünmüyorum, dedi. Eğer Çok kazanmak istiyorsak, önce şükretmeliyiz. Sonra ürünü ekerken bereketli ve insanlara faydalı olması için dua etmeliyiz. Urünü toplarken de ihtiyacı olan komşularımıza yardım etmeliyiz. - Hadi ordan sen, de! Bacak kadar boyunla işimize karışma! Aradan zaman geçti. Birgün ektikleri tarlaya gittiler. Buğdayların daha büyümeden kuruduğunu, işe yaramaz ot olduğunu gördüler. - Bu yıl yağmur yeterince yağmadı, dediler. Küçük Abdullah acı acı gülerek başını salladı. Çünkü abileri bu tarlayı ekerken bırakın dua etmeyi, bir besmele bile okumamışlardı. Derken bağbozumu günü geldi çattı. Sabah erkenden hazırlanıp köylülere hiç haber vermeden bağın yolunu tuttular. Bağa vardıklarında karşılaşırlaştıkları manzara dehşet vericiydi. Gece çıkan yangında bütün bağ yanmış, geriye kara bir duman ve is kokuları kalmıştı. - Zararın neresinden dönersek kardır, dedi. Gelin aç gözlülüğü bırakalım ve babamızın yolunda gidelim. Ağabeyleri de bunun doğru olacağını kabul ettiler ve o günden sonra yanlış düşüncelerinden dolayı tövbe ederek çalışıp, bereketi Allah'tan beklediler. Cenabı Allah elbette kendisine el açanları boş çevirmezdi. Onları da çevirmedi. Çok kazanıp, köylülerle birlikte mutlu bir hayat sürdüler.


Vakti zamanda karıncalar arasında topal bir karınca varmış. Topallığına karşın gece gündüz demez çalışırmış. Havanın çok sıcak olduğu bir gün, çok ağır olan bir yiyeceği bulduğu yerden alıp yuvasına taşımaya başlamış. Yolu da uzunmuş. Uzun yolculuk ederken, şura senin bura benim derken, günün o kavurucu sıcaklığı da yerini tatlı tatlı esen serin bir rüzgara bırakmış. Derken her tarafı çiçeklerle bezenmiş bir su kaynağının başına varmış. Çiçekler nazlı nazlı sallanıp birbirleriyle yarenlik ediyorlarmış. Topal karınca biraz nefes alıp dinlenmek için, sırtındaki yükü bir karanfil çiçeğinin yanına bırakmış. Biraz dinlenmek için buradan daha iyi yer olmayacağını düşünmüş. Gümüş parıltısında akan suyun içinde baş aşağı akseden güzelliği izlemiş bir zaman. Sonrada yükünün üstüne oturarak dinlenmeye başlamış. -Amma da tuhaf! Diye söylenmiş kendi kendine. O küçücük boyunla bu kadar yükü taşıyorsun demek. Üstelik ayağının biri de topal. Taşıyabildiğin kadarını yüklensen olmaz mı? Demiş. -Hey gidi dünya, herkesi başka türlü yaratmış. Bak sen benim ile karanfil çiçeğinin arasındaki farka!.. Bu güzelim yerde, şırıl şırıl akan güzelim suyun başında böyle keyif çatmak için ne yapmış acaba? Ya ben bu kadar çetin doğa koşulları ile uğraşıp bir dilim yiyecek için bu kadar çile çekmek için ne günah işledim peki?.. O arada gelincik çiçeği söze karışmış. -Günah filan işlemedin akıllım, herkesin bir yaşamı var. Senin yaşamında öyle. Bizim ki de böyle. Bizim yaşamımızın iyi olduğunu sanıyorsun, hiçte öyle değil. Her gün korku içinde yaşıyoruz. Gün yok ki yüreğimizi korku sarmasın. Her an ölümle burun burunayız. Ya bir ot oburun dişleri arasında, ya da birinin ayakları altında ezilip gideriz her an. Hiç olmazsa sen kendini koruyabiliyorsun. Senin durumunda olmak için neler vermezdim, demiş. Topal karınca, gelincik çiçeğine uzun uzun bakmış ilkin. Sonra da kalkıp derede akan soğuk suyu yüzüne çarpıp kana kana içmiş. afiyet olsun biz o işi biraz önce yaptık, demiş. -Evet uzak, daha iki günlük yolum var, deyince. Haklısınız gün boyu durmadan yürüdüm. Yorgunluktan keyfim kaçtı zaten. Elimden olmayarak size karşı kaba bir söz söylediysem bağışlayın. Ben kötü biri değilim aslında. Topal karınca yemeğini yedikten sonra, yere düşen kırıntıları toplamış, yeşillikler arasında hiçbir çöp bırakmadan her tarafı temizlemiş. Yere serdiği bezi güzelce toplayıp kaldırmış. Geçip derede ellerini bir iyice yıkamış, dişlerini fırçalamış. Karanfil çiçeği ve gelincik çiçeği, topal karıncanın bu temizliğine hayranlıkla bakmışlar ilkin sonra da kendi aralarında.


Çok eski zamanların birinde Bağdat çarşısında dükkanı olan bir tüccar varmış. Tüccarın adı Ali'ymiş. Ali iyiliksever, doğru sözlü, cömert bir adammış. - Torba içindekiler ile benimdir de ondan! - Neden senin oluyor? O torba sen gelmeden de benim dükkanımdaydı. Çünkü o benimdir. - Hayır, bu torba benimdir. Sen onu benden çaldın, demiş müşteri. - Yetişin Müslümanlar! Bu adamın elinden malımı kurtarın. Göz göre göre dükkanımı soyuyor, diye bağırmış. Ali'nin bağırtısına tüm çarşının esnafı dökülmüş. Adamın elinden torbayı alamamışlar. Sonunda Ali'ye gidip kadıya şikayet etmesini söylemişler. Ali gidip adamı kadıya şikayet etmiş. Davalı da davacı da kadının önünde el bağlamışlar. - Allah, kadı efendimizin ömrünü uzun etsin. Şu elimde gördüğünüz torba benim torbamdır. Onun içindekilerle birlikte kaybetmiştim. Bugün şu adamın dükkanına uğradım. Torbam onun tezgahının üstünde duruyordu. Ben de aldım, demiş. - Ne zaman kaybetmiştin? diye sormuş. - Dün gündüz vakti. Onun kayboluşundan dolayı bu gece bir dakika bile uyumuş değilim. - Peki, öyleyse torbanın içinde ne vardır? Söyle bakalım! - Efendim torbanın içinde, efendimiz sultan için bir sürme hokkası, sürmeyi yaymak için iki gümüş çubuk, bir mendil, ağız kenarı yaldızlı iki limonata bardağı, iki meşale, iki kaşık, bir yastık, iki halı, iki su kabı, iki leğen, bir tepsi, bir tencere, pişmiş topraktan bir su testisi, bir kepçe, bir örgü tığı, iki alışveriş torbası, bir gebe kedi, iki dişi köpek, bir pirinç kavanozu, iki eşek, iki yatak takımı, bir takım yün elbise, iki kürk manto, bir inek, iki buzağı, bir kuzu, iki hecin devesi, bir manda ve iki öküz. Bir dişi aslan, iki yeleli aslan, bir ayı, iki tilki, bir divan, iki yatak, iki oda ve bir saray, yeşil tülden iki büyük cibinlik, iki kapılı bir mutfak ve bu torbanın benim olduğuna tanıklık edecek binlerce yalancı var, demiş. - Kadı efendi bu adam yalan söylüyor. Çünkü benim torbamın içinde harap halde bir köşk, mutfağı olmayan bir ev, köpekler için geniş bir kulübe, bir okul, oynayan çocuklar, komutanlarıyla bir ordu. Basra kenti, Bağdat kenti, emirlerin birinin eski sarayı, bir demirci fırını, bir balıkçı ağı, bir çoban sopası, masalsitesi.com beş güzel çocuk, on iki genç kız ve bu torbanın benim torbam olduğuna şahitlik edecek bir kervan sürücüsü, demiş. Hıristiyan papaz ve iki çömez, bir patrik, iki keşiş ve bir de kadı var. Ayrıca torbanın içinde bu torbanın bana ait olduğuna şahitlik edecek iki kişi bulunmaktadır, demiş. - Sen bunlara ne ekleyeceksin? diye sormuş. Ali bu kez sakinmiş ve sözüne devam etmiş: . - Efendim benim torbamın içinde fazladan; baş ağrısına karşı ilaç, yara merhemi, büyü araçları, zırhlar, silah dolu dolaplar, dövüş için yetiştirilmiş bin kocabaş hayvan, ağaç ve çiçeklerle dolu bahçeler, üzümlerle dolu bağlar, elmalar. incirler, hayaletlerin gölgeleri, şişeler, bardaklar, yeni evliler ve düğün alayı, haykırışlar ve şakalaşmalar, bir çayırda oturmuş dost meclisi, sancaklar ve bayraklar, hamamdan çıkan yüz kadın, tüm Irak ülkesi, iki ahır, bir cami, birçok hamam, yüz tüccar, bir kereste, bir çivi, klarnet çalan iki zenci, bir dinar, kumaş dolu yirmi sandık, elli ambar, Küfe kenti, Gazze kenti, Keyhusrev Nuşirevan'ın sarayı, Süleyman'ın sarayı. Belh'ten isfahan'a kadar olan bütün kentler. Hint ve Sudan, Bağdat ve Horasan ve Allah kadı efendimize uzun ömür versin bir kefen, bir tabut ve bu torbanın benim torbam olmadığını söyleyecek olanın sakalını kesmek için bir ustura bulunmaktadır. - Ya siz kanunlarla alay eden iki kaçıksınız, ya da bu torba dipsiz bir uçurum. Bir de ben içindekileri göreyim, demiş. Torbayı baş aşağı çevirmiş. Torbanın içinden birkaç portakal kabuğu, beş altı tane zeytin çekirdeği düşmüş. - Kadı efendi, bu torba asla benim değildir. Olsa olsa bu adamın olabilir. Şikayetimi geri alıyorum, demiş. Ve kadının huzurundan bir şimşek hızıyla çıkıp oradan uzaklaşmış.


Deniz kıyısına yakın meralarda sürüsünü otlatan bir çoban, bir gün bir kayanın üzerine oturup kendisini rüzgarın serinliğine bıraktı. Güzel bir yaz günüydü, okyanus sessiz sakin çarşaf gibi uzanıyordu. Böylece oturmuş, denizdeki yelkenlileri seyrederken; Eğer benimde bir yelkenlim olsaydı, uzaklardaki yabancı ülkelere giderdim ve mesut olurdum diye düşündü. Bu arzusu o kadar dayanılmaz bir hal aldı ki, bir gün bütün sürüsünü sattı ve küçük bir gemi satın aldı. Denize açıldı. Ne yazık ki , seyahatinin ikinci gününde bir fırtına çıktı ve çoban gemisindeki bütün malı denize atmak zorunda kaldı. Fakat bu da yetmedi, dalgalar gemiyi kayalıklara sürükleyip parçaladılar. Çoban hayatını çok zor kurtardı. Ve bu olaydan sonra sürüsünü güderek kazandığı para ona çok tatlı gelmeye başladı. Çoban yerinden kalkıp, sürüsünün yanına gitti. Bir daha bilmediği işlere girmedi.


