Bir varmış, bir yokmuş. Eski zamanlarda uzak diyarlarda çok büyük bir kentte iki küçük çocuk yaşarmış. Bu iki çocuk çok iyi arkadaşlarmış ve birbirlerini kardeş gibi severlermiş. Erkek olanın adı Kay, kız olanın adı ise Gerda imiş. Bu çocuklar sürekli beraber oynar, birbirlerinden hiç ayrılmazlarmış. Gerda'nın büyükannesi bir sürü masal bilir, çocuklar istedikçe de onlara sırasıyla anlatırmış. Günlerden bir gün Kay ve Gerda oyun oynarken büyükanne yanına çocukları çağırarak: Çocuklar bugün size hiç anlatmadığım yeni bir masal anlatacağım, isterseniz gelin hemen anlatayım, demiş. Çocuklar büyükannenin masal teklifi üzerine koşarak yanına gitmişler ve can kulağıyla masalı dinlemeye başlamışlar. Büyükanne çocuklara çok ünlü olan Karlar Kraliçesi'nin masalını anlatmış. Çocuklar büyükannenin anlattığı Karlar Kraliçesi'nin masalını dinleyerek, uyumuşlar. Çocuklar sabah olup uyandıklarında ertesi gün her yer karlarla bembeyaz kaplı bir hal almış. Çocuklar sokaklarda kar oynamaya, kızaklarla kaymaya başlamışlar. O sırada önlerinden kocaman bir kızağın geçtiğini görmüşler. Kızağı pek çok beyaz geyik çekiyormuş. Çocuklar kendi kızakları ile beraber hemen bu büyük kızağın peşine takılmışlar. Bir süre kaydıktan sonra çocuklar kendi kızaklarını bırakarak geri dönmüşler. Sadece Kay, kendi kızağı bırakmamış. Bu sırada yaşadıkları yerden de oldukça uzağa gitmişler. Fakat kızakla kaydıkları için farkında değilmiş. En sonunda takip ettikleri kızak kendiliğinden bir anda durmuş. Kızaktan bembeyaz pelerin içerisinde olan Karlar Kraliçesi inmiş. Kay, bir anda büyükannenin anlattığı Karlar Kraliçesi masalını hatırlamış. Karlar Kraliçesi Kay'a gelerek: Çok üşümüşsün belli ki sen. Hadi gel yanıma otur, demiş. Kay, Karlar Kraliçesi'nin teklifi üzerine yanına oturup onun verdiği sıcacık pelerine sarılmış. Kay'ın bir anda üşümesi geçmiş. Karlar Kraliçesi yanında uykuya dalan Kay'ı aldığı gibi kendi şatosuna götürmüş. Karlar Kraliçesi yakaladığı tüm çocukları şatosuna götürüp, onları bir buz içerisine hapsederek, şatosunda saklarmış. Kay'ı da şatoda buzdan bir heykelcik haline getirmiş. Kay'dan uzun süre haber alamayan Gerda, artık kendi başına yakın arkadaşını aramaya başlamış. Karlarla kaplı olan ormana doğru ilerlemiş. Ormanda Kay'ı ararken küçük bir kulübe bulmuş. Kulübede kapıyı çok yaşlı bir kadın açmış. Bu kadın çevrede yaptığı iyiliklerle bilinen ünlü bir büyücüymüş. Buraya ne için geldiğini biliyorum tatlım. Yakın arkadaşın Kay'ı arıyorsun. Bakalım bahçemdeki yardımcım olan karga senin arkadaşının yerini biliyor mu? diyerek Gerda'yı arka bahçeye doğru götürmüş. Bahçede gerçekten de bir karga bekliyormuş. Kargaya Kay'ın kayıp olduğunu ve nerede olduğunu bilip bilmediğini sormuşlar. Kay'ın yerini sadece ormanda yaşayan küçük bir kız bilebilir, demiş. Bunun üzerine Gerda, yoluna devam etmiş. Ormana doğru ilerlerken Gerda, çok güzel ve küçük bir kulübe görmüş. Kulübenin içeriden karganın bahsettiği küçük kız duruyormuş. Hoş geldin, Gerda. Ben de seni bekliyordum, sanırım birini kaybettin ve onu bulmaya çalışıyorsun demiş. Gerda'yı sıcak ateşin başına oturtarak ona yiyecek bir şeyler ikram etmiş. Sabah olduğunda, küçük kız Gerda'yı kulübenin yanında bulunan samanlığa götürmüş. Samanlıkta pek çok güvercin ve geyik varmış. Küçük kız güvercinler ile konuşmaya başlamış. Gerda'ya dönerek; Güvercinler, Kay'ı Karlar Kraliçesi'nin kaçırdığını söylüyor. Onu ancak Karlar Kraliçesi'nin şatosunda bulabiliriz. Oraya bizi geyikler götürecek, demiş. Geyikleri kızağa bağlayarak yola koyulmuşlar. Gerda küçük kıza, teşekkür ederek, kulübeden ayrılmış. Gerda geyiklerin çektiği kızakla günlerce yol almış. Dünyanın en kuzeyine, her tarafın bembeyaz kar olduğu diyarlara varmış. Burada sürekli kar yağıyormuş. Geyikler karlar üzerinde ilerledikten sonra bembeyaz bir şatonun önünde durmuşlar. Gerda, geyiklerin durmasıyla birlikte Karlar Kraliçesi'nin şatosuna geldiklerini anlamış. Gerda şatoya girerek yürümeye başlamış. Bir yandan da Kay'a sesini duyurmak için sesleniyormuş. Şatoda sadece Gerda'nın sesi yankı yapıyormuş. Gerda, bir odanın ortasında Kay'ı donmuş bir heykel şekilde bulmuş. Gerda, Kay'ın görünce ağlamaya başlamış. Gerda'nın ağlamasıyla beraber akan yaşlar, Kay'ın heykelini eritmeye başlamış. Daha sonra Kay kendine gelip Gerda ile konuşmaya başlamış. Kay, Karlar Kraliçesi'nin şatodan gittiğini fakat hemen çıkmazlarsa geri gelebileceğini söylemiş. Koşarak şatodan çıkarak, kızağa binmişler. Kay ve Gerda kendi evlerine geri dönmüşler. Evlerine doğru gittikçe de bembeyaz olan karlar erimeye, hava ısınmaya başlamış. İki yakın arkadaş o kadar korkmuşlar ki evlerine varabilmek için koşarak uzaklaşmışlar. Artık birbirlerine söz vermişler ve evlerinden fazla uzaklaşmama kararı almışlar. Birbirlerinden de ayrılmama kararı alan bu iki yakın arkadaş, büyükannelerinin anlattığı masallarla serüvene atlama kararı almışlar.


Evvel zaman içinde kalbur saman içinde için uzak diyarlarda güzel bir memleket varmış. Bu memlekette güzel insanlar yaşarmış ve bu güzel insanlar birbirleriyle mutlu mesut bir şekilde yaşarmış. İnsanlar birbirlerine, doğaya ve hayvanlara değer verirlermiş. Kendileri zenginlerse tüm kazançlarını fakirlere vererek onların rahat yaşamasını sağlarlarmış. Mutlu ve iyi insanların yaşadığı bu güzel memlekette çok zengin ancak huysuz mu huysuz bir adamda yaşarmış. Bu adam evine gelen herkese kötü davranır ve onları evinden kovarmış. Ayrıca fakir olan ve kendinden yardım isteyen insanlara yardım etmezmiş. Çünkü bu adam insanlardan hoşlanmazmış. O katı yürekli adam insanlara kötü davrandığı için insanlarda ondan korkarmış ve ona katı yürekli zengin derlermiş. Güzel memlekette yaşayan hiç kimse bu adamı mutlu ve iyiyken görmemiş. Adam hep mutsuzmuş ancak insanlar ondan korktuğu için neden mutsuz olduğunu bilmezlermiş. Günün birinde katı yürekli ve huysuz olan zengin adamın kapısına giysileri yırtık fakir bir adam gelmiş. Kapıyı adamın hizmetçisi açmış. Dilenci olan fakir adam hizmetçiden ekmek istemiş. Harap haldeki adamı gören hizmetçi adama kapıdan gitmesini ev sahibinin katı bir yüreğe sahip olduğunu ve ona hiç bir şey vermeyeceğini söylemiş. Hizmetçi kapıya gelen dilenciyi göndermeye çalışırken katı yürekli olan ev sahibi sesleri duyarak kapıya gelmiş. Çünkü kapısını çalarak onu rahatsız eden kişinin kim olduğunu merak etmiş. Bunun üzerine dilenci çok aç olduğunu söyleyerek adamdan kendisine yiyecek ekmek vermesini istemiş. Dilencinin sözlerini duyan katı yürekli adam ona kızarak ondan hiç bir dilekçiye ekmek çıkmayacağını ve başkalarından ekmek istemesini söylemiş. Ona ekmeği başka yerde aramasını söyleyerek dilenciyi evinin kapısından kovmuş. Adamın bu tavrı dilenciyi çok üzmüş. Diğer yandan dilenci karşılaştığı adamın neden bu kadar katı yürekli olduğunu merak etmiş. Aynı zamanda onun durumuna üzülerek şu an içinde bulunduğu zenginliği bu katı kalbe ve insanlardan kaçmaya rağmen bereketli olmayacağını düşünmüş. Ardından da dilenci orayı terk etmiş. Dilencinin katı yürekli adamın evinden gitmesinin üzerinden yıllar yıllar geçmiş. Geçen bu zaman içinde katı yürekli zengin adam tüm servetini kaybetmiş. Hiçbir şeyi kalmayınca da sokaklara düşmüş. Kapı kapı gezerek bir lokma ekmek için dilenmeye başlamış. Zamanında hor gördüğü dilencilerin durumuna kendisi düşmüş. Yine ekmek dilenmek için sokaklarda olduğu bir gün karşısına çok güzel bir ev çıkmış. Bu evin dışından evin sahiplerinin ne kadar zengin olduğu anlaşılıyormuş. Bir parça ekmek bulmak ümidiyle adam gördüğü bu güzel evin kapısını çalmış. Kapıyı adamın zamanında onunla çalışan hizmetçisi açmış. Hizmetçi eski patronunun halini görünce çok şaşırmış ve bunu yüksek sesle dile getirmiş. Onun nasıl bu hale geldiğini merak ettiğini sormuş. O sırada görkemli evin sahibi duyduğu ses üzerine kapıya gelmiş ve hizmetçisine ne olduğunu sormuş. O sırada da kapısına gelen dilenciyi tanımış. Çünkü şimdiki görkemli evin sahibi yıllar önce katı yürekli zenginin kapısına gelen dilenciymiş. Eskiden zengin olan adamın haline şaşıran eskinin dilencisi şimdinin zengini olan adam katı yürekli adam hakkında düşündüklerinin gerçekleştiğini anlamış. Ayrıca geçmişte onu hor gören adamın kaybettiklerini kendisinin kazandığını düşünmüş. Geçmişte adamın onu hor görmüş olmasına rağmen hizmetçisine kapıya gelen adamı içeri almasını ve karnını doyurarak ona iyi davranmasını söylemiş. Hizmetçi patronunun emrine uyarak katı yürekli adamı içeri almış ve önüne lezzetli yemekler getirmiş. Adam eskiden dilenci olan adamın evinde krallar gibi karşılanmış ve karnını tıka basa doyurmuş. Eskiden hor gördüğü adamın ona yardım etmesi adamı çok etkilemiş ve yaptıklarından dolayı çok pişman olmuş. Hatasını anlayarak adamın karşısına geçmiş ve ondan özür dileyerek ona olan hakkını helal etmesini söylemiş. Ayrıca kendisinin ona olan hakkını ödemeyeceğini de belirtmiş. Zengin adam onu affetmiş ve iki adam görkemli evde birlikte yaşamaya başlamışlar. Eskinin katı yürekli zengini eski dilenciyle yaşayarak gülmeyi ve mutlu olmayı öğrenmiş. Ayrıca insanlara yardım etmenin ve onları hor görmemenin iyi bir meziyet olduğunu öğrenmiş. Bu hikayede burada bitmiş.


