Bir şehirde iri mi iri bir köpek yaşardı. Bu köpek çok hırslı ve aç gözlüydü. Hırsı ve açgözlülüğü yüzünden birçok kez bedelini ödemek zorunda kaldı. Bu yüzden hırslı köpek kendi kendine söz verdi. Bir daha asla açgözlü ve hırslı olmayacaktı. Fakat bu sözünü uzun süre tutamadı. Yine eskisi gibi açgözlü ve hırslı bir köpek oldu. Bu yüzden koşarak eve doğru ilerlerken ahşap köprünün sonuna geldi ve tam köprünün altında durgun nehre baktı. Tam o sırada nehirde ağzında kocaman kemik olan bir köpek gördü. Tıpkı kendisine benziyordu. O anda aklına o kemiği almak ve iki kemikle eve dönüp afiyetle karnını doyurmak istedi. Tam bu sırada onları düşündükten sonra nehirdeki köpeğe hırladı ve o da açgözlü köpeğe hırladı. Bu sırada ona saldırmak ve elindeki kemiği almak için nehre atladı. Nehirdeki köpeğin kendi yansıması olduğunu anlayamayan köpek kemiğini de nehre düşürerek aç gözlü olmanın bedelini ödedi. Hem kemiğini düşürdü hem de sırılsıklam olan köpek bu açgözlülüğün yüzünden yine kendine kızarak aç bir halde evinin yolunu tuttu. Bir daha asla sözünü unutmamak ve açgözlü davranmamak üzere kendine söz verdi ve asla açgözlü olmadı.


Bir varmış, bir yokmuş, evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, çok yoksul bir karı koca varmış. Öyle yoksul, öyle yoksullarmış ki, bir kel oğlancıklarına bile gerektiği gibi bakamazlarmış. Keloğlan da, inadına, hiçbir şeye aldırış etmeyen bir insanmış. - Hadi, Keloğlan, al şu darıları değirmene götür, öğüt de getir, ekmek yapayım, akşama yiyelim. Keloğlan darı çuvalını yüklenmiş. Tam değirmene geldiği sırada bakmış keklikler yiyecek arayıp duruyorlar. - "Bunları da Allah yarattı!" deyip darıları kekliklere saçmış. - "Değirmenci yoktu, darıları bıraktım geldim, ana." demiş. Keloğlan'ın bu aldırmazlığı devin pek hoşuna gitmiş. - "Al şu sofrayı. Acıkınca, Açıl, sofram, açıl! der. Karnını doyurursun." demiş, Keloğlan'a bir tepsi vermiş. Keloğlan tıka basa karnını doyurmuş. Gelgelelim bir gün, nasıl olmuşsa olmuş, hırsızlar Keloğlan'ın sofrasını çalmışlar. Bunun üzerine Keloğlan gene değirmen yoluna düşmüş. Artık alıştı ya; vurmuş değneğini yere. Bu kez de sofra değil, bir eşek vermiş. Keloğlan eşeğin başını tutup çevirince, hayvandan altınlar dökülmeye başlamış. Sonra Keloğlan eşeğine binmiş, hamama gitmiş. Eşeği kapıya bağlamış Hamamcıya da: "Sakın eşeğin başını çevirme!" diyerek sıkıca tembih etmiş ama, adam eşeğin başını çevirmiş. Altınları görünce aklı başından gitmiş Eşeği değiştirmiş, başkasını bağlamış. Keloğlan doğru gene değirmenin yoluna. Devi bulmuş, olanları anlatmış. Bu kez dev ona bir topuz vermiş. - "Bir şölen ver... Hamamcıyı da, bütün tanıdıklarını da çağır..." demiş. Şölenden sonra, konuklar giderken, topuz içlerinden birini kıstırmış. - "Çabuk, sofrayı geri getir!" diyerekten başlamış adamın kafasına kafasına vurmaya. Adam bakmış ki kurtuluş yok, gitmiş getirmiş sofrayı. - "Çabuk, çaldığın eşeği geri getir!" diyerekten başlamış adamın kafasına kafasına vurmaya. Getirmedikçe de yakasını bırakmamış. Keloğlan padişahın kızıyla evlenmiş. Bu sofrayla eşek sayesinde karısıyla, annesiyle yüz yıl yaşamışlar. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine.


- "Oğlum, bu hal ile nereye gideceksin? Onun kim olduğunu, nerede olduğunu bilmezsin. Vaz geç bu sevdadan." Dediyse de oğlan kanmamış. - "Biz de onunla birlikte gideriz. Kardeşimizi yalnız bırakmaz, bu elmaları mutlaka buluruz" demişler. Böyle yapmışlar. Her biri istediği yola gitmiş. Büyük oğlan "giden gelir" yoluna çıkmış. Az gitmiş, uz gitmiş; bilmediği bir ülkeye varmış. Orada, "Giren çıkandan bir şeyler öğrenirim" umuduyla bir hamama girmiş. Hamamda tellak olarak çalışmaya başlamış. Ortanca oğlan "giden ya gelir ya gelmez" yoluna koyulmuş. Az gitmiş uz gitmiş. Günlerden bir gün bir ülkeye varmış. Orada bir kahveye girerek çalışmaya başlamış. Sonunda kahveci olup orada kalmış. Küçük oğlan da "giden gelmez" yoluna düşmüş. O da az gitmiş, uz gitmiş. Çok uzun yollarda yürümüş. Otura kalka, gide gide bir gün bir çeşme başına gelmiş. Bakmış ki bir nine bu çeşmeden su dolduruyor. Oğlan yanına gitmiş. - "Aman nine, bir ağlayan elma ile gülen elma varmış. Nerededir onlar bilir misin?" Nine bunu duyar duymaz oğlana bir tokat vurmuş. - "Oğlum, yarın kalkarsın, şu karşıki dağa giderisin. Oraya bir çoban gelir. O çoban, ağlayan elma ile gülen elmanın olduğu sarayın çobanıdır. Onun gönlünün yapıp saraya girebilirsen elmaları orada bulursun. Ama elmaları aldıktan sonra doğruca benim yanıma gelesin" demiş. Oğlan da sabahleyin kalkmış. Kadının tarif ettiği dağa gitmiş. Bakmış ki orada bir çoban koyun otlatıyor. Gidip çobana selam vermiş. Oturup konuşmaya başlamışlar. Sonra oğlan ağlayan elma ile gülen elmayı çobana söylemiş. Çoban da tıpkı yaşlı kadının yaptığı gibi bu sözü işittiği anda oğlana bir tokat vurmuş. Tokatı yiyen oğlanın aklı başından gitmiş. "Aman çoban kardeş bana neden vurdun?" Deyince çoban yeniden üstüne yürümüş. "Sus daha konuşuyorsun, öyle mi?" Diye bir tokat daha vurmuş. biri gülmeye, biri ağlamaya başlamış. Oğlan korkusundan gene kaçmış. Kız uyanmış, bakmış ki kimsecikler yok... - "Sizi gidi arsızlar sizi. Bu gece deli mi oldunuz? Üç keredir beni uykudan uyandırıyorsunuz. Bu nasıl iş?" Deyip, bir tokat birine, bir tokat ta ötekine vurmuş. Sonra yeniden yatağına girip yatmış. Aradan epeyce vakit geçmiş. Oğlan gene odaya girmiş ve rafa yaklaşmış. Elmanın birini eline almış. Bakmış ki ses yok. Öbürünü de alıp dışarı çıkarmış. Doğruca koyunların arasına gidip tulumun içine girmiş. Meğer elmalar kıza, kendilerine kızdığı için darılmışlar, bu yüzden ses çıkarmazlarmış. Sabah olmuş. Çoban koyunları saraydan çıkarmış ve dağa doğru gitmiş. Oğlan, saraydan uzaklaşınca kimsenin olmadığı bir yerde tulumdan çıkmış. Çobana bir avuç altın daha vermiş. "Allah'a ısmarladık", deyip doğru ninenin evine gelmiş. Nine oğlanı görünce hemen bir leğenin içine biraz su koymuş. Bir tavuk keserek kanını suya akıtmış. Suyun içine bir tahta koyup oğlanı tahtanın üstüne oturtmuş. Kız sabah olup da uykudan uyanınca, aşağı bakmış, yukarı bakmış ki rafta elmalar yok. "Eyvah! Bu gece elmalarım çalındı. Onlar beni üç kere uyandırdılar ama ben anlayamadım; meğerse hırsız gelmiş" diye ağlamaya başlamış. Padişah bunu duyunca sarayın kapılarını kapattırmış. Hatta şehrin etrafındaki kalenin kapılarını da kapatarak gireni çıkanı sıkı sıkı arattırmış. Şehrin içini de aramışlar, bir türlü bulamamışlar. Falcılar fal bakmışlar. Sonunda görmüşler ki elmaları alan kanlı bir denizde gemiyle gidiyor. - "Sen nerelisin?" Filan derken, ağabeyi anlamış ki kendisiyle konuşan kardeşidir. Sonra birlikte kalkmışlar geri dönmek için yola koyulmuşlar. Şurası burası derken gene o çeşmeye gelmişler. Taşı kaldırıp bakmışlar ki, ağabeyleri gelmemiş. Ortanca oğlan da yüzüğünü almış. Ağabeylerini aramak amacıyla onun gittiği yola gitmişler. - "Biz bunu öldürelim; şu elmaların biri sende biri bende kalsın" demişler. Yol üzerinde bir kahveye rast gelmişler. O kahvenin bahçesinde biraz oturup yemek yiyelim demişler. Kahveciden bir hasır istemişler, kahveci de hemen getirmiş. Bahçede ağzı açık bir kuyu varmış. Hasırı o kuyunun üstüne yaymışlar. Küçük oğlan kuyuyu görmemiş. Elbet gelir diyerek kendini avutmuş. Onlar babalarının yanında otura dursun, biraz sonra, kuyuya düşen oğlanın aklı başına gelmiş. Kuyunun içinde yukarıya doğru bağırmaya başlamış. O sırada kahveci bahçede gezerken bir de bakmış ki kuyudan bir ses geliyor. En sonra kuyuya bir adam sarkıtmışlar ve oğlanı çıkarmışlar. "Sen buraya nasıl düştün" diye sorunca oğlan da başına gelenleri bir bir anlatmış. Sonra kalkıp kendi ülkesine gitmiş. Ama babasının sarayına gitmemiş. Başına bir işkembe geçirmiş ve keloğlan kılığına girerek bir kalaycı dükkanına girmiş. Orada çırak olarak çalışmaya başlamış. Gel zaman git zaman, herkes kendi hayatını yaşamaya devam etmiş... Ama ağlayan elma ile gülen elmanın sahibi olan kız çok büyük üzüntü içindeymiş. Kızın padişah babası bin taneli bir tespih yaptırmış ve adamlarına vermiş. - "Ben bunu çekerim ama buranın padişahının yanında çekerim" demiş. Oradan oğlanı alıp padişahın yanına getirmişler. Olan biteni padişaha anlatmışlar. Oğlan oturmuş, başına gelenleri bir bir anlatmış. Bu arada tespihi çekmeye de başlamış. Tam kardeşlerinin onu kuyuya attıklarını söylediği sırada tespih bitmiş. Padişah da bu oğlanın kendi küçük oğlu olduğunu anlayıp, hemen kalkmış onun boynuna sarılmış. - "Baş üstüne" deyip padişahın söylediğini kabul etmiş. Küçük oğlanla kız evlenmişler. Kırk gün kırk gece düğün yapmışlar. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine..


Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, bir ormanda analarıyla üç kızı yaşarmış. Bunların yaramaz bir tavukları varmış. Bu yumurtaları pazarda satarak geçimlerini sağlarlarmış. Bir gün yaramaz tavukları eve dönmeyince, üç kardeş ormanın içinde kaybolan tavuklarını aramaya başlamışlar ama bir türlü bulamamışlar. Ertesi gün en büyük kız, kaybolan tavukları bulmak için tekrar ormana yola çıkmış. Ormanın en ücra köşelerini, ağaçların altlarını aramış taramış. Önüne çıkan büyük çalılıkların arasına da bakayım derken, bir delikten aşağıya düşüvermiş. - Anne, ben ormana gidip ablamı ve tavuğumuzu bulup getireceğim, diye ormana yollanmış. O da ormanın en ücra köşelerini, ağaçların arasını aramış taramış. Karşısına çıkan büyük otların arasına bakayım derken o da delikten aşağıya düşüvermiş. Akşam olmuş ama ormana giden kardeşleri ve tavukları eve dönmeyince, en küçük kız ile anası çok telaşlanmışlar. "Anne, müsaade edersen ben ormana gidip kardeşlerimle tavuğumuzu bulup getireyim." demiş. "Olmaz kızım! Bir de seni kaybedersem bir başıma ne yaparım?" diye kabul etmemiş. Ama en küçük kız çok ısrar edince, annesi izin vermiş. En küçük kız, sabahleyin erkenden ormana yollanmış. Ormanın en ücra köşelerini, ağaçların arasını aramış taramış. Karşısına büyük otlar çıkmış. Büyük otların arasına bakayım derken o da delikten aşağıya düşüvermiş. Meğer düştüğü yer, yer altında yaşayan bir devin eviymiş. Kurtulmak için sağa bakmış, sola bakmış ama çıkış yolunu bulamamış. "Eğer uslu durursan, evime gideyim diye tutturmazsan, seni kızım yaparım. Yok eğer dediklerimi yapmazsan, seni de daha önce yakaladığım kazların ve tavuğun yanına yollarım!" demiş. "İstediklerimi yaparsan, ben de senin kızın olurum." demiş küçük kız. "Kardeşlerim, hiç tasalanmayın, sizi kurtaracağım!" diye seslenmiş. Sonra da ev işlerini yapmaya başlamış, bu arada da kardeşlerini nasıl kurtaracağını planlıyormuş. Evin tüm işlerinin yapılmış olduğunu görünce, kızını çok sevmiş. Birlikte yemeklerini yemişler, sonra yatıp uyumuşlar. Günler böyle geçedursun, bu arada küçük kız, devin güvenini kazanmış. Dev yine her zaman olduğu gibi sabah erkenden ormana gitmiş. Küçük kız da başlamış kapalı odanın anahtarını aramaya. Sonunda, devin dolabındaki anahtarı bulmuş. Küçük kız, hemen kapalı odanın kapısını açıp içeri girmiş. Kardeşleriyle görüşüp, onlara planını anlatmış. Sonra, bir çuvalın içine büyük kardeşini koymuş, üstünü de giyeceklerle örtmüş. - Babacığım, köyde benim yoksul bir anam vardı. Çuvala biraz yiyecek, giyecek koydum. Ona götürüver, diye yolu tarif etmiş. Dev giderken de: "Çuvalı anama hemen götür ama giderken sakın içine bakma yoksa kızın olmam!" demiş. "Sakın çuvalı açma. Yoksa kızın olmam!" diye bir ses gelmiş. "Benim kızın gözleri amma da keskinmiş!" diye düşünmüş dev ve çuvalı açmadan tekrar yola koyulmuş. "Kızını hiç merak etme, onun rahatı yerinde, hiç sıkıntısı yok. Benim kızım oldu artık." deyip, tekrar evine dönmüş. Aradan beş-on gün geçmiş. Küçük kız başka bir çuval bulup, ortanca kardeşini de çuvalın içine katmış. "Dev baba! Anamın yiyeceği tükenmiştir. Şu çuvalı da ona götürüver ama sakın içini açıp bakayım deme!" demiş. Dev, kızını üzmemek için o çuvalı da sırtlayıp yola koyulmuş. "Sakın çuvala bakma, yoksa kızın olmam!" diye bir ses gelmiş. "Kızım bu kadar uzaktan beni görebiliyorsa, kimbilir başka ne güçleri vardır!" diye korkup, çuvalı açmamış. Sonra, tekrar yola koyulup doğruca kızın anasının evine varmış. çuvalı teslim edip, hemen evine dönmüş. Evine geldiğinde, kızına: "Çuvalları açacağım sırada, bu kadar uzaktan beni nasıl görebildin?" diye hayretle sormuş. Kız, hiç bozuntuya vermemiş: "Eğer çuvalları açsaydın, seni bir kaşık suda boğuverirdim!" deyince, dev çok korkmuş. - Şimdi ben annemin yanına dönüyorum, eğer arkamdan gelecek olursan, kendine ölümlerden ölüm beğen! diye devi tehdit etmiş. Sonra, tavuklarım da alıp, köyüne gitmiş. Anne ve kardeşler birbirleriyle sevinçle kuçaklaşmışlar ve mutlu bir şekilde yaşamışlar. Dev ise hala korkusundan evinin dışına çıkamıyormuş.