Masal sözcüğü Habeşçedeki mesl sözcüğünden gelmektedir, ibraniceye maşal, Aramiceye mesel / masal oradan da Türkçeye masal olarak geçmiştir. Bu sözcükten önce kıssa, dastan, hikaye sözcükleri aynı kavramı karşılamıştır. Bugün metel şekli Orta Anadolu'da yaşamaktadır. Ayrıca Tokat, Çankırı ve Mersin İllerimizde masal karşılığı olarak oranlama / ozanlama sözcükleri kullanılmaktadır. Divanü Lügat-it Türk'te rastladığımız ötün fiili, hikaye söylemek anlamındadır. Masal sözcüğünün gerçek anlamında ilk kullanılışına Namık Kemal'in Mukaddeme-i Celal inde rastlamaktayız. Kamus-ı Osmani'ye göre mesel, halk dilinde meşhur olan, adap ve öğütleri anlatan söz demektir; darbımesel, atalardan kalma hikmetler, İbretli sözler anlamındadır. Sanat metni olarak masal, asıl söyleyeni belli olmayan, olayları bilinmeyen bir zamanda ve ülkede geçen, gerçek olaylar yanında doğaüstü olaylara da yer veren, olağanüstü kişilerin bulunduğu ve kendine özgü anlatım biçimi olan kurmaca metindir. Masallarda kötülük, iyilik, doğruluk, cisimlendirilmiş kişilerin savaşları, düşleri, olağanüstü güçlerin yardımıyla engelleri aşma çabaları görülür. Ruh bilimcilere göre masallar, alt bilincin ötesinden gelen yankılardır. Her masalda başarı ve mutluluk peşinde koşan bir kahraman ile ona engel olmaya çalışan varlıkların çatışması yer alır. Her insanın iç dünyasında iyi ve yiğit olma isteği vardır. Masalda üstün gelmek isteyen kötü varlıklar, insanın bir işe girişirken içinde çırpınan başarısızlık korkusunun yansımasıdır. Masal dünyası, renkli ve sihirli bir dünyadır. Bu gizemli dünyanın kahramanları aslında insanlardır ama hiçbirinin adı sanı yoktur. Bunlar ya Padişah, Vezir, Yörükbeyi, Keloğlan olarak ya da Idı ile Bıdı, Hılı ile Dılı gibi garip isimlerle karşımıza çıkarlar. Çoğu kez bu kahramanlar, Peri kızı, Dev anası, Ejderha, Zümrüdüanka gibi hayali yaratıklar bazen de kurtlar, kuşlar, taşlar, ağaçlar olarak yer alırlar. Akla hayale sığmayan işler yapan masal kahramanlarının yenemeyeceği güçlük yoktur. Sihirli kişilikleriyle amaçlarına ulaşırlar. Bu yüzden her masal, mutlulukla sona erer. Daha çok gerçeküstü olaylara dayanan masalların içten içe yürüyen bir özü, gerçek bir yönü vardır. Bundan dolayı usta masalcılar: "Masal deyip geçmeyin; kökleri vardır geçmişte, dayanır durur dağ gibi... Dalları vardır üstümüzde; yeşerir gider bağ gibi." derler. Masallar, özellikle ortak iş yapımında, işi kolay kılmak ya da uzun kış gecelerinde insanları eğlendirmek amacıyla özellikle kadın anlatıcılar tarafından aktarılır. Masalın anlatılışında ayrıntılara yer verilmez. Zaman ve mekanlar arasında büyük boşluklar bırakılır; elli yıl, beş yüz yıl bir sözle geçiştirilir. Masalı anlatan, kahramanın başından geçen önemli olaylar üstünde durur. Masallarda insanlar ve diğer yaratıklar şekil değiştirebilir. Örneğin, masal kahramanı, ceylan, kuş, balık, gür fidanına dönüşebilir, kötüler taş kesilir, bazen de çalı olur. Kahramanlarda olduğu gibi konularda da sık sık değişme olur; bir anda korkudan sevince, aşktan ayrılığa geçilir. ülkesinde geçer. Bu masal ülkesi, devlerin yurdu, Kafdağı'nın ardı gibi abartılı yerler olabilir. Masallarda yer adı pek az geçer. Geçtiği zaman da söz konusu yerin gerçek şehirle pek az ilgisi olur. Türk masallarında adı geçen Yemen, Çin, Mısır gibi yerler gerçekte masaldaki olayla ilgisi olmayan yerlerdir. Bazı masallardaki İstanbul, Halep gibi şehirler de "büyük şehir" anlamında kullanılmıştır. Masallarda belli bir zaman yoktur, olaylar "evvel zaman içinde" geçer. Olaylar, önemlerine göre sıralanarak aktarılır; -miş'li geçmiş zaman, şimdiki zaman ya da geniş zamanın rivayeti kullanılır. Masal anlatan kişi ilk bölümde tekerleme denilen kalıplaşmış sözlere yer verir, amacı masala ilgi çekmek, masalın dinlenmesini sağlamaktır. Tekerleme, kelime oyunlarından, birbiriyle ilgisi olmayan ama dinleyicinin ilgisini masala çekmek amacıyla oluşturulmuş kalıp sözlerdir. Tekerlemede amaç, ilgisiz sözleri bir araya getirirken ahengi sağlayabilmektir. masalsitesi.com Bu kalıp sözler, masaldaki asıl olayın başlamasından önce ve bitmesinden sonra kullanılır. Örneğin, "Var varanın, sür sürenin, destursuz bağa girenin hali budur padişahım! Yollar saçak pürçek, kimi yalan kimi gerçek, hikayedir bunun adı, söylemeyle çıkar tadı. Eski zamanenin devrinde bir varmış..." başlangıç bölümü olarak kullanılır. "Bunlar burada kavuşurlar, murat alıp murat verirler, Allah cümlemizin muradını vere." sonuçta dilek bölümü olabilecek bir tekerleme örneğidir. Bir masalda serim, düğüm, çözüm bölümü yer alır. Masal kaynağından, birçok bilim yararlanabilir. Dil yönünden zengin kaynaklardır. Deyimler, kelimeler ve ağız özelliklerinin belirlenmesinde yardımcı olur. Sosyolojik açıdan önemli olup halkın kültür ve uygarlık temellerini araştırmada eşsiz belgedir. Bireylerin ve toplumların beklentilerini, özlemlerini, korkularını, acılarını yansıtır. Kültür birliği oluşturmuş toplumların, geçmiş çağlardaki yaşam deneyimlerini yeni kuşaklara aktarır. Hemen hemen bütün masallarda meziyetler, güzelde, iyide ve güçlüde; kusurlar ise çirkinde, kötüde ve zayıfta toplanır. Masallarda hep iyiler ve adalet duygusu yüceltildiği için çocuk eğitiminde de önemli bir yer tutar. Çocuğun hayal dünyasını geliştirmesi açısından da yararlıdır. Masallar, eğlendirici ve eğitici olmanın yanı sıra dinleyicide toplumsal değerlerin yerleşmesinde de büyük rol oynar. Masalların yapısını oluşturan ve masal incelemesinde önemli olan öğelerden biri de motiftir. Motif, "eskiden beri yaşama kabiliyetine sahip olan, kendi başına anlam bütünlüğü taşıyan, masalın en küçük unsuru"dur. Bir masalda en az bir motif bulunmalıdır. Masal türünde inceleme ve araştırmaları bulunan Stith Thompson'ın masallardaki motifleri tasnifte kullandığı ana başlıklar şunlardır; mitolojik motifler, hayvanlar, yasak, sihir, ölüm, olağanüstülükler, şans ve kader, ödüller- cezalar, esirler - kaçaklar, devler, sınavlar, akıllı ve aptal, aldatmalar, kaderin ters dönmesi, geleceğin belirlenmesi, zulüm, din, karakter özellikleri, mizah ve çeşitli motif grupları...


Diğer Müslüman Doğu halkları gibi Türkler de Hint, Arap ve İran kökenli masallara büyük ilgi göstermişlerdir. Çeviri ve uyarlama yoluyla Türkçeye kazandırılan Binbir Gece Masalları, Bahtiyarname, Sinbadname gibi yapıtlar hem çok beğenilmiş, hem de Türk halk masallarını çok etkilemiştir. İlk türkçe masal kitabı sözlü gelenekten derlenmiş olan Billur Köşk Masalları'dır. Halk arasında ağızdan ağıza yayılan binlerce anonim masal, Nasrettin Hoca fıkraları, Keloğlan masalları, Karagöz oyunları, tekerlemeler olmasına rağmen çocuk edebiyatının gelişmesi Tanzimatla (1839) başlamıştır. Ahmed Mithat'ın Kıssadan Hisse isimli kitabı bazılarınca ilk çocuk kitabı sayılır (1871), ayrıca Şinasi ve Recaizade Ekrem'le birlikte o dönemde birçok hayvan masalını da Türkçeye çevirmiştir. biçim vererek yayımlamışlardır; büyük masalcılarımızdan Eflatun Cem Güney de Açıl Sofram Açıl ve Dede Korkut Masalları ile birçok ödül almıştır. Daha sonra Orhan Veli Kanık La Fontaine'den çeviriler yapmış, Nasreddin Hoca fıkralarını akıcı bir dille yazarak yeniden dilimize kazandırmıştır. Cahit Uçuk da 1940'lı yıllarda sırasıyla Kırmızı Mantarlar, Üç Masal, Türk Çocuğuna Masallar, Ateş Gözlü Dev ve Kurnaz Tilki eserlerini yazmış ve Türk İkizleri (1958) adlı eseri ile Hans Christian Andersen ödülü almıştır. Aynı yıl Halil Aytekin içinde hem Ezop'tan hem de Türk sözlü geleneğinden alınmış hikayeler bulunan Hayvan Masallarını yayımlar. Başta Pertev Naili Boratav olmak üzere Mehmet Tuğrul, Ahmet Edip Uysal gibi araştırmacılar da Türk masalları üzerine derleme ve araştırmalar yapmışlar, yakın dönemde ise Saim Sakaoğlu, Bilge Seyidoğlu ve Umay Günay Anadolu masalları üzerine yaptıkları önemli araştırmalarını ve derlemelerini yayımlamışlardır.


Güzel bir Pazar sabahıydı. Pınar bir taraftan banyo yapıyor, bir taraftan da şarkı söylüyordu. Nedense sabah olmasına rağmen odasının ışığı açıktı ve musluğun suyu etrafa sular saçarak akıyordu. Aslında bunlar Pınar'ın her zamanki halleriydi. Pınar her zaman suyu ve elektriği açık bırakır, kıyafetleri eskimeden yenilerini alır. Ohh bolluk içinde yaşamak ne hoş. O böyle fazlasıyla bolluk ve israf içinde yaşayıp, babam faturaları ödüyor nasılsa, diye düşünürken kimselerin duymadığı anlamadığı bazı sesler geldi. Bunlar, lavabonun musluğu, odanın lambası ve cüzdandaki paranın sesleriydi. Kendi aralarında koyu bir sohbete dalmışlardı. Aaa olmaz ki canım! Pınar beni geçen gün açık bıraktı. Sabahtan akşama kadar boş yere yanıp durdum. Gelip de beni söndürmedi bile, dedi. Sorma kardeş. Beni de sonuna kadar açıp dişlerini öyle fırçalıyor. Hiçbir işe yaramadan lavabodan aşağıya akıp gidiyorum. Bir gün biteceğim görecek gününü! dedi. Bir de beni görseniz. Nasıl da harcıyor acımadan. Gecen gün yeni bir elbise almıştı daha iki gün geçmeden bir yenisini daha aldı. Hiçbir şeyin hesabını yapmadan harcayıp duruyor beni. Oysaki babası ve Annesi beni kazanmak için ne kadar da yoruluyorlar, diye ekledi. Üç arkadaş da, Pınar yüzünden çok dertliydiler. masalsitesi.com Şikayetlerini sıralayıp duruyorlardı. Arkadaşlar! Bizim kıymetimizi anlaması için Pınar'a bir oyun oynasak! diye bir öneride bulundu. Bu fikir suyun çok hoşuna gitti. Bu harika bir fikir, diye onayladı. Çok iyi bir ders verelim ki bir daha bizi üzmesin, diye ekledi. Bir araya gelip uzun uzun tartıştılar ve en iyi planı ortaklaşa buldular... Ertesi sabah Pınar'ı gerçekten Bir sürpriz bekleyecekti. Güneş güzel yüzünü göstermeye başlamıştı ki Pınar gerinerek uyandı. Yatağından kalkıp elini yüzünü Yıkamak için lavaboya gitti. Musluğu cevirdi, çevirdi ama duyduğu ses suyun gurul gurul akan sesi değil, kuru bir tıs sesiydi. Su akmıyordu! Allah Allah ne oldu bu suya böyle? dedi. İnanmıyorum elektrikte mi yok? Ne yapacağım simdi? Hiç böyle olmazdı, diye duşundu. Anneciğim bana tost yapar mısın? Karnım çok acıktı, diye seslendi. diğer kahvaltılıklardan yiyebilirsin. Sakın dolabı uzun sure acık tutma da yiyecekler bozulmasın, diye hatırlattı. Çıkıp biraz alışveriş yapayım bari bu arada karnımı da doyururum, dedi ve giyinip hazırlandı. Cüzdanını kontrol etti ama o da ne! Hiç para yoktu ki! Daha dün babası ona fazlaca harçlık vermişti ama şimdi hiçbir şey yoktu. Olanlara bir anlam veremedi. Pınar, annesinden para istedi ama annesi, Kızım benim param da hiç kalmamış, diye cevap verdi. Bu cevap onu daha da şaşırttı. Akşama elektrik de su da gelir nasıl olsa, babamdan da tekrar harçlık isterim, diye mırıldanıp durumu fazla önemsemedi. Ama işler düşündüğü gibi gitmiyordu. Pınar'ın babası, İşlerim kötü, diyerek Pınar'a para vermemişti. Aradan 2 gün geçmesine rağmen ne su ne de elektrik gelmemişti. Bulaşıklar dağ gibi olmuş, hiç temiz kıyafeti kalmamış saçı başı kirlenmişti. Evleri süpürülmediği için çok pislenmiş hatta balkonda duran güzel sardunya çiçekler bile susuzluktan boyunlarını bükmüşlerdi. Hem elektriksiz hem susuz hem de parasız kalmak ne kotuydu böyle. Nasıl da şakır şakır suyu harcadım, elektriği söndürmüyor paralarımı hesapsızca harcıyordum, diye iç geçirdi. Günün birinde bitebilecekleri hiç aklıma gelmemişti, dedi gözleri dolarak. Bu sırada, su, elektrik ve para durmuş onu dinliyorlardı. Hımm demek Pınar bizim ne kadar önemli enerji kaynakları olduğumuzu sonunda anladı öyle mi? dedi. Baksana gerçekten pişman olmuşa benziyor, diye ekledi elektrik. Gerçekten de Pınar çok pişmandı. Gecen gün TV'de, Barajlarda su kalmadı suyunuzu boşa harcamayın dikkatli ve tutumlu kullanın, demişlerdi. Annesi de hep tutumlu olmaktan, eşyaları güzel ve dikkatli kullanmaktan bahsedip dururdu. Ne kadar haklıydı. Bir şeyi yeteri kadar kullanmak tutumluluktu. Lütfen su, elektrik, para bana küsmeyin. Geri gelin. Beni affedin bundan sonra sizi hak ettiğiniz gibi çok dikkatli kullanacağım, tutumlu bir insan olacağım, diye bağırdı. Pınar'ın ağzından bunları duymak gerçekten güzeldi. Planları başarıyla ulaşmıştı. Diğer odadan annesinin sesi geldi. Pınar çabuk ol musluklar acık kalmış su geldi. Aaa elektrik de geldi. Bak geçen gün bulamadığın paran masanın arkasına düşmüş, dedi. Pınar aceleyle musluğu ve lambayı kapatırken üç arkadaşın oyununu anlamış ve dersini çoktan almış olarak gülümsedi.


