İlk anlatanı bilinmeyen ve ağızdan ağıza sürüp gelen, olağanüstü, düş ürünü olaylarla örülü anlatım türü. 4) Zincirlemeli masallar. Kahramanları hayvanlardan seçilen ve daha çok öğretici nitelik taşıyan hayvan masalları kısa olur, başlama tekerlemeleri de yoktur. Olağanüstü masalların kahramanları da insanlarla cinler, periler, devler gibi doğa dışı varlıklardır. Gerçekçi masallarda bu kişiler pek değişmez. Ama temel konu halk arasında seçilmiş tiplerin serüvenleridir. Güldürücü masallar ise fıkra deyimiyle nitelenir. Yalanlamalı masalların ana niteliği yalana dayanmalarıdır. Zincirlemeli masallar da kuruluşlarındaki özellikle ötekilerden ayrılır. Küçük, önemsiz olayların birbiri ardına bağlanmasıyla oluşturulmuşlardır. Bağlantı ögesinin sayısı ölçüsünde masal uzar gider. Masallar sözlü halk edebiyatı türleri içinde ülkeden ülkeye, çağdan çağa en çok yayılan ürünlerdir. Bu bakımdan masalların çoğu konuları ve anlatımları açısından dilleri ve kültürleri farklı uluslar arasında ortaktır. Halk anlatılarının başta gelen türlerinden biri olan masalın serüveni, yazının olmadığı çok eski zamanlara kadar götürülse de, masal araştırmalarımızın tarihi yirminci yüzyılın baslarına kadar indirilebilmektedir.Yazının olmadığı toplumlarda göçebe toplumun üyeleri olan çocuklar, masalları en çok zevk alarak dinleyenlerdendir. - Masallar,konuşma dilinin yalınlığı ile süssüz ve söz oyunlarına başvurulmadan anlatılır. - Masallarda yer ve kişi adları belirgin değildir.Var olan yer adlarının ise gerçekle ilgisi sadece adlarının geçmesidir. - Masallarda genellikle zaman kavramı belirgin değildir. - Türk masallarının uygun bölümleri arasında tekerlemeler yer alır. - Masallarda bazı ahlaki kavramlar karşıtları ile birlikte ele alınır. - Masallar genellikle mutlu sonla biter.Kötüler mutlaka cezalarını bulur. - Kimi doğa üstü yaratıklar,mucize sahibi kişilikler,nesneler,yardımcı hayvanlar kötülerin karşısında,iyilerin yanında olur. - Türk masallarında,hayata karşı boynu bükük,kolay yönlendirilebilen tiplere rastlanmaz. - Masallarda kahraman,yaşanılan çevre,inançlar,gelenek ve görenekler önemli özelliktir. - Bazı masallar deyim ve atasözlerini içerir ve kıssadan hisse ile sonuçlanır. - Masal kahramanlarının başlıcaları şunlardır;dev, cadı, padişah, peri kızı, keloğlan, köse vb... İlk masalların hangi toplumlarda,nasıl oluştuğu,toplumsal araştırmaların konularından biridir.Bu oluşum sürecini belirlemek,saptamak çabası günümüzde de sürmektedir. Eflatun Cem Güney'e göre masal dünyası; insanoğlunun istediği,hayal ettiği şeylere ulaşma çabasından doğmuştur.Hayale sığmayan arzular,istekler yüreğe düğümlenip kalır.İşte bu düğümlenip kalış,zamanla masal olayları zinciri halinde ortaya çıkar. Konuları genellikle yalındır ve anlatım bakımından birtakım acemilikler içerir. Masalda işlenen temalara;aile sevgisi,çocukların karşılaşabileceği çeşitli zorluklar,kötülüklerin,kötülerin yanına kalmayacağı gibi örnekler verilebilir. İmkansız diye bir olguya yer verilmez;bir saniyede okyanuslar aşılabilir,insanlar iğne deliğinden rahatça geçebilirler. Başlangıç ara ve sonuç bölümlerinde tekerlemelere yer verilir. Tasvirlere pek yer verilmez.Bütünüyle ilgi çekici olaylar yer alır. Döşeme :Tekerlemelerle giriş yapılır. Kahraman tanıtılır. Konu verilir. Gövde/gelişme: Kahramanın başından geçen türlü türlü olaylar anlatılır. Okuyucunun merakı tahrik edilir. Olay bir çözüme kavuşturması gereken noktaya getirilir. Sonuç/çözüm: Bu bölümde olay bir sonuca bağlanır. İyiler kazanır. Kötüler kaybeder. İyilere ödül, kötülere ceza verilir. İyi dileklerle masal bitirilir. Çocuk okurlar veya dinleyicilere güzel duygular iletebilmek,onlara iyi alışkanlıklar kazandırmak amaçtır. Genellikle bir düşüncenin ya da davranışın eleştirisi veya toplumsal eleştiri amaçlanmıştır. Masallar, çocuklar için vazgeçilmezdir. Çocukların, hele okul öncesi ve okula yeni başlayan bütün çocukların ilgisini büyük ölçüde çeker. Masalın gizemli havası ,serüven dolu fantastik olaylar içermesi,, çoğunlukla iyilerin kazanıp kötülerin yenilgiye uğratılması masalları çocuk için ilginç kılar. Başka deyişle masal çocuğun dünyasına yakın bir dünya sunar. Çocuklar masal okumayı, ama daha ziyade anlattırmayı çok severler. Düş gücünün gelişmesine,düşünce ufkunun açılmasına yardımcı olur. Kelime dağarcığını zenginleştirir ve kavram öğrenimini hızlandırır. Bunlarla birlikte masallar, çocuğun merak duygusunu uyandırır, Yaratıcılığını, neden-sonuç ilişkisi kurma becerisini arttırır. Özlemlerini dile getirir. Karşılaştıkları güçlükleri kavramasına, çözüm bulmasına yardım eder. Masallar, çocukların çocukça sorunlarını küçümsemeyip onları ciddiye alır. Tasvirleri,kahramanların davranışları çocuklarda iyilik ve güzellik duygusunun gelişmesini sağlamalıdır. Anlatılanlar zaman zaman çocukları neşelendirmeli güldürmeli ve eğlendirmelidir. Konusu ve kahramanları bakımından çocukları korkutmaktan ve üzmekten uzak olmalıdır. Masalda çocukları,uyuşukluğa,boş inançlara yazgıcılığa yönelten telkinler bulunmamalıdır. Masallarda işlenen "birlikte yaşayan insanlar zor anlarında birbirlerine destek olmalı ve nezaket kurallarına dikkat etmeli" gibi konular, çocukları sosyal dünyaya hazırlar. Masal kitaplarının renkli, görsel öğeler yönünden zengin olması ise; çocuğun görsel yönünün gelişmesine yardımcı olur. Çocuklar, masal kahramanlarının üstün özelliklerine ve başarılı eylemlerine hayranlık duydukları için onlarla özdeşim kurar, onlar gibi olmak isterler. Bu da çocukların karakter gelişimi üzerinde etkili olur. Bu nedenle masal kahramanların özellikleri mümkün oldukça gerçeğe yakın olmalıdır ki, çocuk gerçeklik duygusundan uzaklaşmasın. Kahramanların ulaştıkları başarılar veya kazandıkları zaferler, çabalarının bir sonucu olmalıdır. Eğer başarı ve zaferler olağanüstü güçlerle veya rastlantı sonucu elde ediliyorsa, bu durum çocuğu da kolay yoldan başarı elde etmeye yönlendirebilir. Basit ve çocuğun dünyasında bulunan nesnelerin, canlı renkli resimlerin olduğu kitaplar tercih edilmelidir. Masalsitesi.com Bebekler iri resimli kitaplardan, bebek resimlerinden hoşlanırlar. Sayfalarda herhangi bir yazı bulunmak zorunda değildir. Büyük, parlak resimleri olan, birbirinden farklı nesnelerin olduğu , çocuğun bildiği şeyleri yapan çocuk kahramanların bulunduğu, her bir sayfada birkaç kelimelik yazıların olduğu masal kitapları tercih edilmelidir... Bu yaş çocukları, uzun olayları takip etme ve devamlılık becerisini henüz geliştiremediklerinden kısa masallar seçilmelidir. Belirgin bir konusu ya da kahraman figürleri olan, tanıdık durumların anlatıldığı konuları içeren masal kitaplarını tercih edilmelidir. Masalın konusu sade olmalı ve masaldaki resimler anlatılan masalı desteklemelidir. Çocuğun hayal gücünü harekete geçiren masalların olduğu kitaplar, bu yaş gurubundaki çocuklar için faydalıdır. Kavram ve dil yönünden gelişmiş, sadece iyi ve doğruyu değil, kötü ve yanlış karakterleri de içeren, çocuğun bildiği kelimelerden oluşan, okumayı yeni öğrenenler için kısa ve büyük yazılarla yazılmış kitapları tercih edilmelidir. Konuları hayvanlar, devler ve doğa olan masalları, destan ve efsaneler dinletilmekten hoşlanırlar. Uygun uzunluktaki bir kitabı sonuna kadar dinler ve dinlediklerini çok iyi anlarlar. Okumayı yeni öğrenen çocuk için kitabın sayfa sayısı 20'yi geçmemeli ve kitap iri puntolu harflerle yazılmış olmalıdır. 8 yaşlarındaki çocuklara ise; 30 sayfalı ve orta irili harflerle yazılmış kitaplar tercih edilebilir. Sonraki yaşlar için kitapların sayfa sayısı giderek artırılmalıdır. Satır aralıkları, çocuğun takibini kolaylaştıracak genişlikte olmalıdır. Ayrıca seçilen kitapların çocukların ilgi alanına giren, onu sıkmayacak, bir seferde okuyabileceği kitaplar olmasına dikkat edilmelidir. Bu yaş grubundaki kız ve erkek çocuklarının ilgileri farklılaşır. Kızlar ise daha çok günlük yaşam ile ilgili ya da duygularını bulabilecekleri kitapları severler. Bu nedenle çocukların karakter ve zevkine uygun, yaratıcılığını harekete geçiren, sadece mesaj kaygısı taşımayan, beyin fırtınası yapabileceği, iyinin yanında kötüye de yer veren farklı kültürlerin tanıtıldığı, öğretici ya da mesaj verici özelliği abartılmamış kitapları tercih edilmelidir. Türk edebiyatında Keloğlan en tanınmış masal kahramanıdır. La Fontaine masalları Şinasi tarafındanTercüme-i Manzume (1859) adıyla Türkçeye çevrilmiştir. Masallar , Pertev Naili Boratav, Eflatun Cem Güney gibi yazarlar tarafından derlenip incelendi. Masal derlemeleriyle tanınan yazarlarımızdan biri de Oguz Tansel'dir. Allı ile Fırfırı adlı eseriyle Türk Dil Kurumu Çocuk Yazını Ödülü'ne layık görülmüştür. Naki Tezel yayınladığı masal kitaplarıyla dikkatleri çeken bir isimdir. Orhan Şaik Gökyay Dede Korkut Hikayelerimizi günümüz Türkçesine çevirmiştir. Dünya edebiyatında masal türündeki ilk eser, Hint edebiyatının ürünü olan ve Beydeba'nın yazdığı Kelile ve Dimne sayılabilir. Fabl şeklindeki bu eserin dışında, Binbir Gece Masalları da bu türün güzel örneklerindendir. Avrupa'da ise masalcılığın temellerini Fransız sanatçı La Fontaine atmıştır. Dünya edebiyatındaki başlıca masal yazarları arasında Alman edebiyatında Grimm Kardeşler ve Danimarka edebiyatında Andersen öne çıkmıştır.


Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde, pireler berber iken, develer tellal iken, çok uzak diyarların birinde yaşayan yaşlı bir adam varmış. Yaşlı adam her gün ormana gider, odun toplar ve bunları satarak hayatını geçindirirmiş. Yaşlı adam aynı zamanda masal dinlemeyi, anlatmayı ve çocukları da çok severmiş. Ancak bu adamın hiç çocuğu yokmuş. Bir gün düşünmüş taşınmış ve kendi büyük evini çocuklar için kocaman bir masal parkına çevirmeye karar vermiş. İşe önce bahçeden başlamış. Bahçıvan dostuna gidip ondan rengarenk kocaman çiçekler, mantarlar ve bitkiler almış. Bunları bahçesine ekmiş. Çocuklar için bahçeye salıncak, kaydırak eklemiş. Son olarak evine kocaman bir masal kulesi ekleyip boyamış. İşte! Artık yaşlı adamın evi, tam bir masal parkına dönüşmüş. Sevinçle etrafa haber salmış. Artık tüm çocuklar buraya gelip oyun oynayabilir ve eğlenebilirmiş. Yaşlı adam kendi yaptığı salıncağa oturmuş ve çocukların gelmesini beklemiş. Beklemiş, beklemiş... Ancak ne gelen ne giden olmamış. Gece olup hava iyice soğuduğunda yaşlı adam üzgün bir biçimde evine geri dönmüş. Hey, neden böyle üzgünsün? diye bağırmış. Ben burada yaşayan en eski ağacım. Aslında kimseyle konuşmam ancak sen o kadar üzgün duruyordun ki artık dayanamadım. diye cevaplamış. Yaşlı adam bu bilge ağaca durumu anlatmış ve ondan çocukların buraya gelmesi için yardım istemiş. Bilge ağaç çocukların neden buraya gelmediğini biliyormuş. Hemen yaşlı adama anlatmaya başlamış. Sen iyi bir adamsın ama çocuklar senden korkuyor. Çünkü sen bir oduncusun. Balta ile ağaçları kesiyorsun. Çocuklar elinde sürekli baltayı gördükleri için senden çok korkuyorlar. Eğer onlara aslında iyi biri olduğunu gösterirsen eminim hepsi buraya gelecektir. demiş. Sizde gelin ve bana yardım edin! diye seslenmiş. Bunu duyan çocuklar yaşlı adamın yanına gelip ona yardım etmişler. Artık çocuklar yaşlı adamdan korkmak yerine onu seviyorlarmış. Böylelikle tüm çocuklar yaşlı adamın masal parkında oyun oynamaya başlamışlar. Yaşlı adam ise bu duruma çok memnun olmuş. Her gün sevinçle ona yardım eden bilge çınar ağacını sulamış ve teşekkür etmiş.


Masallarda kullanılan masal tekerlemesi masalın başında, ortasındaki uygun yerlerde ve sonunda söylenen, yerine göre uzunca, kimi kez birkaç kelime, kalıplaşmış birtakım sözlere verilen addır. Masal tekerlemeleri, bir uyarma edasıyla masalın gerçek değil de eğlendirmek ve ibret dersi vermek için uydurulmuş şeyler olduğunu, olayların çok eskiden geçtiğini belirtmek isterler. Örneğin "Evvel zaman içinde ...", "Bir varmış bir yokmuş..." diye başlayanlar bunlara örnektir. Masalın sonunda söylenenlerin en kısaları, bütün maceraların herkesin gönlünden geçtiğince mutlu bir sona erdiğini anlatmak ve herkese aynı mutluluğu dilemek isterler, "Onlar ermiş muradına..." örneğinde olduğu gibi. Bazen de baştaki tekerlemeler gibi, anlatılan şeylerin uydurma olduğuna tekrar dikkati çekmek isteyen "Ben de yanlarından geliyorum...", "Gökten üç elma düşmüş..." tipindekiler ile masala son verilir. Masalın ortasındaki görevleri ise anlatımı hızlandırmak, uzun zaman aralıklarını ve uzak mesafeleri kapamaktır. "Masallarda zaman çabuk geçermiş...", "Sözü uzatmayalım...", "Derelerden sel gibi, tepelerden yel gibi..." ve benzeri tekerlemelerde bu düşünce gizlidir. Bazılarında şakaya dönüşen anlatım gene masalın gerçek dışı niteliğini belirtme kaygısını güder, "Az gitmiş uz gitmiş, dere tepe düz gitmiş. Bir de arkasına bakmış ki, bir arpa boyu yol gitmiş..." örneğinde olduğu gibi. uçardım, bulut oluklardan su içerdim, ilden ile göçerdim, lale sümbül biçerdim. Sulu yerde kavun karpuz, susuz yerde peynir ekmek yerdim. Yerdim ama dedem bir ağlardı, bir ağlardı, şaşardım, çağırırdım Arap bacıyı, başlardı dedeme bir masal anlatmaya, evvel zaman içinde kalbur saman içinde, develer tellalken eski hamam içinde, hamamcının tası yokmuş, külhancının baltası yokmuş, yalanların, uyduranların da arkası çokmuş. Eski zamanların içinde bir padişahla üç oğlu yaşarmış büyük bir ülkenin birinde... Daha Fazla Tekerleme İçin tekerlemelerimiz.com Sitesini ziyaret edin...


