Bir zamanlar ağaçlarla kaplı yemyeşil ormanların içinde yaşayan birbiriyle çok iyi anlaşan dört arkadaş vardı. Bu arkadaşlardan birisi aslan, birisi zürafa, birisi maymun ve birisi de boz ayıydı. Maymun çok yaramaz ve yerinde duramazdı. Aslan güçlü ve arkadaşlarına karşı her zaman korumacıydı. Zürafa çok akıllıydı. Sorunları zekice halletmeyi severdi. Boz ayı ise çok şaşkındı, her zaman başına iş açardı. Bu dört arkadaş her gün gölün kenarında buluşup birlikte oyunlar oynarlar, yedikleri içtikleri ayrı gitmezdi. Yine günlerden bir gün kaçak avcılar ormana geldiler. Amaçları hayvanları yakalayıp sirke satmaktı. Bu işin çok karlı olacağını düşündüler. Hayvanları yakalamak için ormanın içine bir tuzak kurdular. Maalesef şaşkın boz ayı tuzağa düştü. Avcılar güzel bir boz ayı yakaladıkları için çok mutlu oldular. Boz ayıyı bir kamyona bindirip götürdüler. Ertesi gün bütün arkadaşlar göl kenarında oynamak için buluştular. Boz ayının hiç görünmediğini ve kaybolduğunu fark ettiler. Aslan bir şeylerin ters gittiğinin farkına vardı. Yüksek sesle kükreyerek bütün orman hayvanlarını çağırdı. Onlara arkadaşını görüp görmediğini sordu. Ancak boz ayıdan hiçbir iz yoktu. O sırada zürafanın aklına bir şey geldi. Bir tepeye tırmanıp uzun boyuyla ağaçların arasından bakıp, boz ayının olduğu kamyonu gördü. Arkadaşı maymuna söyleyip onu oraya yönlendirdi. Maymun ağaçların arasından daldan dala atlayarak kamyonu takip etti. Kamyonu yavaşlatmak için bulduğu muzları fırlattı. Muz kabuklarından yavaşlayan kamyon bir ağaca çarparak durdu. Ağacın durduğunu fark eden aslan, hızla kamyonun önüne koşup tüm sesiyle kükredi. Kamyonun üstüne çıkıp keskin pençelerini gösterdi. Aslanı gören kaçak avcılar ne yapacağını şaşırıp korkarak kamyonu terk edip kaçtılar. O sırada boz ayının bütün arkadaşları gelip boz ayıyı kurtardılar. Boz ayı arkadaşlarını gördüğü için çok sevindi arkadaşlarına teşekkür etti. Dört iyi arkadaş tekrar bir araya gelmenin mutluluğunu yaşadılar ve bir daha hiç ayrılmadılar. O günden sonra kaçak avcılar bir daha ormana girmemeye karar verdiler. Dört arkadaş yine göl kenarında mutluluk içinde oyunlarını oynadılar. Bu masalda mutlu sonla bitti. Daha Fazla masal okumak isterseniz 2 yaş masalları Kategorimizi Ziyaret Edebilirsiniz.


Sebzeler ülkesinin birinde tüm sebzeler çok mutlu ve kardeşçe yaşarmış. Fakat günün birinde nazar mı değdi bilinmez bir süredir devam eden huzursuzluk baş göstermiş. Bütün sebzeler birbirlerine karşı anlayışsız ve kaba davranmaya başlamış. Birbirlerine hiç tahammül etmedikleri gibi tek güzel bir kelime bile etmez olmuşlar. Sabah kalktıklarında çok gergin ve asık bir suratla gezdikleri yetmezmiş gibi ne yazık ki bir günaydın bile demez olmuşlar. Bütün sebzeler saygı ve sevgiyi unutmuşlar adeta. Hepsi de birisi bana bir laf etse de kavga etsem der gibi ortalıkta kavga aranır bir halde dolaşmaya ve etrafı kolaçan etmeye başlamışlar. Sebze ülkesi sebze ülkesi olalı hiç bu kadar kavgacı ve gergin bir devir yaşamamış. Bu durum bilge sebzelerin de çok canını sıkmaya başlamış. Kafa kafaya veren bilge sebzeler bu gergin ortama derhal bir son vermek amacıyla fikirler öne sürmektelermiş. Tam konuyla ilgili çözümler öne süreceklerken bir ağlama sesi kent meydanını kaplamış. Bütün sebzeler merak içinde ağlama sesinin yükseldiği kent meydanına akın etmeye başlamış. Ağlamaktan neredeyse bayılacak hale gelen sebze ise kuru soğandan başkası değilmiş. Çok büyük bir üzüntü ve hayal kırıklığı içinde hıçkıra hıçkıra ağlayan kuru soğanı sakinleştirmek ise hiç de kolay olmamış. Kuru soğan biraz sakinleştiğinde meraklı gözlerle kendisine bakan sebzelerin soru dolu bakışlarıyla karşılaşmış. Kimsenin bir şey sormasına fırsat vermeden hıçkırıklarla anlatmaya başlamış; - Biz uzun zamandan beri domates ve patlıcanla birlikte aynı evde yaşıyoruz. Şu ana kadar saygı ve sevgiyle hareket ettik ve en ufak bir kavgamız bile olmadı. Fakat son günlerde bana karşı davranışları çok değişti. Oldukça kaba ve saygısızca davranışlar göstermeye başladılar. Adeta bana çatmak için bahaneler ürettikleri o kadar da belli oluyordu ki. En sonunda bu sabah patlıcan bana bağırarak çok acı olduğumu ve koktuğumu söyledi. Ve ekledi artık seninle aynı evde kalmak bile istemiyorum. Git ve kendine yeni bir ev arkadaşı ve kalacak yeni bir ev bul. Ben nereden bulacağım yeni bir ev ve ev arkadaşı demiş ve yeniden hıçkıra hıçkıra ağlamaya başlamış. Bu duruma bütün sebzeler çok üzülmüşler. Kara kara düşünmeye koyulmuşlar. Bu sırada domates bütün güzelliğiyle yavaş adımlarla kuru soğanın yanına doğru ilerlemiş ve sebzelerin meraklı bakışları arasında yüksek sesle konuşmaya başlamış; - Sevgili dostlarım. Son zamanlarda hepimize bir şeyler oldu. Birlikte yaşamanın getirdiği sorumluluklarımızı unuttuk hepimiz. Saygı, sevgi ve hoşgörülü bir yaşantımız varken bir anda hepimizin davranışları değişti. Hoşgörüyü unuttuk ve bencilleştik. Kendimize gelelim ve eski güzel günlerimize yeniden dönelim demiş ve kuru soğana dönmüş. Benim evim çok büyük ve tek başıma çok canım sıkılıyor. Benimle birlikte yaşamayı kabul edersen inan çok mutlu olurum dostum demiş. Sebze ülkesindeki herkes domatesi çok taktir etmiş ve ayakta alkışlamış.


Drama köprüsü, Doğu Makedonyalı Debreli Hasan'ın öyküsüdür. Debreli Hasan gençliğinden beri adaletsizliğe karşı çıkan, yiğit bir kişidir. Karıştığı bazı olaylardan ötürü meskeni dağlardır. Eşkıya denilmekle birlikte, zenginden alıp, fakire veren tarafı, halk arasında Debreli Hasan'ı ayrı bir yere koyar. Drama Köprüsü'nü de zenginlerden aldığı paralarla halk için yaptırmıştır. Bu nedenle Drama Köprüsü ile Debreli Hasan aynı cümlede anılır. Çakırcalı ile zamandaş olan Debreli Hasan XIX. Yüzyılın sonu ile XX. Yüzyılın başında yaşamıştır. İyinin doğrunun yanında olup, köylünün hakkını gasp eden zenginlere başkaldırısı ile tanınır. Drama köprüsü, Makedonya'nın simgesidir. Türküsü ile gönüllere taht kurmuştur. Debreli Hasan'ın en büyük özelliği evlenmek isteyen fakir gençleri evlendirmesidir. Köprüden geçenleri çevirip onların niyetini anlamak için sorgu suale çekmesi de en büyük özelliğidir. Bir keresinde Selanikli olan Yahudi bir ticaret ehlini geri çevirmiştir. Bir defasında da Drama Köprüsü, fakir bir gencin hikayesine konu olur. Günlerden bir gün İskeçe Pazarı'na gitmek için yola çıkan bir genç, mecburi olarak Drama Köprüsü'nden geçecektir. Bu esnada Debreli Hasan, onun hikayesini de öğrenir. Bu fakir gencin İskeçe Pazarı'na gitme hikayesi tek öküzünü pazarda satmak içindir. Sattığı öküzün parası ile de sevdiği kıza düğün yapacaktır. Böyle bir amaç uğruna büyükbaş hayvanını satması, Debreliyi üzer. Fakir gencin öküzünü satmasına engel olduğu gibi bir de üstüne çeyiz parası verir. Bu sayede bu gençlerin evlenmesine maddi destek sağlamış olur. Drama köprüsü, Debreli Hasan'ın çok sayıda hikayesine tanık olur. Eşkıya olmakla birlikte halkın kahramanı olan Debreli, Makedonya'da ayrı bir yere sahiptir. İyi niyetli de olsa bazı hareketleri zorbalık ve eşkıyalıklarla dolu olduğu için güvenlik güçleri tarafından da aranan bir kişidir. Makedonya Dağları'nı mesken tutması da bu yüzdendir. Sonunda onun sevilen halleri ve iyi niyeti padişahın da affına yol açar. Artık kaçmasına gerek kalmayacaktır. Türkiye'ye göç etmesi de bu şekilde olur. Bir başka rivayet te güvenlik güçlerinden kaçıp Türkiye'ye yerleşmesidir. Onun hakkında söylenenlerin pek çoğu rivayetlerden ibarettir. Türkiye'ye göç ettikten sonra Samsun'un Bafra İlçesi'ne yerleşmesi de bu rivayetlerden biridir. Drama köprüsü, Yunanlılara karşı Türk yerleşim yerlerini savunan Debrelinin hikayelerinde de oldukça fazla yer alır. Yunan zulmüne karşı o dönem bu yörede Türk Köylerini savunan, Debreli ve çetesidir. Reşit Salim derlemesi ve Osman Arda ile hayat bulan Debreli Hasan, Trakya Türkülerinin en güzel örneklerindendir. İlk olarak Debreli Hasan'ın Rumca söylendiği de bilinir. Halk kahramanı olması, onun bu yörede yaşayan herkes tarafından sevilmesinin de göstergesidir. Türküsü nesilden nesle sevilerek söylenmiştir. Drama Köprüsü de Debreli Hasan da bu sayede ölümsüzleşmiştir. Daha fazla hikaye okumak isterseniz Türküler ve Hikayeleri kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Mustafa Kemal, Şemsi Efendi Okulu 4. sınıfa giderken koşuda Selanik Şampiyonu olmuştu. Selanik Askeri Rüştiyesi ve Manastır Askeri İdadisi'ne giderken koşuyu bırakmadı. Arkadaşlarıyla her gün antrenman yapardı. Özellikle Manastır Askeri İdadisi'nde 1 mil ( 1.609 metre ) koşusunda okulun yıldızıydı. Yarış başlar başlamaz öne geçer ve yarışı önde götürürdü. 1 mil koşusunda geçildiği görülmemişti. Askeri liseler arasındaki koşu yarışında Mustafa Kemal ülke şampiyonu olmuştu. Aynı yıl Manastır'da düzenlenen dünya askeri liseler şampiyonasında 1 milde birinci olarak dünya şampiyonu olmuş ve altın madalya kazanmıştı. Langaza'da dayımın çiftliğinde kalırken komşu çiftliğin yakınından geçerdim. Bir gün çiftlikten sesler geldi. Koştum. Kuyunun başında üç çocuk kız kardeşlerinin kuyuya düştüğünü söylüyor ve yardım istiyorlardı. Oralarda kalın bir ip buldum. İpi ağaca bağlayıp kuyuya indim. Tahminen altı yaşlarında bir kız beline kadar su içinde duruyordu. İpi kızın beline bağladım ve ağabeylerine yukarı çekmesi için, seslendim. Ağabeyleri kızı yukarı çektiler. Daha sonra ipi aşağı sarkıttılar. İpi belime bağladım, ellerimle tuttum ve beni çekiniz, diye bağırdım. Çeken olmayınca ipten tırmanarak kendi çabamla yukarı çıktım. Kimseler yoktu. Demek ki kardeşlerini kurtarınca ağabeyleri beni kurtarmaya lüzum görmemişti. Arabanın icat edildiği yıllardı. Selanik'te zengin bir Alman komşumuz vardı. O komşumuz bir araba almıştı. Yollarda arabayla giderken, görenler şaşırmıştı. Bu araba atsız, öküzsüz nasıl gidiyor diye. Komşumuz bir akşam evine dönerken, farları yakmış. Araba gürültülü çalıştığı için, canavar geliyor diyerek insanlar kaçışmış. Hatırladığım kadarıyla bir gün aşırı hız yaptığı için, polis ceza kesmiş. Komşumuz o sıra 20 km. hızla gidiyormuş.


Çok eski zamanlarda dört mevsim bahçesinde dünyanın her yerinden getirdiği muhteşem çiçekleri bulunan bir kraliçe yaşarmış. Kraliçe bütün çiçekleri çok severmiş ancak gülleri hepsinden fazla severmiş. Bu yüzden yabanisinden tut yerlisine, pembesinden tut mavisine kadar, envaı çeşit gülleri varmış. Kraliçe pencere kenarlarını, koridorları, balkon demirlerini, tavanları ve sarayın sütunlarını hep güllerle süslemiş. Kraliçenin sarayı bütün ülkede eşsiz güzelliğinden dolayı çok meşhurmuş. Sarayın her tarafı güllerle kaplı olsa da kraliçe hiç mutlu değilmiş. Çünkü amansız bir hastalığı varmış. Dünyanın her yerinden doktorlar gelmiş ancak hastalığına bir çare bulamamış. Bir gün çok uzak diyarlardan gelen doktorun biri kraliçenin hastalığının çaresi olduğunu söylemiş. Eğer dünyanın en güzel gülünü getirebilirlerse kraliçenin yaşayacağını söylemiş. Bu çiçeğin özelliği saf sevgiyi içermesi ve görünce insanın hemen anlamasaymış. Ülkenin dört bir yanına haber salınmış. Dünyanın en güzel gülünü bulup getiren kişilere ağırlığınca altın ödül verilecekmiş. Bunu duyan insanlar diyar diyar gezmişler. Her yerde dünyanın en güzel gülünü aramışlar. Aşılmaz dağları aşıp, geçilmez okyanusları geçmişler. Dünyanın her yerinde bilinmemiş bütün güllere bakmışlar ancak hiçbirisi gerçek sevgiyi hissetmemiş. Artık iyileşeceğini olan inancını kaybeden kraliçe her şeyden vazgeçmeye karar vermişken saraya kucağında bir bebekle bir kadın gelmiş. - Dünyanın en güzel gülünün nerede olduğunu buldum. Bu çiçeğin nerede açtığını biliyorum demiş. Bu çiçek sizin sarayınızda yetişiyor kraliçem demiş. - Yani dünyanın dört bir yanında aradığımız gül benim sarayım da mı diyorsun demiş. Evet kraliçem bu gül sizin bebeğiniz demiş. - Aslında her kadının en güzel gülü kendi bebeğidir. Bebeğim uykudan uyandığında yanaklarında tatlı bir gülümseme olur. İşte dünyanın en güzel gülü budur. Bebeğime sarıldığımda gerçek saf sevgiyi hissederim. Onun için yaptığım şeylerden hiçbir zaman karşılık beklemeden yaparım. Ona ne zaman baksam içimi bir huzur kaplar. Söyler misiniz kraliçem bu bütün anneler için böyle değil midir? demiş. Kraliçe kadının bütün söylediklerine hak vermiş. Kadına ağırlığınca altın hediye etmiş. Meğer hastalığının şifası kendisine çok yakınmış. Bebeğini kucağına alıp sarılmış. Küçük bebeği ise ona gülücükler saçmış. Küçük pembe yanaklarında dünyanın en güzel gülleri açmış. Bebeği güldükçe kraliçenin içini sıcaklık kaplamış. Böylece her gün bebeğiyle vakit geçiren kraliçe günden güne iyileşmiş. Sonra sonsuza kadar mutlu yaşamışlar. Daha Fazla Çocuk Masalları İçin Çocuk Masalları Kategorimizi Ziyaret Ediniz.