Bir zamanlar küçük bir köyde tuz tüccarı yaşardı. Bu tüccara yardım eden bir maymun ve eşek vardı. Tüccar her sabah tuzunu çuvala koyarak eşeğe yükler, yakındaki şehre satmaya götürürdü. Yine günlerden bir gün tüccar eşeğe tuzu yükledi ve şehre gitmek için yola koyuldular. Bir göletin yanından geçerken eşek yükün çok ağır olduğunu ve artık taşımakta zorlandığını söyledi. Tam o sırada eşek takılarak gölete düştü. Neyse ki eşeğe bir şey olmadı ama tuz çuvalı gölete düşerek ıslandı. Eşek ve tuz sırılsıklam oldu. Tüccar eşeği göletten çıkardı ve tuzu daha hafif olmuştui ve böylece eşiğin daha rahat taşıyabiliyordu. ıslanınca hafif oluyor ve taşıması daha kolay oluyordu. Bir gün yine şehre tuz götürürken göletin yanında düşen eşeğin bunu bilerek yaptığını fark etti. Her gün tuzlarını suda ıslattığı için çok üzüldü ve eşeğe ders vermeye karar verdi. - Sevgili eşek, sen gölete düşme diye daha az tuz yükledim ama sen yine gölete düştün. Şimdi ise bu ağır pamuklar şehre götür bakalım. Böylece eşek bu durumdan utanır ve artık bu şekilde davranmaktan vazgeçer.


İbrişimden halı dokur. Aman ağa, canım ağa yolla beni oynamaya. Tahta mahta biz gidiyoruz bu hafta. İneğimiz doğurdu, adını koyduk Fatma. Evvel zaman içinde, bir köyde yoksul bir adam varmış. Bir gün bu yoksul adam, çok para kazanmak hayaliyle köyünden ayrılmış. Gide gide bir pazara varmış. Pazarı gezerken bir de ne görsün? Adamın biri, önünde kuru kafalar akıl satıyormuş. Her kuru kafa bir akıl ve her akıl bir mecidiye imiş. - Oğlum eğer bir iş seni ilgilendirmiyorsa o işe karışma. Yoksul adamın cebinde sadece bir mecidiyesi kalmış. Düşünmüş Bu bir mecidiye ile zaten karnım doymaz en iyisi son bir akıl daha alayım. demiş. - Güzel güzeldir ama gönlün sevdiği daha güzeldir. - Çok açım efendim ve biraz da yorgunum, demiş. - Boş yere mi bir mecidiye verdim? Nasılsa benim işim değil, demiş. Tekrar yerine oturmuş yemeye devam etmiş. Bir müddet geçtikten sonra sultan gelmiş. - Bu benim işim değildi o yüzden karışmadım, demiş yoksul adam. Sultan; Peki, gel sana iki kapı göstereceğim. demiş. Birinci kapıyı açmış. Eğer sen benim işime karışsaydın kelleni uçuracaktım. Sonra ikinci kapıyı açmış. Burada da bir kese altın varmış. Bu da senin hakkın ve haydi sana uğurlar olsun tanrı misafiri. demiş. Yoksul adam bu duruma çok sevinmiş. Bir mecidiyeye karşı bir kese altın kazandım demiş. Kuyunun içinde bir dev var. Yılda bir sefer suyumuzu kesiyor. Ancak deve telli duvaklı bir gelin gönderdiğimiz zaman suyu bırakıyor, demişler. - Şimdi siz bana bir ip getirin, belime bağlayın ve beni aşağı indirin; yalnız aşağı yaklaşınca ipi koparın ki ben korkup çağırsam bile beni yukarı çekmeyin. - Ey insanoğlu! Niye geldin buraya? Bak burada dev yatıyor, uyanırsa seni parçalar. - Bir şekilde geldim, demiş. Artık suyu kesmemeni ve bu kızları serbest bırakmanı istiyorum. - Peki, ancak bir şartım var, demiş. - Güzel güzeldir ama gönül sevdiği daha güzeldir. Bu sözden sonra devin sihri bozulmuş ve yoksul adama; Dile benden ne dilersen! Artık senin emrindeyim. demiş. Dev ile yoksul adam kuyudan birlikte çıkmışlar. Köylüler de sularına kavuşmuş.


Baratis adındaki bir ülkede kış mevsimi çok uzun geçermiş. Öyle soğuk olurmuş ki; ilkbahar hiç gelmeyecek sanılırmış. Artık insanlar soğuk gecelerden sıkılırlarmış. Dua ederlermiş. Sıcak günlerin gelmesini isterlermiş. Bahar gelir-gelmez de insanlar kendilerini sokağa atarlarmuş. Kırlarda gezintiye çıkarlar, çiçek toplarlarmış. Çocuklar bütün kış boyunca dışarıda oynauamadıkları oyunların tadını doya doya çıkarırlarmış. Kışın donan nehirler, gürül gürül aköaya başlarmış. Boyunlarını büken ağaçlar gökyüzüne doğru uzanırlarmış. Yani ilkbahar tüm güzelliğiyle gelirmiş insanların arasına. İşte bu ülkede uzun kış mevsiminin ardından bu güzel baharlardan birisi çıkagelmiş. Çoluk-çocuk insanlar kendilerini sokaklara atmışlar. Bu insanlar arasında üç tane can-ciğer arkadaş varmış. Bunlar da tabiatın tadını çıkarmak için yemyeşil dağlara tırmanmaya başlamışlar. Konuşa konuşa yürüyorlar, ağır ağır ormanın derinliklerine dalıyorlarmış. Bir süre sonra yorgunluk hisseden bu üç arkadaş kocaman bir çam ağacının gölgesine oturmuşlar. Az ileride usulca akan bir derenin şırıltısını duyuyorlarmış. Bahar yeli yaprakları hafif hafif sarsıyormuş. Bu üç arkadaş sohbet ederken, birisinin eline çiviye benzer bir şey batmış. Elini kanatan şeyi merak eden adam toprağı sıvazlarken birden demir bir kapak yerinden oynamış İyice meraklanan adam kapağın altında ne olduğunu öğrenmek istemiş ve kapağı kaldırmış. Bir de ne görsünler, içeriye doğru uzanan karanlık mı karanlık daracık bir yol çıkmış ortaya. Önce ürkmüşler karanlıktan. İçeri girmekten çekinmilşer. Fakat bir cesaret gelivermiş üzerlerine başlamışlar yürümeye. - Bu mücevherleri nasıl taşıyacağız, diye sormuş. - Ben şehre gideyim. Siz burada bekleyin. Atları alıp hemen dönerim. Sonra da hep beraber yola koyuluruz. - Neden o kadar parayı üçe böleyim ki? Paranın tamamı benim olabilir. - Artık çok zengin olacağız, demiş. Hemen tencereler dolusu yemek hazırla. Arkadaşlarım acıkmıştır. Onlara götüreceğim. Ben çarşıya gidiyorum, almam gerekenler var. Adam evden çıkmış, tanıdığı ne kadar kişi varsa bir bir ziyaret etmiş. Atlarını bir süre için ödünç almış. Eve dönerken kuvvetli bir zehir satın almayı da unutmamış. Heyecanla eve gelmiş, karısının yemekleri hazırladığını görünce daha bir heyecan kaplamış yüreğini. - Şimdi arkadaşlarım ne çok meraklanmışlardır. Pek de acıkmışlardır. Kimbilir nasıl da yiyecekler bu lezzetli yemekleri. Ben de onları seyredeceğim. Yaşasın hazinenin tamamı benim olacak. İkisini de öldüreceğim. - Gelir-gelmez onu öldürmeliyiz. Neden hazineyi üçe bölelim ki? İkiye böleriz daha çok paramız olur. - Ben geldim. Güzel güzel yemekler getirdim size. - Hoşgeldin, sevgili dostumuz. Gözümüz yollarda kaldı. Nerelerdeydin? Bizi merakta bırakman hiç doğru değil. Adam yavaş yavaş odaya doğru yürümüş. Tam kapının ağzına gelmiş ki; ikisi birden adamın üzerine atlamışlar. Bir çırpıda öldürüvermişler arkadaşlarını. Hiç de üzülmemişler bunu yaptıkları için. Güle-oynaya yemekleri önlerine çekmişler. Başlamışlar afiyetle yemeye. Fakat pek kısa bir aradan sonra zehir etkisini göstermiş. İkisi de ne olduğunu anlayamadan son nefeslerini vermişler.


Bir gün, güzel bir öğle sonrasında Sırma arka bahçede oynamaktan sıkılmıştı. Ormana girsem ne olacak ki, diye düşündü. Etrafına bakındı. Kimseleri göremeyince birden ormana doğru koşmaya başladı.Yorulunca durup çevreyi seyretmeye daldı. "Her yer öyle yeşil ki" dedi, "Ne güzel çiçekler ve böğürtlenler var burada" diye düşündü. Ormanın derinlikleirnde epeyce ilerledi. O kadar çok yol almıştı ki sonunda kayboldu. Geri dönmeye çalıştı ama yolu şaşırdı. Hem iyice yorulmuş hem de karnı acıkmıştı. Yorgunluktan ağlayacak gibiydi. Biraz daha ilerledi. İlerledikçe yol bitti. Ağaçların arasında bir ayı ailesine ait kulübe gördü. Bu aile üç ayıdan oluşuyordu. Büyük Baba Ayı, Orta Anne Ayı ve Küçük Yavru Ayı. Sessizce yaklaştı. Etrafından dolandı. Kimse yok gibi görünüyordu. Yavaşça kapıyı tıklattı ama ses veren olmadı. Pencereden içeriye bakındı. İçeride masa üzerinde üç kase vardı. Açlığını hissetti yeniden. Tekrar kapıya gitti ve bu sefer hızlıca vurdu. Kapı açılıverdi. "Demek kapı kilitli değil ki aralık" diye düşündü. Kafasını uzattı. İçeriye seslendi. "Kimse var mı?" dedi. Ses yoktu yine. Masaya yaklaştı. Masada biri büyük, biri orta ve biri küçük boy üç kase çorba vardı. Çok aç olduğundan en büyük kasedeki çorbayı içmek istedi. Ama çok sıcak olduğu için içemedi. Yanındaki çorbanın tadına baktı: "Bu da çok soğuk" dedi. Üçüncü kaseye kaşığını daldırdı. "Hımm bu ne çok sıcak ne de çok soğuk" dedi ve çorbanın hepsini içti. Yandaki odaya girdi. Burada da üç yatak vardı biri büyük biri orta ve diğeri de küçük olan. Büyük olan yatağı denedi yine. masalsitesi.com Çok sertti ve boyuna göre çok büyüktü. İkinci yataksa onun için fazla yumuşaktı. Üçüncü yatak hem boyuna tam gelmişti hem de oldukça rahattı. Hatta öyle rahattı ki Sırma yatağa uzandığı gibi uyuyuvermişti. Sırma kimin evinde kaldığını bilmeden ve merak da etmeden uykuya dalmıştı. Sırma derin bir uykudayken ev sahipleri geldi. Baba ayı ormandan şömine için çalı, anne ayı ise taze böğürtlenler toplamıştı. Ve yavru ayıcık da "Karnım öyle acıktı ki, umarım çorbam biraz soğumuştur" diye düşünüyordu. Eve geldiklerinde hepsi çok aç olduğu için masanın başında toplandılar. Baba ayı homurdanarak "Biri benim çorbamdan tatmış" dedi. Anne ayı da "Biri benim de çorbamdan tatmış" dedi. Yavru ayıcık ağlamaya başladı. "Biri benim çorbamın tadına bakmakla kalmamış, hepsini içmiş" dedi. Baba ayı şöminenin yanındaki sandalyesini fark etti. "Biri" dedi kükreyerek, "benim sandalyeme oturmuş". Anne ayı da kızgın bir ses tonuyla "Biri benim de sandalyeme oturmuş" dedi. Yavru ayıcık bu sefer hıçkırarak ağlamaya başladı. "Biri benim sandalyemi kırmış". Hepsi de yatak odasına gittiler. Baba ayı "Biri benim yatağıma uzanmış" dedi. Anne ayı da aynı şeyi söyledi. Yavru ayıcık ise "Biri benim de yatağıma uzanmış ve hala orada uyuyor" dedi. Ayıcıklar yatakta bir kız çocuğunun yattığını görünce. "Bizim kulübemizde ne işi var ki bu kızın" diye söylendi baba ayı. Sırma tam bu esnada sesten irkilerek uyandı. Şaşkın bir şekilde başında onu seyreden ayılara baktı. "Bu bir rüya olmalı" dedi. Apar topar yataktan kalktı. Öyle korkmuştu ki koşarak oradan uzaklaştı. Tüm gücüyle koştu, koştu, koştu. Nefessiz kaldı ama durmadı ormandan çıkana kadar koştu. Eve vardığında annesi kapıda biraz endişeli ve biraz da kızmış onu bekliyordu. Sırma hiçbir şey diyemeden doğruca odasına girdi. Yatağına uzanıp başına gelenleri unutmaya çalıştı. Bir daha da asla annesinin izin vermediği yere gitmedi.


