Bir zamanlar bir kadınla kocasının çocukları yokmuş ve çocuk sahibi olmayı çok istiyorlarmış. Gel zaman git zaman kadın sonunda bir bebek beklediğini fark etmiş. Bir gün pncereden komşu evin bahçesindeki güzel çiçekleri ve sebzeleri seyrederken, kadının gözleri sıra sıra ekilmiş özel bir tür marula takılmış. O anda sanki büyülenmiş ve o marullardan başka şey düşünemez olmuş. Ya bu marullardan yerim ya da ölürüm demiş kendi kendine. Yemeden içmeden kesilmiş, zayıfladıkça zayıflamış. Sonunda kocası kadının bu durumundan öylesine endişelenmiş, öylesine endişelenmiş ki, tüm cesaretini toplayıp yandaki evin bahçe duvarına tırmanmış, bahçeye girmiş ve bir avuç marul yaprağı toplamış. Ancak, o bahçeye girmek büyük cesaret istiyormuş, çünkü orası güçlü bir cadıya aitmiş. Kadının kocası kendisini affetmesi için yarvarmış cadıya. Karısının bahçedeki marulları nasıl canının çektiğini, onlar yüzünden nasıl yemeden içmeden kesildiğini bir bir anlatmış. O zaman, demiş cadı sesini biraz daha alçaltarak, alabilirsin, canı ne kadar çekiyorsa alabilirsin. Ama bir şartım var, bebeğiniz doğar doğmaz onu bana vereceksiniz. Kadının kocası cadının korkusundan bu şartı hemen kabul etmiş. Birkaç haftasonra bebek doğmuş. Daha hemen o gün cadı gelip yeni doğan bebeği almış. Bebeğe Rapunzel adını vermiş. Çünkü annesinin ne yapıp edip yemek istediği bahçedeki marul türünün adı da Rapunzel'miş. Cadı küçük kıza çok iyi bakmış. Rapunzel oniki yaşına gelince, dünyalar güzeli bir çocuk olmuş. Cadı bir ormanın göbeğinde, yüksek bir kuleye yerleştirmiş onu. Bu kulenin hiç merdiveni yokmuş, sadece en tepesinde küçük bir penceresi varmış. Cadı onu ziyarete geldiğinde, aşağıdan Rapunzel, Rapunzel! Uzat altın sarısı saçlarını ! diye seslenirmiş. Rapunzel uzun örgülü saçlarını percereden uzatır, cadı da onun saçlarına tutuna tutuna yukarı tırmanırmış. sürmüş ve kuleye varmış sonunda. Fakat sağa bakmış, sola bakmış, ne merdiven görmüş ne de yukarıya çıkılacak başka bir şey. Bu güzel sesin büyüsüne kapılan Prens, cadının kuleye nasıl çıktığını görüp öğrenene kadar hergün oraya uğrar olmuş. Ertesi gün hava kararırken, alçak bir sesle Rapunzel, Rapunzel! Uzat altın sarısı saçlarını ! diye seslenirmiş. Sonrada kızın saçlarına tutunup bir çırpıda yukarı tırmanmış. Rapunzelönce biraz korkmuş, çünkü o güne kadar cadıdan başkası gelmemiş ziyaretine. Fakat prens onu şarkı söylerken dinlediğini, sesine aşık olduğunu anlatınca korkusu yatışmış. Prens Rapunzel'e evlenme teklif etmiş, Rapunzel'de kabul etmiş, yüzü hafifce kızararak. Ama Rapunzel'in bu yüksek kuleden kaçmasına imkan yokmuş. Akıllı kızın parlak bir fikri varmış. Prens her gelişinde yanında bir ipek çilesi getirirse, Rapunzel'de bunları birbirine ekleyerek bir merdiven yapabilirmiş. Her şey yolunda gitmiş ve cadı olanları hiç farketmemiş. Fakat bir gün Rapunzel boş bulunup da. Anne, Prens neden senden daha hızlı tırmanıyor saçlarıma? diye sorunca herşey ortaya çıkmış. Seni rezil kız! Beni nasıl da aldattın! Ben seni dünyanın kötülüklerinden korumaya çalışıyordum! diye bağırmaya başlamış cadı öfkeyle. Rapunzel'i tuttuğu gibi saçlarını kesmiş ve sonrada onu çok uzaklara bir çöle göndermiş. O gece cadı kalede kalıp Prensi beklemiş. Prens, Rapunzel, Rapunzel! Uzat altın sarısı saçlarını ! diye seslenince. cadı Rapunzel'den kestiği saç örgüsünü uzatmış aşağıya. Prens başına neler geleceğini bilmeden yukarıya tırmanmış. Prens kederinden kendini pencereden atmış. Fakat yere düşünce ölmemiş, yalnız kulenin dibindeki dikenler gözlerine batmış. Yıllarca gözleri kör bir halde yitirdiği Rapunzel'e gözyaşları dökerek ormanda dolaşıp durmuş ve sadece bitki kökü ve yabani yemiş yiyerek yaşamış. Derken bir gün Rapunzel'in yaşadığı çöle varmış. Uzaklardan şarkı söyleyen tatlı bir ses gelmiş kulaklarına. Rapunzel! Rapunzel! diye seslenmiş. Rapunzel, prensini görünce sevinçten bir çığlık atmış ve Rapunzel'in iki damla mutluluk göz yaşı Prensin gözlerine akmış. Birden bir mucize olmuş, Prensin gözleri açılmış ve Prens görmeye başlamış. Birlikte mutlu bir şekilde Prensin ülkesine gitmişler. Orada halk onları sevinçle karşılamış. Mutlulukları ömür boyu hiç bozulmamış.


Çok uzun yıllar önce Nottingham adlı bir kasabada büyük ve yemyeşil bir orman varmış. Bu ormanın ismi Sherwood imiş. Robin Hood, bu büyük ormanda tek başına yaşarmış. "Büyüdüğümde onların parasını çalıp zenginlere dağıtacağım." demiş. Gel zaman git zaman Robin Hood büyümüş. Güçlü ve zeki bir adam olmuş. Aynı zamanda ok ve yay kullanmada çok ustaymış. Robin Hood yeteneklerini kullanarak ormandan geçen zenginlerin parasını alıp, yoksul insanlara dağıtmaya başlamış. Bu durum onu ünlü etmiş ve ünü yavaş yavaş tüm ülkeye yayılmaya başlamış. Tabi bu ünü hem zengin insanları hem de Nottingham kasabası şerifi için büyük bir sorun haline gelmiş. Onu yakalayıp cezalandırmak istiyorlarmış. Şerif, onu yakalayıp getirene büyük bir ödül verileceğini duyurmuş ama Robin Hood bir türlü yakalanamamış. Çünkü yalnız değilmiş. Etrafında onu çok seven arkadaşları da varmış. Ne zaman birisi Robin Hood'u yakalamaya çalışsa hemen arkadaşlarından biri ona haber salar yakalanmaktan kurtulurmuş. Bu olay ülkede iyice yayılmış, öyle ki bir gün kralın kulağına kadar gitmiş. Kral da Robin Hood'un derhal yakalanması için yardım etmeye ve bir kaç adamını Nottingham kasabasına göndermeye karar vermiş. Kralın adamları kasabaya gelince şerif ve adamları ile birlikte toplanmışlar. Bir plan yapmaya karar vermişler. Düşünmüşler taşınmışlar ve bir karar vermişler. gibi de olur. Robin Hood yarışmayı duyar duymaz hemen katılmaya karar verir. Ancak şerifin bilmediği bir şey vardır. Robin Hood'un arkadaşları şerifin bu planını duymuşlardır. Arkadaşları Robin Hood'u uyarıp vazgeçirmeye çalışırlar ama Robin Hood yarışmaya katılmayı çok ister. Arkadaşları ne yapıp ettilerse de onu vazgeçiremezler. Derken aradan bir zaman geçmiş ve yarışma günü gelmiş. Yarışmaya on yarışmacı katılmış ve tam on tur ok atıldıktan sonra galip gelen okçu birinci seçilecekmiş. Bu sırada kral ve şerif gözünü dört açıp ve Robin Hood'u aramaya başlamış. Etraftaki insanlara Robin Hood'u sormuşlar ama yarışmayı izlemeye gelenler Robin Hood'un kızıl saçlı olduğunu ve yarışmacılar arasında kızıl saçlı kimsenin olmadığını söylemiş. Yarışmanın ilk turu ve dokuzuncu tura kadar bütün turlarını yeşil kıyafet giymiş ama kızıl saçlı olmayan ve de kimsenin tanımadığı bir adam kazanmış. Bu yarışmaya aynı zamanda kralın en iyi okçularından birisi olan Willim'da katılmış. Son turda William okunu hedef tahtasının tam ortasına isabet ettirmiş. Bunun üzerine tüm izleyiciler heyecanla yeşil kıyafetli okçuyu beklemiş. Sıra yeşil kıyafetli okçuya geldiğinde, yayını gerip ve oku fırlatmış. Herkes nefesini tutmuş yarışmayı izliyormuş. Ok, William'ın okunu ortadan ikiye bölerek tam ortadan hedefi vurmuş. Şerif günlerdir aradığı adamın bu yarışmacı olduğunu görnce hemen ayağa fırlayıp adamlarına onu yakalamalarını emretmiş. Ama Robin Hood peruğu fırlattıktan sonra öyle hızlı hareket ederek kaçmış ki herkes bir anda donakalmış. Böylece bir kez daha Robin Hood yakalanmaktan kurtulmuş. Şerif ise bu yarışmadan eli boş dönmüş. Robin Hood efsanesi ise devam etmiş.


Osmanlı Beyliği'nin kuruluş günlerinde, zamanın büyük alimlerinden Şeyh Edebali Söğüt yakınlarındaki bir dergahta oturuyor, Ertuğul Gazi'ye ve oğlu Osman Bey'e yardımcı oluyordu. Osman Bey bir gün O'nun evinde misafir olmuştu. Geceyi geçireceği odada bir Kur'an-ı Kerim duruyordu. Yorgundu, yatmak istiyordu ama, bu yüce Kitab'a saygısından dolayı bir türlü yatıp uyuyamıyordu. Derken bir an daldı, kendisinden geçti ve rüya alemine daldı... Gördü ki, Edebalı'nın koynundan bir ay doğdu. Ay dolunay haline gelince inip kendi koynuna girdi. O anda kendi göbeği üzerinde bir çınar ağacı bitip büyümeye, yükselmeye başladı. Ağaç büyüdükçe yeşillendi, güzelleşti.Dallarının gölgesi bütün dünyayı kapladı. Evliya Çelebi'nin söyleyişiyle, o ağacın gölgesinde dağlar var, dağların dibinden pınarlar çıkar ve salınıp akarlar. Kimi bağını sular o sularla, kimi de çeşmeler yapıp akıtır... hep ekinlerle ve başka ürünlerle doluydu. Dağların tepeleri ormanlarla kaplıydı, vadilerde şehirler kurulmuştu. Şehirlerde camiler yapılmış, minareler arşa yükseliyordu. Camilerin altın kubbelerinde birer hilal ışıldıyor, minarelerinde müezzinler ezan okuyor ve o ezanlar ağaç dallarındaki kuşların cıvıltılarıyla karışıyordu. Öyle bir an oldu ki, ağacın yaprakları kılıç gibi uzamaya başladı. Derken bir rüzgar çıkıp bu yaprakları İstanbul'a doğru çevirdi. Şehir, iki denizin ve iki karanın birleştiği yere kurulmuş, bir elmas yüzüğün kıymetli taşı gibi orada duruyordu. Osman Bey bu yüzüğü alıp parmağına takıyordu ki, uyandı! Sonra da, kızı Malhun Hatun'u Osman Bey'e eş olarak verdi. Osman Bey, çok önceden, babasının sağlığında belirledikleri hedefe yani Bizans'a doğru ilerlerse, bu rüyanın gerçekleşeceğine ve Şeyh Edebalı'nın haklı çıkacağına inanıyordu. Ne yazık ki kendisi, Bursa fethedilmek üzereyken öldü. O büyük emelinin gerçekleştirilmesi artık oğluna kalıyordu.


Yaşlı dede, ekmek pişirdiği fırında ateşi söndürdüğü için kızıyordu rüzgara. Yaşlı nine, sokağa çıkmasına izin vermediği için içerliyordu. Ayakkabıcı ustası, dükkanının pencere pervazları arasındaki deliklerden içeri girip soğuttuğu için sinir oluyordu. Topal bahçıvan, bahçedeki çiçekleri kırdığı için öfkeleniyordu. Rüzgar ise kimsenin kendisini sevmediği bu köyü terk etti. "Gerçekten de beni sevmemekte haklılar." diye düşündü. "Islık çalar gibi eserim, fırtına olur kükrerim. Rüzgar, horozun yanına gitti. Ondan kendisine şarkı söylemeyi öğretmesini istedi. Ama horoz sadece ötmesini biliyordu. Kurbağaya gitti; o da yardım edemedi. Çaresiz kırlarda dolaşırken karşısına bir korkuluk çıktı. Ama bu korkuluk ekinlerin ortasına yerleştirilip, kuşları kaçırması gereken diğer korkuluklar-dan farklıydı. Güzel bir genç kız gibi giydirilmişti bu korkuluk. Başında zarif bir şapka, ayaklarında ipek eteklik vardı. Rüzgar bu güzel kıza yaklaşmaktan korktu: Önce hanımeline gitti, ondan güzel kokular aldı. Sonra kıza yaklaştı. Ama o kadar tedirgindi ki acemilikle gerektiğinden fazla esti. Rüzgar çok utandı. Korkup kızla konuşamadan oradan uzaklaştı. Ağlamaklı oldu, köye dönmeye karar verdi. Yolda buğday tarlasında küçük çocuğu gördü. Annesi tarlada çalışıyor, ekin topluyordu. Küçük çocuk için ağaca bir salıncak kurmuştu. Rüzgar kendisini seven tek insan olan küçük çocuğu görünce çok sevindi. Onu da sevindirmek istedi. Usul usul esmeye başladı. O kadar tatlı ve uysal esiyordu ki, bütün ekinler başlarını diktiler. Başaklar açıldı. Artık küçük çocuğun annesi daha rahat çalışabilirdi. Küçük çocuk ise bunlardan habersiz tatlı tatlı uyuyordu. Rüyasında rüzgarla oynuyordu.


Beşinci yaş gününü kutlayacak olan sabırsız çocuk, tatlı bir telaş içinde olan anne ve babasını izlemekten kendini alıkoyamıyor. Anne gelecek olan misafirleri için mutfakta pasta börek, çörekler hazırlama telaşında, baba odayı rengarenk balonlarla süslemekte. Adı üstünde sabırsız çocuk, mutfaktan gelen nefis kokular onu daha fazla tutamıyor ve o bir ara annesinin mutfaktan çıktığını görünce dayanamayıp dalıyor mutfafağa. Annesi neler neler yapmamış ki, bu nefis yemeklerden birazcık tatmak ister. Biraz yesem hiçbir şey olmaz diye düşünür ve her birinden bir parça alır , dayanamayıp doğum günü pastasının üzerindeki meyvelerden de alır . İlk önce çilek, sonra müz, daha sonra çukolatalı kremaya daldırır elini. Misafirler gelmeye başlar, her birinin elinde güzel hediye paketleri var . Sabırsız çocuk hediyelerini çok merak etmekte bir an önce görmek ister ama annesinin uyarısı ile biraz daha beklemek zorunda . Bekle biraz, ilk önce misafirlerimizi ağırlayalım, ondan sonra açarsın hediyelerini. bağırır ve ama bekle sen, sana pasta yok çünkü sen yemişsin. Misafirler sabırsız çocuğun haline çok üzülürler, bugün onun doğum günü diye düşünürler ve her biri kendi pasta diliminde küçücük parçalar verirler. Sıra hediyeleri açmaya gelir ve neler yok ki, boyama defteri, boyama kalemleri, ayıcık, oyuncak ilk yardım arabası, kamyon ve hatta pilli tren. Sabırsız çocuk tek tek misafirlerine teşekkür ettikten sonra , sandalyenin üzerine çıkar ve başlar zıplamaya. Yavaş ol, şimdi düşeceksin ve bir yerini kıracaksın. Ama o okadar çok mutlu ki, bir türlü duramıyor durduğu yerde. Ve bir ara çatttttt diye bir ses gelir ve sabırsız çocuk kendini yerde bulur . Annesinin söylediklerini dikkate almayan sabırsız çocuk, birazcık canı yanar ama çok uzun sürmez, o tekrar ayağa kalkar ve koşuşturmaya devam eder. İşte sen şimdi büyüdün derler gülerek. Ve gitme zamanları geldiğinden tek tek sabırsız çocukla vedalaşırlar ve giderler. O çok eğlenmişti doğum günü kutlamasında, ertesi gün okuldaki arkadaşlarına anlatacağı ve göstereceği çok şeyi vardı, o yüzden biran önce yatağa gitti ve uyudu.