Uzak diyarların krallığında yaşayan prenses dünyayı keşfe çıkmak için hayaller kurardı. Daha önce hiç bilinmeyen yerlere gitmek isterdi. Ama kral buna hiçbir zaman izin vermedi. Küçüklüğünden beri hayali olan dünyayı gezme fikri içten içe onu umutlandırıyordu. Bir gün bu fikrin gerçek olabileceğini düşünüyordu. Eline çok güzel bir fırsat geçmişti. Krallık bahçesinde gezen prenses bir gün yeni bir adının keşfedildiğini duyar. Muhafızlar kendi aralarında konuşurken prenses kulak misafiri olur. Prenses muhafızların bu adaya giderek keşif yapacağını öğrenir. Kendisine bir fırsat doğmuş gibi sevinir. Hiç kimseye söylemeden muhafızlarla birlikte kendisi de adaya gitmek istiyordur. Adaya gitmek için büyük bir gemi ayarlanmıştı. Gün geldiğinde prenses tanınmamak için muhafız kostümü giyerek gemiye bindi. Prensesin hep hayali olan yeni yerler keşfetme ve dünyayı gezme fikri artık gerçekleşecekti. Kimse görmeden gemide kendine küçük bir yer ayarladı. Yolculuk uzundu. Yolculuk sırasında ihtiyacı olan her şeyi yanına almıştı. Yolculuk bittiğinde adaya vardılar ve tüm muhafızlar gemiden ayrıldıktan sonra etrafı kolaçan eden prenses gemiden indi. Gemiden indikten sonra gizlendi. Tüm muhafızlar adadan ayrıldıktan sonra artık istediği gibi adayı gezebilirdi. Prenses adada yaklaşık iki ay kaldı. Bu süreç boyunca oldukça zorlandı. Kendi başına iş almanın cezasını çekti. Yiyecek ve içecek hiçbir şey bulamadı. İçinden sürekli keşke babamı dinleseydim diye geçti. Bir gün adaya yaklaşan bir gemi gördü. Gemi bayrağı krallığa aitti. Bayrağı gören prenses mutluluktan havalara uçtu. Artık kendisi için geldiklerini anlamıştı. Gemiden muhafızlarla birlikte kralda indi. Kral kızını gördükten sonra ona sıkıca sarıldı. Prensesin dünyayı keşfe çıkma hayali hüsrana uğramıştı. Kral ise bu durumun ne kadar ciddi olduğunu artık öğrendi. Kızı için bir sefer düzenledi. Kızının ihtiyacı olan her şeyi yanlarına alarak ve hizmetkarları ile bir gemiyle tüm dünyayı dolaşıp gelmelerini emretti. Prenses bu habere çok sevindi. Artık kendi başına iş yapmayacağını söyledi. Babası buna ikna olmuştu. Kızının en büyük hayali gerçekleşmişti. Prenses tüm dünyayı gezerek anılar biriktirdi. Bundan sonra babasından hiçbir şey saklamadı. Seyahat dönüşünde babası ve ailesine aldığı hediyelerle onları da mutlu etti. Öğrendi ki ailesiyle birlikte alacağı her karar doğruydu. Fakat kendi iş başına iş yapmanın ne kadar ağır sonuçlar getirebileceğini öğrenen prenses bir daha asla tek başına hareket etmeyerek dersini aldı. Daha fazla masal okumak isterseniz Uyku Masalları kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir varmış bir yokmuş evvel zaman içinde kalbur saman içinde develer tellal iken, pireler berber iken, ben anamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken. Yemyeşil ovaları, masmavi ırmakları ve mis gibi havasıyla güzel bir köy varmış. Bu köyde insanlar çok iyi anlaşırmış. Birbirlerine karşı çok saygılıymış. En zor anlarında birbirlerinin yanında olur, ihtiyaç duyduklarında yardım ederlermiş. Böylece günleri güllük gülistanlık geçermiş. Bu köyde Ahmet ve Mehmet adında zengin iki kardeş yaşarmış. Her ikisinin de evi köyün en güzel yerinde en büyük evleriymiş. En güzel bahçe onlarınmış. En güzel meyveleri onların bahçesindeki ağaçlar verir, en güzel çiçekler bu bahçelerde yetişirmiş. Her ikisinin de komşularıyla arası çok iyiymiş. Fakat gel gör ki bu iki kardeş birbiriyle hiçbir zaman anlaşamazmış. Hatta yedi kat yabancılarla bile çok iyi anlaşırlarmış da yine de bu iki kardeş birbiriyle anlaşamazmış. İkisinin anlaşmazlığını bilen komşuları onlara düşman kardeşler dermiş. Birbirlerinin evlerini ve bahçelerini kıskanırlarmış. Biri bahçesine bir gül ekti mi diğeri üç gül ekermiş. Böylece en güzel ev de en güzel bahçe de onlarınki oluyormuş. Köyün kahvesinde başkalarına birbirlerini kötüler, bir diğeri kahveye geldiği zaman diğeri onunla aynı ortamda olmamak için kalkar gidermiş. Bir gün Ahmet amcanın tavukları Mehmet amcanın bahçesine girmiş ve bütün çiçekleri yemiş. Bunu gören Mehmet amca sinirlenmiş ve tavuklardan birini yakalayıp kesmiş. Tavukların eksik olduğunu anlayan Ahmet amca da neler olduğunu anlayarak kardeşinin kapısına dayanmış. Başlamışlar kavga etmeye. Tüm köy başlarına toplanmış. Birbirlerine ağza alınmayacak laflar söylemişler. Herkesin gözünün önünde birbirlerinin kalbini kırmışlar. Bu sırada Mehmet amcanın arka bahçesinde çıkan yangın büyümüş de büyümüş. Hiç kimse kavganın hararetinden yangını görmemiş. Birbirlerine bağırıp çağırmaktan hiçbir şeyin sesini duymamışlar. Böylece yangın almış başını gitmiş. Sadece Mehmet amcanın bahçesini yakmakla kalmamış Ahmet amcanın da bahçesine sıçramış. Bahçedeki en güzel ağaçlar en güzel çiçekler yanmış. Ahırdaki hayvanları telef olmuş. Yangın ne zaman ki evlerine sıçramış da yanmaya başlamış o zaman anlamışlardır yangın çıktığını. Ama yangın o kadar büyümüş ki engel olamamışlar. Söndürememişler. Onca emek verdiği onca çaba boşa gitmiş. Her şeyleri yanmış. Birbirlerine karşı olan öfkeleri ellerinde avuçlarında ki her şeyi yakmış kül etmiş. Birbirlerine muhtaç kalmışlar. O zaman anlamışlar ki birbirlerine karşı olan öfkeleri onlara çok zarar vermiş. Daha fazla masal okumak isterseniz Çocuk Masalları kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Ebabil Kuşu hakkında bilinmekte olan en önemli unsurlardan birisi İslam dininin kutsal kitabı olan Kur'an-ı Kerim'de yer alıyor olmasıdır. Pek çok dini hikaye ve filmlere konu olan ebabil kuşu İslam dini için çok önemli olan Kabe'nin kurtarılması ile bilinmektedir. Zira o dönemlerde Kabe'yi yıkmak için en büyük girişimlerden biri Ebrehem tarafından gerçekleştirilmiştir. Ordusu ile Kabe'yi yıkmaya giden Ebrehem Ebabil kuşları tarafından bozguna uğratılmıştır. Ebabil Kuşu insanların yerde göremeyeceği kuşlar arasında yer almaktadır. Özellikle yerde görülememesinin sebebi pek çok kişinin merak ettiği bir soru haline gelmiştir. Ebabil kuşu çok hızlı olması ile bilinir ve tüm canlılardan kaçmaya çalışmaktadır. Çevik bir vücut yapısına sahip olan bu kuşlar kolay kolay dinlenmezler. Bu sebepten dolayı da kişilerin onları yerde görmesi imkansız hale gelmektedir. Genel olarak kırlangıçlar ile karıştırılmakta olan ebabil kuşları, kırlangıçlara oranla kavisli ve daha uzun kanatlara sahiptir. Bu türün en önemli özelliklerinden biri de uçarken uyuyor oluşudur. Zira gece gündüz sürekli havadadırlar. Ebabil kuşlarının yere indikleri dönem üreme dönemidir. Yere indiklerinde ise genellikle yüksek kayalıklara ve yüksek bina çatılarına yuva yaparak burada uyurlar. Sürü şeklinde ilerleyen bu kuş türü tiz çığlıkları ile bilinir. Ebabil kuşlarının bir diğer özelliği ise ayaklarının üzerinde dik duramıyor oluşudur. Yaşam süresi yaklaşık 27 yıl olan bu kuşlar yaşamının %90'ını havada geçirmektedirler. Görüntüsü ile insanları büyüleyen bir estetiğe sahip olan Ebabil kuşu Türkiye'de genel olarak ilkbahar aylarında görülmektedir. Ebabil Kuşu Kuran'ı Kerim'de Fil suresinde geçmektedir. Burada Ebrehe Adı verilen birinin ordusu ile Kabe'yi yıkmak için bir girişimde bulunduklarında ebabil kuşunun nasıl engel olduğu anlatılmaktadır. Ebrehe Habeşistan Krallığı'na ait olan Yemen valisi olarak bilinmektedir. Ebrehe miladi 570 yıllarında Kabe'ye ziyarete gelmiş olan Arapları kendine çekebilmek adına San'a adı verilen şehre muhteşem bir görünüme sahip bir kilise yaptırmıştır. Bu kilise ise 'Kulleys' adı ile bilinmektedir. Fakat bu duruma sinirlenen ve öfke duyan kişiler olmuştur. Hatta söylendiğine göre öfkelenenlerden birisi bu kiliseye girerek içeriyi pislemiş ve o da Ebrehe'nin sinirlenmesine yol açmıştır. Bu durum ile karşılaşan Ebrehe aslında koyu bir Hristiyan'dır. İbadethanelerine böyle bir şey yapılması karşısında bir hayli sinirlenmiş ve ordusunu toplayarak Kabe'yi yıkmaya karar vermiştir. Çok güçlü bir orduya sahip olan Ebrehe karşısında savaşmanın imkansız olduğu düşünülerek Mekke halkı bir anlaşmaya varır ve bu anlaşma sonucu dağlara çekilerek beklemeye başlar. Ordunun gelişi üzerine ise ebabil kuşları ağızlarındaki taşları bölgeye gelerek Ebrehe ve ordusu üzerine bırakır. Taşlar çoğu kişinin ölmesine neden olur. Ebrehe ise dönüşte orada ölüverir. Bu sayede ise Kabe'nin yıkılması engellenir.


Her toplumlarda bazı durumları yahut olay örgülerini açıklamak veya fikir öne sürmek için bazı hikaye grupları oluşturulur. Bu hikayelerin kimler aracılığı ile ne zaman ortaya atıldığı ise belli değildir. Fakat bu anlatılanlar toplumun her bireyi tarafından benimsenerek ve çağlar boyu anlatılmasına yol açacak şekilde sonraki nesillere aktarılır. Dünyada nereye giderseniz gidin bu alt yapı ile doğmuş, yayılmış ve gerçeklikten uzak birçok olayın anlatılmasına muhtemelen şahit olabilirsiniz. İşte bu yazıda daha çok anlatılara dayalı olarak efsanenin ne olduğu özellikleri ayrıca yayılmasının gelişimi hakkında bilgi alabilirsiniz. Halk arasında inanılarak gerçekmiş hatta doğruymuş gibi çok uzun yıllardan beri anlatılan hayal güçlerine dayalı olağanüstü hikaye tamlamalarına efsane denir. Efsane kelime olarak fars dilinden bize geçmiş rivayet, kıssa veya hikaye anlamları taşıyor. Efsaneler daha çok şahıs, mekan yahut bir durumu anlatıyor da denilebilir. Odaklanmış bir yerleri anlatan efsanelerin sonrası ise o mekanı kutsal bir özellik gibi kazandırmasıdır. Kutsal olarak görülen bu mekan ve zaman örgüleri hakkında halk bu efsaneleri sahiplenerek güçlü ve sağlam bir durum gibi yaymıştır. Bu ölçüde yer, zaman durum öğeleri halk aracılığı ile korunmuştur. Yıllardan beri süre gelen efsanelerin oluşumunda en önemli paylardan biri kuşkusuz özelliklerinden gelmesi yani kaynaklanmasıdır. Eğer bir olgunun dayanağı güçlü ve sarsılmaz ise o olgu özelliğinin bir belirtisi oluyor. Anlatılan öğeler çok eski yıllara dayanır. Efsaneler daha çok mitlerin devamları neticesinde oldukları belirtilir. Efsane temelinde inandırılma potansiyeli vardır. Olayları aktaran aynı zamanda dinleyici gerçek olduklarına inanır. İnandırıcılığını yetirenlerin yaşam şansı pek kalmaz. Gerçeklerden bir hayli uzak olup olağanüstü nicelikler barındırır. Toplumun hayat biçimlerini, yaşama bakış penceresini yahut inançları barındırır. Milli hassasiyet duyguları ve özellikleri gösterir. Gelenek, görenek ve her geçen neslin korunması aynı zamanda toplumun işlevsel görevi görmektedir. Efsanelerin kutsama yönünden toplum içinde idealize edilen değerler hem sağlamlaştırılır. Hem de yeni kuşaklara ders niteliğinde aktarılır. Anlatılarda günlük ağız dili kullanılır. Böylece geniş bir insani kitle elde edilir. Sınırlayıcı hiçbir unsur yahut kuralı yoktur. Kısa bir şekilde aktarılması ilgili olayı yayıyor. Tüm bu sayılan özelliklerin efsaneleri daha ilgi çekici hale getiriyor. Ayrıca gerek inançlardan ötürü konuşmacıda ilgili efsanenin nitelenmesi gerekse nicel ögelerin çok eskiye dayanma etkisiyle gizemli olmaları ilgi çekiciliği artıyor. Akıl, mantık ve bilimin gelişmediği dönemlerde bireyler doğadaki neredeyse tüm olayı anlamaya çalışıyor. Dönemsel şartlar gereği ise bu pek mümkün değildir. Bu etkenler sonucu kendi baktıkları pencereden kutsallaştırma ve esrarengiz bir güç katmıştırlar. Bu ve buna benzer çabalar örgüsünde bu tip hikayeler ortaya çıktığı zannedilmektedir. Ayrıca bu hikayelerin ilk sözlü olarak yayıldığı inancı bulunuyor.


