Öğretmenin adı bayan Thompson'du ve 5.sınıf öğrencilerinin önünde ayakta durduğu ilk gün onlara bir yalan söyledi. Çoğu öğretmen gibi, onlara baktı ve hepsini aynı derecede sevdiğini söyledi. Bu mümkün değildi, çünkü orada en önde, sırasına adeta çökmüş gibi oturan küçük bir öğrenci vardı. Adı Teddy Stoddard. Bir önceki yıl, bayan Thompson, Teddy'i gözlemiş, onun diğer çocuklarla oynayamadığını; giysilerinin kirli ve kendinin de hep banyo yapması gereken bir halde olduğunu görmüştü ve Teddy mutsuz da olabilirdi. Çalıştığı okulda bayan Thompson, her öğrencinin geçmişteki kayıtlarını incelemekle de görevlendirilmişti ve Teddy'nin bilgilerini en sona bırakmıştı. Onun dosyasını incelediğinde şaşırdı. Çünkü; birinci sınıf öğretmeni: "Teddy zeki bir çocuk ve her an gülmeye hazır. Ve arkadaşları onunla olmaktan mutlu..." diye yazmıştı. İkinci sınıf öğretmeni: "Mükemmel bir öğrenci, arkadaşları tarafından sevilen, fakat evde annesinin amansız hastalığı onu üzüyor ve sanırım evdeki yaşamı çok zor.." diyordu. Üçüncü sınıf öğretmeni: "Annesinin ölümü onun için çok zor oldu. Babası ona yeterince ilgi gösteremiyor ve eğer birşeyler yapılmazsa evdeki olumsuz yaşam onu etkileyecek. diye yazmıştı. Dördüncü sınıf öğretmenine gelince: "Teddy içine kapanık ve okula hiç ilgi göstermiyor, hiç arkadaşı yok ve bazen sınıfta uyuyor." demişti. Şimdi bayan Thompson sorunu çözmüştü ve kendinden utanıyordu. Öğrenciler ona güzel kağıtlara sarılmış süslü kurdelerele paketlenmiş yeni yıl hediyeleri getirdiğinde kendini daha da kötü hissetti. Çünkü Teddy'nin armağanı kaba kahverengi bir kese kağıdına beceriksizce sarılmıştı. Bunu diğer öğrencilerin önünde açmak ona çok acı verdi. Bazıları, paketten çıkan sahte taşlardan yapılmış, birkaç taşı düşmüş bileziği ve üçte biri dolu parfüm şişesini görünce gülmeye başladılar, fakat öğretmen, bileziğin ne kadar zarif olduğunu söyleyerek ve parfümden de birkaç damlayı bileğine damlatarak onların bu gülmelerini bastırdı. Çocuklar gittikten sonra öğretmen yaklaşık bir saat kadar ağladı. O günden sonra da çocuklara okuma, yazma, matematik öğretmekten vaz geçerek onları eğitmeye başladı. Teddy'ye özel bir ilgi gösterdi. Onunla çalışırken zekasının tekrar canlandığını hissetti. Ona cesaret verdikçe çocuk gelişiyordu. Yılın sonuna dek, Teddy sınıfın en çalışkan öğrencilerinden biri olmuştu. Öğretmenin, hepinizi aynı derecede seviyorum yalanına karşın Teddy, onun en sevdiği öğrenci olmuştu. Bir yıl sonra, kapısının altında bir not buldu. Teddy'dendi. Tüm yaşantısındaki en iyi öğretmenin kendisi olduğunu yazıyordu. Ondan yeni bir not alana kadar 6 yıl geçti. Notunda liseyi bitirdiğini ve sınıfındaki üçüncü en iyi öğrenci olduğunu ve bayan Thompson'un hala hayatında gördüğü en iyi öğretmen olduğunu yazıyordu. Dört yıl sonra, bir mektup daha aldı Teddy'den. O arada zamanın onun için zor olduğunu çünkü üniversitede okuduğunu ve çok iyi dereceyle mezun olmak için çok çaba sarfetmesi gerektiğini yazıyordu. Ve bayan Thompson hala onun hayatında tanıdığı en iyi öğretmendi. ve evleneceğini yazmıştı. Babasının birkaç yıl önce öldüğünü, bayan Thompson'un düğünde damadın anne ve babası için ayrılan yere oturup oturamayacağını soruyordu. Tabii ki oturabilirdi. Tahmin edin ne oldu? Bayan Thompson törene giderken özenle sakladığı birkaç taşı düşmüş olan o bileziği taktı, Teddy'nin ona verdiği ve annesi gibi koktuğunu söylediği parfümden sürmeyi de ihmal etmedi. Birbirlerini sevgiyle kucaklarlarken, Teddy, onun kulağına "Bana inandığınız için çok teşekkürler bayan Thompson, kendimi önemli hissetmemi sağladığınız için ve beni böyle değiştirdiğiniz için de..." diye fısıldadı. Bayan Thompson gözünde yaşlarla ona karşılık verdi: "Yanılıyorsun Teddy... Ben değil, sen bana öğrettin. Seninle karşılaşıncaya kadar ben öğretmenliği bilmiyormuşum.


"Karıncalar kitap okumaz ki, kış için ihtiyaçları olan yemeği toplar, kitap okuman çok gereksiz!" diyerek küçük karınca ile alay ediyorlarmış. Küçük karınca ise kitap okumaya devam ediyormuş. Ancak kitap okumaktan hiç yiyecek toplamamıyormuş. Aile bu durumdan çok rahatsız olmuş ve ona çalışmadığı için kızmışlar. Bu durum küçük karıncayı çok üzmüş. Zaman geçtikçe kış yaklaşmaya başlamış. Diğer karıncalar ormana pikniğe gelen insanların kırıntılarını toplayıp depolamışlar. Ancak depoda yeterli kadar yiyecek yokmuş. Bu da karıncaları endişelendiriyormuş. çok yaklaştı ancak bizlere yetecek kadar yiyecek toplayamadık. Herkesin daha fazla çalışıp yiyecek toplaması gerekiyor. Yoksa kışın aç kalacağız." demiş. "Heyy, bizim ihtiyacımız olan şey bir restorant! İnsanların karnını doyurmak için bu yerlere gittiğini okudum. Eğer bizde oraya gidersek bolca yiyecek toplayabiliz." demiş. Diğer karıncalar bunun mantıklı olabileceğini düşünmüş ve yola çıkmışlar. Ormandan çıkıp insanların yaşadığı bir kasaba bulmuşlar. Küçük bir restornt görmüşler ve hemen yiyecek bulmak için o tarafa gitmişler. Gerçekten de küçük karıncanın kitaplarda okuduğu gibi burada bolca yiyecek varmış. Hepsi yiyecekleri toplamış ve yuvaya geri dönmüşler. Artık depolarında bolca yiyecek varmış. Kraliçe, küçük karıncayı tebrik etmiş. Anne ve babasıda onunla gurur duyuyormuş. Küçük karınca ise kitap okumanın ne kadar faydalı olduğunu bir kez daha anlamış.


Bir zamanlar sevimli kurbağalar hep birlikte neşe içinde yaşıyorlarmış mavi gölde. Fakat içlerinden biri kendini çok beğenirmiş. Herkesten üstün olduğunu göstermek için hiç bir fırsatı kaçırmazmış. O, herkesten daha yükseğe sıçramaya çalışır, sıra dalmaya gelince de hemen ön sırada yerini alırmış. Her zaman birinci ve her zaman en iyi olmak istermiş. Oralarda yaşayan bir öküz bir gün göle su içmeye gelmiş. Bütün kurbağalar korkup saklanmış. Ama kendini beğenmiş kurbağa kaçmamış. Öküzü seyretmeye başlamış. Diğer kurbağalar da sudan çıkmış. Çok büyük, ne kadar muhteşem görünüyor, demişler. "Evet, bizden daha büyük olduğu doğru ama o kadar da değil. Eğer ben de istersem rahatlıkla onun kadar olabilirim! Bakın şişmeye başladım bile" diyerek göğsünü şişirmiş. - "Sen çok küçüksün çok" demişler. Arkadaşları kıkır kıkır gülerek: Vırak, vırak, şişmeyi bırak sen çok küçüksün, asla öküz kadar büyük olamazsın, demişler. Onlara aldırış etmeyen kibirli kurbağa şişmeye devam etmiş. İçine bol bol hava çekmiş. Derken BOOM!..


Yeşil başlı erkek ördek, kanatlarını çırparak gölün kenarına doğru koşmuş. Göldeki balıkçıllara, filamingolara sevinçle seslenmiş: "Bab oldum! Baba!". Perdeli ayaklarıyla, kıyı boyunca badi badi koşuştururken sevinçle bağırıp, baba olduğunu herkese duyurmuş. Suda ince uzun ayaklarını ve uzun gagalarını kullanarak avlanmakta olan balıkçıllar ve filamingolar, gagalarını şakırdatarak ördeği kutlamışlar. Sonra hiç bir şey olmamış gibi avlanmayı sürdürmüşler. Gölün çevresindeki ağaçlarda ötüşüp duran serçeler ardı ardına "Ne oldu? Ne oldu?" diye seslenmişler. Yeşil başlı ördek keyifle "Baba oldum" demiş. Serçeler de kanat çırpıp, sevinçle ötüşerek ördeği kutlamışlar. Serçelerden birinin "Bu mutlu haberi herkese duyuralım" demesi üzerine, gölde avlanmakta olan bir balıkçıl işini bırakıp uzun bacaklarını suyun yüzeyine değin kaldırarak ağır ağır gölün diğer kıyısına değin yürümüş. Orada, turnalara seslenerek, ördeğin baba olduğunu söylemiş. Turnalar ördeğin sevincini yaymak için kanat çırpıp uçmuşlar... Bunu gören serçelerden bir çoğu haberi yaymak için ağaçtan ağaca uçmaya başlamışlar. Sevinç çığlıkları ve kuş sesleri çevreyi kaplamış. Bir ağaç kovuğundan fırlayan sincap ağaçtan ağaca koşturmuş. her kovuğa başını sokup, yeni doğan ördek yavrularının haberini yaymış. - Onlar civciv değil. Ördek yavrusudur. diye yeşil başlı ördek diklenerek yanıt vermiş. Horoz, yavruların civcivlere benzemesine şaşmış ama, tavukların "Gel buraya. Gel buraya" dediğini duyunca üstelemeden geldiği gibi başını öne arkaya savurarak kümesine dönmüş. Yeşi başlı ördek gagasıyla annenin başını okşamış. Yanında ayaklarını altına alıp çömelmiş. Sevgi dolu gözlerle anneyi izlemeye başlamış. Biraz utangaçlıktan, biraz da sevginin güzelliğinden olsa gerek, anne ördek, başını hafifçe yana büküp, sessizce babanın kendisini süzmesine izin vermiş. Mutluluk ve sevgi gurultuları çevreye yayılırken ördek yavruları annelerinin kanatları arasında kıpırdıyor, kah oradan çıkarak çevreyi geziyor, kah üşüyüp annenin koynuna girerek ısınıyormuşlar... Uzaklardan kuşların cıvıltısı ve diğer hayvanların sesleri duyuluyormuş. Tüm hayvanlar, ördek yavrularının doğumunu kutladıklarını söylüyormuşlar... Ördek yavruları biraz büyüyünce ortalıkta dolaşmaya başlamışlar. Sevimli küçük yavrular yaramazlık yapıp, birbirleriyle oynaşırken horoz homurdanıyor, onların varlığını istemediğini belli ediyormuş. Gerçi anne ve baba ördek, yavrularını başı boş bırakmayıp yanlarında olmaya çalışıyormuşlar ama, yaramazlıklarını her an engelledikleri söylenemezmiş. Yaramazlık yapan yavruları dikkatle izleyen horoz, her fırsatta onları kovalıyor, yakaladıklarını gagalayarak canlarını acıtıyormuş. Küçük ördek yavruları canları acıyıp çığlık atarak kaçışınca, yeşil başlı ördek, kanatlarını açarak horozun üstüne yürümek zorunda kalıyormuş. Her nedense horoz, baba ördekle uğraşmak istemeyip kasılarak kümesine dönüyormuş. Bu didişmeden yorulan hep baba ördek oluyormuş... - Hayır ola. Yavrulardan birini mi kaybettiniz? - Hayır. Ördekler için bir okul açalım istedik. Uygun bir yer arıyoruz. - Arkada boş bir kümesimiz var. Okul olarak orayı kullanın. - Karşılığında ne isteyeceksin? - Kümes kirası olarak, her ay bir çuval buğday verirseniz anlaşırız. - Bir yolunu buluruz. Önemli olan yavrularımızın güvenliği. Anne ve baba ördek, kullanılmayan kümesi temizlemişler. Sonra öğrencilerin oturacağı yerleri ve öğretmenin duracağı kürsüyü hazırlamışlar. Ne yapıldığını anlamadan yavru ördekler de onlara yardım etmişler. - Yavrularım, burası bir Ördek Okulu. Burada okuyup bilgi ve becerinizi geliştireceksiniz. Babanız size eğitim verecek. Anlatılanları öğrenmeye çalışın. Unutmayın ki size anlatılan her şey eskiden yaşanmış olaylardan ediline deneyimlerden kazanılmış bilgileri içerir. Onları eksiksiz öğrenmeye çalışın... Yavru ördeklerin sabırsızca içeriye girmek istediklerini gören anne ördek, konuşmasını uzatmayıp yavrularını öğretmene teslim etmiş ve orada ayrılmış. İlerleyen günlerde Ördek Okulu'ndan gelen sesler dinlenmeye değermiş. Yavru ördeklerin hep bir ağızdan "abc" diyerek incecik sesleriyle bağırarak kanat çırpmaları ilerideki ağaçlardan ve gölün kıyısından bile duyuluyormuş. Ağaçlardaki serçelerin ötmeyi kesip, örnek yavrularını dinledikleri olurmuş. Balıkçıllar avlanmayı bırakıp, başlarını göğe kaldırarak duydukları seslerin anlamını çıkarmaya çalışırmışlar. Ördek yavrularının öğrenirken çıkarttıkları coşkulu sesleri çevreye yayıldıkça, okulun çevresine meraklılar dolmaya başlamış: Çitlerin üzerine tüneyen kuşlar, gölden ayrılıp, seslerin ne olduğunu anlamaya çalışan balıkçıllar, taşlara tırmanmış sincaplar ve tavşanlar... Meraklılar çoğaldıkça horoz durur mu? Hemen kümesin damına çıkarak uzun uzun ötüp, yavruların sesini bastırmak ve dikkati kendi üzerine çekmek istermiş. Ama çevreye toplanan hayvanlar horozun ötüşüne aldırmadan, yavruların söylediği şarkıları mırıldanır, onlara eşlik etmeye çalışırmışlar. Bu duruma öfkelenen horoz, yerinde duramaz, kanat çırparak üstlerine yürür, onları korkutarak ördek okulunun çevresinden uzaklaştırmaya çalışırmış. Okulun yararlı olduğunu anlayan kuşlar ve sincaplar da yavrularını Ördek Okulu'na göndermeye başlamışlar. Sınıf yeni katılan yavrularla çok kalabalık olmuş. Ama, kalabalık bir sınıf olması, dersleri aksatmıyor, tam tersine herkes tüm dikkatini toplayarak yeşil başlı ördeğin anlattıkları dinleyip çık bile çıkarmıyormuş. Sonunda horoz gelişmelere dayanamayıp okul bitiminde sallana sallana anne ödreğin yanına giden yeşil başlı ördeğin karşısına dikilmiş. Sesi de, davranışı da, Ördek Okulu'ndan hoşnut olmadığı belli ediyormuş. - Seninle bu okul konusunu bir kez daha konuşmalıyız. - Hayır. Bence bana az kira veriyorsunuz. - Ama kirayı sen belirlemiştin. Biz pazarlık bile yapmamıştık. - Ben anlamam. Bundan böyle her ay üç çuval buğday vereceksiniz. - Ama bu çok. - O zaman kümesten çıkarsınız. - Kuşlardan ve sincaplardan yardım istersin. Onlar da yavrularını okula getirirken her gün taşıyabildikler kadar buğday getirsinler. - Bulabilirler mi bilmiyorum. Ama, bir denerim. Yoksa okulu kapatmak zorunda kalacağım. Yeşil başlı ördek, ertesi gün kuşlara ve sincaplara konuyu açmış. Dili döndüğünce hem okulda eğitim vermenin hem de horozun istediği kadar çok buğday bulmanın olanaksız olduğunu, bu nedenle yardımlarına gereksinimi olduğunu anlatmış. Kuşlar ve sincaplar "Okul sürsün, yavrularımız eğitim görsün" diyerek her gün buğday getirmişler. Ay sonunda horozun istediğinden de çok buğday birikmiş. Horoza istediği üç çuval buğdayı vermişler. Kalanını başka aylarda, istenilen kadar buğday sağlayamazlarsa, kullanmak üzere saklamışlar. - Artık okul yok. Kümese gidip eşyalarımızı toplayalım. - Unutma. Yine okuyacağız. Sen bize engel olamazsın. - Haydi yavrular. Boş durmayın bana yardım edin. Biz de getirilen çalılardan okulumuzu yapalım. Yeşi başlı ördek ve yavrular kanatlarını açarak okulun yapılmasını için çalışmaya başlamışlar. Okulun duvarları hızla yükselmiş. İş çatıyı yapmaya gelince, kuşlar ördeklerin yerine geçip, çatıyı çalılarla kaplamışlar. Sincaplar onlara yardım etmiş. Kısacık bir günde okul tamamlanmış. Hem de, eski okullarından daha güzel görünüyormuş. Çünkü bu okulu kendi elleriyle yaptıklarından, onlara cennet gibi güzel görünüyormuş. Horoz, bahçenin diğer ucundan, hayvanların ne yaptıklarını öğrenmeye çalışıyor, çitin üzerinde kıpırdamadan sonucu bekliyormuş. Arada başını sağa sola çevirip, göz ucuyla tavukların diğer hayvanlara yardım edip etmediğini izliyormuş. Zavallı tavuklar, horozdan korktukları için diğer hayvanlara hiç yardım etmemişler. Bahçeden dışarıya çıkmayıp, önlerine konan yemlerini yemişler... - Yardımlarınızla okulumuzu tamamladık. Yarın her zamanki gibi eğitiminiz sürdürecek. Bugün yoruldunuz. Gidip dinlenin. Sakın yarın derse geç kalmayın. - Evet! Kimse bize engel olamaz. Birlik olunca, baş edemeyeceğimiz sorun olmaz. Bunu kanıtladık. demişler. Sonra tüm hayvanlar dağılıp yuvalarına dönmüşler. Anne ördek, yeşil başlı baba ördek ve yavruları, yeni okulun yanındaki yuvalarında huzur içinde uyumuşlar...