Howel'un iki erkek çocuğu vardır. Eşini trafik kazasında kaybeden Howel çocuklarıyla yaşamaya başlamıştır. Çocuklarının kıyafetlerini yıkar, ütüler onların yemeklerini yapar elinden geldiği kadarıyla çocuklarını mutlu etmeye çalışırdı. Çocuklar annelerinin yokluğunu her hissettikleri zaman Howel, çok üzülür ve bu duruma alışmaları gerektiğini onlara bildirirdi. Howel işten ayrıldığını çocuklara söylemedi. Bir hafta kadar bu durum böyle sürdü, çocuklar her zamanki gibi okula gitmek için hazır olduğunda babalarından harçlık istemek için '' baba biz hazırız, harçlık verir misin?'' derlerdi. Üstüne bir de, öğretmeni çocuklardan 10'ar TL para istemişti, sınıflarında bulunan tahtaya kalem, saat ve çöp kutusu alacaklarını söyledi. Howel istemeyerek de olsa cebinden çıkarttığı 30 TL'yi çocuklarına uzattı. Çocuklarını uğurladıktan sonra, kapı girişindeki askıda bulunan eski ceketi üzerine giyerek iş bulma umudu ile evden ayrıldı. Howel'un yaşı 41'di, bu yaşlarda iş bulmak pek mümkün değildi, umudunu çocuklarına bağlıyordu, onların aç kalmasına dayanamazdı. Çocuklarını bir haftadır harçlık vermeden okula gönderen Howel, bu duruma evde yalnız başına kaldığı saatlerde, odasında ağlayarak çocuklarının geleceğinden endişe etmeye başlardı. Bu yoksulluk dönemleri bir ay kadar sürmüştür. Evde bulunan ve pek kullanılmayan eşyaların bazılarını satmak durumunda kalan Howel çocukların ceplerine az da olsa para koymaya çabalamıştır. Bu duruma çok sevinen Howel, Acton Bey'e onlarca kez teşekkür ederek Abel ile oradan ayrıldılar... Ertesi gün Howel çocuklarına gülücük saça saça, her ikisini de bağrına basarak, öperek, koklayarak uğurladı kapıdan. Askılıkta bulunan sol koltuk altı yırtık olan ceketini üzerine geçirdi ve fabrikanın yolunu tuttu. Abel'e çok teşekkür etti. ''Dostum, sen olmasan ben böyle bir iş bulabileceğimi sanmıyordum, halim biraz kötüydü, ne eş var ne de kapısını çalabileceğim bir akraba...'' sözü fazla uzatmadı Abel'e minnet duyuyordu. Abel tebessüm eederek Howel'ın söylediklerini dinliyordu, bir yandan önünde bulunan kolileri üst üste diziyordu... Howel eve geldiğinde çocuklarının ders çalıştıklarını görür. Kitaptan başlarını kaldıran, Homer ve Luca babalarına koşarak sarıldılar. ''Tamam baba'' diyerek Homer ve Luca derslerine kaldığı yerden devam ederler... Akşam yemeği yenip uyku vakti geldiğinde, çocuklara birer bardak süt içirir Howel, ve yanlarına uzanarak en sevdikleri hikaye kitaplarından olan ''Bremen Mızıkacıları'' kitabını alarak Homer ve Luca'nın yüzlerinde tebessüm, gözleri kapalı bir şekilde okumaya başlar Howel. Bir kaç sayfa okuduktan sonra çocuklar hemen uyuya kaldır. Homer ve Luca'nın açık kalan bazı kısımlarını örter sesiz bir şekilde odadan ayrılır... Howel kendi odasına geçer ve bir kağıt ile bir kalem alarak yatağının yanında bulunan masaya oturur. Işığı kapatır, eşinden kalan gece lambasını yakar ve yanı başına koyar... Kağıtda şunlar yazılı idi... Sevgili Cara, seni çok özlüyorum. Homer arada seni hatırlatır bana, ama sen benim sürekli aklımdasın. Bazı geceler Homer ağlar yatağında, işitirim sesini kulaklarımla ama ses çıkartamam, o sıra hıçkırıklara boğuluyorum elimle ağzımı kapatıyorum gıkım çıkmasın çocuklar daha fazla üzülmesin diye, ve göz yaşlarımız ile ıslanan yastığımıza çaresiz bir şekilde başımızı yaslıyoruz. Bu yastığın yarısı senindi, şimdi ise tamamı benim, ama ben hala kendime ait olan diğer yarısını kullanıyorum. Bazı geceler kokluyorum diğer yarısını yıkamadım inan bana kokun hala bir diğer yarısında mevcut. Kendime ait olan diğer yarısını göz yaşlarım ile yıkıyorum, seni çok özlüyorum Cara, seni çok özlüyoruz... Cara uzun süredir işsizdim ve evdeki eşyaların birazını sattım, Homer'in ayakkabısı yırtıldı ona ayakkabı alamadım Cara, Homer ile dalga geçmiş arkadaşları, benim ceketimin sol koltuk altı yırtık bir gram üzülmüyorum ama Homer'in ayakkabısı yırtıldı ve ben ona ayakkabı alamadım Cara. Bugün fabrikada işe başladım forkliftci olarak, ve çocukların en sevdiği köfte ile şekerlemelerden aldım, çok mutlu oldular Cara, yarın Homer'e ayakkabı alacağım ben yırtık ceketimden memnunum, emanetlerine, yavrularımıza iyi bakacağım Cara, lütfen bu gece gel rüyama, seni cok özledim Cara...


Kanser hastanesinde başhekimken Serap adında genç bir hanım hastam vardı. Bu hastam göğüs kanserine yakalanmış ve tedavi için yurt dışına gitmek istemesine rağmen, bazı formaliteler sebebiyle o imkanı bulamamıştı. Serap'ı özel bir ilgiyle bizzat ben tedavi altına aldım. Ve kısa bir süre sonra da ALLAH 'ın izniyle iyileştiğini gördüm. Ancak Serap'ın da bütün diğer kanserliler gibi ilk 5 yıllık süreyi çok dikkatli geçirmesi gerekiyordu. -Doktor Bey,dedi.Ben size dargınım. Niçin? diye sordum. Doktora ulaşmak kolaydır dedim.Parayı bastırdın mı istediğine tedavi olursun. Konuşmaya mecali olmadığından Ben o isteği duyuyorum manasında başını salladı. Artık ümitsiz bir tıbbi tedavinin yanısıra, ebedi hayatın ve saadetin reçetesi olan iman derslerimiz başlamış ve son günlerini yaşayan Serap için bu dersler hızlandırmalı öğretime dönmüştü. Anlattığım iman hakikatlerini bütün ruhuyla meczediyor ve arada bir soru soruyordu. rağmen kalkarak abdest aldı.İki rekat namaz kıldı.


- Eğer çocuğumuz erkek olursa, adı Kaan olsun... On altı yaşına kadar eğitimiyle ilgilenin. Ata binmesini, kılıç kullanmasını da öğrensin. Benim yokluğumu ona hissettirmeyin,dedi. - O, 16 yaşına geldiği zaman bu bileziği sağ kolunun üst kısmına takın. Bir ata bindirerek benim yanıma, yani Başkent Tozan'a gönderin... Her şeyi düzene koyduktan sonra, Sultan Aziz eşiyle ve akrabalarıyla vedalaştı. Tozan'a gitmek üzere askerleriyle yola koyuldu. Günler, aylar çabuk geçti. Ayşe Sultan bir gece yarısı doğum yaptı. Erkek çocukları olmuştu. Bütün aile sevinçliydi. Törenle çocuğun ismini Kaan koydular. - Kaan senin baban yok mu? diye soruyorlardı. - Babam ben doğmadan bir kaç ay önce görev yerine gitmiş! diye cevap veriyordu. - Arkadaşlarım benim etrafımda dönerek, bana Babasız çocuk!... Babasız çocuk!... diye bağırıyorlar. - Oğlum sen babasız değilsin ki... Senin baban uzaklarda görev yapıyor... Sen büyüyünce ben ata bindirip, onun yanına göndereceğim. - Oğlum onlar çok küçük oldukları için her şeyi düşünemiyorlar. Sen ne konuşurlarsa konuşsunlar, onların sözlerini hiç umursama! Annesi, teyzesi ve halası kasabanın tek çocuk bahçesine düzenli olarak Kaan'ı götürmeye devam ettiler. - Arkadaşlarım benim etrafımda dönerek bana yine Babasız çocuk!... Babasız çocuk!... diye bağırmaya devam ediyorlar. - Oğlum daha önce de söylediğim gibi babasız değilsin ki... Senin baban uzaklarda görev yapıyor... Sen büyüyünce ata bindirip onun yanına göndereceğim, dedi. Eğitimciler Kaan'a sekiz yaşındayken ata binmeyi ve kılıç kuşanmasını öğrettiler. Ayrıca ona bir çok öğretmen tarafından çeşitli konularda da ciddi eğitimler veriliyordu. - Anneciğim bana sen : Büyüyünce ben seni ata bindirip babanın yanına göndereceğim... demiştin. Ben büyüdüm artık! Ata binmesini ve kılıç kullanmasını da biliyorum. - Sevgili oğlum, biz seni babanın yanına göndermek için hazırlıklara başladık. Nisan ayı sonunda seni atın Yıldırım'a bindirerek yolcu edeceğiz ! Kaan annesinin verdiği cevaba oldukça sevinmişti. Kendi kendine : Arkadaşlarım benim etrafımda dönerek bana : Babasız çocuk!... Babasız çocuk!... diye bağırmışlardı. Bir kaç ay sonra ben de babama kavuşacağım, dedi. Yol azığı hazırlandı. Kıyafetleri giydirildi ve Şehzade Kaan törenle yolcu edildi. Arkasından annesi, yakınları ve din adamları Ya Rab Şehzade Kaan'ın sonunu hayırlı eyle! İşlerini rast getir! diye dua ettiler. - Adım Kaan... Babam Padişah Sultan Aziz'in yanına gidiyorum. - O zaman şehzadem ben senin emir kulunum. Birlikte gidelim Tozan'a. Çok sevindim seninle arkadaş olduğuma! - Şehzadem maşaallah su da buz gibi! Ağzına layık! Tamam... ben kana kana içtim, sıra sende... Çek beni yukarıya! Kaan onu urganla yukar ya çekti. Sonra Köse Metin'in sark tt ğı urganla kendisi aşağıya indi. O da doya doya sudan içti... Metin'e : Gerçekten de kuyu suyu buz gibiymiş... Tamam... beni yukarıya çekebilirsin dedi. Kaan kuyunun içinde çaresizdi. Kendi hayatını kurtarmak için Köse Metin'e Tamam. .. Şartlarını Kabul ediyorum... dedi. Kaan, Köse Metin'in heybesini omuzunda taşıyarak onun peşinde günlerce yürüdü. Zaman zaman yolda dinlendiler. Kaan onun tuzlu yiyeceklerinden yedi. Başkent Tozan'a yaklaşmışlardı... Saray uzaktan görünüyordu. Çok geçmeden saraya ulaştılar... Padişah Sultan Aziz, sahte Şehzade'yi karşıladı... Oğlum, Kaan'ım diye bağrına bastı... Köse Metin, Kaan'ı bu benim hizmetçim... adı Köse Metin... diye Padişah Sultan Aziz' e tanıttı... Aralarında yaptıkları konuşmalarla Padişah Sultan Aziz, eşi Ayşe Sultan'dan ve diğer yakınlarından bahsetti. Onların hal ve hatırlarını sordu. Sahte Şehzade hiç birisini tanımadığı için aptal aptal bakıyordu. Padişah Sultan Aziz oğlum Kaan biraz salağa benziyor... diye düşünerek, sorduğu soruları bir daha tekrarlamadı. Sahte şehzade için eşi görülmeyen sofralar, kuş tüyünden yataklar ve yorganlar hazırlandı... - Köse Metin, sana bir at ve bir mektup vereceğim. Bunlarla Orya ülkesine gidip Kral Pito'nun dünya güzeli olan kızı Prenses Liba'yı oğlum Kaan için isteyeceksin. Bu oldukça güç! Şu ana kadar bir çok kişi Kral Pito'nun isteklerini yerine getiremedikleri için kızı elde edemediler. kendisine kız istemek için uzaklara göndereceğine çok sevinmişti. Sarayın aşçıları ona karnını doyurması için yol azığı hazırladılar. Hazine Başı da bir miktar altın verdi... Kaan, Padişah Sultan Aziz'in tarifi ve emriyle yola koyuldu. - Sevgili Kaan atını bağladığın ağacın doğusunda bizim bir yuvamız var... Orada bizim üç adet kanadımız var... Bunları al... Günün birinde zor durumda kalırsan onları yak... O zaman senin yardımına koşacağız... Kaan nefes nefese uyandı... Güneş doğmuştu. Rüyasında gördüklerinin doğru olup olmadığını yerinde görmek için atını bağladığı ağacın doğu tarafına baktı. Gerçekten orada karınca yuvası vardı... Üç tane karınca kanadı da gözüne çarptı... Onları alarak annesinin kendisine verdiği temiz bir mendilin içerisine koydu. - Sevgili Kaan atını bağladığın ağacın doğusunda, yani ormanın biraz ilerisinde beni ve arkadaşlarımı uyurken göreceksin... Yerde bulunan üç adet kılımızdan al... Günün birinde zor durumda kalırsan onları yak... O zaman senin yardımına koşacağız... Kaan nefes nefese uyandı... Güneş doğmuştu. Rüyasında gördüklerinin doğru olup olmadığına bakmak için atını bağladığı ağacın doğu tarafına baktı. Gerçekten orada üç öküz yatıyordu... Yerde bir yığın öküz kılı gördü... Onlardan üçünü alarak annesinin kendisine verdiği temiz mendilin içerisine koydu. - Sevgili Kaan atını bağladığın ağacın doğusuna bak! Orada bizim üç adet kanadımız var... Bunları al... Günün birinde zor durumda kalırsan onları yak... O zaman senin yardımına koşacağız... Kaan nefes nefese uyandı... Güneş doğmuştu. Rüyasında gördüklerinin doğru olup olmadığına bakmak için atını bağladığı ağacın doğu tarafına baktı. Gerçekten, yerde üç kanat vardı... Üçünü de aldı... Onları, annesinin kendisine verdiği temiz bir mendilin içerisine koydu. Orya Ülkesi'ne girdiği zaman başkent Bima'ya da uzak olmadığını anladı. İki saat sonra Kral Pito'nun şatosuna ulaştı. Giriş kapısının sağında ve solunda bulunan muhafızlara kendisini tanıttı... Onlara Kral Pito'yla görüşmek istedediğini belirtti. Muhafızlar yarım saat kadar onu beklettikten sonra Kral Pito'nun yanına götürdüler. - Bay Köse Metin, demek kızım Prenses Liba'yı Padişah Sultan Aziz'in oğlu Kaan için istemeye geldin? Amaaaa bu oldukça zor. Şu ana kadar tam yetmiş ülkeden gelenler oldu... Her birisi de benim isteklerimi öğrenir öğrenmez başaramayacaklarını bildikleri için burayı terkettiler... Bak sana da söylüyorum. Bu şehrin dışında iç içe yedi bölümden oluşan sihirli bir şato var. Orada kızım Prenses Liba'nın bulunduğu köşke girmek için yedi kapı var... Bunları aşmak oldukça güç... İlk üçünde bulunan üç ambardaki buğdayları, bir gecede her birisinin arası beş yüz metre olan diğer üç ambara taşıman lazım... Sonra üstleri açık olan her birisinin arası beş yüz metre olan diğer üç köşk arası da vahşi hayvanlarla ve yılanlarla dolu. Burasını şu ana kadar aşan olmadı. Eğer başarabileceğine inanıyorsan Sihirli Şato'nun yedi kapısına ait yedi anahtarın birer adedini sana vereceğim. Kızım Prenses Liba'ya ulaştığın an anahtarları da geri getirmeden onu dilediğin yere götürebilirsin! Kaan Kral Pito'nun şartlarını kabul etti. Atıyla kendisine tarif edilen Sihirli Şato'ya ulaştı. Atını bir kenarı dere olan yoncaların içinde bulunan bir ağaca bağladı... İlk kez gördüğü rüyasında, kendisine söylendiği gibi, üç karınca kanadını kibritiyle yaktı... Kısa sürede milyonlarca karınca Sihirli Şato'nun girişinden itibaren üç köşkteki üç ambara akın ettiler. Bu arada Kaan ikinci gördüğü rüyasında sözü edilen, üç öküz kılını da yaktı... Her birisinde iki öküz bulunan dokuz araba dışardan tozu dumana katarak geldiler. Ve Sihirli Şato'ya girdiler. Karıncalar bir kaç saat içerisinde arabalar üzerindeki ambar şeklindeki depolara buğdayları taşıyarak gözden kayboldular. Arabalar ikinci bölümdeki ambarların önlerine gelince Kaan arabaların sürgülü kapaklarını açarak üçer üçer, üç ambara boşalttı. Kaan en zor işi başarmıştı. Bunu da Sihirli Şato'daki Prenses Liba'nın bulunduğu köşkün ışıklarının yanmasıyla anladı. Cebindeki mendili çıkardı. Son üç kuş tüyünü yaktı. Gökyüzünde üç kuş göründü önce. Kaan yedinci kapıyı anahtarıyla açtı. Kuşlardan biri yukarıdan Kaan'ın yanına geldi. Onun üzerine bindi. Yukarıdan diğer üç köşkün vahşi hayvanlarla dolu olduğunu gördü. Onların üzerinden geçtikten sonra yedinci köşkün terasına geçtiler. Oraya kuş konar konmaz, her taraf aydınlandı. Prenses Liba altın, gümüş ve elmaslarla kaplı bir odada uyuyordu. Kaan onu uyandırmadan kucağına aldı... Sonra kuşun üzerine onunla binerek şatonun dışına geldiler. Prenses Liba kuşun üzerinde iken o atını hazırladı ve Tozan'a gitmek üzere yola koyuldu. Prenses Liba'yı taşıyan kuşla beraber iki kuş da onun üzerinde uçarak geliyorlardı... Kaan oldukça heyecanlıydı. Ne de olsa babasının isteğini yerine getiriyordu. Yolda bir kaç kez dinlendi. Prenses Liba'ya kendisini oraya kadar nasıl getirdiğini anlattı... Birlikte karınlarını doyurdular... Tozan'a yaklaşmışlardı. Prenses Liba'yı yine bir kuş taşıyor, diğer iki kuş da onları takip ediyorlardı... Nihayet Tozan'a girdiler. Saray uzaktan görünüyordu. Prenses Liba'yı taşıyan kuş Kaan'ın atının önüne kondu. Yana doğu eğilerek Prenses Liba'yı sırtından indirdi. Sonra uçarak yükseldi. Diğer iki kuşla birlikte uzaklara giderek gözden kayboldular. Kaan ve Prenses Liba at üstünde saraya girdiler. Muhafızlar onlar girer girmez Padişah Sultan Aziz'e haber verdiler. Sultan Aziz Prenses Liba'yla onu görünce oldukça şaşırmıştı. Heyecanını gizleyemedi. - Köse Metin, dile benden ne dilersen? diyerek onu hediyelerle taltif etmek istedi. - Sevgili Padişah'ım sizin gönlünüzü hoş tutabildiysem bu bana yeter... Ben sizin sadece canınızın sağlığını istiyorum! - O halde sen de bu günden sonra bizim sarayın bir mensubu olacaksın... Yarın oğlum Şehzade Kaan'ın hamam merasimine de seni bekliyorum. - Ayşe Sultan, diye cevap verdi. Köse Metin evet dercesine başını salladı. Gerçeklerin ortaya çıkmasından sonra, Sahte Şehzade zindana atıldı. Kırk gün kırk gece yapılan düğünle Kaan, zorluklarla getirdiği Prenses Liba'yla dünya evine girdi. Padişah Sultan Aziz ise oldukça mutluydu.


