Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, cinler cirit oynarken eski hamam içinde. Vay neler varmış vay neler varmış. Develer tellallık yapar, pireler davul çalarmış. Cinler cirit oynar, periler şarkı söylermiş. Sonra efendime söylüyeyim. Allah'ın kulu çokmuş. Nar gibi kızaran, ahına yanan kızlar, delikanlılar pınar gibi kaynarmış. Böyle bir zamanda, bir Fatmacık ile Yusufçuk derler ala gözlü, yay kaşlı, ahu bakışlı iki kardeş varmış. Bunların da zalim mi desem zalim, Azrail'den beter bir üvey anaları varmış, başlarına yapmadığını bırakmamış. En sonunda kızmış, çocukları yok etmenin yollarını aramış. Kıymaya karar vermiş bu canlara da, tutmuş, Fatmacık ile Yusufçuğu bir kafese atmış. Meğer insan eti yermiş bu canavar kadın. Aklına esmiş, besliyeyim bunları da olsunlar semiz, yedikçe etleri doyursun midemi bir temiz diye, düşünmüş. Çocukları kaz gibi her gün kafeste haplıyarak bir iyice beslemiş. Zaman geçmiş, çocuklar gelişmiş. Gayrı kesilir, etleri yenir duruma geldi demiş üvey anaları da, önce bir yuvmak istemiş onları Salmış pınara çocukları. Fatmacık ile Yusufçuk, serbest kalınca koşmuşlar kırlara. Dere dememişler, geçmişler. Dağ taş dememişler kuş gibi uçup pınara gelmişler. Bir avuç su yüzlerine alıp derinden bir oh çekmişler. Tabiattır dert ortağımız, akan gözyaşlarımız; sevinç gözyaşlarımızdır demişler. O sırada da nur yüzlü, saçlarına ak düşmüş ihtiyar, yaşlı bir kadıncağız görmüşler. Kadıncağız hafiften doğrulmuş, bakmış çocuklara, gözler yaşlı. Dayanamamış, ağlamış, yüreği bir iyice dağlanmış. Koşmuş çocuklara, almış onları yanına. Ey kara gözlü, yay kaşlı yavrular, duydunuz mu sizin evde neler oldu demiş de çocukların ilgilerini iyice çekmiş. Başlamış bir bir anlatmaya. Anlattıkça ağlamış, dağ taş yerinden oynamış. Canavar ananın planı iyice anlaşılmış. Çocuklar şaşmışlar, kanlı gözyaşları dökmeye başlamışlar. Bu sırada bütün ağaçlar eğilmiş, kuşlar gelmiş de çocukların dert ortağı olmuş. Ak saçlı ihtiyar kadın onlara üç yol göstermiş. Ama hep geyik izinin olduğu yoldan gideceksiniz demiş. Yola çıkmadan önce de bir iğnelik, baltalık, usturalık, tarlalık, bir de susak su almayı unutmayın demiş. Babanızın size ermesini istemiyorsanız gün batıncaya kadar bunları yapın diye de sıkı sıkı tenbih etmiş. Çocuklar söyleneni yapmışlar. Eee... Hayli zaman geçmiş. Dünya bu etme bulma dünyası derler, eskiler böyle söylerler. Eden bulurmuş, zalim anayı yavrularının başına musallat eden baba da bulmuş Babaları koşarak arkalarından gelirmiş. Fatmacık susaktaki suyu dökmüş, dökülen su deniz olmuş. Baba da bu denizde boğulmuş. İki kardeş az gitmişler, uz gitmişler, dere tepe düz gitmişler. Bakmışlar arkalarına da bir arpa boyu yol gittiklerini görmüşler. Sel olup dağları aşmışlar, yel olup okyanusları geçmişler, kan ter içinde bu ulu düzlüğe gelmişler. Oturmuşlar, konuşmuşlar, konan kuşlara bakmışlar. Gidecekleri yolu bir iyice kararlaştırmışlar. Sona kalkıp yola koyulmuşlar. Yedi yılla bir gün gitmişler, varmışlar Hindistan'a. Sıcak bir ülke imiş Hindistan, yanmışlar, iyice de susamışlar. Yusufçuk dayanamamış, su su diye Fatmacığın yüzüne bakmış. Fatmacık ne yapacağını şaşırmış, aman kardeşim burada geyik izlerinden başka yerde su yok, sakın içeyim onlardan deme, diye öğüt vermiş. Arkasından da geyik izinden içersen geyik olursun, hayvan izinden içersen hayvan olursun demiş. Ama Yusufçuk çok küçük bir çocukmuş, fazla dayanamamış, geyik izinden su içmiş, geyik olmuş. Fatmacık yalnız kalmış, şaşkınlık içinde oturmuş ağlamış, kara taşa dert yanmış da derdine yanan olmamış. Ağaçlara, ağaçların dallarına, dallara konan kuşlara seslenmiş de yine ses veren olmamış. Bağrı yanmış, saçını yolmuş, ak günün aklığında, kara gecenin belirtileri başlamış. Gecedir bu, yalnız korkulur, taş yürekli olsa bile kişi, yüreği burkulur. Fatmacığın da yüreği burkulmuş, içine bir korku iyice dalmış. En sonunda bir kavak ağacının tepesine çıkmış. Geceyi uykusuz gözlerle geçirmiş. Yıldızlar arkadaşı, ay dert ortağı olmuş. nevcivan bir delikanlı gelmiş. Pembe yanaklarında güller açar, pazularında yaylar kırılırmış. O sırada bir deniz olmuş. Suyu berrak mı berrakmış. Delikanlı oltayı denize atmış. Fatmacık da denize düşüp oltaya takılı kalmış. Delikanlı oltayı ç ıkarmaya başlamış, işte o sırada Fatmacık heyecanla uyanmış, meğer bu gördüğü bir rüya imiş. Rüya olmasaydı da gerçek olsaydı diye yanmış. Hayırdır inşallah, hayırlı sabahlara Allah'ım diye dua etmiş. Sabırsızlıkla beklemiş şafağı. Sökmüş gün, tepeler al kızıl olmuş. Fatmacık gözlerini ufuklara dikmiş. Şimdi ne yapmalıyım diye kendi kendine kuramlar kurmaya başlamış. O sırada da gözün alabildiğine uzaklardan bir atlının doludizgin geldiğini görmüş. Atlı doludizgin gelirken tozu dumana katarmış. Meğer her sabah atını bu kavağın altındaki pınarda sularmış. Atlı delikanlıymış. On sekizinde ya varmış ya yokmuş. Nevcivan, tuvana bir delikanlıymış. Gözleri güler, kızaran yanaklarında güller açarmış. Ağzında dudakları bir gül goncası gibi imiş. Karanfil bıyıkları yeni terlemiş, ela gözleri sanki sürmeli gibi imiş. Kirpikleri ok gibi olup, görenlerin kalbinde yara açarmış. Sürmeli keklik gibi hop hop hoplar, kanı kaynarmış. Fatmacık bakmış, rüyasında gördüğü delikanlı değil mi? Bakmış bakmış da sevdasına yanmış. Kanı delikanlıya bir iyice kaynamış. Bu sırada da delikanlı atı p ınara sürmüş. At kafasını eğmiş, birden bire ürkmüş. Delikanlı şaşmış, hayvana da ne oldu diye kızmış, sonra da başını bir yukarıya ne var diye kaldırmış. Bir de ne görsün. Şaşırmış, atına desene be atım, havaya bakan al, yere bakan mal bulur; sen de malı bulmuşsun da benim haberim yokmuş, diye seslenmiş. Kız da güzel mi güzelmiş. Yay kaşlı, ela gözlü, ayın on dördü gibi bir kızmış. Yanakları kızarmış, al atlastan ateş olmuş. Oğlan kıza, kız oğlana vurulmuş da dönmüşler Leyla ile Mecnun'a. Fatmacık hemen aşağı inmek istemiş ama nasıl ineceğini bilememiş. Bu sırada gökten bir kuş gelmiş, hey delikanlı, kavağı kes demiş. Fatmacığın aklına bu sırada balta gelmiş, atmış baltayı aşağı. Delikanlı almış baltayı, sallamış kavağa da balta kırk demiş, kırkıncı balta da kavağı yerle bir etmiş. Fatmacık koşmuş delikanlıya, delikanlı basmış Fatma'yı bağrına, sarmış kolları ile incecik belinden de atmış atına almış getirmiş k ızı bir kuş gibi anası ile babasının yanına. Ama işler bitmemiş, o sırada bir çingene kızı çıkagelmiş. Aklına Fatmacığın iğne gelmiş. Bakmış olmıyacak, karanfil bıyıklı delikanlısından olacak, çıkarmış i ğneyi, batırmış çingene kızına. Çingene kızı yere serilmiş, iki dakika geçmeden bir kuş olup uçup gitmiş. Delikanlı ile Fatmacık şaşkınlık içinde bakışmış. Aradan bir zaman geçmiş, kuş her sabah gelip evin penceresine konmaya başlamış. Her konuşta da bir kerecik Yusufçuk diye seslenirmiş. Böylece kanayan kalbini yanık yanık öterek dile getirmiş. Aradan yine bir müddet geçmiş, bu sefer kuş iyice dile gelmiş. Her sabah gelir, delikanlının penceresinde şöyle seslenirmiş: Hey bey oğlu bey oğlu, akıttın kanımı, narıma yanasın dermiş. Delikanlı hem şaşırmış, hem de şüpheye düşermiş. Derken canına tak demiş, kuşu yakalatıp kesmiş. Ne var ki akan kandan bir söğüt bitmiş. Etrafı tarlalık olmuş. Fatmacık oradan geçerken dalları eğilir, yüzüne serinlik verirmiş. Delikanlı geçerken yukarı kalkar, sıcak bir alev saçarmış. Neden sonradır ki Fatmacığa yol gösteren ak saçlı ihtiyar ninecik çıkagelmiş. İşte o sırada delikanlı kaval yapmak istemiş. Fatmacık usturayı delikanlıya vermiş. Delikanlı söğüten bir dal kesmiş, kesilen dal güzel bir kız olmuş. Kalan söğüt gövdesine nine bakmış gövde yerinden oynamış, Yusufçuk olmuş Herkes şaşmış bu işe, baş göz etmek düşmüş delikanlı enişteye. Delikanlı enişte, onları başgöz etmiş. Yusufçuk da onları af etmiş. Fatmacığın düğünü de o zaman birlikte olmuş. Düğünler çifter kurulmuş, davullar çifter vurulmuş. Sofralar çifter konulmuş misafirler çifter çifter sofraya oturmuş da bu düğünler kırk gün kırk gece sürmüş.


Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde develer tellal iken, pireler berber iken, anam benim beşiğimi tıngır mıngır sallar iken, uzak ülkelerin birinde ihtiyar bir çiftçi ve üç kızı yaşarmış. Birbirine büyük bir sevgiyle bağlı olan bu ailecik mutluluk içinde yaşayıp giderlerken bir gün yaşlı çiftçi hastalanıp ölmüş ve üç kızı üç gün üç gece durmadan ağlamışlar. Ama yapacak bir şey yokmuş. Zavallı kızlar yoksulluk içinde kalakalmışlar. Bir gece en küçük kız rüyasında bahçedeki fesleğen ağacının dibinde dokuz küp altın olduğunu görmüş. İlk önce kız buna pek aldırmamış ama üç gece üst üste aynı rüyayı görünce kardeşlerine durumu anlatmış. Hemen gidip fesleğen ağacının dibini kazmışlar ve gerçekten de dokuz küp altın olduğunu görmüşler. Mutluluktan birbirlerine sarılıp ağlaşan bu üç kardeş hemen kendilerine sarayın karşısında güzel bir ev yaptırmışlar ve fesleğeni de oradaki bahçelerine dikip her gün sırayla sulamaya başlamışlar.


Uzak ülkelerin birinde büyük bir fil ormanı varmış. Bu orman bolca ağaç ve bataklıklardan oluşuyormuş. Ormanın hemen dışında bir kulübe varmış. Bu kulübede bir oduncu yaşarmış. Bu oduncunun Kayra adında küçük bir oğlu varmış. Bu çocuk afacan mı afacanmış. Günlerden birgün Kayra babasının peşinden ormana gitmiş. Kayra, - Nerede şu filler acaba, bir tane bile görmedim. Şurada biraz dinleneyim bari çok yoruldum demiş ve büyük yapraklı kocaman bir ağacın kenarına oturmuş. O sırada uzaktan sesler gelmeye başlamış. Biraz geçtikten sonra karşısında küçük bir fil görmüş. Fil yürürken sürekli hortumuna basıyor ve düşüyormuş. Bu durum Kayra'nın çok hoşuna gitmiş ve gülmeye başlamış. Kim var orda? demiş kızgın bir sesle. Kayra çaresiz ben varım diye yaprakların arasından başını uzatmış. Küçük fil, Ne oldu? Neden gülüyorsun? diye sormuş kızarak. Kayra, Şeyy, demiş. Hortumuna basıp düşüyorsun ya. Oyun oynuyorsun sandım. Fil, Hayır, oyun oynamıyorum, demiş kızarak. Kayra, Ne yapıyorsun peki? diye sormuş. Fil, Hortumumla beraber yürümeye çalışıyorum, demiş. Kayra, Hortumunu kullanmayı bilmiyor musun yoksa? diye sormuş. Fil, Kayra fili sevmiş. Çünkü doğru sözlü ve sevimli bir filmiş bu. Kayra, - İstersen sana yardım edebilirim. Ne dersin? diye sormuş. Fil, Tamam, teklifini kabul ediyorum. Şöyle bakalım senin adın ne? demiş. Benim adım da Bibo. Kayra, Hadi şimdi beraber yürüyelim. Sen önce sağ ayağını kaldır, o sırada sallanan burnuna yani hortumuna bak. Çok savrulmamasına ve kaldırdığın ayağına dolanmamasına dikkat et, demiş. Bibo, Tamam, dur! derken 'Paaattt!' diye yere düşmüş. Önemli değil. Yine deneyelim. Önce burnunu düşün. Sonra arka ayağını kaldır. Çok güzel, işte böyle. Diğer ayaklarında da bunu deneyelim. Önce burnunun ve ayaklarının yerinin farkında olman lazım sanırım. Ama biraz çalışırsak yaparsın Bibo, demiş Kayra. Uzunca bir zaman yürümüşler. Düşe kalka yılmadan çalışmış Bibo. Olmuyor, olmuyor işte, demiş sonunda. Kayra, Ben başaracağına inanıyorum, yalnız artık gitmeliyim. Hava kararacak birazdan, yarın yine gelirim, demiş ve koşarak evin yolunu tutmuş. Ertesi gün Kayra yine Bibo'yla çalışmış. Ve sonunda başarmış Bibo, artık hortumunu kontrol edebiliyor düşmeden yürüyebiliyormuş. Yalnız hava çoktan kararmış. Kayra, - Eyvah! Ben şimdi nasıl eve gideceğim? Her taraf karanlık oldu. Yolu bulamam, demiş. Bibo, Şimdi yardım etme sırası bende. Bin sırtıma, seni evine götüreyim, demiş. Kayra, Bineyim de ya düşersek, demiş. Bibo, Ben seni korurum. Hadi korkma bin demiş. Kayra en yakındaki ağaca tırmanıp Bibo'nun sırtına binmiş. Etraftan garip sesler gelmeye başlamış. Kayra, Fil ailesi geliyor ama merak etme, bize birşey yapmazlar. İçlerinde annem de olabilir, demiş. üstünde Kayra'yı görmüş ve hepsi birden hortumuyla beraber ön ayaklarını kaldırmış. Bibo da Kayra sırtında yürümeye devam etmiş. O sırada Bibo'nun annesi, Bibo, sen hortumunu kullanmayı öğrenmişsin. Düşmeden yürüyorsun. Bu nasıl oldu? diye sormuş şaşırarak. Bibo, Anne, fil ailesine, kızmamalarını beni dinlemelerini söyler misin? Evet hortumumu kullanmayı öğrendim. Bunu bana arkadaşım Kayra öğretti, o iyi biri, demiş. Ve iki gündür çalıştıklarını onun sayesinde başarılı olduğunu fil ailesine anlatmış. Fil ailesi bu duruma çok şaşırmış. O daha çocuk, nasıl bir file düşmeden yürümeyi öğretebilir ki diye düşünmüş. Biz yavrularımıza 6 ayda öğretiyoruz bunu. Sen nasıl bir-iki günde öğretmeyi başardın? demişler. Kayra, Kayra artık eve gitmek istediğini söylemiş ve Bibo da tamam gidelim demiş. Fil ailesi, -Durun! Biz de sizinle geliyoruz, demişler. Ve eve doğru yürümeye başlamışlar. Tam o sırada bir hışırtı duyulmuş ve büyük fil Tobi kanlar içinde yere düşmüş. O da ne, fil ailesi tozu dumana katarak koşmaya başlamış. Bibo, Eyvah, fildişi avcıları, demiş, korkarak. Kayra, Ne yapacağız şimdi? Kaçalım! demiş. Oradan uzaklaştıktan sonra fil ailesi, Kayra ve Bibo hemen bir yere saklanmışlar. Herkes Tobi'nin kanlar içinde yere düşmesine çok üzülmüş. Kayra, Avcılar sizi sadece dişleriniz için mi öldürmek istiyor? Olmaz öyle şey! Buna izin veremem. Bir fikrim var, bu konuda babamdan yardım isteyebiliriz. O bir oduncudur. Bu ormanı iyi bilir. Sizi korur, demiş. Kayra Bibo ile beraber eve gidip babasına olan biteni anlatmış. Babası da, Fil ailesine yardım etmek isterim. Fakat ne yapabiliriz acaba? Himmm bir düşünelim, tamam buldum, yarın sabah erkenden ormana gideceğiz, demiş. Sabah olmuş. Bibo, Kayra ve babası yola çıkmışlar. Oduncu, Kayra ve Bibo, fil ailesine söyleyin bize bolca yaprak toplasınlar ben de odun toplayacağım. Fil ailesi, siz de bana yardım edin. Ödunları tam şu bataklığın yanına taşımamız lazım, demiş. Önce bataklığın üstünü yapraklarla örtmüş sonra da bataklık bitimine odunları yığmışlar. Ve odunların arkasında beklemeye başlamışlar. Akşam olmuş. Avcılar parmak ucunda yürüyüp bataklığa doğru gelmişler. Ve avcılar, -Ahhh, uhhhh, bu da neee? Bataklığa düştük, bizi kurtarıııınnn! diye bağırmaya başlamışlar. Fil ailesi ve Bibo, Kayra ve babasına, Bize yardım ettiğiniz için çok teşekkür ederiz, demişler. Oduncu, Hiç kimse zevki için bir canlıyı öldüremez. Onu, evine gelip rahatsız edemez. Bunu yapan olursa kötü niyetlidir. Kötü niyetli kişiler de elbet cezasını bulur, şimdi olduğu gibi demiş. Bibo, Kayra'yı ve babasını tanıdığı için çok mutlu olmuş. Fil ailesi de tabi. Kayra ve babası, Hoşçakal Bibo, hoşçakalın fil ailesi, görüşmek üzere, demişler. -Hazır mısın? Seni şimdi kaydırarak aşağıya indireceğim, demiş.