Yıllar önce, büyük bir ormanın derinliklerinde, efsanevi yaratıkların yaşadığı bir dünya gizlenmişti. Bu yaratıklar, masallarda ve hikayelerde adı geçen fantastik varlıklardı: ejderhalar, grifonlar, deniz kızları ve daha birçok efsanevi canlı. Ancak bu yaratıkların dünyasına erişmek, cesur ve kalbi iyilikle dolu genç kahramanların göreviydi. Bu maceraya atılmak isteyen dört genç kahramanın hikayesi şöyle başladı: Lina, Max, Zara ve Leo. Dört arkadaş, ormanın derinliklerinde yaşayan eski bir kitapla tanıştılar. Bu kitap, efsanevi yaratıkların dünyasını keşfetmelerine yardım edecek büyülü bir haritayı içeriyordu. Cesaretleriyle dolu olan gençler, bu harita ile yola çıkmaya karar verdiler. İlk başta, ejderhaların yaşadığı dağlara doğru yola çıktılar. Ejderhalar, bu gençlerin dostluklarını kazanmaları gereken zorlu varlıklardı. Ancak gençler, ejderhaların koruduğu ormanın güzelliğini ve hassas dengesini anladılar. Onlarla saygı ve sevgi dolu bir iletişim kurarak ejderhaları dostça yaklaşmaya ikna ettiler. Sonraki adımlarında, deniz kızlarına ve tritonlara rastladılar. Okyanusun derinliklerinde, deniz kızlarının gizemli bir şehri vardı. Deniz kızları, gençlerin denizlerin temizliği ve balıkların korunması konusundaki kararlılıklarını takdir ettiler. Deniz kızları, gençlerin dünyalarına hoş geldiniz dedi ve onlara denizin sırlarını öğretti. Bir sonraki durağında, Max ve Zara, uçsuz bucaksız ormanlarda grifonlarla tanıştı. Grifonlar, gökyüzünün ve toprağın muhteşem güzelliklerini koruyorlardı. Max ve Zara, grifonlarına ormanın korunması ve diğer canlılarla uyum içinde yaşamanın önemini anlattılar. Grifonlar, bu gençlerin dostları oldu ve onlara uçmayı öğretti. Sonrasında, Leo ve Lina, krallıkları altında yaşayan elflerle tanıştılar. Elf krallığı büyülüydü ve doğanın dengesini koruma konusundaki kararlılıklarını takdir ettiler. Elf kralı, gençlere ormanın sırlarını ve büyülerini öğretti. Dört genç kahraman, efsanevi yaratıklarla dostluklarını kurduktan sonra, dünyalarını koruma görevini kabul ettiler. Ejderhalar, deniz kızları, grifonlar ve elfler, onlara büyülü yetenekler öğretti ve onların yanında savaşmaya hazırlandılar. Bir gün, ormanın derinliklerine sızan kötü niyetli bir büyücü, efsanevi yaratıkları esir almaya çalıştı. Ancak genç kahramanlar ve yeni dostları bir araya geldi ve güçlerini birleştirerek kötü büyücüyü alt ettiler. Efsanevi yaratıkların dünyası artık güvende ve dostlukları daha da güçlenmişti. Genç kahramanlar, efsanevi yaratıkların yanı sıra doğanın koruyucuları olarak da tanındılar. Bu macera, dostluğun, cesaretin ve doğanın güzelliklerini korumanın önemini öğreten unutulmaz bir hikaye haline geldi. Nihayet, genç kahramanlar, dünyayı daha iyi bir yer haline getirmek için bir araya gelerek, efsanevi yaratıkların mirasını yaşatmaya ve gelecek nesillere aktarmaya karar verdiler. Ve her zaman, efsanevi yaratıkların dünyasıyla olan dostluklarına minnettar kaldılar, çünkü bu dostluklar onları gerçek kahramanlar haline getirmişti. Daha Fazla masal okumak isterseniz 6 yaş masalları Kategorimizi Ziyaret Edebilirsiniz.


Bir varmış bir yokmuş... Develer müjdeci, pireler berber imiş. Küçük bir köyde çok okuyan ve yaşayan zeki bir çocuk varmış. Bu çocuğun adı Ege'ymiş. Ege çalışkan ve öğrenmeye heveslidir. Aklına ne gelirse hocasına sorarmış. Ege'nin küçük yaşlardan itibaren kuşlara karşı özel bir ilgisi vardı. Ne zaman yalnız kalsa, kuşların uçmasını izlemek için bahçeye gidermiş. Hatta sık sık gözlem yapmak için köy dışına bile çıkıyor, kendisi için bir tepe buluyor ve kuşları daha yakından gözlemlemek için oraya tırmanıyormuş. Ege'nin babası ve annesi, çocuklarının kuşlarla neden bu kadar ilgilendiğini merak etmiş. Öte yandan Ege, bir gün kuşların nasıl uçtuğunu merak ettiğini ve öğrenmek istediğini söyleyerek. Anne ve babasına anlatmış. Ege'nin kuşlara bu kadar ilgi duymasının tek bir nedeni varmış. Ege, kuşlar gibi gökyüzünde uçmak istiyormuş. Tüm dünyayı dolaşmak ve dünyayı yukarıdan görmek onun en büyük hayaliymiş. Bu rüyadan kimseye bahsetmeyen Ege, uçup kuşları seyredeceği günlerin hayalini kurmaya devam etmiş. Günler geçtikçe Ege büyüdü ama hayalleri hiç değişmedi. Bir gün Ege'nin okuluna İrfan adına biri gelir. İrfan Bey pilot olduğunu söylerken, genellikle arkadaş sohbetlerine katılmayan Ege hemen oturduğu yerden fırladı: İrfan bey Evet, uzun süredir pilotluk yapıyorum dedi. İrfan Bey, Ege'ye yanına oturmasını işaret etti. Ege ve İrfan Bey birlikte uzun uzun sohbet ettiler. Ege yıllardır hayalini kurduğu uçma konusunda aklındaki tüm soruları heyecanla sordu ve İrfan Bey, Ege'nin tüm sorularına cevap verdi. Ege hayali için ne yapacağını artık çok iyi bilmektedir. Okul hayatı boyunca istikrarlı, sorumlu ve çalışkan bir çocuk olmaya devam etti. Yıllar geçtikçe Ege hayali daha da büyüdü ve üniversiteye giriş sınavını geçti. Sınav sonuçları açıklandığında Ege, hayaline doğru ilk adımı atmış olmanın mutluluğunu yaşadı. İstediği üniversiteyi, istediği fakülteyi kazandı. Ege çok çalışmaya devam etti ve pilot adayı olarak mezun oldu. İlk uçağını uçurduğunda yaşadığı mutluluk tarif edilemezdi. Ege yıllar içinde ülkenin en başarılı pilotlarından biri oldu. Okul yıllarında olduğu gibi iş hayatında da çok çalışkan ve kararlı bir insan oldu. Ege masmavi gökyüzünde bulutların arasında uçarken kalbi sanki yerinden fırlayacak gibiydi. Çocukluk hayallerine sonunda kavuşmuştu. Ege ne zaman uçsa kuşları seyreder ve uçağıyla gökyüzüne çıkarken gülümser. Kuşlar aracılığıyla keşfettiği havacılığa olan tutkusu, onu hayatının en mutlu eden işini bugün yapmasına olanak sağlamıştır. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Umumiyetle ağır başlı tanınıyordu. Ancak, alay ve latifeyi de severdi. Çocuk idi ama çocuk oyunlarına karışmazdı. Üzeyir Bey Konakları diye anılan evimizin selamlık tarafı bahçesinde o zamanın spor oyunlarından Selanikte Mançık ile bir kavas denilen sırttan atlamaca oynuyorduk. Bu oyunun icabı olarak kura çekilir, bir çocuk ellerini diz kapaklarına koyarak eğilir, diğer çocuklar sıra ile ellerini eğilen çocuğun sırtına vurarak atlarlar ve bir iki metre ileride birinci çocuğun vaziyetini alır, bu suretle uzun sıra atlaması sporu yaparlardı. Bunu takiben eğilen çocuklar tedricen yükselerek yalnız başları vücutlarına kaim olarak dururlar, birbiri üzerinden atlarlardı. Buna da yüksek atlama oyunu adı verilmişti. Bu yüksek atlamada düşenler çoktu. Mustafa Kemal, mutadı vechile oyuna girmezdi; yalnız düşen kalkanlarla eğlenir, alay eder, gülerdi. Nasılsa bizim kafamız kızmış olacak ki, söz birliği ederek Mustafa Kemali karga tulumba etmeye teşebbüs ettik. Nihayet oyuna girmeye razı oldu ve sonuncu olarak sıra ile eğilmiş bulunan çocukların üstünden atladı. Sona gelince dimdik ayakta durdu. Ne yaptıysak, Eğilmem dedi ve eğilmedi! Artık hakkıyla kızmıştık, Bu oyun bozanı aramızdan çıkaralım diye fiskos ettik. Fakat ittifak edemedik, kendimize bir baş seçemedik. Daha fazla anı okumak isterseniz Atatürkün Çocukluk Anıları kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Anadolu Rock yıldızı Haluk Levent'in seslendirdiği Elfida çok derin bir hikayeyle karşımıza çıkıyor. Son derece hüzün verici bir anı ile yazılmış şarkı şimdiye kadar yediden yetmişe çok sevildi. 2006 yılında hayatımıza giren şarkı, yıllar geçse de popülaritesini koruyor. Şimdiye kadar birçok kişi tarafından seslendirilse de, şarkının sahibi tarafından yapılan yorum oldukça etkileyici. Gerçek bir hikayesi olan bu şarkının her bir dizesi iç burkan ve derinlere daldıran cinsten. Şarkıya adını veren Elfida, aslında küçük bir kız çocuğu ve diğer tüm sözler Elfida'nın hikayesinin bir parçası. Ünlü müzisyenin hislerinin anlam bulduğu bu parçadaki kahraman, hayata veda etmesin diye uğraş verilen küçük Beyza Nur'dan başkası değildir. Elfida Osmanlıca gözden çıkarılan kadın demek oluyor. Her ne kadar şarkıda Elfida dense de aslında Beyza Nur adlı küçük bir kız için yazılmış bu dokunaklı şarkı. Ünlü bestecinin hastanede olduğu bir gün, bu küçük kız hakkında doktorlar tarafından 'onu gözden çıkarın' deniyor. O sırada Haluk Levent'in yanındaki müzisyen arkadaşı gözden çıkarılmış kadın 'Elfida' diyor. Yıllarca hastalığı ile mücadele ediliyor. Hatta hastalığının son dönemlerinde ünlü müzisyen, küçük kızın göz bebeklerinin içine bakarak bu şarkıyı okuyor. Şarkı ona besteleniyor ama o bunu bilmiyor. . Umudun kalmayışının bir ifadesi olarak anlatılan Elfida Osmanlıca bir kelime. Arapça 'da ise feda etmektir. Şarkının başkahramanı için de doktorlar tarafından tam da böyle düşünülüyor. Umut kalmamış, gözden çıkarılmış.. Amansız hastalığıyla boğuşan Beyza Nur tam anlamıyla yaşamı feda etmiş ve küçük kız için hayat onu gözden çıkarmış. Hüzün kokan şarkının adını taşıyan Elfida dünyaya ayakları kapalı bir şekilde gelen, doğuştan genetik bir hastalığı olan Beyza Nur isimli bir kıza hitaben yazıldı. Yaklaşık dört yaşında olan ve rahatsızlığından ötürü ömrünü hastanelerde geçiren küçük Beyza Nur'un yolu Haluk Levent'le kesişiyor. Ünlü müzisyen ona o kadar bağlanıyor ki, sağlığına kavuşması için ailesiyle beraber elinden geleni yapıyor. Ne var ki küçük kız bu zorlu mücadeleden yenik düşünüyor ve yaşama veda ediyor. Geriye bestelenen bu şarkı ve hüzünlü hikayesi kalıyor. Elfida doğuştan gelen ve Kelebek Hastalığı denilen bir rahatsızlıkla mücadele eden Beyza Nur isimli bir kıza yazıldı. Çok küçük bedeninde sarılmaya bile mecali olmayan küçük kızın hastane odalarındaki mücadelesine şahit olan Haluk Levent, durumdan çok etkilenerek ona bu anlam yüklü şarkıyı yazdı. Hastane koridorlarında umutla destek olmaya devam eden müzisyene doktorların umudun kalmadığını hissettirmesi üzerine şarkı sözleri akıverdi. O zamanlar yeterince yorgun ve zor günler geçiren müzisyenin küçük kızın da hikayesinin etkisiyle Elfida şarkısının sözleri kaleminden bir bir döküldü. Daha fazla hikaye okumak isterseniz Türküler ve Hikayeleri kategorimizi inceleyebilirsiniz. Elifida. Mekanın cennet olsun. Beni kaybetme sakın.


Günlerden bir gün Elif adında bir kız vardı. Elif hikaye okumayı çok severdi. Bundan dolayı da babası Elif'e her iş dönüşü hikaye kitabı alırdı. Yine böyle bir gün babasının getirdiği kitabı okurken birden hikayenin içinde buldu kendini ve gözlerini açtığında önünde meyve ağaçları, çiçekler ve çeşit çeşit hayvanlar vardı. Hayvanların ve çiçeklerin arasında gezerken gölde bir kayıkçı gördü. Kayığın içinde beyaz bir tavşan vardı. Elif tavşanı görünce hemen yanına gidip: ''Ben de seninle gelebilir miyim?'' dedi. Tavşan bunu duyunca hiç düşünmeden ''Hayır olmaz'' dedi. Bunun üzerine Elif : '' Neden olmaz?'' dedi. ''Ben insanlarla anlaşamam da ondan olmaz.'' dedi. Böyle dediği için Elif hemen koşarak pasta ağacının yanına gidip ağaçtaki pastaları sepetine topladı. Tekrar gölün yanına gidip beyaz tavşana: ''Piknik yapalım mı? Pasta getirdim beraber yeriz. dedi. Bunun üzerine beyaz tavşanın en sevdiği yiyecek pasta olduğu için hemen kabul etti. Kayıktan inip meyve ağaçlarının arasında küçük bir kulübenin yanındaki çimenlikte oturdular. Elif sepetinden pastaları çıkardı ve yemeye başladılar. Pastayı yerken birden pastanın zehirli olduğunu anladılar ama anladıklarında çok geç olmuştu. Ormandaki diğer hayvanlar Elif ve beyaz tavşanı alıp hastaneye götürdüler. Hastanede beyaz tavşanın kardeşi siyah tavşanla karşılaştılar. Siyah tavşan, beyaz tavşanın tam tersi daha sevecen bir tavşandı. Beyaz tavşanla siyah tavşan anlaşamazlar ama birbirlerini çok severlerdi. Bunun üzerine Elif 'in aklına anne ve babası geldi onları ne kadar çok sevdiği geldi. Ormandaki herkesle vedalaşıp evine geri döndü. Evde gözlerini açtığında yaşadığı tüm o maceranın, tüm o güzel ağaçların ve çiçeklerin hepsinin bir rüya olduğunu anladı. Etrafına baktığında çoktan sabah olmuştu. Hemen mutfağa anne ve babasının yanına gitti. Tüm o yaşadığı güzel şeyleri anlattı. Elif 'in anne ve babası tüm bu anlattıklarına güldü ve babası; ''Anlaşılan rüyanda, güzel vakit geçirmişsin.'' Dedi. Elif ve ailesi kahkaha atarak kahvaltılarını yaptılar. Kahvaltıdan sonra annesi Elifi okula bıraktı. Okulda arkadaşlarına gördüğü rüyayı anlatırken arkadaşları da Elif'e kendi gördükleri rüyaları anlatarak eğlendiler.