"Ne mi oluyor?" diye şaşırdı serçeler. - Bugün yeni yılın ilk günü. Herkes neşe içinde. İnsanlar da biz de sevinçle karşılarız yeni gelen yılı. "Ah, yazık sen pek de küçükmüşsün" diye güldü serçeler. - Yeni yılın ilk günü yılın en güzel günüdür. Bu gün artık güneş bize geri gelmeye başlar. Bugün takvimin ilk günüdür. Bugün bir Ocak! "Hayır, doğrusunu isterseniz hiç de anlamadım" diye iki yana doğru salladı başım Yavrukuş. söylediklerinizden aklımda kalanlar gaga, iki ayağın parmakları, kuyruk kelimeleri oldu. Diğerleri zor şeyler. - Şimdi sen biraz ormanda, kırlarda, tarlalarda uç bakalım. Ama gözlerin! dört aç ve çevrene dikkatle bak. Çevrende olup bitenleri izle. Ayın bittiğini duyunca da geri gel. Bak ben de bu evde yaşıyorum. Yuvam işte çatının altındaki boşlukta. Ben sana bir sonraki ayın ne olduğunu anlatırım. Böylece sırayla hepsini öğrenirsin. "Çok güzel fikir" diye sevindi Yavrukuş. Ben mutlaka sana geri geleceğim! Sonra da kanatlarını çırptı ve uçuverdi. Küçücük bir saka kuşuydu "Yavrukuş". Daha yuva kuracak kadar da büyümemişti. Bilirsiniz, saka kuşları tembel tembel dallarda tünemeyi hiç sevmezler. O da bütün gün dallardan bahçe çitlerine, ev çatılarından çalılıklara neşeyle uçardı. Akşam olduğunda da Yavrukuş kendine ağaçlarda bir kovuk arar, orada sabahlardı. Tüylerini kendine yastık yapar, kanatlarını da yorgan gibi üzerine çeker bir güzel uyurdu.Kış mevsiminin, artık havaların iyice soğuk olduğu günlerinden birinde şans Yavrukuş'un yüzüne gülüverdi. Bir pencere pervazının altında boş bir serçe yuvası buldu. Yuva yumuşacık tüylerle döşenmişti. Yavrukuş hiç düşünmeden yuvaya yerleşti. Annesinin yuvasından uçalı beri, ilk defa böyle sıcak ve sakin bir yuvada uyuyordu.


Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde ormanların birinde bir fil yaşarmış. Bu fil şaka yapmayı çok severmiş. Hortumuna çektiği suyu en olmadık zamanlarda arkadaşlarının üstüne püskürtürmüş. Arkadaşları ona kızarmış. O ise bu duruma kahkahalarla gülermiş. Bir gün ormandaki hayvanlar ona bir ders vermeye karar vermişler. Fil uyurken hortumuna bir tıpa takmışlar. Fil uyanınca çok korkmuş. Tıpanın burnundan çıkması için üfledikçe üflemiş. Üfledikçe şişmeye başlamış. Şiştikçe karnı hava dolmuş ve havalanmış. Yükseklere çıkmış. Bulutlara yaklaşırken de birden bire hapşurmuş. İşte tam o sırada hortumundaki tıpa çıkmış. Karnına dolan hava yavaş yavaş boşalmaya başlamış. Fil de alçalmış ve sonunda yere inmiş. - İşte senin bize yaptığın şakalar, böyle canımızı yakıyordu. Umuyoruz ki bu sana ders olur. Bir daha bize şaka yapmazsın. Fil çok korkmuş. Onlara yaptıklarını hatırlamış. Meğer kendisi gülerken, arkadaşları ne kadar üzülüyormuş. Bunu anladıktan sonra hepsinden özür dilemiş. O günden sonra fil de, ormandaki diğer hayvanlar da mutlu ve neşeli bir hayat sürmüşler.


Sümüklü böcek buna çok sevinmiş. Ne duruyoruz. Hemen gidelim. Demiş. Böylece düşmüşler yola. Tırtılın kapısını çalmışlar. Gelen misafirleri dinleyen tırtıl boyalarını ve fırçasını alıp çalışmaya başlamış. Sonunda tırtıl, sümüklünün evini çok güzel desenlerle bezemiş. Sümüklü böcek yeni görüntüsünü beğenmiş beğenmesine ama yine de evinin sırtında olmasına çok üzülüyormuş. Dönüş yolunda üç arkadaş şiddetli bir yağmura yakalanmış. Kelebek ve uğur böceği öyle ıslanmışlar ki sele kapılmaktan son anda kurtulmuşlar. Oysa sümüklü böcek hemencecik evine girmiş. Yağmur dinip de evinden dışarı çıkınca arkadaşlarının perişan halini görüp üzülmüş. Sonra da kendi kendine şöyle düşünmüş. İyi ki saklanabileceğim bir evim var. Rengi olmasa da beni yağmurdan koruyor ya. Sevimli sümüklü böcek bu olaydan sonra bir daha evini sırtında taşımaktan şikayetçi olmamış.


Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; yediler yemiş, sevgiyle biter her iş. Parasız yemiş olmaz, sökülür sonra diş. Tırtıl kardeş benim evimi, sırtımı da kelebek gibi rengarenk yapabilir misin? Tırtıl Evet. demiş ve hemen boyalarını, fırçalarını almış; salyangozun sırtını boyamaya başlamış. Tırtılın işi bittikten sonra salyangozun sırtı çok güzel olmuş ama yine de salyangoz evini sırtında taşımaktan hoşlanmıyormuş. Evine dönerken birden hava kararmış, şimşekler çakmaya başlamış ve yağmur tüm hızıyla yağmaya başlamış. Diğer arkadaşları uğur böceği ve kelebek saklanacak yerleri olmadığı için sırılsıklam olmuşlar ama salyangoz kafasını, bacaklarını, elini kabuğun içine çekerek ıslanmaktan kurtulmuş. Yağmur bittikten sonra salyangozun bütün boyaları gitmiş ama arkadaşları gibi sırılsıklam olup hastalanmaktan kurtulmuş. Salyangoz, bu olaydan sonra önceki düşüncelerinden dolayı çok pişman olmuş ve evini sırtında taşımaktan hep memnun olmuş.


"Dünyaya sadece basit güller veriyorsun. Bunlar önemsiz ve basit şeyler, Ben Dünyaya güllerden daha önemli bir şey vereceğim." demiş. "Senden çok şey bekliyorum, ne zaman olacağını bana haber ver" demiş gül ağacı. "Bana biraz zaman lazım, acele edemem" demiş salyangoz. Her şey geçen yıl olduğu gibi! Hiç ilerleme yok, toprağa bağlı olduğu için uzağa gidemiyorsun bile ne yazık." demiş. Gül ağacı salyangozun bu sözlerine üzülmüş ve ona, "Eeee, ne zaman Dünyaya önemli bir şeyler vereceksin?" diye sormuş. Salyangoz, "Daha vakit var," demiş. Yine iş yapmayı erteleyip olduğu yerde yatmaya devam etmiş. "Artık yaşlı bir gül ağacısın. Acele edip ölmelisin. Dünyaya, verebileceğin her şeyi verdin. Şimdi ise şu haline bak sadece bir sopaya benziyorsun." demiş. Gül ağacı, "Bunu hiç düşünmemiştim" demiş. "Güneş beni ısıttı ve toprağa bağlı köklerimle yağmur beni besledi. Nefes aldım ve yaşadım! İçimden bir güç çıktı, dallarım yeşillendi ve üzerinde pembe güzel güller açtı. İnsanlar bu gülleri sevdiklerine verdiler. Bu sayede onların en mutlu anlarına şahit oldum ve bu beni mutlu etmeye yetti," demiş. Salyangoz, "Çok kolay bir yaşam sürdün" demiş. Gül ağacı, "Evet. Bana her şey verildi. Ama sana çok daha fazlası verildi. Baksana hareket edebiliyorsun, düşünüp faydalı işler yapabilirsin," demiş. Salyangoz somurtmuş. "Şuanda bunu yapmaya hiç niyetim yok. Biraz kendimle yalnız kalacağım," demiş. Kafasını kabuğundan içeri sokmuş ve girişi kapatmış. Gül ağacı, "Bu çok üzücü, ne kadar istesem de, kendi kabuğuma giremem. Ben gül açmaya devam etmeliyim. Böylelikle güzel güllerimle insanları ve canlıları mutlu edebilirim demiş. Gül ağacı masumiyet içinde çiçek açmaya devam ederken, salyangoz ise kabuğunda boş boş yatmış. Salyangoz ölüp toprağa dönmüş ve gül ağacı da. Gül ağacı geride binlerce mutlu insan bırakırken salyangoz ise hiçbir şey yapmadan sadece söylenmiş. Bu masalda burada bitmiş.


- Ah ne olurdu benim de şöyle renkli bir kabuğum olsaydı, dermiş. - Sevgili salyangoz. Madem daha renkli bir kabuk istiyorsun, beni dinle. Kabuğunu boyatabiliriz. Bunu yapsa yapsa uğurböceği yapar. - Ne duruyoruz? Hadi hemen gidelim, demiş. Birlikte uğurböceğine gitmişler. Durumu anlatmışlar. Uğurböceği de salyangozun kabuğunu bir güzel boyamış. Salyangoz artık çok mutluymuş. - Teşekkürler uğurböceği, demiş. Ne kadar mutluyum bilemezsin. İşte o sırada yağmur yağmaya başlamış. Kelebek ve uğurböceği ne yapacağını bilememiş. Bir çiçeğin yapraklarının altına saklanmışlar. Salyangoz ise hemen evine girmiş. Evi onu yağmurdan korumuş. İşte o zaman salyangoz yaptığından utanmış. Kabuğunun değerini anlamış. Zaten yaptırdığı boyalar da yağmurla akıp gitmiş. Bundan kendine bir pay çıkarmış. Halinden mutlu olmayı öğrenmiş. Üstelik böylece kendine daha mutlu hissetmiş.