Bir varmış bir yokmuş. Uzak diyarların birinde bir tüccar varmış. Bu tüccarın bir de güzel mi güzel, renkli mi renkli bir papağanı varmış. Ancak bu papağan çok mutsuzmuş çünkü tüccar papağanı bir kafese hapsetmiş. "Oradaki papağanları görünce halimi anlat ve de ki: 'sizin arkadaşınız olan falan papağan, benim mahpusumdur. Size selam söyledi ve sizden bir kurtuluş yolu diledi. Ben gurbet ellerde can vereyim, hapislerde kalayım; siz de kah yeşilliklerde, kah ağaçlıklarda serbestçe dolaşın, gününüzü gün edin, bu reva mıdır? Hiç değilse bir seher vakti ben garibi de hatırlayın ki ben de birazcık mutlu olayım, dedi.' de. Başka bir şey istemem." demiş. Tüccar, hepsine istediklerini getireceğini vaat ederek ve papağanın isteğini de yerine getireceğini söylemiş. Sonra, kervanını hazırlayıp yola koyulmuş. Uzun bir yolculuktan sonra, nihayet Hindistan' a varmış. Yolun kıyısındaki büyük bir ağacın tepesinde birkaç papağan görünce hemen atını durdurmuş. Onlara papağanının selamını ve kendisine söylediklerini anlatmış. Tüccar, sözlerini bitirir bitirmez, o papağanlardan birisi titremiş, nefesi kesilmiş ve düşüp ölmüş. Tüccar, bu haberi verdiğinden dolayı bin pişman olmuş. "Keşke söylemez olaydım. Bu, zavallı kuşun ölümüne sebep oldum. Galiba bu benim kuşumun bir yakını, candan seveni olsa gerek." diye düşünmüş. memleketine dönmüş. Herkesin istediğini bir bir vermiş. Sıra papağana gelmiş. Papağan, tüccara: "Benim armağanım nerede? Dostlarımı gördün mü, onlara ne söyledin? Ne gördünse bana anlat." demiş. Tüccar, sıkılarak: "Cahilliğimden, akılsızlığırndan böyle saçma sapan haberi niye götürdüm diye hala pişmanım." demiş. Bunun üzerine Papağan: "Efendim, niye pişmanlık duyuyorsun, neden çok üzgün duruyorsun?" diye sormuş. Tüccar: "Hindistan' a varınca, büyük bir ağacın tepesinde senin arkadaşlarını gördüm. Bana söylediklerini arkadaşlarına anlattım. Keşke söylemez olaydım. İçlerinden biri, herhalde akraban olsa gerek, buna dayanamadı, çok üzüldü, önce titredi ve hareketsiz kaldı, sonra ödü patlayıp öldü. Çok pişman oldum ama bir kere söylemiş bulundum." demiş. Tüccarı dinleyen papağan, önce titremiş ve hareketsiz kalmış, sonra da düşüp ölmüş. Papağanının öldüğünü gören tüccar, hemen yerinden sıçrayıp, ağlayıp sızlamaya başlamış, külahını yere vurmuş. "Ey güzel sesli kuşum! Sana ne oldu neden bu hale geldin?" diye epeyce ağıtlar söyleyip, dövünmüş. Üzgün tüccar, çaresiz bir halde papağanını kafesten dışarı çıkarmış. Tam bu sırada, papağan bir anda pırrr diye uçuvermiş ve yüksek bir ağacın dalına konmuş. "Sevgili efendim, Hindistan' da gördüğün papağan, bana hareketiyle nasihat etti. 'Bu kafesten kurtulmak istiyorsan, sen de benim gibi ölü taklidi yap' mesajını verdi." demiş.


Zamanın birinde, Kafdağı'nın ardında bir ülke varmış. Bir gün bu ülkenin sultanı bir yarışma düzenlemiş. Her yere ilanlar astırmış, her tarafa tellallar salmış. Bilgili olup da kendisine güvenen bütün genç kızlar saraya davet edilmiş. Sultan bir istekte bulunacak, bu isteği yerine getiren genç kız da sultanın oğluyla evlenecekmiş. - Bir tavşanın üç gün içinde yavrulamasını sağlayacaksınız. Sonra ben, bir şişenin içine tam doksan dokuz altını koyacağım. Siz gözümün önünde bu doksan dokuz altını şişenin içinden çıkaracaksınız. Fakat bunu yaparken şişeyi kırmamalısınız. Eğer karşıma gelenler gençse ihtiyarlamalı. Beli iki büklüm olmalı. Haa, az daha unutuyordum. Bunları yapabilmek için benden ancak iki kelimelik bir şey isteyebilirsiniz. Genç kızlar ne yapacaklarını bilememişler. Bırakın iki kelimelik bir şey istemeyi, ağızlarını bile açamamışlar. Üzgün bir şekilde saraydan ayrılmışlar. Beni bir dinle. Sultanın isteklerini ancak sen yerine getirebilirsin. - Aman nineciğim! Ülkenin bütün genç kızları başarısız oldular. Ben mi başarılı olacağım? Diyormuş. Ninesinin ısrarlarına dayanamayan Suna, yamalı bir kıyafetle yollara düşmüş. Bir süre sonra sultanın huzuruna çıkarılmış. - Bu güne kadar isteklerimi hiç kimse yerine getiremedi. Sen mi yapacaksın yamalı kız? Demiş. Suna hiç ses çıkarmamış. Kendisine soru sorulmasını beklemiş. - Bir tavşanın üç gün içinde yavrulamasını sağlayacaksın. Yavruları sayısı dokuz olacak. Sonra ben, bir şişenin içine tam doksan dokuz altın koyacağım. Sen, gözümün önünde bu doksan dokuz altını şişenin içinden çıkaracaksın. Ama şişeyi kırmamalısın. Eğer karşıma gelen genç ise ihtiyarlamalı. Beli iki büklüm olmalı. Haa, az daha unutuyordum. Bunları yapabilmek için benden ancak iki kelimelik bir şey isteyebilirsin. - Evet, ancak iki kelime, demiş. Bu söz karşısında sultan çok şaşırmış. Kahkahaları birden kesilmiş. - Kızım, yıldızlar yakalanır mı hiç? Demiş hayretle. - Sultanım, yıldızlar yakalanmıyorsa tavşanlar da üç gün içinde yavrulayamaz. Şişeye atılan altınlar şişeden çıkarılamaz. Gençler huzurunuzda birden ihtiyarlamaz. Verilen bu cevap karşısında sultan, akıllı Suna'yı genç şehzade ile evlendirmek zorunda kalmış. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım Kafdağı'na...


Çok çok eski bir çağda, ne ovada ne dağda, ne bostanda ne bağda ... Ne Hint'te ne de Çin'de, Bağdat ili içinde bir Alaaddin varmış, sessiz sakin yaşarmış. Henüz bir çocukmuş Alaaddin. Gün boyu kırda bayırda gezer, arkadaşlarıyla oynarmış. Bir gün gene oyuna dalmışken bir adam yaklaşmış yanına. - Evet, ben Alaaddin'im. Ama babam Hamza öleli çok oldu, demiş. - Ben senin amcanım Alaaddin, demiş. Hadi, beni evinize götür. - Ben Alaaddin'in amcasıyım, diye söze başlamış ve devam etmiş. Sizler beni tanımazsınız. Çünkü ben bu ülkeden ayrılalı çok yıllar oldu. Uzaklara gittim, zengin oldum. Şimdi döndüm ama kardeşimin ölmüş olduğunu öğrendim ve üzüldüm. Ama sizlere kavuştum ya şükür Allahıma! - Kaldır şu kayayı. İnan hiç zorlanmayacaksın, demiş. Ve dediği gibi olmuş. Alaaddin kayanın bir ucundan tuttuğu anda bir tüy gibi kaldırıvermiş havaya. Kayanın altında aşağılara doğru inen karanlık bir delik belirmiş. Amcası parmağından çıkardığı bir yüzüğü Alaaddin'e uzatmış. - Bu yüzüğü kendi parmağına tak. Bu, sihirli bir yüzüktür. Şimdi bu delikten gir ve yürü. Aşağıda altın, gümüş, zümrüt ve yakuttan yapılmış çok değerli eşyalar göreceksin. Sakın hiç birine dokunma. Yalnızca duvarda asılı olan eski bir lambayı al ve dön. Bir aksilik olursa da parmağındaki sihirli yüzüğü kullan. Alaaddin deliğin ağzından bakınca, aşağılara uzayan bir taş merdiven görmüş. Basamakları dikkatle inerek lambayı aramaya başlamış. Sağında solunda pek çok değerli eşya varmış ama hiç birine dokunmamış. Sonunda, duvarda asılı olan eski lambayı bulmuş ve uzanıp aldıktan sonra geldiği yollardan geri dönüp deliğin alt eteğine varmış. Seslenmiş yukarıya. - Geldim amca! Uzat elini de beni yukarıya çek! Amcası deliğin ağzından seslenmiş. - Sen önce lambayı at hele! Bu öneride bir kötü niyet kokusu alan Alaaddin, lambayı vermek istememiş ve yeniden seslenmiş. - Lamba koynumda, çıkaramıyorum. Sen beni yukarıya çek hele! - Öyleyse geber orada! diye haykırarak kayayı deliğin ağzına itmiş, kapatmış. Meğer adam, Alaaddin'in amcası değil, lambayı ele geçirmek isteyen Afrika'lı bir sihirbazmış. İçeride kalan Alaaddin, çaresizlik içinde bir taşa oturup parmağındaki yüzükle oynamaya başlamış. Ve o anda karşısında kara derili bir dev belirmiş. - Ben bu yüzüğün kölesiyim. Siz de benim efendim. Dileyin benden ne dilerseniz! - Beni hemen evime götür! Emrini vermiş. Göz açıp kapayıncaya kadar da kendini evinde, annesinin yanında bulmuş. Annesi eski ve tozlu lambayı temizlemek için bir bezle ovalarken güçlü bir ışık bulutu çıkmış lamba içinden. Bu ışık bulutunun ortasında da yüzükteki devden daha iri bir dev belirmiş. - Ben bu lambanın kölesiyim. Sizler de benim efendilerim. Dileyin benden ne dilerseniz! Karınları çok aç olan Alaaddin ve annesi yiyecek dilemişler hemen. Bir anda oda en güzel ve zengin yiyeceklerle dolmuş. Yemişler içmişler ve bundan böyle refah ve mutluluk günlerinin başladığına inanmışlar. - Yapma oğul etme oğul. Gel vazgeç bu sevdadan. Ülke prensesi bize gelin gelir mi hiç? diye yalvarırmış ama boşuna. Alaaddin gözlerini anasının gözlerine diker, acımalı bakarmış öyle. Bakmış ki oğlu cayacak cinsten değil prensesi babasından istemeye karar vermiş. Lambanın devine bir sandık dolusu altın ve ziynet eşyası getirterek Bağdat Prensi'nin sarayına gitmiş. Prens açılan sandıktaki birbirinden kıymetli taşları görünce öylesine etkilenmiş ki kızını Alaaddin'e vermeyi kabul etmiş. Güzel prensesle Alaaddin görkemli bir düğünden sonra evlenmişler. Alaaddin, lambanın devinden kocaman bir saray istemiş. Karısıyla bu saraya yerleşerek sevgi dolu, mutluluk dolu günler yaşamaya başlamışlar. Ama gelin görün ki Afrika'lı sihirbaz unutamamış Alaaddin'i. Memleketine döndükten sonra bir gün, onun yer altında kalarak ne gibi zorluklar ve acılar çektiğini görmek ve keyiflenmek istemiş. Yanında devamlı taşıdığı sihirli tozu çıkarıp ocaktaki alevler üzerine atmış; o an ortalığı saran yoğun bir duman sütununda Alaaddin'in tüm yaşam hikayesini ayrıntılarıyla görmüş. - Eski lambalar alırım! Yenileri ile değiştiririm! diye bağırmaya başlamış. Prensesin hizmetçilerinden biri bu sesi duyarak pencereye çıkmış. - Efendimin eski bir lambası var. Dur sana getireyim. Avdan dönünce yeni bir lamba görüp sevinecektir, demiş ve sihirli lambayı sihirbaza vererek yerine yeni bir lamba almış. Sihirbaz lambayı alınca devi çağırmış ve ondan, içindekilerle birlikte prensesin sarayını Afrika'ya götürmesini istemiş. Alaaddin avdan dönüp sarayını yerinde göremeyince dünyalar başına yıkılmış sanki. Ama hemen parmağındaki sihirli yüzük gelmiş aklına. Yüzükteki devi çağırıp ona kendini Afrika'daki saraya götürmesini emretmiş. Saraya varınca karısından olup biteni öğrenmiş. Ve o an, sihirbazı öldürmeden ondan kurtuluş olmadığını anlamış. Sihirbazın karyolası başucunda Çin seramiğinden özel bir bardağı varmış. Her gece yatmadan önce mutlaka bu bardaktan birkaç yudum su içer, öyle uykuya dalarmış. Alaaddin, gündüz vakti kimseye görünmeden odaya girmiş, bardağın içine bir parça toz zehir karıştırmış ve geceyi beklemiş. Gece olup yatma vakti gelince sihirbaz odasına çekilmiş, bardağı başına dikip son damlasına kadar içmiş. Sonra da yatağının üzerine cansız düşüvermiş. Sihirbazın öldüğünü anahtar deliğinden gören Alaaddin odaya girerek sihirli lambayı saklı olduğu yerde bulup almış. Devi çağırmış ve sarayını yeniden eski yerine götürmesini emretmiş. Alaaddin, güzel karısı ve sadık dostlarıyla görkemli sarayında uzun, mutlu bir yaşam sürmüş.


Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, memleketin birinde Ali Baba ve Kasım adlı iki kardeş yaşarmış. Bunlar yoksul aile çocuklarıymış. Kader bu ya, Kasım, mal dal sahibi çok zengin bir kadınla evlenmiş. Ali Baba'nın şansı açık değilmiş. Çulsuza, çulsuz yakışır! deyip, yoksul bir kadınla evlenmiş. Koca kaya, hemen kapanıvermiş. Ağacın altında bıraktıkları atlarına binip çekip gitmişler. Ali Baba, hemen ağaçtan inmiş. Doğruca karşıdaki koca kayanın yanına gitmiş. Aklında tuttuğu sözlerden ilkini söylemiş. Kasım'ın karısı Ali Baba'nın fakir olduğunu biliyordu. Ne ölçeceklerini merak ederek ölçeğin altına bir kat koyu bal sürmüş. Ali Baba'nın karısı evine dönünce altınları ölçmeye başlamış. Kocası, onun ölçüp bir kenara ayırdıklarını götürüp kazdığı çukura gömmüş. İş bitince aldığı ölçeği, bekletmemiş, hemen geri vermiş. Ancak ölçeğin altına üstüne bakmamış. Kasım'ın karısı ölçeğin dibine yapışıp kalan nal gibi altını görünce şaşıp, kalmış. Ali Baba'nın bu kadar çok altını var, ha!.. Nereden almış ki?.. diye düşünmeye başlamış. Düşündükçe nerdeyse aklını oynatacakmış. Akşam olmuş. Kocası Kasım'ı büyük bir heyecanla kapıda karşılamış. Hemen adamcağıza çıkışmış. Zenginlikte, Ali Baba aranızda yarışsanız sana sıfır çektirir. Biliyor musun, sen altınlarını ocak başına oturup tane tane sayarken, Ali Baba, ayarla ölçüyor. Kasım, şaşırıp öylece kala kalmış. Karısı, olup biteni ona da anlatmış. Kasım, Ali Baba'yı kıskanmış. Sabah olur olmaz erkenden kalkıp kardeşi Ali Baba'nın evine gitmiş, kardeşine çıkışmış. Ben kasım. Ali babanın abisiyim, burayı bana o öğretti. Biraz daha altın almam için beni gönderdi. Beni affedin, ben suçsuzum. Ali babayı bulun. Kasım böyle söylese de haramilerin başı hemen onu sımsıkı bir iple bağlamış ve Kasım'dan evin yerini tarif etmesini istemiş. Kasım o kadar çok korkmuşki hemen yolu tarif etmiş. Haramilerin başı, kimsenin bu gizli mağaralarını öğrenmesini istemediğinden, onu da mağaraya getirip hapsetmek istiyormuş. O gece Kasım eve dönmeyince, karısı onu çok merak etmiş. Ali babanın evine gitmiş. Ağlaya ağlaya Kasım'ın eve gelmediğini, onu çok merak ettiğini anlatmış. Bunu duyan Ali Baba, Kasım'ın mağaraya gittiğini hemen anlamış. Kasım'ı aramak için evden çıkarken kapısında kocaman kırmızı bir çarpı işareti görmüş. Ali Baba, kendi kendine bu da nedir, diye söylenirken karısı: "Bana bir iki dakika verin." diye oradan ayrılmış. Ali Baba'nın karısı çok akıllı bir kadınmış bunu haramilerin yaptığını anlamış. Gidip boyacıdan bir kutu kırmızı boya almış ve mahallede bulunun tüm evlerin kapısına çarpı işareti koymaya başlamış. Gece yarısı haramiler Ali Baba'yı yakalamak için sokağa girdiğinde tüm evlerde çarpı işareti görmüşler. Hangisinin Ali babanın evi olduğunu çözememişler. Kafaları karışan haramiler geri dönüp Ali Baba'nın evini iyice öğrenip gelmeye karar vermişler. Ertesi gün haramiler ,çevredeki esnaflardan Ali babanın evini iyice öğrenmişler. İyi akşamlar, ben yağ tüccarıyım. Çok uzak yoldan geldim. Beni bu gece misafir eder misiniz? Size bir küp de yağ hediye ederim. Haramilerim çıkın dışarı vakit tamam! O da ne? Etrafta ses soluk yokmuş. Sonra elinde kepçeyle duran Ali Baba 'nın karısını görmüş ve hemen neler olduğunu anlamış. O da aynı duruma düşmemek için kaçmaya çalışınca, Ali baba ve oğlu onu yakalayıp sıkı sıkı bağlamışlar,ve muhafızlara teslim etmişler. Kardeşini karşısında gören Kasım, sevinçten havalara uçmuş. Önemli olan şeyin mal mülk olmadığını anlamış. İkisi birlikte eve dönmüşler. Ali baba sayesinde o ülke bir daha haramileri hiç görmemiş. Mağarada bulunan altınları herkese eşit olarak dağıtılmış. Tüm ülke artık çok zengin olmuş. Ali Baba ve Kasım aileleriyle birlikte ömürlerinin sonuna kadar rahat ve mutlu yaşamışlar. Gökten düşmüş, üç sihirli elma. Biri bu masalı yazanın başına, biri dinleyenin, biri de okuyanın başına..


- Deniz diye bir şey varmış. Gidip, bizde görsek, derlermiş. Allah, her zaman yanı başımızda; hatta kendinin de buyurduğu gibi, Bize boyun damarımızdan daha yakın! Ama yine de biz onu göremiyoruz. Zaten göreceğimizde yok; çünkü bu gözlerimiz, Allah'ı görecek şekilde yaratılmamış. - Ya ahirette ? Orada da Allah'ı göremeyecek miyiz? diye sorarsanız, bu önemli sorunun cevabını peygamber efendimizden alalım, derim. - Hayır, ya Rasulallah, diye cevap vermişler. - Ayı ve güneşi görmek için zorluk çekmiyorsanız, ahiret günü, Allah Teala'yı görmek için de hiçbir sıkıntı çekmeyeceksiniz, buyurmuş. - Size daha fazla şeyler vermemi ister misiniz? diye soracak. - Rabbimiz! Sen bizim yüzümüzü ak ettin. Bizi cennete koyup cehennemden kurtardın. Senden daha fazla ne isteyebiliriz? diyecekler. O zaman Allah Teala , kendiyle kulları arasındaki engeli kaldıracak. Cennetlikler, Allah Teala ya doya doya bakmaktan daha üstün ve daha güzel bir şey olmadığını anlayacaklar.


Vaktiyle zengin bir ağanın bir de ailesi varmış. Ağa, hizmetkar tutup çalıştırırmış. Herkesin hayran olduğu yaşantıya sahipmiş. Yıllar sonra zenginliğini kaybetmiş. Köy halkı üzerindeki nüfuzu da azalmış. Hizmetçi gidiyor. Felek ise Kahveye girip kapıyı kitliyor. Masaları, sandalyeleri kapının arkasına yığıyor. Yatıyor. Fakat uykusu gelmiyor. Kırıklarına, morartılarına baktıkça ağlıyacak oluyor ağrıdan, sızıdan. Hayret ediyor bu nasıl işti, nasıl belaydı diye. Biraz sonra bakıyor, kapı vuruluyor. Feleğin korkusu çoğalıyor. Hemşeri, ben kapıyı açmam, yatmışım diyor. Yahu, ben rüya mı görüyorum. Böyle ne oluyor. Bu bir hırsız. Ağamın hakkını çalmış. Buna biraz versem iyi olur amma, kimin hakkını kime vereyim. Bu altınlar Ağamın. Sabah olur. Kahveden ayrılır. Düşer yola. Günlerce yol aldıktan sonra ağasının köyüne varır. Eve gelince ağasıyla, yengesini ocağın başında bulur.


Padişahın küçük oğlu beni alsaydı ona sırma saçlı, inci dişli bir kızla, altın dişli sırma saçlı bir oğlan doğururdum. Bu oğlanda bunu duydu, bu kızı aldı. Kızın vakti saati doldu, nasıl tarif ettiyse ayni öyle bir çift çocuk doğurdu. Aynı kızın dediği gibi altın gibi çocuklardı. Kardeşleri, bizim sözümüz olmadı da küçük kardeşimizin sözü oldu diye onu kıskanmaya başladılar. Düşündüler taşındılar. Bir cadı kadın buldurdular. Cadı kadın bu çocukları eteğine sardı götürdü, uzak diyarların birinde bir çalının dibine bırakı geldi. Bir köpek yavrusu ile kedi yavrusu getirip kadının yanına koydu. Kocasına da senin karın bir köpek yavrusu ve kedi yavrusu doğurdu diye yazdılar. O da o yandan, yedi yolun caddesinde bir mezar eşin, içine koyun, yanına bir top süpürge koyun, gelen giden naletlesin, diye yazdı. Kadını alıp yedi yolun caddesinde kazdıkları mezara koydular, yanına da bir top süpürge koydular, gelen geçen, kadını naletledi. Bu kadın sabahleyin keçisinin arkasından gitmiş, keçiyi biraz otladıktan sonra ineğin yanından ayrılmış. Keçi gitmiş, kadın gitmiş, baktı keçi bir çalının dibinde duruyor. Kadın bakmış durmuş. Keçi çocukları emzirdikten sonra çalılardan ayrılmış. Kadın bakmış keçi yine sağılmış. O çalının dibinde keçimi sağan kimdir, hele bir bakayım demiş. Gitmiş, bakmış bir çift çocuk karşı karşıya oturuyorlar, ikiside yıldızlar gibi parlıyor. Kadın sevinmiş, çocukları eteğine sarıp eve getirimiş. Bir kazan su doldurdu, çocukları yıkadı, baktı çocukların suları hep altın oldu. Çocukları günde üç dört defa yıkamaya başladı. Kadın zengin oldu çocuklar da büyüdü. Çocuklar kendilerini bildikten sonra bir dağın başında ev yaptılar. Oğlan kuş avlayıp kız kardeşini besliyormuş. Kız oturur, kardeşini bekler. Kardeş avdan gelince kız ne yerinden kalkar ne de tüfeğini, avını alır. Cadı kadın da orada oturuyor. Kalktılar gittiler, analarını mezardan çıkardılar. Yıkadılar temizlediler, el elbise giydirdiler. Teyzelerini de kovdular. Padişah yaptığına pişman oldu. Hanımından özür diledi. Bunlar mesut oldular. Yedi içti muradına geçti.


Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde develer tellal, keçiler berber, pireler de bakkal iken, ben annemle babamın beşiklerini tıngır mıngır sallarken... Annem kaptı maşayı, babam kaptı dolmayı... Kaç kaçmaz mısın? Sen olsan kaçmaz mısın? Gittim gittim... Az gittim, uz gittim, dere tepe düz gittim... Konarak göçerek; arpa-buğday, lale-sümbül biçerek altı ay bir güz gittim. Bir de arkama baktım ki, ne göreyim? Bir iğne boyu yol gitmişim. Oracıkta üç dükkan gördüm. İkisi harap, birinin kepengi yok. Kepengi olmayan dükkana girdim. Orada üç silah gördüm. İkisi kırık, birinin barutu yok. Barutu olmayanı aldım, ava çıktım. Dolaştım, dolaştım üç tavşan buldum. İkisi ölü, birinin canı yok. Cansız tavşanı vurdum. Gittim gittim gittim... Önüme üç dere çıktı. İkisi kurumuş, birinin suyu yok. Suyu olmayan derede tavşanı yıkadım. Orada üç tencere buldum. İkisi delik, birinin dibi yok. Dipsiz tencereye tavşanı koydum. Pişirdim pişirdim... Dittim dittim... Yedim yedim... Karnım doydu doydu... Ama hala dudaklarımın yaptıklarımdan haberi yok... Vaktiyle memleketin birinde bir kadın yaşarmış. Bu kadının bir kızı varmış. Bu kadın, kızını hiç kimseye göstermezmiş. Kız dünyadan habersiz, kimseleri tanımadan büyümüş. Bir zaman sonra kadın, kızına ders versin diye, medreseden bir hoca tutmuş. Hoca her gün gelip kıza ders verirmiş. Bir gün ders yaparken, evin duvarının taşlarından bir tanesi yere düşmüş. O delikten içeriye ışık girmiş. Bu aydınlık kızın çok hoşuna gitmiş: "Allah, bana bir eğlence gönderdi." diye düşünmüş. - Hocam, içeriye giren bu aydınlık neyi nesidir, diye sormuş. - Kızım, bu güneş ışığıdır, demiş. Kızın merakı bir türlü geçmemiş. Hocasına durmadan sorular sormuş, yeni yeni şeyler öğrenmiş. - Kızım, bana balmumu getir de sana adam heykeli yapayım, demiş. Kız, hemen annesinin yanına gitmiş, balmumu istemiş. Annesi de kızına istediği balmumunu vermiş. Kız balmumunu almış, hocasına götürmüş. Hoca günlerce uğraşmış, durmuş. Hoca heykeli yaparken kız da bin bir merakla hocasını seyretmiş. Sonunda hoca, bir adam heykeli yapmış. Heykele, bir çift de altın kirpik takmış, gitmiş. Kız, bu heykeli o kadar sevmiş ki, her gece Allah'a bu heykele can vermesi için dua etmiş. Öyle çok yalvarmış ki, Allah, kızın duasını kabul etmiş, heykel canlanmış. Kız buna çok sevinmiş. O günden sonra Altın Kirpikli Oğlanla gezmeye, dünyayı tanımaya başlamış. Bir gün, kızın olduğu yere bir çerçi gelmiş. Bu çerçi de kadınmış. Altın Kirpikli Oğlan'la kız da bu kadının yanına gelmişler. Onun getirdiği öte-beriye bakmışlar. Kadın oğlanın kirpiklerinin altın olduğunu fark etmiş. Allem etmiş kalem etmiş, oğlanı kaçırmış. bir şatoya varmış. Şatonun kapısını çalmış. Kapı açılmış, onu içeriye almışlar. Kızı ağırlamışlar, ikramlamışlar. Bu şatoda yaşayan adamın da bir kızı varmış. Ama bu kız deliymiş. Adam, şatoya gelen kızları, deli kızının yanına gönderirmiş. Deli kız da babasının gönderdiği kızları öldürürmüş. - Sıra sende! Benim kızımın yanına gideceksin, demiş. - Amca burada ne yapıyorsun, diye sormuş. - Şu şatoda oturan adamın kızının devamlı olarak deli kalmasını sağlıyorum, demiş. Neden böyle yapıyorsun, yazık değil mi, demiş. O adam, kızını benim oğluma vermedi. Ben de kızını deli ettim, demiş. Kız hemen bir şeytanlık düşünmüş. Adamın arkasına dolanmış, onu kazanın içine itmiş. Adam bağıra bağıra orada ölmüş. Adam ölür ölmez, deli kız birdenbire kendine gelmiş. "Artık aklı başına geldi!" diye annesi babası çok sevinmiş. Bu kıza çeşit çeşit hediyeler vermişler, günlerce misafir etmişler. Kız, sonunda şatodan ayrılmış. Yine yollara düşmüş. Çerçici kadın, oğlanı kaçırıp bu padişaha satmış. Padişahın kızı da bu oğlanı görür görmez aşık olmuş. Padişah da onları evlendirmeye karar vermiş. Kız, bir gün şatodaki adamın hediye ettiği bir çift altın bileziği koluna takmış. Padişahın kızı, kızın kolundaki bilezikleri görmüş. Kızdan bilezikleri istemiş. - Veririm ama bir şartım var, demiş. - Şartın nedir, söyle bakalım, demiş. - Beni senin nişanlın olan Altın Kirpikli Oğlan'la görüştür, onunla konuşayım, demiş. Kız, Altın Kirpikli Oğlan'la görüşmüş, konuşmuş. Oğlan kızı görünce onu ne kadar sevdiğini anlamış. O gece, beraberce saraydan kaçmışlar. Sabah olunca padişahın kızı, oğlanı da kızı da görememiş. Meraklanmış her yeri arattırmış; fakat hiçbir yerde bulamamışlar. Padişahın kızı bunların kaçtığını anlamış. Kızla Altın Kirpikli Oğlan kaçıp kızın anasının evine gelmişler. Orada kırk gün kırk gece düğün yapmışlar...