Yemyeşil ağaçlarla kaplı ormanın birinde genç bir peri yaşarmış. Bu peri çiçeklerden en çok gülleri severmiş. Evinin bahçesinde renk renk güller yetiştirirmiş. Bu güller o kadar taze ve güzellermiş ki gören herkes perinin güllerine hayran kalırmış. Peri de güllerini çok sever, her sabah onları hem sular hem de onlarla konuşurmuş. Genç peri gülleriyle çok mutluymuş, ama onu üzen bir durum varmış. Peri güllerini çok sevdiği için onların solmalarına dayanamazmış. Güllerin bir süre sonra solması çok doğalmış, fakat genç peri güllerinin solmasına çok üzülüyor, güllerinin hep ilk günkü gibi taze ve diri kalmalarını istiyormuş. Kendi kendine güllerim hep böyle güzel kalsa! O zaman hiç mutsuz olmam. diyormuş. Bir sabah çiçeklerini yine sularken perinin dikkatini sarı renkte bir gül tomurcuğu çekmiş. Bu tomurcuk da diğer gül tomurcukları gibi pek güzelmiş. Fakat rengi diğerlerinden apayrıymış. Çok daha güzel ve değişik bir tondaymış tomurcuğun rengi. Bu yüzden, genç peri sarı tomurcuğa daha özenli bakmaya başlamış. Her sabah ona küçük sarı tomurcuk büyüyecek, kocaman güzel bir gül olacak diye güzel sözler söylüyormuş. Tomurcuk da bunu anlıyormuş gibi günden güne daha da güzelleşerek büyümüş. Kocaman bir gül olduğunda ise bahçedeki diğer güllerin arasında tıpkı gökyüzündeki güneş gibi ışıldıyormuş. O kadar güzelmiş ki onu görenler sarı güle bakmaya doyamıyorlarmış. Peri de bunun farkındaymış ve çok mutluymuş. Fakat sarı gülün de bir gün solacağını bildiği için, içten içe bir üzüntü duyuyormuş. Aradan bir gün geçmiş, bir hafta geçmiş, bir ay geçmiş. Bu süre içinde bahçedeki bütün güller solmuş, yerlerini yeni tomurcuklara bırakmışlar: güzel, sarı gül dışında! Bir ay geçmesine rağmen sarı gül solmamış, benzersiz güzelliğinden hiçbir şey kaybetmemiş. Peri ilk başta bu işe çok şaşırmış fakat yine de sevinçliymiş. Çünkü güllerinin en güzeli solmamışmış. İyi yürekli peri, her gün onu evinin penceresinden seyrediyor, onu özenle suluyor, ona güzel sözler söylüyormuş. Gel zaman git zaman; peri, bu işten sıkılmaya başlamış. Sarı gül hiç solmuyormuş, fakat bu periye artık mutluluk vermemeye başlamış. Çünkü peri sarı güle dair hiçbir umut taşımıyormuş içinde. Önceden gülleri solduğu vakit, yeni tomurcukların ne zaman çıkacağını merak ederek onlarla sabırla ilgilenir, umutla güllerinin açılacağı zamanı beklermiş. Fakat şimdi sarı gül hiç solmadığı için böyle düşünceleri kalmamış. Bu da periyi bir zaman sonra mutsuz etmiş. Yetiştirdiği güllerinin solmamasını isteyerek ne kadar yanlış düşündüğünü anlamış. Her şeyi doğal haliyle sevmek en güzeliymiş. Bu yüzden o günden sonra orman perisi, doğadaki her şeyi olduğu gibi kabul etmeye karar vermiş. Orman perisi uzun yıllar, bahçesinde yetiştirdiği güllerle beraber evinde mutlu bir hayat sürmüş.


Eski zamanlarda dağları denetlemek için vergi memuru belirli aralıklarla gelirmiş. Ormanı çok tahrip eden hayvanlara da ceza keserlermiş. - Hayırdır aslan kardeş, neden kaçıyorsun böyle? Söyle de sana yardım edeyim. - Leylek kardeş nasıl kaçmayayım. Vergi memurları ormanı teftiş etmeye geliyorlar. Bende kürk, hanımda kürk, çocukta da kürk var. Ben kaçmayayım da kim kaçsın. - O zaman ben de kaçarım. Bende yazlık, hanımda yazlık, çocukta da yazlık var. Aslanla leylek bu şekilde konuştuktan sonra beraber kaçmaya başlarlar. - O zaman ben de kaçarım. Bende hem besilik hem de giysilik, hanımda da hem besilik hem giysilik, çocukta da hem besilik hem giysilik var. Bize daha çok ceza keserler. Ben de sizinle geliyorum. - Daha ne olsun maymun kardeş. Ormana vergi memurları teftişe geliyorlar. Aslan; bende kürk, hanımda kürk, çocukta da kürk var. Leylek de; bende yazlık, hanımda yazlık, çocukta da yazlık var. Geyik de; bende hem besilik hem giysilik, hanımda da hem besilik hem giysilik, çocukta da hem besilik hem giysilik var. Biz kaçmayalım da kim kaçsın. - Sizinle ben de kaçayım, der. - Ya bunların birinde kürk, birinde yazlık, birinde de hem besilik hem de giysilik var. Benim her tarafım açıkta, ben neden kaçıyorum ki diyerek kaçmaktan vazgeçer.


Evvel zaman içinde kalbur saman içinde yemyeşil ormanın içindeki en yeşil ağacın en çiçekli dalında yaşayan ve ordan vazgeçmeyen bir peri kızı varmış. Görevi, ormanda yeşilliği azalan ağaçları tedavi etmek tüm ormanı her sabah ışıl ışıl parlatmakmış. Günlerden bir gün ormana iki çocuk uğramış. Peri kızı ağacın en üst dalından onları seyrederken birşeylerin ters gittiğini anlamış ve kanatlarıyla uçarak biraz daha iyi duyabilmek için alt dallara inmiş. Bizim iki yaramaz ali ve ayşe meğersem kaybolmuşlar. Anneleri ile pikniğe gelmişler ve ormandan çiçek toplamak için farkında olmadan ailelerinden uzaklaşmışlar. Peri kızı çok üzülmüş, yanlarına doğru kamat çırpmış. Peri kızını gören Ayşe gözlerine inanamamış... - Lütfen ailenizden bir daha uzaklaşmayın, çiçekler dalında güzel, onları toplarsanız hem onlar üzülür hem orman üzülür hem de ben üzülürüm demiş. Ali ve Ayşe de söz vererek ve periye öpücükler atarak annelerine doğru koşmuşlar ve birdaha annelerinden izinsiz uzaklaşmamışlar, çiçekleri de hiç koparmamışlar.


Allah verdi iki evlat biri kız biri kızan. Kızım sultan, kızanım Sultan Süleyman. Kızanımın adı Kadir, kızımınki Kadriye. Kadriye'nin kirpikleri ok, kaşları yay; kızanım Kadir'in yanında başpehlivanlar sanki tay. Kara gözlü Kadriye karındaşına bir katmer açtı, kokusu Kaf Dağı'nı aştı. Katmeri tatmak için gözü kara Kadir karşısına çıkan pehlivanlar gerisin geri kaçtı. Kadir almasın sazı eline. Coştu mu mızrap bir kere. Kadir çalar Kadriye söyler. İki karındaşın söyledikleri herkesin hoşuna gider. Yalancının mumu yatsıya kadar yanmazken, emanete hıyanet edilmezken, komşu yerine ev alınmazken, iyilik yapıp denize atılmazken, doğru söyleyen dokuz köyden kovulmazken, balta girmeden evvel yazının girdiği bir orman varmış. Öyle ki bu ormandaki yaşamı düzenleyen bir kitap varmış. Ormanda uyulması gereken kurallar ayrıntılı bir şekilde bu kitapta yazıyormuş. Tartışmalar bu kitap sayesinde kısa sürede tatlıya bağlanıyormuş. Ormandaki huzurun ve barışın güvencesi olan bu kitap, bir mağarada bulunmaktaymış. Günün birinde ormanda yağmur başlamış. Yağmur kırk gün kırk gece durmaksızın sürmüş. Dereler taşmış, tepeler çağlayana dönüşmüş. Ormanda ıslanmadık kovuk, su girmedik mağara kalmamış. Yağmur kesilip güneş pırıl pırıl parlamaya başlamış. İnlerinden çıkan hayvanlar, yapraklarındaki su damlalarını silkeleyen bitkiler yaşamlarının eskisi gibi devam edeceğini düşünmüşler. İş düşündükleri gibi olmamış. Nehrin taşan suları, orman yaşamını düzenleyen kitabın bulunduğu mağaraya girmiş. Sel suları kitabın mürekkebini dağıtarak okunmaz hale getirince olanlar olmuş. O günden sonra ormandaki işler sarpa sarmış. Yazılı kurallar olmadığı için anlaşmazlıklar başlamış. Her bir canlı kendinin haklı olduğunu ileri sürmüş. Bu nedenle anlaşmazlıklar çözülememiş. Sonun da ne mi olmuş? Yapıca büyük ve güçlü olanlar sadece kendi düşüncelerinin ve davranışlarının doğru olduğunu söylemişler. Güçlerine güvenerek kural koyucu olmuşlar. Kitabın silinmiş sayfalarını kendilerine göre yeniden yazmışlar. Kendilerinden zayıf, güçsüz olanların düşüncelerini ve haklarını dikkate almamışlar. Günler haftaları, haftalar ayları, aylar da yılları kovalamış. Ormandaki yaşam geceyle gündüz gibi değişmiş. Büyük ağaçlar yeraltındaki suları daha küçük ağaçlarla paylaşmaz olmuşlar. Gökyüzüne uzattıkları dallarla gölgelerinde kalan diğer ağaçlara güneşin yüzünü göstermez olmuşlar. Meyve veren ağaçların yaprakları güneş görememiş. Kökleriyle topraktan yeteri kadar su alamamışlar. Bu yüzden de gelişip büyüyememişler. Yeterli miktarda çiçek açamamışlar. Az olan çiçekler binlerce arıya yetememiş. Zavallı arılar kovanlarına taşıyacak nektar bulamamış. Az sayıdaki çiçeklerden az sayıda meyve gelişebilmiş. Bunlar da meyvelerle beslenen canlılara yeterli gelmemiş. Kitapta öncelik büyük ve güçlü hayvanlarda olduğu için diğerleri aç kalmış. Su aygırları sadece gece değil gündüz de otlamaya başlamış. Toprağın üstündeki tüm otları tüketmişler. Otla beslenen ceylanlar, antiloplar ve diğerleri aç kalmış. Açlıktan zayıflayıp hastalanmışlar. Bitkiler yeteri miktarda tohum üretemediklerinden farelerin de sayıları azalmış. Fare avlayamayan yılanın tıslayacak, gamlı baykuşun kanat çırpacak gücü kalmamış. Ayılar kış uykuları için gerekli olan proteini ve vitaminleri depolayamadıkları için aç kalmışlar. Açlıktan karınları guruldamış. Kış uykularından sık sık uyanmışlar. Aslanlar ve kaplanlar aşırı avlanmışlar. Sonraki günlerde avlayacak hayvan bulmakta zorlanmışlar. Timsahlar su göletlerindeki balıkların tamamını midelerine indirdikleri için balıkçıllar ve balık kartallarının durumları da içler acısıymış. - Kuralların çok az bir kısmının değişimini kabul ediyoruz, demiş. Güçsüz olanlar bu değişikliklerin yeterli olmayacağını belirtmişler. Toplantı uzadıkça uzamış. Bir arpa boyu dahi yol alınamamış. Sorunun çözümüne yönelik gerekli adımları bir türlü atılamamış. -Yaşamlarınızı devam ettirmek istiyorsanız eskiden olduğu gibi birlikte hareket etmeniz gerekiyor. Güçsüz ve zayıf olanların da haklarının korunması gerekiyor, demiş. - Yukarıdan bilmiş bilmiş konuşmak kolay. Sen bizim neler çektiğimizi biliyor musun? Yaşadığımız sorunların asıl nedeni sensin. Kırk gün kırk gece yağmasaydın bunlar başımıza gelmeyecekti, demiş. -Haklısınız, yaşadığınız zorluklara ben neden oldum. İçinizde güçlü olanlar bunu fırsata çevirdi. Yaşanılanlarda en az siz de benim kadar sorumlusunuz. Bütün suçu benim üzerime atmanız haksızlık. - Lütfen duygu sömürüsü yapma. Git başka yerde ağla, demiş. Bulut çınarın sözleri üzerine hıçkıra hıçkıra ağlamaya devam etmiş. Yakınlardan geçen bulutlar ağlama sesini duymuşlar. Rüzgardan yardım isteyerek ağlayan bulutun yanına gitmişler. Arkadaşlarının durumuna dayanamayıp onlar da ağlamaya başlamışlar. Bulutlardan bazıları sinirlenmiş. Yıldırımlarını ve şimşeklerini sağa sola savurmaya başlamış. Kaçabilenler inlerine saklanmış. Kaçamayanlar sırılsıklam olmuş. Yağmur eskiden olduğu gibi kırk gün kırk gece sürmüş. Dereler taşmış, tepeler çağlayana dönüşmüş. Sel suları yeniden kitabın bulunduğu mağaraya dolmaya başlamış. Sel suları kitabın bulunduğu yere kadar yükselmiş. Kurt çevik bir hareketle kitabı ıslanmaktan kurtarmış. Yakınlara düşen yıldırımın sesinden ürken kurt, dişlerinin arasındaki kitabı suya düşürmüş. Suya düşen kitap mağaradan çıkarak toplantının yapıldığı meydana sürüklenmiş. Tüm gözler kitabın üstündeymiş. Canlılar bulundukları yerden kitabın sayfalarının ıslanarak mürekkebinin akmasını seyretmişler. Açlıktan bir deri bir kemik kalan tavşan güçlükle zıplayarak kitabın yanına gitmiş. Tüm sayfalarını çevirip mürekkebinin aktığından emin olmak istemiş. Son damla düştükten sonra güneş yüzünü göstermiş. Ormanın zeminindeki sırılsıklam olan kitabı kısa sürede kurutmuş. Kitabın sayfaları kar gibi bembeyaz olmuş. Ormandaki canlılar yaşadıkları acı tecrübelerden ders çıkartmışlar. Uyulması gereken kuralları yeniden yazmışlar. Kitabı yazarken; büyük-küçük, güçlü-zayıf ayrımı yapılmamış. Tüm canlıların hakları adaletli şekilde kitaba yazılmış. Son sayfasına da ormandaki tüm canlıların pati ve yapraklarıyla imzalar atılmış. O günden sonra ormana eski zamanlarda olduğu gibi barış,huzur ve bolluk gelmiş. Son kitabın ilk iki kitaptan farkı varmış. Zümrüdü Anka kuşunun tüyüyle yazılmış olan son kitabın mürekkebi, ormandaki bitkilerin meyvelerinden ve köklerinden üretilmiş. Ayrıca bu mürekkep, yağan yağmurla değil, çamaşır suyuyla bile dağılmıyormuş.