Ben üçüzlerden biriyim. Annem beni diğer kardeşlerime göre sanki daha az önemsiyor. Henüz 2 aylığım ama doğdugumdan bu yana annemin en az sevgi gösterdiği çocuğu benim. Mesela... Süt içme sırasında annem önce iki kardeşime süt verir sonra biraz sütü kalırsa bana verir. Bazen sütü biter ve ben sadece ağlayarak uyurum. Annem de yine diğer iki kardeşimi sever ama benim ağlamamla ilgilenmez. Olsun ben de her zaman çok açım sanki annem de haklı. Çok fazla şey istiyor olabilirim. Hava çok soguk, ama annem ve kardeşlerimle sarılıp uyuduğum için ısınıyorum. Ara sıra Can Umut yanıma geliyor neredeyse her gün beni seviyor, konuşuyor, bir de annesi var Aslı adı. Can'la annesi benimle konuştuğunda kendimi çok değerli ve özel hissediyorum ve de güvende... Şimdi üç aylığım hava daha da soğudu. Tabaklarımız boş, annem sinirli, gökyüzünden dondurucu soğuk ve ıslak beyaz şeyler iniyor. Üşüyoruz, açız artık açlıktan ağlamayı bırakıp annemin memelerine ısırarak saldırdım ama annem buna çok kızdı. Beni tuttuğu gibi sokağın bir kenarına bırakıp hızla gözden kayboldu. Ağlıyordum, üşüyordum, umutsuzdum ama Can ve Annesi Aslı'yı gördüm o sokaktan geçerlerken. Hemen yanlarına koştum açım annem de beni burada bıraktı çok üşüyorum dedim.Ya annem geri gelmezse naparım ben dedim. Beni alıp evlerine götürdüler. Nefis sıcak güzel yemekler yedim. Can'la birlikte deli gibi oynadık.Sonra yorgun düşüp pencerenin kenarındaki yumuşacık yatakta uyudum. Onlar olmasalar donarak ölecektim belki. Ne iyi insanlarmış.Yürekleri kocaman. Annem bile acımadı bana ama onlar acıdı. Sıcacık bir evim var harika yemekler, sevgi dolu bir ortam. Artık aylardır burdayım. Pencereden baktığımda havanın güneşli olduğunu görüyorum. İçimden dışarıda olmak geliyor. Dışarısı çok eğlenceli görünüyor. - Biz şimdi tatile gideceğiz ama gelince seni yeniden yanımıza alacağız. Sen o süre içinde bahçede bizi bekle sadece 10 gün çabucak geçer. yemek ve su buluyor her gün arkadaşlarımla gezip oynuyordum. Günlerim çok güzel geçiyordu ama Can ile Annesini gün geçtikçe daha çok özlüyordum. Onlar benim en iyi dostlarımdı. Sevgi de öyle aslında burdan gidersem onu da çok özlerim. Derken hava yine iyice soğudu. Yemeğimiz vardı, arkadaşlarımla sarılıp ahşap evde bir göz odada uyuyorduk. Peri vardı en iyi arkadaşım olan kız. Peri ben ona sarılınca mutlu mutlu uyurdu, ama bir gün çok ateşlendi. İki gün hiçbir şey yemedi öksürdü, öksürdü ve bir gece ona sarılıp yattığımda yüzümü öpüp bana gülümsedi. Sonra sabah uyandığımda onu bir daha göremedim. 3 Gün sonra benim ateşim yükseldi. Sadece çok sıcak olduğunu hatırlıyorum sonra ağrılarımdan bayıldım. Gözümü bir açtım ki benden mutlusu yoktu Can'ın dizlerinde yatıyordum.Can elinde kaşık bana çorba veriyordu. Eski canım dostuma nasıl hayır diyebilirdim ki tabiki çorbamı içtim. Tadı berbattı ama olsun ben Can'ın yanındaydım ne olacak çamur bile içerdim. Annesi Aslı bana habire sıcak havlu tutuyordu. Isınmak güzeldi, ağrılarım da geçiyordu birazcık. 3 gün böyle geçti çorba, havlular, sonsuz bir sevgi... 4. gün kapı çaldı ve Sevgi teyze geldi. Bana en sevdiğim şey olan tavuk etli pilav getirmiş. Ama çok istememe rağmen midemin bulantısından yiyemedim. Olsun onu görmek ve bana yaptığı o güzel şeyler paha biçilemezdi. İyi dileklerini söyleyip gitti. Can'ın kucağındayım. Bana fen bilgisi kitabından sesli sesli tam 20 sayfa okudu. Hem onun yarın sınavı varmış, hem de ben böyle dinlenebilirmişim. Onun sesi ile iyileştim. Önce tüylerimin dibinde bir terleme sonra hızla iyileşen ağrılarım, agzımdaki kötü tat gitti mis gibi Aslı'nın çorbasının tadı.Sıcak havlular ve işte enerjim geri geldi. Ertesi gün kapısında veteriner yazan beyaz önlüklü teyzeye gittik. Teyze dedi ki öleceğini anlayıp annesi bile terketmiş ama sizlerin sevgisiyle sapa sağlam bir kedi oldu. Şimdi 7 sene geçti hala onlarlayım. Hala Can'ın derslerini dinliyorum, Aslı'nın yemeklerini yiyorum, arada Sevgi teyze geliyor sıcacık evimdeyim. Tatillerde de beyaz önlüklü teyzede... Benden mutlusu yok. Şükür etmediğim bir gün yok. 3 kişiye de her gün dua ediyorum. Can Aslı ve Sevgi onlar olmasaydı çoktan ölmüştüm. Şimdi Peri'nin gittiği yerdeydim. Sonradan öğrendim ki Peri'yi de Sevgi teyze kurtarmaya çalışmış ama ilaçlar işe yaramamış.Ne diyebilirim ki... Kısmetli ve şanslıyım ama iyileşmemde sevdiğim insanları bırakamama duygusu çok etkili oldu.


Kapı komşu sayılırdık. Fakat onu ancak mahallemizdeki kahvehanede görürdüm. Her zaman pencere kenarındaki bir masada oturur ve arkadaşlarıyla birlikte sabahtan akşama kadar kağıt oynardı. Doğru, dedi. Bizim yapacak bir işimiz yok. Haklısın, dedi. Fakat bu illetten bir türlü kurtulamıyorum. Sebebini sordum. Karşıdaki caminin müezzinini tanıyorsun değil mi? dedim. Çok hasta dediler. Pek fazla ümit yokmuş. İyi ki geldiniz, dedi. Babam çok ağırlaştı. Konuşabiliyor mu? diye sordum. Hayır, dedi. Ama arada bir sanzotu diye sayıklıyor. Biz de anlayamadık, diye cevap verdi. Fakat iyi duyduk sanzotu diyor. Semizotu olmasın? dedim. Ağzına bile koymazdı, diye atıldı eşi. Benim de aklıma geldi ama... Herhalde bir ilaçtır, dedim. Hemen gidip bakayım. Artık önemi yok, diyerek lafı değiştirdim. Çünkü eczanede bana gülmüşler ve sanzotunun, iskambil oyunlarında geçen bir kelime olduğunu söylemişlerdi.


Trene daha çok var. Hadi gidip şu karşı meyhanede biri iki kadeh atalım. Meyhaneye gitmişler, bir şişe içki açtırmışlar biraz da meze, oradan buradan derken laf lafı açmış birden kendilerine tren düdüğü ile gelmişler. Dışarıya fırlamışlar, koşuşmuşlar ama nafile, tren kaçmış. Tekrar dönmüşler meyhaneye, sohbete kaldıkları yerden devam... Ama bu kez uyanıklar Treni uzaktan görünce ayağa fırlamışlar. Hesabı ödeyip dışarı çıkmışlar. Başlamışlar koşmaya. Onlar istasyona gelinceye kadar tren hareket etmiş... Bizimkilerin biri bir vagona, diğeri bir vagona zor atlamış. Üçüncüsü de geride kalmış, tren gitmiş. Yerde kalan bir süre dövünmüş. Sonra başlamış katıla katıla gülmeye. Uy! Ben gülmeyeyum da kim gülsun! Esas yolcu bendum. Onlar beni uğurlamaya gelmişlerdi...


Cancan'ın çiftlikte bir atı bir de küçük tayı vardı. Ama hepsinden sevimlisi sarı kanaryasıydı. Cancan sabah erkenden uyandı; uzun uzun esnedi. Pencereden atı kişneyip ona Günaydın! dedi. Küçük tay da şaha kalktı. Ama sevimli kanarya ötmedi. Çünkü kafesinde yoktu. Cancan Nerdesin sarı Kanarya? diye bağırdı. Hem terliklerini giyiyor hem de yatağın altına bakıyordu. At dışarı baktı. Küçük tay da dikiş sepetinin içini aradı. Cancan pantalonunu giyerken Nerdesin sarı kanarya? diye yine bağırdı. Cancan şapkasını giyerken Nerdesin Sarı Kanarya? diye bağırdı. Sarı Kanarya duyar ümidiyle av köpeği birkaç kez havladı. Av köpeği bu sefer çok kuvvetli havladı. Cik cik cik cik cik! diye bir ses. Sarı kanarya bahçedeki erik ağacının dalına konmuş, şakıyordu. Cancan, at, küçük tay, kedi ve av köpeği dışarı koşup sarı kanaryanın mutlulukla ötüşünü dinlediler.


Bir varmış bir yokmuş evvel zaman içinde kalbur saman içinde develer tellal pireler berber iken ben annemin beşiğini tıngır mıngır sallar iken annem düştü beşikten babam koştu peşimden ben kaçtım babam kovaladı, ben kaçtım babam kovaladı birde döndüm baktım ki bir arpa boyu yol gitmişim... Yıllar yılar önce ormanın derinliklerinde bir oduncu, eşi ve güzeller güzeli kızları ve tek hayvanları olan sarıkızla mutlu mesut yaşıyorlarmış. Bir gün oduncunun güzel eşi amansız bir hastalığa yakalanmış ve ailesini bırakıp cennete gitmiş, bu duruma oduncu ve güzeller güzeli kızları Nesrin çok üzülmüş ama yapılabilecek bir şey yokmuş babası odunculuk yaparak, nesrinde evin sütünü veren tek inekleri sarıkızı otlatıp bakarak hayata devam ettiriyorlarmış. - Beni bugün çok mutlu ettin, evime misafir oldun, yemeğimi yedin sana teşekkür etmek isterim. Yol boyunca aşağı yürü orda karşına iki çağlayan çıkacak bir siyah akar biri beyaz git ve beyaz akanda yıkan demiş. Nesrin de peki diyerek yaşlı kadının tarif ettiği yola doğru ilerlemeye başlamış, bir süre gittikten sonra çağlayanların olduğu yere gelir ve beyaz suyun altına girerek yıkanmaya başlamış, birden ellerinin inanılmaz güzelleştiğini görmüş, sonra üstündeki elbiselerin ve yüzünün çok ama çok güzel olduğunu anlamış sevinç içinde koşup sarıkızı bulur ve evinin yolunu tutmuş, Ertesi sabah anne kızına yeni bir dantel ipi, güzel bir kahvaltıyı da yanına vererek inek otlatmaya dağlara göndermiş. - İnci bir taraftan "pis rüzgar ipliğimi ver" diye bağırarak dantel ipinin peşinden koşar koşar ve rüzgar sonunda dantel ipini çok şirin güzel bir kulübenin penceresinden içeri bırakıvermiş. Öylesine çirkin olmuş ki, yine de çirkinliğinin farkına varamamış çok güzel olduğunu düşünerek sarı kızı alıp eve gelmiş... İnci'yi gören ev halkı gözlerine inanamamış, İnci simsiyah çirkin mi çirkin olmuş, nasıl ki Nesrin'in içinin güzelliği dışına yansıdıysa bununda tüm çirkinliği dışına yansımış. Züleyha hanım bu durum karşısında çok öfkelenmiş ve Nesrin'den intikam almak için onun en sevdiği biricik arkadaşı olan sarı kızı kesmeye bu şekilde içindeki öfkeyi de soğutmaya karar vermiş, akşam olup oduncu eve geldiğinde İnci'nin bu durumunun sebebi olarak sarı kızı göstermiş ve hemen onun kesilmesini istemiş, zavallı oduncu ne diyeceğini bilememiş, kızı Nesrin'i üzmek istemiyormuş ancak Züleyha hanıma da karşı gelememiş. Ve sarı kız kesmeye karar vermiş. Akşam olunca oduncu sarı kızı kesmiş, Züleyha hanım ve İnci Nesrin'e nispet yaparcasına etleri afiyetle yemişler, bir süre sonra Züleyha hanım ve İnci'nin karınları öylesine ağrımaya başlamış ki oduncu çaresiz onları en yakın köydeki doktora götürmüş, büyük bir acı içinde olan Züleyha hanım ve İnci geri dönmemekte kararlıymışlar ve oduncu ya geri dönmeyeceklerini söyleyerek oduncudan ayrılmışlar. Bu sırada Nesrin sarıkızın kemiklerini ve kalan etlerini ağıla koymuş üzgün bir şekilde eve gitmiş eve gelen babasına sarılmış ve uyumuşlar. Ertesi sabah uyandıklarında, ağıldan ses gelmekteymiş birde bakmışlar ki sarıkız ağılda sapasağlam durmaktaymış. Baba ve kız çok sevinmişler mutluluktan şarkılar söyleyip dans etmişler...


Bir varmış bir yokmuş, bir yarıymış bir boşmuş, bir yanıtmış bir soruymuş, bir ağaçmış bir koruymuş, bir saçakmış bir olukmuş, bir alçacıkmış bir dorukmuş. Şehirler içinde bir şehirde, evler içinde bir evde herkesi şaşırtmayı seven ismi gibi akıllı ve kıvrak, Rüzgar adlı bir çocuk yaşarmış. Rüzgar, bütün çocuklar gibi içten bir çocukmuş. Fakat ailesiyle ufak tefek sorunlar yaşıyormuş. Tabi bizim için ufak tefek sorunlar onun için kocaman sorunlarmış. Neymiş o sorunlar? Mesela Rüzgar ne söylese annesi babası, "Yok o öyle değil böyle!", "Sen sus! Bilmiyosun sen!", "Yeter çok ısrar etme!" gibi Rüzgar'ı derinden yaralayan yanıtlar veriyorlarmış. Bu laflar çocukcağızı, açıkça söyleyemese de bayağı kızdırıyormuş. Bir iki kez ağlamış, bağırmış hatta küfür bile etmiş ve tabi hemen karanlık odayı boylamış. Off! Karanlık oda da sevimli bir yer değilmiş hani. Salonda oyuncaklarla oynamak varken karanlık odayı kim ister? Üstelik korkutucu da! Fakat kendini durduramıyormuş işte. Aklına bir şey geldi mi soruyor; yemekte ağzını şapırdatıyor; garip, tuhaf bulduğu bir şey hakkında, "pattadanak!" izin almadan konuşuyor; sabahları bir türlü uyanmak istemiyor; büyüklerin dünyasında yakaladığı en ufak yanlışı hiç düşünmeden yüze vuruyormuş. Anne babası da sabırlı insanlar değillermiş sanki biraz. Yahut belki de başka türlü nasıl davranılacağını bilmiyorlarmış. Gündüz baba işe gider, anne ev işleriyle uğraşırmış. Akşam olunca da dizi seyredip, çekirdek çıtlatıp, çay içerlermiş hep. Yani sıkıcı bir hayatmış onlarınki de. Fakat bazen misafirler gelirlermiş. masalsitesi.com İşte o zaman işte ah! o zamman, düzen değişirmiş. Rüzgar bunu fırsat bilir coşarmış. Tabi misafirler de ne kadar oturacaklar? Gelenler gidince gene kalırmış laftan anlamaz anne babasıyla baş başa. Uğraş dur! Offf! Zaman zaten çok yavaş ilerliyormuş. Büyümek için çok uzun günler, aylar ve çook uzun yıllar geçmesi gerekiyormuş. Kısaca bu hayat onun için çok sıkıcıymış. Rüzgar düşünmüş taşınmış, kurmuş kurgulamış ve bir gün laftan anlamaz anne babasına hadlerini bildirmeye karar vermiş. Amanın!.. Ne yapacak acaba?.. Yemekten sonra çay içilmiş. Televizyon açılmış. Rüzgar'ın anne babası her zamanki gibi çekirdek çıtlatmaya başlamışlar. Rüzgar da onlara katılmış. Bu akşam yaramazlık yapmak yerine anne babasıyla dizi seyretmek ister gibiymiş. Anne baba gene çok şaşırmışlar. Birbirlerine bakmış, kaş göz oynatmışlar şaşkın şaşkın. Bir yandan da Sofradaki gibi bir hınzırlık yapacak mı acaba? diye merakla beklemişler. Ne ki beklentileri boşa çıkmış. Rüzgar kendinden hiç beklenmeyen şekilde, gayet sıradan tavırlarla diziyi seyretmiş, çekirdek çıtlatmış. Uyku vakti gelmiş. Yatmışlar. Fakat anne baba, yemekte olup bitenleri bir türlü unutamamış. Özellikle anne, uyanıp uyanıp çocuğuna bakmış. Galiba Rüzgar'ın gene kendisini şaşırtacağını düşünüyormuş. Baba da her yataktan kalkışında anneyi izliyor anne yatağa dönünce, Nedir durum? diye soruyormuş. Anne de Yok bi şey. anlamında kollarını iki yana açıyor, şaşkın karı koca tekrardan uyumaya çalışıyorlarmış. Böyle böyle, uyu uyan, yat kalk, dön dolan, sabahı sabah etmişler. İkisinin de pestili çıkmış. Ancak gün doğarken uykuya dalabilmişler. Rüzgar ikinci şaşırtısını sabah yapmış. Her sabah uyanmakta zorlanan çocuk, kalkma saatinden bir saat önce uyanmış. Annesi gözlerini aralayacak olmuş, O da ne! hiç alışık olmadığı bir görüntüyle karşılaşmış. Rüzgar elini yüzünü yıkamış, saçlarını taramış, okul kıyafetlerini kendi başına giymiş bir halde tepesinde dikili duruyormuş. Anne, sevinçten mi şaşkınlıktan mı bilinmez çığlık atacak olmuş. Kendini zor zaptetmiş. Dirseğiyle dürtmüş kocasını. Yorgun baba önce uyanmak istememiş. Anne tekrar dürtmüş. Sonunda güçlükle uyanmış baba ve Rüzgar'ı öyle dipdiri, herkesten önce uyanmış ve okula gitmeye hazır bir halde görünce küçük dilini yutacak olmuş. Anlayacağınız, Rüzgar yapmış yapacağını. Anne babası şaşkınlık içindeyken basmış kahkahayı, kah kah kah! gülmüş. Sokak kapısından çıkıncaya kadar hiç durmadan gülmüş. Günler geçip durmuş. Rüzgar ise anne babasını şaşırtacak yeni olaylar icat etmeye devam etmiş. Böylece hayat daha bir çekilir ve eğlenceli olmaya başlamış. Sadece anne babasını mı öğretmenleri, komşuları, arkadaşlarını da şaşırtmış hınzır. Hem de hiç kimseye zarar vermeden, kimseyi çok korkutmadan. Bazen inanılmaz güzellikte şarkılar söyleyerek, bazen perende atarak, bazen dokunaklı şiirler okuyarak, bazen tuhaf bir resim çizerek, bazen de kendisine "Sen bilmezsin!", "Sus bakayım!" dendiğinde kahkaha atarak geri çekilmeyi bilerek herkesi şaşırtmış. Önceleri onu konuşturmayan, aralarına almayan büyükler artık onu daha sık görmek istiyorlarmış. Çünkü, şimdi bu çocuk ne yapacak? Acaba bizi nasıl şaşırtacak? Diye merak ediyorlarmış. Bazen Rüzgar, büyükleri şaşırtmayarak dahi şaşırtmayı başarıyormuş. Ee tabi! Herkese daha sevimli görünüyormuş artık. Sadece varlığı, orda veya burda oluşu bile büyükler için bir anlam taşımaya başlamış. Hal böyle olunca küçük çocuk artık büyümeyi istemekten vazgeçmiş. Hep ama hep çocuk kalmak ve daima büyükleri şaşırtmak istemiş. Ve sonunda, gökten üç elma düşmüş. Biri tabi ki Rüzgar'ın, ikincisi anne babaların, üçüncüsü de şaşırabilen ve şaşırtabilenlerin başına.


