Bir zamanlar yoksul ve dul bir kadın varmış. Oğlu çok tembel bir delikanlı olduğu için paraları yok denecek kadar azmış. Bir gün o kadar zor bir duruma düşmüşler ki, kadıncağız ellerinde kalan tek mal varlığını, Süt Beyazı isimli ineklerini satmaya karar vermiş. Oğluna ineği pazara götürüp satabileceği en iyi fiyata satmasını söylemiş. Delikanlı pazara giderken yolda tuhaf bir yaşlı adama rastlamış. Yaşlı adam ineğe bir göz atmış ve delikanlıya, Bak çocuğum, bana bu ineği verirsen karşılığında sana çok değerli şeyler veririm, demiş. Sonra cebinden beş fasulye tanesi çıkarmış. Ama bunlar sihirli, demiş yaşlı adam. Adam öyle deyince bu iş delikanlının aklına yatmış ve fasulyeler karşılığında Süt Beyazı'nı yaşlı adama vererek yaptığı değiş tokuştan memnun, eve dönmüş. Anne! Bak elimde ne var! diye seslenip olanları anlatmış delikanlı eve dönünce. Ama annesi ona çok kızmış. Fasulye tanelerini dışarı, eline geçirdiği tavayı da delikanlıya fırlatmış. Sonra da ceza olsun diye onu odasına yollamış ve ona yemek vermemiş. Sabah olunca delikanlı gözlerine inanamamış. Yatak odasının penceresinden, dışarıda bir bitkinin hızla büyüdüğünü görmüş. Bu ne bir ağaç, ne de dev bir ayçiçeğiymiş; göğe doğru büyümüş sihirli bir sırık fasulyesiymiş. Delikanlı hemen pencereden sarkıp sihirli fasulyeye tutunmuş ve tırmanmaya başlamış. Yarım saat sonra kendini, her şeyin normalden daha büyük olduğu garip bir ülkede bulmuş. Tarlaların ötesinde çok büyük bir ev varmış. Delikanlı evin yanına gidip kapıyı çalmış. Kapıyı bir kadın açmış. Yiyecek bir şeyiniz var mı? diye sormuş delikanlı. Fırına saklan. Hemen! demiş kadın delikanlıya. Sonra da kocasına, Ne çocuğu hayatım, dün kediye verdiğim et parçalarının kokusunu aldın herhalde, diye seslenmiş. inmiş. Annesi artık şanslarının döndüğüne bir türlü inanamamış. Ama birkaç ay sonra ellerindeki tüm altınlar bitmiş. Delikanlı tekrar sihirli fasulyesine tırmanarak devin yaşadığı ülkeye gitmiş. Devin karısı bu kez ona kuşkucu bir şekilde davranıyormuş. Geçen gelişinde bir kese altınımız kayboldu, diye iğnelemiş onu. Ama yine de delikanlıyı içeri almış. Çok geçmeden dev çıkagelmiş. Fee-fi-fo-fum, diye bir şarkı söylüyormuş. Bunu duyan delikanlı hemen yine fırına saklanmış. Yemeğini bitirdikten sonra dev, karısına, Kadın, bana tavuğumu getir, demiş. Karısı hemen tavuğu getirmiş. Yumurtla! diye emretmiş dev ve delikanlının hayret dolu bakışları altında tavuk altın bir yumurta yumurtlamış. Tabii delikanlı tavuğu da alıp evine götürmüş. Delikanlı ile annesi böylece zengin olmuşlar. Ama bir yıl sonra çocuk şansını bir kez daha denemeye karar vermiş ve tekrar sihirli fasulyesine tırmanmış. Bu sefer eve, devin karısına görünmeden girip, bir bakır tencerenin içine saklanmış. Dev girmiş içeri. Fee-fi-fo-fum, diye başlamış yine tekerlemesine. Eğer bu yine o lanet olası çocuksa, fırına bak hayatım, kesin oradadır, demiş karısı. Buralarda bir yerde, eminim, diye gürlemiş dev, ama karısıyla birlikte evin altını üstüne getirmelerine rağmen onu bulamamışlar. Bu sefer dev yemekten sonra altın bir harp çıkarmış ortaya. Söyle! diye emretmiş ve harp ninniler söyleyip onu uyutmuş. O an delikanlı bu harpı her şeyden çok istediğini anlamış. Horlamakta olan devin dizine tırmanmış, masaya atlamış ve harpı kapmış. İmdat! diye bağırmış harp. Delikanlı, sırtında harp, masadan aşağıya atlamış. Dev peşine takılmış. Delikanlı sihirli fasulyesini yarıladığında harp, İmdat! diye bağırmış yine. Dev delikanlının peşinden sırık fasulyesine atlamış. Delikanlı aşağıya ulaşınca, Anne! Çabuk bir balta getir, diye bağırmış. İkisi birlikte sihirli fasulyeyi baltayla kesmeye başlamışlar. Bir süre sonra sihirli fasulyeyle birlikte dev de yere düşmüş ve anında ölmüş.


Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde bir keloğlan varmış. Keloğlan kel olduğu için hep kafası üşürmüş. Annesi şapka almak için pazara göndermiş Keloğlanı. Keloğlan pazara giderken yolda aksakallı bir dede görmüş. Dede şapka satarmış. Keloğlan tembel olduğu için pazara gitmeye üşenmiş şapkayı bu dededen almaya karar vermiş. - Selamünaleyküm dede ben bir şapka almak istiyorum demiş. Dede, - Aleykümselam. Tabi ama benim şapkalarım sihirlidir almak için hak etmek gerek demiş. Bu şapkayı almak istiyorsan beni tek bir hareketle tepetaklak et demiş. tamam deyip evine doğru yol almış, eve gidip anasına olanı biteni anlatmış. Annesi madem öyle keloğlum altın istede ihtiyaçlarımızı alalım demiş. Keloğlan "davran şapkam davram,bana ver altınlarından demiş şapkadan altınlar dökülmüş. Keloğlan sevinç içinde pazara gitmiş her ihtiyaçlarını almış bir de eşek almış, eşeğe yükleyip yola düşmüş..yolda karşısına hırsızlar çıkmış. Eşeğini çalmak istemişler o sırada Keloğlan davran şapkam davran kurtar beni bu durumdan demiş.şapka ejderha olup hırsızları bir hamlede yutmuş sonra şapka olup Keloğlanın başına konmuş.. Keloğlan eve gitmiş yemiş içmişler gece olunca şapkayı çıkarıp uyumuş Keloğlan. Eve hırsız girmiş üç beş bişeyler çaldıktan sonra evden cıkacakken şapkayı görmüş onuda başına takıp çıkmış.Keloğlan sabah şapkayı bulamayınca cok üzülmüş. çıkmış evden üzgün üzgün dolaşırken hırsızı görmüş şapka başındaymış. Gitmiş durdurmuş adamı kardeş bu şapka benim, hemen geri ver şapkamı demiş, hırsız inkar edip kaçmaya başlayınca Keloğlan davran şapkam davran sahibine gel şapkam demiş.şapka keloğlanın başına gelmiş. Hırsız korkudan kaçıp gitmiş. Keloğlan eve dönmüş, şapka sayesinde anacığıyla beraber varlık içinde yaşamışlar.


Sesi duyan tavşan, koşarak gelmiş. Küçük tayın zor durumda olduğunu görünce, ona yardım etmek istemiş. Ama yüzme bilmediğinden, göle girmeye korkmuş. "Göle eğilip tüm gücümle seni karaya çekeceğim. Biraz uğraşırsam başarırım sanırım" demiş. "Ben de sana gölden destek vereyim. Böylece başarabiliriz" demiş. Tavşan ve alabalığın uğraşmaları yine de bir sonuç vermemiş. "O çok yardımseverdir. Mutlaka gelir" diyerek göle dalmış ve gözden kaybolmuş. Çok geçmeden yanında kuğu ile dönmüş. Gerçekten de kuğu tavşana ve alabalığa göre büyük ve güçlü görünüyormuş. O da tayın sağ tarafına geçmiş ve tayı karaya çıkarmak için bir süre uğraşmışlar beraberce. Ama çabaları yine de sonuç vermemiş. "Ama böyle kurtaramazlar ki seni" demiş güvercin. "Çok bilmiş seni. Ya nasıl kurtaracağız?" diye söylenmiş tavşan. "O nasıl olacak, sen de bizimle beraber itecek misin?" diye alaylı bir şekilde sormuş kuğu. "Galiba büyülü bir söz biliyor güvercin" demiş tavşan küçümser bir ifadeyle. Güvercin bunları söyledikten sonra "hoşçakalın" diyerek uzaklaşmış oradan. Küçük tay gölden çıkarken dördü birden güvercinin ardından "güle güle" diye seslenmişler. O sırada kendisini aramaya çıkan annesini fark eden küçük tay, ona doğru koşmuş ve olanları anlatmış. "Güvercinin kastettiği sözcük galiba 'uyum'du" demiş. "Sadece uyum değil büyülü sözcük. Dostluk ve uyum" diye eklemiş.


Büyükler, çocukların konuşmalarını yarım yamalak dinlediklerinden, onların sözlerinde gizli derin anlamları kaçırırlar. Bizim eve, karıma elbiselerin, örtülerin, çarşafların söküklerinin dikilmesinde yardım eden bir terzi kadın gelir. Bu kadın bize geldiği zaman küçük oğlunu da beraberinde getirir. İşte ben, kalıcı ve derin imanın anlamını bu küçük çocuktan öğrendim. Onunla uzun zamandan beri arkadaş olduğumdan, bizim eve geldiğinde biraz sohbet etmeyi ihmal etmem. Geçenlerde bana yakında güzel bir futbol topu alacağını söyledi. Onun bu sözleri, durumlarının yakında düzeleceğine dair derin inancını gösteriyordu. Bilhassa, kullandığı 'şimdilik' kelimesinde kuvetli bir güvenin izi seziliyordu. Bu çocuğun söyledikleri beni uzun uzun düşündürdü. Onu uzun bir süre görmedim. Günün birinde tekrar rastladım. Çocuk, bahçede oturmuş, bir karınca yuvasını seyrediyordu. Yavaşça yanına sokuldum. Onu konuşturmak için babasından bahis açtım: "Eve gidince yemekten sonra babanla oynayacak mısın? Yoksa yemekten sonra hemen yatacak mısın?" diye sordum. Çocuk ciddiyetle yüzüme baktı ve: "Babam bir kaza geçirdiğinden hastanede. Şimdilik babamla oynayamayacağım!" dedi. Çocuk gülümseyerek başını salladı. Bundan sonra söylediği sözler, dünyayı içinde yaşamaya değer bir hale getiren, ölümden sonraki hayata olan imanın bir insan için neler yapabileceğini anlamama sebep olan sözlerdi.


Cehennem nişanında beş sandaldık. Güzel bir ocak akşamı. Hava lodos. Denize kırmızı rengin türlüsü yayılmış. Çok kaynamış ıhlamur rengindeki yayvan, geniş, ölü dalgalar. Sandallar ağır ağır sallanıyor, oltalar bekliyor, insanlar susuyor... Sinağrit Baba ömründe konuşmamış, ömrü boyunca evlenmemiş, ömrü boyunca yalnız yaşamıştır. Onun kovuğundaki zümrüt pencereden ne facialar seyretmiştir Sinağrit Baba, ne oltalar koparmıştır. Bu akşam kimin oltasını seçmeli de artık bitirmeli bu yorucu ömrü. Daha her yeri pırıl pırılken, mantosu sırtında iken, daha eti mayoneze gelirken bitirmeli bu ömrü. Sonra hesapta bir gün pis bir "Vatos'un, bir sırtı renksiz, yapışkan ve parazitli bir canavarın dişine bir tarafını kaptırmak var. İyisi mi, muhteşem bir sofraya kurulmalı, bir zaferle dolu ömrün sonunu beyaz şarapla, suların üstündeki başka dünyada yaşayan bir akıllı mahluka kendini teslim etmeli. -Vay anasını be, Nikoli! -dedi-, iğneyi dümdüz etti. Nikoli'nin oltasının yemini kuyruğuyla sarsmakta olan Sinağrit Baba, Nikoli'nin bir kusurunu arıyordu. Onda kusur mu yoktu. Evvela sarhoştu. Sonra ahlaksızdı, kendini düşünürdü ama, cesurdu, cömertti, hiç kıskanç değildi. Fukaraydı. Kibirliydi de. Sinağrit Baba, kibirli fukarayı severdi ama, Nikoli'nin kibrini beğenmiyordu. İnsanoğlunda o başka bir şey, gurura pek benzeyen şey, yerinde, vaktinde bir gurur, o da değil, insanoğlunun insanlığından, ta saçının dibinden, oltasını tutuşundan beliren, isteyerek olmayan, ama pek istemeyerek de gelmeyen bir gurur isterdi. Öyle bir elin oltasını düzleyemez, misinasını kesemez, bedeni fırdöndüsünden alıp gidemezdi. Beş sandalın beşini de kokladı, beğenmedi. şimdi tatlı tatlı sallanan on beş tane fener vardı. Öteki kovuklardan mercan balıkları çıkıyor, fenerlerden birine hücum ediyor, budalaca yakalanıyorlardı. Gözleri büyümüş bir halde yukarı çıkarken dönüp tekrar aşağıya kadar geliyor, yukarıdaki dünyayı görmeye bir türlü karar veremiyorlardı. Sinağrit Babaya büyüyen gözleriyle, "Bizi kurtar şu lanetlemeden" der gibi bakıyorlardı. Sinağrit Baba düşünüyordu. Gidip o yakamoz yapan ipe bir diş vurdu muydu, tamamdı. Ama hiçbirini kurtarmıyor, hareketsiz duruyordu. Sinağrit Baba onları kurtarmanın bu kadar kolay olduğunu biliyordu ama, bildiği bir şey daha vardı. O da ister su, ister kara, ister hava, ister boşluk, ister hayvan, ister nebat aleminde olsun, bir kişinin aklı ile hiçbir şeyin halledilemeyeceğini bilmesidir. Ancak bütün balıklar oltaya tutulan hemcinslerini kurtarmanın tek çaresini koşup o yakamoz yapan ipi koparmak olduğunu akıl ettikleri zaman, bir hareketin bir neticesi ve faydası olabilirdi. Yoksa, gidip Sinağrit Baba oltayı kesmiş, biraz sonra Sinağrit Baba tutulduğu zaman kim kesecek? Kim akıl edecek yakamozu dişlemeyi?.. O sırada büyük büyük ışıklar saçan bir olta aşağıya inmişti. Sinağrit Baba ümitle koştu. Bu oltayı da kokladı. Hiç tanıdığı birisi değildi. Yemi ağzına aldığı zaman bu olta sahibinin, tam aradığı adam olduğunu bir an sandı. Bu anda da yakalandı. Kepçeden sandala düştüğü zaman, Sinağrit Baba, büyük gözleriyle kendisini yakalayana sevinçle baktı. Sinağrit Baba, etrafı kırmızı, içi aydınlık siyah gözleriyle bir daha baktı. Birdenbire ürperdi. Hiddetinden ayaklarını yere vuran bir genç kız gibi sandalın döşemesini dövdü. Belki bizim bile bilemediğimiz bir işaret görmüştü kendisini tutan oltanın sahibinde: Bu adam şimdiye kadar hiç imtihan geçirmemişti. Ömrü boyunca, cesur, cömert, Sinağrit Baba'nın istediği şekilde mağrur yaşamıştı. Ama Sinağrit Baba bu adamın ne korkunç bir iki yüzlü köpek olduğunu bizim göremediğimiz bir yerinden anlayıvermişti. Bütün devirler ve seneler boyunca kendisini tutan oltanın sahibi ne cesaretini, ne cömertliğini, ne gururunu bir tecrübeye, bir imtihana tabi tutturmamış, her devirde talihi yaver gitmiş birisiydi. Kimdi, neydi? Sinağrit Baba da bilemezdi. Ama belki de ölünceye kadar cömert, cesur, mağrur yaşayacak olan bu adamın şu ana kadar bir defa bile bir imtihana sokulmadığını anlamıştı. Belki de sonuna kadar bir imtihandan kurtulacaktı. Sinağrit Baba böylesine hiç rastlamamıştı. Ölmeden evvel adama bir daha baktı. Namuslu, cesur, cömert ölecek bu adamın hakikatte korkakların en korkağı, namussuzların en namussuzu olduğunu alnından okuyordu. Bu adam o kadar talihliydi ki, daha ikiyüzlülüğünü kendi kendisine bile duyacak fırsat düşmemişti. Yoksa Sinağrit Baba yakalanır mıydı? Sinağrit Baba hırsından tekrar tepindi. Bağırmak ister gibi ağzını açtı. Kapadı. Sinağrit Baba son nefesini böylece hiçbir insanlık imtihanı geçirmemişin sandalında pişman ve mağlup verdi.


