Bir varmış bir yokmuş, bir zamanlar bir Kızılderili köyü varmış. Kış gelince köydekiler göç etmiş ve çadırlarını göle bakan koca bir tepeye, çember oluşturacak şekilde kurmuşlar. Bu koca tepeden aşağı bir patika iniyormuş. Bu patika üzerinde çevresindeki büyük ağaçlar tarafından gizlenen bir mezar varmış. Ama zaman içinde toprak çökünce bu mezar iyice görünür hale gelmiş. Bir gün köylünün biri avlanmaya giderken, yolunu kısaltmak için bu ağaçlıkların yanından geçmiş. Dalları iki yana itip kendine yol açarken, mezar çukurunu görmüş ama yağmurla oluşmuş bir çukur olduğunu düşünmüş. Tam üstünden atlarken, ayağı kaymış ve düşmüş. Bu aksilik garip görünmüş gözüne, kalkıp tekrar geçmeyi denemiş ama yine düşmüş. Köye döndüğünde olanları yaşlılara anlatmış. O zaman eskiden oralarda bir yere büyücü kadın gömüldüğünü hatırlamışlar. Düşmesi doğal olarak büyücünün işiymiş... Adamın macerası bütün köye yayılmış ve köylüler mezarı görmek için büyük bir meraka kapılmışlar. Altı küçük çocuk, diğerlerinden daha çok çekiniyormuş, çünkü ölü büyücü kadından çok korkuyorlarmış. Ama bu çocukların Cesur adında, pek yaramaz, saçları her zaman dağınık, bir an bile yerinde duramayan küçük bir arkadaşları varmış. "Cesur' dan bizimle gelmesini isteyelim." demişler ve hep birden onu görmeye gitmişler. Böylece altı küçük çocuk, mezarın yakınına gelene dek kendilerine söylenen yoldan gitmiş. Orada beklemeye başlamış. "Cesur nerede?" diye sormuşlar birbirlerine. alanından çıkar çıkmaz, tepeyi dolanıp gölün kıyısına inmiş, ellerini çamura bulayıp yüzüne sürmüş, saçlarını kirletmiş ve mezarından yeni çıkmış ölü büyücünün görüntüsünü alana kadar her yerine çamur sürmüş. Sonra gidip mezar çukuruna yatmış ve çocukları beklemeye başlamış ... Tam o sırada Cesur çamurlu yüzünü kaldırmış ve ellerini ağaçlara doğru uzatmış. Üstünden damlayan çamurlarla mezarından yeni kalkmış bir hortlak gibi görünüyormuş. Çocuklar çığlığı basmış. Biri bayılmış, diğerleri köye doğru koşmaya başlamış ve her biri annesinin çadırında almış soluğu. Bütün kadınlar bağırmaya başlamış. Cesur, annesinin aklını başından alarak kendi çadırına girmiş. Kadın kap-kacağı düşürüp, çadırdan fırlayarak diğerleriyle birlikte bağırmaya başlamış. Gidip gölde yıkanana kadar da köyden hiç kimse küçük Cesur'un yanına yaklaşamamış.


- Unutmaz, demiş kaplumbağa. Mutlaka başı dertte olmalı. Ne olurdu karga gibi kanatlarım olsaydı, uçar dolanırdım çayırları. Ya ceylanın yardımımıza ihtiyacı varsa, ne olduğunu bilmeden onu yargılamak doğru olmaz. Karga hak vermiş kaplumbağaya. Kanatlarını çırpıp havalanmış ve ceylanı aramaya başlamış. Birde ne görsün, ceylan ormanda bir tuzağa düşmemiş mi? Ağlardan kurtulmak için çırpınıp duruyor. Karga hemen dostlarına haber vermiş. Üçü düşünüp bir sonuca varmışlar. Biri evi bekliyecek, diğer ikisi ceylanı kurtarmaya gidecekmiş. Tabiki evde kaplumbağa kalmış. Fare ile karga fırlayıp gitmiş. Kaplumbağa kalmış kalmasına ama, aklı hep dostlarındaymış. Sonunda oda çıkmış yola. Bir süre sonra fare ile karga ceylanın yanına gelmiş. Fare ağları kemirmiş. Sonra hepsi oradan ayrılmış. Avcı oraya gelip ağları parçalamış, tuzağıda bomboş görünce küplere binmiş. Öfke ile etrafa bakınmış o sıra kaplumbağayı görmüş. Onu çantasına koymuş. - Ceylan bir başka güne kalsın. Biz bu akşam kaplumbağa ile yetinelim. Karga olup bitenleri yukarıdan görmüş. Hemen uçarak olanları ceylana ve fareye anlatmış. Üçü hemen bir araya gelip dostlarını nasıl kurtaracaklarını düşünmeye başlamışlar. Sonunda bir yol bulmuşlar. Ceylan, avcının önüne çıkıp kendini göstermiş. Ceylanı karşısında gören avcı hemen onun peşine düşmüş. Avcı kovalıyor, ceylan koşuyormuş. Sonunda avcı yorulup sırtındaki çantayı yere atmış. Farede bunu bekliyormuş. Hemen koşup, çantayı kemirmiş ve dostunu kurtarmış. Onlar ermiş muradına, avcı boş dönmüş evine.


Tokat'ın yiğidi çoktur. Sözünden döneni yoktur. Komşusu açken uyuyanın, Tokat'ta yatacak yeri yurdu yoktur. Söylenecek söz çoktur. Lakin çok sözde yalan, çok malda haram çoktur. Bekar gözüyle avrat alanın, yorgun gözle at alandan farkı yoktur. Zile kalesini alan Sezar'ın ''Geldim, gördüm, yendim.'' sözünü pek bilen yoktur. Bir çiftçi patateslerini sökmek için tarlasına gitmiş. Kazmayı toprağın bağrına sallamaya başlamış. Kazdığı yerlerden ilaçlık bir patates yumrusu dahi çıkmamış. Akşama kadar tarlanın kazılmadık yerini bırakmamış. -Çiftçi kardeş derdin ne? Niçin bu kadar üzgünsün? Derdini söylemeyen derman bulamaz, demiş. Çiftçi bir yıl boyunca toprağı ektiğini, suladığını, çapaladığını; lakin bir tane bile patates toplayamadığını anlatmış. Başçiftlik'in kışının sert geçtiğini, patates olmadan kışı atlatamayacaklarını anlatmış. -Üzülmene gerek yok çiftçi kardeş. Ben sana yardım edeceğim, demiş. -''Ummadık taş baş yarar'' diye boşuna söylememişler. Sen benim dediklerimi yap, gerisine karışma, demiş. Saka, önce tarladan kırk iri taş toplamasını söylemiş. Topladığı kırk iri taşı, at arabasına yüklemesini istemiş. Üstünde kırk iri taş yüklü arabayı Niksar'a götürmesini söylemiş. Niksar'a gidince bana teşekkür edersin demiş. kere maşallah. Allah seni nazarlardan esirgesin. Gençliğinde taş taşı, yaşlanınca ye aşı, demiş. Niksar göründüğünde çiftçinin ayaklarında; ne derman, ne de çarık kalmış. Nalları düşen zavallı atının ayakları da yara bere içinde kalmış. -Sultan'ın ordusu sel nedeniyle taşan nehri geçemiyor. Getirdiği erzakları bize ulaştıramıyor. Bu sene tarlalarda ne patates oldu ne de buğday. Sultanımız karşıya geçemese durumumuz çok vahim. Kışı nasıl geçiririz bilemiyorum. Gerçekten de durum çocuğun anlattığı gibiymiş. Nehrin karşı yakasında Sultan ve ordusu çaresizlik içinde bekliyormuş. Sultan mimarbaşını değiştirse de nehrin üstüne bir türlü köprü kurduramamış. Sonra çiftçinin aklına at arabasıyla getirdiği taşlar gelmiş. Taş yüklü arabayı nehrin kıyısına getirmiş. Tarladan çıkardığı kırk iri taşı azgın nehrin sularına atmaya başlamış. Kırk iri taş nehrin azgın sularını dindirmiş. Sultan ve erzak taşıyan ordusu güvenli bir şekilde karşıya geçmişler. -Sultanım Allah size ve ordumuza zeval vermesin. Ayağınıza taş değdirmesin. Ben bu kırk kese altını kabul edemem. Bu kıtlık zamanında; devletimizin ve ordumuzun bu altınlara benden daha fazla ihtiyacı var. Bu altınlar bana dert olur, demiş. Altınları kabul etmemeni anlıyorum; fakat sana bir iyilik yapmadan bu çadırdan çıkarsan külahları değişiriz demiş. -Sultanım bu adamın tarlaya ektiği tüm patatesler toprakta çürüdü. Buranın sert iklimine uygun patates verirsek bu çiftçi ve ailesi kışları daha rahat geçirir, demiş. -Demek kaybolduğun günlerde bu adamı buldun. Hem bize, hem de bu adama şifa oldun. Dediğin gibi olsun. Aşçıbaşına söyleyin bu adamın arabasına kırk çuval beyaz patates yükletsin. Adam tekrar nallattığı atının çektiği kırk çuval beyaz patatesi Başçiftlik'e götürmüş. Karşılaştığı her köylüye de bir çuval patates vermiş. Teneke sobanın gözünden üç patates çıkardım. Biri; biri bu masalı yazana, biri bu masalı anlatana, birisi de bu masalı dinleyene.


Hüseyin Ağa'nın çocukları, Zübeyde Hanım, Mustafa ve Makbule çapayı almadıklarını söylediler. Bunun üzerine Hüseyin Ağa: Hanım, son günlerde çiftliğe yabancı biri geldi mi? diye sordu. Mustafa'nın sorusu odada bulunanların üzerinde soğuk duş etkisi yaptı. Gözler Mustafa'dan yana döndü. Hüseyin Ağa: Ne hırsızı? diyebildi. Hüseyin Ağa gece yarısına kadar çiftliğin avlusunda nöbet tuttu. Daha sonra nöbeti Mustafa devraldı. Mustafa avluyu en iyi görebileceği yer olan çiftlik evinin birinci kat merdiveninin orta sırasına oturdu. Alet dolabının bulunduğu kulübe yan taraftaydı. Eğer hırsız gelirse önünden geçecek ve onu rahatça görecekti. Aradan bir saat geçmişti ki, Mustafa karşıdaki ağaçlıktan hızlı adımlarla yürüyerek gelen bir gölgenin alet dolabının bulunduğu kulübeye girdiğini gördü. Gölge, o kadar rahat hareket ediyordu ki, hayret edersin. Sanki babanın çiftliği, gel gir hiç korkmadan, dimdik yürü, kazma, kürek, çapa eline ne gelirse al git. Mustafa köyden olan bu adamı ay ışığı altında tanımıştı. Onun mert, dürüst biri olduğunu biliyordu. Konuşmuşlukları, tanışmışlıkları vardı. Bırak Hüseyin Ağa'yı, bırak çifti-çubuğu, benim küçük dostum, sen büyümüşsün küçülmüşsün ama yine büyüyorsun ve sonsuza dek büyüyeceksin diyen birinin yani bu adamın, kendisini hiçe saymasını, kendisinin de bulunduğu çiftlikten bir şeyler çalmasını onuruna yediremedi. Mustafa kızgın bir şekilde yerinden kalktı, gitti kulübenin kapısının dört-beş metre gerisinde durdu, ellerini beline dayadı, bekledi. Biraz sonra kulübeden çıkan adam kapıyı kapadı. İki adım attı, Mustafa'yı gördü, elindeki kürek yere düştü. Adamın gözleri yaşardı, belli ağlıyordu. Adam elinin tersiyle gözyaşlarını sildikten sonra başını sağa-sola birkaç kere salladı ve küreği yerden alarak Mustafa'nın yanından yürüdü, gitti. Mustafa o gece sabaha kadar nöbet tuttu. Aslında Mustafa'dan sonra nöbet sırası amcasının oğluna geliyordu ama Mustafa amcasının oğlunun yerine de nöbet tutmuştu. Çünkü O, yarın yapacağı girişimleri bir plan dahilinde belirlemek istiyordu. Adam çapayı, küreği çalmıştı ama bunun bir nedeni olmalıydı. Kimse durup dururken başkasının malını izinsiz almazdı. Bu bir suçtu fakat suçluyu suç işlemeye iten nedenler vardı. Nedenlerin sebepleri vardı. Mustafa ertesi gün öğle vakitleri adamın evine gitti. Kapıyı dokuz yaşındaki Ahmet açtı. İnsanın taş yürekli olması lazımdı bu durum karşısında ağlamaması için. Mustafa gözyaşlarını tutamadı. Birkaç dakika sonra Mustafa ile Ahmet içeri girdiler. Ayşe yatakta yatan annesinin başucundaki sandalyede oturuyordu. Mustafa'yı görünce ayağa kalktı. Hasta kadın kollarını iki yana açarak Mustafa'nın sarılmasını bekledi. Mustafa sandalyeye oturdu ama bu davranışının sebebini açıklaması gerekti. Akıl ve mantık çizgisinden ayrılmayan insan olmanın bilincine varır. İnsan iradesini kullanarak gerçekleri görür. Yanlışta bile olsan doğru gözünün önündedir. Gözünün önündekini görmek için göz kapaklarını aralarsın yani okuyup öğrenirsin.