Ben tam on yedi yıl uykuda kalırım. Sonra hayata başlarım ve sadece beş haftalık ömrüm vardır. İşte bu sebeple mutluyum. Tabi ki canımızı sıkan şeyler de oluyor. Fakat olayların iyi tarafını görmeye çalışmalıyız. Eğer ben beş haftalık ömrüm var diye ağlayıp durursam on yedi yıl boşuna beklemiş olurum. Zaman hemen geçiyor kıymetini bilmek lazım. Hayatın her anından zevk almak lazım... Gezip göreceğim çok yer var haydi kal sağlıcakla! Eğer bana neden bu kadar mutlu olduğunu anlatırsan sana kızmam. Tabi ki anlatırım. Bildiğiniz gibi biz kelebekler tırtıl oluruz, koza yaparız, kozanın içinde sabırla kelebek olmayı bekleriz. Kozanın içindeyken sabretmek zor gelir. Ne de olsa sabır acı meyvesi tatlı demişler. Sabrederiz ve ödül olarak dillere destan güzellikteki kanatlara sahip oluruz. Ardından kozadan çıkar hayata merhaba deriz. Ömrümüz on beş gündür. Bu sebeple her anını güzel geçirmeye çalışırız. Ormanda bizim için büyük tehlikeler olsa da hayata iyi yönünden bakıp mutlu olmaya çalışırız. İhtiyar kral, torunlarına kendi mağarasına izinsiz girdikleri için mağaradaki ağustos böceği ve kelebek resimlerini boyama cezası verirken, bu masalı okuyan herkes de elindeki nimetleri hatırlayıp şükrederek uykuya dalmış.


Günün birinde üzerinde üç benek bulunan, yumuşak ve tüylü bir Oyuncak Tavşan varmış. Bu tavşan bir oğlanın odasında bulunan oyuncak kutusunun içinde yaşarmış. Çocuk her gün oyuncak kutusunu açar ve Sevimli Tavşan'la oynarmış. Gün geçtikçe oyuncak kutusuna yeni oyuncaklar gelmeye başlamış. Bu oyuncakların özel yetenekleri bulunuyormuş. Bazıları üzerindeki düğmeye basıldığında hareket ediyor, bazıları ise sesler çıkartıyormuş. Ancak Sevimli Tavşan'ın herhangi bir yeteneği yokmuş. Çocukta bu düğmeli oyuncakların yeteneklerinden etkilenmiş ve onlarla oynamaya başlamış. Sevimli Tavşan ise bu duruma çok üzülmüş. Geceleri, oyuncaklar oyuncak kutusuna geri döndüklerinde bu yeni düğmeli oyuncaklar yapabilecekleri hareketleri konuşurken Sevimli Tavşan sessiz kalıyormuş. Oyuncak kutusundaki diğer bir oyuncak olan Kovboy Atı'da aynı Sevimli Tavşan gibi yumuşak ve kabarık bir peluş oyuncakmış. Ama bu Kovboy Atı diğer oyuncaklardan yaşlıymış. Çünkü saçlarının çoğu yıpranmıştı. Kovboy Atı, Sevimli Tavşan'a, Bizim gibi yumuşak oyuncaklar gerçekten şanslıdır. Çünkü en çok biz seviliriz ve bir gün gerçek olabiliriz." demiş. Bunun üzerine Sevimli Tavşan "Gerçek nedir?" diye sormuş. Kovboy Atı ise Gerçek olmak en iyisidir. Hareket etmek istediğinde hareket edebilirsin. Gerçek olduğunda, sevgini tekrar gösterebilirsin." demiş. Bu konuşma Sevimli Tavşan'ı biraz da olsa mutlu etmiş. Bir gece, çocuğa bakan Nana oyuncak kutusunun kapağını açmış. Eline ilk gelen oyuncağı almış ve çocuk ile birlikte yatağa yatırmış. Bu oyuncak Sevimli Tavşan'mış! Artık Tavşan, her gece çocukla birlikte uyuyormuş. Çocuk Sevimli Tavşan'a sarılır, onu öpermiş. Çocuk bir gün hastalanmış ve ateşi çıkmış. Nana, eve bir doktor çağırmış. Doktor çocuğun deniz kıyısı bir yerde durursa daha çabuk iyileşeceğini söylemiş. Çocuğun yanında bulunan Sevimli Tavşan'ı ise eline alarak, "Bu eski oyuncağı da bir an önce çöpe atın, üstü mikrop dolu." diye söylenmiş ve tavşanı bir köşeye fırlatmış. Ertesi gün çocuk deniz kıyısına yolculuğa çıkmış, Sevimli Tavşan ise eski çarşaflar, kıyafetler ve bir sürü hurda ile yakılmak üzere bir çuvala konmuş. Fakat bu çuval delikmiş. Sevimli Tavşan yakılmak için bahçeye götürülen çuvalın deliğinden düşmüş ve kimse bunu farketmemiş. Çimlere düşen Sevimli Tavşan çocuk tarafından bırakıldığı için çok üzülmüş. Gözünden bir damla yaş gelmiş ve çimlerin üzerine düşmüş. Bir anda, gözyaşının düştüğü yerde bir çiçek büyümüş. Sonra çiçeğin tomurcuğu açılmış içinden küçük bir Peri çıkmış! Peri, "Küçük Tavşan. Kim olduğumu biliyor musun? Ben çok sevilen oyuncaklarla ilgilenen Peri'yim. Artık seni gerçek bir tavşana dönüştürme zamanı geldi. demiş. Peri asasına dokunmuş. Birdenbire Tavşan kendini farklı hissetmeye başlamış, artık bacaklarını hareket ettirebiliyor, kıpırdayabiliyormuş. Sevimli Tavşan, "Bu mükemmel! Şimdi Kovboy Atı'nın ne demek istediğini anlıyorum. Artık istediğim gibi hareket edebilirim!" demiş. Tavşan artık koşuyor yürüyor ve zıplayabiliyormuş. Bu koca bahçede koşarak oynamaya başlamış. Aradan zaman geçmiş, çocuk iyileşmiş ve deniz kıyısından geri dönmüş. Oynamak için bahçeye çıktığında bu Sevimli Tavşanı görmüş. Aklından, aynı oyuncak tavşanındaki gibi üç beneği olduğunu düşünmüş ve onunla oynamaya başlamış. Artık her gün birlikte oynamaya başlamışlar. Çocuğun bilmediği şey ise bu tavşanın onun oyuncak tavşanı olduğuymuş.


Bir gün padişahlar padişahı av için şehirden uzaklaşmış. Yolda giderken pek çok insanın çalıştığı bir tarla görmüş. Merak edip yanlarına yaklaşmış. Oradaki insanların arasında yaşı doksanı geçkin bir ihtiyar varmış. Bu ihtiyar toprağa bir şeyler ekiyormuş. - Ne ekiyorsun ihtiyar? diye sormuş. - Baharda yeşermesi için ceviz dikiyorum. - Fakat sen çok ihtiyarsın. Şurada iki günlük ömrün kalmış. Neden uğraşırsın? demiş. - İnsanlar ekip dikmekle zarar etmezler. Başkaları ektiler; biz yedik. Şimdi de biz ekelim; başkaları yesin, demiş. - Bu ihtiyara bir kese altın verin, diye emretmiş. - Gördünüz mü? demiş, benim ağacım daha büyümeden meyve verdi! Bunun üzerine padişah ihtiyara bir kese daha altın vererek "Bu gidişle hazinede altın kalmayacak, en iyisi biz gidelim." Demiş ve oradan uzaklaşmışlar.


Şunların üçünü de bir odaya doldurup Allah'tan bir dilek dilesem. der. Allah'ım ne olursun, öteki hayvanlarda kızım gibi insan olup çocuğum olsun. Çünkü bu kızımdan başka bir çocuğum olmadı. Bunlarda benim çocuğum olsun. diye namaz kılarak dua edip yatar. Ertesi gün kalkınca bakar ki, ne eşek anırması ne de köpek havlaması var. Padişah hemen endişelenip, bu hayvanlara bir şey mi oldu, öldüler mi yoksa diye merak eder. Hemen kızını kilitlediği odaya gelip kapıyı açınca bir de ne görsün, kızının yanında iki tane daha kız var. Padişah, kızları görünce dualarının kabul ve iki tane de daha kızı olduğu için çok sevinir. Kızlar da padişahı çok severler. en küçük kızını da evlendirir. Padişah, kızlarının yokluğuna alışamayınca kızlarını sık sık yanına çağırıp misafir eder. Demek ki bu insan olan. der. İnsanların üç cins olması da buradan geliyormuş. Biri eşek cinsi, biri köpek cinsi, biri de has insanoğluymuş.


Günlerden bir gün ayna kraliçenin bu sorusuna farklı bir yanıt vermiş; "Bunu nasıl söyleyeceğim bilemem ama Pamuk Prenses sizden güzel kraliçem." Bunun üzerine çok sinirlenen kraliçe hemen bir avcı bulmuş ve ona "Pamuk Prensesi alıp ormana götür ve bana onun yüreğini getir," diye emretmiş. Adamcağız Pamuk Prensesi ormana götürmüş ama öldürmeye kıyamamış. Durumu anlayan Pamuk Prenses "beni burada bırak. Bir daha asla geri dönmem merak etme" diyerek avcıya yalvarmış. Avcı da merhamete gelmiş ve onu orada bırakıp bir ceylanın yüreğini kraliçeye götürmüş. başlamış. Eskisinden çok farklı bir hayatı varmış artık. Uzun günler boyunca konuşacak birini özlüyormuş. Bir sabah yaşlı bir kadın kapıyı çalmış. Elindeki sepette bir sürü ilginç şey varmış. Pamuk Prenses açık pencereden uzanarak kadınla konuşmaktan kendini alamamış. Pamuk Prenses o yaşlı kadının aslında kılık değiştirmiş olan kraliçe olduğunu anlamamış. Meğer kraliçe aylarca aynaya bakmadıktan sonra bir gün bakmayı denemiş de ayna ona, "bunu nasıl söyleyeceğimi bilemem, ama Pamuk Prenses sizden güzel kraliçem," deyivermiş. Kraliçe bunun üzerine öfkeyle yollara düşüp Pamuk Prenses'in gizlendiği yeri bulmuş. "Kapıyı yabancılara açmaman akıllıca," demiş kraliçe. "Ama lütfen şu elmayı bir iyi niyet belirtisi olarak kabul et." Böyle bir şeyi reddetmek ayıp olacağı için Pamuk Prenses elmayı almış ve kadın gidince kocaman bir ısırık almış. Cüceler işten eve döndüklerinde Pamuk Prenses'i yerde cansız yatar bulmuşlar. Elma hala elinde duruyormuş. Cüceler ağlayarak, "Bu kraliçenin işi!" demişler. Büyük bir kederle Pamuk Prenses'in cansız bedenini taşıyıp camdan bir tabuta koymuşlar. Bir sabah oralardan geçmekte olan bir prens tabutu ve içindeki güzel kızı görmüş. Görür görmez de aşık olmuş. "Onu saraya götürmeliyim" demiş. "Bir prensese böylesi yakışır." Cüceler karşı çıkmamışlar. Prense tabutu taşımasında yardım etmişler. Ama tam bu sırada Pamuk Prensesin boğazındaki elma parçası çıkmış. Pamuk Prenses yattığı yerden doğrulup gülümsemiş. Pamuk Prenses ve prens çok mutlu bir hayat sürmüşler. Kötü kalpli kraliçe ise öfkesinden çok kısa bir süre sonra ölmüş.


Ülkenin birinde, çok akıllı bir papağan yaşardı. Büyük bir ağacın üstünde yuva kurmuştu. Ağacın kovuğunda da bir çakal, yavrularını büyütüyordu. Çakal ara sıra ava gidince, papağanın yavruları aşağı iniyordu. Ağacın kovuğuna girip çakalın yavrularıyla oynuyorlardı. Anne papağan, bu durumdan hiç hoşnut değildi. - Yavrularım! Kendi cinsinizden olanlarla arkadaşlık edin. Çakalların size zarar vermelerinden korkuyorum. Fakat yavru papağanlar, annelerinin sözünü dinlemiyorlardı. Bir gece çakal, yiyecek bulmak için uzaklara gitti. Bu arada bir kurt gelip çakalın yavrularını yedi. Çakal döndüğünde yavrularını bulamadı. Çok üzüldü. Yavrularının başına gelenlerden papağanın yavrularını sorumlu tuttu. - Onlar bu kadar ses çıkarmasaydı kurt yavrularımı bulamazdı. Öcümü alacağım, papağanları mahvedeceğim, diye yemin etti. Nasıl bir kötülük yapacağını düşünürken arkadaşı karakulak ona akıl verdi. - İyisi mi kendini yaralı gösterip bir avcıya görün. Sonra onu, bu ağacın yanına sürükle ve saklan. Avcı, papağanları avlayacaktır. Çaylak, Karakulak'ın dediği gibi yaptı. Avcıyı peşine taktı, ağacın yanına gelince saklandı. Avcı, çakalı kaybedince etrafı araştırdı. Ağacın tepesindeki papağan yuvasını gördü. Hemen çantasındaki ağı çıkarıp attı. Papağan ve yavruları ağa takılmışlardı. Papağanlar çırpınıyorlar ama ağı delip kaçamıyorlardı. Papağan, telaşlanan yavrularını yatıştırdı. - Korktuğum başıma geldi. Arkadaşlık ettiğiniz çakalların annesi bize bu kötülüğü yaptı. Ama olan oldu bir kere. Şimdi buradan kurtulmanın çaresine bakalım. - Ölmüş gibi davranın. Hareketsiz durun. Sizi ağdan atınca da uçup gidin. Ben sizi sonra bulurum. - Öyle yaptılar. Avcı ağı aşağı çekti. Sonra da ağı açıp hayvanlara bakmaya başladı. Yavru papağanlar kaskatı kesilmişti. Avcı, "Her halde korkudan öldüler." diye düşünerek onları attı. Yavru papağanlar, atıldıkları yerden kalkıp uçtular. Bunu gören avcı sinirlendi. - Bana oyun oynadılar, dedi öfkelenerek. Avcı, anne papağanı aldı. Onu şehre götürdü. Ona şiir okumayı ve şarkı söylemeyi öğretti. Sonra papağanın çok bilgili ve konuşkan olduğunu yaydı. Herkes şiir okuyan, şarkı söyleyen bu papağanın ününü duymuştu. - Getirin bakalım şu papağanı, becerilerini görelim, dedi. Bu emir üzerine avcı bulunarak Saraya getirildi. Padişah, şiir okuyan, şarkı söyleyen papağanı çok sevdi. Parasını ödeyerek onu avcıdan satın aldı. Sarayda en nefis yiyecekler, en tatlı meyveler papağanındı. Ama o mutlu değildi. Hep üzüntülü ve düşünceliydi. Padişahın yufka yüreği, papağanın bu ağlayışına dayanamadı. Yanına çağırıp üzüntüsünün sebebini sordu. Papağan, çakalın yaptıklarını ve yavrularının durumunu merak ettiğini anlattı. Padişah, bu duruma çok üzüldü ve papağanı salıverdi. Papağan da teşekkür ederek yavrularına doğru uçup gitti.