Zamanın birinde, bundan çok yıllar önce. Saraylarda padişahların yaşadığı, meydanlarda okların atıldığı, pazarlarda altın sikkelerle alış veriş yapıldığı zamanın birinde... Güzel bir bahçenin tam ortasına kurulu bembeyaz bir ev varmış. Bu evde altın sarısı saçları olan güzel mi güzel, alımlı mı alımlı; al yanaklı, gül dudaklı, boylu poslu, Bukle adında bir genç kız anneciği ile beraber otururmuş. Güzeller güzeli Bukle her sabah, babaannesinden kalma bir kemik tarak ile saçlarını taramayı pek severmiş. Bir saat, iki saat hiç bıkmadan tarar da tararmış yumuşacık saçlarını. Sonra da tarağın dişlerine takılan, bir de yere dökülen tellerini itinayla toplarmış. Onları pembe ipek mendilinin içine sarar bir çekmecede saklarmış. Oturdukları beyaz evin bahçesi öyle güzel çiçeklerle bezeliymiş ki, kokuları siz deyin on mahalle, ben diyeyim yirmi mahalle öteden duyulurmuş. Renkleri o kadar canlı, o kadar başkaymış ki; bahçenin önünden her geçen durup bakar, hayran kalırmış bu güzelliğe. Bukle'nin annesi Menzile, bir çocuk gibi severmiş bu güzel çiçekleri. Okşarmış, öpermiş; her akşam güneş batınca dağların gerisine, ay ışığı altında sularmış tek tek. Laleler onu gördüklerinde daha dik durmaya, menekşeler kokularını her köşeye yaymaya, güller iri iri açmaya çalışırlar; güzellik yarışına girişirlermiş. Hem çiçeklerle yaşamak öyle kolay da değilmiş. Çabuk küser, çabuk solar, çabuk bükerlermiş boyunlarını. Pek nazlı, pek nazenin, pek hassas, pek narin, pek kırılgan imişler. Öyleymişler işte. Sevgi imiş asıl onları besleyip büyüten. Menzile haftada bir kere, karanlık çöker çökmez Bukle'nin altın sarısı tellerinden birisini alır, bahçedeki o güzel çiçeklerden seçtiğinin içine usulca koyarmış. Ertesi sabah da aynı çiçek bir altın verirmiş Menzile'ye. Bu, kimseye duyurmak istemedikleri bir sırmış. Anne kız böyle yaşar giderlermiş işte. Kimseye zararları yokmuş. Kimseye de muhtaç değillermiş. Ancak insanlar çeşit çeşitmiş. İyiler de çokmuş, kötüler de... Kimin iyi, kimin kötü olduğunu ise bilebilmek pek zormuş. Günlerden bir gün nasıl olduysa, kadının biri, bir köşede durur iken Menzile'nin çiçekten aldığı altını görüvermiş. Hayret etmiş, gözlerine inanamamış, dönüp bir daha bakmış "gördüklerim doğru mu acep!" diye. Hemen aklında türlü fikirler dolaşmaya, bu fikirler bir kurt gibi beynini kemirmeye başlamış. Sonunda bu fikirlere yenilip de aklınca bir plan hazırlamış. Üzerine eski püskü, yırtık pırtık giysiler geçirip elini yüzünü kire pasa bulayıp, varmış güzel bahçeli beyaz evin kapısına. Kötülük dokunamadan geçip gitsin çatınızın üzerinden. Bir güzel dualar etmiş ki kadın oturduğu yerden, Bukle ve Menzile pek sevinmişler. Menzile "evin yoksa kal bizimle, yoldaş olursun bize" demiş. Kadın hiç beklemeden hemen atılmış. "Olur olur, kalırım" diyerek bir çığlık bırakmış havaya. Kim ne düşünür nereden bilsin Menzile. Kimin niyeti nedir nasıl bilsin Menzile. O günden sonra birlikte yaşamaya başlamışlar beyaz evde. Güzel, temiz elbiseler vermiş Menzile kadına. Birlikte yiyip birlikte içmeye, birlikte gezip birlikte tozmaya, birlikte oturup birlikte kalkmaya kısa zamanda pek alışmışlar. Her sabah Bukle'nin altın sarısı saçlarını o tarar olmuş. Her teli itinayla toplamış, kimse görmeden bir kısmını ayırıp saklamış. Fırsat buldukça bahçeye çıkıp çiçeklere koymuş telleri. Ertesi sabah da bir bir toplamış altınları. Günler geçmiş, haftalar geçmiş, aylar geçmiş. Kadın usanmış bu işten. Yorulmuş, bıkmış, yeter artık diyerek bir gece yarısı uyurken Bukle derin derin, mışıl mışıl; almış makası eline, altın saçını kökünden tutup kesmiş bir çırpıda. İşte o an olmuş ne olduysa, altın saçın her bir teli kocaman bir yılana dönüşüp atlamışlar kadının üstüne. Oracıkta sokup öldüreceklermiş neredeyse, Bukle "durun" demeseymiş. Kadın korkudan küçük dilini yutmuş da, bir dahi hiç konuşamamış. Ödü "pat" diye patlamış da aklı yerinden oynamış. O günden sonra da kiminle karşılaştıysa, saçının tellerini yaşmağının ucundan gösterip birşeyler geveler, birşeyler anlatmak istermiş. Lakin kimse ne dediğini bir türlü anlayamazmış bu deli kadının. Acıdıklarından eline ekmek parası tutuşturup yollarına devam ederlermiş. Konuşması bitince dede yürüye yürüye uzaklaşmış kadının yanından. Onun arkasından bakakalan kadın saçını başını yola yola bağırmış da duyanlar gök yarıldı sanmış. Çocuklar öyle bir ağlamış ki üç gün üç gece susturamamışlar. Kediler korkup damdan dama atlaya atlaya başka şehirde miyavlamaya gitmişler. Bukle'nin saçları da kısa sürede uzamış, yine eskisi gibi taranacak hale gelmiş. Açgözlü olmanın, yalan söylemenin, kötü düşüncelerin ne kadar zararlı olduğunu da daha iyi öğrenmiş. Anne kız uzun yıllar mutlu bir şekilde, beyaz evlerinde, güzel çiçekleri ile yaşamaya devam etmişler. Bir daha da kimseye güvenip evlerine almayı hiç düşünmemişler.


Yemyeşil, küçücük bir köyde yoksul bir köylü yaşarmış. Bu köylünün bir kazı varmış. Köylü kazını çok severmiş. Kaz da ona her gün bir yumurta yaparmış. Ama bu yumurtaların ilginç bir özelliği varmış. Yumurtalar altındanmış. Köylü her gün kümesten aldığı altın yumurtayı şehre götürür, kuyumcuya satarmış. Yoksul köylü giderek zenginleşmeye başlamış. Zenginleştikçe huyu değişiyormuş. Artık para kazanmak için çalışmak zorunda kalmıyormuş. Çalışmadan, yorulmadan para geldiği içinde paranın değerini bilmiyormuş. Gereksiz yere para harcamaya, ihtiyacı olup olmadığına bakmadan türlü şeyler almaya başlamış. Lüks içinde yaşamaya alıştığından bir süre sonra para yetersiz gelmeye başlamış. Artık daha fazla parası olsun istiyormuş. Kümese gittiğinde, kazı eskisi kadar sevip okşamıyor, ona verdiği altın yumurtalar için minnet duymuyormuş. Zamanla kazın karnında bir hazine sakladığına inanmaya başlamış. Eğer kazın karnını keserse bu hazineye ulaşacağını, ömrü boyunca krallar gibi yaşayacağını düşünüyormuş. Aç gözlü köylü, bir sabah elinde bıçakla kümese girmiş. masalsitesi.com Kaz köylünün kötü niyetini anlayıp kaçmaya başlamış. Ama köylü hazineye ulaşmayı kafasına koymuş. Yakaladığı gibi kesmiş kazı. Acele ile karnını açmış, merakla içine bakmış, bir de ne görsün? Kazın karnında ne altın var, ne de hazine. Aç gözlülük yaptığı ancak o zaman aklına gelmiş. Ama artık iş işten geçmiş.


- Ya Resulellah! Şu anda kocam ölüm döşeğinde, belki biraz sonra ölmüş olacak... Yalnız yanında kelime-i şehadet getirdiğimi anladığı ve kendiside getirmeye çalıştığı halde şehadet kelimesi getiremiyor. Kocamın imansız gitmesinden korkuyorum. Bu hususta bir yardımınızı bekliyorum, dedi. - Kocan sağlığında ne gibi kötü harekette bulunurdu? diye sordu. Kadın hiçbir kötü amelinin olmadığını, namazını kılıp her türlü ibadetini noksansız yerine getirmeye çalıştığını söyledi. - Kocanızın dünyada kimi var? diye sordu. - Oğlun sana karşı nasıl hareket ederdi? Oğlundan memnunmusun? diye sordu. - Ya Resulullah, oğlum evleninceye kadar çok iyi muamele ederdi. Evlendikten sonra hanımını dinledi, bana hor bakmaya başladı. Hatta son zamanda evini bile ayırdı. Ben de üzüldüm, onun bu hareketine, dedi. - Hakkımı helal etmem ey Allah'ın Resulü, dedi. Alkama ise evde yatıyor, hala şehadet kelimesi getiremiyordu. - Bana biraz odun hazırlayın, diye emir verdi. - Odunu ne yapacaksın ya Resulellah! diye sormaktan kendini alamadı. - Oğlunu yakacağım... Zira yarın cehennemde yanacağına cezasını burada çeksin, daha iyi buyurunca, kadın dayanamadı, - Oğlumun gözümün önünde yanmasına razı olamam ya Resulellah ! Ona hakkımı helal ediyorum, dedi. - Git bakalım, Alkama ne haldedir? buyurdular. - La ilahe illallah, Muhammedün Resulüllah, deyip ruhunu Allah'a teslim etti.


Arkadaşım Paul erkek kardeşinden Noel hediyesi olarak bir araba almıştı. Paul Noel gecesi ofisten çıktığında, yeni parıl parıl parlayan arabasının başındaki afacan çocuk ağzından adeta sular akarak, Bu sizin arabanız mi bayım? diye sormuş. Paul başıyla onaylamış ve Kardeşim Noel hediyesi olarak aldı demiş. Yani kardeşiniz bunu size hediye etti ve siz hiç para ödemek zorunda kalmadınız mı? Tanrım, umarım Çocuk cümlesini tamamlamakta tereddüt etmiş. Paul onun dileğinin ne olduğunu biliyormuş. Böyle bir kardeşi olmasını istediğinden eminmiş. Oysa çocuğun söylediği şey Paulü iliklerine kadar titretmiş. Umarım ben de böyle bir kardeş olurum. Paul şaşkınlıkla çocuğa bakmış. Arabama binip bir tur atmak ister misin? diye sormuş. Çocuğun istediğinin ne olduğunu anladığını düşünmüş. Komşularına büyük bir arabayla geldiğini göstermek istiyordur demiş içinden. Ama Paul yine yanılmış. Erkek kardeşi Noel hediyesi olarak almış. Bir kuruş bile ödemek zorunda kalmamış. Bir gün ben de sana aynısını alacağım o zaman aynen sana anlatmaya çalıştığım gibi bütün hayallerin gerçek olacak. Paul arabadan inmiş ve çocuğu arabanın ön koltuğuna oturtmuş, gözleri parlayan sakat kardeşini de yanına üçü birlikte arabayla unutamayacakları bir tur atmışlar.


Eski zamanlarda, insanlar ilim öğrenmek için çok çalışırlar, her türlü güçlüklere katlanırlardı. Küçük yaşlarında köylerinden, ailelerinden ilim öğrenmek için ayrılırlar, yıllarca onlardan uzaklarda zor şartlar altında yaşarlardı. -Anneciğim, ilim öğrenmek için Bağdat'a gitmek istiyorum...dedi. -Senden ayrılmaya gönlüm razı olmuyor. Ancak seni de Allah yolundan alıkoymak istemem. -Sana son olarak nasihatim şudur ki, eğer beni ve Allah'ı memnun etmek istiyorsan asla yalan söyleme, doğruluktan ayrılma. Allah her zaman ve her yerde doğruların yardımcısıdır. Seyyid Abdulkadir annesine söz verdi ve ağlayarak elini öptü. Bağdat'a giden bir kervana katılarak yola çıktı. -Evet, doğru söylüyorum, 40 altınım var. Eşkıya meraklandı. Abdulkadir'i elinden tutup reislerine götürdü. Bunun üzerine haydutlar hırkasının içinde, koltuğunun altında saklı bulunan 40 altını bularak reislerine verdiler. Herkes çok şaşırmıştı. -Peki evladım, sen niçin üzerinde altın olduğunu söyledin? Eğer bize söylemeseydin onları bulamazdık. -Sizler şahit olun. Şuanda bu çocuk benim kötü yoldan dönmeme sebep oldu.Şimdiye kadar yaptığım bütün günahlarım için pişman olup tövbe ediyorum. Bundan sonra iyi bir insan olup, Rabbim'in sevmediği işleri yapmayacağım. -Reisimiz, biz senden ayrılmayız.Sen hangi yolda yürürsen biz de o yolda yürürüz diyerek hepsi birden pişman olup tövbe ettiler. Kervandaki insanlardan ne aldılarsa hepsini geri verdiler ve bir daha haydutluk yapmayacaklarına söz verdiler.


Bir zamanlar aslan olmayı isteyen bir eşek varmış. Ona sahibi Karakaçan dermiş. Bu eşeğin kötü bir varmış. Çok tembelmiş. Bütün gün gezer, yatar, uyur ve hayal kurarmış. Hayalinde ormanlar kralı aslan olurmuş. Bütün hayvanlara krallık yaparmış. Bir gün sahibi bir aslan postu getirmiş. Karakaçan bu işe çok sevinmiş. Aslan postunun içine girmiş. Nihayet eşeklikten kurtuldum. Şimdi ormana gidip aslan gibi yaşayabilirim, demiş. Doğruca ormanın yolunu tutmuş. Az gitmiş, uz gitmiş. Dere tepe düz gitmiş. Sonunda yorulmuş ve bir ağacın altında uykuya dalmış. Ben ormanlar kralı aslanım, demiş. Hemen kralınıza selam verin! Madem aslansın, aslanlar gibi kükre bakalım, demiş tilki. Eşek başlamış, aii aii aii demeye. Öyle komik olmuş ki, diğer hayvanlar gülmekten kendilerini alamamışlar. Bu olanlara çok kızan kurt, onu kovalamaya başlamış. Kaçarken Karakaçan'ın aslan postu da yere düşmüş. Arkasına bakmadan kaçmaya başlamış. Evinin yolunu zor bulmuş. O günden sonra sahibinin verdiği işleri mutlulukla yapmış. Elindeki ile yetinmenin en güzeli olduğunu anlamış.