Çok eski zamanlarda, hırçın ve yaşıtlarına göre daha iri bir çocuk yaşarmış. Bu çocuk arkadaşları ile sürekli olarak kavga eder ve onlara zarar vermiş. O kadar çok yaramaz biriymiş ki, arkadaşlarının aileleri sürekli olarak çocuğu şikayet edermiş. Derslerine çalışmaz, sürekli olarak yaramazlık yapar ve insanlarla dalga geçmeye çalışırmış. Çocuğun adı Serdarmış. Serdar ismindeki bu çok ailesiyle de iyi geçinmez. Babası aksi bir adammış. Annesi de çocuğuna çok zaman ayırmazmış. Hiç arkadaşı olmadığı için zamanın büyük kısmını odasında te başına geçirirmiş. Okula gittiği zamanda arkadaşlarının oyunlarına karışır. Onlarla kavga eder ve zarar verirmiş. Öğretmenleri de sürekli olarak ondan şikayet edermiş. Bu şikayetler nedeniyle Serdar'ın babası ve annesi çocuklarını sürekli olarak azarlarmış. Serdar'da tabii ki bunlara içten içe daha çok kurulurmuş. O da bunları duydukça daha çok kavga edermiş. Günlerden bir gün, Serdar'ın okuduğu sınıfa yeni bir öğrenci gelmiş. Bu öğrenci insanların ilgisini çekiyormuş çünkü dev gibiymiş. İlk görüşte arkadaşları biraz ondan korkmuş. Fakat tanıdıkça aslında çok iyi bir çocuk olduğu ortaya çıkmış. Derslerinde başarılı, arkadaşlarına karşı kibar ve örnek bir öğrenci olarak bilinmiş. Serdar bu durumdan rahatsız olmuş. Her zaman göz önünde olan kendisiymiş. Çok büyük olduğu için insanlar daha çok Serdar'ı ön plana çıkarırmış. Yeni gelen çocuğun ismi de Yaman'mış. Serdar plan yapmış ve Yamanla kavga edecekmiş. Bunun için gerekli olan her şeyi hazırlamış. İlk olarak Yaman'ın kavga çıkarması gerekiyormuş. Aksi durumda suçlu durumuna düşen Serdar olurdu. Serdar, Yaman'ın suçlu durumuna düşmesi için onun saçına sakız yapıştırmış ve sonrasında kavga etmeyi beklemiş. Fakat Yaman bu durumu büyük bir olgunluk ile karşılamış. Serdarın yanına giderek; ''Yanlışlıkla yapıştırdın herhalde. Ama sorun değil. Bunun için senle kavga edecek değilim. Sen de benim arkadaşımsın. Hadi gel top oynayalım'' demiş. Serdar bunları duyunca iyice şaşırmış. Ne yapması gerektiğine tam karar verememiş. Kendisi bu durumda olsa kesin kavga çıkartacağını düşünmüş. Birkaç gün daha sakin biri olmaya karar vermiş. Eğer kendisine bu şekilde yaklaşan biri varsa bunun nedeni olması gerekir diye düşünmüş. O günden sonra Serdar ve Yaman arkadaş olmuşlar. Arkadaşlıklarında kavga ve şiddet hiçbir zaman olmamış. Serdar, daha önce yaptığı hataların farkına teker teker varmaya başlamış. Onlarla yüzleşmiş. Arkadaşları ile teker teker konuşmuş ve sorunlarını çözmüş. Serdar şu zamana kadar her zaman sorunların çözümü için kavga etmeyi tercih eden biri olmuştu. Fakat düşündüğü zaman kavga etmenin kendisine herhangi bir şekilde fayda sağlamadığını görebiliyor. Kavga etmek, şiddet kullanmak hiçbir zaman sorunların çözümünde işe yaramaz. Her zaman olayların daha büyümesine neden olur. Fakat bazı insanlar bunun farkına geç varır. Bazen hayatımızda ufak detaylar bizim için önemli oranda belirleyici olabiliyor. Hiç beklemediğimiz anda yaşadığımız bir olay, hayatımızın değişmesine neden olabilir. Bu nedenle, başka insanlara da her zaman için bir şans vermeliyiz. Bir insan ne kadar hata yaparsa yapsın, bu hatasını telafi edebilir. Önemli olan hatasını telafi ettikten sonra neler yaptığıdır. Serdar'ın hikayesini okuduğumuz zaman anne ve babaya düşen görevleri de daha iyi anlamak mümkün oluyor. Anne ve baba çocuk gelişiminde ana faktörlerdir. Eğer bir çocuğu yetiştirme süreçlerinde doğru karar verilirse çocuk da ileride o denli başarılı ve hayatı seven bir kişi olur. EN başta insanın kendisini sevmesi gerekir. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, pireler berber iken develer tellal iken, uzak ülkelerin birinde bir oğlan yaşarmış, bu oğlanın adı Kavukluymuş. Çünkü bu genç oğlanın saçları yokmuş. Bu yüzden sürekli kavuk taktığı için köy halkı ona Kavuklu dermiş. Pek de yakışırmış bu isim ona. Bu Kavuklu genç, köy halkı tarafından çok sevilen ve çok takdir gören biriymiş. Hiç yalan söylemez, her zaman güler yüzü cevaplar verir, herkese yardımcı olur kimseyi de üzmezmiş. Bu kavuklu genç annesi ile tek başına yaşıyor kimseye muhtaç olmuyorlarmış. Bir gün bu Kavuklunun annesi hastalanmış ve tedavisi için para gerekiyormuş. Kavuklu, Sen iyileş, ben parayı bulurum anneciğim. diyerek evden ayrılmış. Az gitmiş, uz gitmiş, dere tepe düz gitmiş. Kendini çok görkemli sarayın başında bulmuş. Saray o kadar güzel ve parlakmış ki; Ben burada çok güzel bir iş bulurum, para kazanır ve annemin tedavisini öderim demiş. Daha sonra sarayın kapısını çalmış. Muhafızlar bu kavuklu genci içeri almış, ona ne için geldiğini sormuşlar. Onlar da hemen onu işe almış. Pek de sevmişler bu genci. Bizim Kavuklu, sarayda yemek işlerinden sorumlu olmuş. Bütün saraya yetecek kadar ve kralın ağzına layık yemekler yapmaktan sorumluymuş. Bir ay boyunca bu sarayda çalışan Kavuklu genç, o kadar güzel yemekler yapıyormuş ki herkes onu merak etmiş. Ve onunla tanışmış arkadaş olmuşlar. Kavuklu da onlarla dost olunca tıpkı köydeki gibi kavuklu burada herkes tarafından sevilen ve takdir gören biri haline gelmiş. Bizim kavuklu genç, kazandığı paraları bir bir annesine gönderiyormuş. Son zamanlarda sarayda kralın kızının hasta olduğu haberleri yayılmış, kralın kızı hasta olunca sarayda akan sular dururmuş. Bu habere herkes üzüldüğü için kimsenin yüzü gülmezmiş. Birçok hekim tedavi için saraya davet edilmiş fakat hiçbiri tedavisinde başarılı olamamış. Gözüne uyku girmeyen kral, derhal haber salmış ülkenin dört bir yanına, Kim benim kızımı iyi ederse ona kızımı vereceğim ve tahtımı vereceğim. demiş. Bu haber karşısında ülkede bir hareketlilik başlamış fakat bir değişiklik olmamış. Bir gün bizim Kavuklu düşünmüş taşınmış ve kralın karşısına çıkmış, Kralım ben sizin hizmetkarınızım. Kızınızı iyi edebilirim. demiş. Kral da Et bakalım! diye karşılık vermiş. Bir hafta boyunca kralın kızına şarkılar söylemiş, saçlarını tarayıp şifalı çorbalar yapıp içirmiş. Bir haftanın sonunda kralın kızı uyanı vermiş. Kral da sözünde durmuş ve hem kızını kavuklu gence vermeye karar vermiş hem de tahtına oturtmaya karar vermiş. Kavuklu genç annesinin yanına gitmiş, bütün olan biteni anlatmış. Annesi de hem artık hasta olmadığı için ve oğlunun kral olduğunu duyduğu için çok mutlu olmuş. Ve oğluna sarılmış. O günden sonra ülkede 40 gün 40 gece düğün yapılmış. Onlar ermiş muradına biz çıkalım kerevetine. Daha fazla hikaye okumak isterseniz Hikayeler ve Hikaye Oku kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Evvel zaman içinde kalbur saman içinde çok uzak diyarlarda bir Prenses yaşarmış. İsmi Yağmur olan bu prenses büyük bir sarayda anne ve babası ile yaşıyormuş. Kraliyet ailesinin gözdesi olan bu prenses evlilik çağına gelmiş. Her gün binlerce kişi onunla evlenmenin hayalini kuruyor ve saray kapısında onu istemek için adeta nöbet tutuyorlarmış. Fakat prenses bu durumdan bir hayli rahatsızmış. Gün geçtikçe kapıdaki kişilerin sayısı artıyor ve prenses adeta odasından çıkmaya korkuyormuş. Bir gün bu durumdan bunalan prenses saraydan çıkma yollarını ararken aklına bir fikir gelmiş. Prenses çalışanlarından birini çağırarak onların eski kıyafetlerinden istemiş. Çalışan ise bu duruma bir hayli şaşırmış. Prenses biraz dolaşıp geleceğini ve bu durumdan kimsenin haberdar olmaması gerektiğini söylemiş. Bunun üzerine çalışan eski kıyafetlerinden getirerek prensese giydirmiş ve onun saraydan çıkmasına yardımcı olmuş. Koşarak saraydan uzaklaşan prenses bir ormana girmiş. Evden hiç çıkmadığı için etrafta neler olduğunu bilmiyor ve öylece yürüyormuş. Bir ara çok yorgun düşerek bir ağacın altında uyuyakalmış. Güneş ağaçların arasında öyle güzel süzülüyormuş ki prensesi adeta sıcacık yapmaya yetiyormuş. Hayatında ilk kez bu kadar mutlu olmuş prenses. Etraftan geçen kimse onu tanımıyor, önünde eğilmiyormuş. Prensesin sarayda hiç arkadaşı yokmuş. Her gelen önünde eğiliyor ve onunla konuşmaktan korkuyormuş. Oysa burası öyle mi? Herkes kendi halinde, onu tanımadan yanından geçip gidiyormuş. Ailesi durumu fark edince dört bir yana adam göndermiş. Prensesin kaybolduğunu ve onu bulana bir torba altın vereceğini tüm halka duyurmuş. Herkes onu arıyor, fakat kimse bulamıyormuş. Bu sırada prenses saraydan çok uzakta bir kasabaya ulaşmış. Burada kimse prensesi tanımıyor ve onunla ilgili tek bir kelime dahi bilmiyormuş. Karşısına çıkan bir marangoz dükkanına girivermiş prenses. Dükkana girince kimseyi göremeyen prenses tam kapıdan çıkacakken arkasından biri seslenmiş. Prenses bir an irkilmiş. Fakat kendini toparlayıp hemen adama dönerek; Çok uzaklardan geldim. Kalacak bir evim ve hiç param yok. İş arıyorum demiş. Marangozluk yapmayı bilir misin? Ben de yanımda çalışacak birini arıyordum ama burada benden başka kimse bu işi yapmayı bilmiyor. demiş. Prenses sarayda bir dönem marangozluk eğitimi almış ve hep hayali bir marangoz olmakmış. Fakat ailesi buna izin vermemiş. Prenses; Evet, biliyorum. En büyük hayalimdi marangoz olmak. demiş. Bunun üzerine genç adam prensesi işe almış. Zamanla beraber iş yaparken birbirlerine aşık oluvermişler. Genç adam ve prenses evlenmek isteyince kasaba halkı davullu zurnalı düğün gerçekleştirmiş. Bunun üzerine kasabadan geçen bir kişi bunu görerek prensesin ailesine haber vermiş. Prensesin ailesi ise onları saraya getirerek 40 gün 40 gece düğün yapmışlar. Damada altın torbasını uzatarak; Bu senin hakkın. Kızımı bir başkası getirmiş olabilir ama sen onun neşesini getirdin. demiş.


Eski zamanlarda ülkenin birinde bir padişah yaşarmış. Bu padişahın bir oğlu bir de kızı varmış ve iki çocuğunu da birbirinden ayırmaz onları çok severmiş. Padişah bir gün düşünürken kendisi öldükten sonra ülkenin başına oğlunun geçeceği gelmiş. Ancak oğlunun bu konuda bir bilgisi ve tecrübesi yokmuş. Oğlunun kendi gibi ülkeye yönetemeyeceğini düşünen padişah oğlunun ülke yönetmek için hocalardan ders almasına karar vermiş. Bunun üzerine de vezirlerine söyleyerek ülkeye padişah oğlu için eğitim verecek hoca aradıkları haberinin salınmasını istemiş. Böylece oğlu ülke yönetimini öğrenecekmiş. Diğer yandan padişahın oğlu bundan hiç memnun kalmamış çünkü hocalardan eğitim almanın boşa eziyet olduğunu düşünüyormuş. Çünkü padişah babası da okuma yazma bilmezken ülkeye gayet iyi yönetiyormuş. Bunu göre hocalardan eğitim almaya gerek yokmuş. Ayrıca şehzade hocalardan eğitim almak değil saray bahçesinde atlarda oynamayı seviyormuş. Ancak bu konuda düşündüklerini padişah babasına söyleyemiyormuş. Bunun içinde hocalardan ders almaya başlamış ancak bundan çok sıkılıyormuş. Böyle bir günde sarayın bahçesinde sıkıntısını atmak istemiş. Bahçede dolaşırken de üstü başı dağınık ve kel olan bir oğlanın ağacın altında rahat rahat uyuduğunu görmüş. Onun rahatlığı ve hiç derdi olmayan görüntüsüne sinir olan şehzade keloğlanı sarsarak uyandırmış. Daha sonra da keloğlana derdi olmadığı için mi ağaç altında rahat rahat uyuduğunu sormuş. Ayrıca onun kim olduğunu da öğrenmek istemiş. Uyandırıldığına ve karşısında şehzadeyi gördüğüne şaşıran keloğlan herkesin derdi olduğunu ve dertlerin elbet bir gün biteceğini ancak bunun için derdi olan kişinin derdini biriyle paylaşması gerektiğini belirtmiş. Ayrıca kendisinin de sarayın kayıkçılarından olduğunu söylemiş. Şehzade ise keloğlanın sözleri üzerine ona derdini anlatmış. Bunun üzerinde keloğlan bunun bir dert olmadığını ilim öğrenmenin önemli olduğunu söylemiş. Keloğlanın sözleri üzerine şehzadenin aklına bir fikir gelmiş ve bunu keloğlana anlatmış. Bu fikre göre şehzade ile keloğlan ders saatlerinde yer değiştirerek keloğlan bilgi alırken şehzade ne isterse yapacakmış. Durumu kimse anlamasın diye de şehzade odasına ders saatlerinde kimsenin girmemesini sağlayacakmış. Keloğlan şehzadenin sözleri üzerine itiraz ederek padişahın bunu öğrenmesi durumunda kellesinin uçurulacağını söylemiş. Buna kızan şehzade söylediklerini yapmazsa da aynı sonu yaşayacağını Keloğlan'a söylemiş. Keloğlan sonunda bilgi öğrenmek için yer değişmeyi kabul etmiş. Bu teklifi kabul etmesinin başka bir sebebi de varmış çünkü Keloğlan bir gün bahçede gördüğü padişah kızına aşıkmış. Şehzade ile yer değiştirmesi sayesinde padişahın kızını da göreceğini umarak teklifi kabul etmiş. Böylece Keloğlan şehzade yerine ders görmeye başlamış. Ders bitiminde de şehzadeyle yer değişirmiş. Aynı zamanda her seferinde şehzadeye hata yaptıklarını söylermiş ancak şehzade bu oyundan vazgeçmeye niyetli değilmiş. Günün birinde Keloğlan dersten çıkınca padişahın kızıyla karşılaşmış. Kız çok güzelmiş ve sapsarı saçlara sahipmiş. Keloğlan ona kendi kendine Sarı Kız dermiş. Kız onu görüne çok güzel bir adam olduğunu düşünmüş ve abisinin arkadaşı olduğunu düşünmüş. Bunun üzerine Keloğlan'a abisini görmeye geldiğini söylemiş. Keloğlan'da ona abisinin dersten çıkıp bahçeye gittiğini söylemiş. Günler böylece geçiyormuş. Keloğlan derslerin olmadığı gün kayığıyla yolcu taşır ve yorgun argın evine dönermiş. Yaşadığı karşılıksız aşkı ve sıkıntıları da kayığının küreklerine, göle ve kuşlara anlatırmış. Padişah kızını sevdiğine dair de şarkı söylermiş. Diğer yandan derslerine de devam ediyormuş. Hocalar ders verdikleri şehzadenin çok akıllı olduğunu her seferinde padişaha anlatıyorlarmış. Bu durum da padişahı çok mutlu ediyormuş. Günler sonra hocalar şehzadenin öğrenmesi gereken bir konu kalmadığını söyleyerek dersleri bitirmek istediklerini söyleyerek padişahtan izin istemişler. Oğlunun çok başarılı olduğunu ve yabancı hocalarca sınav yapılsa da başarılı olacağını belirtmişler. Bu haberi şehzade ve kayıkçı keloğlan duymuşlar. Başlarına geleceklerden korkan ikili sonunda bir karar almışlar. Buna göre şehzade babasına gerçekleri anlatacakmış. Ayrıca Keloğlan'da sağ kalabilmek için saklanacak ve padişah onu aradığında da ortaya çıkmayacakmış. Şehzade babasına yaptıklarını anlatmış. Bu durum padişahı çok kızdırmış. Oğluna bir şey yapmasına Sarı Kız engel olmuş. Padişah Keloğlan'ı bulmaya karar vermiş. Gölde giderken Keloğlan'ın söylediği şarkıyı duyan padişah sesin geldiği tarafa gitmeye karar vermiş. O yol sonunda onu şehzadenin yerine geçerek kandıran Keloğlan'ı bulacağına inanmış. Yol sonunda da Keloğlan'ı bulmuşlar ve padişahın karşısına çıkarmışlar. Padişah ona bir padişahı oyun yaparak kandırmanın karşılığının ölüm olduğunu belirtmiş. Ancak son anda şehzadenin bilgisinin test edilmesi için yapılacak imtihandan geçmesi mümkün olan başka birisi olmadığı akıllarına gelmiş. Bunun üzerine Keloğlan'ın öldürülmesinin imtihan sonrasına kalmasına karar vermişler. İmtihan törenine şehzadeyi tanıyanlar çağırmamış. Diğer yandan Sarı Kız gizli bir köşeden imtihanı izlemeye başlamış ve karşısında abisinin arkadaşı sandığı adamı görünce çok şaşırmış. Ancak onun için üzülüyormuş çünkü onu gördüğünde Keloğlan'a aşık olmuş. Keloğlan ise imtihanı başarılı bir şekilde geçmiş. Bu durum padişahı memnun ederken Keloğlan'ın çok akıllı biri olduğunu düşünmüş ve onu öldürmediği için mutlu olmuş. İmtihan bitince herkes dağılmış ve Sarı Kız içeri girmiş. Padişah babasına Keloğlan'ı öldürmemesi için yalvarmış. Kızının ve vezirinin ısrarlarına dayanamayan padişah Keloğlan'ı affetmiş ve ona kendisinden ne istediğini sormuş. Bunun üzerine Keloğlan ölümden kurtulduğunu çok sevinmiş. Ancak isteğinin ne olduğunu bir türlü söyleyememiş ama padişah kızı ve Keloğlan'ı izleyerek onların birbirlerini sevdiğini anlamış. Böylece kızını da Keloğlan'a vermiş. Keloğlan ve Sarı Kız bir ömür boyu mutlu mesut yaşamışlar.