Hep eli yüreğinde, o günün gelip çatmasından korkardı anam. Biri ablasının, öteki kaynının oğlu olunca baş eğmek, susmak ve ağlamak kalıyordu ona. İlk karşılaştıklarında, vuruşturulan çiğ yumurtalar gibi en az birinin kırılıp yere saçılacağını, ötekinin de iflah olmayıp hapis damlarında çürüyeceğini söylerdi. Uykudan uyanır uyanmaz, amcamların mayıs kokan sıcacık ahırında alırdım soluğu. Salman Ağam, babamdan bile çok severdi beni. Ahırına girdiğimde, karanlığa alışana değin hiçbir şey göremez, bir yere çarpmamak için kollarımı uzatır onu beklerdim. O, karanlıkta da görürdü. Kör gibi ayakta dikilirken, kendimi birden kucağında bulurdum. Aylarca görmediği yavrusuna kavuşmuş gibi sarılır, sıka sıka canımı çıkarırdı. Geniş omuzları, kalın kolları, kütük gibi sağlam sıcak gövdesiyle Salman Ağam, anlatmakla bitiremediği masal kahramanlarının en güçlüsüydü. Onunla ilgili aklımın almadığı durumlar vardı. Sorup öğrenmek isterdim ama oyuna öyle dalardık ki hep unuturdum. Neden hep ahırda hayvanlarla birlikte yaşıyordu? Yaşıtları, kış boyunca sabahtan akşama dam üstlerinde, aşık, ceviz, yumurta, el sende, saklambaç oyunları oynarken o bir çeşit hapis hayatındaydı. Hüzünlü ve acı içinde kıvrandığını görüyordum. Yarı karanlık ahırda, inek, öküz, manda demez hepsinin üstüne oturtur geri çekilir, korkumla alay ederdi. Ona göre, erkek adam ne düşer ne ağlar ne de korkardı. Boynuzlu ve boynuyla yük taşıyan hayvanlar, sırtlarında bir yabancıya hiç mi hiç katlanamazlardı. Huysuzlanır, arkalarını bir o yana bir bu yana çevirirlerdi. O halleri, ağlamakla gülmek arasında gidip gelmeme neden olurdu. En çok kır eşeğin üstünde rahat ederdim. Salman Ağam, üstüne beni oturtmak için eşeğe yaklaşınca hayvanın dişil kıpırdanışını, ağzını garip biçimde açıp açıp kapatmasını, aralarında bir çeşit iletişim gibi algılardım. Onun aylarca, hatta yıllarca süren ahır hapisliğine katlanmasının sırrı bu ilişkilerde saklıydı belki de. Çok sıkıldığı zamanlarda, ahırdaki kucak kavuşmaz, hayvanların sürtünmesiyle parlamış, cilalı gibi duran ardıç direklere yumruklar indirir, Aaah Leyla Gelin ah, yaktın beni yaktın! diye inlediğini görürdüm. Sevdiği kadını, buluttan sıyrılıp çıktığında her yanı aydınlatan sonra yeniden bulutların ardına gizlenen dolunaya benzetirdi. Adamım ölmüşüm, bitmişim ben, küçüksün duaların kabul olur, dua et de Allah canımı alıp kurtarsın bu çileden! Ahdimi alsam, şöyle bir sarılıp yatsam, ömrüme yanmayacağım, der sevdiğine sarılır gibi yeniden bağrına basardı beni. Sonra unutulurdum birden. Gözlerini ahırın küçük ışık deliğine diker, karşısında, yoluna ölümü göze aldığı sevdiği varmış gibi konuşmaya başlardı. Boşuna yemin etme Leyla'm, yaptın, yaptın! diye sürerdi konuşma. Söylediklerinden, Leyla adında bir geline fena halde yanık olduğundan başka bir şey çıkaramazdım. Durumunun iç açıcı olmadığını hissetmem gözlerimin dolmasına neden olurdu. Doluktuğumu fark edince yeniden bağrına basar, Senden başka kimsem yok adamım, Allah bile beni unuttu, diye herkese sitem ederdi. O'nu yitirdikten sonra dilim tutulmuş, uzun süre konuşamamış, herkesi korkutmuştum. Salman Ağam neden öldürüldü baba? dediğimde, dilimin çözüldüğünü görerek çok sevinmişti. Sorumun ağırlığı karşısında sevincinin gölgelendiğini görünce, işini kolaylaştırmak için kucağına oturup gözlerinin, dolukan gözlerinin içine bakmıştım. Saçlarımı okşayıp, yanaklarımdan öperek başlamıştı konuşmaya. Sesindeki hüzün içimi, anlattıklarından daha beter acıtmıştı. Ha babam ha, sen de mi unutamadın Salman Ağanı? Ahırda saklandığı iki yıl boyunca ve ölümünden sonra çektiklerimizi anlatmak öylesine zor ki, demişti. Yıllardır iki ateş arasında yaşadık. Aşağı tükürsek sakal, yukarı tükürsek bıyık! Bir taraf benim, öteki taraf ananın kardeşinin oğlu. Birine selam versek diğeri düşman kesiliyordu bize. İnsanıyla, hayvanıyla köyün yarısından çoğunun sulandığı Erikli Pınar'da bir tenhalık vardı o gün. Önünde uzunca bir oluk, üst açık geniş avlusunda çimek taşları ve yunak kazanlarını oturtmak için sayısı değişen ocaklar bulunurdu avluda. Birkaç ailenin birden temizliğe giriştiği, kız-oğlan çıplak çocukların ve annelerin bağırtılarının ayyuka çıktığı günler, bayram yerine dönerdi Erikli Pınar. Ağlamayım, gevezelik edip kafasını şişirmeyim diye anamın ağzıma tıkadığı kenger sakızı, keskin dişlerim arasında ezip yumuşatmaya çalışıyordum. Bir yandan başımdan aşağı döktüğü kaynar suyla haşlanırken, bir yandan ufalanıyordum anamın avuçları arasında. Önce kulaklarımızı tırmalayan bir çığlık sesi duymuştuk... Sabuna kapattığım göz kapaklarım kendiliğinden açılıvermişti. Anamın gözlerinin dışarı pörtlediğini, taş kesildiğini görmüştüm. Elindeki su dolu bakır tası fırlatıp atmıştı. Pınarın duvarına çarpan tasın sesi, bağırtısına karışarak yankılanmıştı. Gözlerim acıyordu. Ağlıyordum. Anam sele kapılmış gibi yok oluvermişti bir anda. Ardınca koşmak geldi aklıma. Pınarın önünde kirli suların yayılarak aktığı, akmaktan çok dinlendiği dereyi, ayağıma batan taşlara aldırmadan geçtim. Dereye doğru, söğütlerin gölgesine koşuşan koyun sürüsü sarmıştı her yanımı. Koyunlar, sert tırnaklarıyla çıplak ayaklarıma basıyor canım acıtıyorlardı. Aralarından sıyrılıp çıkmam olanaksızdı. Biraz ötede ne zaman biriktiğini anlayamadığım bir kalabalık vardı. Bağırtılar, çağırtılar, koyun melemelerine karışıyordu. Teyzemin oğlu Hasan Ağamın, söğütlerin arasından arkasına bakarak, düşe kalka evlerine doğru kaçtığını gördüm. Sürü, ıslak gövdemi çıkardığı tozla sıvayarak, gölgeliğe ulaşmak için kısa sürede uzaklaşmıştı yanımdan. Yine tek başıma yine çırıl çıplak ortadaydım. Kalabalık yarıldı, iri bir adam, sırtında kafasından kanlar saçılan başka bir adamı taşıyordu köye doğru. Yüzünü kan örtmüştü adamın. Anamı hiç böyle görmemiştim, bir yandan çırpınıyor bir yandan ağlayıp bağırıyordu. O telaşı içinde yine de beni gördü. Bir anda kendimi kucağında buldum anamın. Göğsü nasıl da inip kalkıyordu. Büyük bir kargaşa vardı çevremizde. Pınarın önünde, bir kovuğa tıkılmış giysilerimi aceleyle giydirdi. Yine kucaktaydım. Eve doğru koşuyorduk. Yüksekçe bir duvar ayırıyordu amcamlarla bizim evi. Sönmüş arı kovanına benzeyen bizim evin sessizliğine karşın amcamlara girip çıkanın sayısı belirsizdi. Anam yandaki kıyameti görmüyormuş gibi doğru evimize daldı. Sedirin üstüne fırlatıldım. Kapıdan dışarı çıkarsan öldürürüm seni! Ben gelene değin yerinden kıpırdamayacaksın, diyerek, gözyaşları içinde fırlayıp gitti. Anamın sözünü tutup koyduğu yerde bir süre kıpırdamadan oturmuştum. Kimsenin umurunda olmadığımı anlayınca dışarı çıktım. Amcamlarda çok kötü, çok büyük şeyler olduğunu hissediyordum. Koşuşan, ağlayan, sızlayan, kanayan insanlar arasından Salman Ağamı bulmak umuduyla ahıra doğru yürüdüm. Kocaman, şapkalı adamların başına biriktiği biri yatıyordu sekide. Çevreye saçılmış kan lekelerini görünce, her yerle birlikte ben de dönmeye başlamıştım. Düşmemek için, yanımdaki direğe yapıştım. Kimsenin beni görmediği gibi kendim de bilmiyorum ne yaptığımı. İyice sokuldum kanayan adamın yakınına. Salman'ım yavrum, yiğidim, gözümün kökü! diye hırıltılı, tükenmiş sesiyle iki yana sallanarak ağlayan Salman Ağamın anasını gördüm. Yığılıp kalmıştı, kanlar içinde yatan oğlunun ayak ucuna. Korkudan ağlayamıyordum. Şapkalı adamlar Salman Ağamın ellerini tutmaya çalışıyorlardı. Her koluna iki kişi yapışmıştı. Bıraksalar, kafasındaki yarıktan tutup ikiye bölecekti kendi başını. Fışkıran kan, adamların ellerini kollarını kırmızıya boyamıştı. Kıpırdamasın diye iki kişi de bacaklarının üstünde oturuyordu. Ayaklarında renkli, işlemeli çorapları vardı. Kan bulaşmamıştı çoraplarına. Başındakiler hastaneden, doktordan, taşımak için ihtiyaçları olan bir at arabasının bile köylerinde bulunmamasının utancından söz ediyorlardı. Kağnıyla iki saatten fazla sürermiş, hastanın dayanması mümkün değilmiş o yola. Damın üstünde devam eden kavgada yaralananları getiriyorlardı arada. Salman ağamın iki abisi de baygın indirildi damdan. Atlı araba geliyor! Yaylı geliyor! diye bağıran çocuklar avluya girdiğinde Salman Ağamın eli kolu yanına çoktan düşmüştü. Gırtlağından çıkan hırıltı, kadınların gülüyorlar mı ağlıyorlar mı ayıramadığım korkunç sesini bastırıyordu. Babamı ilk kez gördüm. Hiç kimseyi görecek durumda değildi. Yaylıyı, olayı duyar duymaz kente koşmayı akıl eden babam getirmişti. Götürdüler... Nedense onun artık acı duymadığını düşünüyordum. Dam üstündeki kavga da sönmüş gibiydi. Adamlar hep birlikte, atlı arabanın arkasından yürüyüp uzaklaştılar.


Ay qarı n n , ayağıma tikan batıb, g l bunu çıxart. Qarı n n , m nim tikanımı ver özüm . Hardan alım? Atdım t ndir , yandı. M n n borc, tikanımı verirs n ver, verm yirs n çör yini götürüb qaçasıyam. B r k tli olsun, çoban qardaş! Al sana bir isti çör k g tirmiş m, doğra süd , ye. Cik-cik bacı, g l s n d ye. M n toxam, yemir m, sağ ol. Çoban qardaş, daha bundan artıq dura bilm r m. Çör gimi ver, gedir m. Çör gi hardan alım, yedim, çıxdı getdi. M n n borcdı, yedin çör gimi. Vers n ver, yoxsa, qoyununun birisin götürüb qaçaciy m. Balam, m nd n günah var? S n özün çör yi verdin ki, ye, m n d yedim. S nd n güc il almadım ki... Cik-cik xanım bir oyana uçdu, bir bu yana uçdu, çobanın bir yaxşı kök qoyununu caynağına vurub götürdü qaçdı. Çoban qaldı ağlayaağlaya ki, axşam ağam m ni dög c k. Cik-cik xanım, gedirik padşaha g lin g tir k. M nim qoyunumu yediniz. M n d gedib v zind bu saat g linini götürüb qaçaciy m. Cik-cik xanım o q d r gözl di ki, g lin daramba-durum il darvazadan iç ri gir n kimi soxulub atın üstünd n g lini alıb qaçdı. Padşah da bir başına dögüb, bir gözün dögüb, qaldı ağlaya-ağlaya. Salamm l k, ay aşıq qardaş! G l m n g linimi verim, s n d sazını ver m n . Aşıq g lini götürüb getdi. Cik-cik xanım da sazı alıb oturdu bir fındıq ağacının kölg sind başladı yavaş-yavaş sazı dınqıldatmağa. Bird n ağacdan bir fındıq düşdü s rç nin başına, ele oradaca o derin bir yuxuya gedir. Nagil bittiyine göre bütün körpelerin yuxusu sirin olsun.


Genç mühendis, işe yeni başladığı şirketteki bir toplantıya katıldığında, masa üzerindeki gazeteye göz atıp aniden yerinden fırladı ve "eyvah mahvoldum" gibilerinden bir şeyler söyleyip koşar adımlarla odasına girdikten sonra, kapısını da arkadan kilitledi. Bir anda buz gibi bir hava esti içeride. - Bu işte bir bit yeniği var, dedi. Mühendise kötü bir şeyler oldu. Dikkat edin, canına kıyabilir. - Faiz veya repo da olabilir, diye araya girdi. Yüzde iki yüz sınırı aşıldı. - Dün dolar bozduracağını söylemişti, dedi. Bugün döviz aniden yükseldiği için, milyarlarca lira zarar etmiş olmalı. - Kesinlikle yanılıyorsunuz, diye lafa karıştı. Daha üç gün önce avans çekmişti. Paralı insan böyle bir şeyler yapmaz. Olsa olsa karısıyla kavga etmiştir. - Konuşmakla vakit kaybetmeyelim, diye gürledi. Her an bir tabanca sesi gelebilir içeriden... -Az kalsın ikindi namazını kaçırıyordum, diye gülümsedi. Dünya fani olduğundan, bu iş ihmale gelmez.


Bir zamanlar cimri bir adam yaşarmış. Öyle cimriymiş ki bütün mallarını altınla değiştirmiş. Bir çuval altını olunca da gidip bir ağacın dibine gömmüş. Gelgelelim aklı hep altınlarındaymış. Onları düşünmekten gözüne uyku girmez olmuş. Yemeden içmeden kesilmiş. Gece gündüz demez, aklına estiği zaman gider, toprağı kazarmış. Sonra altınlarını bir bir sayarmış. Rastlantı bu ya. Oradan geçen biri olanları uzaktan görmüş. Bakmış ki bu iş her gün tekrarlanıyor, durumu hemen anlamış. "Bu adam cimrinin biri" diye düşünmüş. Bir zaman sonra bizim cimri yine toprağı kazmış. Kazmış ama altınlar yerinde yok! Ne yapsın? Başlamış dövünmeye, çırpınmaya. Uzun zamandır cimriyi gözleyen adam dayanamamış. "Ne var? Ne oldu da böyle ağlıyorsun?" diye sormuş. - Daha ne olsun? Altınlarım yok olmuş. Hepsi çalınmış! - Altının ha varmış ha yokmuş. Harcayıp yemedikten sonra bir taş al, altın yerine onu göm. Senin için hiç fark etmez, demiş.