1- Hayvan Masalları : Bunlar soyut fikirleri somut halde veren kısa hikayeciklerdir. Fablların kaynağı Hindistan'dan gelmektedir. Orada Buda dini hakimdir, tabiattaki her şeyde ruhun hakim olduğuna inanırlar ve hayvanlara değer verirler. Fabllarda bilinen gerçekler kısa ve öz sözlerle tekrar edilir ve masalın sonunda mutlaka açık biçimde ders verilir. Karakterleri genellikle insan gibi düşünen ve hareket eden hayvanlar ya da bitkilerdir, ancak her hayvan tek bir yönü ile ele alınır. Hayvanların ve bazen de bitkilerin kişileştirme ve konuşturma sanatı yoluyla insan tiplerini canlandırdığı fabllar, bir düşünceyi güçlendirmek, ibret dersi vermek gibi gerekli hallerde yeri gelmişken anlatılır. 2- Olağanüstü Masallar: Bu tür, diğer masal türlerine göre daha uzundur, kişi sayısı daha fazla, olaylar ise daha çapraşıktır. Olağanüstü masalların kişileri insanlarla birlikte cinler, periler, devler, ejderhalar gibi tabiat dışı varlıklardır. Konular gerçek dışı olup olaylar hayal ürünü yerlerde geçer. Kahramanlar daima olağanüstü olaylarla karşı karşıya gelir. Olayların düğümlenmesi ve çözümlenmesinde tılsım, fal, kehanet gibi olağanüstü ve esrarlı güçlerin büyük payı görülür. İyi bir masal ilgi bütünlüğü taşımalıdır. Okuyucunun bütün dikkati ana fikir üzerine çekilmeli, bu bakımdan fazla olay içermemelidir. Çeşitli olay ve karakterler okuyucunun ilgisini dağıtır. Genel olarak masalların temaları kuvvetli ve açıktır, karşıtlık unsuru taşır. İyinin karşısında kötü, güzelin karşısında çirkin vardır. Bazı dil özellikleri de masalları öteki anlatım türlerinden ayırır. Masallar 3 esas üzerine kurulmuştur; giriş, gelişme-düğüm ve sonuç. Tekerlemeler ve kafiyeler girişi çekici yapar. Girişte belli başlı kahramanlar kısa ve öz olarak tanıtılır. Çözülecek sorun ortaya konur. Hızlı ve kısa anlatımına bağlı olarak masal fiilleri miş'li geçmiş zaman, şimdiki zaman ya da geniş zamanla anlatılır, -di'li geçmiş zaman kullanılmaz. Zaman saptaması, evvel zaman içinde, çok eski zamanlarda gibi cümleciklerle verilerek okuyucu belli belirsiz fakat kesinlikle eskiye ait bir döneme götürülür. Olayların geçtiği sahneler birkaç kısa cümle ile çizilir. Örneğin, ormanın kenarında küçük bir evde güzel bir kız yaşarmış gibi. Gelişme ve düğüme gelindiğinde ise, girişte de belirtilmiş olan zorluklar iyice ortaya çıkar ve kahramanı başarıya ulaşmaktan alıkoyar. Olayların birbirini izlemesi sonucunda öyle bir doruk noktasına ulaşılır ki, orada bir çözüm bulmak şart olur. Çözüm, giriş kadar kısa ve öz olmalıdır. Girişte belirtilmiş her şey bir sonuca bağlanmalı, iyiler ödüllerini, kötüler cezalarını bulmalıdır. Anlatısı kısa ve hızlı olan hayvan masallarıyla kıyasladığımızda, olağanüstü ve gerçekçi masallar daha uzun ve detaylı gibi görünürler, ama içinde geçen olayların çokluğunu ve geçen zamanın uzunluğunu göz önünde bulundurduğumuzda anlatının aslında kısa ve hızlı olduğunu görürüz. Dinleyicinin dikkatini masalda toplayabilmek için masalın başında, sonunda ve bazen uygun görülen yerlerde bulunan tekerlemeler masalların önemli özelliklerinden biridir. Bu tekerlemeler her masalda aynı kalabilmekle beraber, masaldan masala da değişebilirler. Ancak fabllarda başlama tekerlemeleri yoktur, ortada ve sonda gelen tekerlemeler ya da tekerleme benzeri kalıp sözler de öteki masallardaki kadar önemli yer tutmaz.


Masallar toplumu eğiten temel öğelerden biri olarak görülmektedir. İnsanoğlu, kendi yaşam gerçeğini, çözüm önerilerini, beklentilerini, masal olaylarına ve masal kahramanlarına yükleyerek anlatmış ve yüzyıllar boyu, bu yolla gelecek kuşakları uyarmaya, eğitmeye, yaşamın zorluklarına karşı onları donatmaya çalışmıştır. Edebi bir tür olarak değerlendirilen masal, yalnızca çocuklar için üretilmiş olmamakla beraber günümüzde çocuk yazını kapsamında ele alınmaktadır. Masalın çocuklar için bir eğitim aracı olduğu artık bilinen bir gerçektir. Masallar özellikle okul öncesi ve okula yeni başlayan bütün çocukların büyük ölçüde ilgisini çekmektedir. Gizemli havası, serüven dolu fantastik olaylar içermesi, çoğunlukla iyilerin kazanıp kötülerin yenilgiye uğratılması masalları çocuklar için ilginç kılmaktadır. Başka bir deyişle masal, çocuğun dünyasına yakın bir dünya sunmaktadır10. Evrensel bir anlatım türü olan masal "hayali hikaye" olarak da tanımlanmaktadır. Masalı masal yapan da bu olağanüstülükler ve hayali unsurlardır. Masallar insanı özellikle çocukluk döneminden başlayarak hayata hazırlayan, içinde yaşadığı kültürel ortamda kendine güvenen bir birey olarak yetiştirme amacını taşıyan araçlardır. Bunu sağlayabilmek için de masal içinde okuyucuya, dinleyiciye eğitim amaçlı verilmek istenilen unsurlardan yani iletilerden yararlanılmaktadır. Günümüz eğitiminin amaçlarından biri de çocuğun, yaşamın anlamını bulmasını sağlamaktır. Ben nereden geldim, doğum nedir, ölüm nedir? gibi karmaşık sorulara çocuğun zamanla tutarlı yanıtlar bulması gerekir. Çocuk, başta bu gibi soruları kendi dünyasında anlamlandırır, kendince yorumlar ya da sorunu daha genel bir çerçevede görüp üzerinde fazla düşünmez. Ne var ki sağlıklı bir kişinin gelişimi için yaşama, yaşamanın anlamına ilişkin sorulara cevaplar bulma zorunluluğu vardır. Bu gibi bilgileri hazır ve paketlenmiş olarak bir kitaptan ya da yetişkinlerden öğrenmesi de olanaksızdır. Aynı zamanda değerlerin edinilmesi olarak da görebileceğimiz bu süreçte nitelikli masalların çocuğa büyük katkısı olacaktır. Masallarda ele alınan konular, bir bakıma çocuğun iç sorunlarına, gerilimlerine gönderme yaparken dolaylı bir yoldan çocuğun dünyasına girer. Bu açıdan çocuk bilincine varmadan kendini masalda bulur. masalsitesi.com Masal her ne kadar doğrudan doğruya bir telkin vasıtası değilse de dolayısıyla ahlakidir. Masalların en büyük özelliği, yukarıda da değindiğimiz gibi, iyilikle kötülüğün savaşında, iyiliğin galip gelmesidir. hayal gücü büyük önem taşır. Masalın fantastik boyutunun, bir yönüyle gerçek, bir yönüyle hayal ürünü öğeler içermesi bu dönem çocuğunun büyük ölçüde ilgisini çeker. 4 ila 8 yaşları arasında çocukların yaşamlarında düş gücü ciddi anlamda önem taşımaktadır. Bu noktada masalın mantığı ile çocuğun mantığı birbirine yakındır. Günümüzde masalın birçok eğitimci tarafından yararlı olarak görülmesine karşın, bazı ana-baba ve öğretmenler tarafından gerçekçi olmadığı gerekçesiyle dışlanan bir tür olarak da karsımıza çıkmaktadır. Ancak, masalın çocuğu aşırı düş dünyasına sürüklemesinden ve gerçek dünyaya uyum sağlayamamasından korkmak masal türünü bütünüyle dışlamayı gerektirmemektedir. Çocuğa verilecek masalın bilinçli bir şekilde seçilmesi, olası sakıncaları ortadan kaldıracaktır. Eğitim değeri olan kaliteli masallar çocuğun ruhunu, iyi örneklere göre inşa ederek onları inandıkları yolda güçlükleri yenecek kişilikli birer insan olmaya yöneltir. Dünya ulusları bunun önemini bildikleri için çocuklarının ruhunu masallarla beslemektedirler. Özet olarak masalların, okul öncesi, okul dönemi veya okul sonrası ayrımı yapmadan, bütün eğitimdeki işlevi, özellikle dil öğretimi, dil kullanımı, dil gelişimi ve dil bilinci açısından önemi göz ardı edilemeyecek ölçüde büyüktür.


Ana Britannica: Olağanüstü öğe, kahraman ve olaylara yer veren öykülere denmektedir. Türkçe Sözlük: Genellikle halkın yarattığı, ağızdan ağıza, kuşaktan kuşağa sürüp gelen, çoğunlukla insanların veya tanrıların başından geçen olağan dışı olayları anlatan hikayelerdir. olan, gerçeklerle ilgisi bulunmayan olağanüstü kişi, olay ve motiflerle bezenmiş, birçoğu anonim kısa anlatı türü. Türk folkloru araştırma ve derleme uzmanı Pertev Naili Boratav'ın yazdığı şekliyle ise, masal; "nesirle söylenmiş, dinlik ve büyülük inanışlardan ve törelerden bağımsız, tamamıyla hayal ürünü, gerçekle ilgisiz ve anlattıklarına inandırmak iddiası olmayan kısa bir anlatı" diye tanımlanır. Kısaca diyebiliriz ki, masal, hayal ürünü olan, bilinmeyen bir zamanda geçen, anlatılanlara inandırmak iddiası bulunmayan bir anlatım türüdür. Masalların içine, sözlü geleneğin ürünü olan Külkedisi, Pamuk Prenses ve 7 Cüceler, Çizmeli Kedi gibi halk öyküleriyle birlikte ünlü İngiliz yazar Oscar Wilde'ın Mutlu Prens ya da Azra Erhat'ın Troya Masalları gibi edebi yönü ağır basan bazı yapıtlar da girer.


Edebiyat; olay, duygu ve düşünceleri dil aracılığıyla biçimlendirme sanatıdır. Çocuk edebiyatı, 2-14 yaş çocuklarının hayali duygu ve düşüncelerine yönelik sözlü ve yazılı tüm eserleri içine alır. Masallar bunların arasında, özellikle 10 yaş altı çocuklar açısından bakarsak, başta gelir. Genel olarak çocuk edebiyatı hakkında birtakım yanlış düşünceler oluşmuştur. Çocukluk döneminin insan yaşamında kısa bir yer tuttuğunu, bu nedenle de çocukluk döneminde yaşananların çok da önemli olamayacağını düşünenler vardır. Oysa ki bugün bütün etki ve eğitim şekillerine en yatkın olan bu devrede kitap okumanın son derece önemli olduğu, bu kitapların da özenle seçilmesi gerektiği anlaşılmıştır. Bazı yetişkinler iyi bir çocuk kitabının, yetişkinlere hitap eden temanın basit ve kısa biçimde ele alınmış hali olması gerektiğine inanırlar. Bu görüş, çocuğu, kendine özgü dünyası olan bir varlıktan çok, minik bir yetişkin olarak kabul eder. Oysa ki iyi bir hikaye kitabı, her şeyden önce, çocuklarda hayat boyu sürecek okuma arzusunu uyandırmalıdır, okunduğunda mutluluk ve huzur vermelidir, şiddet öğeleri içermemelidir. karşılama açısından son derece önemlidirler. Anlatılan masalın heyecanıyla çocuk farkında olmadan masalda geçen iyi ve kötü değerleri algılar, bunları birbirinden ayırır ve kişiliğini bu değerlere göre geliştirir. Bunlarla birlikte hayal güçlerini genişletmek, yaratıcı yönlerini harekete geçirmek, kendilerini ve diğer insanları anlamalarına yardımcı olmak, sosyal gelişimlerini kuvvetlendirmek, çocukları yaşamın gerçeklerine hazırlamak, ilk edebi, estetik ve ahlaki değerleri vermek, algı gelişimini desteklemek , dil gelişimlerine katkıda bulunmak, dinleme ve eleştiri yeteneklerini geliştirmek açısından baktığımızda masalların çocuklara kazandırdıklarını saymakla bitiremeyiz. Bütün bu değerleri çocuklara kazandırabilmek için seçilen masalların çocuğun zevkle dinleyeceği bir masal olmasına özen göstermek gerekir. Çocuğu, aşırı duyarlı olmaya itmekten çok hassas ve uyanık olmasını sağlayan, doğada ve insanlarda var olan hiçbir şeyi küçümsememeyi öğreten konuların bulunduğu, kıskançlık, çekememezlik ve açgözlülüğün ne kadar çirkin ve değersiz olduğu, fedakarlık ve hoşgörü dolu bir sevginin sonunda ödülünü aldığı fakat çocuğu boş hayaller dünyasında yaşamaya itmeyen masallar toplumumuza mutlu, başarılı, ruhsal açıdan sağlıklı ve barış duygularıyla dolu bir nesil yetiştirilmesinde büyük önem taşır.