Bir zamanlar, tatlı bir bebek olan Elif, ayakkabılara olan merakıyla bilinen sevimli bir çocuktu. Elif'in odası, ayakkabılarla doluydu ve her biri farklı renklerde, desenlerde ve boyutlardaydı. Ancak bir gün, Elif'in en sevdiği ayakkabılar kayboldu ve bu olay, heyecanlı bir maceranın başlangıcını işaret etti. Elif, her sabah odasında ayakkabılarının arasında dolaşırdı. Hangi ayakkabıyı giyse de, her biri farklı bir macera vaat ediyordu. Mavi ayakkabıları, gökyüzünün ve denizin derinliklerine gitmeyi hayal ettirirken, kırmızı spor ayakkabıları, hızlı bir koşuşturmayı çağrıştırıyordu. Sarı terlikleri, güneşin altında şenlik yapmayı ve sarı çiçeklerle dans etmeyi düşündürüyordu. Bir gün, Elif'in en sevdiği ayakkabılarının bir çifti kayboldu. Kırmızı spor ayakkabıları, nerede olduğunu anlamadan ortadan kayboldu. Elif, odasının altını üstüne getirdi, tüm oyuncaklarına sordu, hatta annesine sordu, ama ayakkabılarını bir türlü bulamadı. Elif, kayıp ayakkabılarını düşünmekten ve onları bulmak için planlar yapmaktan kendini alıkoyamadı. Her gece yatağa yattığında, kayıp ayakkabılarını bulma hayaliyle uykuya daldı. Bir gün, bu düşler gerçeğe dönmeye başladı. Bir sabah, Elif'in odasına girdiğinde, ayakkabılarının yerini değişmiş buldu. Beyaz tenis ayakkabıları, yeşil terliklerinin yanına gelmişti. Bu olay, Elif'in dikkatini çekti ve kayıp ayakkabılarının izini sürmeye karar verdi. Elif, ayakkabılarının izini sürerken odasının kapısını açtı ve bir büyülü manzara ile karşılaştı. Kapı, onu büyülü bir bahçeye açıyordu. Bahçe, rengarenk çiçeklerle doluydu ve gökyüzünde uçan kuşlar melodilerini söylüyordu. Elif, ayakkabılarını takip etmeye başladı ve bahçenin derinliklerine doğru ilerledi. Ayakkabılarının izini sürdükçe, rengarenk tüneller ve sıcak hava balonları gibi harika yerler keşfetti. Ayakkabılarının onu nereye götüreceğini merak ediyor, her an yeni bir sürprizle karşılaşıyordu. Sonunda, ayakkabıları bir masal ormanının içine götürdü. Ormanda, peri masallarından fırlamış gibi görünen canlılar yaşıyordu. Elif, bu büyülü dünyada yeni arkadaşlar edindi ve onlarla maceralar yaşadı. Ama en önemlisi, kayıp ayakkabılarını buldu. Onlar, ayakkabılarının aslında ormanın koruyucuları olduğunu ve kendilerini ziyaret etmeye geldiklerini açıkladılar. Ayakkabılar, Elif'e onları bulmasına ve bu büyülü dünyayı keşfetmesine yardım etmek istediklerini söylediler. Elif, ayakkabıları ile birlikte peri masalları dünyasında harika bir macera yaşadı. Ormanda yıldızlı gecelerde ateş çevresinde dans etti, deniz kıyısında kumdan kaleler inşa etti ve renkli balonlarla gökyüzünde süzüldü. Sonunda, Elif ve ayakkabıları, peri masalları dünyasından geri döndüler. Elif, kayıp ayakkabılarının sırrını ve büyüsünü öğrendi. Artık ayakkabılarını giydiğinde, her biri farklı bir macera vaat ediyordu ve Elif, onların sihirli dünyasına her zaman kapılarını açık tuttu. Elif'in Kayıp Ayakkabı Macerası sona erdi, ama bu macera ona ayakkabıların sadece giyilen nesneler olmadığını, aynı zamanda hayallerin ve maceraların taşıyıcıları olduğunu öğretti. Daha Fazla Masal okumak isterseniz Bebek Masalları Kategorilerimizi Ziyaret Edebilirsiniz.


Bir zamanlar, bir deniz altı dünyasında, rengarenk mercanlar ve sihirli yaratıklarla dolu bir okyanus vardı. Bu okyanusta, herkesin sevgilisi olan tatlı bir balık vardı ve adı Miço'ydu. Miço, cana yakın tavırları ve neşeli kişiliğiyle tüm deniz canlılarının kalbini çalıyordu. Miço'nun özel bir yeteneği vardı; yüzgeçlerini çırparak birbirinden güzel şarkılar söylerdi. Onun şarkıları, denizin derinliklerine yayılır ve tüm deniz canlılarını büyülerdi. Miço'nun şarkıları sayesinde okyanusun huzuru ve uyumu daha da güçlenirdi. Bir gün, deniz altı dünyası gizemli bir fırtınaya kapıldı. Büyük dalgalar, okyanusu karıştırıyor ve deniz canlıları korku içindeydi. Miço da sevdiklerini ve evini kaybetmekten korkuyordu. Fırtına sona erdiğinde, Miço'nun ailesi ve arkadaşları ortadan kaybolmuştu. Deniz altı dünyasının birçok köşesinde aramasına rağmen onları bulamadı. Miço, yüreğindeki umudu ve sevgiyi kaybetmedi ve sevdiklerini bulmak için cesaretle yola koyuldu. Miço, okyanusun derinliklerinde bir maceraya atıldı. Yolculuğunda, farklı yaratıklarla tanıştı ve onlardan yardım aldı. Ancak sevdiklerini bulamadıkça umudu azalıyordu. Yıllarca süren bu yolculuk boyunca Miço, pes etmedi ve her gün yüzgeçlerini çırparak şarkı söylemeye devam etti. Bir gün, Miço umutsuz bir şekilde okyanusun en ücra köşelerinden birine gelmişti. Orada, masalsı bir mağara görmüştü. Merakla içeri girdi ve mağaranın içinde sihirli bir ışık parlıyordu. Miço, ışığın peşinden giderek kendini büyülü bir dünyada buldu. Bu büyülü dünyada, sevdiklerini bulmuştu. Ailesi ve arkadaşları, onu bekliyordu ve onun yolculuğundaki cesareti ve sevgisiyle gururlanıyorlardı. Miço, fırtınada ayrı düşmüş olsalar da, onları asla unutmadığını ve onlara olan sevgisini yüreğinde hep taşıdığını söyledi. Miço ve sevdikleri, masalsı deniz altı dünyasında bir araya geldiğinde, deniz yeniden huzur ve uyum içinde parlamaya başladı. Miço'nun şarkıları, okyanusun kalbine dokunuyor ve tüm deniz canlılarını bir araya getiriyordu. Kayıp Balık Miço'nun hikayesi, sevgi, cesaret ve umudun gücünü anlatan eşsiz bir masaldı. Miço'nun deniz altı dünyasındaki macerası, sevgi dolu bir kalbin ne kadar güçlü olduğunu vurguluyordu. Masal ülkesinde Miço'nun hikayesi, herkesin kalbinde özlemle anılacak eşsiz bir destan olarak sonsuza kadar yaşayacaktı.


Çok eski zamanlarda, bir adada çok iyi korunan bir kale varmış. Günlerden bir gün kaleyi gezen oyuncakçı, kale için oyuncak yapmaya karar vermiş. İlk olarak kaleyi uzaktan gören bir dükkan bulmuş. Sonrasında da yeni oyuncaklar yapmaya başlamış. Çok güzel bir prenses bir bebek yapmış. Ona güzel elbiseler dikmiş. Bebeğin ismini de Pınar koymuş. Evine gitmiş ve çok yorgunmuş. Oyuncakçı dükkandan çıktıktan sonra oyuncaklar bir anda hareketlenmiş ve birbirleri ile konuşmaya başlamışlar. Pınar ise uzaktan kaleyi izlemeye başlamış. Kendisinin prenses olduğunu düşünmeye başlamış. Etrafındaki arkadaşlarına katılmak istememiş. Ertesi gün olmuş. Bir çocuk gelmiş ve Pınar'ı satın almış. O'nu kaleye yakın bir eve götürmüş. Kaleye yakın olmasına rağmen içinde olmamak Pınar'ı gerçekten üzüyormuş. Çünkü o kendisini tam olarak oraya ait hissediyormuş. Bunun için ne yapması gerektiğini düşünürken etrafta bulunan başka oyuncaklar Pınarla konuşmaya başlamış. ''Sen de mi kaleye gitmek istiyorsun'' diye sormuşlar. Pınar ''Başka kim istiyor diye sormuş'' Cevap olarak ise senden önceki tüm prensesler yanıtını almış. Hepsi gitmiş ama hiçbiri geri dönmemiş. Oyuncaklar, bebeklerin başına kötü şeyler geldiğini düşünüyormuş. Pınar ise bu şekilde düşünmüyormuş. Başka bir gün, Pınar'ı alan çocuk eve gelmiş ve kaleye bir gezi olduğunu annesine söylemiş. Pınar bunu duymuş ve plan yapmış. Çocuğun çantasına girmiş. Bu sayede kaleye girmeyi başarmış. Doğru zamanı kollamış ve bir anda çantadan atlamış. Etraf çok kalabalıkmış. Pınar'ın hayal ettiği ile alakası olmayan bir ortam varmış. Çok kalabalık olduğu için çocuğu kaybetmiş. Bu esnada kedi koşarak gelmiş ve Pınar ile oynamaya başlamış. Ama Pınar'ın canı yanmaya başlamış. Bunu gören kedi korkamaya başlamış. Çok yavaş bir şekilde Pınar'a yaklaşmış ve özür dilemiş. Onu başka bir şey sandığını söylemiş. Pınar'ın üstü başı çok kirlenmiş ve çamur içinde kalmış. Kendine bakınca gerçekten bebeklikten çıktığını kötü göründüğünü görmüş. Bu nedenle ağlamaya başlamış. Kedi bu durumu görünce çok üzülmüş ve ona yardım etmek istemiş. Tüm gün çocuğu aramışlar bulamamışlar. En son akıllarına bir fikir gelmiş. Oyuncak satan adama geri gönmüş. Dükkan sahibi adam Pınar'ı temizlemiş ve onu yeni gibi yapmış. Pınar o geceyi dükkanda geçirmiş. Pınar'ı gören diğer oyuncaklar Pınar'ın başına neler geldiğini çok merak etmiş. Pınar da tüm bunları ona anlatmış. Oyuncaklar Pınar'a dönerek '' sen neden bizimle oynamıyorsun, kaleye gitmek yerine bizimle oynayabilirsin demiş. Pınar biraz düşününce hak vermiş. Hem onlarla oynamadığı, hem de onu satın alan çocuğa zaman ayırmadığını düşünmüş. Çocuk aslında Pınar'a çok iyi bakmış. Ama Pınar'ın gözü yükseklerdeymiş. Pınar hatasını anladıktan sonra dükkandaki oyuncaklar ile oynamaya başlamış. Ertesi gün de çocuk ile çok güzel zaman geçirmişler. O günden sonra Pınar güzel bir hayat geçirmiş. Güzel güzel oyunlar oynamış ve insanların kendisini sevmesine izin vermiş. Onun gibi konuşabilen diğer oyuncaklar ile sık sık bir araya gelmiş. Aynı zamanda çocuğun ailesi de onunla çok sık zaman geçirmeye başlamış. Kendini çok çok mutlu hissediyormuş. Sitemizde yer alan masalları okuyarak hayal gücünüzü genişletmeniz mümkündür. Masallar insanın ruhunu okşayan son derece önemli yazıtlardır. Bu noktada sizlere dünyanın en güzel masallarını sunmaktayız. Farklı kategoriler altında yer alan yüzlerce masal, sizler için çok önemli örnekler teşkil edebilir. En keyifli ve heyecanlı masallar için yapmanız gereken sitemizi takip etmektir. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir zamanlar, sakin bir kasabanın yakınında, gizemli bir orman vardı. Bu ormanın derinliklerinde, tarih öncesi zamanlardan kalmış gibi görünen büyülü bir vadi bulunuyordu. Bu vadi, kayıp bir dinozorun izini sürmeye kararlı üç genç kahramanın hikayesine sahne olacaktı: Emma, Liam ve Mia. Emma, Liam ve Mia, tarih öncesi dönemde yaşamış olduğu söylenen bir dinozorun varlığını kanıtlamak istiyorlardı. Eski haritaları incelediler ve gizemli vadiden gelen esrarengiz izlere rastladılar. Cesaretleriyle dolu olan bu üç arkadaş, macera dolu bir yolculuğa çıkmaya karar verdiler. Vadinin girişinde, onları karşılayan devasa, yeşil bir yapraklı kapı vardı. Kapıyı açtıklarında, kendilerini tarih öncesi dünyada buldular. Büyük diplodocuslar ağaçların tepelerine uzanırken, pterodaktiler gökyüzünde süzülüyordu. Üç arkadaş, bu görkemli manzarayı büyülenmiş bir şekilde izlediler. Yolculukları sırasında, bir triceratops sürüsüyle karşılaştılar. Bu dost canlısı yaratıklarla iletişim kurmayı başardılar ve onların yardımıyla dinozorun izini sürmeye devam ettiler. Triceratops sürüsü, onları vadideki gizli mağaralara götürdü, çünkü mağaralarda dinozorun izlerini bulmuşlardı. Mağaralarda dinozorun yaşam izlerini inceleyen üç arkadaş, kayıp dinozorun tarihini keşfettiler. Bu dinozor, Barışçıl Bironyx olarak biliniyordu ve diğer dinozorlarla barış içinde yaşayan nadir bir türdü. Onun hikayesi, Emma, Liam ve Mia için büyük bir sürpriz oldu çünkü bu dinozorun neslinin hala devam ettiği ortaya çıktı. Arkadaşlar, tarih öncesi dünyadan aldıkları büyük bilgi ve dostlukla geri döndüler. Kasabalarına döndüklerinde, bu macera dolu hikayeyi anlattılar ve insanlar, dinozorların barışçıl bir şekilde yaşadığını öğrenince çok mutlu oldular. Emma, Liam ve Mia, tarih öncesi dünyanın sırlarını çözmüşlerdi, ama en önemlisi, dostlukları bu büyük macera boyunca daha da güçlenmişti. Kayıp Dinozorun İzinde geçirdikleri bu unutulmaz zamanlar, üç arkadaşın kalplerinde her zaman yaşayacaktı. Ve belki de bir gün, yeni bir macera onları tekrar tarih öncesi dünyaya götürecekti. Dinozorların dostluğu ve barışçıl yaşamı, kasabaya da yayıldı. Emma, Liam ve Mia, kayıp dinozorun mirasını korumak için insanlarla işbirliği yapmaya karar verdiler. Birlikte, tarih öncesi dünyanın değerini ve doğal güzelliklerini korudular. Bu macera, dostluğun ve çevre korumanın önemini öğreten unutulmaz bir hikayeydi. - Pterodaktiler - Diplodocuslar - Triceratops - Bironyx Daha fazla uyku masalları makalesi için 7 yaş masalları ve hikayeleri kategorimizi ziyaret edebilirsiniz.


