Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde. Develer tellal iken, koyunlar berber iken, Büyük, güzel bir ülkede iyi bir kral yaşarmış. Kralın ikiz oğulları varmış. Bu kardeşler ikizmiş; ama ne yüzleri, ne de huyları birbirine benzermiş. İkisi de güzelmiş güzel olmasına ama biri iyi huylu ve çok kibarmış. Diğeri ise kaba saba ne dediğini bilmeyen biriymiş. Ben yaşlandım, artık yerime oğullarımdan biri geçsin, demiş. İkiz oldukları için haksızlık olmasın. Sınav yapalım, kim kazanırsa o kral olsun, demiş. Sizlere sınav yapacağım. Kazanan kral olacak. İlk göreviniz şu: Sarayın balkonuna çıkarak, birinci gün biriniz, ikinci gün diğeriniz halka çağrıda bulunacaksınız. Kimin çağrısına daha çok gelen olursa o, çok seviliyor demektir, o kazanacak. Önce Kibar Prens çıkmış sarayın balkonuna. Rica ederek çağırmış halkı. Duyan, duymayana söylemiş ve bütün halk sevgili prensin ricasına koşmuş. Prens geldikleri için halka teşekkür etmeyi de unutmamış. Ertesi gün Kaba Prens çıkmış sarayın balkonuna ve emrederek Herkes buraya toplansın. diye bağırmış. Sınavın ilk bölümünü Kibar Prens kazanmış. Ormanda bir ağacın altında kıymetli taşlar, altınlar, elmaslar gömülü. Büyük bir ayı da taşların üstünde yaşıyor ve kimseyi yaklaştırmıyor. Kim altınlardan, elmaslardan alıp gelebilirse sınavı o kazanır. Sıra Kibar Prens'e gelmiş. Giderken ayıya bir sepet armut götürmüş. Nazikçe ayıya selam vererek hediyesini önüne koymuş. Ayı kendisiyle konuşan bu güler yüzlü adamı çok sevmiş. Kibar Prens, ona neden altınlardan alması gerektiğini anlatmış. Ayı sessizce yerinden kalkmış. Prens altınlardan, elmaslardan bir avuç alırken ayıya teşekkür etmeyi de unutmamış. İkinci sınavı da Kibar Prens kazanmış. Komşu ülkenin kralının güzeller güzeli iki kızı var. Gidin kızları isteyin, kim daha önce prenseslerden birini alır gelirse evlenecek ve kral o olacak. Benim sana verecek kızım yok, demiş. Kaba Prens ısrar etmiş, tehdit etmiş, ama faydası olmamış. Kral onu ülkesinden kovdurtmuş. Kızımın senin gibi iyi ve kibar bir insanla evlenmesinden çok memnun olurum. Sen kızımı götür, biz düğün için arkadan geliriz, demiş. Prens ve prenses yola çıkmışlar. Halk yollarda onları bekliyormuş. Kibar Prens üç sınavı da kazanmış. Günlerce süren büyük bir düğünle evlenmiş. Kibar Prens ülkeye kral olmuş. Yıllarca ülkeyi huzur içinde yönetmiş. Kaba Prens'e ise kardeşinin yönettiği ülkede tembel tembel oturmak düşmüş. Can sıkıntısından her gün biraz daha kabalaşmış. Zaman içinde etrafında onu seven bir kişi bile kalmamış.


Uzak bir ülkede bir nehir varmış. Bu nehirde çok sayıda altın kuğu yüzer, bu kuğular her altı ayda bir nehre altın tüy bırakırlarmış. Bu tüyleri o ülkenin kralına götürmek için askerler toplar, topladıkları tüyleri götürerek kralın hazinesine koyardı. - Güzel kuğular benim evim yok ve ben burada kalmak istiyorum. Size kira ödeyerek burada kalabilirim. diye yalvarmış. - Nasıl ödeyeceksin kirayı, senin altın tüylerin yok. etmemişler. Evsiz kuşu altın kuğular toplanıp kovmuşlar. Kuş bu duruma çok kızmış ve "Ben size iyi bir ders vereceğim." diyerek oradan ayrılmış. - Ey Kral! Sizin nehirdeki altın kuğular çok kabalar. Ben orada kalmak istedim, çünkü evim yoktu. Onlara nehirde kalmak için çok yalvardım ama onlar altın tüyleri için sizin o nehri satın aldığınızı söylediler ve benim kovdular. Kral evsiz kuşa hakaret ettiği için kibirli kuğulara çok kızmış. Askerlerine kibirli kuğuları getirmek için emretmiş. - Siz altın tüy bırakıyorsunuz diye nehrin size ait olduğunu mu düşünüyorsunuz? Krallığın hazinesi sadece sizin tüylerinizle mi sağlanıyor sanıyorsunuz, diyerek onlara bağırmış ve onları cezalandırmış. Böylece küçük kuşta nehir kenarında kendine ev yaparak uzun yıllar rahatça orada yaşamış.


İyi kalpli vezir, ülkenin sultanı ile iyi geçiniyor, halkın sorunlarına çare bulmaya çalışıyordu. Onun başarısı etraftaki bazı arkadaşlarının kıskançlığı sonucu istenmedik davranışlara yol açıyordu. Yine bir gün iyi kalpli Sultan ile Veziri konuşuyorlardı. -Kötü insana kendi kötülüğü yeter. Başka bir şey yapmaya gerek yok!"derler. Ne güzel söz değil mi? dedi. -Evet efendim! Gerçekten öyle, dedi Vezir. Biraz sonra, Vezir dairesine gitti. Birçok iş sahibi onu bekliyordu. Hepsinin işini sıkılmadan güler yüzle halletti. Vezir akşam evine vardı. Hanımı ve çocuklarıyla yemek yedi. İnsan vezir de olsa hanımını ve çocuklarını ihmal etmemeliydi. Yemekten sonra hanımına ve çocuklarına günü nasıl geçirdiklerini sordu. Onlara sevgi gösterdi. Hep beraber yatsı namazını kıldılar. Cemaat oldular. "Cemaat olursa namazın sevabı daha fazla olur" dedi iyi kalpli Vezir. Sonra Kur'an-ı Kerim okudu. Ardından herkez yatağına çekildi. Ertesi gün, onu kıskanıp kötülük yapmayı düşünen bir arkadaşı ziyaretine geldi. Kendisini Sultan'la görüştürmesini rica etti. Kalbinde kötülük olmayan Vezir de "Hallederiz"dedi. -Muhterem Sultanımız. Sizin bu Vezir'iniz benim yakın arkadaşımdır. Fakat maalesef kendisini sizden bile büyük görüyor. Çok kibirli... -İnanmassanız dikkat edin. Sizinle konuşurken burnunu tutacak. Kibir ve gururdan başını öteki tarafa çevirecektir!.. -Beni Sultan'la görüştürdüğün için çok teşekkür ederim. Ben de seni öğle yemeğine davet ediyorum. Vezir mecburen ziyafete gitti. Ziyafette bol soğanlı, sarımsaklı çorbalar, mantılar yendi içildi... Yemekten sonra Vezir, hızla saraya döndü. Öğleden sonra birçok işi vardı. Bir ara Sultan'ın çavuşu geldi. Sultan'ın kendisini hemen beklediğini haber verdi. -Yaklaş... Yanıma yaklaş, sana bir şey vereceğim. Vezir yaklaştı. Fakat ağzı soğan sarmısak kokmasın diye, eliyle ağzını kapattı. Sultan ona eğildikçe, Vezir başını çeviriyordu. Sultan çok üzüldü. Demek söylenenler doğruymuş`` diye düşündü. Masanın üzerinde kapalı bir şekilde duran zarfı aldı, ona verdi. - Bunu kendi elinle başvezire teslim eyle!.. Sultan böyle emirnameler ile sevdiklerini elçi tayin ederdi. Vezir hayırlı işte acele edeyim diyerek derhal yola koyuldu. Yolda yine arkadaşını gördü. Arkadaşı merak etti. O da her şeyi anlattı. -Sultan heralde çok sevdiği birisine yardım ediyor ki böyle acele etti. Elden emirname gönderiyor, dedi. Arkadaşı yine çok rica etti. Sabahleyin bende ondan böyle bir şey istedim. Belki benim için yazılmış bir emirdir. Ne olur bana ver de kendi elimle götüreyim diye yalvardı. Vezir kabul etti. Nasıl olsa İyi arkadaşım olduğunu Sultan biliyor kızmaz`` diye düşündü. Biraz sonra "Başvezir" mektubu okudu şunlar yazılıydı. -Bu mektubu sana getireni derhal öldüreceksin, sonra da "kibirli burnunu kesip" saraya yollayasın!.. Baş Vezir tereddüt etmeden, "emri" yerine getirdi. Akşam üzeri Veziri gören Sultan pek şaşırdı! -Sen burada ne arıyorsun? diye sordu. O da yolda arkadaşına rasladığını ve olanları anlattı.Tam konuşurlarken çavuş yanlarına geldi. Elinde kapaklı tabak tutuyordu. -Ağzımın kokusu sizi rahatsız etmesin diye efendim. Öğle yemeğine arkadaşım davet etmişti. Fazlaca soğan sarmısak yemiştik.


Bir yılbaşı gecesiydi. Dondurucu, kavurucu bir soğuk vardı. Yoldan geçenler paltolarının yakasını kaldırmışlar, atkılarına bürünmüşler, hızlı hızlı yürüyorlardı. Kimi evine geç kalmış, acele ediyor, kimi bir eğlence yerine gidiyordu. Çocuklar koşuyorlar, birbirlerine kartopu atıyorlardı. Gecenin zevkini en çok onlar çıkarıyorlardı. Kahkahalarla gülüyorlar, sevinçle haykırıyorlardı. Yalnız bir çocuk vardı ki gelip geçenler onun farkında değillerdi. Ufak bir kız çoçuğu. Başı açık, elbisesi yama içinde, yoksul bir kızcağız. Bir kapının önüne büzülmüş, çıplak ayaklarını altına almıştı. Soğuktan morarmış tir tir titriyordu. Üzerinde oturduğu taş basamakta buz gibiydi. Yavrucağız da sanki donmuş, bir buz parçası kesilmişti. Geniş bir mukavva kutunun içine sıralanmış kibrit kutularına bakarken gözleri yaşarıyordu. Evet, bu bir kibritçi kızdı. O gün bir tek kutu kibrit bile satamamıştı. Satsa, bir kaç kuruş para kazansa, kalkıp evine gider, annesiyle birlikte hiç olmazsa bir kase sıcak çorba içerdi. Gidemiyordu, çünkü o gün hiç kibrit satamadığını annesine söylemekten çekiniyordu. Soğuktan, üzüntüsünden titreyen kısık,incecik sesiyle "Kibrit var, kibrit"diye bağırıyordu. Sokaktan geçenlerin hiçbiri başını çevirip bakmıyordu... Ah hiç olmazsa ayaklarında terlikleri olsaydı! Biraz önce, sokak sokak dolaşırken, hızla geçen bir arabanın önünden kaçmış, kaçarken terlikleri ayağından fırlamıştı. Karşı kaldırıma geçtikten sonra, dönüp bakmış hınzır bir çocuğun terlikleri kapıp kaçtığını görmüştü. Arkasından seslenmişti ama, çocuk alaylı alaylı seslenerek koşa koşa uzaklaşmıştı. Kibritçi kız bunun üzerine bir kapının girintisine sığınmış, oracığa kıvrılıp oturmuştu. Parmakları donmuş, sızlamaya başlamıştı. Kızcağız bu acıya dayanamadı, kutulardan birini açıp bir kibrit çıkardı. Parmakları uyuşmuştu, kibrit çöpünü elinde güçlükle tutuyordu. Eli titreye titreye çöpü duvara sürttü. Kibrit birden alev aldı; tatlı, yumuşacık, turuncu bir alev. Zavallı kız, kibriti bir elinden öbür eline geçirerek, parmaklarını ısıttı. İçi de ısınmıştı. Sanki gürül gürül yanan bir ocağın karşısındaydı. Gözleri aleve dikilmiş, düşlere dalmıştı: Güzel bir odada, büyük bir ocağın karşısında oturuyordu. Arkasında kalın bir yünlü hırka, ayaklarında kürklü terlikler vardı. Isınmış, terlemeye bile başlamıştı... Derken kibrit sönüverdi. Kibritin sönmesiyle, o tatlı düşlerde sona ermişti. Kızcağızın parmakları yeniden donmaya, sızlamaya başlamıştı. Bir kibrit daha yaktı. Bu sırada soğuk bir rüzgar esti. Kız kibrit sönmesin diye, duvardan yana döndü. Öbür elini aleve siper etti. Aleve bakarken, karşısındaki duvar sanki eridi, birden açıldı, içerisi göründü. İçeride geniş bir oda vardı. Kar gibi bembeyaz örtü yayılmış bir masanın üzerine tabak tabak yiyecekler dizilmişti. Sofrada gümüş şamdanlar yanıyor, odayı gündüz gibi aydınlatıyordu. Kızcağız'ın gözleri sofranın ortasında, büyük bir tabağa konulmuş, nar gibi kıpkırmızı kaz kızartmasına dikilmişti. Ağzı sulandı. Elini oraya doğru uzattı. Kibrit yana yana sonuna gelmişti, parmağını yakıyordu. Kızcağız çöpü yere atıverdi. Atmasıyla birlikte, yılbaşı sofrası siliniverdi, gözlerinin önüne taş duvar yeniden dikildi. Üçüncü kibrit daha fazla düşler yarattı:Bir yaz gecesi...Kibritçi Kız kırda bir ağacın altına oturmuş, yıldızlara bakıyor. Gece olduğu halde hava sıcak. Altındaki toprak, gündüz güneşten ısınmış, fırın gibi yanıyor... Küçük kız gözlerini yıldızlardan ayıramıyordu. Uzaktan uzağa gece kuşları ötüyor, kurbağalar bağrışıyordu. Derken bir yıldız kaydı, gökyüzüne geniş bir yay çizerek uzaklaştı, söndü. Kızcağız: 'işte, biri daha öldü' diye mırıldandı. Bir gün, ninesi söylemişti: Her yıldız düştükçe yeryüzünden biri ölürmüş... Ninesini bir daha görebilmek için bir kibrit daha çaktı. Soğuktan kaskatı kesilmiş, beyni durmuştu. O şimdi sokak ortasında olduğunu unutmuş, düşler dünyasına dalmıştı. Kibritin alevinde yine ninesini görüyor, onun sesini işitir gibi oluyordu. İşte ninesi geliyordu. Lapa lapa yağan karların arasından bir melek gibi iniyordu... Geldi, geldi...Kollarını açtı, torununu kucakladı, aldı göklere doğru götürdü... Ertesi sabah, yoldan geçenler, bir evin basamağında donmuş kalmış kızcağızın ölüsünü buldular. Yanı başında bir sürü boş kibrit kutusu vardı. -Zavallı kız ısınmak için bütün kibritlerini yakmış dediler... Bu kibritlerin alevinde onun ne düşler gördüğünü bilemezlerdi ki.


-Ah koyun kardeş açlıktan öleceğim. Bana birazcık sütünden verebilir misin? Diye inlemiş. Kınalı koyun hemen sütü ile komşusunun karnını doyurmuş. Sonra da yünleri ile onu ısıtıp hayvanı kurtarmış. Derken kuyunun içinde iki uzun gün geçmiş. Kınalı koyunun karnı bir acıkmış bir acıkmış ki neredeyse açlıktan bayılacakmış. Eh iki gün aç kalmak kolay mı? Allah'tan dostları kınalı koyunun iki gün ortalıkta görünmemesinden kuşkulanıp başlamışlar harıl harıl aramaya. Çok geçmeden de bulmuşlar. Bin bir güçlükle hem kınalı koyunu hem de köpeği kuyudan çıkarmışlar. -Sen benim iki gün karnımı doyurmuştun. Bu otlar da iki gün senin karnını doyurur herhalde, haydi güle güle, diyerek onu yolcu etmiş. -Sana nasıl yardım edebilirim? Sevgili komşum sen kimseye borçlu kalmak istemezsin. Bu durumda seni ne yünüm kurtarabilir ne de sütüm. Bunları ödemek kolaydı. Sen de benim karnımı doyurdun ödeştik. Şimdi seni bu tuzaktan kurtaracak olursam borcunu nasıl ödeyeceksin? Belki de önce iplerle bağlar, sonrada çözüp ödemeye kalkarsın. İyisi mi bana borçlu kalmaktansa tuzakta kal daha iyi. Hadi hoşça kal demiş, demiş oradan uzaklaşmış. İşte o zaman köpek yaptığı hatayı anlamış. Zamanında yapılan iyiliğin hiçbir şeyle ölçülemeyeceğini düşünüp koyuna kötü davrandığı için pişman olmuş. İyi kalpli koyun da komşusunun bu haline dayanamamış hemen gidip dostu keçiyi bulmuş ona köpeği kurtarması için rica etmiş. Keçi, gidip tuzağın iplerini kemirerek köpeği kurtarmış...