Bir varmış, bir yokmuş. Eveler develerle, develer evelerle haşır neşir olurmuş. Bir zamanlar ormanın birinde korkunç bir kuraklık başlamış. Yaz gelip geçtiği halde tek bir damla bile yağmur yağmamış. Susuzluk hayvanların canına tak edince bu duruma bir çare bulmak için toplanmışlar. Bütün hayvanlar hatta kuşlar bile gece gündüz çalışıyormuş. Ancak tavşan: Ben daha çok küçüğüm. diyerek çalışmak istemiyormuş. Tavşanın böyle nazlanması diğer bütün hayvanları çok kızdırmış. Hayvanların emeği boşa çıkmamış. Kazdıkları kuyudan buz gibi bir su çıkınca herkes çok sevinmiş. Kana kana içip yıkanmışlar. Kuyunun kazılmasına yardım etmeyen tavşana ise su vermemişler. Kral aslan, tavşanın kuyuya yaklaşmasını önlemek için kuyunun başına bir nöbetçi görevlendirmiş. yanına gidince filin uyuduğunu görmüş. Çok uğraşmasına rağmen onu bir türlü uyandıramamış. En sonunda gidip kulağına bağırmış. Fil, öyle bir zıplamış ki kuyunun etrafındaki taş ve toprak yığınına çarpmış, bütün taş ve toprakları kuyunun içine dökmüş. Böylece kuyu kapanmış. Bu duruma çok üzülen fil, ağlamaya başlamış. Benim yüzümden oldu. diyormuş. Şimdi ne içeceğiz? Ben sabah olunca diğer hayvanlara ne diyeceğim? Bu kadar üzülme, elbette bir çaresini buluruz. Hem ikimiz beraberce çalışırsak sabaha kadar kuyuyu temizleyip açarız. demiş tavşan. Fil: Ama sen küçük ve zayıfsın! demiş. Tavşan şöyle cevap vermiş: Sen beni şimdi gör! Bak ki nasıl çalışıyorum. Gerçekten de tavşan bir çalışmış bir çalışmış ki sormayın. Sabaha kadar fille birlikte kuyuyu açmayı başarmışlar. Ertesi gün fil, bütün hayvanlara tavşanın çalışkanlığını anlatmaya başlamış. Herkes tavşanı alkışlayıp kuyudan su içmeyi hak ettiğini söylemiş. Tavşan sadece su içebildiğine değil diğer hayvanlarla yeniden dost olduğuna da çok sevinmiş. Kendisini ormanın bir üyesi gibi görmek onu mutlu ediyormuş. Gökten üç elma düşmüş. Biri tavşana, diğeri sana, öbürü de anlatana.


Bağın ortasındaki yıkık kulübenin kapısız girişinden bir ihtiyar çıktı. Saçı sakalı bembeyazdı. Kamburunu düzeltmek istiyormuş gibi gerindi. Elleri, ayakları titriyordu. Gök kadar boş, gök kadar sakin duran denize baktı, baktı. Duvarın dibindeki taş yığınlarına çöktü. Başını ellerinin arasına aldı. Sırtında yırtık bir çuval vardı. Çıplak ayakları topraktan yoğrulmuş gibiydi. Zayıf kolları kirli, tunç rengindeydi. Yine başını kaldırdı. Gökle denizin birleştiği dumandan çizgiye dikkatle baktı. Ama görünürde bir şey yoktu. Bu, her gece uykusunda onu kurtarmak için birçok geminin pupa yelken geldiğini gören zavallı eski bir Türk forsasıydı. Tutsak olalı kırk yılı geçmişti. Otuz yaşında, dinç, levent, güçlü bir kahramanken Malta korsanlarının eline düşmüştü. Yirmi yıl onların kadırgalarında kürek çekti. Yirmi yıl iki zincirle, iki ayağından rutubetli bir geminin dibine bağlanmış yaşadı. Yirmi yılın yazları, kışları, rüzgarları, fırtınaları, güneşleri onun granit vücudunu eritemedi. Zincirleri küflendi, çürüdü, kırıldı. Yirmi yıl içinde birkaç kez halkalarını, çivilerini değiştirdiler. Ama onun çelikten daha sert kaslı bacaklarına bir şey olmadı. Yalnız abdest alamadığı için üzülüyordu. Hep güneşin doğduğu yanı sol ilerisine alır, gözlerini kıbleye çevirir, beş vakit namazı gizli işaretle yerine getirirdi. Elli yaşına gelince, korsanlar onu, "Artık iyi kürek çekemez!" diye bir adada satmışlardı. Efendisi bir çiftçiydi. On yıl kuru ekmekle onun yanında çalıştı. Allah'a şükrediyordu. Çünkü artık bacaklarından mıhlı değildi. Abdest alabiliyor, tam kıblenin karşısına geçiyor, unutmadığı ayetlerle namaz kılıyor, dua edebiliyordu. Bütün umudu, doğduğu yere, Edremit'e kavuşmaktı. Otuz yıl içinde bir an bile umudunu kesmedi. "Öldükten sonra dirileceğime nasıl inanıyorsam, öyle inanıyorum, elli yıl tutsaklıktan sonra da vatanıma kavuşacağıma öyle inanıyorum!" derdi. Ama işte, eskiden beri gördüğü rüyaları yine görmeye başlamıştı. Kırk yıllık bir rüya... Türklerin, Türk gemilerinin gelişi... Gözlerini kurumuş elleriyle iyice ovdu. Denizin gökle birleştiği yere baktı. Evet, geleceklerdi, kesindi bu, buna öylesine inanıyordu ki... işittiği tatlı seslerini dinleye dinleye daldı. Duvar taşlarının arkasından çıkan kertenkeleler üzerinde geziniyorlar, çuvaldan giysinin içine kaçıyorlar, gür, beyaz sakalının üstünde oynaşıyorlardı. Yaşlı tutsak, rüyasında, ağır bir Türk donanmasının limana girdiğini görüyordu. Kasabaya giden yola birkaç bölük asker çıkarmışlardı. Al bayrağı uzaktan tanıdı. Yatağanlar, kalkanlar güneşin yansımasıyla parlıyordu. - Ben Türk'üm, oğullar, ben Türk'üm. İhtiyarın kollarına girdiler. Kuş gibi deniz kenarına uçurdular. Bir sandala koydular. Büyük bir kadırgaya çıkardılar. Askerin içinde onun kahramanlık serüvenlerini bilmeyen, ününü duymayan yoktu. Biraz güvertede durdu. Sevinçten şaşırmış, aptallaşmıştı. Ayağına bir çakşır geçirdiler. Sırtına bir kaftan attılar. Başına bir kavuk koydular. Onu kadırgaya getiren askerlerle birlikte büyük geminin kıçına doğru yürüdü. Kara palabıyıklı, sırmalı giysisinin üzerine demir, çelik zırhlar giymiş iri bir adamın karşısında durdu. İhtiyar, kaftanın altından kolunu çıkardı. Sıvadı. Bey'e uzattı. Pazısında haç biçiminde derin bir yara izi vardı. Bu yarayı, gecesi altı ay süren bir adadan karısını kaçırırken almıştı. Bey, ellerine sarıldı. Öpmeye başladı. - Ben karaya cenk için çıkıyorum. Sen gemide rahat kal, dedi. - Hayır. Ben de sizinle cenge çıkacağım. Oğlu, babasının ellerine varıp; vatanını, sevdiklerini göremeden seni tekrar kaybetmeyelim baba diye yalvararak, öptü. - Şehid olursam bunu üzerime örtün! Vatan al bayrağın dalgalandığı yer değil midir? dedi.


Uygur Türklerinin dini kitapları, "Budizm'le ilgili hayvan masallarını kapsar. a) Altun Yaruk: Uygur Türkçesine Çinceden tercüme edilmiştir. Budistlerin mukaddes kitabıdır. Bölümleri arasında masal karakteri taşıyan parçalar vardır. Üç prensle aç bir parsın masalı bunun en güzel örneğidir. b) Prens Kalyanamkara ve Papamkara: İyi prensle kötü prens arasındaki olayları anlatmaktadır. Konusu ve taşıdığı motiflerle bazı milletlerin masallarıyla benzerlik taşımaktadır. c) Kuanşi im Pusar: Bir ruhani kahramanın çeşitli varlıklara yardım etmesini anlatmaktadır. d) Turfan Metinleri: Son cildinde (10. cilt) Şeytan Atavaka'nın Burkan'la olan mücadelesi anlatılmaktadır. e) Uygurika: Dört cilt halindeki bu eserde Çaştani Bey Hikayesi önemlidir. a) Dastan-ı Ahmed Harami: XIII. yüzyıla veya daha gerilere ait olduğu tahmin edilen eser, mesnevi nazım biçimiyle yazılmış 816 beyittir. b) Mecmaü'l Letaif: XVI. yüzyılda Bursalı Lamii Çelebi yazmaya başlamış ama bunların kendi ağırbaşlı şahsiyetine yakışmadığını düşünüp yarım bırakmış, daha sonra oğlu Abdullah eseri tamamlamıştır. e) Billur Köşk Masalları: Türk masallarının en yaygın olanlarıdır, eserde on dört masal vardır. En eski matbu nüshası tarihsizdir. Georg Jakob, 1899'da bu nüshayı gördüğünü söyler. Tahir Alangu'ya göre İstanbul kütüphanelerindeki tarihsiz "Billur Köşk"lerin en eskisi 1876 yılına kadar gidebilmektedir. Son olarak 1961'de Tahir Alangu tarafından yayımlanmıştır. - Namık Kemal, Hintli İnayetullah'ın "Bahar-ı Daniş" adlı eserinin bir kısmını 1873'te Farsçadan dilimize tercüme eder. - Ahmet Mithat Efendi "Kıssadan Hisse" adlı eserindeki 35 mensur kıssanın beşini kendisi yazmıştır. - Türk masallarını içine alan en eski derleme Fransız M. Digeon'a aittir. İçinde üç Türk masalı vardır . - Sebastian Beck, 1912'de yayımlanan "Türk Masalları" adlı eserden aldığı "Ahmed'in Talihi" adlı masalı Almancaya tercüme etmiştir. - Namık Kemal'in oğlu Ali Ekrem , 1924'te yayımladığı "Şiir Demeti" adlı kitabında üç masala yer verir. - Namık Kemal'in torunu Selma Ekrem, çocukluğunda dinlediği 12 masalı 1964 yılında "Turkish Fairy Tales" adıyla Amerika'da yayımlar.


Uzun yıllar önce Çinde Li-Li adlı bir kız evlenir ve aynı evde kocası ve kaynanası ile birlikte yaşamaya başlar. Lakin kısa bir süre sonra kayınvalidesi ile geçinmenin çok zor olduğunu anlar.İkisininde kişiliği tamamen farklıdır buda onların sık sık kavga edip tartışmalarına yol açar. Bu Çin geleneklerine göre hoş bir davranış değildir ve çevrenin oldukça tepkisini alır. Birkaç ay sonra bitmez tükenmez gelin kaynana kavgalarından ev onun ve kayınvalidesi ile arada kalan esi icinde cehennem haline gelmistir. Artık birşeyler yapmak gerektiğine inanan genç kadın doğru babasının eski bir arkadaşı olan baharatcıya koşar ve derdini anlatır. Yaşlı adam ona bitkilerden yaptığı bir ilaç hazırlar ve bunu 3 ay boyunca hergün azar azar kaynanası için yaptığı yemeklerin içine koymasını söyler. Zehir az az verilecek , böylece onu gelininin öldürdüğü belli olmayacaktır. Yaşlı adam genç kadına kimsenin ve eşinin şüphelenmemesi için kaynanasına çok iyi davranmasını ona en güzel yemekleri yapmasını söyler. adamın dediklerini aynen uygular . Hergün en güzel yemekleri yaparak kaynanasının tabağına azar azar zehiri damlatıyordu. Kimseler şüphelenmesin diyede ona çok iyi davranıyordu. Bir süre sonra kayınvalideside çok değişmişti ve ona kendi kızı gibi davranıyordu. Evde artık barış rüzgarları esiyordu. Genç kadın kendisini ağır bir yük altında hissetti yaptiklarından pişman bir vaziyette baharatcı dükkanının yolunu tuttu ve yaşlı adama şu ana kadar kaynanasına verdiği zehirleri onun kanından temizleyecek bir iksir için yalvardı, Yaşlı kadının ölmesini artık istemiyordu. Yaşlı adam yaşlı gözlerle karşısında konuşup duran Li-Li ye baktı ve kahkahalarla gülmeye başladı. Sana verdiklerim sadece vitaminlerdi. Olsa olsa kayınvalideni sadece daha da güçlendirdin hepsi bundan ibaret. Gercek zehir ise senin beyninde olandı. Sen ona iyi davrandıkca oda dağıldı ve yerini sevgiye bıraktı böylece siz gerçek bir ana kız oldunuz dedi. Gül veren elde gül kokusu kalır.