Masal ve halk hikayesinde kahramanların yaşadıkları çevrelerde benzerlik vardır . Olağanüstü varlıklar yönünden benzerler . Kahramanların benzerliği ve hayvan kahramanlara yer verilmesi söz konusudur. Masallarda aşk geri plandadır, halk hikayelerinde ise konunun ağırlığını "aşk" motifi oluşturur. Masal kısadır, masalda manzum bölüm azdır, günlük hayattaki insanlar, günlük yaşam biçimleriyle görülmez; halk hikayesi ise uzundur, manzum bölümleri çoktur, günlük hayattaki insanlar, günlük yaşam biçimleriyle halk hikayesinde görülürler. Masal ve efsanede olağanüstü olaylara rastlanır, kahramanlarında doğaüstü güçler vardır; ikisi de hayal ürünüdür. Masallarda olaylar gerçek kabul edilmez; efsanelerde olayların gerçek olduğu kabul edilir. Efsanelerin inandırıcılığı vardır. Efsaneler belli bir yere ve zamana bağlıdır; masalların belli bir yeri ve zamanı yoktur. masalsitesi.com Bir masalın aslından az çok farklı olan değişik bir şekli, çeşitli nüsha, baskı ve rivayetleri arasında farklılıklar olabilir; buna varyant adı verilir. masal kahramanı olarak bilinen perilerin yaşayışına benzer bir hayat süren destan kahramanları vardır. Masalın konusu çok çeşitlidir; destanlarda ise daha çok kahramanlığa yer verilir. Masal kahramanları hayalidir, destan kahramanları ise tarihte görülebilir . Destanlar uzun, genellikle manzumdur; masallar ise kısadır, içinde manzum kısımlar çok azdır. Masalların benzerlerine diğer ülkelerde rastlanabilir, destanlara ise rastlanmaz çünkü destanlar ulusaldır. Ezop'un ve La Fontaine'in fablları dilimizde masallar olarak yer almıştır ama fabl ile masal aynı tür değildir. Çünkü fablın meydan okuyucu karakteri onu hayvan masalından ayırır. Fabllarda bir masal başlangıcı yoktur; ayrıca masalın serüven ve tekrarlama isteği de fabllarda bulunmamaktadır. Fabl, içeriğinden çok, amacından dolayı farklılık göstermektedir; eğlendirirken öğretmek ister. Masal, bir olayı doğaüstü ya da olağandışı öğelerle betimlerken fabl, ikna etmek ister, bu nedenle de akla yöneliktir. Fablın mantığa dayalı amacının olay ile gösterilmesinin karşısında masalın, arzuları yerine getiren dünyası yer almaktadır. Fablı masaldan ve hayvan hikayelerinden ayıran en belirgin fark, karşılaştırmalı karakteridir. Masalda düşsel olan, sihirli, büyüleyici olan baskındır; fablda her şey doğal akışındadır, büyü gibi şeyler yardıma çağrılmaz. Fablda anlatının içinde masaldaki gibi anahtar sözcükler yer almaz; karşılaştırma, aktarma vardır.


Masallar yönünden en zengin kaynaklara sahip olan ülke Hindistan'dır. Bu eserlerden bazıları tercüme yoluyla Arap Yarımadası'na, İran'a, Ön Asya'ya geçmiştir. a) Pançatantra: Beş kitap anlamına gelir. Hint masal kitaplarının en eskisidir. Yazılış tarihi bilinmemektedir, yazarı hakkında da pek bilgi yoktur. Eserin giriş hikayesinde masalların Vişnuşarman adlı bilgin tarafından bir kralın üç oğluna anlatıldığı yazılıdır. Pançatantra bir politika ve devlet idaresi kitabıdır. b) Masal Nehirleri Okyanusu: Bu eser, Hint dilinde yazılmış masal külliyatlarının en büyüğüdür. c) Çakasaptati : Masal araştırmaları için en önemli kaynaklardan biridir. Türkçede "Tutiname" olarak bilinen eserin aslı budur. Olaylar bir papağan tarafından anlatılır. "Papağanın 70 Masalı" olarak bilinir. d) Kelile ve Dimne: Aslı Sanskritçedir. Fabl tarzındadır. Beydeba tarafından yazılmıştır. En önemli "Kelile ve Dimne" tercümesi Ömer Rıza Doğrul'un ibni Mukaffa'dan 1941'de yaptığı tercümedir. masalsitesi.com Ayrıca Ahmet Mithat Efendi'nin Ali Çelebi çevirisinden yararlanarak hazırladığı "Hülasa-i Hümayunname" de önemlidir. a) Bin Bir Gece Masalları : Araplara ait bu eserde bir çerçeve masala bağlı olarak pek çok masal anlatılmaktadır. Bu eserde Harunü'r-Reşid ve veziri Cafer Bermeki gibi yaşayan şahıslar da kahraman olarak görülürler. b) Bin Bir Gündüz Masalları : Bin Bir Gece'de kadınların vefasızlığından bahsedilir; Farslara ait Bin Bir Gündüz'de ise erkekler vefasızdır. c) Sinbadname: Sinbad'ın masalları, Bin Bir Gece'ye dahil edilmiş olarak da görülmektedir. Bizim kültürümüzde "Yedi Vezirler" ya da "Yedi Alimler" isimleriyle tanınır. Eserdeki 42 masalın çoğu, ana hatlarıyla Bin Bir Gece Masalları'nı andırmaktadır. Recaizade Mahmut Ekrem'in 1874'te yazdığı, ölümünden sonra 1914'te yayımlanan tiyatro eseri "Çok Bilen Çok Yanılır konu olarak "Ferec"deki bir hikayeye dayanır. a) Aisopos Tercümeleri: Eski Yunan Dönemi ürünü olan bu eser fabl tarzındadır. b) La Fontaine Tercümeleri: Fransız sanatçının eserleri fabl tarzındadır. c) Çocuklar ve Ev Masalları : Grimm Kardeşler ilk defa masalı bilimsel olarak ele alan kişilerdir. Derledikleri Alman masallarını iki cilt halinde 1812 ve 1815 yıllarında yayımlamışlar, Doğu'dan gelen masallarla ilişkilerine dikkat çekmişlerdir. Bunlar içinde "Bremen Çalgıcıları" adlı masal çok ünlüdür. d) Anderson Masalları: Hans Chiristian Anderson 1805 - 1875 yılları arasında yaşayan Danimarkalı masal ustasıdır. "Çirkin Ördek Yavrusu, Parmak Kız, Kibritçi Kız, Kurşun Asker" çok bilinen masallarıdır. Türk masal biliminin en önemli adımı Eberhard - Boratav çalışması ile atılmıştır. 2500 masal incelenmiş ve 378 tip saptanarak "Türk Masal Tiplerinin Katalogu" yapılmıştır. W. Radloffun Türk halk edebiyatından yaptığı derlemeleri içeren on ciltlik "Türk Kavimlerinin Halk Edebiyatından Örnekler" adlı yapıtıyla Macar Türkolog Ignacz Kunos'un masal kitaplarında da Anadolu ve Rumeli'den derlenmiş çok sayıda masal bulunmaktadır. Yakın dönemlerde Anadolu masalları üzerine yapılan derleme ve incelemeler, Antti Aarne , Stith Thompson ve V. Propp gibi ünlü araştırmacıların yöntemlerini Türk masallarına uygulamaları açısından da önemlidir.


Dokuz meselden iyidir bir serencam: Yaşanmış olayların insanı inandırma ve uyarma gücü öğütlerden ve örneklerden çok daha etkindir; Edirne yöresinde bu şekliyle söylenegelen atasözümüz halk arasında daha çok "bir musibet bin nasihatten iyidir" olarak bilinir. Masal okumak: Birini boş, oyalayıcı sözlerle kandırmak. -Nerelerdeydiniz küçükhanım? Hesap vermeden elimizden kurtulamazsın...Ama evde okuduğun masallardan olmasın. Hala o masal: Hep aynı söz, aynı düşünce, davranış veya sorun. -Görüşmediğimiz yıllar boyunca biraz olsun değiştiğini, kötü huylarından artık vazgeçtiğini sanmıştım, ama görüyorum ki hala o masalmış. Masal aleminde yaşamak: Gerçeklere uymayan ve kendine faydası bulunmayan duygu ve düşünceler içinde bulunmak. -Eğer böyle masal aleminde yaşamaya devam edersen ileride başarılı olamazsın. Kuş uçmaz kervan geçmez: Kimsenin uğramadığı ıssız ve sapa kırsal veya dağlık bölge. Kaf dağı: masallarda geçen hayali bir dağ; bazen Kafkas Dağları için de kullanılır. Burnu kaf dağında: çok kibirli ve ukala insanlar için kullanılır. Tanrı misafiri: Kim olursa olsun gece yatısına gelen konuğu hoş tutmak gerekliliğini hatırlatmak için söylenir. Nur yüzlü: temiz, huzur veren bir yüz ifadesi olanlara denir. Sabır taşı: çok sabırlı insanlar için söylenir. Külkedisi: iki anlamı vardır; 1.ateş başından ayrılmayan kimse 2.uyuşuk, miskin kimse. Pamuk prenses: çok beyaz, terbiyeli, sevimli kız çocukları için kullanılır. Dev anası: çok iriyarı kadınlar için söylenir. Zümrüdüanka gibi: eşi bulunmayan, çok iyi, düşünceli ve değerli insanlar hakkında kullanılır.


-Köyüne gidebilirsin, bundan sonra sana gereksinmem yok. Artık eline para geçmeyecek, çünkü bana karşılığında hizmet eden ücret alır. Bunun üzerine asker, şimdiden sonra nasıl yaşayacağını bilememiş. Tasalı tasalı çıkıp gitmiş. Akşamleyin bir ormana varıncaya kadar boyuna yürümüş. Ortalık kararınca bir ışık görmüş, yakınına gitmiş, bir eve gelmiş. İçeride bir cadı oturuyormuş. -bana geceleyin yatacak bir yer, bir parça yiyecek, içecek ver. Yoksa ölüyorum! Demiş. -Yolunu şaşırmış bir askere kim ne verir ki? Ama ben merhametli davranacağım. İstediğimi yaparsan seni kabul edeceğim! Demiş. Asker razı olmuş. Ertesi gün olunca var gücüyle çalışmış. Fakat akşam olmadan işi bitirememiş. -Görüyorum ki, demiş, bugün daha fazla yapamayacaksın. Bir gece daha seni alıkoyacağım. Buna karşılık yarın bana bir yük odun yarıp parçalayacaksın. -Yarın bana ufak bir iş göreceksin, evimin arkasında eski bir susuz kuyu var. İçine fenerim düştü. Mavi mavi yanıyor, sönmüyor. Bunu çıkarıp bana getireceksin! Demiş. Ertesi gün kocakarı onu kuyuya götürmüş, bir sepetin içinde aşağı sarkıtmış. Asker mavi feneri bulmuş, kendisini yine yukarı çekmesi için bir işaret vermiş. Kadında onu yukarı çekmiş ama, kuyunun ağzına yaklaşınca kocakarı elini uzatmış, mavi feneri almak istemiş. -Hayır, demiş, iki ayağımla toprağa basmadıkça feneri sana vermem! Bunu üzerine cadı kızmış, onu yine kuyudan aşağı salmış çıkıp gitmiş. Zavallı asker, bir yanına zarar gelmeden ıslak dibe düşmüş. -İstediğin her işi yapmak zorundayım! Demiş. -Pekala, demiş, öyleyse önce kuyudan çıkmama yardım et. -Şimdi git, yaşlı cadıyı bağla mahkemeye götür. Çok geçmeden cadı, yabanıl bir erkek kedinin üstünde korkunç çığlıklarla rüzgar gibi önünden geçip gitmiş. -Şimdilik hiçbir şey! Eve gidebilirsin! Seni çağırdım mı hemen el altında olmalısın! Demiş. -Çubuğunu mavi fenerle yakmaktan başka bir şeye gerek yok. O zaman derhal karşındayım! Demiş. Sonra askerin gözünün önünden kaybolmuş. Asker geldiği kente dönmüş. En iyi hana gitmiş, güzel giysiler yaptırmış; sonra hancıya kendisi için mümkün olduğu kadar süslü, göz kamaştırıcı bir oda hazırlamasını buyurmuş. -Krala canla başla hizmet ettim, fakat o beni savdı, aç bıraktı. Bunun için hıncımı almak istiyorum! Demiş. -Akşamın geç bir vaktinde, kral kızı yatağa uzanınca onu uyur uyur buraya getir, bana hizmetçilik etsin! -Bu benim için kolay, ama senin için tehlikeli bir şey eğer ortaya çıkarsa başına bir yıkım gelir! Demiş. Saat on ikiyi çalınca, kapı açılmış, cüce kral kızını taşıyarak içeri getirmiş. -Hah, burada mısın ? diye bağırmış, haydi iş başına! Git süpürgeyi getir, odayı süpür! Kız işini bitirince asker kızı koltuğunun yanına çağırmış, ayaklarını ona doğru uzatmış. -Çizmelerimi çek! Demiş. Sonra bunları yüzüne fırlatmış. Kız onları kaldırıp temizleyecek, parlatacakmış. Kız kendisine buyurulan işlerin hepsini hoşnutsuzluk göstermeden, bir şey demeden, yarı kapalı gözlerle yapmış. İlk horoz sesiyle cüce kızı yine kralın sarayına, yatağına götürmüş. -Caddelerden yıldırım hızıyla geçirildim, bir askerin odasına götürüldüm. Ona halayık olarak iş görmek, hizmet etmek, aşağılık işlerin hepsini yapmak, oda süpürmek, çizme temizlemek zorunda kaldım. Bu yalnızca bir düştü ama o kadar yorgunum ki sanki bütün bunları yapmış gibiyim. -Bu düşün gerçek olması mümkün, demiş, sana bir şey salık vereyim: cebine bezelye doldur: küçük bir delik aç. Yine seni alıp götürürlerse bunlar dışarı dökülür, cadde üzerinde iz bırakır. Kral bunları söylerken cüce görünmeden orada bulunuyormuş, söylenenlerin hepsini dinlemiş. Geceleyin, uyanan kral kızı yine caddelerden geçirilirken cepten birkaç bezelye düğmüş. Fakat bunlar iz belli edememişler. Çünkü kurnaz cüce önceden bütün caddelere bezelye serpmişmiş. Kral kızı yine horozlar ötünceye kadar halayıklık etmiş. -Başka bir şey düşünüp bulmalıyız! Demiş, yatağa girerken pabucunu çıkarma, oradan dönmeden önce bunlardan birini sakla. Ben onu bulacağım! Kara cüce bu planı işitmiş. Akşamleyin asker, kral kızını yine getirmesini isteyince bundan vazgeçmesini öğütlemiş; bu hileye karşı bir çare bilmediğini, pabuç yanında bulunursa başının belaya gireceğini söylemiş. -Sana ne diyorsam onu yap! Diye yanıtlamış. Kral kızı üçüncü gecede bir halayık gibi iş görmek zorunda kalmış. Fakat geri dönmeden önce bir pabucu yatağın altına saklamış. -Handa bıraktığım çıkıncağızı, lütfen getir sana bir duka altını veririm demiş. -Korkma, demiş, seni nereye götürürlerse git, bırak ne olursa olsun; yalnızca mavi feneri yanına al! Ertesi gün askeri yargılamışlar, her ne kadar kötü bir şey yapmamışsa da yine yargıç onun asılmasına karar vermiş. -üç tane de içebilirsin ! fakat sana yaşamını bağışlayacağımı sanma! -Alçak yargıçla polislerini pataklaya pataklaya yere ser. Bana bu kadar kötü davranan kralı da bunlardan ayırma! Bunun üzerine cüce şimşek gibi oradan oraya zikzak yapa yapa harekete geçmiş. Sopasıyla birine dokunuverdi mi yere düşüyor, artık kımıldanacak durumu kalmıyormuş. Kral korkmuş, yere kapanıp yalvarmış. Yalnızca canını kurtarmak için de askere hem ülkesini hem de kızını vermiş.