Kırlardaki çiçeklerin arasında küçük kınalı kuzu hoplaya zıplaya oynuyordu. Beyaz tüyleri pırıl pırıl; iki gözünün çevresinde siyah siyah beneklerle şirin mi şirin küçük bir kuzu. Kulaklarından birisi siyah birisi de mor, çenesinin altında kulaklarının tam hizasında iki tane küpesi sallanmaktaydı. Başını oynatınca küpeleri bir o yana bir bu yana sallanıp duruyorlardı. Zaman zaman otların arasındaki çiçekleri koklarken küpelere dokunan uzun otlarla gıdıklandığı için hoplayıp zıplayarak dolaşıyordu. Oraya buraya hoplaya zıplaya koşarken iyice yorulmuş ve susamıştı. Birden aşağıdaki dereyi gördü. Deredeki su şırıl şırıl akmaktaydı. Suyun kıyısında çiçekler renk renk dillerini güneşe uzatmış solumaktalardı. Kınalı Kuzu bir solukta dereye vardı. Bir anda şaşırdı. Çiçekler arasındaki kelebeklere, arılara ve vızıldayarak uçuşan sineklere hayranlıkla baktı. Derenin karşı kıyısında Zıp Zıp kurbağa "vırak vırak" sesiyle Kınalı Kuzu'yla konuşmaya başladı. Rahatlıkla su içebileceği bir yer aradı kınalı kuzu. Aaa o da ne küçücük bir gölette su döne döne akıyordu. Gölcük çevresindeki çiçeklerin görüntüsü suda yansıyordu. Manzara o kadar güzeldi ki, Kınalı Kuzu suya doğru eğilirken, birden geriye doğru zıpladı. Suyun içinde kendisine tıpa tıp benzeyen biri vardı. Heyecanla başını yavaş yavaş uzatıp yeniden baktı. Suyun içindeki kuzuda başını yavaş yavaş uzatıp Kınalı Kuzu'ya bakıyordu. Kınalı Kuzu cesaretini toplayarak biraz daha yaklaştı. Suya yaklaşınca suyun içindeki kuzuda ona yaklaşıyordu. -Bak gördün mü birde korkmam diyordun. Kendinden bile korkmaya başladın kınalı. -Ben kendimden değil, suyun içindeki bana tıpa tıp benzeyenden irkildim birden. İrkilmek korku mu peki. -Elbette akıllım insan korktuğundan irkilir. Sen de çok acemisin biliyor musun? Suyun içinde gördüğün sensin sen Kınalı. -Aaaaaa! Ben miyim. O da nasıl oluyor öyle ben buradayım, suyun içinde ne işim var. -Korkmana gerek yok suyu içebilirsin rahatlıkla. Bak benden başka kimsecikler yok içinde. Kınalı Kuzu yinede korkuyordu. Ne olur ne olmaz diyerek suya çekine çekine yaklaştı. İki ön ayağını yana açarak başını suya doğru uzattı. Dudakları buz gibi soğuk suya dokunur dokunmaz zıplayarak geri çekti. -Zıp Zıp Kurbağa; ne oldu yine, neden zıpladın. -Ne yapayım akıllım su çok soğuk, dişlerim sızladı. Küpelerimde ıslanınca çekilmek zorunda kaldım. -İyi haydi suyunu iç korkmana gerek yok. Bizim buraların suları çok temizdir. Başka yerin suyuna benzemez bizim sularımız. -Bizim her şeyimiz böyledir. Yiyeceklerimiz de içeceğimiz su gibi tertemizdir. Bak çevrendeki otların tazeliğine hiçbir yerde böylesine güzel ot ve çiçekler göremezsin. Haydi suyunu iç de seninle biraz dolaşalım ne dersin. Sana yeni yeni yerler göstereceğim. Yazı-yabanda tek başına dolanman doğru değil. -Olmaz olur mu akıllım. Elbette var. Kimi yaratıklar sana zarar verebilir. -Aaaaa! Neden benim kime kötülüğüm dokundu ki. Ben kendi başıma oynuyorum. -Orası öyle de, sen yine de benim dediklerime dikkat et, en kısa zamanda annenin yanına dönsen iyi edersin. Buralar pek tekin değil. Kurtlar var, çakallar var, seni kapıp götürürler sonra. -İnanmam, neden kapıp götürsünler ki beni. Ben onların hiç işine yaramam ki. -Haydi haydi suyunu iç bakalım. Bunları sonra konuşuruz. Kınalı Kuzu, birden annesini anımsadı. Annesini ne kadar da çok özlemişti. Nerdeyse ağlayacaktı. Bir anda neşesi kayboldu. Kulakları yana sarktı. Hüzünlü gözlerle Zıp Zıp kurbağaya baktı. -Ne oldu? Neden üzüldün birden, istemeyerek yanlış bir şey mi söyledim. Eğer seni kırdıysam özür dilerim, dedi, Zıp Zıp kurbağa. -Yook birden annem aklıma geldi de ona üzüldüm. Bilsen annemi ne tadar özlediğimi, o zaman bana hak verirdin. -Üzülmene gerek yok. Akşama görürsün anneni nasıl olsa. -Karşıdaki yamacın verevinde bir sürü otlanmaktaydı. Koyunların boynundaki çan ve keleklerin sesi ile kavalın ezgisini duydular. Kınalı Kuzu kavalın sesiyle sürüden yana baktı. Yerinden zıplayarak bağırdı. -Bak annem de onların arasındadır. Haydi bana eyvallah diyerek hoplaya zıplaya sürüye doğru koşmaya başladı. Zıp Zıp kurbağa ardından bağırdıysa da duymadı. -Heyyy! Kınalı onlar başkaları annen onların arasında değil geri dön. Ama Kınalı Kuzu olanca gücüyle sürüye doğru koşuyordu.


Fırtınadan sırılsıklam bir gecede uyuyup, ışıl ışıl bir bahar güneşine uyanınca insan, uzun sürmüş bir kış uykusunun mahmurluğundan silkinmişcesine diriliyor ruhu... Yorgun bir yılın sonunda, denizin tuzlu dudaklarından öpmeye koştuğum bir sahil kasabasında, elektronik posta kutuma düştü "kırlangıcın öyküsü"... "Kırlangıcın biri, bir adama aşık olmuş. Cesaretini toplayıp penceresine konmuş. Önce olabildiğince dik durmuş, Sonra gagasıyla cama vurmuş. '-Tık... tık tık...' Çok meşgulmüş adam... öfkeyle cama dönüp bakmış: '-Kimmiş onu işinden alıkoyan?' Kırlangıcın minik kalbinde amansız bir heyecan Kırık sözcükler dökülmüş gagasından... - Hey adam, seni nicedir izliyorum. Sorma nedenini, niçinini, Ama galiba seni seviyorum'. - Sen de nerden çıktın şimdi, Tam aklımı toplayacakken bozdun işimi... - Soğuklar başladı bak, üşüyorum dışarda. Alırsan içeri, deva olurum yanlızlığına da... - A benim yalnız oğlum. Ne kadar efkarlansan azdır. Çünkü kırlangıçların ömrü 6 aydır.


Evvel zaman içinde kalbur saman içinde develer tellal, pireler berber iken ben bağda üzüm bekler, derede odun yükler iken bir varmış, bir yokmuş... - Tabi anneciğim demiş ve yola çıkmış. Annesi ona tavşan ormanındaki yoldan ayrılmamasını tembih etmiş. Kırmızı başlıklı kız yolda şarkılar söyleyerek yürüyormuş. Kendi kendine de o ormana niye tavşan ormanı dediklerini hiç tavşan görmediğini düşünüyormuş. Yolda rengarenk bir sürü çiçekler görmüş. - Ben senden önce gidip anneannene haber vereyim sen de rahat rahat çiçek topla demiş. Bu sırada kurt bir avcının silah seslerini duyup oradan kaçmış. Kırmızı başlıklı kız kaybolduğunu anlayıp ağlamaya başlamış. Kıza yaklaşan avcı kırmızı başlıklı kızın sesini duyup yanına gelmiş. - Burada tek başına ne yapıyorsun küçük kız burası çok tehlikeli bende bir süredir buralarda dolaşan bir kurdun peşindeyim demiş. Kırmızı başlıklı kız annesinin sözünü dinlemeyip tavşan ormanındaki yoldan ayrıldığına çok pişmanmış ve avcıya kurtla karşılaştığını söyleyememiş. - Ormanın sonunda oturan hasta anneanneme kurabiye götürüyordum, kayboldum. - Benim anneanne kırmızı başlıklı kız sana çok lezzetli kurabiyeler ve şifalı bitkiler getirdim. kız ve avcı anneannenin evine gelmişler. Avcı kırmızı başlıklı kızı anneannesinin evine bırakıp dönmüş. Kız kapıyı çalmış içerden anneannenin sesi gelmiş. - Buralara kadar gelip bana yiyecek getirdiğin için teşekkür ederim. Yaklaş da seni seveyim demiş. Kırmızı başlıklı kız sepeti kenara bırakmış ama yatağa fazla yaklaşmamış. Çünkü anneannesi ona farklı görünüyormuş. - İmdaaat yardım edin. Avcı kırmızı başlıklı kızın bağırmalarını duyup hemen eve koşmuş ve kapıdan içeri girerek kurdu yakalamış. - Bir şey değil ama bir daha sakın annenin sözünden dışarı çıkma demiş. Anneanne kırmızı başlıklı kızın getirdiği kurabiyeleri yemiş, şifalı bitkileri kaynatıp suyunu içmiş ve hemen iyileşmiş. Kırmızı başlıklı kız bundan sonra kimsenin sözüne kanmayacağına dair anneannesine söz vermiş. Eve dönmek için yola çıkmış. Ormanda neşe içinde şarkılar söyleyerek yürürken tekrar kurda rastlamış. Avcının ormanı temizleme cezası verdiği kurt kırmızı başlıklı kızı görünce yaptığından çok utanmış. Tavşan ormanı yine eskisi gibi tavşanlarla dolu cıvıl cıvıl bir orman olmuş.


Bir zamanlar küçük bir kız varmış. Annesi ona üzerinde kırmızı başlığı olan bir pelerin almış. Kız bu pelerini çok seviyormuş ve nereye gitse onu giyiyormuş. Bu nedenle de herkes ona Kırmızı Başlıklı Kız diyormuş. Kırmızı Başlıklı Kız da elbisesini giymiş, üzerine kırmızı başlıklı pelerinini geçirmiş, başlığı çenesinin altında sıkıca bağlamış ve yola çıkmış. Ayrılmam anne, demiş Kırmızı Başlıkıl Kız. Tam ormana girmiş, birkaç adım atmış ki, çalılıkların arasından bir ses duymuş. Yola birden bir kurt fırlamış. Kırmızı Başlıklı Kız korkusundan az kalsın elindeki sepeti düşürüyormuş. Fakat kurt hiç de öyle düşmanca görünmüyormuş. Nereye böyle küçük kız? diye sormuş kurt. Kurt oradan hemen sıvışmış! Çünkü yakınlarda bir oduncu dolaşıyormuş. Eğer kızı hemen orada yerse, oduncunun kızın yardımına koşacağını biliyormuş. Kırmızı başlıklı Kız, çiçek toplayarak, kelebeklerin peşinden koşarak, kuş seslerini dinleyerek yolda ağır ağır ilerlerken kurt kestirmeden Büyükanne'nin evine varmış, kapıyı çalmış. Kim o? diye seslenmiş içeriden yaşlı kadın. Kapı açık güzelim, diye seslenmiş Büyükanne. Kurt hemen içeri dalmış. Öyle açmış ki! Günlerdir hiçbir şey yememiş. Bu yüzden Büyükanne'yi çiğnemeden bir lokmada yutuvermiş. Biraz sonra Kırmızı Başlıklı Kız Büyükanne'nin kapısını çalmış. Kim o? diye seslenmiş kurt yumuşak bir sesle. Kırmızı Başlıklı Kız bir an için tereddüt etmiş. 'Büyükannemin sesi ne kadar da garip böyle?' diye düşünmüş. Sonra büyükannesinin hasta olduğu gelmiş aklına ve kapının mandalını kaldırıp açarak içeri girmiş. Kurt, Büyükanne'nin geceliğini giymiş, onun başlığını ve gözlüğünü takmış yatakta yatıyormuş. Yorganı boğazına kadar çekmiş, içerisi karanlık olsun ve suratı fark edilmesin diye de perdeleri iyice kapamış. Elindekileri oraya bırak da yanıma gel canım, demiş kurt. Kırmızı Başlıklı Kız çöreği yatağın yanındaki küçük masanın üzerine koymuş, ama hemen kurdun yanına gitmemiş. Çünkü Büyükannesi bir tuhaf görünüyormuş. Seni daha iyi kucaklamak için! demiş kurt. Seni daha iyi duyabilmek için! demiş kurt. Seni daha iyi görebilmek için, demiş kurt. Seni daha iyi yiyebilmek için, demiş kurt. Bunu söyledikten sonra kurt artık daha fazla kendine engel olamamış ve yorganı bir tarafa atarak yataktan fırladığı gibi Kırmızı Başlıklı Kız'ı bir lokmada yutuvermiş. Sonra da karnı doyduğu için keyfi yerine gelmiş ve uykuya dalmış. Ama ne var ki kurt çok kötü horluyormuş. Evin önünden geçen bir avcı onun horultularını duymuş. Büyükanne'ye kötü bir şey mi oldu acaba, diyerek kulübeden içeri girmiş. İçeri girer girmez de orada neler olduğunu hemen anlamış. Aylardır senin peşindeyim pis yaratık, diye bağırmış avcı ve kurdun kafasına elindeki baltanın sapıyla vurmuş. Sonra da önce Kırmızı Başlıklı Kız'ı, sonra da Büyükanne'yi dikkatle kurdun içinden çıkarmış. İkisi de sapasağlammış. Büyükanne, Kırmızı Başlıklı Kız'ın ona getirdiği çöreği afiyetle yemiş. Kırmızı Başlıklı Kız büyükannesine bir daha hiçbir kurdun sözüne kanmayacağına dair söz vermiş. Eve dönerken tavşanların saklandıkları yerlerden çıktıklarını görmüş. Tavşan Ormanı yine eskisi gibi tavşanlarla dolu bir orman haline gelmiş.