Bir terzinin bir oğlu varmış. Bu çocuk o kadar küçük kalmış ki, boyu bir başparmaktan fazla uzamamış. Bunun için ona "Parmak Çocuk" derlermiş. Babacığım, ne olursa olsun ben uzaklara gideceğim! - İşte yol için sana bir de kılıç! demiş. - Git, kendin bak işte! demiş. - Daha ne istiyorsun sanki bücür?.. demiş. - Ce... e... e... ustanın bayanı! diye seslenmiş. Kadın başına vurmaya uğraşırken Parmak Çocuk çekmecenin altına kaçmış, ama sonunda kadın onu ele geçirmiş, kapı dışarı atmış. - Hey bana bak pehlivan! Bizimle birlikte Hazine'ye gider misin? Sürünerek içeri dalıp paraları dışarı atabilirsin! - Şurada sürünüp duran çirkin örümcek ne? Dur şunu çiğneyivereyim. - Bırak zavallı hayvanı! demiş, sana bir zararı yok ki... Bunun üzerine Parmak Çocuk kapının aralığından sağ ve esen Hazine'ye girmiş. Pencereyi açmış. Haydutlar bu pencerenin altında bekliyorlarmış. Paraları birer birer atmaya başlamış. Minik terzi işin en tatlı yerindeyken, kralın hazinesini görmek için gelmekte olduğunu duymuş. Hemen sürüne sürüne bir yere sokulmuş. - Dikkat edin! Paranın peşinde biri var! demiş. - Sen pek müthiş bir kahramansın, bizim elebaşımız olur musun? demişler. Parmak Çocuk onlara teşekkür etmiş, fakat önce dünyayı görmek istediğini söylemiş. Paraları bölüşmüşler. Minik terzi bunlardan bir tek metelik istemiş. Çünkü daha fazlasını taşıyamıyormuş. - Alacağın olsun, sana gösteririz! demişler. Ona bir oyun oynamaya karar vermişler. - Yarın şuradaki inek kesilecek! demiş. - Önce beni çıkarın... İçinde ben varım! Adam bundan bir şey anlayamamış, çıkıp gitmiş. - Pek fazla kıyma... O kadar çok kıyma... Etlerin arasında ben varım! Kıyma bıçaklarının gürültüsü içinde bu sesi duyan olmamış. Zavallı Parmak Çocuk büyük bir tehlike içinde kalmış. Fakat tehlike insanların gücünü artırır, derler. Çocuk kıyma bıçaklarının arasından öyle bir fırlayış fırlamış ki kendisine bir şey olmamış. Sapsağlam kalmış ama kaçıp gidememiş. Yağlarla birlikte bir sucuğun içine tıkılmaktan başka kurtuluş yolu bulamamış. Burası biraz darcaymış. Sonra islenip kurumak üzere sucuğu bacanın içine asmışlar. Burada bir türlü vakit geçiremiyormuş. Sonunda kış gelince bacadan indirmişler. Çünkü müşterilerden birine sucuk verilecekmiş. Hancı kadın sucuğu dilerken Parmak Çocuk, boynu kesilmesin diye başını fazla uzatmayarak kendini korumuş. Sonunda biçimine getirmiş, dışarı fırlamış. - Hakkın var, demiş? Senden ne olacak ki... Babanın evindeki tavuklar için bana söz verirsen seni salıveririm! - Seve seve demiş, tavukların hepsi senin olsun. Ant içiyorum işte!.. - Hem sana güzel bir para da getirdim! diye yolculukta eline geçirdiği meteliği babasına uzatmış. - Peki ama, yesin diye zavallı tavuklar tilkiye niçin verildi sanki?.. - Hay budala hay... Babana çocuğu, evdeki tavuklardan daha değerlidir de ondan!