Okumak isteyenlere ve ilgisini çekenlere bir masalım var. Bazı gerçekleri, yeni kuşaklara yansıtmak istiyorum. Yarım yüzyılı geçen yaşamımda gördüklerimi, aile büyüklerimin öykülerini ve ninelerimin soğuk kış gecelerinde soba başında ısınırken, anlattıklarını yazıya dökmek istedim. Çok eskilerden bugüne gelen ve güncelliğini koruyan bir masal oluştu: Vahşi Batının masalı... Binlerce yıl önce, daha insanların birbirlerini anlamak ve düşüncelerine değer vermek yerine, silahlarıyla, sopalarıyla karşıtlarına saldırıp baskı uygulamaya çalıştıkları zamanlarda, geniş topraklar üzerine yayılmış bir ülke varmış. O zamanlar tüm ülkeleri krallar ve imparatorlar yönetirmiş. Bu ülke, krallıklara baş kaldırıp Dünyaya bağımsızlığını duyurmuş. Ülkede, o günler için tuhaf sayılabilecek bir yönetim biçimi kurulmuş. Burada halk, aralarından birini başkan seçer, ülke yönetimini onun denetimine bırakırmış. Başkanı, krallardan ayıran en büyük özellik; Her konuda özgürce karar alma hakkı olmamasıymış. Bazı önemli karar için ülkenin ileri gelenleri bir araya gelip, tartışır ve oylayarak sonuca bağlarmış... Ülkede her şey düzenine uygun yürüyor görünürmüş. Bazı anlarda başkan, yapacak iş bulamadığı için çevresine biriken kişilerle eğlence düzenler, keyif içinde yaşamını sürdürürmüş. Ülkede yaşam durgun olduğu için Başkanın eğlence yaşamına dalması çok doğalmış. Bu eğlencelerde başkanın kadınlara düşkünlüğü söylentisiyle ülke çalkalanırmış. Özellikle ülkenin ileri gelenleri , başka ülkelerin yönetimlerine karışacakları, ya da ülkelerinde insanlık adına kötü sayılacak davranışlara girecekleri zaman, bu tür söylentilerle kendi ülke halkının akılını bulandırır, yaptıkları hoş görüden uzak çalışmaları gizlemeyi sürdürürmüş... Ülkenin ileri gelenleri, başka ülkelere karışamadıklarında, boş kalıp sıkılmamak için, kendi ülkelerindeki insanları saç kesimine ve rengine göre sınıflara bölüp, bazı sınıfları yok etmeye çalışmayı görev edinmişler. O zamanların yaşam biçimini yansıtan bu davranışlar, kendileri, ya da başkaları için doğal karşılanırmış. Yönetimde görevli bazı insanlar, geceleri başlarına geçirdikleri külahlarla çevreye dehşet saçmış, evleri yakmış, insanları öldürmüşler. Sonra hiçbir şey olmamış gibi işlerini sürdürüp saygın kişiliklerine bürünmüşler... Bazıları dağlarda yaşayan kavimlere saldırıp, ateş suyu ve süs eşyalarıyla onları kandırmaya, topraklarını ellerinden almaya kalkışırmış. Sonra aç ve güçsüz kavimlerin sudan nedenlerle kamplarını basıp, çadırlarını yakmışlar... Derileri kara diye topladıkları köleleri uzun yıllar hayvan gibi kullanmışlar, kişiliklerini oluşturmalarına engel olmuşlar, karşı duranlarla savaşmışlar. Zevk için kara derili köleleri öldürmüşler... Irkçılık ve soy kıyımı konusunda ellerinden geleni yaparken, düşünebildikleri her tür insanlık dışı işkenceyi uygularken, başka ülkelerin yönetimlerine kendi düşüncelerine uygun insanları getirmek için uğraşmışlar. Kendi yaptıklarının "Moda" olmasını sağlamak istemişler. İnsanlık dışı davranışlarının başkaları tarafından da onaylanmasına göz yumacak yöneticileri bulup ülkelerin başlarına geçirmişler... O ülkelerin kaderini değiştirecek, ülke içinde binlerin, ya da on binlerin ölümüne neden olacak kıyımlara göz yumarak, kendi düşüncelerini Dünyadaki yaşam biçimiyle özdeşleştirmişler... Her şeyi kendi düşüncelerine uymayanları düzene sokmak için yaptıklarını söyleyerek, yalnız kendilerini ve kendi yandaşlarını avutmuşlar. Bir de doğal olarak eğlenceye meraklı başkanlarını... - Başka ülkelerde karışıklık çıkaralım. Silahlanmalarını sağlayalım. Elimizde kalan silahları onlara satalım. Toplananlar ,düşüncenin parlaklığını görüp konuşmacıyı ayakta alkışlamışlar. Sonra kolları sıvayıp ülkeleri birbirlerine düşürmüşler. korkar. Onu kullanmak istemez. Halbuki satıcı, silahın kullanılmasını ister. Kullanılan silah bozulsun, yerine yenisi alınsın. Biri silahını kullanınca, diğer daha güçlü silahla kendisini savunsun. Daha güçlü silah almak istesin... - Irk ayrımı. Irk ayrımını körükleyelim. Siyah için Beyazı, Beyaz için din ayrıcalığını, dindar için toplumcu düşünceyi kötüleyelim. Kin, insanları acımasız yapar... demiş. Böylece ayrımcılık ülkelerin içine sızmış... Karşıt görüşlerin düşünceleri acımasızlaşınca, silahların tetikleri işlemiş... Ortadoğu'da "Kutsal Topraklar" uğruna yıllarca savaşılmış. Kardeş gibi yaşayan etnik sınıflar birden Avrupalıların gözü önünde birbirlerini biçmişler. Ülkelerindeki düzeni korumak için komşu ülkeler savaştan çıkar ummuşlar. Akdeniz'de yan yana yaşayan insanlar ellerinde silahları ilerideki adadan, ya da kara parçasından gelecek saldırıyı bekleyerek, yıllarca savaşın eşiğinde yaşamışlar. Bazılarında halk yönetime karşı ayaklanmış. Daha nice örnekler oluşmuş... Sonuçta ülkelerin yönetimleri, içten ve dıştan gelecek saldırılara karşı kendilerini korumak için silahlanmışlar. Ordular beslemişler. Kazançlarını silah alımına yönlendirmişler. Satıcılar "Daha iyi silah" satmak istedikçe, gözü dönen yöneticiler de "Daha iyi silah, daha güçlü iktidar" diyerek silahların kölesi olmuşlar... Dünyamız barut kokusuyla, akan kanlarla kirlenirken, silah satıcıları kazançlarını çoğaltıp ellerini ovuşturmuşlar. Zenginlikleri dillere destan olmuş... Başka ülkelerde yaşayanlar da onlar gibi zengin olmak isteyince, onlar gibi silah yapmak, ya da uyuşturucu satmak yolunu seçmişler. Onların da amacı kısa sürede, yükselen ceset tepelerin sırtından para kazanmakmış... Amaçları aynı ama, yöntemleri ayrı olan bu ülkelerin bazılarında baskı yönetimi, silahların gölgesinde gelişiyormuş... Silahların tetiklerine dokunanlar, yüksek bedelli silahları almak isterken fakirleşmişler... Gelirleri azalmış... Zavallı ülkelerin "Uyanıp savaşmaktan vazgeçmelerini engellemek" için Vahşi Batıda yaşayanlar, kirli emellerini gizlemek istemişler. Dış görünüşün hak ve hukuk ilkelerine saygılı olduğunu göstermek için ülkelerindeki yolsuzlukları bulup, Dünyaya sunmuşlar. Yalnız kendi ülkelerinde bu oyunu oynamanın çok da inandırıcı olmayacağını düşünerek, başka ülkelerde de benzeri kurgular yapmışlar... "Dürüst olmak" gibi tuhaf bir görüntü sergiler olmuşlar... Parası azalan ülkelere borç vermişler... O yıllar, çok eskiden yaşanmış yıllar, bugün bizim yaşadığımız Dünyaya benzemiyormuş. O zamanlar insanlar; Kulaktan dolma bilgilerle, saptırılmış görüşlerle yetiniyor, kendilerine anlatılana inanıyormuş... Bu nedenle insanların birbirlerinden bilgi saklaması çok kolaymış. Bilgisiz insanları, yanlış yönlendirmek, onların düşüncelerini karartmak, yaşamlarını sıkıntılara boğmak kolaymış... Kısacası insanları kandırmak için emek harcamak gerekmezmiş... görebilmişler. "Biz de onlara kendi silahlarıyla saldıralım" diyerek kolları sıvamışlar. Onları birbirine düşürmek için sabırla beklemişler. Bir gün, o ülkedeki yönetim biçimine göre başkanlık seçimi yapılacakken "Tam zamanı" diyerek harekete geçmişler... Başkanlık seçiminde, halkın önüne çıkarılan adaylardan birinin, külahlı saldırganlara benzeyen, insan öldürmeyi zevk edinen geçmişi varmış. Diğeri de bir bayanmış. Aydın insanlar; "Bayandan başkan olmaz. İnsan öldürmeyi seven başkan olunca ülkeyi kana bular" gibi sözlerle Vahşi Batıdaki halkın aklını çelmişler. Halk kimi seçeceğini bilememiş. Kararsız kalmış. Başka ülkelerdekine benzeyen karışık bir ortam oluşmuş. Seçim günü oy farkı çok az olmuş. Ya geçersiz oylar?... Onlar seçim sonucunu etkileyen oylardan daha çokmuş. Halk hala yönetim biçiminin hakça olduğunu düşünüp, mahkemelere hücum etmiş. Ama, sonuç alınamamış. Hatta seçimlerin dürüstlüğüne gölge düşmüş. Eski Dünyanın aydınları gülümseyerek: "Öyle olmaz, bizim gibi silahlanıp, gücünüzü gösterin. Karşıtlarınızı öldürün." diye halka akıl vermişler... O günden sonra vahşi batıda yaşayanlar, başka ülkelere silah satmaz olmuşlar. Eski Dünyanın insanları da silahları olmayınca, savaşmaz olmuşlar. Aralarındaki çekişmelerin tümü son bulmuş. Ya silahlara ne olmuş? Vahşi Batı, silahları kendi içinde kullanmış. Bu silahlarla "Karşıt Görüşlü" toplum katmanları birbirini kırdırmışlar...


Bu olayın kahramanları İzlanda'nın soğuk köylerinde yaşayan Eskimolardır. - "Şu dağın tepesine çıksam,ayı yakalasam sonrada köye kadar yuvarlaya yuvarlaya getirsem ne güzel olur" diye düşünüyormuş genç Eskimo. Genç Eskimo çok iyi kalpliydi. Kocama ayın tek başına kendi kulubesini değil, herkesi aydınlatmasını istiyordu. - "Büyük bir kulube yapar, bütün köy halkı oraya yerleşiriz, ayı da kulubenin tepesine asarız" diye düşündü. Böylece Eskimo delikanlı köye gidip bütün gençleri topladı, onlarla birlikte dağın tepesine ayı tutmaya çıktılar. Ama dağın tepesine ulaştıkları zaman birde ne görsünler, ay daha da yukarıda. Ellerini uzattılar, zıpladılar ama yakalayamadılar. Hiçbirinin kolu o kadar uzun değildi. Bu arada birinin aklına daha yüksek bir dağa çıkmak geldi. Gerçekten de daha yüksek bir dağa tırmanırlarsa belki de ayı oradan yakalayabilirlerdi. gibi duruyordu. Heyecanla oraya tırmandılar, ama zirveye ulaştıklarında ayın daha yüksekte havada asılı olduğunu gördüler. Zıpladılar, hopladılar, ama nafile! Eskimolar o gece çevredeki bütün dağları dolaştılar. Ama ovadan dağın doruğunda gibi görünen ay, dağın tepesine tırmandıklarında sanki daha yükseğe çekiliyor gibiydi. Bunun üzerine gençler ayın kendilerinden korktuğunu, yakalanmamak için de onlar yaklaştıkça ayın uzaklaştığını düşündüler. Kocaman yusyuvarlak ayı ele geçirmek için onu ikna etmeye karar verdiler. "Güzel ay, canım ay, yanımıza gel, mutlu et. Fakat ayın Eskimoların yanına inmeye hiç niyeti yoktu. Galiba canı yağlı ekmek, tatlı çörek istemiyordu. Çünkü her defasında onlar düzlükteyken dağın tepesine iniyor, zirveye tırmandıklarında ise gökyüzüne kaçıyordu. Eskimo gençler sonunda yorgun ve bitkin köylerine döndüler. Ayı yakalayamadıkları için büyük bir buz kulubesi de inşa etmekten vazgeçtiler. O zamandan beri küçük kulubelerde yaşamaya, fok balığı yağıyla aydınlatan kandiller kullanmaya devam ettiler. Kim bilir belki de ayı yakalayamamaları çok iyi oldu.


Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde karanlık bir gecenin tam en tepesinde ay dede ve küçük yıldız karşılaşmışlar yine. Küçük yıldız Tonton ay dedeye selam vermiş, Tonton ay dede küçük yıldıza gülümsemiş sonra ikisi de gökyüzündeki yerlerini almışlar. Uzun bir gece onları beklerken, küçük yıldız Hapşu diye hapşırıvermiş. Tonton Ay dede o tarafa doğru dönüp, - Dişlerimi fırçalamak, ödevlerimi yapmak, okula gidip gelmek, evden çıkarken anahtarımı unutmamak. Durmuş durmuş sayacak başka bir şey bulamamış. Ay dede Ona bakıp gülümsemiş. - Ama dişlerimi günde üç kere fırçalamayı hiç unutmuyorum. demiş. Sonra küçük diş fırçasını ve macununu kullanarak dişlerini bir güzel fırçalamış. Tonton ay dede o gece beyaz buluttan rica etmiş, beyaz bulut küçük yıldız'ın bulunduğu yerde birkaç dakika durmuş, o sırada küçük yıldız annesini bulup anahtarı almış, sonrada evden okul çantasını alıp gelmiş. O gece sabaha kadar bütün ödevlerini bitirmiş ve ertesi gece gökyüzündeki nöbetine gelirken montunu da giymiş. Tonton Ay dede'nin en çok sevdiği akıllı yıldızlardan biri olmuş.