Kırmızı benekli kelebek olmaz ki kızım, sen rüya görmüş olmalısın. Hayır anne gördüm. O gerçekten de var. Ben çıkıp onu arayacağım, demiş. Bütün gün seni aradım, neredeydin sen, demiş. Ama kırmızı benekli kelebek ona cevap vermeden dans edip şarkı söylemeye devam etmiş. Sabah uyandığında Oya bu defa da babasına anlatmış kırmızı benekli kelebek gördüğünü. Ama babası da annesi gibi rüya görmüş olacağını kırmızı benekli kelebek olamayacağını söylemiş. Hayır, o gerçek. Ben onu arayacağım ve bulacağım, demiş. bütün gün onu aramıştı ve yine bulamamıştı. Geçen defa olduğu gibi yine rüyamda onu görür müyüm acaba? deyip hemen yattı eve geldiğinde. Rüyasında kırmızı benekli kelebeği görmemişti, dere kenarında yüzen ördekler görmüştü. Ertesi sabahta Oya kalkar kalmaz dere kenarına gitti. Gerçektende orda yüzen ördekler vardı. Oya birden ördeklerin başında dans edip şarkı söylenen kırmızı benekli kelebeği gördü. O an çok sevindi. Hemen kelebekle konuşmaya başladı. Ona onunla arkadaş olmak istediğini söyledi. Onu avucuna aldı eve götürdü. Önce anne babasına, sonra tüm arkadaşlarına gösterdi onu. Arkadaşları da onu çok sevmişti. Onlarda Oya gibi kırmızı benekli kelebekle oynamak istiyorlardı. Ama Oya buna izin vermedi. O kendinindi ve sadece kendisiyle oynayabilirdi. Oya kelebeğini alıp dere kenarına gitti. Kelebeğinden kendisi için dans edip şarkı söylemesini istedi. Ama kelebeği bir taş üzerine oturmuş kımıldamıyordu, Oya'nın isteğini yapmıyordu. Oya kelebeğini orda bırakıp evine gitti. Ertesi günde kelebeğini bulmak için onu bıraktığı yere gitti. Ama kelebeği orda yoktu. Oya ümitsizce evine gitti. Tüm bu olanları annesine anlattı. Güzel kelebeğim, haydi git arkadaşlarımla da oyna dedi.


Hz. Peygamber 'in şöyle söylediğini işittim: "Sizden birinizin kapısının önünden bir nehir aksa ve bu nehirde her gün beş kere yıkansa, acaba üzerinde hiç kir kalır mı, ne dersiniz?" "Bu hal, dediler, onun kirlerinden hiçbir şey bırakmaz!" Aleyhissalatu vesselam: "İşte bu, beş vakit namazın misalidir. Allah onlar sayesinde bütün hataları siler" buyurdu. Rasulullah aleyhissalatu vesselam buyurdular ki: "Mü'min - veya Müslüman- bir kul abdest aldı mı yüzünü yıkayınca, gözüyle bakarak işlediği bütün günahlar su ile - veya suyun son damlasıyla- yüzünden dökülür iner, ellerini yıkayınca elleriyle işlediği hatalar su ile birlikte - veya suyun son damlasıyla- ellerinden dökülür iner. Ayaklarını yıkayınca da ayaklarıyla giderek işlediği bütün günahları su ile -veya suyun son damlasıyla- dökülür iner. günahlarından arınmış olarak tertemiz çıkar. hadd işledim, cezasını tatbik et!" Rasulullah adama sormadı. Derken namaz vakti girdi. Rasulullah'la birlikte o da namaz kıldı. Aleyhissalatu vesselam namazını tamamlayınca, adam yanına geldi ve: "Ey Allah'ın Rasulü! dedi, ben hadd işledim. Bana Allah'ın Kitabını tatbik et!" Efendimiz: "Sen bizimle birlikte namazını eda etmedin mi?" diye sordu. Adam: "Evet!" dedi. Efendimiz: "Öyleyse git. Zira Allah, senin günahını affetti" veya -haddini affetti" dedi. Rasulullah aleyhissalatu vesselam buyurdular ki: "Kim bir mü'minin dünyevi kederlerinden birini giderirse, Allah da onun Kıyamet günü kederlerinden birini giderir. Kim bir fakire kolaylık gösterirse, Allah da ona dünyada ve ahirette kolaylık gösterir. Kim bir müslümanı örterse, Allah da onu dünya ve ahirette örter. Kişi kardeşinin yardımında olduğu müddetçe, Allah da onun yardımındadır. Kim ilim aramak düşüncesiyle bir yola düşerse, Allah onun cennete olan yolunu kolaylaştırır. Bir grup, Allah'ın kitabını okumak ve aralarında tedris etmek üzere Allah'ın evlerinden birinde toplanırsa, üzerlerine mutlaka sekine iner ve onları rahmet kaplar, melekler onları sarar. Allah da onları yanında bulunan mukarreb meleklere anar. Bir kimseyi ameli yavaşlatırsa, nesebi hızlandıramaz.


onun iyiliklerinden hakkını yediği kimselerden her birine verilir. Üzerinde olan haklar ödenmeden, iyilikleri tükenirse, hak sahiplerinin günahları o kimseye yüklenir; sonra o kimse Cehenneme atılır. "Hiç kişi anne ve babasına söver mi?" dediler. "Evet! Kişi, bir başkasının babasına söver, o da babasına söver; annesine söver, o da bunun annesine söver!" buyurdular. Rasulullah aleyhissalatu vesselam buyurdular ki: "Sakın zanna yer vermeyin. Zira zan, sözlerin en yalanıdır. Tecessüs etmeyin, haber koklamayın, rekabet etmeyin, hasetleşmeyin, birbirinize buğzetmeyin, birbirinize sırt çevirmeyin, ey Allah'ın kulları, Sakın ha! Birinizin satışı üzerine satış yapmayın. Ey Allah'ın kulları kardeş olun. Bir Müslümanın kardeşine üç günden fazla küsmesi helal olmaz. Rasulullah aleyhissalatu vesselam buyurdular ki: "Müslüman Müslümanın kardeşidir. Ona zulmetmez, onu tehlikede yalnız bırakmaz. Kim, kardeşinin ihtiyacını görürse Allah da onun ihtiyacını görür. Kim bir Müslümanı bir sıkıntıdan kurtarırsa, Allah da o sebeple onu Kıyamet gününün sıkıntısından kurtarır. Kim bir Müslümanı örterse, Allah da onu Kıyamet günü örter. Rasulullah aleyhissalatu vesselam buyurdular ki: "Birbirlerini sevmede, birbirlerine merhamette, birbirlerine şefkatte müminlerin misali, bir bedenin misalidir. Ondan bir uzuv rahatsız olsa, diğer uzuvlar uykusuzluk ve hararette ona iştirak ederler." Buhari, Edeb 2 7; Müslim, Birr 66, (2586).


Bir bedevi Rasulullah aleyhissalatu vesselam'a gelerek, Efendimizin uhdesinde bulunan alacağını istedi ve bunu yaparken sert davrandı. Hatta: "Borcunu ödeyinceye kadar seni taciz edeceğim" dedi. Ashab-ı Kiram hazretleri bedeviyi azarlayıp: "Yazık sana! Kiminle konuştuğunu bilmiyorsun galiba!" dediler. Adam: "Ben hakkımı talep ediyorum" dedi. Aleyhissalatu vesselam, ashabına: "Sizler niçin hak sahibinden yana değilsiniz?" buyurdu ve Havle Bintu Kays radıyallahu anha'ya adam göndererek: "Sende kuru hurma varsa benim borcumu ödeyiver. Hurmamız gelince borcumuzu sana öderiz" dedi. Havle: "Hay hay! Babam sana kurban olsun Ey Allah'ın Resulü!" dedi. Kadın, Rasulullah'a borç verdi, O'da bedeviye olan borcunu kapadı ve ayrıca yemek ikram etti. bedevi: "Borcunu güzelce ödedin. Allah da sana mükafatını tam versin" diye memnuniyetini ifade etti: Aleyhissalatu vesselam da: "İşte bunlar insanların hayırlılarıdır. İçindeki zayıfların, incitilmeden haklarını alamadıkları bir cemiyet iflah olmaz" buyurdular. ki ben sadece hakkı söylerim! " buyurdular. Ensar radıyallahu anhüm'den bazı kimseler, Rasulullah aleyhissalatu vesselam'dan bir şeyler talep ettiler. Aleyhissalatu vesselam da istediklerini verdi. Sonra tekrar istediler, o yine istediklerini verdi. Sonra yine istediler, o istediklerini yine verdi. Yanında mevcut olan şey bitmişti; şöyle buyurdular: Yanımda bir mal olsa, bunu sizden ayrı olarak biriktirecek değilim. Kim iffetli davranır , Allah onu iffetli kılar. Kim istiğna gösterirse Allah da onu gani kılar. Kim sabırlı davranırsa Allah ona sabır verir. Hiç kimseye sabırdan daha hayırlı ve daha geniş bir ihsanda bulunulmamıştır." Rezin rahimehullah şu ziyadede bulunmuştur: "İslam'a girip, yeterli miktarla rızıklandırılan ve verdiği bu miktara Allah'ın kanaat etmeyi nasip ettiği kimse kurtuluşa ermiştir. Bir adam Aleyhissalatu vesselam'a gelerek: "Ey Allah'ın Resulü! Beni bir deveye bindir!" dedi. Aleyhissalatu vesselam da: "Ben seni devenin yavrusuna bindireceğim!" dedi. Adam: "Ey Allah'ın Rasulü, ben deve yavrusunu ne yapayım " deyince Aleyhissalatu vesselam: "Acaba deveyi deveden başka bir mahluk mu doğurur?" buyurdular.


Ensardan mizahçı bir zat vardı. konuşup yanındakileri güldürürken Rasulullah aleyhissalatu vesselam elindeki çubuğu adamın böğrüne dürttü. Bunun üzerine adam "Ey Allah'ın Rasulü . Müsaade edin kısas yapayım!" dedi. Aleyhissalatu vesselam da: "Haydi yap!" buyurdu. Adam: "Ama üzerinizde gömlek var, benim üzerimde yoktu !" Adamın talebi üzerine, Aleyhissalatu vesselam gömleğini kaldırıp böğrünü açtı. Adam, Rasulullah'ı kucaklayıp böğrünü öpmeye başladı ve: "Ben bunu arzu etmiştim ey Allah'ın Rasulü!" dedi. ve gözlerinden yaşlar aktı. Aleyhissalatu vesselam deveye yaklaştı ve gözyaşlarını sildi. Hayvan sakinleşti. "Bu devenin sahibi kim?" diye sorarak ilgi gösterdi. Ensar'dan bir genç: "O bana aittir ey Allah'ın Rasulü!" deyip ortaya çıkınca Hz. Peygamber onu payladı: "Allah'ın sana mülk kıldığı bu deve hakkında Allah'tan korkmuyor musun? Bak! Bu bana şikayette bulundu. Sen bunu acıktırıyor ve fazla çalıştırarak da yoruyormuşsun. Biz bir seferde Rasulullah ile beraber idik. Rasulullah bir ara bir ihtiyacı için yanımızdan ayrıldı. O sırada hummara denen bir kuş gördük, iki tane de yavrusu vardı. yavrularını aldık. Kuşcağız etrafımıza yaklaşıp çırpınmaya, kanatlarını çırpıp havada inip çıkmaya başladı. Rasulullah efendimiz gelince: "Kim bu zavallının yavrusunu alıp onu ızdıraba attı? Yavrusunu geri verin!" diye emretti. Bir ara, ateşe verdiğimiz bir karınca yuvası gördü. "Kim yaktı bunu?" diye sordu. "Biz!" dedik. Ateşle azap vermek sadece ateşin Rabbine hastır" buyurdu.


Allah iyiliklerin ve fenalıkların yazılmasını emretti. Sonra güzellerin güzelliğini, fenaların da çirkinliklerini açıkladı. Her kim bir iyilik yapmak ister de onu yapamazsa, Allah o kimseye bir iyilik sevabı yazdırır. Eğer o kimse bir iyilik yapmak ister ve yaparsa, Allah ona on mislinden yedi yüz misline hatta daha çok iyilik sevabı yazdırır. Her kim de kötü bir iş yapmak ister de onu yapmazsa, o kimseye bir iyilik sevabı yazdır. Eğer o kimse fena işi yapmak ister ve fenalığı yaparsa, Allah ona bir kötülük yazdırır. - Bizler mütevekkil insanlarız, çalışmayız, Allah her canlının rızkını yaratmıştır. Bizler vaktimizi ibadetle geçiririz. tarlaya atan ve ondan sonra Allah'a tevekkül eden kimsedir, diye söyler ve onları camiden kovar. - Ağa dedi, canım elma istedi, pazardan satın alınız. Fakat o vakitte pazarda elma yoktu... Hatta askerlerin dağarcıklarında bile tek elma bulmak mümkün değildi. - Eğer, dedi, bir askerin üstünde, halkın bahçesinden koparılmış bir tek elma çıkmış olsaydı; Mısır seferinden vazgeçecektim!... Şanlı Padişah ordusunun ahlakını denemek için böyle yapmıştı. İman ordusu billurlar gibi duru ve berraktı.


Ece, annesi, babası ve kardeşi Ahmet ile birlikte Neşeli Orman'a yakın bir köyde, bahçe içindeki bir evde yaşıyormuş. Sabah uyandığında ilk önce odasının penceresinden dışarıya bakıyormuş. Babası bahçede ağaçlardan düşen yaprakları, annesi de olgunlaşan domatesleri topluyormuş. Kardeşi Ahmet ise odasında oyun oynuyormuş. Ece üzerini değiştirip mutfağa inmiş. Annesinin kendisi için hazırladığı kahvaltısını yaptıktan sonra bahçeye çıkmış. Önce babasına sonra annesine günaydın demiş. - Olmaz babacığım ormana arkadaşlarımın yanına gideceğim. Ve Ece ormana doğru koşmaya başlamış. Yolda Zıp Zıp Tavşan ile karşılaşmış. - Oynayamayız Ece. Aileme kış hazırlıklarında yardım etmeliyim, hoşça kal! - Bugün oynayamam. Kış için meşe palamudu toplamalıyım. Ece, galiba oyun arkadaşı bulamayacağım diye düşünmeye başlamış. Düşünceli bir şekilde ormanda dolaşırken gözlüklü köstebek ile karşılaşmış. - Herkes ailesine yardım ediyor. Oynayacak arkadaş bulamadım. masalsitesi.com Oysa hava çok güzel. Kışın gelmesine daha çok var. - Ece; Ağustos Böceği ile Karınca'nın hikayesini hatırlıyor musun? Ağustos Böceği de böyle düşünüp hazırlık yapmamış ve kış geldiğinde aç kalmıştı. Karınca ise hiç durmadan çalışmış, havalar soğudun da sıcacık yuvasında rahat rahat kışı geçirmişti. İşte karınca gibi kış geldiğinde rahat etmek, mutlu olmak istiyorsan şimdi çok çalışmalısın. Ece köstebeğin söylediklerinin doğru olduğunu düşünmüş ve koşarak ailesinin yanına gitmiş. Anne ve babasından özür dilemiş. Gün boyunca ailesi ile birlikte kış için hazırlık yapmış. Gece olduğunda mutlu bir şekilde uykuya dalmış.


Beyaz papatyam gelinim, pembe gülüm, mis kokulum, karanfilim selvi boylum, leylağım kokuna hayranım diyordu. Çiçekler bahçıvan amcanın iltifatlarından çok hoşlanıyorlardı. Ona daha güzel görünmeye çalışıyorlardı. Kıskanç papatya: Hiç boşuna uğraşmayın. En güzel benim. Ben beyazım, ben gelinim, ben güzelim. Bahçıvan amca en çok beni seviyor, diyordu. Bir gün çiçek satıcısı bahçeyi ziyarete geldi. Bahçıvana; Dükkanımda papatya kalmadı. Papatya almaya geldim, dedi. Bahçıvan amca papatyaları makas ile kesti. Beyaz gelinlerim bakalım kimlere hediye edileceksiniz. Annelere, öğretmene, eşe, dosta, kardeşe. Haydi size güle güle!... dedi. ayrılacaktı. Dükkana geldiğinde çiçekçi papatyaları su dolu vazolara yerleştirdi. Birinci gün papatyaların bir kısmı satıldı. İkinci gün diğer papatyalarda satılınca, kıskanç papatya vazoda yalnız kaldı. Aklına bahçesi geldi. Ah güzel bahçem, kıymetini bilemedim. Arkadaşlarımı çekemedim. Bilseniz sizi ne çok özledim. dedi. Ertesi gün çiçekçi elinde yeni çiçeklerle dükkana geldi. Aaaa bu çiçekler, arkadaşları gül, leylak, hanımeli değil miydi? Onları görünce neşelendi, selam verdi. Günaydın arkadaşlar, hoş geldiniz dedi. Çiçekler gülümsedi: Papatya bize selam verdi. Kendini beğenmedi... Papatya: Kıskançlık yapmak, kendini beğenmişlik gereksizmiş... Her çiçek güzelmiş. Alıcısı, seveni farklıymış. Onu da burada öğrendim. Çiçekçi onları, papatyanın yanındaki vazolara yerleştirdi. Biraz sonra dükkana Ceren ile babası geldi. Ceren öğretmenine çiçek götürecekti. Ceren: Papatya ve gülü de koyalım. Hepsinden olsun!... Çiçekçi: O zaman ben size bir arajman hazırlayayım. Güzel bir buket olsun! Leylak, gül, hanımeli, papatyayı derledi. Hepsi bir bukette birleşti. Birbirlerine sevgi ile sarıldılar. Artık çok mutluydular.