- Allah senden razı olsun evladım, dedi. Benim için yurtdışından zahmet edip buraya kadar gelmeni, yaşadığım sürece unutmayacağım. Ameliyat edilen kişi, büyük bir hastanenin başhekimiydi. Tedavisi ancak yurtdışında mümkün görülen hastalığı aniden artınca, doktor arkadaşları onun böyle bir yolculuğa dayanamayacağını anlamış ve kurtarma umudunun azlığına rağmen ameliyatı üstlenmeye karar vermişlerdi. Ameliyatın zor ve yeni bir ihtisas sahası olmasından dolayı biraz tereddütleri de var idi. - Ameliyat için beni bayılttığınızda, her nedense gençlik yıllarıma döndüm, diye devam etti. Henüz toy bir asistanken, anne karnındaki bir bebeğin sakat olduğunu anlamış ve onu bu şekilde yaşatmaktansa öldürmeyi düşünürken, kalp atışlarını duyup kıyamamıştım. "Planlama" bahanesiyle sapasağlam yavruları bile katleden canavarlara rağmen o yavrunun yaşamasını istediğim için, Allah seni imdadıma göndermiş olmalı. -Allah, hiçbir iyiliği unutmaz efendim, diye gülümsedi.


Yeni aldığı bilgisayar oyununu oynuyordu. Kendini öyle kaptırmıştı ki annesinin ona seslendiğini bile duymuyordu. Annesi çareyi Faruk'un yanına gelmekte buldu. - Hiç de bile bak 5 tane arkadaşım var aynı takımdayız. - Bak biz dışarda çok eğleniyoruz. Takım kurduk. Yakar top oynuyoruz kaybedenler kazananlara dondurma ısmarlayacak. Ödüllü yani. - Benim oyunum da ödüllü kazanan bütün buraların sahibi olacak. Ömer daha fazla konuşmadı zaten biran önce de oyuna dönmek istiyordu. Faruk'un annesine bakıp "Allah sana sabır versin teyze" diyip gitti. Faruk istemeye istemeye mutfağa gitti karnını doyurdu. Yemek yedikten sonra yapacak bir şeyler bulmalıydı. Elektrikler yoktu, bilgisayar oynamayamazdı. Odasına gitti yatağına uzandı. Bir süre tavanı izledi. Sonra kalktı, kitaplarına baktı. Çok fazla kitabı yoktu çünkü kitap okumayı sevmezdi. Oyuncaklarıyla oyanamaya karar verdi. Bütün oyuncaklarıni yere serip oynamaya başladı. Bir süre sonra ondan da sıkıldı. Annesine bakmaya karar verdi. Annesi içerde arkadaşıyla oturuyordu. İçeri hiç girmemeye karar verdi. Sıkıntıdan patlayacaktı. Yapacak hiçbir şey yoktu. En iyisi elektriğin gelmesini beklemek diye düşündü. Yatağına oturup beklemeye başladı ama nafile elektriğin gelecegi yoktu. O sırada dışardan gelen çocuk kahkahalarını duydu. Bunlar arkadaşlarıydı. Faruk onları izlemeye başladı. Onlar güldükçe Faruk'un yüzünde de istemsiz bir gülümseme oluşuyor o da gülüyordu. Arkadaşları ne kadar da mutlu görünüyordu.


- Çok yürüdük, çok yorgunuz. Gece vakti bir de ayağımızı takılan şeyleri toplayarak boşuna ağırlık mı yapacağız. Hiçbir şey toplamayalım diyerek hiçbir şey toplamıyorlar. - Madem Komutanımız emretti, birazcık toplayalım, emre muhalefet etmeyelim. Zira ordun komutanına itaat etmek gerekir. diyerek az bir şey topluyorlar. diyerek bütün abalarını ağzına kadar doldururlar. Keşke gereksiz, lüzumu olmayan eşyalarımı atsaydım, daha çok toplasaydım. Her şeyimizi doldursaydık, daha fazla alsaydık diyerek, fazla almalarına rağmen üzülüyorlar. İşte bu misalde olduğu gibi, Ahirette bütün insanlarda bunun gibi ağıtlarda bulunacak. -"Ah ne olaydı da Makamımı biraz daha yükseltecek bir vakit daha namaz kılsaydım, biraz daha fazla sadaka verseydim, oruç tutsaydım, biraz daha sevap işleyecek ameller yapsaydım... diyeceklerdir. Rabbim bu misallerden ders alıp, Ahirette pişman olmayacağımız ameller işlemeyi nasip eylesin....


O gün neşeli bir gündü. Ormanda kuşlar ötüyor, ceylanlar geziniyor, ayılar bal arıyor, balıklar da küçük gezintiler yapıyordu. Ormanın genç ağaçları serin rüzgarla dans ediyor, yaşlı ağaçlar da dallarını sallamakla yetiniyordu. O sırada küçük bir kedi çalılıkların arasından çıkıverdi. Hayvanlar çalı seslerine yöneldiler ve ormanda daha önce hiç görmedikleri bu canlıya bakakaldılar. Bu, onlar gibi dört ayak üzerindeydi. Ancak daha farklıydı. Her yere dönen kulakları, sallanan kuyruğu, minik burnu ile her şeyin karışımına benziyordu. Birkaç ayı inanmadı ona: Bu yavru bir ceylan. Sadece fazla tüylenmiş. diyerek başka bir öneri sundular. Beklenen cevap gelmişti. Kuşlardan birkaç tanesi, Toprak'ın yanına geldi. Birlikte gezinmeye başladılar. Orman, mis gibi kokuyordu. Bazı yerlerde duraklıyor, bu kokuyu içlerine çekip dinleniyorlardı. ve büyüktü, yansıma rahatlıkla ortaya çıkmıştı. Toprak, bunu duyunca rahatladı. Başını eğip su içmeye çalıştı, ancak nehrin temiz suyuna ulaşamadı. Suya ulaşamıyorum. diyerek problemi kuşlara anlattı. Kuşlar, bir kap getireceklerini söyleyerek oradan uzaklaştılar. Toprak, yansımasına bakarak konuştu: Sen beni korkutamazsın yansımam! Hiçbir yansıma gerçek değil. Onlar zararsız, aynı sen gibi! Hahah, bak şurada başka bir yansıma var. Toprak gördüğü bir yansımaya yaklaştı. Bak, o da bir yansıma. Ancak hiçbir işe yaramıyor. Beni asla korkutamaz. Böyle derken bir hırlama sesi duydu. Soluna bakınca kurdu gördü. Evet, yansıma zararsızdı ama gerçek hali hiç öyle değildi! Toprak korkuyla kaçmaya başladı. Kurt, Toprak'ın peşini bırakmıyordu. O kovalarken kuşlar da gelmiş, Toprak'ı bulamayınca onu aramaya başlamışlardı. Sonunda kurdu gördüler ve hızla ormanın ortasına uçtular. Durumu hayvanlara anlattılar. Birlikte plan yapmaya başladılar. Bu sırada korkunç bir karaltı belirdi. Bu, iki başlı korkunç bir yılandı. Öyle büyüktü ki, onun boyunda 15 katlık bir bina dikebilirlerdi. Kurt, gölgeyi görünce: Oy anam! diye bağırdı, eli ayağına dolaştı. Hızla oradan kaçtı. Karaltı bir zaman sonra parçalandı. Ortaya çıkan renk cümbüşü, Toprak'ın gözünü kamaştırdı. Kuşlar, Toprak'ı sıkıca tutup ağaçtan indirdi ve karaltıyı göstererek: İşte bu da gölge. diyerek açıklama yaptı. Toprak o gece bir sincabın evinde konakladı. Evi usta ağaçkakanlar yaptığı için, hiç de rahatsız olmadı küçük Toprak. Sabahleyin, ormanın çıkışına gitti. Hayvanlar onu çok sevmişlerdi. Hepsiyle teker teker vedalaştı Toprak. Ardından uçsuz bucaksız yolda ilerlemeye başladı.


Gıd gıdak Tavuğun canı çok sıkılıyordu. Birileriyle konuşmak için can atıyordu. Kümesin içinde tüneyip bir o yana bir bu yana bakındı. Ama çevrede tek bir kişi bile yoktu. Ev sahipleri de gezmeye gitmişlerdi. Evin kedisi Sarman kıvrılmış, bir kenarda uyuyordu. Gıdgıdak Tavuk kendi kendine "Bari Sarman'ı uyandırayım da iki söz edelim " dedi. - Gıd gıdak , gıdgıdak! Sarman kedi; uyumayı bırak! Sarman kedi tembel tembel esnedi. Sonra kuyruğunu öte yana çevirip "Lütfen beni rahat bırak. Seninle konuşacak halim yok, Gıdgıdak" diyerek yeniden uyumaya başladı. Gıdgıdak Tavuk bu kez komşu kümese gitti. Komşu kümesin tavuğu civcivleriyle oynuyordu. Bizim Gıdgıdak'a hiç yüz vermedi. Üstelik "Sen kendine bir iş bul oyalanacak. Ne var böyle başıboş dolaşacak?" diye de azarladı. konuşmak istemiyor. Bu gidişle kendime bir arkadaş bulamayacağım" diye ağlamaya başladı. O sırada yanından ibikli horoz geçiyordu. Gıdgıdak Tavuğun söylediklerini duyup "Tavuk kardeş , ağlama. Eğlence var dere kenarında " dedi. Gıdgıdak Tavuk zaten çok yorulmuştu. Kümesine dönmeye karar verdi. Tüneğine oturmak için sıçradı. O da ne ? Yabancı bir tavuk onun yerinde oturuyordu! Evin küçük kızı İnci "Bak Gıdgıdak sana getirdik yeni bir arkadaş " dedi. Gıdgıdak Tavuk o kadar çok sevindi ki yeni tavukla hemen dost oldu. Bir daha yalnızlıktan hiç şikayet etmedi.


Bir zamanlar bir ormanın derinliklerinde kendilerine ait bir kulübede birlikte yaşayan üç ayı varmış. Bunlardan biri küçük, ufacık sevimli bir ayıydı; biri orta boy bir ayıydı, diğeri ise büyük, kocaman bir ayıydı. Bir gün sabah kalktıklarında kahvaltı için kendilerine yulaf lapası hazırladılar, yulaf lapası soğurken ormanda gezinti yapmaya çıktılar. Ve onlar ormanda gezerken kulübeye küçük bir kız geldi. Bu küçük kızın beline kadar inen altın bukleli saçları vardı ve herkes ona Goldilocks derdi. Goldilocks içeri girdi, merakla etrafa baktı, karnı acıkmıştı. Önce kocaman ayının yulaf lapasını tattı ve bu onun için çok sıcaktı. Sonra ortanca ayının yulaf lapasını tattı ve bu onun için çok soğuktu. Sonra küçük ayıcığın yulaf lapasına gitti ve tadına baktı. Ve bu ne çok sıcak ne de çok soğuktu, tam istediği gibi ılıktı; ve bu kahvaltıyı o kadar çok beğendi ki hepsini yedi. Sonra Goldilocks üst kattaki yatak odasına gitti ve önce büyük, kocaman ayının yatağına uzandı ve sonra orta ayının yatağına uzandı ve sonunda küçük ayıcığın yatağına uzandı. Bu yatak onun için uygundu. Böylece rahatça üstünü örttü ve derin bir uykuya dalana kadar orada yattı. lapasının yeterince soğumuş olacağını düşündüler ve kahvaltı için heyecanla eve geldiler. "EVİMİZDE BİRİ VAR!" dedi kocaman ayı kalın sesiyle. "Birisi yulaf lapamı karıştırmış! dedi ortanca ayı orta sesiyle. Sonra küçük ayıcık kendi tabağına baktı ve lapa kabında kaşık vardı, ama lapa tamamen yenmişti. "Birisi yulaf lapamın başına gelmiş ve hepsini yemiş!" dedi küçük ayıcık küçücük sesiyle. Sonra üç ayı yukarı yatak odalarına çıktılar. "BİRİSİ YATAĞIMDA YATMIŞ!" dedi kocaman ayı kalın, kaba, boğuk sesiyle. "Benim de yatağımda biri yatmış!" dedi ortanca ayı orta sesiyle. Ve küçük ayıcık yatağına bakmaya geldiğinde, yastığın üzerinde altın bukleleri dağılmış saçlar vardı ve küçük bir kızın meleksi yüzünü gördü, oradan uzaklaştı, Goldilocks derin uykudaydı. "Biri yatağımda yatıyor ve işte burada!" dedi küçük ayıcık, küçük sevimli sesiyle. - Aman Allah'ım, ne çılgın bir hayal gücün var evladım!