Gece yirmi saniye sürüyordu, NYAK da yirmi saniye. Yirmi saniye boyunca, kara bulutlara bürünmüş gökyüzü, büyümekte olan altın sarısı Ay'ın, ele gelmeyen bir ayla ile vurgulanmış ayçası, sonra, ne kadar çok bakılırsa, göz alıcı küçüklükleri o kadar irileşip sonunda Samanyolu'nun tozlarına dönüşen yıldızlar görülüyordu, bütün bunlar hızlı hızlı görülüyordu, üzerinde durulmak istenen her ayrıntı, bütünün yitip giden bir bölümü oluyordu, çünkü yirmi saniye hemen bitiyor, Nyak başlıyordu. NYAK, karşı damdaki SPAAK-KONYAK reklamının yazısıydı,yirmi saniye yanıyor, yirmi saniye sönüyordu, yandığında da başka hiçbir şey görülmüyordu. Ay birden soluyor, gökyüzünün her tarafı kararıp düzleşiyor, yıldızlar parlaklıklarını yitiriyorlardı, on saniyedir, sürekli sevişme miyavlamaları çıkartarak, damların tepelerinde, oluklarında ağır ağır dolaşıp birbirlerini arayan dişi kedilerle, erkek kediler, şimdi NYAK'la kiremitlerin üzerinde fosfor neon ışığı altında, tüyleri dimdik, büzülüyorlardı. Oturduğu tavan arasının pencerelerinden bakan Marcovaldo ailesinde karşıt düşünceler kol geziyordu. geceydi, artık büyük bir kız olan Isolina ay ışığının kendisini kapıp götürdüğünü duyumsuyor, yüreği çözülüyor, binanın alt katlarından ulaşan en cılız radyo sesi bile bir seranadın ezgileri gibi geliyordu ona. NYAK yanınca, radyo sanki başka bir havaya ,caza dönüşüyor, Isolina da ışıklar içindeki dans salonlarını, en üst kattaki tek başınalığını düşünüyordu. Pietruccio ile Michelino gecenin karanlığında gözlerini faltaşı gibi açıyor, haydut dolu bir ormanın orta yerinde olmanın sımsıcak, yumuşacık korkusunun içlerini kaplamasını bekliyorlardı; sonra NYAK! olunca, başparmaklarını havaya kaldırıp, işaret parmaklarını ileri uzatarak birbirlerine ,"Eller yukarı!Nembo Kid geldi!" diye saldırıyorlardı. Anneleri Domitilla, gece ışığın her sönüşünde, 'Artık çocukları almalı, bu hava çarpar. Hele Isolina'nın bu saatte pencerede olması doğru değil!' diye düşünüyordu. Ama sonra herşey , dışarısı içerisi de yeniden aydınlanıyordu, Domitilla kendini bir zengin evinde ziyaretçi gibi hissediyordu. İçine kapalı küçük delikanlı Fiordaligi ise, NYAK her söndüğünde ke'nin bezeme kıvrımı içindeki soluk ışıklı bir pencerenin camının ardında ay rengi, neon rengi, gece ışığı rengi bir kız yüzü, kendisi gülümser gülümsemez, görülemeyecek bir biçimde açılan, sanki bir gülümsemeye dönüşen, daha çocuk sayılır bir kız ağzı görüyordu, karanlığın içinden, birden NYAK'ın insafsız ke'si çıkıp gelince, yüz sınır çizgilerini yitiriyor, tükenmiş, soluk bir gölgeye dönüşüyordu; çocuksu ağzın, gülümsemesine karşılık verip vermediği bilinemiyordu artık. Bu tutkular fırtınası içinde Marcovaldo çocuklarına gök cisimlerinin konumlarını öğretmeye çalışıyordu. Böylece, NYAK'ın her yanışında, Marcovaldo'nun yıldızları, yeryüzünün işleriyle iç içe giriyor, Isolina mırıldandığı bir mambo'yu inildemeye dönüştürüyor, çatı penceresindeki kız, göz kamaştırıcı, soğuk halka içinde yok oluyor, Fiordaligi'nin sonunda parmaklarının ucuyla göndermek cesaretini bulduğu öpücüğe karşılığını gizliyordu. Filippetto ile Michelino ise, yirmi saniye sonra sönen ışıklı yazıya, yumrukları yüzlerinin önünde "Ta-ta-ta-ta..." diye makineli tüfek ateşi açıyorlardı havadan. "Ta-ta-ta...Gördün mü baba, bir ateşte söndürdüm," dedi Filippetto, ama neon ışığı söner sönmez savaş tutkusu da geçmiş, gözleri uykudan kapanmaya başlamıştı bile. "Aslan mı? Michelino birden heyecanlanmıştı. Dur! Aklına bir fikir gelmişti. Sapanını aldı, cebinden eksik etmediği yedek taşları yerleştirdi, olanca gücüyle asılıp KONYAK'ı çakıl yağmuruna tuttu. Çakılların karşı damın kiremitlerine, olukların çinkolarına düşerken çıkarttıkları sesler, kırılan bir pencere camının çatırtısı, aşağıyı boylayan bir taşın bir lamba çanağını çıtlatması duyuldu, sokaktan bir ses yükseldi: "Taş yağıyor! Hey, yukarıdakiler!, Serseriler!" Işıklı yazı, tam atış sırasında yirmi saniye dolduğu için sönmüştü. Tavan arasındakiler içlerinden yirmiye kadar saymaya başladılar: bir, iki,üç, on, on bir. On dokuz dediler, soluk aldılar ,yirmi dediler, çok çabuk saymış olabiliriz korkusuyla yirmi bir, yirmi iki dediler, ama hiçbir şey olmuyordu. Nyak yanmıyordu yeniden, çardaktaki asmalar gibi kendisini tutan kasaya dolanmış, zor okunur kara bir bezeme kalmıştı geriye."Aaa!" diye bağırdı hepsi, gökyüzü sayılamaz yıldızlarıyla tepelerinde yükseliyordu. Michelino'nun kafasının arkasına bir tokat atmak için kaldırdığı eli havada kalan Marcovaldo, uzayda korunurmuş duygusuna kapıldı. Şimdi damlara egemen olan karanlık, sanki görülmez bir engel oluşturarak, sarı, yeşil, kırmızı hiyerogliflerin, göz kırpan trafik lambalarının, ışıkları yanık yol alan boş tramvayların, farların, ışık hunisini önlerinde sürüyen otomobillerin kaynaşmayı sürdürdükleri aşağıdaki dünyayı dışlıyordu. Bu dünyadan yukarıya yalnızca bir duman gibi belirsiz, yaygın bir fosfor ışığı çıkıyordu. Artık kamaşmayan gözlerini gökyüzüne kaldırdığında uzamların görünümü uzanıyor, takım yıldızlar derinliğine yayılıyorlardı, gök kubbe dört bir yana dönüyordu, her şeyi içeren ,hiç bir sınırın içine girmeyen bu yuvarın dokusunun bir uzantısı, bir çentik gibi Venüs'e doğru açılıyor, onun, fışkırarak bir noktada yoğunlaşan hüzünlü ışığıyla, Dünyanın çatısı üzerinde tek başına belirmesini sağlıyordu. Bu gökyüzüne asılı yeni Ay,soyut yarım ay görünüşünü gösterecek yerde, çevresi, Dünyanın yitirdiği bir güneşin düşey ışınlarıyla aydınlanmış ama yalnızca kimi ilkyaz gecelerinde görüldüğü gibi-yine de sıcak ısısını koruyan, donuk yuvar özelliğini açığa vuruyordu. Marcovaldo, gölgelerle ışıklar arasında bölünmüş bu daracık Ay kıyısına baktıkça, sanki gece bir mucizeyle güneşe boğulmuş bir deniz kıyısına ulaşmanın özlemiyle doluyordu. "Ay'ı söndürüyorum!" deyip yorganın altına girdi. Böylece o gecenin geri kalan bölümünde olsun, ertesi gece boyunca olsun karşı damdaki ışıklı ilan yalnızca SPAAK-KO yazdı ve Marcovaldo' nun evinden gökyüzü görüldü. Fiordaligi ile aysıl kız parmaklarıyla birbirlerine öpücükler gönderdiler, belki de dilsizler gibi konuşarak, buluşmak için sözleştiler. Ama ikinci günün sabahı, damda, ışıklı yazının kasnağının arasında , kabloları, kordonları inceleyen, tulumlu iki elektrikçinin görüntüsü görüldü. Marcovaldo havanın nasıl olacağını anlamak isteyen yaşlılar gibi , burnunu dışarı çıkartıp; "Bu gece yine NYAK'lı bir gece olacak," dedi. Böylece Marcovaldo, yarım saat sonra, 'Spaak'ın başlıca rakibi 'Tomawak Konyak' ile anlaşmaya varmış oldu. NYAK yazısının her yeniden yanışında çocuklar sapanla taş atacaklardı. "Bardağı taşıran son damla olacak bu," dedi Doktor Godifredo. Yanılmıyordu; aşırı tanıtım giderleri nedeniyle iflasın eşiğine gelmiş olan 'Spaak' en güzel ışıklı ilanının sürekli olarak bozulmasını, kötüye işaret saydı. Kimi kez KOGAK, kimi kez KONAK, kimi kez KONK diye okunan yazı müşteriler arasında, firmanın para sıkıntısı çektiği düşüncesinin yayılmasına yol açtı; bir süre sonra, ilancılık ajansı, eski borçlar ödenmedikçe onarım yapmama kararı aldı; sönen yazı alacaklıların telaşını arttırdı; SPAK iflas etti. Marcovaldo gökyüzünde ayın olanca parlaklığıyla yuvarlaklaştığını gördü. Elektrikçiler yeniden karşı dama tırmandıklarında son dördündü. O gece eskisinin iki katı yükseklikte ve büyüklükte ışıklı harflerle KONYAK TOMAWAK yazıyordu, artık ne Ay ne gökkubbe ne gökyüzü ne gece vardı, iki saniyede bir yanıp sönen KONYAK TOMAWAK, KONYAK TOMAWAK, KONYAK TOMAWAK vardı yalnızca. İçlerinde en çok zarar gören Fiordaligi oldu; aysıl kızın penceresi, kocaman, içine girilemez bir çifte ve'nin gerisinde yitip gitmişti.


Güneşe nazar boncuğu taktım. Samanyolunu avucuma aldım. Yıldızları bir bardağa doldurup lıkır lıkır içtim. Ben Aykızım. Aykız olan güneşe nazar boncuğu takar. Samanyolunu avucuna alır. Yıldızları bardağa doldurup lıkır lıkır içer. Sonra gökkuşağındaki parıltıları gözlerine emdirir, yedi rengin güzellemesinde dünyaya gülümser, bir sevgi öpücüğü gönderir. Bir çocuk görürüm camın arkasında, elleri açık dua eden. Bir çocuk daha görürüm bana bakarken. Sonra biri daha. Çocuk değil bu. Yaşlı bir kadın. Başı secdede. Yanı başında bir bebek oturmuş ağlıyor. Niye ağlıyorsun bebecik? Kim bilir niye? Belki uykusuzdur, belki aç. Belki bebeğini kaybetmiştir, belki düşmüş dizini incitmiştir. Dünyanın bence en güzel hali kara çarşafına sarınıp uyuduğu andır. Gecedir o zaman. Karanlık her şeyi örter. Çirkinlikleri kapatır. Gölgeler oynaşır sokaklarda. Güzelle çirkin birbirine karışır. Yüzleri seçemezsiniz. Kısa boylular bile mutludur gece. Ay ışığında uzayan gölgelerine bakıp boylarının uzadığını düşünürler. İnsanların bir ismi yoktur artık. Karanlıkta kimse kimseyi tanımaz. Meşhurlar sıradanlaşır. Herkes mutludur. Herkes mi? Hani şu namaz kılan yaşlı kadının yanı başında ağlayan çocuk da mı? Bilemiyorum sanki bir derdi var gibi. Çözemedim. Bazı sırlar var ki ben bile çözemem. Aydınlık bakışlarım bütün gizlilikleri göremez. Biri daha var. Seslendim. Çok seslendim ama duymadı. Bir çocuk. On yaşlarında. Evi yok, ailesi yok. Kimsesiz bir çocuk. Sevimli ama hırçın. Kimsesizlik kolay değil. Benim de başım bulutlarla dertte. Tam dünyanın güzelliklerine bakarken, önümü kapatıyorlar. Kızıyorum. Ama kızmaya hakkım yok. Onların görevi bu. Onlar olmasa yağmur olmaz. O zaman kurur etraf. Bitkiler bile yaşayamaz. Belki de milyonlarca çocuk ölür. Bu yüzden bulutları suçlamıyorum. İşlerini bitirmelerini sabırla bekliyorum. Sizleri bir süre görememeye katlanıyorum. Bazen mehtap gezisine çıkıyorsunuz. Işıl ışık aydınlatıyorum. Bir de eşlik ediyorum size. Nereye gitseniz geliyorum. Beni seyrediyorsunuz. Bu gece ay ne kadar güzel! diyorsunuz. Pırıl pırıl! Siz de çok güzelsiniz. Pırıl pırıl! Ne güzel yaratılmış deseniz olmaz mı? Siz zeki çocuklarsınız ne demek istediğimi anlamış olmalısınız. Ben pek zeki sayılmam. Işığımı bile güneşten alırım. Parıldamamı güneşe borçluyum ya güneş kime borçlu ışıltısını. Dedim ya! Pek zeki sayılmam. Herhalde siz cevabı biliyorsunuz. Doğrusu çok merak ediyorum. Güneşi yani. Milyonlarca yıldır parlıyor. Işık veriyor, ısı veriyor. Ne yakıyor acaba? Akıl erdiremiyorum. İşte bu yüzden güneşe nazar boncuğu taktım. Samanyolunu avucuma aldım. Yıldızları da bir bardağa doldurup lıkır lıkır içtim. Ben kim miyim? Aykız dedim ya! Hani geceleri bayrağınızdaki hilal gibi olan Aykız. Ya da altın tepsi gibi parlayan beni. Gülücükler gönderen dünyanıza. Sizi seven çok seven... Siz iyi çocuklarsınız.


Ayakkabıcı, yeni getirdiği malları vitrine yerleştirirken, sokaktaki bir çocuk onu izlemekteydi. Okullar kapanmak üzere olduğundan, spor ayakkabılara rağbet fazlaydı. Gerçi mallar lüks sayılmazdı; ama küçük bir dükkan için yeterliydi. Onların en güzelini ön tarafa koyunca, çocuk vitrine doğru biraz daha yaklaştı. Fakat bir koltuk değneği kullanmaktaydı. Hem de güçlükle. - Küçük!. diye seslendi. Ayakkabı almayı düşündün mü? Bu seneki modeller bir harika!. - Gerçekten çok güzeller!. diye tebessüm etti. Ama benim bir bacağım doğuştan eksik. - Keşke vicdanımız eksik olacağına, ayaklarımız eksik olsa idi. - Üzerinde 30 lira yazıyor, dedi. Almam mümkün değil ki!. sen bir tekini alacaksın, o da 10 lira eder. - Üstelik de öğrencisin değil mi? diye sordu. - İkiye gidiyorum!. diye atıldı çocuk. Üçe geçtim sayılır. - Tamam işte!. dedi adam. 5 Lira da öğrenci indirimi yapsak, geri kalır 5 lira. O da zaten pazarlık payı olur. Bu durumda ayakkabı senindir, sattım gitti!. Ayakkabıcı, çocuğun şaşkın bakışları arasında dükkana girdi. İçerideki raflar, onun beğendiği modelin aynısıyla doluydu. Ama adam, vitrinde olanı çıkarttı. Bir tabure alıp döndükten sonra çocuğu oturtup yeni ayakkabısını giydirdi. Ve çıkardığı eskiyi göstererek. - Benim satış işlemim bitti!. dedi. Sen de bana, bunu satsan memnun olurum. - Sen çok cahil kalmışsın be arkadaş.. dedi, adam. Antika eşyalardan haberin yok herhalde. Bir antika ne kadar eski ise o kadar para tutar. Bu yüzden ayakkabın, bence en az 30-40 lira eder. - Bana göre 20 lira yeterli.. dedi. İndirim mevsimini başlattınız ya!.. - Babam haklıymış!. dedi. 'Sakat olduğum için üzülmeme hiç gerek yok!' demişti.


Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde annem kız iken, babam oğlan iken dokuz tane kardeşi olan Keloğlan varmış. Al oğlum bunları babana götür. der. Dee... Şu tepenin ardında olması lazım. der. Oğlan tekrar yola çıkar. Gide gide ormanı da geçer fakat yine babasını bulmaz. Yolda giderken çeşit çeşit hayvan sürülerine rastlar. Kime sorduysa babasını ve babasının olduğu yeri bilen çıkmaz. 'Mee...'deme 'bee' de. Ben nasıl olsa seni yiyeceğim. der. Keloğlan oraya nasıl çıktın, bana da söyle de ben de çıkayım? Taş taş üstüne koydum da zıplayıverdim. der. Ben demin sana yanlış söylemişim. Demirleri kızdırıp üst üste koydum, sonra da üstüne basarak buraya çıktım. der. Ayı hemen birkaç tane demir kızdırır ve üst üste koyup yukarı çıkmaya çalışır. Fakat demirler ayının vücuduna batınca ayı acıyla oradan uzaklaşmış. Keloğlan da ağaçtayken babasının nerde olduğunu görünce hemen aşağıya inip yanına gider. Babasını bulan Keloğlan, ona başından geçenleri bir bir anlatıp ekmekleri verir. Babasının yanında biraz kaldıktan sonra da tekrar evine döner.


