Deniz yıldızı Bambu, güneşte ışıl ışıl parlayan kumsalda oturmuş, dalgın dalgın sonsuzluğun ötesine doğru uzanıyormuş gibi görünen, turkuaz ile mavinin oynaştığı muhteşem güzellikteki denizi seyrediyormuş. Bir süre sonra sıcağın etkisiyle çok terlediğini hissetmiş ve denize girmeye karar vermiş. Bambu suya girer girmez, denizin derinliklerine doğru yüzmeye başlamış. En derinlere inen Bambu, neşeyle yüzen rengarenk balıklarla oyunlar oynamış. Sevimli mi sevimli Bambu, derinlere doğru yüzmeye devam etmiş, sonunda Sualtı Parkına gelmiş. Burada denizde yaşayan arkadaşları , yengeç Kıskıs , kaplumbağa Kuki , deniz atı Bigi ve minik penguen Buzi de varmış. Arkadaşları, güzel mi güzel kaydıraklardan kayarak oyunlar oynuyormuş. Deniz yıldızı Bambu da, arkadaşlarına merhaba diyerek aralarına katılmış. Her şey çok güzel giderken, Bambu ve arkadaşları minik bir fokun oradan ağlayarak geçtiğini fark etmişler. Hemen fokun yanına doğru giderek neyin var diye sormuşlar. Fok ağlayarak, denizlerde yaşayan Loplop amcasının aniden hastalandığını dile getirmiş. Loplop amcanın hasta olduğunu duyan Bambu ve arkadaşları bu duruma çok üzülmüş. Hepsi birden Loplop amcanın yaşadığı eve doğru yüzerek gitmişler. Evin önüne gelen Bambu ve arkadaşları, Loplop amcanın kapısını çalmışlar. Neden sonra, Tonton fok Loplop amca çok bitkin bir halde kapıyı açmış. Çok halsiz bir ses tonuyla merhaba, çocuklar hoş geldiniz demiş. Deniz yıldızı Bambu ile arkadaşları Loplop amcanın hasta olduğunu daha yakından görünce çok üzülmüşler. Bambu ; neyiniz var Loplop amcacım, çok bitkin bir haliniz var demiş. Evet Bambucum biraz rahatsızlandım ama önemli bir şeyim yok demiş. Daha sonra bu duruma aynı şekilde üzülen sevimli deniz atı Bigi de merakla sormuş. Loplop amca da, Beni boş verin çocuklar siz nasılsınız iyi misiniz? demiş. Ama Loplop amca konuşurken ara sıra çok terliyormuş. Akıllı penguen Buzi Loplop amcanın neden terlediğini hemen anlamış. Buzi , arkadaşı Bambu' ya sessizce fısıldayarak, ben galiba anladım demiş. Loplop amcanın neden hasta olduğunu anladım demiş Buzi penguen. Daha sonra, Loplop amca, mutfağa doğru geçerek, çocuklara lezzetli karidesler hazırlamaya koyulmuş. Tam bu sırada sevimli penguen Buzi, deniz arkadaşlarına Loplop amcanın neden hasta olduğunu ve nasıl iyileşeceğini anlatmaya başlamış. Deniz arkadaşlarının yaşadığı yerde ne yazık ki uzunca zamandır hiç kar yokmuş. Denizleri kirleten atıklar, fabrikaların bacalarından çıkan, atmosfere bırakılan dumanlar ve sera gazlarının oluşması nedeniyle, maalesef iklim değişmekteymiş. Oluşan küresel ısınmadan dolayı da yaşadıkları yere uzun zamandır kar yağmıyormuş. Deniz yıldızı Bambu ve arkadaşları, ne yapacaklarını uzunca bir süre düşünmüşler, taşınmışlar... Penguen Buzi, buz parçalarını nereden bulacağını çok iyi biliyormuş. Yaşadıkları yere çok uzakta olan bir buzul denizi varmış. Buzul denizine gitmek için denizin derinlerinde gizli bir geçit varmış. Buzi bu gizli geçidi daha önce hiç kullanmamış fakat, bu gizli geçidin buzul denizine açıldığını biliyormuş. Çünkü Buzi' ye, buzul denizine açılan gizli geçidi, bundan çok uzun yıllar önce, büyük büyük babası öğretmiş. Akıllı penguen Buzi fikrini deniz arkadaşları ile paylaşmış. Deniz yıldızı Bambu Loplop amcanın hasta olmasına çok üzüldüğü için, bu haberi duyunca çok mutlu olmuş. O halde ne duruyoruz, hadi hemen gidelim arkadaşlar demiş. Penguen Buzi : fakat bu bizim için tehlikeli bir yolculuk olabilir Bambucum demiş . Bambu da, deniz arkadaşlarını ikna etmek için şöyle demiş. Hayatta yaşadığımız sürece her an her şey başımıza gelebilir. Deniz arkadaşları , Bambunun konuşmasını mantıklı bularak buzul denizine açılan gizli geçide gitmeye karar vermişler. Hep birlikte, Loplop amcanın evinden çıkarak hızla uzaklaşmışlar. Sonrasında , Loplop amca ; elinde hazırladığı karides tepsisiyle, mutfaktan çıkmış. Çocukları göremeyince çok şaşırmış. Gençlik işte kanları hızlı akıyor . Diye söylenmiş tonton mu tonton Loplop amca. Buzul denizine açılan gizli geçit, denizin daha da derinlerinde, Büyük büyük babasının tarif ettiği gizli geçidin nerede olduğunu düşünmeye başlamış. Bu sırada ; denizin iki yönüne doğru açılan sağ ve sol işaretli oklar deniz yıldızı Bambunun dikkatini çekmiş. Bambu iki zıt yönden hangisine gideceğini bilememiş. Deniz arkadaşları da, sabırsızlıkla Bambunun söyleyeceklerini bekliyormuş. Deniz yıldızı Bambu uzun süre düşünmüş taşınmış, fakat bir türlü karar veremiyormuş. Tüm bunlar olup biterken denizin en diplerinde yaşamlarını sürdüren zehirli deniz anaları sürüler halinde tek tek çıkmaya başlamış. Zehirli deniz analarını gören Bambu ve arkadaşları hızla kaçmaya başlamış. İzlerini kaybettiren deniz arkadaşları yaşadıkları yerden epeyce uzaklaşmışlar. Yengeç Kıskıs galiba kaybolduk arkadaşlar demiş. Kaplumbağa Kuki de çok yorulduğunu dile getirmiş. ''Peki şimdi ne yapacağız?.. Bir fikri olan var mı arkadaşlar? demiş sevimli deniz atı Bigi. Deniz arkadaşları kendi aralarında konuşmaya devam ederken penguen Buzi' nin burnuna , uzaklardan buzul denizinin kokusu gelmeye başlamış. Buzi, Buzul denizine giden gizli geçide yaklaşmak üzereyiz arkadaşlar! demiş. Bunu duyan Bambu ve arkadaşları çok sevinmişler. Buzul denizini merak eden deniz arkadaşlarının yüzmeleri yeniden hızlanmış. Denizin derinlerinde çok fazla yol kat eden deniz arkadaşları, sonunda gizli geçide gelmişler. Buradan da buz denizine geçmeyi başarmışlar. Her yanı buzlarla ve karla kaplı bembeyaz buzul denizine gelen deniz arkadaşları, meraklı gözlerle etraftaki penguenlere, foklara ve deniz aslanlarına bakakalmışlar. Sizin gibi küçük çocukların burada ne işi var?!.. Burası çocuklar için fazla tehlikeli bir yer! demiş. Deniz yıldızı Bambu, Bayım biz buraya çok önemli bir iş için uzaklardan geldik. Eğer bize izin verirseniz, yaşadığınız buzul denizinden biraz buz parçaları almamız gerekli demiş. Bunu duyan sevimli yaşlı deniz aslanı hohoho! diye gülmeye başlamış. Buz parçalarını ne yapacaksınız peki çocuklar? Burada zaten istediğiniz kadar tonlarca buz var. Buzları almadan da kendiniz gibi yaşıtlarınızla gidip oyunlar oynayabilirsiniz demiş. Hayır Bayım, biz oyun oynamak için gelmedik. Kocaman yaşlı deniz aslanı Loplop ismini duyunca ilgiyle sormuş. Bambu teşekkür ederek konuşmaya devam etmiş. Loplop amca bizim çok sevdiğimiz hemen hemen sizin kadar cüssesi olan bir amcamız. Buranın çocukları bana da Bıngılbıngıl amca der. Bambu ve arkadaşları , deniz aslanı Bıngılbıngıl amcayı çok sevmişler. Bıngılbıngıl amca kocaman bir buz parçasını , sivri güçlü dişleri ile kırıp çıkarmış. Bambu ve deniz arkadaşları bu duruma çok sevinmişler. Bıngılbıngıl amca ve deniz arkadaşları derinlerde yüzerek , maceraları aşarak sonunda yaşadıkları yere gelmişler. Bıngılbıngıl amca, Loplop amcanın evinin kapısında asılı duran çıngırak zilini çalmış. Halsiz Loplop amca neden sonra kapıyı açmış. Karşısında kendi cüssesine yakın bir deniz aslanını görünce önce çok şaşırmış. Hemen oradan deniz çocuklarının da sesini duyan Loplop amca neler olduğunu az çok anlamış. Deniz aslanı Bıngılbıngıl amcayı içeriye davet etmiş. Loplop amca, Bıngılbıngıl amca ile tanıştıktan sonra kocaman bir buz parçasından bir parça kırarak yemiş. Yavaş yavaş iyileşmeye başlayan Loplop amca deniz aslanı Bıngılbıngıl amcaya çok teşekkür etmiş. Sevimli ton ton Bıngılbıngıl amca ; Loplop amca ve deniz çocukları ile vedalaşarak buzul denizine doğru yola çıkmış. Loplop amca deniz çocuklarını içeriye davet etmiş. Bu arada karidesler halen tabakta duruyormuş. Epey bir yol kat eden Bambu ve arkadaşlarının karınları çok acıkmış. Dayanamayıp tabakta duran mis kokulu karidesler den yemeye başlamışlar. Bambu ve arkadaşları , Loplop amcalarına güzel karidesler için çok teşekkür etmişler. Loplop amca ; ''Afiyet olsun çocuklar asıl ben size çok teşekkür ederim'' demiş. Loplop amca merakla Bambu ve arkadaşlarına, ''buzul denizine geçmeyi nasıl başardınız çocuklar'' diye sormuş. Deniz arkadaşları da her şey Bambu sayesinde oldu Loplop amca! demişler. Deniz yıldızı Bambu , inanmak başarmanın yarısıdır Loplop amcacım demiş.


"Artık okul çağına geldin, okula gitme vaktidir, yarın seninle birlikte kente gideceğiz." demiş. Ertesi gün oğlu ile birlikte kente gidip, onu çok bilgili, çok görgülü bir öğretmene teslim etmiş. Çocuk da bu öğretmenden ders alıp görgüsünü, bilgisini artırmak istemiş ama olmamış. Niçin mi? Çünkü ne yazmayı becerebiImiş, ne okumasını ... "Ay, bu harfler bana hiçbir şey söylemiyor, hiç birinden hiçbir şeyanlayamıyorum. İnsan, bu 'kargacık burgacık şekilleri nasıl olur da tek tek aklında tutar, ben anlamıyorum." diye yakınıyormuş. . Günler sonra da kendi kendine; "İyice düşündüm taşındım, ben bu okuma yazma işini beceremeyeceğim, en iyisi eve dönüp hayvanlarımıza baksam daha iyi." diye düşünmüş. Kentten köyüne giden yola düşmüş, ha babam de babam yürümüş de yürümüş. Öğle sıcağı bastırmış. Yorulmuş olduğundan bir çeşme başında durmuş. Su içmiş, elini yüzünü yıkamış, ağaç altında otururken uykusu gelmiş, başlamış uyumaya ... O sırada bir pirinç tanesini iterek götüren bir karınca elinin üstüne tırmanmış. Çocuk yerinden kıpırdamış, uyanıp elinin üstündeki karıncayı yere doğru üflemiş, sonra yeniden uykusuna dönmüş. Kısa bir süre sonra karınca yine iterek götürdüğü pirinç tanesiyle görünmüş, yine çocuğun eline tırmanmış. Çocuk yine uyanmış, elinin üstündeki karıncayı yine yere doğru üflemiş. Fakat karınca bir üçüncü kez eline pirinç tanesiyle tırmanınca hiç kıpırdamamış; ne üflemiş, ne bir şey yapmış. Gözlerini dikmiş, karıncayı izlemeye koyulmuş. Çocuğun oturduğu kocaman taşa tırmanmaya başlamış karınca. Tam taşın doruğuna vardığında sert bir rüzgar esmiş pirinç tanesini yere yuvarlamış. Karınca yeniden geri dönmüş, yeniden, kim bilir kaçıncı kez aynı pirinç tanesini başlamış yine yokuş yukarı tırmandırmaya. Karıncanın azmini gören çocuk, çok utanmış. Su başından kalkmış, köyünün yolu yerine kentin, okulun yolunu tutmuş. Ve bundan sonra pes etmeden derslerine çalışmaya karar vermiş.


Anne hamsi birden bakışlarını uzaklara çevirmiş. Gözlerini kısmış. Denizle göğün birleştiği yere yakın, çok uzaklarda, gökyüzünde, gökkuşağı belirmiş. İki ay önce deniz dibine kırk bin tane kadar yumurta bırakmış ama tamamına yakını deniz canlıları ve balıklar tarafından yenmiş, yutulmuş. Sadece bu, şimdi yanında olan ilk ve tek yavrusu yumurtadan çıkıp, dünyaya merhaba demiş. Onun sorduğu sorulara bakıp da bazı yaşam normlarına diş geçirebileceğini anlamış. Standartlar paramparça olmalıymış. Böylece denizaltı dünyasında hamsi, değişim geçirerek, yeniden doğarmış. Yavru hamsi hızla ileri atılmış. İşte gökkuşağı oradaymış. Hemen şimdi altından geçerim, diye düşünmüş. Aya giden füzeden daha hızlıymış. Yeryüzünün tüm karmaşasını önüne katmış, kovalıyormuş. Aniden önüne bir palamut çıksa ne yazarmış? Bir palamut değil, bin palamut bir damla duman olsa üfler geçermiş. Yavru hamsinin şansına gökkuşağı bu sefer yakındaymış. Gökkuşağının altından geçerken, dünya denizlerinde yaşayan en büyük balık olmak istiyorum, demiş. Yavru hamsi hareketlerinin yavaşladığını fark etmiş. Başı dönüyor ve gözleri kararıyormuş. Ağır ağır ilerlemeye devam etmiş. Başının dönmesi geçmeye başlamış. Artık gözleri kararmıyormuş. Etrafında toplanan balıklar, hayret dolu bakışlarla ona bakıyorlarmış. Olmaz ama olmuş işte. diye konuşuyorlarmış. Dev hamsi iki gün oralarda annesini aramış. Balıklardan öğrendiğine göre, hamsi sürüsü ile birlikte annesi de, palamut sürüsünü peşine takmış, İstanbul Boğazı'ndan Marmara'ya kaçmış. Zaten okyanusa gitmek için, Marmara'dan geçmesi gerekliymiş. Dev hamsi, annesini Marmara Denizi'nde arayacakmış. Dev hamsi bir hafta boyunca annesini Marmara'da aramış ama bulamamış. Yavruyken palamutlara yakalanmayan annesi şimdi hiç yakalanmazmış. Balıkçı ağlarına takılmadıysa, bir yerlerde mutlaka saklanıyormuş. Bu iri cüssesiyle onu kıyıda, köşede araması olanaksızmış. Dev hamsi daha sonra Çanakkale Boğazı'ndan geçerek Ege'ye, oradan da Akdeniz'e ulaşmış. Dev hamsiyi kıyılardan ve gemilerden gören insanlar fotoğrafını çekmiş. Dev hamsi dört ay Akdeniz'de kalmış. Pek çok yeri gezmiş, dolaşmış. Burada yaşayan deniz canlılarıyla arkadaş olmuş. Birkaç yerde köpekbalıklarıyla karşılaşmış. Ortalama dört-beş metre boylarındaki köpekbalıkları dev hamsiye hayret dolu bakışlarla bakmışlar. Çok şaşırdıklarını söylemişler. Ona dostça davranmışlar. Nasıl olup da bu kadar büyüdüğünü sormuşlar. Dev hamsi de olanları anlatmış. Gördüğü ilgiden memnun kalmış. Daha sonra bir yılan balığının kılavuzluğunda Cebelitarık Boğazı'nı geçip, Atlas Okyanusu'na giriş yapmış. Dev hamsi, yılan balığı ile birlikte, önce kuzeye doğru uzun süre gitmiş. İzlanda yakınlarına kadar gelmişler ama giderek soğuyan hava onları caydırmış. Ters yüz edip geri dönerek, Brezilya kıyılarına sokulmuşlar. Daha sonra güneydoğuya doğru yüzerek, Afrika'yı dolanıp, doğuya ilerlemişler ve Avustralya'ya ulaşmışlar. Dilden dile, gönülden gönüle dev hamsi adı ulaşmış ve dünya denizlerinde ünü giderek yayılmış. O, şöhret basamaklarını hızla tırmanmış. İnsanlar arasında en çok tanınan kimmiş? Dünyada yaşayan yedi milyar insan varmış. Bu kadar insanın tanıdığı bir kişi olamazmış. Dünya denizlerinde yaşayan yüz milyardan fazla canlının hepsinin tanıdığı varmış ve o da, dev hamsiymiş. Okyanusa çıkalı beri aradan on yıl geçmiş ve dev hamsi on yaşına girmiş. Hamsiler, en çok dört yıl yaşarmış. Hamsi yine hamsi ama boyutları arttığı için, yaşam süresi uzamış. Dünyada insan dışındaki canlı varlıklar arasında yaşam süresi açısından şöyle bir kural varmış: Genelde küçük canlılar az, büyük canlılar çok yaşarmış. Yirmi santimetrelik hamsi dört yıl yaşarsa, yirmi metrelik hamsi kırk yıl yaşarmış. Bu bir doğru orantıymış. Balinalar ortalama kırk yıl yaşadığına göre, hamsi balinası da varsın kırk yıl yaşasınmış.