Bir ders yılı daha sona ermişti. Şirinler anasınıfı son hafta düzenlenen pikniğe gidecekti. Belirlenen gün ve saatte, çocuklar anneleri ile okulun bahçesinde toplandılar. Herkesin elinde piknik sepetleri vardı. Çocuklar, güneşten korunmak için güneş şapkası takmışlar, ince ve kısa giysiler giymişlerdi. Nihayet otobüs geldi. Herkes sıra ile otobüse bindi. Öğretmen çocukların isimlerini okudu. Annelerinin yanına oturttu. Sepetler arabanın bagajına yerleştirildi. Hep birlikte şarkılar söyleyerek piknik alanına geldiler. Çocuklar yemyeşil çayırlara yayıldılar. Bol bol koşup oynadılar. Anneleri ağaçlara hamak gerdi, salıncaklar yaptı. Çocuklar çok eğlendiler. Daha sonra öğretmenleri ile çevreyi dolaştılar. Çocuklar öğretmenlerine ve annelerine kır çiçekleri topladılar. Annelerinin de yardımı ile her çocuğa birer taç yaptılar. Çocuklar taçlarını takarak hatıra fotoğrafı çektirdiler. Daha sonra büyük bir piknik sofrası açıldı. Neşe içinde yiyeceklerini yediler. Yakar top, birdir bir, ip atlama oyunları oynadılar. Annelerde oyunlara katıldı. O gün akşam çok çabuk olmuştu. Zamanın nasıl geçtiğini anlamadılar. Öğretmen eve dönüş saatinin geldiğini duyurdu. Herkes eşyalarını toplamaya başladı. - "Etraftaki çöpleri ve atıklarımızı da toplamalıyız. Çevremizi temiz tutmalıyız. Gittiğimiz piknik yerlerini nasıl bulmak istiyorsak öyle bırakmalıyız" dedi. Hep birlikte çöpler toplandı. Eller yıkandı. Otobüse binildiğinde herkes taçlarını tekrar taktı. Neşeli şarkılar eşliğinde geri döndüler. Herkesin yüzünde, unutulmaz bir günü paylaşmanın mutluluğu vardı.


Bir köy vardı. Küçük bir köy. Bu köydeki insanların çoğu balıkçılıkla geçinirdi. Kimisinin ufak bir teknesi, kimisinin metrelerce ağı vardı. Soğuk, fırtına, kar, buz en büyük korkularıydı. Hep takılırlardı, şakalaşırlardı. Güle eğlene giderlerdi balığa. Bazen teknelerinin mazotu biter, bazen motorları bozulurdu ama mutlaka birbirlerine yardım ederlerdi. Kimisi ortağıyla, kimisi karısıyla, kimisi de ufacık yavrusuyla giderdi balığa. Atarlardı ağlarını akşamdan. Dua ederlerdi Çok balık ver Allah'ım diye içlerinden gizlice. Çünkü borçları çoktu. Tükenmezdi onların borçları. Ama çaresizlerdi. Ancak balık tutarak ödeyebilirlerdi borçlarını. İyi dinlerlerdi hava raporunu. Çünkü hava bozacaksa bol balık çıkardı. Ağlarını hava bozmadan çekmeye çalışırlardı. Bu köyde birde Garip Musa vardı. Herkes gibi oda balıkçılık yapardı. Eşi hastaydı. Çoğu zaman yalnız giderdi balığa . Okullar tatil olmuştu küçük kızı Asiye de o gün babasıyla gitmek istedi. Babası önce razı olmadı.Ama annesi de Bir kere götürüversen şu kızcağızı ne olur deyince kıramadı Garip Musa. Çıktılar sabahleyin yola. Yanlarına öğleyin yemek için biraz ekmek, soğan ve çökelek aldılar. Asiye yolda o kadar hızlı yürüyordu ki; Garip Musa kızına kocaman adımlarıyla zor yetişiyordu. Asiye adeta göle giderken yürümüyor da uçuyordu sanki . Nasıl bir heyecandı bu. İnsanı şaşırtıyordu. Neredeyse koşar adımlarla göle vardılar. Su buz gibi soğuktu. Ama Asiye'nin umurunda değildi. O balık tutacaktı babasıyla. Evin geçimine yardım edecekti. Hem öğretmenleri dememişimiydi Anne ve babalarımıza yardım etmeliyiz, aile bütçesine katkıda bulunmalıyız diye . Bütün bunları düşünürken motorun sesiyle kendine geldi . Babası teknenin motorunu çalıştırmıştı bile. Tekneyle gölün üzerinden kayar gibi gidiyorlardı. Arkalarından su köpükleri havaya savruluyordu. Garip Musa suyun üzerinde yüzen bir bidonunun yanında tekneyi durdurdu. Hemence bidonu nasırlı elleriyle yakaladı. Asiye hemen anladı bu ağlarını bağladıkları işaretti. Garip Musa bidonun ucundaki ipten yapıştı ve başladı asılmaya. Asiye yalvarıyordu içinden Allah'a Ne olur Allah'ım bol balık ver. bile. Asiye sevinçten üşümesini bile unutmuştu. Hava daha bir serinliyordu git gide. Garip Musa akşam hava raporunu da dinleyememişti. Acaba hava bozacak mı? diye düşünmeye başladı. Kendini değil biricik kızı Asiye'yi düşünüyordu. Üzerlerini de kalın giymemişlerdi. Hemencecik hazırladıkları yemeklerini yediler. Tekrar ağlarını asılmaya başladılar. Bir daldılar ki ağ çekmeye gerilerden gelen o bembeyaz duman topunu fark etmediler bile. Ağ bitmek üzere iken başını kaldıran Garip Musa sis içinde kaldıklarını anlayıverdi. Ama çok geçti. Ağı çekti bitirdi. Üç kasa balık dolmuştu.Kızın nasibi iyiymiş. diye düşündü. Düşündü ama bir de geri dönebilselerdi. Motoru çalıştırdı tahmin ettiği yöne doğru hareket etti. Ama Garip Musa da bilirdi bu şekil de siste gidenlerin hep kaybolduğunu. Tekneyi hiç durmadan sürdü. Sürdükçe olduğu yerde daireler çizdi. Asiye ise tir tir titriyordu. Garip Musa sırtından balıkçı kazağını çıkardı gül yüzlü yavrusunu sıkı sıkı sardı. Yeter ki kızı üşümesin. Böylece gölün yüzünde döndüler durdular. Birden motor stop etti. Gölün ortasında öylece kala kalmışlardı. Yanlarında ne pusula ne de telefon vardı. Zaten pusula olsaydı yollarını bulurlardı. Fakirlik işte alamamışlardı. Köyde ise hasta anneleri onları merak ediyordu . Hele bir de ortalığı sis bastığını görünce meraktan deliye döndü. İki de bir Bunlar kayboldu diye mırıldanıyordu. Çare yoktu artık Garip Musa ile kızı Asiye bekleyeceklerdi. Birbirlerine sıkı sıkı sarıldılar. Saatler geçmek bilmiyordu. Zemherinin ayazı ortalığı kaplamıştı. Garip Musa üzerinden bir kazağını daha çıkardı ve kızını daha bir sıkı sardı. Ümitlerini kesmişlerdi. Öyle ya her yıl bu göl birkaç can alırdı. Galiba bu yıl da sıra onlardaydı. Bir birlerine daha bir sıkı sarılıyorlardı. Ama gecenin ayazı onlardan daha kuvvetli ve acımasızdı. Saatler yavaş yavaş geçerken tatlı bir uykuya dalıverdiler. Ertesi sabah Garip Musa'nın köye dönmediğini duyan bütün balıkçılar aramaya koyuldular. Aralarken uzakta suyun üzerinde masum masum yüzen Garip Musa'nın teknesini fark ettiler. Teknenin yanına vardıklarında çok geçti. Baba ve kızın birbirlerine sarılmış cansız bedenleri teknenin içinde uzanıyordu. Soğuktan kas katı kesilmişlerdi. O zamandan beri ne zaman göle gidecek olsam Garip Musa ve güzel kızı Asiye aklıma geliverir.


Denizin kıyısındaki küçücük bir kumsalın çevresini saran tepeler, kumsalın iki yanından denize doğru yengeç kolları gibi uzanmıştı. Kumsal, kollarını açmış, denizi kucaklamak istiyordu... Denize uzanan kayalara dalgalar çarpıyor, köpürerek beyazlaşıp üstlerini örtüyordu. Dalgalar çekilince, kayaların koyu renkli ıslak çıplaklığı görünüyordu... Küçücük kumsal, koyun içindeki denizle kucaklaşmış sessizce güneşlenirken, çevredeki tepelere doğru bakınca, kumsalın yeşil otlar arasında kaybolduğu, ileride yeşil örtünün, yer yer ağaçlarla gölgelendiği görülüyordu. Burası insan eli değmemiş, doğanın en güzel köşelerinden birisiydi... İşte masalımız bu güzel doğa parçasında, dalgaların dövdüğü kayaların hemen dibinde geçer... Denizdeki dalgalar, öfkelerini dindirmek için kayalara çarparken, buralara küçük yaşam tohumlarını taşımışlar. Bazıları çekilen dalgaların gücüyle yeniden denize dönmüş. Bazıları kaygan yüzlü kayalara tutunmayı başarıp, minik yaşamlarını başlatmışlar. Bu minik yaşam, bir süre sonra yeşilli kahverengili yosunlara dönüşmüş. Bundan sonra kayalara çarpan dalgalar, yosunları da okşamışlar. Yosun tutan kayaların dibinde başlayan yaşam, yiyecek bulmak için buraya gelen diğer canlılarla süslenmiş. Kayaların arasında gürültüyle kırılan ve köpüren dalgaların dibinde, yaşamın sessiz canlılığı sürüyormuş... Dalgalarla sürüklenerek kayalara değin gelen küçük bir midye, tam kayalara çarpmak üzereyken yosunlara tutunup, parçalanmaktan kurtulmuş. Yosunların arasından yuvarlanarak denizin dibine değin inmiş. Burada yaşamını sürdürebileceği kuytu bir köşeye yerleşmiş. Sırtını dayadığı kayalardan destek alıp, yosunların arasındaki besinleri yiyerek yaşamını sürdürmeye başlamış. Güvenlik içinde büyüyüp gelişen midye, çevresine yayılan yavrularıyla mutlu bir yaşamın sürüyormuş. Bazen balıklar, yosunların arasından süzülüp, midyelerin yanına gelirmişler. Midyeler, suyun içinde süzülen, kıpır kıpır dolanan balıklara ağızları açık bakakalırmış. Çünkü midyelerin kayalara yapışmış, yosunlara sarılmış yaşamı, balıkların özgür yaşamına hiç benzemezmiş. Midye, kendi çevresine bağımlı yaşamını düşünüp, balıklara benzemediğine çok üzülürmüş. Böyle durumlarda hüzünlü göz yaşları kabuğunun içine yayılırmış. Deniz suyuna karışan gözyaşları kabuğun içinde ince bir sedef katmanı oluştururmuş. Midye ağzını açınca, beyaz sedef katman suyun içinde parıldayarak, balıkların dikkatini çekermiş. Balıklar ışıl ışıl parlayan sedefe doğru yüzermiş. Midye, gözyaşlarından oluşan sedefin, balıkların ilgisini çektiğini bilemez, onların kendi iç güzelliğine tutkun olduklarını anlayamazmış. Onun istediği; balıklar gibi gezip çevresini ve evreni öğrenmekmiş... Kayalara yapışık yaşam, onun hoşuna gitmiyormuş. Bazı geceler, karanlık sularda, kimselere belli etmeden sessizce ağlarmış... Günlerden bir gün, hırçın dalgalar, kumsaldan kaldırdıkları küçücük çakıl taşlarını kayalara savurmuşlar. Kayalara çarpınca çıtırdayarak akan, yuvarlanan küçük çakıl taşları, denizin dibine düşmeye başlamışlar. Midye o güne değin dalgaların bunca hırçın olabileceklerini bilmiyormuş. Bazı yosunlar bile kayalardan kopup, dalgalarla uzaklara sürüklenmişler. Bir ara ağzı açık fırtınaya izleyen midye, dalgalarla yuvarlanan küçücük bir çakıl taşının ağzından içeriye girmesine engel olamamış. Midye ağzını kapatmaya çalışmış ama çok geç kalmış. Taş çoktan göğsünün üzerindeymiş. Midye, ağzını kapayınca oraya yapışmış. Midye neye uğradığını anlayamamış. Acıyla kıvranmış. O taştan kurtulmak istemiş, ağzını açmış, kaslarını germiş, ama tüm çabaları boşunaymış. Taşın artan ağırlığını hissettikçe, ondan kurulamadığını anlıyormuş. Tutsaklar gibi sürdürdüğü yaşama bir de göğsünün tam ortasına yerleşen kara bir taşın ağırlığı eklenince, midyenin gözü kararmış, yaşam çekilmez olmuş. Olanak buldukça ağzını açıp göğsüne yapışan kara taştan kurtulmak istemiş. Dalgalardan, çevresinde dolanan balıklardan, yosunların arasında gezinen diğer kabuklu deniz hayvanlarından yardım beklemiş. Umutları hep boşa çıkmış. Beklediği yardım hiç gelmemiş... Karamsarlık midyenin tüm benliğini kaplamış. Karanlıkta akıttığı göz yaşları, deniz suyuyla sertleşirken salt kabuğuna bulaşmıyor, taşın çevresini de sarıyormuş. Küçük çakıl taşı çevresini saran kara sıvının katılaşmasıyla büyümeye başlamış. Midye iyice huzursuz olmuş. Taştan kurtulamamaktan daha kötüsü: Taşın büyümesiymiş. Midye: "Taş beyaz olsaydı neyse. Bedenimle sarar başkalarından saklardım. Ama, bu utanç karasını bembeyaz kabuğun içinde gizlemem olanaksız" diye dertleniyormuş. Taş büyüdükçe "Herkes görecek" korkusuyla ağzını açmamaya çalışıyormuş. Çünkü, göğsünde büyüyen kapkara bir taşla yaşamak onu çok utandırıyormuş. Çevresinde yüzen balıkları görünce ağzını sımsıkı kapıyormuş. Çevresine bakınıp, yüzen canlı olmadığını anlayınca, ancak o zaman ağzını korkuyla aralıyormuş. Eskisi gibi kayalara tutunup ağzını denizin akıntısına açmak, kabuğun içindeki sedefin yansıyan parıltısını kullanarak balıkların dikkatini çekmeye çalışmak onun için artık bir düşmüş. Midye tüm neşesini yitirip kedere gömülmüş... - Çok değişik bir şey görür gibi oldum. - Bende öyle bir şey yok. - Sanırım çok değerli bir şey. - Ben bir midyeyim. Midyede değerli hiç bir şey olmaz. - Hayır olur. Sen farkında değilsin. - İncinin. Bence sende inci var. - Midyelerde olur. Çok değerli bir taştır. İyi göremedim. Ağzını tam açmamıştın. İçerisi de karanlıktı. Sanırım senin incinin rengi de siyah. Midye biraz utanarak, biraz da çekinerek yavaşça ağzını aralamış. Balık uzanmış, aralıktan içeriye bakmış. Balık, çok iyi görememiş. Kabuğun içindeki sedefin yansıttığı aydınlıktan midyenin göğsünde kocaman bir karaltı olduğunu anlamış. - Ağzını biraz daha açsana. İyi göremiyorum. - Demiştim. Kapkara bir taş işte. - Bunca deniz gezdim. Bunca inci gördüm. Ama, bu kadar büyük ve parlak olan siyah inci görmedim. - İnan bana doğru söylüyorum. Bu çok güzel bir inci. Hem de çok değerli... - Gözlerimi alamıyorum. Çok güzel. Senin güzelliğini yansıtıyor olmalı. Şimdi gitmem gerek. Sonra yine gelirim. demiş ve midyenin yanından yüzerek uzaklaşmış. Balık gözden kaybolunca, midye hemen ağzını kapatmış. Çevresindekilere göğsünde beslediği siyah inciyi göstermek niyetinde değilmiş. "Anlamazlar ne olduğunu" diye düşünmüş. Birden bire içini korku kaplamış. "İşte bu çok kötü. Kara taşın değerini bilmezken, yalnız huzursuz oluyor, onu gizlemeye çalışıyordum. Ama, yine de yaşam güzeldi. Şimdi bir korku girdi içime. Siyah inciyi elimden almalarından korkuyorum. Sonra balık gelip siyah inciyi görmek isterse, ona gösterememekten korkuyorum" demiş kendi kendine. Balık yokken, midye göğsündeki kara taşı özenle korumuş. Onu her şeyden, herkesten sakınmış. - Bu güzelliği sonsuza değin izleyebilirim. dediğinde, midye mutluluktan gözyaşlarını tutamamış. Midye sonsuza değin siyah inciyi nasıl koruyacağını bilmediğinden, balığın ona sonsuza değin bakamayacağını düşünmüş. Midye, sonsuza değin yaşamayacağı için, bir gün yaşamının biteceğini ve incinin de kendisiyle yok olacağını anlayıp: "Bu inciyi sonsuza değin koruyabilmeliyim" demiş. Sıradan günlerden birinde, herşey sıradan sürüp giderken, birden olağanüstü bir olay olmuş. Bir dalgıç kayaların arasında yüzüyormuş. Midye onu görünce "Dalgıç inciden anlar. Beni yakalayınca inciyi korur. Benim yaşamım biter ama inci ölümsüzleşebilir." diyerek hemen ağzını açmış. Kabuğun içindeki parlak sedef dalgıcın gözünü almış. Dalgıç, midyeye doğru bakınca, göğsündeki inciyi görmüş. Bunu sezen midye, kabuğunu sıkıca kapatmış. Dalgıç hemen çelik bıçağını çıkarıp, midyeyi kayalardan koparmış. Onu belinde asılı duran torbanın dibine bıraktıktan sonra, "Belki başka midyelerde de inci vardır" diyerek, çevredeki tüm midyeleri bıçağıyla söküp torbasına doldurmuş. - "Çok güzel bir inciydi. Sanırım bu kadar güzelini bir daha göremem" demiş. Hemen kıyıya çıkan dalgıç, torbasındaki midyeleri kuma boşaltmış. Bıçağıyla tüm midyeleri açmaya başlamış. Aradığı inciyi bulamayınca, midye kabuklarını kumun üzerine savurmaya başlamış. Kuşlar ağaçlardan uçup gelmişler. Dalgıcın attığı midye kabuklarının içini yiyerek karınlarını doyurmuşlar. Dalgıcın çevresi cıvıldaşan kuşlarla dolmuş. O hiç birine aldırmadan midye kabuklarını ikiye bölüyor, içinden inci çıkmadığını görünce kabukları kuma fırlatıyormuş. Kabuk kuma düşünce, çevresindeki kuşlar hemen kabuğun üzerine üşüşüyor, içindeki yemeye başlıyormuş... Kumsal, birden sedef kaplı midye kabuklarıyla dolmuş. Sonunda midyenin birini ikiye bölünce, ortasındaki siyah inciyi görüp duralamış. Dalgıç, elleri titrerken siyah inciyi midyeden ayırmış. Parmaklarının ucunda güneşe uzatıp bakmış. "Hiç bu kadar güzelini görmemiştim" diyebilmiş. Telaşlanmadan parmakları ucunda tuttuğu inciyi küçük bir keseye koyup, eşyalarını toplamış. Yolda hep siyah inciyi düşünüyor: "Bu çok özel inciye bir ad vermeli" diye söyleniyormuş. - Ben bu değerli inciye bir ad vermek istiyorum. Ona "Siyah Ofre" diyelim mi?. - "Güzel bir ad" diye mırıldanmış. - Siyah Orfe'yi denizden çıkarttığımda satmayıp senin için saklamıştım. Sen de zorda kalmayınca satma, çocuklarına kalsın. Midyenin bilmeden ürettiği bu değerli taş, uzun yıllar genç kızın boynunu süslemiş. Ondan çocuklarına, çocuklarından torunlarına geçerek ölümsüzleşmiş...