Büyük bir ormanda yalnız başına yaşayan bir ayı varmış. İninde kendi başına yaşayan bu ayı, can sıkıntısından aklını kaçırmak üzereymiş. Ormanın yakınındaki kulübede ise bir ihtiyar adam oturuyormuş. Çiçekleri, meyve ağaçlarını çok seven ihtiyar adamın çok güzel bir bahçesi varmış. Bahçesini bir arkadaş yerine koyan ihtiyar, günün birinde Bu bahçe konuşmuyor. Konuşuyorsa da kendi diliyle konuşuyor. Bu da beni sıkıyor, deyip kendine bir arkadaş bulmak için yollara düşmüş. Olacak bu ya, yanına hiçbir hayvan uğramayan ayı da bir arkadaş aramak için ininden çıkıp ormandan ayrılmış. İhtiyar adam İsterseniz benim kulübeme gidelim. Sana ikram etmek için sütüm ve taze meyvelerim var, diyerek ayıyı kulübesine davet etmiş. Ayı, ihtiyar adamın davetini kabul etmiş ve birlikte kulübeye gitmişler. O günden sonra ayı ile ihtiyar adamın arasında sıcak bir dostluk başlamış. İhtiyar bahçesiyle uğraşırken ayı ormanda avlanırmış. Artık her ikisinin de canı sıkılmıyormuş. Günlerden bir gün, ihtiyar adam, bahçedeki bir ağacın altında uykuya dalmış. Bu sırada bir sinek gelmiş, ihtiyarın burnuna konmuş. Bunu gören ayı, arkadaşının rahatsız edilmesine razı olmamış. Hemen yerden büyükçe bir taş almış ve sineğin üzerine fırlatmış. Ayı, gerçekten iyi nişancıymış. Sineği vurmuş ama olan bizim ihtiyara olmuş. Anlayacağınız ayı, bir taş ile ikisini de haklamış.


İki arkadaş parasız kalmışlar. Bunlar yörede çok iyi avcı olarak bilinirlermiş. Ayıları avlar, postlarını satarak geçimlerini sağlarlarmış. Paraları bitince de komşularından istemişler. Komşuları onlara istediği parayı vermiş. Bu para öldüreceğiniz ayının postuna karşılıktır, demiş. İki avcı arkadaş düşmüşler ormanın yoluna. Ayıyı avlayacaklar, postunu getirip komşularına vereceklermiş. Az sonra karşıdan bir ayı çıkagelmiş ki, ayı değil, sanırsın fil. Öylesine iri, öylesine de kızgın. Öyle bir kükreyerek gelişi var ki avcıların korkudan ödleri patlamış. Şaşırıp kalmışlar. Ayı postu derken kendi postlarının derdine düşmüşler. Birisi uyanıklık edip hemen bir ağaca tırmanıvermiş. Diğeri ise sipsivri kalmış ortalık yerde. Ayılar ölülere dokunmazlar, diye geçirmiş içinden. Birden yatıp yere, ölü numarası yapmış. Ayı gelmiş yanına. Orasını burasını koklamış. Adam korkudan soluk bile almıyormuş. Ayı adamı evirmiş, çevirmiş, adamda yine bir canlılık belirtisi yok. Sonra ayı adamın ölü numarasını gerçekten yutmuş, çekip gitmiş. Ne söylesin, demiş arkadaşı. İki şey söyledi. Birisi öldüremeyeceğin ayının postunu satma, ikincisi de bundan sonra böyle korkak insanlarla arkadaşlık yapma.


demiş. Sonunda Ayşe evine ulaşmış. Onun geldiğini gören çil horoz Ayşe kız geliyoooor, bir ata binmiş geliyooor, üürüüü... Atın heybesi de altınla dolu üürüüü, diye bağırmaya başlamış. Bunu duyan annesi çok sevinmiş ve koşup kızını kucaklamış. Bu olanları gören kıskanç komşuları ise Ne olacak onun yaptığını benim kızım da yapar. diyerek hemen Fatma'yı yola çıkarmış. Az giden uz giden Fatma da yolda armut ağacına rastlamış. Ağaç Fatma kız beni budar mısın? deyince de Hadi ordan, ben bir evin bir kızıyım, elimi sıcak sudan soğuk suya sokmam, işim yok da sana mı bakacağım? demiş ve söylenerek oradan uzaklaşmış. Giderken de Ayşe'nin geçtiği yollardan geçerek, karşısına çıkan her şeyi bu sözlerle azarlamış. En sonunda atı da tersleyip ağacın altında uyuya kalmış. Biraz sonra da atın kişnemesiyle uyanmış. At ona Hadi Fatma kız, sen bana bakmadın ama, ben yine de seni evine götüreceğim, bin sırtıma. demiş. Meğer atın sırtındaki heybe bu sefer yılanlarla çıyanlarla doluymuş. Ata binen kız yola çıkmış. Çıkmış çıkmasına ama biraz sonra üşümeye başlamış. Karşısına çıkan kuzu Üşü Fatma kız üşü, sen aban yardım etmediğin için ben de sana kazak vermiyorum.demiş. Öfkeyle yol alan kız biraz sonra da acıkmış ama karşısına çıkan fırıncı bir tane bile çörek vermeyeceğini söylemiş. Daha ilerdeki çeşme de susayan kıza suyundan vermemiş. Kız aç susuz perişan bir halde giderken, dibinde bir sepet dolusu armut duran ağaca rastlamış ve hemen uzanıp onu almak istemiş. İstemesiyle de ağacın, sepeti kızın başından aşağıya boşaltması bir olmuş. Bunun üzerine daha çok üzülen kız sonunda evine ulaşmış. Onu gören horoz Fatma kız geliyooor, atın üstünde geliyooor, üürüüü, atın heybesi yılanlarla çıyanlarla dolu üürüüü... diye bağırmaya başlamış. Bunu duyan annesi koşup Fatma'yı kucaklamış ve heybesini boşaltmış, boşaltmasıyla da ortaya dağılan yılanların çıyanların ana kızı sokup öldürmeleri bir olmuş.


Çok yıldızlı bir yaz gecesi, Ayşegül erkenden odasına çekildi. Öyle uykusu vardı ki, ne taşbebeğiyle, ne kadife ayısıyla, ne tavşanıyla oynamak gelmedi içinden. Pijamasını giyip yatağına uzandı. Az sonra, melekleri kıskandıracak kadar tatlı bir uykuya daldı. Oyuncakları, Ayşegül'ün ilgisizliğine küsmüş gibi, köşelerinde somurtmuş kalmışlardı. Oysa Ayşegül, gördüğü güzel düş nedeniyle gülümsüyordu. Ayşegül güya büyük bir sirkte çalışıyordu. Sirk o gün öğrenci matinesi yapmıştı. Çadırın içi tıklım tıklım öğrenciyle dolmuştu. Orkestra bile, kendisine güçlükle yer bulabilmişti. Derken ışıklar parladı, mavi, kırmızı, beyaz ışık demetleri pisti aydınlattı. Ayşegül, juponlu entarisiyle ağır ağır pistte ilerledi. Eğilip, seyircileri selamladı. Çocuklar sevinçle el çırptılar. Ayşegül tabureye oturdu. Bebeği Nermin'in beşiğini sallayarak ninni söylemeye başladığı sırada, iki palyaço geldi yanına. Birinin adı, Sap, öbürününki Sup'tu. - Günaydın Ayşegül, dedi Sap. Bebeğin uyumuyorsa ona bir masal anlatayım. Sap, masalını bitirince Ayşegül giyinme odasına gitti. Gösteri sırası ona gelmişti çünkü. Odada çeşitli elbiseler, şapkalar, kurdelalar vardı. Elbise değiştirecek vakit olmadığından Ayşegül, hemen makyaj masasına oturdu. Annesi gibi dudaklarını, gözlerini boyadı. Fındık ta delikanlı gibi giyinmişti. Gösteride onun da rolü vardı. Bisiklete bineceği için pek keyifliydi doğrusu. - Yaşa Ayşegül, bravo Fındık! diye bağırıyorlardı. Bisiklet gösterisinden sonra, sıra tekerlekli patene gelmişti. Bu numaranın kahramanı Fındık'tı. Ayşegül, bu gösteri için Fındık'ı günlerce çalıştırmıştı. Öyleyken onu başaramayacağından korkuyordu. - Sen hiç tasalanma Ayşegül ablacığım, dedi Fındık. Şapkasını yerleştirip gösteriye başladı. Ne de çalımlı kayıyordu maskara. Ayşegül, sevinçle alkışladı Fındık'ı. - Ayşegül abla, şu güzel atlara Harmandalı oynatsan yok mu, çadır alkıştan yıkılır. - Ayşegül saçlarını kestirmiş. Oysa uzun saç ona daha iyi gidiyordu. Çocukların bazıları, dondurmalarını yiyerek çadırdan dışarı çıktılar. Kafeslerdeki aslanları, kaplanları, ayıları, filleri seyrettiler. Trampet seslerini duyan çocuklar, koşarak yerlerine döndüler. Sirk hademeleri çadırın yukarı bölümüne kalın bir tel germişlerdi. O sırada Ayşegül elinde şemsiye ile telin yanında göründü. Sirk bandosu bir vals çalmağa başladı. Ayşegül telin üzerinde, usta bir cambaz gibi dans ederek ilerledi. Beyaz pabuçları, yeşil şemsiyesiyle uçan bir kelebeğe benziyordu. Cambazlık gösterisinden sonra Ayşegül, alkışlar arasında piste indi. Kafesli yoldan filler ağır ağır içeriye girdiler. Ayşegül, pistin ortasında durdu. Fillere işaret vererek numaralarına başlamalarını bildirdi. Fillerden biri, kırmızı topun üstüne çıktı. O sırada, önlük bağlamış bir fil ardında yavrusu geldiler. - Niye geciktin Bambu? diye çıkıştı Ayşegül esneyen file. - Affedersiniz efendim. Yeni doğan yavrum dün gece beni hiç uyutmamıştı da ondan geciktim, dedi Bambu. - Hokus Pokus! Dedi mi tavşan da, güvercin de, ortadan kayboluyordu. Buna palyaçolar bile şaşıyorlardı. - Şimdi sizlere Ayşegül'ün yazdığı bir şarkı söyleyeceğiz, dedi. Sap'ın ne çaldığı anlaşılmıyordu ama, Sup'un söylediği şarkıyı herkes sevmişti. - Haydi Sezar, yatmanın sırası mı? Seyirciler sabırsızlanıyor. İskemlene çık ta, gösterimize başlayalım. Yoksa pirzola yerine kırbaç yersin akşama, dedi. - Harikalar Sirki'miz turneye çıkacak, yarın çadırları söküp başka şehirlere gideceğiz dedi. - Okuma bilmiyorum ki, ne haber olduğunu söyleyeyim. Çadırlar söküldü, denkler sıkıldı, arabalara yüklendi. Herkes kendine ayrılan arabaya bindi. Ağır ağır şehirden ayrıldılar. Ayşegül, arabanın sarsıntısından uyuyamadı, kalktı, oturdu. Gözlerini açıp çevresine bakındı. Sirk arabası birden ortadan kayboluverdi. Hayret, kendi odasında, kendi yatağındaydı. Taşbebeği yüzünü yıkamış, kurulanıyordu. Fındık ta, aynaya bakarak dişlerini fırçalıyordu. Demek gece tatlı bir düş görmüştü. Şimdi yeni bir gün başlıyordu. Okula geç kalmamak için Ayşegül, yataktan fırladı..


Ayşe yaz tatilinde ananesinin yanına gelmiş. Ananesi bir köyde oturuyormuş. Ayşe şehirde oturduğu için hayvanları tanımıyormuş. Sadece kuşları, kedi ve köpekleri biliyormuş. Bu horoz yavrum. Onun görevi bizi sabahları erkenden uyandırmak demiş. Çok erken değil mi? Daha güneş bile uyanmamış, demiş Ayşe. Erkenden kalkınca gün daha uzun oluyor, işlerimiz kolayca bitiyor. Hem erkenden de uykumuz geliyor. Böylece erken yatıp erken kalkıyoruz, demiş Ayşe'nin ananesi. Ben evde erkenden yatmak istemiyorum anane, demiş Ayşe. Uykum gelmiyor ki! Bu sorunun cevabını Ayşe de merak ediyormuş. Ayşe bütün gün ananesiyle kümesteki tavuklara yem vermiş. Yumurtalarını toplamış. Kuzuları sevmiş. Kırlarda koşmuş. Çiçekler toplamış. Ağaca tırmanmayı öğrenmiş. Meyveleri dalından koparmış. Bahçeyi süpürmüş. Kelebeklerin, uğurböceklerinin peşinden koşmuş. İnekleri, atları tanımış. Akşam olup da güneş batınca, ananesi bir güzel sofra hazırlamış. Ayşe o kadar acıkmış ki, hepsinden bir güzel yemiş. Az sonra da uykusu gelmiş. Vakit henüz erkenmiş ama uyku gözlerinden akıyormuş. Yatağına yatmış ve mışıl mışıl uyumuş.


Evvel zaman içinde Ayşenur diye küçük kız çocuğu varmış, birde küçük kardeşi Mehmet varmış. Bu iki kardeş bahçeli bir evde oturuyorlarmış bahçelerinde minik bir kedi yavrusu besliyorlarmış bahçelerinde çeşitli ağaçlar ve tenekeler içerisinde yetiştirilen soğan maydanoz nane ekiliymiş. Ayşenur annesinin sözünden hiç çıkmaz, her dediğini hemen yapar akıllı terbiyeli sevimli güler yüzlü bir çocukmuş ama kardeşi çok yaramaz ve söz dinlemeyen biriymiş her gün başına bir şeyler gelir yaralanır uf olurmuş canı çok yanarmış. Annesi de çok kızarmış Mehmet'e bu yaptıklarından dolayı. Ayşenur oyuncaklarını kardeşi ve diğer arkadaşları ile paylaşıp hep beraber oyunlar oynar neşelenirlermiş kardeşi Mehmet'te onlarla oynar bazen de Ayşenur'un oyuncaklarını saklar ya da kırar bozarmış. Ayşenur da Mehmet'i önce annesine söyler sonrada yapma oyuncakları kırma bak beraber oynuyoruz işte niye kırıyorsun diye kardeşini uyarırmış fakat kardeşi önce söz dinler sonra yine aynı şekilde yapıyor hareketlerine devam edermiş. Günlerden bir gün anneleri mutfakta yemek yaparken Ayşenur'la Mehmet'e seslenmiş, çabuk oyuncakları toparlayın misafir gelecek, televizyonu kapatın bana yardım edin. Ayşenur annesinin sözünü dinlemiş annesine yardım etmiş bütün oyuncakları toparlayıp yerine koymuş televizyonu kapatmış sonrada mutfağa gidip annesine yardım etmiş. Mehmet'te söz dinlememiş Ayşenur'un toparladığı oyuncakları geri bozmuş dağıtmış. Ayşenur annesine söylemiş oda gidip Mehmet'in kulağını çekmiş bir daha yapma yoksa babana söylerim seni döver sana da bir daha para vermez oyuncakta almaz biz de seni sevmeyiz tamam demiş. Yapmıycam anne diye söz vermiş bir kaç gün bu şekilde sözünü tutmuş Mehmet akıllı olmuş ama sonra bu sözünü bozmuş gitmiş yine Ayşenur'un oyuncaklarını ve elbiselerini defterlerini dağıtmış. Bu sırada yerdeki oyuncağa takılıp yere düşmüş ve elini incitip yaralanmış uf olmuş eli kanamış çok canı yanan Mehmet ağlayarak annesini çağırmış kardeşi Ayşenur'u çağırmış kimse duymamış çok zor bi şekilde onların yanına gidip düştüğünü söylemiş. Annesi de Mehmet'in önce elini yıkamış yaralarını sarmış sonrada sen hiç söz dinlemiyorsun artık seni babana söyleyeceğim bizimle de konuşma demiş. Uzaklaşmışlar onun yanından Ayşenur da konuşmamış Mehmet'le oda çok üzülmüş ağlayınca Ayşenur'da tamam söylemem demiş babama seni ama akıllı ol sende hep yaralanıyorsun hem de etrafı dağıtıyorsun Ayşenur Mehmet'in yaptıklarını babasına söylememiş ama annesi babasına söylemiş Mehmet'in yaptıklarını. sonra yemeklerini yiyip babası Mehmet'e seslenmiş çabuk buraya gel demiş ama Mehmet saklandığı yerden çıkmamış babası da gidip saklandığı yerden Mehmet'i bulmuş. Niye ben çağırınca gelmiyorsun sen diye Mehmet'e kızmış Mehmet'te korkuyorum demiş. Babası korkuyorsan yapma ayrıca ben çağırdığımda hemen geleceksin yoksa sana kızarım demiş babası Mehmet'e eline ne oldu demiş. Mehmet'te baba oyuncakları dağıtırken düştüm elim uf oldu yaralandım deyince babası marketten aldığı cips meyve suyu sakız gofret ve pilli bebek birde çatal bıçak tabak tüplü oyuncakları Ayşenur'a vermiş. Al Ayşenur hepsi senin olsun bu Mehmet hiç söz dinlemiyor deyip hepsini Ayşenur a vermiş. Mehmet'in annesine kardeşi Ayşenur'a demiş bundan sonra Mehmet'le konuşmayın bende konuşmayacağım hiç bir şeyde almayacağım diye söyleyince Mehmet çok üzülmüş ve yatağına gidip ağlamış. Dua edip Allah'ım beni annem baba sevsin benimle konuşsunlar bir daha kötülük yapmayacağım akıllı olacağım diye yalvarmış. Gerçekten samimi bir şekilde söz vermiş yaratıcısı olan Allaha sabah olunca bir bakmış Mehmet annesi babası birde kardeşi Ayşenur yatağının yanında ona bakarak gülümsüyorlar Mehmet'in ettiği dua yaratıcısı tarafından kabul olmuştu. Anne babası sen artık suç yapmayıp akıllı olasın diye bizde sana bir şans daha vermeye karar verdik deyip Mehmet'e oyuncak alıp meyve suyu ve cips almışlar, yatağında oturan Mehmet'e vermişler. Mehmet'te o günden sonra hep akıllı bir çocuk olup söz dinlemiş annesi ve babası ne derse hemen yapıyormuş kalkınca yatağını topluyor dağınık olan oyuncaklarını topluyor annesine kahvaltı hazırlamasında yardım ediyormuş ve hep mutlu bir şekilde yaşıyorlarmış.