Bir zamanlar, eski bir kasabanın yakınında, kayıp bir gül bahçesi efsanesi halk arasında dilden dile dolaşıyordu. Bu gül bahçesi, büyülü güçlere sahip olduğuna inanılıyordu. Kimi insanlar güzellikleri ve iyileştirici özellikleri ile dolu bu bahçeyi aramaya çalıştı, ama hiç kimse geri dönmedi. Ancak kasabanın iki genç sakinleri, Lena ve Viktor, bu efsaneyi sadece duyanlardan değil, aynı zamanda onu gerçeğe dönüştürmeye kararlı olanlardı. İkisi birlikte büyümüş, hayatlarını paylaşmış ve birbirlerine aşık olmuşlardı. Kayıp Gül Bahçesi'ni aramaya karar verdiler. Birlikte uzun ve tehlikeli bir yolculuğa çıktılar. Ormanın derinliklerine, yüksek dağların zirvelerine ve karanlık mağaralara gittiler. Ancak yolları boyunca karşılaştıkları zorluklara rağmen, birbirlerine olan sevgileri onları ayakta tuttu. Gül bahçesinden döndüklerinde, kasabanın insanlarına bahçenin mucizesini ve güzelliğini anlattılar. Bahçenin iyileştirici gücü, kasabanın insanlarına sağlık ve huzur getirdi. Lena ve Viktor, aşkları ve kararlılıkları ile kasabanın kahramanları haline geldi. Ve böylece, Kayıp Gül Bahçesi, Lena ve Viktor'un sevgisi ile dolu bir masalın başlangıcıydı. İkisi, büyülü bahçenin gücünü kasabanın ve birbirlerinin hayatına getirdi ve bu masal, sevginin ve azmin ne kadar güçlü olduğunu anlatır. Lena ve Viktor'un Kayıp Gül Bahçesi'nden döndükten sonra kasabaları büyülendi. Gül bahçesinin güzellikleri ve iyileştirici gücü, kasabalıların yaşamlarını daha iyi hale getirdi. Hastalar iyileşti, kurak topraklar yeşerdi ve insanlar arasındaki ilişkiler daha sıcak hale geldi. Lena ve Viktor, kasabanın kahramanları olarak saygı gördüler ve bu büyülü bahçenin nimetlerini paylaşmaya devam ettiler. Ancak en büyük ödülleri, kendi aralarındaki aşkın daha da güçlenmesiydi. Her gün, bahçeden aldıkları bir gül ile birbirlerine olan sevgilerini hatırladılar. Kayıp Gül Bahçesi, Lena ve Viktor'un aşkının sembolü olarak kaldı ve kasaba halkı her zaman bu büyülü masalı anlattı. Sevgi ve kararlılıkla dolu bu masal, insanlara aşkın ve birlikte çalışmanın büyülü gücünü hatırlattı. Ve böylece, Kayıp Gül Bahçesi'nin masalı, Lena ve Viktor'un sevgisiyle birleşerek bir kasabanın ve insanların hayatlarını nasıl değiştirebileceğini anlatır. Daha Fazla Masal okumak isterseniz 5 yaş masallar Kategorilerimizi Ziyaret Edebilirsiniz.


Bir zamanlar, Oyuncak Köyü adında büyülü bir yer vardı. Bu köy, sevimli oyuncakların yaşadığı ve her gün neşe ve eğlence dolu maceralar yaşadığı bir dünyaydı. Oyuncaklar arasında en iyi arkadaş olan Pembe Tavşan ve Mavi Ayıcık vardı. Bir gün, Oyuncak Köyü'nde büyük bir heyecan yaşandı. En sevilen oyuncağı, Altın Yıldızlı Tren kaybolmuştu. Pembe Tavşan ve Mavi Ayıcık, hemen harekete geçtiler. Kayıp oyuncağı bulmak için köylerini terk ettiler ve büyük bir maceraya atıldılar. İlk olarak, Eski Ağaç Ormanı'na gittiler. Ormanın derinliklerinde, Rüzgar Kurdu'na rastladılar. Rüzgar Kurdu, onlara Altın Yıldızlı Tren'in ormanın içindeki eski bir kulübede olduğunu söyledi. Ancak kulübeye ulaşmak kolay olmayacaktı. Pembe Tavşan ve Mavi Ayıcık, Rüzgar Kurdu'nun verdiği talimatları takip ederek kulübeye ulaştılar. Ancak içeride Altın Yıldızlı Tren'i bulamadılar. Onun yerine, eski bir defter buldular. Defterde, bir harita ve ipuçları vardı. Harita, çocukları Oyuncak Denizi'ne götürdü. Oyuncak Denizi, rengarenk şişme botlar ve yüzen oyuncaklarla dolu büyülü bir yerdi. Pembe Tavşan ve Mavi Ayıcık, denizde yüzen Dev Timsah'a rastladılar. Dev Timsah, Altın Yıldızlı Tren'in denizin altındaki deniz yosunu kıyısında olduğunu söyledi. Çocuklar, şişme botlarıyla denize atladılar ve yosun kıyısına doğru yüzdüler. Yosun kıyısına vardıklarında, Altın Yıldızlı Tren'i buldular! Ancak onu kurtarmak için bir sonraki adımda zorlu bir göreve ihtiyaçları vardı. Denizin derinliklerinde yaşayan deniz yaratıkları, Altın Yıldızlı Tren'i geri vermek için yardım etmeye kararlıydılar. Çocuklar, deniz yaratıklarıyla dostça iletişim kurarak, oyuncağı geri aldılar. Altın Yıldızlı Tren, Pembe Tavşan ve Mavi Ayıcık tarafından güvenli bir şekilde Oyuncak Köyü'ne geri getirildi. Oyuncak Köyü sakinleri, kayıp oyuncağın geri dönüşünü büyük bir sevinçle karşıladılar. Pembe Tavşan ve Mavi Ayıcık, dostluklarının ve cesaretlerinin bir örneği olarak kutlandılar. Oyuncak Köyü artık daha mutlu bir yerdi ve Altın Yıldızlı Tren, diğer oyuncaklara maceraları hakkında harika hikayeler anlatıyordu. Pembe Tavşan ve Mavi Ayıcık ise en iyi arkadaşlıklarının ve maceralarının tadını çıkarıyorlardı. Ve her zaman hatırlatıyorlardı ki, dostluk ve cesaret her türlü zorluğun üstesinden gelmelerine yardım etmişti. Daha Fazla Çocuk Masalları İçin Hikaye Oku Kategorimizi Ziyaret Ediniz.


Uzak bir krallıkta, güzel bir prenses yaşardı. Prenses Eleanor, krallığın en değerli hazinesiydi ve onun gülümsemesi tüm insanları aydınlatırdı. Ancak bir kara gün, Eleanor kayboldu ve krallık sarsıldı. Kral, kraliçe ve tüm krallık halkı, sevgili prenseslerini bulmak için her şeyi yapmaya kararlıydı. Krallığın dört cesur çocuğu olan Sophie, Lucas, Maya ve Leo, prensesi bulma görevine gönüllü olarak katıldılar. Her biri farklı yeteneklere ve karakterlere sahipti, ancak bir ortak özellikleri vardı: dostlukları ve kararlılıkları. İlk adımda, ormanın derinliklerine doğru yola çıktılar. Orman, gizemli ve tehlikeliydi, ancak prensesi bulmak için her türlü zorluğu göze aldılar. Ormanda karşılarına çıkan hayvanlar ve tuzaklarla başa çıkmak için birlikte çalıştılar. Sophie'nin gözlem yetenekleri, ormanda izleri takip etmelerine yardımcı oldu. Yolculukları sırasında, eski bir cadının yaşadığı bir kulübeye rastladılar. Cadı, prensesin kaybolmasının arkasındaki gizemi çözmelerine yardım etmeye kararlıydı. Cadının büyülerini çözmek ve değerli bilgileri elde etmek için birlikte çalıştılar. Cadının ipuçları, onları prensesi bulma görevinde bir adım daha ileri götürdü. Bir mağarada, kayıp prensesin mücevherlerini buldular ve bu onlara prensesin izini sürme konusunda büyük bir umut verdi. Ancak mağara, tehlikeli yaratıklarla doluydu ve birlikte savaşarak prensesi bulma umutlarını canlı tuttular. Sonunda, prenses Eleanor'ı bulduklarında, onun bir büyünün etkisi altında olduğunu fark ettiler. Cadı, ona esir olmuştu ve kraliyet ailesini ayrı düşürmek istemişti. Ancak dostlar, birlikte çalışarak cadının büyüsünü kırdılar ve prenses Eleanor'ı kurtardılar. Krallık halkı, prenseslerinin geri dönüşünü büyük bir sevinçle karşıladı. Sophie, Lucas, Maya ve Leo, krallık kahramanları olarak övgü aldılar. Ancak onlar için en önemli şey, bu macerada kurdukları dostluktu. Prenses Eleanor, dostlarına minnettarlıkla teşekkür etti ve onları krallıkta özel konuklar olarak ağırladı. Sophie, Lucas, Maya ve Leo, prenseslerinin yanında büyülü bir dünyanın kahramanları olarak hatırlanacaklardı. Ve bu macera, dostluğun ve kararlılığın her zorluğun üstesinden gelebileceğini öğreten bir hikaye haline geldi. Nihayetinde de krallıkta barış ve mutluluk geri döndü, dostlar prensesle birlikte krallığı daha da güzelleştirmeye devam ettiler. Daha Fazla Çocuk Masalları İçin 5 Yaş Çocuk Masalları ve Hikayeleri Kategorimizi Ziyaret Ediniz.


Bir zamanlar, masal diyarında mutlu bir köyde yaşayan Küçük Ela, hayalperest bir kızdı. Geceleri gökyüzüne bakarak yıldızlara hayranlıkla bakardı. Ancak bir gece, köylerine gizemli bir olay yaşandı. Gökyüzündeki en büyük ve en parlak yıldız kaybolmuştu. Herkes endişeliydi ve yıldızın neden kaybolduğunu merak ediyordu. Küçük Ela, bu gizemi çözmek için yola çıkmaya karar verdi. İlk adım olarak, büyülü ormana gitti. Ormanda yaşayan Bilge Baykuş, yıldızın sırrını çözebileceğini söyledi. Yıldızın kayboluşunun arkasında, kötü kalpli bir büyücü olduğunu düşünüyorum dedi Baykuş. Ela, cesur bir şekilde büyücünün kulübesine doğru ilerledi. Kulübeye girdiğinde, karşısına kocaman bir ayna çıktı. Aynaya baktığında, içinde kilitli bir kutu olduğunu fark etti. Kutunun üzerinde Yıldızın Sırrı yazıyordu. Ela, kutuyu açmaya çalıştı ancak başaramadı. O sırada, kutunun içinden bir ses duydu. Küçük Ela, yıldızın sırrını çözebilmek için cesaret ve sevgiye ihtiyacın var dedi ses. Ela, büyücünün kendisine bir görev verdiğini anladı. Görevi yerine getirmek için, köye geri döndü ve halkı bir araya topladı. Yıldızın kayboluşunun sebebi, aramızdaki sevginin azalmasıdır dedi Ela. Herkes düşündü ve birbirlerine sevgi dolu sözler söyledi. Köy tekrar neşe ve sevgiyle doldu. Bu sırada, Küçük Ela, büyücünün kulübesinde bir yıldız şekli olan anahtar buldu. Anahtarın kutuya uyduğunu fark etti ve kutuyu açtı. İçinden büyülü bir yıldız çıktı ve gökyüzünde yerini aldı. Kaybolan yıldız geri gelmişti. Ela, halka dönerek, sevgi ve birlikte hareket etmenin ne kadar önemli olduğunu anlattı. Artık köyleri, yıldızlarıyla parlayan bir yer haline gelmişti. Herkes, Küçük Ela'ya minnettarlıkla teşekkür etti. Ve o günden sonra, Küçük Ela, Yıldızın Sırrı'nı çözen cesur kız olarak anıldı. Köyde sevgi ve dayanışma eksik olmadı. Yıldızlar her gece parıldarken, herkes mutluluk içinde uyurdu. Küçük Ela'nın cesareti ve sevgi dolu kalbi daima hatırlanır ve masal diyarında yaşayan herkese ilham verir. Böylece aslında sevginin ne kadar kıymetli bir şey olduğu anlaşılır. Sevgisizliğin bizim hayatımızda ne kadar büyük olumsuzlukların sebebi olduğunu da böylece bu hikaye insanlara anlatmış olur. Cesur kızın yıldızın sırrını çözmesinin yanı sıra aslında hayattaki en önemli konulardan birisini de bizlere öğrettiğini kabul edebiliriz. Sevgi ve aynı zamanda saygı ile hayatımızda ki birçok çözmeyi istediğimiz sırrı aslında çözebiliriz. Böylece daha güzel bir yaşam ve karşılıklı olarak insanlarla mutlu olmayı daha kolay şekilde yakalayabiliriz.


Oğuzların hanı Bayındır Han'ın Kazılık Koca isminde bir veziri varmış. Kazılık Koca bir gün akın için hanından izin isteyerek Karadeniz'deki Düzmürd kalesine gitmiş. Kazılık Koca kalenin sahibi olan tekfur ve adamlarıyla büyük bir savaşa girmiş. Amacı kaleyi ele geçirmekmiş. Ancak adamları ve kendi tekfurla adamlarını yenmeyi başaramamış. Ayrıca adamlarıyla birlikte kalede esir alınmış. Kazılık Koca'nın bir oğlu varmış. Oğlanın adı Yegenek'miş. Oğlana akına çıktıktan sonra haber alınamayan Kazılık Koca'nın öldüğü söylenmiş. Aradan 16 yıl geçmiş. Yegenek arkadaşlarıyla tartıştığı bir gün aslında babasının ölmediğini bir kalede tekfur tarafından esir tutulduğunu öğrenmiş. Bunun üzerine Bayındır Han'dan yardım isteyerek babasını kurtarmak için Düzmürd Kalesi'ne gitmiş. Bayındır Han'ın askerleriyle birlikte büyük bir savaş vererek tekfuru yenmişler. Böylece kale Oğuzlara geçmiş. Yegenek'te babasını kurtarmış ve onunla memleketlerine geri dönmüşler.


Bir zamanlar uzak ülkelerin birinde çok yoksul bir kadın yaşarmış. Bu kadın o kadar fakirmiş ki bazen yiyecek bir dilim ekmek dahi bulamazmış. Bu fakirliğine rağmen dışarıdaki acıkmış olan yavru kedilerle ekmeğini paylaşırmış. Yine aç ve soğuk bir gecede uykuya dalmış. Rüyasında iyi kalpli birisi onun yoksulluktan kurtulacağını bunun için kedilerin en büyüğüne gitmesi gerektiğini söylüyormuş. Ertesi gün rüyadan etkilenen yoksul kadın her yerde kedilerin büyüğünü aramış ancak ne gören varmış ne de tanıyan. Hatta bazı kişiler yoksul kadına bir kediyi aradığı için delirdiğini söylemişler. Yoksul kadın bir gün ormanda yiyecek aramaya çıkmış. Ormandaki çürümüş meyveleri bile alan kadın ağlayarak Keşke bu durumda olmasam. Keşke bu dünyadan başka bir dünyaya gidebilseydim demiş. Tam bu sırada ormanda büyük bir kapı belirmiş. Kadın bu kapıdan içeriye girdiğinde bir sürü kedilerin olduğunu fark etmiş. Kadın kedilerin büyüğünü burada araması gerektiğini anlamış. Oradaki kedilere, kedilerin büyüğünü nerede bulacağını sormuş. Ormanın içinde yüksek merdivenler belirmiş. Bütün kediler yukarıyı işaret etmişler. Yoksul kadın bu merdivenlerden bir kat çıkmış. Orada yemek pişiren kediler varmış. Kedilerin büyüğünü nerede bulacağını sormuş. Bu kedilerde yukarıyı işaret etmişler. Yoksul kadın tekrar bir kat daha çıkmış. Burada çamaşır yıkayan kediler varmış. Onlara da kedilerin büyüğünü nerede bulacağını sormuş. Kedilerin hepsi yukarıda olduğunu söylemişler. Yoksul kadın bir kat daha çıktıktan sonra karşısına elmaslarla süslü altın bir kapı çıkmış. Bu kapıdan içeriye giren yoksul kadın karşısında altından bir tahta oturan, altın rengi tüyleri olan başında elmas ve mercandan yapılmış parlak bir tacı olan bir kedi görmüş. Yoksul kadın kendi halini ona anlatmaya kalmadan kedilerin kralı kadının eline bir kese vermiş. Kadın daha ne olduğunu anlamadan bir anda kendisini evinde buluvermiş. Elindeki keseyi açan kadın içinde ağzına kadar altın olduğunu fark etmiş. İçinde de küçük bir not varmış. Notun içinde Azıcık ekmeğini bile yavru kedilerle paylaştığın için mükafat olarak bu altınları kazandın. Umarım bundan sonra hiç yoksulluk çekmezsin yazıyormuş. O günden sonra yoksul kadın bir daha asla yoksulluk çekmemiş. Kendisi gibi yardıma muhtaç olanlara da hep yardım etmiş. Daha fazla uyku masalları makalesi için 10 yaş masalları kategorisini ziyaret edebilirsiniz.