Hz. Ebu Bekir'in halifeliği sırasında Medine'de büyük bir kıtlık baş göstermişti. Halk ekmek yapmak için buğday bulamaz olmuştu. Hz. Osman da bu sırada Şam'a bir ticaret kafilesi göndermiş, oradan yüz deve yükü buğday satın alarak Medine'ye getirmişti. Bu miktar, halkın buğday ihtiyacını karşılayabilecek kadardı. Bazı tüccarlar derhal Hz. Osman'a müracaat ettiler. Şamdan getirttiği bu buğdayı satın almak istediler. Buğdayın bir ölçüsüne 4 dinar veriyorlardı. Hz. Osman, Sizden daha fazla veren var dedi ve buğdayı hiç kimseye satmak istemedi. Tüccarlar bu durumda teklif ettikleri fiyatı artırdılar. Fakat yine Hz. Osman'dan, Sizden daha fazla veren var cevabını aldılar. Nihayet buğdaya verebilecekleri en yüksek fiyatı verdiler. Fakat yine Hz. Osman'ın ağzından Sizden daha fazla veren var sözünden başka bir laf çıkmıyordu. Bazıları onun bu tutumunu, fırsat düşkünlüğüne ve çok kazanma hırsına bağlıyordu. Konuyu Halife Hz. Ebu Bekir'e anlatmaya karar verdiler. Ondan Hz. Osman'la aralarını bulmasını istediler. Halifenin huzuruna çıkarak durumu olduğu gibi anlattılar. Hz. Ebu Bekir anlatılanları sonuna kadar dinledi ve onlara, Bu işte bir gariplik var dedi. Bana öyle geliyor ki siz Hz. Osman'ın sözünü iyi anlayamadınız. O, halkın ihtiyacını fırsat bilip ondan kar ve çıkar elde edecek kimse değildir. Böyle davranışının mutlaka bir hikmeti vardır. Haydi beraber gidip konuyu bizzat kendisinden öğrenelim dedi. Hep birlikte Hz. Osman'ın yanına vardılar. Hz. Ebu Bekir tüccarların anlattıklarını Hz. Osman'a söyledi. Ona malını niçin verilen fiyata satmadığını sordu. Hz. Osman'ın bu soruya cevabı şaşırtıcıydı. Hz. Osman sadece Allah'ın hoşnutluğunu kazanmak için buğdayı yoksullara ücretsiz dağıtacağını söyledi.


ağlarken görür.O sırada çocuğun aklından evleneceği kız geçer ya oda hayalse der. Annesin sesiyle irkilir delikanlı.Sen der, delikanlı evet anne bütün konuşmalarınızı duydum diyerek kendini dışarı atar.Aklında hep evleneceği kız vardır. Allah'ım ne olursun o hayal olmasın der ne olursun olmasın...Sakinleşince eve gider ve annesi çocuğa her şeyi anlatır.Eve getirip gülüp konuştuğu yemek yediği arkadaşlarının bir hayal olduğunu söyler.Delikanlı şaşkın bir halde oda hayal evet biliyorum der. Aradan iki gün geçtikten sonra kız arkadaşını arayıp evine yemeğe davet eder.Kız bu nazik olay karşısında teklifi kabul eder.Delikanlı annesine her şeyi anlatır.Bana doğru söyleyeceğine dair annesine yemin ettirir.Oda hayal mi değil mi diye sadece annesine güvenmektedir.Akşam olup çatar.Kızı iş yerinden alıp eve götürür.Ama hep dua eder ALLAH'IM inşallah hayal değildir diye.Evin kapısını heyecanlı bir şekilde çalar.Kız çocuğun bu hareketlerine anlam veremez. Vee annesi kapıyı açar yüzünde bir gülümse merhaba KIZIM der.Delikanlı bu olay karşısında şok içindedir.SADECE EVET EVET HAYAL DEĞİLSİN DİYE BAĞIRIR... Delikanlının bugün hayal olmayan 2 tane çocuğu vardır Melis ve Hakan adında...


Bir zamanlar bir tek leylek kalmış Afrika düzlüklerinde. Kimi kimsesi, eşi dostu, hısım akrabası yokmuş. Kurbağaları severmiş sevmesine ama o kadar çok avlarmış ki, sonunda nehirlerde hiç kurbağa kalmamış. Ama son kurbağa kendine bir çukur kazıp saklanmayı başarmış. Yine bir gün leylek kurbağa peşinde dolaşmış. Bütün çevreyi kolaçan etmiş, ama kurbağaya rastlamamış. Akşam evine döndükten sonra çalı çırpı toplayıp ateş yakmak istemiş. Uzaklardan kurbağa da dumanı görmüş, hava da iyice soğuduğundan gidip ateşin yanında ısınmaya niyetlenmiş. Belki bir parça köz alır, ben de kendime ateş yakarım diye düşünmüş. Leyleğin evine gelmiş kurbağa ve kapıyı çalmış. Kim o? diye bağırmış leylek içeriden. "İyiliksever Ana, kusuruma bakma bugün geç ateş yaktım. Bütün gün kurbağa peşinde dolaştım ve eve geç döndüm. Kurbağa buranın leyleğin evi oldğunu anlayınca, korkudan bayılıyormuş az kalsın. Gerçek kimliğini sakladığını için de dualar etmiş. İşte kurbağaların soyu bu nedenle tükenmemiş. Yoksa leylek son kurbağanın kendi ayaklarıyla evinin kapısına kadar geldiğini fark etseymiş, dünyada kurbağaların soyu da tükenecekmiş.


Bir varmış, bir yokmuş, bir köyde üç fakir adam varmış. Çocukları da yokmuş. Bir gün üçü beraber Hızır ı aramak için yola koyulmuşlar. Alim olduğunda öğrenciler yetiştirecek misin? deyince adam, söz vermiş. Hızır da bu adama üç yaprak vermiş. Zengin olduğunda fakirlere yardım edecek misin, öğrenci okutacak mısın? deyince adam, söz vermiş. Bunun üzerine Hızır, ona bir lira vermiş. Adamlar az gitmişler, uz gitmişler memleketlerine dönmüşler. Üç yaprağı alan adam, çok iyi tanınan bir alim olmuş. O zamanda bu adamın üstüne başka alim yokmuş. Bir lirayı alan çok zengin olmuş. O zamanın tanınan zenginlerinden olmuş. Aile isteyen ise, o terzi kadınla evlenmiş. Böyle hayatlarını sürdürüp, gidiyorlarmış. Aradan yıllar geçmiş. Hızır, kontrol etmek için bu adamların yaşadıkları yere gelmiş. İlk önce alim olanın yanına gitmiş. Tanınmamak için de talebe kılığına bürünmüş. Ben üç yaprakla alim oldum, al şu üç yaprağı sen de alim olursun. diye bağırmış. Hızır da o adamdan alimliği almış. Adamı birden eski, cahil haline geri döndürmüş. Zengin olan adamın da yanına bir dilenci kılığında gitmiş. O adamdan da biraz para istemiş. Zengin adam, dilenciye iyi davranmamış, pencereden bir lira fırlatmış. Hızır, adamın bu hareketini görünce, çok sinirlenmiş. Bunun üzerine o adamın evinde o gece yangın çıkmış, bütün her şeyi yanmış kül olmuş, eski fakir haline geri dönmüş. Daha sonra terzi kadınla evlenen üçüncü adamın yanına gelmiş. Ondan yemek, elbise istemiş. Adam ve karısı, ihtiyar adamla çok ilgilenmişler. Her istediğini yerine getirmişler. Bunun üzerine, Hızır zenginlik ve alimliği de bu adam ve karısına bırakarak, oradan uzaklaşmış, gitmiş.