Bir varmış bir yokmuş. Günlerden bir gün, kendini beğenen bir fare ile arkadaşlarını kırmak istemeyen bir deve arkadaş olmuşlar. Fare devenin bu huyunu bildiği için onun yularını eline almış. O önde deve arkada yol almışlar. Onları görenler şaşkınlıklarını saklayamamışlar. Yuları farenin elinde olan koskocaman bir deve... Deve fareyi kırmamak için itiraz etmeden onun arkasından yürüyormuş. Fare ise kocaman bir deveye aklınca üstünlük sağladığını düşünüyor, kendini beğeniyor ve ben ne yiğit ne kuvvetli biriymişim koskoca deveyi yularından tutmuş sürüklüyorum diyormuş. Farenin bu kendini bilmez hali devenin dikkatini çekmiş. Farenin çevreye caka satarak yürüyüşüne sinirlenmiş ve ona güzel bir ders vermek istemiş. - Bu ırmak çok büyük boğulmaktan korkuyorum diye cevap vermiş. - Öyleyse bir daha küstahlık edip kendini üstün görme. Haddini yerini bil. Kendin gibi farelerle boy ölçüş. Develerle devlerle yarışma demiş. Hatasını anlayan fare deveden özür dilemiş ve ondan aldığı dersi bir ömür boyu unutmamış.


Bir gün, Anne Devekuşu yavruları için yiyecek bulmaya gitti. Yuvasına geri döndüğünde etrafa baktı, baktı. Ama yavrularını hiçbir yerde bulamadı! Anne Devekuşu, yuvasının etrafını incelemeye başladı ve "Olamaz! Yerde aslan izleri var. Bu izler yuvama çok yakın!" diye bağırmaya başladı. Korkuya kapılan Anne Devekuşu, yavrularını bulmak istiyordu ve böylece aslanın ayak izlerini takip etti. Ayak izleri ormana çıktı. Bir mağarada son buldu. Anne Devekuşu mağaranın girişine geldi ve içeri bakındı. Bir de ne görsün? Aslan'ın kollarında kendi yavruları vardı! Anne Devekuşu; Yavrularımla ne yapıyorsun? diye bağırdı. Onları hemen bana geri ver! dedi. Aslan başını kaldırdı ve hırladı; "Ne diyorsun sen? Bunlar benim yavrularım, görmüyor musun?" dedi. Anne Devekuşu şaşkın biçimde karşı çıktı. "Hiç de öyle değil! Bunlar devekuşu yavrusu, ben de bir devekuşuyum sen ise bir aslansın!" diye haykırdı. Anne Devekuşu hızla ormana koştu. Her hayvana, bu korkunç olayı anlattı ve konuşmaları için çağırdı. Ama tüm hayvanlar aslandan çok korkuyordu. Onun gözlerine bakıp söyleyecek cesaretleri yoktu. Çünkü bu korkunç aslan onlara zarar verebilirdi. Gelincik, ormanın derinliklerinde bir karınca tepesine gitmesi gerektiğini söyledi. Bu karınca tepesi o kadar yüksekti ki birçok hayvandan daha uzundu. O karınca tepesinin üstünde bir delik açmaya karar verdi. Delik karınca tepesinin arkasına çıkana kadar kazmaya devam etti. Gelincik, Anne Devekuşu'na "Gün batımında ormandaki tüm hayvanları ve Aslan'ı bu karınca tepesine getir." dedi. Gelincik'in kazma işi bittiğinde tüm hayvanlar karınca tepesinde toplanmaya başlamıştı. Aslan'da sonunda geldi. Anne Devekuşu onlara Aslan'ın yavrularını nasıl kaçırdığını anlattı. Bunları dinleyen zebralar, antiloplar ve diğer tüm hayvanlar Aslan'ın tuttuğu iki yavruya şaşkınca baktı. Anne Devekuşu, Aslan'ın gözlerine bakarak bu yavruların devekuşuna ait olduğunu söylemek için, bir hayvana ihtiyacı olduğunu söyledi. Ama tüm hayvanlar yere baktı. Hayvanlar korkudan fısıltıyla bu yavruların Aslan'a ait olduğunu söylemeye başladı. Gelincik ise Hiç tüylü yavrularla kürklü bir anne gördünüz mü? diye bağırdı. "Aslan'ın kürkü var! Yavruların tüyleri var! Bu yavrular Devekuşu'na aitler! dedi. Aslan bu duyduğuna çok kızdı ona zarar vermek için üstüne atlamaya çalıştı. Ama Gelincik, karınca tepesine kazdığı delikten çoktan atlamıştı. Delikten aşağı düştü ve öbür taraftan çıktı. Kimse onu görmeden hızla ormana koştu. Aslan onu yakalamaya çalıştı ama Gelincik çok hızlıydı. Aslan, Gelincik'in peşinden tepeye çıktığında, iki yavru serbest kaldı! Tabii ki, doğrudan annelerinin açık kanatlarına koştular. Anne Devekuşu iki yavrusunu da alıp yuvasına geri döndü. Diğer hayvanlarda oradan tek tek uzaklaşmaya başladılar. Karınca tepesinin arkasındaki deliği bilmeyen Aslan ise çok uzun bir süre deliğin önünde bekledi.


Ahmet ile Mehmet aynı okuldan iki arkadaşlardı. Ahmet çok çalışkan Mehmet az tembeldi, sınıfta öğretmeni dinlemez yaramazlık yapar, dersine çalışmaz öğretmeninde her zaman azar işitirdi. Üstelik Mehmet dişlerini fırçalamaz ağzı çok pis kokar ve her zaman diş ağrısı çekerdi. Ahmet bunu anlatmak istese de çekinir onu kırmak üzmek istemezdi. - Mehmet bugün, yolumuzu değiştirelim, Ramazan amcaların sokağından eve gidelim, hem orası kestirmedir, ne dersin? Mehmet az düşündü. - Tamam, bugünde oradan gidelim dedi. Beraberce yürümeye başladılar, az yürüdükten sonra dereden akan pis kokuların kokusunun hissedildiği sokaktan geçtiler, koku sokağı sarmış nefes alamıyorlardı. Burunlarını kapatarak yürüdüler. Mehmet kızgın bir sesle. - Evet, arkadaşım, şey ben aslında seni bilerek bu sokakta, derenin kokusunun giderilmeden üstü kapatılmadan önce bilerek getirdim. Mehmet şaşırdı. - Çünkü arkadaşım sen dişlerini fırçalamıyorsun düzenli değil mi? Mehmet mahcup bir şekilde başını öne eğdi. - Bence unutma arkadaşım, biraz önce o kokular gibi ağzındaki kokular hem sana hem de etrafına ki insanlara zarar veriyor rahatsız ediyor, rahatsızlıktan vazgeçsekte senin sağlığını tehlikeli hale getiriyor. Bak ağzını yemeklerden önce ve sonra yıkamazsan bu deredeki pislikler gibi kokar, sağlığını tehlikeye düşürür, eğer fırçalarsan ağzın bu güller gibi mis kokar, herkes sana hayran bakar yanına yaklaşarak, sağlıklı yaşadığın için seni tebrik eder ve alkışlarlar. Mehmet şaşırdı, çünkü şimdiye kadar hiç alkış almamıştı okulda ve diğer arkadaşlarında sevgi dolu bir sözle övgü dahi almamıştı. Gözleri sevinç içinde parladı. - Söz arkadaşım bugün, başlangıç yapacağım ve alkışlar alacağım, hatta seni geçeceğim, derslerimde çalışacağım, teşekkürler ederim arkadaşım. - Tamam, arkadaşım tamam. Sen yeter ki çalış dişlerini fırçala arkadaşım. Bende seni çok seviyorum arkadaşım Mehmet. - O zaman hemen bugün hızlı bir başlangıç yapıyorum, seni geride bırakarak koşarak eve gidiyorum, çünkü önce dişlerimi yemekten önce ve sonra yıkayacağım, güller gibi kokacağım ve yarınki ödevimi yaparak,oyun oynamak için yanına geleceğim. Birbirlerine sarılarak güldüler. Ramazan amcadan izin alarak bahçeden iki gül koparak yakalarına takarak, Mehmet koşarak Ahmet ise yavaş adımlarla, arkadaşı Mehmet'in sevinçli koşmasına bakarak gülümseyerek evin yolunu hoplayarak zıplayarak, neşe içinde vardılar.