Bir zamanlar inişli çıkışlı tepelerin arasında yer alan şirin küçük bir köyde Eliz adında genç bir kadın yaşardı. Eliz kızıl saçları neşeli kahkahaları ve hikaye anlatma tutkusuyla tanınıyordu. Her zaman en büyüleyici aşk hikayelerini yazmayı okuyucularının kalbini yakalamayı ve hayatlarında kalıcı bir etki bırakmayı hayal etmişti. Günler yıllara dönüşürken Eliz'in romantizme olan sevgisi güçlendi. Elinde kalemle nehir kıyısında oturur ve kendini tutkulu aşk hikayelerinin dünyasına kaptırırdı. Yaratıcılığı sınır tanımıyordu ve hikayeleri büyü ve hassasiyetle parlıyordu. Güneşli bir sabah Eliz talihsiz aşıklar hakkında bir hikaye anlatırken kendisine doğru yürüyen yakışıklı bir yabancıyı fark etti. Eliz'in zanaatına olan bağlılığını gözlemlerken koyu mavi gözleri merakla parladı. Merakla ona yaklaştı ve kendisini hikaye anlatımından büyülenmiş gezgin bir sanatçı olan Ertan olarak tanıttı. Ertan Eliz'in nazik doğasına ve yazısının derinliğine kapılmıştı. Her kelimeye döktüğü sevgiyi görebiliyordu ve hikayesinin bir parçası olmak istiyordu. Hayallerini ve özlemlerini paylaşmak Eliz'in kendisinin yarattığı romantizm dünyasına dalmak için sayısız saat harcadılar. Günleri çalıntı bakışlarla kalıcı dokunuşlarla ve fısıldanan sevgi sözleriyle doluydu. Eliz'in ilhamı Ertan'la arasındaki aşkın yeşermesiyle birlikte yeni boyutlara ulaştı. Birlikte en güzel aşk hikayelerine hayat verdiler kendi deneyimlerini sayfalara iç içe geçirdiler. Köylüler kısa süre sonra Eliz'in büyüleyici hikayelerinin rüzgarını yakaladılar ve sevgi ve özlem dünyasına taşınmak için hevesli bir şekilde kapısına akın ettiler. Kitapları en çok satanlar haline geldi ve okuyucuların yüreklerine dokundu. Köydeki herkes bir gün Elizinki kadar büyüleyici bir aşk bulacaklarını umarak aşk hikayelerini kulaktan kulağa yaydılar. Eliz ve Ertan yeni buldukları başarı ve aşklarının keyfini çıkarırken birlikte olağanüstü aşk hikayeleri yazmaya devam ettiler sözleri kendi derin bağlantılarının bir kanıtı haline geldi. Onların aşk hikayesi başkaları için bir ilham kaynağı gerçek aşkın bir kitabın sayfalarında ve bir ruh eşinin kucaklamasında bulunabileceğinin kanıtı oldu. Eliz'in romantik aşk hikayeleri kendi hikayesine bir aşk hikayesine tutkuya ve hikaye anlatmanın gücüne dönüştü. Sonsuza dek mutlu yaşadılar sözleriyle ve sevgileriyle dünyayı büyülediler.


Çok uzak diyarlarda 2 kardeş yaşarmış. Bu kardeşlerden birisinin adı Peter diğerinin adı ise Ella'ymış. Peter çok iyi bir çocukmuş, tüm komşularına yardım eder, bahçelerdeki çiçekleri sular, annesine yardım edermiş. Ama Ella öyle değilmiş. Ella, kimseye yardım etmez, herkese kötü davranır ve hep yalan söylermiş. Bir gün Ella herkesi kandırmış ve kardeşiyle birlikte kimseye haber vermeden ormana gitmiş. Ormanda mantar toplayan kardeşler çok yorulmuşlar. Dinlenmek isteyen kardeşler topladıkları büyük mantarlardan yatak yapıp uykuya dalmışlar. Uykudan uyanan kardeşler bir de ne görsünler? Ormanda değiller. Kötü kalpli bir yabancı onları kaçırmış. Çok korkan Peter ve Ella kardeşler birbirlerine sarılıp ağlamaya başlamışlar. Kötü kalpli yabancı onlara 'Artık burada kalacaksınız ve benim için ormandan odun toplayıp getireceksiniz.' demiş. Yabancı adamın söylediğine çok kızan Ella 'Sen bana hiçbir şey yapamazsın hem sen çok çirkinsin bizi hemen bırak.' diye bağırmış. Buna çok sinirlenen kötü kalpli adam onları bir odaya hapsetmiş. İyi kalpli olan Peter ise kardeşine 'Ella sen bu camdan kaç, ailemize haber ver, ben seni burada beklerim, sabah olunca da gelin beni kurtarın.' demiş. Camdan kaçan Ella, kardeşini orda bırakmış ve evin yolunu tutmuş. Eve gelince de ailesine ormana mantar toplamaya gittiklerini ama kötü kalpli bir adamın onları kaçırdığını söylemiş. Ella hep yalan söylediği için ona kimse inanmamış ve annesi Ella'ya 'Sana kaç kare söyledim yalan söylemek hiç hoş değil canım, lütfen şimdi bana yardım et ve uslu bir çocuk ol.' demiş. Ama Ella'nın içi hiç rahat değilmiş. Çünkü kardeşi Peter kötü kalpli adamın yanında kalmış ve onu oradan kurtarması gerekiyormuş. Ella en sonunda ne yapacağını bulmuş. Kötü kalpli adamın evine gidecek; cama taş atacak, adam evden çıkınca da kardeşini oradan kurtaracakmış. Tekrardan orman yoluna giden Ella kötü kalpli adamın evini bulmuş cama taş atıp kötü kalpli adam evden çıkınca da kardeşini oradan kurtarmış. Peter çok üzgünmüş ve karnı çok acıkmış. Çünkü kötü kalpli adam Peter'e hiç yemek vermemiş ve ona çok kötü davranmış. Kardeşiyle birlikte eve giden Ella olanları annesine anlatmış ve annesi çok üzülmüş. Annesi, Peter ve Ella'ya bir daha ondan habersiz ormana gitmemelerini gerektiğini söylemiş. Ella'da yalan söylemenin çok kötü bir şey olduğunu anlamış ve hep uslu bir çocuk olmuş. Daha fazla masal okumak isterseniz Uzun Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir varmış bir yokmuş pireler berber iken develer tellal iken, evvel zaman içinde kalbur saman içinde, çok uzak diyarlarda birçok elma ağacının olduğu bir orman varmış. Okadar güzel bir ormanmış ki herkes onların yanına gelip elmalarımda yer eğlenirlermiş. Bir gün birileri gelip ormandaki tüm ağaçları kesmeye başlamış. Bitek üzgün bir elma ağacını ormanlık alanlarda yalnız bırakmışlar. Arkadaşları birer birer düşerken oda çok üzülüyordu. Sonunda, kırık dalları olan işe yaramaz hiç meyve vermeyen bir küçük bir ağaç olarak yapayalnız kaldı. O kadar üzgün ve perişandı ki hiç bir dalı yeşermiyordu hepsi kurumuştu, mis gibi kokusu gitmişti. Bir gün güzel sesli küçük bülbül kuşu gelip bu kurumuş elma ağacının etrafında dolanıp dolanıp mutsuz olduğunu görünce bir dalına konu vermiş. Bu bülbül Merhaba, neden hiç konuşmuyorsun? diye sormuş. Elma ağacı kuru dalına konan bülbülü görünce çok şaşırmış. Başlamış mutsuzluğun sebebi anlatmaya. Ağaç demiş ki Bütün arkadaşlarımı birer birer kestiler ve ben burada yalnız kaldım. Ben bu yüzden çok cansız ve enerjisiz kaldım. Artık konuşasım bile gelmiyor. Bülbül de ağaca dedi ki Yani buna kızgın mısın? evet hemde çok. Artık hiç bir insanda yanıma gelip oturmuyor. Kimse sohbete gelmiyor. Elmalarımda olmadığı için toplamaya bile gelmiyorlar. Neden mutsuz olmayayım. Daha ne olsun demiş. Bülbül ağaca dönüp demiş ki Ağaç kardeş, kendini güzelleştirmek senin elinde. Ağaç kızmış, demiş ki nasıl benim elimde. Benim elimde falan değil diyerek kızgınlığını belirtmiş. Bülbül ise söyle karşılık vermiş. Evet, senin elindedir. Her şeyden önce arkadaşlarını geri getiremeyiz. Hem, hep iyi şeyler düşünmez isen nasıl güzel şeyler olsun ki. Yeniden meyvelerin olduğunu, herkesin gölgende dinlediğini ve herkesin piknik yaptığını göreceksin. Mutlu hissetmek mutluluk getirir diye karşılık vermiş. Mutsuz elma ağacı kısa bir süre düşündükten sonra güzel bülbül kuşuna hak vermiş ve bundan sonra artık üzülmemeye karar vermiş. Artık hep güzel şeyler düşünmeye başlamış ve kısa süre sonra yapraklar önce yeşile dönmeye, ardından yeni çiçekleri çıkmaya başlamış. Zamanla o kadar büyümüş ve gelişmiştir ki, artık herkes sıcak bir yaz gününde gölgesinden dinlenmek için yararlanır. Piknik yapmaya gelen kişiler olmuş. Elmaları da çıkan bu güzel ağacın meyvelerini toplamaya gelen çocuklar etrafında koşuşturup eğlenmişler aradan bir yıl geçtikten sonra bu güzel ağacın ziyaretine gelen bülbül ağaçla konuşmaya başlamışlar. Elma ağacı ona teşekkür etmiş. Eğer o olmasaymış, hayatta mutlu kalamayacağını dile getirmiş. Bu kadar kısa sürede değiştiğine kendisi de inanamayan elma ağacı düşüncelerinin hayatını nasıl etkileyeceğini düşündü ve o günden sonra hiçbir şey için üzülmeye sevmeyeceğini öğrendi. Hayat her zaman güzeldir. Gökten üç elma düştü. Biri hikaye okuyucuları için, biri dinleyiciler için ve biri de tüm iyi insanlar için. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Oğuzların hanı Bayındır Han emrindeki adamlardan Begin beyi sınırlarını koruması için görevlendirmiş. Ona ihtiyaç duyduğu kılıcı ve atı vermiş. Bunun üzerine Begin bey sınır kumandanlığını başarıyla yapmış. Günler böyle geçerken Begin bey ava çıkmış. Av sırasında bir geyik görmüş. Onun peşinden giderken ayağı takılmış ve düşmüş. O sırada ayağı kırılmış ve zorlukla obasına dönmeyi başarmış. Onun bu hali üzerine düşmanları harekete geçmiş ve Begin beyin obasına saldırmak istemişler. Begin beyin oğlu olan Ermen babasının kaldığı yere düşmanların saldıracağını haber almış. Bunun üzerine düşmanların karşısına çıkmış. Ancak oğlan savaşmakta güçsüzmüş. Başaramayacağını anlamış ve Allah'a yalvarmaya başlamış. Bunun üzerine oğlan güçlenerek düşmanları yenmiş ve babasını kurtarmış. Bu arada yenilen düşmanlarda Oğuzlar'ın dinin kabul etmiş.


Bir zamanlar cennetin en güzel yerinde bir elek samanında yaşayan güzel bir melek yaşarmış. O kadar güzeldi ki diğerlerinden farklıydı. Kendini çok seviyor ve kendine tapıyormuş. Kendinden başka hiç kimseyi sevmez ve herkesi hor görürdü. Diğer meleklerle konuşmazdı ve insanlarla arkadaş olmak istemezdi. B bu meleğe göre hepsi ondan daha alçaktaydı, her zaman en yüksek olmak, her zaman en güzel olmak istedi. Çünkü o en güzel yaratıktı. Yine bir gün güzel bir uykunun ardından uyanma vakti gelmiş. Güzel sabaha günaydın demiş. Aynaya baktı ve benden daha güzeli yok dedi. Sonra aniden ağlamaya başladı ve bağırdı: Çok güzelim, nasıl bu hale geldim? Ancak ona hiçbir melek dost gelmedi, tek başına ağladı ve onu teselli etmek için diğer meleklerin gelmesini bekledi. Melek sürekli bencil davrandığı ve diğer melekleri incittiği için ona yaklaşmak istemiyorlardı. Ama dayanamadılar ve onu desteklemeye gittiler. Hem çok güzelsin hem de çok tatlısın deyip desteklediler. Meleğimiz o kadar utanmış ki, melek arkadaşlarından o kadar utandı ki, ben size her zaman kötü davranmış olmama rağmen. Her zaman sizden daha güzel, daha iyi, daha güçlü ve daha uzun olduğumu düşünerek kendimle gurur duyuyordum. Sizden hiç hoşlanmadım ama siz? Siz öyle değilsiniz, her zaman mütevazı ve iyi oldunuz, benimle olduğunuz için çok teşekkür ederim ve sizi rahatsız ettiğim için çok üzgünüm demiş. Arkadaşları ona sımsıkı sarılmış ve meleğimiz bu duruma çok sevinmiş ve onlara sımsıkı sarılmış. Bizim melek kibrini yenmiş ve cenetten çıkıp dünyaya gitmeye karar vermiş. Bir zamanlar bir kasabanın küçücük bir köyünde bir küçücük evde yaşayan bir oduncu ve karısı varmış. Kendi halinde karısıyla beraber yaşayan fakir mi fakir bir oduncuymuş. Oduncunun, kendisini ve karısını beslemek için ağaç kesmekten başka yapacak bir şeyi yokmuş. Gel zaman git zaman oduncu ve karısı yaşlanmış. Çocukları da yokmuş. Hiç olmamış. Karısı oduncuyu epey bir üzgün görmüş. Oduncu başını iki elinin arasına koyarak; Ne olsun hanım, artık yaşlandık, odun kesemeyecek hale geldik. Şimdi ben ne yapacağım odunları nasıl taşıyacağım.'' deyip üzüntüler içinde duvara bakmış. Hanımı oduncunun üzüntüsüne dayanamayıp bir köşede biriktirdiği üç beş kuruş parasını, eski bir kutusu vardı, o kutunun içinde bir bezin içinde sakladığı üç beş kuruş kefen parası diye ayırdığı parayı göstererek:'' Al bey bu birkaç kuruş parayla kasabadan bir eşek al, bundan sonra odunları eşek ile taşıyalım'' demiş. Hanımının parası bütün birikimleri imiş. Bu parayı harcarlarsa aç kalacaklarını bilirmiş oduncu. Bizim cennetti melek de o sırada dünyaya inmişti. Olanlara şahit olmuş ve oduncuyla karısı ölene dek odunlarını bizim melek taşımış. Daha fazla masal okumak isterseniz La Fontaine Masalları kategorimizi inceleyebilirsiniz. Minem'e anlattım. O dünyanın en gerçek meleği her gece masal anlatmak istiyorum ona. Böyle uyusun ki mutlu uyansın. Seni seviyorum Melek Minem.