Bir varmış, bir yokmuş. Memleketin birinde bir padişah yaşarmış. Bu padişahın çocuğu olmazmış. Çocuğum olsun diye Allaha çok dua edermiş. Gel zaman, git zaman padişahın bir kızı olmuş. Olsun kimse o geminin lideri alın getirin. demiş. Adamları gitmiş maymunların liderini alıp, gelmiş. Tamam demiş. Düğün günü herkesin dışarı çıkması yasaklanmış. Yasaklanmış da Sultan hanımın nedimelerinden biri meraklanmış. Acaba bu maymun, Sultan hanımı yiyecek mi? demiş. Yukarı çatı arasına saklanmış. Maymun gelmiş, kürkünü çıkarmış. İçinden yakışıklı bir delikanlı çıkmış. Yukarıdan nedime bunu görünce, hemen koşup, padişaha haber vermek istemiş. Çatıdan gelinle damadın arasına düşüvermiş. Damat, bunu görünce, hemen kürkünü giymiş. Acele gemiye binmiş açılmışlar, gitmişler. "Tamam demiş padişah kızının istediği hamamı yaptırmış. Gelen geçen hem derdini anlatıyor hem de ücretsiz yıkanıyormuş. A kel oğlum, senin ne derdin var ki ne anlatacaksın, gitme. dediyse de laf dinletememiş. Keloğlan eşeğini almış, çıkmış yola az gitmiş, uz gitmiş. Bir deniz kenarına gelmiş. Akşam olmuş kurtlar ulumuş. Keloğlan korkmuş bir ağaca çıkmış. Ağaçtan bakmış ki bir gemi her yanı parıl parıl parlıyor. Gemi gelmiş, Keloğlan ın bulunduğu yere demir atmış. İçinde maymunlar başka bir maymuna hizmet ediyor. Yemekler yeniyor, şerbetler içiliyormuş. Sonra maymun eline şerbet kadehini alıp, şöyle bir dua etmiş. Tamam, Sultana anlatacak bir şey buldum. demiş. Keloğlan, hamama varmış ama kapıdaki görevliler içeri almak istememişler. Kapıda bağırışınca, Sultan duymuş. Keloğlan ı da içeri davet etmiş. Biraz sonra dua edecek ağaçlar secde edecek aman Sultanım dikkat et düşersen ben padişaha ne derim. demiş. Demek sen kızımı mutluluğa kavuşturdun. Ben de seni ülkenin veziri yaptım. demiş. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine.


-Hadi evlatlar, buyrun evlenin demiş. Demiş de, üç delikanlı, evlenecek kız görememiş çevrelerinde. -Atın bu okları. Okunuz kimin avlusuna düşerse, size o adamın kızını alacağım demiş. Delikanlılar arasında bir heyecan rüzgarı esmiş. Ama delikanlı değiller mi? Yayı gererken elleri titrer mi?...Titrememiş tabii. İlk atışı büyük oğlan yapmış. Oku bir atmış, pir atmış. Ok gitmiş gitmiş, vezirin evinin avlusuna düşmüş.Padişah hemen vezire adamlarını göndermiş, kızını istetmiş. Vezirin kızı pek güzelmiş.Güzel olduğu kadar elinden iş de gelirmiş. Kırk gün kırk gece süren düğün dernek ile büyük oğlan ile vezirin kızı, mutlu mesut dünya evine girmiş. Derken sıra ortanca oğlana gelmiş.Ortanca oğlan da okunu atmış. Ok yaydan bir fırlamış, kaşla göz arasında vekilin evinin avlusunu boylamış. Padişah hemen oraya da adamlarını salmış. Vekilin kızı da alınmış. Vekilin kızı da vezirin kızını aratmıyormuş hani. O kapkara ceylan bakışlı gözleri, o kapkara kıvrım kıvrım zülüfleri. Bir bakan bir daha dönüp bakar, bakışları çok can yakarmış. Kırk gün kırk gece düğün dernek,ortanca oğlan ve vekilin kızı için de yapılmış, düğünün güzelliği de dillerde yankılanmış. Sonunda sıra küçük oğlana gelmiş. Küçük oğlan almış okunu, şöyle güzelce germiş yayını. Gerilen yayı değil, gönül teliymiş sanki.Tam bırakacak, oku, kaçıp kısmetini bulacak, güneş bulutların arasından başını uzatmış, küçük oğlanın gözünü almış. Oğlan bir an ne olduğunu anlamamış, gözleri kamaşmış, tam o sırada ok yaydan kurtulmuş, almış başını, taa ormana doğru fırlamış. Sonra ağaçların arasına düşmüş kalmış. Küçük oğlan hemen ormana koşmuş, okunu bir maymunun elinde bulmuş. Maymun bir yandan oku kemiriyor, bir yandan da küçük oğlana gülümsüyormuş. Tam o sırada büyük ve ortanca oğlanlar gelmişler kardeşlerinin peşi sıra. Bir maymun görüverince karşılarında, -Babana, istediğin adamlarını al ve filan dağa git de demiş. Padişah, söylenen dağa gitmiş. Beraberinde adamlarını da getirmiş.Bir de bakmışlar dağda, her birinin atı için bir altın kazık çakılı. Yemek vakti sofra ise, kurulabilecek bütün sofralardan farklı. Yemekler altın tabaklarda, altın çatallar kaşıklar yanlarında. Böyle yemek yemek pek de keyifliymiş ya, yemek bittikten sonra da herkesin yediği tabak, atını bağladığı kazık kendine kalınca keyifler katlanmış, ağabeyler şaşırmış. -Ben senin karın Gülnar'ım deyip postunu oğlana vermiş sonra devam etmiş: Yıllardır bu postu çıkarmak için senin gibi bir şehzade ile evlenmeyi ve padişahın sarayına davet edilmeyi bekliyordum. Hadi gidelim. Ama bu postuma sahip ol. Onu sakın çaldırma. Çaldırırsan beni bulamazsın. demiş. Saraya gitmişler, Padişah'ın huzuruna gelmişler. Padişah, ağabey, ağabeylerinin karıları, görüverince küçük oğlanın eşsiz benzersiz karısını, düşüp bayılmışlar. Ayıldıklarında, yeyip içip eğlenmişler. Karısının postunu sıkı sıkı saklayan küçük oğlan ile eşsiz benzersiz güzellikteki maymun perinin kırk gün kırk gece süren düğünleri yapılmış. Onlar ermiş muradına biz çıkalım kerevetine. Gökten üç elma düştü biri bana, biri sana, biri kısmetine inananlara.


Bir zamanlar dağda, kızgın güneşin altında, mermer taşlarını yontmaktan bezmiş bir mermer yontucusu varmış. Bir mucize eseri olarak dileği kabul olunur ve yontucu o an güneş olur. Dileği kabul edildiği için çok mutludur. Fakat tam ışınlarını etrafa yaymaya hazırlandığı sırada ışınlarının bulutlar tarafından engellendiğini fark eder. Basit bulutlar benim ışınlarımı kesecek kadar kuvvetli olduklarına göre benim güneş olmam neye yarar! diye isyan eder. O zaman hemen bulut olur. Dünyanın üzerinde uçuşmaya başlar, oradan oraya koşuşur, yağmur yağdırır fakat birdenbire rüzgar çıkar ve bulutları dağıtır. Ah, rüzgar geldi ve beni dağıttı, demek ki en kuvvetlisi o öyleyse ben rüzgar olmak istiyorum.diye kara verir. Ve dünyanın üzerinde eser durur, fırtınalar estirir, tayfunlar meydana getirir. Fakat birdenbire önünde kocaman bir duvarın ona mani olduğunu görür. Çok yüksek ve çok sağlam bir duvar. Bu bir dağdır. Basit bir dağ beni durdurmaya yettiğine göre benim rüzgar olmam neye yarar. Der. O zaman dağ olur. Ve o anda bir şeyin O'na durmadan vurduğunu hisseder. Kendinden daha güçlü olan şeyin, O'nu içinden oyan şeyin..... Bu.....küçük bir mermer yontucusudur.


Oğuz Han adıyla da bildiğimiz Mete Han, gecesini gündüzünü katarak çalışıyor, Hun Türklerinin devleti gittikçe güçleniyordu. Ancak ne var ki, komşuları olan Çinliler Türklerin kuvvetlenmesinden kuşkulanmaya başlamışlardı. At, Çin'den gelen elçiye teslim edildi ve gönderildi. Ancak, Mete Han'ın bu hareketi düşmanın cüretini arttırmıştı. Yeni bir elçi göndererek Mete Han'ın hizmetinde bulunan ve O'nun çok önem verdiği kadınlarından birini istediler. güçlenmeden Hun Türklerini ortadan kaldırmak istiyorlardı. Elçilerini tekrar gönderdiler ve bu defa, iki ülke arasında bulunan bir toprak parçasını istediler. Mete Han konuyu Kurultaya getirdi. Durum görüşüldü ama bu defa farklı bir karar çıktı. Daha önce Mete Han'a mahcup olan Kurultay üyeleri, "verimsiz bir toprak parçasını düşmana vermekten ne çıkar" görüşünü benimsediler. Bu, Mete Han'ın kurduğu dünyanın ilk düzenli ordusunun ilk büyük seferiydi. Bu sefer, adına ve kumandanına yakışır bir şekilde zaferle sonuçlandı. Çok geçmeden Mete Han'ın daha önce Çin'e gönderdiği atı ve kadını da kurtarıldı.


Farecik öyle korkmuş ki, o korkuyla bütün ormanı bir nefeste koşup başka bölgelere taşınmış. Bir deliğe girip oradan uzun bir süre çıkmamış. Aslan ise bir süre daha farenin kendini bilmezliğine sinirlenmiş, sağa sola sataşmış. Ama nihayet sakinleşmiş. Karnının acıktığını hissedip ava çıkmış. Fakat yolunun üzerinde üstü örtülmüş bir tuzak varmış. Çukuru fark etmediğinden içine düşüvermiş. Ama kral aslan bu, öyle çukurlara düşüp kalır mı? Bu nedenle de korkmamış. Yukarıya hamle yapıp atlamaya hazırlanırken çukurun içinde bulunan ağın bütün vücudunu kapladığını hissetmiş. Bir kez daha hamle yapmış , ama nafile! Ağ inceymiş, fakat çok sık dokunduğundan aslanın bile koparamayacağı kadar sağlammış. Bütün gün kendini kurtarmak için çalışan aslan akşama doğru buradan çıkamayacağını anlamış. "Ah benim saf ve gururlu kafam" diye düşünmüş. "Eğer bu sabah o fareyi kendime küstürmeseydim, o keskin dişleriyle bu ağı keser, beni ölümden kurtarırdı! Oysa şimdi burada öleceğim ve bunun nedeni de benim! Başkalarını küçümsemeseydim, herkesin kendince bir işe yarayabileceğini kavrasaydım yaşıyor olacaktım!" diye düşünürken fare çıkagelmiş. Hızlıca ağları kemirerek Aslanı yakalandığı ağdan kurtarmış. Aslan mahcup bir şekilde fareye teşekkür etmiş. Bundan böyle benim en iyi dostumsun deyim fareyi yuvasına kabul etmiş. Bir ömür birlikte mutlu mesut yaşamışlar.


-Nedenmiş o? Bu tasa ne gelirse ben onu yerim. -Eğer beni yemezsen sana büyük bir sır veririm ama önce beni bu tastan çıkar. Zeytincik minik böceği mama tasından patisi ile iktirerek çıkardı. Minik böcek küçük yuvasına doğru gitti. Orada kardeşi ile yaşıyordu. Yuvaya vardığında kardeşi ile konuşmaya başladı. -Bu kediden kurtulmaz isek daha başımıza çok şey gelir. Ama ben bir yolunu biliyorum. Geçen gün camdan dışarı bakıp "keşke bende şuan şu sokakta olup diğer kedilerle oynayabilseydim" diye dertlendiğini duydum. Belki ona yardım edersek hem kediden kurtuluruz hemde ev bize kalır. -Bak kedi kardeş, sen bu evden dışarı çıkmak istiyorsun ya... -Ben sana yardım edebilirim bu konuda. -Bak şimdi beni dinle. Ev sahibi her gün sabahları dışarı çıkıyor. Bu fırsattan faydalanarak sende kaç. Yani kapı açıldığı an dışarı fırla! Dışarıdaki hayat bu harabe evdekinden daha iyidir kedi kardeş. İnan bana! -Harika bir fikir böcek kardeş. Bu yardımını unutmayacağım. Bu konuşmadan sonra Zeytin, ertesi günü iple çekti. O gün geldiğinde ise ev sahibinin hazırlanıp dışarı çıkmak için kapıyı açmasını bekledi. Kapı açıldığında fişek gibi dışarı fırladı. Merdivenlerden inerek apartman kapısını açarak dışarı çıktı. Artık özgürdü. İstediği her şeyi yapabilirdi. Hemen gidip bir grup kedinin arasına karıştı. Grupta uzun bir zaman geçirdi fakat gruptaki kediler ona alışamamıştı. Yemek yerken onu itip kakalıyorlar, onunla birlikte oyun oynamıyorlardı. En sonunda Zeytin bu olanlardan bıktı ve evine geri dönmek istedi ama yolunu kaybetmişti. Ben ne yapacağım, nasıl geri döneceğim derken yolda sahibini gördü. Hemen onun yanına gitti ve acı acı miyavladı. Sahibi onu tanımıştı. Zeytinciği kucağına alıp eve götürdü. Zeytin çok sinirliydi. O böceği bulmaya çalıştı ama bulamadı. Evin her yanını dört döndü. Tam ümidini yitirmişken mutfakta minik böceğin cansız bedenini gördü. Böcek, ilaçtan zehirlenmiş, boylu boyuna uzanmış yatıyordu. Zeytin, kendisini kandıran bu böceğin ölüsünü görünce çok sevinmişti...


Avcının biri kuş avlamak için bir tuzak kurdu. Tuzağa küçük bir kuş yakalandı. Avcı, minik kuşu eline alınca şaşırdı. Çünkü minik kuş konuşuyordu. - Elindeyken vereceğim öğüt şudur: Olmayacak bir şeye sakın inanma. Kuş, bu birinci öğüdünden sonra avcının elinden karşıdaki damın üzerine kondu. Akılsız insanoğlu, eğer beni kesmiş olsaydın kursağımda iki yüz elli gram ağırlığında bir inci bulacaktın. O inci seni de, çocuklarını da zengin ederdi. O inci senindi ama kısmetin değilmiş. Öyle bir inci kaçırdın ki dünyada eşi benzeri yoktu, dedi. - Be aptal adam! Biraz önce ben sana ne öğüt verdim mi? Şu haline bak. İnci elinden gittiyse ne üzülüyorsun? Ben sana Elinden kaçırdığın fırsata hiçbir zaman üzülme demedim mi? Sözümü anlamadın mı? Sonra sana olmayacak bir söze sakın inanma diye ilk öğüdümü verdim. İnciyi duyunca aklın başından gitti. Benim 250 gram gelmeyeceğimi bildiğin halde nasıl içimde iki yüz elli gram inci bulunabilir? dedi. Avcı, kuşun uyarısını dinleyince, aklı başına geldi.


Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde, pireler berber iken karşı hamam içinde. Zamanın birinde, büyük bir şehirde, bir padişah yaşarmış. Ünü şanı her tarafa yayılan bu padişahın yedi oğlu varmış ve yedisi de bekarmış. Gel zaman git zaman, günün birinde padişah ölmüş. Yedi kardeş de aralarında toplanarak evlenmeye karar vermişler. En küçükleri olan Mehmet, yörede yiğitliği ve yürekliliği ile tanınırmış. Herkes onu Mir lakabıyla anarmış. Mir Mehmet kardeşlerine, Bizim evleneceğimiz kızlar da kardeş olsunlar, böylece ailemiz dağılmaz, hep bir arada yaşarız. demiş. Bu öneriyi yerinde bulan oğlanlar, nasıl ederiz de aklı başında yedi kız kardeş buluruz diye, düşünmeye başlamışlar. Babalarının ölümünden sonra, bu şehirde kalamayacaklarını anlayan kardeşler, başka bir şehirde oturan amcalarının yanında kalmak üzere yola çıkmışlar. Oraya varışlarının üçüncü gününde amcaları onlara, Sizin bir derdiniz mi var? diye sormuş. Onlar da evlenme konusundaki düşüncelerini anlatmışlar. Bunun üzerine amcaları, Şu düşündüğünüz şeye bakın hele. Benim yedi tane kızım var, alın onları götürün, yalnız yolda giderken asla Üç Yayla'da konaklamayın. demiş. Çok sevinen kardeşler, gereken yol hazırlığını tamamlayıp, amcalarının yedi kızını da alarak yola çıkmışlar. Az gidip uz gitmişler, dere tepe düz gitmişler, sonunda gece bastırırken, amcalarının asla kalmayın dediği yaylada gecelemişler. Mir Mehmet'in bütün uyarılarına rağmen de orada gecelemeye karar vermişler. Kardeşlerine söz dinletemeyen Mehmet, uyumayarak nöbet tutmaya başlamış. Gecenin bir vaktinde, tüyler ürperten korkunç bir ejderha gelip, oğlanın karşısına durmuş ve Benim kuş uçmaz, kervan geçmez yaylamda nasıl olur da konaklarsınız! diyerek bağırıp Mir Mehmet'in üzerine yürümüş. Sabaha kadar ejderha ile dövüşen oğlan, sonunda onu öldürerek yanlarındaki dereye atmış. Sabah olunca, her şeyden habersiz uyuyan kardeşlerine de hiçbir şey söylememiş ve onlarla beraber yola devam etmiş. Gün batarken ikinci yaylaya ulaşmışlar ve Mehmet'in dışında herkes yine yatıp uyumuş. Gecenin bir yarısında, birincisinden daha korkunç bir ejderha çıkıp gelmiş ama, oğlan sabaha kadar dövüşerek bunu da öldürmüş, sabah olunca yine kardeşleriyle birlikte yola devam etmiş. yenilmiş ve sızıp kalmış. Gecenin bir yarısında çıkagelen bir azgın ejderha Mehmet'in boğazına sarılıp, Yörede sözü edilen kahraman sen misin? diye sormuş. O da Benim deyince, Öyleyse git ve sana tarif edeceğim ülkenin kralının kızını al gel. Sana ancak o zaman inanırım. demiş. Sabah olunca, kardeşlerine ve amca kızlarına, uzun bir yolculuğa çıkacağını söyleyen Mehmet, dönüp dönmeyeceğini de bilmediğini belirterek herkesle vedalaşıp yola koyulmuş. Dere tepe giderken küçük bir akarsunun karşısına geçemeyen karıncaların telaşını görerek, hemen kılıcını çıkarıp, suyun üzerine uzatmış ve karıncaların karşıya geçmelerine yardımcı olmuş. Bu adamın Mir Mehmet olduğunu anlayan karıncalar da ona iki tüy vererek, Ne zaman başın sıkışırsa bu iki tüyü birbirine sürt, biz gelir sana yardım ederiz. demişler. Karıncalardan ayrılıp yoluna devam eden oğlan giderken, denizlerin sularını kurutabilecek kadar çok su içebilen bir adama rastlamış. Adam, bu yolcunun Mir Mehmet olduğunu öğrenince, Her zaman sana hizmet etmeye hazırım, ne zaman başın sıkışırsa beni ara. demiş. Yine yoluna giden oğlan, bu kez de çok obur ve çok güçlü bir adama rastlamış. O da kendisine yardım edebileceğini söylemiş. Mir Mehmet sonunda ejderhanın tarif ettiği ülkeye varmış ve kralın huzuruna çıkıp, kızını istemiş. Oğlanı dinleyen kral, bıyık altından gülerek, ona bazı şartlarının olduğunu söylemiş ve bunları şöyle sıralamış: Bir: Sana üç tandır fırın ekmeği getireceğim, bunların hepsini bir oturmada yiyeceksin. İki: Üç araba odunu ateşe vereceğim sen bu yangını bir çırpıda söndüreceksin. Üç: Arpa, mercimek ve buğday karışımı üç araba tahılı bir gecede birbirinden ayıracaksın. Çaresiz kalan oğlan bu şartları kabul etmiş etmesine ya, bir yandan da bu işi nasıl başaracağını düşünüyormuş. Ertesi gün, kralın önüne koyduğu üç fırın ekmeğin başına oturmuş ama, bitirmesinin mümkün olmadığını görmüş. Tam o sırada aklına, yolda rastladığı obur ve güçlü adam gelmiş. Hemen çağırarak bütün ekmekleri yemesini istemiş. Ateşi de yine yolda rastladığı çok su içebilen adama söndürtmüş. Sıra, tahılların ayrılmasına gelince de hemen karıncaları çağırmış ve onlar bir gecede bu üç araba tahılı ayırıp, ayrı ayrı kümeler halinde yığmışlar. Bütün bu olup bitenler karşısında şaşkınlığa düşen kral, sonunda kızını Mir Mehmet'e vermek zorunda kalmış. Kızı alıp ülkesine dönen oğlanı, herkes büyük bir sevgiyle karşılamış. Bütün kardeşler, geri kalan ömürlerini mutluluk içinde yaşamışlar.


Rabbin, sadece kendisine kulluk etmenizi, ana-babanıza da iyi davranmanızı kesin bir şekilde emretti. Onlardan biri veya her ikisi senin yanında yaşlanırsa, kendilerine "of!" bile deme; onları azarlama; ikisine de güzel söz söyle. Onları esirgeyerek alçakgönüllülükle üzerlerine kanat ger ve: "Rabbim! Küçüklüğümde onlar beni nasıl yetiştirmişlerse, şimdi de sen onlara rahmet et!" diyerek dua et. Rabbiniz sizin kalplerinizdekini çok iyi bilir. Eğer siz iyi olursanız, şunu bilin ki Allah, kötülükten yüz çevirerek tövbeye yönelenleri son derece bağışlayıcıdır. Bir de akrabaya, yoksula, yolcuya hakkını ver. Gereksiz yere de saçıp savurma. Zira böylesine saçıp savuranlar şeytanların dostlarıdırlar. Şeytan ise Rabbine karşı çok nankördür. Eğer Rabbinden umduğun bir rahmet için onların yüzlerine bakamıyorsan, hiç olmazsa kendilerine gönül alıcı bir söz söyle. Eli sıkı olma; büsbütün eli açık da olma. Sonra kınanır, hasretini çeker durursun. Rabbin rızkı dilediğine bol verir, dilediğine daraltır. Şüphesiz ki O, kullarından haberdardır, çok iyi görür. kıymayın. Biz, onların da sizin de rızkınızı veririz. Onları öldürmek gerçekten büyük bir suçtur. Zinaya yaklaşmayın. Zira o, bir hayasızlıktır ve çok kötü bir yoldur. Onun velisine yetki verdik. Ancak bu veli de kısasta ileri gitmesin. Zaten o, alacağını almıştır. Yetimin malına, rüşdüne erinceye kadar, ancak en güzel bir niyetle yaklaşın. Verdiğiniz sözü de yerine getirin. Çünkü verilen söz, sorumluluğu gerektirir. Ölçtüğünüz zaman tastamam ölçün ve doğru terazi ile tartın. Bu, hem daha iyidir hem de neticesi bakımından daha güzeldir. Hakkında bilgin bulunmayan şeyin ardına düşme. Çünkü kulak, göz ve gönül, bunların hepsi ondan sorumludur. uzaklaştırılmış olarak cehenneme atılırsın.


Zamanın birinde, birbirleriyle arkadaş olan beş kız varmış. Bunlar her gün tuturuk kazımaya giderlermiş. Bir gün kazıdıkları tuturukla evlerine dönerlerken yorulmuşlar, rastladıkları bir evin kapısını çalmışlar. Teyze, bizi bu akşam misafir eder misin? Çok yorulduk da, demişler. Meğer orası bir dev anasının eviymiş. Kızları hemen içeri almış, yüzlerine gülmüş, rahat yataklar yapmış, karınlarını doyurmuş ve yatırmış. Maksadı, kızlar uyuyunca, onları yemekmiş. Evde iken, anam bana her gün baklava, börek pişirir, onları yer, ondan sonra uyurdum, der. Ben evde, baklava, böreği yedikten sonra, anam bana ırmaktan bir kalbur dolusu su getirir, onu içtikten sonra uyurdum, der. Dev anası çaresiz, bir kalbur alır, ırmağa su getirmeye gider. Kalburu suya daldırır, çıkarınca su deliklerden boşalırmış, kalburun deliklerine çamur sıvar, her yola başvurur, fakat bir türlü kalbura su dolduramazmış. O suyu doldura dursun, biz gelelim evdekilere. Aman kızlar, buradan kaçalım, dev anası bizi diri diri yiyecek, der. Ama gitmeden önce şu dev anasına öyle bir oyun oynayalım ki, Mitişik kızı unutmasın. Bunun üzerine, tuturuk denklerinden birini evin ortasına yığarlar, kibriti çakarlar. Tuturuk otu çabuk ateş alan bir ot olduğu için, birden bire parlar, alevler volan volan yükselir, bir çırpıda evin her yanını kaplar. Kalburu bir türlü su dolduramayan dev anası yorulur, evin yolunu tutar. Bir de ne görsün, evi kül olmak üzere. Ah Mitişik kız, vah Mitişik kız; böreğimi, baklavamı yedin, doymadın. Şimdi de evimi ateşlere yediriyorsun, ben sana gösteririm, der. Öte yanda kızlar, tuzak kurarken, faka basan devin hiddetini seyrediyor, keyifleniyorlarmış. Yedik içtik murada geçtik.


- İyi ama, ey Allah'ın sevgili elçisi! Bizler ölümü hiç sevmeyiz, dedi. önce dünyadan ayrılmayı ve Allah'a kavuşmayı ister. Allah Teala da o kuluna kavuşmayı arzu buyurur. adam böyle değildir. O zavallı, öleceği zaman, ahirette başına gelecek felaketler kendine söylenir. Bunları duyunca çok üzülür ve ölümden nefret eder. Allah'a kavuşmayı hiç mi hiç istemez. Allah da ona kavuşmaktan hoşlanmaz. Demek ki, sevgili çocuklar, iyi kimseler için ölüm, korkulacak bir şey değildir. Allah'a şükür biz Müslümanız. Allah'ı seviyor ve O'na inanıyoruz. Öyleyse, bizim de dünyadan ayrılma, ahiret hayatına başlama zamanımız gelince melekler etrafımızı alacaklar; bize Allah'ın selamını getirecekler; cennetteki yerimizi gösterecekler. Sonrada: "Haydi, buyur. gidelim!" diyecekler. O zaman biz, yüzümüzde tatlı bir tebessümle cennete doğru uçup gideceğiz.


Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellal, pireler berber iken, ben babamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken, yemyeşil bahçeli, masmavi gölün kıyısında, güneşin ışığını eksik etmediği şirin mi şirin bir ev varmış. Bu evde ay parçası kadar güzel bir kız yaşarmış. Bu kızın adı Aykız'mış. Annesi ve babası Aykız'ı çok sever, üstüne titrerlermiş. Fakat Aykız'ın kötü bir huyu varmış. Yaşadıkları ülkenin prensesini çok kıskanır sürekli ona imrenirmiş. Onunkiler gibi rengarenk elbiseler giymek, ihtişamlı taçlar, takılar takmak ve büyük bir şatoda yaşamak istermiş. Ancak ailesinin bu istekleri karşılayacak paraları yokmuş. Sırf bu yüzden Aykız'ın yüzü gülmüyor, bir türlü mutlu olmuyormuş. Ne yaptılarsa kızlarının bu kıskançlığı bitmemiş. Aykız işin uzamasından memnun kalmasa da büyücünün hazırladığı iksiri almış ve evin yolunu tutmuş. Hava kararıncaya dek odasında beklemiş. Gece olduğunda iksiri içmiş ve yatağına uzanmış. Sonrada derin bir uykuya dalmış. Büyücü'nün sözlerinden sonra Aykız büyük bir pişmanlık duymuş. Anne ve babasına haksızlık ettiğini, asıl mutluluğun onlar olduğunu anlamış. Aykız Büyücü'ye Ben eski hayatıma geri dönmek istiyorum. demiş. Ancak büyücü Aykız'a cevap bile vermeden oradan uzaklaşmış. Aykız daha çok ağlamaya başlamış. Ama ağlamak onu yormuş ve yine derin bir uykuya dalmış. Sabah olduğunda Aykız eski yatağında uyanmış. Ne olduğuna anlam verememiş. Hemen anne ve babasını bulmak için odadan çıkmış. Odaları gezmiş ama yine onları bulamamış. Üzgün bir şekilde bahçeye çıkmış. Anne ve babası bahçede tarla işleriyle uğraşıyormuş. Aykız, dün gece yaşanan olayların büyücünün iksirinden dolayı bir rüya olduğunu anlamış. Koşup anne ve babasına sarılmış ve bir daha asla onları üzmeyeceğini söylemiş.


Mutsuz çocuk çok mutsuzdu. Niye mi? Çünkü hiçbir şey onu mutlu edemiyordu. Ailesi doğum gününde ona hediyeler aldı. Çeşit çeşit oyuncaklar, rengarenk giysiler. Ama mutsuz çocuk hiç sevinmedi. Onlara bir teşekkür bile etmedi. Annesi sevdiği yemeklerden, pastalardan yaptı. Babası kumbarasına atması için para verdi. Mutsuz çocuk yine mutlu olmadı. - Karnım çok aç. Hiç kimsem yok. Ailem de yok. Mutsuz çocuk ona çok acıdı. Gel benimle" diyerek evine götürdü. Mutsuz çocuğun ailesi ağlayan çocuğa çok iyi davrandı. Anne onu yıkayıp saçlarını taradı. Mutsuz çocuğun giysilerinden giydirdi. Hazırladığı yiyeceklerden yedirdi. Baba para verdi. Mutsuz çocuk da oyuncaklarıyla oynamasına izin verdi. Zavallı çocuk o kadar çok sevindi ki üzüntüsünü unuttu. Ağlamayı kesti. Mutsuz çocuğa "Ne kadar şanslı bir çocuksun! Güzel bir evin, iyi bir ailen, giysilerin, oyuncakların, yiyeceğin var. Her halde sen çok mutlu bir çocuk olmalısın" dedi. Mutsuz çocuk onun bu sözlerinden nelere sahip olduğunu ve nankörlük ettiğini anladı; çok utandı.


Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, bir köylü varmış. Bu köylünün gözü hep yükseklerdeymiş. Karısını ve çocuklarının hep kusurlarını görür, onları hiç beğenmezmiş. Bu yüzden sürekli mutsuzmuş. Adam, karısına ve çocuklara daha fazla dayanamayarak bir bahaneyle evini terk etmiş. Az gitmiş, uz gitmiş, dere tepe düz gitmiş. Yolu bir köye rastlamış. Bir çocuk, elma ağacının altında oyun oynuyormuş. Çocuğun anne babası da sağa sola koşturup, durmadan ağlaşıyormuş. Köylü merak etmiş: "Ne oldu, niye ağlıyorsunuz?" diye sormuş. "Şu ağacın üzerindeki baltayı görmüyor musun? Balta, çocuğumuzun kafasına düşüp onu öldürecek." demişler, telaşla. Bu durum, köylünün baya tuhafına gitmiş. "Çocuğunuzu kurtarırsam bana ne verirsiniz?" demiş. Köylü, elma ağacının tepesine çıkmış, baltayı alıp yere indirmiş. Çocuğu kucaklayıp, anne babasına teslim etmiş. Evlatlarının kurtulduğunu gören anne babanın sevincine diyecek yokmuş. Köylüye yüklü miktarda altın verip yolcu etmişler. "Memlekette ne aptal insanlar var!" diye düşünmüş köylü. Sonra bir başka şehre doğru yoluna devam etmiş. Az gitmiş, uz gitmiş, dere tepe düz gitmiş. Bir arpa boyu yol gitmiş. Güneşin, gölgeleri iki katma çıkardığı bir zamanda, bir şehre varmış. Bir evin önünde büyük bir kalabalık varmış. Kadınlar ağlaşıyor, erkekler bağırışıp sağa sola koşturuyormuş. Kalabalığa yaklaşıp ne olduğunu sormuş. Bana yüz altın verirseniz bu meseleyi hemen hallederim." demiş. Damat: "İstediğin yüz altın olsun, yeter ki hallet!" demiş. Köylü, gelinin yanına gitmiş. Elinden tutmuş ve kapıya doğru getirmiş. Gelinin kafasını yavaşça eğerek, odadan içeriye sokmuş. Ortalığı bir sevinç seli kaplamış. Adama istediği yüz altını hemen vermişler. Köylü "Ben ömrümde böyle aptal ve mutsuz insanlar görmedim. Kendi karım ve çocuklarımın kıymetini bilememişim." deyip, hemen evinin yolunu tutmuş. O günden sonra ailesiyle mutlu bir biçimde yaşamışlar. İnsanlar, bütün arzularına ulaştıkları zaman mutlu olamazlar.