Dar kapısından başka aydınlık girecek hiçbir yeri olmayan dükkanında tek başına, gece gündüz kıvılcımlar saçarak çalışan Koca Ali, tıpkı kafese konmuş terbiyeli bir aslanı andırıyordu. Uzun boylu, iri pençeli, kalın pazılı, geniş omuzlu bir pehlivandı. On yıldır bu karanlık in içinde ham demirden dövdüğü kılıç ve namluları tüm Anadolu'da, tüm Rumeli'de sınır boylarında büyük bir ün kazanmıştı. Hatta İstanbul'da bile yeniçeriler, satın alacakları kamaların, saldırmaların, yatağanların üstünde "Ali Usta'nın işi" damgasını arıyorlardı. O, çeliğe çifte su vermesini biliyordu. Uzun kılıçlar değil, yaptığı kısacık bıçaklar bile iki kat olur, kırılmazdı, "Çifte su vermek" sanatının, yalnız ona özgü bir sırrı vardı. Yanına çırak almaz, kimseyle çok konuşmaz, dükkanından dışarı çıkmaz, durmadan uğraşırdı. Bekardı. Hısımı, akrabası yoktu. Kentin yabancısıydı. Kılıçtan, demirden, çelikten, ateşten başka söz bilmez, pazarlığa girişmez, müşterileri ne verirse alırdı. Yalnız savaş zamanları ocağını söndürür, dükkanının kapısını kilitler, kaybolur, savaştan sonra ortaya çıkardı. Kentte onunla ilgili birçok hikaye söylenirdi. Kimi "cellat elinden kaçmış bir çelebi", kimi "sevgilisi öldüğü için dünyadan elini eteğini vakitsiz çekmiş garip" derdi. Siyah şahane gözlerinin mağrur bakışından, soylu davranışlarından, gururlu suskunluğundan, düzgün sözlerinden onun öyle sıradan bir adam olmadığı belliydi... Ama kimdi? Nereliydi? Nereden gelmişti? Bunları bilen yoktu. Halk onu seviyordu. Kentte böyle tanınmış bir ustanın bulunması herkes için ayrı bir övünç kaynağıydı. Koca Ali en kalın, en katı demirleri mısır yaprağı gibi incelten, kağıt gibi yumuşatan sanatını kimseden öğrenmemiş, kendi kendine bulmuştu. Daha on iki yaşındayken, sert bir beylerbeyi olan babasının başı vurulmuş, öksüz kalmıştı. Amcası çok zengindi. Gösterişe düşkün bir vezirdi. Onu yanına aldı. Okutmak istedi. Belki devlet katında yetiştirecek, büyük görevlere çıkaracaktı. Ama Ali'nin yaratılışında "başkasına gönül borcu olmak" gibi bir sızlanmaya yer yoktu. "Ben kimseye eyvallah etmeyeceğim," dedi. Bir gece amcasının konağından kaçtı. Başıboş bir adsız gibi dağlar, tepeler, dereler aştı. Adını bilmediği ülkelerde dolaştı. Sonunda Erzurum'da yaşlı bir demircinin yanına girdi. Otuz yaşına kadar Anadolu'da uğramadığı kent kalmadı. Kimseye boyun eğmedi. Gönül borcu olmadı. Ekmeğini taştan çıkardı. Alnının teriyle kazandı, içinde "kutsal ateş"ten bir alev bulunan her yaratıcı gibi, para için değil, sanatı, sanatının zevki için çalışıyordu. "Çeliğe çifte su vermek" onun aşkıydı. Gönüllü olarak savaşlara gittiği zamanlar yeniçerilerin, sipahilerin, sekbanların arasında, Ali Usta, işinin övgüsünü duydukça tadı dille anlatılmaz bir mutluluk duyardı. Ölünceye kadar böyle hiç durmadan çalışırsa daha birkaç bin gaziye kırılmaz kılıçlar, kalkanlar parçalayan çelik yatağanlar, zırhlar, keskin ağır saldırmalar yapacaktı. Bunu düşündükçe gülümser, tatlı tatlı yüreği çarpar, ruhundan kopan bir atılımla örsünün üzerinde milyonlarca kıvılcım tutuştururdu. İşte bugün de sabah namazından beri durmadan on saat uğraşmıştı. Dövdüğü eğri namluyu örsünün yanındaki su fıçısına daldırdı. Ocağının sönmeye başlayan ateşine baktı. Çekici bırakan eliyle terini sildi. Kapıya döndü. Karşıki mescitte dokunaklı dokunaklı akşam ezanı okunuyor, bacasının tepesindeki yuvada leylekler sonu gelmez bir takırdı koparıyorlardı. İkindi abdesti daha duruyordu. Yalnız ellerini yıkadı. Kuruladı. Yenlerini indirdi. Saltasını omzuna attı. Dışarıya çıktı. Kapısını iyice çekti. Kilitlemeye gerek görmezdi. Uzun alandan mescide doğru yürüdü... Kentin kenarındaki bu gösterişsiz tapınağa hep yoksular getirdi. Minaresi sokağa bakan küçük bir pencereydi. Müezzin buradan başını çıkarır, ezanını okurdu. Koca Ali mescide girince her zamankinden fazla kalabalık gördü. Hep üç kandil yakılırken bu akşam ramazan gibi bütün kandiller yanmıştı. Daha namaz safları dizilmemişti. Kapının yanına çöktü. Yanında alçak sesle konuşanların sözlerine istemeye istemeye kulak kabarttı. Konya'dan iki garip dervişin geldiğini, yatsı namazına kadar Mesnevi okuyacaklarını duydu. Akşam namazı kılınıp, bittikten sonra mescittekilerin bir bölümü çıktı. - Koca Ali... Koca Ali, be! - Nasıl hiç? Suya çekicini mi düşürdün yoksa!... - Ali Usta, sen deli mi oldun? dedi. - Haydi yerine git, dolaşma... dediler. - Tuhaf, rüzgar açmış olacak!... dedi. İşine yaramazdı ki, hırsız aşırmak sıkıntısına girsin... İçeriden kapıyı sürmeledi. Bekçilerin karışması canını sıkmıştı. İşte kentte yaşamak da bir türlü tutsaklıktı. Öte yandan da dağ başında, köyde sanatı geçmezdi. Birden ağır bir yorgunluk duydu. Kandilini yakmaya üşendi. Ocağın soluna gelen alçak musandıraya el yordamıyla çıktı. Büyük bir ayı pöstekisinden oluşmuş yatakçığına uzandı. - Bu gece Budak Bey'in mandırasında hırsızlık olmuş. - Onun için işte dükkanı arayacağız. - Hırsızlar çaldıkları bir kuzuyu köprünün altıda kesmişler. Meşin keselerin içindeki paraları alarak bir tanesini oraya bırakmışlar. - O keselerden bir tanesini de bu sabah senin dükkanın önünde bulduk... Sonra... Şu eşiğe bak. Kan lekeleri var! - Hem bu gece, geç saatte ben seni köprünün üstünde gördüm, orada ne arıyordun? dedi. - İnkar etme, işte kuzunun derisi dükkanında çıktı. Koca Ali öyle uzun boylu konuşmazdı. Subaşının karşısına çıkartıldığı zaman da, gece geç saatte köprünün üstünde ne aradığını anlatamadı. Bekçilerin bulduğu bütün kanıtlar aleyhine çıkıyordu. Budak Bey'in yeni sattığı beş yüz koyunun parası da mandıradan çalınmıştı. İki güçlü hırsız, bekçi çobanı sımsıkı bağlamışlardı. Sonra canını çıkarıncaya kadar dövmüşler, hatta işkence için bir kolunu da kırmışlardı. Ertesi gün yargıcın önünde bu çoban, hırsızın birini Koca Ali'ye benzettiğini söyledi. Gece geç saate kadar dükkanına gelmemesi, derinin dükkanda, para keselerinden birinin kapısı önünde bulunması, Koca Ali'nin suçlanmasına yetti. Ne kadar inkar etse hırsızlık suçunu silemiyordu. Üstelik nereden geldiği, nereli olduğu da belli değildi. - Kolumu bırakın, kafamı kesin! diye dilekte bulundu. Bu, ömründe onun ilk dileğiydi. Ama yaşlı yargıç hak yemez biriydi. - Hayır oğlum, dedi. Sen adam öldürmedin. Eğer çobanı öldürseydin, o zaman kafan giderdi. Ceza suça göredir. Sen yalnız hırsızlık ettin. Kolun kesilecek Hak böyle istiyor. Yasaların kestiği yer acımaz... Koca Ali'nin kolu kafasından çok değerliydi. Çeliğe "çifte su"yu bu iki koluyla veriyor, bu iki eliyle sınırlarda dövüşen binlerce gaziye çelik kalkanları kıran, ağır zırhları yırtan, demir tolgaları ikiye biçen tüy gibi hafif kılıçlar yetiştiriyor, yok pahasına, pir aşkına çalışıyordu. Onu, Ağa kapısında bekçilerin odası altına kapattılar. Cezanın uygulanacağı günü burada bekliyor, hiç sesini çıkarmıyor, çolak kalınca örsünün başında çekiç vuramayacağını düşünerek, tanrısı ölen inançlı bir kişinin yasını duyuyordu. Kolunun diyetini verecek on parası yoktu... Şimdiye kadar para için çalışmamıştı. Bütün kent halkı, Koca Ali gibi büyük bir ustanın kolu kesileceğine acıdı. Bu kadar yakışıklı, mert, çalışkan, güçlü, güzel bir adamın ölünceye kadar sakat sürünmesine en duygusuz gönüller bile dayanamıyordu. Sipahiler onlara çok ucuza kılıç döven bu adamı kurtarmaya sözleştiler. Kentin en büyük zengini Hacı Mehmet'e başvurdular; bu adam Karun kadar mal sahibi olduğu halde son derece cimriydi. Hala kentin pazar yerinde küçük bir dükkanda kasaplık yapıyordu. Düşündü, taşındı; nazlandı. Suratını ekşitti. Başını salladı: Ama sipahilerle iyi geçinmek gerekiyordu. - Değil mi ki siz istiyorsunuz, dedi. Ben de onun kolu için diyet veririm. Ama bir koşulum var. - Varın kendisine söyleyin. Eğer ben ölünceye kadar bana, hiç para almadan hizmetçilik, çıraklık etmeye yanaşırsa... - Adam sen de! Kasaplık iş mi? O kadar savaş gördün. Kılıç salladın. Bağlı koyunu yere yatırıp kesemez misin? diye üstelediler. "Kula kul olmak", ölümlü dünyada "birisine gönül borcu duymak" acıların en büyüğüydü. - Hacı'nın yaşı yetmişi aşmış... Zaten daha ne kadar yaşar ki... O ölünce yine sen özgür kalır, bize kılıç yaparsın. Haydi, düşünme usta, düşünme! diyorlardı. Hacı Kasap, kesilecek kolun diyetini yargıca saydığı gün Hoca Ali'yi arkasına taktı. Dükkanına getirdi. Bu adam pek titiz, pek huysuz, oldukça çekilmez biriydi. Hiç durmadan dırdır söylenirdi. Cimriliğinden şimdiye kadar bir hizmetçi, bir çırak tutamamıştı. Koca Ali'yi eline geçirince hemen dükkanının köşesinde bir set yerleştirdi. Üstüne bir şilte koydu. Geçti, oraya oturdu. Her şeyi ona yaptırmaya başladı. Ama her şeyi... Sabah namazından beş saat önce kentten iki saat ötedeki mandırasından o gün satılacak koyunları ona getirtiyor, ona kestiriyor, ona yüzdürüyor, ona parçalatıyor, ona sattırıyor... ta akşam namazına kadar durmadan buyruklar veriyordu. Zavallıya yedirdiği, içirdiği yalnız bulgur çorbasıydı. Bazen kendi artıklarını köpeğe verir gibi önüne atardı. Geceleri dükkanı baştan aşağı yıkatıyor, uykuya yatmadan ertesi sabah için koyun getirmek üzere mandırasına yolluyordu. Odununu bile ormandan ona kestiriyor, suyunu ona taşıtıyor, her işi, her işini ona gördürüyordu. Hatta evinin bahçesindeki lağım kuyusunu bile ona temizletti. Kaçmayı namusuna yediremiyordu. İşte o zaman gerçekten hırsızlık etmiş olacaktı. Ama bu herifin ikide bir de yaptığını başa kakmasına dayanmak ölümden pek güç, ölümden pek acı, ölümden pek ağırdı... Hacı Kasap'a köle olduğunun tam haftasıydı. Günlerden cumaydı. Yine erkenden mandıraya gitmiş, koyunları getirmiş, salhanede yüzmüş, dükkandaki çengellere asmıştı. Tezgahın solundaki büyük, yağlı siyah taşta satırları biliyor, yine "Ne yapacağım, ne: yapacağım?" diye düşünüyor, dudaklarını ısırıyordu. Daha efendisi gelmemişti. Satırları bitirince büyük bıçakları bilemeye başladı. - Kolunun diyetini benim verdiğimi unutuyorsun galiba! dedi. Ben olmasaydım şimdi çolak kalacaktın... - Al bakalım, şu diyetini verdiğin şeyi! diye hızla fırlattı. Sonra giysisinin kolsuz kalan yenini sıkı bir düğüm yaptı. Dükkandan çıktı. Onun bir zamanlar geldiği yer gibi, şimdi gittiği yeri de, kentte kimse öğrenemedi.


Evvel zaman içinde kalbur saman içinde bir kasabada yaşayan dünyalar kadar güzel bir kız yaşarmış. Bu kız öyle güzelmiş ki çok uzak şehirlerden ve ülkelerden çok zengin, çok yakışıklı, asil pek çok delikanlı onu görmeye gelirmiş. Kendisiyle evlenmek isteyen nice prensi, nice şövalyeyi reddeden güzel kız kimseleri beğenmezmiş. Bu arada aynı kasabada yaşayan ve bu kıza aşık olan bir delikanlı da bu kızı istemiş. Ama kız onu da reddetmiş. Aradan uzun yıllar geçmiş. Bizim delikanlı kasabadan ayrılmış. Kendine başka bir hayat kurmuş ve evlenmiş, çoluk çocuğa karışmış. Çok merak eden adam kocası gittikten sonra evin kapısını çalmış. Kız kapıyı açınca kendini tanıtmış ve neden böyle bir adamla evlenmiş olduğunu sormuş. Kız da ona, arkasındaki gül bahçesinden en güzel gülü koparıp getirirse, cevabı vereceğini, bu arada tek şartının bahçede ilerlerken, geriye dönmemesi olduğunu söylemiş. Adam da bunun üzerine yüzlerce gülün olduğu bahçede ilerlemeye başlamış. Birden çok güzel sarı bir gül görmüş. Tam ona doğru eğilirken biraz ilerde pembe bir gül gözüne çarpmış. Tam ona uzanırken daha ilerde muhteşem güzellikte kırmızı bir gül goncası görmüş, tam onu koparırken ilerde... Derken bir de bakmış ki bahçenin sonuna gelmiş ve mecburen oradaki sonuncu gülü koparıp kıza götürmüş. Bahçenin en güzel gülünü beklerken kız bir de ne görsün yaprakları solmuş cılız bir gül.


O gün Hoca'nın hanımının işi çokmuş; hanımı, evdeki kazanın yetmeyeceğini, komşusundan bir kazan istemesini söylemiş. Hoca komşusunun kazanını alıp evine döner. Kazanın işi bitince Hoca geri verme hazırlığına başlar. Bu arada komşusuna bir muziplik yapmak ister, kazanın içine küçük bir tas koyar. Komşusu kazanı alır. Baksa ki içinde bir tas! Hoca'nın şaka yaptığını sanan komşusu, onun rahatlatıcı konuşmasından sonra doğum olayına inanıp tası da alır. Ne de olsa havadan gelen bir tas. Bir süre sonra Hoca yine Ahmet Efendiden kazan istemeye gider. Komşusunun da keyfi yerindedir. Belki bu sefer de bir sahan doğurabilir kazanı! Hoca da mutlu bir şekilde evinin yolunu tutar. Sakalını sıvazlayan Hoca, gülümseyerek komşusuna cevap verir.


Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; pireler berber develer tellal iken, ben anamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken dokuz tane Arap kardeş varmış. Bunlardan biri ne yaparsa öbür dokuzu da onu yaparmış. Birbirlerinden hiç ayrılmazlarmış. Dokuz Arap, bir gün topluca para kazanmış ve bu parayla ne alalım diye düşünmüşler. "Et alsak kemiği var, kelle alsak temizlemesi zor, en iyisi mi biz bununla ciğer alalım." demişler. Ciğer almışlar, yıkamışlar, kavurmuşlar. Sofraya oturmuşlar. Yiyecekleri zaman bir tanesi, "Hani su?" demiş. Bakmışlar testi boş. Bir tanesi, "Yoo, ben gidince ciğeri siz yiyeceksiniz değil mi? Hep beraber gidelim. demiş. Kalkmışlar hepsi birden kapıdan çıkmışlar, o sırada komşuları görmüşler. Oh olsun, bir sizden gitti, bir bizden. demişler.


Bir zamanlar Toprak Ana, evinde yalnız yaşıyormuş. Yalnız yaşamak zormuş, bu yüzden canı çok sıkılıyormuş. Bir gün kalkmış, gök kralına misafirliğe gitmiş. Sarayın kapısına varınca, gürültüler, patırtılar duymuş. Kapıdaki nöbetçiye, bunların ne olduğunu sormuş. - Ne olacak, demiş. Mevsim kardeşlerin gürültüsü. İkisi kız, ikisi oğlan dört yaramaz çocuk var. Kavga edip duruyorlar. - Onları bana gönderin, demiş. Ben yalnızım, biraz da benimle otursunlar. - Benim adım İlkbahar, demiş. Size ufak bir armağan getirdim. İlkbahar, çantasını açmış, çantasından tomurcuklanmış dallar, renk renk çiçek demetleri, cıvıl cıvıl ötüşen kuşlar çıkarmış. - Haydi çekil bakalım, bak, ben geldim, demiş. Sonra o da çantasından çilek, kiraz, şeftali, erik gibi meyveler çıkarmış, bunları Toprak Anaya sunmuş. - Ben sonbaharım demiş. Yalnızlığı, sessizliği çok severim, demiş. - Benim adım kış, benim adım kış diye bağırıyormuş. - Beni dinleyin, demiş. Ya sırayla gelin, evimde üçer ay misafir kalın, ya da çekilip gidin. Hepinizi birlikte istemiyorum. - Bunun üzerine mevsim kardeşler düşünmüşler. Aralarında anlaşıp Toprak Anaya, peki demişler. İşte o günden beri sırayla geliyor, Toprak Anada üçer ay misafir kalıyorlar.


Bir gemi denizde ilerlerken bir kaza geçirdi ve battı. Sadece bir kişi kurtulabildi. Zavallı adam yakınlardaki adaya zar zor ulaştı. İlk önce yardım çağırdı, kurtulabilmesi için Allah'a dua etti. Ancak ne gelen vardı, ne giden! Sonra adam diğer canlılardan korunabilmek için bir kulübe inşaat etti. Burada uyuyor, yemek pişiriyor, korunuyor ve birilerinin gelip onu kurtarması için Allah'a dua ediyordu. Yine o gün adam yiyecek bir şeyler bulabilmek için yürüyüşe çıktı. Ancak geldiğinde kulübenin yandığını gördü. Adam perişan oldu. "Allah'ım, sen bana nasıl bunu yaparsın?" diye Allah'a sitem etti. O gece bir ağacın altında sinirli ve üzgün bir şekilde uyudu. O gün onu uyandıran adadaki canlıların sesleri değil bir gemi düdüğü oldu. Adam hemen ayağa kalktı ve denize baktı. İşte onu kurtarmak için bir gemi geliyordu.


1- Pançatantra: Hint masal kitapları arasında en eski olanıdır. Bazı kaynaklarda eserin yazarı olarak Beydaba ismi geçmektedir, ancak eserin yazarının o olup olmadığı kesin değildir. Eserin giriş kısmında Vişnuşarman adlı bir bilginin kralın üç oğluna anlattığı masallardan ibaret olduğu belirtilmektedir. Daha çok devlet idaresi ve ahlaki konular yer alır. 2- Masal Nehirleri Okyanusu : Masal kitapları içerisinde masal sayısı bakımından en büyük kitaptır. Eserin hacmi fazla olduğu için diğer dillere tercüme edilmemiştir. Bin Bir Gece Masalları: Bu masallar sözlü olarak bütün dünyada bilinmektedir. Arapların ilk başta pek önem vermediği eser, Avrupa'da çok beğenilmiş ve incelenmiştir. Kimin yazdığı belli değildir. Bu masal kitabının asıl teması kadınların sadakatsizliği üzerinedir. masalsitesi.com Adından da anlaşılacağı üzere bin bir gece boyunca sabahın ilk ışıkları doğuncaya kadar anlatılmaktadır. Bin Bir Gündüz Masalları: Bin bir gece masallarına karşı çıkarılmış bu masal kitabında da erkeklerin sadakatsizliği anlatılmıştır. Bin bir gündüz masalları, bin bir gece masallarına göre daha uzundur. Ezop'un Masalları : Daha çok fabl türünde masallar yer alır. Her masalın sonunda yazar tarafından masalda anlatılmak istenen konu bir cümleyle açıklanır. Bazı araştırmacılar Ezop'un yaşamadığını ileri sürmüşlerdir. Ama elde kesin bir delil yoktur. La Fontaine'den Masallar: Bu eserde yer alan masalların hepsi fabl türündedir. Hayvanları konuşturarak insanlara ders vermeyi amaçlamıştır. La Fontaine masalları manzumdur. Grimm Kardeşler : "Çocuk ve Ev Masalları"nı yazmışlardır. Ayrıca masalları ilk defa Grimm Kardeşler araştırıp derlemişlerdir. Kaz Anamın Öyküleri: Kitabın yazarı Charles Perrault çok sevilen Külkedisi, Kırmızı Başlıklı Kız, Güzel ve Çirkin gibi halk masallarını bu kitabında derlemiştir. Hoş Geceler: Straparolanın bu kitabında Pamuk Prenses, Uyuyan Güzel gibi masallarla birlikte başka ortaçağ italyan masal derlemeleri de bulunmaktadır. Andersen'den Masallar: Danimarkalı Hans Christian Andersen yazmıştır. Bu masalların kaynağı o yörenin halk efsaneleri olmakla birlikte topluma yönelik yergiler de içermektedir.