Evvel zaman içinde kalbur saman içinde uzak diyarlarda küçük bir kasaba varmış. Bu kasabada yaşlı bir teyze tek başına küçük bahçeli bir evde taşıyormuş. Mary teyzenin çocukları evlenip çok uzaklara gitmiş. eşini de bir süre önce kaybetmiş. Yalnız yaşayan Mary teyzeyi ziyaret eden halini hatırını soran tek bir kişi dahi yokmuş. Mary teyze yalnızlıktan o kadar sıkılmış ki sokaktaki kediler ile konuşmaya başlamış. Onu görenler deli sanarak daha da uzaklaşmışlar. Mahallede oturan Pars sürekli Mary teyzeyi izliyor ve onun bu haline üzülüyordu. Pars derslerinde oldukça başarılı ve hatta okul birincisi bir çocuktu. Çok çalışkan olması sebebi ile okulda öğretmenleri tarafından çok seviliyordu. Fakat herkes ona büyük bir adammış gibi davranıyordu. Oyun oynamanın değil ders çalışmanın doğru olduğunu söylüyordu. Oysa Pars her ikisini de yapabiliyordu. Pars daha 8 yaşında derslerini ve öğretmenlerini seven, her öğrendiği bilgi ile mutlu olan bir çocuktu. Pars bir anda şaşırdı Mary teyzeye karşılık veren onunla sohbet eden sesler duydu. Bir başkası var sandı. Mary teyzeye doğru baktı fakat yanında sadece kedi vardı. 'Yoksa Kedi de mi konuşuyor?' diye geçirdi aklından. Evet, o bir kediydi ve konuşabiliyordu. Mary teyze yalnız kaldığı için kimsenin onu sevmediğini düşünüyor ve çok üzülüyordu. Bu üzüntü onun kediler ile arkadaşlık kurmasını sağlamıştı. Kediler ile gel zaman git zaman ayrılmaz bir bütün olan Mary teyze onların hepsini kendi bahçesine götürerek beslemeye başladı. Mary teyzenin evinin bahçesinde salıncaklar, kaykaylar, tahterevalliler vardı. Ama onları kimse kullanmıyordu. Kediler geldikten sonra her biri doldu, taştı. Birbirinden güzel kedilerin bulunduğu bahçe yoldan geçen her bir kişinin ilgisini çekse de herkes uzaktan bakmakla yetiniyor, kimse bahçede yaşayan kişiyi umursamıyor hatta deli diyerek kaçıyorlardı. Oysa Pars orada gizlice Mary teyze ve kedileri izliyor nasıl bir arkadaşlık kurduklarını anlamaya çalışıyordu. Mary teyze ile arkadaşlık kuran kedilerin her biri sokakta dışlanmış kimsenin görmediği ve onları beslemediği kedilerden oluşuyordu. Pars akıllı bir çocuktu. Onları izleyerek geç olmadan bunların farkına vardı. Kedilerin de birer canlı olduğunu herkes unutmuştu. Herkes kedilerin konuşamayacağını sanıyor ve Mary teyzeyle dalga geçiyordu. Oysa kediler gerçekten konuşuyordu. Onları sokakta bir başına bırakan amcalar teyzeler duymuyordu konuşmalarını. Mary teyze gibi Pars'ta duyuyordu onları. O günden sonra Pars kendi beslenme çantasında bulunan yiyeceklerden sokak köşelerine koymaya başladı. Öğretmenlerine de bu konudan bahsetti. O saatten sonra sokakta tek bir hayvan dahi aç kalmadı. O günden sonra Pars ve arkadaşları Mary teyzeyi asla yalnız bırakmadı. Kedili bahçe ise tüm insanların merak ettiği bir yer oldu. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir zamanlar çiçek açan yemyeşil yeşilliklerle dolu güzel bir ormanda Bella adında bir kelebek ve Pamuk adında büyüleyici bir kuş yaşardı. Bella bir dizi büyüleyici renkle süslenmiş canlı kanatlara sahipken Pamuk güneş ışığında parıldayan tüyleriyle her daim gurur duyuyordu. Her ikisi de onları gören herkesi büyüleyen eşsiz zarafetleri ve ışıltılarıyla biliniyordu. Bella her gün zarif bir çiçekten diğerine çırpınıyor narin hortumuyla narin bir şekilde nektar yudumluyordu. Bu arada Pamuk ormanı neşeyle dolduran melodik şarkılarıyla ağaçların tepelerinde zarifçe süzülürdü. Ayrı hayatlar sürmelerine rağmen hem Bella hem de Pamuk'un içinde daha heyecan verici ve dönüştürücü bir şey için derin bir özlem vardı. Güzel bir sabah Bella çiçek açan bir papatyaya tünemişken rüzgar onu Pamuk'un sesine doğru nazikçe taşıdı. Gözleri buluştu ve anında aralarında görünmez bir bağ oluştu. Bella ve Pamuk başka hiçbir şeye benzemeyen bir aşka mahkum olduklarını fark ettiklerinde aralarındaki bağın büyüsü havada yankılandı. Aşk hikayeleri farklı doğaları tarafından belirlenen sınırlara meydan okuyarak çiçek açtı. Bella yanardöner kanatlarını açarak Pamuk'un yanında zarif bir şekilde dans ederdi ve Pamuk hızla gökyüzünde dönüp dururdu. Ormanı keşfettiler canlı dünyalarını birbirleriyle paylaştılar birlikte keşfettikleri yeni harikalardan asla bıkmadılar. Ay ışığının aydınlattığı gecelerin sakin yalnızlığında Bella ve Pamuk birbirlerinin kucaklamasında teselli bulacaklardı aşkları farklı biçimlerinin kendilerine getirdiği sınırlamaları aşacaktı. Gerçek bağlantının yüzeysel farklılıkları aştığını bilerek aşklarının büyüsünden zevk aldılar. Mevsimler değiştikçe Bella'nın canlı kanatları da değişti. Canlı renkleri solmaya başladı parlaklıklarını kaybettiler. Pamuk'un sevgisini kaybetmekten korkan Bella solan güzelliğinin aşklarının solmasına neden olacağına inanarak gölgelerin içine çekildi. Bella'nın ani yokluğundan perişan olan Pamuk sevgilisiyle yeniden bir araya gelme özlemiyle her yeri aradı. Bir zamanlar neşeyle dolu şarkıları şimdi bir özlem duygusuyla yankılanıyordu. Günler haftalara dönüştü ve yorulmak bilmeyen arayışı onu Bella'yı unutulmuş bir hazine gibi saklanmış bulduğu tenha bir bahçeye götürdü. Zaman geçtikçe Bella'nın kanatları bir kez daha aşklarının direncini simgeleyen canlı tonlarla süslendi. Her hassas çarpıntıda orman sakinlerine sevginin sınır tanımadığını görünüşleri aştığını ve gerçek bir bağlantının özünü kucakladığını hatırlattılar. Daha Fazla masal okumak isterseniz 6 yaş masalları Kategorimizi Ziyaret Edebilirsiniz.


Bir zamanlar renkli çiçekler ve uzun otlarla dolu büyülü bir çayırda Mina adında küçük bir kelebek varmış. Mina üç yaşına yeni girmişti ve etrafındaki dünyayı keşfetmeye hevesliydi. Güzel pembe ve mavi kanatlarıyla Mina canlı renklerine ve tatlı kokularına hayran kalarak bir çiçekten diğerine uçtu. Kanatlarındaki hafif esintiyi ve sırtındaki güneşin ılık ışınlarını seviyordu. Güneşli bir sabah Mina pırıl pırıl bir derenin yanında çalarken havada süzülen yumuşak ve narin bir melodi duydu. Sesi takip ederken minik gözlerinde merak parladı. Kısa süre sonra kaynağını keşfetti. Bir ağaç dalına tünemiş uyum içinde birlikte şarkı söyleyen bir grup renkli kuş. Heyecanla Mina yaklaştı ve kuşlar onu neşeli cıvıltılarla karşıladı. Onu şarkılarında kendilerine katılmaya davet ettiler. Mina kuşlar gibi şarkı söyleyemese de kanatlarını ritimle çırptı ve havada dans ederek melodilerine kendi özel dokunuşunu ekledi. Mina gökyüzünde dans edip dönerken zarif hareketleri diğer orman yaratıklarının dikkatini çekti. Bir tavşan ailesi atladı kabarık kuyrukları her sıçrayışta zıplıyordu. Sincaplar Mina'nın büyüleyici dansına bir göz atmayı umarak ağaç tepelerinden aşağı koştu. Mina'nın büyülü performansının haberi hızla çayıra yayıldı ve tüm hayvanlar onun neşeli kutlamasının bir parçası olmak istedi. Uzaklardan gelen hayvanlar Mina'nın dansını izlemek için toplandıklarında çayır heyecanla doluydu. Küçük kelebek pek çok kişiye neşe getirdiğini bildiği için kalbinde bir mutluluk dalgası hissetti. Güneş batmaya başladığında ve yıldızlar gece gökyüzünü aydınlattığında Mina güzel arkadaşlara ve merakla dolu bir dünyaya sahip olduğu için ne kadar şanslı olduğunu fark etti. Minnettar bir kalple yeni maceralar hayal etmeye hazır rahat çiçek yatağına geri döndü. Sonrası ki günlerde Mina'nın dansı çayırda efsane oldu. Hayvanlar ne zaman üzülse ya da üzülse onlara neşe ve dostluğun gücünü öğreten küçük kelebek Mina'yı hatırlarlardı. Küçük kelebek Mina'nın hikayesi benzersizliklerini kucaklamak ve içlerindeki büyüyü kutlamak için nesillerce kelebek ve hayvana ilham vererek çok geniş bir alana yayıldı. Ve çayırda Mina'nın ruhu sonsuza dek yaşadı herkese en küçük yaratıkların bile dünyada büyük bir fark yaratabileceğini hatırlattı. Daha Fazla Çocuk Masalları İçin 3 Yaş Masalları ve Hikayeleri Kategorimizi Ziyaret Ediniz.


Bir zamanlar rengarenk çiçeklerle dolu bir çayırda Bella adında küçük bir kelebek yaşardı. Bella sadece üç yaşındaydı ve her zaman merak ve heyecanla doluydu. Bir çiçekten diğerine çırpınmayı yol boyunca arılar ve uğur böcekleriyle arkadaş olmayı severdi. Güneşli bir sabah Bella rahat kozasından uyandığında farklı bir şey fark etti. Kanatları canlı mavi ve mor tonlarına dönüşmüştü! Bella heyecanlandı ve yeni kanatlarını arkadaşlarına göstermek için sabırsızlanıyordu. Uçuşunda bir atlamayla rahat evinden çayıra doğru yola çıktı. Bella tırtılların metamorfoz adı verilen büyülü bir dönüşümden geçtiğini açıkladı. Önce etraflarına küçük rahat bir koza örerler ve uzun bir şekerleme yaparlar. Bu süre zarfında dünyayı keşfetmeye hazır güzel kelebekler olarak ortaya çıkana kadar inanılmaz değişikliklere uğrarlar. Beklentiden heyecan duyan tırtıl kozasını yapmak için mükemmel yeri aramaya başladı. Bu arada Bella tırtılı eğlendirmek ve umutlu tutmak için çayır hikayelerini paylaşarak her gün ziyaret edeceğine söz verdi. Günler geçtikçe Bella tırtılın ipeksi bir kozayı kendi etrafında döndürdüğünü fark etti. Tırtıl günden güne gizlenerek dönüştürücü yolculuğuna devam etti. Bir gün Bella çayırı keşfederken kozadan gelen yumuşak bir hışırtı sesi duydu. Koza çatlamaya başladığında beklenti havayı doldurdu. Bella dönüşümünü tamamlamak için narin kanatlarını uzatan güzel bir kelebeğin ortaya çıkışını dikkatle izledi. Daha fazla uyku masalları makalesi için 3 yaş masalları ve hikayeleri kategorimizi ziyaret edebilirsiniz.


Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, cinler top oynarken eski hamam içinde... Ben deyim şu ağaçtan, siz deyin şu yamaçtan, uçtu uçtu bir kuş uçtu; kuş uçmadı, Gümüş uçtu. Gümüş uçmadı, Memiş uçtu. Uçar mı, uçmaz mı demeye kalmadı eski diyarlarda Keloğlan adında bir çocuğun yaşadığı ortaya çıktı. Keloğlan gariban annesi ve babası ile birlikte yaşar ve sürekli sıkıntı içinde geçen günlerinde kuru ekmek yer yanında suyu eksik etmezdi. Kuru ekmek yerlerdi yemesine ama dışarıda kimle karşılaşsalar eşine zor rastlanır bir ziyafet çektiklerini söyler, kimseye de zor durumda olduklarından bahsetmezlerdi. Keloğlan akıllı olmasıyla bilinir, hazır cevap olmasıyla övünürmüş. Akıllı olmasına akıllıymış ama birde kötü özelliği varmış bu keleş oğlanın. Keloğlan çalışmayı hiç sevmez sürekli yan gelip yatar ve tembellik edermiş. Zavallı anası da bu durumdan hiç hoşnut olmaz oğlunun çalışması için sürekli işler verirmiş. Ama bizim kurnaz allem edip kallem eder bir şekilde kendisine verilen işten kaçar ve bir köşede yatar kalırmış. Günlerden bir gün Keloğlanın annesi hastalanıp yatak döşek yatmış ve öylece kalmış. E hal böyle olunca da tüm işler Keloğlan'ın başına kalmış. Tembel Keloğlan oradan oraya koşturur her işi yapar, hasta annesi de yattığı erden oğluna işler verip onu daha da koştururmuş. Tüm bu koşuşturmacaya artık dayanamayan keloğlan bir köşede yere serilmiş kalmış ve bu sırada yanına bir fare gelmiş. Fareyi kovalayan Keloğlan tekrar geldiğinde ona bir şeyler söylemek istediğini anlamış. Keloğlan tembel oğlan sana zor geldi değil mi böyle çalışmak? Ama ben senin için bir yol biliyorum. Kralın kızı aylardır gülmüyor. Kral da bu işe çok üzülüyor. Her kim kızını güldürürse onunla evlendirecek ve sarayda yaşamasına izin verecek. demiş. Bunu duyan Keloğlan hemen ne yaparım da bu kızı güldürürüm diye düşünmeye başlamış. Düşünceler arasında gidip gelirken birden aklına anasını muhteşem tarifi gelmiş. Anası karşı dağın eteklerindeki çiçeklerini bir araya getirirse güldüremeyeceği kimsenin olmadığını söyler dururmuş. Bizim Keleşoğlan hoplaya zıplaya dağın eteklerine gelmiş ve topladığı bin bir çeşit çiçeği bir araya getirerek sarayın yolunu tutmuş. Çiçek toplamaktan yorulan Keloğlan sıranın kendisine gelmesini beklerken tam uyuya kalacakmış ki sıra ona gelmiş. Mendiline sakladığı çiçekleri prensese uzatan Keloğlan geri çekilmiş ve başlamış beklemeye. Çiçekleri alan prenses birden gülmeye başlamış. Öyle gülmüş ki yanında kim var kim yok herkes katıla katıla prensesle gülmüş. Kral da kızının Keloğlanla evlenmesine izin vermiş ve Keloğlan'ı yanına almış. Hemen hasta anasına koşan Keloğlan anasını da yanına almış ve saraya getirmiş. Artık sıkıntıdan kurtulan anası Keloğlanın kelinden öpmüş ve aferin oğul sonunda bir işe yaradın demiş.


Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; pireler berber, develer tellal iken zamanların birinde bir tane kral ile bir tane Keloğlan varmış. Bir gün Keloğlan her zaman olduğu gibi pazarda tarlalarından topladığı ürünleri satıyormuş. Kralın zabıtaları da pazarda denetleme yapıyormuş. Keloğlan'ın tezgahının yanında Keloğlan'ı çok kıskanan bir pazarcı varmış. Keloğlan ondan daha çok kazandığı için Keloğlan'ı kıskanırmış. Bu kıskançlığı onu bir plan yapmaya itmiş. Kıskanç pazarcı, Keloğlan'ın terazisini bozmaya karar vermiş. Bunun için Keloğlan'ı oyalaması gerekiyormuş. Keloğlan'a dönerek: Keloğlan benim terazim bozuldu sanırım bir bakar mısın? demiş. Keloğlan da hemen yardımcı olmak istemiş ve kıskanç pazarcının tezgahına gitmiş. Tam da bu sırada kıskanç pazarcı, Keloğlan'a tezgahına bakabileceğini ve rahatlıkla terazisini tamir edebileceğini söylemiş. Kıskanç pazarcının planının ilk kısmı başarıyla işlemiş. Keloğlan'ın terazisini bu sırada bozan kıskanç pazarcı mutluluktan uçacakmış. Keloğlan da kıskanç pazarcıya: Komşu, terazin bozuk değil sadece vidası gevşemiş kullanabilirsin demiş. Kıskanç pazarcı hiç bozuntuya vermeden şaşırıp teşekkür etmiş ve kendi tezgahına geçmiş. Bu sırada pazarda teftiş yapan kralın zabıtaları terazileri kontrol ediyormuş ve mal çalan satıcılara ceza kesiyormuş. Zabıta önce kıskanç pazarcının tezgahına gitmiş. Terazisini, tezgahını, temizliğini kontrol etmiş ve tam not vermiş. Buradaki teftiş bittikten sonra sıra Keloğlan'a gelmiş. Keloğlan da kendinden eminmiş. Çünkü bugüne kadar pazardaki en iyi tezgah ona aitmiş. Hatta bu konuda ödüller de almış. Kralın zabıtaları, Keloğlan'ın tezgahını beğenmiş ve tam not vermiş. Fakat sıra terazinin kontrolüne geldiğinde bir bozukluk fark etmişler. Terazi olması gerekenden 75 gram eksik tartıyormuş. Zabıtalar bunu görünce hemen ceza kesmişler. Keloğlan, ne olduğunu anlamamış. Kesilen ceza o kadar fazlaymış ki bu ceza Keloğlan'ın neredeyse bir yıllık kazancına eşitmiş. Kral böyle şeyleri de hiç affetmiyormuş. Cezayı ödemezse de hapse girecek olan Keloğlan kara kara düşünmeye başlamış. Düşüncelere dalmış yürürken ayağına bir tane bileklik takılmış. Ne olduğuna anlam verememiş, bilekliği takıp bilekliğin ne işe yaradığını anlamaya çalışırken bilekliği takmasıyla bir peri çıkmış karşısına. Keloğlan'ın bulduğu bileklik sihirliymiş. Bileklikten çıkan peri Keloğlan'a: Çözemediğin bir derdi çözme hakkı veriyorum sana ne istersin? demiş. Keloğlan da durumu anlatmış. Peri bütün olayları ona göstermiş. Keloğlan, pazardaki komşusunun bunu yaptığına çok şaşırmış. Hemen gitmiş durumu önce kralın zabıtalarına anlatmış. Onlar da krala anlatmış. Kraliyet yasaları gereği Keloğlan affedilmiş ve ona bunu yapan kıskanç pazarcı da zindana atılmış. Keloğlan da bilekliği ile beraber bir ömür mutlu bir şekilde yaşamış. Daha fazla masal okumak isterseniz Hikaye Oku kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Ben dönerken dört köşeyi kasabanın kenar bir mahallesinde fakir mi fakir bir keloğlan ve ihtiyar annesi yaşarmış. Keloğlan çok akıllı ve becerikliymiş ama gel gör ki bir o kadar da tembel imiş. Tüm gün yan gelip yatar hiçbir iş yapmazmış. Zavallı annesi ise başkalarının çamaşırlarını yıkayarak kazandığı üç beş kuruş ile hem kendine hem de bu tembel oğluna bakarmış. Günlerden bir gün annesi hiç alışık olmadığı bir durumla karşılaşmış. Tüm gün tembel tembel yatan Keloğlanın canı her nedense çarşıya inmek istemiş. Çarşıya inen Keloğlan uzaktan bir kalabalığın toparlandığını görmüş. İyice yaklaştığında ise ortada bir tellal kalabalığa bir şeyler söylemekteymiş. Kalabalıktan kimsenin sesi çıkmamış ama herkes merak etmiş acaba bu iş nedir diye. Kalabalığın sessiz kaldığını göre Keloğlan hemen ortaya atlamış ve tellala: Ben bu işi yaparım demiş. Tellal şöyle bir baştan aşağı keloğlanı süzmüş ve pek gözü tutmamış olacak ki Ey oğul, bu iş sana göre değildir, sen bu işi yapamazsın. Bu işi yapacak kişinin hem çok cesur, hem de çok akıllı olması lazım. Bunu duyan keloğlan hemen hazır cevap bir şekilde öyle deme bey baba, ummadığın ta baş yarar... deyince kalabalık hep bir ağızdan gülmüş. Keloğlanın haline de bir yandan acıyan tellal tamam evlat bu görevi sana veriyorum ama söyle bakalım at binebilir misin? Çok uzak bir diyardan mal getirilecek ve gidecek olan kişi at sırtında gidecek, sen buna katlanabilecek misin? demiş. Bunu duyan Keloğlan kendinden emin bir şekilde Ben yapamayacağım işin altına girmem meraklanma bey baba, sen paramı ver yeter demiş. Paranı şimdi mi istersen işin bitince mi vereyim? diyen tellala, biraz düşündükten sonra, Şimdi ver bey baba, yarısını yolda kendime harçlık ederim, kalan yarısını da garip anama bırakırım evin ihtiyaçlarını karşılar. cevabını vermiş ve ardından parayı da alıp sevinçle eve doğru yola koyulmuş. Olan biteni büyük bir mutlulukla annesine anlatan Keloğlan parasının da bir kısmını annesine bıraktıktan sonra onunla da vedalaşmış ve yola çıkacak olan kafilenin toplanacağı yere gitmiş. Tüm kalabalık toplanılacak yerde bekliyormuş. Keloğlan da gelince herkes onun hazır olup olmadığını merak etmiş ve hazırım cevabını alınca da tüm kafileyi yolcu etmişler. Yol boyunca iki gün iki gece hiç durmadan ve attan inmeden yol almışlar. Keloğlanın canı bu duruma çok sıkılmış ve her yanı ağrımaya başlamış. Tam pes edecekken aklına verdiği söz ve aldığı paralar gelmiş ve yolculuğa devam etmiş. Üçüncü gün olduğunda kafilenin başkanı burada mola vereceğiz diye durdurmuş herkesi. Keloğlan tam attan inip dinleneceğim diye sevinecekken kafile başı yanına gelmiş. Keloğlan herhangi bir şeyden korksa bile bunu asla söylemez ve gözü kapalı her işe burnunu sokarmış. Yok korkmam tabi, neden korkayım inerim ben. diye cevap vermiş keloğlan. Hemen Keloğlanın etrafına toplanmışlar ve beline kalınca bir ip sararak onu yavaş yavaş kuyuya indirmişler. Türkü söyleyerek etrafına baka baka kuyudan aşağı inen Keloğlan tam kuyunun ortasına geldiğinde birden sağ tarafındaki duvarda bir kapı belirmiş ve kapı aniden açılmış ve bir el aniden Keloğlan'ı içeri çekmiş. Bir süre baygın kalan Keloğlan gözlerini açtığında yemyeşil bir bahçenin ortasında otururken bulmuş kendini. Sağına soluna bakmış ve ne kadar muhteşem bir yerde olduğunu görmüş. Karşısında devasa büyüklükte ve inanılmaz gösterişli bir saray, bahçede tavus kuşları, ördekler bin bir renkli çiçekler... Keloğlan şaşkın bir şekilde etrafına barken birden korkunç bir ses duymuş ve kendine gelmiş. Sesin olduğu yere başını çevirmiş ki birde ne görsün. Devasa bir dev. Devin kendisi ve bu sorusu karşısında korkudan tir tir titreyen Keloğlan ilk başta bir şey diyemez ve öylece kalakalır. Bir süre sonra şaşkınlığını atlatan Keloğlan Gönül neyi severse güzel olan odur sultanım... der. Duyduğu cevap devi oldukça memnun eder ve bir soru daha sorar. Keloğlan bu sefer daha bir rahatlamıştır ve hemen aynı cevabı tekrar vererek, Gönül neyi severse güzel olan odur sultanım... der. Bu cevap yine devin çok hoşuna gider ve. Aferin evlat sen zeki ve akıllı birinde benziyorsun, verdiğin cevap hoşuma gitti. Al bakalım şu üç narı annenle birlikte yersiniz diyerek ulu bir ağaçtan üç tane nar vermiş Keloğlana. Keloğlanın kolaylıkla cevapladığı bu soruyu dev her gelen sorar ama aldığı cevaplardan hiç hoşnut olmazmış. Kimi kızı güzel bulur, kimi sarayı, kimi tavus kuşunu kimi ise yeşillikleri güzel bulurmuş. Aldığı cevaplardan memnun olmayan dev ise onların kafasını koparır ve sarayın duvarlarına süs yaparmış. Biz buradan geçerken bu kuyuya her kim girdiyse bir daha çıkamadı, nasıl oldu da sen sağ salim çıktın bu kuyudan? diye sormuşlar. Kafile yola koyulmuş ve uzak diyardaki ülkeye gidip malları atlara yükleyerek ülkelerine sağ salim geri dönmüşler. Keloğlan verdiği sözü tutmanın mutluluğuyla ve işe yaramış olmanın verdiği gururla elinde devin ona verdiği üç tane narla birlikte eve doğru koşmaya başlamış. Keloğlan'ın ihtiyar annesi yine başkalarının çamaşırlarını yıkarken karşıdan oğlunun koştuğunu görünce işini gücünü bırakmış ve sevinçle o da oğluna koşmuş. Keloğlan olanları bir bir anlatmış annesine ve devin ona hediye ettiği üç tane narı göstermiş. Narlardan birini yemek için kestiklerinde ise gördüklerine şaşıp kalmışlar. Meğer devin Keloğlan'a verdiği narlar birer mücevhermiş. Açtıkça çoğalan nar gibi tane tane mücevher parçalarını her gün birer ikişer satan Keloğlan ve annesi kısa süre sonra çok zengin olmuşlar ve istedikleri her şeyi almışlar. Ondan sonra Keloğlan'ın n çirkinliği kalmış geriye nede kelliği. Annesi ile birlikte mutlu mesut, ülkenin en zenginleri olarak yaşamaya devam etmişler. Bugün sevgilimle birazcık tartıştık ama sonradan barıştık ve uyumadan önce yine ona masal okumamı istedi. Seni seviyorum fikraden iyi ki varsın güzel yürekli sevgilim merhametli balım iyi ki sana aidim . Sanki bebeğimi uyutuyormuş gibi hissediyorum. Sevgilim, ama uzaktan lakin farketmiyor onu masal okurken uyutmaya bayılıyorum her köşem huzurla doluyor. O benim masalimla uykuya dalıyor ben onun nefesini dinleyerek uykuya dalıyorum. Çok seviyorum onu.


Bir zamanlar ülkelerin birinde bir Keloğlan isimli birisi yaşarmış. Küçük bir kulübede yaşlı anacığıyla ile birlikte yoksulluk içinde yaşarlarmış. Yoksulluktan bazen yiyecek ekmek dahi bulamazlarmış. Keloğlan'ın artık canına tak etmiş. Artık ben de çalışıp eve ekmek getirmeliyim diye düşünmüş. Annesine kasabaya gidip çalışmak istediğini söylemiş. Annesi de: Aman benim kel oğlum sen şimdi kasabaya gideceksin de ne iş yapacaksın? söyle bakalım demiş. Ne iş olsa yaparım anacığım yeter ki eve ekmek getirebileyim demiş. Anası da bu duruma çok üzülüyormuş çaresiz kabul etmiş. Peki oğlum kendine çok dikkat et ama olur mu sağlıcakla git ve gel demiş. Keloğlan Ertesi sabah annesinin hazırladığı azığı da yanına alarak yola koyulmuş. Az gitmiş Uz gitmiş dere tepe düz gitmiş o kadar çok yol gitmiş ki sonunda bir söğüt ağacının altına dinlenmek için oturmuş annesinin hazırlamış olduğu azıktan birazcık yiyip yorgunluktan uykuya dalmış. Keloğlan tatlı tatlı uyurken büyük bir gürültüyle uyanmış kafasına kocaman bir tokmak düşmüş. Amanın ne oluyor kafama düşen şeyde ne demiş. Bir de bakmış ki altından bir tokmakmış kafasına düşen. Keloğlan sevinç içinde bağırmaya başlamış -Amanın zengin oldum. Altından bir tokmak bunu satarsam kim bilir kaç lira verirler. O esnada inanılmaz bir şey olmuş tokmak dile gelip konuşmuş. Hey Dur bakalım keleş oğlan beni bir dinle Eğer beni satarsan bu işten zararlı çıkacak olan sensin yalnız beni satmazsan şu Söğüt ağacından bir davul yapıp benimle onu çalarsan çok zengin olacaksın demiş. Keloğlan sevinçten deliye dönmüş hemen yanına aldığı çuvalın içine dökülen altınları doldurmuş Böylelikle bir çuval altını olmuş koşarak anasının yanına gitmiş anasını olup bitenleri anlatarak aynısını ona da göstermiş. Keloğlan ve anası olanlara şaşırmışlar. Artık geçim sıkıntısı çekmeyeceklermiş çok mutlu olmuşlar Keloğlan Bu altınlarla çok güzel bir saray yaptırmış. Yardıma ihtiyacı olan insanlara her zaman yardım etmiş. Hiç kimsenin geçim sıkıntısı çekmesini istememiş. Bu masalda böyle mutlu bir şekilde bitmiş. Daha fazla uyku masalları makalesi için bebek masalları kategorisini ziyaret edebilirsiniz.