Bir varmış bir yokmuş. Gökte yıldız, denizde balık bolmuş. Hava temiz, güneş sıcak, dünya güzel, karınlar tokmuş. Efendim günlerden bir gün akıl almaz bir şey olmuş. Yıldız Parkı'nın koruluğunda eli yüzü kırmızı, saçları yeşil, gözleri sarı; burnu düğme, kulakları kepçe, dudakları sicim; dili reçel, yüreciği şeker bir cin yavrusu mahsur kalmış. Ama nasıl? Onu dün buraya, farkına varmadan, bir afacan getirmiş. Afacan ağaçlara gerili hamakta masal okurken uykuya dalmış. Eski masal kitabının sayfası öylece açık kalmış. Tam o sırada masaldaki Cincik merakla kitaptan dışarı uzatmış başını. Sonra dışarı fırlamış. Herhalde hep aynı masalın kahramanı olmaktan sıkılmışmış. O sırada çocuk uykudan uyanmış. Masal kitabını kapamış, çantasına atmış. Ve Cincik dışarda kalakalmış. Eee n'olacak? Afacan masal kahramanının dışarda olduğunun farkına varamadan ailesiyle çekip gitmiş. Cincik de dönememiş masalına tabi. Artık gerçek dünyada ve yalnız başınaymış. Masalda küçük çocukların ürktüğü bir kahramanken şimdi kendisi ürkmekteymiş. Ahh! Hava da kararıyormuş giderek. Sıcak hava serinlemeye, yapraklar kıpırdamaya başlamış. Kıpırdayan ve de hışırdayan yapraklardan ürkmüş Cincik. Bir sincap atlamış yere. Bir meşe palamudunu kapıp koşarak tırmanmış ağaca. Daldan dala atlayarak uzaklaşmış. Dallar sallanıp durmuşlar ardından. Sincaptan ve sallanan dallardan ürkmüş küçük cin. Sonra derenin orda bir köpek ulumuş, yakında kediler miyavlamış, uzakta puhu kuşu huuu hu! diye ötmüş, topraktaki kuru yapraklar foşurdamış. Hepsinden tek tek ürkmüş. masalsitesi.com Şekerden yüreciği erimiş sanki. Ne bilsin yaprakların kıpırdaması, sincapların koşturması, köpeklerin uluması, kedilerin miyavlaması ve gerçek dünyadaki bir sürü hareket, bir sürü ses korkulacak şeyler değildir. Masalını özlemiş. Eski masal kitabınının saman sarısı sayfalarına, mürekkep kokulu satırlarına dönmek istemiş. Ne çare! Hüzünle oturmuş toprağa gözlerinden mavi yaşlar dökülmüş. Düğme burnunu çeke çeke ağlamış. O da ne! Kendisine yaklaşan ayak sesleri işitmiş. Güçlükle kendini çalıların arasına atmış. Yaklaşan her neyse ay ışığında belli belirsiz görünüyormuş. Ama belli ki yaklaşan şey, Cincik'in iki üç katı kadarmış. Amman amman! Cincik iyice sinmiş. Koca karaltı yaklaşmış yaklaşmış, yaklaşmış. Ay ışığı karaltının yüzünü aydınlatmış. Bu şey Cincik'e benziyormuş. Gözleri onun gibi sarı, teni onun gibi kırmızı, saçları onun gibi yeşilmiş. Bu kadar olur yani. Her şeyi tıpatıp onun gibiymiş. Yalnız, ondan bayağı büyükmüş. Cincik adıyla seslenen benzerini önce yadırgamış ama sonra dayanamayıp, İyiyim. De... Ne vardı? Ne istiyorsun benden? demiş şeker yüreciği korkuyla çarparak. Küçük cin, büyük cinin ne demek istediğini anlamaya çalışmış. Cincik, Yani korkma diyince korkulmasa ne güzel tabi. Ama korkuyosun işte normal olaraktan. demiş. Sonra Cin tekrar kaybolmuş. Cincik tekrar korkmuş. Bir süre sonra Cin tekrar belirmiş. Cin böyle böyle oynamış Cincik'le. Gel zaman git zaman Cincik gerçek dünyaya alışmaya başlamış. Ve aslında, biraz sonra ne olacağını bilmediği ve aklına nedense hep kötü şeyler getirdiği için korktuğunu anlamış. Cin, Cincik ile korulukta, dere yatağında, köşklerde, sarayda ve hatta Boğaziçi'nin sırtlarında Püffff! Poffff! oyunu oynamış sürekli. Bu oyunla Cincik korkusunu yenmiş ve büyümüş. Aradan yüzlerce ve yüzlerce yıl geçmiş. İki Cin aynı boya gelmişler. İkiz gibi birbirlerine benzemişler. Hatta Cincik, Cin'e gözünden kaçan şeyleri anlatmış. Öğretmeninin öğretmeni olmuş sanki biraz. Yıldız Parkı'nda gene öyle dolaşıyorlarmış Bir de ne görsünler. Bir afacan elinde eski bir masal kitabı, hamağa uzanmış masal okuyor. Bu masal meğersem iki cinin içinden çıktığı masal değilmiymiş. İkisi de heyecanla hamağın başına gitmişler. Masala bakmışlar. Gözleri satırları izlemiş. Heyecanlanmışlar. İkisinin de şeker yüreğinden masala dönmek geçmiş. Sicim dudakları iyice incelmiş. Ama ister cin ol ister insan her varlık alıştığı, korkusuz yaşadığı yeri sever. Değil mi? Hele de sağlam bir dostun varsa. Hayat iyice güzelleşir. Bu yüzden, evet, masala dönmemişler. Ve gerçek dünyada yaşamaya karar vermişler. Gerçek dünyada korkusuz ve mutlu yaşamaya devam etmişler. Gökten üç elma düşmüş. Biri masal okurken uyuklayan afacanın, biri Cinlerin, biri de bu masalı şeker gibi bir yürekle anlayanın başına.


Yol uzun, sipariş dağıtımı çoktu. Rüstem bisikletine bindi, yeniden yola çıktı. Ressam Ali Amca onu bekliyordu. Evinin her bir yanı Ali Amca'nın yaptığı renk renk resimlerle doluydu. Ali Amca, Rüstem'e son yaptığı tabloyu gösterdi. Çalışma odasının duvarını süsleyen resim, öten bir kuşun resmiydi. Ressam Ali Amcadan sonra tıngır mıngır giden bisikletiyle Rüstem Ayfer Hanım'ın evi önünde durdu. Ayfer Hanım iki sepet dolusu sipariş vermişti. Sepetin biri çocukları için istediği süt şişeleriyle doluydu. Herkesin istediğini yerine ulaştırdıktan sonra Rüstem geri dönerken yolda misafirliğe giden arkadaşı Cemil ile karşılaştı. O gün arkadaşları Murat'ın doğum günüydü. Onu kutlayacaklar, pasta yiyeceklerdi. Murat dokuz yaşına basıyordu. Pastayı yedikten sonra Murat kendisine getirilen hediye paketlerini açtı. Arkadaşlarının getirdiği hediyeleri görünce çok sevindi. Rüstem, Murat'ın doğum gününden habersizdi, o yüzden hediye getirmemişti. Buna karşılık bütün misafirleri bisikletine bindirdi, kırlara gezmeye götürdü. Bu kısa gezinti hepsini sevindirmişti. Rüstem götürdüğü gibi yine hepsini geri getirdi. Sonra vedalaştı, Murat'a nice mutlu yıllar diledi, işine döndü.


Bir varmış, bir yokmuş, Allah'ın kulu mısır tanesinden çokmuş. Yeşil olmalı, al olmalı, masallar masal olmalı. Her masalda bir ibret var, gerçeğe misal olmalı. Masaldır bunun adı, dinlemekle çıkar tadı. Ben diyeyim uzakta, siz deyin yakında, Gülşen ve Nurşen adında iki kız kardeş yaşarmış. Bu kişiler kardeşmiş ama patlıcan ile soğan kadar bile birbirlerine benzemezlermiş. Gülşen çok güzel, Nurşen de çok çirkinmiş. İkisini yan yana görenler kardeş olduğuna inanmazlar, Gülşen'e bakıp; Ne kadar güzel bir kız! der ve övgüler yağdırırken, Nurşen'e bakıp;Bu da kardeşi mi? Hiç ablasına benzemiyor, pek çirkin. Derlermiş. Nurşen bu duruma çok üzülüyormuş. Güzel olmayı elbet o da çok istermiş, fakat elinden bir şey gelmezmiş. Gülşen, güzel olduğu için çok kibirlenirmiş. Kardeşine kızdığı zamanlarda çirkinliği ile alay edermiş hep. Yine böyle bir gün zavallı kardeşiyle alay etmiş. Nurşen ağlayarak evden çıkmış, ormana doğru koşmaya başlamış. Ormanda da uzun süre koşmuş. Yorgunluktan bitkin bir hale düştükten sonra durup etrafına bakmış. Hiç görmediği bir yermiş burası. Evlerine dönmeyi istemiş ama yolu bulamamış. Ormanda kaybolduğunu anlayınca korkarak geceyi geçireceği bir yer aramaya başlamış. - Affedersiniz, ormanda yolumu kaybettim, geceyi burada geçirebilirliyim? Diye sormuş. - Hayır, diyerek kapıyı yüzüne kapatmış güzel kız. Nurşen çaresizlikle ne yapacağını düşünürken kapı tekrar açılmış. - Eğer elinden iş gelirse, temizlik ve yemek yaparsan kalabilirsin, demiş. Kız, Nurşen'in dinlenmesine fırsat vermeden önüne kova ile süpürge koymuş. Nurşen pislikten berbat olan kulübeyi pırıl pırıl temizlemiş. Sonrada bir güzel yemek yapmış. kız bütün bir gecede asık bir yüzle Yalnızlıktan sıkıldım, Deyip durmuş. - Af edersiniz, ormanda yolumu kaybettim, geceyi burada geçirebilirliyim? Diye sormuş. Tabi çok memnun olurum demiş kız; Onu içeriye almış. İçeride bir aslan, bir kaplan, bir ayı ve bir yılan varmış. Dostlarım dediği hayvanlarla Nurşen'i tanıştırmış. Çirkin kız Nurşen'in önüne çeşit çeşit yiyecekler koymuş. İyiliksever kızın adı Zülfiye'ymiş. Nurşen, Zulfiye'ye ormandaki güzel kızdan söz etmiş. O benim kız kardeşim, demiş Zülfiye. - Geçekten çok üzüldüm bu olanlara demiş. Hayır, üzülme diye yanıtlamış kız. Ben ormanda çok mutluyum. Benim burada hayvan arkadaşlarım var ve onları çok seviyorum, deyip gülümsemiş sonra. Nurşen gece rahat bir uyku uyumuş. Sabah uyandığında kulübeye başka hayvanlarda gelmiş. Zulfiye, sevgi ve şefkatle yaralı bir tavşanın ayağını sarıyormuş. Nurşen, Zülfiye'ye baktığında onun çok güzel olduğunu düşünmüş bir an. Oysa ilk gördüğünde onu çirkin bulduğunu hatırlayınca şaşırmış. Birden kuşlar gibi hafiflemiş. Nurşen; Güzelliğin sırrını buldum. Diye koşarak Zülfiye'nin boynuna sarılmış ve ona teşekkür etmiş. Birkaç gün daha kulübede kaldıktan sonra Zülfiye'nin arkadaşı güvercinin yardımıyla evine dönmüş. Nurşen çok mutluymuş. O günden sonra Nurşen kimsenin ona çirkin demesine aldırış etmemiş. Onu tanıyanlar onu daha çok sevmeye başlamışlar. Gülşen de kardeşiyle alay ettiğinde, kardeşini artık neden kendisine kızmadığını hep merak etmiş.


Anne Ördek sabırla yumurtalarının kırılmasını bekliyordu. Vakit tamamlanınca ördek yavruları yumurtalarından çıkmaya başladılar. Fakat en son ve en büyük yumurta bir türlü kırılmıyordu. Sonunda yumurtanın beyaz kabuğu çatladı. Diğerlerinden daha gri ve farklı olan ördek yavrusunun küçük kafası göründü. Anne ördek yeni doğan yavruya bakarak ; "Umarım değişir.." dedi şefkatle. Zaman ilerliyordu ama ördek yavrusunun rengi hala griydi. Kümesin bütün hayvanları onunla alay ediyorlar, ona "çirkin ördek yavrusu" diye sesleniyorlardı. Zavallı yavru o kadar mutsuzdu ki sonunda uzaklara gitmeye karar verdi. Gün boyunca yürüdü gece olunca ise çok yorulmuştu. Mola verdi. Bir yanda açlık, bir yanda korku...Ama yapabileceği hiç bir şey olmadığından derin bir uykuya dalmakta gecikmedi. Ertesi sabah su sesleriyle gözlerini açtı. Geceyi yaban ördeklerinin çılgınca eğlendiği küçük bir göl kıyısında geçirdiğini anladı. Bu gürültücü arkadaşlarına kendini tanıtmaya hazırlanıyordu. Birden bir tüfek sesi ile irkildi. hiç zaman kaybetmeden oradan uzaklaştı. Çok geçmemişti ki küçük ördek kendini bir çiftlikte buldu. Çiftliğin sahibi yaşlı kadın onu doyurdu. Ateşin yanında uyumasına izin verdi. Fakat yavru ördek bir göl bulabilme umuduyla oradan da uzaklaştı. Günlerce bir göl bulabilmek için rasgele yoluna devam etti. Sonunda bir göl kıyısına ulaştı. Bu arada yalnız başına yaşamayı öğreniyordu. Bu göl kıyısında yavru ördek gün geçtikçe büyüyordu. Kendisi farkında olmadan görüntüsü değişiyordu. Geçen kuğuları gördükçe onların asil duruşları ve güzel görünüşlerinden dolayı iç çekiyordu. İlkbaharda bir kuğu sürüsü gölün kıyısına yuva yapmaya geldi. Çirkin ördek yavrusuyla tanışmak için yaklaştılar. Fakat kendisini bu zarif kuşlarla arkadaşlık etmek için çok çirkin ve kaba buluyordu.Birden bire suda aksini gördü. O da ne!... Kendisini güzel bir kuğuya dönüşmüş olduğunu fark etti. Kuğu sürüsüne katıldı ve ömür boyu mutlu oldu.


Uzak diyarlarda, büyük bir şatoda çirkin bir prenses yaşarmış. O kadar çirkinmiş ki görenler ondan korkarmış. Bu durumuna oldukça üzülen çirkin prenses aynalara bakamaz olmuş. Şatoda bütün aynaları kaldırtmış. Hiç bir yerde kendi çirkinliğini gösterecek ayna, vazo bırakmamış. Her gün bu durumuna oldukça üzülen prenses saatlerce ağlarmış. Yıllar önce içtiği o güzel deredeki sudan dolayı bu çirkin hale gelmişti. Güzel olmak için çok çareler aramış ama bulamamıştı. Bu yüzden genç yaşta çirkin olmuş ve kimse onunla evlenmek istemiyor, hatta kaçıyormuş. senin çirkinliğine aldırmayan sadece güzel huyun için sevecek birini bulursun diyerek çirkin prensese veda etmiş. Bu konuşmalardan sonra çirkin prenses az da olsa üzülmeyi bırakmış ve şatodan çıkarak ormanda biraz dolaşmak istemişti. Bülbülün söyledik gerçekten doğruydu. Çirkin olması huyunun kötü olmasından daha iyiydi. Uzun uzun dolaştıktan sonra karşısına bir genç çıktı. Bu genç çok yakışıklı ve uzun boyluydu. Atıyla giderken çirkin prensesi fark etmedi ve ona çarptı. Yere düşen çirkin prensesi hemen kaldırmak için atından inen genç prensesten özür diledi. Prenses şaşkın şaşkın gence bakarken kendisiyle konuşmasına şaşırdı. Genç yakışıklı ona kim olduğunu sordu. Onu evine götürmeyi teklif eden genç, çirkin prensesle bol bol konuştu. Ondan çok hoşlanan genç yakışıklı her gün çirkin prensesi görmeye geliyordu. Bir gün çirkin prensesle evlenmek istediğini söyledi. Çünkü onun çirkinliğinden çok onun iyi bir kişi olmasını seviyordu. Bundan oldukça mutlu olan çirkin prenses genç yakışıklı ile evlenmeyi kabul etti. Artık çirkin olmasına üzülmeyen prenses düğün gününü sabırsızlıkla bekliyordu. Düğün sabahı uyandığında yardımcısı odaya geldi ve gözlerine inanamadı. Çirkin prenses adeta güzeller güzeli bir prenses olmuş ve büyü bozulmuştu. Çünkü artık prenses çirkin olmasına üzülmeyip kendini öyle kabul etmesi büyünün bozulmasına neden olmuştu. Böylece genç yakışıklı ile evlenip uzun yıllar mutlu mesut yaşadılar.