Vaktiyle büyük bir padişah vardı. Bunun Gülsün Sultan adlı bir kızı vardı. Bu kızı başka bir padişahın oğluna istediler. Babası kızını verdi. Şehzade memleketine götürmek için, Gülsün Sultan'ı altun arabasına bindirerek alayla yola çıkardı. Bir gün yolda giderken şehzade yerde bir nar tanesi gördü. Derhal, atından aşağıya inerek nar tanesini yerden aldı, ağzına attı. Gülsün Sultan, şehzadenin bu hareketini dikkatle seyretmişti. Yerden bir nar tanesini alıp da ağzına atan bir insanın bir şehzade olsa bile - kibar ve nazik bir adam olamayacağına hükmetti. Kendisinin böyle kaba ruhlu bir gençle beraber yaşayamayacağını anladı. Heman arabacısına, arabayı geri çevirmesini emretti. Yaverleri vasıtasıyla da, kendine ait bütün arabaları geri çevirtti. Şehzade, yalnız kendi adamlarıyla elleri bomboş olarak memleketine döndü; fakat, uğradığı bu hakaret ona çok acı geldi. Bundan başka, gerçekten gönül verdiği güzel nişanlısından mahrum olmakta, kalbini ateşli bir testere gibi kemiriyordu. Şehzade, hem kendisine hakaret eden o mamur sultandan öç almak ihtirasıyla, hem de gönlünü beraber alıp götüren o güzel vücuda kavuşmak iştiyakiyle yanıp tutuşuyordu. Nihayet günlerden bir gün, şehzade kararını verdi. Masallarda olduğu gibi, başına bir işkembe geçirerek, kendisini bir Keloğlan kılığına soktu. Bu şekilde, sevgilisinin memleketine gitti. Şehzade, Gülsün Sultan'ın, öteden beri eli yordamlı bir bahçıvan aramakta olduğunu biliyordu. Keloğlan kılığında olarak saraya gitti. Kapıcıbaşıyla bahçıvanlıkta çok hünerli olduğunu, sarayda bir bahçıvana ihtiyaç varsa, kendisinin bu işi pek a'la yapabileceğini haber verdi. Sarayın kapıcıbaşısı, Gülsün Sultan tarafından iyi bir bahçıvan aramaya memur edilmişti. Derhal, Keloğlan'ı Gülsün Sultan'ın huzuruna götürdü. Gülsün Sultan, güllerin her rengini, her çeşidini severdi. Keloğlan'a, Gül yetiştirmesini bilir misin? diye sordu. Keloğlan, Bilmeseydim, hiç böyle bir sarayın bahçıvanlığını isteyebilir miydim? dedi. Keloğlan Ah, sultanım, Allah sizi bir şefkat meleği diye yaratmış... Siz benim için Allah'a yalvarıveriniz; mutlaka o da gönlünü verir. Gülsün Sultan, ellerini göğe kaldırarak, Keloğlan için dua etti. Duadan sonra Keloğlan'ı daha sevimli, daha nazik görmeye başladı. Yahut gerçek, tam bir vefa göstersin... Bu gün Gülsün Sultan, Keloğlan'ı daha yakışıklı görmeye başladı. Ey gülleri seven, sen de bir gülsün, Sorma kimdir yarim o da sultandır, Bugün Gülsün Sultan, başka birisini değil, kendisini sevdiğini anladı. Kendi gönlünü yoklayınca, orada da Keloğlan'a karşı bir aşk ateşi alevlenmekte olduğunu gördü. Hemen kararını verdi, Keloğlan'ın yanına gitti: Ben de seni seviyorum; fakat babam beni sana vermez. Bu memleketten gizlice kaçalım. Başka bir diyara hür, serbest birbirimizin oluruz! dedi. Keloğlan, evvelce her ne lazımsa hazırlamıştı. Hemen o gece, saraydan kaçarak yola düştüler. Gündüzleri ormanlarda gizleniyorlar, gece yürüyorlardı. Nihayet, memleketin hududunu aştılar. Artık ele geçmek, yakalanmak korkusu kalmadı. Şimdi, gündüzleri de yürüyorlardı. Bir gün yolda giderken, Keloğlan yerde ağaçtan yapılmış eski, kırık bir tarak gördü. Gülsün Hanım'a, Bunu al, bohçana koy! dedi. sonra, yerde tenekeden kirli bir taş gördü. Gülsün Hanım'a Bunu da al! dedi. Gülsün Hanım'ın yine Niçin alayım? sualine cevaben, Hamamda başına su dökmek için bir tas lazım. Bakalım, gideceğimiz yerde bunu bulabilecek misin? dedi. . Gülsün Hanım, bu kirli tası da tiksinerek aldı. Bohçasının bir tarafına sıkıştırdı. Bu suretle, her ikisi de yaya olarak, yürüye yürüye, Keloğlan'ın baba yurduna geldiler. Keloğlan, Gülsün Hanım'ı sarayın yanında bir kulübeye yerleştirdi. Kendisi, şehzade elbisesi giyerek, saraya gitti. Seyahatte eski aşkından kurtulduğunu, şimdi büyük vezirin kızıyla evlenmek istediğini, hemen düğün hazırlıklarına başlanmasını bildirdi. Sarayda düğün hazırlıklarına başlandı. Şehzade günde bir defa, Keloğlan kıyafetinde sultanın kulübesine geliyordu. Keloğlan, bir gün Gülsün'e dedi ki, Bu memleketin şehzadesi evleniyor. Sen de dikişçi kadınlar arasında saraya git. Hem elinin emeğine karşı bir ücret alırsın, hem de bir parça ipekli kumaş aşırırsan, doğuracağın çocuğa güzel bir elbise yaparsın! Gülsün, bir dikişçi kadın sıfatıyla saraya girdi. Gelinin çok çirkin bir kız olduğunu gördü. Bir zaman, bir saraya gelin olarak geleceğini hatırladı. Bir nar tanesinin ne suretle talihini değiştirdiğini düşündü; fakat o, şimdiki halinden çok memnundu; çünkü, kocasını candan, gönülden seviyordu. Bu anda kocasının söylediği sözler hatırına geldi. Her ne kadar, seciyyesinin, ahlakının zıttı ise de, nefsini zorlayarak o sözlere itaat etti. Bir parça ipekli kumaşı çarşafının altında sakladı. Şehzade, bir gün evvel baş kalfaya yarın, işçi kadınların da, kumaş çalınmış diyerek yoklama yapılmasını emretmişti. Yoklama yapıldı, aranılan kumaş parçası Gülsün Kadın'ın çarşafı altında bulundu. Kadıncağız bin türlü hakaret görerek, zorla, canını kulübesine atabildi. Cariyeler unutmamak için bu sözleri yazdılar. Şehzadeye götürdüler. Şehzade, Alacağım kız işte budur! dedi. Derhal, cariyeler Gülsün Hanım'ı, gelin sultana hazırlanan kulübeye götürdüler. Kadıncağız, kırık tarağıyla tasından, yırtık peştemalından bir türlü vazgeçmek istemiyordu. Cariyeler bunları elinden alarak bir tarafa attılar; beline sultanlara mahsus bir peştamal sardılar. Saçlarını fil dişinden elmas taraklarla taradılar. Başına altun taslarla su döktüler. Güzelce yıkadıktan sonra ipekli havlulara sararak hamamdan çıkardılar. Gelin sultan için yapılan elbiseleri ona giydirdiler. O, istemiyor, Ben Keloğlan'ın karısıyım. Beni, yanlış olarak başkasına benzettiniz! deyip duruyordu. Cariyeler büyük bir nezaket ve hürmetle onu, altun arabaya bindirdiler; saraya götürdüler. Doğru şehzadenin odasına çıkardılar. O ağlıyor, İstemem, istemem, Keloğlan'dan başka kimseyi istemem! diyordu. Bu anda şehzade geldi. Gülsün Kadın, ona da, Ben evli bir kadınım. Keloğlan'ın karısıyım. Onu seviyorum. Kim olursa olsun başkasını istemem! dedi. Şehzade dedi ki, Mademki sen Keloğlan'dan başkasını istemiyorsun, işte ben de bir Keloğlan olacağım!. Derhal, duvardaki bir dağarcıktan eski bir işkembe çıkardı. Başına taktı. Keloğlan'ın yırtık hırkasını da çıkararak sırtına geçirdi. Bu kıyafetle Gülsün Hanım'ın önünde durdu. Kadıncağız, sevgilisi olan Keloğlan'ı karşısında görünce, şimdiye kadar bir Keloğlan zannettiği kocasının, nar tanesini yiyen şehzade olduğunu anladı. Şehzade, Nasıl! dedi, şimdi artık beni isteyecek misin?.


Şehrin birinde akıllı, çalışkan bir Bey varmış. Bu Bey ileri görüşlü, yenilikler yapmayı seven biriymiş. Her sabah kalktığında bugün, dünden farklı, iyi bir şey yapabilir miyim diye düşünürmüş. Yardımcılarına danışırmış, bazen de sokağa çıkar halka sorarmış. Beğendiği bir fikir olduğunda hemen uygulamaya koyarmış. Sonra bir süre kimseden uygulanabilir yeni fikirler gelmemiş. Bey'in canı çok sıkılmış bu duruma. Bey, zayıf fikirlere de ödül koymuş ki yeter ki halk kafasını çalıştırıp düşünsün. Düşüncelerini söyleme cesareti göstersin. Benim fikrimi ne yapacaklar? şeklinde düşünüp tembellik etmesinler diye öyle yapmış. İlan daha yapılır yapılmaz halk doluşmuş saraya... Ne fikirler gelmiş, ne fikirler... Bey yardımcılarıyla birlikte hepsini tek tek dinlemiş. Kimini dinlerken gülmemek için kendilerini zor tutmuşlar. Kimini ise şaşkınlıktan ağızları açık bir şekilde dinlemişler. İşe yarar bazı fikirler de gelmiş bu arada. Güler yüzlü bir gencin söyledikleri Bey'e ilginç gelmiş. -Bey Bey , ben her hastanede birkaç tane neşe doktoru olması gerektiğini düşünüyorum. -Neşe doktoru mu? diye hayretle sormuş. -Evet, demiş. Özellikle hasta çocuklar için. Geçen kış kardeşim hastalanmıştı. Bir süre hastane de onun yanında ben kaldım. Orada hasta çocukların bazılarının mutsuz olduklarını gördüm. Bazıları da hastanede çok sıkılıyorlardı. Ben onlara masallar anlattım, oyunlar oynattım. Onlara sürpriz şakalar hazırladım, çok eğlendiler. Benim adımı neşe doktoru koydular. Çok güzel zaman geçirdik. Bu fikir Bey'in kafasına yatmış. Genci on altınla ödüllendirmiş ve onu neşe doktoru olarak işe almış. Çocukları seven, masallar ve oyunlar bilen başka kişileri de neşe doktoru olarak görevlendirmiş. Her hastaneye birkaç tane neşe doktoru göndermiş. Neşe doktorları, hasta çocuklar tarafından çok sevilmiş. Bey'e teşekkür üstüne teşekkür gelmiş. Çocuklar mutlu olunca daha çabuk iyileşmişler. Bey bir gün palyaço gibi giyinmiş, başına bir şapka takmış. Sırtına da üstü rengarenk iplerle süslü, kocaman, içi dolu bir çuval almış. Çuvalın içinde oyuncaktan tutun da defter ve kaleme kadar her şey varmış. Bey bir hastaneye gitmiş, doktorlara durumu anlatmış. Çocukların olduğu kata çıkmış. Onu o kıyafetler içinde kimse tanımamış. Sırtında çuvalla odaya girince bütün çocuklar şaşırmışlar. -Hadi o zaman önce bize bir şaka yap, demiş. -İyi şakaydı. Şehrin valisi de duysa gülerdi, demiş. -Yarın yine gel . neşe doktoru, demişler. Bey düşünmüş taşınmış onlara iyi bir teklif sunmuş. -Ben tekrar gelemem ama içinizden birini yarınki neşe doktoru olarak seçeyim. O da yarına kadar hazırlansın. Yeni masallar, fıkralar öğrensin. Güldürücü tatlı şakalar hazırlasın. -Yarın ki neşe doktoru sensin, demiş. -Tamam yaparım, demiş. Ben masal da biliyorum, değişik oyunlar da biliyorum. Onları oynatırım. -Sonra kura çekin ve her akşam biriniz neşe doktoru olun, demiş. -Yaparsın, demiş. Ben her çocuğun içinde bir neşe doktoru olduğuna inanıyorum. Onu mutlaka ortaya çıkarmalısınız. Hayata gülümseyerek bakarsanız, çabuk iyileşirsiniz. Siz içinizdeki neşe doktorunu ortaya çıkarın ki sizi tedavi eden doktorların da işi kolaylaşsın. Onlar hastalıklarınızı tedavi ederken neşe doktorunuz da üzüntülerinizi tedavi etsin. O günden sonra her akşam bir çocuk neşe doktoru olmuş. Hem kendi eğlenmiş, hem . de diğer çocukları eğlendirmiş. Zaten en büyük mutluluk da başkalarıyla paylaşılan mutlulukmuş. Gökten üç elma düşmüş. Üç kişinin kafası yarılmış. O günden sonra gökte elma gören çocuklar kaçışmışlar. Şaka şaka...