Çok eski yıllarda, nasıl olmuşsa, gökyüzü, masal ülkesinde yaşayanlara küsmüş ve onların üzerinden karamsar bulutları hiç eksik etmemiş. Ülke halkı aydınlıkla karanlığı ayırt edebiliyormuşlar ama, güneş ışınlarının doğrudan üzerilerine gelip onları ısıtmadığı için güneşin ne olduğunu bile bilmiyormuşlar. Eski insanlar da artık yaşamadıkları için, güneşi tanıyan kalmamış bu ülkede. Yaşayanlar, güneşin, ayın ve yıldızların adlarını bile bilmiyormuşlar. Güneş hep bulutların arkasında yalnız gündüzle geceyi ayırt etmelerine yarayacak kadar ışık sızdırabiliyormuş. Gökyüzü, kalın bulutlara bürünüp, güneşin gücünü ülke halkından saklamış durmuş. Bir gün gökyüzü, masal ülkesinin insanlarını bağışlamaya karar vermiş. Bu kararını gece uygularsa, "İnsanlar değişimden çok etkilenmezler" diye düşünmüş. O gece gökyüzü, tüm bulutları uzaklaştırmış. Pırıl pırıl, berrak bir gece olmuş. Gökyüzünün tüm derinliği, yıldızların bu derinliğin içinde yayılışları, Ay'ın bembeyaz parlaklığı ülkenin insanlarına güler yüzlülükle görünmüşler birden. Gökyüzüne bakan insanlar gökte yanıp sönen, parıldayan yıldızları, Ay'ın beyazlığını görünce, şaşırıvermişler. Yıldızlar sanki onlara göz kırpıyor "Nasılsınız bakalım?" der gibi alay ediyormuşlar. Yıldızların arada bir görünmesi, sonra kaybolması, başka bir yerden çıkıp "Buradayım bak?" dercesine gökyüzünde gezinmesi, insanlarla saklambaç oynaması pek hoşlarına gitmiş. İnsanlar, yaşamları boyu ilk kez gördükleri yıldızları seyrederken onların, gülümsediklerini bile düşünmüşler. Herkes çevresindekilere haber iletmiş. "Gökyüzünün güzelliğini görsünler" diye. Herkes gözyüzünün bulutlardan soyununca, ne kadar güzel olduğunu görüp ona aşık bile olmuşlar. Bu aşk onları mutlu etmiş. Hep beraber sokaklarda dans etmişler. Birbirlerine sarılıp, dalgın gözlerle gökyüzüne bakmışlar. Ona sevgilerini sunmuşlar içten içe. Çok geç saatlere değin sokaklarda, kırlarda, bayırlarda gökyüzüne bakan insanlar varmış o gece. Hiç kimse gece bitsin istememiş. Kim ister ki? Herkes sabah olunca gökyüzünün yine kara bulutlar giyinip, asık bir yüzle kendilerine bakacağını düşünüp, bu rüyanın sürmesini dilemişler. İstemişler ki: Saatler ilerlemesin, öylece dursun, bu mutlu an hiç bitmesin. İnsanlar hep böyledir. Sevgi ve aşkın güzelliğini tadınca onu kaybetmek istemezler. Hiç bitmesin isterler. Daha iyisinin olabileceğini de pek düşünmezler. Gece mutluluktan sarhoş olmuş gibi sallanarak, düşmemek için birbirlerine sarılarak sabaha değin gözyüzüne, onun güzelliğine, hayran hayran bakmış, durmuşlar. Sabah olmaya yakın gökyüzünün rengi açılmaya başlamış. Yıldızlar artık sayıca azalmışlar. İnsanlar da, "Yıldızların tüm gece koşuşturup yoruldukları için uykuya yattıklarını" sanmışlar. Onlara "İyi uykular" diyerek el sallamışlar... Yataklarına uğurlamışlar onları. Ay için de öyle olmuş. Geceden beri gökyüzüne baka kalanlar ve erken uyananlar, gökyüzünün bu olağanüstü güzelliğine - kırmızıya boyanmış güzelliğine hayran - kalmışlar. Hemen çevrelerindeki uyandırıp bu görüntüyü onların da görmesini istemişler. O anda gökyüzü, gecekinden de güzelmiş. İnsanlar gökyüzünün renginin kıpkırmızı oluşunu izlemişler sevgiyle. Gökyüzünün utancı hep aynı kalmamış. Doğal olarak çıplaklığa alışmış olmalı ki, kımızılık açılmış, yerini maviliğe bırakmaya başlamış. Önce koyu sonra giderek açılan maviliğe dönmüş gökyüzü. Tüm derinliği ve güzelliği ile insanların önünde duruyormuş çırılçıplak... Dağların arasından, kırmızılığın odaklığı yerden, kocaman bir alev topu tırmanmaya başlamış. Gülerek, kahkaha atarak tırmanıyormuş gökyüzüne doğru. Önceleri koyu kırmızı olan rengi, giderek açılmış, altın sarısı, hatta bembeyaz olmuş. Bu kocaman topun gökyüzüne yükselirken renginin açılmasıyla, çevreye neşe ve ışık saçması da artmış. Artık insanlar bu kocaman topa bakamaz olmuşlar. Top, gözleri kör edecek biçimde parlak ve insanı terletecek kadar da sıcakmış. Ama o topun yaydığı parlaklıkla yeryüzündeki herşey, çok daha canlı ve çok daha güzel görünüyormuş... İnsanlar şaşkınlıkla çevrelerine bakarken, geceden beri gökyüzündeki alışık olmadıkları gelişmelerin etkisinde kalmışlar. Kah sevgi, kah korku ile sarılmışlar birbirlerine... Biraz sonra gök gürlemesi gibi bir ses duymuşlar. Çevrelerine korku ile bakmişlar. Hatta çığlık atıp saklanmaya çalışanlar, sokaklardan evlerine kaçışanlar bile olmuş. - Korkmayın. Benim adım Güneş. Gökyüzü'nün küskünlüğü bitti artık. Beni yıllardır sizden saklamıştı. Bulutlarla engel olmuştu beni görmenize. Şimdi her durumda bulutları sıyırıp, sıcaklığımı ve ışığı sunacağım size. Siz, siz olun, bir kez daha gökyüzünü sinirlendirmemeye bakın... Güneşin açıklaması pekçok insanın korkusunu yenmesine neden olunca, yüzlerine eskisi gibi neşe ve mutluluk gelmiş birden. Güneşin sıcaklığından ve ışığından yararlanacaklarına da pek sevinmişler. - Ona gölge denir. Benim ışınlarımın geçmediği yerlerde oluşur. Sizin peşinizden gelen ya da önünüze geçen karaltı ise sizin gölgenizdir. güneş görmeyen, onun ışınlarının gölgeye neden olduğunu bilemez doğal olarak. Sonunda peşlerinden gelen gölgeye de alışmışlar. Onunla yaşamayı öğrenmişler. Hem de korkmadan... Ama yalnız güneşe doğru yürüyen bir adam, pek korkmuş peşinden gelen karaltıyı görünce. O duruyor, karaltı duruyor, o gidiyor, karaltı da onu izliyormuş. Duvar dibinde yürürken, karaltı ayağa kalkıyor, hemen omuz başında sessizce kendisini izliyormuş. Yönü değiştirip, gerisine yürüdüğünde ya da koştuğunda önüne geçiyormuş karaltı. Taşlık, kayalık yerlerde gezinirken, karaltı da kayaların arasına gizlenip kendisini izlemeyi sürdüyormuş. Öyle yapmış, böyle yapmış bir türlü kurtulamamış karaltıdan. Adam karaltı ile uğraşırken diğer insanların Güneş'e sorduğu soruyu, doğal olarak da Güneş'in yanıtını duyamamış. O kendi başına boğuşmuş durmuş kimi zaman peşine, kimi zaman önüne, kimi zaman sağına ya da soluna takılan karaltı ile. Onun kendi gölgesi olduğunu bilmeden... "Bu karaltı benim niye izliyor böyle? Ben kimseye zarar vermedim ki?" diye sorular sormuş kendisine. Düşünceleri takılmış kalmış peşindeki karaltıya. Kurtaramamış kendisini onun etkisinden. Yürürken çok sık bakar olmuş arkasına. "Acaba karaltı peşimde mi?" diye. Onu görünce korkup hızlanırmış. Doğal olarak karaltı da koşarcasına bir hızla, izlermiş onu. Karaltıyı çevresinde göremediği zaman korkusu daha da artarmış. "Bir yerlere gitti. Benimle ilgili söylentiler yayıyordur herhalde" diye kurar, dururmuş. Karanlıkta, çatı altında yürürken peşindeki karaltıyı göremeyince tedirgin oluduğu kadar sevinirmiş de. "Kurtuldum ondan" dermiş kendine. Ama yine Güneş altına çıkınca, karaltıyı yere upuzun uzanmış görünce sinirlenir, "Kurtulamayacağım bundan" diye söylenir dururmuş... Artık insan içine çıkmaya korkar olmuş. Sokaklarda hızla yürüyor, çevresinde kimse yoksa zıplıyor, silkelenmeye çalışıyor, karaltıdan kurtulmaya uğraşıyor ama bir türlü başaramıyormuş... Sonunda kimseyle konuşmaz olmuş. Kendi kendine bile söylenmiyormuş. "Olur a, beni izleyen bu karaltı söylediklerimi duyar, peşimde olmadığı zaman tutar da duyduklarını başkalarına anlatırsa, ben ne yaparım" diyerek ürkmüş karaltıdan. "Ya suçsuz yere suçlanırsam, ya insanlara derdimi anlatamadan cezalandırılır, hapislere düşersem" diye kurmaya başlamış. Artık kendi kurgularından da korktuğu için evden dışarıya bile çıkmaz olmuş. Zorunlu olmadıkça evinden çıkmıyormuş. Çıksa bile, biran önce işini bitirip koşarak evine dönüyormuş. Kısacası peşindeki karaltı onun yaşamına bir karabasan gibi yerleşmiş. Artık ondan kurtulması olanaksızmış... Bir gece, çok bunaldığı bir an, kendisini sokağa atmış. Biraz hava alıp rahatlamak istemiş. Bir ara peşine bakmış "Karaltı var mı?" diye. Bakmış karaltı yok. Çok sevinmiş. Tüm gece boyunca, geriye dönmüş, sağına soluna bakmış karaltıyı görememiş. O zaman kendince bir yorum yapmış: "Karanlıkta dolaşınca karaltı beni izleyemiyor" demiş. Buna çok sevinmiş. Peşindeki karaltıdan kurtuldu ya, varsın çevresi karanlık olsun. "Ne olacak ki?" diye düşünüp, özgürlüğünü kutlamış, ağaçlar arasında dans ederek. Eve gidince tüm pencerelerini sıkıca kapatmış. İçeriye hiç ışık girmemesini sağlayıp, gündüzleri de karanlıkta yaşamaya başlamış. Artık peşinden gelen, kendisini izleyen o karaltı hiç görünmüyormuş. Pek sevinmiş buna. Ne kadar akıllı olduğunu düşünmüş evinde karanlıkta otururken. Arada pencereden dışarıya sokakta yürüyenlere gizlice bakıyor, peşlerinden gelen ve onları izleyen karaltıyı görüp, kıs kıs gülüyormuş. "Ne kadar bilgisiz bu insanlar. Peşlerinden gelen karaltıdan kurtulamamışlar. Kim bilir ne kadar korkuyorlardır. Halbuki bana sorsalar, onlara çözümü söylerim. Onlar da benim gibi mutlu olurdular" diye mırıldanmış. Sonra sinsice bir gülüşle, "Ama onlar sormadan, kendi buluşumu onlara anlatmayacağım. Biraz korku ile yaşasınlar bakalım" demiş... Geceleri açık havaya çıktığında hep karanlık, loş köşelere gidiyor, böylece peşinden gelen karaltıdan kurtulabiliyormuş. Ama sokaklarda duramuyormuş. Gece lambaları altında dolaşınca, peşinden gelen karaltı kendini izlemeye başlıyormuş hemen. Hem de bir tane değil, birkaç tanesi birlikte izliyormuş kendisini. Bu nedenle ağaçların arasında, ormanda dolaşır olmuş. Kendi başına. Kent'ten ve diğer insanlardan uzakta... Diğer insanlar onu hiç göremez olmuşlar. Geceleri de görmüyormuşlar. Nasıl görsünler ki? "Peşinde karaltı olacak" diye tümüyle karanlık yerlere gittiğinden, diğer insanların onu görmesi olanaksızmış. - Kim var orada? - Korkma benim. Ben, hep karanlıkta gezerim. - Özür dilerim seni göremedim. Yalnız gözlerin gözüküyor. - Ne yapayım arkadaş. Şu peşimde dolaşan karaltıya alışamadım bir türlü. Peşimde dolaşmasından, beni izlenmesinden hoşlanmıyorum. Karanlıkta peşime takılmıyor. Böylece ondan kurtuluyorum. -Karanlıkta dolaşınca peşinde karaltı olmuyor mu? - Evet olmuyor. - Sen o karaltının adını biliyor musun? - Hayır. - Pekiyi sen ondan korkuyor musun? - Şey, sanırım evet. - O karaltıya "gölge" denir arkadaş. O senin gölgen. Sen kendi gölgenden korkuyorsun. Seni kimse görebiliyor mu? Biliyor musun? - Hayır, bilmiyorum, ama ben herkesi görebiliyorum. - Sen çevreni görebilirsin belki ama ben seni göremedim. Yalnız gözlerin kalmış. - Görünmüyor olsam ne fark eder ki? Beni izleyen karaltı, yani gölge artık peşimde değil ve ben de rahatım artık. Korkum kalmadı baksana. - Korkmazsın doğal olarak. Neden korkacaksın ki? Sen gölge olmuşsun. Gölgen seni yutmuş... demiş ve başını sağa sola sallıyarak, kendi kendine söylenerek oradan uzaklaşmış. Zavallı gölge adam, söylenerek uzaklaşan adamın peşinden baka kalmış... Karanlıkta yürürken birden karşınıza çevreyi araştıran, korkuyla fıldır fıldır bakınan iki çift iri göz görürseniz, hemen ürkmeyin. Büyük bir olasılıkla onlar, gölgesinden korkan adamın gözleridir. Korkusu onu yutmuştur. Selam verip, geçin gidin yanından... İnsanlar bir incir çekirdeğini bile doldurmayacak kuruntularla beyinlerini yorup, birçok sorular üreterek, kendi yarattıkları düşlerin tutsağı oluverirler. Ben bu masalı kurarken, dilim döndüğünce, insanın bilmeden kendi gölgesinden korkup, onun tutsağı olabileceğini yansıtmaya çalıştım...


Deniz savaşlarının en şiddetli olduğu günler... Rumeli Mecidiyesi adıyla bilinen yerde konuşlanan Türk bataryası düşman gemilerini durmadan taciz ediyor ve onlara korkulu anlar yaşatıyordu. Bunun üzerine düşman bu bataryayı susturmaya karar verdi ve şiddetli bir ateş yağmuruna tuttu. Takım Sybayı Fehmi Bey'in emriyle herkes sığınağa koşuyordu ki, cephaneliğin havya uçmasıyla büyük bir sarsıntı oldu ve herkes yerlere yuvarlandı. Şehitler ve yaralılar vardı. Kimi de sarsıntının şiddetinden kendini kaybetmişti ki, erlerden Seyit de bunlardan biriydi. - Arkadaşlar mertebelerini buldular, 14 şehid, 24 yaralımız var. Yani ayakta bir senle ben kaldık! deneme derken Seyit arkadaşının da yardımıyla gülleyi sırtına aldı. Sendeleye sendeleye topa doğru yürürken gözleri sanki yerlerinden fırlayacak gibiydi. Ama başardılar... Mermiyi namluya sürüp kamasını kapattılar. Numara eri oldukları için nişan ve yön tayini onların işi değildi ama neylesinler ki başka çareleri de yoktu. İlk atış uzun düştü. Aynı şekilde ikinci mermiyi getirip attılar, o da kısa düştü. Ama üçüncü mermi onlara en yakın olan "Ocean" isimli gemiye öyle bir vurdu ki hem gemi, hem düşman şaşırdı. Seyit dördüncü mermiyi sırtına almış; gözleri yuvalarından fırladı fırlayacak halde topa doğru yürüyordu. Yanında iki Alman subayla birlikte ortaya çıkan Batarya Kumandanı Hilmi Bey O'na teşekkür ederken Almanlar Seyit'in o halini görünce adeta hayretten donakaldılar. - Üzülmeyin komutanım, gözlerim göreceğini gördü!.. Durumu anlayan Cevat Paşa sessiz sessiz ağlıyordu.


Evvel zaman içinde, ülkenin birinde, zengin bir adamın, GÜL HANIM adında güzel bir kızı varmış ve her gün pencerenin önünde oturur gergef işlermiş. Bir gün penceresine bir kuş konmuş. Kıza "Gül Hanım, Gül Hanım, sen bu gergefi ister işle ister işleme. Kırk gün, kırk gece bir ölünün başını bekleyeceksin, ondan sonra murada ereceksin" demiş ve uçup gitmiş. Kız kuşun söylediklerini anasıyla babasına anlatmış. Onlar da hemen, göçlerini toplayıp kızlarını da alarak o kenti terk etmişler. Yolda giderlerken, gece olunca ağaçlık bir yerde konaklayıp uyumuşlar. Gece karanlığında, herkes uykudayken birileri kızı kaçırıp, içinde hiçbir canlının bulunmadığı bir saraya kapatmışlar. Sabah olup da kız uyanınca, ben neredeyim diye sasırmış, kalkıp sarayı dolaşmaya başlamış. Odalar bomboşmuş. Yalnız son açtığı odada, bir delikanlı ölüsü yatıyormuş ve yanında da pek çok yiyecek varmış. Kız kuşun söylediği, kırk gün bekleyeceği ölünün bu güzel delikanlı olduğunu anlayarak, orada bulunan yiyeceklerden yiyip, sabırla beklemeye başlamış. Saray bir denizin ortasındaymış. Günler geçtikçe, kızın canı yalnızlıktan çok sıkılmaya başlamış. Bir gün denizden bir geminin geçtiğini görmüş... Balkondan mendil sallayarak, geminin yaklaşmasını beklemiş ve kaptandan kendisine arkadaşlık yapacak bir cariye istemiş... Kaptan da onun yalnızlığına acıyıp, bir cariye armağan etmiş. Bundan sonraki günlerde ölünün başını ikisi beklemeye başlamışlar. Gece gündüz uyumadan bekliyorlarmış. Kırkıncı gün yaklaşırken, cariye Gül Hanım'a "Hanım sen uyu kırkıncı gün dolup oğlan uyanınca, ben seni kaldırırım" demiş. Çok uykusuz olan kız da yatıp derin bir uykuya dalmış. nedeniyle öyle uyuyup kalmış... Kız başını beklediği için, büyü bozulup da oğlan uyanınca, saraydaki her şey ve herkes eski günlerine dönüp canlanmış. Prens güzel bir düğün yaparak cariyeyle evlenmiş. Sonradan uyanan Gül Hanım, olanları görmüş, ama bir şey söylememiş. Cariye prensle evlenip, kraliçe olunca, Gül Hanım'ı kendisine cariye yapmış ve ona çok eziyet etmeye başlamış. Günlerden bir gün, prens gemisine binip, uzak bir ülkeye gitmek üzere yola çıkmış... Giderken de saraydaki herkese ne istediklerini sormuş. Gül Hanım'a gelince kız ondan, kendisine bir sabır taşı getirmesini istemiş. Bey gittiği ülkede gezmiş eğlenmiş, herkesin istediği armağanı almış, yalnız Gül Hanım'ın sabır taşını unutmuş. Ülkesine geri dönmek için gemisine binmiş fakat gemi bir türlü hareket etmiyormuş. Prens kaptana nedenini sorunca "Siz birisinin armağanını unuttunuz, gemi ondan yürümüyor" demiş. Bey o zaman, neyi unuttuğunu hatırlayıp geri dönmüş ve bir sabır taşı almış. Taşı satan adam prense, "Sen, bu taşı vereceğin her kimse onu iyi gözle, bakalım neler olacak" demiş. Prens dönünce herkesin armağanını dağıtmış, sonra da sabır taşını alıp hemen odasına koşan kızın arkasından giderek, onu gözetlemeye başlamış. Kız taşı önüne koymuş, eline de bir hançer almış. Gözyaşları içinde başından geçenleri sabır taşına anlatmaya başlamış. Anlattıkça taş şişmiş, sonunda da dayanamayıp çat diye ortasından çatlamış. Her şeyi anlatan kız, bu çektiği acılar karşısında sabır taşının bile çatladığını görünce, elindeki hançerle kendisini öldürmek istemiş. O sırada kapı arasından her şeyi gören ve duyan prens, gerçekleri öğrenince, hemen odaya girip hançeri Gül Hanım'ın elinden alarak ona sarılmış, sonra da yanlışlıkla evlendiği cariyeyi çağırarak, sarayından kovmuş. Kırk gün kırk gece düğün yaparak, Gül Hanım'la evlenmişler ve günümüze kadar hep mutlu yaşamışlar. Onlara kömür, bize uzun ömür...