Bir zamanlar, üç oğlu olan bir değirmenci varmış. Değirmenci ölünce büyük oğluna değirmen, ortanca oğluna eşek, küçük oğluna da kedi miras kalmış. Küçük oğlu bu duruma çok üzülmüş. Şaşkınlıktan ağzı bir karış açık kalan çocuk, kedinin istediklerini yapmış. Kedi çizmeleri giyince ayna karşısına geçmiş ve kendini pek beğenmiş. Sonra kilerden taze bir marulla güzel bir havuç seçip ormanın yolunu tutmuş. Ormanda çuvalın ağzını açmış, marulla havucu çuvalın içine yerleştirip bir ağacın arkasına saklanmış. Çok geçmeden taze sebzelerin kokusunu alan küçük bir tavşan çuvalın yanına gelmiş, zıplayıp içine atlamış. Kedi saklandığı yerden çıkıp çuvalın ağzını sıkı sıkı bağlamış. Ancak Çizmeli Kedi tavşanı efendisine götürmek yerine doğruca saraya gidip Kral'la görüşmek istediğini söylemiş. Kral'ın huzuruna çıktığında yere eğilerek, Yüce Efendimiz, size Efendim Marki'den bir hediye getirdim, demiş. Bu hediye Kral'ın çok hoşuna gitmiş. Üç ay boyunca Çizmeli Kedi saraya o kadar çok hediye götürmüş ki, Kral artık onun yolunu gözler olmuş. Derken Çizmeli Kedi'nin dört gözle beklediği gün nihayet gelmiş çatmış. Bana sakın neden diye sormayın ve bu sabah ırmağa gidip yıkanın, demiş sahibine. Çizmeli Kedi, o sabah Kral'ın Prenses'le, yani kızıyla birlikte ırmağın kenarından geçeceğini biliyormuş. O sabah, Kral'ın faytonu ırmağın yakınından geçerken Çizmeli Kedi telaşla yanlarına yaklaşmış. Yardım edin! Yardım edin! diye bağırmış. Efendim Marki boğuluyor! Kral hemen bir alay askerini ırmağa yollamış. Fakat Çizmeli Kedi bununla da kalmamış. Kral'a, efendisi ırmakta yüzerken hırsızların onun elbiselerini çaldıklarını söylemiş. Kral, hiç gecikmeden Marki'ye bir takım elbise yollamış. Tahmin edeceğiniz gibi Çizmeli Kedi'nin sahibi, kendisine Marki denmesine çok şaşırmış, ama akıllılık edip hiç sesini çıkarmamış. giyinmiş olan Marki'ye bir bakışta aşık olmuş. Sonra Çizmeli Kedi bir süre daha koşmuş ve büyük bir tarlada buğday biçen adamlara rastlamış. Aynı şeyi onlara da söylemiş. Sonra tekrar koşmuş ve her rastgeldiği insana aynı şeyleri tekrarlamış. Derken Dev'in şatosuna varmış. Öyle diyorlarsa, öyledir, demiş Dev alçakgönüllülükle. İmkansız mı? diye gülmüş Dev. Benim yapamadığım şey yoktur! Dev bir anda fareye dönüşmüş, Çizmeli Kedi de onu hemen yutmuş.


Vaktiyle, uzak diyarların birinde, buz gibi soğuk pınarların aktığı, yemyeşil çayırlarında binbir çeşit çiçeklerin açtığı bir köy varmış. Bahar geldiği zaman rengarenk kelebekler uçup binbir renkli çiçeklere konarmış. Hele bir de koskocaman ağaçlar varmış ki, boyları neredeyse göğe değecekmiş. Soğuk pınarların aktığı bu uzak diyarda bir de Hasan adında küçük bir çoban varmış. Çoban Hasan, baba mesleği olan çobanlığı pek bir severmiş. Nasıl sevmesin ki, bir sürü koyunları, kuzuları ve de keçileri varmış. Çoban Hasan koyun sürüsünü önüne katar yemyeşil bozkırlara otarmaya götürürmüş. Derken günlerden yine güneşli bir bahar günüymüş. Çoban Hasan, koyunlarından kıvırcık olanının yavrulayacağını öğrenmiş. O kadar mutlu olmuş, o kadar mutlu olmuş ki sevinçten koskocaman çayırlarda bir o yana bir bu yana koşup duruyormuş. Günler günleri aylar ayları kovalamış ve Çoban Hasanın kıvırcık koyunu sonunda yavrulamış. Mini minnacık küçücük bir kuzu dünyaya gelmiş, görenleri kendine hayran ediyormuş. Bir de annesinden iştahla süt içmesi yok muu, seyretmeye doyum olmuyormuş. Çoban Hasan kuzusuna çok iyi bakıyormuş fakat diğer büyük koyunların keçilerin de çayırlarda otlaması gerekliymiş. Kararını vermiş, küçük kuzusunu da bozkırlarda otarmaya götürecekmiş. Bir sürü koyunlar keçiler çayırlardan geçip bozkırlara doğru yol almaya başlamışlar. Hasan koyun sürüsünün arkasından geliyormuş. Çoban köpeği Çomar da sürüye kurtlar saldırmasın diye önden gidiyormuş. - Gelemem çünkü bu gün kasabaya inmem gerekiyor. Öylesine dolaşıyordum, birazdan minibüs gelecek yetişmeliyim. - Aman Yarabbi bu ne kadar şirin bir kuzu. Bak Hasan, bilirsin buralarda kurtlar çakallar çok olur, sakın kuzuyu kurda kaptırmayasın. - Bir şey olmaz sen merak etme benim kuzum arslan gibidir. - Peki öyleyse, ben gidiyorum, haydi hoşça kal. Hoş sahiden de kurt değil, lafın gelişi işte korku gibi bir şey. Çoban Hasanı bir düşüncedir almış! - Hay Allah, ne yapsam acaba minik kuzumu gerçekten de kurtlar kapar mı? Ne yaparım ben sonra En iyisi kuzuyu kucağımda taşıyayım, hem sürünün de gerisinde kalmaz, demiş ve gerçekten de kuzusunu kucakladığı gibi bozkırın tepesine çıkarmış. Artık o günden sonra her bozkıra gidişinde kuzuyu kucağında taşımış. Nihayet kuzucuk büyümüş ve annesi gibi kıvırcık başlı bir koyun olup sürüye katılmış. Çoban Hasan da kuzuyu taşımaktan kurtulmuş.


"Sen yapamazsın, okuman gerek" diye ısrar etmelerine rağmen, annesinin de rızasını alarak çobanlığa başlamış. Meğer Keloğlan'ın amacı babasını öldüren eşkıyaları köylülere yakalatmakmış. Sabah erkenden köyün koyunlarını alıp düşmüş yollara. Bir dağın eteklerine gelmiş. Dağın kenarından da dere geçiyormuş. Koyunlar başlamış dereden su içmeye. Keloğlan çok yorgunmuş, kendi kendine: "Şu ağacın gölgesinde biraz dinleneyim" demiş. Ağacın altına uzanmasıyla yorgunluktan uyuması bir olmuş. Bu arada koyunlar da susuzluklarını giderdikten sonra başlamışlar otlanmaya. Karınlarını doyurduktan sonra etrafa yayılmışlar. Aradan uzunca bir zaman geçmiş. Derken akşam olmuş. Köylüler koyunların gelmediğini görünce telaşlanmışlar. "Canından olmak istemiyorsan çabuk gel!" demişler. Keloğlan, eşkıyaları kandırdığına sevinerek köyün yolunu tutmuş. Amacı, köylüleri getirip eşkıyaları yakalatmakmış. Bir süre yol aldıktan sonra kendisini aramaya çıkan köylülerle karşılaşmış. Heyecanla olanları anlatmış. Köylüler hemen Keloğlan'la birlikte sürünün olduğu yere gitmişler. Gizlice eşkıyalara yaklaşmışlar ve birden üzerlerine atılarak eşkıyaları kıskıvrak yakalamışlar. Keloğlan babasının katillerini yakalatmanın sevinciyle köylülere: "Babamın katillerini yakalattım, ben artık çobanlık yapmayacağım, okuluma devam edeceğim." demiş. Sonra da mutlu bir halde evinin yolunu tutmuş.


"Hanımım, çok yakında güçlü kuvvetli bir oğlun olacak ama bu oğlan onunla aynı gün doğan bir çoban kızıyla evlenecek," demiş. Bunu duyan kadın çok sevinmiş hemen kocasına büyücüden duyduklarını anlatmış. Ama Bey karısı gibi sevinmek yerine bu duruma çok kızmış. "Koskoca bir bey oğlu gidip fakir bir çoban kızı ile evlenemez!" diye bağırmış. Aradan günler, aylar geçmiş. Beyin karısı bir oğlan doğurmuş. Bey, oğlunun doğduğu gün çevredeki çobanların evine bir adam yollamış. Kimin kızı olduğunu öğrenecek ve o kızı öldürecekmiş. Böylelikle oğluna zengin başka bir kız bulacakmış. Sonunda bir çobanın da o gün kızının olduğunu öğrenmiş. Hemen o çobanın evine gitmiş. Kapıyı çalmış. verip bu gece beni burada yatırıverir misin? demiş. Çoban da çok iyiymiş. Bir göz odam var. Benimle beraber karımla dün doğan kızım beraber yatıyoruz. Sen de bir köşede yatarsın. demiş. Gece olunca Bey küçük kızın yanına bir yılan bırakmış. Bu yılanda gidip kızı ısırmış. Bey kızın öldüğünü düşünüp hemen evden kaçmış. "Yeter ki evlen, kimle evlenirsen evlen," diye söylenip duruyormuş. Beyin oğlu bir gün dere kenarına balık tutmaya gitmiş. Orada bir kız görmüş. Kızı çok beğenmiş. Kız da onu beğenmiş. Oğlan hemen babasına söylemiş. Bey de oğlu evlensin diye hemen kızı istemiş. Düğün gecesi gelince gelin kız başında duvak at üstünde bey oğlunun evine gelmiş. Bey oğlu ve kızı evlendirmişler. Düğün bitince gelin kız başındaki duvağı kaldırmış. Bir ne görsünler gelinin boynunda bir yılan ısırığı izi! Bey görür görmez bu kızın öldürmeye çalıştığı çoban kızı olduğunu anlamış. Meğerse o gün Bey kaçıp gidince kızın anası babası sese uyanmış. Çoban hemen kızına yılanın panzehrini sürmüş. Küçük kız da iyileşivermiş. Bey, yaptıklarından çok pişman olmuş. Kızın ailesinden özür dilemiş ve bir daha kimseye kötülük etmeyeceğine söz vermiş. Beyin oğlu ve çoban kızı da mutlu mesut yaşamışlar.


"Hadi bakalım evladım, derdi. Bu ihtiyarın elmasını ver artık". Ve bir elma düşerdi, en güzelinden, en olgunundan. Yaşlı adam sedef kakmalı çakısını çıkartarak onu dilimlere ayırır ve küçük bir tas yoğurtla birlikte ekmeğine katık ettikten sonra, babasından kalan Kur'an'ını okumaya koyulurdu. nazlanmadan, yıllar boyu hiçbir gün aksamadan. Köylüler, uzaktan uzağa gözledikleri bu hadiseyi birbirlerine anlatıp yaşlı çobanın veli bir zat olduğunu söylerlerdi. Yaşlı adam, ağacın altında dinlenip namazını kıldığı bir gün, yine elmasını istedi. Ancak dallar dolu olmasına rağmen nedense birşey düşmemişti. Sonra bir daha, bir daha tekrarladı isteğini. Beklediği şey bir türlü gelmiyordu. Gözyaşları, yeni doğmuş kuzuların tüylerini andıran beyaz sakalını ıslatırken, ağacın altından uzaklaşıp koyunların arasına attı kendini. Yavrusu, meyve verdiği günden bu yana ilk defa reddediyordu onu. İhtiyar çobanın beli her zamankinden fazla bükülmüş, güçsüz bacakları da vücudunu taşıyamaz olmuştu. Hayvanlarını usulca toplayıp köye doğru yöneldiğinde, aşağıdaki caminin her zamankinde daha nurlu minarelerinden yankılanan ezan sesiyle irkildi birden. Yeniden doğmuştu sanki çoban. Birşey hatırlamıştı.


2-3 yaşları arasındaki çocuklara ne tür hikayeler okunabileceği, ne tür masallar anlatalabileceği hangisinin zararlı sayılacağı konusunda, anneler genellikle kararsız kalmaktadır. Masal, hiç bir zaman korkunç olmamalı, ama tehlikeli durumları sergilemeli ve iyi bir sonla noktalanmalıdır. 2-3 yaşları arasındaki çocuklar için yazılan bütün çocuk kitaplarının ya da masalların hoşa gidecek şeyler olduğunu söylemek olanaksızdır. Örneğin, bazılarında, Grimm Kardeşler'in Küçük Kaz Çobanı adlı hikayesinde olduğu gibi, bugünkü ortama hiç uymayan kişiler ve olaylar konu edilmiştir. Bu yüzden, bu gibi hikayeleri okurken, sözü geçen kahramanların aslında var olmadığı, olayların gerçekdışılığı konusunda çocuğun uyarılması gerekir. Ayrıca, çocuğunuz eğer haftalar boyunca hep aynı hikayeyi dinlemek isterse, bunu anlayışla karşılayıp, gönlünü edin. Bu tekrarlamalardan çocuk belirli bir güven duygusu kazanır. Eğer içinde kuvvetli bir güven gereksinmesi varsa, uygulamak istediğiniz her tür değişikliğe karşı, kendisini savunmak isteyecektir, bu arzusuna karşı gelmeyin.


Vaktiyle bir mahallede zengin bir adam varmış. Bu adamın iki tane oğlu varmış. Fakat bu adamın çocukları çok şımarık ve başıboşmuş. - Komşu, şu oğullarına biraz din dersleri verdirsen senin için çok iyi ve hayırlı olur. Dini terbiye öğrenen çocuklar güzel ahlaklı olurlar. Sonra bana dua edersin. Bak ben yaşlı, görmüş geçirmiş, tecrübeli bir adamım. Siz daha gençsiniz, ne de olsa tecrübeniz azdır. Çocuklarına bir din dersi hocası tut, onlara edep, terbiye, din, ahlak, fazilet dersleri versin. Sonra çok rahat edeceksin ve bana dualar edip hatırlayacaksın., der. - Ben çocuklarıma çok servet bırakıyorum. Bırakacağım miras onlara yeter. Din derslerine ahlak derslerine ihtiyaçları yoktur, diyerek ihtiyarı azarlamış. - Baba! Su karşında duruyor, bardak orada, sürahi orada, alıp iç, der. Baba, sen bu çocuğun huyunun, ahlakının böyle olduğunu biliyorsun, bir de kalkıp ondan su istiyorsun! Sürahi yanında durup durur, uzanıver de koyup kendin iç, biraz da bana ver der.


Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde, kalbur saman içinde diye başlayan o masalların ardı arkası kesilmesin ister, hep yenilerinin anlatılmasını beklerdik. Bizler o yaşlarda hikayeleri, masalları ne kadar çok seviyorsak, çocuklarımızın ve hatta bebeklerimizin de öyle hoşlanacağını unutmayın. Bunu dikkate alarak onlara bol bol masal anlatın. Ancak anlatacağınız masalın, çocuğun yaşına uygun olmasına dikkat edin. Bebek ve çocuğun kelime hazinesini güçlendirecek, hayal gücünü genişletecek, dinleme becerisini ve okumaya ilgisini yoğunlaştıracak olan masallar, onların normalde çok kısa süren dikkatlerini toplama becerilerini de arttıracaktır. Bebekleri ve çocukları hem eğlendirip ve hem de öğretici olan masallar, anne-babalar ile yavruları arasında iletişim kurma, ailelerin çocuklarını masallar yoluyla eğitmesi bakımından da çok yararlı. Masallar sayesinde çocuklarımız iyilerin her zaman kazanacağını, kötülerin daima yaptıklarının karşılığında ceza çekeceklerini, çok çalışmanın daima başarıyla sonuçlanacağını öğrenecekler, bunlara inanacaklar ve yaşamlarını buna göre yönlendirecek. Çocuğunuz okul çağında ve sonrasında çok okuyan, araştıran, kitap seven birey olsun istiyorsanız, bunun temellerini henüz bebeklik döneminde ona kitap okuyarak siz atmalısınız. Peki bebekler için kitap seçimi nasıl olmalı. Bebekler etraflarını çok dikkatli izleyen, her şeyi merak eden, renkli, hareket eden, ses çıkaran ve parlak olan şeylere ilgi duyan, hayatın henüz başındaki canlılardır. Bugün piyasada bulunan bebek kitaplarının çoğu da bebeklerin ilgisini çekecek bütün bu özelliklere sahip. masalsitesi.com Siz de bebeğinizi mutlu etmek ve onu rahatlatmak istiyorsanız, kucağınıza alın ve narin bir ses tonu ile ona masal okumaya başlayın. Satır aralarında onun ilgisini toplamak için sorular sorabilirsiniz; Kırmızı başlıklı kız nereye gitmiş gibi... Bebeğiniz 1, 2 ve 3 yaşında ise bu dönemdeki çocukların dokunup dinleyerek öğrendiklerini unutmayın. Konuşmalarının düzgün olması için de ona bolca kitap okuyun. Genellikle hayvanlarla, çocuk ve yiyeceklerle, araçlarla ilgili kitaplar daima ilgilerini çeker. Okuduğunuz kitabın içinde onun bildiği nesneler olmalıdır. Renkli çizilmiş karakterler, sevimli kahramanlar ve kısa cümlelerle anlatılmış masallar 1-3 yaş dönemi çocukların ilgisini çeker. Çocuğunuz 3, 4, 5 ve 6 yaşında ise ona kısa hikayelerin yanı sıra masal ve tekerlemeler okuyabilirsiniz. Bu dönemdeki çocukların tekrarlara bayıldıklarını unutmayın. Hoşlarına giden bir masalı defalarca anlatmanızı isteyebilir. Bıkmadan usanmadan bu taleplerini karşılayın. Zira tekrarın onların öğrenmesine katkısı çok büyük. 3-6 yaş dönemindeki çocuklara içinde rakamların, çocuklar ve hayvanların olduğu kitaplar okuyun. Ayrıca okul, aile ve arkadaş masallarını çok sevdiklerini unutmayın. Okuma sırasında kahramanlarla ilgili sıkça soracakları sorulara sıkılmadan yanıt verin. Bu yaş grubunda da seçeceğiniz kitaplar yine az yazılı, çok çizimli olmalıdır. Çocuğunuz okul dönemindeyse yani 7, 8, 9 yaşında ise yine ilgisi çocuk kahramanları anlatan masallara yönelik olacaktır. Doğa ile alakalı masalları, fıkraların, bulmacaların, bilmecelerin bulunduğu kitaplara bayılırlar. Artık biraz daha büyüdükleri için okul öncesinde olduğu gibi bol resimli kitaplar yerine, daha az resimli, çok yazılı kitaplar onlar için daha uygun olacaktır. 10 yaşından itibaren somut düşünceden soyut düşünmeye doğru ilerleyen ve bu yönde becerileri artmaya başlayan çocuklar mizah ve maceralı kitapları da çok severler. Çocuğunuza kitap okumaya karar verdiğiniz andan itibaren bunu bir plan dahilinde yapın. Öncelikle onun istediği kitabı alın ve her akşam belli bir saati kitap okumaya ayırın.