Bir zamanlar, çocuklara çok düşkün bir kadın varmış. Çocukları bu kadar çok sevdiği halde, bir türlü çocuğu olmuyormuş. Bir gün ihtiyar bir büyücüye gidip, ona bir çocuk sahibi olup olamayacağını sormuş. Büyücü; 'Buna üzülme, çaresi var. Al sana bir arpa tanesi. Bu arpayı, ne köylü tarlasına eker, ne de tavuklar yer. Verdiğim arpayı evinde bir saksıya ek, sonra da bekle, ne olacağını görürsün.' demiş. Kadın teşekkür ederek, büyücünün bu iyiliği karşısında, ona biraz para vermiş. Sonra, doğruca evine giderek, arpa tanesini saksıya ekmiş. Sabırla saksının başında beklemeye başlamış. Çok geçmeden saksıda, laleye benzeyen, iri bir çiçek açmış. Lalenin taç yaprakları, sanki olgunlaşmamış gibi sımsıkı kapalı duruyormuş. Saksıdaki bu çiçeği, hayran hayran seyreden kadın, dayanamayıp öpüp koklamaya başlamış. O an içinden, ne güzel çiçek diye düşünmüş. Kadın böyle düşünür düşünmez, aniden çiçeğin yaprakları açılıvermiş. Bu, kadının hayatında gördüğü en güzel ve büyük laleymiş. Lalenin çanağının bir köşesine büzülüp oturmuş parmak boyunda bir çocuk varmış. Çocuğu görür görmez, kadın hemen adını Parmak Kız koymuş. Kadın, parmak kızın beşiğini cilalı ceviz kabuğundan, yatağını menekşe yaprağından, yorganını da gül yaprağından yapmış. Ne kadar güzel bir kız, oğluma çok güzel bir eş olur, diyerek, parmak kızın uyuduğu ceviz kabuğundan beşiği kaptığı gibi, girdiği yerden bahçeye çıkmış. Evin yakınında, bataklık bir arsanın yanında geniş bir dere akmaktaymış. Çirkin kurbağa ile oğlunun evleri, bu bataklıktaymış. Çirkin kurbağanın oğlu da kendisi gibi pis ve çirkinmiş. Babasının getirdiği ceviz kabuğundaki küçük güzel kızı görünce; Viraaaak... Viraaaak.... diye bir çığlık atmış. Çok yüksek sesle konuşuyorsun, şimdi uyandıracaksın. Kuğu tüyü gibi hafif, uyanırsa korkudan uçup gidiverir sonra, demiş. Derenin ortasında gerçekten de, suyun üstünde açılmış nilüferler ile yeşil yassı yaprakların yüzdüğü görülmekteymiş. Uzaklarda çok iri bir yaprak varmış. Baba kurbağa, parmak kızı alarak o yaprağa doğru gitmiş. Parmak kızı, ceviz kabuğundan beşiği ile birlikte oraya bırakmış. Sabah, güneşin ilk ışıklarıyla birlikte parmak kız da uyanmış. Önce nerede olduğunu anlayamamış. Zavallı parmak kız bir an sonra nerede, nasıl bir yerde olduğunu görmüş. Üstünde durduğu koca yaprağın etrafının su ile çevrili olduğunu anlayıp, yere inemeyeceğini düşününce ağlamaya başlamış. O anda ihtiyar kurbağa da, bataklığın dibindeki odayı oğlu ile parmak kıza hazırlamak için uğraşıyor, renkleri sararmış su bitkilerinin yapraklarıyla süpürüyormuş. Amacı, güzel geline layık bir oda hazırlamakmış. İşini bitirdikten sonra çirkin oğluyla beraber küçük kızın yatağını alıp, gelin odasını hazırlamak için işe koyulmuşlar. Baba kurbağa ve oğlu, parmak kızı almak için yanına gittiklerinde, suya dalıp çıkmışlar. Baba kurbağa; 'Güzel kız, işte kocan olacak oğlum bu. Bataklığın dibinde size eşsiz bir ev hazırlıyorum.' demiş. Çirkin oğlanın ağzından, Vıraaak, vıraaak diye sürekli aynı ses çıkıyormuş. Baba ile oğul, kızın yattığı ceviz kabuğundan, zarif yatağı almış, kızın yatağın üzerinde yalnız bırakıp, yüzerek evlerine dönmüşler. Parmak kız, baba kurbağa kadar çirkin bir yaratığın yanında oturacağını, bir de onun oğluna eş olacağını düşündükçe, gözünden seller gibi yaşlar akıyormuş. O sırada derede yüzen kırmızı balıklar, ihtiyar kurbağanın söylediklerini duymuş, Parmak kızı görür görmez o kadar güzel bulmuşlar ki, çirkin bir bataklık kurbağasının bu kadar güzel bir kızı alıp, onu üzmesine gönülleri razı olmamış. Hep beraber, kızı kurtarmak için çalışmaya başlamışlar. Önce, kızın üzerinde oturduğu yaprağın etrafına toplanıp, iyice dişleyerek yaprağı koparmışlar. Böylece serbest kalan yaprak, akıntıya kapılarak çirkin baba oğul kurbağalarının yetişemeyecekleri kadar uzaklara sürüklenmiş. Parmak kız, bu şekilde yeşil yaprağın üzerinde yol alırken, onu gören kuşlar; 'Oh! Ne kadar güzel ve nazlı kız!' diye öterek, hayranlıklarını gizleyemiyorlarmış. Akıntı ile durmadan yol alan parmak kız, çok geçmeden ülkesinin sınırlarını geçmiş. . Bu yolculuk esnasında, parmak kıza güzel bir beyaz kelebek arkadaşlık etmiş. O da yaprağın üzerine konmuş, yanındaki beyaz kelebekle birlikte üstelik kurbağaların kendisine yetişemeyeceklerinden dolayı parmak kız çok mutluymuş. Sular güneşin gönderdiği ışınlarla saf altınlar gibi parıldıyor, parmak kız bu güzellikleri seyretmeye doyamıyormuş. Daha hızlı yol alabilmek için, kemerinin bir ucunu kelebeğe, bir ucunu da yaprağa bağlamış. Kelebeğin gücüyle şimdi daha hızlı yol alıyorlarmış. Onlar, bu şekilde son hızla yol alırken, oradan geçmekte olan büyükçe bir mayıs böceği, parmak kızı görmüş. Küçük vücudunu ayakları ile sararak, birlikte uçup bir ağaca konmuş. Yeşil yapraklar ise, kelebekle birlikte akıntıya kapılıp gitmiş. Bir anda kendisini küçük vir ağacın üzerinde bulan parmak kız, büyük bir korkuya kapılmış. Fakat onu en fazla üzen, beyaz kelebek olmuş. Çünkü küçük, beyaz kelebeği, kemeri ile yaprağa bağlamıştı. Kelebek bu yüzden, açlıktan ölebilir, sulara boğulabilirdi. Mayıs böceği ise parmak kızın derdini sormak şöyle dursun, onu ağacın en iri yaprağına oturttuktan sonra, ağaçtaki çiçek suları ile karnını doyurup başının çaresine bakmasını söylemiş. Sonra da parmak kızın gönlünü almak için; 'Her ne kadar mayıs böcekleri gibi güzel değilsen de, pek çirkin de sayılmazsın.' demiş. O ağaçta oturan diğer mayıs böcekleri biraz sonra, parmak kızı görmek için misafirliğe gelmişler. Dişi mayıs böcekleri, parmak kıza yüksekten bakıp küçümseyen bir sesle; 'Ne kadar gülünç bir yaratık, yalnızca iki bacağı var.' diyerek gülmeye başlamışlar. Daha başkaları; 'Ay, ne kadar çirkin, yüzüne bakılır gibi değil.' demişler. Hepimiz biliyoruz ki, parmak kız, onların söyledikleri gibi çirkin değil, aksine seyrine doyum olacak kadar güzelmiş. Onu kaçıran ve ilk bakışta güzel bulan mayıs böceği de diğerlerinin söylediklerine inanmaya başlamış. Bu nedenle parmak kızı daha fazla yanında alıkoymak istememiş. Parmak kıza, gönlünün dilediği yere girmekte serbest olduğunu söylemiş. Mayıs böcekleri, onu alıp bir papatyaya oturtmuşlar. Çok güzel olduğu halde, kendisini çirkin bulan mayıs böceklerine içerleyen parmak kız, ağlamaya başlamış. Parmak kız, o yaz tek başına yaşamış. Açlığını ve susuzluğunun çiçeklerin öz sularını içerek gidermeye çalışmış. Parmak kız, yaz ve sonbahar mevsimlerini böyle geçirmiş. Kış olunca, ona şarkıları eşlik eden kuşlar bile bir bir gitmeye, ağaçlar yapraklarını dökmeye başlamış. Altında barındığı yapraklar bile sararıp kurumuşlar. Parmak kızın giysileri de zamanla eskiyip lime lime olduğundan, soğuktan etkileniyormuş. Kış mevsimi iyice bastırınca, lapa lapa kar yağmaya başlamış. Her kar tanesi onun ufacık vücudunu bir kürek toprak gibi örtüyormuş. Üşümemek için kuru yapraklara sarınmış ama yapraklar onu battaniye gibi ısıtamadığından tir tir titriyormuş. Parmak kızın sığındığı ormanın yakınında sürülmüş, büyükçe bir tarla varmış. Tarlanın üzeri samanla örtülüymüş. Parmak kız oraya gidebilmek için, ormanı bir baştan bir başa kat etmek zorundaymış. Tüm gücünü sarf etmiş ve son bir gayretle tarlaya ulaşmış. Samanların altında bir tarla faresinin yuvasını bulmayı başarmış. Tarla faresinin yuvası tıka basa yiyeceklerle dolu, dayalı döşeli yatak odası, mutfağı ve kileri ile çok rahat bir yuvaymış. Farenin de keyfi pek yerindeymiş. Açlıktan ve soğuktan ölmek üzere olan parmak kız, bir lokma yiyecek bulma ümidiyle, evin kapısını bir dilenci gibi çalıp, bir arpa tanesi rica etmiş. Bu yuvada yaşayan dişi tarla faresi, aslında çok iyi yürekliymiş. Dilenci olmadığını anladığından, parmak kıza; 'İçeriye gir bakalım, sıcacık bir odam ve pek çok yiyeceğim var. Benimle birlikte karnını doyurursun.' diyerek onu yuvasına davet etmiş. Bugün konuğumuz gelecek. Komşum, haftada bir defa gelmeyi adet edinmiştir. Onun hali vakti benden daha iyidir. Evi çok geniş ve salonu mobilyalıdır. Üstelik sırtında siyah kadife kürkü var. Eğer onun yanına gidebilsen çok rahat edersin ama o burnunun ucunu bile göremez. Bildiğin en güzel masalları anlatıp, onu ömür boyu oyalaman gerekecek. Tarla faresinin komşum dediği köstebekten başkası değilmiş. Parmak kız, böyle birisinin yanında yaşamaya hiç de niyetli değilmiş. Biraz sonra, sırtında kadife kürkü ile köstebek gelmiş. Tarla faresinin anlattığına bakılırsa, çok zenginmiş. Evi, tarla faresinin yirmi katı kadarmış. Köstebek çiçekleri ve güneşi hiç görmemiş ama yine de seviyormuş. Parmak kız, evlerine gelen konuğu ağırlamak için şarkı söylemeye başlamış. . Parmak kızın söylediği şarkılar Uç böceğim uç ile Papaz tarlaya gelince imiş. Parmak kızın sesini ve şarkılarını çok beğenen köstebek, şefkatle kızın üzerine doğru atılmış fakat parmak kız çok sessiz olduğundan ağzını açıp bir şey söylememiş. Köstebek, biraz önce kendi evi ile fareninki arasında bir yeraltı koridoru yaparak buraya geldiğini anlatmış. Komşusu fareye ve yabancı kıza isterlerse orada gezinebileceklerini söylemiş ve Tabii geçitteki bir kuş ölüsüne aldırmazsanız. diye de eklemiş. Koridordaki kuş öleli aslında çok olmamış. Buraya da, köstebek koridoru kazdığı sıralarda düşmüş gibi duruyormuş. Köstebek, dişlerinin arasına, karanlıkta parlayan ve etrafa ışık saçarak aydınlatan bir çöp almış ve koridor boyunca hanımlara yol göstermiş. Koridora ölü kuşun yanına yaklaştığında, toprağı burnuyla eşeleyerek ışığın aydınlatabileceği bir delik açmış. İşte o zaman, yerde yatan bir kırlangıç görmüşler. Kanatları yanına düşmüş, başı ve ayakları tüylerinin arasına sokulmuş, zavallıcık herhalde soğuktan ölmüş. bu manzara karşısında çok üzülmüş. Fakat köstebek, kırlangıcı ayağı ile iterek; 'Artık ötmüyor. Dünyada kuş doğmak gibi bir felaket var mı? Allah'a çok şükür çocuklarımdan hiçbirinin başına böyle bir dert gelmedi. Varı yoğu ötüşünden ibaret bir kuş tez zamanda yoksulluğa düşer, kış gelince de ölür.' demiş. Tarla faresi; 'Evet, komşucuğum, pek akıllıca konuştunuz. Kiviit diye ötmek neye yarar? Ancak yoksulluk içinde ölmek için birebirdir. Gene de öttükleri için tavus kuşu gibi kurulanlar bile var.' demiş. Parmak kız, bu konuşmalara katılmamış. Ama sırtları kuşa doğru döndüğünde, kırlangıcın başındaki tüyleri kaldırıp bir öpücük kondurmuş. İçinden de; 'Belki bu da, yaz aylarında benim için neşeli neşeli ötenlerden biridir. Şayet öyleyse ona ne sevinçler, ne mutluluklar borçluyum.' demiş. Köstebek, ışığın girmesi için açtığı deliği tıkadıktan sonra, hanımları evlerine kadar uğurlamış fakat gece parmak kız uyuyamamış. Kalkmış, saman çöplerinden bir hasır örmüş ve koridora gidip kırlangıcın üzerine örtmüş. Toprağın soğuğundan koruyabilmek için de ayrıca, farenin evinde bulduğu pamuklarla iyice sarmış; 'Allah'a ısmarladık, şirin küçük kuşcağız. Ağaçlar yaprakla örtülüyken, güneş bizi ısıtırken, yaz boyunca neşeli şarkılarını dinledim.' demiş. Sonra da başını kuşun göğsüne dayamış fakat korku ile doğrulması bir olmuş. Çok heyecanlanan parmak kız, önce ürkmüş. Kendisi, bir başparmak büyüklüğünde olduğundan, kuş yanında dev gibi duruyormuş. Yine de gayretle kırlangıcın iki yanındaki pamukları iyice sarmış, yorgan olarak kullandığı nane yaprağını da getirip kırlangıcın başına koymuş. Ertesi gece, parmak kız sürünerek kırlangıca bakmaya gitmiş ve onu hayatta bulmuş. Zavallı kırlangıç çok bitkin ve hasta olduğundan, küçük kıza bakmak için gözlerini zorlukla aralayabilmiş. Koridor çok karanlık olduğu için parmak pız, elinde ışıltılı bir çöp tutmaktaymış. Hasta kırlangıç; 'Sana nasıl teşekkür edeceğimi bilemiyorum, küçüğüm. Beni öyle ısıttın ki, yakında hiçbir eyim kalmayacak. Tamamen iyileştiğim zaman ben de güneşi çok olan ülkelere gideceğim.' demiş. Parmak kız, kırlangıcın başını okşamış ve 'Dışarısı çok soğuk. O kadar çok kar var ki, her taraf buz tutmuş. Sıcacık yatağında yatıp bir an önce iyileşmelisin. Senin için elimden geleni yapacağım, demiş. Parmak kız bunları söyledikten sonra, çiçek yaprağıyla su getirip kırlangıca içirmiş. Sonra da onun kanadını bir çalıya çarparak nasıl yaralandığını dinlemiş. Bu nedenle kırlangıç, arkadaşları kadar hızlı uçamamış. Sıcak ülkelere doğru zaman kaybetmeden yollarına devam ederlerken o, daha fazla dayanamamış, yorgunluktan ve halsizlikten yere düşmüş. Kendinden geçmiş. Nasıl olup da buralara geldiğini hatırlayamıyormuş. Zavallı kırlangıç, bütün kış mevsimini orada geçirmiş. Parmak kız, tarla faresi ile köstebeğe sezdirmeden kırlangıca yardım ediyormuş. Çünkü onların, birtakım nedenlerle bu yardımları engellemelerinden korkuyormuş. Yavaş yavaş güneş toprağı ısıtmaya, ilkbahar tüm güzelliğiyle kendini göstermeye başlamış. Kırlangıç, artık parmak kıza veda etme zamanın geldiğini biliyormuş. Ondan, köstebeğin açıp kapattığı deliği yeniden açmasını istemiş. Sırtına binip, yakındaki ormana gelip gelmeyeceğini sormuş. Oradan ayrılmasının arkadaşı tarla faresini çok üzeceğini bilen parmak kız; 'Seninle gelebilmeyi çok isterdim, fakat olmaz.' diye cevap vermiş. Kırlangıç, güneşli yerlere doğru uçarken; 'O halde, hoşça kal benim nazlı, küçük çocuğum. Senin yaptıklarını asla unutmayacağım. Allaha ısmarladık!' demiş. Parmak kız, gözleri yaşlarla dolu, kırlangıcın gidişini izliyormuş. Bu ayrılığa nasıl dayanacağını düşünmeye başlamış çünkü kırlangıca yürekten bağlanmış. Kırlangıç son bir defa; Kiviit! Kiviiit! diye öterek gözden kaybolmuş. Parmak kızın derdi, yaz mevsimin gelmesiyle birlikte artmaya başlamış. Güneşe çıkıp ısınması imkansızlaşmış. Tarla faresinin evinin üzerindeki buğdaylar büyümüş, parmak boyundaki bir kız için, geçilmesi zor bir orman haline gelmiş. Artık yaz geldi. O can sıkıcı, kadife kürklü köstebek, mutlaka seninle evlenmek istediğine göre, çeyizini hazırlamalısın. Sonra en güzel çeyizler gerek. Köstebek karısının hemen hemen hiç eksiği olmamalı. Tarla faresi, bu amaçla dört çıkrık kiralamış. Parmak kız iplik eğiriyor, gece gündüz demeden çalışıyormuş. Durmaksızın kumaş dokusunlar diye gündelikle dört tane örümcek tutmuş. Köstebek, hemen her akşam misafirliğe geldikçe, toprağı ısıtıp, dayanılmaz hale getiren güneşi kötülemekteymiş. Bu yüzden düğün mevsim sonuna kalmış. Düğün günü yaklaştıkça, parmak kız her gün, güneşin doğuşu ve batışında kapıya çıkıp, rüzgarda sallanan buğday başaklarının arasından, gökyüzünün mavisini, doğanın güzelliklerini seyredip, sevgili kırlangıcını düşünüyormuş. Fakat kırlangıç, uzaklara gittiğinden belki hiç dönmeyeceğini düşünerek üzülüyormuş. Sonbahar yaklaşırken, parmak kızın çeyizi tamamlanmış. İhtiyar fare; 'Dört hafta sonra düğün yapılacak.' Demiş fakat parmak kız ağlayarak, çirkin köstebekle evlenmek istemediğini söylemiş. Fare; 'Yoo... Yoo... İnatçılık yok, rica ediyorum senden. Yoksa beyaz dişlerimin tadını tadarsın haa... Üstelik böyle yakışıklı bir erkekle evlendiğin için ne mutlu sana. Kürkün böylesi krallarda bile yoktur, mutfağının kileri tıklım tıklım dolu. Karşına böyle kısmet çıktığı için sevinmelisin.' demiş. Düğün günü gelip çatmış. Köstebek, . Parmak kız'ı toprağın çok derinliklerindeki evine götürmek üzere gelmiş. Köstebek güneşi sevmediği için, artık o da bir daha güneşin parlak ışıklarının girmeyeceğini düşünüyormuş. Tarla faresinin evinde hiç olmazsa, gidip kapıdan dışarıya bakabiliyormuş. Parmak kız, küçük kollarını kaldırarak; 'Allah'a ısmarladık güneş! Allah'a ısmarladık. Senin ışıklarının girmediği bu iç karartıcı yerde yaşamaya mahkumum artık ben.' diye seslenmiş. - Allah'a ısmarladık. Eğer, benim kırlangıç dostumu görürsen, selamımı söyle, demiş. . Tam içeriye gireceği anda, başının üzerinde, Kiviiit!.. Kiviiit! diye bir ses duymuş. Başını kaldırıp da baktığında, çok sevdiği kırlangıcını görmüş. Kırlangıç da kızı gördüğü için çok sevinçliymiş. Parmak kız, kırlangıca, köstebekle zorla evlendirileceğini, güneş girmeyen bir yeraltı evinde oturmaya mahkum olacağını anlatmış. Bunları anlatırken de gözlerinden yağmur gibi yaşlar dökülüyormuş. Artık kış yaklaşıyor, sıcak ülkelere gitmeye hazırlanıyoruz. Birlikte gelmek ister misin? Seni bir kuşakla sırtıma iyice bağlarım. Birbirimizden hiç ayrılmayız. Uzaklara, çirkin köstebekle güneş girmeyen karanlık evinden çok uzaklara kaçarız. Böylece güneşin her gün görüldüğü, göz kamaştırıcı çiçeklerin açtığı sıcak ülkelere varmak için birlikte dağlar aşarız, gel, ne olursun. Seni bu halde bırakamam. Ben yerde yarı donmuş, baygın yatarken beni ölümden kurtardın, sevgili küçük, benimle gel. En sağlam tüylerden birine kuşağına bağlamış. Böylece kırlangıçla parmak kız ormanların, denizlerin, karla örtülü dağların üzerinden uçup gitmişler. Böyle rüzgara ve soğuğa alışkın olmayan Parmak kız, kırlangıcın tüyleri arasına iyice büzülmüş. Yalnızca aşağıdaki seyrine doyum olmaz güzellikleri seyredebilmek amacıyla başını çıkartıyormuş. Sonra iki dost, sıcak ülkelere gelmişler. Buralar öyle güzel yerlermiş ki, sanki güneşi daha parlak, gökyüzü pırıl pırılmış. Bahçelerde, bağ ve kayalıklarda sarılı, kırmızı güzel asmalar kendiliğinden yetişiyor, ormandaki ağaçlardan limonlar, elmalar sarkıyormuş. Belki de dünyanın en güzel çocukları yollarda, kırlarda bin bir renkli kelebeklerle oynuyorlarmış. Kırlangıç yol aldıkça, gördüğü bu güzelliklere, yeni güzellikler ekleniyormuş. Etrafı yemyeşil ağaçlarla çevrili, mavi bir gölün ortasında, bembeyaz mermerden bir saray görünmüş. Bu sarayın uzun sütunlarına asmalar sarılmış. İşte bu sütunların tepesinde birçok kırlangıç yuvası varmış. Tabii parmak kızı taşıyan kırlangıcındaki de oradaymış. İşte evime geldik. Ama birlikte kalmamız yakışık almaz. Zaten seni ağırlamak durumunda değilim. Sen en güzel çiçeklerden birini seç. Seni orada rahat ettirebilmek için elimden geleni yapmaya çalışacağım, demiş. Çok güzel ne mutlu bana! diye cevap vermiş. Aşağıda, büyük bir mermer sütun üçe bölünmüş halde, yere uzanıyormuş. Aralarında çok güzel çiçekler varmış. Kırlangıç, parmak kızı yaprakların birisinin üzerine oturtmuş. Bu güzellikler içinde Parmak kız çok mutluymuş. Yaprağında oturduğu çiçeğin içine baktığında, birden hayretler içinde kalakalmış. Çiçeğin içinde cam gibi pırıl pırıl, bembeyaz ve küçük bir adam oturuyormuş. Adamın boyu bir parmak kadarmış. Omuzlarında parlak kanatları, başında ise altın tacı varmış. Bu görkemli adam, o çiçeğin perisiymiş. Oradaki her çiçek, bir küçük erkekle kadına saray olmuş. Kendisi de tüm bu ulusa hükmediyormuş. Parmak kız, kırlangıcın kulağına eğilerek; 'Aman, ne güzel.' demiş. Koskoca, dev gibi kırlangıcı görünce, çiçekler kralı biraz korkmuş. Fakat yanındaki kıza gözü ilişince, hem korkudan sıyrılmış, hem de çok sevinmiş. Hayatında bu kadar güzel bir kıza ilk kez rastlıyormuş. Önce ismini sormuş. Sonra da başındaki tacı çıkararak, parmak kızın başına koymuş. Ardından da kendisiyle evlenmek istediğini söylemiş. Razı olursa, tüm çiçeklerin kraliçesi olacağını da sözlerine eklemeyi ihmal etmemiş. Karşısına çıkan bu şansın, ne kurbağanın oğluna, ne de siyah kadife kürklü köstebeğe benzediğini düşünen parmak kız, Evet! demekte, tereddüt etmemiş. Kral ve kraliçeye armağanlar vermek üzere, her çiçekten erkekli kadınlı seçkin bir kalabalık ortaya çıkmış. Verilen armağanların içinde, omzuna iliştirilen ve çiçekten uçmasına yarayan bir çift kanat kadar hoşuna giden olmamış. Parmak kız böyle ağırlanıyorken, kırlangıç da yuvasında olabildiğine hüzünlü ötüyormuş çünkü parmak kızı çok sevmiş ve ondan hiçbir zaman ayrılmak istemiyormuş. İşte bu nedenle çok üzgünmüş. Çiçekler kralı, Parmak Kız'a; 'Bundan sonra senin adın Parmak Kız olmasın. Senin gibi güzel bir kıza yakışmayan, çirkin bir ad bu, bugünden sonra biz sana Maia diyeceğiz.' demiş. Kırlangıç, üzüntü içinde uzaklara doğru uçarken; 'Allah'a ısmarladık! Allah'a ısmarladık!' diyormuş. Kırlangıç, gittiği ülkede, Parmak kızın masalını yazan yazarın penceresinin üstündeki yuvasına yerleşmiş. Yazarda dört gözle onun dönüşünü bekliyormuş. Kırlangıç, Kiviiit!.. Kiviiit! diyerek ona olan biteni anlatmış. Yazar, bu serüveni böylece öğrenmiş ve çocuklar okusun diye yazmış.


Vaktiyle üç arkadaş varmış. Bu üç arkadaşın üçü de bir padişahın kızına aşık olmuşlar. Fakat hiç birisi de diğerine, padişahın kızma aşık olduğunu söylemezmiş. Bir gün hep bir arada otururlarken, artık evlenme zamanlarının geldiğini ve bunun için de para kazanmak gerektiğinden bahsetmişler. Bunun üzerine o gün, para kazanmak için her biri ayrı tarafa gitmeye ve iki sene sonra da aynı yerde buluşmaya karar vermişler ve ayrılmışlar. - Bu aynaya baktığın zaman istediğin her hangi bir kimseyi derhal görürsün, bunun için pahalıdır, demiş. Çocuğun aklına birden sevdiği kız gelmiş ve cebindeki yüz lirayı vererek aynayı alınış, yoluna devam etmiş. Öteki çocuklardan biri de iki sene zarfında yüz yirmi lira kazanmış ve buluşacakları yere gitmek üzere yola çıkmış. - Bu halının üzerine bindiğin zaman istediğin yere bir kuş gibi uçup gidersin, bunun için yüz yirmi liradır, diye cevap vermiş. - Bu limonu kime koklatırsan derhal dirilir, sözü üzerine, parayı vermiş ve limonu almış, yola koyulmuş, - Eee... Bakalım çocuklar, hepimiz kaçar para kazandığımızı söyleyelim, demiş. - Ben de yüz yirmi lira kazanmıştım, bu para ile bir pazardan şu halıyı aldım. - Haydi, senin halıya binelim de kızın evine gidelim, bakalım sahiden ölmüş mü, demişler. - Ya benim halım olmasaydı, kızı mezara götürmeden evde bulamayacaktık demiş. - Oğlum kız senin hakkındır. Çünkü senin limonun kesilmiştir, bir daha yerine gelmez, demiş. Çocuk da kıza sahip olmuş, evlenmişler mutlu mesut yaşamışlar.