Günlerden bir gün Kosülüç'ün canı sıkılmış. - Ana, ana! izin ver bana, demiş. Anasından izni koparan Kosülüç, vurmuş yollara. Az gitmiş, uz gitmiş, dere tepe düz gitmiş... Günlerden bir gün, bir şehre varmış. Akşam olmak üzereymiş. Kosülüç, bir evin kapısını çalmış. Bir nine karı çıkmış kapıya. - Misafir alır mısın nine, diye sormuş. - Atına da yerim yok, sana da yerim yok, demiş. Bir gümüş mecidiye çıkarıp, Nine karıya vermiş. - Atına da yerim var, sana da, demiş. Nine karı, hemen Kosülüç'ün atını ahıra bağlamış. Önüne bir çinik arpa dökmüş. Kosülüç'ü de eve buyur etmiş. Nine karı, Kosülüç'ün altcağızına bir kaba döşek atmış. - De bakalım babayiğit... Canın ne istiyor? Ne pişireyim sana, demiş. - Nine, şöyle ağzıma layık bir bulama çorbası yap da içeyim, demiş. Nine karı aşevine geçmiş, lezzetli bir çorba pişirmiş. Nine karının bulamasını içen Kosülüç'ün uykusu gelmiş. Yatmış ve tatlı bir uyku çekmiş. Pencerenin önüne oturmuş. Sokağı seyre dalmış. O sırada sokaktan bir tellal geçiyormuş. - Ey ahalii... Herkes bakracını, helkesini hazırlasın. Az sonra su başına gidilecek. Bu duyuru bir defa yapılacak. Yetişen yetişecek, yetişemeyenin hakkı yanacak. - Aman Babayiğit, sen otur. Ben su almaya gidiyorum. Acele etmezsem bir ay susuz kalırım, demiş. - Dur hele nine karı!.. Bu neyin nesi? Sizin diyarda su, tellal ile mi alınır, demiş. Ne sen sor, ne ben söyleyeyim. Başımızdaki derde dağlar dayanmaz, demiş. - Hele de bakalım nine. Bu derdin aslı, astarı neymiş, demiş. - Memleketimizin bir tek pınarı vardır. Onun da başında bir dev oturur. Her ay, bir kızı allayıp, pullayıp bu deve götürürüz. O, kızı sarayına götürüp gelene kadar biz de suyumuzu alırız. Vere vere halk da kız kalmadı. En son padişahın kızı kaldı. Bu gün de onu vereceğiz dev'e. Aman Kosülüç, ben çok oyalandım burada. Hemen gidip yetişeyim gidenlere, demiş. Nine karı, alelacele su kaplarını alıp koşmuş. Nine karı gidince, Kosülüç, oturduğu yerden kalkmış. kafasına sarmış. Sofra altı bezini de sırtına bürünmüş. Sonra da aşevine geçip, nine karının toz biberini kavanozuyla birlikte almış, kuşağına sokmuş. Dışarı çıkıp, ahırdan atını çözmüş. Oradaki saman dirgenini de yanına almış, vurmuş yola. Öte yanda, şehir halkı da pınarın başına varmışmış. Padişahın kızını çeşmenin yakınına bırakmışlar. Devi beklemeye başlamışlar. Az sonra, dev çıkmış sarayından. Şöyle güzel bir gerinmiş. Manda gibi böğürmüş. Dev, pınar başındaki allı pullu kızı görünce çok sevinmiş. Ona doğru yürümüş. O sırada, yandaki tepeden bir toz bulutu yükselmiş. Herkes, merakla o toz bulutundan yana bakmış. Dev de meraklanmış. Durup o da yaklaşan toz bulutuna bakmaya başlamış. Toz bulutu gelmiş, gelmiş, az ötede durmuş. Bulutun içinden bir atlı çıkmış. Ama ne atlı!.. Başında miğferi, sırtında pelerini, elinde üç çatallı mızrağı ile muhteşem bir savaşçı... Dev, elini bir sallamış. Ama, atlıyı tutamamış. Bir daha sallamış, onu kapmış. Atlıyı avucuna alıp sıkmaya başlamış. Yemek için ağzına yaklaştırmış. O sırada, atlının elinde bir kavanoz belirmiş. Biber, devin gözlerine boşalınca olan olmuş. Biberden ağzı gözü yanan dev, bağırmaya başlamış. Atlıyı bırakmış. O da elindeki üç çatallı dirgeni deve saplamış. Dev, boylu boyunca devrilmiş. Atlı üzerine doğru gelen devden kaçamamış. Bacağı koca gövdenin altında kalmış. Padişah, o gün bayram ilan etmiş. Halk yemiş, içmiş eğlenmiş. - Baba, ille o yiğidi bana buldur, demiş padişaha. - Padişahın emridir. Devi öldüren her kim ise, saraya gelsiiin... - Tüm erkekleri getirin, önümden geçsinler, demiş. Görevliler, şehirdeki tüm erkekleri getirmişler. Teker teker kızın önünden geçirtmişler. - Bunların hiç biri benim aradığım babayiğit değil. Şehri yeniden arayın. Başka kimse kalmış mı, demiş. Görevliler, şehri tekrar arayıp, padişahın kızının yanına gelmişler. - Bir zavallı yabancıdan başka kimse kalmamış sultanımız, demişler. - Öyleyse, onu da getirin, demiş. - İşte Baba... Beni kurtaran yiğit bu. Dev üstüne devrildiği için aksıyor, demiş. Onlar ermiş muradına, darısı bizim başımıza.


Bir varmış, bir yokmuş, Allahın kulu pek çokmuş. İnebolu, Yanbolu; iki boş bir dolu, bende bilmece dam dolu. Aman yiğidim, likabıma sakın zarar verme. Belki gün gelir bir sıkıntıya uğrarsın, ben seni kurtarabilirim o zaman, dediyse de, balıkçının oğlu likabı ateşe atıp yaktı. Komşular, balıkçının oğlunun hallerinden şüpheye düşmüşlerdi. Bir gün evi gözetleyen biri, güzeller güzelini görünce, yemedi, içmedi, bunu gidip ülkenin padişahına yetiştirdi. Dünya güzelini nereden getirdin? diye sordu. Bir balığın içinde buldum, dedi delikanlı. Çinihindi'de bir dünya güzeli var. Ben asker çıkardım, onun saçını bile göremedim. Sen, ya yalancı, ya da sihirbazın birisin. Bu dünya güzelinin saçları tüm elmastır. Onun saçının bir peliğini bana getirdin, getirdin; getirmezsen, boynunu cellada vurduracağım der padişah. Delikanlı, fillerin tehlikesinden kurtulunca, arkasına bakmadan, oturup kızı beklemeye koyuldu. Az sonra kız, zehirli tarağı elinde delikanlının yanına geldi. Yum gözlerini yiğidim, dedi. Balıkçının oğlu gözlerini açtığında, kendini evinin kapısı önünde buldu. Ertesi gün kızın peliğini padişahın önüne bıraktı, dünya güzelini de birlikte getirdiğini söylemeden, evine döndü. Padişah baktı ki saçlar tüm elmastan, sevincinden yerinde duramaz oldu. Fakat balıkçı oğlunun işgüzar komşuları gene yemediler, içmediler, haberi saraya çabucak ilettiler. Bana üç tane cennet elması getirdin, getirdin. Getirmezsen, boynunu vurduracağım, dedi. Neden böyle üzgünsün yiğidim? diye sordu. Padişah benden üç tane cennet elması istedi. Ben cennet elmasını nereden bulurum. Ben üzülmeyeyim de, kim üzülsün. Cennet elması dünyada bulunur mu? dedi delikanlı. Tasa etme yiğidim, dedi kız. Ben sana yardım ederim. Sonra her ikisi evden çıkıp, ıssız bir yere vardılar. Sihirli tarağı şöyle bi sıvazladı k ız. Delikanlı kendini Kaf-ı Küf dağının cennet bahçesinde buldu. Bahçenin içinde iki havuz vardı. Biri altından, biri gümüşten. Türlü çiçekler bahçenin güzelliğini tamamlıyordu. Delikanlı, kızın dediklerini hatırlayarak, çiçeklerin arasına saklandı. Tam öğle üzeri, üç tane Zümrüdüanka kuşu gelip gümüş havuzun kenarına kondular. Sonra kuşlar esvaplarını çıkarıp birer huri kızı oldular, havuza girip yıkandılar. Durulanmak için altın havuza geçince, delikanlı, esvaplardan birini çiçeklerin arasına çekti. Durulanan huri kızları esvabını giyip uçtu. En son kalan esvapsız kaldı. O zaman delikanlı çiçeklerin arasından kendini gösterdi. Bana üç tane cennet elması getirirsen, esvaplarını veririm dedi. Huri kızı, elmaları getireceğine söz verdikten sonra esvaplarını giydi, cennete varıp bir heybenin terkisini elma ile doldurdu, bütün huri kızları ile helalaşıp delikanlının yanına döndü. Çünkü insanoğlunu gören huri kızlarına artık cennet haramdı. Aslanım, cennete nasıl vardın? diye sordu. Balıkçının oğlu evine dönmüş, üç güzel kızın yanında oturuyordu. Bunu gören komşulardan biri, yemedi, içmedi, haberi çabucak saraya iletti. Aman padişahım, balıkçının oğlu bu sefer de bir huri kızı getirmiş. Böylesi ancak size yaraşır, dedi. Neden böyle üzgünsün yiğidim? diye sordu. Tasa çekme yiğidim, dedi huri kızı. Ben sana yardım ederim. Sonra kapıya çıkıp, ellerini birbirine vurunca, bütün huri kızları güvercin olup geldiler. Güvercinlerden her biri bir yana dağılarak, az sonra birer taşla döndüler, göz açıp kapayıncaya kadar, denizin ortasına altlı üstlü bir saray yaptılar ki, dille anlatmak mümkün değil. Hadi şimdi git, o gözü doymaz padişaha, pek arzuladığı sarayının bittiğini söyle, dedi huri kızı, balıkçının oğluna. Gelsin, gezip görsün içini. Padişah verini alıp deniz kenarına geldi ki, gözleri bir anda sarayın güzelliği karşısında kamaşıverdi. Sonra kayıklara binip saraya girdiler. İşte ne olduysa, o zaman oldu. Huri kızının bir el çırpması ile binlerce güvercin, koyu bir bulut gibi üşüşüverdiler. Herkes, getirdiği taşını alıp, eski yerine götürsün, dedi huri kızı. Bir anda, o göz kamaştırıcı saraydan ve o gözü doymaz gaddar padişah ile akıl hocası vezirinden en ufak bir iz bile kalmadı. Onları doyura doyura ancak engin denizin tuzlu suları doyurmuştu ama hayatları pahasına. Balıkçının oğlu elli gün sazınan, altmış gün davulbazınan öylesine gösterişli bir düğün yaptırdı ki, konanlar göçtü, yiyenler içti, maşallah diyen geçti. Darısı öteki balıkçı oğullarının başına.


Küçük çocuk, baloncuyu büyülenmiş gibi takip ederken, şaşkınlığını gizleyemiyordu. -Baloncu amca, dedi. Biliyor musun benim hiç balonum olmadı. -Paran var mı? diye sordu, sen onu söyle. -Bayramda vardı, diye atıldı çocuk, önümüzdeki bayram yine olacak. -Öyleyse bayramda gel, dedi adam. Acelem yok, ben beklerim. Çocuk sessizce geri döndü. O ana kadar balonlardan ayırmadığı gözleri dolu dolu olmuş, yürümeye bile mecali kalmamıştı. Bir kaç adım attıktan sonra elinde olmadan tekrar onlara baktığında, gördüklerine inanamadı. Balonlar, her nasılsa adamın elinden kurtulmuş ve yol kenarındaki büyük bir akasya ağacının dallarına takılmıştı. -Küçük, diye seslendi. Balonları ağaçtan kurtarırsan birini sana veririm. Yapılan teklif, yavrucağın aklını başından almıştı. Koşarak ağacın altına doğru yöneldi ve ayakkabılarını aceleyle fırlatıp tırmanmaya başladı. Hedefine adım adım yaklaşırken duyduğu heyecan, bacaklarını kanatan akasya dikenlerinin acısını hissettirmiyordu. -"Olsun", diye mırıldandı. "Olsun." Ağacın üzerinde kalsa da, bir balonum var ya artık... dedi. Ancak bu yaşananları an ve an izleyen yaşlı bir amca vardı, parktaki bankta oturmuş, yaşananlara şahit olmuştu. Az önce yanından gönderdiği torunu yaşındaydı çocuk. Ona doğru usul usul yaklaştı, saçlarını hafifçe okşadı, sonrasında ise çocuğa bir değil daha fazla balon alabileceği kadar bozukluk paralarından uzattı. Çocuk sevinçle yakındaki oyuncakçıya doğru koşar adımlarla gitti... Baloncu ise balonlardan önünü göremediği için, bir araca çarpmış ve yol kenarında acı içinde kıvranıyordu, kaza nedeniyle elinden kaçan balonlar da havada hayli yükselmişti, bir an önemsemediği, küçümsediği çocuk geldi aklına, "çocuğun ahını aldım sanırım" dedi sessizce...