gittiler. Veteriner çocuğa, eğer her sabah yavru köpeğin bacağına masaj yapar, sonra da onu en az iki kilometre yürütürse, o zaman kalçasındaki kasların güçleneceğini, yavrunun artık acı çekmeyeceğini ve daha az topallayacağını anlattı. Yavru köpeğin yürürken rahatsızlığını inleyerek ve havlayarak belli etmesine ve çocuğun da kendi bacak bağından acı ve zorluk çekmesine karşın, programı iki ay sabırla sürdürdüler. çarpmıştı. Köpeğin ağzından kan geliyordu. Çocuk köpeğine sarılmış ağlarken kendi bacağındaki bağın çıkmış olduğunu gördü. Kendisi için üzülecek zamanı yoktu. Hemen ayağa kalktı, köpeğini kucağına aldı ve eve doğru yola koyuldu. Köpek küçük küçük havlayarak çocuğa umut veriyor ve onun heyecan içinde elinden geldiğince hızlı koşmasına neden oluyordu. Tam bu sırada ameliyathanenin kapısı ağır ağır açıldı. Veteriner yüzünde bir gülümsemeyle dışarı çıktı. "Köpeğiniz iyileşecek" dedi. Çocuk insanın verirken, aslında aldığını öğrendi. Vermek almaktan daha kutsaldı çünkü. sentim var. Onlara bakabilir miyim?" dedi. Dükkan sahibi çocuğa gülümsedi ve bir ıslık çaldı. Lady adlı bir köpek dükkanın içindeki kulübesinden çıkıp onlara doğru koşmaya başladı. Arkasında beş tane küçük yün yumağı gibi yavrusu vardı.


Çok eskiden tarla faresi ile şehir faresi arkadaş olmuş. İkisi birbirlerini çok severmiş. Aralarında güzel bir dostluk kurulmuş. Şehir faresi sık sık tarla faresini ziyaret edermiş. Birlikte kırlarda güle oynaya vakit geçirirlermiş. Diledikleri kadar koşar, zıplar, yuvarlanırlarmış... Bir gün şehir faresi arkadaşını yemeğe davet etmiş. -Bu akşam bize gel. Sana güzel bir sofra hazırlayayım. Azıcık miden bayram etsin, demiş. Bu davete tarla faresi çok sevinmiş. Yiyeceği yemeklerin hayalini kurmaya başlamış. Bütün gece rüyasında peynirler, tatlılar, pastalar görmüş. Bu arada şehir faresinin evinde bir telaş bir telaş... Çeşit çeşit yiyecekler, pastalar hazırlanmış. Bütün gün koşturup durmuş. Akşam tarla faresi kalkıp gelmiş. Bakmış, masanın üzeri çeşit çeşit yiyeceklerle dolu. Masada hiçbir şey eksik değilmiş. Hemen sofraya oturmuşlar. Ziyafet neşeli başlamış. Tarla faresi önce pastadan bir lokma alacakmış. Tam çatalını uzatmış, dışarıdan sesler gelmiş. kaçmış. Ardından da tarla faresi kendini zor atmış deliğe. Yeniden sofraya oturmuşlar. Ama artık neşeleri kaçmış, tedirgin olmuşlar. Tarla faresi bu kez çatalını böreğe uzatmış. Tam lokmayı ağzına atacakmış, yine sesler işitmişler.Apar topar ikisi de kendilerini deliğe atmış. Yüzleri korkudan sapsarı olmuş. -Kusura bakma. Bazen böyle şeyler oluyor. Haydi yemeğimize devam edelim, demiş. -Bu kadar yeter! Korku içinde yemek istemem, demiş. Yarın sen bana gel. Kuru ekmek yeriz belki ama kimse de bizi korkutamaz.


Vaktiyle bir ülkenin bir şehrinde bir sepetçi adam yaşıyormuş. Bu sepetçi sabahtan akşama kadar dükkanında sepet yapmakla uğraşırmış. İşine saygı duyar, en ucuza satacağı sepetleri bile büyük bir özenle hazırlarmış. Bundan dolayı yaptığı sepetler çok sağlam ve dayanıklı olurmuş. Başka şehirlerden, kasabalardan, köylerden onun yaptığı sepetleri almak için dükkanına gelenler bile varmış. Bu sepetçi yalnız salı günleri dükkanında bulunmazmış, çünkü salı günleri o şehirde pazaryeri kurulurmuş ve sepetçi de pazarda sergi kurar, sepet satarmış. Aslında üç yüz altını emeğimin karşılığı olarak istiyorum. Daha sırada birçok sipariş var, bunları ertelemem lazım. Ayrıca yeni siparişler gelebilir. Bu üç ay içinde pazara çıkmamam gerekir. Siz de takdir edersiniz, pazara çıkmamak kazancımın önemli bir kısmını kaybetmeme neden olacaktır deyince zengin adam sepetçiye hak vermiş ve ücretin yarısını peşin ödemiş. Sepetleri alırken kalan yüz elli altını ödeyeceğini söyleyip gitmiş. Sepetçi gündüzlerine gecelerini de katarak uğraşmış, göz nuru dökmüş. Sağlam ve incecik sazları birbirinin üstüne örmüş. Bunların üzerlerini resimlerle, boyalarla süslemiş. Bu arada neden pazara çıkmadığını soranlara durumu anlatmış. Sipariş için gelenlere de sürenin sonunda tekrar uğramalarını söylemiş. Sonunda, üç aylık süre dolmuş. Sepetçi, zengin adamın geleceği günden bir önceki gün sepetlerin yapımını tamamlamış. İkindi vaktine doğru kahveye çay içmeye gitmiş. Kahvede zengin adamın sabaha karşı öldüğünü öğrenmiş. İyiliksever, dürüst bir tüccar olarak tanınıyormuş. Sepetçi onun nerede oturduğunu öğrendikten sonra üzgün bir şekilde dükkanına geri dönmüş. Yarın olmuş, öbür gün olmuş, aradan bir hafta geçmiş. Sepetleri arayan soran olmamış. Bu arada sepetçi eskisi gibi sepet yapmaya, pazara çıkmaya başlamış, ama dükkanının bir köşesinde duran üç sepeti gördükçe sepetçiyi bir düşüncedir alıp gidiyormuş. götürsem karısı, oğlu, kızı vardır, yüz elli altın ödeyip alıverirler belki. Sepetleri biraz ucuza başkalarına satmaya kalksam, gelirlerse bu dükkana, sepetçi, bizim üç sepet hani? Bak bu torbada yüz elli altın var. Ver sepetleri al paranı derlerse, ben ne yaparım? Bakmış bu böyle olmayacak bir sabah sepetleri bir çuvala koymuş, zengin adamın konağına gitmiş. Sepetçiyi konakta zengin adamın üç oğlu karşılamış ve olanları öğrenince çok şaşırmışlar. Gençler, babalarının işlerine yardımcı olduklarını ve onun kendilerinden gizli saklısının bulunamayacağını, sepetlerin gerçekten güzel olduğunu, fakat yüz elli altın verip bunları almalarının mümkün olmadığını, babalarının sepetleri üç yüz altına alıp da ne yapacağını bilmediklerini söylemişler. Bunun üzerine sepetçi sepetlerini alarak dükkanına dönmüş. Aradan günler, haftalar, aylar geçmiş. Bu zaman zarfında üç sepetin hikayesini duyan pek çok kişi sepetçinin dükkanına gelip sepetleri görmüşler ve çok beğenmişler. Sepetçi üç sepet için yüz elli altın istediğinden kimse sepetleri almaya yanaşmamış. Bir gün o ülkenin padişahı ününü duyduğu üç sepeti görmeye gelmiş. Sepetlerin güzelliğine hayran kalan padişah yüz elli altın ödeyip sepetleri almış. Zamanla üç sepetin ünü dünyanın birçok ülkesine yayılmış. İmparatorlar, krallar, prensler.. Padişahtan üç sepeti alabilmek için yarış içine girmişler. Sepetçi bir kralın padişaha üç sepet için on bin altın teklif ettiğini duyunca hayretler içinde kalmış. Sepetçi yapmış olduğu sepetlerin bu derece ünleneceğini ve bu kadar pahaya çıkacağını beklemiyormuş. Bu durumun nedeninin sepetlerin çok güzel olmasının yanı sıra onların meydana geliş hikayesindeki değişik şartların ve zengin adamın üç sepeti neden yaptırmak istediği sorusunun bir türlü cevaplandırılamamasının etkili olduğunu biliyormuş. Günlerden bir gün zengin adam sepetçinin rüyasına girmiş ve üç sepeti, üç oğluna hediye olarak yaptırdığını söylemiş. "Oğullarım evlenirken, sepetleri altınla doldurup düğün hediyesi olarak verecektim." demiş.


Bir zamanlar, uçsuz bucaksız bir kum çölünün ortasında, yemyeşil yapraklarıyla dibine gölge ve serinlik veren bir ağaç varmış. Çölün kavurucu ve acımasız sıcağı, kumları kızdırır ama bu ağacın yeşil yapraklarını kurutamazmış. Kızgın güneş ne yaparsa yapsın, yapraklar hep yeşil ve parlak olurmuş. Güneşin sıcağından bunalıp kaçan tüm hayvanlar, bu ağacın gölgesinde dinlenir, esen rüzgarın tüylerini okşayışına kendilerini kaptırıp, uyuklarmışlar kaygısızca. Ağacın dalları arasına yuva yapmış olan kuşlar, yaprakların gölgesinde güneşten korunup, kanat çırparak daldan dala uçuşur, şarkılar söylermişler mutluluk içinde. Çölün ortasında, kızgın kumlarla çevrili bu ağacın nasıl beslendiğini mi merak ediyorsunuz? Söyleyeyim: Sevgi ve mutlulukla beslenirmiş bu ağaç. Diğer ağaçlar gibi topraktaki suyu ve besinleri çölde bulamadığı için, sevgi ve mutluluktan sağlarmış gereksinimini. Bu ağacın sevgiden oluşan besini, diğer tüm ağaçlardan ayrı bir özellik katarmış ona. Yaprakları daha canlı, gölgesi daha serin, gövdesi daha güçlüymüş. Ona "Sevgi Ağacı" derlermiş. Gölgesinde barınan hayvanların sevgisi, dallarında ötüşen kuşların neşesi, ağacı sevindirirmiş. Bu uçsuz bucaksız çölde işe yaradığını anlayıp, daha çok sevgi ve mutluluk yaymak için yaşarmış. Güneş bile, o kavurucu sıcağını tüm çöle yayan, suyu buharlaştıran, toprağı kurutan acımasız güneş bile, ona sevgiyle eğilir, ışınlarını ağacın üstüne yansıtmamaya çalışırmış. Ağaç, dibindeki hayvanların sevgisi çoğaldıkça büyür, büyüdükçe dallarını açar, yapraklarını kabartır, daha çok gölge yapmaya çalışırmış. Rüzgar da onu pek severmiş. Çölde köşe bucak dolaşıp, kumları öfkeyle bir yerden ötekine savurup duran rüzgar bile, ağacın çevresine gelince yumuşar, gölgesinde uyuklayan hayvanları serinletmeye çalışırmış. Hafif hafif estikçe, ağaç da yapraklarını sallar, çöl sıcağını uzaklaştırırlarmış el birliğiyle. Çöl ortasındaki Sevgi Ağacı, gölgesinde yaşayan hayvanların sevgi ve mutluluğuyla beslenip büyürken, gölgesindeki hayvanları da mutlulukla doyururmuş. Ağacın gölgesinde kediyle fare kucak kucağa uyurken, köpekler kedilerin tüylerini yalarmış. Ağacın gölgesi büyüdükçe, altında daha çok hayvan barınır olmuş. Ağacın yaprakları büyüdükçe kalp biçimini alıyor, sevgiyle çarpıyormuş "pıt, pıt" diye. Bir gün, tüm havyanlar Sevgi Ağacı'nın gölgesinde mutluluk içinde yaşayıp giderken, uzaktan bir tilkinin kumlar üzerinde sürünerek ağaca doğru geldiğini görmüşler. Hepsi birden el etmişler tilkiye, "Çabuk yürüsün, ağacın gölgesine sığınsın" diye. Tilki tam ağaca yaklaşacağı sırada, sıcak çöl güneşi onun tüm gücünü emivermiş. Zavallı tilki, bitkin bir durumda kumlar üzerinde serilip kalmış boylu boyunca. Hemen üç küçük çöl faresi, kumların arasında yuvarlana yuvarlana, ölmek üzere olan tilkiye koşmuşlar. Kuyruğundan ve ayaklarından çekiştire çekiştire, ağacın gölgesine taşımışlar onu bin bir güçlükle. Tilki kendinden geçmiş bir durumda, ağacın gölgesinde hareketsiz yatarken, tüm hayvanlar sevinç çığlıkları atmışlar: "Yaşasın tilkicik kurtuldu" diye. Hepsi de Sevgi Ağacı'nın gölgesinin tilkiyi iyi edeceğini, bitkin ve baygın yatan tilkinin bir süre sonra kendine geleceğini biliyorlarmış. Sevgi Ağacı, çevresindeki hayvanların düşündüklerini doğrularcasına, kalp biçimindeki yapraklarını eğmiş tilkinin üzerine. Dallarını ve yapraklarını sallamış, serinletmiş sıcaktan bitkin düşen tilkiyi. Sonra rüzgar yardıma gelmiş. MasalSitesi.Com En yumuşak okşayışıyla serin serin üflemiş tüylerini. Diğer hayvanlar sevinç gösterisini sürdürmüşler, "Ağaç daha çok beslensin, tilkiyi kurtarsın" diye. Kuşlar cıvıl cıvıl ötüşmüşler, "Yapraklara renk gelsin, pıt pıt kalp gibi çarpsın" diye. Sevgi ve mutluluk ilacını alan tilki, yavaş yavaş kendine gelmeye başlamış. Önce soluk almış derinden. Ciğerlerine sevgi ve mutluluğu çekmiş bir nefeste. Kanı ısınmış. Kuyruğunu sallamış mutlulukla. Ayaklarını oynatmış yavaşça. Kendine gelip gözlerini açınca, çevresinde oynaşan, mutluluk çığlıkları atan hayvanlara bakmış gülümseyerek. Sevgi Ağacı onu iyileştirip, eski gücüne yeniden kavuşunca, kendine gelmiş ve birden ayağa kalkmış. MasalSitesi.Com Şöyle bir gerindikten sonra silkinmiş. Tüylerine yapışmış çöl kumlarını temizlemiş daha güzel görünmek ve rahatlamak için. Kumlardan arındıktan, Sevgi Ağacı'nın gölgesinde mutluluğu kana kana içip, kendine geldikten sonra, tüm hayvanlara teşekkür etmiş, yardımlarını esirgemeyip, kendisini hayata döndürdükleri için. mu? Hayvanların arasında dolaştıkça sinsi sinsi, birinden aldığını diğerine, bire bin yalan katıp, aktarmaya başlamış. Hayvancıklar eskisi gibi birbirlerini sevgiyle okşayacaklarına, birbirlerine hırlamaya başlamışlar. Dişlerini gösterip, bir diğerini kovalamışlar düşmanca. Onların birbirlerine kızıp hırlamaları tilkiyi pek sevindirmiş. Sinsice gülmüş: "Yaşasın, aralarındaki dostluğu yıktım" diye. Dostluk ve sevgi yıkılıp, hayvanlar birbirlerine düşünce, birlikteliklerinden doğan güçleri kalmayacak, tilki de bir yolunu bulup, tek tek tuzağa düşürüp yiyecekmiş hayvanları. Kurgusunu sinsice uygularken düşünememiş Sevgi Ağacı'na zarar verdiğini. Hayvanların birbirlerine olan sevgisi ve güveni azalınca, ağaç beslenemez olmuş. Önce yaprakları küçülmüş, mutluluk suyunu içemediği için. Sonra güneşin yakıcı ışınlarına engel olamamış. Küçülen yaprakların arasından sızan ışınlar, gölgesini azaltmış. Barış yok olmuş. Barışın yerini korku ve kuşku almış. Kuşlar dallar arasında kaçışıp durmuşlar, tilkinin tuzağından kurtulmak için. İçlerine bir korkudur girmiş. Korkan kuş ötebilir mi? Susmuşlar hepsi de. Sevgi olmayınca güçsüz kalan ağacın dalları zayıflamış, yaprakları dökülmüş süzülerek. Rüzgar da yardım edemez olmuş ağaca. Sıcak kumlar üflemiş gölgesine. Tüm hayvanlar, kum fırtınalarından korunmak için kovuklara sinmişler, birbirlerinden uzak. Kaçışan, kovalanan hayvanlar varmış ağacın tükenmek üzere olan gölgesinde... Bu duygusal yıkımı gören üç küçük fare bir kenara çekilip, aralarında bir plan yapmışlar; Diğer hayvanlar görmeden, kimse ne yapmak istediklerini bilmeden, tilki duymadan. Bir gün tilki sıcakta uyuklarken miskin miskin, yanına yaklaşmışlar sessizce. Zayıflamış gölgeden sürükleyerek, kızgın çöl kumunun üzerine taşımışlar tilkiyi uyandırmadan. Sıcak çöl güneşi durur mu? Hemen atılmış tilkinin üzerine. Daha önce yarım kalan işini bitirmiş. Almış tilkinin tüm gücünü. Sıcak çöl güneşi tilkinin gücüyle doyarken, üç küçük fare, zayıflamış gölgenin altında duran diğer hayvanlara seslenmişler. Aralarındaki kavgaya son vermelerini, yoksa sevgi ağacının tümüyle güçsüz kalacağını, kendi sonlarının da tilkininkinden pek farklı olmayacağını anlatmışlar dilleri döndüğünce. Önce hayvanlar homurdanmış ve farelerin sözlerine kulak asmak istememişler, ama her an gücü tükenen Sevgi Ağacı'nın acı dolu yakarışları ve ağlayarak dökülen yapraklarını görünce çaresiz boyun eğmişler söylenenlere. Birbirlerine sarılıp özür dilemişler. Eskisi gibi barış, sevgi ve mutluluk içinde yaşamak istediklerini dile getirmişler ağlayarak. Utanç gözyaşları oluk oluk aktıkça, birbirlerine duydukları kini temizlemiş kalplerinden. Sonra, kıpır kıpır çarpıntılarla sevgi yeniden filizlenmiş. Çiçekler açmaya başlamış kalplerde. Gülmüşler olanlara, kurnaz tilkinin yaptıklarını düşünüp. Kuşlar da ötmeye başlamışlar mutluluğu müjdeleyerek. Aralarındaki sevgi yeniden yeşerince, Sevgi Ağacı da susadığı mutluluktan içmiş kana kana. Böylece Sevgi Ağacı yeniden canlanıp büyümeye başlamış. Hem de eskisinden daha güçlü ve daha görkemli olmuş... Yaşamları eski günleri aratmayıp daha da iyi olunca, tüm hayvanlar bir araya gelmişler. Bir tanecik Sevgi Ağacı'nı korumak istemişler. Onu her yere yaymak için kuşlar görevlendirilmiş. Kuşlar sevgi ağacının tohumlarını uçurup, her gittikleri yere dikeceklermiş. Böylece, Sevgi Ağacı bir yerde solup, yok olmaya yüz tutsa da, bir başka yerde büyümeye devam edebilecekmiş. Sevgi Ağacı'nı olası tehlikelerden uzak tutmak ve onu daha güvenle büyütmek için, görünmez yapmaya karar vermişler. Kuşlar, görünmeyen Sevgi Ağacı tohumlarını, dünyanın her yerine yaymışlar. Zamanla her yerde Sevgi Ağaç'ları büyümüş, kocaman yaprakları, upuzun dallarıyla birbirlerini kucaklamışlar, "Tüm sevgiler ve mutluluklar birleşsin, birbirlerinin gücüne güç katsın" diye. Dünya üzerinde bir yerlerde, kuyruğunu sallayan köpeğe sevgiyle yaklaşıp, onun tüylerini okşayan birisini görürseniz, bilin ki oralarda Sevgi Ağacı vardır. Dallarını eğmiş, kalp biçimdeki yapraklarıyla sevgi pınarından içiyordur. Sevgi Ağacı'nı, el ele gezen, birbirlerini seven, kucaklayıp öpen insanların arasında da görebilirsiniz. Onların sevgisiyle beslenirken, mutluluk gölgesi altındaki sevgilileri koruyordur. Sevgi Ağacı'nı göremezseniz, hemen utanç gözyaşlarıyla kalbinizdeki kini ve kötülükleri yıkayın. Kalbinizde sevgi filizleri açılsın. İnsanları, hayvanları ve doğayı sevin. O zaman her yerde yemyeşil Sevgi Ağaç'larını görürsünüz. Sizi yakıcı güneşten, tilkinin sinsi kurnazlıklarından korumaya çalışır. Size sevgi ve mutluluğun gölgesini, serinliğini sunar. Onun gölgesinde, doğal sevginin mutluluğuyla yaşarsınız sonsuza değin.