Pelin ve annesi plaja geldiler. Önce kabinlere giderek, mayolarını ve terliklerini giydiler. Daha sonra kumların üzerine hasırlarını yaydılar. Şemsiyelerini açtılar. - Gel bakalım, Pelin. Önce güneş yağını sürelim. Güneş seni fazla yakmasın. - Evet ama sonra ben önce denize girmek istiyorum. Pelin biraz ilerledikten sonra geri döndü. - Hayır anneciğim. Şapkamı çıkarmayı unutmuşum. Pelin şapkasını çıkardı. Tekrar deniz kenarına gitti. Deniz biraz dalgalıydı. Denizin dalgası Pelin'i biraz ıslattı. Pelin geri kaçtı. Daha sonra tekrar ilerledi ve kendini suya bıraktı. Yüzmeye başladı. Evet yüzebiliyordu. Biraz yüzdükten sonra denizde birkaç çocukla arkadaş oldu. - "Benim deniz topum var. İsterseniz birlikte oynayabiliriz" dedi. Çocuklar öneriyi kabul ettiler. Pelin koşarak annesinin yanına geldi. Annesi havluyla onu kurulamak istedi. Aferin benim kızıma kendisine arkadaşta bulmuş. Haydi al bakalım topunu. Güzel güzel oynayın. Sakın ileriye gitmeyin, kenarda oynayın. - Tamam anneciğim sen merak etme. Pelin, arkadaşları ile top oynadı. Güzel güzel eğlendi. Fakat biraz sonra ağlamaya başladı. Annesi hemen yanına gitti. Ne oldu neden ağlıyorsun? dedi. Pelin'in ayağını cam kesmişti. Ayağı kanıyordu. Annesi çok üzüldü. "Kim atmış bu camı buraya, bilinçsizce yapılan davranışlar nelere mal oluyor. Bu kaza hepimizin başına gelebilirdi. Çevremizi temiz tutmalıyız. Denizleri ve sahilleri kirletmemeliyiz" dedi. Arkadaşları Pelin'e geçmiş olsun dediler. Annesi Pelin'i sağlık kabinine götürdü. Sağlık memuru, Pelin'in ayağını temizledi. Yarasına tentürdiyot sürdü. Yara bandı yapıştırdı. Pelin ve annesi sağlık memuruna teşekkür ettiler. Daha sonra Pelin'e, annesi bir dondurma aldı. Güneş kremi sürünerek öğlene kadar annesiyle birlikte güneşlendiler.


Bir varmış bir yokmuş... Hayvanlar şehrinde çok şirin bir ayakkabı dükkanı varmış. Bu dükkanın sahibi Samur Hanımmış. Samur Hanımın dükkanında her çeşit ayakkabı satılırmış. Dükkanın kapısında küçük bir zil asılıymış. Bu zil, müşteri geldiğinde çalarak Samur Hanıma haber verirmiş. Samur Hanım, işini çok iyi yaparmış. Hangi hayvana hangi ayakkabının daha rahat olacağını çok iyi bilirmi. Mesela, küçük ve dikenli ayakkabıları kirpiler için, hafif ve derisi ince ayakkabıları da ayrı tavşanlar için satarmış. Çünkü dikenliler kirpilere, ince derili ve hafif olanlar da çok hızlı haraket ettikleri için tavşanlara uyarmış... Günlerden bir gün Samur Hanım dükkanında ayakkabı yapmaya dalmışken Çınnn... diye kapının zili çalmış ve küçük bir tavşan dükkanına girmiş. Bu tavşanın ismi Pempe Kulakmış. Samur Hanım, - Hayırlı sabahlar küçük tavşan. Sana nasıl yardımcı olabilirim, diye sormuş. Pembe Kulak, -Bunların arasından birini seçebilirsin, demiş. Bende her çeşit ayakkabı var. Baksana, tokalı, tokasız, topuklu, topuksuz, kışlık, yazlık... Sen en çok hangi modeli sevdin. Pembe Kulak, - Ben bu dükkandaki en güzel ayakkabıyı istiyorum, demiş. Kataloğun sayfalarını çevirerek bakmaya devam etmiş. Sonra birden sevinçle kulaklarını sallamış, -İşte bu, diye bağırmış. Ben bu modeli çok sevdim. Bu ayakkabıyı almak istiyorum. Samur Hanım, - Ama bu model tilkilere göre, demiş. Senin ayakların için hem çok ağır hem de çok büyük. Bence bu ayakkabıyı hiç düşünme. Pembe Kulak üzülmüş. - Ama ben bu ayakkabıyı çok sevmiştim, diyerek dudağını bükmüş. Samur Hanım gidip onun seçtiği ayakkabıyı getirmiş. - Doğru söylüyorsunuz. Bu ayakkabılar bana olmadı, demiş. Tekrar kataloğa bakmaya başlamış. Kataloğu karıştırmış karıştırmış, en sonunda çok zarif ama uzun bir ayakkabı seçmiş. Samur Hanım, ama, demiş. Bu ayakkabılar da sana göre değil. Sen kendine tavşanlar için olan modellerden birini seçmelisin. Fakat Pembe Kulak ısrar etmiş. - Lütfen ayakkabıları getirir misiniz, ben bunları alacağım.Samur Hanım, - Peki öyleyse, diyerek ayakkabıları getirmiş. Pembe Kulak hemen ayakkabıları giymiş. Aynanın önüne geçmiş ve kendini seyretmiş. - Bakın ne kadar uzun ve güzel ayakkabılarım var, diye onlara seslenmiş. Sizinkilere hiç benzemiyor. Diğer tavşanlar şaşkınlıkla ona bakmışlar. - Ayakkabıların çok güzel, demişler, ama sana göre değiller ki. Pembe Kulak onların sözlerine aldırmamış. Birkaç saat sonra akşam olmuş. Tavşanlar yuvalarına dönerken aniden iki parlak göz önlerinde belirivermiş. tavşanlardan biri avazı çıktığı kadar bağırmış. - Kurt. kurt. kaçın... tavşanların hepsi koşmaya başlamışlar. Pembe Kulak da kurttan kaçmak için tüm gücüyle kaçıyormuş. Fakat diğer tavşanların çok gerisinde kalmış. Çünkü ayakkabıları çok uzun olduğu için onları kontrol etmekte zorlanıyormuş. Çok geçmeden ayakkabısının önce biri sonrada diğeri tavşancığın ayağından fırlamış. Pembe Kulak yalın ayak, bir yandan koşuyor bir yandan da, - Bana yardım ediiin, beni kurttan kurtarın, diye bağırıyormuş. Kurt ona iyice yaklaşmış. Bu sırada tavşancık çalıların arasında bir delik görmüş. Hemen deliğin içine girip saklanmış. Burası Fare Kuri nin yuvasıymış. Fare Kuri, nefes nefese kalmış Pembe Kulağı görünce başını sallayarak, - İyi kurtuldun, demiş. Eğer benim yuvam olmasaydı şimdi kurtun midesindeydin. Ertesi gün Samur Hanım yine dükkanında ayakkabı yapıyormuş. Zil çalmış, kapı açılmış. Gelen Pembe Kulakmış. Elinde de uzun ayakkabılar varmış. Samur Hanım yerinden kalkmış, - Ne oldu küçük tavşancık. Aldığın ayakkabılarda bir sorun mu var, diye sormuş. Pembe Kulak utanarak, - Hiç bir sorun yok ama onlar bana göre değilmiş, diye cevap vermiş. Sonra kurt ile olan macerasını Samur Hanım a anlatmış. Samur Hanım ayakkabıları alıp yerine koymuş ve,


Bu konuşmadan sonra küçük Penguenler İstanbul'u gezmek için penguen babadan izin istediler. Penguen Baba saatine baktı. Saat 14'ü gösteriyordu. 5 saat sonra hepinizi Galata Kulesi'nin önünde göreceğim o zamana kadar izinlisiniz dedi. Penguenler İstanbul'un dört bir yanına dağıldılar. Turuncu penguen soluğu Sultanahmet köftecisinde aldı. Tüm köfteleri büyük bir zevkle midesine indirdi. Mavi penguen, Mısır çarşısına gitmişti. Burası yıllar önce inşa edilen insanların ticaret yatığı bir çarşıydı. Çarşıda satılan baharat, kuruyemiş ve çeşit çeşit yiyecek vardı. Mavi penguen evde yemek yapmayı çok seviyordu. Bu yüzden yemeklere katmak için kendine çeşitli baharatlar aldı. Tabii Mavi penguen çarşıdaki güzel yiyeceklerin tadına bakmayı da ihmal etmedi. Pembe penguen, Ayasofya'ya gitmişti. Burası kocaman ve çok eski bir yapıydı. Neredeyse 1500 yaşındaydı. Pembe penguen çok şaşırmıştı. Etrafı gezdi kendine hediyelik eşyalar aldı. Sonrasında Sultanahmet meydanına doğru yürümeye başlamıştı. Burada Turuncu penguen ile karşılaştı. Oda köftelerini yemiş ve meydanda bir yürüyüşe çıkmıştı. İkisi diğer penguenleri bulup birlikte gezmeye karar verdiler. Burası Otel mi? Burada yatamazsın! diye çıkıştı. Bu ses, Yeşil pengueni uyandırdı. Yeşil penguende uyanıp meydana doğru gitti. Pembe ve mavi penguen kardeşleri ile karşılaştı. Ancak Turuncu penguen ortalıklarda değildi. Turuncu pengueni bulana kadar çevreyi gezmeye karar verdiler. Ayasofya'nın hemen karşısındaki Sultanahmet Cami'sine gittiler. Burası içi masmavi çinilerle dolu kocaman eski bir camiiydi. Camiden çıktıklarında hava çok sıcaktı birer dondurma yediler. Turuncu penguen ise alışverişi bitirmiş etrafı gezmeye başlamıştı. Kardeşlerini meydanda dondurma yerken gördü ve hemen yanlarına gitti. Artık dört kardeş de toplanmıştı. Hep birlikte Yerebatan Sarnıcı'na gittiler. Burası yerin altında olduğu için çok serindi. Hepsi ferahladılar. Burasıda diğer yerler gibi büyüleyiciydi. Kocaman sütunlar vardı. İçerisinde su bulunuyordu. Eskiden insanların su biriktirmek için kullandığı bir yerdi burası. Çocuklar etrafı gezerken, Baba penguen ve anne penguen birlikte Galata Kulesi'ne çıkıp lokantaya girdi. Karnını doyurdu. Kule ile ilgili bilgi aldı. Israr etmesine rağmen lokanta sahibi kendisinden para almadı. Baba penguen kuleden inerken Ne konuksever bir millet diye düşündü.


Bir varmış bir yokmuş zamanın birinde kimsenin bilmediği uzak mı uzak güzel mi güzel bir denizin kıyısında şirin bir kasaba varmış bu kasabadaki herkes çok mutlu bir hayat sürermiş, buradaki insanlar çalışıp çabalar denizden balık çıkarır bunları satarak geçimlerini sağlarlarmış. Deniz, kasabanın halkını çok sever onları hiç üzmezmiş balık mevsimi olmadığı zamanlar da bile bu kasaba halkı hiç sıkıntı çekmezlermiş. Bu kasabada Pepe ve Şila adında iki kardeş yaşarmış Pepe ve Şila denize girip yüzmeyi, oyun oynamayı çok severlermiş tek eğlenceleri sokak sokak dolaşıp koşmak ve deniz kabuğu toplamakmış. Pepe ve Şilanın annesi ve babası da diğer kasaba halkı gibi geçimlerini denizden tuttuğu balıklarla sağlarlarmış. Küçük yoksul evlerinde böylece çok mutlu bir şekilde yaşayıp giderlermiş. Günler günleri kovalarken Pepenin annesi artık yoksulluktan bıktığını ve daha iyi bir hayat sürmek istediğini söylemiş babası da zaten hayatımızı sürdürecek kadar kazanabiliyorum çok şükür her şeyimiz var hiç aç kalmıyoruz demiş, kadın bunu duyunca daha çok sinirlenmiş ve adamı bağırıp çağırıp evden kovmuş; bana güzel elbiseler altınlar alabilecek parayı kazanmadan sakın dönme demiş. Zavallı adam ne yapacağını bilmez bir halde üzgün üzgün her zaman gittiği deniz kıyısındaki mağaralara gitmiş. Pepe ve Şila annelerinin neden böyle davrandığına anlamamışlar ve babalarını evden kovduğu için çok üzülmüşler ve annelerine kızarak her zaman yaptıkları gibi denizin kıyısına deniz kabuğu aramaya gitmişler. Sonra iki kardeş konuşmaya başlamışlar annem neden babamı kovdu ki, ne güzel her şeyimiz vardı biz şimdi babasız ne yapacağız diye ağlamaya başlamışlar. Oradan geçen bir yunus balığı iki kardeşin ağlamalarını duymuş ve olanları dinlemiş. Sonra onlara yaklaşarak "korkmayın benim adım Badem ve sakın üzülmeyin babanızı bulup buraya getirin, ben buna bir çözüm bulacağım demiş". Pepe ve Şila önce denizden ses geldiğini sanarak korkmuşlar ama sesin balıktan geldiğini anlayınca şaşkınlıkla sevinç arasında gidip gelmişler ve birbirlerine sımsıkı sarılmışlar. Şila babalarının nereye gittiklerini bilmedikleri için bu habere çok sevinememiş bile ama Pepe babasının üzüldüğü zamanlarda gittiği yeri biliyormuş Şilayı da alarak kasabanın sonundaki deniz kıyısı mağaralarının oraya gitmişler. Babaları onları görünce hem şaşırmış hem de kızmış tek başına oralara kadar geldikleri için Pepe ve Şila özür dileyip babalarının boynuna sarılmışlar ve balığın dediklerini babalarına anlatmışlar. Zavallı adam çaresizlikten bitkin bir halde ne yapacağını şaşırmış ve çocuklara inanmakla inanmamak arasında gitmiş gelmiş. Çünkü böyle olaylar ancak masallarda gerçekleşirmiş. Ama başka çaresi de yokmuş mecburen Pepe ve Şilanın ellerinden tutarak dedikleri yere gelmişler ve beklemeye başlamışlar. Biraz sonra denizin içinden güzel mi güzel bir yunus balığı çıkıp onlara yaklaşmış. Pepenin babasına olanları bildiğini ve üzülmemesi gerektiğini söylemiş. Pepenin babası önce şaşkınlıktan küçük dilini yutacağını sanmış ama sonra bu şaşkınlığı geçmiş ve balığa biraz daha yaklaşarak onu dinlemeye başlamış. Badem ona birazdan kuyruğunu uzatacağını adamın sırtına tutunup onunla gelmesi gerektiğini söylemiş. Pepe ve Şila önce korkmuşlar babalarına denizde bir şey olursa diye ama başka da çare olmadığını görünce babalarının istediği gibi sessizce orda durup babalarını bekleyeceklerine söz vermişler. Babaları balığın kuyruğundan tutarak sırtına tırmanmış vee biraz sonra denizin suları içinde kaybolup gitmişler. Balık biraz sonra adamı denizin dibinde çok muhteşem bir ormana getirmiş ve ona ilerdeki altın elma ağaçlarını göstermiş ve bunlardan yalnızca bir tane koparması gerektiğini sıkı sıkı tembihlemiş. ve karısına bir sürü güzel kıyafetler ve altınlar alarak geri dönmüş. Karısı balıkçıyı görünce çok kızmış ama elindekileri görünce hiçbir şey olmamış gibi davranıp boynuna sarılmış. Pepe ve Şila aileleri tekrar mutlu oldu diye çok sevinmişler. Balıkçı artık her gün aynı yere gidip bazen Bademi çağırıyor bazen de gelmesini bekleyerek ilk günkü gibi kendisini ormana götürüp bir elma koparıp balığın kendini sahile bırakmasını bekliyormuş. Karısı bu paranın nerden geldiğini merak edip balıkçıya soruyor balıkçıdan cevap alamadıkça hırslanıyormuş. Ama yinede balıkçıya bir şey diyemiyormuş. Günler günleri kovalarken balıkçının karısının istekleri de bitmek tükenmek bilmez hale gelmiş. Kasaba halkı da balıkçının nasıl kısa sürede böyle zengin olduğuna bir türlü akıl erdiremiyorlarmış ama kimsede balıkçıya bunu sormamış çünkü herkes elindeki ile geçinmeyi büyük bir nimet sayarmış bu güzel kasabada. Balıkçının karısı balıkçının her gün bir tane altın elma satarak isteklerini aldığını öğrenmiş ve balıkçıya elmaları nerden aldığını sormaya başlamış balıkçıda ona bunu söyleyemeyeceğini ve her şeyleri olduğunu artık ellindekilerle yetinip şükretmesi gerektiğini anlatmış kadın onu dinlememiş. Balıkçı karısının bu gözü doymaz hallerinden bıkmış artık her gün yeni elbiseler altınlar götürdüğü halde karısı her gün daha fazlasını ister hale gelmiş öyle ki artık Pepe ve Şila ile de eskisi gibi ilgilenmiyormuş. Pepe ve Şila bu duruma çok üzülse de babalarını üzmemek için bir şey demiyorlarmış. Balıkçı bir sabah yine erkenden evden çıkmış ve sahile gidip bademi beklemeye başlamış karısı da onu uzaktan izliyormuş biraz sonra denizin içinden bir balığın çıktığını ve kocasının onun sırtına binip denizin içinde kaybolduğunu görünce aklını kaçırmış gibi bağırmış. ama sonra sessiz olması gerektiğini düşünerek elmaların kaynağını bulması gerektiğini hatırlamış çünkü o zaman daha çok zengin ve çok daha mutlu olabilirmiş. Sessizce saklandığı yerde balıkçıyı beklemeye başlamış birazdan aynı şekilde denizin içinden aynı balık kocasını sahile bırakmış tek farkla ki adamın elinde kocaman güzel mi güzel altın bir elma parlıyormuş. Balıkçı elmayı satıp eve dönmüş karısı da hiçbir şey görmemiş gibi yapmış. Saklandığı yerden çıkıp doğruca evin yolunu tutmuş. Akşam çok güzel bir sofra hazırlamış, Pepe ve Şilayla daha fazla ilgilenip onlarla oyunlar oynamış ve masallar anlatarak uyutmuş çocuklarını. Balıkçı karısının düzelmeye başladığını düşünerek içten içe sevinmiş. Kadın balıkçıya belli etmese de hala aynıymış. Ertesi sabah kimse kalkmadan sahile balığın balıkçıyı almaya geldiği yere gitmiş ve beklemeye başlamış. Sonra balık çıkıp gelmiş balıkçının orada olmadığını onun yerine bir kadının beklediğini görmüş ve kadın balığa seslenmiş ben balıkçının karısıyım. Balıkçı çok hasta çocuklarda onun yanında beni de buraya altın elmayı almaya gönderdiler ilaçlar için para lazım diyerek balığı kandırmış. Balık da kadının masum görünmesine ve gözyaşlarına dayanamamış ve ona inanmış ve kadına sırtına tutunmasını ve yalnızca bir elma koparmasını sıkı sıkı tembihlemiş. Birazdan denizin sularında kaybolup büyülü ormana gelmişler kadın gördükleri karşısında balığın söylediği her şeyi unutmuş ve deli gibi bir ağaçtan diğerine koşup elma koparmaya başlamış. Balık bağırdığı halde onu dinlemiyormuş. Birazdan orman büyük bir gürültü ile kadını ayaklarının altından kaymış elmalar deniz kaplumbağalarına dönüşmüş kadında korkup balıktan yardım istemeye başlamış. İyi kalpli badem kadının çırpınışlarına dayanamamış ve onu aldığı gibi sahile götürmüş. Birde bakmış ki balıkçı ve çocukları orada bekliyor. Karısını bademin sırtında gören balıkçı şaşırmış badem de balıkçıya karısına kızmış bir elmaya kanaat etmediniz güzelim orman yok oldu demiş. Balıkçı ve karısı olanlara çok üzülmüş Pepe ve Şila da tabi ama balıkçının karısı elindeki ile yetinmeyip fazlasınıda istediği için sahip olduğu her şeyi kaybettiği zaman anlamış yaptığı hatayı balıkçıdan Pepe ve Şiladan da özür dileyerek eski hayatlarına geri dönmek istediğini söylemiş. Bademde onlara kanaatkar olmanın ne kadar güzel bir şey olduğunu öğütlemiş Pepe ve Şiladan her gün onunla oynamak için sahile gelmelerini istemiş pepe ve şila da bunu sevinçle kabul etmişler. Balıkçı eskisi gibi balık tutarak para kazanmaya başlamış karısı ve çocukları ile mutlu bir yaşam sürmüşler.