Üç kadın çeşme başında toplanmış konuşuyorlardı.Az ötede ihtiyarın biri oturmuş, kadınların çocuklarını methetmelerini dinliyordu. - Benim oğlum öyle marifetlidir ki, hiç kimse bu konuda onunla boy ölçüşemez...Tam bir cambazdır o! İp üzerinde bir yürüse de görseniz. - Benim oğlumun sesini bilseniz, dedi.Tıpkı bir bülbül gibi şakır.Yeryüzünde hiç kimsenin böyle bir sesi yoktur.Allah vergisi bu... - Çocuğumun çok üstün bir tarafı yok ki...Ne diye durup dururken öveyim onu. taşımakta güçlük çektikleri için ara sıra duruyor ve dinleniyorlardı.Sırtları ağrı içindeydi. Bu sırada çocukları onları karşılamaya çıktı. Aman ne kabiliyetli çocuk!.. İkinci çocuk altın gibi bir sesle öyle güzel şarkılar söyledi ki, kadınlar gözleri yaşlarla dolu hayranlıkla dinlediler onu... Üçüncü çocuk koşarak geldi, annesinin elinden kovayı aldı ve eve kadar taşıdı. - Çocuklarınız mı? Dedi. Onları bilmem. Yalnız biri vardı, annesinin elinden kovayı alıp eve taşıdı.


Delikanlı, yeni bir eve taşınmıştı. Bir ayakkabı fabrikasında bölüm şefiydi. Çok yakında düğün yapacağından, sağa sola koşuşmaya vakit bulamıyordu. Annesi, babası, hatta bütün kardeşleri uzaklardaydı. Komşular da onu görmezden geliyordu. Zemin katta rastladığı çocuk farklıydı. Binaya girip çıkarken onu aynı pencerede görüyor, gülümseyen gözleriyle el sallayan çocuğa, avuç dolusu öpücük gönderiyordu. Baharla birlikte işler değişti. Havalar ısındığından pencereler açılmış, küçük çocuk gün yüzüne çıkmaya başlamıştı. Delikanlı, o güne kadar hep buğulu bir cam arkasından gördüğü arkadaşıyla tanıştı. Küçük çocuk yine aynı yerdeydi ama, hiç olmazsa sesini duyuyordu. Delikanlı, evden birkaç dakika erken çıkar, ufaklıkla ayaküstü sohbet ettikten sonra, aceleyle işine yarışırdı. Anlattığına göre, küçük çocuk annesiyle birlikte yaşıyordu. Almanya'da çalıştığı söylenen babası da, bir gün ona mutlaka dönecekti. İşte babam bu, dedi. Kucağında bulunan da benmişim. çocuk lafı alıp dolaştırıyor, büyük bir ustalıkla, babasına getirip bağlıyordu. Bu şekilde birkaç ay daha geçti. Ramazan Bayramı iyice yaklaşınca, delikanlı bu vefalı arkadaşına, bir hediye vermeyi arzu etti. En iyi şey, her halde bir ayakkabıydı. Bir gün ona bu niyetini açıkladı. Ve ne tür bir ayakkabıdan hoşlandığını sordu. Uçan ayakkabılardan isterim, dedi. Onları giydiğimde, dilediğim yerlere uçmalıyım. Delikanlıya göre, küçük çocuk bir hayal dünyasında yaşıyordu. O tür ayakkabıların sadece filmlerde ya da rüyalarda görüldüğünü söylese de, çocuk bu isteğinden vazgeçmedi. Bayram günü gelince, delikanlı birkaç çeşit ayakkabı modelini güzelce paketleyip o küçük arkadaşını ziyaret etti. Onun evine ilk kez uğruyordu. Küçük çocuk kapıyı açtığında, inanılmaz derecede heyecanlıydı ve istediği hediyeyi dört gözle bekliyordu. Uçan ayakkabılardan isteyip sizi masrafa soktuğum için özür dilerim, dedi. Ama babama, başka türlü kavuşmam mümkün değil ki.


Bir varmış, bir yokmuş... Zamanın birinde bir masal kasabası varmış. Bu kasaba dağların arasında bir yerdeymiş. Buradaki dağlar öyle dik öyle dikmiş ki bir noktadan, bir başka yere gitmeye olanak vermezmiş. Bu yüzden kasabada hiçbir yol yokmuş. Zaten buranın adı da Yolsuz kasabaymış. Kasabalılar, birbirlerine gidip gelme işini zamanla çözmüşler. Nasıl mı? Tabii ki uçarak... Herkes kendine göre bir uçma aracı geliştirmiş zaman içinde. Kasabalıların kimi çalı süpürgesiyle, kimi yabasına binerek uçuyormuş. En çok da halı kullanılıyormuş uçma eyleminde. Evdeki eski halılar bu iş için yeterli oluyormuş tabii ki. Gel zaman, git zaman... Uçmak, bizim Yolsuz kasabalılar için bir yaşam biçimi haline gelmiş. Daha önceleri sonbaharda yaptıkları bağ bozumu şenliklerinin adını ve şeklini bile değiştirmişler. Bundan böyle bu eğlenceler, Uçuş Festivali olarak düzenlenmeye başlamış. Uçuş Festivalinde herkes, aracını alıp meydana çıkıyor ve uçma yarışmaları yapılıyormuş. Zaman içinde Uçma Festivali çok gelişmiş. Seyircisi çoğalmış. Dereceye girenlere büyük ödüller konmuş. Bu yüzden kasabalılar, her yıl festival günlerini iple çekiyorlarmış. Yıllardan bir yılda yine festival günleri gelip çatmış. Kasabalılar heyecan içinde hazırlıklara başlamışlar. Uçuş için çalı süpürgesi kullananlar, süpürgelerinin çalılarını yenilemiş; yaba kullananlar, yeni bir yaba yapmış; halı kullananlar, halılarının yırtıklarını örerek yamamış. Artık herkes büyük güne hazırmış. Bizim Yolsuz kasabada kimsesiz bir oğlancık yaşıyormuş. Yok yok, bu oğlancık sizin sandığınız gibi kel değilmiş. Aksine tepesinde gür saçları varmış onun. Bizim gür saçlı oğlan hayalperest biriymiş. Bu yüzden kitaplığında onlarca uzay, macera ve hayal romanı varmış. Bizimki gece, gündüz onları okur olmadık şeylere kafa yorarmış. O yıl gür saçlı oğlan da yaklaşan Uçma Festivalini bekliyormuş. O da yarışmalara katılacakmış. Ancak onun ne çalı süpürgesi, ne yabası, ne de halısı varmış. Buna karşın hiçbir telaşı da yokmuş. Çünkü düşündüğü ilginç bir şey varmış ama ne?... -Ne ile uçacaksın? Ortalıkta hiçbir araç göremiyoruz, diyorlarmış. festivalin başlayacağı saatlerde kasaba meydanına gelmişler. Yarışmaya katılacak olanların yanlarında uçuş araçları hazırmış. Kasaba yöneticisi kısa bir konuşma yapıp festivali başlatmış. Sonra. - Uçma yarışlarına katılacak olanlar uçuş pistinde sıralansın, demiş. Yarışmacılar kalabalıktan ayrılıp ileri çıkmışlar. Kimileri halısını yere serip üzerine oturmuş; kimileri de yaba ve çalı süpürgelerinin saplarına, ata biner gibi binmişler. Yarışmacıların en sonunda bizim gür saçlı oğlan varmış. Doğal olarak onun yanında hiçbir şey yokmuş. - Evladım sen de mi yarışmacısın, diye sormadan edememiş. - Yanında herhangi bir araç göremiyorum. Neden, diye sormuş. Gür saçlı oğlancık, yöneticiye yanıt vermemiş. Aşağı eğilip oralardaki bir dal parçasını eline almış, onunla çevresine bir metre çapında bir daire çizmiş. - O da ne, diye sormuş. - Uçan daire, diye yanıtlamış gür saçlı çocuk. - Ama burası uzay değil, biz de uzaylı değiliz. - Yanılıyorsunuz, burası uzay, biz de uzaylıyız. Örneğin marslılar da bize uzaylı diyorlarmış. - Bunu yakalayıp bana getiren yarışı kazanıyor, demiş. - Bir, iki, üç, demiş. Fırlayın, yarış başladı. Bir anda ortalık karışmış. Halılar altlarındaki tozları savura savura havalanmış, yaba ve süpürgeler yukarı fırlamış. Ya bizim gür saçlı oğlancık?... Gür saçlı oğlancığın halini hiç sormayın. Ortalıktaki toz, duman sıyrılınca kasabalılar onu dairesinin üzerinde oturuyor olarak görmüşler. Şaşkın bir haldeymiş. - Allah Allah neden uçmadı benim dairem, diye mırıldanıyormuş. Oysa bütün uzaylılar uçmak için daire kullanıyordu. Romanlar öyle yazıyor... Yolsuz kasaba kahkahalarla çınlarken bizim gür saçlı oğlancık mahcubiyet içinde evine kaçmış. Bir daha da daireye binip uçmaya kalkışmamış. Bu iş için evdeki halıyı kullanmış.