Bir varmış, bir yokmuş Allah'ın kulu çokmuş. Çok uzaklarda bir yerde yeşillikler içerisinde bir ülke varmış. Bu ülkede, saçları olmayan, bu yüzden de Keloğlan adı konulan bir genç ile onun ihtiyar anası da yaşarmış. Keloğlan ve anası, fakirliklerine rağmen hayatlarından memnun, buldukları ile yetinerek mesut bir hayat sürüyorlarmış. Lakin Keloğlan artık evlilik çağına gelmiş. Çevresindeki akranları bir bir evleniyor mutlu birer yuva kuruyorlarmış. Keloğlan kendisinin de artık evlenmeyi, anasını ev işlerinden kurtarmayı düşünüyormuş. Keloğlan bir gün anasının karşısına geçip; Anacığım, garip anacığım! Artık evlenme vaktim geldi de geçiyor. Arkadaşlarımın hepsi ev bark sahibi oldular. Ben de evleneyim. Hem de öyle biriyle evleneyim ki dillere destan bir gelinin olsun. Hem güzel hem zengin olsun. Ben isterim ki bu padişahın kızı olsun, haydi padişah olmadı Bey kızını isterim. demiş. Anası oğluna bakmış. Uzun süredir bir yandan oğluna kimseyi layık görmezmiş ama diğer yandan bu fakir haliyle oğluna nasıl bir kız bulacağını düşünüp dururmuş zaten. Kel oğlum keleş oğlum, sana kimseleri layık görmem ben oğlum. Amma; padişah bizim gibi fukaraya kızını verir mi şaşkın yavrum?, demiş. Keloğlan, hiç görmeden kara sevdasına tutulduğu padişahın kızını düşünmekten günden güne eritmeye başlamış. Keloğlan eriyip giderken anası, böyle sadece bekleyerek padişahın kızını gelin alamayacağını, ne yapıp ne edip şansını denemeli, isteğimi padişaha, oğlumun sevdasını padişahın güzel kızına anlatmalı padişahın güzel kızını kendime gelin yapmalıyım diye düşünmüş. Sabah erkenden azığını hazırlayıp Keloğlan'ı uyandırmadan sarayın yoluna koyulmuş. Az gitmiş uz gitmiş dere tepe düz gitmiş ve nihayet saraya ulaşmış. Kapıdaki nöbetçiler güler yüzle karşılamışlar yaşlı kadını. Keloğlan'ın anası bundan cesaret alsa da padişahın karşısında utanmış, konuşamamış başlangıçta. Padişah, halden anlayan, iyi kalpli bir insanmış. Keloğlanın annesine: Haydi anlat, çekinme. Derdini söylemezsen sana hiçbir faydam dokunmaz. Yorgun görünüyorsun. Uzun yoldan geldin herhalde. Söyle derdini de geldiğine değsin, demiş. Keloğlan'ın annesi korka sıkıla anlatmış derdini. Padişah Keloğlan'ın anasını hiç kızmadan, tebessüm ederek dinlemiş. Sonrada: Ömrün uzun olsun be kadın, bundan mı korkarsın demiş. Hepimiz Allah'ın kulu değil miyiz? Doğduğumuzda çıplak değil miydik? Bir kıza bin kişi talip olur bir kişi alır. Kızımı kim mesut edebilecekse ona vereceğim. Bunun için akıllı bir damat isterim. Oğluna söyle Ali Cengiz oyunlarını öğrenebilirse sarayıma damat olur, demiş. Ali Cengiz, oyunlarını kimseye öğretmek istemezmiş. Hele padişahın bilmesini hiç istemezmiş. Keloğlan'ın anası yalvarır yakarırım, bir yolunu bulurum diye düşünerek Ali Cengiz'in yanına gitmiş. Ali Cengiz, oyunlarının yayılmaması için birisine öğretirse sonunda onu öldürürmüş. Ama Keloğlan'ın anasına acımış ve oğlunu göndermesini söylemiş. Keloğlan sevinçle konağa gelmiş. Canla başla derslere başlamış. Bu arada, Ali Cengiz'in karısı ve kızıyla da tanışmış ve Keloğlan'ı çok sevmişler. Bir gün Keloğlan'ı yalnız bir köşede çalışırken bulmuşlar. Keloğlan'a; Aman Keloğlan, biz seni sevdik, dürüstsün, çalışkansın. Bunları öğreniyorsun ama Ali Cengiz dayanamaz. Bu oyunları öğrenenlerin yaşamasına izin vermez. Öğrendiğini sakın belli etme, padişaha da bu oyunları anlatma! demişler. Keloğlan bu tavsiyeye uymuş. Ali Cengiz'in yanında bilmiyormuş gibi davranıyormuş. Ali Cengiz'e de : Usta emeğine sağlık. Ama aklım hep padişahın kızında. Başta anlattıklarını sonda unutuyorum diyormuş. Ali Cengiz'de oyunlarının gizli kaldığına inanıp hem tüm oyunları anlatıyor hem de nasıl olsa öğrenemiyor diye seviniyormuş. Böylece kırk günde tüm oyunları anlatmış. Keloğlan, oyunları öğrendiğine kanaat getirip sarayın yolunu tutmuş. Padişahın karşısına geçip oyunları öğrendiğini söylemiş. Ama padişaha oyunları anlatamayacağını da söylemeyi ihmal etmemiş. Padişah da: O halde Ali Cengiz'İ buraya çağırırım. Onu, onun oyunlarında yenersen kızım senin, demiş. Keloğlan kabul etmiş. Ali Cengiz gelirken Keloğlan kuzu olmuş. Padişah Ali Cengiz'den kuzuyu kesmesini istemiş. Eline bıçağı alır almaz kuzu kuşa dönüşmüş ve uçmaya başlamış. Ali Cengiz durur mu? Hemen kartal oluvermiş. Ama Keloğlan mücadeleyi kazanmış. Padişahın kızını vereceğini söylemiş. Ama Keloğlan anlamış ki asıl aradığı Ali Cengiz'in kızı Cankız. Dönmüş konağa gitmiş. Cankız'a talip olmuş. Ali Cengiz kızını memnuniyetle vermiş. Kırk gün kırk gece düğün yapmışlar. Her masalda olduğu gibi onlar ermiş muradına biz çıkalım kerevetine.


Çok eski zamanlarda Kemal isminde bir çocuk yaşarmış. Bu çocuk derslerinde çok başarılı, hayalleri olan pırıl pırıl biriymiş. Ailesi ile çok güzel bir hayat yaşıyormuş. Bir gün babasının işlerinin kötü gitmesi ile birlikte Kemal'in da hayatında değişiler olmuş. Kemal annesi ve babası ile birlikte yaşıyormuş. 12 yaşına kadar çok güzel bir hayat geçirmiş. Babasının maddi durumu iyi hali vakti yerinde bir adammış. Bu nedenle her ne isterse hepsi olmuş. En güzel oyuncaklar alınmış, en güzel hediyeler alınmış. Fakat Kemal asla şımarık bir çocuk olmamış. Çünkü ailesi ona bunu aşılamış. 12 yaşına geldiğinde ise Kemal'in ailesinden bazı sorunlar ortaya çıkmış. Ama Kemal'in doğru bir şekilde yetiştirilmesi bu sorunlar ile daha kolay mücadele etmesine neden olacakmış. Sizler için bu yazımızda Kemal'in başarı hikayesini yazacağız. Kemal başarılı bir hayat yaşamak için çok fazla emek vererek günümüzdeki konumuna geldi. Haydi hikayeyi birlikte okuyalım. 12 yaşında olan Kemal, babasının işlerinin bozulması sonrasında, anneannesi ve dedesi ile birlikte yaşamak zorunda kalmış. Babası ise yurt dışında iş bulmuş. Orada kazandığı parayı oğluna okuması için gönderiyormuş. Kemal'in dedesi ve anneannesi hasta olduğu için annesi de tüm gün onlara bakıyormuş. Kemal de tek başında yemeğini yapıyor, okuluna gidiyor ve derslerine çalışıyormuş. Kemal bir gün ders çalışırken çok başarılı olması gerektiğini, ailesine bakması gerektiğini düşünmüş. Çünkü Kemal'in tek şansı okumakmış. Okuyup doktor olmak istiyormuş. En büyük hayalinin insanları iyileştirmek olması, Kemal'in bu hayalinin ana nedeniymiş. İnsanlar hayatlarında her zaman istedikleri gibi süreçler yaşayamayabilir. Bazen bizi zorlayan pek çok süreç ile karşı karşıya kalırız. Önemli olan bu sorunların üstesinden gelmektir. Kemal de tam olarak bu düşünce yapısı ile hareket etmektedir. Kemal, sahip olduğu enerji sayesinde insanlar ile daha rahat iletişim kurabilen bir kişiliktir. Kemal, eğitim hayatını okullarda 1.lik ile tamamladıktan sonra, doktor olmak üzere Yabancı ülkelerde eğitim aldı. Aldığı eğitim sayesinde günümüzde en çok bilinen doktorlardan biri haline geldi. Başarılı olmak için çalışmanın öneminin her zaman farkında olan Kemal aynı zaman bir çok konuda çocuklara örnek olmaktadır. Kemal'in hayatını okuduğunuz zaman sizlere de ilham kaynağı olabilir. Onca zorluğa rağmen insanlar hayatta başarı olmak adına bir yol bulabilir. Eğer siz de zorluklar ile mücadele halindeyseniz, tek başınıza olmadığınızın farkında olmalısınız. İnsanlar hiçbir zaman tek başına değildir. Kemal, belki de bir çocuğa oranla daha rahat hayat yaşadı. Bazı kişilerin Kemal'den de daha zor hayatlar yaşadığını biliyoruz. Sitemizde bu konu hakkında da sizlere pek çok önemli hikaye aktaracağız. Bu Hikayeleri okumanız halinde sizde ilham kaynağını daha kolay bir şekilde bulma şansı elde edebilirsiniz. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir varmış bir yokmuş... Bir ormanın içinde annesi ve kardeşiyle birlikte yaşayan küçük bir erkek çocuğu varmış. Bu çocuk aynaya baktığında kendini çok çirkin görürmüş. Orman yolundan her sabah yürüyerek okuluna gider ve arkadaşlarından utanarak gününü geçirirmiş. Ne kadar çirkin olduğunu yüzüne vurmasınlar diye kimseyle konuşmazmış. Bütün gün yüzü asık şekilde otururmuş sırasında. Bir gün okuldan eve dönerken karşısına kocaman cüssesiyle bir ayı çıkmış. Bu ayı o kadar ürkütücüymüş ki çocuk boncuk bocuk ter dökmeye, kalbi ağzından çıkacak gibi çarpmaya başlamış. Tir tir titrerken ayı dile gelmiş. Çocuğa ondan korkmamasını söylemiş. Çok yalnız olduğunu ve yalnızca arkadaş olmak istediğini dile getirmiş. Çocuk öyle şaşkın şaşkın ayının yüzüne bakarken, kendisinin de ne kadar yalnız olduğu bir an aklına gelmiş. Aklına gelmiş ama o hep kendini çok çirkin görürmüş. Hiç kendini sevmez, hep yalnız ve mutsuz olarak kendini eve kapatırmış. Ayının ona zarar vermeyeceğini anladığında, arkadaş olmuşlar. Ayı her gün okul dönüşü onu orman yolunda beklemiş. Birlikte oyunlar oynamışlar, gezmişler, vakit geçirmişler. Çocuk buna rağmen hala kendini hiç güzel bulmuyormuş. Bir gün yine yüzü asık çocuğa, neyi olduğunu sormuş sevimli ayı. Çocuk da kendini ne kadar çirkin hissettiğinden bahsetmiş biraz. Ayı bu duruma çok üzülmüş çünkü o arkadaşını hiç çirkin olarak görmemiş. Aksine çok güzel bir yüze sahip olduğunu düşünüyormuş. Bir tatil günü ormandaki evlerinin biraz ilerisinde oturan çocuk, ayının iri vücudunu görmüş. Yanına çağırmış ve dertleşmek istemiş. Kendisinin ne kadar şanssız bir çocuk olduğundan bahsetmiş. Ayı önce ne diyeceğini bilememiş ama sonra aklına harika bir fikir gelmiş. Ormanın sonundaki şelaleye birlikte gidip gidemeyeceklerini sormuş çocuğa. Çocuk annesinden izin almış ve böylece şelaleye varmışlar. Şelalenin başına geldiklerinde, suya kafasını uzatmasını söylemiş ayı çocuğa. Çocuk şaşırmış ama dediğini yapmış çünkü ayıya çok güveniyormuş. Çocuk kendisine bakmış bakmasına ama yine yüzünün ne kadar çirkin olduğunu mırıldanıp durmuş. Ayı bu sefer çocuğun yanına gelmiş ve yüzünü şelaleye uzatmış. Sonra kendisiyle ayı haliyle barışık olduğunu söylemiş. Çocuk, ama sen bir hayvansın ben bir insan, ben niye böyle çirkinim? demiş. Ayı, çocuğa dönmüş ve herkesin kendine göre bir güzel yanının olduğunu söylemiş. Sonra çocuğun kendinde fark etmediği mavi gözlerinden, sarı saçlarından ve iyi kalbinden bahsetmiş. Çocuk ayının söylediklerini böyle böyle her gün dinlemiş ve sonunda artık kendini sevmeyi öğrenmiş. Ayıyla dostlukları hiçbir zaman bitmemiş.


Bir Varmış Bir Yokmuş bir zamanlar bir kent faresi köy faresine misafirlik için gitmek istemiş. Köy faresi aniden gelmek isteyen dostunu duyunca çok sevinmiş bu yüzden Kent faresini gayet candan karşılanmış. Ona ikramlarda bulunmuş fakat sofrasında bir parça beyaz peynir, bir parça ekmek biraz da patatesten başka ikram edecek hiçbir şey yokmuş. Bunu gören kent faresi uzun burnunu biraz daha havaya kaldırıp köylü fareye şöyle bir yüksekten bakarak: Kardeş bu kadar zayıf gıdalarla nasıl besleniyorsun hiç aklım almıyor. Ama sen de haklısın köy gibi bir yerde bundan daha iyisini bulacak değilsin ya keşke benimle kente gelsen de nasıl yaşanılır sana göstersem demiş. Kentte bir hafta kalman yeterli köy hayatına nasıl olmuş da şimdiye kadar tahammül etmişim diye kendi kendine Hayret edeceksin demiş. İki fare sabah erkenden yola koymuşlar. Kent faresinin malikanesine vardıklarında artık gece olmuş. çok uzun bir yolculuk yaptık herhalde çok acıkmış olmalısın. Hadi gel sana muhteşem bir yemek ziyafeti çektireyim demiş. Birlikte yemek salonuna gitmişler henüz sona ermiş nefis bir ziyafetin kalıntılarından olan pastalar, börekler, tatlılar ve daha bunlar gibi nice güzel şeylerden yemeğe koyulmuşlar. Derken birdenbire havlama sesleri duyulmuş. Köy faresi Kent faresine hemen sormuş. Bu korkunç sesler de ne böyle demiş. Korkulacak bir şey yok dostum sadece bu evin köpekleri demiş. Sadece mi? dedin böyle bir sesten yemek zamanlarında hiç hoşlanmam demiş. Konuşmasını ara verdiği sırada birkaç lokma daha yemek isterken salon kapısından içeri hışımla iki köpek daha dalmış. Bunu gören fareler hızla kaçmışlar. Her şey için teşekkürler dostum ama ben artık gidiyorum hoş çakal demiş. İyi de daha yeni gelmiştik. Ne çabuk gidiyorsun? Demiş. -Evet demiş. Pastaları börekleri korku için de yemektense azıcık ekmeğimle azıcık peynirimi huzur içinde yemek çok daha güzeldir demiş. Köy faresi ardına bile bakmadan köyünün yolunu tutmuş. Daha Fazla masal okumak isterseniz 2 yaş masalları Kategorimizi Ziyaret Edebilirsiniz.


Asıl isimi Ahmet Mirza olarak bilinen Kerem, Isfahan Şahı'nın oğludur. Aslı ise Isfahan Şahı'nın hazinedarlığını yapan Ermeni bir rahibin kızıdır. Kerem ile Aslı birbirlerini severler. Isfahan Şahı, oğlu Kerem için Aslı'yı Rahipten ister. Rahip, bir Müslümana kızını vermek istemez. Fakat Şahı'n isteğini de hemen reddedemez. Hükümdardan biraz zaman ister. Hükümdar, rahibe karar vermesi için mühlet verir. Fakat rahip bu mühleti düşünmek için değil memleketten kaçmak için kullanır. Rahip ve kızı Aslı gizlice kaçarlar. Kerem, aşkı Aslı'nın peşinden yollara düşer. Sevdiğini aramaya koyulan Kerem, Anadolu'yu bir baştan diğer başa gezmeye başlar. Kerem sadık arkadaşı sazı ile virane bir aşık olmuştur. Her gittiği vilayette, her rastladığı kişiye hem yanık türkülerini söyler hem de Aslı'yı sorar. Kimi Kerem'e cevap verir kimi sorusunu cevapsız bırakır. Kerem artık dağlara, nehirlere, kayalara, gördüğü hayvanlara derdini dökmeye başlar. Karşısına çıkan Karlı, zorlu, boranlı bellerden yol isteyerek Aslı'yı aramaya devam eder. Önüne çıkan engeller, aşk ateşiyle yanan Kerem'in inkisarına uğrarlar ve bir daha iflah olmazlar. Kerem'in Aslı'ya olan aşkı ateş olur düşer içine. Aşkının ateşinde pişe pişe kemale erer Kerem. O artık keramet sahibidir. Allah Kerem'in her dileğini yerine getirmektedir. Kimi vilayetlerde anlatılan hikayeye göre Kerem, Aslı'ya bir süre kavuşur. Aslı rahip babasından habersiz bir süre Kerem ile görüşür. Birbirlerine sevgilerini, duygularını anlatırlar, dertlerini dökerler. Bazı anlatıcılara göre Kerem Aslı'yı araya araya Halep'e varır. Burada Halep Paşasına kendini çok sevdirir. Paşa'da rahibi tehdit edip kızını Kerem'e vermesi için razı eder. Aslı ile Kerem'in nikahları kıyılır. Fakat kötü kalpli rahip yine yapacağını yapar ve kızı Aslı'ya büyülü bir gerdek kıyafeti giydirir. Büyülü kıyafetin düğmeleri sonuna kadar açılırsa tekrar kendiliğinden kapanırmış. Bu kıyafet yüzünden Kerem, Aslı'nın düğmelerini çözemezmiş. Kerem'in yüreği yanar kül olurmuş. Aslı'ın saçları, Kerem'in küllerine karışmış. Kıvılcım alan saçlar birden bire tutuşur ve Aslı'da kül olur. Sevdalıların külleri birbirine karışır ve iki aşık birbirine kavuşur.