Bir varmış bir yokmuş, bir eğri bir doğruymuş; bir eksikmiş bir tamammış, bir düzmüş bir yanmış; bazı masallar birbirine benzer bazıları bambaşkaymış. Ziya, Nur ve Güneş adlı üç güzel, üç şeker çocuk, arnavut kaldırımlı sokakların birindeki üç katlı bir apartmanda yaşarlarmış. Üçünün de tepesinde göze görünmeyen üç küçük peri uçuşup dururmuş. Ziya apartmanın en üst katında terzilik eden halasıyla birlikte otururmuş. Başına buyrukmuş. Odasına, oyuncaklarına, defterine, kalemine düşkünmüş. Sokağa çıkmayı sevmez genellikle evde, tek başına oynarmış. Ona odasındaki oyunlarında Cesaret Perisi eşlik edermiş. Nur ise apartmanın giriş katında tur rehberliği yapan anne babasıyla beraber otururmuş. İnsan canlısı bir çocukmuş. Annesi babası gibi gezmeye, sokakta oynamaya, okuldaki sosyal etkinliklere katılmaya pek meraklıymış. Evde çok uzun süre duramaz her zaman dışarı çıkacak bir bahane bulurmuş. Ona her yerde Tevazu Perisi eşlik edermiş. Güneş ise orta katta öğretmen annesi babası, marangoz dayısı manikürcü yengesi, kitapçı halası özel pilotluk yapan eniştesiyle birlikte otururmuş. Kendine ait bir odası yokmuş. Fakat dayısı ona oturma odasında paravanla bir bölme yapmış. O bölmede bir çalışma masası varmış. Bölmesinde oynar, okur, yazar isterse bir adımda dışarı çıkıp kalabalık ailesine katılırmış. Aslında bölmenin arkasındayken bile herkesle berabermiş. Hem başına buyruk hem de insan canlısıymış. Güneşe de gene varlığından haberdar olmadığı Uyum Perisi eşlik edermiş her zaman. Güneş, her gün alt ve üst katlarında oturan iki çocuğun da kapısını çalar, ikisini de sokağa, oynamaya çağırırmış. masalsitesi.com Nur hemen dışarı fırlar, Güneş genellikle dışarı çıkmaz çıkarsa da sokakta fazla kalmazmış. Güneş ise Nur'la sokakta oynamayı sevdiği kadar Ziya'yla evde oynamayı da severmiş. Üç çocuk bir araya geldiğinde tepelerindeki periler de bir araya gelir, fırsat bu fırsat diyerek bol bol çene çalarlarmış. Bu üç güzel çocuk uykuya daldıklarında periler gene çatı katında çıkarlar; orada istirahat eder; sabaha kadar gene çene çalarlarmış. Çok gevezeymişler yani. En çok çocuklar üzerindeki etkilerini konuşur; yaptıklarından gurur duyar; sihirli güçleriyle övünürlermiş. Bir gün Uyum Perisi, ortaya bir laf atmış. Cesaret Perisi ile Tevazu Perisi'ne çocukları bir günlüğüne değiş tokuş etmeyi önermiş. İki peri bu fikri pek parlak bulmuşlar. Çocukları değiş tokuş etmişler. Nur'unki Cesaret Perisi, Ziya'nınki Tevazu Perisi olmuş. Böylece periler güçlerini bir kez daha sınama fırsatı bulacaklar ve bir kez daha kendileriyle gurur duyacaklarmış. Öyle de olmuş. Ertesi sabah Ziya uykudan uyandığında bir tuhaflık hissetmiş: İçinden fırlayıp sokağa çıkmak, akşama kadar çocuklarla oynamak, kendi başına gezmelere gitmek geçmiş. İçi kıpır kıpırmış! Cesaret Perisi'nin yerine Tevazu Perisi'nin geçtiğini nerden bilsin yavrucak. Halası yeğenindeki değişimi şaşkınlıkla izlemiş. Aynı şekilde Nur'da uyandığında bir tuhaflık hissetmiş. İçinden dışarı çıkmak gelmemiş. Aklına garip garip düşünceler üşüşmüş. Düşüncelere öyle kaptırmış ki kendini yatakta gözleri tavana dikili, öylece bir koca saat kalmış. Kahvaltıdan sonra da durgunlaşmış. Yavaş yavaş odasına gitmiş. Hayal ettiği şeyleri heyecanla yazmaya başlamış. Annesi babası ondaki değişimi şaşkınlıkla izlemişler. Güneş ise her zamanki gibi arkadaşlarını oynamak için çağırmaya gitmiş. Vay vay ne görsün! Ziya hemen fırlamış dışarı. Vee Nur ise bahaneler uydurmuş çıkmamak için. Gene de zar zor çıkmış. Güneş de iki arkadaşının böyle aniden değişmesine çok şaşırmış. Hiç kimse olan bitenlere bir anlam verememiş. Perilerse olayları kahkahalar atarak seyrediyorlarmış. Çocukların üzerindeki etkilerinin büyüklüğüyle gurur duymuşlar. Fakat zaman ilerledikçe görmüşler ki işler istedikleri gibi gitmiyor. Mesela Tevazu Perisi Ziya üzerinde daha fazla etkili olamamış. Misket oynarlarken Ziya birden, Üfff! Ben sıkıldım. Artık eve dönmek istiyorum. Aklıma bir şey geldi valla bak! deyivermiş. Bu laf üzerine Güneş üçüncü kez şaşırmış. Aynı şekilde Cesaret Perisi de Nur üzerindeki etkisini kaybetmiş. Nur aniden durup, Üç kişi zaten azız. Şimdi Ziya da gidince iyice azalıcaz. Hadi Güneş! Bi koşu yan mahalledeki Selimleri, Ayşegülleri, Cansuları, Cengizleri, Didemleri, Tansuları da çağıralım ki oyunun tadı çıksın. demiş. Bu laf Güneşi dördüncü kez ters köşeye yatırıp, şaşırtmış. Uyum Perisi iki perinin haline gülmeye başlamış. İki incinmiş peri N'oldu yaaa!? der gibi önce birbirlerine sonra Uyum Perisine bakmışlar. Uyum Perisi kalakalmış. Verecek cevap bulamamış. Kanatlarını çırpmadan havada asılı kalmış... Madem öyle... Madem Uyum Perisi verecek cevap bulamamış, masalcıya da cevap vermek düşmez... İyisi mi bu masal soru işaretiyle biten ilk belki de tek masalımız olsun. Evet. Öyle olsun.


"İkisi de aynı şehre çıkar." diye cevap vermiş adam. "Hangi yol kısadır?" diye sormuşlar tekrar. "İkisi de eşit mesafededir." demiş adam. Bu açıklamalardan sonra gençlerin şaşkınlığı bir kat daha artmış. "Bu durumda ikinci yolu kim niye tercih etsin ki?" diye düşünmüşler. Garip adam, onların düşüncelerini okumuşçasına sözlerine devam etmiş. Sencer, adama teşekkür ederek, çantasını sırtına, silahını beline yükleyip birinci yola yönelmiş. Adeta vücudunun bir parçası gibi benimsediği bu mühimmatı ne olursa olsun bırakmaya niyetli değilmiş. Bir asker olarak ihtiyaç duyabileceği her şeyin yanında olduğunu bildiği için, kalbinde ve ruhunda zerre kadar endişe yokmuş. Ancak, emir altında yaşamaktan ve sırt çantasının ağırlığından yorulacağını zanneden Kaya, diğer yolun kendisi için daha uygun olduğunu düşünmüş. Sencer ile vedalaşmış. Çanta ve silahını bir kenara fırlatıp az da olsa hürriyetin tadını çıkarmak hayaliyle yola koyulmuş. Sencer, uzun bir yolculuktan sonra şehre ulaşmış. Kendisine verilen görevi başarıyla yerine getirdikten sonra komutanı bulmuş. Durumdan memnun olan komutan çeşitli hediyelerle Sencer i ödüllendirmiş. dizlerinin bağı çözüldüğünde etrafa şöyle bir göz atmış. Hiçbir şey görememiş. Kara panterden kurtulduğunu düşünerek derin bir soluk almış. Ama sevinci uzun sürmemiş. Gür ağaçların gölgelediği ormanda kaybolduğunu fark etmiş. Saatlerce, ne tarafa gittiğini bilmeden yürümüş. Bir ağaca yaslanarak uykuya dalmış. Soğuk bir gecenin ardından güneşin ilk ışıkları yüzüne vurduğunda kamaşan gözlerini açmış. Etrafta kim oldukları tam seçilemeyen insanlar varmış. Kurtulduğunu düşünüp ayağa kalkmış, ama ellerindeki kılıçlardan yanındakilerin sınırdan geçen düşman askerleri olduğunu fark etmiş. Sarp dağlarda aylar süren esaretten sonra Kaya, bir fırsatını bulup kaçmış ve perişan bir durumda şehre ulaşmış. Komutanın huzuruna çıkacak cesareti kendinde bulamamış. Korku ve açlıktan titreyerek bir köşede dilenmeye başlamış. Devriye gezen askerler onun durumundan şüphelenmişler ve onu sorgulamışlar. Durumu anlayınca, görevi ihmal etmekle suçlayıp zindana atmışlar. Kaya, kendisine uzatılan bir tas çorbaya uzanırken, zindana atılmayı hak ettiğini düşünmüş. Birkaç gün sonra serbest kalan Kaya nın sevincine diyecek yokmuş. Sencer i aramış. Nihayet onu bir köşede ibadet ederken bulmuş. "Her zaman olduğu gibi görevlerini de ibadetlerini de aksatmıyorsun." demiş. "Bu da Allah a karşı görevimiz." diye karşılık vermiş Sencer. Sonra, "Yolculuk boyunca başımıza gelen olaylarla şu yaşadığımız hayat birbirine benzemiyor mu?" diye sormuş Kaya ya. "Ne demek istediğini anlayamadım." diye cevap vermiş Kaya şaşkınlıkla. "Nasıl bir rahatlık bu?" diye sormuş Kaya. Sencer şöyle cevap vermiş: "İbadet eden insan bilir ki, Allah tan başka ilah yoktur. Her şey onun elindedir ve o hikmetsiz iş yapmaz. Üstelik lütfu ve merhameti de çoktur. Bu nedenle, darda kalınca Allah a sığınır, imanı ve ibadeti ona güven verir. Dünyadan göçüp ahirete ulaştığında da, görevini tam yapan bir asker gibi ödüllendirilir. Sonra da Sencer in gözlerinin içine bakarak sormuş.


Aksakallı adamın biri şehir şehir dolaşır, pazarlarda söz satarmış. Bir gün Padişah bunu duymuş. Merak ederek yanına çağırmış. - Bana da söz satar mısın, demiş. - Olur... Beş altın verirsen sana da söz satarım, demiş. - Bir işi yapmaya başladığın zaman sonucunu iyi düşün. Padişah düşünmüş taşınmış bu sözü üç levhaya yazıp birini başucuna, diğerini yatak odasına, üçüncüyü de misafir odasına astırmış. Günlerden bir gün Padişah hastalanmış. Hekimler başucunda toplanıp kendisinden kan alınmasını gerektiğini belirtmşler. O zamanlarda kan alma işini berberler yaparmış. Zamanın berberbaşını çağırmışlar. - Padişahtan kanı ne ile alacaksın? Neşterini göreyim, demiş. - Senin o neşterin çok paslı, al benim hazırladığım neşterle işini gör ve sesini çıkarma, diyerek cebine de bir kese altın indirmiş. Meğer verdiği neşter zehirli imiş. Berber padişahın huzuruna girmiş. Hazırlığa başlarken duvardaki levha gözüne ilişmiş: "BİR İŞE BAŞLARKEN SONUNU İYİ DÜŞÜN". - Yapamayacağım Sultanım, çünkü kapıdan girerken Kara Vezir cebime bir kese altın koydu ve neşterimi değiştirdi. - Aferin oğlum, sen o neşteri bize ver ve işine hekimlerin vereceği neşterle devam et. Berber gereken kanı almış. Padişahın ihsanı olan iki kese altını cebine koymuşlar, evine yollamışlar. Gün geçtikçe Padişah iyileşmiş ve ayağa kalkmış. -Sus, sen karışma, demiş. El çırparak Kara Vezirin neşterini dolaptan çıkartmış. - Haydi oğlum, şu Kara Vezirden de kan al göreyim, demiş. - Şimdi kimi Kara Vezirin yerine vezir yapayım, diye sormuş. - Bana söz satan "Aksakal"ı bulun. Onu başvezir yaptım, diye ferman buyurmuş. Ve siz de "BİR İŞE BAŞLARKEN SONUNU İYİ DÜŞÜNÜN" demiş.


Bir varmış, bir yokmuş. Bir Keloğlan varmış. Dağda, bayırda avare gezermiş. Keloğlan bir süre çalışıp azmetmiş, süpürge yapmasını öğrenmiş. Günlerce uğraşmış, on tane süpürge yapmış ve bunları satmak için, kasabanın yolunu tutmuş. Bütün gün pazarda durmasına rağmen, hiç süpürge satamamış. Selam veren, arkadaşlık eden çokmuş ama süpürge alan yokmuş. Normalde süpürgeler on akçeye alıcı bulurken, Keloğlan'ın akşam pazarı diye fiyat kırıp iki akçe dediği süpürgelerden kimse almamış. Dönüş yolunda nasılsa yenilerini yaparım, bunlar üstümde ağırlık olacak deyip süpürgeleri kasaba dışına atmış. "Nedenini şimdi anlarsın", diyen kadın, Nermin Hanım'ın kapısını çalmış. Gerçekten de Keloğlan'ın yaptığı süpürgelere herkesten fazla istekli olan Nermin Hanım, Keloğlan'ın, bunlar sudan ucuz diyerek bir akçeye indirdiği süpürgelerden almamış. Keloğlan başını önüne eğmiş. İnsanların bana olan sevgisi yalanmış, diye düşünmüş. Ama yenilgiyi kabul etmemiş. Başını yukarı kaldırmış, göğsünü şişirmiş ve bir süpürge satsam bir akçe kazansam tuz alacaktım. Evde tuz kalmadı. Çorba tuzsuz, yemekler tuzsuz, anam evde isyan ediyor. Hani Keloğlan derdi de başka bir şey demezdi bu insanlar, diyor. "Hayır Keloğlan, almadık, sana para yok." demişler. Keloğlan'ın gözlerinden yaşlar süzülmüş. Şimdiye kadar hiçbir Keloğlan masalında Keloğlan ağlamamıştır ama Keloğlan'ı ağlatmışlar. "Size süpürgeleri bedavaya verirsem bana da Keloğlan demesinler. " diyen Keloğlan oradan ayrılmış. Hızlı adımlarla ileri doğru yürümüş. Kasabadan iyice uzaklaşınca uçurumun kenarına gelmiş ve süpürgeleri aşağı atmış. Keloğlan'ı günlerdir takip eden köse uçurumdan aşağı inmiş. Süpürgeleri almış. Ertesi gün tanesini on akçeden satmış. Keloğlan üzgün bir halde köyüne dönmüş. Tuz getirmedi diye anası bağırmış, çağırmış. Keloğlan oralı olmamış. Anasının ne dediğini duymamış. Süpürge yapmayı bırakmış. Sonraki günlerde akşama kadar yan gelip yatmış. Bu masal da burada bitmiş.


Kötü karakterli bir genç varmış. Bir gün babası ona çivilerle dolu bir torba vermiş. "Arkadaşların ile tartışıp kavga ettiğin zaman her sefer bu tahta perdeye bir çivi çak." demiş. Genç, birinci günde tahta perdeye 37 çivi çakmış. Sonraki haftalarda kendi kendine kontrol etmeye çalışmış ve geçen her günde daha az çivi çakmış. Nihayet bir gün gelmiş ki hiç çivi çakmamış. Babasına gidip söylemiş. Babası onu yeniden tahta perdenin önüne götürmüş. Gence "Bugünden başlayarak, tartışmayıp kavga etmediğin her gün için tahta perdelerden bir çivi çıkart ." demiş. Günler geçmiş. Bir gün gelmiş ki her çivi çıkarılmış. Babası ona "Aferin, iyi davrandın ama bu tahta perdeye dikkatli bak. Artık çok delik var. Artık geçmişteki gibi güzel olmayacak." demiş. Arkadaşlarla tartışıp kavga edildiği zaman kötü kelimeler söylenilir. Her kötü kelime bir yara bırakır. Arkadaşına bin defa kendisini affettiğini söyleyebilirsin ama bu delik aynen kalacaktır .


- "Hadi canım, akşama kadar yelkovanla akrebin dönüp duruyor başka ne yapıyorsun ki..." deyip saati küçümsemiş. - "Ne oldu takvim kardeş, eskisi kadar konuşmuyorsun, seni biraz zayıflamış görüyorum." dedi. - "Haklısın saat kardeş, sayfalarım azaldıkça üzülüyorum. Yakında tamamen bitecek, oysa sen hep aynısın durmadan çalışıyorsun; ama sende bir değişiklik olmuyor. Oysa seni ne kadar küçümsemiştim. Şimdi yanıldığımı anlıyorum. Sende çok önemliymişsin. Lütfen beni affet seni kırdığım için özür dilerim," dedi. - "Üzülme takvim kardeş, ben sana kırgın değilim, ikimizde çok önemliyiz. Bunu ben zaten biliyordum", dedi. Birkaç gün sonra takvimin son yaprağı da kopartıldı. - "Hoşçakal." dedi 2017 takvimi saat arkadaşına. Ertesi gün yeni bir takvim asıldı duvara, gelen 2018 takvimiydi. "Hoş bulduk" dedi 2018 takvimi, birbirlerine gülümsediler.