Çok eski zamanlarda, bal satan bir adam varmış. Petek petek balını, sevimli eşeğine yükler, sokaklarda dolaşarak satmaya çalışırmış. Ne hikmetse, kimse kendisinden bal almazmış. Balını satamayan adamcağız üzülür, üzüldükçe kaşlarını çatarmış. Sesi sertleşir, yüzü asılırmış. Onu, o halde görenler hemen yollarını değiştirirlermiş. Aynı mahallede bir de sirke satıcısı varmış. Sirkeci, bir sokağa girince çocuklar arkasından koşarlarmış. Mahalleli hemen çevresini sarar, gülüp şakalaşarak sirkesini alırlarmış. Balcı, bu adamın acı sirkeyi nasıl böyle çabuk sattığını bir türlü anlayamazmış. - Bre sirkeci kardeş! Bunca zamandır seni gözler dururum. Ben. tatlı mı tatlı bal satıyorum. Kimse gelip benden bal almıyor. Senin acı sirkeni ise herkes kapışıveriyor. Bunun hikmeti nedir? Söyle de beni bu düşünceden kurtar, demiş. - Balcı kardeş, senin elin bal satıyor, ama yüzün sirke satıyor, demiş. Bu kıssadan hisse alanlar; başkaları ile iyi ilişkiler kurabilmek için güler yüzlü, tatlı sözlü olmak gerektiğine inanmışlar.


Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde... Pire berber iken, deve tellal iken, ben anamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken. Tıngır elek, tıngır felek demişler, bu masalı şöyle anlatmışlar.Bir varmış, bir yokmuş, evvel zamanda bir padişah ile bunun üç kızı varmış. Bir gün bu padişah kızlarını başına toplamış, beni ne kadar seversiniz? Demiş. En büyük kız dünyalar kadar, ortanca kızı kucak kadar, küçük kızı da tuz kadar severim demiş. Padişah küçük kızın cevabına çok sinirlenmiş, insan tuz kadar sevilir mi demiş, ardından küçük kızını cellada teslim etmiş. Cellat, kızı kesmek için dağa götürmüş. Kız cellada yalvarmış, sen de babasın, bana kıyma demiş. Cellat, kızın yalvarmalarına dayanamamış, onun yerine bir hayvan kesmiş, kızın gömleğini kesilen hayvanın kanına bulayıp padişaha getirmiş. bu ya bir başka padişahın oğluyla evlenmiş. Aradan bir hayli zaman geçmiş, başından geçenleri kocasına anlatmış, babamları yemeğe çağıralım demiş. Kocası da olur demiş. Gereken hazırlıklar yapılmış, padişah babası ziyafete çağrılmış. Kızın padişah babası söylenen günde avanesiyle birlikte ziyafete gelmiş. Padişah ve beraberindekiler sofraya oturduğunda yemekler sırayla gelmeye başlamış. Ama kız, aşçısına bütün yemeklerin tuzsuz olmasını tembih etmiş. Padişah hangi yemeğe saldırdıysa eli geri gitmiş, yemeklerin hiçbirini yiyememiş. O sırada küçük kızı padişahın sofrasından ayağa fırlamış. Padişahım, duyduğuma göre sen küçük kızını seni tuz kadar seviyormuş dediği için öldürtmüşsün demiş. Padişahın söz söylemesine fırsat vermeden işte o küçük kız benim demiş ve bütün yemekleri tuzsuz yaptırdım ki kıymetimi anlayasın sözlerini eklemiş. Padişah yaptığından utanarak küçük kızının boynuna sarılmış, tuzun ne kadar kıymetli olduğunu anlamış. Ondan sonra yeni bir dönem başlamış. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine.


Yatağımdan kalktığım gibi perdeyi araladım. O da ne?.. Her taraf bembeyaz, yılın ilk karı lapa lapa yağıyordu. Ama köydeki yağan kara benzemiyordu. Ne bileyim işte, köyde kar dedin mi tipi bora akla gelir. Serçeler pencere diplerinde titrer dururlar. Çoğu kış günlerinde avlunun kapısını açar serçelere yem atardım. Topluca avluya hücum eder , buğday tanelerini çabuk, çabuk tıklarlardı. Oysa şehre geldiğim günden beri bir serçeye , bir sığırcığa, ya da bir kırlangıca rastlamadım nedense. Başka kuşları da pek göremedim. Babam ve annemle, zaman zaman Kadıköy sahiline indiğimiz de, martıları görürüm. Martılar ilk bakışta birbirine benziyor olsalar da, dikkatli bakıldığında, farklılıkları hemen göze çarpıyor. Kimi martıların, gözünün hemen yanında, yarım ay biçiminde, siyah bir beni var, kimilerinin de yok. Kimilerinin kuyrukları uzun, kiminin kısa, kiminin ki de küt kalınca, kimisi zarif ve ince... Her ne ise, kara batakların dışında, başka kuşları hak getire sahilde... Pencerenin önünde durup bir süre yağan karı izledim. Ağaçların dallarında hiç kar birikmiyordu. Yoldan geçen taksiler, yarı sulu karı etrafa saçıyorlardı. Sabahın bu erken saatinde, iki çocuk kaldırımdaki yumuşak karların içinde kaymaya çalışıyorlardı. Yanlarından geçen bir taksinin sıçrattığı sulu kar, üstlerini başlarını ıslattı. El ve kol hareketiyle taksiciye bastılar küfrü. Annem ve babam uyuyorlardı. Sanırım babam bu gün işe gitmeyecek. Her yağmur ve kar yağışında babam birkaç gün işe gitmez. İnşaat işçisidir babam. Yağmurlu ve karlı havalarda işleri durur. Hava düzelince de hiç ara vermeden çalışırlar. Babam yağan kardan haberli. Ya yoksa şimdi çoktan kalkmış olurdu. Gir yatağına üşüteceksin!.. Ben sobayı tutuşturunca kalkarsın, dedi. Evden sokağa çıktığımda kar yağışı durmuştu. Okul yolunda kimi çocuklar kar topu oynuyor, kimileri de kayıyordu. Servis araçları, kardan kayıyor, yolların sağı solu arabalarla doluydu. Servislerin içindeki çocuklar, araçtan inerek , kardan gidemeyen servis araçlarını itekliyorlardı. Biz çocuklar için bulunmaz bir eğlenceydi. Öğretmenimiz anlatmıştı. Böylesi havalarda dikkatli olmak gerek. Düştüğümüzde bir yerimiz sakat olabilir. Kar topu oynarken, karı fazla sıkıştırmak da iyi değildir demişti. Okula vardığımızda yorulmuş ve ıslanmıştık. Kimi öğrenciler okul bahçesinde bile kayıyordu. Sireni, çala çala gelen bir cankurtaran, okulun kapısına yanaştı. Bütün çocuklar can kurtaranın etrafına toplandık.. Kaşla göz arasında cankurtaran hareket etti. Birici sınıfta okuyan bir kızın kolu kırılmıştı. Kayarken düşüp, kolunu kaldırım taşına çarpmış. Kimi çocuklar da, kayan çocuklardan biri çarparak düşürdüğünü söyledi. Üzüldük!.. Kaymayı ve kar topu oynamayı bıraktık. Az sonra zil çalınca, sınıflara girdik. Öğretmenimiz bir ders boyu yağışlı havalarda, nelere dikkat edeceğimizi anlattı. Kaymak ve kar topu oynamak günahtır, değil mi öğretmenim, dedi. Yok kızım, kim söylediyse yanlış söylemiş. Günah falan değildir evladım. Arkadaşlarınızla güzel güzel oynamanın nesi günah ki!.. dedi, öğretmenimiz. Oyun oynamak günah değildir de, kumar oynamak günahtır öğretmenim, dedi. Evet çocuklar, arkadaşınız doğru söylüyor. En büyük günah kumar oynamaktır. Haydi açın kitaplarınızı bakalım. Dedi. Bakın çocuklar, okula başlayalı birkaç ay oldu. Bu günlerin anısı olarak da , arkadaşlarınızdan biri dikkatsiz davranarak, küçük sınıflardan bir arkadaşınızı istemeyerek yere düşürdü. Oyunlarınız da yarıda kaldı. Sınıfa girip, üzüntüyle sıranıza oturdunuz. Aklınızda olsun her zaman. Unutmayın, sonrada pişman olacağınız bir şeyi, elinizden geldiğince yapmayın... Bakınız okulun tümü üzüntüye boğuldu. Öğretmenlerin ağzını bıçak açmıyor. Bakışlarıyla hepinizin suçlu olduğunu düşünüyorlar... Bundan böyle oynarken daha dikkatli olmaya bakın. Kar topu oynayacaksınız kuşkusuz, ama karı fazla sıkmayın... Fazla sıkışan kar, taş gibi sert olur. Başınızı gözünüzü yarabilir... Kayacaksınız elbette, araçların geçtiği yerlerde sakın kaymayın. Aniden yola çıkan bir aracın altına girebilirsiniz... Kaydığınız yol buzlaşınca, yaşlılardan birinin düşmesine neden olabilirsiniz, böyle bir olay sizi üzer... Oynarken çok, çok dikkatli olun sevgili çocuklar... Evet, öğretmenimiz haklıydı. Her an dikkatli olmak gerek...


...konuklar sofrasında eksik olmaya görsün, nasıl da hüzünlenirdi. Öyle oldu bir süre. Bir hafta misafir gelmedi kutlu evlerine. Konuklar babası mübarek Hazreti İbrahim, belki bir misafir gelir diye bekleyerek yemeğin vaktini geçirdi. Gelen giden olmayınca çıktı evinden, derelere, tepelere, yollara dört bir yana bakındı. - Gözümün nuru! Tenezzül buyurun, yemeği bizde yiyelim, diye teklifte bulundu. Yaşlı adam, konuklar babasının cömertliğini ve konukseverliğini bildiği için kendisine yapılan teklifi kabul ederek birlikte eve doğru yürümeye başladılar. - Ey çok görüp çok yaşamış adam! Yaşlılar sadık olurlar dinlerine, Allah'a yana yana yakarıp dua ederler. Sende, bundan eser göremiyorum. Niçin susuyorsun? Yemeğe başlarken Rezzak olan Cenabı Hakk'ı gereğince anmak şart değil mi? dedi. Puta tapan efendimden böyle bir şey söyleneceğini işitmemişimdir. Başka türlü hareket edersem ona karşı saygısızlık edeceğimden korkarım. Konuklar Babası İbrahim, kötü talihli yaşlının puta tapar olduğunu anladı. İslam'a yabancı olduğu ve temiz insanlar gözünde sapkın, murdar sayıldığı için yaşlı adamı uzaklaştırdı kutsal evinden. Bu olay üzerine Cebrail Cenabı Hak tarafından Konuklar babasına gönderildi. Heybetle bildirdi, - Ya İbrahim! Ben, o yaşlı adamı yüz yıldır yaşatıyorum, rızkını veriyorum. Sen ondan çekindin, uzaklaştın, ona bir öğün yemek vermedin. O, putperest ise kendine. Sen ondan cömertlik elini çektin. Bu ilahi uyarı ve hitap üzerine konuklar babası İbrahim, yaşlı adamın peşinden koştu, gönlünü alıcı sözler söyledi. Konuklar babası anlattı ve açıkladı onları. - Ne Yüce Rab'dir ki, senin Rabbin, benim gibi aciz bir ihtiyar için Ulu peygamberine uyarıda bulunup hitap ediyor. Konuklar babasının dini ne güzel dindir, dedi. Putperestliği terk etti. Müslüman oldu. Konuklar babasının sofrasında ağırlanma onuruna kavuştu.


Bir varmış bir yokmuş. Bir doluymuş bir boşmuş. Bir çirkin bir hoşmuş. Biz her şey kötü sanarken tabiatı sevenler de çokmuş. Bunlardan biri Yusuf adlı bir çocukmuş. Ninesi ve tabiatla yaşarmış. Bazen karamsar olur bazen içinden sevinç taşarmış. Gene bir gün Yusuf ile ninesi bahçede ceviz ağacının altında kahvaltı ediyorlarmış. Ninesinin evi derenin kıyısında geniş bir ormanın içindeymiş. Hafif hafif esen rüzgar Yusuf'un burnuna yemyeşil kokular, kulağına da kuşların capcanlı cıvıltılarını getirip bırakıyormuş. Yusuf farkında değilmiş ama dinlemekten ve koklamaktan çok hoşlanıyormuş. Bir de ninesinin bembeyaz saçlarını okşamaktan ve de sırtını kaşımasından. Yusuf ve ninesinin kahvaltıları bitmiş. Beraberce sofrayı toplamışlar, bulaşıkları yıkamışlar. Yusuf, çeşmeden akan saydam suya, çeşmenin etrafında vız vızz! dolanan bal arısına hayretle bakarak elini ağzını yıkamış. Resim defteriyle kalemlerini alıp yeniden masaya dönmüş, sandalyesine oturmuş. Ninesi de verandanın altına sallanan koltuğuna kurulup örgü örmeye başlamış. Yusuf tam resim çizecekken sanki bir fısıltı işitir gibi olmuş. Dönüp ninesine bakmış. Fakat ninesi çoktan horlamaya başlamış bile. Küçük ressam boşverip çizmeye başlamış. Fakat gene bir fısıltı işitmiş. Ses çok yakından geliyormuş; tam altından. Fısıldayan, evet! Yusuf'un oturduğu sandalyeymiş. Çocukcağız biraz ürkmüş önce. Ama öyle korku falan hissetmemiş. Sandalyeden yavaşça kalkmış. Bir adım geri çekilmiş. Ve sandalyeye, Ne fısıldayıp duruyosun altımda yaaa! demiş. Yusuf ninesine bakmış göz ucuyla. Ninesi oralı bile değilmiş. Horul horul uyuyormuş. Şaşkın çocuk sandalyeye istemeden çıkışmış, İyi peki tamam anladım! Ne istiyosun sen onu söyle bakalım? demiş kaşlarını çatarak. Sandalye galiba böyle bir tepki beklemiyormuş, Bir şey istemiyorum. Kendi kendime düşünüyordum. Birden sesli düşünüverdim! Hepsi bu. Kusura bakma gevezenin biriyim ben. Biraz da maalesef umutlu bir sandalyeyim. En iyisi bu olanları unutalım. Çenemi kapıyorum. Bundan sonra seni rahatsız etmem. demiş. Yusuf sandalyenin kendisinden çekinmesinden ve özür dilemesinden memnun olmuş. Öte yandan karşısında düpedüz konuşan bir sandalye olmasını yadırgamış. Aslında konuşsun istemiş. Ama Susma konuş. da diyememiş. Geceleyin ninesine sandalyeden bahsetmiş. masalsitesi.com Ninesi gülümseyerek torununu kucaklamış, dizlerine yatırıp sırtını kaşımış. Çocukcağız konuşan bir sandalyenin hayaliyle uykuya dalmış. Uyanır uyanmaz da ilk işi ceviz ağacının altına gidip sandalyeye bakmak olmuş. Uzun uzun bakmış. Üstüne oturmuş; havaya kaldırmış, tekrar yerine koymuş; dürtüklemiş, itmiş, kakmış, sallamış... Ne ki sandalyeden hiç ses çıkmamış. Kahvaltıdan sonra gene resim defterini ve kalemlerini alıp ceviz ağacının altındaki masaya yayılmış küçük ressam. Ninesi de gene verandanın altında horluyormuş. Yusuf ne kadar istese de hiçbir şey çizememiş. Sandalyenin konuşması bir türlü aklından çıkmıyormuş. Gel gör sandalyeden çıt çıkmamış. Hüzünlü çocuk başını önüne eğmiş. Deredeki kurbağalara bakmak için yerinden kalkmış. Tam o sırada bir ses, bir cümle işitmiş. Yusuf heycanla dönüp, Evet lütfen! demiş. Meraklı çocuk, Eee yani? demiş. Suskunluk olmuş. Eee? Anlatsana! demiş Yusuf yeniden. Yani köklerim olmadığı için dallarım yok. Dallarım olmadığı için de yapraklarım yok. Yapraklarım olmadığı için de ceviz veremiyorum. demiş. Yusuf, Ağaç olmayı mı özlüyosun? diye sormuş merakla. Yusuf o an sandalyenin söylediklerinden çok etkilenmiş ama karşılık olarak ne diyeceğini bilememiş. Bakakalmış sadece. Çenesi düşük, geveze sandalye ise anlatmaya devam etmiş. Bir ceviz ağacı iken nasıl renkli bir yaşantısı olduğunu; onu kesip atölyeye taşırlarken nasıl üzüldüğünü; onu yapan ustaların yanında -bütün eşyalar gibi- konuşmayı nasıl öğrendiğini ve umutlandıkça sesinin nasıl duyulur olduğunu anlatmış. Sonra sandalye ve Yusuf bir süre susmuşlar. Yusuf bir süre rüzgarın yapraklara çarparak çıkardığı sesi, derenin şırıltısını, kuşların cıvıltısını dinlemiş. Taze havayı içine çekmiş. Sanki bir ağaç olmanın güzelliğini hissetmiş... Birden bire kafasına dank! etmiş ve sandalyeye sormuş, Umudum tekrar ağaç olmak. demiş sandalye. Eğer bacaklarımı yere sıkıca saplar, her gün dibime su dökersen belki bacaklarımdan bir tanesi yeniden köklenir ve ağaç olabilirim. demiş sandalye. Eğer ağaç olursan ben kimle konuşucam o zaman? demiş Yusuf. Sandalye ümitsizliğe kapılarak, Doğru! Haklısın sen de tabi! demiş. İki arkadaş bir süre daha susmuşlar. Yusuf bir süre daha tabiatın seslerini dinlemiş. Ve dostunun istediğini yerine getirmeye, umudunu karartmamaya karar vermiş. Sandalye küçük arkadaşına çok çok teşekkür etmiş. Nitekim Yusuf ninesinin tüm itirazlarına rağmen sandalyenin dört ayağını toprağa saplamış. Her gün sandalyeyi sulamış. Sandalye o ilkbahar boyunca dallanmış, yapraklanmış. Hatta meyve bile vermiş. Ninesi hayretle olup bitenleri izlemiş. Torunuyla gurur duymuş. Yusuf konuşacak bir arkadaşını yitirmiş ama herkesi çok şaşırtan, hayretlere düşüren bir şey başarmış. Bir sandalyeyi yeniden ağaca dönüştürmenin yani bir mucizeyi gerçekleştirmenin gururunu yaşamış. Yusuf, sandalye-ağaç'la birlikte büyümüş. Onun üstüne oturup taibatın sesini dinleyerek günlerini geçirmeye başlamış. Gökten üç elma düşmüş. Biri Yusuf ile ağaç olan sandalyenin, biri ninenin, biri de bizim başımıza.


Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, deve tellal iken, pire berber iken ben babamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken bir adam varmış. Bu adam o kadar korkakmış ki tuvalete dahi karısı götürürmüş. Bir gün akşam bu adam yine sıkışmış ve karısına yalvarmış yakarmış adamın bu hali kadının canına tak demiş. Nihayet kadın adamı tuvalete götürmüş ve adamı içeriye kapatmış, kapıyı da kilitlemiş gitmiş, adam da tabii tuvalette kalmış. Adam, yalvarmalarının para etmeyeceğini anlayınca, oradaki bir pencereden dışarıya çıkmayı becermiş. Fakat eve gidemeyeceği için başka bir yere gitmiş. Az gitmiş, uz gitmiş, dere tepe düz gitmiş, altı ay bir güz gitmiş ve nihayet büyük bir saraya varmış. Sarayın kapısını açıp içeriye girmiş. Bir de ne görsün? Büyük bir oda, ortada kırk tane kazan kaynıyor ve etrafında da kırk tane dev sohbet ediyor. Bunun geldiğini gören devler hayret etmişler ve devlerin en büyüğü, herkes bizim izimizi, tozumuzu görünce kaçar. Sen nasıl korkmadan bizim evimize girebildin, demiş. Adam da demiş ki: Hay yavrularım senelerdir sizi arıyorum ve nihayet çok şükür bulabildim. Çünkü ben sizin dedenizim, siz bu halime bakmayın, artık ihtiyarladım. Geçmiş, baş köşeye oturmuş. Devler de inanarak dedelerine hoş geldin demişler. Adam artık orada yerleşmiş kalmış. kalkmış ve bu gece beni pireler de bir türlü uyutmadı, demiş. Devler onun bu sözlerini duyup ölmediğini görünce, müthiş korkmaya başlamışlar. Yine bir gün yatmaya gidince devler toplanmışlar. Yarın bir yarış tertip edelim, bu bir yürüme yarışı olsun, kim yürürken daha çok toz çıkarırsa ona bir çuval altın verelim. Eğer dedemiz kazanmazsa buradan gitsin demişler. Bunu da duymuş ve onlar görmeden, giyeceği kendi çizmelerine toz doldurmuş. Ertesi gün devlerin en büyüğü dedelerine yarış yapılacağını söylemiş ve yarış başlamış. Devler hem hızlı yürüyor hem de toz çıkarıyorlarmış, dedeleri ise çizmelerine toz doldurduğu için onlardan daha çok toz çıkarıyormuş. Bunun üzerine Oğullarım gördünüz mü ben ihtiyarım ama sizden daha kuvvetliyim demiş. Yarışı da kazanmış. Devler demiş ki: Dede yarışı kazandın, sana bir çuval altını verelim, sen de buradan git. O da, yok yavrularım, ben sizi zor güç buldum, artık bir daha bırakmam demiş. Devler dedelerinden kurtulabilmek için bir çare düşünmüşler. Bu da şuymuş: Ertesi gün bir yarış daha yapacaklarmış, bu yarışta kim taşı sıkıp un yapabilirse ona bir çuval altın verilecekmiş, dedeleri bunu da konuşurlarken duymuş ve gizlice mutfaktan bir peynir bulmuş ve cebine saklamış. Ertesi gün buna yarışı söylemişler ve yarış başlamış. Dedeleri kendine iki yassı taş bulmuş ve kimse görmeden peyniri de arasına koymuş ve bakın evlatlarım, taşı un etmek değil, taşın suyunu bile çıkarıyorum demiş. Tabii bu yarışı da kazanmış. Devler buna demişler ki, Geçen seferki altınlarını da verelim şimdikini de verelim. İki çuval altının olur, seni de altınlarını da evine kadar dalımızda götürelim. Biraz nazlanmış, fakat sonra razı olmuş. Devler de bunu altınlarıyla birlikte dallarında evine götürmüşler. Kapısının önüne koyup dönmüşler. Adam evinin kapısını çalmış, kim o diyen karısına ben geldim, demiş. Karısı da mendilini göster, kocam olduğunu bileyim, demiş, Bu da göstermiş, karısı kocasının geldiğini anlayıp içeriye almış, adam altınları da içeriye getirmiş ve karısına Sen beni tuvalete kapatmasaydım, bunları bulamayacaktık demiş ve başından geçenleri anlatmış, yemiş içmiş muratlarına ermişler.


Bir varmış, bir yokmuş. Zamanın birinde bir ülkenin dışında büyük bir orman varmış. Bu ormanın derinliklerindeki mağaralardan birinde, herkese korku veren bir canavar yaşarmış. Bu canavar, gökyüzünde dolunay olduğu geceler, kralın hizmetkarlarından birini öldürüyormuş. Krallık ise buna bir türlü çare bulamıyormuş. - Eğer beni en iyi yardımcın yaparsan, sana canavarın kalbini söküp getiririm, demiş. haber çıkmamış. Kral da, bu durumu ucuz atlattığı için seviniyormuş. - Ben, senin yıllar önce öldürmeye çalıştığın ikiz kardeşinim. Beni halkım iyiliklerimle severken, sen hep beni kıskanmıştın. Beni, ormanın derinliklerinde hizmetkarlarına öldürtmeye çalıştın. Beni öldürecekleri sırada büyücü hepsini böceğe çevirdi ve benim de derdimi dinleyip beni bu hale getirdi. Geceleri canavar olup, her dolunay gecesinde senden ve hizmetkarlarından intikamımı alıyorum. Sana bi teklif sundum, teklifimi kabul etmedin. Kralın yalvarmalarına aldırmadan onu parçalayıp yemiş ve kralın yerine geçmiş. Eski kraldan çok daha iyi bir şekilde yönetmiş ülkesini.


- Hoş geldin, safalar getirdin Keloğlan, hele buyur, geliver geliver, ne istersen deyiver, diye çağırmış. Bu Keloğlan, başının kelini kaşımış da bir duralamış. - Hele Keloğlan, gel etme, eyleme, buğdayını öğütüvereyim. Gözünün önünde nasıl hile edecekmişim? Kilede iki kaşık hakkımı alırım, gerisini doldur çuvalına, al götür, diye önüne dökülüp andlar edip, laflar, düzenli sözler sattıysa da, faydasız... Bu Keloğlan, yükünü sarmış, eşeğine de deh demiş de, doğru dere boyundan çıkmış, üstteki değirmene varmış. Kösenin bu hal canını pek sıkmış, onuruna dokunmuş. Davranıp, keseden koşmuş yukarı değirmene, Keloğlandan önce ulaşmış, bu değirmenin sahibiyle anlaşmış da, geçmiş çubuğunu yakmış oturmuş. Keloğlan, eşeğini dürteleyerek kan ter içinde gelmiş, yükünü kapının önüne yıkmış, bir de içeri girmiş, bakmış ki, aşağı değirmendeki şu köse, boyu da kısa, durmaz sırıtır, çakır gözleri fıldır fıldır. - Ne dersin Keloğlan, neler söylersin, ben bu değirmenin sahibiyim, aşağıdaki kardeşimdir, deyince, bu Keloğlan, başının kelini kaşımış da bir duralamış. - Hele Keloğlan, gel etme, dur eyleme, buğdayını öğütüvereyim. Gözünün önünde nasıl bir hile edecekmişim? Kilesinde iki kaşık değirmenci hakkı alırım, gerisini doldur çuvalına, al götür, diye önüne dökülüp andlar edip laflar, düzenli sözler çattıysa da, faydasız. Keloğlan yükünü sarmış, eşeğine deh demiş de, dere boyundan doğru çıkmış üstteki değirmene varmış. Kösenin bu hal canını pek sıkmış, onuruna da dokunmuş. Davranıp keseden koşmuş, yukarı değirmene Keloğlandan önce ulaşmış. Bu değirmenin sahibiyle anlaşmış da, çubuğunu yakmış, geçmiş oturmuş. Bu Keloğlan eşeğini dürteleyerek kan ter içinde gelmiş, yükünü kapının önüne yıkmış, bir de içeri girmiş bakmış ki, aşağı değirmendeki şu köse, boyu da kısa, çakır gözleri fıldır fıldır, hiç durmaz sırıtır. - Hele Keloğlan, aç acına ocak başında pineklemekle sabah olmaz. Gel seninle ortaklığına, unu benden, uğrası senden, bir çörek edelim de, şu ateşte pişirelim, demiş. Keloğlan, başının kelini kaşımış da, bir duralamış, şöyle bir tasarlamış "Bu işte köse ziyanlı, uğra ne kadar gidecek? Unu ondan olunca ben karlıyım" diye düşünmüş de razı gelmiş. Kalkmış köse, bir tekneye un dökmüş... - Unu benden, gördün mü Keloğlan? deyip içine boşaltmış suyu.. Hamur olmuş cıvık cıvık bir çorba. - Uğrası senden, getir Keloğlan! demiş. Keloğlan oluğun ağzından değirmencinin hak kaşığı ile uğra taşımış. Hamur olmuş taş gibi. Köse boşaltmış tekneye suyu. Hamur olmuş cıvık cıvık bir çorba. - Babamın düğününde keşkek kaynattığımız kocaman bir kazanımız vardı. Kepçe ile karıştırıp aktardıkça kazanın dibi aşınmış, delinmiş. Onarmak için dokuz bakırcı getirttik. Dokuzu da kazanın içine girdiler, çekiçle taklatarak dövmeye başladılar. Ustalar o kadar uzak düştüler ki, birbirlerinin çekiç seslerini duymadılar. - Buralarda ne ararsın, oğlum? diye sordu. Ben de "Aman, ak sakallı koca dede. Kabağın içine baltamı kaçırdım, onu arıyorum" dedim. masalsitesi.com Dede güldü: "Aman oğlum, kabağın içinde ben bir sürü devemi kaybettim, gençliğimden beri onları ararım. Bu uğurda saçımı, sakalımı ağarttım. Hala bulamadım. Sen, bir baltayı nasıl bulacaksın? Vazgeç bu işten" dedi. - Günlerden bir gün gene topal arı gelmedi. Babam "Şu balta ibik, çil horozu eyerle de, bul gel" dedi. Çil horozu eyerledim. Bindim arıyı aradım. Bayırda bulup getirdim. Ama eyer horozun boynunu vurmuş, bir göz irinli yara açılmış. Nenem sağalsın diye üstüne bir ceviz yaprağı sardı. Bir zaman sonra horozun boynunda bir ceviz ağacı bitti, uzandı. Kocaman bir ceviz ağacı oldu. Köyün çocukları ceviz ağacını taşlamaya başladılar. Üstünde o kadar taş, toprak birikti ki, iki evlek tarla oldu. Bu tarlaya buğday ektik. İşte ocaktaki çöreğin buğdayının yarısını da o tarladan kaldırdım. Bu yalan boyunu aştı, uzun etme köse, çörek Keloğlana düştü, demesiyle, ocakta pişip kabarmış olan çöreği çekip almış. Köse de çaresiz boyun eğmiş. Keloğlan, bıçağını çıkarmış ucundan bir dilim kesmiş, ağzını şaplata şaplata yemeye başlamış. Kösenin açlıktan gözleri iyice kızarmış. - Yarına Keloğlan gelecek, alacağını istemeye. Kapıya çık. Ağla, sızla, kocam öldü diye ağıt yak, bozla. - Vah, vah, daha dün akşam değirmende çörek pişirdiydik, bana da on akça borcu vardı, diyerek köyün içinde oraya buraya koşuşmuş. Bütün köylüyü ayağa kaldırmış. Cemaatı toplayıp, imamı, muhtarı bulup kösenin kapısına getirmiş. Gayrı çaresiz kalmış, köse de sırt üstü uzanmış, bunu kaldırıp teneşire koymuşlar, yıkayıp kefenlemişler. Geceleyin omuzlayıp köyün mezarlığına kaldırıp gömmüşler. Keloğlan, herkes çekilip gittikten sonra mezarlığa dönüp mezarın başındaki bir selvi ağacına çıkmış da, "Bakalım bu köse ne yapacak?" diye beklemiş. - Mezarlıkta yeni gömülmüş bir ölü varsa çıkaralım. Kim boynunu bir vuruşta uçurursa, kılıç onun hakkıdır, ona düşer, deyince, herkes bunu kabul etmiş. Hemen araştırıp, o gün gömülmüş olan kösenin mezarını açıp, bacağından çekip dışarı çıkarmışlar. Bakmışlar ki, bu kösenin çakır gözleri çıldır çıldır bakıyor, fıldır fıldır dönüyor. Korkmuşlar, birbirlerine girmişler. - Gelirler, gelirler, demiş, boğuk boğuk, derinden. - Ne edecekler. Onbeşer akçadan, onca dağlarca malı bölüşmüşler de, içlerinden birisine hisse düşmemiş. Onbeş akçaya karşılık benim yağlı fesimi kapıp verdiler. Anlayın kalabalığı, deyince, bunların hepsi de "Amanın, artık buralarda durmak olmaz. Başka yerlere gidelim" diye kaçıp savuşmuşlar. Köse ile Keloğlan da ölünceye kadar komşu yaşamışlar. Ama birbirlerine oynadıkları oyunun sonu gelmemiş. Tanrı onların da yazısını bu yüzden yazmış.