- Ama, gül kardeş. Böcekler olmasa yaşayamazsın ki. Hem beni kıskanma. Sen paha biçilmez bir parfüm çiçeğisin, kokun harika. Bense yalnızca süste kullanırım, seninle boy ölçüşebilir miyim? Hiç sanmıyorum. Demiş. Demiş ama gülün kibrini dindirmemiş bu. Sonunda kıskançlığından etrafa öyle yoğun koku yaymış ki, bu koku bir süre sonra rahatsız ettiğinden komşular Çiçek nineye şikayetçi olmuş. Zavallı Çiçek Nine ise sonunda gülü yerinden sökmüş. Aslında çöle atacakmış ama gönlü el vermemiş ki atsın! Sonunda bir yoncalarla dolu bir yere dikmiş. Gül yoncalarla arkadaş olmak istemiş ama yoncalar gülün kıskanç olduğunu bilirmiş. Gül yalnız kalmış. İşte böyle. Kıskanç olanın diğer bir kesin özelliği yalnız ya da yalnız kalacak olmasıdır, unutmayın.


Kimi zaman övgüler dizerek iyi kalplilere, Kimi zaman da kötüleri acımasızca taşlayalım. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, Nice bülbüller öter, kırmızı güller içinde. Gülleriyle ünlü güzel mi güzel bir köy varmış. Bu köyde yetişen güller çok güzel kokarmış. Güllerin kokusu ta uzaklardan duyulurmuş. Bu öyle etkileyici bir kokuymuş ki hasta koklasa iyileşir, üzüntülü insan koklasa kederi gider, ağlayan çocuk koklasa susarmış. Köy halkı da birbirinden güzel kırmızı, pembe, beyaz, güllere sevgiyle bakarlar, mis gibi kokusunu doya doya koklarlarmış. Köyde bir huzur, bir mutluluk varmış. Zaten köy halkı kötülük, yalan, kin, nefret nedir hiç bilmezmiş. Bu köyde yaşayanlar sevgi, saygı, yardımlaşma gibi bütün güzel huylara sahipmiş. Güllerin kokusundan mı insanlar bu kadar iyilermiş? Yoksa insanların güzel ahlakından mı güller güzel kokarmış bilinmezmiş. Günlerden bir gün köye yabancı bir aile gelip yerleşmiş. İki de çocuğu olan bu ailenin oturduğu evin bahçesindeki güller birkaç gün içinde kokularını kaybetmişler. Aradan çok geçmemiş ki diğer evlerin bahçelerindeki güller de kokularını yitirmişler. Köylüler, başlarına gelen bu garip olayın sebebini bir türlü anlayamıyorlarmış. Artık köyde o mis gibi güzel kokulardan eser kalmamış. Bilge bir köylü, güllerin neden kokularını kaybettiklerini anlamış. Bakmış ki köydeki bütün çocuklar yalan söylemeye başlamış. O güne kadar köyde kimse yalan nedir bilmezmiş. Oysa yeni gelen ailenin çocukları çok yalan söylüyormuş. Her halde köyün çocuklarına yalanı öğreten de onlarmış. Her çocuk yalan söyledikçe bir gül kokusunu kaybetmiş ve sonunda bütün güller kokmaz olmuş. Çünkü her yalan söylediğinde insanın ağzından pis bir koku çıkarmış. İnsanların hissetmedikleri bu koku, gülleri çok etkilermiş. Yalanın olduğu hiçbir yerde güller güzel kokmazmış. Bilge köylü, yeni gelen aileyle tanışmaya karar vermiş. Onlara yalan söylemenin ne kadar kötü bir şey olduğunu anlatacakmış. Köydeki güller bir bir soldular. O güzelim güller artık etrafa kötü kokular saçıyorlar. Bana göre bunun sebebi yalan söylemektir. Yalan söyleyen insanlar da kötü kokan güller benzerler. Bilge köylü sözlerini bitirince evdeki herkes başını öne eğmiş. Kendilerini etrafa kötü kokular saçan güller kadar çirkin hissetmişler. Dışarıdan ne kadar çirkin göründüklerini düşünerek üzülmüşler. Artık yalan söylemeyeceklerine dair söz vermişler. Verilen söz gökyüzüne yükselmiş. Köydeki bütün güllere ulaşmış. Etrafı tekrar güzel kokular sarmış.


Bir varmış, bir yokmuş. Develer tellal iken, pireler Berber iken, Ben annemin beşiğini tıngır mıngır sallar iken, uçsuz bucaksız Kafdağı'nda Gümüş Gözlü bir dev yaşarmış. Gümüş Gözlü Dev, diğer devler gibi hain ve acımasız değilmiş. Aksine altın gibi bir kalbi varmış.Herkese iyilik düşünür, herkesin yardımına koşarmış. Ülke hükümdarı olan Sarı Dev zalimin biriymiş. En küçük suçları bile ölümle cezalandırır, cellatlara emirler yağdırırmış. En çok sevdiği kelimeler: "Öldürün! Kesin!.." gibi kelimelermiş. Gümüş Gözlü Dev'in biricik kız kardeşi Nazlı Çiçek de hükümdar Sarı Dev'in sarayında hizmetçi olarak çalışıyormuş. Gümüş Gözlü Dev, kardeşinin başına bir felaket gelmesinden korkuyor, "Ona bir şey olursa ben ne yaparım?" diye düşünüyormuş. Günlerden bir gün korktuğu başına gelmiş.Kardeşi Nazlı Çiçek, hükümdara yemek götürürken, ayağı eşiğe takılıp düşmüş. Tabaklar, bardak lar, yemekler etrafa saçılmış. Sarı Dev korkuyla büzülen hizmetçiye nefretle bakarak: - Götürün bu beceriksizi. Bir damdan aşağı fırlatın! diye gürlemiş. Gümüş Gözlü Dev de oradaymış. Öyle üzülmüş, öyle üzülmüş ki sormayın. - "Ne olur kardeşimi serbest bırakın. Annem onun yokluğuna dayanamaz. Benim başka kardeşim yok ki..." diye ağlamış. Cellatların taş kadar katı yürekleri hiç yumuşamamış. Gümüş Gözlü Dev, hemen kardeşini fırlatacakları damın dibine inip beklemiş. Cellatlar kardeşini itip aşağı atmışlar. Gümüş Gözlü Dev bir top gibi aşağı düşen kardeşini kurtarmak içjn kocaman kollarını açmış. Kızcağız bütün hızıyla kucağına düşmüş. Yere yuvarlanmışlar. Gümüş Gözlü Dev altta kalmış. - Benim için kendini feda etti. Bir daha Kaf Dağı'na O'nun kadar iyi kalpli ve fedakar hiç kimse gelemez... diye ağlamış, ağlamış...


Gürültücü çocuğu hiç kimse sevmezdi. Çünkü o kadar gürültü yapardı ki yer yerinden oynardı. Hele yürürken çıkardığı sesler dayanılacak gibi değildi. O sokağa çıktığı zaman herkes evine koşar, kapıyı pencereyi sıkı sıkı örterdi. Bir gün annesi gürültücü çocuğu ekmek almaya gönderdi. Öyle bağırdı ki arabasında uyumakta olan minik bebek ağlamaya başladı. Bebeğin annesi gürültücüye dönerek "Ne düşüncesiz çocuksun ! Biraz yavaş konuşamaz mısın sen?" diye söylendi. Ama bizim gürültücü çocuk hiç akıllanmadı. Eve dönerken başladı gülmeye. Kahkahaları her yeri çınlatıyordu. - Neden bu kadar hızlı gülüyorsun? Çocuğum hasta ve başı çok ağrıyor. Sesin onu rahatsız etti. Haydi git buradan! Gürültücü çocuk daha da çok gülmeye , Artık ona bir ders vermenin zamanı gelmişti. Bütün mahalle halkı toplanıp konuştular. - Bir tane ekmek istiyorum dedim! Yürürken "takır tukur"sesler çıkarıyor, ıslık çalıyordu. Evin önünden geçerken biri pencereyi açtı ve gürültücü çocuğun başına bir kova soğuk su döktü. Gürültücü titremekten hiç ses çıkaramaz oldu. Sonra doğruca evine gidip olanları düşündü. Çevresine ne kadar saygısızca davrandığını anladı. O gün bu gündür gürültücü çocuk bir daha hiç gürültü yapmadı.


Bir varmış bir yokmuş. Bir tüccarın Balkız adında güzel bir kızı varmış. Bu kızı isteyen üç de delikanlı varmış. Bu gençlerden biri görülmeyeni görür, biri her çeşit sihirli araç yapar, biri de dövüş sanatını bilirmiş. Görülmeyeni gören, kızı gidip annesinden istemiş, annesi ona yedi gün vermiş. Sihirli araç yapan, kızı gidip babasından istemiş, babası ona yedi gün vermiş. Dövüş sanatını bilen, kızı gidip ağabeyinden istemiş, ağabeyi de ona yedi gün vermiş. Üçünün de birbirinden haberi yokmuş. Yedi gün sonra, üç istekli ile ana baba ve ağabey biraraya gelince onları görüp çok şaşırmışlar, verdikleri sözü nasıl tutacaklarını düşünmeye başlamışlar. sanatını bilense kötü kalpli devi alt ederek kızı kurtarmış. Geri dönünce kızın kimle evleneceği konusunda anlaşmazlık çıkmış. "Ben görmesem devler kızı götürecekti" demiş. Sihirli araç yapan : "Ben sizi uçurmasaydım kıza ulaşamazdınız" demiş. Dövüş sanatını bilen ise : "Kızı asıl kurtaran benim, hakkımı isterim" demiş. Balkız kime verilmelidir, niçin ? Yorumlarınızı bekleriz. Her neyse sevgili çocuklar, hikayenin devamını biz yazalım da anlayın, ortada aslında bir sorun yokmuş. Sadece Balkız'a talip olan üç delikanlı varmış. Anne, baba ve ağabey Balkız'a talip olan kişilere Balkız'dan habersiz söz verdikleri için yanlış yaptıklarını anlamışlar ve mahcup olmuşlar. Çünkü ortada Balkız'ı ilgilendiren bir durum varmış. En doğru karar için Balkız'a danışmışlar, O da üç genç dışında bir gençte gönlü olduğunu dile getirmiş. Aile en doğru seçeneğin Balkız'ın sevdiği ve mutlu olacağına inandığı gençle evlendirmek olduğuna karar vermiş. Diğer gençler de Balkız'ın bu kararına saygı göstermişler. Balkız'ı kurtaran gençleri aile kıymetli eşyalarla ödüllendirmiş. Balkız da sevdiği ile dillere destan bir düğün yaparak, mutlu mesut bir aile hayatı yaşamış.