Bu yaşlılıkta onca yolu yürümek bir hayli zordu ama yine de çocuklara beni sokağın başında bırakmaları için ısrar etmiştim. Yine eskisi gibi bu yollarda koşmak ve o çocukluk yıllarında ki gibi canımın istediğini yapmak isterdim. Ama gelin görün ki ne ben o küçük haylaz çocuktum ne de tüm o haylazlıkları yapacak haldeydim. Üstelik onca yıl sonra yeniden buraya geliyordum ve tüm o yaşanılan geçmiş günleri yeniden bir başına yaşamak istiyordum. Onca ısrardan sonra çocuklara adresi bulmalarını istemiştim malum bu yaşta adresi hatırlamakta zorlanıyorum. O malum günden sonra kalıp burada yaşamak öylesine zor gelmişti ki bana, hafızam adeta oraya ait olan her şeyi silivermişti. Çocuklar arabaya binip uzaklaştıktan sonra durup bir müddet arkalarından baktım. Sonra da hafızamın bana el verdiği kadarı ile sokak boyunca ilerledim. Hemen ileride dar bir yol vardı, yolun kenarında ise uzun taş duvarlardan oluşan bahçeli evler vardı. Hafızamı biraz yokladım ama bizim sokak burası değildi belki de hatırlamak istediğim tek yer bizim sokaktı. Bir süre daha bu evlerin arasından yürüdükten sonra nihayet bizim sokağın başına gelmiştim ama her şey bana o kadar yabancıydı ki sanki burası daha önce yaşadığım o mahalle değil gibiydi. Ben çocukken hemen sokağın başında küçük bir bakkal vardı, şu an yerini büyük bir mağaza almıştı. Bu değişim beni üzmüştü yanından geçip yoluma devam ettim. Ben ilerledikçe karşıma yüksek apartmanlar çıkmaya başladı. Eskiden buralarda hep müstakil evler olurdu bir değişim daha. Tamam, olsun. deyip yoluma devam ettim. Biraz sonra çocukluğumu geçirdiğim evin sokağına varacaktım. Bir an için durdum. Gerçekten o eve gitmek, orayı görmek istiyor muydum? Bunu bilmiyordum ama yine de yoluma devam ettim. İlerledikçe kalbim yerinden çıkacakmışçasına atmaya başladı. Küçük bir çocuk gibi heyecanlanmıştım. Bu yaşta fazla heyecan yapmak iyi olmasa gerek. Ağır adımlar ile sokakta ilerliyordum. Adımlarımı biraz daha hızlandırdığımda nefes nefese kaldığımı hissediyordum. Durup köşede ki kaldırım taşlarının üzerine oturdum. Artık küçük bir çocuğun çevikliğine sahip değildim neyime güvenipte bu kadar hızlı olmaya çalışıyordum sanki. Birkaç dakikalık dinlenmenin arkasından ayağa kalkıp kaldığım yerden yoluma devam ettim. İşte karşı da bizim evin olduğu alan vardı ama bizim evden geriye en ufak bir iz bile kalmamıştı. Her yer olduğu gibi burası da büyük binalar ile kaplanmıştı. O an istemsizce gözümden birkaç damla yaş süzüldü. Sanki çocukluğum yok olup gitmiş gibi hissettim. O evi görmeye hazır değildim ama bu manzarayı görmeyi de beklemiyordum en azından küçük bir parça dahi olsa bana yeterdi. Şimdi o günlerden geriye sadece anılarımda yarım yamalak canlandırdığım hatıralar kalmıştı. Evden geriye bir şey kalmamıştı belki ama bir umut o sokağın sonunda ki meyve ağaçlı bahçe duruyordu diye yönümü oraya çevirdim. Gözümden akan son birkaç damla yaşı da sildikten sonra yürümeye devam ettim. Bugün benim için epey zor geçecek gibi görünüyordu. Sokağın sonuna geldiğimde bir hayal kırıklığı ile daha karşılaşmıştım. Meyve bahçesinin yerinde de yel esiyordu. Küçükken gelip bu bahçeden gizlice meyveler aşırırdım sonra da bahçenin sahibi yaşlı adam gelip de beni yakalamasın diye kaç kez bir yerlerimi yaralamıştım. Çocukluk işte. Yeniden yoluma devam ederken gözlerimde bana eşlik ediyordu. Onca zaman sonra buraya gelip de buraları böyle görmek beni hüsrana uğratmıştı. Şimdi de Hasan' ların evin olduğu sokağa doğru ilerledim. O gün benim hayatımın dönüm noktasıydı adeta. Hasan ve Fikret biz iki dost, belki de çocukluğumun tek arkadaşı tek dostum. Sokağa geldiğimde o büyük heybetli ceviz ağacını görmeyi hayal ediyordum. Durup altında biraz oturmak ve o eski günleri yad etmek istiyordum. Zaten Hasan' ların evi de hemen parkın az ötesinde kalıyordu. Yeniden bir heyecanla sokağa vardığımda yine bir hayal kırıklığı tüm bedenimi sarmıştı. Orta da ne park vardı ne de Hasan' ların evi, geriye sadece birkaç bina ve dükkanlar kalmıştı. Yine içimde bir hüzünle yoluma devam ettim. Onca yıl sonra cesaretimi toparlayıp gelmeye karar verdikten sonra gördüğüm manzaranın bu olması beni üzmüştü ama buna şaşırmış olmak hataydı belki de sanki ben aynı mı kalmıştım ki değişen her şeye karşın sitem ediyordum. Pes edip sokağı döndüğümde şaşırtıcı şekilde karşı da bir park gördüm. Bizim eski park kadar olmasa da buralarda bir park görmek ufak da olsa beni mutlu etmişti. Parkta bizim ki gibi heybetli ceviz ağacı yoktu ama bu da bana yeterdi. Gidip parkın en köşe noktasında duran iki akasya ağacının arasında ki ahşap, rengi biraz solmuş olan bir banka oturdum. Dönüp kolumda ki saate baktığımda geldiğimden bu yana yaklaşık iki saat geçtiğini fark ettim. Ne de çabuk geçmişti. Sonra durup parkı izlemeye koyuldum. Ortada ki oyun alanında birkaç çocuk oyun oynuyordu. Az ileride de birkaç anne oturmuş bir yandan sohbet ediyor, diğer yandan da çocuklarını kontrol ediyorlardı. Diğer tarafta da gençler oturmuş ellerinde ki telefonlara bakıyorlardı. Tebessüm edip etrafı izlemeye devam ederken gözüme bir çocuk ilişti bağırarak kaçıyordu. Sebebini anlamak için baktığımda arkasından yavru bir köpeğin peşinden koştuğunu gördüm. Bu manzara karşısında istemsiz kendi çocukluğuma gittim. Sokağın sonuna dek koşmuş, nihayet meyve ağaçlarıyla dolu bahçeye ulaşmıştım. Bahçenin sahibi yaşlı amca idi. Çocukların bahçesine girmesinden hiç hoşlanmazdı. Sanırım bu da bana daha cazip geliyordu. Hızla bahçenin arkasını dolaşıp taş duvara tırmandıktan sonra duvara dalları uzanmış olan kayısı ağacına geçtim. Ağaçta ki kayısılar öylesine lezzetli görünüyordu ki hemen daldan birkaç tane koparıp ağzıma attım. Sonrasında ise yaşlı adam gelipte beni yakalamasın diye hızla ceplerime doldurdum. Eğer yakalarsa beni yine azarlar babama söylerdi. Yeniden geldiğim yoldan duvara geçip yola atlamak için harekete geçtiğim esnada ağacın altında bir köpeğin kızgın kızgın bana baktığını gördüm. Köpeğin o kızgın bakışları karşısında ne yapacağımı bilemez bir halde ağacın üzerinde dona kaldım. Bu bekleyiş birkaç dakika sürmüştü. O sırada yaşlı adam da köpeğin sesini duymuş olacak ki bir hışımla evden dışarı çıktı. Bir yanda köpek diğer yanda ise yaşlı adamı görmek korkumu iki katına çıkarmıştı. Sonra bana aniden bir cesaret gelmiş gibi kendimi bir anda taş duvarın üzerine attım. Ayaklarım yere değdiğinde hala titriyordum. Artık aklımda ne meyveler vardı ne de o lezzetli kayısıların tadı. Düşündüğüm tek şey bir an evvel oradan kaçıp uzaklaşmaktı ama bu düşüncem çokta uzun sürmedi. Korkumu yatıştırmak için durduğum o birkaç saniye de az önce bana kızgın bakışlar atan köpeği az ötemde gördüğümde hızla oturduğum yerden ayaklanıp koşmaya başladım. Ben önde köpek arkamda bana göre oldukça uzun geçen bir sürenin arkasından, aşağı sokakta ki büyük, oyun oynadığımız boş arazide ki o büyük ceviz ağacına nasıl tırmandım anlatamam. Durup bir süre ağaçtan aşağıya baktığımda köpeğin orada olduğunu gördüm. Bir süre ağaçta kalmanın benim için daha iyi olacağını düşünüp olduğum yerde kaldım. İşte o sırada görmüştüm Hasan' ı. O zamanlar onu daha tanımıyordum. Ben ağaçta iken arazinin karşı tarafında ki evlerden birinin önünde güzel kırmızı bir araba durmuştu. Ne de güzel bir arabaydı o. Bizim hiç arabamız olmamıştı. Dalmış arabayı izlerken o sırada köpek bana havlıyordu. Git artık buradan. Ayağımı sallayarak onu uzaklaştırmaya çalışıyordum ama nafile bir türlü gitmiyordu. O esnada aklım hala o arabadaydı. Dönüp baktığımda arabadan orta yaşlarda bir kadın ve bir adam indi. İkisinin kıyafetleri de çok güzeldi. Adam durup arka kapıyı açtığında içinde benim yaşlarımda bir çocuk çıktı. İşte bu Hasan' ı ilk gördüğüm gündü. Adam çocuğu kucaklayıp hemen yanlarında ki evden içeri girmek istedi ama çocuk babasına biraz hava almak istediğini söyleyip kaldırım taşlarının üzerine oturdu. Bir an için o çocuğun yerinde olmayı hayal etmiştim, ne güzel bir ailesi vardı. Şanslı bir çocuk Diye geçiriyordum içimden. Daldığım hayallerden beni babamın sesi çıkarmıştı. Fikreettt, yine neredesin? çık hemen ortaya. Ben sana bir daha o bahçeye girmeyeceksin demedim mi? babamın sesi beni ürkütmüştü. Aniden hareket edip ağaçtan inmeye yeltendiğimde birden ayağım takılıp yere kapaklandım. Sanırım ayağımı burkmuştum. Duyduğum acı ile bir an da istemsiz bir çığlık atıp olduğum yerde kıvranmaya başladım. Bileğim o kadar acımıştı ki çevremde olup biten den habersizdim. O an da bir elin bana uzandığını gördüm. Başımı kaldırıp baktığımda karşımda ki kişinin az önce arabadan inen çocuk olduğunu gördüm. Karşımda onu görünce birden sinirlenmiştim. İyiyim kendim kalkarım. Dedim. Neden bilmiyorum ama ona karşı istemsiz bir kızgınlığım vardı. Kabul etmemiştim ama sanırım onu kıskanıyordum. Daha doğrusu onun sahip olduklarını kıskanıyordum. Bana ne. Biraz da canımın acısı ile ona çıkışmıştım. Tamam, sen kendini iyi hissedince tanışırız o halde. Bu ısrar da neydi böyle neden benimle tanışmak istiyordu ki sanki? Ben onunla konuşmak bile istemiyordum.Ama ben seninle tanışmak falan istemiyorum. Dedim. Bir yandan da ayağımı avucumun arasına almış acıyla zıplıyordum.Sana yardım edeyim o zaman. Hala bana yardım etmek konusunda ısrarlarına devam ettiğinde bu durumdan sıkılmıştım artık. Onu bir an da bir elimle itip yere düşürdüğümde bir şey demeden yerden kalkıp geldiği yöne doğru ilerledi. Bir an içim de bir suçluluk duygusu hissetmiştim. Gidip özür dilemek için arkamı döndüğüm esnada bir an da kulağım da bir acı hissettim. Başımı çevirip baktığım da acının sebebinin babam olduğunu anlamıştım. Neredesin sen? San bir daha o adamın bahçesine girmeyeceksin demedim mi ben? Yürü eve gidiyorsun. Babam beni peşinde sürüklerken ayağım daha çok acımıştı. O an arkamı dönüp baktığımda, az önceki çocuğun bana baktığını gördüm. Öylesine utanmıştım ki, aslında bu benim için olağan bir durumdu. Ben yaramazlık yapardım babam da gelip beni sürükleyerek eve götürürdü gerisi malumunuz. Ama bu kez içimde tuhaf bir his vardı adının Hasan olduğunu öğrendiğim bu çocuğun karşısında babamın beni o şekilde sürükleyip götürmesi benim utanmama sebebiyet vermişti. Bu yüzden babama durmadan beni bırakmasını söylüyordum ama nafile o durup bir kez olsun bile yüzüme dahi bakmıyordu. Dakikalar sonra bahçe kapısından içeri girdiğimizde beni yere itmiş burnumu yerdeki bir taş parçasına çarpmıştım. Bu yüzden de burnum kanamaya başlamıştı. Bir daha o bahçeye gitmeyeceksin anladın mı? dediğinde yapabildiğim tek şey başımı sallamak olmuştu. Daha sonra bir hışımla bahçeden dışarı çıkmış ve bahçe kapısını hızla çarpmıştı. Ben ise bir yanda bileğimin acısı diğer yanda burnumun kanıyor olmasının verdiği acı ile ağlamaktan başka bir şey yapamıyordum. O sırada beni gören babaannem olabileceği en hızlı haliyle yanıma gelmişti. Babam ve babaannemle birlikte yaşıyorduk. Annemi birkaç sene önce kaybetmiştik. O günden sonra da benimle babaannem ilgilenir olmuştu. Dur yavrum ağlama şimdi ben onun acısını dindiririm. Senin sevdiğin yemeklerden de yaparım yarına bir şeyciğin kalmaz. Deyip bana sarıldığında bir an için acılarımı hissetmez oldum. Babamın aksine babaannem, o bana karşı hep yumuşak olmuştur. O gün babaannem ayağıma iyileşmesi için bilmediğim bir şeyler hazırlayıp koydu, ertesi sabah uyandığımda ayağımda ağrıdan eser yok gibiydi. Artık yeniden çıkıp sokakta oynayabilirdim. Hemen yataktan fırlayıp bahçeye koştum. Kahvaltı etmeden mi gideceksin? Gel önce bir şeyler yeseydin. Gel bak en azından sana ekmek arası bir şeyler yapayım. Başımı olumlu anlamda sallayıp evin bahçesinde bulunan küçük çardağa gidip oturdum. Çardak büyük bir ıhlamur ağacının altında bulunuyordu. Yaz mevsiminde olduğumuz için yapraklarıyla çardağı gölge de bırakıyordu. Az sonra babaannem elinde ekmek arası peynirle yanıma geldi. Al yavrum bunu. Ekmeği alıp hızla bahçe kapısından koşarak çıkarken babaannem dikkatli olmam için nasihatlerde bulunuyordu. Ama dünkü olay beni akıllandırmıştı. En azından bir süre o bahçeye gitmeyi düşünmüyordum. Hızla dün gittiğim oyun alanına koşmaya devam ettim. Giderken az ötemde o bahçe vardı ama şu an bunun sırası değildi. Yoluma devam edip oyun alanına geldiğimde çocuklar futbol oynuyorlardı. Hızla yanlarına gidip benimde onlarla oynamak istediğimi söyledim. Tamam, öyle olsun. Köşedeki ceviz ağacının altına geçip onların oyunlarını bitirmesini bekledim ama sanki oyun bitmiyor gibiydi beklemekten sıkılmıştım artık. Bekle az daha bekle biter birazdan. Yeniden köşeme geçip oturmaya devam ettim. Az sonra top kaçıp yolun diğer tarafına geçmişti. Tamam. Zaten oturmaktan çok sıkılmıştım. Topu almak için yolun karşı tarafına gittiğimde şansıma yaşlı adam karşıma çıkmıştı. Bir an da yine kulağımda derin bir acı hissetmiştim. Seni babama söylerim bırak onu. Sonra seni şikayet eder. Adam bir an durup kulağımı bıraktığında karşımda ki sesin sahibine baktım. Bu dün gördüğüm çocuktu. İşte bir kez daha utanmıştım. Ona sinirle bakıp yerdeki topu aldım ve bir hışımla çocukların üzerine attım. Hiç de komik değildi. Diye bağırdığımda çocuklar birden üzerime koştular. Kıpırdamadan olduğum yerde kaldım. Sonra birden üzerime atladılar. Bir yandan bana vuruyor diğer yandan da dalga geçiyorlardı. Kendimi koruyamadığım için daha çok sinirlenmiştim. Birkaç tekmede ben onlara savurdum ama yalnızdım bu yüzden onların karşısında şansım yoktu. Arkadan yine bir ses duydum. Anneeeee yardım et, arkadaşımı dövüyorlar. O an da tüm çocukların dağıldığını gördüm. Canımın acısı ile ağlamamak için kendimi zor tutuyordum. O sırada zayıf, orta boylu, kumral dalgalı saçlı bir kadın bana doğru geldi. Bu da dün gördüğüm kadın, Hasan' ın annesiydi. Ah çocuğum ne yaptılar sana böyle. Hasan siz durun burada ben evden yaralar için bir şeyler alıp geleyim. Kadın gittiğinde boş boş yere bakmaya devam ettim. Ama ben seninle arkadaş olmak istemiyorum. Eve gidiyorum ben. Hasan' ı orada bırakıp hızla eve koştum. Koşarken gözlerimden yaşlar boşanıyordu. Hasan' ın yanında ağlamak istemiyordum hatta hiç kimsenin yanında böyle durumlara düşüp ağlamak istemiyordum. masalsitesi.com O an da anlamıyordum ama Hasan' ın bana yaptığı çok büyük bir iyilikti. Sadece tanımadığım bir insanın bana böyle yardım etmesi anlamsız geliyordu. Arkadaş sandığım, daha doğrusu arkadaş olmaya çalıştığım insanlar bile bana karşı çok kabaydı. O ise benimle arkadaş olmaya çalışıyordu. Hızla bahçe kapısından girdiğimde babaannemin bu halimi görmemesi için evin arkasında ki çeşmeye koştum. Soğuk su ile yüzümü yıkarken ağlamaya devam ediyordum. Sonra da babaanneme fark ettirmeden koşarak divanın üzerine uzandım. Evimiz küçük olduğu için bana ait bir oda yoktu ben de bahçede ki divana uzandım. O an kendimi güvende hissediyordum. Birkaç gün sonra yeniden ceviz ağacına doğru ilerledim. Bu kez çocuklarla oynamayı düşünmüyordum. Onlar benimle dalga geçip bana vuruyorlardı. Sadece ceviz ağacına tırmanıp öylece hayallere dalmak istiyordum. Ağaca çıktığımda dikkatimi yine o kırmızı araba çekti. Ne de güzel görünüyordu. Ne? Sen nereden çıktın yine? Hasan' ı bir an da karşımda görünce küçük çaplı bir şaşkınlık yaşamıştım. Ben hep buradayım. O bizim arabamız istersen babam bizi onunla gezdirebilir. Biraz düşündüm sonra yine sinirlendim. Neden sürekli yanıma gelip duruyordu ki sanki? Ben onunla konuşmak, arkadaş olmak istemiyordum. Ama o her defasında benim yanıma geliyordu. Tamam, öyle olsun. Başka sefer gezeriz biz de. Sonra ağaca tırmanmaya çalıştı. Yardım etsene. Onun yanıma oturmasını istemiyordum. Gelmesin diye onu iteklediğimde bir an da yere düştü. Burnunu tuttuğunu gördüğümde endişelenmiştim. Hemen koşup aşağıya indim. İyiyim sorun değil. Neyse ben eve gideyim. Cebimde duran babaannemin sabah verdiği mendili çıkarıp ona uzattım. Al bununla burnunu sil. Elimden alıp kanayan burnunu silerken, Teşekkür ederim. Benim biraz eve gidip dinlenmem lazım. Sonra görüşürüz. Bu garip gelmişti bana. Azıcık burnun kanadı diye eve gidip yatacak mısın? Ohooo benim çok kanadı burnum. Sen de çok dayanıksız çıktın. O ise sadece gülümseyip evine gitti. Daha sonra ona bunları söylediğim için çok pişman olacaktım. Aradan yeniden günler geçtiğinde merak edip yeniden oyun alanına gittim. Ama bu kez Hasan ortalarda yoktu. Bu ilginçti ne zaman beni görse koşup geliyordu ama bugün yoktu. Durup birkaç saat orada bekledim. Akşamüzeri olduğunda ceviz ağacında oturuyordum. O sırada sokakta kırmızı araba göründü. Bekleyip içinden inenleri gözledim. Babası arabadan inip Hasan' ı kucağına aldı. Ne iyi bir babası vardı her seferinde onu kucağına alıp arabadan indiriyordu. Hızla ağaçtan inip ona doğru gittim. Hasan, Bugün yoktun. Dedim sadece. O ise beni görünce babasının kucağından inip bana geldi. Ben babana söylerim. Gel haydi. Hasan' a bakıp başımı olumlu anlamda salladım. Dört katlı binadan içeri girdiğimizde üçüncü kata çıkıp, karşıda ki kapıdan içeri girdik. Küçük bir koridoru geçtikten sonra salona vardık. Birkaç koltuk ve hemen karşıda da siyah beyaz bir televizyon vardı. Ben daha önce bir iki kez komşumuzun evinde görmüştüm. Koltuklardan birine geçip oturduğumda Hasan kolumu çekiştirip, Gel masa hazır olana dek odama gidelim. Başımı sallayıp onun peşinden gittim. Dörtgen çok da büyük olmayan bir odaydı. Az ileri de pencerenin yanında bir yatak karşı da küçük bir elbise dolabı vardı. Az ileride de bir sepet dolusu oyuncak vardı. Benim bırak oyuncağı bana ait küçük bir odam bile yoktu. Hasan çok şanslı olmalıydı. Bir süre durup sadece oyuncaklara ve odaya baktım. Sonra Hasan bana çıkarıp oyuncaklarından birisini verdi. O küçük kırmızı bir arabaydı. Al bu senin olsun. Buna şaşırmıştım. Olmaz istemem. Dedim. Aslında içten içe istiyordum ama alamazdım işte. O sırada annesi gelip yemeğe gelmemizi söyledi. Beraber yemek yerken onların ne kadar güzel bir aile olduklarını gördüm. Ne kadar da mutlulardı. Yemekten sonra Hasan ve babası beni eve kadar bıraktılar. Hava epey kararmıştı. Kim bilir şimdi babam ne kadar da kızacaktı. Bahçeye geldiğimizde babamın sesini duyabiliyordum. Olmaz babam birazdan gelir. Seni burada görürse kızar. Tamam, biraz kalıp baban dönmeden giderim. Olmaz dedim Hasan.Sonra cebinden bir şey çıkarıp bana uzattı. Bu o gün bana vermek istediği küçük kırmızı araba idi. O halde bunu al. O gün evde unuttun. Teşekkür ederim ama alamam. Babam izin vermez. Saklarsın sen de.Arabayı bana uzatıp giderken içimde tuhaf bir his vardı. Hasan benim ilk arkadaşımdı. Arkasından durmasını söyleyip onu eve çağırdım. Hasan dur gitme. Babaannem kek ve limonata yaptı. Tadı çok güzeldir istersen sen de gelip yiyebilirsin. Olur. Dediğinde birlikte bahçe kapısından içeri girdik. Babaanneme Hasan' ı tanıştırdım. Hoş geldin kuzum. Siz şöyle oturun size kekle limonata getireyim. Babaannem giderken arkasından bakıp Hasan' a döndüm. Babaannen çok iyi birisi. evet öyledir. Annem gibidir o. Sanırım artık Hasan' ı arkadaşım olarak görüyordum. O diğer çocuklar gibi değildi. Daha beni tanımadan benimle arkadaş olmuştu. Başlangıçta ona çok kızmıştım ama şu an anlıyorum ki en iyi arkadaşım Hasan olabilirdi. Hatta tek iyi arkadaşım. Bir süre bahçede oturup babaannemin getirdiği kek ve limonatadan yedikten sonra ona arka bahçede ki sebzeleri gösterdim. O gün üçümüz birlikte sebzelere baktık. Ama bu mutluluk uzun sürmedi tabii babam eve dönmüştü. Eyvah! Babam geldi. Şimdi ne yapacağız babaanne? Babaannem yüzüme bakıp, Siz burada bekleyin bakalım ben ona yemeğini veririm siz de çıkarsınız. Babaannemi onaylayıp ondan haber bekledim. Hasan' da biraz korkmuş gibi yüzüme bakıyordu. Belli etmesem de ben de çok korkuyordum. Babaannem bir süre sonra yanıma gelip çıkabileceğimizi söyledi. Tam ön bahçeye gelmiştim ki babamın sesi ile irkildim. Fikret. Git bana bakkaldan sigara al da gel. Neyse ki korktuğum olmamıştı. Hasan' a kapı da beni beklemesini söyleyip hızla babamın yanına gittim. Uzattığı parayı aldım. Yolda oyalanma çabuk gel. İşim var geri gideceğim. Tamam, baba hemen dönerim. Parayı aldıktan sonra hızla bahçe kapısından çıktım. Hasan beni orada bekliyordu. Ona yolu tarif edip geçirdikten sonra ben de bakkala koştum. O gün de öyle geçmişti. Sonra ki günler babama belli etmeden ben Hasan' lara gidiyordum o da bize geliyordu. O günden sonra çok yakın dost olmuştuk. Hatta bir gün onu meyve bahçesine götürmüştüm. Bak ben hep buradan meyve aşırıyorum. Ama tabii hep yakalanıyorum. neden sahibinden istemiyorsun ki? daha önce çoğu kez istedim ama vermiyordu. Yaptığım şey doğru değil biliyorum ama meyveleri çok seviyorum. İstersen senin içinde alabilirim. Ya sahibi yeniden gelirse, Sana yine kızacak. Olsun sen benim tek arkadaşımsın. Senin için alabilirim. Ama... Sen bekle beni hemen dönerim. Hasan' ı orada bırakıp Hızla taş duvarı aştıktan sonra ceplerime erik ve birazda elma doldurup geri dönecekken yeniden yaşlı adamın sesi ile irkilip taş duvardan aşağıya atladım. Çabuk Hasan, kaçmalıyız. Yakalandık. Tamam. O an Hasan ile birlikte yaşlı adama yakalanmamak için koşturduk. Hayatım da belki de ilk kez meyve aşırdığım için bu kadar mutlu olmuştum. Yakalanma korkusundan o kadar hızlı koşmuştum ki kalbim adeta yerinden çıkacakmış gibi atıyordu. Nihayet sokaktan epey uzaklaştığımızdan emin olunca köşedeki ağaçlardan birine altına oturup soluklandım. Arkama dönüp baktığımda Hasan biraz ileri de elleri dizlerinde nefes nefese duruyordu. Koşarak yanına gittim. Hasan! iyi misin? Be Ben İy İyiyim. Sa sadece çok yoruldum. Oturması için koluna girip onu az önce oturduğum yere götürdüm. Yüzü koşmaktan kıpkırmızı kesilmişti. Onun için endişelenmiştim. Cebimde birkaç bozukluk vardı. Biraz ileri de ki bakkaldan koşarak su alıp döndüm. Al iç biraz. Yüzünü de yıka. Sonra seni evine götüreyim. Merak etme iyiyim ben. Sen ne kadar hızlı koşuyorsun öyle. Sana yetişmek için çok zorlandım. Sürekli haylazlık yapınca koşmayı da öğreniyorsun. Birbirimize bakıp güldüğümüzde ben de yanına oturup etrafı izlemeye koyuldum. Hasan biliyor musun sen çok iyi bir dostsun. Başlangıçta seni hiç sevememiştim ama şu an da en yakın dostumsun. Hatta kardeşim bile olabilirsin. Zaten senden başka da dostum yok sanırım. Deyip yeniden güldüğümde o da gülüyordu. Aslına bakarsan benimde senden başka dostum yok Fikret. Sen de benim kardeşim gibisin. O akşamüzeri eve döndüğümde çok mutluydum. Babaannem babamın birkaç ay burada olmayacağını çalışmak için başka şehre gideceğini söylemişti. O birkaç ay belki de benim hayatımda ki en güzel birkaç ay olmuştu. Aslında babamı sevmiyor değildim ama o bana karşı hep katı olmuştur. Bu yüzden onun olmadığı zamanlarda kendimi daha bir çocuk gibi hissediyordum. O birkaç ayda Hasan' ın babası bazen bizi arabası ile pikniğe ya da gezmeye götürmüştü. O arabaya ilk kez bindiğimde öylesine heyecanlanmıştım ki. Bazen Hasan' ın babasının benim de babam olmasını istiyordum. Bu mümkün değildi belki ama bazen kıyas yapmıyor değildim. Sanki kendimi Hasan' ın gerçek kardeşi gibi hissediyordum. Tabii o birkaç ay çok hızlı geçmiş ve yeniden okul dönemi başlamıştı. O gün babam eve bir hışımla gelmişti. Duyduğuna göre yaşlı adamın bahçesinden bazı eşyalar çalınmıştı. Suçu da benim üzerime atmışlar ama tabii benim bundan haberim dahi yoktu. Hızla yanıma gelip suratıma bir tokat attığında kendimi aniden yerde buldum. Ben sana o bahçeye bir daha girmeyeceksin demedim mi? Ben bir şey çalmadım baba. Çok uzun zamandır o bahçeye gitmedim bile. Sus yalan söyleme. O gün belki de ilk kez hiç suçum yokken babam beni dövmüştü. Bunu ispatlamak çok zordu ama o çocuk yaşta bu çok ağırıma gitmişti. Babama kendimi anlatmaya çalıştıkça o daha çok üzerime gelmişti. Sonra dayanamayıp burnum kan içinde, dudağım patlamış Hasan' lara gittim. Bu kez ben haklıydım. Ağlamayacaktım. Hasan'ların kapısını çaldığımda evde kimse yoktu. Tek sığınağım onlardı. Başka bir yere gidemezdim. Oturup saatlerce gelmelerini bekledim. Akşamüzeri geldiklerinde Hasan' ın annesi beni bu halde görünce çok korkmuş hemen eve almıştı. Hasan' da o gün oldukça yorgun görünüyordu ama belli etmemeye çalışarak bana gülümsedi sonra da gelip sarıldı. Baban mı yaptı? sadece başımı sallamakla yetinmiştim. Bu kez bir şey yapmadım. Yemin ederim. Yaşlı adamın eşyalarını çalıp suçu bana atmışlar. Zor tuttuğum yaşlar süzülürken Hasan' ın babası bu gece burada kalmam için ısrar etti. Ama ben babamın yeniden bana kızmasından korkuyordum. Üstelik ona karşı çok kızgındım durup dinlemeden beni dövmüştü. Tamam, çok yaramazdım ama artık o adamın bahçesine bir daha gitmemiştim. Akıllı bir çocuk olacaktım artık ama o beni bir kez olsun dinlememişti. Sonun da babamı ikna ettiklerinde o geceyi orada geçirdim ama aklımda hala uğradığım haksızlık vardı gece boyu uyumamıştım. Aradan günler geçtikten sonra eşyaları çalan kişiler ortaya çıkmıştı. O gün beni yaşlı adam azarlarken bana gülen çocuklardan birkaçıydı. Yaşlı damın bana kızgın olduğunu bildiklerinden suçu bana atmışlardı. Ama babam bir kez olsun yüzüme bakıp benden özür bile dilememişti. Aylar sonra kış mevsimi geldiğinde bir gün yeniden Hasan' lara gittim. Kapıyı çaldığımda Hasan çok yorgun olduğunu gelemeyeceğini söyledi. Baktığımda gerçekten de yüzü solgun görünüyordu bu yüzden ısrar etmedim. Sonra ki birkaç gün iyileşmesini bekleyip yeniden gittim. Bu kez gelmeyi kabul etmişti. Ama yüzü hala solgun duruyordu. İstersen benimle gelmeyebilirsin., Sorun yok seninle dışarı çıkmak istiyorum. Hem ben karda yürümeyi çok seviyorum. Dediğinde yüzümde büyük bir gülümseme ile ona aşağı da bıraktığım kızağımı gösterdim. Bak kızakta getirdim. Karda kayarız. Hasan kızağı görünce çok mutlu olmuştu. Bugün O' nda anlamadığım garip bir şeyler vardı. Ama üzerine gitmek istemedim. Sadece onu mutlu etmek istiyordum. Son zamanlarda havalardan dolayı üşütmüş olmalıydı. Evden ayrıldıktan sonra birlikte iki sokak aşağıda ki Tümseğe çıktık. Her kış mevsiminde buraya gelip kızağımla kayardım. Bu kez sıramı Hasan' a vermiştim. Al bakalım ilk önce sen kay. Kızağı ona uzatıp nasıl kayması gerektiğini gösterdim. İlk kayışında aşağıda ki kar yığınlarına düşmüştü. Koşarak yanına gittiğimde yüzünde bir gülümseme vardı. Çok eğlenceliydi Fikret sen de kaymalısın. Dediğinde ben de güldüm. O gün kahkahalarımız sokağı inletiyordu sanki. Bir ara durduğumuzda Hasan bana bir şeyler söyledi. Ama ben neden bu konuşmayı yaptığını anlamamıştım. Fikret sana bir şeyler söylemek istiyorum. Başımı olumlu anlamda sallayıp onu dinledim. İlk karşılaştığımız günden beri sana hemen alışıverdim. Sonra seni dostum kardeşim gibi gördüm. İyi ki varsın. Beni unutma olur mu? Neden böyle diyorsun ki? Bir yere mi gidiyorsun? Daha çok vaktimiz var., Olur ya bir gün bir şey olurda ayrı kalırsak ben seni hiç unutmayacağım kardeşim. Sana karşı ne hakkım varsa helal olsun. Bunlar hiç de küçük bir çocuğun söyleyeceği şeyler değildi. Bilmediğim bir şeyler vardı sanki ama soramıyordum bir türlü. Sende benim biricik kardeşimsin. Benim de hakkım varsa sana helal olsun. Sen de bana karşı çok iyi bir arkadaş oldun. Hatta kardeş oldun. Sonra ona sarılıp kaldığımız yerden oyuna devam ettik. Ama bir an da ne olduğunu anlamadığım bir şey daha oldu. Hasan kaydı ve yine karların üzerine düştü. Kalkmasını bekledim ama o hala kalkmıyordu. Şaka yaptığını düşündüm ama o yine kalkmadı. Hasan! Kalk haydi daha çok hasta olacaksın. Hasan. O kalkmayınca hızla yanına koştum kalkması için kolunu çekiştirdiğimde o hala tepki vermiyordu. Elleri, yüzü buz kesmişti. Korkmaya başlıyordum. Ayağa kalkıp sokakta bağırmaya başladım. Yardım edin. Hasan' a bir şey oldu. Yardım edin. Ama sokakta kimse yoktu. Gözlerimden yaşlar süzülüyordu. Hasan hala kalkmıyordu. Hasan neden kalkmıyordu? Çaresiz hasan' ı kızağa bindirip çekmeye çalıştım ama her seferin de yere düşüyordu. Ben daha çok endişeleniyordum. Adeta elim ayağım tutmaz olmuştu. İşte o an da bana sanki bana büyük bir güç gelmiş gibi Hasan' ı sırtıma alıp iki sokak boyunca sırtımda taşıdım. Ama hala sokakta bizi gören bir Allah' ın kulu yoktu. Kapının önüne geldiğimde annesi pencereden bizi görüp dışarı çıktı. Fikret ne oldu ona? Dilim tutulmuş gibi konuşamıyordum. Fikret konuş lütfen ne oldu? Bi bi bilmiyorum. Ba bayıldı birden. Hızla gelip onu sırtımdan aldığında bir çığlık attı. Ben ne olduğunu anlamıyordum hala. Sadece çok korkmuştum. Ona bir şey olacak diye çok korkmuştum. O sırada babası araba ile karşıda belirdi. Beni öyle görünce yanıma geldi. Fikret ne oldu? Hasan' a mı baktın? Be ben Hasan O. Yüzüme endişeyle baktı, Ona bir şey olmayacak değil mi? Dediğimde gözleri dolu dolu koşarak eve girdi. Birkaç dakika sonra da Kucağında Hasan' la birlikte arabaya binip gittiler. Ben ise eve koşup olanları babaanneme anlattım. O gün gece boyu ağladım. Babaannem bir şey dememişti ama ne olduğunun farkında gibiydi. O günden sonra Hasan' ı göremedim. Babaannem ben üzülmeyeyim diye cenazenin olduğu gün beni gezmeye götürmüştü ama farkındaydım. Hasan artık geri dönmeyecekti. Yüzüm babaanneme karşı gülüyordu ama içimde derin bir üzüntü vardı. Bir gün annesi bize geldi. Hasan' ı kaybetmenin acısı ile bana sıkıca sarıldı. Biliyor musun Fikret, Hasan seni çok seviyordu. Eve gelince hep senden bahsediyordu. Ama sen üzülme diye sana hasta olduğunu söylemedi. O çok hastaydı Fikret. Bu sözleri duyduğumda ağlamamak için büyük bir çaba sarf ediyordum. Daha önce ona kötü davrandığım için öylesine pişmandım ki. Bana yeniden sarıldıktan sonra büyük bir kutu verdi. İçinde Hasan' a ait oyuncaklar vardı. Bunları sana vermemi istemişti. Sonrada kapıdan çıkıp gitti. Onları da bir daha hiç görmedim. Hayatta mutlu olduğum tek kişi de gitmişti. Ne tuhaf bir histi bu aynı hissi annemi kaybettiğimizde de yaşamıştım. Sevdiğin bir insanı kaybetmek böyle bir şey miydi? O gün babam eve gelip oyuncakları gördüğünde ayağıyla kutuyu kenara itti. Bunlar da nereden çıktı? Onlara dokunma baba. Onlar bana Hasan' dan geriye kalan tek anı. Dediğimde yeniden üzerime geldi. Bu kez ona karşı çıkmaya çalıştım ama olmadı beni yine dövmüştü. Yüzümden yaşlar akarken ayağa kalkıp, Keşke onun yerine sen gitseydin baba. En azından o bana böyle davranmıyordu. Dedim. Babam öfkeyle yatağına gidip uzandığında ben hala oturmuş ağlıyordum. Neden böyle davranıyordu ki sanki? Bana bir kez olsun güler yüz göstermiyordu. Sonra ki günlerde hayatım çokta iyi değildi. Artık ne bir arkadaşım vardı ne de hayatım eskisi gibiydi. Önceden meyve bahçesinin önünden geçerken hemen atlayıp bir şeyler yemek isterdim ama şimdi sadece buruk bir anı olarak uzun uzun bakıp geçiyordum. O gün yine oradan geçerken durup meyve bahçesini seyrettim. Aklımda Hasan vardı. Sinirle yerden bir taş alıp meyve ağaçlarına attım. Yorulana kadar buna devam etim. Bir daha bu meyveleri görmek istemiyordum. O sırada yine Yaşlı adam çıkageldi. Bana kızıp azarlamaya, kulağımı çekmeye başladı. Sonra beni kolumdan çekiştirip babama götürdü. Bir de babamdan azar işittim. Hayata karşı o kadar öfkeliydim ki. O gün babamı, yaşlı adamı ve hatta bana kötü davranan tüm o çocukları düşündüm. Neden insanlar bana karşı kötülerdi? Sonraki günlerde hayatımda tuhaf şeyler olmuştu. Bir gün babam evden çıkmış ve tıpkı Hasan gibi hayatımdan çıkıp gitmişti. Gidip saatlerce mezarında ağladım. Beni duymadığını bile bile saatlerce konuştum. Soramadıklarımı dile getirdim. Babamdan sonra Babaannem yaşlı olduğu için beni de başka bir aileye vermişlerdi. Artık her şeyim vardı belki de ama mutlu hissetmiyordum kendimi. Şimdi o geçmiş günler gözümde canlanınca birkaç damla daha özgürlüğüne kavuştu. Karşı da ki çocuk köpekten kaçmıyordu artık. Oyun alanında oynayan çocuklar çok mutluydu. Gençler parktan gitmişlerdi artık. Sonra bir çocuk daha gördüm. Ne kadar da Hasan' a benziyordu. Yeniden yaşlar süzüldü gözümden. Sonra çocuk bana seslendi. Gelsene Fikret oyun oynayalım. Sonra ben de çocuk oldum. Hasan' la giderken o oturduğum bankın üzerinde gözlerimi sonsuzluğa kapadım.