Bir zamanlar yaşlı bir kraliçe varmış. Kraliçe güçlü, dediği dedik bir insanmış. Kimse bir dediğini iki etmezmiş. Kraliçe, bütün mevsimlerde bütün dünya ülkelerinde yetişen güllerden güzel güller yetiştirirmiş. Ama sarayda, acı ve keder kol geziyormuş. Çünkü kraliçe çok ağır hastaymış, doktorlarda yakında öleceğini söylüyorlarmış. - Tek bir umut var kraliçenin kurtulması için, demiş bir bilgin. - Eğer dünyanın en güzel, en soylu gülünü bulup getirirseniz kraliçe uzun yıllar yaşar. Yaşlı, genç kraliçenin iyileşmesi için dünyanın dört bir yanında en güzel gülü aramaya koyulmuş ama hiç biri işe yaramamış. Sonunda kraliçenin küçük oğlu annesine seslenerek beni dinle demiş ve başlamış okumaya. Kitapta, cennetin görünmeyen bir köşesinde açan yapayalnız bir gülden söz ediliyormuş. Bu gül kendisini ta derinden görmek isteyene görünürmüş. Beyaz bir gülmüş ama güneşin batışında pembeleşen, o kızıllık yansıdığı vakit büyüleyici bir renge bürünen bu gül gerçek sevginin ve güzelliğin simgesi imiş. Birden tatlı bir pembelik yayıldı kraliçenin yanaklarına, gözleri büyüdü, bir güneş gibi parladı ve kitabın yaprakları arasında pembe bir gül, dünyanın en güzel gülü beliriverdi. - Onu görüyorum ! diye bağırdı kraliçe. Bu gülü kim görürse bir daha hiç mutsuz olmaz ve ölümsüzleşirmiş...


Duru, büyükler hep böyle mi, diye düşündü. Beraber keyifle oyun oynarken ansızın sinirlenip kızacak bir şeyler bulabiliyorlardı. O akşam kreşten dönmüştü. Akşam yemeklerinden çok hoşlanmadığı için abur cubur bir şeyler yemenin yollarını arıyordu. Hep kurallar vardı. Eve gelince sokak kıyafetlerini çıkartmalı, ellerini, yüzünü yıkamalı ve yemeğe oturmalıydı. Annesi bu konuda amma da ısrarcıydı. Duru ise evde pijamalarıyla dolaşmaktan çok hoşlanmıyordu. Aslında annesini de anlamıyor değildi. Bir de kardeşi vardı ve annesinin akşamları yapması gereken çok iş oluyordu. En azından pijamalarını erkenden giyerse annesinin akşam bir de onu giydirmekle uğraşmayacağını ve bu zamanda yine kendisi ve kardeşi için başka bir şeyler yapabileceğini biliyordu. -Duru hala eller yıkanmadı mı; gel artık; yemek hazır. Kardeşi mama sandalyesinde oturmuş yemeğe başlamıştı bile. Annesi ona yemek konusunda hiç kızmıyordu; gerçi o da ne versen yiyordu. Obur bebek, diye düşündü. Ayrıca bu durum kendisinin yemek yerken oyalanmasını daha da göze batar kılıyordu. Duru kardeşini çok seviyordu ama ara sıra da onu kıskanmaktan kendisini alamıyordu. Kendisi 5 yaşındaydı; kardeşi ise daha 1,5 bile olmamıştı. Annesi ve babası onu sık sık kucaklarında taşıyordu. Gece Duru'dan daha geç uyuyordu. Onu uyutmak için kucaklarında gezdiriyorlardı. Annesine bu düşündüklerini anlattığı zaman annesi ona kendisi için de küçükken aynı şeyleri yaptıklarını anlattı. Oysa artık büyümüştü ve ne mutlu ona ki her şeyi kendi başına yapabiliyordu. Kardeşi de büyüyünce aynı şekilde olacaktı. Annesine inanıyordu; çünkü annesi ona asla yalan söylemezdi ama offff keşke hatırlasaydı o günleri... Bunları düşünürken dışarıdan bir ses duydu. Hemen odasının camına koştu ve aşağıya baktı. Duru bahçeli bir evde yaşıyordu ve odası ikinci kattaydı. Bahçede o güne kadar görmediği yuvarlak şekilde bir bir arabaya benzeyen bir araç gördü. Merakla bahçeye koştu. Annesi yemek hazırladığı için onu fark etmemişti. Bahçeye çıkmasıyla araçtan minik, pembe, şirin bir oyuncak indi. Evet en şirin oyuncaklarına benziyordu. Minik oyuncak gözlerini ona çevirince; eflatun, kocaman, dostça bakan gözlerini gördü. Duru ne diyeceğini bilemedi; burası onun eviydi. Bir de buranın Ankara adında bir şehir olduğunu biliyordu. Bunları Mino'ya söyledi ama bunlar Mino için bir şey ifade etmedi. -İstersen gel seni annemle tanıştırayım; hem o çok güzel yemekler yapar ve şu anda da bize kek yapıyordu. Mino emin olamadı. Annesi ve babası ona yabancılarla konuşmaması gerektiğini söylerdi; ama şu anda başka şansı da yok gibiydi; çünkü burada herkes yabancıydı. Duru'nun teklifini kabul etti ve beraber mutfağa gittiler. Annesi mutfakta yoktu; yukarı çıkmış olmalıydı. Kardeşi mama sandalyesinde oturmuş yeni oyuncağıyla oynuyordu. Ata henüz 1,5 yaşındaydı. Gördüğü her şey onun için yeni olduğu için çok da şaşırmadı; ama kendisi gibi minik biriyle tanıştığına sevindiği her halinden belliydi. Mino da onu çok sevmişti. Kendisinden biraz daha büyüktü ama olsun çok tatlıydı. Mino Ata'nın Duru'nun kardeşi olduğunu öğrenince içinde bir üzüntü hissetti. O anda kendi kardeşini çok özlediğini fark etti. Bu duygu beraberinde evine, anne ve babasına özlemini de hatırlattı. -Çok seviyorum. Gerçi benden geç uyuyor; kreşe gitmiyor. Annemle babamın kucağında dolaşıyor. Annem küçükken benim de böyle olduğumu, herkesin böyle olduğunu söylüyor. -Evet evet benim annem de öyle diyor. -Peki ne olacak şimdi, diye sordu. -Annemler çok merak etmiştir; dedi Mino. Duru'nun annesinin ayak seslerini duyduklarında Mino içinde bir korku hissetti ve mutfakta saklandı. Duru'nun annesi mutfağa girdi ve kek hazır; hadi bakalım al tabağını gel, dedi. Ata parmağıyla Mino'nun saklandığı yeri işaret ederek bir şeyler söylüyordu; ama çok küçük olduğu ve konuşmayı bilmediği için anne hiç bir şey anlamadı. Ata bir süre 'Mi, Mi' diye bağırarak işaret etmeye devam etti. Şu anda Duru'nun en korktuğu şey annesinin onu mama sandalyesinden indirmesiydi; çünkü böyle bir durumda hemen Mino'nun yanına gideceğini biliyordu. Neyse ki bu olmadı. Dahası annesi bir süre sonra Ata'nın üzerini değiştirmek için onu salona götürdü. İşte tam bu sırada Duru, yeni arkadaşını yanına alıp odasına çıktı. Duru'nun Mino ile arkadaşlığı çok keyifliydi. Arada anlaşmazlığa düştükleri oluyordu ama konuşup çözüyorlardı. Birbirlerini kıskanmıyor, kavga etmiyorlardı. Sabahları Duru yine kreşe gidiyordu. Bu zamanlarda Mino evde saklanarak yaşıyordu. Ata ile oynuyordu. gelmedi. Herhalde bahçedeydi ve duymuyordu. Mino hemen Ata'nın yanına gitti. Beraber çok eğleniyorlardı; ancak bir anda bakıcının ayak seslerini duydu ve seslerin gelmesiyle bakıcının Ata'nın odasına girmesi bir oldu. Mino'nun saklanabilecek zamanı yoktu. Olduğu yerde dondu kaldı. Aklına Duru ile ilk karşılaştıkları gün geldi. Duru ona bir oyuncak olup olmadığını sormuştu. Evet işte o da bir oyuncak gibi hareketsiz durdu. Böylece bakıcı kendisini fark etmeyecekti. Ancak tam da öyle olmadı. Serpil Teyze onu görünce şaşırdı. Daha önce bu oyuncağı evde hiç görmemişti. masalsitesi.com Ata'yı kucağına alınca Ata ısrarla Mino'yu işaret etti ve Serpil Teyze de Mino'yu da aldı ve hep birlikte mutfağa indiler. Mino hala hareketsiz duruyordu; ancak Ata onu ısırıyor; öpüyor; onunla kendince oynuyordu. Mino zor durumdaydı. Tam kaçmayı düşünüyordu ki kapı çaldı. Neyse ki gelen Duru'ydu. Duru Mino'yu mutfakta hareketsiz görünce hemen Serpil Teyze'ye baktı. -Evet, Serpil Teyze. Ben onu odama çıkarayım. Bu seferlik kimse bir şey fark etmeden durumu çözmüşlerdi. Duru, büyüklerin öğrenmesini istemiyordu. Onu evine göndereceklerinden korkuyordu; çünkü onu çok seviyordu. Fakat bir süre sonra Mino'nun üzgün olduğunu gördü. Annesini, babasını ve en önemlisi kardeşini çok özlüyordu. O akşam büyükler yattıktan sonra Duru'nun yatağının üzerinde oturup bu konuda sohbet ettiler. - Seni çok seviyorum Duru; ama benim bir evim var. Ailemi çok özledim. Sanırım benim için ailenden yardım istesek iyi olacak. Hem zaten babam bana, bizden sakın bir şey saklama, her şeyi konuşalım. Konuşarak çözülemeyecek sorun yok, derdi. Aileni de tanıyor sayılırım artık, bana zarar vermeyeceklerini düşünüyorum. -Haklısın aslında, sanırım ne kadar eğlence olursa olsun insan sevdiklerinden uzakta mutlu olamaz. Bu annesi olabilir babası, kardeşi ya da büyükannesi, büyükbabası yani kendisini yetiştiren herhangi biri. Ertesi sabah ilk iş Duru'nun annesiyle konuşacaklardı. Duru yatağına yattı; Mino da onun için beraberce hazırladıkları Duru'nun yatağının altındaki kendi yatağına. Gece saat iki civarıydı. Önce Mino uyandı; kendi aracının sesine benzer bir ses duymuştu. Ses dışarıdan geliyordu. Hemen pencereye koştu. Gözlerine inanamıyordu. Ailesi aşağıdaydı. Hemen Duru'yu uyandırdı ve beraber bahçeye koştular. Annesi onu görünce göz yaşlarını tutamadı. Mino da annesinin kucağına zıpladı. Hemen kardeşini sordu. Ahh evet işte o da gelmişti. Mino'yu görünce aynı onun annesinin kucağına zıpladığı gibi kardeşi de Mino'nun kucağına zıpladı. Evet ayrılma vakti gelmişti. Duru bunun bu kadar çabuk olacağını beklemiyordu. Biraz üzgündü. Mino ailesinden dostuyla vedalaşmak için bir kaç dakika istedi. - Duru sen çok iyi bir dostsun. Beni koruyup kolladın. Benimle odanı, oyuncaklarını paylaştın. Çok garip belki ama seni hiç kıskanmadım. Bilirsin çocuklar bazen birbirlerini kıskanır. - Evet ben de seni hiç kıskanmadım ve hiç kavga etmedik. Arada anlaşamadığımız şeyler oldu; ama konuşarak sorunlarımızı da çözdük. - Aslında ben bunun nasıl böyle olduğunu biliyorum. - Çocuklar birbirleriyle hep yarışırlar ama biz birbirimizden çok farklıydık. Ben pembeyim mesela, sana göre miniğim, görüntüm de farkı. Bizim birbirimizle yarışmayı düşünmemizi gerektirecek ortak noktamız yok. - Biliyor musun, ne düşünüyorum? Seninle benim kadar belirgin olmasa da aslında herkes birbirinden farklı değil mi? Bazı arkadaşlarımın saçları çok güzel bazıları çok güzel bale yapıyor bazıları müzikte çok iyi. - Evet, o zaman aslında hiç kimse bir başkasıyla yarışmamalı değil mi? Herkesin yetenekleri ve görünüşü farklı. Herkes kendisinin en iyi olduğu şeyi aramalı ve bu neyse onda başarılı olmaya çalışmalı. - Bir de kardeşler var tabii. En çok kıskandığımız ve yarıştığımız. Mesela ben anne babamın ilgisi konusunda kardeşimle yarışıyorum. - Anne babaların kalplerinde hepimiz için eşit yer var aslında, değil mi? Şu anda kardeşimize bize gösterdiklerinden farklı ilgi gösteriyorlar; çünkü onlar küçük. Bize de biz o yaşlardayken aynı şekilde davranıyorlardı. - Kesinlikle evet. Seninle zaman geçirmek bana çok şey öğretti Mino. İstediğin zaman gel; ama bu sefer ailenden izinli. Duru'nun bu söylediklerine ikisi de kıkırdayarak güldü. Mino'nun babası Mino'nun aracını kendi aracının içerisine taşıdı. Mino, kardeşini kucağına alıp araçlarına bindi. Kardeşiyle birlikte Duru'ya el sallayarak uzaklaştılar. Duru, Mino ile olduğu süre içerisinde çok şey öğrenmişti. Bir kez daha sevdiklerinin ne kadar önemli olduğunu görmüştü. Artık kimseyle yarışamayacak, kendi yeteneklerini arayacaktı ve artık ailesinin kardeşini ve kendisini aynı şekilde sevdiğine emindi. Annesi bazen kızabiliyordu ama artık ona da anlayış gösterecekti. Ne de olsa annenin görevi de zordu. Herkesi çok ve eşit seviyor ve herkesle aynı şekilde ilgileniyordu. Bu durum onu arada yoruyordu. Merdivenlerden yukarı koştu ve bir zıplamada kardeşinin yatağına girdi. Kardeşini öptü ve ona sarılarak çok huzurlu bir uyku uyudu. Sabah kardeşinin onu öpmeye çalışırken yanağında bıraktığı ıslaklıkla uyandı. Böyle uyanmak çok güzeldi. Gökyüzüne bakıp gülümsedi. Dostunun da o anda aynı şeyi yaptığına emindi.