Evvel zaman içinde kalbur saman içinde çok uzaklarda bir şatoda yaşayan bir iğne varmış. Bu iğne öyle kibirliymiş ki hiç kimseleri beğenmez hep kendisinin üstün olduğunu söylermiş. Kim benim gibi ince, narin ve parlak, hiç benim gibi parlak bir iğne gördünüz mü? diye kendini över dururmuş. Hatta onu diken parmaklara bile yukarıdan bakarmış. Bu parmaklar bana hizmet etmek için var dermiş. Bir gün şatonun hizmetçilerinin terliği yırtılmış onlar da hemen iğneye iplik takmışlar dikmeye başlamışlar bizim iğne ise hemen söylenmeye başlamış. benim gibi parlak güzel narin bir iğne hizmetçilerin terliğini diksin olacak iş değil demiş. Bugünleri göreceğime kırılıp gitseydim daha iyiydi demiş. Dediği gibi de terliği dikerken ortadan ikiye çıt diye kırılmış. Büyük bir feryat figan içinde bağırmaya başlamış ama nafile onu kimse duymazmış. Hizmetçiler de hay aksi kırılacağı tuttu iğnede çok dayanıksızmış demişler. İğne sinirli bir şekilde söylenmeye devam ediyormuş. Hem beni kırıyorlar hem de suçu bana atıyorlar böyle aşağılanma görmemiştim daha önce demiş. Beceriksizliklerini benden biliyorlar. Benim gibi bir iğnenin değerini bilemediler demiş. İğne ortadan ikiye kırıldığı halde hala kendisini çok değerli zannediyormuş. Başına geleceklerden habersizmiş. Az sonra hizmetçilerden biri gelip iğneyi alıp eski demir eşyalarının yanına götürüp atmış. Hey durun sizi değersiz insanlar siz ne yaptığınızı sanıyorsunuz? Benim gibi değerli bir iğneye narin bir iğneye bu yapılır mı? Bana bakın beni duymuyor musunuz? diye bağırmış. İğne ne kadar bağırsa da onu hiç kimse duymuyormuş. Eski eşyaların arasındaki bir çaydanlık onunla konuşmuş. Hey niye bağırıp duruyorsun başımız şişti burada demiş. Buraya gelen artık çıkar mı zannediyorsun? Seni buraya getirdiklerinden sonra çürüyüp gidersin. Hiç kimse de seni duymaz demiş. İğne tepki göstermiş: Sen ne söylüyorsun Ben senin gibi değersiz eski bir çaydanlık değilim. Görmüyor musun ben nasıl parlak ve narinim? Beni buradan muhakkak alıp götürecekler merak etme demiş. İğne günlerce hatta aylarca birisinin onu almasını beklemiş ama ne gelen varmış ne de giden. Üstelik parlak bedeni artık küflenmeye başlamış. İğne artık o günden sonra anlamaya başlamış meğerse kendisi değerli bir varlık değilmiş. Kendini meğerse ne kadar çok gözünde büyütmüş. Yaptığından çok utanmış kimseyi beğenmemenin sonu buymuş. Daha Fazla Çocuk Masalları İçin Çocuk Masalları Kategorimizi Ziyaret Ediniz.


Bir zamanlar monoton hayatından sıkılan bir karga varmış. Bir gün artık canına tak etmiş karganın her şeyi geride bırakıp evinden kaçma kararı almış. Çok uzun yollar gitmiş ve sonunda bir çiftliğe varmış. Çiftliğe meraklı meraklı bakarken tavus kuşlarını görmüş. Kendisinin aksine bunların tüyleri renkli renkliymiş. Karga, o kadar çok beğenmiş ki bunları uzaktan bakmaya dayanamayıp yanlarına gitmiş. Onlara kim olduklarını sormuş içlerinden biri bizler tavus kuşuyuz çirkin şey diye cevap verip kendi aralarında gülerek uzaklaşmışlar. Buna çok sinirlenen karga, ne yapıp ne edip onlar gibi tüylere sahip olmalıydı. Ama şimdilik eve gitmekten başka çaresi yoktu çünkü acıkmıştı. Zaman geçtikçe bu konuyu iyice takıntı haline getiren karga, tavus kuşlarını gizli gizli izlemeye başlamış. Tavus kuşlarının kopan tüylerini görünce mutluluktan havalara uçmuş çünkü artık o tüyleri kuyruğuna yapıştırıp onlar gibi olacaktı. Karga, uzun uğraşlar sonucu kuyruğuna yapıştırabilmiş renkli tüyleri. Karga, bunu herkes görmeliydi diye düşündü kendini beğenmiş bir şekilde diğer kargaların yanına uçtu. Onlara bakın bakın kara çirkin kargalar, benim tüylerim hepinizden daha güzel, hepinizden tiksiniyorum demiş. Diğer kargalar, gak gak diye gülmeye başlamışlar. Bunun üzerine karga, komik olan ne aptal sürüsü demiş. Diğer kargalar, eşeğe altın semer vursalar da eşek yine eşektir demişler. Bunun üzerine sinirlenen karga, artık sizinle uğraşmayacağım. deyip ayrılmış oradan. Karga, tavus kuşu gibi olacaksa eğer onlarla takılması gerektiğini düşündü. Bir yolunu bulup tavus kuşlarının arasına girdi. Başta hiçbir tavus kuşu fark etmedi onu. Karga yeni hayatına ayak uydurmaya çalışıyordu. Onlar gibi yürüyor onlar gibi hareket ediyordu. Karga, biraz daha ileri giderek onlar gibi ses çıkarmaya çalışıyordu. Ama eski alışkanlıklardan olacaktı ki gak! gak! diye bağırmıştı. Bunun üzerine grubun yeni üyesine zaten ısınmamış olan tavus kuşları, karganın etrafına toplandı. Kargaya daha yakından bakma fırsatı bulan tavus kuşları aldatıldıklarını fark edip tek tek tüylerini geri alıp kargayı kovmuşlar. Yalnız kalan karga, ne yapayım bari bende evime döneyim diye düşünüp evine gitmiş. Diğer kargalar, giderken sövüp sayan karganın geri geldiğini görünce aralarına almamışlar. Karga, ağlayarak ormana kaçmış ve üzüntüden ölmüş.


Soğuk ve karlı bir yılbaşı gecesiymiş yoldan geçen insanlar paltolarını giymiş, eldiven atkı ve şapkalarını takmış. Hızlı hızlı yürüyerek bir yerlere yetişmeye çalışıyorlarmış. Bazıları evlerine geç kalmış acele ediyorlarmış. Bazıları ise yeni yılı kutlamak üzere eğlence yerlerine gidiyorlarmış. Sokakta çocuklar koşuşuyorlar birbirlerine kar topu atıyorlarmış. Karın keyfini en çok onlar çıkarıyormuş tabii. Kahkahalar ile gülüyor neşeyle şakalaşıyorlarmış. Sokakta diğer çocuklarından farklı bir kız çocuğu daha varmış. Küçük bir kız yolun ortasında durmuş. Oynayan çocukları seyrediyormuş. Diğerleri gibi başında onu soğuktan koruyan bir şapkası yokmuş. Üstü başı yırtık ve inceymiş. Ayağındaki terlikler ayağına büyük geliyormuş. Elinde bir kutu tutuyormuş. Soğuktan tir tir titreyen kız çocuğu o anda üstüne gelen arabayı son anda fark etmiş. Küçük Kız hemen kendini karşı kaldırıma atmış. Ama koşarken terlikleri ayağından fırlamış. Karşı kaldırıma geçtikten sonra dönüp bakmış. O anda terliklerinin bir çocuğun kapıp kaçtığını görmüş! -Terliklerim! Terliklerim! Hey dur! Arkasından seslenmiş, ama çocuk koşarak hızla uzaklaşmış. Çaresiz çıplak ayakları ile yürümüş ve bir duvarın dibine yanaşmış. Elindeki kutusunu yere koymuş. Geniş kutunun içine dizilmiş kibrit kutularına bakarken gözleri soğuktan yaşarıyormuş. Bu bir Kibritçi Kız mış o gün tek bir kutu kibrit satamamış. Satabilse ve biraz para kazansa evine gidebilecek annesi ile birlikte hiç olmazsa bir sıcak kase çorba içebilecekmiş. Soğuktan ve üzüntüden titreyen incecik sesi ile bağırmış. Sokaktan geçenlerin hiçbiri başını çevirip bakmamış. Kibritçi Kız çaresiz duvar dibine oturmuş. Parmakları donmuş ve sızlanmaya başlamış. Kızcağız bu acıya daha fazla dayanamamış. Bir şekilde ısınması gerekiyormuş. Kutulardan birini açıp bir kibrit çıkarmış. Parmakları uyuştuğu için kibrit çubuğunu elinde güçlükle tutuyormuş. Eli titreye titreye kibrit çubuğunu duvara sürtmüş. Kibrit birden alev almış. Küçük turuncu bir ışık etrafı aydınlatmış. Kibriti bir elinden diğer eline geçirerek parmaklarını ısıtıyormuş. Elleri üşümüyormuş artık. Kendini gürül gürül yanan bir sobanın yanında bulmuş. Gözlerini sobadan çıkan aleve dikmiş. Üstünde kalın yünlü bir hırka ayaklarında kürklü botları ve başında beresi varmış.O kadar sıcakmış ki o da terlemeye bile başlamış Kibritçi kız derken kibrit sönü vermiş. Kibritin sönmesiyle o tatlı düşler sona ermiş. Kızcağızın parmakları yeniden donmaya sızmaya başlamış. Bir kibrit daha yakmış bu sırada küçük kız kibrit sönmesin diye duvara dönmüş diğer eli ile kibrite siper etmiş. Aleve bakarken karşısındaki duvar yok olmuş ve birden açılmış içeride geniş bir oda varmış. Bembeyaz masanın üzerinde tabak tabak yemekler dizilmiş. Kızcağız masanın üzerinde duran tabağa gözlerini dikmiş. Tabakta nar gibi kızarmış kocaman bir parçası duruyormuş. Hemen etten bir parça kopartıp ağzına atmış. O anda bütün açlığı gitmiş. Kibritçi kız bir parça et daha koparmak istemiş. Elini uzatmış ama elinde tuttuğu kibrit yana yana sonuna gelmiş. Kızcağızın eli yanmış. Sönmüş kibrit çöpünü hızla yere atmış. Atmasıyla birlikte yılbaşı sofrası silini vermiş. Oda yok olmuş. Ve önündeki taş duvar yeniden belirlenmiş. Küçük kız bir kibrit daha yakmış artık daha büyük bir düşün içindeymiş. Bir yaz gecesi Kibritçi kız kırda bir ağacın yanında oturmuş yıldızlara bakıyormuş. Gece olduğu halde hava sıcakmış. Küçük kız gözlerini yıldızlardan ayıramıyormuş. Gök yüzünün ve yıldızların hiç bu kadar berrak ve parlak görmemiş daha önce. Derken bir yıldız kaymış gökyüzünde. İşte yer yüzünden biri daha sonsuzluğa uçtu diye geçirmiş içinden bunu ona ninesi söylemiş aslında. Ninesini tekrar karşısında görmüş o an her yıldız kaydığında biri onun yerine geçer güzel kızım. Ninesi bir an görünüp kaybolurken Kibritçi kız heyecanla seslenmiş ninecim dur gitme ne olursun gitme seni çok özledim. Ninesini bir daha görebilmek için bir kibrit daha yakmış. Soğuktan kaskatı kesilmiş halde sokakta olduğunu unutmuş. Düşler dünyasına dalmış kibritçi kız. Her kibrit yaktığında yine nenesini görüyor onun sesini duyar gibi oluyormuş. Bir kibrit daha yakmış küçük kız. Ortalık gündüz gibi aydınlanmış. Ninesi hiç böyle güzel görünmemiş gözüne onun sevgi dolu yüzü bütün soğuğu, yaşadığı bütün acı günleri unutturmuş. Bu anın hiç bitmesini istememiş. Kibritçi kız elinde kalan son kibriti de yakmış telaşla. Ninesi tekrar belirmiş karşısında kollarını uzatarak, Kibritçi kızın ellerini tutmuş gökyüzüne doğru birlikte yükselmeye başlamışlar. Küçük kız birden rahatladığını hissetmiş. Artık ne soğuk varmış nede açlık onun için. O anda gök yüzünde bir yıldız kaymış. Sabah olduğunda sokaktan geçen insanlar kibritçi kızın duvarın dibinde gözleri kapalı ama yüzünde tatlı bir gülümseme ile yatarken bulmuşlar. Etrafında bir sürü sönmüş kibrit çöpü varmış. Bu kibritlerin alevinde onun ne düşler gördüğünü hiç kimse bilemezmiş artık. Teşekkür ederim kızımın uykusu geldi ama hala uyumadı. Bu artık 2. Masal ve en değişiği kızım 16 yaşında. Kibritçi kızı küçük bir çocukken okuduğumda da ağlamıştım, şimdi kızlarıma okuduğumda da ağladım. Bu güzel masal ile sevgilimi uyuttum iyi geceler sevgilim..


Vakti zamanında bir padişah, kendisine yardımcı bir vezir bulmaya karar vermiş ve veziri seçmeden evvel çok büyük bir kapı yaptırmış. Yaptırmış olduğu kapının merkezine de onlarca sayıda kilit koydurmuş. Bir kilit, bir halka kilit derken kapının her yeri baştan aşağıya çeşit çeşit kilit dolmuş. Bunun ardından padişah, vezir adaylarını birer birer huzuruna buyur etmiş. Padişah, huzuruna gelen birinci adama: Sen, benim vezirim olmak istiyorsun değil mi? Diye sormuş. Birinci adam: Evet, diye cevap vermiş. Padişah: Eğer benim vezirim olmak istiyorsan; şu kapıyı anahtar, levye ve benzeri hiçbir alet edevata dokunmadan açmanı istiyorum demiş. Birinci adam kapıya doğru dönmüş, şöyle bir bakmış ve demiş ki: Efendim, bu mümkün değil! Kaldı ki anahtarla bile olsa bu kapıyı açmak saatler sürer. Bunun üzerine padişah: Peki, sen çık öteki gelsin demiş. İkinci adam içeri girmiş, padişah ona da aynısını söylemiş. Öteki gel, öteki gel derken, hepsi gelmiş. Son vezir adayı padişahın huzuruna gelmiş. Padişah: Sen de vezir olmak istiyor musun? Diye sormuş. Padişah: Peki, eğer vezir olmak istiyorsan şu kapıyı anahtar, levye, hiçbir alet edevata dokunmadan açmanı istiyorum. Demiş. Üçüncü adam kapıya şöyle bir göz atmış. Sonra padişaha dönmüş ve demiş ki: Devletli sultanım, aslında aklım der ki, bu kapı böyle açmaya açılmaz. Lakin bize itmek düşer demiş. Elini şöyle bir kapıya uzatıp hafifçe dokununca kapının açılıverdiğine, aslında bu kilitlerin hiçbirinin kapalı olmadığına şahit olmuş. Bütün kilitler açıkmış ve adam padişahın veziri olmuş. Sevgili kardeşlerim, yüce Rabbin rızası nerede gizli hiçbirimiz bilmiyoruz; belki bir vakit namazda, belki bir yetimin başını şefkatle okşamakta, belki bir kediye merhametle bir kap su vermekte, belki de yanından geçen ve hiç tanımadığın birine Allah'ın selamını vermekte... Bunun için Allah'ın rızası nerde, hangi kapının ardında gizli bilemiyoruz. Biz kullara yalnızca kapıyı itmek yani inancımızın gereğini yapmak düşer.