Bir zamanlar bir tüccar varmış; öyle zengin, öyle zenginmiş ki, istese bütün caddeleri, sokakları gümüş paralarla kaplatabilirmiş. Ama böyle bir şey yapmamış tabii; parasını nerede kullanacağını gayet iyi bilirmiş çünkü. Cebinden bir kuruş çıkarsa, mutlaka iki kuruş kazanırmış karşılığında. Evet, bu adam akıllı bir tüccarmış, ama herkes gibi o da ölmüş sonunda. Bütün mirası oğluna kalmış. Tüccarın oğlu parayı har vurup harman savurmaya başlamış; her gece maskeli balolara gitmiş, kağıt paralardan uçurtmalar yapıp uçurmuş, altın paraları taş yerine kullanıp suda kaydırıp eğlenmiş. Tabii serveti kısa zamanda suyunu çekmiş; bir avuç bozuk para, bir çift eski terlik ve yırtık pırtık bir hırkadan başka hiçbir şeyi kalmamış. Derken, arkadaşları da birer birer uzaklaşmışlar çevresinden, çünkü onun gibi sefil biriyle görünmek istemiyorlarmış. Sadece iyi yürekli bir arkadaşı ona eski bir sandık yollamış ve "Pılı pırtını içine koyarsın!" demiş. İyi güzel de, bizimkinin sandığa koyacak hiçbir şeyi yokmuş ki! O yüzden kendisi girip oturmuş sandığın içine. Ama bu sandık, bizim bildiğimiz sandıklardan değilmiş meğer! Kilidine dokunur dokunmaz, uçmaya başlıyormuş. Tüccarın oğlu kilide parmağını bastırınca, sandık evin bacasından hop! diye fırlayıp havalanmış ve bulutların arasında ilerlemeye başlamış. Ama uçarken de tehlikeli biçimde çatırdıyormuş. Delikanlı, sandık parçalanacak ve aşağı düşeceğim diye büyük bir korkuya kapılmış. Allah'tan böyle bir şey olmamış. Uçmuş, uçmuş, dağlar tepeler aşmış, sonunda Türk ülkesine varmış. Yere inince sandığı ormanda kuru yaprakların altına saklamış, sonra da kentin yolunu tutmuş. İçi rahatmış, çünkü Türklerin hepsi, onun gibi hırka ve terliklerle dolaşıyorlarmış etrafta. Derken kucağında küçük bir çocuk olan bir süt anneye rastlamış. masalsitesi.com "Baksana bana hanım!" demiş. "Sana bir şey soracağım. Kentin girişinde bir saray gördüm, pencerelerinin hepsi çok yüksekteydi, neyin nesidir bu?" Orada padişahımızın kızı oturur, demiş kadın, "Hanım sultan doğduğu zaman bir falcı, onun bir sevdalısı yüzünden çok acı çekeceğini bildirdi, bu yüzden padişah ile valide sultan yanında yokken, kimse onu göremez!" "Sağ ol," demiş tüccarın oğlu, ormana dönmüş ve tekrar sandığa girip oturmuş, havalandığı gibi sarayın damına konup hanım sultanın penceresinden içeri süzülmüş. Hanım sultan bir sedire uzanmış uyuyormuş. O kadar güzel bir kızmış ki, delikanlı kendini tutamayıp onu öpüvermiş. Hanım sultan sıçrayarak uyanmış, karşısında delikanlıyı görünce korkudan titremeye başlamış. Ama bizimki kıza, periler padişahının oğlu olduğunu, onu görmek için uçarak geldiğini söyleyince, bu hanım sultanın pek hoşuna gitmiş. Oturup sohbet etmeye başlamışlar. Delikanlı kıza iltifatlar yağdırmış. Artık derin göllere benzeyen gözlerinin içinde kaybolduğundan mı söz etmemiş, karlı dağlara benzeyen alnının güzelliğinden mi... Anlatmış da anlatmış! Ve tabii ki hanım sultanın gönlünü fethetmiş, kız delikanlıya vurulmuş! Peki, demiş hanım sultan, siz cumartesi akşamı tekrar gelin, o gün şah babam ile valide sultan bana çaya gelecekler. Periler padişahının oğluyla evlenmem, onları da gururlandıracaktır. Ama sohbet sırasında güzel masallar anlatmanız lazım, çünkü ikisi de masal dinlemeye bayılırlar. Annem daha çok öğretici masalları sever, babam ise eğlendirici ve komik masalları! Zaten düğün hediyesi olarak masaldan başka verecek bir şeyim yok! demiş delikanlı ve böylece vedalaşıp ayrılmışlar; ama ayrılmadan önce, hanım sultan delikanlıya bir kese altın vermiş. Doğrusu bu, çok işine yaramış bizimkinin. Tüccarın oğlu gidip kendine güzel bir kaftan satın almış, ardından ormana dönmüş ve anlatacağı masalı düşünmeye başlamış. Cumartesi akşamına kadar hazırlaması gerekiyormuş masalı ve bu da öyle kolay bir iş değilmiş tabii! Cumartesi akşamı gelip çattığında masal da hazırmış artık. Padişah, valide sultan ve sarayın bütün önde gelenleri prensesle birlikte delikanlıyı bekliyorlarmış. Onu büyük bir sevinçle karşılamışlar. Bize bir masal anlatacakmışsınız, demiş valide sultan, içinde derin anlamlar gizli, öğretici bir masal! Ama aynı zamanda komik de olacak! demiş padişah. Tastamam öyle olacak, demiş delikanlı ve Bir zamanlar bir kutu kibrit varmış, diye anlatmaya başlamış, bunların hepsi de, soylu geçmişleriyle övünürlermiş. Yontuldukları ağaç, yani o ulu çam ağacı, ormanın en yaşlı, en büyük ağacıymış. Şimdi ise bir mutfakta, bir çakmakla eski bir demir tencerenin arasına düşmüş ve onlara geçmiş günlerini anlatıp duruyorlarmış. "Benim kaderimse daha bir başka!" demiş kibritlerin yanında duran demir tencere. "Dünyaya geldiğim günden beri yüzlerce kere parlatıldım ve kaynatıldım. Devamlılığı sağlarım ben ve bu yüzden, doğruyu söylemek gerekirse, bu evin en önde gelen eşyasıyım. Tek mutluluğum, tertemiz, pırıl pırıl bir halde masaya getirilmek ve arkadaşlarımla güzel güzel sohbet etmektir. Ara sıra avluya indirilen su kovasını saymazsak, biz hepimiz burada, kapalı kapılar ardında yaşarız hep. Dünyada olup bitenleri pazar torbasından öğreniriz, ama o da hükümetten ve halktan söz ederken fazlasıyla kışkırtıcı bir tarzda konuşuyor. Daha geçenlerde bu yüzden eski bir çömlek korkudan yere düşüp bin parçaya ayrıldı. çarpıp kıvılcımlar saçarak. "Neşeli bir akşam geçiremeyecek miyiz biz hiç!" "Evet, evet, kimin daha soylu olduğundan söz edelim!" demiş kibrit çöpleri. "Kesinlikle öyle!" demiş kova ve keyiften şangır şungur sesler çıkararak zıplamış. Tencere anlatmayı sürdürmüş, hikayesinin sonu da başı kadar eğlenceliymiş. Tencerenin hikayesi bitince, tabaklar keyifle şıngırdamışlar, süpürge ise çöp tenekesinden birkaç yeşil maydanoz dalı çıkarmış, çelenk yapıp tencerenin başına takmış, çünkü söylediklerine diğerlerinin kızacağını biliyor, bugün ben tencereye çelenk takarsam, yarın da o bana takar! diye düşünüyormuş. Maşa, "Ben size dans edeceğim!" demiş ve başlamış oynamaya. Aman Allah'ım, evlere şenlik bir dansmış bu: Bacaklarını nasıl da havalara kaldırıyormuş! Onun bu halini gören köşedeki eski sandalyenin minderi gülmekten patlayıvermiş. "Eee, hani bana çelenk!" demiş maşa, bunun üzerine ona da bir çelenk takmışlar. O sırada kibritler, "Aman ne bayağılık!" diye düşünüyorlarmış. Çaydanlıktan bir şarkı söylemesini istemişler, ama o soğuduğunu öne sürerek özür dilemiş; sadece kaynarken şarkı söyleyebiliyormuş çünkü. Çaydanlığın bu tavrı burnu büyüklük olarak değerlendirilmiş, herkes onun sadece efendilerinin huzurunda şarkı söylemek istediğini, kendilerini küçümsediğini düşünmüş. Pencerenin kenarında, hizmetçi kadının yazı yazmakta kullandığı eski bir kaz tüyü oturuyormuş. Mürekkebin içine dalıp çıkmaktan başka hiçbir özelliği yokmuş, ama o da bununla gururlanırmış. "Çaydanlık şarkı söylemek istemiyorsa kendi bilir, boş verin onu!" demiş. "Dışarıda asılı duran kafeste bir bülbül var, o bize şarkı söyler; gerçi bu konuda pek bir eğitimi yok, ama bu akşamlık bizi eğlendirmeye yeter!" "Bu söylediğini son derece yakışıksız buldum!" demiş demlik. Kendisi de mutfağın şarkıcılarından biri olduğundan çaydanlıkla kardeş sayıyormuş kendini. "Yabancı bir kuşu dinlemek ha! Nerde kaldı yurtseverlik! Pazar sepetine soralım bakalım, o ne diyecek bu konuda!" "Sadece kızıyorum!" demiş pazar sepeti. "Kimsenin tahmin edemeyeceği kadar çok kızıyorum! Akşamı keyifli geçirmenin yolu bu mu yani! Ev halkını bir düzene soksak daha iyi olmaz mı! Herkes yerine geçsin, eğlenceyi ben yöneteceğim!" "Bırak da şamata yapalım!" diye bağrışmış hepsi. Tam o sırada kapı açılmış. Gelen hizmetçi kızmış. Onu görünce herkes susmuş, ortalıkta çıt çıkmaz olmuş. Herkes sesini kesmiş ama, "İsteseydim bu eğlenceyi gayet güzel bir şekilde ben de düzenleyebilirdim!" diye düşünmeyen tek bir tencere bile yokmuş. Tüccarın oğlu masalını bitirince, "Harika bir masaldı bu!" demiş valide sultan. "Kendimi mutfakta, kibritlerin yanında hissettim adeta! Evet, artık kızımla evlenebilirsin!" "Evet," demiş padişah da, "kızımızla pazartesi günü evleneceksin!" Delikanlıya "sen" diye hitap ediyorlarmış, çünkü nasılsa o da aileden biriymiş artık. Düğün tarihi belirlenince, bütün kent ışıklarla donatılmış, halka çörekler, şekerlemeler dağıtılmış, çoluk çocuk sokaklarda bağrışa çağrışa şenlik yapmaya başlamış. "Benim de bir şeyler yapmam gerek!" diye düşünmüş tüccarın oğlu ve gidip havai fişekler, maytaplar satın almış. Sonra sandığına oturup havalanmış ve başlamış hepsini yakmaya! Bir gürültü, bir patırtı, sormayın gitsin! Gürültüden herkes havaya sıçramış. O güne kadar hiç böyle bir şey görmediklerinden ne yapacaklarını şaşırmışlar. Böylece anlamışlar ki, hanım sultanları gerçekten de peri padişahının oğluyla evleniyor! Tüccarın oğlu sandığıyla tekrar ormana iner inmez, kente gitmeye karar vermiş. "Gidip bir bakayım, neler oluyor etrafta, herkes ne düşünüyor bir kulak vereyim!" diye düşünmüş. Eh, merak etmesi de normalmiş tabii. Neler anlatmış insanlar, neler! Sorup soruşturduğu herkes, gördüklerini kendine göre aktarıyormuş, ama sonuç olarak herkes çok beğenmiş gösterileri. "Peri padişahının oğlunu kendi gözlerimle gördüm," demiş birisi, "yıldız gibi parlayan gözleri ve bembeyaz bir sakalı vardı." "Ateşten bir pelerin giymiş uçuyordu," demiş bir diğeri, pelerinin kıvrımları arasından küçük periler bakıyordu." Delikanlının duydukları çok güzel şeylermiş ve ertesi gün de düğünü olacakmış artık. Sonra, sandığına girmek için tekrar ormana gitmiş, ama aramış taramış, bir türlü sandığı bulamamış! Meğer içinde kalan bir havai fişek yanıp sandığı tutuşturmuş ve sandık yanıp kül olmuş! Zavallı delikanlı üzüntüden kahrolmuş. Çünkü artık uçamayacak ve nişanlısına kavuşamayacakmış. Hanım sultan bütün gün sarayın çatısında delikanlıyı beklemiş durmuş; hala da beklemeye devam ediyormuş. Delikanlı ise dünyayı dolaşıp herkese masallar anlatıyormuş. Ama bu masallar, peri padişahının oğlu olarak saraya gittiğinde anlattığı masal gibi eğlenceli değilmiş artık.