Eskiden ülkelerden birinde yoksul bir adam yaşarmış. Fakat bu yoksul adamın karısı ay ışığı kadar güzelmiş. Birbirlerini çok severler, mutluluk içinde yaşarlarmış. Ama hiçbir kederin gölgelemediği bu mutluluk fazla uzun sürmemiş. Günün birinde o yörenin en kötü kalpli büyücüsü genç kadını görmüş ve görür görmez de aşık olmuş. Ne olursa olsun ben bu kadına sahip olmalıyım! diye de karar vermiş. Planını uygulamak için de kocasının kılığına girmiş. Büyücü olduğu için bu iş hiç de zor olmamış. Tıpatıp benziyormuş yoksul kocaya. Evlerine gitmiş. Defol buradan bu benim evim! diye bağırmış büyücü. Asıl koca çok şaşırmış karşısında aynen kendisine benzeyen birini görünce. Sevgili karısı ise ne yapacağını, kime hak vereceğini bilememiş. Çünkü iki adam da aynıymış!


Bir köylü şehirden köyüne dönüyordu. Yolda çalıların alev alev yandığını, alevlerin ortasında da bir yılanın çaresizlik içinde kıvrandığını gördü. Yılan ne kadar çabalasa da ateşin ortasından kurtulmayı başaramıyordu. Köylü sopasının ucuna taktığı azık torbasını ateşin ortasında ki yılana uzattı. Yılan kıvrılarak torbanın içine girdi. Adam da torbayı ateşin ortasından çıkardı. Yılan alevlerin ortasında yanmaktan kurtulmuştu. Yılan torbanın içinden çıkar çıkmaz adama: Seni sokacağım dedi. Adam şaşırdı: Ama nasıl olur, iyiliğin karşılığı kötülük olmamalı, ben seni ateşin ortasından kurtardım. Yılan: Evet, ama yinede ben seni sokacağım. Adam yılana yalvardı. Ne olur yılan kardeş, dur yapma, yaptığım iyiliğin karşılığı bu olmamalı. Yılanı ikna edemeyeceğini anlayan köylü: Gel dedi karşılaştığımız birkaç kişiye soralım, eğer seni haklı bulurlarsa o zaman beni sokabilirsin. Yılan bu köylünün bu teklifini kabul etti. Etraflarına baktılar. Bir İnek gördüler. Bu ineğe soralım dediler. İneğin yanına gittiler. Köylü, başlarından geçenleri bir bir anlattı ineğe. Yolda yürüdüğünü, çalıların alev alev yandığını, yılanın alevlerin ortasındaki çaresizliğini, ve yılanı alevlerin ortasından kurtarışını... Ve yılanın kendisini sokmak istemesini. İnek; Evet iyiliğin karşılığı kötülüktür dedi ve anlatmaya başladı. Ben güzel bir köyde yaşıyordum. Sahibimin ailesine her zaman bol süt ve güzel buzağılar veriyordum. Fakat zaman geçip de yaşlanınca beni kasaba verip kestirmek istedi. Ben de onun yanından kaçıp bu otlaklara geldim. Buralarda avare avare dolaşıyorum. Beni ya bir kurt kapar ya da kim bilir... Benim iyiliklerimin karşılığı bu olmamalıydı. Bu yüzden iyiliğin karşılığı kötülüktür. dedi. Adam tekrar yalvardı yılana. Dur! Daha bir kişiye sorduk. Başkalarına da soralım hele. Bakalım onlar ne diyecek? Eğer onlar da inek gibi konuşurlarsa, o zaman beni sokabilirsin dedi. Söğüt ağacı derin bir iç çekti ve Evet iyiliğin karşılığı kötülüktür! diye cevap verdi. Sonra anlatmaya başladı. İnsanlar işlerinde çalışıp yorgun argın evlerine giderken yazın o kavurucu sıcağında gölgemde dinlenirler. Fakat ne zaman Sonbahar yüzünü gösterse bir balta kapıp dalımı budağımı kesiverirler. Hatta bir ara neredeyse kökümden keseceklerdi. Nasılda korkmuştum ama şansım varmış ki son anda vazgeçirdi köylünün biri. Bu yüzden iyiliğin karşılığı kötülüktür. Yılan tilkinin sözleri karşısında göğsünü gerdi, iyice havaya girdi. Köylü torbanın ağzını açtı. Yılan kıvrılarak torbanın içine girdi. Tilki hemen adama torbanın ağzını kapatmasını işaret etti. Adam hemen torbanın ağzını sıkıca bağladı. Tilki adama şöyle dedi: Ey insan; düşmanın kafese girdi. Eğer çıkarsa seni sokup öldürecek. Onu yakalamışken işini bitir! Adam hemen yılanı taşlara vura vura öldürdü. Böylece iyiliğe elverişli olmayan düşmana iyilik yapmamayı, acımamayı öğrendi.


Çok eski zamanlardan birinde Olympos dağının doruklarında Tanrı Jüpiter yaşarmış. Dağların, denizlerin, hayvanların, insanların kralıymış. Dağın eteklerinde kocaman bir göl varmış. Bu gölün sakinleri de geveze kurbağalarmış. İlk başlar kurbağalar neşe içinde hür yaşarlarmış. "Kral hayatımıza yön versin, ne yapacağımızı bize söylesin."Jüpiter önce pek dikkate almamış kurbağaların bu isteğini. Ama öylesine gürültülü, öylesine gevezeymişler ki dayanamamış, eline geçirdiği bir ağaç parçasını yukarıdan gölün ortasına fırlatmış. Bir şeyin şrak diye gölün ortasın düşmesi kurbağaları susturmuş. Uzun süre bağırmışlar. Bu suskun krallarının yanına yaklaşmaya da korkuyorlarmış. "Tanrı Jüpiter'in gönderdiği bu sessiz kralın sağı solu belli mi olur, değil mi? Uysal gibi görünür, ama birden yaklaşanın da canına okuyabilir." diye düşünmüşler. üzerinde zıplamaya başlamış. Bu kral ne yaparsan yap hiç sesini çıkarmıyormuş! Göldeki bütün kurbağalar krallarının yanına koşmuşlar, üzerine çıkmışlar, tepinmişler. Bütün gün orada oyalanmışlar. Sonunda bir gün içinde kralları pis ve yosunlu hale gelmiş. Kurbağalar da krallarından bıkmışlar. Ertesi gün Jüpiter'den kral istemişler. Öylesine yüksek perdeden bağırıyorlarmış ki Jüpiter dayanamamış. Ama bu sefer kurbağalara kral olarak yılanı göndermiş! Şimdiye dek krallarının sessiz ve zararsız olduğundan yakınan kurbağalar bu kez de krallarının kendileri için ne kadar tehlikeli olduğundan yakınmaya başlamışlar. Yılan, çevrede bulduğu kurbağaları bir lokmada midesine indiriyormuş. Kurbağalar yeni kral için vıraklamaya başlamışlar. İşte o günden beri budala kurbağalara yılanlar krallık edermiş.


Gösterişe düşkün, kıyafetlerine kese kese altın saçan bir kral varmış. O kadar çok kendini beğenirmiş ki, aynalardan ayrılıp ülke işleri ile bir türlü ilgilenecek vakit bulamazmış. Kralın dalkavukları "Ahh kralım bu kıyafetler, size çok yakışmış. Ne kadar zevklisiniz" dedikçe, kral mest olurmuş. Kral yüzlerce kıyafetin içinden bir giysi seçebilmek için saatlerini harcarmış, kıyafetine uygun fular ve saç modeline karar vermek ise yarım günü bulurmuş. Bir gün kral, en güzel kıyafetin dikilmesini buyurmuş. Ülkenin dört bir yanından terziler, en güzel kıyafetlerini kral için dikmiş. Kral ise onca giysiye baktıktan sonra "Ehh fena değil ama yeterli de değil" demiş. ellerinde kıyafet askısı ile geri dönerek "Nasıl kralım? Söylediğimiz kadar şahane değil mi?" diye sormuş. Kral, yardımcılarına dönmüş, ne diyeceğini bilemiyormuş. Sözde terziler devam etmiş "Kralım şu koldaki işlemelere bakınız, hele yakada ki detaylar nasıl?" Kral, elbiseyi göremiyormuş ki, ne söyleyeceğini bilemiyormuş. Kralın yardımcıları, dalkavuklar hatta kapı görevlileri bile şaşkınlık içindeymiş. En sonunda iki terzinin saraya kabul edilmesini sağlayan dalkavuk "Evet. Gerçekten de çok güzel olmuş. Bugüne kadar gördüğüm en güzel elbise" demiş. Hemen kralın diğer yardımcıları da ortaya kendilerini atarak, tasdiklemişler. Kimse giysiyi göremeyen bir ahmak olduğunu kabullenmek istememiş. Sonunda kral da "Bende çok beğendim" demiş, elbiseyi görememesine rağmen. Yardımcılarından biri "Kralım, bahar şenliklerinin açılışını yapacağınız konuşmanızda bu giysiyi mutlaka giymelisiniz, herkes sizin ne kadar şık giyindiğinizi görmeli" demiş. Kral etrafındakilerin kıyafeti gördüğüne inanarak "tamam" demiş. Giysinin gizemi, özelliği halk arasında kulaktan kulağa yayılmış. Herkes bahar şenliklerinde kralın yapacağı konuşmayı bekliyormuş. Halk merak içindeymiş, acaba kıyafeti görebilecekler mi? Beklenen gün gelmiş. Kral konuşmasını yapmak üzere halkın karşısına geçmiş. Her zaman coşku ile karşılanan kral, bir sessizlik ile karşılanmış. Hiç kimse kıyafetini göremiyor, ne yapacaklarını bilemiyorlarmış. On yaşlarındaki bir çocuk kralın iç çamaşırları ile halkı selamlamakta olduğunu görünce bağırmaya başlamış "Heyyy Şuna bakın, kral çıplak, çıplak kral". Kalabalıktan kahkaha sesleri yükselmiş, hep bir ağızdan gösteriş düşkün krallarına tezahürat yapmaya başlamışlar "Çıplak kral... çıplak kral' Kral koşarak saraya geri dönmüş. "Hemen o iki dolandırıcının kellesini getirin bana" demiş. Fakat bizim iki uyanık, kıyafet için getirtilen bütün değerli taşları, incileri verilen paraları da yanlarına alarak, gün batımına doğru yola çıkmış...


- Canım kızım zamanı gelince elbette senin de bir kardeşin olacak ama biraz sabırlı olmalısın. - Hayır anne ben hemen istiyorum. - Ayşe'cim bu konuda sabırlı olman gerekli. Ayşe hemen kardeşinin olması istiyordu. Bunun için her gün uyumadan önce dua ederdi. vermiyordu. Sürekli ona bağırıp, annesine, kardeşinin ağlamamasını ve onu susturmasını söylüyordu. Önceleri çok istediği kardeşine şimdi çok kızıyordu. Bu durumu anlayan annesi Ayşecikle konuşmak için yanına çağırdı. Ayşe biliyor musun küçükken tıpkı sende kardeşin gibiydin. Geceleri ağlar ve beni uykumdan uyandırırdın. Ben seni uyutmak için sabaha kadar uyumazdım. Saatlerce ağlar, seni susturmak için türlü oyunlar yapardım. Bazen evimize gelen çocuklara oyuncaklarını vermezdin. Ama bütün bunlara rağmen ben seni hep sevdim ve hep seveceğim. Bir de kardeşim olsun diye çok dua ederdin. Oysa kardeşin şimdi huysuzluk yapınca onu sevmiyorsun. Annesini dikkatle dinledikten sonra yaptığının yanlış olduğunu anlayan Ayşe, kardeşini artık çok seveceğine ve o yaramazlık yapsa dahi onu sevmekten vazgeçmeyeceğini söyleyerek annesine sarıldı. Bir daha asla kardeşiyle kavga yapmayarak onu ömür boyunca sevdi.


Küçük çocuk, deniz kenarına oturmuş, gözlerini ufuktaki bir noktaya dikmişti. Bir saatten beri öylece duruyordu. Onun bu hali, taze balık almak için sahile inen, ihtiyar bir adamın dikkatini çekti. Ama dalgalı, diye cevap verdi. Topum denize düşünce sürükleyip götürdü. Eğer biraz genç olsaydım yüzüp alırdım, dedi. Fakat şimdi adım bile atamıyorum. Küçük çocuk, ona cevap vermedi. Artık topunu görmekte zorlanıyordu. Bu yüzden de yüksekçe bir tümseğe çıktı. Toplar biraz yaramazdır, diye tebessüm eti. Bir tarafa kaçmak için fırsat kollarlar. Ama sakın ümidini kaybetme. Bu arada dua etmeyi de unutma. Eğer Allah isterse, o topa yolunu buldurur, dedi adam. Ama topun bir daha gelmese de, o duanın sevabını almış olursun. Küçük çocuk bu sözler üzerine, her okuduğunda dedesinden bahşiş kopardığı birkaç kısa sureyi peş peşe sıraladı. Daha sonra da, topunun dönmesi için Allah'a dua etti. Bütün bunlara rağmen, üzüntüsü her nedense azalmıyordu. O topa bir sürü para harcamış, bayram harçlığını bile ona katmıştı. Şimdi artık tek şansı, rüzgarın ters tarafa esmesiydi. Ama deniz inanılmaz derecede büyüktü, topu ise küçücük... Akşamüstü hava biraz daha sertleşti. Ve güneş batmak üzereyken balıkçı sandalları dönmeye başladı. Küçük çocuk, eve gitmek istemiyordu. Bu yüzden de ihtiyarla birlikte oyalandı. iyi geçmiştir, dedi. Eğer varsa, birkaç kilo balık alabilirim. Zaten o kadarcık tutmuştum, dedi. Denizde av diye bir şey kalmadı. Keşke dua etseydiniz, diye atıldı çocuk. Ümidinizi sakın kaybetmeyin! Tutamasanız bile, duaların sevabı yeter, dedi çocuk. Bunu yeni öğrendim. Ben de yeni öğrendim, diye gülümsedi. Üstelik de küçük bir öğretmenden. Çocuk, bu sözlerden çok hoşlanmıştı. Artık topun gitmesine üzülmüyordu. Yanındaki yaşlı adam ona bir göz kırparken, çocuk biraz utanarak başını eğdi. Bu arada balıkçı, sandalın arkasına doğru yürüyerek, dümenin alt kısmındaki dolabı açtı. Bir top vardı orada. Henüz ıslak olduğundan, ışıl ışıl parıldayan bir futbol topu... Öğretmenlerin hakkı hiç ödenmez, dedi. Bunu biraz önce denizde buldum. Küçük çocuk, neredeyse bir çığlık atacaktı. Uykuda olmadığından emindi ama, o anda hayal görüyor olabilirdi. Bunu anlamak için etrafına bakındı. Balıkçı da, sandal da, ihtiyar da...


- Kime istersen. Baban, babaannen, amcaların, deden ve hizmetçi ablaların kaldı şimdi. İstersen kuzenlerinin annesine de sor ama onlarda benimle kahve içiyordu. Ama baban ve amcalarına sormak için akşamı beklenen lazım. Çünkü işe gittiler. İstersen kuzenin Ada ve Emre'nin ye de sorabilirsin. - Canım, ben sen resim yaparken film izliyordum. Mavi boyanı almam imkansızdı. Zaten o boyayı ben sana hediye etmiştim. Verdiğim hediyeyi geri almak benim için ayıp sayılır. - Üzgünüm Nergis. Ancak mavi boyanı görmedim. İstiyorsan bende sana yardım edeyim. Birlikte boyanı arayalım. - Bende yardım edeyim isterseniz. Çok eğlenceli. Babaları gelince onlara da aynı soruları soracak ve diğer şüphelilerin de verdiği cevaplara göre suçluyu bulacaklardı . - Çocuklar afedersiniz ama ben ne aradığınızı bile bilmiyorum. - Mavi boya kaybolmuş. Onu arıyoruz anneciğim. - Çocuklar maalesef boya görmedim. Ama ben siz resim yaparken kahve içiyordum. - Hayır çocuklar. Ben bütün gün dışarıdaydım ki. Çocuklar suçluyu bulamamıştı. Sonunda resim odasını tekrar kontrol etmeye karar verdiler. Bir de ne görsünler! Gülmekten boyayı alıp resmi bile bitiremediler. O gün çok komikti. Gökten üç elma düşmüş, üç kişinin kafasını yarmış. Şaka şaka...