Sabahın erken saatlerinde, henüz daha güneş bile doğmadan önce, çiğ damlaları nilüfer çiçeklerinin üzerinde nazlı nazlı salınmaya başlamışlardı. Çiğ damlaları oluştukça, nilüferler daha da parlaklaşıyorlardı. Nilüfer tomurcukları yavaş yavaş açılıp doğan günü karşılamaya hazırlanıyorlardı. Tomurcuklardan biri daha yavaş açılıyordu. Bir bebeğin uykusunu, güzel rüyasını bırakmak istememesi gibi nazlanıyordu. Tomurcuğun her yaprağı açıldıkça, etrafa ışıklar saçılıyordu. Rengarenk ışıklar, sanki bir bebeğin gülüşüyle geliyordu. Güneş doğarken, parlak gri olan gölün suları, beyaz, pembe nilüfer çiçekleri onların yemyeşil yaprakları ile bir mucizeyi kucaklamaya hazırlanıyordu. Güneş yavaşçacık, mutluluk dağıtarak, nilüfer perisi ile birlikte doğdu. Nilüfer perisi, minicik , güneşin ilk ışıltıları kadar mutlu, bir bebek kadar masum, kar tanesi kadar kırılgan, bir periydi. Nilüfer perisi çok şanslıydı çünkü o pırıl pırıl bir gölde dünyaya gelmişti. Nilüfer perisi çok mutluydu. Onun için yepyeni bir serüven başlamıştı. Daha gözlerini açıp etrafı seyrederken, bu seferki hayatında çok şanslı olduğunu düşündü. Burası etrafı çam ormanlarıyla kaplı bir göldü. Ormanı seyre dalmışken, güzel bir müzik dikkatini çekti. Sanki ormanın oluşumuyla beraber doğmuştu bu müzik. Etrafına baktı. Önce kurbağalar çıktı müzisyenlerden; sonra zilleriyle çekirgeler, kemanlarıyla ağustos böcekleri balıklar dans ederek müziğe eşlik ediyorlardı. Orkestra çok genişti.Tüm göl bu müziğe eşlik ediyordu. Nilüfer perisi buna inanamadı. Daha önceki hayatlarında nice mutlu göller, mutsuz göller, ışıltılı, bol balıklı, özel kokulu göller gördüyse de bu göl diğerlerinden çok farklıydı. Gülümseyerek müziğin tadını çıkardı. Sonra müzisyenleri incelemeye başladı. Yüzleri nasıl da mutlulukla ışıl ışıl parlıyordu. Tek tek hepsini inceliyordu, ki unutmasın, bu görüntü bundan sonra da yaşayacağı hayatlarda ona mutluluk versin. Ağustos böceğine gelince orada kalıverdi. İkisinin de gözleri birbirine kenetlenmişti, sanki o anda tüm dünya durmuş sadece müzik ve ormanın büyülü kokusu kalmıştı. Ama bu arada, onlar farketmeseler de, önce müziğin ve dansın ritmi bozuldu, sonra da sustu. En son aşıklar anladılar müziğin durduğunu. Herkes onlara bakıyordu. Nilüfer perisi kendini tutamadı, bir kahkaha attı. Müzik ve dans yeniden başladı. Müziğin sonunda çok acıkmışlardı. Sofralar kuruldu. Ağustos böceği ve nilüfer perisi beraber oturdular. Konuşmaya başladılar. Aslında, ne söylediklerini kendileri bile bilmiyorlardı, konuşan daha çok gözleriydi. Yemekten sonra bütün göl hayvanları dinlenmeye gitti. Sadece ağustos böceği ve nilüfer perisi kaldı. Göl birden sakinleşmiş, durgun bir hal almıştı. Hafif bir meltem esiyordu. Bir süre bu sessizliği dinleyip beraber olmanın mutluluğunu yaşadılar. Sessizliği ağustos böceği bozdu. Nilüfer perisi kanatların yeterince olgunlaştı. Artık uçabilirsin. Ormanı tanımak ister misin? dedi. Nilüfer perisi bu teklifi sevinçle kabul etti. Uçarak ormana ulaştılar. Orman nasıl da hoş kokuyordu. Rengarenk çiçekler kaplamıştı tüm ormanı. Ağaçlar çok büyüktü. Gördükleri bütün hayvanlar gülümsüyordu. Küçücük bir yavru sincap, nilüfer perisini görünce çok mutlu oldu. Ellerini sevinçle çırpmaya başladı. Bir yandan da annesini çekiştiriyordu. Anne bak bak o kim? diye sordu. Gerçekten de anne sincap, başta baykuş ailesi olmak üzere, bütün orman sakinleri ile tanıştırdı nilüfer perisini. Bu oldukça yorucu olmuştu. En son kaplumbağa ailesiyle tanıştılar. Kaplumbağalar da onlara serin şerbetler ikram ettiler. Nilüfer perisi bu geziden hoşnuttu ama sanki herkes birşeyler saklıyordu. Bu rahatsızlık verici durumdu ki, nilüfer perisini en çok üzen ağustos böceği bile bu sırra dahildi. Herkes çok mutlu görünmesine rağmen gözlerde saklanamayan bir hüzün vardı. Herkes şaşkınlıka birbirine baktı. İlk konuşan ağustos böceği oldu. Evet, nilüfer perisine hala bataklığı göstermedik, haydi bataklığa gidelim dedi. Herkes biraz ürpererek baktı birbirine, isteksizce tamam dediler. bataklığa, bataklıkta onları üstü başı kir içinde bataklık cini karşıladı. Bu durumdan cin çok mutlu olmuştu, ama orman halkı hiç mutlu gibi görünmüyordu. O şirin hayvanların yerini, asık suratlı bir topluluk almıştı. Hepsi aksi ve küçümser bakışlarla bakıyorlardı bataklık cinine. Ama bataklık cini, onları gördüğü için o kadar mutlu olmuştu ki, nilüfer perisini bile gözleri görmüyordu. Durmaksızın çığlıklar atıyor bir oraya bir buraya zıplıyordu. O zıpladıkça etrafa çamurlar sıçrıyor, çamurlar sıçradıkça bataklık cini daha da çok kahkaha atıyordu. Nilüfer perisi bataklık cinini çok sevmişti. O da hemen onunla beraber çamurlarda zıplayıp hoplamaya başladı. İkisi beraber çok eğleniyorlardı. Orman sakinleri, gözlerini kocaman kocaman açmış nilüfer perisine bakıyorlardı. Fısıltılar başladı hemen, kimi nilüfer perisinin asla temizlenemeyeceğini, artık hep böyle pis kalacağını, kimi de onun ruhunu şeytanın çaldığını söylüyordu. Nilüfer perisi bunların hepsini anladı. Demek onun için bataklığa gelmiyorlardı. Üstelik bataklık cininden de korkuyorlardı. Bataklık ciniyle kimse görmeden konuştu. Sonra da çok yorulduğunu ve çok acıktığını söyledi. Hadi yemek yiyelim dedi orman halkına. Kimseden ses çıkmadı. Ağustos böceği hadi bakalım dedi. Geri dönüyoruz. Yemek yiyeceğiz. Baykuş arka çıktı hemen , Önden kuşlar gitsin, hazırlıklara başlasınlar. Önce isteksiz olanlar bile hazırlıklar başlayınca neşelendiler. Onlar sofrayı hazırlaya dursun, nilüfer perisi ve bataklık cini de göle gitmiş yıkanıyorlardı. Nilüfer perisi, iyice temizlenmesi için bataklık cinine yardım etti. Üstünden o çamurlar gidince, ortaya çok şirin bir cin çıktı. Temizlendikten sonra, şölene katılmak için, birlikte yola çıktılar. Oraya vardıklarında, baykuş dışında kimse bataklık cinini tanımamıştı. Baykuş hemen onların yanına yaklaştı ve onları onur konuğu masasına oturttu. Sonra da misafirlere bataklık cinini tanıttı. Bataklık cininin onur konuğu masasına oturmasıyla beraber şölen başladı. Şölen başlamıştı ama misafirler hala büyük bir şaşkınlık içindeydiler. Kimse bataklık cininden gözlerini alamıyordu. Bugüne kadar korktukları bu minicik, şirin yaratık mıydı? Bataklık cini büyüklere göre hala çirkindi, ama çocuklara göre çok şirindi. Çocuklar hemen onun yanına geçtiler. Bütün yemek boyunca gülmeleri hiç kesilmedi. Bataklık cini gülmeyi, eğlenmeyi seviyordu ve onun bulunduğu ortam mutlaka neşeli olurdu. Yemeğin sonunda herkes neşe içinde masadan ayrıldı. Artık bataklık cininden korkmuyorlardı. Hatta onu sevmeye bile başlamışlardı. Artık bataklık korkulması gereken bir yer olmaktan çıkmıştı. Şölenin sonunda bataklık cini hem nilüfer perisine, hem baykuşa, hem de ağustos böceğine teşekkür etti. Mutlulukla bataklığına döndü. Nilüfer perisi ve ağustos böceği göle doğru yola çıktılar. Ama ikisi de biraz yalnız kalmak istiyorlardı. Bir süre birlikte kaldılar. Nilüfer perisi gitmeden önce onlara bir armağan vermek istiyordu. Ağustos böceğinin aklından geçenleri okudu. O nilüfer perisinin hiç gitmemesini, hep beraber olmalarını istiyordu. Bu imkansızdı, nilüfer perileri sadece bir gün yaşardı. Artık akşam oluyordu. Gitme vaktine az kalmıştı. Birden aklına geldi. Bu gölde hiç göl insanı görmemişti. Halbuki neredeyse tüm göllerde göl insanları olur; hem güzel sesleri, hem sorunlara hemen çözüm bulmalarıyla tüm göl halkının sevgisini kazanırlardı. Onlara göl insanlarını armağan etmeliydi. Nilüfer perisinin bir an önce göl perisini bulması gerekiyordu. Sadece göl perisi göl insanlarını çağırabilirdi. Ağustos böceğine çok acil göl perisini bulması gerektiğini söyledi ve hızla oradan ayrıldı. Nilüfer perisinin, göl perisini bulması zor olmadı. Ona isteğini anlattı. Göl perisi de büyük bir zevkle kabul etti ve göl insanları ile bağlantıya geçti. Sonra nilüfer perisine dönüp o gitmeden önce gölde olacaklarını söyledi. Nilüfer perisi teşekkür ederek oradan ayrıldı. Nilüfer perisi göle döndüğünde artık güneş batmak üzereydi, göl güneşin son ışıklarıyla rengarenk olmuştu. Muhteşem bir görüntüydü . Göl orkestrası bu sefer hüzünlü bir melodi çalıyordu. Çünkü nilüfer perisi birazdan geldiği nilüfere dönüp, uykuya dalacaktı. Tekrar uyandığında artık orada olmayacaktı. Nilüfer perisinin iyice uykusu gelmişti. Göl sakinleri ağlamamak için kendilerini zor tutuyorlardı. O sırada göl insanları güzel sesleriyle şarkılar söyleyerek geldiler. Birden hüzün kayboldu. Ortalık yeniden canlandı. Nilüfer perisi bile el çırpıyor, dans ediyor, bu neşeli müziğe eşlik ediyordu. Müziğin sonunda nilüfer perisi yavaşça doğduğu nilüfere döndü. Bütün göl halkını, orman halkını, göl insanlarını selamladı. Dilerim yine görüşebiliriz dedi ve nilüferin içinde kıvrılıp, nilüferin onu yumuşakça örtmesini istedi. Bütün canlılar nilüfer perisinin aralarından ayrılmasından dolayı çok üzgündü. Ama o, onlara göl insanlarını hediye etmişti. Onlara mutluluk vermişti, içtenlikle ona teşekkür ettiler. Nilüfer perisinin de istediği gibi şarkı ve dansa devam ettiler.


Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde. Develer tellal iken, pireler berber iken. Ben anamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken, bir köyde ihtiyar bir nine yaşarmış. Bu ninenin, kimi kimsesi yokmuş. Keçilerinin sütünü sağar, yağını satar böylece geçinip gidermiş. Bir gün keçilerinin sütünü sağmış. Güzel bir yağ yapmış. İki tenekeye doldurup, pazara doğru ağır adımlarla yola çıkmış. Yolda, önüne kurnaz bir tilki rasgelmiş. Tilki: : Nineciğim. Madem kimin kimsen yok, beni evlatlığa kabul et! diye yalvarmış. Ninenin zaten yalnızlıktan canı sıkılıyormuş. Tilkiyi evlatlığa kabul edeyim de, bari yalnızlığımı unuttursun diye düşünmüş. Peki kabul ettim. demiş. Pazara beraber gidelim. Sizin yükünüz ağır, verin yağ tenekelerini ben taşıyayım. demiş. Yavrum, niye arkamdan yürüyorsun, gel önümden yürü. demiş. Tilki: Nineciğim. Önünden yürümem, saygısızlık olur. Sana hürmetimden dolayı arkandan yürüyorum. deyip nineyi kandırmış. Giderken de, nineye fark ettirmeden yağları yiyip bitirmiş. Tenekelerin içine de toprak doldurmuş. Pazar yerine gelince, nine tenekeleri alıp bir yağcı dükkanına girmiş. Tilki de oradan hemen sıvışmış. Ne var ki, herkesi her zaman aldatamazsınız.


Bekleyişim üç saati buldu. Saat gecenin on biri. Biliyorum, öyle kolay teslim olmaz, son soluğuna dek direnir. Asıl ilgisizlikten rahatsızım. Olur şey değil. Yüzümüze bakan yok! Yerimde duramıyor kalkıyor, oturuyor, gidip geliyorum aralıkta. Belki herkese böyle davranılıyordur bu kapıda. Bilmiyorum, ilk kez geliyor başıma. Karşımda, kıpır kıpır bebeğini beden ısısıyla sarmalamış genç bir anne oturuyor. Kaygılı hali bebeğini de etkilemiş sanki. Bu küçük cam bölmede bebek, anne ve ben, aramızda dingin kimse yok gibi. Genç anneyi izledikçe, anamın o yaşlardaki yüzü canlanıyor gözümde. Esmer, sürmelenmiş gibi gölgeli gözler, somurtmayan ama gülmeyi unutmuş duru bir yüz. Oradan oraya koşan, bir an bile dizini kırıp oturamayan, telaşlı anam... Ben mi? Huysuz, otta suda durmayan, sürekli isteyen, ağlayan sümüklü bir oğlancık. Onu çok az görebiliyorum, yığınla işi var çünkü. En güzel anın memesine yapıştığım an olduğunu biliyor, onu istiyorum. Onun için ağlıyorum. Köy yerinde hep öyledir ya kaynanası büyütmüş benden öncekileri, ablamı ve ağabeyimi. Ne denli zorlasam da ebemin çizgilerini seçemiyorum. Altmış beşinde mi neymiş. Bense yeni bitirmişim bir yaşımı. Anam, son zamanlarında kaynanasını bir ölüm korkusunun sardığını, beşiğimi sallarken, 'Ölürsem, kara gözlerine sinekler dolar, kerahet anan bakamaz, tavuklar elinden ekmeğini kapar a yavrum' diye sızlanıp gözyaşı döktüğünü söylerdi. Ebemin adı her geçtiğinde, On yıl birlikte oturduk kaynanamla. Tüy kadar incitmişliğim yoktur, öte git gözüne tütün gider demedim. Ana kızdan ileriydik. Dağlar kadar memnundu benden derdi. O eski hikayeleri kös dinleyen gelinlerine, anaya ataya benim gibi saygılı davranmalısınız demek isterdi. Ağrılarının, yangılarının arttığı zamanlarda, yaşının doksana dayandığını çok sık yineler olmuştu. Büyük Allah'ından; kendisine de kaynanasının ölümü gibi ölüm vermek için ne beklediğini, yoksa bilmeden günah mı işlediğini sorar; sitem eder, yalvarır, bir tür sıkıştırmaya kalkışırdı onu. Sabah hastalanıp akşamüstü ruhunu teslim etmesini, yatağa düşmemesini kaynanasının yüceliğine, Allah katındaki yerinin sağlamlığına bağlardı. Bebeğin birden patlayan sesi yeniden yoğun bakımın önüne çağırıyor. Dönüyorum ister istemez. İyice sıkılmış olmalı, susmuyor yavrucuk. Genç anne, ninni benzeri mırıltılarla hem bebeğini hem kaygılarını oyalamaya çalışıyor. İçerde onun da bir yakını var belli. İçimdeki çalkantıdan başımı çıkarıp, Neyiniz, kiminiz var içerde bile diyemedim ona. Herkes kendi ateşinde yanıyor. Bebekken, anamın kucağında uzun boylu kalamadığımı, emzirme işi biter bitmez bir köşeye atıldığımı düşünüyorum nedense. İyice yükseltiyor sesini bebek. Ağlamaklı anne, sırtını dönüp emzirmeyi deniyor. Almıyor sanırım. Yeniden ninniye dönüyor. Bebek konuşabilse, 'o zaman sen niye ağlıyorsun?' diye taşı gediğine kor diye düşünüyorum. kadın. Tepeden tırnağa değişivermişti. Uçar gibi daldı içeri. Benim hastamla ilgili bildikleri bir şey yokmuş doktorların. Onların hastası değilmiş anam. Sabırlı olmalı beklemeliymişim. İletilecek bir şey olursa, duraksamaz, hemen bildirirlermiş. Zor kurtuldular benden. Yoğun bakım kör, sağır. Zaman geçmek bilmiyor. Giderek daha çok korkarak baktığım kapıdan arada bir girip çıkan olsa da yüzüme bakan yok. Gözümü açtığımda üzgün bakan iki beyaz gömlekli vardı karşımda. İlk ve ortaöğrenimini orada, yükseköğrenimini Ankara Tekniker Yüksekokulu'nda tamamladı. Çeşitli sanayi kuruluşlarında yirmi yıl makine bakım teknikeri olarak çalıştı. Ateşle Dans adlı öykü dosyasıyla 2002'de, SES 5. Kültür Sanat Yarışması'nda özendirme ödülü, Altmış Beş Metrede adlı öyküsüyle 2003'te, Abdullah Baştürk İşçi Öyküleri Yarışması'nda birincilik ödülü, Grevden Dönenin! adlı anı kitabıyla 2009'da Abdullah Baştürk İşçi Edebiyatı Yarışması'nda birincilik ödülünü aldı.