Köşeden dönmüş evin yolunu tutarken hemen yan tarafımda ki fotoğrafçı dükkanının camekanında gördüğüm resim bir an içimde farklı duygular uyandırmıştı. Hal bu ki basit bir resimdi sadece. Resimde küçük bir çocuk ve yanında da yaşlı bir adam vardı. Çocuk elinde rengarenk bir uçurtma ile gülümseyerek koşuyor, yaşlı adam da hemen arkasından gülümseyerek ona bakıyordu. Durup birkaç dakika öylece resmin içinde kayboldum. Resme baktıkça o tanıdık esintiyi iliklerimde hissedebiliyordum. Bu his benim çocukluğumun perdelerini aralıyordu. Üzerinden çok uzun yıllar geçmesine karşın daha hala ilk günkü sıcaklığı ile karşılıyordu beni çocukluğum. Oysaki yirmi yıl geçmişti üzerinden, şimdilerde otuz iki yaşındaydım. Zaman su misali akarken o günler nasıl da çıkıvermişti aklımdan. Şimdi yeniden o günlerin hayaline dalıp gitmek gözümden birkaç damla yaşın yanağımdan süzülüp, soğuk kaldırım taşıyla buluşmasına neden olmuştu. Yıllar önce çok daha küçükken her yıl babaannemi ziyarete kasabaya giderdik. O yıllardan birinde onu görmüştüm. Yemyeşil tepenin başında tezgahını önüne kurmuş, rengarenk uçurtmaları ile başına toplanan çocuklara yüzünde ki yorgun tebessüm ile özenle kendi elleri ile yaptığı uçurtmalardan verirdi. Sonra da durup onların uçurtma gökyüzünde süzülürken ki heyecanlarına, çocuksu gülücüklerine şahit olurdu. Bu belki de onun yorgun ömrüne uzanmış en huzurlu ve de en mutlu hissettiği nadir zamanlardan biriydi. Çocukların o rengarenk basit bir uçurtma karşısında ki sevinçleri onu da mutlu etmeye yetiyordu. Her yaz babamla araba ile kasabaya giderken onun olduğu tepenin aşağısında ki yoldan geçerken babama belli etmeden biraz durup hava almak istediğimi söylerdim. Amacım birkaç dakika orada kalıp o güzelim uçurtmaların, manzaranın ve o yaşlı uçurtma satıcısının tadını çıkarmaktı. Bunu babama söyleyip üzmek istemediğim için bunu ona hiç söylemezdim. Babam da sorgulamadan kabul ederdi. Sonra durup beni arabadan indirirdi. İlk zamanlar bunu yapmamın sebebini anlamamıştı tabii ama zamanla orada durmak istememde ki asıl amacın uçurtmalar olduğunu anlamıştı. Dokuz ay boyunca kentte kalıp, her yaz mevsimi yeniden babaannemlerin yaşadığı kasabaya gitmeye sırf bu manzara da birkaç dakika fazla kalabilmek için can atar hale gelmiştim. O ilk gördüğüm günü hatırlıyorum da o zamanlar daha dokuz yaşımın içindeydim. Özgürce koşmaya ve yürümeye veda ettiğim ilk zamanlardı. İçine kapanık bir çocuk olmuştum. Babam da benim moralimin düzelmesi ve bu içine kapanık halden biraz da olsa çıkabilmem için beni bir gün kasabaya getirme kararı almıştı. Ben buna her ne kadar karşı çıkıp diretmiş de olsam beni daha iyi hissettireceğini düşünmüş olacak ki tüm o karşı çıkmalarıma karşın kasabaya gitmek üzere yola çıkmıştık. Can sıkıcı ve uzun bir yolculuğun arkasından işte o rengarenk uçurtmaları ve çocukların doyasıya koşup kahkahalar atmalarını büyük bir hayranlıkla izlemiştim. Uçurtma satıcısı kendine öylesine güzel bir tepe seçmişti ki etrafın da rengarenk çiçekler mis gibi kokuyor, çevrede ki ağaçlardan kuş cıvıltıları yükseliyordu. Biraz ileri de ise koyun kuzu sesleri geliyordu. Göz alabildiğine her yer yemyeşil çimenlerle kaplıydı. Böylesine güzel bir manzaraya da ancak böylesine güzel rengarenk uçurtmalar yakışırdı tabii. Bu manzarayı görüp de hayran kalmamak elde değildi. Ama cesaret edip de babama oraya gitmek istediğimi bir türlü söyleyemedim. Ancak o anladığında gidebilmiştim, o zaman kavuşabilmiştim. O gün içimde yeniden yürüyüp koşmak için büyük bir umut ışığı parlamıştı. O gün en iyi dostum uçurtma satıcısı ile tanışmıştım. Burada hikayenin en başına, her şeyin başladığı o vahim güne, koşmaya, diğerleri gibi yaramazlık yaptığım o son güne dönelim. Sekiz yaşımın son aylarıydı okul çıkışı babamın iş yerine gitmek için sabırsızlanıyordum. İçimde büyük bir heyecan vardı. Katıldığım bir öykü yarışmasında birinci olmuştum. Gidip hemen babama haber vermeliydim. Zaten ondan başka da haber verebileceğim kimse de yoktu. O kadar hızlı koşuyordum ki adeta nefesim kesilecekmiş gibi hissediyordum. Caddeye geldiğimde biraz bekledim, çok fazla araba vardı. İşte nihayet kırmızı ışık yanmıştı, tam karşıya geçmek için harekete geçtiğimde, dikkatsiz bir sürücü aniden üzerime geldi. Aniden vücudumda derin bir acı hissettim. Bu hayatımda hissettiğim en büyük acıydı belki de. Sonrasını ise hatırlamıyorum, bayılmıştım. Gözlerimi ancak açabildiğimde hastanede olduğumu fark ettim. Neler olduğunu idrak etmeye çalışıyordum. O sırada odadan içeri babam girdi. Yüzünde tuhaf, üzgün bir ifade vardı. Galiba benim için endişelenmişti. Ona zorla gülümseyip iyi olduğumu göstermeye çalıştım. Daha ne durumda olduğumun farkında değildim. Dakikalar sonra öğrendim ki artık yürüyemeyecek, koşup oynayamayacaktım. Bu his benim gibi küçük bir çocuk için oldukça kötüydü. Taburcu olduğum sonra ki günler de hayat benim içi hiç de kolay olmamıştı. Artık bir yere gidebilmek ya da herhangi bir şey yapabilmek için babamın yardımına ihtiyaç duyuyordum. Bu yüzden çoğunlukla işe geç kalıyordu. Bazen komşumuz Meral teyze gün içerisinde bana yemek getiriyor benimle sohbet etmeye, moralimi düzeltmeye çalışıyordu ama üzerimde çok da bir etkisi olmuyordu. Onu incitmek istemediğim için onu dinliyormuş gibi yapıyordum ama bir süre sonra hayallere dalıyor bu yüzden de bir şey sorduğunda sorusunu cevapsız bırakıyordum. Meral teyze durumu babama söylemiş olacak ki o gün babam gelip bana kasabaya babaannemin yanına gitmeyi teklif ettiğinde bunu istemediğimi söyledim. Mert Oğlum seninle birkaç gün sonra kasabaya gitmek istiyorum, Ne dersin? Hem annem de bizi özlediğini söylüyor. Babamın bu teklifine ilk başta olumsuz bakmış olsam da sonra ki yıllar da oraya can atarak gidecektim. Birkaç gün sonra babam iş yerinden izin aldıktan sonra küçük kırmızı kamyonetimizle yola koyulduk. Babam tekerlekli sandalyeyi kamyonetin kasasına koyduktan sonra beni de yan koltuğuna bindirdi. Yol boyunca ağzımı açıp tek kelime bile etmedim. Hala beni kasabaya götürmeye karar verdiği için ona kırgındım. Ta ki uçurtma satıcısına kadar. Uzun yol boyunca tek kelime dahi etmeyip o manzarayı gördüğümde birden babama durmasını söyledim. Babam bu çıkışım karşısında birkaç dakika durup benim hazır olmamı bekledi ona fark ettirmeden sadece o rengarenk uçurtmaları izledim. Öylesine güzel görünüyorlardı ki, sanki uzansam tutacakmışım gibi. Onların o parlak renkleri güneşin altında daha bir güzelleşiyordu sanki. Sonra uçurtmaları yapan adam takıldı gözüme ne de güzel yapıyordu. Etrafına birikmiş çocukların mutlulukla dolu bakışları beni kendine çekiyordu. Büyülenmiş gibiydim. Hele o kuş cıvıltıları ve koyunların, kuzuların sesi. Bir an için kendimi orada koşarak uçurtma uçururken hayal ettim. Rengini gökkuşağından alan kocaman göğe yükselmiş uçurtmamla birlikte nefesim tükenene dek koşup sonra da o yemyeşil çimenlerin üzerine uzanmak belki de küçük bir hayaldi ama benim için gerçekleştirmesi çok zor görünen bir hayaldi. Gözümden akan birkaç damla yaşın elime düştüğünü hissettiğimde hayallerden uzaklaşıp babama devam edebileceğini söyledim. Gidebiliriz baba. Babam yüzüme biraz baktıktan sonra bir şey demeden yola devam etti. Kasabaya geldiğimizde babaannem, dedem ve amcam beni yüzlerinde büyük bir gülümseme ile karşıladılar. Orada kaldığımız bir da aklımda hep o gördüğüm manzara ve uçurtmalar vardı. Her gece rüyalarımda koşarak uçurtma uçurduğumu görüyordum. Her rüyanın sonunda uyandığımda ise yeniden hayal kırıklığı ile gözyaşlarına boğuluyordum. Rüyalarım o kadar gerçekçi görünüyordu ki sanki her şey yolunda gibiydi. Bir ayın sonuna geldiğimizde ise gece boyunca gözüme heyecandan uyku girmemişti. Sabah ise herkesten önce uyanıp babamın kalkmasını bekledim ama o bir türlü uyanmak bilmiyordu. Dakikalar geçmek bilmiyordun sanki. Birkaç saat sonra hazırlandığımızda babama artık gidelim diye ısrarlara devam ettim. Babam daha fazla ısrarlarıma dayanamayıp beni kamyonete bindirdiğin de kalbim adeta yerinden çıkacak gibiydi. Dakikalar sonra aynı noktaya geldiğimizde babama yeniden durmasını söyledim. İşte yine oradaydı. Tezgahını kurmuş çocukları bekliyordu. Birkaç erkenci çocuk çoktan uçurtmalarını almışlardı bile. Ne de güzellerdi yine. Koca bir ay boyunca yeniden bu manzarayı görebilmek için can attıktan sonra bu birkaç dakika mutlu olmama yetmişti. Hayali kurmak bile içimi sıcacık ediyordu. Yeniden eve döndüğümüzde ise içimde derin bir boşluk hissi vardı. Sanki bir şeyler eksikti. Zaman geçmek bilmiyordu. Yeniden kasabaya dönmemiz için sonra ki yazı beklemem gerekiyordu. Oysa ben yeniden kasabaya gitmek istiyordum. Yeniden gitmek ve bu kez orada daha uzun kalmak istiyordum. Koca bir yıl boyunca bunun hayalini kurarak bazen gözyaşlarımla bazen de heyecanla yazın gelmesini bekledim. Yeniden o manzarayı hayalimde canlandırdım sayısızca kez. Resimlerini çizmeyi denedim. Defalarca kez rüyalarımda gördüm. Ve böylece yeniden yaz geldi. Koşup babama babaannemlere gitmek istediğimi söyledim. Babam aylar sonra ondan böyle bir şey istediğim için sevinmiş ve benim için yeniden işten izin almıştı. Yeniden yollara düştüğümüzde kalp atışlarımı babamın duymaması için kendimi sıkıyordum. Ya anlarsa o zaman ona ne söylerdim? Oysaki ona bundan bahsetsem beni hemen alıp oraya götürürdü ama üzülmesin diye de ona bu konuyu açmayı reddediyordum. Az sonra yeniden oraya geldiğimizde yine o muhteşem manzara ile karşılaştım. Bu kez daha mı güzel görünüyordu ne? Dalmış izlerken babam bir ara çıkıp beni kamyonetten indirdi sonra da kenarda ki çimenlerin üzerine oturttu. Babama tebessüm ederken içimden teşekkür ediyordum. Bu açıdan çocukların sesini daha iyi duyabiliyordum. Üstelik göğe yükselen uçurtmaları bu açıdan görmek daha güzeldi. Uçurtma satıcısının sesini duyduğumda onu görebilmek için başımı çevirdim. Saçlarında ve sakalında beyazlar olan yaşı büyük bir adamdı. Buna çok şaşırmıştım. Yaşlı insanların küçük çocuklarla bu kadar yakın olduğunu daha önce görmemiştim. O an da ona karşı içimde bir sempati oluştu. Üstelik uçurtmaları da çok güzel yapıyordu. Babam artık gitmemiz gerektiğini söylediğinde istemeyerek ona uydum. Sonra ki bir yıl daha sabırsızlıkla bekleyerek geçti. Ama bu yaz artık onunla tanışabilecektim. Tam da o tepenin eteğine yaklaştığımızda bir şey oldu. Arabamız bir an da arızalandı. Babam ne yapacağını bilemez çaresiz etrafına bakınırken uçurtma satıcısını fark etti. Babamın yapacak daha iyi bir seçeneği yoktu. Benimle kasabaya kadar gitmek oldukça uzun sürerdi ve bu onun için zor olacaktı. Çaresiz onun bu teklifini kabul ettim. Ama bir şeyi hesaba katmamıştım. Tepeye çıkmamız gerekiyordu. Babam beni kucağına alıp tepeye yöneldiğinde bu benim utanmama sebep olmuştu. Diğer çocuklar beni babamın kucağında bu şekilde görmelerini istemiyordum. Babama kendimi anlatmam zordu. Bu yüzden gözlerim dolu dolu çocuklar bana bakarlarken yanlarına çıktık. Babam beni uçurtma satıcısının tezgahının hemen ötesin de kalan bir ağacın gölgesine oturtup ona döndü. Arabam arızalandı ben gelene dek çocuk burada kalabilir mi? Kasabaya gitmeliyim. Sonra da kulağına eğilip ona bir şeyler söyledi. Sanırım benim durumumdan bahsediyordu. Ben duymayayım diye de kulağına fısıldamıştı. Yaşlı uçurtma satıcısı babamı onayladıktan sonra babam bana sarılıp biraz beklememi söyledi. Babam uzaklaştığında ürkek bir tavşan gibi arkasından bakakaldım. Uzun zamandır buraya gelmeyi çok istemiştim ama şimdi ise babam yanımda olmayınca kendimi savunmasız hissediyor ve korkuyordum. Bu yüzden başımı bir kez olsun kaldırıp bakmadım. Bazen çocuklar yanımıza gelip uçurtma satıcısından yeni birer uçurtma istediler onları görünce başımı biraz kaldırıp onlara baktım ve o sırada rengarenk uçurtmalarla karşılaştım. Onları bu kadar yakından görmek beni daha çok büyülemişti. Ne de güzel parlıyorlardı güneşin altında. Sonra birden uçurtma satıcısının bakışları ile karşılaştım. Durmuş meraklı gözlerle bana bakıyordu. Sanırım anlamaya çalışıyordu. Aramızda o kadar mesafe de yok ama sanırım sesim oraya net gelmiyor. Deyip aynı şeyi yeniden yüksek sesle söyledi. Önce biraz tereddüt ettim. Ne söyleyeceğimi bilemedim ve yemyeşil çimenleri süzmeye başladım. Demek ismin mert. Memnun oldum Mert benim adımda Ali. Ama bu civarlar da bana genelde Uçurtma satıcısı diyorlar. Oysaki ismim daha kolay ama işim bu olduğu için sanırım akılda daha çok kalıyor. Ben onu dinlerken bir an susup yeniden yüzüme baktı. Sonra yeniden konuşmaya devam etti. Sanırım çok konuştum bu yüzden yoruldum. Biraz da sen konuş bakalım Mert. Yine söyleyecek tek söz bulamadım. Neden bu kadar ürkmüştüm ki ondan. Sanki buraya gelmek için can tan ben değilmişim gibi. Eline kumaş parçasını, ipi ve birkaç ince odun parçasını da alıp yanıma oturdu. Bütün renkleri severim aslında hepsi de güzel görünüyor. Sözcükler aniden dudaklarımdan döküldüğünde kendime şaşırdım. Sanırım artık ona yavaş yavaş ısınıyordum. O