Uçsuz bucaksız düz bir ovanın ortasında, gökyüzüne doğru uzanan yüce bir yanardağ varmış. Görkemli görüntüsüyle, dimdik, alımlı duruşu ile taa uzaklardan, herkesin ilgisini çekermiş. Tepesi çoğu zaman bulutlarla kaplıymış. Bazen bulutların arasından ak saçları, beyazlaşmış sakalı görünür, ama yüzü pek seçilmezmiş. O hep kendi dünyasında, bulutların arasına sakladığı başıyla sessizce ovayı gözlermiş bir bekçi gibi. Bazı günler, ova halkı onun gülmeyen yüzünü, çatık kaşlarını bile gördüklerini sanırmış. Bir söylenceye göre bu sönmüş yanardağ, çok eskilerde buraların tek hakimi olan Ulu Kral'ın ta kendisiymiş. Ulu Kral, bir gün üzüntüden ovanın otasında ağlamaya başlayınca bu yanardağ oluşmuş. Akan lavlarla yanardağ göklere kadar yükselmiş, ova halkını acılara boğduktan çok sonra durulmuş, bugünkü konumuna dönmüş. Söylenceye göre yanardağın tepesindeki bulutlar, Ulu Kral yeniden insan oluncaya kadar dağın tepesini ova halkından saklayacakmış. Ova halkı, Ulu Kral yine öfkelenirse, yanardağ korkunç lavlarını çevreye saçabilir diye çok korkarmış. Söylencenin etkisinde kalan ova halkı yanardağa pek yaklaşmaz, ondan uzak durmaya çalışırmış. Bazı istekliler yanardağa çıkıp söylenceyi araştırmaya kalkışmışlar. Meraktan dağa çıkanlar, çoklukla hiç dönmemişler. Dönenler de dağ hakkında hiç konuşmamışlar. Sonunda ova halkı, sönmüş yanardağın sesiz yaşamını kurcalamadan, onun kendilerine sunduğu dünya nimetlerinden yararlanmayı seçmişler. Yazın yanardağın eteklerinde yer alan verimli topraklardan ürün toplarken, kışın dağın eteklerine kadar uzanan karlar üzerinde kayak yapar yaşantılarını sürdürürlermiş. Ovadaki evlerin tümü yanardağın lav pürkürttüğü dönemde oluşan granitten yapılmış sağlam evlermiş. Ova halkı, kendileri için bir geçim kaynağı ve yaşamları için önemli olduğunu bildikleri için bu dağa şükran duyar, saygı gösterirmiş. Dağ da çevresinde mutluluk içinde yaşayan ova halkına belli belirsiz gülümserken, bulutların arkasında kendi gizemli dünyasının anılarına dalar gidermiş... Sönmüş yanardağın başlarda hırçın ve sinirli davranışları olmuş. Her an çevresindekileri ürkütür, onlara hep korkulu anlar yaşatırmış. Kafası kızdığında başından dumanlar çıkarken, homurtularından yer gök inlermiş. Tepesinden çıkan dumanlar karardığında, gözleri şimşek çakarak kızarır, önce yoğun bir kurum bulutu, sonra koyu yakıcı lavlar saçarmış çevresine. Bu durumda ova halkı ancak canlarını kurtaracak kadar zaman bulup uzaklara kaçışırmış. Kaçamayanlar, evler, ekinler, kısacası geride bıraktıkları her şey kızgın lavların altında eriyip yok olurmuş. Yanardağın kızgınlığı geçince lavlar soğur ve çevre sakinleşirmiş. Sonra lapa lapa yağan kar, yanardağ bir daha kızmasın diye onun üstünü örter, soğutur, sinirlerini yatıştırırmış. Ova halkı, yanardağın neden durup dururken kızdığını bilmediklerinden, türlü söylenceler üretmişler. Dilden dile, kuşaktan kuşağa gelmiş bu söylenceler. diye mırıldanmış. Onun sesini duyan yanardağdan o anda bir homurtu çıkmış. Yer sarsılmış belli belirsiz. Ne küçük kız, ne de ova halkı bu kıpırdanmayı ve sesi duyamamışlar. Küçük kız, sürekli dağı ve görkemli görüntüsünü izlermiş hayranlıkla. Fırsat buldukça da eteklerine kadar gider, gözlerini dağın doruğuna diker, bulutların içine gömülmüş başına, omuzlarına kadar sarkan ak saçlarına, upuzun duran sakalına bakarmış. Bakıp bakıp düşüncelere dalarmış. "Eğer söylence doğru ise, bu Ulu Kral neden dağ oldu? Neden hırçın bir tavırla çevresini yıktı? Neden şimdi sessizce duruyor?" diye sorarmış kendi kendine. Onun büyüklüğü, görkemli duruşu rüyalarına bile girermiş. Rüyalarında kendisini onun dizine oturmuş, onunla konuşurken görürmüş. - Korkmuştum. Bir başkası var diye endişelenmiştim. - Senin gizemini öğrenmek istiyorum. Sen artık kötülük yapmadan böyle sessizce duruyorsun. Ben kötülük gelecek yerden korkarım. - Ben de eskiden insanlara kötülük yaptım, onlara çok zarar verdim. - O zaman senden korkmam. Senin arkadaşın olurum istersen. - Benim insan arkadaşım olmaz. Benimle ancak dağlar arkadaşlık edebilir. Ama görüyorsun ki burada ovanın ortasında tek başımayım. Çevremde dağ falan da yok. - Ben dağ değilim ama seninle arkadaş olabilirim. Sormak öğrenmek istediğim çok şey var. Sen yıllardır buradasın. Herkesi gördün, her şeyi duydun bunca yıl. Benim soracaklarımı biliyor olmalısın. - Sen beni duyabiliyorsun, ben de seni. Bence bu arkadaş olmak için iyi bir başlangıç. Sen ne dersin? İstersen arkadaşlığımızı gizleriz. - Bir deneyelim bakalım. Ama beni çok zorlama. Zorlanırsam öfkelenebilirim. O zaman yer sarsılır. Kızmaya başlayınca da felaket gelir. Duymuşsundur. - Korkma seni yormayacağım. Sen az konuşursun, gereksinimi olanları yanıtlarsın. Göreceksin ben daha çok konuşan kişi olurum. - Geç oldu. Git istersen. Birazdan hava kararacak. Seni merak etmesinler. - Ben hep buradayım. Beklerim seni. Küçük kız elini sallayarak dağı selamladıktan sonra, çalıların arasından eteklere doğru hızla koşmaya başlamış. Dağ ile konuşmuş olduğu için çok sevinçliymiş. En azından artık söylencenin tümüyle hayal olmadığını, gerçeğin ta kendisi olduğunu biliyormuş. O gece erkenden yatağına yatıp uyumuş. Yaşlı dağ karlı başını bulutların üzerinden yukarılara, yıldızlara çevirerek, karanlıkta parlayan bu küçük inci parçalarını gözlemiş. Uzun yıllardan beri ilk kez birini ürkütmeden, onunla konuşmuş olmanın mutluluğunu, çok derinden gelen, ta gönülden gelen sıcaklığını duymuş. Bu duyguyu nice zamandır unutmuş olduğunu anımsamış birden... - Hey! Dağ burada mısın? Ben geldim. - Evet. Söz verdiğim gibi geldim işte. - Ben yaşarken bana "Ulu Kral" derlerdi. Sonra bu yanardağ lavlar püskürtünce "Kızgın Dağ" dediler. Şimdi sönmüş bir yanardağ olduğum için "Taş Dağ" demeye başladılar. Sen istersen bu adlardan birini kullan, ya da kendin bana yeni bir ad ver. - Yeni bir ad vermek istiyorum. İçinde dostluk ve sevgi olsun. Seninle benim dostluğumu yansıtsın. Senin yüceliğini, bilgeliğini anlatsın. Ben sana "Sezgi Baba" diyeceğim. - Sanırım öyle küçük. Bu dağ benim bedenim olduğuna göre, sonsuza değin onun içinde yaşayacağım her halde. - Bir kurtuluş yolu olmalı. Bana başından geçenleri anlatsana! Ne olduğunu, senin bu dağa nasıl girdiğini öyle çok öğrenmek istiyorum ki! - Başımdan geçenleri anlatmaya çalışayım. Benim için çok acı dolu günler onlar. Ama anlatacaklarım seni de üzebilir. - Hayır seni hissedemem. Ancak var olduğunu bilirim. Seni görmüyorum. - Hayır benim gözlerim yok. Yani senin anladığın anlamda yok. Ben bu cansız varlığın, bu kocaman taş yığınının içindeyim. Senin anladığın anlamda duymadan, görmeden ve dokunmadan yaşıyorum. - Öyle de diyebilirsin. Ama ben yaşayan biriyim. - O zaman benim söylemediklerimi de bilirsin. - Gönlünden geçirdiğin ve benim bilmemi istediğin şeyleri bilirim yalnızca. - Gizemini öğrenmek istediğimi de biliyorsundur o zaman. - İlk konuştuğumuzdan bu yana evet. - O zaman sen gizemini anlatacaksın ve ben de merakımı gidereceğim. - Anlatmak istiyorum. Anlayabilir misin bilemem. - Küçüksün. Sevgiyi ve aşkı daha öğrenmemiş olabilirsin. Benim gizemim de bu kavramlar var. Onları anlatmaya çalışmam gerekecek. - O söylediklerini daha yaşamamış olabilirim. Ya da yaşadıklarımla senin yaşadıkların aynı şeyler olmayabilir. Ama çevremde gördüklerimden, okuduklarımdan ve duyduklarımdan ne demek istediğini anlarım sanıyorum. - Ben de senin anlayabileceğin bir biçimde anlatmaya çalışacağım. "Çok uzun yıllar önce bu ovada, yanardağ yokken, buraları yöneten Ulu bir Kraldım. O zaman çok genç olmama karşın halkı hoşnut etmesini iyi bilirdim. Yalnız yaşardım. Halka daha çok hizmet edebilmek için çok çalışırdım. Onlara adamıştım kendimi. Onların mutluluğunu görmek çok güzeldi. En güzel sevgiden de güzel. Ovadaki pek çok genç kız, benimle olabilmek için dolanır dururdu çevremde. Herkese bakan, her çiçekten bal toplamaya istekli biri olmadığım için, onlar benim ilgimi çekmezdiler desem yanlış olmaz". - Güzel, ya da alımlı olanı yoktu her halde. - Olur mu? Çok güzelleri de vardı aralarında. Benim duygularıma, sevgime uygun olanı yoktu yalnızca. Halkın sevdiği "Ulu Kral" olarak her önüme gelenle birlikte olamazdım. Benimle beraber olan, halkın da sevgisini kazanmalı, halk ona saygı duymalıydı. Kısacası bana yakışan ağır başlı biri olmalıydı". "Bir gün vezirlerimden biri, ileride bir köyde, tam bana uygun bir kız olduğunu söyledi. "Yolumuz o yöne düşünce bir bakarız" deyip geçiştirdim. Çok istekli değildim. Bir köylü kızının aradığım özellikleri taşıyabileceğine de pek inanmamıştım doğrusu. "Bir başka nedenle o yöne gidecek olursak bir bakar, kız gerçekten benim aradığım türden birimi öğreniriz" diye düşündüm. Bu yöntemle bana çok kız tanıştırdılar. Hepsinin gerçek amacını öğrenince vazgeçmiştim. Bıkkınlık gelmişti bana. Kızların adı geçince biraz sinirleniyor, yılgınlığımı belli etmeden konuyu değiştirmeye çalışıyordum. Aradığım tür bir kızla karşılaşabileceğime olan inancımı yitirmiştim aslında. Uzatmadan konuya dönelim. Bir gün yolumuz vezirin söylediği köye düşünce, kızı anımsadım. "Evlerine gidip hallerini sorayım" dedim. Kız beni sıradan biri gibi ağırladı. Davranışlarındaki ağır başlılığı ve onuru hiç bozmadı. Heyecanlanmadı bile. Onun da gönlünden "Ulu Kral" ile beraber yaşama olasılığı geçmiyordu her halde. Fazla ümitlenmedi. Ailecek saygıyla beni uğurladılar. Sonra o köyden bir kez daha geçmem gerekti. Bir iş için uzaklara gitmiştim. Dönüşte köyden geçerken "Şu aileye bir kez daha uğrayayım" dedim. Evlerine gittim. Bu kez daha uzun konuştum onlarla. Yine beni sıradan bir misafir gibi ağırladılar. Zamanla kızla aramızda bir arkadaşlık kuruldu. Ben onlara, onlar da bana daha yakın davranmaya başladılar. Aramızda bir sevgi ve saygı zinciri oluşmuştu. Bir gün, o köylü kızından ülke yönetiminde benim yanımda ve bana destek olmasını istedim. Önce "Olmaz öyle şey. Ben bu köyden pek çıkmadım. Ülke yönetmeyi bilmem. Sana nasıl yardımcı olabilirim?" diyerek kabul etmedi önerimi. Zamanla beni daha iyi tanıdıkça, birbirimize olan sevgimiz arttıkça, birbirimizden ayrılamayacağımızı gördükçe, düşünceleri değişti ve benim yanıma gelmeyi kabul etmek zorunda kaldı. Görkemli bir düğün yaptık. Ova halkı, o dönemde yaşamlarının en büyük şölenini gördüler. Herkes patlayıncaya kadar yedi, içti, yorulup baygın düşünceye kadar dans etti. Günlerce sürdü eğlenceler. Halkın arasında dolaşıp kutlamalarını kabul ettik, neşelerine neşe kattık". "Mutlu yıllar çok uzun sürmedi. İyi kalpli Kraliçe birden, amansız bir hastalığa yakalandı. Hiç kimse hastalığına bir çare bulamadı. Onun hasta yatağında yattığı günlerde, ova halkı da acılıydı. Ağızlarını bıçak açmıyor, bir an önce Kraliçe'lerinin iyileşmesini bekliyordular. Gözlerimin önünde, sevdiğim kadın eriyip giderken benim de içim parçalanıyordu. Bazen odama çekilir gizli gizli ağlardım. Sonunda Kraliçe acılar içinde son nefesini verdi. Sarayın bahçesinde gül fidanlarının dibine gömdük onu. Akşam olup hava kararınca mezarının başına gider, saatlerce ağlar ve onu nasıl sevdiğimi haykırırdım karanlığa. Bir gün gözlerim ağlamaktan kızarmış, haykırmaktan sesim kısılmış; "Taş olsam da bu acıya katlanmasam" dedim bağırarak. Bunu öyle içten söylemişim ki, birden sarayımız taş yığınına dönüştü. Sonra kendimi bu taş yığınının içinde buluverdim. Önce çok sinirlendim. Taş kafesten kurtulmak için haykırdım, bağırdım. Ben tepindikçe, hırçınlık yaptıkça içinde durduğum kocaman kayadan dumanlar çıkmaya başladı. Kayanın kara dumanı ovaya yayılırken, çevreye kızgın ve yanan kayalar uçuyordu. Ova birden savaş alanı gibi olmuştu. Dağdan kızgın kayalar fırlıyor, oluk oluk lavlar akıyordu. Benim kızgınlığım, beni taparcasına seven halkıma çok zarar verdi. Onları acılara boğdu. Baktım kurtuluş yok. Ben kızdıkça halk daha çok zarar görecek, bu dağın içinden çıkamayacağımı kabul edip, acımı içime gömdüm ve sesizce yaşamaya başladım. Artık kızmıyorum. Kızınca felaket oluyor". - Sanırım. Ondan sonra kimseyi sevemedim. İçimi acı kapladı. Sevgiyi unuttum. Yoksa o kadar çok felakete neden olmazdım. - Sevgi olmaz her halde. Gelirsen seninle dertleşiriz. Hoşlandım seninle konuşmaktan. kız oturduğu kayadan aşağıya doğru kaymış ve koşar adımlarla oradan uzaklaşmış. Küçük kız, evine gelince doğruca odasına çekilmiş ve Sezgi Babanın yaşam öyküsünü düşünmüş. Söylencenin doğru olduğunu, Ulu Kral'ın dağın içinde hapis olduğunu biliyormuş artık. "Boşuna çıkmıyor bu söylenceler. Hepsinin de bir gerçek payı var anlaşılan" demiş kendi kendine. Sonra Sezgi Baba'nın sevgisini kazanmaya karar vermiş. "Öyle ya, acı çekmemek için taşın içine giren adam, severse belki o taştan girdiği gibi çıkar" diye düşünmüş. Ona yaklaşıp acılarını unutturmayı, ona yeniden sevmeyi öğretmeyi kendine ödev bilmiş. - Ben senin iç dünyanı tanıyorum. Onun dürüst, candan ve sevgi dolu olduğunu biliyorum. Görmesem de bu bana yetiyor sevmek için. - Neden olmasın. Son iki yıldır senin iç dünyanı o kadar iyi tanıdım ki, ben de bu taşın içinden çıkmak ve seninle olmak istiyorum ama korkuyorum. - "Taşın içine girerken oluşan felaket zinciri taşın dışına çıkarken de oluşursa" diye korkuyorum. "Çevreye zarar vereceğime, sevgimi içime gömerim, onun yüceliği ile bu taşın içinde kendimi avutur, ömrümü sürdürüp giderim" diyorum. Hem zaman en iyi ilaçtır. Zamana bırakmalıyız. Sen de, ben de birbirimizi unuturuz zamanla. - Değmez olur mu? Aslında öyle çok istiyorum ki... - Gönülden iste. O zaman gerçekleşir. Korkma, dene bir kez. Taş Adam! Haydi dene. dedikten sonra birden hava kararmış. Her tarafı kara bulutlar kaplamış. Şimşek çakıyormuş. Gök gürlüyormuş. Yanardağdan gelen gümbürtüyü ve tepesinden çıkan kara dumanı gören ova halkı, panik içinde sağa, sola koşuşturuyormuş. Yer kısa aralıklarla sarsılmış. Evler ve ağaçlar durdukları yerde hoplayıp zıplamış. Havyanların ve insanların çığlıkları yeri göğü inletir olmuş. - Çok güzelsin. Gördüğüm, bildiğim en güzel kızsın sen. - Biliyordum. Başaracağını biliyordum. Beni çok sevdiğini biliyordum. diyerek adamın boynuna sarılmış. Gözlerinden yaşlar akıyor, boğazına düğümlenen hıçkırıklar, Taş Adam'ın omzunda kaybolup gidiyormuş. - Acele edelim. Gidelim buradan. Yanardağ yine patlayacak galiba. demiş Taş Adam. Genç kızın elinden tutmuş. Beraberce hızla oradan uzaklaşmışlar. O günden sonra ova halkı bir daha o güzel genç kızı görememiş. Patlamalar sırasında "Herhalde yer yarıldı içine düştü" demişler. Bir süre, genç kızın arkasından yas bile tutmuşlar, sonra unutmuşlar onu... Taş adam ve genç kız yaşamlarına uzaklarda, bir başka ülkede, mutluluk ve huzur içinde devam etmişler. Onlar ermiş muradına biz çıkalım kerevetine...