Bir zamanlar zengin bir tüccar varmış. Üç kızı olan bu tüccarın kızlarının ikisi son derece bencilmiş. Ama üçüncüsü, yani adı Güzel olanı hem iyi hem de sevgi doluymuş. Bir gün tüccar, gemilerinin şiddetli bir fırtınada battığı haberini almış. Zavallı adam varını yoğunu kaybetmiş, geriye bir tek kasabadaki küçük evi kalmış. Açgözlü iki kardeş bu durumdan hiç hoşlanmamışlar. Yatakta yatmak ve oflayıp puflamaktan başka bir şey yapmaz olmuşlar. Evin bütün işleri Güzel'e kalmış. Bir zaman sonra tüccar kayıp gemilerinden birinin limana ulaştığını duymuş. Haberin doğru olup olmadığını öğrenmek için yola çıkmadan önce kızlarına, dönüşte size ne hediye getireyim, diye sormuş. Açgözlü iki kardeşin neşeleri hemen yerine gelmiş. Peki ya sen Güzel? diye sormuş tüccar. Bir gül. O bana yeter, demiş Güzel. Birkaç gün sonra tüccar evine dönmek üzere üzgün üzgün yola koyulmuş. Yine yoksulmuş, çünkü son gemiden ona kalan paraları da dolandırıcılara kaptırmış. Akşam karanlığı bastırırken bir ormana varmış. Orman hem karanlık, hem de soğukmuş. Şimşekler çakıyor, rüzgar yerden karları havalandırıyormuş. Uzaklardan kurtların uluma sesleri geliyormuş. Tüccar nereye gittiğini bilmeden atıyla birlikte karların üzerinde bata çıka saatlerce yol almış, derken birden ileride pencerelerinden dışarı parlak ışıklar sızan son derece güzel bir şato görmüş. Ama bu çok garip bir şatoymuş, çünkü şöminelerinde harıl harıl ateş yanmasına, bütün odaları gün gibi aydınlık olmasına rağmen ortada kimsecikler yokmuş. Tüccar seslenmiş, seslenmiş, cevap veren olmamış. Sonunda, beklemenin bir anlamı olmadığını anlayınca, atını ahıra bağlamış ve salondaki uzun masanın üzerinde hazır bekleyen yemeği yemiş. Sonra bir yatağa yatıp uyumuş. Sabah uyandığında onun için bırakılmış yeni giysiler bulmuş yanıbaşında. Aşağıda da güzel bir kahvaltı onu bekliyormuş. Bu şato, bana acıyan iyi kalpli bir periye ait herhalde, demiş tüccar. Tüccar şatodan ayrılırken, bahçedeki gülleri fark etmiş. 'Hiç yoksa Güzel'e verdiğim sözü yerine getireyim,' demiş içinden. Güllerden birini koparmış. Ama koparır koparmaz müthiş bir kükremeyle inlemiş her yan. Çalıların arkasından korkunç görünüşlü bir canavar çıkmış. Öylesine korkunçmuş ki, tüccar neredeyse korkusundan bayılacakmış. Tüccar Canavar'ın karşısında diz çökmüş. Gülü kızlarımdan birine götürecektim efendim, demiş. Tüccar gün ışığıyla aydınlanmış ormanın içinden, üzgün bir şekilde atını sürüp evine dönmüş. Evde iki bencil kız kardeş babalarının başından geçen korkunç maceraları dinlerken kıllarını bile kıpırdatmamışlar. Babaları onlara giysi ve mücevher getirmedi diye küplere binmişler. Ama Güzel onlar gibi yapmamış. Baba, izin ver ben gideyim, demiş hiç tereddüt etmeden. Üç ay geçince tüccar şatoya Güzel'le birlikte gitmiş. Her şey orayı ilk gördüğü gibiymiş: etrafta yine kimsecikler yokmuş, sofra hazırmış. Yemeklerini yemeyi bitirdiklerinde Canavar ortaya çıkmış. Güzel korkusundan tir tir titremeye başlamış, çünkü Canavar babasının anlattığı kadar korkunçmuş, hatta daha da korkunç! Buraya kendi isteğinle mi geldin? diye sormuş Canavar. Sabah olup da babası gidince Güzel tek başına kalmış. Önce bir süre ağlamış, ama sonra gördüğü rüyayı hatırlayıp biraz olsun rahatlamış. Rüyasında bir peri, Üzülme, babanın hayatını kurtarmak için gösterdiğin bu cesaret karşılıksız kalmayacak, demiş ona. 'Belki de bu yaşama alışırım,' diye düşünmüş, neşesi yerine gelmiş azıcık. Bahçede dolaşmış, güllere bakarken içi hüzünle dolmuş. Sonra şatonun içini gezmiş. Oda kapılarından birinin üzerinde adının yazılı olduğunu görünce çok şaşırmış. Kapıyı açıp içeri bakmış. Oda tam istediği gibi döşeliymiş, kitaplarla, müzik aletleriyle doluymuş. Güzel. Şu anda babamı görebilseydim keşke! demiş Güzel yüksek sesle Bunu der demez odanın öte ucundaki aynada babasının görüntüsü belirmiş. Böylece Güzel'in yalnızlık duygusu ve ev hasreti biraz olsun geçmiş. O gece yemekte Canavar ortaya çıkmış. Seni izlememe izin verir misin Güzel? diye sormuş. Güzel ne diyeceğini bilmemiş önce. Sonra başını kaldırıp Canavar'a bakmış. Bunu söylemek istemezdim, ama doğruyu söylemem gerek. Evet, çirkin buluyorum, demiş. Güzel, yemeğini bitirince Canavar, Benimle evlenir misin? diye sormuş. Canavar derin bir iç geçirirken çıkardığı ses, tüm şatoda yankılanmış. Her gece saat dokuzda Canavar konuşmak için Güzel'in yanına geliyormuş. Güzel, gün geçtikçe Canavar'a alışmaya başladığını fark etmiş. Hatta geç kaldığında onu merak bile ediyormuş. 'Keşke,' diyormuş, 'bu kadar çirkin olmasaydı! Keşke ikide birde bana evlenme teklif etmeseydi! Çünkü Güzel, Canavar'ın, evlilik teklifini geri çevirdiğinde çıkardığı o sesten çok korkuyormuş. Canavar bir gün, Beni sevmeyebilirsin ama, beni bırakıp gitmemeye söz vermelisin, demiş. Her günü birbirine benzeyerek üç ay böyle geçmiş. Derken bir gün Güzel aynada babasının hasta olduğunu görmüş. Hemen Canavar'a babasına bakmak için eve gitmek istediğini söylemiş. Bir hafta sonra döneceğim, söz, demiş Güzel. Ertesi sabah Güzel, babasının evinde, kendi yatağında açmış gözlerini. Babası onu karşısında görünce çok sevinmiş, kendini daha iyi hissetmiş. O gün öğleden sonra, kısa süre önce evlenmiş olan kız kardeşleri babalarını ziyarete gelmişler. Eve geldiklerinde babalarının biricik kızını karşılarında görünce kıskançlıktan ve öfkeden çatır çatır çatlamışlar. Dinle! demiş iki kardeşten biri. Ona bir oyun oynayalım. Burada bir hafta daha kalmasını sağlayalım. O zaman Canavar gelip onu öldürür. Bağırıp çağırıp onu kötülemek yerine, iki kardeş gözlerine soğan sürüp Güzel'in karşısına yaşlı gözlerle çıkmışlar ve ondan ayrılmak istemedikleri için ağladıklarını söylemişler. Güzel bir hafta daha kalmaya söz vermiş. Çok geçmeden Güzel, Canavar'ı babasını özlediği kadar özlediğini fark etmiş. Bir gün rüyasında Canavar'ı şatonun bahçesinde kaskatı ve cansız yatarken görmüş. Uyandığında, 'Benim yaptığım düpedüz acımasızlık!' diye düşünmüş. Hemen yüzüğünü parmağından çıkarıp, başucundaki sehpanın üzerine koymuş. Sabah gözlerini Canavar'ın şatosunda açmış. O günün akşamı Canavar'ı beklemiş. Saat dokuz olmuş. Canavar gelmemiş. Dokuzu çeyrek geçmiş, ortalarda yok. Birden endişe içinde koşa koşa şatodan bahçeye çıkmış. Canavar bahçede boylu boyunca yatıyormuş. 'Onun ölümüne neden oldum!' diye düşünmüş Güzel. Hemen ona sarılmış. Canavar'ın kalbi hala atıyormuş! Artık dönmezsin diye düşündüm. Yemeden içmeden kesilip ölmeye hazırlandım, demiş Canavar fısıltılı bir sesle. O anda tuhaf bir şey olmuş. Birden sanki şato daha bir güzel, daha bir ışıltılı hale gelmiş. Güzel bir süre etrafına bakınmış, sonra tekrar Canavar'a çevirmiş başını. Fakat Canavar yerinde yokmuş. Yattığı yerde şimdi genç ve yakışıklı bir prens duruyormuş. Ben Canavar'ı istiyorum, diye ağlamaya başlamış Güzel. Prens bu sırada ayağa kalkmış. Prens Güzel'i şatoya götürmüş. Şatoda Güzel, babası ve rüyasında gördüğü iyi periyle karşılaşmış. Gösterdiğin cesaretin ödülünü aldın, demiş iyi peri Güzel'e. Peri sihirli değneğini sallamış. Birden şatodaki herkes Prens'in topraklarında bulmuş kendini. Orada halk coşku ve alkışlarla karşılamış Prens'i. Çok geçmeden Güzel ve Canavar evlenmişler. Dünyanın gelmiş geçmiş en mutlu Prens ve Prenses'i olmuşlar.


Yıldan yıla, aydan aya, Mekke'de, Müslümanların sayısı artıyordu. Mekkelilerin baskıları, İslam'a inanmış kişileri, İslam'dan döndüremiyordu. Yapılan hücumlar erkek, kadın; halkın, İslam'a yönelişini durduramıyordu. Müslüman halka, günden güne artan hücum, İslam'dan ayrılmadan, ümitsizliğe düşmeden, ısrarla Müslümanların birbirine daha sıkı yapışmasına sebep oluyordu. Ve hiç bir sebeple onları İslam'dan vazgeçiremiyorlardı. Kureyş daha çok öfkeleniyor, sinirleniyor, günden güne Müslümanlara eziyetini artırıyor ve onları incitiyordu. Müslümanların vaziyeti iyice sıkışmıştı ve o haldeyken sabrediyorlardı. Bunun için Resul-i Ekrem muvakkaten, Kureyş'in Müslümanlar üzerindeki elini kesmek için Müslümanlara, Mekke'den çıkmalarını, Habeşistan'a göç etmelerini teklif etti ve "Habeşistan hükümdarı adildir. Yüce Allah bir kolaylık sağlayıncaya kadar bir müddet o civarda yaşayınız" buyurdu. Müslümanların çoğu Habeşistan'a göç ettiler. Orada rahatça yaşıyorlardı. Mekke'de hiç bir zaman hür olarak yerine getirmedikleri dini farizalarını ve işlerini, orada serbestçe yapıyorlardı. Kureyş, Müslümanların Habeşistan'a gittiklerini ve orada, rahatta olduklarını öğrenince Habeşistan'da İslami bir merkez kurmalarından endişe ettikleri için, kendi aralarında müşavere ederek, Müslümanların Mekke'ye dönmeleri ve orada daima gözaltında tutulmaları için bir plan yaptılar. Plan gereğince, aralarından iki uygun ve zeki adam seçtiler. Onlarla birlikte, Habeşistan padişahı Necaşi'ye pek çok hediyeler gönderdiler. Ayriyeten sözleri Necaşi'ye tesir edebilen, Necaşi'nin etrafındaki yüksek mevkili kimselere de büyük hediyeler gönderdiler. Bu iki kişiye, Habeşistan'a vardıktan sonra ilk önce Necaşi'nin etrafındaki büyüklere gitmeleri, hediyelerini vermeleri ve onlara "cahil ve tecrübesiz gençlerimizden bir grup en son dinimizden çıktılar, sizin dininize de girmediler ve şimdi sizin ülkenize geldiler. Kavmimizin büyükleri, sizden rica edip, bunları ülkenizden çıkarmanız ve bize teslim etmenizi, söylemek için bizi gönderdiler. Lütfen bu konu, Necaşi'nin huzuruna geldiği vakit, bizim görüşümüzü teyit ediniz" demeleri, emredildi. Kureyş'in gönderdiği kimseler, ileri gelen şahsiyetlerle birer birer buluştular, her birine hediye verdiler ve hepsinden padişahın huzurunda kendilerini teyit edeceklerine dair, söz aldılar. Sonra Necaşi'nin huzuruna gittiler. Değerli ve nefis hediyelerini takdim ettiler ve hacetlerini açıkladılar. Önceden kararlaştırdıkları gibi meclis jürisindekiler, hep Kureyş'in temsilcileri lehinde söz ettiler ve Müslümanların hemen çıkarılmasını ve Kureyş'in temsilcilerine verilmesi görüşünü savundular. Fakat Necaşi, bu fikir ve görüşe boyun eğmedi. "Bir grup halk, ülkelerinden çıkıp, bizim ülkemize sığınmışlardır. Tahkik edip görmeden, aleyhlerinde gıyabi bir hüküm vermem ve çıkarılmalarını emretmem doğru olmaz. Ancak onları toplayıp dinledikten sonra ne yapmam gerektiğini söyleyebilirim" dedi. Bu son cümle, Necaşi'nin ağzından çıktığı vakit, Kureyş temsilcilerinin renkleri kaçtı, solukları kesildi. Zaten korktukları şey, Necaşi ile Müslümanların yüz yüze gelmeleriydi hatta onlar, Müslümanların Habeşistan'da kalmalarını, Necaşi ile karşılaşmalarına tercih ederlerdi. Çünkü bu yeni dinin her neyi varsa, sözden ve kelamdan vardı. Özellikle Muhammed 'in "Allah tarafından bana vahiy geldi" sözlerinden, bir cümleyi işiten herkes bu dine meftun olmamış mıydı? Yoksa o sözlerde gizli bir cazibe mi saklıydı? Şimdi padişah, bunları biliyor mu acaba? Şayet Müslümanlar, geldiklerinde hepsinin ezberledikleri aynı sözleri bu mecliste okurlarsa ve bu mecliste de Mekke meclislerinde bıraktıkları tesirin aynısını bırakırlarsa, ne yapmak gerekir? Artık iş işten geçmiştir. Necaşi Habeşistan'a sığındıklarını söyleyen bir kaç kişinin, huzuruna getirilmesini emretti. Müslümanlar, Kureyş temsilcilerinin gelmelerinden, Necaşi sarayındaki meclis büyüklerinin evlerine hediyelerin gelip gitmesinden, tamamen haberdar idiler ve onların planlarının yürümesinden ve Mekke'ye gönderilmelerinden endişe ediyorlardı. gerçek dışı bir kelime bile söylemeyeceklerdi. Bu düşünce ve kararla meclise girdiler. Diğer tarafta, yeni bir dinin araştırılması söz konusu olduğu için, Necaşi o zamanki Hıristiyan Habeşistan'ın, resmi din alimlerinden, bir kaçının da mecliste hazır bulunmalarını emretti. Birkaç tanesi de özel bir merasimle katıldılar. Her birinin önünde birer Mukaddes kitap vardı. Devlet makamındakilerde, özel yerlerine oturdular. Saltanat merasimiyle dini merasim, meclisin başına geçmiş, diğerleri de derecelerine göre, kendi yerlerine oturmuşlardı. O azamet merasimini gören herkes, farkında olmadan, mütevazılık duygusuna kapılıyordu. İslam'a inanç ve imanları, kendilerine özel bir metanet ve vakar vermiş olan Müslümanlar, kendilerinin haklı olduklarına inanarak, iradeli adımlar ve büyük bir sessizlikle azamet dolu o meclise girdiler. Müslümanlar, Habeşistan'daki liderleri Cafer bin Ebi Talib önde ve diğerleri peşinde olduğu bir halde, içeri girdiler. Fakat meclisteki o celal ve azametlere aldırış etmiyorlardı, üstelik o zamanın adetlerine göre saltanat makamına saygı diye yerlere eğilip, toprağı öpme kurallarına da uymadılar, girdiler ve selam verdiler. İhanet olarak nitelenen bu hareket, itirazlara yol açtı. Fakat onlar, hemen; "Biz dinimiz için buraya sığındık. Dinimiz Allah'tan gayrı hiç kimse için, yerlere kapanmamıza izin vermez" diye cevap verdiler. O hareketin görülmesi ve sözün işitilmesi, gönüllere korku saldı ve Müslümanlara heybet, azamet ve değişik bir kişilik verdi. Öyle ki meclisin büyük azameti ve yüceliği, onun yanında önemsiz kaldı. Necaşi, bizzat onları, sorguya çekmekle sorumluydu. "Sizin bu dininiz, nasıl bir dindir ki, hem asıl kendi dininizden ve hem de, bizim dinimizden daha farklıdır?" diye sordu. Emir ül-Müminin Ali aleyhisselam'ın büyük kardeşi olan Cafer ibni Ebi Talib, Habeşistan'daki Müslümanların reisiydi ve soruları cevaplandırıp açıklamakla sorumluydu... Cafer şöyle dedi: Ey padişah, biz öylesine bir halktık ki, cehalette yaşıyorduk, puta tapıyorduk, murdar şeyleri yiyorduk, fahişelerle suç işliyorduk, akrabalarla bağlantımızı kesiyorduk, komşulara kötülük yapıyorduk, kuvvetlilerimiz zayıfları eziyordu. Yaşantımız böyle iken Allah bize, nesebini ve temizliğini çok iyi bildiğimiz bir Peygamber gönderdi. O, bizi, birliğe, tek Allah'a ibadete çağırdı. Bizi putlara, taşlara, ağaçlara tapmaktan kurtardı. O bize sözlerimizde doğruluğa, emanetlerin sahiplerine verilmesini ve akrabalara karşı iyi davranmayı, iyi komşuluğu ve toplumda saygılı olmayı, emir buyurdu. Bizim, fahişelere yönelmemizi, temiz kadınları suçlamamızı, batıl sözler söylememizi ve yetim malını yememizi yasakladı. Bize, ibadetlerimizde Allah'a ortak koşmamamızı, namazı, zekatı ve orucu emretti. Biz de, ona iman ettik. Onu doğruladık ve saydığımız bu kaidelerin peşinden gittik. Fakat kavmimiz, bize saldırdı ve bu kurallardan kurtulalım, yine eskiden olduğu gibi, aynı duruma dönelim, putperestliğe ve sahip olduğumuz aynı alçaklık dönemine dönelim diye etrafımızı sardılar. Biz reddettikçe, bize azap ettiler, işkence ettiler. Onlardan kurtulmak için, ülkenize geldik, şimdi burada emniyette olacağımızı ümit ediyoruz. Cafer'in sözü buraya gelince Necaşi "Peygamberinizin vahy dediği ve kendisine diğer dünyadan geldiğini iddia eden sözlerden, ezberinde var mı?" diye sordu. İncil'in bulunduğu piskoposların da iştirak ettiği ve dolayısıyla Hristiyanlık duygularının dalgalandığı mecliste; Meryem, İsa, Zekeriya ve Yahya ile ilgili olan mübarek Meryem suresini, okumaya başladı. Kısa fasılalarla ve uyumlu bitişlerle, özel bir ahenk meydana getiren surenin ayetlerini ve kararlı ve istikrarlı bir şekilde okudu. Aynı zamanda Cafer, bu ayetleri okumakla, Kuran'ın, İsa ve Meryem hakkındaki mutedil ve doğru mantığını, Hristiyanlara anlatmak istedi. Ve onlara, Kuran'ın, İsa ve Meryem'i son derece tasdik ettiği halde, onları tanrılık sıfatından uzak tuttuğunu da, anlatmak istedi. Necaşi: Allah'a andolsun ki, İsa'nın da dediklerinin, gerçeği bunlardır. Bu sözler İsa'nın sözleriyle aynı kaynaktandır, dedi. Sonra Kureyş'in temsilcilerine dönerek "doğru ülkenize" dedi ve hediyeleri de kabul etmedi. Necaşi, sonra resmen Müslüman oldu ve hicretin dokuzuncu yılında vefat etti. Resül-i Ekrem , uzaktan cenaze namazını kıldı.