Bir zamanlar denizler ülkesinde, suların altında denizlerin derinliklerinde bir ülke varmış. Bu ülkenin kralının da altı kızı varmış. Genç prenseslerin anneleri çoktan uzun yıllar önce ölmüş ve onları büyükanneleri büyütmüş. İçlerinde en güzelleri küçükleriymiş. Küçük deniz kızının saçları altın bukleler halinde omuzlarına dökülüyormuş, o kadar narin ve güzelmiş ki gören bütün prensler ona aşık olurlarmış. En büyük deniz kızı yaşı geldiğinde yeryüzüne çıkmış ve gördüğü ilginç şeyleri kardeşlerine anlatmış. Yıllar geçmiş ve sonunda bizim küçük denizkızının da yeryüzüne insanların dünyasına çıkabileceği gün gelmiş. Şimdiye kadar hep merak ettiği dünyayı artık kendi gözleriyle görebilecekmiş. Yüzeye doğru yüzerken güneş batıyormuş. Yakınlarda bir gemi demir atmış. Küçük deniz kızı suyun yüzüne çıktığında, gemideki yakışıklı prensi görmüş. Prens kendisini birisinin gözlediğini de, prensesin ondan gözlerini ayıramadığını da bilmiyormuş tabii. Birden hava kararmış, gemi çıkan fırtınayla sallanmaya başlamış. Çok geçmeden yelkenleri parçalanmış, direği kırılmış ve gemi sulara gömülmüş. O ana kadar prensi takip eden küçük deniz kızı, onu kurtarmış ve kıyıya çıkarmış. Sabaha kadar onun uyanmasını beklemiş, onu denizden takip edip durmuş. Sabah olduğunda prens hala yattığı yerde uyuyor, denizkızı da başucunda onu bekliyormuş. Az sonra birkaç kız koşarak gelmiş. Prens gözlerini açmış gelen kızlar sevinçle onu tutarak oradan götürmüşler. Küçük deniz kızı düşünmemiş bile. "Çabuk" demiş "Ben kararımı çoktan verdim zaten." Bunun üzerine su cadısı denizkızına içmesi için büyülü bir ilaç vermiş. Küçük deniz kızı prensin karşısına dikildiği an prens bu hiç konuşmayan kızdan çok hoşlanmış ve onsuz yapamayacağına karar vermiş. Küçük denizkızı da prensi her geçen gün daha çok sevmiş, ama prens ona bir türlü evlenme teklif etmiyormuş. Prensin annesi ve babası, kendine eş bulması için baskı yapıyorlarmış. Prens sonunda yakındaki bir ülkenin prensesiyle tanışmaya karar vermiş. Yanında-bizim küçük denizkızını da götürmüş. Zavallı kız çok acı çekiyormuş. Prens komşu ülkeye gidip prensesle karşılaşınca aklı başından gitmiş ve hemen evlenmek istemiş. Düğünleri muhteşem olmuş. Her yer çiçek, ipek ve mücevherle kaplıymış. Mutlu çifti görmeye gelen herkes coşku içindeymiş. Yalnızca küçük denizkızı sessizmiş. Gözyaşları sessizce süzülüyormuş yanaklarından. O gece küçük denizkızı güvertede dikilmiş karanlık sulara bakıyormuş. Gün doğarken bir deniz köpüğü olup o sulara karışacakmış. Birden suların dibinden denizkızının kardeşleri çıkmışlar. Saçları kısa kısa kesilmiş. "Saçlarımızı su cadısına verdik, karşılığında da bu bıçağı aldık. Eğer bu gece bu bıçağı prensin kalbine saplarsan büyü bozulacak, sen de kurtulacaksın` Küçük denizkızı bıçağı almış ama prense asla zarar veremeyeceğini biliyormuş. Güneş doğduğunda kendini ağlayarak denize atmış ve bir deniz köpüğü olarak sonsuza kadar yaşamış.


En büyük denizkızı yaşı geldiğinde yüzeye çıkmış ve gördüğü ilginç şeyleri kardeşlerine anlatmış. Yıllar geçmiş ve sonunda küçük denizkızının da yüzeye, insanların dünyasına çıkabileceği gün gelmiş. Şimdiye kadar hep merak ettiği dünyayı artık kendi gözleriyle görebilecekmiş. Yüzeye doğru yüzerken güneş batıyormuş. Yakınlarda bir gemi demir atmış. Küçük denizkızı yüzeye çıktığında güvertedeki yakışıklı prensi görmüş. Prens kendisini birisinin gözlediğini de, prensesin ondan gözlerini ayıramadığını da bilmiyormuş tabii. Birden hava kararmış, gemi çıkan fırtınayla sallanmaya başlamış. Çok geçmeden yelkenleri parçalanmış, direği kırılmış ve gemi sulara gömülmüş. Küçük denizkızı sularda çırpınan prensi son anda görüp kurtarmış. Onu kucaklayıp kıyıya götürmüş ve sahile bırakmış. Sabah olduğunda prens hala yattığı yerde uyuyor, denizkızı da başucunda onu bekliyormuş. Az sonra birkaç kız koşarak gelmiş. Prens gözlerini açmış ve kalkıp yürümüş. Küçük denizkızı oracıkta üzüntüsüyle baş başa kalmış. "Niçin geldiğini biliyorum denizkızı," demiş. "İnsana dönüşüp karaya çıkmak istiyorsun. " Çabuk," demiş küçük denizkızı. "Ben kararımı çoktan verdim zaten." Bunun üzerine su cadısı küçük denizkızına içmesi için büyülü bir ilaç vermiş. Küçük denizkızı prensin karşısına dikildiği an prens bu hiç konuşmayan kızdan çok hoşlanmış ve onsuz yapamayacağına karar vermiş. Küçük denizkızı da prensi her geçen gün daha çok sevmiş, ama prens ona bir türlü evlenme teklif etmiyormuş. Prensin annesi ve babası, kendine eş bulması için baskı yapıyorlarmış. Prens sonunda yakındaki bir ülkenin prensesiyle tanışmaya karar vermiş. Yanında küçük denizkızını da götürmüş. Zavallı kız çok acı çekiyormuş. Prens komşu ülkeye gidip prensesle karşılaşınca aklı başından gitmiş ve hemen evlenmek istemiş. Düğünleri muhteşem olmuş. Her yer çiçek, ipek ve mücevherle kaplıymış. Mutlu çifti görmeye gelen herkes coşku içindeymiş. Yalnızca küçük denizkızı sessizmiş. Gözyaşları sessizce süzülüyormuş yanaklarından. O gece küçük denizkızı güvertede dikilmiş karanlık sulara bakıyormuş. Gün doğarken bir deniz köpüğü olup o sulara karışacakmış. Birden suların dibinden denizkızının kardeşleri çıkmışlar. Saçları kısa kısa kesilmiş. "Saçlarımızı su cadısına verdik, karşılığında da bu bıçağı aldık. Eğer bu gece bu bıçağı prensin kalbine saplarsan büyü bozulacak." Küçük denizkızı bıçağı almış ama prense asla zarar veremeyeceğini biliyormuş. Güneş doğduğunda kendini ağlayarak denize atmış. Ama denize düşmemiş. Kendini havada uçarken bulmuş. Çevresinde altın renkli ışıklar dans ediyormuş. "Biz havanın kızlarıyız " demişler. "Artık bizimle mutlu olursun." Küçük denizkızı gökyüzüne doğru yükselirken aşağıya, prensin gemisine bakmış ve gülümsemiş.