Ali akıllı, büyüklerine saygılı ve sevimli bir çocukmuş. Her açıdan güzelliklerle dolu bu çocuğun, küçük bir kusuru varmış. Ali pek çok çocuk gibi oyun oynamayı çok seviyormuş. Hangi çocuk oyun oynamayı sevmez ki? Ama Ali, oyundan başka hiç bir şey yapmak istemiyormuş. Kendisinden, bir iş istediğinde "Yapmam" demiyormuş ama hiç bir işi yaptığı da görülmemiş. dediğinde, hemen giyinip evden çıkıyor, bakkala değin koşarak gidip, ekmeği alıyormuş. Bakkaldan dönerken, çoğu zaman top oynayan çocuklara katılıyor, aldığı ekmeği oyun alanında bir kenarda unutup, eve çok geç ve eli boş dönüyormuş. Bunu yalnız ekmek alırken yapmıyormuş aslında. Hemen her işi, bunun gibi; ya yarım yapıyor, ya da hiç bitiremiyormuş. Her işi böyle olunca, doğal olarak ödevlerini yaparken de aynı davranışı gösteriyormuş. Ödev yaparken oyuna dalıp, unutuveriyormuş dersini. Annesi de, babası da onu bu huyundan vazgeçirmek için çok uğraşmışlar ama başaramamışlar. Ali hep bildiği gibi davranmış. Bir gün hava çok güzel ve güneşli olmasına karşın, annesi Ali'nin sokakta diğer çocuklarla oyun oynamasına izin vermemiş. diye diretmiş. Ali istemediği halde, odasının yolunu tutmuş. Yüzünü asıp, masanın başına oturmuş. Defterini ve kitaplarını açmış isteksizce. Saati de tam karşısına gelecek biçimde yerleştirmiş. Kocaman çalar saatin tik tak sesleri arasında ödevini yapmaya başlamış. deyip saati avuçlarının içine alıp iki eli ile sallamaya başlamış. Şıngırtıya benzer sesler çıkmış saatten, sonra hiçbir şey olmamış gibi devam etmiş: "Tik tak, tik tak" diye. - Ne biçim saat bu böyle? Hiç ilerlemiyor. - Ben konuşuyorum. Şu karşında duran saatim ben. - Çok üzdün beni. Baktım çok söyleniyorsun, sonunda dayanamadım konuşmaya karar verdim. - Ne yapayım. Sürekli sana bakıyorum. Zaman hiç ilerlemiyor. Akrep de yelkovan da hep yerinde duruyor. Halbuki oyun oynarken vakit hızla geçip gidiyor. Ders çalışırken öyle mi? Bitmek bilmiyor. Bence oyun oynarken hızlanıyor, ders çalışırken yavaşlıyor olmalısın. - Öyle şey olur mu? Saat hep aynı hızla ilerler. Süre değişmez. Sen oyun oynuyor olsan da, çalışıyor olsan da saat hep aynıdır. - Bak. Benim görevim zamanı doğru göstermek. Çalışırken de oynarken de doğru zamanı göstermek. Bence sen oynarken, oyundan çok hoşlanıyor, zamanın nasıl geçtiğini bilmiyorsun. Ders çalışırken çok bunalıyor, hemen bitmesini istiyorsun. Bunun için hep saate bakıp, hiç çalışmadığından, zaman ilerlesin istiyorsun ve ilerlemiyor sanıp, bana kızıyorsun. - Hep oyun oynayayım, zaman hiç bitmesin. Hiç çalışmayayım. - Büyümek istemiyorum ki. Hep çocuk kalayım ve oyun oynayayım. Ben oyun oynamayı çok seviyorum. - Neden bıkayım ki? Asıl ders çalışmaktan bıkıyorum. Hiç ders olmasa hep oyun olsa diyorum. - Yalnız yapmak istediğin şeyi. Ders çalışmak istemiyorsan çalışmayacaksın. - Gönülden istersen götürürüm seni. Unutma, oraya gidince vazgeçip dönemezsin. - Bir oyun seç kendine. Orada oynamak istediğin oyunu seç. Sonrasını düşünme. Ben seni oraya götürürüm. - Tamam istediğin gerçekleşti. Artık gözlerini açabilirsin. Sen şimdi düşler ülkesindesin. - Burada hep "Şimdi" yaşanır. Dün hiç olmamıştı. Doğal olarak yarın da olmayacak. - Şöyle diyelim istersen. Burada yalnız istediğin şeyi yaparsın. Hem de hep yapacaksın. - Evet. Çevrendekilere bak. Onlar da senin gibi. Hep aynı şeyi yapıyorlar. - Top sektirmeyi durdurman gerekli. Diyelim top sektirmekten vazgeçtin ve bir köşede oturmak istedin. Bunu yapamazsın. Bunun anlamı "Demin top sektiriyordun, şimdi oturuyorsun" demektir. Burada yapamazsın. Unutma burada geçmiş yok. Hep "Şimdi" var. Top sektirmeyi durduramazsın. - Yürümek ve koşmak için hareket edebilirsin ama yol alamazsın. Yol alabilmen için belli bir hızla, bir süre gitmen gerekli. Burada zaman olmadığı için yol alman söz konusu değil. Yürümeye çalışırsın, koşmak istersin, hızın bile olur belki de ama yol alamazsın. - O da seninle aynı anda bir istekte bulundu. Hep havuç kemirmek istedi. Burada hep havuç kemirecek ama havucu hiç bitmeyecek. Karnı da doymayacak. - O da ağaçları kesmek istiyordu. Ağaçları hiç sevmezmiş. Seninle aynı anda bir istekte bulundu. Hep ağaç kesmek istedi. Hep ağacı kesmeye çalışacak ama hiç kesemeyecek. Şu ilerideki çırak da çalışmak istemedi. Yalnız bir çivi çakayım, ustam beni hep çalışıyor sansın istedi. O da hep o çiviyi çakmaya çalışacak ama çivi tahtaya girmeyecek. - Sonsuz için zaman gerekli. Unutma zaman yok burada. Zaman olmayınca sonsuz da olmaz. Burada hep "Şimdi" var. - Annem, babam merak edecekler beni. - Etmezler. Gözlerini kapatmadan önce saatin akrep ve yelkovanını anımsıyorsan eğer, sen hep oradasın. O an senin "Şimdiki" zamanın. Onun için seni merak etmeyecekler. Dersini çalışıyorsun diye bilecekler. - Off! Bu çok sevimsiz. Ben böyle olsun istememiştim. - Evet ama, böyle olsun istememiştim. - Ya zamanın olduğu yerde, zamana bağlı işler yaparak yaşarsın, ya da zamanın olmadığı yerde hep aynı şeyi yaparak yaşarsın. - Benim istediğim bu değildi ama. - Bence sen ne istediğini pek bilmiyorsun. Ne yapmak istediğini, ne zaman yapmak istediğini bilmiyorsun. Bazen çalışacak, bazen oyun oynayacaktın. - Çok komiksin. Burada gece ve gündüz olmaz ki. Hep şimdi var. Gece ve gündüz olsa, dün ve bugün olurdu. Bu da geçmişten söz etmekle aynı şey. Unutma burada geçmiş yok. Yalnız şimdi var. - Ali... Ali... Ali... Uyan artık. - Seni çok seviyorum. Bundan sonra sözünden hiç çıkmayacağım. Yaşamda işimizi yapmak yerine hep başka şeylerle uğraşmayı severiz. İşi nedense hiç yapmak istemeyiz. Ama yaşamak için iş yapmak, geleceğimizi ve geçimimizi kazanmak zorunda olduğumuzu düşünmeyiz. Bu masalı kurarken, "İş yapmak yerine hep sevdiğimiz şeyi yapalım, hem de zaman olmasın" diye düşündüm...


Bir varmış bir yokmuş. Kaf Dağı'nın eteklerinde, deliye akıl veren çokmuş. İnsanlar, yoksulluklarını kokan ağızlarında geviş getirir, beşikler sallanır, ninniler söylenirmiş. Uç bucak gidenin hakkına helal, kış bucak oturana zeval gelirmiş. Nuh'un gemisinin battığı balçığın tam ortasında birbirine düşman iki köy varmış. İnsanları birbirlerini sevmez; nefret iki köy halkının da aralarındaki en afili alfabe oluvermiş. Bir gün yaşlı çirkin bir cadı, kirli beyaz kedisiyle kara beyaz bir büyü salmak için çıkmış yola. Düşman köy olarak adlandırılan bu köye gidecek ve kralın isteğiyle yıllardır süregelip hiç de saf olmayan bu nefreti sona erdirecekmiş büyüsüyle. Cadı, gölge misali peşinden gelen kedisiyle ormanın derinliklerinde ilerlerken aynı zamanda kara bulutlar, amansız şimşekler, önünde diz çöktürten kıvılcımlar bulunuyormuş etrafında. Gökte şimşekler, yerde alevler derken cadı bu iki köyün sınırına varmış. Büyüsünü yapmak için asasını kaldırdığı sırada yoldan geçen bir çocuk anneannesinin kendisine anlattığı masaldaki karakteri bizim cadıya benzeterek, karısı, dev karısı!" diye bağırmış. Çocuk öyle şiddetli bağırıyormuş ki, iki köy de ayağa kalkmış. İnsanlar çocuğun sesine doğru ilerlerken cadının şaşkın yüzüyle karşılaşmış. O gün orada iki köy halkı da cadıyı köyden uzaklaştırmak için birbirlerine olan nefretlerini cadıya yöneltip birlik olmuşlar. Adeta savaş alanına dönen sınır, birlikten kuvvet doğar değil, nefretten kuvvet doğara dönüşerek atalarını bile şaşırtmışlar. masalsitesi.com Büyük uğraşlar sonucunda cadıyı köyden kovmayı başaran düşman köyler, istemsizce sevinçlerini birbirleriyle paylaşmış, birlik olunca yaşamanın daha kolay olduğunu fark etmişler. O günden sonra ne düşman köy diye bir şey kalmış ne de sınırlar ne de nefret... Birbirlerine birlikle bağlanan köy halkı gelecek yılları da gerek eğlenceler gerekse düğünlerle geçirmişler. Sonsuzluk kısa süreliğine ağırladığı nefreti bu insanların kalplerine hançerlemiş. Sevgi sonsuzluğa selamını vermiş ve böylece gökten üç elma düşmüş. Biri sana, biri bana, zehirlisi de kötü cadıya.


Peygamber Efendimiz bir gün yolda giderken, hiçbir iş yapmadan tembel tembel oturan bir adam gördü. Adama selam bile vermeden yanından geçip gitti. Dönüşünde Peygamberimiz, yine aynı yoldan geçiyordu. Adam hala aynı yerde oturmaktaydı. Peygamberimiz bu defa adama selam verdi. - Ya Rasulallah! Siz giderken de ben burada oturuyordum., bana selam vermemiştiniz. Fakat şimdi selam verdiniz. Bunun sebebi nedir? diye sordu. - Ben giderken, sen bomboş oturuyordun. Hiçbir iş yapmıyordun. Dönüşümde ise, eline bir çöp almış yere birtakım çizgiler çiziyordun. Belli ki düşünüyordun. Düşünmek de çalışmaktır. Onun için sana selam verdim. Öyleyse Sevgili Gençler hiçbir zaman boş durmayalım. Küçük te olsa bir takım işlerle meşgul olalım. Hiçbir iş yapmıyorsak, neler yapabileceğimizi, kendimize ve insanlara nasıl faydalı olabileceğimizi düşünelim. İmkan ve fırsat bulduğumuzda iyi ve faydalı düşüncelerimizi gerçekleştirmeye çalışalım.


İmamı Azam Ebu Hanife'nin çocukluk yıllarında idi. Allah diye bir yaratıcının olmadığını, her şeyi tabiatın yarattığını iddia eden ve gittiği yerlerde bilginlerle görüşerek tartışmalar yapan bir dinsiz, döne dolaşa Kufe şehrine geldi. Sapık fikirlerini anlatmaya başlayan bu dinsizin, Kufe bilginleriyle görüşüp münazara yapma isteğine gülen Müslümanlar; "Bizim küçük bir bilginimiz var, eğer onunla karşılaşıp yenersen, büyük bilginlerimiz seninle görüşebilir" diye cevap verdiler. O bunu kabul etti. Sonunda görüşme yerini ve saatini kararlaştırarak dağıldılar. Kufeliler salonu tıklım tıklım doldurmuşlardı. Aradan yarım saat geçtiği halde, küçük bilgin hala gelmemişti. Saatler ilerledikçe dinsiz bilgin gururlanıyor ve: "Benden korktu tabii" diyerek gülüyordu. Tam bu sırada küçük bilgin Ebu Hanifenin içeri girdiği görüldü. - Hayır, korkmadım evimiz nehrin öte yakasında. Bu tarafa geçmek istediğimde köprünün yıkılmış olduğunu gördüm. Geçemeyeceğimi anlayınca, oradaki ağaçlara, hemen bir sandal olup, beni geçirmelerini emrettim. Onlarda sandal olup beni geçirdiler, bu yüzden geç kaldım, özür dilerim, dedi. - Asıl aklı olmayan sensin! Bir sandalın bile kendi kendine yapıldığını kabul etmiyorsun da, şu uçsuz bucaksız alemin kendi kendine var olduğunu nasıl iddia ediyorsun? diye karşılık verdi. - Öyleyse, şu sütün içinde bulunan yağ ve peyniri göster bakalım! Dinsiz bilgin iyice şaşırmıştı. - Elbette bu sütün içinde yağ ve peynir vardır, fakat görünmez dedi. Şu sütün içinde yağ ve peynir olduğunu kabul ettiğin halde onları gösteremiyorsun da, Yüce Allah'ı "İşte Allah" diye göstermemi benden nasıl istiyorsun? dedi. - Şu anda Allah, senin gibi bir dinsizi bu kürsüden aşağı indirerek, benim gibi küçük bir kulunu çıkardı, deyince, dinsiz bilginin konuşacak dermanı kalmamıştı. Binlerce insanın karşısında "Kelime-i Şahadeti" getirerek Müslüman oldu.


Rasulullah : "Her Müslüman'ın sadaka vermesi gerekir" buyurdu. Kendisine: "Ya Rasulullah! Eğer sadaka verecek bir şey bulamazsa ne yapar, söyler misiniz? " diye soruldu. "Çalışır, elinin emeği ile kazandığını hem kendisi harcar, hem de sadaka olarak verir" cevabını verdi. "Çalışmaya gücü yetmezse ne yapar?" diye soruldu. "Bu durumda, sıkıntıya düşmüş bir ihtiyaç sahibine yardım eder" buyurdu. "Böyle bir yardıma da gücü yetmezse?" denildi. "Kendini başkasına kötülük yapmaktan sakındırır, bu da onun için bir sadakadır" buyurdu. Rasulullah'ın açıklamalarına göre; sadaka yalnız para veya mal ile muhtaçlara yapılan yardımdan ibaret değildir. Mal ile para ile yapılan yardımlarla beraber aşağıda sayacağımız şeyleri yapan kimselerde sadaka sevabına ulaşır. Kısaca; Allah ve Rasulü'nün bizden istediği, akıl ve vicdanın hoş gördüğü bir şeyi yapmak iyiliktir. Hatta kötülükten sakınmak, başkalarına kötülük yapmamakta bir iyiliktir. Bütün iyiliklerde sadaka dır.


Zamanın birinde herkesin korktuğu bir ejderha varmış. Bu ejderha her zaman arkadaş edinmek istermiş, fakat hiç kimse onun yanına bile yaklaşmazmış. Çünkü ejderha komik bir şaka yapıldığı zaman gülerken ağzından alev çıkarırmış ve oyuncaklarına o kadar kıymet verirmişki kimseyle paylaşmazmış. Bunu gören diğer canlılar ondan korkar ve hemen oradan uzaklaşırlarmış. Ejderha ne zaman mutlu mesut dışarıya çıksa, büyük bir hüzün içinde evine dönermiş. - Herşey istediğin gibi olsun istiyorsun ve ben bunu yerine getiremezsem bana zarar verirsin bu yüzden seninle arkadaş olamam, demiş. Ejderha üzülmüş ama ne olursa olsun ümidini kaybetmeyerek tekrar yola koyulmuş. Kocaman dağlar aşmış, tepeler geçmiş. Bazen kırlarda zıplamış, oynamış, dans etmiş. Bazen ise kar yağan yerler de kar'ın yüzüne tane tane düşmesiyle eğlenmiş. Yolda önüne türlü türlü bitkiler çıkmış, hepsinin kokularını toplayıp cebinden çıkardığı kesesine koymuş. Biraz daha yürüdükten sonra bir ayı ile karşılaşmış. Ejderha tekrar şansını denemek için ayıya yöneldiğin de ayı hemen ondan kaçmaya başlamış, ejderha peşinden koşsa da ayıya yetişememiş. -Ben ne zaman istesem oyuncaklarını paylaşmadın, hep oyuncaklarını sakladın buna rağmen gelip bir de benimle arkadaş mı olmak istiyorsun. Bunu kabul edemem, demiş ve ejderhayı yanından göndermiş. -Biraz eğlenmek istemiştim ve deniz den çıktım şimdi geri dönemiyorum ve biraz daha kara da kalırsam sanırım öleceğim ne olur beni denize geri gönder, demiş. -Tabi ki de olurum ama bundan sonra bana ve kimseye zarar vermemelisin, oyuncaklarını da hep birlikte paylaşmalıyız. Belki bu sayede diğerleri de seninle arkadaş olmayı kabul ederler. Demiş Ejderha deniz kızının söylediklerinin hepsine, tamam bundan sonra öyle yapacağım demiş. Ejderhanın bu kararı verdiğini duyan zürafa, fil, ayı ve aslan hemen deniz kenarına gelip ejderha ile deniz kızının oyunlarını uzaktan izlemişler. Ejderhanın deniz kızıyla iyi anlaştığını gördükten sonra onlar da oyuna katılmışlar ve ejderha ile arkadaş olmuşlar. Ejderha bundan sonra kimseye zarar vermiyor ve bencillik yapmayıp oyuncaklarını herkesle paylaşıyormuş.Yaşadıkları orman artık daha güzel bir yer haline gelmiş.


Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, dayanıklı mı dayanıklı, verimli mi verimli bir güç kaynağı varmış. Bu güç kaynağını tüm Enerji Ülkesi tanırmış ve herkes onu çok takdir edermiş. Gün geçtikçe de ünü artıyormuş bizim güç kaynağının. Artık neredeyse tüm Elektrik Dünyası tanıyormuş onu. Ve tabi ki, Enerji Ülkesi'ni ele geçirmeye çalışan Kaçak Elektrik Ülkesi'nin de haberi olmuş. Kaçak Elektrik Ülkesi'nin yöneticisi Cereyan Kral da bunu öğrenince; Tüm ülke bu güç kaynağı ile ilgilenirken, onların ülkesine saldıralım. Şu an böyle bir duruma hazır olmadıkları için zayıf yönlerinden vurmuş oluruz. Ayrıca, en kısa sürede o güç kaynağını da bana getirin demiş. Bunun üzerine; ülkenin en güçlü elektrik devre elemanlarından oluşan ordular hazırlanmış. Reostalar, anahtarlar, voltmetreler, ampermetreler, elektrik motorları, bobinler, transformatörler ve elektroliz kapları boy boy dizilmişler. Fakat nasıl olduysa, bu haber, Kaçak Elektrik Ülkesi'ne komşu olan İletkenlik Ülkesi'ne ulaşmış. Enerji Ülkesi'nin dostu olan İletkenlik Ülkesi, ülkedeki en gelişmiş iletkenleri kullanarak bu haberi Enerji Ülkesi'ne iletmişler. Enerji Ülkesi'nin yöneticisi olan Potansiyemetre Kral da önlemlerini almış ve tüm ülkeye; Biz onlara karşı sadece savunma yapacağız. Zaten aklımızı kullanırsak onları kolayca yenebiliriz. diyerek, planını açıklamış. Tüm bunlar olurken, güç kaynağı kendini suçlu hissediyor ve tüm olayların kendisinden dolayı yaşandığını düşünüyormuş. Oysa onun hayalleri varmış, tüm ampulleri parlatarak, ülkeyi aydınlatmak istiyormuş. Bugünkü verimliliğine ulaşabilmesindeki en büyük etken de hayalleriymiş zaten. Fakat bu haldeyken hayal edemiyor ve her geçen saniye verimliliğini kaybettiğini düşünüyor, umudunu yitiriyormuş. Kaçak Elektrik Ülkesi savaşa hazırmış. Ve birden iletkenlerin uçları arasında gerilimler oluşturulmuş ve akın akın elektronlar olanca hızlarıyla akmaya başlamışlar. Öyle hızlı ve güçlü akıyorlarmış ki bazı kablo kopuklarında bile bana mısın demiyorlarmış. Masmavi ışıklar yayarak o boşluktan ark yapıp atlayarak geçiyorlarmış. Enerji ülkesi bunun üzerine savunma planlarını gözden geçirmek zorunda kalmış. En tecrübeli voltmetreler ve ampermetrelerden oluşan danışmanlık konseyi stratejilerini güçlü dirençler üzerine kurmuşlar. Ülkede bilinen en güçlü dirençsel özelliğe sahip maddelerden bentler oluşturulmuş. Güçlülüğü maksimum kılmak için bunlar birbirlerine seri bağlanmış. Bu arada bazı elamanlarda belli noktalar arasındaki potansiyel farkını metrelerle ölçmeye koyulmuşlar. Bunu gören deneyimli bir Potansiyemetre Sizlerin amacını anlıyorum. Bu noktalar arasında gerilim farklarını bilmek bizim elimizi güçlü kılar. Ancak elektriksel gerilim sizin yaptığınız gibi barajlardaki potansiyeli ölçer gibi olmaz. Bu görev benim işim. Bakın çok basit. İstediğiniz noktalara birer kolumu uzatıp ellerimle dokunmam yeter. Böylece uzun sürecek savaşta belli noktaların arasındaki gerilim farkları tespit edilmiş. Planı uygulamışlar ve böylece savaşı kazanmışlar. Güç kaynağı da tüm ülkenin kahramanı olmuş ve tüm ülkeyi aydınlığa kavuşturmuş, hayaline ulaşmış...


Zamanın birinde bir kral yaşarmış. Bu kralın üç tane de oğlu varmış. Kralın memleketi bolluk içindeymiş. Kral çok yardım severmiş. Günün birinde yaşlı bir adam, krala bir elma fidesi vermiş. Kralım bu fide çok değerlidir. Bu fidana iyi bak. Vereceği meyvelerin tadının eşi benzeri yoktur. demiş. Kral da yaşlı adamın bu lafı üzerine fideyi en güzel yere diktirmiş. Aradan zaman geçmiş, üç yıl, dört yıl bir bakıyorlar ki üç tane elma vermiş. Kral, bu elmalara gözü gibi bakarmış, her gün gelip gidip kontrol edermiş. Bir gün bakar ki elmanın biri yok. Kral hemen herkesi sorguya çekmiş, şüphelendiklerini hapse attırmış. Ertesi gün bakar ki bir elma daha yok. Hapistekileri çıkarttırmış. Herkesi sorgulamış. Ertesi gün bakarlar ki son elma da yok olmuş. Kral: Çaresiz seneyi bekleyeceğiz. demiş. Ağaç tekrar üç tane elma verince padişah, elma ağacına asker dikmeye karar vermiş. Fakat askerlere güvenememiş. Bu gece de sen duracaksın. demiş. Küçük oğlanın da uykusu gelmiş, uyumamak için kolundaki yarasına tuz basmış. Küçük oğlan, beklerken tam sabaha karşı bir kanat sesi duymuş. Kanatları ışıl ışıl bir kuş gelip, son elmayı da koparmış. Oğlan, kuşa ok atmış, ama kuşu vuramamış. Kuşun kanadından bir tüy düşmüş. Tüyü alıp, babasına götürmüş. Kral, kuşu bulmaları için çocuklarını görevlendirmiş. Bu kuş, dağın tepesinde yaşar. demiş. Küçük oğlan, tepeyi bulmuş. Kuşun yanına çıkmış, tam kuşu öldürecekken, kuş dile gelmiş. Prens, ya vuracağım ya da seni alıp, götüreceğim. demiş. Prens kuşu kanadından vurmuş. Kuşu vurunca, güzeller güzeli bir kız olmuş. Prens, kızı almış, babasına götürmüş. Meğer kızın üzerinde bir sihir varmış, o sihir kalkmış. Küçük oğlan, kız ile evlenmiş. Kırk gün, kırk gece düğün yapmışlar. Mutlu, mesut yaşamışlar.


Belki de bu işi, şu büyükleri yapmıştır. Hadi onlara sorun; eğer konuşuyorlarsa!.. Bunun üzerine kendi nefislerine döndüler , Doğrusu siz, hakikaten zalimlerin ta kendilerisiniz! dediler. Sonra tekrar kafalarına döndüler , Sen bunların konuşmadığını pekala biliyorsun, dediler. İbrahim aleyhisselam da, "Biz, Ey ateş! İbrahim için serin ve selamet ol! dedik." Yani Cenab-ı Hak, ateşten sıcaklık ve yakıcılık tabiatını gideriverdi. Ayet-i kerimede geçen Bunun üzerine kendi nefslerine döndüler ifadesindeki nefs, vicdan demektir. Zira bu doğrudan bildiğimiz heva ve hevesi ifade eden nefs değil; doğru ve yanlışı, hakkı ve batılı, adalet ve zulmü birbirinden ayıran temel insani ölçü olan vicdanı ifade eder. Nitekim bu hadisede Hz. İbrahim'in kavmi, bir an için bir taş yığını olan bir putun eline baltayı alıp diğer putları kıramayacağını anlamış, hakikatin ta kendisiyle karşı karşıya gelmişti. Ne var ki, o bir anlık derin düşünce, akletme ve gerçeği kabul etmenin tesirinden kurtulup, tekrar eski kafalarına dönmüşler; üstelik de putların dile gelip konuşmayacaklarını itiraf etmek zorunda kaldıktan sonra. Bu durumda Hz. İbrahim gayet haklı olarak "Yuh size ve Allah'tan başka taptıklarınıza!" demekte, hemen ardından da, "Siz hala akıllanmayacak mısınız?" diye sormaktadır... Cenab-ı Hakk'tan dileğimiz; verdiği akıl nimetini, kendi yolunda, rızasına muvafık şekilde kullanmayı nasip eylesin. Amin...


İki boncuk gibi parlayan iri mavi gözleriyle bir çiçek kadar güzelmiş Maviş. Annesi altın gibi ışıldayan sarı uzun saçlarını örer, bu örgüler üzerine beyaz bir kurdeleyi bir kelebek gibi kondururmuş . Sonra nar kırmızısı entarisi altına beyaz pabuçlarını giyermiş Maviş. O zaman da bu küçük kıza bir bakan bir daha bakmaktan kendini alamazmış. O yıl yedi yaşına basıp okula başlamış Maviş. Daha ilk günden öğretmeni ve arkadaşları pek sevmişler onu. Maviş de bu yeni ortama çabucak alışıvermiş. Sabah olup da kahvaltısını yedi mi anne ve babasını öper, heyecanla okul yoluna koyulurmuş arkadaşlarını bir an önce görmek için. Günler haftalar geçmiş.İlkin karlı soğuk kış günleri, ardından da ılık aydınlık bahar günleri inmiş yere göğe. Doğa yeni bir doğumun coşkusunda bin renge boyanarak güzelliğinin doruklarına tırmanmış. Havayı kuş cıvıltıları, çiçek kokuları sarmış gün boyu. Sular çağlayıp coşmuş, ağaçlar çiçekli dallarıyla bu coşkunun bir renk türküsü olmuş sanki. - Şimdi sizlerden bir isteğim var çocuklar. Kalkın ve dağılın çevreye. Bana doğadaki en güzel çiçeği bulup getirin. Kim bunu başarırsa ona en değerli bir armağanım olacak. Çocuklar sevinçle yerlerinden fırlayıp dağılmışlar, doğadaki en güzel çiçeği aramaya koyulmuşlar. Aramışlar aramışlar ve bir süre sonra her biri elinde birbirinden güzel çiçekle gelerek öğretmenlerinin ne diyeceğini merakla beklemeye koyulmuşlar. Çiğdem, pembe tomurcuklu bir yaban gülü tutuyormuş parmakları arasında. - Aferin Çiğdem. Çok güzel bir çiçek bulmuşsun. Kokusu da doyumsuz. Selim, kan rengi bir gelinciği ileriye uzatıp sormuş. - Şahane bir renk. Alev gibi. Zarafeti de öyle. Sana da aferin Selim. bir bahar dalı varmış pembe-beyaz çiçekleriyle. - Doğa' nın zafer tacı sanki. Ne kadar da güzel... Tebrikler Mine! Ali, beyaz yapraklı, sarı göbekli bir papatyayı uzatırken öğretmenin yüzü yeniden ışıldamış. Bütün başlar ona, onun eline çevrilmiş. Ama Maviş'in elleri boşmuş. - Sen... Bir şey bulamadın mı Maviş? Bunca çiçek, bunca güzellik içinde... Maviş iri boncuk gözlerini açıp çiçekler kadar güzel yüzüyle gülümsemiş ilkin. Sonra heyecanla haykırmış. - Buldum! Hem o kadar çok buldum ki... Ama hepsi birbirinden güzeldi öğretmenim. Biri ötekinden üstün değildi. Belki kırdaki bütün çiçekleri kucaklayıp size getirmem gerekecekti. Bunu başaramazdım. Ve başını eğmiş birden. Sözlerini duygulu bir fısıltıyla bitirmiş. - Hem .... Çiçekler yerinde, dalında güzel ... Onlardan bir tekini bile koparmaya kıyamadım. Çünkü öğretmenim, hangi çiçeği görsem o en güzeldi... Öğretmen büyük bir heyecanla kollarını açmış, sarmış Maviş' i. Sonra öbür çocuklara dönmüş. - Bakın yavrularım, demiş. Bu kardeşinizden hepimiz çok güzel bir ders aldık. Sizler güzel çiçekler buldunuz ama en güzeli bulan o oldu. En güzel olan sevmektir çünkü yavrularım. Sevmek bize saygıyı getirir. O zaman da Maviş kardeşiniz gibi bir dal çiçeği bile koparmaya kıyamayız. Onu dalında görmek isteriz. Öldürme hakkı bulamayız kendimizde... O günden sonra çiçekler yerinde, dalında kalmış hep.Ve doğa daha bir renklenmiş, daha bir şenlenmiş. Ta ki insanlar "sevgi" sözcüğünün anlamındaki yüceliği unutmaya başladığımız bu günlere gelinceye kadar...