Evvel zaman içinde padişahın biri, veziriyle gezmeye çıkmış. Bir adama misafir olmuşlar. Adam, padişah geldi diye hemen bir koyun kesmiş. Afiyetle yemiş, içmişler. Bir yandan sohbet edip, bir yandan da gelmişten geçmişten bahsetmişler. "Hane sahibinin işine karışılmaz!" diyerek adam, padişaha bir tokat yapıştırmış. Bu hareketten vezir çok alınmış. Padişah da hiç ses etmemiş. Padişah ile vezir, bu tokadın intikamını almak için bu adamı saraya davet etmişler. Davet günü gelmiş, deniz kıyısındaki sofraya oturmuşlar ... Yemek sırasında padişah, tabağı boşalınca denize fırlatmış. Bir olur, iki olur, derken yemeğin sonu gelmiş, adamdan hala bir ses yok ... "Hane sahibinin işine sen ne karışıyorsun!" demiş. Böylece adam hem padişaha hem de vezirine birer tokat vurmuş olur.


yaşamak... Hayal dünyası bir yere kadar insanı tatmin ediyor arkadaşlar. Biz bir kere buraya girdik ve çıkamadık. Çıkışımız oldukça zor oldu. Siz siz olun hayal ile çok fazla uğraşmayın... Halinize şükredin. Siz ölünce herkes üzülecek. Kimseyi üzmeyin, hayat kısa. Sizleri çok seviyoruz. Bizi şuradan da hatırlayabilirsiniz: Canım Kardeşim TRT Çocuk'tan... Aslında biz bu karakterleri hayalimizde canlandırıyoruz. O filmdeki karakterler gerçek değil. Şöyle düşünün: Gerçek hayatta kediler konuşur mu? tabiiki konuşmazlar. Buradan anlayabilirsiniz gerçek olmadığını. Bunlara takılıpta derslerinizi aksatmayın. Şimdi bu filme ne olduğunu soracaksınızdır... Film bitti arkadaşlar. artık yayımlanmamaktadır. Sadece Youtube'den veya TRT Çocuk'un Resmi Sitesi'nden izleyebilirsiniz. Bizleri artık düşünmeyin. Bizler çok mutlu ve iyiyiz. Ara sıra sizleri ziyarete geliriz. Tıpkı bugün olduğu gibi... Kalın Sağlıcakla...


Bir zamanlar Hansel ve Gretel adında iki kardeş varmış. Anneleri onlar daha bebekken ölmüş. Odunca olan babaları, anneleri öldükten birkaç yıl sonra tekrar evlenmiş. Oduncunun yeni karısı hali vakti yerinde bir aileden geliyormuş. Ormanın kıyısında virane bir kulübede oturmaktan ve kıt kanaat yaşamaktan nefret ediyormuş. Üstelik üvey çocuklarını da hiç sevmiyormuş. Hansel ve Gretel çok soğuk bir kış gecesi, yataklarına yatmış uyumaya hazırlanırken, üvey annelerinin babalarına, Çok az yiyeceğimiz kaldı. Eğer bu çocuklardan kurtulmazsak, hepimiz açlıktan öleceğiz, dediğini duymuşlar. Endişe etme, diyerek kardeşini teselli etmiş Hansel. Evin yolunu buluruz. O gece Hansel geç saatlerde gizlice dışarı çıkmış ve cebine bir sürü çakıl doldurmuş. Sabah olunca, ailece ormana doğru yürümeye başlamışlar. Yürürlerken Hansel cebindeki çakılları kimseye fark ettirmeden atıp, geçtikleri yolu işaretlemiş. Öğle üzeri babalarıyla üvey anneleri onlar için bir ateş yakmışlar ve hemen geri döneceklerini söyleyip ormanın içinde yok olmuşlar. Tabii geri dönmemişler. Kurtlar etraflarında ulurken tir tir titreyen Hansel ve Gretel ay doğana kadar ateşin yanından ayrılmamış. Sonra ay ışığında parlayan çakılları izleyerek hemen evin yolunu bulmuşlar. Babaları onları görünce sevinçten havalar uçmuş. Üvey anneleri de çok sevinmiş gibi davranmış ama aslında kararını değiştirmemiş. Üç gün sonra onlardan kurtulmayı tekrar denemek istemiş. Gece, çocukların odasının kapısını kilitlemiş. Bu sefer Hansel'in çakıl toplamasına izin vermemiş. Ama Hansel zeki bir çocukmuş. Sabah ormana doğru yürürlerken, akşam yemeğinde cebine sakladığı kuru ekmeğin kırıntılarını yere saçıp arkasında bir iz bırakmış. Öğleye doğru üvey anneleriyle babaları çocukları yine bırakıp gitmişler. Onların geri dönmediklerini görünce, Hanse ve Gretel sabırla ayın doğup yollarını aydınlatmasını beklemişler. Ama bu sefer geride bıraktıkları izi bulamamışlar. Çünkü kuşlar bütün ekmek kırıntılarını yiyip bitirmişler. Bu defa çocuklar gerçekten de kaybolmuşlar. Ormanda, üç gün üç gece, aç açına ve korkudan titreyerek dolanıp durmuşlar. Üçüncü gün, bir ağacın dalında kar beyazı bir kuş görmüşler. Kuş onlara güzel sesiyle şarkılar söylemiş. Onlar da açlıklarını unutup kuşun peşine düşmüşler. Kuş onları tuhaf bir evin önüne getirmiş. Bu evin duvarları ekmekten, çatısı pastadan ve penceleri şekerdenmiş. çatıdan, Gretel de pencereden bir parça yiyecekken içeriden bir ses duyulmuş: Evimi kim kemiriyor bakiim? Bir bakmışlar kapıda dünya tatlısı yaşlı bir teyze. Zavallıcıklarım benim, demiş kadın, girin içeri. İçeri girmişler ve hayatlarında hiç yemedikleri yiyecekleri yemişler. O gece kuş tüyü yataklarda yatmışlar. Fakat sabah her şey değişmiş. Yaşlı kadın dikkatsiz çocukları tuzağa düşürmek için evini ekmek ve pastadan yapmış bir cadıymış meğer. Hansel'i saçlarından tuttuğu gibi yataktan kaldırmış ve onu bir ahıra kilitlemiş. Sonra da Gretel'i sürüye sürüye mutfağa götürmüş. Kardeşin bir deri bir kemik! demiş cırtlak bir sesle. Ona yemekler pişir! Onu şişmanlat! Eti budu yerine gelince ağzıma layık bir yemek olacak! Ama sen hiçbir şey yemeyeceksin! Bütün yemekleri o yiyecek. Gretel ağlamış, ağlamış, ama çaresiz cadının söylediklerini yapmış. Neyse ki Hansel'in aklı hala başındaymış. Gözleri pek iyi görmeyen cadıyı kandırmaya karar vermiş. Cadı şişmanlayıp şişmanlamadığını anlamak için her sabah Hansel'in parmağını yokluyormuş. Hansel de parmağı yerine bir tavuk kemiği uzatıyormuş ona. Yok, olmaz. Yeterince şişman değil! diye bağırıyormuş cadı. Sonra da mutafa gidip Gretel'e daha fazla yemek yapmasını söylüyormuş. Bu böyle bir ay sürmüş. Bir gün artık cadının sabrı taşmış. Şişman, zayaf fark etmez. Bugün Hansel böreği yapacağım! diye haykırmış Gretel'e. Fırına bak bakalım hamur kıvama gelmiş mi! Korku içinde yaşamasına rağmen Gretel'in de Hansel gibi hala aklı yerindeymiş. Cadının onu fırına iteceğini anlamış. Başımı fırına sokamıyorum! Hamuru göremiyorum! diye sızlanmış. Cadı elinin tersiyle Gretel'i hızla kenara itmiş ve başını fırına sokmuş. Gretel bütün gücünü toplayıp yaşlı cadıyı fırının içine itmiş, sonra da arkasından kapağı kapamış. Hansel böylece kurtulmuş, ama hala eve nasıl gideceklerini bilmiyorlarmış. Tekrar ormana dalmışlar. Bir süre sonra karşılarına bir dere çıkmış. Bir ördek önce Hansel'i sonra da Gretel'i karşı kıyıya geçirmiş. Çocuklar birden bulundukları yeri tanımışlar. Hızla evlerine doğru koşmuşlar. Onları karşısında gören babaları çok mutlu olmuş. Sevinç gözyaşları içinde, onları ormanda bıraktıktan kısa bir süre sonra o acımasız üvey annelerinin ailesinin yanına gittiğini söylemiş. Yaptıkları için üzüntüden nasıl kahrolduğunu anlatmış. Babalarını bir sürpriz daha bekliyormuş. Hansel ceplerinden, Gretel de önlüğünün cebinden cadının evinde buldukları altın ve elmasları çıkartmışlar. Ailenin tüm sıkıntıları sona ermiş böylece. O günden sonra da ömürlerini mutluluk içinde sürdürmüşler.


Bir zamanlar, ne kadar çalışırsa çalışsın, beş kuruşu olmayan yoksul mu yoksul bir adam varmış. Kar'ın her yeri kapladığı, acı ve dondurucu rüzgarın estiği bir kış, yoksul kulübesi sıcacık olsun diye güzel bir ateş yakmış, kulübeye toprak getirmiş ve bir kavun çekirdeğini toprağa dikmiş. Bir zaman sonra, kocaman, güzel bir kavun yetiştirmiş. Yoksul adam kavunu alıp padişahın yanına gitmiş. "Bunu tek başına mı yetiştirdin!" demiş imparator merakla. "Evet majesteleri" diye mırıldanmış yoksul adam. "Harika!" demiş imparator. Kavunu almış ve yoksula çekilebileceğini işaret etmiş. "Hey, sen! Kıymalı böreklerimden yemek istemez misin?" Yoksul çok nazlanmamış. Hana girmiş ve masaya oturmuş. Hancı onun önüne bir tabak kıymalı börek koymuş. Yoksul o kadar açmış ki böreğin hepsini çabucak yemiş. "Bunu tek başına mı hazırladın?" diye sormuş. "Tabii!" demiş hancı. "Harika!" diyerek onaylamış yoksul. "Etini de mi!" Tabii, demiş hancı. "Harika!" diyerek kalkıp kapıya doğru yönelmiş. "Majesteleri, karıştırmış olmalıyım. Size kışın ortasında binbir güçlükle yetiştirdiğim bir kavun getirdim ve siz bana 'harika' diyerek kapıyı gösterdiniz. Ben de ülkemizde harika sözünün ödemeye yettiğini düşündüm. Böylece, sözle böreklerin parasını ödemek istedim." demiş. Çok utanan imparator hancının parasını verip yoksul adamı bol bol ödüllendirmiş. Dünyayı haksızlık yönetiyor, adalet yalnız sahnede var.


Küçük çocuğu, teravih namazına giderken görmüştüm. Sevinçten adeta uçar gibiydi. Evlerinin balkonunda zıplayıp duruyordu. Her yeri bayram yerine çevirmiş, sağa sola kağıt süsler asmıştı. Babam geliyormuş! diye bağırdı. Bayramda da burada kalacakmış. Ömer'in babası, her nedense yıllar önce evden ayrılmış, Avrupa'da bir yere yerleşmişti. "Bir Alman kadınla evlenmiş" diyorlardı. Daha sonra ne olmuş, şu anda neredeymiş, kimseler bilmiyordu. Babam geliyor! diye tekrarladı. Herkes onun dönmesini bekliyor. Şimdiden hazırlığa başlamışlar. birçok yazı asmışlar. Bir tanesi de ilerde duruyor. Bak işte! dedi. Hem de ne kadar kocaman yazmışlar! İşaret ettiği yere baktığım zaman, söyleyecek tek bir kelime bulamadım. Karşımdaki yazıda babasının adı geçen bu sevimli ufaklık, bir caminin mahyasını gösteriyordu. Yazılanları, o küçük yavruyla birlikte heceledik. Işıklı satırlarda: Hoş geldin mübarek Ramazan yazıyordu.


Herkes bana hayalci çocuk der. Oysa onlar benim gördüklerimi göremiyorlar ki. Bakın 2 gündür neler oluyor. Annem gülerek karnını gösterdi. Birden gözümün önündeki perdem açıldı. Kardeşimi gördüm annemin karnında. Kardeşimin annemin karnındaki evini gördüm. Kardeşim ne kadar da rahat! Mutfak, banyo, yatak vs. her şeyi vardı kardeşimin. İki katlı bir villa gibiydi. Doğrusu kardeşim çok da sevimli bir bebekti. - Kızım, fırının içindeki yemeği çıkarır mısın? dedi. O gün benim banyo günümdü. Yemeği ejderhadan kurtardığımı duyan köpükler, beni krallar gibi yıkadı. Çok keyifliydim. Banyodan çıkmaya hiç niyetim yoktu ama çıkmak zorundaydım. Çünkü daha yapmam gerekenler vardı. Odama gittim ve giyindim. Hazırlandıktan sonra akşam yemeğini yemek için annem beni çağırdı. Yemek bana saygıyla selam veriyordu. Ben de başımla selamladım yemeği. Yemekten sonra bende günü yorgunluğu vardı. Gidip uyumalıydım. Çünkü yarın beni yeni maceralar bekliyordu. Annemle beraber odama geldik. Annem beni kocaman bir öpücükle uyuttu. Ben de kahraman gibi uykuya daldım. timsahları gördüm. Çok korktum. Hızlı olmalıydım. Yoksa timsahlara yem olabilirdik. Kocaman ağızlarını açmış bizi bekliyorlardı. Ve sonunda yeşil ışık yanmıştı. Korka korka yürüyordum. Bir tanesi ayağıma atıldı. Eğer fark etmesiydim ayağımı kaptırıyordum. Su kanalını geçince derin bir nefes almıştım. Bu sefer kendimi kurtarmıştım. Çok mutluydum. Sonunda hastanenin kapısından içeri girdik. Annem gibi karnında bebekleri olan anneler vardı. Acaba o bebeklerin evi nasıldı? Biraz bekleyince sıra bize gelmişti. Doktor amca bizi odaya çağırdı. Doktor amca bir alet ile annemin karnının üzerinde gezdiriyordu ve küçük bir ekrandan kardeşime bakıyordu. Çok merak ettim: Ben de bakacağım, dedim. Doktor amca izin verdi. Bebek bir sağa bir sola hareket ediyordu. Doktora sordum: Acaba içeride müzik kutusu mu var? Çünkü müziksiz dans edilmez ki! Doktor bir kahkaha patlattı. O da fark etti benim zeki olduğumu. Annem de gülüyordu. Demek ki ben gerçekten çok zekiyim. Bir kahraman kadar. Doktor kardeşimin iyi olduğunu ve dört ay sonra doğacağını söyledi. - Gel buraya yaramaz, dedi babam. Annene dün izlediğim sihir gösterisini anlatıyordum. - Bu kadar hayal yeter! Artık gerçekçi olmalıyım, dedim.