da bana şaşkın şaşkın kısa bir bakış attıktan sonra elinde ki kumaş parçasına dönüp konuştu. Onu dinlerken hiç sıkılmamıştım. Başlangıçta ondan ürkmüş olsam da onun beni konuşturma çabası ve konuşması beni mutlu etmişti. Durup saatlerce onunla sohbet edebilirdim. Bana uçurmam için uçurtma vermek yerine durumum karşısında uçurtma yapmayı teklif etmişti. Bunu o zaman anlamamıştım belki ama sonrasında yaptığı bu hareketin ne kadar da değerli olduğunu anlamıştım. Elime kumaş parçasını ve diğer gerekli olan şeyleri tutuşturduğunda anlamsızca elimdekilere bakıyordum. Sonra kendisi de eline aynılarını alıp yeniden yanıma döndüğünde anlamsızca yüzüne baktım. Başlayalım dedikten sonra bir an da elinde ki uçurtmayı yapmaya koyulmuştu. Eli öyle çabuktu ki ben daha ne yaptığını anlayamadan bitirmeye hazırlanıyordu. Ben ise elimde tuttuğum kumaş ve odun parçaları ile resmen bir savaş içerisine girmiştim. Sonra yeniden konuştu. Doğru ya sen uçurtma yapmayı bilmiyordun. Deyip eline yeni bir kumaş ve biraz iple birkaç tane de odun parçası alıp yeniden yanıma geldi. İşte şimdi başlayabiliriz. Dedikten sonra bu kez hareketlerini biraz daha benim anlayabileceğim yavaşlığa getirerek yeniden uçurtma yapmaya koyuldu. Adım adım yaptıklarını tekrarladım. Sonun da ikimizde bitirdiğimizde benim ki biraz komik duruyordu. Bu ilk uçurtma deneyimi olduğu için çok da güzel durmuyordu. Eğer sen benim uçurtmalarımdan daha güzellerini yaparsan artık çocuklar benimkileri almayı bırakır da ondan. Bırak da en güzelleri ben de kalsın değil mi? dediğinde yüzüne büyük bir gülümseme yerleştirdi. Onun bu cevabı karşısında ben de gülümsedim. Geldiğimden beri belki de ilk kez gülümsüyordum. Biraz sonra çocuklar başımıza toplanıp yeni uçurtmalar istemeye başladıklarında uçurtma satıcısı oturduğu yerden kalkıp uçurtmaların olduğu tezgaha yöneldi. Ne kadar da seviyorlardı onu. O an onu kıskanmıştım. Ben onları izlerken çocuklardan birkaçı yanıma gelip onlara katılmam için ısrar ettiklerinde yeniden utanmaya başladım. Bir an gözlerim dolmuş ve buradan uzaklaşmak istemiştim. Sanki onlar benimle dalga geçecekler diye düşünmüştüm. Korkularımda yanıldığımı sonradan anlayacaktım. Çocuklar yanımdan uzaklaşırken derin bir nefes verip uçurtma satıcısına babama gitmek istediğimi söyledim. Yeniden benimle uçurtma yapıp, ben cevap vermesem bile konudan konuya atlayıp anlamlı anlamsız şeylerden sohbet etmeye başladığında kendimi biraz daha sakinleşmiş hissediyordum. Durup onun bakmadığından emin olmak için zaman zaman onu izliyordum. Yüzünde ki yaşlılık çizgilerini, kırlaşmış sakallarını, yorgunluktan şişmiş gözlerini. Farkında olmadan benim en iyi dostum olmuştu. Benim en iyi dostum hem de. Saatler sonra çocuklar bir bir gitmeye başladığında karşıdan gelen babamı gördüm. Özür dilerim oğlum çok geciktim. Ona kocaman sarılıp yanaklarını öptüğümde uçurtma satıcısına döndü. Dediğinde gözlerimin dolduğunu hissedebiliyordum. İçimden koşup ona sarılmak geliyordu ama bunu yapabilmem imkansızdı. O yüzden sadece teşekkür etmekle yetinmiştim. O gün kasabaya döndüğümde içimde tarif edilemez büyük bir mutluluk vardı. Gece yatağa uzandığımda geçen tüm günü yeniden ve yeniden gözlerimi kapayıp canlandırıyor sonra da yeniden açıp elimle gülümsememi babam uyanmasın diye bastırmaya çalışıyordum. O gün gece boyunca bu kez de mutluluktan uyuyamamıştım. Yarın babama beni yeniden oraya götürüp götüremeyeceğini soracaktım. Sabah olduğunda dediğimi yapıp babama sordum. Tamam olur. Demek geçen senelerde geldiğimiz zaman o tepenin yamacında durmamızı o yüzden istiyordun. Dediğinde başımı yere eğip halıyı izlemeye koyuldum. Buraya geldiğimizde ne zaman istersen eğer herhangi bir uğraşım olmazsa seni oraya götüreceğim. Merak etme. Babamın yeniden söyledikleri karşısında içimde ki mutluluğun kat sayısı artmıştı. Kendimi ona açıklamama gerek kalmadan o beni anlamıştı. Sanırım o da yeniden bir şeylerle uğraşmak için istekli olduğumdan mutlu olmuştu. Onun mutluluğu ise beni daha çok mutlu etti. Bugünler de ne de çok mutluluk kelimesini kullanmıştım. Kahvaltıdan sonra babama hemen gidebilmemiz için ısrar ettim. Daha fazla buna kayıtsız kalamadığında beni kamyonete bindirip tepenin yolunu tuttu. Bugün orada olamayacağım. Dedenin birkaç işini yapmam gerekiyor bu yüzden ben gelene dek üzülmek, korkmak yok sadece mutlu olmak ve gülümsemek var anlaşıldı mı? Ha bir de bir uçurtma da baban için yapmalısın. Dediğinde gülümsedim. Olmaz ben senin yapmanı istiyorum. Tamamen senin elinden çıkmış bir uçurtma olmalı. Deyip göz kırptığında yeniden ona dönüp, Tamam, hem de en büyüğünü, en renklisini ve en güzelini yapacağım. Dedim. İkimiz de gülümserken yolculuğun sonuna gelmiştik. Babam beni kucaklayıp götürürken bu kez daha az utanmıştım. Çünkü çocuklar daha yeni gelmeye başlıyordu. Babam beni her zaman ki yerime oturttuğunda uçurtma satıcısı bana döndü, Demek uçurtma yapma işini sevdin. Sanırım benden daha iyi uçurtma yapmaya kararlısın. Zaten ben bir süre sonra bu işi bırakmayı düşünüyordum. Belki de sen devam edersin. Dedi. Babam bana sarılıp uçurtma satıcısına beni emanet ettikten sonra yeniden kasabaya döndü. Bugün en güzel uçurtmamı yapmak istiyorum. Bana dönüp şaşkın şaşkın baktığında yeniden tezgaha dönüp eline gerekli malzemelerden birkaçı tane alıp yanıma geldi. Bugün pek bir konuşkanız. Ama olsun konuşkan çocukları severim. Ama hiç konuşmayan çocuklarla pek anlaşamam. Al bakalım bunlar senin, en güzelini yap. Dediğinde başımı okşayıp yeniden yerine uçurtma yapmaya devam etti. Biraz sonra çocuklar bir bir gelmeye başladıklarında elimde ki uçurtmayı yapmaya uğraşıyordum ama her seferin de yanlış bir şeyler yapıyordum. Ara sıra uçurtma satıcısı gelip bana içecek bir şeyler getiriyor ve ara sıra çaktırmadan yaptığım uçurtmayı izliyordu. Yardım etmeye çalıştığını anladığım an da ise ona bunu benim yapmam gerektiğini söylüyordum. Olmaz bunu babam için yapıyorum. Tamamen bana ait olmak zorunda. Dediğimde gülümseyip yeniden çocukların yanına gidiyordu. Akşama kadar da uğraşmam gerekse de babam için en güzel uçurtmayı yapacaktım. Akşama kadar olmasa da yarım günümü almıştı. Saatler süren bir uğraştan sonra nihayet babam için büyük ve güzel bir uçurtma yapmayı başarmıştım. Yaptım, başardım sonunda. Diye bağırdığımda çocuklarla birlikte uçurtma uçuran, uçurtma satıcısı dönüp yanıma geldi. Onunla birlikte diğer çocuklarda başıma toplanmıştı. Bak oldu sonunda. Başardım. Eline alıp baktığında yüzüne hafif bir gülümseme yerleştirip çocukların arasından sıyrılıp yaptığım uçurtmayı göğe çıkardı. Tüm çocukların hayranlıkla baktığında birazcık utandım. Çocuklar yanıma gelip ne kadar güzel bir uçurtma olduğu söylediklerinde biraz daha utandım. Sanırım bugünün kelimesi de utanmaktı. Çocukların benimle gelip bu kadar konuşmaları yüzümde tebessüm oluşmasını sağlamıştı. O gün yeni arkadaşlıklar edinmeyi öğrenmiştim sanırım. Daha önce benimle dalga geçeceklerini düşünmüştüm ama bu konu da yanıldığımı fark ettim. Akşamüzeri babam yanıma geldiğinde hemen ona uçurtmasını gösterdim. Babamın yüzünde ki kocaman gülümseme içimi sıcacık etmişti. Uzun zaman sonra babam için ilk kez bir hediye veriyordum. Uçurtma satıcısı ile gün sonunda vedalaşırken bana, Bugün seni çok kıskandım neden biliyor musun? başımı olumsuz anlamda salladığımda konuşmaya devam etti. Uzun zaman sonra benden çok daha iyi uçurtma yapan biri çıktı. Tebrik ederim aferin. Dedikten sonra başımı okşadı. Babamla eve dönerken yol boyunca ona uçurtmayı nasıl yaptığımı, çocukların ona nasıl hayran kaldıklarını anlattım. Geçen bir ay boyunca neredeyse her gün uçurtma satıcısının yanına gidip onunla uçurtmalar yaptım. O zamanlarda çok eğlendim. Her şey yolunda gidiyordu ama bir gün babamı işe çağırdılar. Yeniden kente dönmemiz gerekiyordu sanırım ama babam yalnız gitmesi gerektiğini başka bir kente gideceğini söyledi. Burada kalıp uçurtma satıcısı ile vakit geçireceğim için mutlu olmuştum ama diğer yandan ise babam burada olmayacaktı. Şimdi ne yapacaktım babam beni her istediğimde oraya götürüyordu ama o olmayınca her seferinde oraya gidemeyecektim. Düşündüğüm gibi de olmuştu. Babam beni bırakıp gittikten sonra ki birkaç gün kimse beni oraya götürmedi. O an da yürümeyi o kadar çok diledim ki, koşup oraya gitmeyi hayatım da o kadar çok istememiştim. Gidemeyeceğimi anladığımda bahçenin bir köşesin de sandalyemde oturmuş ağlıyordum. O sırada tepede ki çocuklardan birisinin bahçeden içeri girdiğini gördüm. Mert neden gelmedin? Seni ve uçurtmalarını çok özledik. Dediğinde gözyaşlarımı gizlemeye çalışıyordum. Kendimi tutup ona babamın kente gittiğini ve sanırım artık gelemeyeceğimi söyledim. Sonra o bahçeden koşarak çıkarken arkasından tuttuğum gözyaşlarımı bir bir akıtmaya başladım. Bir saatin sonunda hala bahçede oturuyordum. Babaannem gelip sehpanın üzerine yemeğimi bıraktığında canım yemek istemiyordu. Elimde kaşıkla yemeği karıştırıp durduğum o sırada bahçe kapısından içeriye birisinin girdiğini gördüm ama ses etmedim. Adam daha çok yaklaşıp yanımda ki sandalyeye oturduğunda başımı kaldırdım. Gördüğüm kişi karşısında şaşkına dönmüştüm. Bu o' ydu. Demek bu evde kalıyorsun. Yüzüne baktığımda gözlerimin yeniden dolduğunu hissettim. Bazen kasabaya inip kasaba halkında yemek için bir şeyler satın alırım. Genel de sabah saatlerinde alırdım ama bu kez öğleye denk geldi. O konuşmaya devam ederken daha fazla dayanamayıp ağlamaya başladım. Sonra da ona kocaman sarıldım. Onu çok özlemiştim. Ona sarıldığımda tıpkı babama sarıldığıma benzer bir his olmuştu. Meğer fark etmeden ne de çok benimsemiştim onu. Birkaç dakika ona sarıldıktan sonra kalkıp evdekilerle konuştu. Onun da bizimkine benzer küçük bir kamyoneti varmış. Beni alıp birlikte yeniden tepeye geldiğimizde gözyaşlarımın yerini büyük bir tebessüm almıştı. O günden sonra her sabah gelip beni kamyoneti ile almış ve sonra da yeniden eve bırakmıştı. O yaz ondan çok şey öğrenmiştim. Yaz sonunda babam geleceğini haber verdiğinde son kez yanına gittim ve ona bir söz verdim. Sana söz veriyorum gelecek yaz geldiğimde o uçurtmayı nefes nefese kalana dek koşup birlikte uçuracağız. Sonra bana kocaman sarılıp, Ben de sana söz veriyorum o halde gelecek yaz seninle kasabada ki tüm çocukları tek tek toplayıp hep birlikte nefes nefese kalana dek en güzel uçurtmaları uçuracağız. Dedi. Ben de sıkıca ona sarılıp ayrıldım. Kente döndükten sonra gelecek yaza kadar tüm yıl yürüyebilmek ve verdiğim sözü tutmak için çalıştım. Motivasyon kaynağımda tepede hep beraber çekindiğimiz bir fotoğraf ve onun bana taptığı uçurtma oldu. Gelecek yaz olduğunda ona olan sözümü yerine getirmiştim. Babamla tepenin yamacına geldiğimizde babama kasabaya gitmesini söyledim. Artık o tepeye koşarak çıkabilecektim. Babam oradan ayrıldığında kalbim yerinden çıkacakmış gibi çarpıyordu. Kısa bir süre durup heyecanımı yendikten sonra yeniden koşuyor olmanın verdiği mutluluk ile tepeye doğru ilerledim. Birkaç yıldan sonra yeniden koşuyor olmak hiç bu kadar anlamlı olmamıştı. Bir an önce tepeyi aşıp koşup ona verdiğim sözü tııttuğumu söyleme ve kocaman sarılmak istiyordum. Öylesine heyecan doluydum ki. Ama heyecanım yarım kalmıştı. Tepede birkaç çocuk dışında kimse yoktu onlarında elleri boştu. Koşarak onlar ne olduğunu, uçurtma satıcısının nerede olduğunu sorduğumda hüzünle uzaklara bakıp artık onun bir daha asla gelemeyeceğini söylediler. Duyduğum bu sözler karşısında şok olmuştum. Bu nasıl olurdu? Ona bir söz vermiştim. Şimdi sözümü tutup geldiğimde o ortalarda yoktu ve bir daha da asala olmayacaktı. Ondan geriye Sadece o resim ve uçurtmam kalmıştı. Günlerce onlara bakıp ağlamıştım. O günden sonra da bir daha uçurtma uçurtmamıştım. Şimdi fotoğrafçı dükkanında ki bu resim bütün bir geçmişi karşıma çıkardığında ani bir karar verip bir dükkandan uçurtma yapmak için bir sürü malzeme alıp arabanın bagajına doldurdum. Yıllar sonra aynı heyecanı yeniden hissediyordum. Yol boyunca bir an evvel oraya gitmek için sabırsızlıkla ilerledim. Nihayet o tepenin yamacına geldiğimde içimde tuhaf şeyler oluyordu. Sanki geçmişi yeniden yaşıyor gibiydim. Ama bazı farklar vardı. Ben artık küçük bir çocuk değildim ve tekerlekli sandalyem de yoktu. Ve en önemlisi O yoktu. Gözümden damlayan birkaç damla yaşla birlikte tepeye çıktığımda kendi tezgahımı kurdum. Sonra da kasabada ki tüm çocukları toplayıp onlara uçurtma yapacağımı söyledim. Hepsinin gözünde ki ışığı gördüğümde gülücükler saçıyordum. Hepsine birer tane uçurtma yaptığımda onların kahkahalarını duymak bana o günleri yad etmek için bir şans vermişti. O anda arkamdan bir ses işittim. Sonra kulağıma eğilip, O çok özel bir çocuk. Onu fazla yormayın ona uçurtma uçurmayı değil uçurtma yapmayı öğretin olur mu? dediğinde gözlerim yeniden doldu. O gün babamın ne dediğini hiçbir zaman öğrenememiştim ama şimdi daha iyi anlıyordum. Gözyaşlarımı silerken çocuğa dönüp, Sen uçurtma yapmayı biliyor musun? dedim.