Resul-i Ekrem ashapla yolculuklarından birinde, boş ve otsuz bir yerde indiler. Odun ve ateşe ihtiyaçları oldu. - "Yakılacak bir şey toplayınız buyurdu. - Ya Rasulullah, bakınız, bu yer ne kadar boş, hiç bir odun görülmüyor dediler. - "Buna rağmen herkes mümkün mertebe bir miktar toplayabilir dedi. Ashab sahraya dağıldı. Dikkatle yere bakıyorlardı. Eğer yere düşmüş, küçük bir dal parçası gördülerse, hemen alıyorlardı. Herkes parça parça toplayabildikleri şeyleri getirdi. Sonra hepsi, topladıkları şeyleri bir araya döktüler ve böylece çok miktarda odun parçacıkları toplandı. - Küçük günahlar da bu küçük odunlar gibidir. Başlangıçta göze batmaz. Fakat her şeyi arayan ve takip eden vardır. Aradınız, takip ettiniz, bu kadar odun toplandı. Günahlarınız da böyle toplanıp sayılır ve bir gün görürsünüz ki göze batmayan o küçük günahlardan, büyük bir yığın meydana gelmiştir!


Pembe, Emre ve Gülce, Pembelerin evinde oynuyorlardı. Oyunun sonuna doğru, mutfaktan mis gibi kurabiye kokusu gelmeye başladı. Derken Zahide nine içeri girdi. ''Kurabiyeler hazır! Ama onları yemek için önce odanızı toplamanız gerekli'' dedi. Zahide nine, buna kendi aralarında karar vermeleri gerektiğini söyleyerek mutfağa gitti. Biraz sonra çocuklarda mutfağa geldiler. Ama Pembe'nin yüzü asıktı. Pembe ve Emre üzerlerine düşen görevi yaparken Gülce, beceremediği için kıyafetleri istenilen yere yerleştirememişti. Aslında Gülce Pembe'den yardım istemişti. Pembe ise herkes gibi Gülce'nin de kendisine verilen görevi yapması gerektiğini söylemişti. Kurabiyeler yenirken Pembe, olayı ninesine anlattı. Sonra ''Gülce işini tam yapmadı. Ama oda kurabiye yiyip keyfine bakıyor. Haksızlık Bu!'' diye içini döktü. Diğerleri gibi Pembe de Zahide nineyi dikkatle dinlemişti. Gülce'nin onlara haksızlık etmediğini, sadece aralarındaki iş bölümünün yeterince adaletli olmadığını anladı. Eğer her birine yapabileceği kadar iş verilmiş olsaydı, geride dağınık bir dolap kalmayacaktı. Şimdi dolabı düzeltmek için, küçük ve adil bir iş bölümü daha yaparak düzenli bir odaya kavuşabilirlerdi.