Bir varmış bir yokmuş. Büyük saraylardan birinde bir kral ve üç oğlu yaşarmış. Kralın iki oğlu kendini beğenmiş ve kötüymüş. En küçük oğlu ise çok iyi yürekli bir gençmiş. - İzin ver, bu suyu sana ben getireyim, demiş. Kral, bunun çok tehlikeli olduğunu söyleyip, izin vermeye yanaşmamış. Büyük oğlu ise çok dil dökmüş. En sonunda babasını razı etmiş. Büyük oğlunun niyeti hayat suyunu getirip, babasını iyileştirmek, karşılığında ise babasından sonra kral olmakmış. Sabah yola çıkmış. Dağlar, tepeler aştıktan sonra karşısına bir cüce çıkmış. - Böyle acele acele nereye gidiyorsun? Diye sormuş cüce. - Pis cüce, sana ne demiş ve atını sürmüş. Cüce buna çok kızmış ve arkasından kötü bir büyü yapmış. Kralın oğlu dar bir geçide geldiğinde geçit iki taraftan kapanıp prensi hapsetmiş. - Baba, bırak gideyim de o suyu ben getireyim, diye yalvarmış. - Seni ilgilendirmez, beni meşgul etme, demiş. Ve atını sürmüş. O da az sonra abisi gibi geçide varmış. Cücenin yaptığı büyüyle geçit ona da iki yandan kapanmış. Ve hapis kalmış. Ortanca oğlunun da geri dönmemesi kralı oldukça endişelendirmiş. - Babam çok hasta, ona hayat suyunu bulmaya gidiyorum, demiş. - Sen çok iyi bir çocuksun. Sana yardımcı olacağım. Hayat suyu sihirli bir sarayın bahçesindeki gümüş pınardan çıkar. Şu demir sopa ve iki ekmeği al, sarayın kapısına var. Kapıya üç defa vurunca kapı açılır. Kapının ardında iki aslan yatar. Ekmekleri onlara verirsen sana bir zarar vermezler. Sen de hayat suyunu alır gelirsin. Ama, gece yarısından önce oradan çıkman lazım, yoksa sarayın kapıları kapanır ve hapis kalırsın, demiş. Küçük Prens yola çıkmış, cücenin dediklerini bir bir yaptıktan sonra saraya girmiş. Kendisini çok güzel bir salonda bulmuş. Yerde bir kılıç duruyormuş. Kılıcı yanına almış daha sonra odaları bir bir gezmeye başlamış. Odalardan birinde çok güzel bir genç kız varmış. Kız onu görünce sevinmiş ve kapıyı açıp kendisini büyüden kurtardığını, bir yıl sonra yine gelirse kendisiyle evleneceğini ve tüm ülkeye sahip olacağını söylemiş. Sonra pınarın yerini göstermiş, fakat acele edip gece yarısından önce saraydan çıkmasını tembih etmiş. - Bu kılıçla bütün orduları yenebilirsin, demiş. kardeşim de hayat suyunu bulmak için yola çıktı fakat geri dönmediler. Onları bulmama yardım et lütfen, demiş. Cüce bu teklifi kabul etmiş, fakat Küçük Prens'in kardeşlerinden sakınması gerektiğini tembih etmiş. Cüce yaptığı büyüyü bozup, kardeşlerini serbest bırakmış. Kardeşleri kurtulunca Küçük Prens bütün olanları anlatmış. Bir yıl sonra hayat suyunu aldığı saraydaki kızla evlenip, ülkenin başına geçeceğini söylemiş. Hep birlikte saraya doğru atlarını sürmüşler. İki büyük kardeş, hayat suyunu bulduğu için babalarının krallığı küçük kardeşlerine vereceğini düşünmüşler ve onu ortadan kaldırmaya karar vermişler. Bir fırsatını bulduklarında, hayat suyunu alıp yerine deniz suyu doldurmuşlar. - Hayat suyunu sen buldun, zahmeti sen çektin ama kazanç bizim oldu. Bir yıl sonra ikimizden biri hayat suyunu bulduğun saraydaki kızla evlenecek. Bize karşı çıkarsan canından olursun, demişler. Bu arada kral küçük oğlunun kendisini öldürmeye çalıştığına inandığı için çok öfkeliymiş. Küçük oğlunun ülkenin başına geçmek istediğini zannediyormuş. Saray halkı toplanıp, küçük prensin öldürülmesine karar vermiş. - Sizi vurup öldürmem gerekiyor. Kral böyle emretti, demiş. - Sevgili avcı canımı bağışla, sana süslü elbiselerimi vereyim sen de üzerindeki eskileri bana ver. Küçük Prens'in ne kadar iyi kalpli olduğunu bilen avcı bu öneriyi kabul etmiş. Zaten Küçük Prens'i öldürmeye eli varmıyormuş. Küçük Prens, ormana dalıp kaybolmuş. Birgün, Küçük Prens'e yardım eden cüce, ihtiyar kralı ziyarete gelmiş. Ve küçük oğlunu sormuş. Kral olanları bir bir anlatmış. Cüce bunları duyunca çok üzülmüş, gerçekleri krala açıklamış. Kral gerçekleri öğrenince üzüntüsünden ağlamaya başlamış. Kralın avcısı konuşulanları duyup krala, Küçük Prens'i öldürmediğini söylemiş. Kral bunu duyunca çok sevinmiş. Oğlunu bulmak için her yana haberciler göndermiş. Bu sırada kralın iki büyük oğlu bir yıl dolmadan saraydaki kızla evlenmek için, birbirlerinden habersiz yola çıkmışlar. Saraya önce kralın büyük oğlu varmış. İçeri girmiş ancak saray muhafızları onu yakalayıp iyice hırpalamışlar. Büyük prens canını zor kurtarmış. Aynı şeyler ortanca prensin de başına gelmiş. Küçük Prens ise ormandan çıkıp sarayın kapısına geldiğinde tam bir yıl dolmuş sarayın kapıları açılıp, genç prensese kavuşmuş. Hemen düğünleri yapılmış. Küçük Prens ülkenin başına geçmiş. Babaları ise haber gönderip kendisinden özür dilemiş. İki büyük oğlunu cezalandırmak istiyormuş. Bunu öğrenen oğulları ülkeden kaçmış, bir daha geri dönmemişler. Ve ömür boyu yaptıkları kötülüklerin cezasını, yoksulluk içerisinde yaşayarak ödemişler. Küçük Prens, prensesle uzun ve mutlu bir hayat sürmüş.


Bir zamanlar daima hayatından şikayet eden fakir bir oduncu vardı. Ormanın içinde bir tepede yaşayan bu oduncu, kendisine yetecek büyüklükte bir kulübe yapmıştı. Orada, karısı ve çocuğuyla beraber oturuyordu. Bütün gün sabahtan akşama kadar durmadan hayatından şikayet eder, bıkmadan usanmadan hayatın güçlüklerinden bahseder dururdu. Ama çocuk mutlaka bir cevap almak istiyordu: "Hayat ne demek?" diye tekrar sordu. Çocuk her gün çıkıyor, her gün hayat hakkında yeni şeyler öğreniyor, ama babası da verilen bütün cevaplarla alay etmekten geri kalmıyordu. Yine bir gün çocuk gezinip dururken bir köylüye rastladı: "Hayat nedir?" diye sordu. Çocuk bütün duyduğu cevapları aklına yazıyor, bir taraftan da sürekli sormaya devam ediyordu. Artık gördüğü her şeye dikkatle bakmaya alışmıştı. Bir kuş mu uçtu, çocuk: "İşte hayal" diyor. Bir ota bakarken: "Hayat bu" diye düşünüyordu. Güneş ışığında oynaşan toz zerreleri bile hayattı. Tren, çocuğu bilinmeyene doğru götürmüştü. Yolda birçok güzel şeyler gördü, bunların hepsi de hayattı. Demek ki hayat sayısız güzel manzaralarla da süslüydü. Şehre geldikleri zaman öğrencilerin okuldan çıktığım gördü. Öğrencilerin arkasından öğretmenler çıktı. Çocuk hemen bir kadın öğretmene yaklaşarak sualini sordu. Çocuk bunları da aklında tuttu. Artık hayatın ne olduğunu biliyordu. Kendisi, etrafındakiler ... Yerdeki taştan gökteki bulutlara kadar her şey ... Hayat ne kadar büyüktü!. .. Çocuk bütün bu öğrendiklerini babasına anlatmak istedi ama o yine de kendisiyle alay etmekten vazgeçmedi. Bunun üzerine küçük, babasının bedbaht olmadığını fakat hayatı görmesini bilmediğini düşündü. O, güzelliği görmek istemiyordu. Duyduğu bütün tarifler, birbirini kuvvetlendirmişti. Hayat birçok şeylerin birleşmesinden meydana geliyordu ve yaşamak öyle güzeldi ki... Çocuk, bunları anlayınca kendisini daha fazla mesut hissetti. Artık oturdukları kulübe her zamankinden daha geniş, daha yüksekti. İçtiği su daha tatlı geliyordu ona. Her taşın, her böceğin bir manası olduğunu biliyordu artık. Ah, zavallı baba, hayattan şikayet etmekle ne kadar, hem ne kadar haksızdı. Halbuki o da mesut olabilirdi. Çünkü saadet, bütün güzelliklerin insanın kendi etrafında olduğunu bilmesinden ibaretti. Hayat, hızla akan bir nehirdir; altın gibi parıltıları akıp gider, sonunda bize sadece kum kalır.


Yıllar önce bir orman vardı. Orman, ulu meşelerin sarkıttığı yaprak dolu yaprakları, dağlar arasından çıkıp gelen tatlı su taşıyan nehri, resmen bir heykeli andıran kayaları ile başlı başına bir kentti. Bir zamanlar sadece canlı olarak bitkilerin bulunduğu orman, bir grup hayvanın keşfi sonucu şenlendi. Artık ormanda hayvanlar da vardı. Sevimli tellal kuşlar, heybetli koruyucu kurtlar, ormandaki canlıların sağlığını kontrol eden şefkatli ceylanlar, her yaz ballarını diğer hayvanlarla paylaşan arılar ve niceleri... Orada ne kurnaz tilki vardı, ne adaletsiz kurt, ne de şaşkın bıldırcın. Herkes zekice hareketler yapar, adaletli davranır, yalan söylemezdi. İşte böyle bir ormandı bu orman. İçinde sevimli hayvanlar, bitkiler bulunduran bir orman. Yine bir gün, doktor ceylanlardan Işık bir meşe ağacını kontrol ediyordu. Biraz inceledikten sonra tilkiye gerekli aşının adını söyledi. Tilki, "Baş üstüne!" dedikten sonra koşup yitti. Işık acıktığını hissetti. Otları midesine indirmeye başladı. Ve birden korkunç bir ses duydu. Işık, büyük bir merakla sesin geldiği tarafa yöneldi. Bir kayanın arkasına baktı. İşte oradaydı. Gördüğü canlılardan biraz farklıydı. İki ayak üzerinde duruyordu. Üzerinde tüy yoktu. Sadece kafasında kıl bulunuyordu. O bir insandı. Birden ağaçlardan aşağı sular aktı. Bunları maymunlar yapıyordu. Nehirden aldıkları suları hızlıca aşağı döküyorlardı. Kurtlar da ağlama sesi çıkarıyordu. İnsan çok etkilenmişti. Hemen baltasını yere attı ve ormandan uzaklaştı. Hayvanlar ortaya çıktı ve sevinç çığlıkları attı. Kuşlar şakıdı, maymunlar zıpladı. Ve böyle dayanışmaları asla sona ermedi...


Evvel zaman içinde kalbur saman içinde yel yelin bel belin el elin kel kelin dilinde iken zannettim masal gördüm ki gerçek zannettim gerçek gördüm ki masal imiş bitler tepemde hoplar pireler filimde oynar iken gözüm de göz, dizimde diz, izimde iz var imiş. Efendim! Şirin mi şirin bir beldemizde, Melike diye güzeller güzeli bir çocuk yaşar imiş. Melike, oldum bittim hayvana haşarata meraklıymış. Odasındaki kavanozda misafir ettiği haşaratları saatlerce seyredermiş. Sürekli kedilerle köpeklerle kuşlarla kazlar kuzularla oynarmış. Ağaçlarda, toprakta, odunların çalıların arasında yeni bir hayvan görse hemen çöküp incelemeye başlarmış. Melike akıllı da bir kızmış. Eğer hayvanları iyi tanır, onlara zarar vermezse kendisinin de zarar görmeyeceğini bilirmiş. Her fırsatta da Bunların hepisinin bi işi gücü var. Benim gibi yapıp, beni inceleyecek halleri yok heralde o yüzden yani. Çok güzeeeel ya! Baksana! Hiç aldırmıyolar. Önünü kesiyosun gene gidecek bi yol buluyolar. diyerek küçük hayvanlara imrenir, övgüler düzermiş. Bir ilkbahar günüymüş. Sanırsın gökten badem çiçekleri yağmış, dallardan erguvanlar fışkırmış, kırlara papatyalar saçılmış! Deniz mavi mavi kokuyor, kelebekler alkış tutuyor, arılar vızzz! vızz! fısıldaşıyormuş sanki. Melike gene meraklı gözlerle mahallede gezinirken komşu konağın örme taş duvarında bir şey görmüş. Sanki taşların arasından bir şey kafasını uzatıp tekrar içeri kaçmış. Melike önce ürkmüş ama çok da merak etmiş. Kıpırdamadan sabırla beklemiş. Nihayet az önce gördüğü şey kafasını yine çıkarmış. Melike hiç kıpırdamamış. Derken yaratık tüm gövdesini çıkarmış. Ama sanki eksik bir şey kalmış. Melike eksiğin ne olduğunu anlayamamış. Kıpırdamadan seyretmeye devam etmiş. Yaratık iyice dışarı çıkınca deliğin içinden nerdeyse gövdesi kadar uzun bir kuyruk çıkmış. Eksiğin ne olduğu da anlaşılmış böylece. büyük bir hızla duvarın üzerinde koşmuş ve aniden Zınk! diye durmuş. Sadece kafasını kaldırıp, pörtlek gözleriyle çevresine bakınmış. Derisi pütürlü görünüyormuş. Yeşil kahverengi upuzun çizgileri varmış. Biraz ürkütücüymüş ama çok da güzelmiş. Bir sağa bir sola koşmuş durmuş, koşmuş durmuş. En sonunda duvarın en güneşli yerine varmış. Orda hiç kıpırdamadan beklemiş, beklemiş aynı Melike gibi. Melike bu küçük canlıyı yakından incelemek istemiş. Çoook yavaş hareketlerle yaklaşmış. Ve aniden uzanıp kuyruğundan yakalamış. Yakalayıp kaldırmış. Hayvancağız debelenmiş fakat kurtulamamış meraklı kızın elinden. O da ne! yaratık birden puff! diye yok olmuş. Oysa Melike hala parmaklarının arasında kıpırdayan kuyruğu hissediyormuş. Tabii ya! Gerçekten de kuyruk bizimkinin elindeymiş. Ama hayvancağız ortada yokmuş. Kuyruk hala canlıymış. Kıvrım kıvrım kıvranıyormuş. Melike elindeki kuyruğu fırlatıp atmış. Kuyruk yerde kıvranmaya devam etmiş. Küçük kız ağlayarak eve gitmiş. Çok karmaşık duygular içindeymiş. Olayı, karşısına çıkan ilk kişiye, komşusu Ferhunde Nine'ye anlatmış. Ferhunde Nine gülümsemiş ve, O anlattığının adı Kertenkele'dir a yavrım! Taşların arasında yaşar. Arada çıkar dışarı güneşlenir. Zararcığı dokunmaz kimseye. Korktu mu aynı anlattığın gibi kuyruğunu bırakır kaçar! demiş. Melike, E! Şindi kuyruksuz mu bıraktım onu ben? diye sormuş iç çekerek. Melike duyduklarına çok sevinmiş. Bundan böyle kertenkeleleri uzaktan, dokunmadan incelemeye karar vermiş. Dedik ya hem güzel hem akıllı bi kız. Bir kez daha Hayvanlar, bitkiler insanlara hiç mi hiç benzemiyo. Hepsinin çook önemli işleri var bence. İnsanlar gibi kimin ne yaptığıyla ilgilenmiyolar hiç. İyisi mi onları işlerinden güçlerinden alı koymayayım ben! Onlara uzaktan uzaktan, usul usul bakayım. diye düşünmüş. Gökten bu sefer üç armut düşmüş, biri tabi ki Melike'nin, biri kertenkelenin biri de masalcının başına...


Bir adamcağız kötü yoldan para kazanıp bununla kendisine bir inek alır. Neden sonra, yaptıklarından pişman olur ve hiç olmazsa iyi bir şey yapmış olmak için bunu Hacı Bektaş Veli'nin dergahına kurban olarak bağışlamak ister. O zamanlar dergahlar aynı zamanda aşevi işlevi görüyordu. Durumu Hacı Bektaş Veli'ye anlatır ve Hacı Bektaş Veli helal değildir diye bu kurbanı geri çevirir. Bunun üzerine adam Mevlevi dergahına gider ve aynı durumu Mevlana'ya anlatır Mevlana ise bu hediyeyi kabul eder. Adam aynı şeyi Hacı Bektaş Veli'ye de anlattığını ama onun bunu kabul etmemiş olduğunu söyler ve Mevlana'ya bunun sebebini sorar. - Biz bir karga isek Hacı Bektaş Veli bir şahin gibidir. Öyle her leşe konmaz. O yüzden senin bu hediyeni biz kabul ederiz ama o kabul etmeyebilir. Adam üşenmez kalkar Hacı Bektaş Dergahı'na gider ve Hacı Bektaş Veli'ye, Mevlana'nın kurbanı kabul ettiğini söyleyip bunun sebebini bir de Hacı Bektaş Veli'ye sorar. - Bizim gönlümüz bir su birikintisi ise Mevlana'nın gönlü okyanus gibidir. Bu yüzden, bir damlayla bizim gönlümüz kirlenebilir ama onun engin gönlü kirlenmez. Bu sebepten dolayı o senin hediyeni kabul etmiştir.