Günün birinde Keloğlan gurbete çıkmaya karar vermiş. Heybesini hazırlamış, anasıyla helallaşmış, çıkmış yola. Sırtında torbası, elinde değneğiyle yürümeye başlamış. Evden çok uzaklara gitmiş. Bir köye yaklaşırken hava iyiden iyiye kararmış. Çalılıkların ardında da bir karaltı belirmiş. Keloğlan hemen bir ağacın arkasına gizlenip, adamı gözetlemiş. Adam koynundan çıkardığını, oradaki bir çalının dibine gömmüş. Sonrada oradan uzaklaşmış. Keloğlan bir süre bekledikten sonra oraya varmış. Yerlere dikkatlice bakmış. Adamın kazdığı yeri bulmuş. Toprağı kazmağa başlamış. Biraz kazdıktan sonra gözlerine inanamamış. Çünkü toprağın altında bir torba dolusu altın varmış. Keloğlan düşünmüş, taşınmış. Bu altının çalıntı olduğuna karar vermiş. Hem onu sahibine vermek, hem de bundan yararlanmak için bir plan kurmuş kendi kendine. Torbayı başka bir yere gömmüş. Düşmüş yola. Değneğini vura vura yürümüş, yürümüş. Sonunda köye varmış. Doğruca köy odasına gitmiş. Kapıyı açıp "Selamünaleyküm ağalar" diyerek içeriye girmiş. Köylüler bir yabancının geldiğini görünce onunla ilgilenmişler. Buyur, buyur deyip konuğa yer göstermişler. Eline bir bardak çay verip halini hatırını sormuşlar. - Ben fal bakarım ağalar, demiş. Fal bakaar yitikleri bulur, geleceği okurum. Bunu duyan köylüler Keloğlan'a daha saygılı davranmışlar. Köylerine onur verdiğini söyleyerek onu birkaç gün misafir etmeye karar vermişler. Hemen önüne büyük bir sofra içinde yemek vermişler. Keloğlan buna çok sevinmiş. Çünkü sabahtan beri hiç bir şey yememiş. Karnı açlıktan zil çalıyormuş. Önüne konan yağı, balı, peyniri, sıcak gözlemeyi indirmiş mideye. Üstüne de okkalı bir kahve içmiş. Bir köşeye serdikleri yatağa uzanmış. Sabaha kadar deliksiz bir uyku çekmiş. Ertesi gün, sabah olunca köyden bir kese altının çalındığını söylemişler Keloğlan'a. - Bir tas içinde su getirin, demiş. Köylüler hemen bir tas bulup içine de su doldurup Keloğlan'ın önüne koymuşlar. Keloğlan'ın ne yapacağını görmek içinde etrafına toplanmışlar. Keloğlan da anlamsız anlamsız mırıldanarak ellerini suya batırmış. Sonra ıslak ellerini yüzüne sürmüş. Bir an düşünür gibi yapmış. Sonra da köylülere altın dolu torbayı gömdüğü yeri tarif etmiş. Köylüler koşup gitmişler Keloğlanın tarif ettiği yere. Altın torbasını elleriyle koymuş gibi kolayca bulmuşlar. Bu olay Keloğlan'ın saygınlığını artırmış. Onu yere göğe koymamışlar. Namı da çevre köylere kadar yayılmış. - Senin eşeğin ne yerde ne de gökte. Ortada bir yerde demiş. Köylü aranıp dururken, eşeğini küçük bir tahta köprüde bulunca sevinç içinde köye dönmüş. Bu olay da Keloğlan'ın ününe ün katmış. Keloğlan'ın ünü köyden köye, köyden kasabaya yayılmış. Eşeğini bulan adam bir gün padişahın bulunduğu kente gitmiş. Keloğlan'ın yitik eşeği nasıl bulduğunu anlatınca bu haber padişaha kadar ulaşmış. Padişah da ne zamandır bir falcı ararmış meğer. Babasının emanet ettiği kılıcın sırrını çözdürmek için. Kılıçın sırrının çözülmesi için o güne dek denemediği falcı, bilgin, büyücü kalmamış. Kılıncın sırrını bir türlü çözememişler. Padişahın adamları Keloğlan'ı bulunduğu köyden apar topar aldıkları gibi yaka paça padişahın huzuruna çıkarmışlar. Keloğlan çok korkmuş. Padişahın derdini çözümleyemezse, Ben çok küçükken babam bu kılıcı bana verirken, büyüyünce sırrını çözmemi vasiyet etmişti. Ama bugüne kadar bu kılıncın sırrını hiç kimse çözemedi, demiş. Şimdi, Keloğlan bu sırrı çözecek, padişah da ona "Ne dilersen dile benden" diyecekti. iyi hoş ama, Keloğlan bunca bilginin, falcının, büyücünün çözemediği sırrı nasıl çözecekti. Keloğlan içinden "bir atlarsın çegirme, iki atlarsın çeğirge..." diye söylenmiş. Padişah Keloğlan'a bugüne kadar kılıcın sırrını çözmek için ortaya çıkıp da başaramayan kırk kişinin kafasının nasıl vurulduğunu anlatmış. Bu sözleri duyan Keloğlan'ın korkusu daha da artmış. Bu beladan nasıl kurtulacağını düşünmeye başlamış. - Sana yarına dek müsaade, demiş. Bu sırrrı çözersen senin için yokluk yok artık. Ama sırrı çözemezsen kel kafan da yok. Bunu iyi bilesin Keloğlan.... - Bana kırk gün izin verin, kırk gün sonrra bu işi bitmiş bilin demiş. - Hay hay, demiş. Bu iş için kırk yıldır bekliyorum. Ne yapalım kırk gün daha bekleriz, demiş. Keloğlan'ı bir odaya kapamışlar. Kılıcı önüne koymuşlar. İstediği cevizi, inciri, çuval çuval yığmışlar. Her öğün en güzel yemeklerden getirmişler. Keloğlan kırk gün kırk gece düşünmüş. kılıcın sırrını çözememiş. Kırkıncı gün sabah erkenden uyanmış. Düşünmeye başlamış ama nafile. Sırrı çözememiş. Kellesi gideceği için öfkelenmiş. Kılıcı eline alarak "Lanet olsun senin altınının da elmasının da" diye söylenmiş. Sonra o öfkeyle kılıcı sapından tuttuğu gibi duvara vurmuş. Ama öyle hızlı vurmuş ki kılıç sapından kırılmış. Keloğlan elinde kalan sapa dikkatlice bakmış şaşırmış kalmış. Çünkü sapın içinde bükülmüş bir kağıt varmış. Kağıdı yırtmadan çıkartmış. Kağıtta bir şeyler yazıyormuş. Ama Keloğlan'ın okuma yazması olmadığından okuyamamış. Bu sırada verilen kırk günlük süre de sona ermiş. Padişahın adamları Keloğlan'ı yaka paça Padişahın huzuruna getirmişler. Keloğlan elindeki kırık kılıncın sapı ile, içinden çıkardığı kağıdı padişaha uzatmış. Padişah Keloğlan'ın uzattığı kağıttaki yazılanları okumaya başlamış. Okudukça da şaşkınlığı artmış. Hemen mektupta belirtilen yere gitmişler. Adamlar topraği kazınca gercekten çok büyük bir hazine bulmuşlar. - Dile benden ne dilersen? Ne istersen veereceğim, demiş. O zaman Keloğlan bulunan hazineden ufak bir pay ve padişahın güzel kızını istemiş. Padişah önce karşı çıkmış bu isteğe. Ama sonra verdiği sözü hatırlamış. Keloğlan ile kızını evlendirmiş. Hazineden de büyük bir pay vermiş. Keloğlan padişahın kızı ile mutlu bir hayat sürmüşler... Onlar ermiş muradına, biz gidelim diğer masalları okumaya...