Eyvahlar olsun, kızım göle düştü! diye bağırmış. Acaba dünya nasıl yer ki, demişler. Ben bu ağlardan birine tutunup dünyaya çıkacağım, demiş. Küçük peri, en yakındaki balık ağını iyice yakalamış. Yukarıdakiler bir ağırlık hissederek ağları çekmişler. Suyun üstüne ayın on dördü gibi bir kız çıkınca, köylü kadın bağırmış. On parmağım balık, kardeşimin ağzına layık! diyerek parmaklarını tavadaki kızgın yağa batırmış. Parmakları yanınca, bağıra bağıra mutfaktan dışarı fırlamış. Ev halkı bunun başına toplanmışlar. O da köylü kızının yaptıklarını aynen yapmak istediğini, fakat ellerinin yandığını anlatmış. Ablasının parmaklarının yanmasına çok üzülen delikanlı, bu sefer de ev işlerinin idaresini ortanca ablasına bırakmış. Peri kızı, bir gün bahçedeki kuyudan su çekiyormuş. Oğlanın ablası da pencereden onu seyrediyormuş. Kız, elinden kovayı kaçırmış. Fakat hiç telaşlanmamış. Saçından bir tel kopararak kuyuya uzatmış. Saç uzamış, uzamış, kuyunun dibine inmiş. Sonra peri kızı çekmeye başlamış. Kova yukarıya çıkmış. Oğlanın ortanca ablası, peri kızının yaptıklarını kıskanmış. Kendi kendine, bunu ben de yaparım , diyerek bahçeye inmiş. Senin yüzünden büyük ablamın parmakları yandı, demiş. İki küçük küp, tıkır tıkır odadan çıkmışlar. Açık olan sokak kapısından da çıkarak yola koyulmuşlar. Önden giden delikanlıya yetişip onun yanından geçmişler. Delikanlı, iki küçük küpün insan gibi yürüdüklerini görünce, şaşırmış, merak ederek peşlerine düşmüş. Küpler gitmiş, bu gitmiş, küpler gitmiş, bu gitmiş. Nihayet çarşıda bir dükkanın önünde durmuşlar. Yağcı, küplerden birine yağ koymuş. Bunlar diğer bir dükkana, balcıya gitmişler. Bu işler bitince, küpler geriye dönüp yola koyulmuşlar. Delikanlı da arkalarından... Küpler tıkır tıkır yürüyerek eve gelmişler. Kapıdan içeri girerlerken, yağ küpü, bal küpüne çarparak onun ağzını kırmış. Buna canı sıkılan bal küpü, ağlamaya başlamış. Biz üç peri kardeşiz. Bir gün gölün dibinde top oynuyorduk. Yukardan doğru balık ağları inmeye başladı. Bu ağlara takılıp da yukarı çıksak, acaba dünya güzel midir, dedik. Ben ablalarımdan ayrılarak ağlara tutunup yukarıya çıktım. Bir kadın İşte kızım çıktı diye bağırdı. Beni alıp buraya getirdiniz. Düğün yapıp benimle evlendin. Sonra da Köylü kızı diye alay etmek istedin! Ben de sana gücendim, bir daha konuşmadım. Üstelik beni haksız yere odaya kapadın! Bunu duyan delikanlı alay ettiğine pişman olmuş. Karı koca barışmışlar. O günden sonra birlikte mutlu yaşamışlar. Onlar ermiş muradına, darısı sizin başınıza.


Bir varmış bir yokmuş, bir padişahın bir tek kızı varmış. Bu kız her gün has bahçenin içinden akan bir derenin kıyısına oturur serinlermiş. Günlerden bir gün yine bu derenin kıyısında serinlerken, kolundaki bileziğini çıkarıp bir taşın üstüne koymuş, derede ellerini yıkarken kırk bir tane beyaz güvercin gelip yeşil çimenlerin üzerine konmuşlar. Bunlardan kırkı bir silkinişte kız, bir tanesi de yakışıklı bir delikanlı oluvermiş. Bütün bu olan bitenleri hayran hayran seyreden padişahın kızı, bileziğini koluna takmak için, dere kenarından kalkınca, yakışıklı delikanlı yeniden bir güvercin oluvermiş, taşın üzerinde duran bileziği boynuna geçirip uçup gitmiş. Kırk kızın kırkıda güvercin olup onun peşinden pırradak uçup gitmişler. Ondan sonraki günlerde kız yine has bahçedeki derenin kenarında oturmuş, güvercinleri beklemiş ama ne gelen, ne giden olmuş bir daha. Delikanlıya gönlünü kaptırmış olan kız derdinden hastalanarak yataklara düşmüş. Babası ülkenin en ünlü hekimlerini çağırtmış ama kızın derdine derman bulan olmamış. En son kızına bir hamam yaptırmış; her gelen, önce başından geçen ilginç bir olayı anlatır, ondan sonra yıkanırmış. Sizler nasıl titriyorsanız, sevgilim de böyle titreyip inlesin dedi ve odadan çıkıp gitti. Ertesi gün katırlarla birlikte ben de bu garip yerden çıkıp evime döndüm. Bütün hamam senin olsun, yeter ki beni oraya götür, demiş. Ertesi gün katırların peşine düşen genç kız, açılan kapıdan içeriye giriyor, tencere kapaklarını kaldırıyor, karnını bir güzelce doyuruyor ve güvercinlerin gelmesini beklemeye koyuluyor. Görünmemek için de büyük odadaki dolaplardan birinin içine saklanıyor. Biraz sonra gelen güvercinlerden kırkı k ız, biri de erkek oluyorlar. Bir de ne görsün? Delikanlı, gönül verdiği genç değil mi? Elindeki kamçıyı yere vurarak şaklatınca, her yer titreyip inlediği halde, kızın saklı olduğu dolapta ne bir hareket görülür, ne bir ses duyulur. Ey dolap, kaç senedir kahrını çekiyorum da, sen niçin inlemiyorsun? diye sorar delikanlı. Ya Hüsnü Yusuf, içinde sevgilin saklı, onun için inlemiyorum, diye dile gelen dolap karşılık verir. Dolabı açan delikanlı sevgilisin karşısında görünce, sevincinden deliye döner. Şimdiye kadar periler, senin burada olduğunu anlamadılar. Fakat anlarlarsa seni öldürürler. Ben seni, Padişah babamın sarayına götürüp, kapının önüne bırakırım. Sen de: Hüsnü Yusuf'un başı için beni içeri alın dersin. Ben her gün seni görmeye gelirim, diye kızın gönlünü alır, sonra da onu kanadına bindirip babasının sarayı önüne bırakır: O gece kız bir erkek çocuk doğurur. Hüsnü Yusuf'un yokluğuna yıllarca katlandım, bundan böyle de katlanırım ama sizin yanınıza da bırakmam artık onu, diyor. Sonra elindeki güvercini yanmakta olan fırının içine fırlatıyor. Fırlatılanın Hüsnü Yusuf olduğunu zanneden kırk perinin kırkıda fırına dalar ve hepsi de yanarlar. Böylece kötülük perilerinin elinden kurtulan iki gencin düğünü yeniden yapılır, yenilir, içilir, muratlarına geçilir.


Bir varmış bir yokmuş, bir tatlıymış bir tuzluymuş, bir duvarmış bir yolmuş, bir elmiş bir kolmuş; dilliymiş dilsizmiş, belliymiş belirsizmiş, güzelmiş çirkinmiş, eh! amacı, hedefi olan yürür gidermiş. Perihan küçücük odasında bir yandan ağlar bir yandan ne yaptığının farkına varmadan şarkılar söyler, şarkılarla avunurmuş. Odasından çıktığında ise susar, dünyaya küser, kaşlarını çatar, boynunu büker yürür gidermiş. Çünkü Perihancık kendini hiç ama hiç beğenmezmiş. Kendini çooook çirkin bulurmuş. Gazetelerdeki, annesinin dergilerindeki güzel bebek fotoğraflarıyla ve komşuların kızlarıyla kendini kıyaslarmış hep. Ve neden o çocuklar gibi güzel olamadığına yanarak ağlar dururmuş. Odasındaki barbi bebeklerin, çizgi filmlerdeki çizgi kızların bile ondan daha güzel olduğunu düşünürmüş. Tombul elleri, gür kaşları, kıvır kıvır siyah saçları, dudağının üstündeki tüycükler ve elleri gibi tombul ayaklarından hiç hoşlanmazmış. Annesi babası, dayısı halası, öğretmeni dadısı kendilerine göre güzel bir çocuk görüp de, o çocuğun gözünü kaşını , saçını başını överlerse iyicene kötü hissedermiş kendini. Başlarmış hıçkıra hıçkıra ağlamaya. Fakat kimseye söyleyemezmiş derdini. Kaçar gidermiş odasına. Bir gün dayanamamış artık odasındaki barbi bebeklerden bazılarının saçlarını kesmiş. Bazılarının saçlarını siyaha boyayıp kıvırcık yapmış. Bazılarına da bıyık takmış. Gülsek mi ne etsek?.. Haa! Bir de ne yapmış? Bebeklerden bazılarını da camdan aşağı atmış. Vay vay vay! Çok sinirlenmiş demek ki Perihancık. Sinirinden saçını başını yolmaya başlamış. Boşuna dememişler keskin sirke küpüne zarar, diye... Masal bu ya! Birden bir mucize olmuş. Oda Pufff! diye dumanlar içinde kalmış. Küçük kız burnunun ucunu görememiş. Dili tutulmuş. Dumanların arasından ışıltılar ve hoş bir koku yayılmış odaya. Sonra gene dumanların arasından pul pul parıltılı kanatları, başında billur tacı, elinde sırça asası ile peri kraliçesi görünmüş. Fakat bir tuhaflık varmış. masalsitesi.com Peri Kraliçesi, masal kitaplarındaki ve çizgi filmlerdeki Peri Kraliçelerine hiç benzemiyormuş. Onun da elleri ayakları tombul, saçları simsiyah kıvır kıvır, kaşları gür, dudaklarının üzerinde de aynı Perihan'ınki gibi tüyler varmış. Perihan, Sen de kimsin? demiş şaşkınlık içinde. Kraliçe, Peri Kraliçesiyim ben. diye fısıldamış büyülü sesiyle. Kraliçe gülmüş, Çirkin mi? O da ne demek? demiş yadırgayarak. de ne demek? demiş gene gülümseyerek. Kraliçe, Aaa evet! Ben saflıktan yapıldım. Bütün periler saflıktan yapılır. demiş kulakları okşayan sıcak sesiyle. Perihan, Neyse!.. Tam anlatamadım ben zaten ya... demiş kızgınlıkla. Kraliçe, Anladım... O kadar da saf değilim merak etme. Senin düşlerini bozduğum için kusura bakma. Ama ben gerçekten Peri Kraliçesiyim. demiş. Ve Küçük kızın gözlerinin içine bakmış. Perihan gözlerini kaçırmış, Eğer gerçekten ama gerçekten öyleysen bir marifet göster de görelim bakalım. Mesela beni güzel yap mesela. demiş. Perihan tuşlara dokunmuş. Sanki tuşlara her dokunuşunda büyülü sesler çıkmış. Her dokunuşta havada bir şeyler parıldamış. Perihan'ın aklı başından uçmuş gitmiş. Küçük kız içtenlikle tuşlara dokunmaya, bir yandan da belli belirsiz bir şarkı mırıldanmaya başlamış. Amman amman ne laflar! Ağzından çıkanlara kendi de inanamamış. Sesi de hakikaten öyle güzelmiş ki penceresinin pervazındaki kuşlar cıvıldamayı kesip onu dinlemeye başlamışlar. Yüzündeki kızgınlıktan eser kalmamış. Karamsar suratı aydınlanmış. Hafiften gülümsemiş. Gözleri ışımış. Kendinde çirkin bulduğu, beğenmediği ne varsa aynen eskisi gibiymiş fakat şöyle bir bakınca Perihan çok güzel görünüyormuş artık. E! sesinin ve tuşlardan çıkardığı ezginin güzelliğini de buna eklersek o artık az önceki kıza hiç ama hiç benzemiyormuş. Kendini şarkı söylemeye öyle kaptırmış ki ne kendini hatırlamış o ara, ne karşısındaki Peri Kraliçesi'ni. Kraliçe sessizce kaybolmuş. Küçük kız ise bütün bir gün durmadan şarkı söylemiş. Artık yüzü gülüyormuş. Tabi ki tek bir gün şarkı söylemek ona yetmemiş. N'apmış dersiniz? Bütün bir ömür şarkı söylemiş. Bir sürü hayranı olmuş. Konserler vermiş. Herkes onu çok beğenmiş, çok sevmiş. Eee! Perihan erişmiş gerçekten de gerçek güzelliğe, biz çıkalım kerevetine... Gökten üç elma düşmüş biri Perihan'ın, bir Peri Kraliçesi'nin, biri de şarkı söyleyenlerin başına.


Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde derler ya, peki bu evvel zaman ne zaman ? Gökyüzünde oynayan cüceler, yeryüzünde koşturan kuşlar aman pek bir hoşlar. Kuşlar niye yeryüzünde, cüceler neden gökyüzünde dersen, ben bilmem onlar öyle yapmışlar. Ülkenin birinde bir portakal ağacı yaşarmış, öyle bir ağaçmış ki her yerden bu ağacı görmeye gelirlermiş. Dalları gökyüzüne kadar uzanan bu ağaç, aslında sahiden de görülmeye değermiş. Ağacın etrafı mis gibi portakal kokarmış. O ülkedeki bütün çocuklar portakal yemeye bayılırlarmış. O ağaca C vitamini deposu derlermiş. Günlerden bir gün, uzaklardan bir cücücenin geldiği haberi duyulmuş. Bu parmak kadar bir cüceymiş. Anlatılanlara göre bu cüce, gördüğü portakal ağaçlarını köklerinden tutup yiyor ve içindeki bütün vitaminleri hoop midesine indiriyormuş. Onun köklerinden vitamin içtiği ağaçlar kısa bir süre sonra kuruyup gidiyormuş. Bunu duyan ülke halkı o cücenin portakal ağaçlarına zarar vermesini engellemek için ne yapacaklarını düşünmeye başlamışlar. Tam portakal ağacının yanında büyük bir toplantı düzenlemişler. Toplantıya 7`den 77`ye herkes davetliymiş. Ülkenin en yaşlıları fikirlerini söylemek için ağacın etrafına toplanmışlar. Kulaklarına gelen haberlere göre cüce ülkelerinin sınırları içine girmiş bile. ama içlerinden bir tanesi bile çare bulamamış. - Bunları o cüceye anlatsak, onunla konuşsak bizi anlamaz mı acaba ? diye sormuş. Sabah çok erken bir saatte nöbetçilerin bağırışlarıyla herkes sokaklara dökülmüş. - Bizim portakal ağacımızı yemeyeceksiniz değil mi ? demiş. - Hayır tabi ki, hayır, ben portakal ağacı yemem, portakal yerim. Hem niye yiyecekmişim portakal ağacını o kadar güzel görünüyor ve o kadar güzel kokuyor ki. Ülke halkı o gün cüceye bol bol portakal ikram etmiş. Cüce bir kaç gün onlara misafir olmuş. Bir daha başkaları hakkında söylenen şeyleri iyice araştırmadan karar vermemeye çalışmışlar. Portakal ağacı mı ? Bakın hala yerinde ve c vitamini deposu portakallarını herkesle paylaşmaya devam ediyor. Portakal ağacındandan , ne güzel koku gelir. Portakallar etrafa , neşe ve sağlık verir. Bol bol yesin çocuklar, Sen düşünme bu işi.


Pupsy aileye geldiğinde küçücük bir yavru köpekmiş. Annesi ve babası onu büyütürken, evde yaşamayı öğretmek için çok emek ve zaman harcamışlar. Aile bireyleri, Pupsy eve gelinceye kadar hiç köpek yavrusu beslememiş olduklarından, pek deneyimli de değilmişler. Ama sonunda Pupsy insanların, özellikle annesinin her dediğini anlar olmuş. Yani insanlarla evde yaşamaya alışmış. Pupsy yaşça büyümüş ama, türü küçük olduğu için kendi pek büyümemiş. Kafasını kaldırıp annesine ve babasına baktığında, gözüne dev gibi görünüyormuşlar. Bir gün annesi Pupsy'i evde yalnız bırakıp dışarı çıkmak zorunda kalmış. Hiç yapmazmış bunu. Pupsy, evde kemirmedik sandalye bacağı bırakmamış. Aklınca annesine öfkeleniyor, onu cezalandırıyormuş. Annesi döndüğünde ona çok kızmış. Bir daha yaramazlık yaparsa onu başkasına vereceğini söylemiş. Onları çok sevdiği için Pupsy bir daha bu tür yaramazlıklar yapmamış. Anne ve babası bir akşam Pupsy'i evde yanlız bırakıp gitmişler. Pupsy yaramazlık yapmadan onları beklemiş. Biraz sonra merdivende ayak sesleri duymuş. Annesi ve Babası kapıyı açmışlar ve ellerinde kocaman bir kutu ile içeriye girmişler. Kutudan köpek sesleri geliyormuş. Bunlar küçük köpekmişler. Kendi aralarında nereye geldiklerini soruyormuşlar birbirlerine. Pupsy bu konuşmaları duyunca, hemen yatak odasına kaçmış ve yatağın altına saklanmış. Annesinin "yaramazlık yapıyor" diye bu yavruları getirmiş olabileceğini düşünmüş. Ya kendisini başkalarına verirse diye çok korkmuş. Çünkü annesini çok seviyormuş. Ondan hiç ayrılmak istemiyormuş. Kapıdaki aralıktan annesinin yavrularla ilgilenişini izlemiş. Annesinin onları ne kadar çok sevdiğini görünce üzülmüş. - Şimdi annem beni, benim onu sevdiğim kadar çok sevemeyecek. Çünkü o sevgisini bu beş yavruya paylaştıracak. Benim payıma eskisinden daha az sevgi düşecek. İlerliyen günlerde, annesi yavruların ev yaşantısına alışmaları için onlarla ilgileniyor, Pupsy'e eskisi kadar ilgi göstermiyormuş. Pupsy her sabah odanın penceresine yakın duran koltuğun kolundan, bahçede oynayan çocuklara bakıp, onların oyunlarını seyrediyormuş. Gelen yavrular çok küçükmüş. Daha bir aylık bile değilmişler. Büyüyünce Pupsy'den iri olacakları belli oluyormuş. Ama, şimdilik çok küçük olduklarından, yürürken bile dengelerini zorla sağlıyorlar, bazen yürüyemeyip yuvarlanıyormuşlar. Pupsy devrildiklerinde bebeklere bakıp sinsice gülüyormuş. - Ben demin denedim. Olmadı. Çok yüksek. - Hayır, isterseniz pencere yanına kadar götürürüm. - O zaman bize yardım etsene. - Buraya zıplayabilirsin her halde. Bir denesene. Pupsy biliyormuş ki, bebek koltuğun koluna çıkabilirse hızını ayarlayamayarak dengesi bozulacak pencereden aşağıya uçup gidecekmiş. Yavrucak, denemiş ama başarılı olamamış. - Gel sen de benim gibi yap. - Korkacak birşey yok. Bak bana, bir şey olmuyor. diye bağırmaya başlamış. Pupsy konuşmadan bebeği biraz daha sarkıtmış. Bebek şimdi iyice pencerenin dışındaymış. Pupsy birden dişlerini açıvermiş. Bebek hızla yere doğru düşmeye başlamış. Yere hızla çarpan bebekten tok bir ses çıkmış, "küt" diye. Pupsy tam mutluluktan uçmak üzere iken beklenmedik bir olay olmuş. Bahçede oynayan çocuklar sesi duyunca bağırmaya başlamışlar. - Hayır düşmedi. Ben gördüm. Pupsy pencereye kadar ağzında taşıdı sonra bıraktı yavruyu. Sesleri duyan annesi bebeğin yanına gitmiş. Hareketsiz yatan bebeği kucağına alıp evine dönmüş. Hemen yavruyu yatağına yatırmış. Odaya girip pencereyi kapatmış. Diğer yavruları toplamış ve odadan çıkartmış. Pupsy, ceza olarak, odada kapalı kalmış. - Yavruları fabrikaya götürsek. Bir kulübe yaptırsak ve bekçiler baksalar onlara. Pupsy bir daha yavrularla beraber olamamış. Annesi yavruları başka yere götürüyor, Pupsy'e göstermiyormuş. Sonra bir gün, yavrular yine bir kutuya yerleştirilmiş ve evden götürülmüşler. Pupsy pek sevinmiş. Artık annesi yalnız kendisini sevecek diye düşünmüş. Birkaç akşam sonra, evde kimse konuşmayınca Pupsy anne ve babasının üzgün olduklarını anlamış ama nedenini bilememiş. Annesi o gece hiç uyumamış. Hep ağlamış. Pupsy hasta olduğunu sanmış. Sabah olunca annesi Pupsy'i yanına alıp evden çıkmış. Kocaman bir çiftliğe gelmişler. Burası bir hayvan çiftliğiymiş. Pupsy'i burada bir kafese koymuşlar. Pupsy bir daha o çok sevdiği annesini görememiş. Sevgisini paylaşmak istemezken, hep kendini sevsinler isterken, o sevgiden de olmuş. Bazıları sevgiyi paylaşmak istemezler. Sevgiyi paylaşmamak için çok kötü şeyler de yapabilirler. Bazen sevgiyi paylaşmamak için gösterilen gayret geri tepebilir ve tümüyle o sevgiden yoksun kalınabilir. Sevgi ve ilgi de paylaşılmalı çoğu şey gibi.


Biri var idi, biri yox idi. Bir baba il n n var idi. Bir gün baba n n y deyir ki, qoğal bişir. N n h v sl xamır yoğurmağa başlayır. X mird n qoğal hazırlayıb onu xamaya batırır, yağda qızardır v soyuması üçün p nc r nin k narına qoyur. Bir az keçdikd n sonra Qoğal dığırlanaraq p nc r d n masaya, ordan döş m y , qapıya doğru dığırlanır. Ordan da eşiy , otların üstün , artırmaya, h y t , darvazaya, daha uzaqlara dığırlanmağa davam edir. Yolda qoğal dovşana rast g lir. Qoğal, ay qoğal m n s ni yey c m. Qoğal bir az da dığırlandıqdan sonra yolda canavara rast g lir. Qoğal, ay qoğal m n s ni yey c m. deyib dığırlanaraq qaçır. Qoğal bir az da dığırlandıqdan sonra yolda ayıya rast g lir. deyib, dığırlanaraq yen d qaçır. Qoğal bir az da dığırlandıqdan sonra yolda tülküy rast g lir. Qoğal, ay qoğal, s n n q ş ngs n. N göz l mahnıdır bu. Amma, q ş ng qoğalım m nim, m n qocalmışam, pis eşidir m, s n g l otur m nim burnuma v mahnını burda oxu ki, yaxşı eşidim. Qoğal tülkünün burnuna tullanır v yen mahnısını oxuyur. Çox sağ ol, qoğal, la mahnıdır. Yen d eşitm k ist rdim. S n g l dilimin üstünd otur v mahnını sonuncu d f yen d oxu m nimçün.


Ramses birgün uyandığında kendini dünyanın merkezinde bulur. Merkezi dünyanın, öyle kolay hazmedilir bir yer değildir üstelik. Yaşanasıdır belki, lakin yaşayan tekidir. Merkezin dışındakiler merkeze bağlı birer kukladırlar. Kuklalar ne düşünür, ne söyler, ne hisseder elbet. Bu yüzden Ramses, kendini pek yalnız, pek mutsuz bulur. Bunu demeye de dili varmaz kuklalarına, emir kullarına. Geçer zaman böyle birbaşına, böyle hazin. Gel zaman git zaman, dur zaman kalk zaman konuşmayı unutur olur Ramses. Konuşmak dediğin kişilerce yapılır. Duvarlar dil bilmez, söz bilmez soğuk şeylerdir. Ramses bahçeye çıkar çiçeklerine ses verir. Yetmemiş eline sazını almış, tutturmuş o telden bu telden. Günlerce çalmış söylemiş, çalmış söylemiş. Bir Ramses dinlemiş Ramses'i, bir Ramses ağlamış Ramses'e. Bir kuşlar dinlemiş, bir çiçekler... bir gök dinlemiş, bir bilinmeyenler... Ramses dünyanın merkezinde her an'ı azap içinde geçirir olmuş. Azap bu yenilir yutulur tarafı yokmuş, yenmez yutulmaz tarafı da... Ramses bir türlü derdinin ne olduğunu söyleyememiş. Boğum boğum boğazında takılmış kalmış her bir diyeceği. Ramses birbaşına otururken selvi altında göl kıyısında bir ses duymuş. Dönmüş bakmış kimseyi görememiş. 'kuştur' demiş, sudaki aksin dalgalanışına dalmış. Kuş sandığı bir güzeller güzeli Sernaz imiş. Görememiş. Ay kız Sernaz, bir demet papatyayla göl kıyısında geziniyormuş o sıra. Papatyalar ona gülümsedikçe bir okşayıp avucuna alıyormuş. Şarkı uçmuş uçmuş uçmuş taaa Ramses'in kulaklarına varmış. Ses başka dünyanın sesi, ses başka bir alem sanki. Ardı sıra sesin dolanmış, dolanmış ve Sernaz'a ulaşmış. Sernaz bir gonca... Sernaz bir derya... Sernaz ötesi dünya... Sernaz bir başka... Elinde papatyalar salnırken göl kıyısında, Ramses seyre dalmış. Ramses, birbaşınalığın hüznünü unutuvermiş o an. Unutmuş unutmasına da başka bir hüzün sorup sormadan yerleşivermiş gözlerine, yüreğine, yüreğinin en derinlerine... Günlerin üstüne binen dayanılmazlık aylarla daha da artmış. Ramses Sernaz'ı bir daha görebilmek için her gün göl kıyısına inmiş. Her gün aramış gözleri eli papatyalı güzeli. Bulamamış. Bulamamış. Her gün biraz daha yıkılmış. Her gün biraz daha çökmüş. Sernaz'ı bulduğu yerde kaybettiğini farkedince ölümü davet etmiş. Ölümse vaktin henüz tamama ermediğini göstermiş doğan her güneşle. Sernaz bütün olandan haberdardır. Gün söylemiştir, gece söylemiştir, göl söylemiştir, bir de çiçekler... ardına bakmamış salınmış söğüt gölgelerinde, gezinmiş bir o yana bir bu yana, Ramses peşisıra... Ramses odasında bir bilmediği derdin elinde savrulur. Aranır, aradığını tanımadan. Seslenir, sesini duymadan. Dünyanın merkezi unutulmuş, merkez yerini değiştirmiş, ay parçası olmuştur. Ramses göl kıyısında oturur birgün; gök mavi, gün prıl prıl. Çıksa da gelse, bekler bekler. Göle bakar, Ramses. Ramses bakar, göle. Bir ceylan seke seke geçer öte yana. Sernaz geçmez. Sernaz gelmez. Günler biter, artık günün günlüğü kalmamıştır. Geceler biter, artık gecenin geceliği kalmamıştır. Mevsimlerin adı başka, tadı başka, rengi başkadır artık. Ramses birbaşınadır da, merkezini dünyanın unutmuştur. Sernaz papatya toplarken, göl kıyısına oturur. Göl kıyısı artık Ramses'in ayrılmadığı mekanı olmuştur. Görür Sernaz'ın gelişini. Korkar. Uzaktan bakar, bakar. Aylardır beklediği karşısındadır, yanaşamaz. Sernaz kıyısında gölün gezinmeye başlar, dilinde bir şarkı... 'dağın ardı da bir, ardının ardı da... Ramses yaşadıkça büyümüş yüreği, yüreği büyüdükçe bir tarafı hep mahzun kalmış.