Evvel zaman içinde, çok uzak diyarlarda minik bir çocuk varmış. Bu çocuk genellikle evde zaman geçirirmiş. Annesi ve babası çocuklarının evden çıkmaması gerektiğini düşünürmüş. Bunun nedeni ise sokakta kötülükler olmasıymış. İsmi Can olan minik çocuk, arkadaşları sokakta top oynarken evinde kendi başına zaman geçirirmiş. Bir gün Can annesine dışarı çıkmak istediğini söylemiş. Annesi ilk başlarda kızmış ve '' Olmaz otur evinde işte. Ne yapacaksın hem dışarda? Dışarda kötülükler var, kediler seni tırmalar'' demiş. Yani onu korkutmaya çalışmış. Fakat Can '' Kedilerden uzak dururum, sadece arkadaşlarım ile top oynayacağım'' demiş. Annesi de '' Tamam ama uzaklaşma. Pencereden baktığım zaman seni göreyim'' demiş. Can futbol topunu almış ve heyecanlı bir şekilde dışarı çıkmış. Arkadaşları kalabalık bir şekilde çember yapmışlar ve bir şey izliyorlarmış. Can merak etmiş ve hemen aralarına katılmış Bir de bakmış ki minicik 2 tane kedi birbirleri ile oynuyorlar. Çocuklar da onları izleyerek gülüyorlarmış. Can bir anda çok korkmuş. Annesinin '' Kediler seni tırmalar'' lafı aklına gelmiş. Bu nedenle evine geri dönmüş. Can evine geri dönmüş ama aslında sokakta olmak istiyormuş. Fakat kedileri sevmediği için onlardan korkuyormuş. Aslında kedileri sevip sevmediğine de tam emin değilmiş. Onlara bakımca çok tatlı olduklarını o da anlamış. Fakat tırmalar diye düşünmüş. Annesi hatasını farkına varmış ve '' Oğlum geçen gün seni kediler tırmalar demiştim ama, aslında kediler güzel hayvanlardır. Sadece biraz dikkatli olman lazım'' demiş. Bu söz Can'ı çok etkilemiş. '' O zaman dışarı çıkmama onları sevmeme izin ver'' demiş Can. Annesi izin verdikten son Can dışarı çıkmış. Sokakta bir sürü kedi varmış. Hepsi de miyavlıyarak etrafta dolaşıyormuş. Beyaz, çok küçük bir kedi dikkatini çekmiş. Ona yakınlaşmış ve sormuş'' Senin annen yok mu?'' Kedi de cevap vermiş '' Annem var ama bulamıyorum'' demiş ve ağlamaya başlamış. Can ve minik beyaz kedi birlikte, kedinin annesini aramaya başlamışlar. Can'ın aklına fikir gelmiş. Annesine giderek ondan akıl alacakmış. Annesinin yanına gitmiş ve '' Anne bu minik kedinin annesi kaybolmuş. Sence nerededir?'' demiş. Annesi beyaz kediye baktıktan sonra '' Bilmiyorum ki oğlum, ama istersen bizle kalabilir annesini bulana kadar'' demiş. O günden sonra can ve Beyaz kedi bir arada güzel bir hayat yaşamışlar. Kediye kar topu ismini vermişler. Kar topu her gün evde geziyor ve bol bol uyuyormuş. Uydukça tombiş bir kediye dönmüş. Ama Can'ı o kadar çok seviyormuş ki her gün okuldan gelmesini bekliyormuş. Can'da onla birlikte zaman geçirdiği zaman çok mutlu oluyormuş. Can kar topuna çok alışmış ama bazen onun evde yalnız olmasına üzülüyormuş. Arkadaş isteyip istemediğini sormuş. Kar topu ise '' Evet arkadaşım olursa daha iyi olur. Birlikte sen yokken de zaman geçiririz'' demiş. Sonra da Kar topuna arkadaş gelmiş. Onun adı da zeytinmiş. Zeytin simsiyah şeker mi şeker bir kedi yavrusuymuş. Onu da Can'ın annesi ıssız bir yerde, ağlarken bulmuş. Hem Can Hem de Annesi kendilerine çok iyi arkadaşlar bulmayı başarmışlar. Kediler ve diğer hayvanlar dünyanın en masum varlıklarıdır. Onları kızdıran bazen insanlardır. Eğer hayvanları mutlu edersek bize zarar vermezler. Can'da bunu en iyi örneklerinden biridir. Kediden korkmasına karşın, korkusunun üzerine gitti ve kendisine çok iyi bir arkadaş buldu. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Eski zamanlar içerisinde Göktürkler adında bir Türk soyu söz konusu olmuştur. Türk illeri arasında Göktürklere itaat etmeyen hiçbir yer kalmamıştı. Bunu gören diğer yabancı kavimler Göktürkleri kıskanmaya başlamışlardı. Bunun sonucunda ise bu yabancı kavimler birleşerek Göktürklerin üzerine savaş açmaya karar vermişlerdir. Bu kavimlerim maksatları ise ölçülerini almak olmuştur. Bu üzerlerine yürüyen yabancı kavimleri gören Göktürkler ise çadırlarını ve sürülerini alarak bir yere toplamışlardır. Daha sonra ise bulundukları yerin çevresine hendek kazmışlardır. Bu hendekleri kaldıktan sonra da düşmanın gelmesini beklemeye başlamışlardır. Daha sonra ise düşman bulundukları yere doğru varmıştır. Bunun sonucunda ise savaş başlamıştır. Bu savaş ise 10 gün boyunca sürmüştür. Bu 10 gün içerisinde Göktürk soyu iyi bir vurgun gerçekleştirmiştir. Bu savaşın sonunda Göktürkler üstün gelmiştir. Bu yenilgiyi alan kavimler ve bu kavimlerin hanları beyleri av yerinde toplanmışlardır. Hiç biri bu yenilgiyi kabullenmek istememiştir. Bu nedenle de bu av yerinde belirli bir konuşma gerçekleştirmişlerdir. Bu konuşma şu şekilde geçmiştir. Göktürklere herhangi bir hile yapmazsak işimiz yaman olur demişlerdir. Bunun üzerine ise daha sonra aralarında bir plan yapmaya başlamışlardır. Gün ağarmaya başlayınca baskına uğramış şekilde kaçmaya başlamışlardır. Göktürkler bunu görünce kaçtıklarını sanarak arkalarından gitmişlerdir. Ama bu durum içerisinde düşmanın büyük bir hilesi söz konusu olmuştur. Düşman burada Göktürkleri görünce birden bire geri dönmüştür. Bu şekilde düşman Göktürkleri avlayıp yenmiştir. Bu savaşı kavimler kazanmış ve sırlarını mallarını yağmalamışlar hatta hiçbir evi sağ bırakmamışlardır. Bu savaş içerisinde büyüklerin hepsini kılıca vurmuşlar ve hepsini öldürmüşlerdir. Küçük olan kişileri de kendilerine köle edilmişlerdir. Burada her düşman bunlardan birini alıp gitmiştir. Bu sırada Göktürklerin başında İl Han vardı nokta bunun çocukları çoktu. Fakat bu uğursuz olan savaş günü sırasında birkaç tanesi ölmüştür ama aralarından sadece bir tanesi sağ kalmıştır bunun adı ise Kayı'dır. Bu Kayı oğlunu ise evlendirmişti. İl Han'ın Dokuz Oğuz adlı yeğeni de vardı. Bu yeni ve oğlu düşmana tutsak duruma gelmişlerdi. Ama 10 gün sonra bir gece yarısı ikisi birden kadınları ile beraber atlarını alarak kaçmışlardır. Bu ikisi ve kadınları kaçtıktan sonra Göktürk yurduna gelmişlerdir. Burada ise savaştan kalan ve düşmandan kaçıp gelmiş olan birçok deve, at, koyun ve öküz bulmuşlardır. Bunun üzerine hep birlikte bir karar alıp başka bir yere gitme kararı almışlardır. Bunun sonucunda daha doğru geri kalan at koyun öküz ve benzeri sürüleri ile birlikte göç etmeye başlamışlardır. Geldikleri yerden ve yoldan başka yolu bulunmayan bir yere varmışlardır. Bu yol ise öyle bir yoldu ki bu yol üzerinde at ya da deve çok zor bir şekilde yürüyordu. Yani herhangi bir hayvan ayağını yanlış bir şekilde bassa yuvarlanıp burada parçalara ayrılacaktır. Bu yol üzerinden ilerledikten sonra Göktürkler bir yere vardır. Bu yer ise akarsular türlü türlü bitkiler meyveler ağaçlar ve birçok avlanacak hayvanın bulunduğu bir yerdi. Vardıkları yerde böyle bir yer görünce hepsi birden tanrıya şükür etmişlerdir. Hayvanlarının kış olunca etkilerini yemişler, yaz olunca ise sütlerini içmişler. Bunun yanında bu hayvanların derilerini giymişler. Bir şekilde burada yaşamayı başaran bu insanlar buraya Ergenekon adını vermişlerdir. Burada iki Göktürk Hanı olan Kayı ve Dokuz Oğuzhan'ın birden fazla çocukları olmuştur. Bu çocukları da Ergenekon içerisinde çoğalmaya başlamıştır. Bu soy çok uzun yıllar içerisinde Ergenekon içerisinde kalmıştır. Ama aradan 400 yıl geçince bu soyun buraya sığması mümkün olmamıştır. Buraya sığamayan bu insanlar bir kavun almak için kurultayı toplamışlardır. Burada ise Ergenekon'dan çıkma kararı alınmıştır. Kurultay bu kararı aldıktan sonra Göktürkler Ergenekon içerisinden çıkmak için yöntem aramışlardır ama bulamamışlardır. O sırada bir demirci bu dağ içerisinde bir demir madeni olduğunu söylemiştir. Bu demirin eritilmesini tavsiye etmiş ve buradan bir geçit oluşturulmasını söylemiştir. Daha sonra ise bu demircinin söylediklerini beğenmişlerdir. Bunun üzerine dağın geniş olan bir yerine Bir kat olacak şekilde odun ve kömür dizilmişlerdir. Daha sonra ise bu odun ve kömürü ateşleyip körükleme ye başlamışlar. Tanrının inayeti ve gücü ile ateş bir şekilde kızmaya başlamıştır. Daha sonra demirden olan bu dağ eriyivermiştir. Bu dağ eriyince buradan bir yüklü deve çıkabilecek kadar bir açıklık oluşmuştur. Daha sonra ise kutsal olan o yılın, ayın, günün saatini beklemişlerdir. Bu açtıkları delikten bir yol oluşmuş ve bu yoldan Ergenekon'dan çıkmayı başarmışlardır. O günden sonra o gün Göktürklere bayram olmuştur. Göktürkler her yılın o günü geldiğin zaman büyük Kerem'den yapmaya başlamışlardır. Bu tören içerisinde ise bir parça demir alınır ve ateşte kızdırılır hale getirilmiştir. Bu demiri Göktürk Hanı demiri koyar ve sonra çekiçle döverdi. Bu Göktürk Hanından sonra ise Türk beyleri de aynı şekilde yaparlardı. Yılın bu günü bu şekilde demir dövme yapılarak kutlanırdı. Ergenekon'dan çıktıktan sonra Göktürklerin Han'ı olan Kayı Han soyundan gelen börteçine bütün illere elçiler göndermiştir. Bu elçilikler ise Göktürklerin Ergenekon içerisinden çıktıklarını bildirmişlerdir. Bu şekilde eskisi gibi bütün bulunan iller Göktürklerin hizmeti altına girmişlerdir.


Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde çok uzak ülkelerin birinde bir çiftçi yaşarmış. Çiftçi her sabah erkenden kalkıp önce tarla işlerini yaparmış. Sonra hayvanlarını şöyle bir kontrol edermiş. Onların yemlerini verir, sularını verir, hasta olanları tedavi ettirirmiş. Bütün hayvanlarına sevgiyle ile davranırmış. Bu hayvanların arasında daima karnı iyi doyurulan arada sırada efendisini sırtında taşıyan eşek de varmış. Çiftçi bir gün bir yerden minik bir köpekçik bulmuş. İleride büyüyüp çiftliğe bekçilik yapar düşüncesiyle tutup çiftliğe getirmiş. Yine bir sabah çiftçi yanına minik köpekciği de alarak hayvanların yanına gitmiş. Minik köpekcik çiftçinin yanında hoplayıp, zıplıyor, neşe içinde oraya buraya koşturuyormuş. Çiftçi sevimli köpekçiğin bu hareketlerine çok sevimli buluyormuş. Onun bu hareketlerini görünce elini cebine atmış. Yiyecek var mı diye ceplerini yoklamış. Güzel bir yiyecek bulmuş onu küçük köpeğine uzattıktan sonra bir kenara oturmuş. Minik köpekcik hemen efendisinin kucağına teşekkür eder gibi zıplamış. Çiftçi onun küçük kulaklarını okşayıp sevmiş. Minik köpekcik de sahibinin ellerini yalamış. Eşek bu manzarayı karşıdan görünce çok kıskanmış. Huysuzluk edip tepinmeye başlamış. Sonra birdenbire ipinden kurtulmuş. Sahibinin yanına gelerek tıpkı minik köpekcik gibi o da hoplayıp zıplamaya başlamış. Çiftçi koskoca eşeğin bu halini görünce kahkahalar atmış. Eşek çiftçinin güldüğünü görünce herhalde çok sevindi deyip yüz bularak bu defa da tıpkı minik köpekçiğin yaptığı gibi efendisinin kucağına çıkma hevesiyle iki ayağının üzerine kalkıp çiftçinin üzerine çıkınca etrafta çalışan işçiler ellerine geçirdikleri sopalarla küreklerle hemen yetişmişler. Eşeği bir güzel döverek uzaklaştırmışlar. Eşek de can havliyle anıra anıra kaçmış. Bunu gören hayvanlar kahkahayı basmışlar. İçlerinden bazıları eşeğin komik duruma düşüşünü dalgaya almış. Şu eşeğin düştüğü hale bakın kendini minik köpeğin yerine koyup sahibinin üstüne çıktı. Bir güzel dayağı yedi. Oh olsun ona demiş. Eşek yaptığından çok utanmış ama iş işten geçmiş. Kendi kendine bir daha asla hiç kimseyi kıskanmayacağım, kendimi komik duruma düşürmeyeceğim diye söylenmiş. Daha Fazla Uyku Masalları İçin 1 Yaş Masalları ve Hikayeleri Kategorimizi Ziyaret Edebilirsiniz.


Uzun yıllar boyunca çok güzel kekleri pişirmiş ve sahibini çok mutlu etmiş olan kek kalıbı artık eskimişti. Eskidiği için kekler dibine tutuyordu. Bunun için evin kadını yenisini almış onu da mutfak dolabının en arkasına koymuş ve artık hiç kullanmıyordu. Bu durum yaşlı kek kalıbını çok üzüyor ama bir kandan da artık kekleri iyi pişiremediği için buna anlayış gösteriyormuş. İçten içe üzülüyor. Başıma bundan sonra ne gelecek acaba diye düşünüyormuş. Kesin sahibi onu temizlik yaptığı sırada çöpe atacaktı. Çöpte üstüne basılacak kirlenecekti. Oysa pisliği hiç sevmezdi. En sevdiği şeylerden biriydi kekin pişmesinden sonra onun bol sıcak su ile yıkanmasıydı. Köpükler üzerinden kayıp giderken su ile temizlenirken çok keyif alıyordu. Hiç yıkanmayacağım bundan sonra diye düşündü. Dolabın köşesinde sıkıntıdan patlarken birden sahibi onu aldı ve mutfak tezgahının üzerine koydu. Eyvah beni atacak işte diye düşünürken tekrar suyun altında buldu kendini yine yıkanıyordu bol köpüklü sularla. Sahibi onu yıkadıktan sonra tezgaha koydu ve içine hiç bilmediği bir madde koymaya başlamış. Kek kalıbı içine koyulan maddeye seslenmiş Sen kimsin demiş. İçindeki madde cevap vermiş Ben toprağım beni senin içine koyduğuna göre sen bir saksı olmalısın demiş. Kek kalıbı şaşırmış Saksı ne ben kek kalıbıyım demiş. Toprak cevap vermiş Artık bir saksısın benim içine koyulduğum herşey bir saksıya dönüşür demiş. Bu durum kek kalıbına çok yabancıymış ama yine de yeni bir şeyler olmasından çok mutlu olmuş. Sonuçta tekrar işe yarayacak ve artık çöpe gitmeyecekmiş. Sahibi içine biraz daha toprak koyduktan sonra toprağın üstüne küçük kaktüsler yerleştirmeye başlamış. Toprağa ekilen kaktüsler çok mutlularmış. Birbirlerine selam veriyor ve tanışıyorlarmış. Kek kalıbının içine on tane küçük kaktüs ekmiş sahibi. Kek kalıbının yalnızlığı bitmiş ve artık içinde kocaman bir ailesi olmuş. Kaktüslere kendini tanıtmış Ben ev sahibinizim eski kek kalıbı yeni saksıyım Kaktüsler buna çok gülmüşler Ne diyorun sen kek kalıbından saksı olur mu hiç demişler. Toprak onları susturmuş Olur tabi neden olmasın. Doğru söylüyor ben içine dökülürken inceledim o gerçekten bir kek kalıbı demiş. Kaktüslerin çok hoşuna gitmiş bu durum. Desene biz çok farklı ve kocaman bir aile olduk demişler. Evet demiş eski kek kalıbı yeni saksı. Bundan sonra size çok iyi bakacağım. Köklerinizi rahatça salabilir ve büyüyebilirsiniz demiş. O günden sonra tam on adet kaktüs, toprak ve kek kalıbı çok mutlu olmuşlar. Sürekli sohbet ediyor, konuşuyor, eğleniyorlarmış. Kek kalıbı atılmaktan kurtulduğu ve artık yine işe yaradığı için çok mutluymuş. Hayatı mutfak dolabının köşesinde sessiz devam ederken birden çok eğlenceli olmuş. Bu kek kalıbına güzel bir hayat dersi de vermiş. Asla umudunu kaybetmemeliymiş her zaman yeni ve güzel şeyler olabilirmiş. Daha fazla masal okumak isterseniz La Fontaine Masalları kategorimizi inceleyebilirsiniz. çok güzel bir masal ve kek kalıbıyla kendimi çok özdeşleştirdim. Kendimi iyi hissettirdi.