- Hadi bitanem. Sabah oldu. Artık uyan bakalım. Hem babanın sana bir sürprizi var, demiş. Sevgi merakla yatağından fırlamış. Hemen babasının yanına gitmiş. - Bugün sizi pikniğe götüreceğim yavrum, demiş. Sevgi sevinçle zıplamaya başlamış. - Tamam anneciğim, demiş. Koşmuş, top oynamış, güzelce karnını da doyurmuş. Sonra yeniden dolaşmaya başlamış. Tam annesinin yanına gidecekken çok güzel bir papatya görmüş. Aklından, - Sen beni kalbinle duyabiliyorsun. Sadece iyi çocuklar beni duyabilirler. - Sevgi. Haydi kızım. Artık eve gitmek zorundayız. Akşam olmak üzere , demiş. Sevgi Papatyadan ayrılacağı için çok üzülmüş. - Tabi geliriz, demiş. Sevgi Papatyaya el sallayarak arabaya binip gitmiş. - Söz verdik bir kere. Haydi hanım. Kalkalımda hazırlanalım, demiş. Sevgi sevincinden adete havalara uçmuş. Tekrardan papatyayı göreceği için çok seviniyormuş. Hemen arabaya binip yemyeşil kırlara doğru yola çıkmışlar. Nihayet varmışlar. Sevgi arabadan indiği gibi hemen papatyanın yanına koşmuş. Birbirlerini tekrardan gördükleri için ikiside çok mutlu olmuşlar. Sevgi hemen papatyanın yanına uzanmış onunla tekrar sohbet etmeye başlamış. Papatyada ona başından geçen olayı anlatmış. - Zaten seni toprağından ayırmayacağım ki. Toprağınla beraber seni alıp bir saksıya dikeceğim. Ve artık seni kimse koparamayacak, demiş. Sevgi hemen annesinden yardım istemiş ve papatyayı köklerine zarar vermeden yerinden alıp eve götürüp hemen büyük bir saksıya dikmişler. Ve o günden sonra Sevgi çok sevdiği papatyasından bir daha hiç ayrılmamış.


Bir yaz boyunca gölgesinde, dostluğu yaşadığım elma ağacı. Hüzünlerime, tasalarıma, sevinç ve mutluluğuma ortak oldu. Bana nasılda arkadaşlık ederdi. Uyanınca, annem ve güneşten sonra ona merhaba derdim. Bulutlu yağışlı günler, pencereden 'günaydın' diye bağırırdım. Benim özgürlüğüm güneşin parlak ışıklarına bağlıydı. Annem güneş doğunca, elma ağacının yanına gidip, onunla konuşup, gölgesinde oynamama izin verirdi. Elma ağacının dallarında salıncağım asılıydı. Salıncağımla bir oyana, bir bu yana sallanır, en güzel şarkılarımı söylerdim. Kuşların, dallarında uçuştuğu, yaprakları arasında saklambaç oynandığı elma ağacım; benim en iyi arkadaşımdı. Kuşlar dallarına konar, uçar. Bir aşağı dala, bir yukarı dala inip çıkıyorlardı. İlkbaharda güneşi görünce, yeşil yaprakların arasında rengarenk çiçeklerin üstünde rengarenk kelebekler uçuşurdu. İçimden diyorum ki bu kuşlar kendi aralarında ne güzel, hiç kavga etmezler, insanlara ve ağaçlara hep şarkı söylerler. Akşam olunca yuvalarına benim gibi koşarlar. Kuşlar kelebekler ve elma ağacı ayrılmaz arkadaşlardık. Babam işten gelince beni elma ağacının altında bulur. Sıcak yaz gecelerinde akşam yemeğini elma ağacının altında yerdik. Ama geceleri kuşlar olmazdı. Sadece bir kuş uçar giderdi. Onu babama sordum. Yarasa kuşu derdi. Geceleri yıldızlara bakar yerde onların kırıntıları ateş böcekleri bahçede oynaşırlardı. Ne yazık ki o gün olanlar oldu. Elma ağacının kırmızı elmalarına dayanamayan yaramaz bir çocuk, uzaktan bir taş atmış. Elma ağacından kafama bir kaç elma ile taş düştü. Anneciğim diyerek başımı tuttum ve elimi başıma götürdüm. Kırmızı elmanın alı gibi al kanlarda elime geldi. Bütün suçu elma ağacında gördüm. Seninle ne güzel dosttuk. Dost dostuna böyle yapar mı dedim? Ayağımla elma ağacına vurdum vurdum. Bir daha elma ağacının yanına gitmedim. Elma ağacı da çok üzülmüştü. Elmaları bitince kimse yüzüne bakmayacaktı. O da biliyordu ama derdini anlatamazdı. Çünkü konuşmayı bilmiyordu. Gel gelelim bahar oldu. Bütün ağaçlar yeşerdi. Elma ağacı yeşermiyordu. Küsmüştü dünyaya, meyve vermeyecek diyordum. Çünkü en iyi dostunu kaybetmişti. Çiçekleri eskisi gibi açamadı. Kuşlar, arılar, kelebekler eskisi gibi dallarında uçuşup şarkılar söylemiyordu. Buna çok üzüldüm. Barışmaya karar verdim. Gittim halini hatırını sordum. Yine dost olalım dedim. Annem de söyledi senin suçun yokmuş. 'Yaramaz bir çocuk atmış taşı' dedim. Ağacın dallarını öptüm öptüm. Birkaç gün sonra ağaç çiçeklerini açmaya başladı. Ben bu olaya çok sevindim. Artık elma ağacı benimle barışmıştı. Tekrar kuşlar döndü cıvıl cıvıl, arılar, kelebekler uçuşuyordu. Akşam babama sevinçle ağacın çiçek açtığını söyledim. Bunun nasıl olduğunu anlayamadım? Dedim. Babam 'sevginin gücü' diye cevap verdi.


Hicretin 13. yılı, Yermuk Savaşı sırasında idi. Savaş, bütün şiddetiyle devam etmiş, akşamüzeri biraz yavaşlamıştı. Bu arada ben, amcamın oğlu Haris'i bulmak için yaralılar arasında dolaşmaya başladım. Biraz sonra onu buldum. Yaralanmıştı, kanlar içinde yatıyordu. Sadece kaş ve göz işareti ile konuşabiliyordu. Susuzluktan dudakları kavrulmuştu. Su ister misin? diye sordum. içerisinde yanmasına ve ağır yaralı olmasına rağmen, o da arkadaşının kendisinden daha yaralı olduğunu düşünerek, suyu ona götürmemi işaret etti. Hişam'ın yanından, İyaş'a doğru koşarak ayrıldım. Yanına vardığım zaman, kendisinin ancak son kelimelerini işittim. Kelimeişahadeti söylüyordu. Şehit olmak üzereydi. Geldiğimi gördü. Ancak zamanı kalmamış ve şehit olmuştu. Oradan derhal geri döndüm. Koşarak Hişam'ın yanına geldim. Gördüm ki, o da şehit olmuştu. Hemen onun yanından da ayrılıp, Haris'e koştum. Heyhat! Ne çare ki, ona da yetişemedim. O da diğerleri gibi şehit olmuştu. Ben, hayatımda birçok olayla karşılaştım. Fakat hiçbiri beni bu olay kadar heyecanlandırmadı. Aralarında akrabalık bile olmamasına rağmen, Müslümanların birbirine karşı olan bu saygısını ve şefkatini imrenerek seyrettim. Bu, yüce bir ahlakın ve üstün bir faziletin belirtisiydi. Bu hal, ancak yüce İslam dininin kazandırdığı İslam kardeşliğinden kaynaklanıyordu.


Bir varmış, bir yokmuş. Ormanın birinde sevimli bir tavşan yavrusu yaşarmış. Ormanda yaşayan bütün hayvanlar, bu sevimli yavruyu çok seviyorlarmış. Sevimli yavru, bütün yaz ormanda gezmiş, tozmuş, bir güzel oynamış. Derken, yaz tatili bitmiş okullar açılmış. Fakat yavru tavşan okula gitmek istemiyormuş. "Okumaya ne gerek var ki? Ben okumadan da her şeyi öğrenebilirim." diye düşünüyormuş. Bütün arkadaşları okula gittiği halde, yavru tavşan okula gitmemiş. Yine ormanda gezmiş, tozmuş, oyunlar oynamış. Bir müddet sonra yalnızlıktan canı sıkılmış. Çünkü tüm arkadaşları okuldaymış. Yavru tavşan, ördek amcanın dükkanına gitmeye karar vermiş. "Bana masal anlatır, ben de dinlerim." diye düşünmüş. Ördek amcanın dükkanına geldiğinde, kapı kapalıymış. Sevimli tavşan, bu arada kapıda asılı duran bir kağıt görmüş, fakat okuma bilmediği için yazıyı okuyamamış. Mutsuz bir şekilde evine giderken, önüne ördek amca çıkıvermiş. "Ördek amca, biraz önce sizin dükkana uğramıştım, fakat yoktunuz. Ben de geri dönüyordum." demiş. Ördek amca: "Kapıdaki yazıyı okumadın mı? Malzeme almaya gidiyorum, Aradan birkaç gün geçmiş. Yavru tavşanın canı yine sıkılmış. "Tavşan teyzemi bir ziyaret edeyim." diye teyzesinin evine gitmiş. Evin önünde bir sandalye varmış. Sandalyenin üzerinde de bir kağıt asılıymış. "Teyzem, herhalde bu kağıda 10 dakika soma geleceğim yazmıştır." deyip, sandalyeye oturmuş ve teyzesini beklemeye başlamış. Ama oturur oturmaz sandalyeye yapışmış. Sandalyeden kurtulmak için çabalarken, teyzesi pencereden sevimli tavşanı görmüş. "Yavrum, sandalyenin üzerindeki kağıdı okumadın mı?" diye sormuş. Tavşan teyze gülümsemiş: "Yavrucuğum, yalan söylemek çok günahtır. Kağıtta, oturmayın boyalıdır yazıyordu." demiş. Sevimli tavşan, yaptığı hatayı anlayıp, çok utanmış. Teyzesi'ne bir daha yalan söylemeyeceğine söz vermiş. Sonra evine dönmüş. Evine gelir gelmez yatmış, sabahı zor etmiş. Gün doğar doğmaz kalkıp, doğruca okula gitmiş. Çok kısa zamanda okuma yazmayı öğrenmiş.