Her zamanki gibi baba, deyip kitabıma döndüm. Orta halli bir öğrenciydim. Ne tembel ne de çalışkandım. Ders çalışmayı pek sevmiyordum. Ancak sınıfımı geçecek kadar çalışıyordum. On beş dakikadır aynı yere bakıyorsun, dedi babam. Takıldığın bir yer varsa yardımcı olayım, oğlum. Bence hayal kuruyordur. Tatil hayalleri... Hiç sesimi çıkarmadım. Annem, cin gibi bir kadındır. Çoğu zaman ne düşündüğümü tahmin eder, pek de yanılmazdı. Kocaman delikanlı oldu. İşi gücü oyun oynamak. Bir saat ders çalışmak için oturuyorsa, yarım saatini hayallerle, planlarla geçiriyor. Kendini derse vermiyor. Derse dikkatini toplayabilse zaten benim oğlum sınıf birincisi olur. Karnesi pekiyi dolardı, dedi. Bu ders çalışma muhabbetini hemen değiştirmeliydim. Aklıma parlak bir fikir geldi. Karne hediyesi mi? diye sordu. Oğlum, bu adetler yeni çıktı. Bizim zamanımızda yoktu. Almıyorsak görmediğimizden, alışkanlığımız olmadığından almıyoruz. Ne yani, senin az çalışmanın nedeni bizim karne hediyesi almamamız mı? diyerek güldü. Tamam oğlum, sen gayret et, ben sana hediye alacağım, dedi. Heyecanlandım. Hediyenin ne olacağını söyleyemem ama ipucu verebilirim, dedi. İpucu mu? Harika!... Dikkatle dinle, bir daha tekrar etmeyeceğim! Birinci ipucu, ondan çok faydalanacaksın. İkinci ipucu, onunla olduğunda zamanın nasıl geçtiğini anlayamayacaksın, sana iyi bir arkadaş olacak. gülümseyerek bana bakıyorlardı. Bu şartlar altında düşünmem imkansızdı. Ben yatacağım, iyi geceler, deyip kitaplarımı topladım ve odama çekildim. Işığı kapatıp yatağıma uzandım. İpuçlarını tekrar düşündüm. Bu bir bisiklet olabilirdi. Bir bisikletimin olmasını çok istiyordum. Ama o beni taşır, ben onu yanımda taşıyamazdım. Oysa babam, senin taşıyabileceğin büyüklükte, demişti. Galiba bisiklet değildi. Bilgisayar olabilir miydi? Faydalanırdım, vaktin nasıl geçtiğini anlamazdım ama onu da yanımda taşıyamazdım. O da değildi. Nihayet iki hafta geçmişti. Karnemi alıp heyecanla babamın eve gelmesini bekledim. Babam elinde süslü bir hediye paketiyle gelmişti. Bu küçük bir paketti. Babamın elini öpüp karnemi gösterdim. O da bana hediyemi uzattı. Çabucak paketi açtım. Gözlerime inanamadım!... En güzel hediye kitaptır oğlum. Çok güzel bir kitapmış. Oğluma kitap alacağım, deyince kitapçı tavsiye etti. Umarım beğenirsin. Babamın verdiği ipuçları aklıma geldi. Kitap ipuçlarına uyuyor muydu? Ben kitap okumaktan sıkılıyordum. Yanımda da hiçbir yere götürmek istemiyordum. "Sana iyi arkadaş olur." demişti. Aman ne arkadaş!... Arkadaş deyince aklıma Ömer gelmişti. Canım arkadaşım üç yıl önce mahallemize taşındılar. Tanışınca çok iyi anlaştık. O günden beri de hiç ayrılmamıştık. Ömer'i hatırlamak keyfimi yerine getirmişti. Artık okul yoktu. Birlikte çok güzel vakit geçirebilirdik. Ertesi gün Ömer'lerin kapısındaydım. Kapıyı Ömer açmıştı. Hasta gibi bir hali vardı. Çok üzgündü. Ne oldu Ömer, hasta mısın, dedim. Hayır, hasta değilim ama çok üzgünüm, dedi. Sana kötü bir haberim var. İçeri girdim, Ömer kötü haberi verdi. Babası memurdu. Tayinleri çıkmıştı. Bir ay önceden belliymiş. Ömer'e söylemek için karne gününü beklemişler. Birkaç gün içinde taşınacaklarmış. Hüngür hüngür ağlamaya başladım. En yakın arkadaşım, can dostum gidiyordu. Dört gün sonra gittiler. O dört günü hep birlikte geçirdik. Sonra onu uğurladım. Ayrılık yüreğimi yakmıştı. Neredeyse bütün gün evde oturuyordum. Dışarı çıksam sıkılıyordum. Evde vakit geçiremiyordum. Canım çok sıkılıyordu. Evin içinde oflayıp puflayıp dururken masamın üzerinde babamın hediye ettiği kitap gözüme takıldı. İlk günkü gibi bıraktığım yerde duruyordu. Semih! Gel oğlum, akşam yemeği hazır, diye çağırmasıyla kendime geldim. Evdeydim ve kendi odamdaydım. Kitap okurken sanki başka bir dünyaya kapı açılmış ve ben oraya geçmiştim. Her hikayede farklı dünyalar vardı. Sanki ben o dünyalara girmiştim. Akşam olmuş, vaktin nasıl geçtiğini anlamamıştım. İşte o gün kitapla tanışmıştım. Hayatım değişti. Tatil boyunca kitaplığımdaki bütün kitapları okudum. Gerçekten de en güzel hediye kitapmış. Okul açıldığında ders kitaplarını bile severek okumaya başlamıştım. Babam bana verdiği ipuçlarında ne kadar da haklıymış. Meğer onlar, benim en sadık dostlarımmış. Babalarının tayini çıkıp bir yere de gitmiyorlar, onları çok seviyorum...


Vapur rıhtımından kalkıpta Marmara'ya doğru uzaklaşmaya başlayınca yolcuyu geçirmeye gelenler, üzerlerinden ağır bir yük kalkmış gibi ferahladılar. "Çocukcağız Arabistan'da rahat eder," dediler. Hayırlı bir iş yaptıklarına herkesi inandırmış olanların uydurma neşesiyle, fakat gönülleri isli, evlerine döndüler. Zaten babadan yetim kalan küçük Hasan, anası da ölünce uzak akrabaları ve konu komşunun yardımıyla halasının yanına, Filistin'in ücra bir kasabasına gönderiliyordu. Hasan vapurda eğlendi; gırıl gırıl işleyen vinçlere, üstleri yazılı cankurtaran simitlerine, kurutulacak çamaşırlar gibi iplere asılı sandallara, vardiya değiştirirken çalınan kampanaya bakarak çok eğlendi. Beş yaşındaydı; peltek, şirin konuşmalarıyla da güverte yolcularını epeyce eğlendirmişti. Fakat vapur şuraya buraya uğrayıp bir sürü yolcu bıraktıktan sonra sıcak memleketlere yaklaşınca kendisini bir durgunluk aldı. Kalanlar bilmediği bir dilden konuşuyorlardı ve ona İstanbul'daki gibi, "Hasan gel!", "Hasan git!" demiyorlardı; ismi değişir gibi olmuştu. "Taal hun ya Hassen," diyorlardı, yanlarına gidiyordu. "Ruh ya Hassen..." derlerse, uzaklaşıyordu. Hayfa'ya çıktılar ve onu bir trene koydular. Artık Türkçe büsbütün işitilmez olmuştu. Hasan köşeye büzüldü, bir şeyler soran olsa da susuyordu, yanakları pençe pençe, al al olarak susuyordu. Portakal bahçelerine dalmış, göğsünde bir katılık, gırtlağında lokmasını yutamamış gibi sert bir düğüm, daima susuyordu. Fakat hem pür nakıl çiçek açmış, hem yemişlerle donanmış güzel, ıslak bahçeler de tükendi; zeytinlikler de seyrekleşti. Yamaçlarında keçiler otlayan kuru, yalçın, çatlak dağlar arasından geçiyorlardı. Bu keçiler kapkara, beneksiz karaydı; tüyleri yeni otomobil boyası gibi aynamsı bir cilayla kızgın güneş altında, pırıl pırıl yanıyordu. Bunlar da bitti; göz alabildiğine uzanan bir düzlüğe çıkmışlardı, ne ağaç vardı, ne dere, nede ev!er. Yalnız ara sıra kocaman kocaman hayvanlara rast geliyorlardı; çok uzun bacaklı, çok uzun boylu, sırtları kabarık, kambur hayvanlar trene bakmıyorlardı bile... Ağızlarında beyazımsı bir köpük dalgın ve küskün arka arkaya, ağır ağır, yumuşak yumuşak, iz bırakmadan ve toz çıkarmadan gidiyorlardı. Çok sabretti, dayanamadı, yanındaki askere parmağıyla göstererek sordu, asker güldü, "Gemel! Gemel!" dedi. Hasan'ı bir istasyonda indirdiler. Gerdanından, altından, kollarından ve kulaklarından biçim biçim, sürü sürü altınlar sallanan kara çarşaflı, kara çatık kaşlı, kara iri bereli bir kadın göğsüne bastırdı. Anasınınkine benzemeyen, tuhaf kokulu, fazla yumuşak, içine gömülüverilen cansız bir göğüs... Halasının yanındaki kadınlar da sarıldılar, öptüler, söyleştiler, gülüştüler. Birçok çocuk da gelmişti; entarilerinin üstüne hırka yerine elbise, ceket giymiş, saçları perçemli, başları takkeli çocuklar... Hasan durgun, tıkanıktı; susuyor, susuyordu. Öyle, haftalarca sustu. Anlamaya başladığı Arapçayı, küçücük kafasında beliren bir inatla konuşmayarak sustu. Daha büyük bir tehlikeden korkarak deniz altında nefes almamaya çalışan bir adam gibi tıkandığını duyuyordu, yine susuyordu. Şimdi onun da kuşaklı entarisi, ceketi, takkesi, kırmızı merkupları vardı. Saçlarının ortası, el ayası kadar sıfır makineyle kesilmiş, alnına perçemler uzatılmıştı. Deri gibi sert, yayvan tandır ekmeğine alışmıştı; yer sofrasında bunu hem kaşık, hem çatal yerine dürümleyerek kullanmayı becerebiliyordu artık. Konuştular, sonra önüne bir sürü patlak, sökük, parça parça ayakkabı dizdiler. Satıcı iskemlesine oturdu. Hasan da merakla karşısına geçti. Bu dört yanı duvarlı, tek kat, basık ve toprak evde öyle canı sıkılıyordu ki... Şaşarak, eğlenerek seyrediyordu: Mukavvaya benzettiği kalın deriyi iki tarafı keskin incecik, sapsız bıçağıyla kesişine, ağzına bir avuç çivi dolduruşuna, sonra bunları birer birer, İstanbul'da gördüğü maymun gibi avurdundan çıkarıp ayakkabıların altına çabuk çabuk mıhlayışına, deri parçalarını pis bir suya koyup ıslatışına, mundar çanaktaki macuna parmağını daldırıp tabanlara sürüşüne... Hepsine bakıyordu. Susuyor ve bakıyordu: Bir aralık nerede ve kimlerle olduğunu keyfinden unuttu. Dalgınlığından Türkçe sordu. Eskici başını hayretle işinden kaldırdı. Uzun uzun Hasan'ın yüzüne baktı. Eskicide saç sakal dağınık, göğüs bağır açık, pantolonu dizlerinden yamalı, dişleri eksik ve suratı sarı, sapsarıydı; gözlerinin akına kadar sarıydı. Türkçe bildiği ve İstanbul taraflarından geldiği için Hasan, şimdi onun sade işine değil, yüzüne de dikkatle bakmıştı. Göğsünün ortasında, tıpkı çenesindeki sakalı andıran kırçıl, seyrek bir tutam; kıl vardı. Dişsizlikten peltek çıkan bir sesle tekrar sordu. Sonra Kanlıca'daki evlerini tarif etti; komşunun oğlu Mahmut'la balık tuttuklarını, anası doktora giderken tünele bindiklerini, bir kere de kapıya beyaz boyalı hasta otomobili geldiğini, içinde yataklar serili olduğunu söyledi. Bir aralık da kendisi sordu. Öteki başını ve elini şöyle salladı, uzun iş anlamına... ve mırıldandı. Asıl konuşan Hasan'dı, altı aydan beri susan Hasan... Durmadan, dinlenmeden, nefes almadan, yanakları sevincinden pembe pembe, dudakları taze, gevrek, billur sesiyle biteviye konuşuyordu. Aklına ne gelirse söylüyordu. Eskici hem çalışıyor, hem de, ara sıra, "Ha! ya? Öyle mi?" gibi dinlediğini; bildiren sözlerle onu söyletiyordu; artık erişemeyeceği yurdunun bir deresini, bir rüzgarını, bir türküsünü dinliyormuş gibi hem zevkli, hem yaslı dinliyordu; geçmiş günleri, kaybettiği yerleri düşünerek benliği sarsıla sarsıla dinliyordu. Daha çok dinlemek için de elini ağır tutuyordu. Fakat, nihayet bütün ayakkabılar tamir edilmiş, iş bitmişti. Demirini topraktan çekti, köselesini dürdü, çivi kutusunu kapadı, çiriş çanağını sarmaladı. Bunları hep aheste aheste yaptı. O zaman gördü ki, küçük çocuk, memleketlisi minimini yavru ağlıyor... Sessizce, titreye titreye ağlıyor. Yanaklarından gözyaşları birbiri arkasına, temiz vagon pencerelerindeki yağmur damlaları dışarının rengini, geçilen manzaraları içine alarak nasıl acele acele, sarsıla çarpışa dökülürse öyle, bağrının sarsıntılarıyla yerlerinden oynayarak, vuruşarak içlerinde güneşli mavi gök, pırıl pırıl akıyor. Eskici başka söz bulamamıştı. Bunu işiten çocuk hıçkıra hıçkıra, katıla katıla ağlamaktadır; bir daha Türkçe konuşacak adam bulamayacağına ağlamaktadır. Bunları derken onun da katı; nasırlanmış yüreği yumuşamış, şişmişti. Önüne geçmeye çalıştı amma yapamadı, kendisini tutamadı; gözlerinin dolduğunu ve sakallarından kayan yaşların, Arabistan sıcağıyla yanan kızgın göğsüne bir pınar sızıntısı kadar serin, ürpertici, döküldüğünü duydu.


Bir varmış, bir yokmuş. Bir ülkenin adaletsiz bir padişahı ile Murat adlı bir eskici varmış. Padişah, zevk içinde gününü gün ederken, Murat da eskicilik yaparak geçimini sağlıyormuş. Günlerden bir gün padişah, kıyafet değiştirip şehri dolaşmaya çıkmış. Şehrin tenha yerlerinde dolaşırken, bir evden kahkaha ses-leri duymuş. "Allah Allah! Benim ülkemde böyle yüksek sesle gülen kim ola ki?" diye düşünüp evin kapısını çalmış. Ev sahibi: "Kim o?" diye seslenmiş. Padişah: "Ben garip bir yolcuyum. Yiyecek ekmeğim, yatacak yerim yok. Beni bir gece misafir eder misiniz?" diye sormuş. Ev sahibi güler yüzle kapıyı açıp: "Ne demek efendim. Bir misafirim vardı, olsun iki." deyip, padişahı içeri buyur etmiş. Yabancıyı en güzel şekilde ağırlamış. Yemişler, içmişler, hoş sohbetler yapmışlar. Vakit epeyce ilerleyip yatacakları sırada, padişah: "Senin misafirperverliğin, tatlı dilin benim çok hoşuma gitti. Sen ne iş yaparsın, ne ile geçinirsin?" diye sormuş eskiciye. "Bana Eskici Murat derler efendim. Akşama kadar eskicilikle uğraşır, üç beş kuruş evime getiririm. Bulduğuma şükreder, konu komşuyla yer içerim." demiş eskici Murat. "Dostum, bu eve kendi evinmiş gibi gelebilirsin. Akşama yine gel, birlikte yer içeriz." demiş. Padişah, saraya gelir gelmez: "Ey ahali! Bu günden sonra bu şehirde eskicilik yapmak yasaktır. Kim emre uymazsa, başı gövde-sinden ayrılacaktır!" diye bir ferman yazıp tellallara vermiş. Akşam olunca padişah yine kıyafet değiştirip, eskicinin evine gitmiş. Daha sokağın başına gelir gelmez, neşeli sesler kulağına gelmeye başlamış. Padişah hayret ede ede Murat'ın evinin kapısını çalınış. Eskici Murat, güler yüzle evinin kapısını açmış. Padişah daha da hayret ederek: "Peki, bu misafirler için yaptığın masrafları nereden karşıladın?" diye sormuş. "Padişahın fermanını duyunca, işimi bıraktım ama tembel tembel oturmadım. Elime bir süpürge aldım, evlerin, dükkanların önünü süpürdün. İyi kötü birkaç kuruş ekmek parası evime getirebildim. Misafirim ne kadar çok olursa, bereketi o kadar fazla olur diye konu komşuyu yemeğe çağırdım." demiş. Eskici Murat'ın sözlerini duyan padişah, sinirden sabahı zor etmiş. Sabah olur olmaz. ev sahibiyle vedalaşıp, doğruca sarayına gitmiş. "Ey ahali! Bu günden sonra, şehirde süpürgecilik yapmak yasaktır!" diye bir ferman yayınlamış. Akşam olunca; "Bakalım bu akşam Eskici Murat ne yapıyor?" diye düşünerek yola çıkmış. Ama daha mahallenin başına gelme-den Murat'ın evinden neşeli sesler duyulmaya başlamış. Padişah, sinirinden küplere binmiş. Adımlarını daha da hızlandırıp hemen evin kapısını çalmaya başlamış. Eskici Murat, yine her zaman olduğu gibi güler yüzle misafirini karşılayıp içeri buyur etmiş. Birçok misafirle birlikte yemişler içmişler, hoş sohbet edip eğlenmişler. Padişah, Murat'ın kulağına eğilerek: "Bakıyorum da bu gün süpürgecilik işinden çok para kazanmışsın." diye fısıldamış. cezalandırdım. Böylece her zamankinden daha çok kazandım." demiş. Padişah; "Şu Eskici Murat'la nasıl baş edeceğim?" diye düşüne düşüne sabahı zor etmiş. Sabah olunca Eskici Murat, misafirini uğurlamış ve zaptiye elbisesini giyip şehre işe çıkmış. Padişah da saraya geldikten sonra, adamlarının ikisini tüccar kılığına sokup Murat'ın teftiş yaptığı yere göndermiş. Tüccar kılığın-daki adamlar, Murat'ı görünce mahsustan münakaşaya başlamış. Münakaşayı duyan Eskici Murat, hemen iki tüccarın yanına gelmiş: "Hayrola ağalar. Bu gürültü nedir? Milleti neden rahatsız ediyorsunuz?" diye duruma müdahale etmiş. "Senin suçun çok büyük! Fakat şehrin huzurunu sağlamaya yardımcı olduğun için seni affediyorum. Bu günden itibaren sarayımda memur olarak çalışacaksın." demiş. Eskici Murat, padişahın dediklerine boyun eğmiş. Ona bir memur elbisesi giydirmişler. Beline gümüş bir kemer bağlayıp, bir de kılıç vermişler. Eskici Murat, akşama kadar sarayın içinde dolaşıp durmuş. Akşam olunca, sultandan izin isteyip evine gitmiş. Murat gittikten sonra padişah hemen elbiselerini değiştirip, eskicinin evine doğru yola çıkmış. Eve geldiğinde ise gördükleri karşısında nerede ise küçük dilini yutacakmış. Eskiciye, misafirin biri gidip, biri geliyormuş. Neşe ve muhabbet sesleriyle ortalık inliyormuş. Padişah, hemen evin kapısını çalmış. Murat, eski misafirini yine güler yüzle karşılayıp içeri buyur etmiş. Bir müddet sonra padişah: "Bakıyorum da bugün epey ceza kesmişsin." demiş. "Hayır! Aksine hiç ceza kesmedim." demiş Eskici Murat. Padişah: "Peki, bunca masrafı nereden karşıladın?" diye sormuş. Eskici Murat: Bu günkü masrafları padişahım karşıladı." demiş. "Nasıl yani?" diye sormuş padişah merakla. Eskici Murat: "Padişahın adamları beni tutup saraya götürdüler. Padişah da beni memur yaptı ve akşama kadar sarayda tuttu. Eve boş gitmek olmaz. Ben de bana verilen kılıcı sattım ve parasıyla misafirlerime ikramda bulundum." demiş. "Ama yarın kılıçsız nasıl çıkacaksın padişahın yanma?" diye sormuş padişah. "Ondan kolay ne var dostum. Yerine tahtadan bir kılıç yaptırırım, olur biter." demiş Eskici Murat. Padişah yine; "Eskici Murat'ı nasıl zor durumda bırakırım?" diye sabahı zor etmiş. Sabah olunca ev sahibiyle vedalaşıp saraya gitmiş. "Katillerin hepsini getirdiniz mi?" diye sormuş. Sonra: "Peki saray memuru nerelerde?" demiş öylesine. Padişah, Murat'a dönüp: "Şu gördüğün insanların hepsi katildir. Bunların boynunu vurmak vaciptir. Hemen şu yanındaki mahkumun kellesini alıver" diye emretmiş. Eskici Murat kılıcının kabzasından tutmuş: "Ey mahkum! Şimdi senin boynunu vuracağım. Şayet suçluysan kellen gövdenden ayrılacak; yok değilsen kılıcım ikiye parçalanacak" deyip, tahta kılıcını mahkumun boynuna vurmuş. Tahta kılıç hemen ikiye parçalanıvermiş. Eskici Murat padişaha dönüp: "Sultanım, adam suçlu değilmiş. Eğer suçlu olsaydı kılıcım böyle tahtaya dönmezdi" demiş. "Bundan böyle ben senin dostunum. Git istediğin yerde, istediğin işi yap." demiş. Ne kadar çok çalışırsan, o kadar mesut olursun.