Vaktiyle bir çocuk vardı. Medresede okurdu. Hocalardan ders alır, öğretilenleri anlamaya çalışırdı. Fakat kafası kalınca idi. Bütün gayretine rağmen pek bir şey öğrenemezdi. Okumaya karşı da fazla istek duymazdı. Arkadaşları onu geçmiş, okumayı ilerletmişlerdi. O ise hala bir yıl öncesinin kitaplarını okuyordu. Kafam çok kalın diye düşündü. Zekam az. Bu durumda okuyamam. İyisi mi köye dönüp tarla işlerine yardım edeyim dedi. Bunları düşündüğü için yüreği ürperiyor, içeri girmeye bir türlü cesaret edemiyordu. sığındı. Sonra uzanıverdi. Birden gözü mağaranın tavanından yere damlayan suya takıldı. Yukarıda birikiyor, büyüyor ve damla kendini taşıyamayacak kadar büyüyünce kopup yerdeki taşın üstüne düşüyordu. Birden şimşekler çaktı beyninde. Yumuşacık su damlaları senelerce aka aka sert taşları deliyordu. Kendisi de israrla derslerine çalışır, okuma isteğiyle hocalarını dinlerse, zamanla kafasına bir şeyler girerdi. Benim kafam, şu taştan daha sert değil ya" diye söylendi. Önemli olan sebat etmekti. Şu su kadar sebat etmek. Şu taş kadar sebat etmek. O zaman kitaplarda yazılı olanlarla, hocaların anlattıkları kalın da olsa, kafada iz bırakırdı. Hızla kalkıp gerisin geri medreseye döndü. Çalıştı, çabaladı. Arkadaşlarına yetişti. Hatta zaman içinde hepsini geçti. Öyle bir bilgin oldu ki, kitapları hala ellerde dolaşır. Bu yüzden taş oğlu manasına gelen, İbni Hacer dendi adına.


Ne bir dağda yağmurumuz ne de bir bağda yaprağımız var, diye günlerce düşünmüş. A kızım, demiş. Niye kara kara düşünüyorsun? Ben çuval dokurum, sen de gergef işlersin, gül gibi geçinip gideriz. Ya bağımızı sel alırsa, yel alırsa. Bütün emeğimiz suya gider. Yorulduğumuz yanımıza kar kalır, diye düşünmüş. Yapma Kızım, etme kızım! Yağmur yağmadan sele gitme. Ağzını hayra aç ki hayır gelsin. Yoksa başını dertten kurtaramazsın, demiş. Sülün Kız, bu korkuyu da yüreğinden atmış. Tekrar çalışmaya başlamışlar. Anası kızına öğütlerde bulunmuş. Çok diller dökmüş. Fakat Sülün Kız; korkusunu, tasasını bir türlü yenememiş. Tasa Kuşu da Sülün Kız'ı gözlüyormuş. Kaşla göz arasında onu kanatları arasına alıvermiş. Sülün Kız, gözünü açıp bakmış ki eşi benzeri olmayan bir bahçe!... Bir yanda kuşlar cıvıldıyor, bir yanda oluk oluk sular akıyormuş. Ah, bin gözüm, bin kulağım olsa da bin bir kuş sesini birden dinlesem! demiş. Tasa çekmeye başlamış. Sen misin yok yere tasaya düşen!... Avare kız! Tasa dediğin şey öyle olmaz, demiş. Ah, anamın aşını tuzlu tuzlu yeseydim! Ya evde otursaydım ya da bağda çalışsaydım. Fazlasını niçin istiyorsun? diye kendi kendine soruyormuş. Derken bir de dönüp bakmış Tasa Kuşu, ağaçların arasından kanat vura vura geçip gidiyor. Dile benden ne dilersen!... Güler yüz mü istersin, yoksa tatlı dil mi?... diye sormuş. Sülün Kız gözünü açmış. Bir de ne görsün?... Anası, yanında belirivermiş. O günden sonra ana kız, güler yüz ve tatlı dil ile günlerini gün etmişler.


Küçük kız, hüzünlü bir yabancıya gülümsedi. Hüzünlü adam bu saf ve içten gülümseyiş karşısında kafasındaki problemleri bir anlığına unutup küçük kıza gülümseyişle karşılık verdi. Birden, yakın geçmişte kendisine yardım eden bir dosta teşekkür etmediğini hatırladı. Eski arkadaşına hemen bir not yazıp yolladı. Aldığı teşekkür mektubu eski dost'u öylesine keyiflendirdi ki, öğle yemeklerini yediği lokantada çalışan garson kıza çok yüklü bir bahşiş bıraktı. Garson kız hayatında ilk kez bu kadar çok bahşiş alıyordu. Akşam eve dönerken, her zaman köşe başında oturan yoksul adamın şapkasına bir teklik bıraktı. Yoksul adam iki gündür doğru dürüst bir şey yememişti. Yüreği minnetle doldu. Karnı, belki de aylardır ilk kez böylesine doymuştu. Bodrum katındaki küçük odasına giderken keyfinden ıslık çalıyordu. Islığı işiten bir köpek yavrusu soğuktan donmuş bir halde yanına geldiğinde onu da kucağına alarak bodrum kattaki odasına götürdü. Küçük köpek gecenin soğuğundan kurtulduğu için mutluydu. Sıcak odada sabaha kadar koşuşturdu. Gece yarısını birkaç saat geçmişken küçük köpek acı acı havlayarak uyandırdı yoksul adamı. Bir duman kokusu vardı odada. Adamla birlikte odadan dışarı çıkan küçük köpek havlamalarıyla tüm binayı ayağa kaldırdı. Başlamakta olan bir yangın herkesin desteğiyle söndürüldü. Dumandan boğulmak üzere olan küçük çocuklar şimdi anne-babalarının kucağında gülümsüyorlardı. Ayırt etmeksizin ve herkese. Hüzünlü adamlara bile. Bir tebessümün sonucuydu küçük çocukların hala anne babalarının kucağında gülümseyişleri.


Tekir ev kedisiydi. Sahipleri onu üç yıl önce, daha yavruyken, sokakta bulup yanlarına almışlar, besleyip büyütmüşlerdi. Doğduktan iki ay sonra annesinden ayrılmak zorunda kalan yavru tekir, bir ay boyunca sokaklarda yapayalnız, yarı aç yarı tok yaşadığından o günleri hiç unutmamış ve bu evin kapısından içeri girdikten sonra bir daha sokağa çıkmamıştı. Tek katlı ahşap evin penceresi, hava çok soğuk değilse, gündüzleri daima açık olurdu. Tekir canı sıkıldıkça pencereden dışarı çıkar, pervazın üstünde oturup sokaktan gelip geçeni seyrederdi. Bir gün yine burada otururken uykusu geldi. Uykuya karşı gelemedi ve oracıkta uyuyakaldı. Tekir az sonra bir rüya görmeye başladı. Ormandaki hayvanlar dost olmuşlardır. Onlar aralarında yaptıkları iş bölümü sayesinde anlaşmazlıkları tamamen engellemişlerdir. Ancak bu şekilde hayatın tadını alabileceklerini fark etmişlerdir. Bir gün bu güzel ormana bir çakal gelince işler karıştı. Çakal öylesine boşboğazlıklar yapıyordu ki, kısa zamanda dostluklar sarsılmaya başladı. Onu buna kötüler, bunu şuna kötüler, şunu ona kötüler. Sanki herkes kötü bir sen iyisin demek istesen, hayır der kabul etmez iyi olduğunu ve yıllar önce bir başka ormandayken yaptığı türlü yaramazlıkları anlatır, sonra da bir neşelenir ki sormayın kahkahalarla güler. Üzüm üzüme baka baka kararır derler. İşte aynen bunun gibi kalplerinden kötülüğü nedense silip atamamış olanlar, çakal geldikten sonra kötülüğe prim vererek, yavaş yavaş kötüleşmeye yani çakallaşmaya başlarlar Birbirlerinin dedikodusunu yapmakla, yalan şeyler anlatmakla nane yediklerini zannederler. Dedikodu yapan kadar dinleyen de suçludur. Dedikoducuyu dinleyen dedikoducu olur. Ben de çakala tuttuğu yolun yanlış olduğunu söyledim ama o sanki benim dediklerimi duymadı bile. Dedikodu yapmaya devam ediyor. Ormanı çakalın kötülüklerinden ben nasıl koruyabilirmişim, bunu anlayamadım dedi. Konu üzerinde konuşmaya devam eden tilki ile kurt daha sonra mağaralarına girmek için birbirlerinden ayrılırken, kurt: Bak tilki, ben büyük konuşmayı sevmem ama sana söz veriyorum bir daha çakalın yanına gitmeyeceğim. Çakal benim için sıfır bundan sonra deyince, tilki de: Bravo kurt. Senin bu derece kararlı olduğunu görünce epey rahatladım. Yandı çakal deyip kurdu kucakladı. Ertesi gün kurdun mağarasına gelen çakal karşısında bambaşka bir kurt bulunca çok şaşırdı. Artık her dediğini sessizce dinleyen, anlattıklarına gülümseyen eski kurt yoktu. Kurt değişmişti. Az sonra çakal kurdun mağarasından çıkıp kaçarcasına uzaklaşırken, bitişik mağaradaki tilkinin anca gidersin diye mırıldandığını tabii ki duyamazdı. Çakal işi böylelikle son buluyordu.