Evvel zaman içinde kalbur saman içinde; eşşekler bakkal iken katırlar hekim iken tüylerim tiken tiken kaymaklı kadayıf yer iken; anam kapadı ocağı babam kaşıdı bacayı hiç sormayın yaşımı başımı; bin mi iki bin mi in mi cin miyim; yerde miyim gökte miyim peynir miyim köfte miyim; derken karnım acıktı da hepsini yedim; yedim dinlendim yedim keyiflendim yedim dedim dedim yedim; evet efendim sepet efendim artık dilersen masalımıza geçelim... Şehirlerden bir şehirde, mahallelerden bir mahallede Meriç diye tatlı mı tatlı bir çocuk yaşarmış. Meriç'in annesi çalışır babası evde ona bakarmış. Meriç babasına sevdalıymış. Babasıyla uyanır, babasıyla aynı zamanda uykuya dalarmış. Babasıyla sabah kahvaltıdan sonra sokağa fırlar yemek vakitleri hariç akşama kadar eve dönmezlermiş. Babasıyla sek sek oynar, misket oynar; köşedeki eski ve küçük parkta kaydıraktan kayar salıncakta sallanır, kumdan kaleler yaparlarmış. Arkadaş bulurlarsa babası geri çekilir Meriç'i arkadaşlarıyla başbaşa bırakır, hep kıç cebinde taşıdığı eski püskü kitabını okumaya koyulurmuş. Meriçlerin mahallesinde pek ağaç yokmuş. Apartmanlar ıkış tıkışmış. Sadece evlerin arka balkonları küçük bahçelere bakarmış. Meriç'le babası bütün oyunların içinde en çok uçurtma uçurmayı ve 'bir şeye benzetme oyunu'nu severlermiş. Evlerinin duvarları çatlaklarla doluymuş. Duvarların bazı yerleri de rutubetten kabarıkmış. İki kafadar da işte bu çatlakları ve kabarıkları sürekli bir şeylere benzetmeye çalışırlarmış. Onlar için çatlaklar bazen yol, bazen kök, bazen dalmış; kabarıklar bazen tepe, bazen kuzu, bazen kafadaki saçlarmış... Meriç akşamları annesiyle de oynar; tatil günleri de arka balkonda hep beraber kahvaltı ederlermiş. Evin arkasındaki küçük bahçede betonu delip çıkan, dallarında yırtık şeytan uçurtmaları uçuşan incir ağacını seyretmeye doyamazmış tatlı çocuk. Annesi biraz hüzünlüymüş fakat babası, anneyi güldürmeyi hep becerirmiş. Sonra hep birlikte gülerlermiş. Bir kere suratları asılsa on kere gülerlermiş. Kahvaltıdan sonra baba hep küçük bir defter yaprağını katlayarak şeytan uçurtması yapar; uçurtmayı iplikle bağlayıp uçururmuş. İpliğin ucunu Meriç'e uzatır, Meriç uçurtmayı tek başına uçururmuş sonra. Ve maalesef genellikle uçurtmalar incir ağacının dallarına takılır iplik koparmış. Birgün nasıl olmuşsa olmuş, Meriç evde tek başına uyanmış! lekeyi de kendisine benzetmiş. Farkına varmamış ama biraz rahatlamış içi. Arka balkona koşmuş. İncir ağacına bakmış. Betonu delip boy veren ağacı hayranlıkla seyretmiş. Neden bilinmez kendini incir ağacına yakın hissetmiş. İncirin dallarındaki şeytan uçurtmaları tatil sabahlarındaki kahvaltıları hatırlatmış. Karnının acıktığını fark etmiş. Koşarak buzdolabının kapağını açmış. Bir domates, bir dilim peynir almış tezgaha koymuş. Ekmekliğe ulaşmak için tabure getirmiş içerden. Tabureye çıkmış. Ekmeklikteki taze ekmeğin kıyısını koparmaya çalışmış güçlükle. Ama koparmış. Sonra domatesi, peyniri ve ekmeği bir tabağa koymuş. Önce domatesi ısırmış. Domatesin suyu çenesinden boynuna akmış. Elinin tersiyle boynunu silmiş. Domates yere düşmüş. Domatesi yerden alıp üflemiş ve tekrar başını uzatıp ısırmış. Bu sefer daha az akmış domatesin suyu. Sonra peyniri ısırmış, sonra ekmeği. Sonra koşup tekrardan incir ağacına ve dallarındaki şeytan uçurtmalarına bakmış. masalsitesi.com Babasıyla nasıl uçurtma uçurduklarını hatırlamış... Artık tuhaf hissetmiyormuş. Hatta böyle tek başına olmak hoşuna bile gitmiş. Derken, birdenbire babası gelmiş. Oğlunun ağzını, burnunu, boynunu domates kırmızısı, dudaklarını peynir beyazı, kazağını yarı ıslak ve ekmek kırıklarıyla dolu görünce basmış kahkahayı. Çocukcağız öyle sevimliymiş ki. Meriç'i tutmuş kaldırmış, öpmüş öpmüş havalara uçurmuş. Babası içeri koşup geri gelmiş. O da ne! Meriç'in şimdiye dek görmediği büyüklükte bir şeytan uçurtması! Üstelik yarı saydam. Işık vurdukça rengi, şekli değişiyor; sanki her an başka bir şeye benziyormuş. Meriç çoook etkilenmiş uçurtmadan. Peki! Tamam ben seni yalnız bıraktım elimde olmayarak ama sen bana eşlik eder misin kahvaltıda? diye sormuş babası. Meriç başıyla onaylamış. Birlikte şakalaşarak, gülüşerek kahvaltı etmişler. Sonra da boş arsaya gidip doya doya, yorulup bitkin düşünceye kadar uçurtmalarını uçurmuşlar. Eh! Doğrusu bu uçurtmayı uçurmak çok keyifliymiş. Eee! düpedüz şekil değiştiriyormuş bu uçarken. Bir ara annesine, bir ara incir ağacına bile benzemiş... Akşam olmadan eve dönümüşler. Baba güzel yemekler hazırlamış. Anne gelince hep birlikte oturup kah kah, kih kih yemek yemişler. O akşam Meriç pek erken uykuya dalmış. Annesiyle babası uyurken Meriç'in melek yüzünü seyretmişler bir süre. Sonra sarılmışlar birbirlerine. Gökten üç elma düşmüş. Biri Meriç'in, biri Meriç'in annesiyle babasının, biri de masal severlerin başına.


Bir zamanlar Şah Turmuz adında bir köy varmış ve bu köyde bir evliya varmış. Bu evliyanın adı da Şah Turmuz imiş. Zaten köy ismini bu evliyadan alırmış. köye hazine aramaya gelen hazine arayıcıları Şah Turmuz'u ve şifalı toprağı duymuş ve bir gün Şah Turmuz'u takip ederek tünele girmişler. Belki gittiği yerde altın vardır diyerek tünele girmeye çalışmışlar hazine arayanlar silahları varmış. Yılan, tünele başkalarını getirdiği için Şah Turmuz'a kızmış. Şah Turmuz'a bir daha bir daha buraya gelmemesini ve şifalı topraktan almamasını söylemiş. dersimiz.com Tabi Şah Turmuz dev yılana Ben onları getirmedim. demiş ama yılan ona; Beni senden başka kimse görmemeliydi, söz vermiştin unuttun mu? demiş. Tam o sırada hazine arayanlar dev yılanı görmüş. Silahlarını yılana doğrultmuş ve yılanı tam vuracakken Şah Turmuz kendini silahın önüne atmış ve vurulmuş. Yılana bir şey olmamış ama hazine arayanlar yanlışlıkla Şah Turmuz'u vurdukları için korkup kaçmışlar. Dev yılan, Şah Turmuz'un yabancı adamları getirmediğine inanmış. Dev yılan, Şah Turmuz'u, yaşadığı yerde bulunan şifalı toprak ve su ile tedavi etmiş. Şah Turmuz günler geçtikten sonra iyileşmiş ve köyüne dönmüş ve bu sefer şifalı sudan da köye götürmüş. Hiç kimseye olanlardan söz etmemiş zaten hazine arayanlar korkudan hiç kimseye bir şey demeden köyden ayrılmışlar. Şah Turmuz'dan şifalı su ve toprak sayesinde çoğu kişi gelip dua etmesini istermiş. Şah Turmuz da karşılık beklemeden gelen herkese dua edermiş. Yılan ile Şah Turmuz'un dostluğu yıllarca sürüp gitmiş. Ve kimse dev yılanı görmemiş. Halk ve köye gelen herkes yıllarca şifalı toprakta ve suda şifa bulmuş.


Oğulum, ne işin var burada? O anda sigara paketi konuşmaya başlamış tabiiki içindeki sigaralarla birlikte: "Oğulunuz sizin sigara içtiğinizi biliyor,, sigaranın sağlığa zararlarını bizden size ve tüm sigara içenlere anlatmamızı rica etti, bizde kabul ettik." Anne-Baba şok! Bizim konuşma yetkimiz anca bizi eline alıp birinin rüyasına girdiğimizde başlar. Oğulunuz bizi aldı ve rüyanıza getirdi... doğrusu. Biz bu kadar triyakisi olmuşuz. Oğlan bizi kurtarmaya çalışıyor... Hanım, hanım,..... bu evde artık sigara içmeyi yasaklıyorum... Al da sigara paketini ne oluyor kendin şahit ol! Kadın eline sigara paketini almış ve eli öyle bir yanmış ki!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Sonra da çöpe atmış... Bir daha da sigara içmemişler ve içenleri de uyarmışlar. Siz siz olun Tüm Dünyalı insanlar! Sigara içmeyiinn! Doğamızı kirletmeyin ve sigara içilen ortamda bulunan çocuklar pasif içici oluyorlar bunu da bilin!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!


Uzak memleketlerin birisinde tahtına düşkün, zengin mi zengin bir padişah yaşarmış. Adil olmasına adilmiş ama, burnu kanasa bütün ülkeyi ayağa kaldırırmış. Birgün öyle hastalanmış, öyle hastalanmış ki; ayağa kalkamaz, sarayının bahçelerinde zevkle gezinemez olmuş. Ülkede ne kadar iyi doktor varsa çağırmışlar. Ne kadar ilaç varsa denemişler, ama bir türlü padişahın hastalığına çare bulamamışlar. Yaz gelmiş, çiçekler açmış, kuşlar cıvıldaşmaya başlamış. Güneş parıldıyor, herkesi evinden dışarıya çağırıyormuş. Fakat padişahımız, iyileşemediği için bu güzellikleri pencereden seyretmekle yetinmek zorunda kalıyormuş. - Arkadaşlar, demiş. Buradan çok çok uzakta bir memleket var. Adı Sevilenya Orası ilimde ilerlemiş bir memlekettir. Bütün alimler mutlaka oraya gider ve ilmine ilim katarmış. İşte o memlekette yaşayan bir doktorun ünü dünyaya yayılmış. İyileştiremediği hasta, çaresini bulamadığı hastalık yokmuş. Padişahımıza söyleyelim haber salsın çağırtsın onu. Biz de rahatlayalım. - Derhal hazırlıklar başlasın. Yarın sabah yola çıkacak bir birlik oluşturulsun. En güzel hediyeler, kese kese altınlar doktora verilmek üzere hazırlanmış. Ve ertesi sabah bilinmeyen ülkeye doğru yolculuk başlamış. - Hastamız nerededir? Bir insan acı çekerken ben nasıl dinlenebilirim! - Aman hemen gelsin. Kaç zamandır gözlerime uyku girmez. Acıdan yüreğim duracak sanırım. Hemen gelsin hemen, demiş. - Dokuz yaşında bir erkek çocuk bulunmalı. Bu çocuk kesilecek ve midesi bacağınıza sarılacak. Üç gün içinde hiçbir şeyiniz kalmaz, ayağa kalkarsınız. Padişah, askerlerini böyle bir çocuk bulmaları için göndermiş. Bütün okullar, bütün evler araştırılmış. Ve nihayet dokuz yaşında, çok güzel bir erkek çocuğu bulunmuş. - Oğluma kıymayın, demiş. Onun yerine beni öldürün. O benim tek çocuğum. Beni ondan ayırmayın. Ne olur yapmayın bunu! - Sen bir çocuğun mu, yoksa bir padişahın mı ölmesini istersin? Eğer padişahımız ölürse halimiz nice olur hiç düşünmüyor musun? Düşmanlarımız memleketimizi istila ederler. Bu daha mı iyi? Akılsızlık etme. Sana bin altın veriyorum. Hiç oğlun olmadığını düşün. - Varsın padişah yoluna öldürülsün benim oğlum, demiş. Oğlunun karşılığı olarak aldığı altınlarla eve dönmüş. Çocuk, babasına sarılıp ağlamış. - Beni öldürmeyecekler değil mi, diye sormuş babasına. - Eh, madem ki hayırlı bir iş için ölecek, ne yapalım ölsün, demiş. Padişah, anne ve babadan izin aldıktan sonra devrin bilginlerini yanına çağırtmış. Bir de onlardan izin almak istiyormuş. Bazıları bunun yanlış olduğunu söylemişler, bazıları padişahın ölümünden daha hayırlıdır demişler. Sonunda çocuğun kesilmesinde bir sakınca olmadığı kararına varmışlar. Bütün ülkeye bu olay duyurulmuş. Herkesin dilinde kesilecek çocuk varmış. Kimileri duyduklarına inanamıyor, kimileri çocuğa acıyor, kimileri de padişah iyileşecek diye seviniyormuş. Kısa zamanda şehrin meydanı hazırlanmış. Halk merasimi seyretmek için meydana toplanmış. Çocuğun annesiyle babası halkın önünde çocuklarının kesilmesine izin verdiklerini, bilginler de çocuğun hayırlı bir iş için öldürüldüğünü söylemişler. - Peki siz, sevgili bilginler. Dokuz yaşındaki bir çocuğun öldürülmesinin yanlış olmadığını nasıl söylersiniz? Ben kimsenin canını acıtmadım ki. Padişahımızın hastalığının sebebi de ben değilim. Kimseyi de öldürmedim. - Padişahım, iyileşmek için beni öldürüyorsun. Oysa biz seni sığınak kabul ediyorduk. Senin ülkende bunun için yaşıyoruz. Bizi koruduğun için Demek ki ülkemize bir şey olsa hiçkimse sana sığınamayacak, demiş. - Sen annemi, babamı, bilginleri razı etmişsin. Bana da sığınabileceğim tek bir yer kalıyor. Yalvarıyorum ki beni kurtarsın. Siz beni anlamıyorsunuz. - Bırakın çocuğu, demiş. Benim ölümüm bu bacaktan olacaksa olsun. Bu olaydan sonra padişahın bacağı nedense hiç ağrımamış. Ve padişah çocuğu yanına alarak beraberce güzel bir hayat geçirmişler.


Ünlü gezgin Thomas Cook, ilginç bir anıya tanıklık etti. Atlas Okyanusu'nun sessiz sularında, araştırma gezisinin düşsel rotasını takip ederken, çığlıklar atan milyonlarca kuşun büyülü dansına tanık oldu. Uçsuz bucaksız mavi denizin üzerinde, kuşlar havada daireler çizerek dans ediyorlardı. Ancak bu dansın ritmi bir gizemi saklıyordu; çığlık çığlık uçan kuşlar, sanki yaşamın kırılganlığını ve umutsuzluğunu anlatıyormuşçasına, kulakları sağır edercesine çığlıklarını yükseltiyorlardı. Kuşların büyülü dansı, aynı zamanda trajedinin habercisiydi. Yorgun düşen bazı kuşlar, okyanusun kucaklayıcı dalgalarına kendilerini bırakıyorlardı. Bu son hareketleriyle, hayata veda ediyorlardı. Gökyüzünde çizdikleri dairelerin ardından gelen bu iniş, çaresizlik ve ölüme teslimiyetin somut bir ifadesiydi. Thomas Cook'un şahit olduğu bu manzara, sadece onun değil, bölgedeki denizcilerin ve balıkçıların da yıllarca tanıklık ettiği bir olaydı. Ancak, kuşların neden böyle davrandığı, uzun süreler boyunca bilim insanlarının bile çözemediği bir sırdı. denizin ortasında. Kuşlar için vazgeçilmez bir mola noktası olan bu adanın yeriyse, zamanla okyanusun derinliklerine gömüldü. İnsanoğlunun bile fark etmediği bu kaybolmuş ada, göçmen kuşların serüven dolu yolculuklarında bir nevi cennet köşesiydi. Sezgisel bir şekilde, kuşlar bu adanın izini buluyor, yorucu yolculukları sırasında nefes almak ve güç toplamak adına buraya uğruyordu. Ancak bir gün, adayı bulamamakla yüzleştiler. Yorgunluktan bitap düşen bedenler, adayı arayışları sırasında çığlık çığlık denizin kucağına düşmek zorunda kaldı. İşte tam da bu noktada, insan hayatının bir metaforu gizliydi.