Sonunda beklediğim o gün gelip çatıverdi. Günlerden pazar, aylardan yağmurlu bir kasım sabahı. Beklediğim gibi yağmur yağmaya devam ediyor. Vakit kaybetmenin anlamı yok. Bügün özel bir gün, o yüzden kendime şöyle güzel bir kahvaltı hazırlayacağım. Mutfağa geçip özenle gaz ocağına çay hazırlamak için çaydanlığı yerleştirdim. Ama sanırım ocağı açmayı unutmuştum. Fark ettiğimde kendime güldüm. Yaşlanmıştım, artık eskisi gibi hafızam kuvvetli değildi ara sıra bana böyle küçük oyunlar oynuyordu. Bazen bunların kötü sonuçları olabiliyordu. En son evi kilitlemeyi unuttuğumda eve hırsız girmiş birkaç eski değerli eşyamı çalmıştı. En azından ben evde değildim. İyi hissettiğim tek konu bu olmuştu sanırım. Nihayet kahvaltıyı hazırlamayı başardığımda masaya geçip, radyoyu açtım. Bu benim için çok eski bir alışkanlıktı. Televizyon izlemek yerine radyo dinlemeyi tercih ederdim. Radyo sunucusu konuşurken tıpkı benimle sohbet ediyormuş havasına girerdim. Bu da yalnızlığımı bir nebze de olsa unuttururdu. Sunucu her seferinde farklı bir konu açar sonrada onun üzerine konuşmaya başlardı. Ben de olduğum yerden ona kendi kendime cevap verir bazen de o beni duymasa bile yakınırdım. Benim avuntum da buydu. İşte yine radyoyu açtıktan sonra kızarmış ekmeklerden, daha doğrusu biraz fazla kızarmış ekmeklerden birisini almış arasına bal ve tereyağı sürüp sıcak çay eşliğinde yemeye koyuldum. Dedim ya hafızam artık eskisi gibi değil. Karşımda duran resmine bakıp sitem ettim. Hala o eski günler hatırımdaydı. Daha fazla oyalanmadan gidip odama üzerimi değiştirdim. Gidip öncelikle deniz kenarında biraz dolaşacaktım. Eskiden bu rutini her pazar yapardık. Şimdi ise her yıl bugün yapıyorum. Şemsiyemi ve paltomu da aldıktan sonra unutmamak adına anahtarı ve cüzdanımı da yanıma alıp, son kez kapıyı kontrol edip çıktım. Bahçe kapısından çıkarken derin bir iç çektim. Şimdi herkes burada olacaktı ki. Bu rutini yapmak yalnız bana kalmıştı. Şemsiyemi açıp sokak boyu ıslak kaldırım taşlarında yürüdüm. Pazar sabahı olduğu için henüz insanlar evlerinden çıkmamıştı. Muhtemelen birçoğu da ailecek pazar kahvaltısına kalacaklardı. Deniz kenarına geldiğimde ise vakit epey ilerlemişti. İnsanlar oltalarını atmış balık tutuyorlardı. Bir saat boyunca deniz kenarında oyalandım. Her zamanki gibi durup uzanan denizi izledim. Sanırım bu deniz sayesinde hayata tutunabildim. Bazen eve girmek istemediğim günlerde vaktimin çoğunu buralarda geçiriyorum. İkinci işim iskeleye gitmek oldu. Bir vapura binip karşı adaya geçeçektim. Vapurun kalkmasına henüz vakit vardı. Geçip boş bir yere oturdum. Herkes bir köşede oturmuş birbirleri ile sohbet ediyordu. Eskiden biz de böyleydik. Her aile gezisine çıktığımızda bunu yapardık. Onları böyle görmek beni hüzünlendirdi. Vapur Büyükada iskelesine yanaştığında ayağa kalkıp iskeleye doğru yürüdüm. Mesaim yine başlamıştı. İskele boyunca yürüdüm. Yağmur bu tarafta şiddetini biraz artırmıştı. Şemsiyeme sıkı sıkıya yapışmış eski Büyükada evlerinin olduğu sokaklar boyunca ilerledim. Selma demişti zamanında yokuştan ev almayalım bunun yaşlılığı da var diye ama ben onu dinlemeyip tepeden bir ev almıştım. Neymiş orasının manzarası daha güzelmişte kitap yazarken manzaradan ilham alıyormuşum. Oysa ki ne kadar da haklıymış. Şimdi burada olsaydı ben sana zamanında dememiş miydim? Buradan ev almayalım diye derdi. Eğer olsaydı. Sen haklıydın derdim. O olsaydı eğer bana sitem ettiği her ne varsa düzeltmek için elimden geleni yapardım. Ağır adımlar ile bahçe kapısına geldiğimde beyaz ahşap, iki katlı, uzun taş bahçe duvarından aarmaşıklar uzanan ev beni karşılıyordu. Kahverengi demir kapıdan içeri girdiğimde kendimi eski günlerde buldum yine. Şu çınar ağaçlarının altında çocuklar koşuşup oynar, biz de Selma ile kahvelerimizi yudumlayıp, radyo başında sohbet ederdik. Ah o eski günler. Ne kadar da özlüyordum. Şimdi bir ben işte bir de şu koca ev başbaşa kaldık. İlerleyip evin kapısından içeri adımımı attığımda soğuk havayı iliklerimde hissettim. Şömineyi yakmak gerekiyordu. Acaba geçen yılki odunlardan hala var mıydı? Buraya bir iki günlüğüne geleceğim diye yanıma bir şey de almamıştım ki. Gidip ilk iş odunluktan ateş yakmak için odun almak gerekiyordu. Sonrasında da marketten yemek için bir şeyler alıp getirmeliydim. Neyse ki korktuğum olmadı. Odunlukta yeteri kadar yakacak odun olduğunu görünce çocuk gibi sevindim. Birkaç tane alıp yan taraftaki eskimiş kovaya koyduktan sonra yeniden eve geldim. Birazcık uğraştan sonra şömineyi yakmayı başardığımda evde gezinmeye başladım. Eşyalar tozlanmasın diye serili duran çarşafları bir bir kaldırdım. Sonra üst kata çıkıp odaları gezdim. Yatak odasındaki çekmecelere baktığımda eski albümlerden birisini elime aldım. Yeniden aşağıya inip şöminenin başına oturdum. Fotoğraflara bakınca gözlerim doldu. Meğer insan yanındakilerin kıymetini zamanında anlamıyormuş. Ailesi varken kalabalıkmış insan, sevdikleri olmayınca yapayalnız kalıyormuş. Bunu geçte olsa anladım. Kapıdan içeri girdiğinde küçük bir "Nasılsın'ı?" arıyormuş insan. Dalmış geçmiş günleri anarken birden kapı çalındı. Hayırdır inşallah kim gelmişti ki hemen. Daha eve ayak basalı bir saat ancak olmuştu. Gidip kapıya baktığımda dokuz on yaşlarında küçük bir kız çocuğu gülümseyerek bana bakıyordu. Elinde tuttuğu küçük saklama kabını bana uzatıp, "Bu sizin için. Yeni geldiğinizi öğrendim. Annem de sizin için yemek gönderdi." Dedi. Şaşkın şaşkın çocuğun yüzüne baktıktan sonra, "Seni tanıyor muyum? " Dedim. "Siz beni tanımıyorsunuz ama ben sizi tanıyorum. Şu yan taraftaki evde oturuyoruz. " Sol elinin işaret parmağıyla konuşurken söylediği yeri işaret ediyordu. Şaşkınlığım devam ederken, "Annen kızmasın sonra." Dedim. "Bir şey demez." Dedi. Her ne kadar inanmasam da daha fazla titremesine dayanamayıp kenara çekildim. İçeri girip koşarak şöminenin yanına oturdu. Arkasından ilerleyip ben de karşısına geçtim. Söylediklerini bitirdiğinde gülümsedim. Demek hala kitaplarımı okuyan birileri vardı. Yazma işini bırakalı uzun zaman olmuştu. Kitapların hala baskı yaptığını duymuştum. Bir kısmını direk bağış yapıyordum ama uzun zaman sonra kitabımı okuyan birisi ile karşılaşmak içimde bir yerlerde küçük mutluluk kırıntılarına neden oldu. Kapıdan çıkarken bir süre arkasından baktım. Uzun zaman sonra birisiyle sohbet etmeyi özlemiştim. Bu küçük bir çocuktu belki ama bazen çocuklar yetişkinlerin göremediği farkına varamadığı yerleri görmemizi sağlıyordu. O gün Asya' nın getirdiği yemek olduğu için alışveriş işini yarına bırakmıştım. Ertesi gün öğleye doğru paltomu alıp alışveriş için evden ayrıldım. Saklama kabını da yanıma almıştım. Asya' nın gösterdiği evi hatırlayıp iki ev ötede ki geniş bahçeli, kahverengi ahşap evden içeriye girip kapıya tıklattığımda orta yaşlarda bir kadın açtı. Sanırım bu Asya' nın annesiydi. Bahçe kapısından çıktığımda yeniden yağmur bastırdı. Havalarda epey soğumuştu. Yakında karda yağmaya başlardı. Yokuş aşağıya yürürken eski günler geldi yine hatırıma. Az mı inip çıkmıştım şu yokuşlardan. Bu güzelim manzarada gün boyu yürüdüğüm zamanlar olurdu. Daha ilk kez geldiğinde hayran kalmıştım buraya. Selma ile o günlerde tanışmıştık. Gidip gelirken nihayetinde buradan ev almaya karar verdik. Yazları kalabalıktan kaçıp burada kafa dinlerdik. Güzel zamanlardı. Anmaya değer güzel günler. O kadar dalmıştım ki kendimi deniz kenarında buldum. Vapur yeniden iskeleye yanaşmış yeni yolcularını alıyordu. Yorulduğum için az ileri de duran küçük Cafe'ye yöneldim. Bir çay içip öyle çıkardım eve. Her gelişimde mutlaka uğradığım mekanlardan birisiydi zaten. Kapıdan içeri adımımı attığımda Cafe'nin sahibi orta yaşlı adam beni görünce her zaman oturduğum köşeye buyur etti. Çayımı içerken bir yandan da denizi izliyordum. Yağmur damlalarının denize düşüşünü. Yeterince dinlendiğimi düşündüğümde hesabı ödeyip yeniden evin yolunu tuttum. Geçerken de yol üstünden alışveriş yapıp öyle geçerdim. Giderken bir çocuğun ismimi seslendiğini duydum. Koşarak yanıma gelenin Asya olduğunu gördüm. Belli ki bu küçük kızın beni yalnız bırakmaya hiç niyeti yoktu. biraz market alışveriei yaptım. Asya poşetleri görünce şaşkın saşkın suratıma baktı. "Şeyyy aslında ben yardım ederim demiştim ama bunlar çok fazla değil mi hepsini tek başınıza mı yiyeceksiniz?" Dediğinde bir kahkaha attım. Sanırım uzun zaman sonra ilk kez böylesine gülmüştüm. Ortada çok da komik bir şey yoktu aslında. "Merak etme sen onlar daha sonra gelecekler. Ben her zaman buradan alışveriş yaparım beni tanırlar. Şimdi biz seninle başka yere gideceğiz." Dediğimde merakla yüzüme bakıyordu. Dün bir şey fark etmiştim bugünde görünce bir şeyler yapmayı düşündüm. Çarşı boyunca yürüdükten sonra bir ayakkabı mağazasının önünde durdum. Dediğimde tepkisini ölçmek için yüzünü inceledim. Biraz tereddüt eder gibiydi. Teklifimi kabul ettiğinde sevdiği bir kışlık ayakkabıyı seçti. Sonra birlikte bir giysi mağazasından da ona bir kaban aldık. Sonrada birlikte eve doğru yürüdük. Onu eve bıraktıktan sonra arayıp poşetleri eve bırakmalarını söyledim. Asya' nın da dediği gibi hepsini ben yemeyecektim. Bir kısmını da onların evlerine bırakmalarını söyledim. Belki kabul etmeyeceklerdi. Ama gördüğüm kadarıyla durumları pek iyi değildi. Onları o kadar tanımıyordum ama insanları analiz etmekte biraz iydim sanırım. Emin olmak için sokağın kenarından fark ettirmeden baktığımda poşetleri görünce durum yüzlerindeki mutluluktan anlaşılıyordu. Bu manzara karşısında istemsiz ben de mutlu oldum. Garip bir histi bu. Son iki gündür kendimi oldukça mutlu hissediyordum. Sonra ki günler Asya ara sıra bir şeyler bahane ederek eve gelmeye başlamıştı. Bunu yapmadını aslında çok da istemiyordum. Buraya sadece eski günleri anmak adına gelmiştim ama bu küçük kız buna izin vermiyordu. Öyle söylüyordum ama içten içe de geldiği ve benimle sohbet ettiği içinde mutlu oluyordum. "Neden yazmaya devam etmedin. Son kitabını ön beş yıl önce yazıp bir daha da yazmaya devam etmemişsin." Dediğinde ne söyleyeceğimi bilemedim. Konuyu değiştirmek istedim. Konuşmasına izin vermeden araya girdim. "Asya bu konuyu kapatalım mı? Seni incitmek istemiyorum. Yazarlık artık benim için bitti. Geç oldu sen eve dön istersen. " Dediğimde sessizce masadan kalkıp gitti. Onu üzmüştüm. O daha bir çocuktu verdiğim tepki doğru doğru değildi. Tüm gece yaptığımı düşünmekten gözüme uyku girmedi. Sonra aklıma O gün geldi. O gün hava çok kötüydü. Seferler iptal olmuştu ama benim O gün karşıya geçmem gerekiyordu. Hep birlikte bu evde toplanmıştık kızım, oğlum torunlarım hepsi buradaydı. Havaya aldırış etmeden ben gideceğimi söyleyip evden çıktım. Karşıya geçtikten sonra evde yangın çıktığı haberini aldım. O gün hayatımın şokunu yaşamıştım. Tüm ailem yok olup gitmişti. Belki de benim suçum yoktu ama kendimi suçlayıp durdum yıllarca. Evi yeniden bu hale getirmek epey zor olmuştu. Sonra ki günler Asya gelir diye bekledim ama gelmedi. Üzülmüş olmalıydı. Görürüm umuduyla sokakta dolaşırken tam da istediğim gibi olmuş yolda karşılaşmıştık. Dediğimde gözleri kocaman açıldı. "Gerçekten mi? " Dedi. Eve giderken biraz meyve ve Asya için abur cubur aldıktan sonra masaya oturup yiyecekleri koyduktan sonra konuşmaya başladık. Sırt çabrasından bir defter çıkarıp uzattığında yazdıklarını okudum. Yaşına göre yazdıkları fena değildi üzerinde biraz daha çalışırsa ileri de çok daha güzellerini yazabilirdi. Yüz ifadelerimden anlamasın diye kendimi kastım. "Yani." Dedim yüzümü biraz buruşturup. Yüzünün düştüğünü görebiliyodum. Gülmemek için kendimi tuttum. "O kadar mı kötü. " Dediğinde durup, "Nasıl? Gerçekten mi? " Deyip kocaman sarıldı. "O zaman seninle anlaşma yapabilir miyiz Kemal amca? " Başımla onu onayladığımda devam etti. Ama ben yazmak istemiyordum hem yaşlanmıştım artık. Zihnim O kadar hayalperest değildi eskisi gibi. Sonra ki günlerde Asya her seferinde bana ısrar etmeye devam etti. Bu böyle bir hafta boyunca sürüp gitti. Sonunda dayanamadım. Dediğini yapıp birkaç gün etrafta gezindim. Her yer karla kaplandığı için soğuktan hasta olmuştum. İyi mi. Bu seferde yataktan kalkamadım. Evde yalnız olduğum için sürekli yatamazdım. Zor güç ayağa kalktığımda kapı çalındı. Baktığımda karşımda Asya ve annesi bekliyordu. Onları karşımda görünce yalnız olmadığımı anladım. Teşekkür edip onları içeri davet ettim. Hastalığım boyunca her gün bana yemek getirmişlerdi. Şimdi Asya' ya yazmak konusunda daha çok borçlanmıştım. Ayaklanır ayaklanmaz çalışmalara başladım. Asya' dan eski kitaplatımı alıp fikir edinmek adına biraz kurcaladım. Yeniden bir şeyler üretmek için uğraşmak kendimi enerjik hissettirdi. Kendimi kaptırmış gece gündüz uğraşıyordum. Bazen Asya' dan da fikirler alıyordum ama yazdıklarımı ona göstermiyordum. Merak edip bakmaya çalıştığında ise ona engel oluyordum. O da bu süreçte benimle birlikte bir şeyler yazmaya devam ediyordum. Nihayet taslak bittiğinde dosyayı kitaplatımı basan yayın evine gönderdiğimde çom beğendiklerim söylediler. Uzun zaman sonra yeniden yazmaya başladığım için de mutlu olduklarını ifade ettiler. Bu süreç benim içinde heyecan verici olmuştu. Bu yaştan sonra yeni bir şeyler yazmak. Son on beş yılı bana unutturmuştu. Üstelik bunu küçük bir kıza borçluydum. Kış bitmiş yaz ortalarına gelmiştik. Hava epey güzeldi. Tabii büyük adada yaz mevsiminden nasibini almış daha bir güzel görünüyordu. Asya ile deniz kenarına oturmuş dondurmalarımızı yerken heyecanla kitabın basılı halini bekliyorduk. Bugün yarın haberi gelirdi. Birkaç gün sonra kitaplar elimize ulaştığında Asya kitabı imzalatmak için yanıma geldi. "Kemal amca hemen imzalamalısın. Okumak istiyorum." Dediğinde güldüm. Dediğinde imzaladım. Teşekkür edip arkasına bile bakmadan hızla kaçıp gitti. Çocukluk işte. Ayrı bir heyecanı var. Asya' ya tek hediyem bu değildi tabii. Birkaç gün sonra kitabı bitirip geleceğini biliyordum. Geldiğinde hazır olacaktım. Bahçe de oturmuş kahvemi yudumlarken Asya çıkıp geldi. "Kemal amca bitirdim sonunda. Yine muhteşem bir kitaptı. Zihnin dediğin kadar da yaşlanmamış sanırım." Yine beni gğldürmüştü. Şaşırmış halde bana bakarken, hediye paketini çıkarıp ona uzattım. Açtığında içinde üzerinde kendi ismi yazan bir kitap gördü. Biraz baktığında bunun kendisine ait bir hikaye kitabı olduğunu anladı. Gözleri dolmuştu. Bu yüzden konuşmak yerine gelip bana sarıldı. Ona sürpriz yapmak için annesine bu konuşan bahsetmiştim. O da kabul edince kitap olarak bastırmaya karar verdik. "Artık benim de basılı bir kitabım var." Havalara zıplarken ki mutluluğu bana da sirayet etmişti. Gariptir ki o yıl iki kitap basıldı biri benim biri Asya' nın ama Asya' nın yazdıklarını çocuklar daha çok beğenmişlerdi. Daha yolun çok başındaydı ama görebiliyordum. Çok güzel işler başaracaktı. Belki benim ömrüm o günleri görmeye yetmeyecekti ama o bunun karşılığını fazlası ile alacaktı. Göz yaşlarımı silerken iskelede durmuş denizi izliyordum. Başardım Kemal amca. Ben de senin gibi yazar oldum. Pes etmedim. Kağıdı katlayıp yeniden cebime koydum epey yıpranmıştı artık.


Küçük istavrit, yiyecek bir şey sanıp hızla atıldı çapariye. Önce müthiş bir acı duydu dudağında. Gümbür gümbür oldu yüreği. Sonra hızla çekildiğini anladı yukarıya... Aslında hep merak etmişti denizlerin üstünü, neye benzerdi acep gökyüzü. Bir yanda büyük bir merak, bir yanda ölüm korkusu. "Dudağı yarıklar" denir, şanslıdır onlar, hani, görüp de gökyüzünü, insanı, oltadan son anda kurtulanlar. Ne çare; balıkçının parmakları hoyratça kavradı küçük bedenini. Küçük istavrit anladı ki yolun sonu artık. Koca denizlere sığmazdı yüreği. Oysa, simdi yüzerken küçücük yeşil leğende, ansızın uzanıvermiş dostlarına değişiyordu minik yüzgeci. İnsanlar gelip geçtiler önünden. Bir kedi yalanarak baktı gözünün içine, yavaşça karardı dünya, başı da dönüyordu. Son bir kez düşündü derin maviyi, beyaz mercanı, bir de yeşil yosunu. İşte tam o anda eğilip aldı bir el onu. Yürüdü deniz kenarına. Bir öpücük kondurdu Küçük İstavritin başına. İki damla gözyaşından ibaret sade bir törenle saldı denizin sularına. Bir an öylece bakakaldı Küçük İstavrit. İnanamadı olanlara. Sonra sevinçle dibe daldı. Gitti, tüm kederini söküp atarak, teşekkürü de ihmal etmemişti. Bir kaç değerli pulunu adamın eline, avuçlarına bırakarak.


Anne altı yaşındaki lösemiyle savaşan oğluna bakarken dalıp gitmişti. Kalbi acı içinde olmasına rağmen kararlılık duygusunun da etkisini hissediyordu. Her ebeveyn gibi o da oğlunun büyümesini ve umutlarını gerçekleştirmesini istemişti. Ama bu artık mümkün değildi. Löseminin buna fırsat tanıması olası değildi. Oysa o oğlunun hayallerini gerçekleştirmesini istiyordu. - "Bob! Büyüyünce ne olmak istediğini hiç düşündün mü? Hayatında neler olmasını dilediğin ve hayal ettiğin oldu mu?" diye sordu. - "Anneciğim ben büyüyünce hep itfaiyeci olmak istedim". Anne gülümsedi ve.. "Dileğini gerçekleştirebilecek miyiz bir bakalım" dedi. Daha sonra Arizona'daki itfaiye müdürlüğüne gitti ve orada yüreği en az Arizona kadar büyük itfaiyeciler ile tanıştı. Ona oğlunun son isteğinden söz etti ve oğlunun itfaiye arabasına binip şehirde küçük bir tur atmasının mümkün olup olmadığını sordu. - "Efendim ben şimdi gerçekten itfaiyeci miyim?" diye sordu. - "Bundan şüphen mi var Bob?" diye yanıtladı müdür. Bu kelimelerden sonra Bob gülümsedi ve gözlerini sonsuza dek kapattı. Belki unuttunuz belki hatırlamıyorsunuz belki de çok duygusuz çok katı oldunuz; ama bilin ki "HAYAT SEVGİ VE UMUT SAÇMAKTIR." Eğer bunu okuyunca gözleriniz dolmuyorsa sizin için yapılacak bir şey kalmamış demektir.. Yok eğer doluyorsa o zaman sevdiklerinizin kıymetini bilin ve gerçek sevginizi ortaya koyun...


Güzel bir köyde ailesiyle yaşayan şirin mi şirin, sarı saçları ve mavi gözleriyle çok sevimli küçük bir kız yaşarmış. Küçük kız annesine yardım eder ve sonra kırlarda oynarmış. Hep çikolatadan ve şekerden evi olması için dua edermiş. Çünkü çikolata ve şeker yemeyi çok seviyormuş. Her zaman babasına çikolata ve şeker almasını söyler, akşam babasını yolunu heyecanla gözlermiş. Babasının aldığı çikolata ve şekerleri yer, ertesi gün yine çikolata ve şeker için dua edermiş. Küçük kız cadının bu dediklerine çok sevinmiş ve heyecanla çirkin cadı ile gitmeye karar vermiş. Çirkin cadı, küçük kız ve köpeği, çikolata ve şekerden eve gelmişler. Küçük kız hemen çikolata ve şekerleri yemeye başlamış. Bu sırada çirkin cadı sihirle evi eski haline getirip ve küçük kızı yakalamış. Bu sırada küçük kızın köpeği hemen oradan uzaklaşmış. Küçük kız saatlerce ağlayıp ve ailesine gitmek için yalvarmış. Çirkin cadı onu bırakmayacağını ve ona kötü işlerini yaptıracağını söylemiş. Küçük kızın ailesi çok meraklanmış, akşam olurken halen kızlarının eve gelmediğini gören babası, aramak için evden çıkarken küçük kızın köpeğini görmüş ve babasını küçük kızın yanına götürmek için yola koyulmuşlar. Küçük kızın babası plan yaparak cadıyı yakalamış ve küçük kızını kurtarmış. Küçük kız mutluluk içinde babasına sarılırken bir daha asla yabancı kişilere inanıp onlarla gitmeyeceğine ve çok çikolata istemeyeceğine babasına söz vermiş.