Çanakkale savaşları denince akla ilk gelen ve bu savaşların simgesi olan kahraman Nusret Mayın gemisidir. 18 Mart Deniz Savaşı'nda Müttefik Donanmasını dağıtan, Müttefik Komutanlarını şaşkınlığa uğratan, Türk askerine moral, Türk Milleti'ne sevinç kaynağı olan 26 mayınla bir yazgının değişmesine sebep olan bir kahramanlık hikayesidir Nusret Mayın Gemisi. Nusret Mayın Gemisi'nin başarısı o kadar büyümüştür ki destansı özellikler katılarak menkıbe kitaplarında başköşeyi almıştır. Çoğu kaynakta "17 Mart'ı, 18 Mart'a bağlayan gece" diye başlar Nusret'in serüveni. Bu verilen tarih doğru olmamakla birlikte, olayın dramatik yanını artırması açısından kullanılmıştır. Nusret'in kahramanlık hikayesi çok önceden başlar; Nusret Mayın Gemisi Boğaz sularına 3 Eylül 1914'te geldi. Almanya'da özel olarak inşa edilmiş bu tekne, dar alanlarda kolayca manevra yapabiliyor ve az su çektiğinden mayın alanları üzerinde güvenle dolaşabiliyordu. Müttefik donanmasının boğazlardaki tabyaları bombalamaya başlamaları (Şubat 1915) ile birlikte Mart ayına kadar geçen süre içinde, dünyanın en büyük donanması boğaz önünde toplanıyor, keşif uçuşlarıyla mayın alanları belirleniyor, mayın araştırma ve keşif gemileri boğazın içlerine kadar girip mayınları temizliyorlardı. Nusret'in mayınlarını döktüğü Karanlık Liman önündeki mayın hatları ise tamamen temizlenmişti. Uzun süreli bu temizlik çalışmalarının ardından Müttefik donanmasının boğazı geçme girişiminde bulunacağı kesinde. Bunun üzerine Müstahkem Mevkii komutanlığı daha önceden düşündüğü gibi, bir Alman subayının da teklifiyle elde kalan son 26 Mayını Karanlık Liman'a dökme kararı aldı. Böylece Müstahkem Mevkii Komutanı Cevat Paşa'nın da görevlendirilmesiyle, Yüzbaşı Tophaneli Hakkı Bey komutasındaki Nusret Mayın gemisi 7/8 Mart gece yarısından az sonra göreve çıkıyordu. Müstahkem Mevkii Mayın Grup Komutanı Yüzbaşı Hafız Nazmi Bey'de Nusret Mayın Gemisi'ndeydi. 7/8 Mart gece yarısından az sonra sisli bir havada Çanakkale'den ayrılan Nusret Mayın Gemisi bütün ışıklarını söndürmüş, kıvılcım atmasın diye ocaklarını bastırmışlardır. Daha önceden dökülmüş olan mayınların arasından, Nazmi Bey'in kılavuzluğunda geçerek karanlık Liman'a doğru ilerlemeyi sürdürürler. Kıyıya paralel olarak 100'er metre aralıklarla ve suyun 4,5 metre altında 26 mayın da sessizlik içinde dökülür. Görev tamamlandığında yine aynı sessizlik ve dikkatle geriye dönen Nusret Mayın Gemisi, bir savaşın kaderini değiştirecek 26 Mayınlık imzasını bırakmıştır geride. Ertesi günlerde, Müttefikler tarafından yeni keşif uçuşları ve mayın taramaları yapılmıştır. Her nasılsa bu 26 sürpriz mayın kendilerini saklamayı başarmıştır. Hatta Karanlık Koy'da mayın bulunmadığına dair rapor veren İngiliz Pilot, bu sürpriz mayınların başarısından bir gün sonra kurşuna dizilmiştir. 18 Mart günü yaşananlar Türk tarihinde gerçek bir zaferdir. Bu zaferde Nusret Mayın Gemisi'nin başarısı tartışılmazdır. Winston Churchill 1930'da ""Revue de Paris" dergisinde bu olayı şöyle yorumluyordu. Görüldüğü gibi Nusret Mayın Gemisi ve 18 Mart Zaferi bütünleşmiş ve bu zaferle birlikte anılan bir destana dönüşmüştür. Nusret Mayın Gemisi 2000 yılı itibariyle hala Mersin'de bulunmakta, batmaması için vakıflar ve gönüllüler yardımı ile içindeki su boşaltılmaktadır. Belki Yavuz ve Midilli gibi jilet olmayacaktır, ama bu kaderi paylaşmamak için yardıma ihtiyacı vardır.


Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, Allah'ın yarattıkları buğday tanesinden çokmuş.Kimi kavak gibi uzun, kimi kabak gibi tombulmuş, Kimi yürürken tıs tıs eder, kimi kuş gibi uçarmış. Yeşil mi yeşil, güzel mi güzel bir orman içinde iki arkadaş kaplumbağa yaşarmış. Birinin adı Meyşa diğerininki ise Tişni imiş. Meyşa ile Tişni çok iyi arkadaşmış. Meyşa hareketli, yardımsever, çalışkan, dost canlısı bir kaplumbağaymış. Tişni ise tembel, dünyayı umursamayan, herkesten uzak durmayı seven bir kaplumbağaymış. Tek arkadaşı Meyşa imiş. Meyşa ve Tişni her akşam aynı ağacın altında buluşurlarmış. Meyşa her gün sabah uzun uzun yürür, yolda gördüğü hayvanlarla tanışır, arkadaş olurmuş. Tişni'ninse her gün yaptığı tek şey bol bol yemek yemek ve uyumakmış. Her otu yeme zehirlenirsin, dermiş ama o bildiğinden hiç şaşmaz, kimsenin sözüne kulak asmazmış. Bir gün Meyşa, Tişni'yi ormanda gezmeye ikna etmiş. Birkaç adım gidince Tişni "Yoruldum!" diye şikayet etmiş. - Hayır, Tişni onları yememeliyiz. Ne olduğunu bilmiyoruz, zararlı olabilirler, demiş. - Baksana kırmızı kırmızı meyveler. Ne kadar da güzel görünüyor, gel sen de ye, demiş Tişni, - Gel gel, sen de ye çok lezzetli, diye çağırıyormuş. Tişni tıka basa yedikten sonra uyumaya gitmiş. Daha yeni uykuya dalmış ki dayanılmaz bir karın ağrısiyla uyanmış. Meyşa, arkadaşının yanına koşmuş; ama elinden gelen hiçbir şey yokmuş. Tişni karın ağrısıyla kıvranıyormuş. Meyşa ne yapacağını şaşırmış. Aklına arkadaşı geyiği çağırmak gelmiş. Geyik hastalıklardan anlarmış. Koşa koşa geyiğin yanına gitmiş. Tişni'nin başına gelenleri ona anlatmış. Geyik şifalı otlardan bir ilaç hazırlamış. Tişni'ye bunu içirmiş. Tişni o günden sonra bir daha asla bilmediği yiyecekleri yememiş. Meyşa ile birlikte her gün ormanda uzun yürüyüşler yapmış. Meyşa artık onun çok yemesine de engel oluyormuş. Tişni şişmanlıktan kurtulmuş, sağlıklı bir kaplumbağa olmuş. İki arkadaş ormanda uzun yıllar yaşamışlar.


Bir varmış, bir yokmuş. Obur Prens adlı, günün her vakti yemek yiyen bir prens varmış. Sarayın aşçıları sadece Obur Prens için yemek hazırlar olmuşlar. Kral, oğlunun haline üzülüyormuş. Ama ne yapsa fayda etmemiş. Obur Prens de bu durumdan rahatsızmış aslında. Ama dayanamayıp yiyormuş. Sonunda kral ve yardımcıları akıllarına gelen en iyi fikri uygulamaya karar vermişler. Kral, oğluna krallığın dışında bir kule yaptırmış ve başına da bir nöbetçi dikmiş. Nöbetçi, Obur Prens'e çok az yemek veriyor ve onun dışındaki isteklerini geri çeviriyormuş. - Bu iksirin üç damlasını içeceksin ve geri kalanını bir ömür saklayacaksın. İksirin geri kalan kısmını hiçbir şekilde kullanmayacaksın. Ancak bu şartımı kabul edersen iksir tesirini gösterir. Prens, peri kızına söz vermiş. Sabah kalktığında da bir bakmış ki masanın üzerinde bir iksir şişesi var. Hemen rüyasını hatırlamış ve peri kızının dediğini yapmış. İksirden üç damla içmiş. sarayda büyük sevinçle karşılanmış. Ülkenin en güzel kızı ile evlenmiş. Yıllar yıllar geçmiş, kral çok hastalanmış. Kimse kralın derdine çare bulamıyormuş. Prensin de bu hale dayanacak gücü kalmamış. Bir fikir gelmiş aklına. Yıllardır sakladığı iksir belki de babasının hastalığına iyi gelir diye düşünmüş. Ama peri kızının da söyledikleri aklına geldikçe biçare kalmış. - Ama peri kızı benim kullanmamamı söylemişti. O zaman babam kullansa bir şey olmaz, diye söylenmiş kendi kendine. İksiri ihtiyar babasına içirmiş. Bunun üzerine babası oracıkta ölmüş. Prens, üzüntüsünden, vicdan azabından günlerce uyuyamamış. Sonunda yorgun düştüğü bir vakit dayanamayıp uykuya dalmış. Rüyasında yine o güzel peri kızını görmüş. - O iksiri bir daha kullanmamanı söylemiştim sana." demiş peri kızı. - Çünkü o iksir bir zehirdi. Sen bana güvenip içtiğin için o üç damlayı büyülü iksire çevirdim. Bu yüzden seni zehirlemedi. Rüyasından sayıklayarak uyanan prens, yaptığının ne kadar yanlış olduğunu; sabretmenin ve bir sözü yerine getirmenin ne kadar önemli olduğunu görüp bir daha aynı hataya düşmemiş.


Oduncunun biri ırmak boyunda odun keserken baltasını düşürmüş. Ne yapsın? Oturmuş, başlamış ağlamaya. O sırada oradan geçen ihtiyar bir adam oduncunun haline acımış. Irmağa dalmış, bir altın balta çıkarmış. Bu mu senin baltan?" diye sormuş. Oduncu Bu değil" demiş. İhtiyar adam yine dalmış, bir gümüş balta çıkarmış. Oduncu Bu da değil" deyince ihtiyar adam sudan asıl baltayı çıkarmış. İhtiyar adam oduncuya doğru söylediği için mükafat olarak altın balta ile gümüş baltayı da vermiş. Oduncu evine dönünce başından geçenleri komşusuna anlatmış. Komşusu onu kıskanmış. Ertesi gün ırmak boyuna gitmiş. Baltasını suya atmış. Sonra başlamış ağlamaya. İhtiyar adam hemen gelmiş. Nedir senin derdin?" diye sormuş. Durumu öğrenince ırmağa dalıp bir altın balta çıkarmış. Bu mu senin baltan?" diye sormuş. Oduncu çok sevinmiş. Evet, bu!" demiş. Ama ihtiyar adam onun yalancılığına çok kızmış. Altın baltayı vermediği gibi, asıl baltasını da sudan çıkarmamış.


Eski zamanlardan birinde yoksul bir öğrenci dünyayı tanımak için yolculuğa çıkmış. Hiç parası yokmuş. Ama genç yaşlarda parasız olmak hiç sorun olur mu ? Genç öğrenci dünyayı tanımak, kentleri görmek, başka ülkelerin gelenekleriyle, görenekleriyle tanışmak istemiş. Cebinde hiç parası olmasa da önemli değilmiş. Geceleri ağaç altlarında uyurum, acıktığımda iyiliksever köylüler yemek verir, olmazsa yol kenarlarındaki meyve ağaçlarından karnımı doyururum diye düşünüyormuş. Yollardan, tarla kenarlarında önüne çıkan buğdayları, bezelye tanelerini de topluyormuş. Günler aylar geçmiş. Kendi memleketinden çok uzaklarda dolaşırken bir gün güzel bir ülkeye gelmiş. Köylüler gencin nereden gelip nereye gittiğini merak etmişler. Dünyayı dolaştığını anlatmış. Köy sakinleri heyecanla dinlemişler öğrencinin anlattıklarını. Yemek vermişler. Genç, köylülerden akşam yatmak için de bir samanlık göstermelerini rica etmiş. Köylüler ise bu bilgili oğlanı samanlıkta yatırmak istememişler. Kralın sarayına götürmüşler. Orada nasıl olsa bir yatak bulunur diye düşünmüşler. Kral ve kraliçe genç misafire pek sevinmişler. Onlar da sohbet edebilecekleri bilgili ve kültürlü insan ararlarmış. Kral bir ziyafet sofrası hazırlatmış uşaklarına. Bir tek kuş sütunun eksik olduğu masada da oğlanı genç kızının yanına oturtmuş. Öğrenci, güzel prensesin yüzüne bile bakamıyormuş utancından, ama içinden de Bu prenses benim eşim olmalı. Kader benim karşıma çıkardı diye geçiriyormuş. genç birbirlerine de çok yakışıyorlarmış: Kralım demiş kraliçe. Bu genç herhalde bizim kızımızı görmeye gelen bir prens. Onunla evlenmeyi düşünüyor olabilir demiş. Öyle şey olur mu? demiş kral, Bu yoksul bir genç. Sıradan bir öğrenci. Gece, genç için sıradan bir yatak hazırlamışlar. Herkes odasına çekildiğinde, öğrenci yatmak için hazırlanırken tarlalardan topladığı şeyler ceplerinden odaya saçılmış. Genç bütün gece boyunca yerlerden onları toplamakla uğraşmış. Sabaha karşı da ancak bitirebilmiş. Kralın adamları gece genci gözlemişler. Bütün gece yatmadığını, eğilip kalktığını, uyuyamadığını krala anlatmışlar. Kraliçe: Gördün mü! demiş krala. Ben söylememiş miydim. Bu bir prens. Yoksul yatakta yatamadı. O gece gence krallara layık bir yatak yapmışlar. Günlerdir yatak yüzü görmeyen genç ise deliksiz bir şekilde uyumuş. Sabah olduğunda kral ve kraliçe gencin prens olduğundan artık eminmiş. Öğleye doğru kızımızı sana verebiliriz genç prens demişler. Genç öğrenci prens olmadığım, değil parası pulu, hazinesi ve sarayları, yatacak yere bile muhtaç olduğunu söylemiş. Ama kimseyi inandıramamış. Ülkede kırk gün düğün dernek kurulmuş. Kral, genç öğrenciye ülkesinin yarısını vermiş. Öğrenciyle prensesin çocukları olmuş. Öğrencinin aslında prens olmadığına uzun bir süre sonra inanmışlar. Ama geçen süre içinde kral ve kraliçe öğrenciyi o kadar çok sevmişler ki, artık dünyanın en zengin prensi bile gelse onunla değişmezlermiş.