Ormanın derinliklerinde yaşayan bir aslan ailesi mutlu ve huzurlu yaşamlarına anlam katacak bir yavru aslan ile ailesine yeni bir üye eklemiş. Bu küçük aslan sevecen ve cana yakın tavırları ile herkesin gözdesi olmayı başarmış. Kısa süre içerisinde büyümeye devam etmiş. Bir gün annesi ve babası yemek aramak için yuvadan ayrıldığında meraklı yavruda kendini ormana atmış ve macerası burada başlamış. Ormanın ne kadar tehlikeli ve ıssız olduğunu bilmiyormuş. Çok kısa süre içerisinde orman kendini tanıtmış. Yavru aslan ormanda gezerken kendi dışında da birçok hayvanın olduğunu fark etmiş. Hayretle çevresine bakınırken yavruyu görenler korkmuş. Yavru da olsa o bir aslanmış. Yavrucak neler olup bittiğini anlamadan kendisinden kaçan canlıların peşinden gidiyormuş. Orman canlıları da onu kovalamaca sanıyormuş. Fakat yavru aslan sadece oyun için diğer canlıların peşinden gidiyormuş. Ormandaki yolculuğu saatler süren yavru aslan bir bakmış ki hava kararmış. Yuvadan çok uzaklaştığını anladığında iş işten geçmiş. Aslanın ailesi her yerde yavrularını arasa da bulamamış. Başka bir yırtıcı tarafından götürüldüğünü düşünen yavru aslanın ailesi büyük bir üzüntü duymuş. Yavru aslan ise olanlardan habersiz eve dönüş yolunu aramaya koyulmuş. Dönüş yolunda kendine ıssız bir mağara bulan küçük yavru burada konaklamaya karar vermiş. Fakat mağaranın ne kadar gizemli ve esrarengiz olduğunu bilmiyormuş. Mağarada kendine kuytu bir yer bulan yavru aslan çok korkmuş ve tek istediği annesinin yanında olmakmış. Yavru bu duruma üzülürken mağaranın derinliklerinden bir ışık gelmiş. Bu ışığın arkasında bir melek varmış. Kocaman büyük kanatları olan melek yavruya doğru yaklaşmış ve onu sakinleştirmek istemiş. Yavru çok korkmuş ve tek yaptığı şey yüzünü kollarının arasına saklamak olmuş. Kocaman büyük kanatları olan melek yavru aslana bir isteğin var mı diye sormuş. Yavru aslan ağlamaklı bir halde annemi istiyorum demiş. Sonra melek ona bir daha asla annesinin yanından habersiz ayrılmaması gerektiğini söyleyerek onu annesine ulaştıracağının sözünü vermiş. Yavru bu duruma çok sevinmiş. Bir daha asla annemin yanında ayrılmayacağım diyerek melekten bir an önce annesine kavuşmak istediğini söylemiş. Melek onun bu dilediğini kabul etmiş ve yavru aslan bir anda kendini yuvada annesinin yanında buluvermiş.


Evvel zaman içinde kalbur saman içinde ormanın en derin köşesinde küçük bir sincabın evi varmış. Sincap evinde mutluluk ve huzur içinde yaşar, tüm arkadaşları ve komşuları ile çok iyi geçinirmiş. Her sabah kalktığında elini yüzünü yıkar, dişlerini fırçalar ve sonra da güzelce kahvaltısını yaparmış. Kahvaltıdan sonra ormana çıkar ve günlük işlerini yerine getir, eve dönerken de ağaçtan akşam yemeğinde yemek için biraz fındık toplarmış. Sincap bir sabah uyandığında her gün aynı şeyleri yaptığını fark etmiş. Hayatının bu küçük ev ve ormanın küçük bir bölümünden ibaret olduğunu anlamış. Oysa ki dünya çok büyük bir yermiş. Sincap biraz düşündükten sonra bir seyahate çıkmaya karar vermiş. Dünyayı dolaşacak farklı ormanlar görecek, farklı ağaçlardan fındıklar yiyecek ve farklı hayvanlarla arkadaşlık edecekmiş. Kısa süre içinde eşyalarını hazırlamış ve hayalini kurduğu yolculuğa çıkmış. Tam valizini eli almış ve evinden ayrılıyormuş ki arkadaşı tavşan yanına gelmiş. Bizi unutma bu ormanı hatırla diye sana bir fotoğraf armağan etmek istiyorum demiş. Sincap fotoğrafı eline almış ve tüm hayvan arkadaşları ile çektirdiği bir fotoğraf olduğunu görmüş. Fotoğrafı valizinin en güzel köşesine yerleştirmiş, son bir kez evine bakmış ve yolculuğa çıkmış. Yolculuğu boyunca pek çok yeni hayvanla tanışmış, pek çok farklı ağaçtan fındık yemiş. Birçok maceraya atılmış. Hatta gezip gördüğü yerler arasında yaşamak istedikleri de olmuş. Yolculuğu esnasında bir sabah uyandığında kalbinde bir ağrı hissetmiş. Eyvah hasta mı oldum acaba diye düşünmüş. Sonra en yakınında bulunan doktora kendisini göstermiş. Doktor sincabı bir güzel muayene etmiş, şikayetlerini dinlemiş. Sonra sincaba dönmüş ve demiş ki: Sincap arkadaş, senin kalbin sapasağlam. Hiçbir rahatsızlığın ya da hastalığın yok. Ancak kalbindeki ağrının sebebini sana söyleyebilirim. Kalbin ağrıyor çünkü evini ve arkadaşlarını çok özlüyorsun. İnsan evinden uzak olunca bir de içini özlem kaplayınca kalbi aynı senin kalbin gibi ağrımaya başlar. Bu ağrıdan kurtulmanın tek yolu ise özlem duyduğun eve ve arkadaşlarına kavuşmaktır. Sincap ne zamandır evini ve arkadaşlarını çok özlüyormuş. Bunları bir de doktordan duyunca çok duygulanmış ve hemen evine dönmeye karar vermiş. Ama gitmeden önce çok merak etmiş ve doktora evini özlediğini nereden bildiğini sormuş. Doktor şöyle cevap vermiş: Yanında arkadaşlarınla olan fotoğrafı taşıyorsun, muayene sırasında bile hep o fotoğrafa bakıyorsun ve bana hep onlardan söz ediyorsun. İşte buradan anladım. Sincap çok duygulanmış ve bir an önce arkadaşlarına kavuşmak için yola çıkmış. Evine ve arkadaşlarına kavuştuğu an ise şöyle söylemiş: Her seyahat çok güzeldir ama asıl güzel olan eve dönmektir. Daha fazla masal okumak isterseniz Uzun Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Berfin her yaz tatilinde ailesiyle beraber Anadolu kasabasında ki dayılarını teyzelerini ziyarete giderdi ve burada yaz ayını geçirir İstanbul'a dönerlerdi. Her yaz Berfin'i heyecanla bekleyen Kenan vardı. Kenan, Berfin'in teyzesinin oğluydu. Çok güzel anlaşıyorlardı. Biri beyaz, biri siyah. Biri hırçın diğeri uysaldı ama her şeyde beraberdiler yan yanayken çok eğleniyorlardı. Kenan, Berfin'in haritasını çizmişti. Harf ve harf bilirdi. Berfin de Kenan'dan etkilenmeye başladı. İstanbul'a gidince deliler gibi Kenan'ı özlüyordu. Ve en büyük arzuları aynı şehirde aynı okulda okumak daha yakın olmaktı. Bunların sevgisi zamanla aşka dönüştü. Kenan, Berfin için hukuk kazandı ve avukat oldu. Tam da teyzesinin istediği gibi bir damat oldu. Her şeyin tam takır gittiğini sanan Berfin, düğünden sonra birtakım şeylerin ters gittiğini gördü. Kenan aynı Kenan değildi sanki. Beraber aynı yemeği yemezlerdi, aynı kanalı beğenmezlerdi. Berfin in takıntıları Kenan ı huzursuz ederdi. Daha yeni evlenmişlerdi 3 ayları bitmek üzereydi. Berfin, Annesinin yanına ağlayarak geldi. Kocası tarafından sevildiğini biliyordu fakat eksik olan ters giden bir şeyler vardı. Anne kızını alarak sahile indiler. Sessizce oturup dalgaların sesini dinlediler bir süre. Ama anne bu sessizliği bozmak istedi kızını dinlemek istiyordu neler olduğunu merak ediyordu. Ama az çok tahmin ediyordu kızının neler yaşadığını zor bir süreçte olduğunu. Anne bir avuç kumu eline aldı; Bak kızım, aşk bu kuma benzer, sıcacıktır avuçlarında hissedersin. Evlenerek bu aşkın böyle sıcak kalacağını zannettiniz ve avuçlayarak evlenmeye karar verdiniz. Hem arzumuz sıcak kalsın hem aşkımız sıcak kalsın dediniz. Kız başını sallayarak evet anne dedi. Ve anne avuçlarını gevşeterek: Bak yavrum şimdi bu kum avuçlarımda kalabiliyor mu? Sımsıkı tuttuğu parmaklarını yavaşça gevşetmeye başladı. Ve kumlar yavaş yavaş parmaklarının arasında süzülmeye başladı. Şimdi, aşk ile kum tanesi arasında bir benzerlik daha ortaya çıktı. Dedi kızının hüzünlü gözlerine bakarak. Aşkı farklı yerlerde aramayın içinizdeki sıcaklıkta arayın. İki farklı kişi olduğunuz sürece ve bu farklılıkları kabul ettiğiniz sürece aşkınız çoğalır ve sıcaklığını kaybetmez demiş annesi. Tek kimlik olamazsınız ikiniz. Düşün iki ağacı yan yana olduklarında birbirlerine gölge yapabilirler mi? Hayır. Ama biraz mesafe olursa gayette korunabilirler. diyerek kızının yükünü biraz daha hafifletti. Berfin kendileri ne olduğunu fark etti ve annesine sarılarak evine döndü. Kenan a da eski günlerdeki gibi davranmaya devam etti. Sevgilim bana masal oku dedi bende bunu okudum. Masalı çok çok beğendi. Yazan kişiye teşekkür ederiz. Şuan sevdiğim kadına okuyorum. O benim hayatımdaki şansım, birtanem, kraliçem. Önceden mutluluk bende kısa sürer derdim ama onu tanıdıktan sonra artık mutluluk bende kalıcı olmaya başladı. O benim her zaman solumda olacak , ben ise onun her zaman yanında olacağım inşAllah. Abi her kes sevgilisine okumuş. Ya da sevgilisi ona okumuş. Bir ben mi sapım lan?!!? Ben niye kendi kendime okuyoyorum?!


Moskova'nın 24 numaralı fabrikası, 1941 yılında ilginç bir hikayeye konu oldu. 1912'de inşa edilen bu fabrikada, uçak motorlarının üretimi yapılıyordu. Moskova'nın en büyük mezarlıklarından biri olan Semönovskoye mezarlığı, 19. Yüzyıldan itibaren savaşlarda ölen askerlerin gömüldüğü bir mezarlıktı. Bu mezarlık, 24 numaralı fabrikanın hemen yanında bulunuyordu. 1930 yılında mezar taşlarının kaldırılmasıyla, mezarlık kapanır. Kapanan mezarlığın yerine, fabrika için test atölyesi açılır. Bu atölyenin açılmasının üzerinden fazla bir zaman geçmeden, izahı olmayan bir takım olaylar yaşanır. Fabrikada çalışan işçiler, fabrikada esrarengiz bir takım olayların yaşandığını iddia ederler. Çeşitli sesler duyan ve hareket eden gölgeler gören işçiler, bu durumdan çok korkarlar. Pek çok işçi, gece vardiyasına kalmak istemez. İşçilere rağmen, fabrika yönetimi ve fabrikayı korumakla görevli olan askerler hayaletlere inanmaz. Fakat gün geçtikçe, hayalet gördüğünü iddia eden işçilerin sayısı artış gösterir. Hayaletlere inanmayan fabrika yönetimi, iddiaların artmasıyla gerçekçi açıklamalar aramaya başlar. Dönemin önemli konularından biri olan Sovyet Rusya ve Nazi Almanya'sı arasındaki gerginlik, fabrika yönetimi alarma geçirir. Fabrika yönetimi, Nazi ajanlarının fabrikanın faaliyetlerini aksatmaya çalıştığını düşünür. İşçilerin hayalet olarak nitelendirdiği durumlar, belki de Nazi ajanlarının bir oyunudur. Bu durumu göz önünde bulunduran fabrika yönetimi, fabrikanın korumasını arttırır. Yine de, olayların ardı arkası kesilmez. İşçiler hala hayalet gördüklerini söylerler. Bu olayın aydınlatılması adına, iç savaş gazisi olan İvan Hrapov görevlendirilir. Sabırlı ve metanetli kişiliğiyle bilinen Hrapov, oldukça rasyonel bir insandır. Hrapov, hayaletlerin varlığına inanmaz ve mistik olayları mantık dışı bulur. Hrapov'a göre, hayalet sanılan şeyler kılık değiştiren düşmanlardır. Hrapov, bu halk düşmanlarını en kısa sürede ortaya çıkaracağından emindir. Takvimler Mayıs 1941'i gösterirken, İvan Hrapov fabrikaya gelerek görevine başlar. Hrapov'un fabrikaya geldiği ilk zamanlarda, ortalık oldukça durgundur. Fakat bir süre sonra, hayaletler tekrar dolaşmaya başlarlar. Fabrikanın atölyesinde aramalar yapılsa da herhangi bir şey bulunamaz. Hrapov, bu işi çözmekte kararlıdır ve fabrikayı devriye gezmeye karar verir. Gece devriyesi esnasında, bir işçi korkunç bir şekilde çığlık atar. Çığlığı duyan İvan Hrapov, hızlı bir şekilde işçinin yanına gider ve gördüklerine inanamaz. Hrapov insan figürüne benzeyen bir şeyin, oda da uçtuğunu görür. Uçan şey, bir hayalettir. Hayalet yükselerek, havada çözünür. Hrapov, şoka girer ve ne yapacağını bilemez. Görevine istinaden, Hrapov'dan beklenen bir rapor vardır. Hrapov, rapora ne yazacağı konusunda oldukça kararsızdır. Fabrikada bir hayaletin dolandığından emin olan Hrapov, rapora gördüğü her şeyi yazar. Raporu teslim alan fabrika yönetimi de, oldukça şaşırır. Fabrika yönetimi için, hayaletlerin varlığına inanmak oldukça güçtür. Tüm bu olayların sonucunda, işin netlik kazanması adına bir araştırma başlatılır. Fakat bu araştırma sonlandırılamadan, Almanya ile savaş başlar. Fabrikanın taşınmasıyla, tüm bu olaylar son bulur. Günümüzde bu esrarengiz fabrikada, uçak motorları üreten Salüt faaliyet göstermektedir. Semönovskoye Mezarlığı'nın arazisinde bulunan kilise de onarılarak, Rus Ortodoks Kilisesi'ne verilmiştir. Mezarlıkta yatan askerler için, Vatan Savunucuları Anıtı açılacağı açıklanmıştır. Fabrikada görülen hayaletler ise hala gizemini koruyor.