Evvel zaman içinde bir sihirbaz vardı. Dilenci kılığına girerek sokaklarda dilenmeye çıkar, evlerin önünde bulduğu küçük kız çocuklarını çalar ama onları nereye götürdüğünü kimsecikler bilmezdi. Bir gün üç güzel kızı olan bir adamın evinin önünde sakat bir dilenci kılığında belirdi; omuzuna uzun bir torba asmıştı. Kapıyı çalarak bir dilim ekmek dilendi. Kapıyı ev sahibinin büyük kızı açmıştı. Sihirbaz ona şöyle bir dokundu, dokunmasıyla kızın torbaya girmesi bir oldu! O zaman sihirbaz koşar adımlarla hemen oradan uzaklaştı. Bir süre sonra büyük, karanlık bir ormana girdiler ve sonunda sihirbazın evine vardılar. Burası şahane bir yerdi. Sihirbaz, kıza: "Burada çok rahat edeceksin, çünkü gönlünün tüm istediklerine sahip olacaksın." dedi. Kız, anahtarlarla yumurtayı aldı ve onun dediklerinden çıkmayacağına söz verdi. Ne var ki, sihirbaz evden uzaklaşır uzaklaşmaz, kızcağız merakını yenemez oldu. Önce tüm evi, tavanlarından mahzene kadar dolaştı, sonra küçük anahtarı alarak yasak odanın kapısını açtı ve içeriye girdi. İçeri girince korkusundan donup kaldı. Çünkü odanın orta yerinde içi kan dolu bir leğen durmaktaydı. Korkudan tirtir titremeye başlayınca, yumurta elinden kayarak leğenin içine düşmez mi? Kızcağız gerçi yumurtayı hemen çıkarıp sildi ama boşuna! Ne kadar sabunlarla yıkayıp ovsa yumurtanın üzerindeki kan lekesi çıkmıyordu. Ertesi gün sihirbaz eve döndü ve kızdan yumurtayla küçük anahtarı istedi. Kız bunları korkudan titreyerek ona uzattı ve adam onun yasak odaya girmiş olduğunu anladı. "Demek benim isteğime karşı gelerek o yasak odaya girmeye cüret edebildin!" dedi. "Şimdi de ben senin isteğine karşı gelerek seni o odaya kilitleyim de gör!" diyerek onu yasak odaya soktu, kapıyı üstünden kilitledi. Sonra kendi kendine: "Şimdi de gidip ikincisini getireyim." diye düşünerek gene dilenci kılığına girdi. Kızın evine gidip kapıyı çaldı, bir dilim ekmek dilendi. Ekmeği bu kez ortanca kız getirdi. Sihirbaz onu da torbasına sokarak oradan uzaklaştı ve kendi evine döndü. Burada, büyük kızın başına gelmiş olanlar ortanca kızın da başına geldi. O da merakını yenerneyerek yasak odaya girdi ve sihirbaz eve dönüşünde onu da o odaya kilitledi. Sihirbaz torbayı omuzuna vurduğu gibi yola koyuldu, gelgelelim yükü öyle ağırdı ki, terler yüzünden aşağı akıyordu. Biraz sonra bir parça durup dinlenmek istedi ama tam o sırada torbanın içinden: "Penceremden seni gözlüyorum, lütfen yoluna devam et!" diye bir ses' yükselmez mi? Sihirbaz bunu nişanlısının sesi sanarak hemen ayağa kalktı, yeniden yürümeye başladı. Ne zaman dinlenmek için dursa aynı sesi duyuyordu! Sonunda yorgunluktan perişan bir durumda kızların evine ulaştı. Bu arada evde kalan küçük kız, düğün şölenini hazırlamış, sihirbazın dostlarını davet etmişti. Hemen iri bir şalgam aldı, bıçakla şalgamın üzerine göz ve ağız yerleri açıp boyayarak yüze benzetti, başına duvak ve çiçek takarak en üst katta bir pencereye yerleştirdi. Sonra kendisi bir bağ fıçısının içine girdi, yataktan sökerek dışarı çıkardığı kuş tüylerinin içinde yuvarlandı ve şahane, görülmedik bir kuşa benzeyip çıktı! Bu kılıkta onu kimsecikler tanıyamazdı. Küçük kız dışarı çıkıp yürümeye başladı. "Tüyler kralının evinden geliyorum." diye cevap veriyordu. Kimileri de: "Gelin kız ne yapıyor?" diye soruyorlardı. Küçük kız bunlara: "En üst kat penceresinden güveyin yollarım gözlüyor." diye karşılık veriyordu. Bir süre sonra kendi evine dönmek te olan sihirbazla karşılaşınca, sihirbaz da ona ayın şeyleri sordu ve aynı cevapları aldı. Bunun üzerine sihirbaz evin en üst penceresine baklı, orada süslü püslü şalgamı görünce kız sanarak oraya doğru gitmeye başladı. Ne var ki, tam o anda gelinin ağabeyleriyle akrabaları imdada yetişti. Kimse kaçmasın diye tüm kapıları kapatıp onları oraya kitlediler. Böylece hain sihirbazla, tüm kötü yürekli dostları oracıkta esir kaldı. Başkasına kötülük için düzen kuran, kendi kuyusunu kazmış olur.


Yeni yılı Ocak ayının başında kutlarız ama pek çok ülkede bu olay baharın başında olur. Ne de olsa bu, bitkilerin büyüdüğü ve çiçeklerin açtığı yeni bir yaşam zamanıdır. Eski İran'da, baharın başında geleneksel bir Yeni Yıl şöleni vardı. Kraliyet sarayında sanatçılar, zanaatkarlar ve yabancılar en iyi becerilerini veya hazinelerini krala sunarlardı. Kral memnun olursa, onlara güzel bir hediye verirdi. İran'daki bu Yeni Yıl kutlamalarından birinin sonuna doğru, kralın önüne bir gezgin geldi. Zengin bir şekilde süslenmiş yapay bir atı krala sundu. Gezgin, krala hitap ederek, "Majesteleri böyle harika bir şey yaptığım için kendimle gurur duyuyorum," dedi. Kral, "Her yetenekli sanatçı bunun gibi bir at yapabilir," diyerek kaşlarını çattı. "Efendim," diye yanıtladı gezgin, "bu atı bu kadar sıra dışı yapan, süslemesi değil, kullanımı. Sırtına bindiğimde havalanıp çok kısa sürede dünyanın en uzak köşesine gidebilirim," dedi. Bu kralın ilgisini çekti. İlerideki bir dağı göstererek, "Pekala, şuradaki dağın tepesinde bir palmiye ağacı var. Oraya git ve bana dalında bulunan hurmalardan birini getir," dedi. Kral bunun üzerine gezgine "Para istemiyorsan ne istiyorsun?" diye sordu. Gezgin biraz düşünüp, eğer kralın prenses kızı ile evlenirse, atı seve seve vereceğini söyledi. Kraliyet mensupları bu abartılı isteği duyunca gülmeye başladılar. Kralın oğlu Prens, babasının teklifi ciddi bir şekilde düşündüğünü görünce daha da şaşırdı. Prens krala yaklaşarak, "Affet beni baba. Ama bir an için kızını, oyuncak at için evlendirmeyi mi düşünüyorsun?" diye sordu. Aslında kral, evlilik talebini reddederse sihirli atı başka bir kralın alabileceğinden endişeliydi. Oğlundan atı dikkatle incelemesini ve onun hakkındaki görüşünü bildirmesini istedi. En azından bu, meseleyi düşünmesi için ona daha fazla zaman verirdi. Prens ata yaklaştı. Gezgin, prense nasıl yönetileceğini göstermek için öne çıktı. Ancak genç prens, kraliyet ailesini kandırmaya cesaret eden bir yabancıdan talimat alacak değildi. Dinleyemeyecek kadar büyük bir öfkeyle eyere atladı ve mandalı çevirdi. Bir anda Prens at ile birlikte havaya yükseldi. Gezgin, prensin uçup gittiğini gördüğünde çok korktu. Çünkü atı kullanmayı bilmiyordu bu yüzden de düşebilirdi. Kral, oğlunun at ile havalandığını görünce çok kızdı. Yardımcılarına gezgini hemen hapse atmalarını emretti. "Oğlum çok kısa bir süre içinde sağ salim dönmezse, senin canını alacağım!" diye kükredi. Bu arada Prens nefes kesen bir hızla havaya çıktı. O kadar yüksekteydi ki artık dünyayı bile zar zor görebiliyordu. Mandalı bir o yana bir bu yana çevirmeyi denedi ama bunun bir etkisi olmadı. Paniğe kapıldı ve yaptığından çok pişman oldu. Atı yakından inceleyince, sonunda kulağın arkasında olan başka bir mandal keşfetti. O mandalı çevirdiğinde çok geçmeden atın aşağı inmeye başladığını gördü. Prens yere yaklaştığında hava kararmıştı. Diğerlerinden daha yüksek bir çatı görünce atı onun üzerine indirdi ve atından indi. Aç ve yorgun, etrafı araştırdı ve büyük bir binanın çatısında olduğunu gördü. masalsitesi.com Basamaklardan inerken bir kapı buldu ve kapıdan bir ışık gördü. Birkaç muhafız, kılıçları yanlarında, uyuyordu. Bu binanın başka bir kralın sarayı olduğunu düşündü. Eğer muhafızlar onu yakalarsa izinsiz girdiği için zarar verebilirlerdi. Bu yüzden sessizce çatıya çıkan basamakları tırmandı ve geceyi karanlık bir köşede uyuyarak geçirmeye karar verdi. Şafaktan önce, kimse uyanmadan sihirli atına binecekti. Ama sarayın prensesi çatıda duyduğu seslere çoktan uyanmıştı. Muhafızlarına, neyin düştüğünü bulmalarını ve izinsiz gireni hemen yanına getirmelerini söyledi. Muhafızlar hemen prensi yakaldı ve prensese götürdüler. Prens, "Beni bağışla prenses. Ben bir kralın oğluyum ve başıma çok garip şeyler geldi, izin verirseniz ayrıntılarını sizinle paylaşmaktan mutluluk duyacağım." dedi. Prenses, bugün kuzey Hindistan'da bir bölge olan Bengal Kralı'nın kızından başkası değildi. Prenses, "Seni dinleyeceğim fakat şimdi biraz dinlenin çok yorgun görünüyorunuz." dedi. Hizmetçilerine onu odaya götürmelerini, yiyecek ve içecek vermelerini emretti. Prens birkaç gün daha sarayda misafir olarak kaldı. Bu esnada ikiside birbirini tanımaya başladı ve çok geçmeden aşık oldular. Prenses, "Artık geri dönmeyi mi düşünüyorsun?" dedi. Sponsorlu Bağlantılar style="font-size:16px">Prens ona birlikte gitmeyi teklif etti. Prenses biraz düşündü ve teklifi kabul etti. style="font-size:16px">Prens ona birlikte gitmeyi teklif etti. Prenses biraz düşündü ve teklifi kabul etti. Ertesi sabah prenses kimsenin endişelenmemesi için bir not bıraktı ve şafakta atın olduğu çatıya gittiler. Prens ve Prenses ata bindi. Mandalı çevirdiler, kısa bir süre içinde İran'ın başkentine varmışlardı. Hapishaneye inmek için sihirli atı yönlendirdi. Prensin düşündüğü gibi, gezgin orada hapsedilmişti. Hemen Kral babasını bulmaya karar verdi. Prensesin güvenliği için onu bahçenin bir kenarında indirdi. Güvende olması için sihirli atı ona bıraktı. Prensese, "Ben babamı görmeye giderken burada kal. Ona iyi olduğumu göstereceğim ve gezgini kurtaracağım," dedi. Hırsız, Prens'in ormanda kaybolmasını bekledi. Prens gidince prensesi yakaladı ve ata bindirdi. Her şeyin bu kadar kolay olmasına çok sevinmişti. Mandalı çevirdi ve at havalandı. Kralın yanına doğru giden Prens ise havalanan atı gördü ancak hiçbir şey yapamadı. Hemen babasının yanına koştu. Kral, oğlunu gördüğüne çok sevindi. Ancak prens endişe ile olan biteni anlattı ve hemen prenses için yola çıktı. Hırsız ise çoktan Kaşmir Sultanı'na ulaşmıştı. Sultan Bengal Prensesi'nden çok etkilendi ve hırsıza ödülü verdi. Sihirli atı ise hazineye yolladı. Prenses İran Prensi'ni sevdiğini ona gitmek istediğini söylese de masalsitesi.com Sultan onunla evleneceğini söyledi. Bu Prensesi hayal kırıklığına uğratmıştı. Ertesi sabah, sarayda ve şehirde yankılanan trompet sesleri ve davulların vuruşuyla erkenden uyandı. Bu sevincin sebebini sorduğunda, o gün Kaşmir Sultanı ile düğünlerinin olduğunu öğrendi. Çaresiz, bir şekilde aklına sadece bir fikir geldi. Ayağa kalktı ve özensizce giyindi ve delirmiş gibi hareket etmeye başladı. Sultan hemen prensesin yanına geldi ve onun hastalandığını düşündü. Onu iyileştirebilecek herhangi bir doktora büyük ödüller teklif etti. Ancak ne zaman doktorlar yaklaşsa, prenses de onlara doğru uçar ve yumruklarını döverdi, böylece Prensesin iyileşmesi için umudunu kaybetmeye başladı. Bu süre zarfında, Prens hala Prensesi arıyordu. Nereye gittiyse Prensesi bulamamıştı. Artık umutsuzluğa kapılan Prens bir kayaya oturdu. O esnada tanıdık bir ses işitti. "Sihirli at nerede, sorabilir miyim?" dedi prense. Prens bu sesi hemen tanıdı. Bu sihirli atı yapan gezgindi. Olan biteni anlattı ve ikisi dertleştiler. Konuşurken gezgin, düğün gününde deliye dönen Bengalli bir prenses ve Kaşmir Sultanı'nın hikayesini anlattı. Prensin kalbinde bir umut ışığı yanmıştı. Bu Bengal prensesi, aradığı kayıp aşkı olabilir miydi? Öğrenmeye kararlıydı. Hemen Kaşmir'e vardı, doktor kıyafetlerini giydi. Padişahın huzuruna çıkarak prensesi iyileştirebileceğini iddia etti. Prenses bir anda çıldırmayı bıraktı. Görevliler, doktorun yeteneklerinin bu kanıtına sevinerek Sultana söylediler. Prens fısıldayarak planını söyledi. Sonra Sultan'a döndü. "Her şey sadece bir şansa bağlı. Görüyorsun, prenses hastalanmadan birkaç saat önce büyülü bir şeye dokunmuş olmalı. O şeyi elde edemezsem, onu tedavi edemem." dedi. Kaşmir Sultanı, hala hazinesinde bulunan sihirli atı hatırladı. Kendisine getirilmesini istedi ve doktora gösterdi. Genç adam atı görünce çok ciddi bir tavırla, "Majestelerini tebrik ediyorum. Bu gerçekten prensesi büyüleyen sihirli nesne. Birkaç dakika içinde tamamen iyileşeceğine söz veriyorum." dedi. Ertesi sabah sihirli at meydanın ortasına yerleştirildi. Doktor etrafına büyük bir daire çizip dairenin etrafına, her birinde küçük bir ateş bulunan kaplar yerleştirdi. Sultan, bütün soylular ve devlet bakanlarıyla birlikte büyük bir ilgiyle onu izliyordu. Prenses başı örtülü olarak dışarı çıkarıldı ve dairenin ortasına götürüldü. Sahte doktor masalsitesi.com onu büyülü atın üzerine oturttu. Daha sonra her kabın yanına gitti ve bir toz attı. Bu tozlar kısa sürede dumana dönüştü. Ne prenses ne de sihirli at görünmüyordu. O anda doktor kılığındaki İran Prensi ata bindi. Mandalı çevirdi ve sihirli at havaya yükseldi. Aynı gün İran Prensi ve sevgili Prensesi saraya sağ salim geldiler. Baba oğlunun dönüşüne sevindi ve hemen o ülkede görülmüş en büyük ihtişamla bir düğün kutlaması emretti. Ve böylece Prens ve Prenses sonsuza dek mutlu bir şekilde birlikte yaşadılar.