Dedem Korkut'un dediği gibi: Yıllar önce, develer tellal iken, ben babamın beşiğini sallar iken, doğruluklar ülkesinde insanlar mutluluk içinde yaşarıyormuşlar. Tüm insanları mutlu etmenin yolunu bulmuş olduğu için herkes Kral'ı çok seviyormuş. Bu ülkede herkes gücünün yettiği kadar çalışırmış. Toplanan gelirden gereksinimleri kadar pay alırmış. Ülkede herkes canla başla çalışırken yalnız Kral çalışmaz, çalışanların ürettiğini satıp gelir toplama işini üstlenerek çalışmalara katkıda bulunurmuş. Kral toplanan gelirin dağıtımını kendi yönetir, haksızlık olmamasına özen gösterirmiş. Bir gün ülkeye tembel bir adam gelmiş. Ülkeyi çok sevmiş. Ülkede yaşamak için Kral'dan izin istemiş. Kral, yaşamla ilgili tüm kuralları anlatmış. Bu kurallara uyduğu sürece ülkede yaşayabileceğini söylemiş. Yabancı adam ülkeye kabul edilince, sevinç içinde Kral'ın yanından ayrılmış ve yeni ülkesinde diğer insanlar gibi yaşamaya başlamış. İlk zamanlar, o da işine herkes gibi zamanında gider, gücü yettiğince çalışır, gelirden gereksinimi kadar pay alırmış. Kimse onun ülkedeki varlığından etkilenmemiş. Hatta, üretime katkısı olduğu için sevmişler bile. Tembel adam zaman geçtikçe işe geç gelmeye, hasta olduğunu söyleyip bazen hiç gelmemeye başlamış. İşi aksattığında, bulduğu gerekçeler öyle inandırıcı imiş ki, kimse onun gerçek niyetini anlayamamış. Diğer çalışanlar iş aksamasın diye onun yapması gerekenleri de yapmak zorunda kalmışlar. Ürün yine eskisi gibi zamanında tamamlanmış. Tembel Adam'dan kaynaklanan gecikme, diğerlerinin onun yerine çalışmasıyla önlendiğinden, toplanan gelirde bir azalma olmamış. Gelir payları dağıtılırken, bir gün önce yatak döşek hasta olan Tembel Adam, pay almak isteyenlerin en önünde yerini almış. Son zamanlarda kimse onu bu kadar canlı ve dinç görmemiş. Herkes sırasını beklerken Tembel Adam, öne fırlamış ve gereksinimlerini sıralayıp, gelirden en büyük payı almak istemiş. Herkes "Gerçekten doğru söylüyordur, muhakkak gereksinimi vardır" diye O'nun isteğine karşı gelmemişler. Tembel Adam payın en büyüğünü alınca, diğerleri gereksinimlerini karşılayacak kadar pay alamamışlar. Çünkü kalan pay herkese yetmiyormuş. "Olsun daha çok çalışır, bir sonraki gelir paylaşımında gereksinimlerimizi karşılarız" diye düşünüp, kalanı paylaşmakla yetinmişler. - Bundan böyle çalışanlar her gün belirli saat çalışacaklar ve gelirden çalıştıkları saat kadar pay alacaklar demiş. Kral, süreyi belirlerken Tembel Adam'ın çalışmakta olduğu süreyi temel almış. Kral bu yöntemle, Tembel Adam'ı kaldıramayacağı bir yükümlülük altına sokmamayı, diğer insanların da gereksiz ve haksız yere fazla çalışmasını önlemeyi amaçlamış. Ayrıca Tembel Adam'ın çalışmadığı süreler için gelir payı almasını engelleyerek, oluşan haksızlığı önlenecekmiş. Aldığı kararın en iyisi olduğunu düşünerek çok da sevinmiş. Artık insanlar her sabah aynı saatte çalışmaya başlıyor; istenilen süre kadar çalışıyormuşlar. Bu yöntemin en büyük sorunu şuymuş: Ürün eskisi kadar çabuk üremiyor, yeni ürün elde etmek çok daha uzun zaman alıyormuş. Ürün azalmış olduğu için toplanan gelirde de azalma olmuş. Tembel Adam, yeni koşullara hemen kendisini uyarlamış. Sabahları yine herkesten daha geç gelmeye, akşam herkesten daha erken çıkmaya başlamış. Her zaman işe geç gelmesinin bir gerekçesi, işten erken ayrılmasının bir nedeni oluyormuş. Gerekçeleri geçerli olduğundan çalışmadığı süreleri her zaman çalışılmış süre olarak kabul ettiriyormuş. Ayrıca işte bulunduğu zaman oyalanıyor, hiç iş yapmamaya çalışıyormuş. Gelirden pay dağıtımı yapılırken, yeni yönteme göre pay alan Tembel Adam, eskisine oranla daha az çalışıp, daha çok pay almış. Diğerleri daha az çalıştıkları için doğal olarak daha az pay almışlar. Çünkü artık satılan ürün daha az olduğundan kazanılan gelir de daha azalmış. Halk yeni yöntemi pek sevmemiş. Gelirleri azaldığı için artık herkes gereksinimlerini karşılamakta güçlük çekiyormuşlar. Tembel Adam'a da sinirlenmeye başlamışlar. Çünkü eskisinden daha az çalışıp, eskisinden daha çok kazanan bir tek Tembel Adam varmış. - Çalışanlar, işyerinde çalıştıkları her saat için gelirden pay alacaklar. "Çalışıyor gözüküp de çalışmayanlar, iş yapmadıkları zaman gelirden pay alamayacakları için çalışmak zorunda kalırlar, daha çok ürün üretilir, daha çok gelir sağlanır. Ve gelir yalnız çalışanlar arasında pay edilirse, çalışanlar daha çok pay alacakları için mutlu olurlar" diye düşünmüş. Tüm iş yerlerinde bir defter tutulmaya başlanmış. Çalışanlar çalışmaya başlayınca defterin kendilerine özel bölümünü imzalıyormuşlar. İşten ayrılırken de aynı kurala uyuyormuşlar. Böylece, çalışmadıkları zaman defterde görünüyormuş. Kral, defterleri denetleyecek ekipler kurmuş. Her zamanki gibi başlangıçta yeni yöntem yararlı olmuş. Çalışan iş saatlerinde boş durmuyor, payını arttırmak için sürekli emek harcıyormuş. Ama zaman içinde yorulmaya başlamışlar. Arada dinlenmek gerektiğinden bazen tüm gün çalışamamışlar. Çalışmadıkları süreler, imza atamadıkları için, defterde açıkça görülüyormuş. Tembel Adam, bu soruna da bir çözüm bulmuş. Eline bir iş alıyor, hiç ara vermeden bu işle uğraşıyor, ne işi bitiriyor, ne de iş üzerinde çalışıyormuş. Ama boş durmadığı için defterde işaretlenmemiş ya da imzalanmamış çalışma süresi olmuyormuş. Gelirden pay dağıtımı yapılırken, çalışanlar çalıştıkları saatler daha azalmış olduğu için eskisinden daha az pay almışlar. Tembel Adam hep çalışmış gibi gözüktüğü için aldığı pay daha çok olmuş. Çünkü bu yöntemle üretilen ürün eskisine oranla daha çokmuş. - Artık herkes yaptığı birim işin karşılığı pay alacak. Böylece, çok ürün üreten çok pay alacak, az ürün üreten daha az pay alacakmış. Kral, "Tembel Adam hiç üretmediği için hiç pay alamayacak" diye bıyık altından gülmüş. - Yapılacak her işin birim süresi belirlenerek bir katsayı saptanacak. Gelir paylaşımında bu katsayı temel alınacak. Tüm görevliler gece gündüz çalışıp, ülkedeki her bir işin birim çalışma süresini belirlemişler. Bu süreler tüm çalışanlara duyurulmuş. Artık zor işte çalışan daha yüksek katsayı ile payını alacağından haksızlık önlenmiş olacakmış. Halk bu işe sevinmiş. "Tüm gelir, çalışma oranına göre dağıtılacak, haksızlık olmayacak" diye umutlanmışlar. Tembel Adam yine her zamanki gibi bir kolayını bulmuş. Bu kez Kral'a danışmanlık yapmaya başlamış. Daha önce böyle bir görev tanımı olmadığı için bu hizmetin katsayısı da yokmuş. Kral'ın amacı ise Tembel Adam'ın niyetini öğrenip emirlerini ona göre vermek, halkın mutsuzluğunu ortadan kaldırmakmış. Bu arada görevlilere bu hizmetin birim katsayısını saptamaları için emir vermiş. Tembel Adam hep odasında oturuyor. Hiç çıkmıyormuş. Görevliler ne yaptığını sorduklarında "düşünüyorum" diye yanıtlıyormuş. - Sizin için çalıştım. Hep düşündüm, gece gündüz. Hatta uyurken bile. Siz çok bilgili bir insansınız. Sizin bilemediğiniz bir konuda size öneri sunmam için hep çalışmak zorunda kaldım. - Payımın tamamını şimdi ödemeyin. İlerideki yıllarda kazanılacak gelirden ödersiniz. Diğer bir deyimle bana borçlanırsınız. demiş. Tüm çalışanlar en azından bu yılki gelirden pay alabilecekleri, yaşamlarını sürdürebilecekleri için çok sevinmişler. Herkesin mutlu olduğunu görünce Kral borçlanmayı kabul etmiş. Paylar çalışanlara katsayı oranında eşit olarak dağıtılmış. Yıllardır haklarından daha azını alan çalışanlar, aldıkları payla ancak yaşamlarını sürdürebildiklerinden oturdukları evler köhne ve bakımsızmış. Tembel Adam ise yıllardır herkesten çok pay aldığı için lüks bir konakta bolluk içinde yaşıyormuş. Tembel Adam'ın tüm kuralları bencil bir biçimde kendi çıkarına göre değiştirmesi ve hep kendine daha çok pay alması bir takım çalışanların aklını çelmiş. Onlar da Tembel Adam gibi yapıp çalışmadan pay almanın yollarını aramaya başlamışlar. Ülkede tembellerin sayısı her gün birer ikişer artmaya başlamış. Kral Tembel Adamların hepsi ile başa çıkamamış. Hepsini birden denetlemesi zaten olanaksızmış. Gelirden pay dağıtımı yapılırken tembeller gelirin neredeyse hepsini almak istediğinden, Kral önce çalışanların azalmış paylarını dağıtıyor, daha sonra borçlanarak tembellerin gelir paylarını belirliyormuş. Kral'ın borçları çoğalınca, tembel adamlar başka ülkelerden borç almaya başlamışlar. Başka ülkelere de bu Kral'daki alacaklarını teminat olarak göstermişler. Başka ülkeler kefil isteyince, gururlu ve dürüst halk, hemen borçlara kefil olmuşlar. Öyle ya, çalışırlar borçlarını ödermişler. Bir yere kaçtıkları da yokmuş. Bir gün Kral doğru yöntemi bulur, borçlar ödenir umudu ile yaşamaya çabalamışlar. Tembel adamlar lüks içinde çağdaş yaşam koşullarını oluşturarak yaşarken, ülkenin geleceğini ipotek altına almaya devam etmişler. Ülke tembellere, tembeller başka ülkelere borçlanmaya devam edince, çalışanların borçları her gün biraz daha artmış. Çalışanlar köhne evlerde, mağaralarda yarı aç yaşamlarını sürdürürken, tembeller eğlencelerde, balolarda günü gün etmişler. Onlar ersin muratlarına, biz çıkalım kerevetlerine... Bu masalı kurarken hep insanların koydukları kuralların nedenini düşünmeye çalıştım. Sanırım kuralların çoğu, bir yönden çağdaş yaşamı düzenlemeye, bir yönden de bunları delmeye çalışan insanlara karşı alınmış önlemlerden oluşuyor. Ben bu masalda, alınan önlemlerin sorunu çözmekten çok, sıradan insanların yaşam koşullarını zorladığını vurguluyorum. Belki gerçek yaşam daha ayrıdır. Belki de çok benziyordur...


Bir padişahın aşk yüzünden delirmiş bir oğlu ile, üç kızı vardı. Kızların düğün zamanı geçmeye başlamıştı. Bir gün bu üç sultan, Bostancıbaşı'yı çağırdılar. Her biri bir karpuz ısmarladı: Büyüğü çok geçmiş bir karpuz, ortancası az geçmiş bir karpuz, küçüğü tam kemalinde bir karpuz istedi. Bostancıbaşı, istenilen karpuzları getirdi. Sultanlardan her biri kendininkine adını yazarak, karpuzu padişaha gönderdiler. Padişah, karpuzu birer birer kesti. Kızlarının bu bilmecelerindeki ma'naları anladı. Padişah, iptida büyük kızını çağırdı: Seni bir gence mi vereyim, ergin ve olgun bir adama mı vereyim? diye sordu. Büyük sultan,Siz bilirsiniz, padişahım!diye cevap verdi. Padişah, bunu sağ vezirin oğluna verdi; düğünlerini yaptı. Sonra ortanca kızını çağırarak aynı suali sordu aynı cevabı aldı. Bunu da sol vezirinin oğluna verdi. Sıra küçük kızına gelince onu da çağırdı; ona da aynı suali sordu; fakat küçük sultan saraylara mahsus nazikane riyaya lüzum görmedi: Şevketli babacığım, beni bir gence veriniz! dedi. Padişah, bu cevaptan öfkelendi. Heman tellallar çağırtarak nerede tembel, aciz, hımbıl bir genç varsa haber verilmesini i'lan ettirdi. Meğer, fakir bir kadıncağızın Tembel Ahmed adlı bir oğlu varmış yerinden kalkmaya bile üşenirmiş... Bunun kulübesini padişaha haber verdiler. Padişah, küçük kızını, ceza olmak üzre bu gence verdi. Bunların da düğünü yapıldı. Tembel Ahmed, bir gün evin bahçesinde hava almak istedi. Annesi onu arkasına alarak bahçeye götürdü. Sultan Hanım, kaynanasına dedi ki Sen onu bahçeye götürdün, oradan getirmek de bana düşer!... Kaynanası, Ah sen onu nasıl getirebilirsin? demesiyle, Kocam değil mi? Elbette getiririm! dedi ve hemen mutfağa koştu; ateşli bir odun alarak Tembel Ahmed'in yanına gitti: Sen hiç utanmaz mısın? Annen seni bahçeye sırtında getirip götürüyor. Daha ne zamana kadar evde kalacaksın? Haydi git; çalış, para kazan! Sen de bir adam ol. Yoksa bu odunla sana a'la bir ziyafet çekerim! dedi. Tembel Ahmed, bu hali görünce korkusundan sokağa fırladı; çarşıya gitti. Orada onun bunun eşyasını taşımaya başladı. Akşama kadar beş on kuruş kazandı. Akşam olunca eve geldi. Yavaşça kapıyı çaldı. Tembel Ahmed: Benim Tembel Ahmed! Annesi: Gir içeri! Annesi her ne yaptı ise, Tembel Ahmed içeri girmedi. Ertesi gün yine beş on kuruş kazanarak, akşam kapıya geldi. Benim Tembel Ahmed! Annesi: Gir içeri! Ertesi gün, bir tüccar, Tembel Ahmed'e beş yüz kuruş verdi.Bu parayı harçlık olarak ailene bırak! Seni kervan başı ta'yin ediyorum. Benimle beraber Bağdat'a gideceksin. Hayvan başına sana yüz kuruş vereceğim.dedi. Tembel Ahmed bu teklifi kabul etti. Beş yüz kuruşu alarak eve geldi. sandığı bu narlardan kopararak omzundaki heybesinin iki gözünü doldurdu ve kıza veda ederek kuyudan çıktı. Yolda kendi memleketine giden bir kervan rast geldi. Bu kervanın içinde eski bir arkadaşını gördü, heybeyi bu arkadaşına teslim ederek evine gönderdi. Bir gün akşama doğru Tembel Ahmed'in evinde karısıyla annesi konuşuyorlardı. Kapı çalındı; Tembel Ahmed size gönderdi! diye içeriye narlarla dolu bir heybe verildi. Küçük sultan, Ne güzel narlar! diyerek heybeyi kilere götürdü. Bir gece, gelin hanım, kaynanasına, Bu güzel narlardan bir tanesini keselim de yiyelim! dedi. Bir nar getirerek kesti. Narın yapma olduğunu içinin inci, elmas, yakut ve zümrütlerle dolu olduğunu gördüler. Bu narları saklayalım! dedi. Ertesi gün, kestikleri nardan çıkan mücevherleri sattılar. Bunun parasıyla padişahın sarayına karşı güzel bir saray yaptırdılar. İçinde tekye gibi bütün yolcuların ve seyyahların misafir edileceğini, a'la yemekler verileceğini i'lan ettiler. Padişah vezirine, Bu sarayın sahibini bilmek istiyorum. Kıyafetimizi tebdil ederek oraya gidelim. Bir çorba içelim. Belki sahiplerini de görürüz. dedi. Derviş kıyafetini giyerek yeni saraya geldiler. Adamlardan hiçbirini tanıyamadılar. Tembel Ahmed'in kervanı Bağdat'a ulaşınca, tüccar, ona bir altun tepsi verdi; Bu tepsiyi Musul padişahına götürürsen sana çok bahşiş verecektir! dedi. Tembel Ahmed, Musul'a giderek tepsiyi padişaha takdim etti. Padişah, Tembel Ahmed'in parmağındaki yüzüğü görünce dört seneden beri kaybolan kızının yüzüğü olduğunu anladı. Padişah, yüzüğün ne suretle eline geçtiğini sordu. Tembel Ahmed, kuyu macerasını anlattı. Padişah, O benim kızımdır. Sizin memleketin veliahdine nişanlıdır. Bir gün kızım ortadan kayboldu. Çok aradık, bulamadık. Nişanlısı da uğradığı felaketten çıldırdı. Şimdi kızımı kuyudan kurtarırsan hem benden, hem kendi padişahından çok ihsanlara nail olursun! dedi. Tembel Ahmed'e beş on araba ile, bir tabur asker verdi. Tembel Ahmed, kuyunun yanına gelince içine indi. Kara gözlü sultanın bütün eşyasını dışarı çıkarttıktan sonra, sultana dedi ki, Şimdi sen de çıkmağa hazırlan; fakat, önce ben çıkacağım; çünkü sen daha evvel çıkarsan beni burada bırakıp gitmeleri ihtimali var!. Tembel Ahmed, kuyudan çıktıktan sonra sultanı da çıkardı. Musul'a babasının yanına götürdü. Kız babası ile, annesi ile görüştükten sonra, nişanlısının yanına gitmek istedi. Tembel Ahmed, nişanlısının eniştesi olduğunu kendisi de memlekete gitmek üzere olduğundan beraber götürülebileceğini söyledi. Sultan memnuniyetle, beraber gitmeye razı oldu. Kafile, şehre bir saat mesafedeki bir köye ulaşınca Tembel Ahmed, Siz burada kuracağınız çadırda bekleyiniz. Ben gidip, geldiğinizi haber vereyim. dedi. Tembel Ahmed, kulübesinin kapısına geldi. Sultan hanım, Tembel Ahmed gelince tanıyabilsin diye kulübeyi yıktırmamıştı. Tembel Ahmed kapıyı çaldı. Tembel Ahmed içeri geldi. Bir de ne görsün, evlerinin içi muhteşem bir saray olmuş... Karısı, gönderdiği narların mücevheratla dolu olduğunu, yalnız bir tanesini satmakla bir saray yaptırdıklarını anlattı. Tembel Ahmed dedi ki, Bu narların perisini de getirdim. Dört seneden beri deli olan kardeşim, bu periyi görünce yenidenakıllanacak; çünkü, bu peri onun o kadar derin bir aşkla sevdiği nişanlısıdır! Sultan bu haberden çok memnun oldu. Tembel Ahmed'e Sen hamama git, elbiseni değiştir, ben onu getiririm! dedi. Hemen altın arabaları hazırlatarak karşılamağa gitti. Kara gözlü sultanı, büyük bir debdebeyle saraya getirdi. Ertesi akşam padişahla oğluna bir ziyafet çekti. Padişah, ister istemez deli şehzadeyi de beraber götürmeye razı oldu. Delinin hiç kimseye bir zararı yoktu. Yalnız derin bir kasvet içinde yaşıyor, etrafında söylenen sözlerden hiç haberdar olmuyordu. Padişah, Tembel Ahmed'i tanıyamadı. O sırada küçük kızı, yasemin çubuğunu getirerek kendisine takdim edince, onu tanıdı. Padişahım! Beni tembellikten kurtarıp hiç yorulmaz bir adam haline koyan kızınızdır. O beni kendisine layık bir koca yaptı. Ben de ona ve size gayet kıymetli bir hediye getirdim. Dört seneden beri şehzadeyi bu halde bulunduran sevgilisini getirdim! Bu anda, dört senelik aşk hasretiyle yanan kara gözlü sultan içeri girerek şehzadeye doğru koştu. Şehzade bunu görünce elini eline götürdü. Gözleri canlanmaya başladı. Halinden, tavrından yavaş yavaş hatıralarının uyandığı, hafızasının yerine geldiği anlaşılıyordu. Birkaç saniye geçtikten sonra, tamamiyle aklı başına geldi; Ah, sevgilim! diyerek nişanlısına sarıldı. Padişah, kızına ve damadına teşekkür etti. Kırk gün kırk gece düğün yapılarak, şehzade ile kara gözlü sultan muratlarına erdiler.