Farabi, 870 yılında bugünkü Türkmenistan'da doğdu. O, İslam filozoflarının önde gelenlerinden biridir ve İslam filozoflarının Aristotelesi olarak adlandırılır. Farabi, Aristoteles filozoflarının çalışmalarını İslam dünyasına uyarlayarak, fizik, matematik, mantık ve etik konularında önemli eserler vermiştir. Farabi'nin en önemli eseri, Politik Medeniyet adlı eseridir. Bu eser, Aristoteles'in Politika adlı eserinin İslam filozofları için bir adaptasyonudur ve toplumların nasıl yönetileceği, eğitim sistemi ve sosyal adalet konularını ele alır. Farabi'nin bu eseri, İslam dünyasındaki filozoflar için bir referans kaynağı olarak kabul edilmiştir. Farabi ayrıca, Aristoteles'in çalışmalarının çoklukları hakkındaki düşüncelerini ele alan Çokluklar Üzerine adlı bir eser de vermiştir. Bu eser, dünyadaki varlıkların nasıl birbirine bağlı olduğunu ele alır ve filozoflar için önemli bir kaynak olarak kabul edilmiştir. Farabi'nin diğer eserleri arasında Düşünceler Üzerine ve Metafizik Üzerine gibi önemli eserler bulunmaktadır. Farabi, İslam filozofları arasında Aristoteles'in çalışmalarını en iyi anlayan ve bu çalışmaları İslam dünyası için uyarlayan bir filozof olarak kabul edilir. Farabi'nin eserleri, bugün hala filozoflar, tarihçiler ve öğrenciler tarafından çok değerlendirilmektedir.


Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde develer tellal iken pireler berber iken ben annemin beşiğini tıngır mıngır sallarken. Hayvanlar ülkesinde bütün hayvanlar kendi halinde günlük işleri ile ilgileniyorlarmış. Yavru hayvanlar okullarına, yetişkin hayvanlar ise evlerine ekmek götürebilmenin derdi ile işlerine gidiyorlarmış. Akşamları ise büyük küçük bütün hayvanlar bir araya gelerek zevkli vakitler geçiriyorlarmış. Hayvanlar ülkesinde günlük hayat böyle sürüp giderken ufak tefek gerginlikler ve tartışmalar da yaşanmıyor değilmiş. Hayat böyle sürüp giderken günün birinde küçük fare çok ağır bir hastalığa tutulmuş. Derdine çare olsun diye birçok doktora götürmüşler. Fakat hiç birisi derdine çözüm bulamamış. En sonunda sincap arkadaşlarına şöyle demiş; Benim çok yakın bir arkadaşım var. Kendisi çok başarılı bir doktordur. Şimdiye kadar teşhis koyamadığı hiçbir hastalık olmadı. Dilerseniz ondan yardım isteyebilirim demiş. Küçük farenin ailesi umutla gülümsemiş. Ve sincabın doktor arkadaşından yardım almaya karar vermişler. Ertesi gün doktor sincap farenin evine fareyi muayene etmeye gelmiş. Geldiğinde fare mutsuz bir şekilde yatağında oturmuş uzaklara bakıyormuş. Doktor sincap fareye kendisini muayene etmek istediğini söylemiş. Fare öylesine mutsuz ve umutsuz bir şekilde tepki vermeden sadece sırtını dönmüş. Doktor sincap genç fareyi bir güzel muayene ettikten sonra başını üzüntüyle iki yana sallamış. Farenin ailesi endişe ve merakla doktor sincabın gözlerine bakmış. Farenin annesi endişe ile doktor söylesene kızımın nesi var demiş. Doktor sincap dışarıda konuşalım diye odadan çıkmalarını işaret etmiş. Odadan çıktıklarında ise doktor sincap kızınız aslında sapasağlam hiçbir şeyi yok endişe etmeyin demiş. Farenin annesi nasıl olur doktor bey demiş kızım günlerdir rahatsız hasta yatıyor. Bir şeyi olmayan insan bu derece hastalanır mı? hasta görünebilir mi? Bu nasıl olabilir diye sormuş. Doktor sincap bilge bir edayla konuşmaya başlamış. Kızınızın fiziksel bir hastalığı yok fakat bu hasta değil anlamına gelmiyor kızınız sanırım kalp ağrısı çekiyor demiş. Genç farenin babası Ne demek istiyorsunuz doktor bey demiş benim kafam karıştı kızım hasta mı değil mi diye sormuş. Doktor sincap kızı için endişelenen baba fareye dönmüş ve demiş ki, sanırım kızınız aşık olmuş. Anne fare sevinçle ellerini çırpmış. Bu ne kadar güzel bir haber demiş peki neden hastalansın ki bu sevinilecek bir şey. Baba fahriye dönerek demiş ki kızımızla konuşalım neden üzüldüğünü merak ediyorum öğrenelim. Anne ve babası kızlarını karşılarına almışlar ve konuşmaya başlamışlar kızım senin hastalığın bizi derinden üzdü doktor seni muayene ettikten sonra bize hiçbir şeyin olmadığını söyledi Sen fiziksel olarak sapasağlammışsın fakat bu hastalığın nedenini anlayamıyorum ben Neden kendini üzgün hissediyorsun? Genç fare anne ve babasının söyledikleri karşısında ağlamaya başlamış ve onlara şöyle demiş. Evet anne babacığım ben aşık oldum ormanlar ülkesinin haşmetli kralı aslana aşığım demiş. Anne ve babası ise kızlarına şöyle söylemişler. Kızım Aşk çok güzel bir duygudur. Ayrıca Aşkın düşse ile bir ilgisi yok Aşk bedende değil ruhta yaşanır. Eğer kralımız aslan senin aşkına karşılık verirse önünde hiçbir engel kalmaz demişler. Ve sonunda ormanlar kralı genç farenin aşkına karşılık vermiş ve ömür boyu mutlu yaşamışlar. Daha fazla masal okumak isterseniz La Fontaine Masalları kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir varmış bir yokmuş evvel zaman içende kalbur saman içinde. Küçük mü küçük şirin mi şirin bir kasabanın birinde küçük bir okul varmış. Kasabanın bütün minikleri hep bu sınıfa gelirmiş. Beraber derslere girerlermiş ve çok güzel bilgiler öğrenirlermiş. Her sınıfın olduğu gibi bu sınıfında bir çalışkan çocuğu bir tembel çocuğu birde yaramaz çocuğu varmış. Hepsi bu kadar mı? Bu sınıfta bir de şirin bir fare varmış bu fare kimseye görünmeden öğretmenin masasının altında kendine yer yapmış ve orada dersleri dinlemeye başlamış. Ne zaman müzik dersi olursa çok heyecanlanır bütün müzikleri dinlermiş. Herkes evlerine gittiğinde bu sevimli fare ortalarda gezer her şeyi koklar karıştırır oda evine gidermiş. Bu sınıfta her gün matematikten Türkçeye, tarihten resim dersine, müzik dersinden teknoloji dersine tüm dersler varmış. Bütün dersler oldukça eğlenceli geçer ve herkes tarafından zevkle ödevleri yapılırmış. Yeri gelir gülüşmeler yeri gelir molalar yeri gelir sınavlar yapılırmış. Sınıfın öğretmeni olan Gamze öğretmen bütün öğrencileri eşit derecede sever herkese gülücükler saçar onlara şekerler bile dağıtırmış. Bütün çocuklar en çok müzik dersini severmiş. Çünkü öğretmenleri onlara evlerinde de çalabilecekleri müzikler öğretirmiş. Bu öğrencilerde evlerinde öğrendikleri müzikleri çalarlarmış. Böylece kardeşleriyle bile eğlenebilirlermiş. Bir gün Gamze öğretmen müzik dersi için bütün öğrencilerine birer flüt hediye etmeye karar vermiş. Çünkü biliyormuş ki bütün öğrencileri bu flütleri severek çalacak ve mutlu olacaklardı. Gamze öğretmen herkese bir tane flüt alarak müzik dersi için sınıfa gelmiş. Herkes ne olduğu sormuş ve öğretmen flütün müzik çalmaya yarayan bir enstrüman olduğunu söylemiş ve onlara flüt çalma konusunda destek olmuş. Bütün öğrenciler flütlerini çok sevmiş. O sırada meraklı bakışları ile masanın altından sınıfı izleyen fare merakından yerinde duramıyormuş. Herkesin mola verip sınıftan çıkmasını bekleyen farenin sonunda istediği olmuş ve öğrenciler teneffüse çıkmışlar. Teneffüste hemen saklandığı yerden sessizce çıkmış ve bir flütün başına gelmiş merakla incelemeye başlamış. Tam o sırada öğrenciler tekrar içeri girmeye karar vermiş. Heyecanlanan fare baktığı flütü de yanında götürerek tekrar masanın altına saklanmış. Gamze öğretmen haydi artık şimdi dersimize devam edelim diyerek sınıfa seslenmiş. Fakat bir tuhaflık varmış. Bir öğrencinin flütü yerinde yokmuş. Çok üzülen bu çocuk hemen sınıfın yaramaz çocuğunu suçlamış. O çocuk ise çok üzülmüş hayır ben almadım. Neden alayım ki benimkimde var deyip ağlamış. Öğretmenine bu yaptığı davranışın doğru olmadığını söylemiş ve o çocuktan özür dilemesini istemiş. Çocukta öğretmenin bu isteğini yerine getirmiş. Daha sonra sınıf sessizleşmiş. O sırada bir yerlerden tuhaf sesler geldiğini fark etmişler. Öğretmen bir anda maşanın altına bakıvermiş. Birde ne görsün, bir fare bir flütün başında. Bunu gören öğretmen durumu anlamış ve gülmeye başlamıştı. Flütü çalınan çocuğu çağırmış ve flütün nerde olduğunu göstermiş. Yine de üzgün olan çocuğa yeni bir flüt vererek herkesin tekrardan mutlu olmasını sağlamış. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir zamanlar güzel mi güzel ülkelerin birinde bir köy varmış. Bu köyde yaşayan halk oldukça mutluymuş. Gel gelelim bir gün bu mutlu köyü fareler basmış. Fareler köyün tüm evlerine doluşmuşlar. Önlerine ne geliyorsa yemeğe başlamışlar. Köylüler ise bu durumda ne yapacaklarını bilememişler. Çare olarak köyün muhtarından yardım istemişler. Köylüler: -' Muhtar efendi, köyümüzü fareler bastı lütfen bize yardım et.' demişler. Muhtar köylüleri dinlemiş ama bir şey yapamamış. Bu olaydan sonra köyün ismi değişmiş. Köyün yeni ismi fareli köy olmuş. Köydeki çocuklar da bu durumdan sıkılmışlar. Artık farelerin köyden gitmesini istiyorlarmış. Gel zaman git zaman bir gün bu köye bir çalgıcı gelmiş. Çalgıcı durumu anlamış ve bu durumu çözebileceğini söylemek için köyün muhtarına gitmiş. Çalgıcı, köyün muhtarına: -' Ben bu köyü bir kese altın karşılığında farelerden temizleyebilirim.' demiş. Köy halkı çalgıcının bu sözüne olumlu bakmış. Farelerden kurtulmak için can atan köylü aralarında bir kese altını toplayıp muhtara teslim etmişler. Çalgıcı kavalını çalmaya başlamış. Kavaldan çıkan ses köydeki bütün fareleri adeta büyülemiş. Bütün fareler çalgıcının etrafına toplanmışlar. Çalgıcı dereye doğru kavalını çala çala yürümüş. Çalgıcı yürüdükçe fareler peşinden gidiyormuş. Çalgıcı dikkatli bir şekilde karşıya geçmiş ama derede çok su olduğu için fareler bu suya karşı koyamamış. Farelerin hepsi suda boğularak ölmüşler. Bu başarısıyla gurur duyan çalgıcı bir an evvel köye dönmüş. Çalgıcı bir yandan da altınları alıp şehre dönmenin ve orada bir iş kurmanın planlarını yapıyormuş. Çalgıcı muhtarın yanına gelmiş: -'Altınlarımı istiyorum' demiş. Fakat muhtar çalgıcıya altınları vermek istemiyormuş. Kendisine oyun oynandığını anlayan çalgıcı altınları vermeyen muhtara çok sinirlenmiş. Çalgıcı muhtardan ve köylüden intikam almak için tekrar kavalını çalmaya başlamış. Çalgıcının kavalını duyan köydeki çocuklar çalgıcının peşinden gitmeye başlamışlar. Tüm çocuklar çalgıcının peşinden gittiği için köyde çocuk kalmamış. Çocukların anneleri ve babaları bu duruma çok üzülmüşler. Bir çare aramaya başlamışlar. Yine muhtarın yanına gitmekte bulmuşlar çareyi. Köylüler muhtara: -' Çocuklarımızı götüren çalgıcıya altınlarını vermeliydin muhtar efendi!' demişler. Çalgıcının altınlarını vermeyen muhtardan hesap sormuşlar. Muhtara ne kadar yanlış yaptığını söylemişler. Bu sırada ise çalgıcı ormana varmış. Çocuklar da çalgıcının peşinden ormana gelmişler. Kızgın çalgıcı muhtardan altınlarını tekrar istemeyi düşünmüş ve muhtarın yanına gitmek için harekete geçmiş. Muhtara doğru giden çalgıcı birden durmuş. Kavalını almadığını fark etmiş. Kavalını ormanda unutan çalgıcı ne yapacağını bilememiş. Çocuklardan biri çalgıcının sihirli kavalını ormanda unuttuğunu fark etmiş ve kavalı eline alarak çalmaya başlamış. Diğer çocuklar bu çocuğun etrafına toplanmışlar. Kavalı bulan bu çocuk diğer çocukları da arkasına alarak köye doğru yürümeye başlamış. Anneleri babaları bir kalabalığın onlara doğru geldiğini görmüş. Bir bakmışlar ki çocukları onlara doğru geliyor. Çocukların onlara doğru geldiğini gören anneler ve babalar bu duruma çok mutlu olmuşlar. Çocuklarına sarılmışlar. Muhtar yaptığı haksızlığı anlamış. Çalgıcıya altınları geri vermiş. Altınlarını alan çalgıcı çok mutlu olmuş. Hep hayalini kurduğu işi gerçekleştirmek için köyden şehre gitmiş. Herkes rahat bir nefes almış. Bu hikaye de burada bitmiş.