Uzun zaman önce Hindistan'da terk edilmiş eski bir köy vardı. Evler, sokaklar ve dükkanlar bomboştu. Pencereler açıktı, merdivenler kırıktı. Burası artık fareler için çok güzel bir yer haline gelmişti. Aslında, fareler, insanlar gitmeden öncede bu köyde mutlu bir şekilde yaşıyorlardı. Ama şimdi fareler için çok daha rahat bir zamandı. Tüm bu güzel eski ev ve dükkanlara tünel açarak büyük labirentler oluşturdular. Akşam yemeği partileri, festivaller, düğünler ve ziyafetlerle güzel zamanlar geçirdiler. Bu durum fareler arasında kısa sürede fark edildi ve fareler hızla bir toplantı yaptılar. Sürü tekrar bu şekilde geri gelirse, tüm tüneller yıkılır, şehrimiz mahvolur! diye bağırdı bir fare. Şansımız olmayacak! diye bağırdı bir başkası. Yakınlarda, avcılarına mümkün olduğunca çok fil yakalama emri veren bir kral yaşardı. Fillerin yüzmek için büyük göle geleceklerini tahmin eden avcılar, onları yakalamak için tuzaklar kurmuşlardı. Ama fillerin bunlardan haberi bile yoktu. Fil Kralı ve sürüsü o göle geldiklerinde hepsi tuzağa yakalandı. İki gün sonra avcılar, Fil Kralı'nı ve sürüsünü büyük halatlarla ormandaki ağaçlara bağladılar. Avcılar gittiğinde, Fil Kralı düşünmeye çalıştı. Ne yapabilirlerdi? Bir fil hariç hepsi ağaçlara bağlıydı. O fil ise kaçmayı başarmıştı. Fil Kralı, kaçmayı başaran file seslendi. Ona eski terk edilmiş köye geri dönüp orada yaşayan fareleri geri getirmesi gerektiğini söyledi. Fareler, Fil Kralı ve sürüsünün avcılar tarafından ağaçlara bağlandığını öğrenince göle koştular. Kral ve sürüsünün bağlandığını görünce hızla iplere koştular ve çiğnemeye başladılar. İpleri mümkün olduğunca çabuk çiğnediler. Halatlar çiğnenerek koparıldığında, fareler filleri serbest bıraktı. Fil Kralı, farelere çok teşekkür etti. Fil sürüsünü farklı bir yoldan eve götürdü. Fareler ise fillerin şehri yok etmesinden kurtuldu ve yeni dostlar kazandılar böylece fareler uzun yıllar boyunca mutlu yaşadı.


Bir varmış, bir yokmuş, evvel zaman içinde, kalbur zaman içinde develer tellalken, pireler berberken, ben annemin beşigini tıngır mıngır sallarken; ülkenin birinde bir köy varmış. Halkı mutluluk içinde yaşarmış. Günlerden bir gün köyün bütün evlerine fareler dolmuş. Binlerce fare köyün sokaklarında, evlerde dolaşıyorlarmış. Yatak odasına gitseler, mutfağa girseler farelerden geçilmiyormuş. Ne bulurlarsa yiyorlarmış. Halk ne yapacağını şaşırıp kalmış. Köy muhtarından bu işe bir çare bulmasını istemişler. Muhtarın da elinden bir şey gelmiyormuş. Böylece köyün adına fareli köy denmiş. Fareli köyün çocukları da, bu pis yaratıklarda bıkmışlar. Bir gün fareli köye bir çalgıcı gelmiş. Muhtara: "Eğer bana bir kese altın verirseniz, köyü farelerden temizlerim." demiş. Bütün köy halkı bu habere sevinmişler. Aralarında hemen çalgıcının istediği bir kese altını toparlamışlar ve muhtara teslim etmişler. Halkın tek istediği bu farelerden kurtulmakmış. Çalgıcı isteğinin kabul edildiğini öğrenince başlamış kavalını çalmaya. Kavaldan öyle tatlı, öyle güzel sesler çıkıyormuş ki, fareler saklandıkları yerlerden akın akın çıkarak çalgıcının yanına geliyorlarmış. Kısa bir sürede çalgıcının etrafı binlerce fare ile dolmuş. Köydeki bütün farelerin çalgıcının etrafında toplandığı sırada çalgıcı yürümeye başlamış. Köye gelirken gördüğü dereye doğru yürümüşler. Çalgıcı önde kavalını üflüyor, fareler peşinden geliyormuş. Çalgıcı dere kenarına gelince suyun içine yürümüş. Derede o kadar çok su varmış ki ama çalgıcı karşı kıyıya geçmiş. Farelerde peşinden gelmek isteyince dereye düşen fare suda boğulup ölmüş. Bütün fareler ölünceye kadar çalgıcı kavalını öttürmeye devam etmiş. Çalgıcı bütün farelerin öldüğünü görünce ödülü olan bir kese altını almak için hemen köye geri dönmüş. için, emin adımlarla yürüyormuş. Sonunda köye varınca: "Bir kese altınımı alırım. Bu altınlarla şehre gider, işimi kurarım. Bende zengin insanlar arasına katılır ve rahat yaşamaya başlarım" diye düşünmüş. Bu düşüncelerle muhtarın yanına varan çalgıcı muhtardan ödülünü istemiş. Muhtar oyun bozanlık yapmış. "Nasıl olsa farelerden kurtulduk, bir kese altını vermesem olur" diye düşünmüş. Çalgıcıya çeşitli nedenler göstererek altınlarını vermemiş. Çalgıcı kandırıldıgını anlayınca: "Ben size bir oyun oynayayım da görün" demiş. Başlamış kavalını çalmaya. Kavalın sesini duyan bütün çoçuklar çalgıcının yanına koşmuş. Çalgıcıda hem kavalını üflüyor, hemde yürümeye başlamış. Köyün bütün çocuklarıda kavalcının peşinden gitmişler. Köyde hiç çocuk kalmamış. Analar babalar kara kara düşünmeye başlamışlar. Köylüler muhtara gidip: "Ne yapacağız, ne edeceğiz. Sen çalgıcının hakkı olan bir kese altını vermeliydin. Bak şimdi çocuklarımızı aldı götürdü" demişler. Kavalcı kızgın kızgın, peşinde çocuklarla birlikte ormana varmışlar. Ormanda bir ağacın altında dinlenirken aklına tekrar muhtara gitmek altınlarını bir daha istemek gelmiş. O sırada telaşla yerinden kalkınca kavalını almayı unutmuş. Sihirli kavalı bulan bir çocuk, arkadaşlarının yanına gelmesi için başlamış çalmaya. Kavalın sesini duyan çocuklar hemen ormanda toplanmışlar. Hemen köye, annelerinin babalarının yanına dönmeyi düşünmüşler. Kavalı bulan çocuk köyün yolunu biliyormuş. Kavalı çalan çoçuk önde diğerleri arkasında köye geri dönmüşler. Anneleri, babaları çok sevinmişler. Şenlikler düzenlemişler. Kırk gün kırk gece bayram etmişler. Tabi bu sırada da köylüler muhtarı azarlamışlar. Çalgıcının hakkını vermesini söylemişler. Hakkını alan çalgıcıda hayallerini gerçekleştirmek için köyden ayrılmış. Onlar ermiş muradına, biz gidelim diğer masalları okumaya.


Bazı insanlar, biz farelerin çirkin hayvanlar olduğunu söylüyor. Koşan bir fare gördüklerinde bağırıyorlar "ayyy faree!" diye. Sizi bilmem ama ben her zaman bunun kaba bir davranış olduğunu düşünmüşümdür. Farelerin de duygularını incitebileceğini unutma! Her zaman bir suda kendi yansımamı gördüğümde, oldukça sevimli olduğumu düşünüyorum. Kısa bir süre önce, sarayda sevimli küçük yolumda koşarken, ilerideki yolda büyük bir kalabalık gördüm ve sesler duydum. Bütün bu kargaşaya kim veya ne sebep oluyor çok merak ettim. Yaklaştığımda, Kral'ın büyük, şişman bir filin üzerinde gittiğini gördüm. Seyirciler çok kalabalıktı ve yüzüne göre çok büyük bir burnu olan bu aptal canavar file hayranlıkla bakıyorlardı. Benden çok daha çirkin, İlk başta kimse beni fark etmedi. Hepsi o aptal fili izlemekle meşguldü. Filin arkasındaki bir arabanın içinde prenses olduğunu ve kollarında canavar gibi bir kediyi tuttuğunu bilmiyordum. Beni görünce kedi arabadan fırladı ve beni kovalamaya başladı. Hayatımı kurtarmak için tüm gücümle kaçmak zorunda kaldım ve kedi beni yemeden son anda deliğime girdim. Şimdi insanların beni fark etmelerini ve bana hayran olmalarını istemek konusundaki fikrimi değiştirdim. Bazen dikkatleri kendi üzerine çekmemek, sadece kendi hayatıma sessizce devam etmenin çok daha iyi olduğuna karar verdim.


Fatih Sultan Mehmed Han'ın adalet anlayışı ile ilgili bir olay var ki akılları hayrete düşürür. Sultan Fatih bir cami yaptırıyordu. Bu caminin mimarı işinin ehli olan bir Rum'du. Mabet yapılırken kullanılacak mermer sütunları konusunda bu Rum mimar ile Sultan Fatih arasında bir anlaşmazlık çıktı. Rum mimar, bu sütunları yaparken mimariye uygun olması gerekçesi ile Fatih'in dediği şekilde değil de, kendi düşüncesi doğrultusunda yaptı. Bunu gören Fatih öfkelendi. Rum mimarın, caminin estetiğini bozmak için böyle yaptığını düşünerek onun elini kestirdi. Eli kesilen Rum, Sultan Fatih'ten davacı olmak için kadı Hızır Çelebi'ye giderek müracaatta bulundu. Hızır Çelebi, Rum mimarı dinledikten sonra bilirkişi heyetinden bu meseleyi araştırmalarını istedi. Araştırma ve inceleme sonucunda tespit edildi ki: Rum Mimar, caminin estetiği bozulsun da kötü gözüksün diye değil, gerçekten de mimariye uygun olsun diye öyle inşa etmiş. Hüküm Verildi... Kısasa kısas yapılacak. Rum mimarın elini kestiren Fatih'in de eli kesilecekti. Fatih büyük bir teslimiyette hükme razı oldu ve "şeriatın kestiği parmak acımaz" diyerek cezaya boyun eğdi. Ey kadı! Şayet ben padişahım diye korkup haksız olduğum halde lehime hüküm verseydin, vallahi şu kılıçla başını uçururdum! Sultanım! Şayet sende Padişahlığını öne sürüp bu İslam mahkemesine saygısızlık etseydin, vallahi şu topuzla müdahale edecektim!.. Ben davamdan vazgeçiyorum ve bu adalet anlayışı karşısında Müslüman oluyorum!.. Bilirkişi heyetinin tarafsız tespitinden, hakimlerinin adaletine, sultanlarının hükme rızasına kadar her hareketleri payitahtı güçlendirmiş ve Devleti Osmaniye, kılıç ve kalemin gölgesinde yükseldikçe yükselmiş, üç kıta, yedi devlette at koşturmuş ilayı kelimetullahı her bir yana ulaştırmışlardı...


Hazreti Fatih İstanbul'u fethettikten sonra, Avrupa'da fütuhata devam ediyordu. Bir seferinde Sırbistan hududuna gelmiş ve Sırbistan'ın fethi artık an meselesi idi. Sırp Kralı Brankoviç bir yanda Macaristan bir yanda da Türkler olduğu için arada zor durumda kalmıştı. Her iki büyük devletten birine sığınmak, ondan yardım istemek düşüncesiyle, her iki tarafa da elçiler gönderdi. - Eğer Sırbistan bizim elimize geçer ve biz oraları istila edersek, bütün Sırplıları katolik edinceye kadar mücadele ederiz ve bütün kiliseleri yıkar, yerlerine katolik kilisesi inşa ederiz... - Biz Sırbistan'ı alırsak, İslamiyet'in Allah indinde tek din olduğunu ilan ederiz. Ve bu arada hiç kimseyi, kendi dininden dönmeye zorlamayız. İsteyen eski dininin icabı olan kiliseye gider, isteyen Allah indinde tek din olan İslamiyeti seçer, dünya ve ahiret selametine kavuşur.