- Aman kendi suyunuzu kendiniz taşıyın. - Eh keyfine Keloğlan. Ağaların pazara fındık fıstık almaya gittiler. Suyu getirmezsen sana vermeyiz. demişler. - Aman Keloğlan, zaman Keloğlan, beni bırak senin her istediğin olur. - Olur istersen dene. Beni sal, "Balık dediğin olsun." dediğin zaman her isteğin yerine gelir. demiş. - Keloğlan, yakacak odun kalmamış. Haydi odun kes gel. demişler. Keloğlan, oflaya puflaya çıkmış. Hiç at falan koşmadan, arabaya binmiş. - Padişahın emri var seni götüreceğiz. - Padişahım durum böyle böyle... senin bildiğin gibi bir adam değil. Ne olduğunu bilemedik, birbirimizi dövdük. - Seni götürmeye geldim. Padişahım senin fındığı fıstığı çok sevdiğini duymuş, bir sürü fındık fıstık getirtti. Onu da yiyecek kimse yok. Seni çağırıyor. - Siz gidin ben arkadan gelirim. demiş. - Sen böyle böyle.. Hayvan olmadan araba sürmüşsün. Kadın çiğnemişsin. Nasıl yaptın bunu?. - Balık dediğin olsun, padişahın kızı benim eşim olsun. - Ey Keloğlan, sevdan beni benden aldı, babam da beni sarayadan attı, sana geldim. demiş. Gel zaman git zaman, padişah iyice ihtiyarlayıp, devlet işlerini yürütemez hale gelmiş. Orada da padişah seçimle iş başına geçermiş. Bir güvercin uçururlar kimin başına konarsa, o padişah olurmuş. Güvercini uçurmuşlar. Güvercin uçmuş, uçmuş, dönüp gelip Keloğlan'ın başına konmuş. Hayır bu olmaz. deyip, kuşu bir daha uçurmuşlar, yine Keloğlan'ın başına konmuş. Üçüncü de Keloğlan'ın başına konunca, Keloğlan'a Geç bakalım. deyip, tahta oturtmuşlar. Keloğlan, padişahın kızıyla orada mutlu bir şekilde yaşayıp gitmiş.


Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; pireler berber, develer tellal iken, ben anamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken bir karı koca varmış. Bu karı kocanın bir kızı olmuş. Kız, elbebek gülbebek büyütülmüş, ama hiç iş öğrenememiş. Bunun için adına Tembel Kız denilmiş. Bu kız o kadar tembelmiş ki yerinden kalkmaya üşeniyormuş. Anası babası ona bir gelberi yaptırmış. Kız da oturduğu yerden işini gelberiyle yapıyormuş. Kızının evlilik çağı gelmiş. Anası babası kızı bir avcıyla evlendirmiş. Avcı ava gitmiş, bir ördek vurmuş. Eve gelmiş, ördeği temizlemiş, ateşe koymuş. Tekrar ava gitmek üzere hazırlanmış, karısına ateşe ördeği koydum, yanmasın bak demiş. Tembel Kız, olur demiş, demiş ama yerinden bile kalkmamış. Senin gaga benim torba içinde, Benim çarık senin çorba içinde, Sen yat kaba yatak yorgan içinde, Ben yiyecem gagayı orman içinde. Dilenci türküyü böyle söylemiş, çekip gitmiş. Aradan bir zaman geçmiş, kızın avcı kocası gelmiş. Karısına ördek pişti mi? Demiş. Karısı olan biteni anlatmış, bak bana bir de türkü söyledi, sana deyiverem demiş, türküyü söylemiş. O zaman avcı kocası durumu anlamış, karısına kızıp azarlamış. Ondan sonra Tembel Kız, tembelliği bırakmış. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine.


O gün Kuş Şehri'nde büyük bir telaş vardı. Kuşlar bavullarını hazırlıyor, oradan oraya uçuyor, bir süreliğine kalacakları evi düşünüyordu. Vakit sonbahardı. Yapraklar, sarıya dönüşüp yere dökülüyordu. Bunun tek bir anlamı vardı: Soğuk bir hava geliyordu. Soğuk havada yaşayamazlardı tabii. O yüzden göç etmeleri lazımdı. Sonra evlerine yine döneceklerdi. Herkes telaşla koşuştururken hiçbir şey yapmayan tek bir kuş vardı. O da Meri'ydi. "Meri kim?" diye soracak olursanız, Meri tembel bir kuştu. İşini her zaman ertelerdi ve bunda bir şey olmadığını düşünürdü. Her zaman uyurdu. Bu yüzden buluşmalara sürekli geç kalırdı. Meri yine tembellik peşindeydi. Yanındaki solucanları teker teker mideye indirirken uçan kuşları izliyor ve bundan gayet keyif alıyordu. Bir ara arkadaşı Oni onu gördü. Onun umursamayan bakışları, Oni'yi biraz kızdırmıştı. Hemen arkadaşının yanına uçtu ve "Merhaba" dedi. "Ne yapmam gerekiyor ki?" diye sordu Meri. Anlaşılan olaydan haberi yoktu. Oni bu konuşmadan sonra bavulunu ayaklarıyla tuttu ve uçup gitti. Onu izleyen Meri ise onun neden telaşlı olduğunu anlamamıştı. Bir süre sonra, Meri'nin uykusu geldi. Meri: "Azıcık kestirsem ne olur ki?" diyerek uykuya daldı. Meri uyandığında kimseyi göremedi. Oysa az önce kuşların neredeyse tümü önünden geçip gidiyordu! Meri uçmaya başladı. Ama kimseyi bulamadı. Sanki yer yarılmış da içine girmişlerdi! Meri bir dala konup nereye gittiklerini düşünmeye başladı. Düşünürken yanına bir yaprak düştü. Ve Meri birden hatırladı! Meri ilk defa tembelliğinin kötü olduğunu düşündü. O düşünürken birden bulutlar birleşti, hava karardı. "Ne oluyor?" demeye kalmadan da kar yağmaya başladı! Birkaç dakika sonra her yer kar içindeydi. Meri üşüyordu. Keşke Oni'yi dinleseydim, diye düşündü. Şimdi bunu düşünmenin sırası değildi. Asıl düşünmesi gereken konu, nasıl yemek bulacağıydı. Meri: "Birkaç solucan bulurum elbet" diyerek arayışa çıktı. Ama ne bir solucan ne de bir yiyecek bulabildi. Hiçbir şey kalmamıştı! Açlıktan karnı guruldayan Meril, çaresiz geri döndü. Pişmanlıkla dala tünedi. Biraz sonra uykusu geldi. Yavaşça gözleri kapandı. Ve uyudu. Meri birden uyandı. Kardan eser kalmamıştı. Meri: "Herhalde rüya gördüm." diyerek oh dedi. Ardından bavullarını hazırladı. Ayaklarıyla onları tuttu. Ve hızla sürünün yanına gitti. Allah'tan daha uzağa gitmemişlerdi. Meri sevinçle onların yanına yerleşti. Vee... Mutlu son! Birlikte sıcak yerlere göç ettiler! Ve Meri bir daha tembel olmayacağına söz verdi. Artık o da çalışkan, buluşmalara zamanında yetişen bir kuştu..


Bir zamanlar ormanda korkunç bir kuraklık başlamış. Yaz gelip geçtiği halde, tek bir damla bile yağmur yağmamış. Susuzluk hayvanların canına tak edince, bu duruma bir çare bulmak için toplanmışlar. İçlerinden birisinin teklifi üzerine, bur kuyu kazmaya karar verip çalışmaya başlamışlar. Bütün hayvanlar, hatta kuşlar bile gece gündüz çalışıyormuş. Ancak tavşan; "Ben daha çok küçüğüm!" diyerek çalışmak istemiyormuş. Tavşanın böyle nazlanması diğer bütün hayvanları çok kızdırmış. Hayvanların emeği boşa çıkmamış. Kazdıkları kuyudan buz gibi bir su çıkınca, herkes çok sevinmiş. Kana kana içip yıkanmışlar. Kuyunun kazılmasına yardım etmeyen tavşana ise su vermemişler. Kral aslan, tavşanın kuyuya yaklaşmasını önlemek için, kuyunun başına her gün bir nöbetçi görevlendirmiş. uyandıramamış. En sonunda gidip kulağına bağırmış. Fil öyle bir zıplamış ki, kuyunun etrafındaki taş ve toprak yığınına çarpmış, bütün taş ve toprakları kuyunun içine dökmüş. Gerçekten de tavşan bir çalışmış, bir çalışmış ki sormayın. Sabaha kadar fille birlikte kuyuyu açmayı başarmışlar. Ertesi gün fil, bütün hayvanlara tavşanın çalışkanlığını anlatmaya başlamış. Herkes tavşanı alkışlayıp, kuyudan su içmeyi hak ettiğini söylemiş. Tavşan sadece su içebildiğine değil, diğer hayvanlarla yeniden dost olduğuna da çok sevinmiş. Kendisini ormanın bir üyesi gibi görmek onu mutlu ediyormuş.


Onların malı mülkü varsa benim de Allahü Teala'ya ve Habib'ine çok muhabbetim var. Bu muhabbetin hürmetine Rabbim beni yolda bırakmaz, diyerek onlarla beraber yola çıktı. Hac kafilesinde olanlar, bu zatın bineksiz, azıksız olarak hac yolculuğuna çıktığını görünce şaşırdılar. Allahü Teala Rezzak-ı alemdir, yarattıklarının rızıklarına kefil olmuştur. Rabbim beni yolda koymaz. Komşusu, fakirin bu sözlerine gülüp alaylı bir şekilde kendisine bakıp bir şey söylemeden oradan ayrıldı. Bir daha da hiç karşılaşmadılar. Elhamdülillah Rabbim bana bu nimeti nasip etti. Komşusu bu saf kalpli fakir ile alay etmek istedi. İşte böyle bir senet. Burada günahlarımızın affedildiği yazılıdır. Fakir, buna kanıp ağlayarak geri döndü. Yolda karşılaştığı kimselere de niçin geri döndüğünü anlattı. Herkes haline gülüp geçti. Ey alemlerin Rabbi olan Allah'ım! Sen her şeye Kadirsin. Diğer hacılara Cehennemden azad edildiklerine dair berat vermişsin! Benim beratım verilmedi. Ya Rabbi beni bundan mahrum etme! Bu şekilde sel gibi akan gözyaşı ile yalvardı. Sonunda bitkin hale düşüp, kendinden geçti. Sonra bir kişi gelip dedi ki: Kaldır başını, ey Allah'ın temiz kalpli kulu. Al şu beratını da arkadaşlarına yetiş! Al! Benimkini de seninkini yanına koy, bir zarar gelmesin Ben Ölünce, kabrime koyarsın! Çok yazık bana! Bütün ömrümü boşuna geçirmişim! Şu küçümsediğim, fakir komşumun tevekkülü ben de yokmuş. Keşke bende onun gibi Allahü Teala'ya sadık kul olup onun kavuştuğu derecelere kavuşabilseydim.


Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, leylekler tellal iken, balıklar berber iken, uçsuz bucaksız engin okyanusların dalgalarını köpürterek dövdüğü yüksek uçurumlarla kaplı kıyıları olan bir adada yaşayan bir Tepegöz varmış. Günlerden bir gün, leylekler annesine götürmek için bohçalarında taşıdığı Tepegözü ıssız bir adada düşürmüşler. Adada yaşayan keçiler tarafında beslenip büyütülen Tepegözün keçiler ve birkaç sincaptan başka arkadaşı yokmuş. Günlerini yüksek uçurumların birinde kendine bulduğu mağarada uyuyup, gündüzleri balık avlayarak sincap ve keçilerle oynayarak geçirirmiş . Günlerden bir gün içinde insanların bulunduğu bir gemi yanaşmış adaya, Tepegöz çok korkmuş bir tepenin ardına saklanarak gelen misafirleri izlemeye başlamış. Ellerinde kılıç ve mızrakların bulunan kırk kadar asker kumsala inmiş. Tepegöz hayatında ilk defa gördüğü bu canlıların asker olduğunu nereden bilsin. Biraz ürkek biraz çekingen tavırla onlara doğru yaklaşmaya başlamış. Tepegözün farkına varan askerler bir anda telaşa düşüp bağrışmaya başlamışlar. Çünkü tepegöz neredeyse bu askerlerin üç katı büyüklüğündeymiş. Askerler daha önce hiç tek gözlü bir dev görmediklerinden tedirgin olmuşlar. Hemen saf tutup savunma pozisyonu almışlar.Bu hareketlilik tepegözü şaşırtsa da askerlerin kendisine zarar verebileceğini düşünmeden çekingen tavırlarla yaklaşmaya devam etmiş. canı yanan tepegöz can havliyle oradan uzaklaşmış. Canı çok yanan Tepegöz askerlerin neden ona saldırdığını anlayamamış. Gece olup mağarasına döndüğünde kolundaki yaranın acısıyla sabaha kadar uyuyamamış. Neden? diye soruyormuş kendine ben onlara zarar vermek istemedim ki. Sabah olup gün ışıdığında ise askerlerin hummalı bir çalışma içinde olduklarını görmüş. Ağaçlardan gemilerini tamir etmek için gerekli odunları toplayan, sarmaşıklardan ip yapmaya çalışan askerler çok meşgul görünüyorlarmış. Askerlerden biri uçurumun kenarındaki sarmaşıkları almak için uçurumun kenarında çalışırken dengesini kaybedip uçurumdan ufak bir kayanın üstüne yuvarlanmış. Tüm askerle yaralı askeri kurtarmak için el birliği etseler de yaralı askerin bulunduğu yere ulaşmaları mümkün değilmiş. Acı içinde kıvranan asker arkadaşlarının yardım etmesi için bağırıp duruyormuş. Tepegöz askerin içinde bulunduğu zor durumdan kurtarmak için mağarasından çıkmış. Askerlerin ulaşamadığı yaralı askerin yanında hemencecik ulaşmış. Tüm askerler Tepegözün yaralı askere zarar vereceğini düşünürken şaşkınlık içindeki yaralı askeri kucağına alan Tepegöz bir çırpıda yaralı askeri uçurumdan çıkarıp arkadaşlarının yanına sakince bırakmış. Bu hareketiyle askerler Tepegözün bir düşman yahut kötü bir canavar olmadığı anlamışlar. Yaralı arkadaşlarını tedavi eden askerler kendileri için gerekli sarmaşık ve ağaçları gemilerine yükleyip oradan uzaklaşmış. Adada keçi arkadaşlarıyla tekrar yalnız kalan Tepegöz askerlerin aklında bir arkadaş olarak sonsuza dek yer edinmiş. Gökten üç elma düşmüş biri bu masalı okuyanın başına, biri masalı dinleyenin başına, biri de yardımsever tepegözün başına olsun.