Uzak bir diyarın uzak bir köşesinde Almanya'daki bir nehrin kenarında Hamelin adını taşıyan minik bir köy bulunuyormuş. Bu sevimli ve sakin köyü insanlar hızlı bir şekilde kirletmişler. Evlerin önlerine, arabaların yollarına, her yere ama her yere çöp atmış insanlar. Köyün belediye başkanının da çöplerle ilgili hiçbir şey yaptığı yokmuş. Bu bir süre daha böyle devam edince köyü fareler basmaya başlamış. Hamelin sakinleri bu fareler tarafından yayılan mikroplardan hasta olmaya başlamışlar. Fareler köyün her yanına yayılmışlar. Evlere girip beşikteki bebeklere saldırıyor, minnacık bedenlerini ısırıyorlarmış. Fareler köylülerin fıçılarına girip peynirlerini, tuzlayıp yaz için sakladıkları balıklarını yiyorlarmış. İnsanların şapkalarına ve ayakkabılarına bile yuva yapar hale gelmişler. Vatandaşlar bir süre sonra artık dayanamaz hale gelmişler ve sonunda başkanlarının evine giderek ondan yardım istemeye başlamışlar. Halk farelerin ortadan kaldırılması için bağırıyorlarmış. Başkan kapının önüne çıkarak ne olduğunu sormuş halka. Vatandaşlar da artık dayanamadıklarını, farelere bir çözüm üretmesi gerektiğini söylemişler başkana. Başkan halkından bana onlardan kurtulmak için zaman vermenizi istiyorum diyerek zaman istemiş. Halk ikna olmasa da dağılmış. Başkan yardımcıları ile toplanıp bir şeyler yapmaya çalışsa da bir türlü çözüm yoluna ulaşamamışlar. Derken aniden başkanın kapısı çalmış. Başkan içeri girmesini söylemiş. İçeriye üzerinde rengarenk eski bir palto olan adam girmiş. Adam elinde kaval varmış da onu çalıyormuş gibi hareketler yapıyor, bir taraftan da devamlı oynuyormuş. Başkan adama: Sirkten kaçıp buraya mı geldin acaba? diye sormuş. Kavalcı başkana bakmış ve kavalcı olduğunu söylemiş. Ben kavalımı kullanarak herkesi etrafıma toplayabiliyorum, demiş. İster yüzsün, isterse uçsun. İster sürünsün, isterse koşsun. Kim benim kavalımı duyarsa peşimden gelir, demiş kavalcı. Başkan bu çağrıya farelerin de uyup uymayacağını sormuş. Kavalcı adam eskiden Afrika'daki bir köyde de tatarcıklardan köyü kurtardığını anlatmış. Adam dediğine göre Asya'daki bir başka köyü de yarasalardan kurtarmış. Adam: Dünyadaki insanları zararlı hayvanlardan kurtarmak benim görevim, demiş. Belediye başkanı pek inanmasa da elinden başka herhangi bir şey gelmediği için adama inanmış. Adama istediği 1000 altını vereceğini söylemiş. Meclisteki diğer üyeler de bunu kabul edince kavalcı yanlarından ayrılarak kendini sokağa atmış. Ve başlamış kavalını çalmaya. Kavalcı daha üç dört dize çalmış ki birden köydeki bütün fareler büyülenmişçesine toplanmaya başlamış. Yiyeceklerini bırakmışlar. Şapkalardan ve ayakkabılardan çıkmışlar. Beyazı, grisi, siyahı her renkteki fare sokaklara fırlamış ve kavalcının peşine düşmüşler. Kavalcı da bir taraftan kavalını çalmaya bir taraftan da yürümeye devam ediyormuş. Köydeki herkes sokağa çıkmış ve şaşkın gözlerle kavalcıya bakıyorlarmış. Adam kavalını çala çala nehrin kıyısına kadar gelmiş. Kavalcı birden nehrin üzerinde bulunan bir kayaya çıkmış. Orda dikilmiş ve kavalını tam gaz çalmayı sürdürmüş. Fareler kavalın büyüsüne öylesine kapılmışlar ki birer birer nehre düşmeye başlamışlar. Nehre düşen her fare de boğularak ölmüş. Bir süre sonra da nehrin kıyısında bir tane bile fare kalmamış. Fareler tamamen bittikten sonra kavalcı adam belediye başkanının yanına gitmiş hemen. Köyü farelerden temizlediğini söyleyerek söz verdikleri 1000 altınını istemiş başkandan. Başkan ise sadece iki saat çalıştığını ve iki saat çalışan bir adama asla 1000 altın vermeyeceğini söylemiş. Çıkarıp 100 altın vermiş garip kavalcıya. Kavalcı sinirlenmiş ve buna pişman olacaklarını söylemiş. Belediye başkanıysa alay ederek hiçbir şey yapamayacağını söyleyerek kavalcıyı odasından kovmuş. Odadan ayrılan kavalcı sokağa fırlamış ve tekrar kavalını öttürmeye başlamış. Köyde fare yokmuş onun sayesinde ama bu defa da kavalının peşine köyün çocukları takılmış. Kavalcı bu kez bambaşka bir melodi çalıyormuş. Çocuklar adamın peşinden giderken çocukların ana babalarıysa büyü yapılmış gibi yerlerinde kalakalmışlar. Kavalcı çaldıkça hepsi de uyuşup kalmış. Kavalcı kavalını çala çala nehrin üstündeki köprüyü aşmış ve köyün karşısındaki dağa kadar ulaşmış. Burada kimsenin bilmediği gizem dolu bir kapı varmış. Kavalcı bu kapıdan içeri girmiş; çocuklar da kavalcıyı izleyerek içeri girmişler. Çocukların içeri girmesinin ardından gizem dolu kapıyı kapatmış kavalcı. Ancak dışarıda bir çocuk kalmış. Bu çocuk engelli biri olduğu için arkadaşlarına yetişememiş. Kavalcı kavalını durdurunca da herkesin üstündeki büyü kalkmış. İnsanlar köyde çocuklarını bulamayınca dağa koşmuşlar ve orada da engelli olan çocuğu bulmuşlar. Herkes çocuğa diğer çocukların nerede olduğunu sormuş. Ayrıca çocuğa neden melodiye kapılıp adamın arkasından gittin demişler. Çocuk, melodinin onları kurabiyeler, çikolatalar ve pastalarla dolu bir diyara götüreceğini söylediğini anlatmış. Herkes olan bitene çok üzülmüş ama çocuklar ortada yokmuş. Belediye başkanına gitmişler ve suçun onda olduğunu söylemişler. Meğerse başkanın da çocuğu ortada yokmuş. Başkan çok üzgün olduğunu belirterek 1000 altınını vereceğini söylemiş. Kavalcı birden ağaçların arkasından çıkagelmiş. Halk çocuklarının nerede olduğunu sormuş, çocuklarını geri istemişler. Kavalcı çocukların hepsinin de iyi olduklarını, sözünü yerine getirirlerse onları geri getireceğini söylemiş. Başkan 1000 altını çıkarmış ve kavalcıya vermiş. Kavalcı parayı aldığı anda dağdaki gizli kapı açılmış ve çocuklar koşarak ailelerinin yanına gelip sarılmışlar. Başkan kavalcıya dönerek özür dileyip teşekkür etmiş. Bundan böyle verdiği her sözü yerine getireceğine yemin etmiş başkan. Kavalcı halka dönmüş ve bir gün hepsinin çocuklarını kaybedeceklerini söylemiş. Halk da başkan da bu söze çok şaşırmış. Neden böyle söylediğini sormuşlar. Kavalcı da şehirlerinin çok pis olduğunu, yakında bu pisliği gören farelerin tekrar buraya geleceğini ve herkesin hasta olacağını söylemiş. Bu hastalıklar yayılacak ve bütün çocuklar da bu hastalıktan ölecekler demiş. Başkan kavalcının bu sözleri üzerine bundan sonra köylerini hep temiz tutacaklarını söylemiş. Halk da çöplerini hep çöp kovalarına atacaklarını ve köylerini temiz tutacaklarını söylemişler. Bundan böyle bu köye hastalık gelmemesi için herkes kendi temizliğini yapacak demişler. Kavalcı da, Tamam öyleyse, demiş ve ardından da köyü terk etmiş. Hamelin köyü artık eskiden olduğu gibi tertemiz tutulmaya başlanmış.


Bir varmış bir yokmuş...Ormanın derinliklerinde fareyle sincap yaşarmış. Her gün kahvaltıdan sonra güvendikleri yerde buluşurlar ve canları nereye isterse oraya gezmeye giderlermiş. Bu gezmeler bazen ormanın dışında da olurmuş. Bunun sebebi de farenin çok gözü pek ve meraklı olmasından ileri gelirmiş. Sincap her ne kadar çok korkuyor olsa da farenin merak ettiği yerlere korka korka gidermiş. Hiç üşenmeden ormanın dışında gezinmeyi sürdüren fareye, zavallı sincap mecburen yol arkadaşlığı yaparmış. Günler günleri kovalamış böyle ama farenin her evin altına girip merak ettiği keşifleri yapması hiç bitmemiş. Sincap bu durumdan hoşnut olmadığını, yüzünün aldığı şekille belli ediyormuş. Fare yakın arkadaşına evlerin altına girerek, orada neler olduğuna bakmak istediğini söyleyerek, sincabı yorup, canını sıkıyormuş. Akşam olup evlerine doğru yol ayrımına geldiklerinde, sincap artık soğuk davranarak, iyi akşamlar demeden, evin yolunu tutmaya başlıyormuş. Böylece fare artık bu duruma öncelikle şaşırsa da giderek alışmaya başlamış. Bu da haliyle aralarındaki dostluğu giderek azaltmaya sebep olmuş. Bu duruma bir hayli üzülen sincap, eve gidip annesine durumu anlatmaya karar vermiş. Farenin her evin altını merak ettiğinden ve sincaba o küçük elleriyle çukur kazdırıp, evlerin altında gezindiklerinden bahsetmiş. O nedenle üstünün başının, ellerinin neden bu kadar kirlendiğini soran annesine, düştüğü, çamura girdiği yalanlarını söylüyormuş. Bu şekilde oyun oynamaya devam ederlerse, başlarına kötü bir şey geleceğinden korktuğunu sözlerine ekleyivermiş. Anne sincap, yavrusunun sözünü kesmeden, olanları dinlemiş. Açıkçası çok endişelenmiş. Bu endişesini içtenlikle dile getirmiş. Bir daha böyle oyunlar oynamalarının onların başına türlü belalar açabileceğini ve farenin de uyarılması gerektiğini ifade etmiş. Sincap annesinin bu konudaki sözlerini sonuna kadar dinlemiş. Bunun üzerine farklı bir soru sorarak, artık fareyle arkadaşlıkları konusunda nasıl bir yol çizmesi gerektiğine dair tavsiye istemiş. Annesi farenin aslında çok iyi bir dost olduğunu, onu tanıdığı kadarıyla anlamış. Bu nedenle fareyle küsmesini, surat asmasını doğru bulmadığını söylemiş. Bunun yerine onunla güzel bir dille konuşması gerektiğinden bahsetmiş. Bunu da arkadaşını kırmadan yaparak söylemesinin yararlı olacağını düşünüyormuş. Sincap ertesi gün annesinin tavsiyelerini fareye söylemiş. Artık ıssız ve karanlık yerlere gitmeyeceğini anlatmış. Fare bu durumu dikkatle dinleyip bu konuşmanın üzerine ormandan çıkmamaya karar vermiş. Daha Fazla Uyku Masalları İçin Uyku Masalları Kategorimizi Ziyaret Edebilirsiniz.


Bir varmış, bir yokmuş. Güzel bir kasabada Fatih Emre adında bir çocuk yaşarmış. Fatih Emre'nin babası, adıyla anılan bir marangozdu ve herkes onun elinden çıkan harika işleri konuşurdu. Fatih Emre, babasını çok seviyor ve onunla vakit geçirmekten büyük mutluluk duyuyordu. Bir gün Fatih Emre, babasıyla birlikte harika bir gün geçirmeye karar verdi. Sabahın erken saatlerinde uyanıp birlikte kahvaltı yaptılar. Babası, ona çeşitli marangozluk teknikleri hakkında bilgi verdi ve onunla birlikte küçük bir oyuncak yapmaya başladı. Fatih Emre, babasının öğrettiklerini dikkatle uygulayarak kendi eliyle oyuncak yapmanın heyecanını yaşadı. Daha sonra babası, Fatih Emre'yi bir parka götürmeye karar verdi. Parkta yürüyüş yaparken çeşitli kuş sesleriyle karşılaştılar. Babası, ona kuşların farklı seslerini ve türlerini anlattı. Fatih Emre, kuşların ne kadar güzel ve özgür olduklarını hayranlıkla izledi. Öğle vakti yaklaşırken babası, Fatih Emre'yi bir restorana götürdü. Orada lezzetli bir öğle yemeği yediler ve birlikte sohbet ettiler. Fatih Emre, babasının anlattığı hikayeleri dinlerken kahkahalarla güldü. Bu anıların değerini bilen Fatih Emre, babasına olan sevgisini bir kez daha hissetti. Öğleden sonra babası, Fatih Emre'yi marangozhaneine götürdü. Orada ona farklı aletleri ve malzemeleri gösterdi. Fatih Emre, babasının rehberliğinde eline aletleri aldı ve ahşap üzerinde küçük çalışmalar yapmaya başladı. Babası, onun yeteneklerini ve istekli çalışmasını gördükçe gururlanıyordu. Akşam yaklaşırken babası, Fatih Emre'ye sürpriz bir hediye vermek istedi. Onu, hayran olduğu bir müzik konserine götürdü. İkisi birlikte konseri izlerken müziğin ritmiyle coştu. Fatih Emre, babasıyla birlikte müziğin büyüsüne kapılıp dans etti. Günün sonunda Fatih Emre, babasına sarılıp teşekkür etti. Baba, bugün benim için muhteşem bir gündü. Seninle birlikte vakit geçirmek çok özel bir duygu dedi. Babası da gülümseyerek ona sarıldı ve Seninle zaman geçirmek benim için en değerli hazine, Fatih Emre dedi. Bu masal, Fatih Emre'nin babasıyla birlikte geçirdiği muhteşem bir günü anlatırken, aile bağlarının ve birlikte geçirilen zamanın önemini vurgular. Her anın kıymetini bilmeli ve sevdiklerimizle birlikte geçirdiğimiz özel anları değerli kılmalıyız. Aile içerisinde geçirilen zamanın ne kadar kıymetli olduğunu bilmeliyiz. Ailemizle zaman geçirirken çok daha keyifli ve huzurlu olduğumuzun farkına varmalıyız. Ailemizin kıymetini her zaman için çok fazla bilmeliyiz. Onları kesinlikle üzmemeliyiz.


Bir varmış bir yokmuş bir zamanlar Fatih adında tatlı bir çocuk yaşarmış. Fatih günlerinin çoğunu okula giderek annesine yardım ederek ders çalışarak geçirirmiş. Babası Fatih'in ders çalışmaktan yorulduğunu fark edip ona bir sürpriz hazırlamış. Ormana gidip kamp yapacaklarmış. Fatih bunu duyunca çok heyecanlanmış ve mutlu olmuş ama bir yandan da merak ediyormuş. Çünkü daha önce hiç kampa gitmemiş. Babasına sormuş: -Babacığım kamp yapmak nasıl bir şey bilmiyorum. Bana anlatır mısın lütfen? Babası kamp yapmanın çok eğlenceli olduğunu anlatmış Orada bir çadır kuracağını, orada bir sürü balık tutacağını, doğada çok güzel vakit geçireceğini anlatmış. Fatih babasının anlattıklarını duyunca daha da heyecanlanmış. Bir an önce kampa gitmek istiyormuş. Ertesi sabah kampa gitmek için eşyaları arabaya yükleyip yola çıkmışlar. Göl kenarında çok güzel bir ormana gelmişler. Kamp çadırını kurup eşyaları yerleştirmişler. Kuş sesleri cıvıl cıvılmış. Arılar kelebekler solucanlar, ağaçlara tırmanan sincaplar baykuşlar daha birçok börtü böcek görmüş. Babasına söylediği gibi doğada vakit geçirmek Fatih'e çok iyi gelmiş. Babası Fatih'e şimdi de balık tutmaya gidelim demiş. Oltalarını göle atıp beklemeye başlamışlar. Biraz bekledikten sonra oltaya birkaç tane balık takılmış. Hemen balıkları yakalamışlar. Babasıyla bir güzel balıkları temizleyip kamp ateşi yakıp balıkları pişirip yemişler. Balıkların tadı enfesmiş. Fatih Babası da çok teşekkür etmiş hava artık kararmaya başlamış. Hava kararınca birden parıltılar çıkmış. Fatih çok şaşırmış bu duruma babacığım bu parıltılar da ne görüyor musun? sanki ışıklar uçuşuyor. Babası gülümseyerek cevap vermiş: Bunlar Ateş böcekleri oğlum gece olunca böyle parlarlar demiş. Fatih İlk defa bir ateş böceği görmüş çok mutlu olmuş onların fotoğrafını çekmiş gidince annesine göstermek istiyormuş. Ateş böceklerinin böyle ışık saçtıklarını görünce inanılmaz canlılar olduğunu düşünmüş. O gün babasıyla çadırda sabahlamışlar. Çok huzurlu bir uyku uyumuş. Ertesi sabah yine kuş cıvıltıları ile uyanmış. Toplanıp arabaya binip evlerinin yolunu tutmuşlar. Eve döndüğünde annesine olup bitenleri heyecanla anlatmış. Ateş böceklerinden bahsetmiş. Fotoğraflarını göstermiş bir daha ki sefere annesine hep birlikte gitmeyi teklif etmiş. Masal da burada bitmiş. Daha Fazla Çocuk Masalları İçin Çocuk Masalları Kategorimizi Ziyaret Ediniz.