Aslında her eve bir dede lazım. Deden varsa derdin yok demektir. Pilli, uzaktan kumandalı araban çalışmıyor mu? Haydi koş dedene. Canın parkta gezinmek mi istiyor? Dedene söyle! Tiyatroya mı gitmek istiyorsun? Dedenden iste. Yalnız bu kadar mı? Bir dedenin faydaları saymakla bitmez. Dededen masal dinlemenin zevki başkadır. Sorduğu bilmeceleri bilmek o kadar da kolay değildir. Hele anlattığı tarih öyküleri, askerlik anıları... Hepsini ağzı açık dinlersiniz. İşte onun için, dedem nerede ben orada. Bana sorarsanız, her insanın en az bir tane dedesi olmalı. Gülmeyin, canım. Zaten insanın iki dedesi olur demek istiyorsunuz. Annenizin babası, bir de babanızın babası. Ben de onu diyorum ya işte. İki dedeniz varsa, çok şanslısınız. Ne mutlu size! Bence doktorlar reçetelerine ilaç olarak dedeyi de eklemeliler. Mesela Dedesi ile günde bir saat geçirecek. diye yazmalılar. Özellikle huysuz, huzursuz çocuklar için. Hepsi iyi güzel de, babalar ne olacak diyebilirsiniz? Orada biraz durmak lazım. Çünkü babalar kıskanıyor. Geçen gün bisikletime binmiştim. Dedem beni seyrediyordu. Babam geldi. Dedeme, - Aşk olsun baba, dedi, ben on yıl yalvardım bana bir bisiklet almadın. Davacıyım. Adalet istiyorum. - Biliyor musun, oğlum, benim hiç bisikletim olmadı ki! - Tamam tamam, baba, dedim, duygu sömürüsü yapma! İstediğin kadar binebilirsin. - Sağ ol oğlum, dedi, babam. Çok teşekkür ederim. Allah ne muradın varsa versin. Sen beni sevindirdin, Allah da seni sevindirsin. Dile benden ne dilersen. - İzci kampına gitmeme izin ver yeter, dedim. O sırada dedem dudakları kıpır kıpır, gülümseyerek bizi seyrediyordu. Dedemin rüyaları da ünlüdür. Dün gece yine bir rüya görmüş. Anlattı. bir kuyu çıkıyor. Derinliği altmış-yetmiş metre var. Kendimi kuyuya atıyorum. Kuyunun orta yerinde bir ağaca tutunuyorum. Havada asılı kalıyorum. Kuyunun içindeyim. Yukarıya bakıyorum, kuyunun ağzında beni kovalayan aslan. Aşağıya bakıyorum kocaman bir timsah. Ağzını açmış düşmemi bekliyor. Ağaç da bir garip. İncir ağacı mı desem, erik ağacı mı desem... Dallarında bin bir çeşit meyveler. Elmadan muza, karaduttan portakala, cevizden nara, her türlü meyve... Ağacın köklerine bakıyorum; biri siyah, biri beyaz iki tane fare ağacın köklerini kemiriyor. Ağacın gövdesine bakıyorum; on iki tane ağaçkakan ağacın gövdesini gagalıyor. Üç yüz altmış beş tane ağaç kurdu ağacın kabuklarını yiyor. Ne yalan söyleyeyim, biraz korktum. Yalvarmaya başladım. Ey bu yerlerin sahibi! Seni arıyorum! Bana bu sınavı hazırlayan sensin. Sana geliyorum. Senin sevgini istiyorum. dedim. Her şey birden bire değişti. Aslan at oldu, timsahın ağzı da bir kapı... Ata bindim, kapıdan geçip güzel bir bahçeye girdim. - En doğrusunu Allah bilir ya, o ağaç ömür ağacı olmalı, baba. Fareler de gece ile gündüz. Ağacı kemiren diğer yaratıklar da hastalıklar... - Hazreti Yusuf'la bir akrabalığın var mı senin? Rüyaları en iyi yorumlayan peygamberdir ya! Bir dakika. O ağaç, ömür ağacı, o iki fare de gece gündüz olduğuna göre... On iki ağaçkakan... Üç yüz altmış beş ağaç kurdu... Altmış-yetmiş metre derinliğinde kuyu... Aslan... Timsah... Yavaş yavaş anlıyorum galiba. - Ya aslan, ya timsah? diyor dedem. - Aslan ölüm sanki, timsah da mezar. - Evet yavrum. 63 metredeyim zaten. Ne demek istedi, anlamadım. Babama soruyorum. - Anlamadın, mı akıllım? diyor. 63 yaşında olduğunu söylüyor...


Bir varmış bir yokmuş. Balıklar suda, kuşlar havada, insanlar rüyalarında uçarlarmış. Rüyasında uçtuğunu görenler gördüklerine hiç şaşmaz kırk yıllık kuş gibi uçmaya devam ederlermiş. Uyanıncaya, rüya bitinceye kadar kadar da uçtuklarına inanırlarmış. Neyse efendim. Mahallenin birinde kavgacı mı kavgacı bir çocuk yaşarmış. Adı Cenk'miş. Cenk kıpır kıpır, yerinde duramayan bir çocukmuş. Üstüne üstlük dediğim gibi kavgacıymış da. Kendini her gün kötülere karşı savaşan, başka bir çizgi film kahramanına benzetirmiş. Oynarken bazen elinde plastik kılıcı, bazen ışın tabancası bazen de taramalı tüfeği olurmuş. Arkadaşlarının üstüne Savuluuuun! Ben iyiliğin gücüyüm! diye bağırarak çullanırmış. Ahh deli çocuk! Zavallı arkadaşlarının pestilini çıkarırmış. Cenk'in bir de dedesi varmış. Doğrusu tuhaf, esrarengiz bir adammış. Evin bir odası ona aitmiş. Oda, hem atölye hem bir tiyatro kulisi gibiymiş. Bir yanda tahta bir tezgah: Tezgahın üzerinde türlü türlü alet edavat varmış. Bir yanda gömme bir dolap: İçinde çeşit çeşit kostüm, maske, aksesuarlar asılıymış... Cenk odaya girip sağı solu karıştırmaktan, duvarlardaki resimlere bakmaktan çok mutlu olurmuş. Ama odadaki şeylerin ne işe yaradığını bir türlü anlayamazmış. Çok az konuşan ve hiç nasihat etmeyen dedesini çalışırken seyretmek ayrıca hoşuna gidermiş. Dedesi yaptığı işlere kendini öyle kaptırırmış ki adeta başka biri olurmuş. Acaba Cenk de dedesine mi çekmişmiş? Ki kendini kötülere karşı savaşan bir kahraman gibi hissetmesi bu yüzden miymiş? Bilinmez! Cenk, Hiçbişey anlamadım bu laftan! demiş. Dedesi, İnsan hep kötü, hep iyi olamaz a! Mesela sen iyilik diye arkadaşlarının üzerine çullanıyosun. Onlara zarar veriyosun. Söyle bakalım iyilik bunun neresinde? Ayrıca onların kötü olduğu nerden belli? Sen dedin diye kötü olmaz ki kimse. diye esrarengiz bir havada devam etmiş konuşmaya. Cenk ağzı açık dinlemiş dedesini. Dedesinin anlattıklarından çok hali tavrı merakını gıdıklamış. O yüzden bir süre susmuş, konuşmamış. Dede devam etmiş, Ayrıca biliyo musun evlatcığım! Gerçekten şapkadan tavşan çıkmadığı halde, şapkadan tavşan çıkarıyomuş gibi yapan sihirbaza inanır seyirciler. Neden? Sihirbaz çok iyi sihir yaptığı için mi? Hayır! Seyirciler inanmak istedikleri için inanırlar. Eğer sen de inanmak istersen sana tuhaf bi şey anlatıcam. demiş. Cenk inanmaya dünden razıymış zaten. Anlat anlat hadi! demiş. Cenk heyecanla dedesinin sırtına bakıp, Gizli kanatların mı var? diye sormuş. Cenk, İnanırım inanırım anlat sen! demiş. Dede, Daha fazla anlatmayacağım. masalsitesi.com Sen uçtuğumu göreceksin zaten! deyip konuşmayı sona erdirmiş. Torununun başını okşayıp yollamış. Cenk dayanamamış, yaşlı adamı uyandırmış. Olanları anlatmış. Esrarengiz adam ise bunun bir oyun, sihir oyunu olduğunu ve inanmaya hazır olduğu için gördüklerini gerçek sandığını anlatmış gizemli bir havada. Ama nasıl olur! İçerde uyuyordun sen bi kere. demiş Cenk. O da işin sırrı zaten! demiş dede gülümseyerek. Ayrıca yere bak. Ne görüyosun? diye eklemiş. Düşünürüm ne var ki. demiş Cenk. Dede, Yürü bakalım bulutların üstünde o zaman. demiş. Cenk de yürümeye başlamış hayali bulutların üstünde. Dede, Ayaklarının altında nasıl bir his var? diye sormuş. Cenk, Yumuşacık, pamuk gibi. Sanki pamukların üstünde yürüyorum. demiş. Cenk kahkahalar atarak dedesinin üstüne atlamış. Dede, Gördün mü Cenkcik, sen inanırsan kötüler olur, iyiler olur. Sen inanırsan deden uçar. Çok inanırsan sen de uçarsın. demiş. Ve eskiden nasıl ünlü bir sihirbaz olduğunu, yaptığı numaraları anlatmış tek tek. Ufaklık tatlı tatlı sihirbazlıktan emekli dedesini dinlerken uykuya dalmış. O günden sonra Cenk biraz değişmiş. Artık arkadaşlarının üstüne çullanmıyormuş. Ama onları şaşırtmak için yeni yeni numaralar öğrenmeye başlamış. Dedesinin çırağı olmuş. Büyümüş çok ünlü bir sihirbaz olmuş. Ve herkese dedesinin anlattıklarını anlatmış durmadan. Gökten üç elma düşmüş. Üçü de bulutların üstünde yürüyebilen çocukların başına.


Ben gidiyorum evlat mantarıma iyi bak onunla konuş olur mu dedi ve kapıya doğru yönelirken ben de, Battaniyemi gördünüz mü diye.Halan gelirse uçmaya gitti dersin .. Bu sırada halam sinirden domates taşıyan kamyonlar gibi hızlıca koşmaya başladı.Ben arkasından birkaç kez güldüm ve içeri girdim. Tek başına kalmıştım.Dedem o gece eve gelmemişti.Bir sürü limon Dedemin gelmesi için sulanmaya başlamışlardı.Dedem gelmezse bu limonları gömecektim çünkü ben limon sevmiyordum hele hele dedemin canlarını çıkardığı bu limonları hiç sevmiyordum.Gökten dedeme benzeyen bastona binmiş başka dedeler geçiyordu sanki. Sonra pervaneli bir battaniyenin üzerinde limon yiyen halam kafasını yıldızlara vurup çıldırıyordu.Bütün bunlar bir oyundu biliyorum bu gece korkmadan uyumak için uydurduğum bir gök oyunu..İçeri girdim ve dedemin yerine yattım limonlar benim oradan kalıp gitmem için ekşi ekşi kokmaya başlamışlardı.Ne yaparlarsa yapsınlar dedemin sineklerin bile konmasını istemediği yatağında bu gece ben yatacaktım.Limonlar bağırmaya başlamışlardı, Şapır şupur dedenin yatağından çabuk kalk. O zaman anlarsınız ne kadar ekşi olduğunuzu .. Hey küçük canavar! kalk üstümden zaten deden ezdi bütün tahtalarımı bu gece kendi kendime şarkılar söyleyerek uyuyacağım. Haydi diyorum yoksa seni dedenin olduğu yere fırlatırım.. Gece horozları ötmeye başlamıştı ben tek başıma bir yatakla konuşuyordum buna inanamıyordum ama yatağa da sinir olmuştum. Yatak beni hızlı hızlı sallamaya devam ederken yastık da tek gözünü sonuna kadar açmış bana bakıyordu.Dedemin niye bu kadar tuhaf olduğunu şimdi daha iyi anlıyordum.Yatağın ardından yastık da kafamı sallamaya başlamıştı limonlarsa gözüme ekşi ekşi sularından fışkırtıyorlardı bu bir savaş mıydı? Hemen toparlandım dedeme çok yalvarmama rağmen bir mum almamıştı bana gece neden güneş açmıyordu ki kapkaranlık bir odada dedesiz kalmıştım önümü görebilseydim keşke... Kapı kapı çalıyordu kapı yine beni çağırıyordu. Kapıya koşarken yere düşmüştüm kafam yatağın altına girmişti kafamı kurtarmaya çalışıyordum fakat yatak kafamı sıkmaya başlamıştı kapı çalıyordu yatak kafamı sıkmaktan vazgeçmiş bu sefer de çevirmeye başlamıştı bu arada çok sevdiğim ama kaybettiğim kalemtraşım da buradaydı yatakla olan kavgamızı kesmek için yanıma koşmuştu kalemtraşım yatağın bir tahtasını tuttu ve sivriltti yatak kendisine battı ve yaralandı kendi kendini yaralayan yatağı da ilk defa görmüştüm demek ki kötülük böyleydi sivri ve yaralayıcı yatak herhalde ölmüştü halbuki onunla iyi anlaşabilirdik demek ki kötülerle anlaşma olamazdı..Tam yatağın altından kafamı kurtarmıştım ki bir tahta kurusu yani kuru böcek ailesi yanıma geldi bana koroyla bir teşekkür şarkısı söylediler, Teşekkürler kötü olan her şeyi ortadan kaldıran evlat..


- Değirmenci, eğer bana bir tavuk verirsen sana ömrünce unutamayacağın bir iyilik yapacağım. - Padişahım sorma, sana büyük bir haber getirdim. - Bir "çak çak padişahı" var, bütün askerini topladı, geliyor. Seni ortadan kaldıracak. - Ya kızını ona vereceksin, yoksa kökünü kesecek senin. Padişah hemen vezirleri toplar, bu işi konuşmaya başlar. Kimse bilemez Sonunda kızı vermeye razı olurlar. - Peki, tilki kardeşlik, bir kere damadımızı görelim, sonra kızımızı vereceğiz. - Arkadaş, tavuğunu yedim ama sana büyük bir insanlık yaptım. - Seni padişah diye filancı padişaha yutturdum, şimdi seni oraya götüreceğim. Kızını sana alacağız. - Olur mu yahu, kızını bana verir mi? Üstüm başım unlu, saç sakal birbirine karışmış bırak yakamı benim. - Yahu senin neyine gerek, haydi. - Sen burada dur, ben gidip padişahtan sana bir kat elbise alıp geleyim. - Efendim gelirken harıktan atlarken ayağı kayıp düştü. - Ne de olsa bu da padişah, üstü başı perişan Öyle gelemez ya, ona bir kat elbise. Tilkiye çok güzel bir kat elbise verirler. Tilki bu elbiseyi değirmenciye giydirir, bunu süsleyip püsleyip alıp gider. Yolda da tembihlerde bulunur. - Sen böyle elbise giymemişsindir. Sakın elbiselere bakma; yoksa değirmenci olduğunu söylerim. - Yahu, bizim damat neyin nesi, boyuna elbiselere bakıyorlar. - Efendim, onun elbiseleri çok kıyak idi, bunları beğenmedi de onun için bakıyor. Siz ona kötü elbise verdiniz. - Bu sefer de elbiselere öyle bakarsan senin değirmenci olduğunu söyleyeceğim. Yeni elbiseleri giyen değirmenci bir daha elbiselere bakmaz. Korku cana fayda vermez. Padişah kızını veremezse harp var geride. Kendisinin de fazla askeri yok, muhakkak başına bir bela çıkaracak. Kızını buna verir. Yanlarına biraz asker verip bunları yolcu eder. - Çoban kardeşlik, sürüyü yolun kıyısına indireceksin, padişah geliyor, o gelince; "Ey padişahım, sen sağol, malın davarın sağolsun." diye bağıracaksın. - Çak çak padişah geliyor, bütün ordusunu topladı, sizin kökünüzü kesecek. - Siz samanların içerisine sokuluverin, ben padişaha sizin kaçıp gittiğinizi söylerim. Devler samanlığa girerler, tilki bunların üzerinden kapıyı kilitler. Dama çıkıp üç dört teneke gaz döker. O samanlıkta devleri yakıp öldürür. Padişah gelir, saraylara girerler. Kızın babasında ne öyle halı var, ne öyle eşya var. - Bu tilki ile gönlümü eğliyordum, o da öldü. Birkaç yıl sonra tilki hakikaten ölür. Bunu zembile koyup tavandan asarlar. Bir müddet sonra tilki kokmaya başlayınca tilkinin hakikaten öldüğünü anlarlar. Ölüsünü kaldırıp kapı dışarı atarlar. Onlar da yeyip içip muratlarına ererler .