Okulun birinde sarı ve mavi renkte tüyleri olan güzel mi güzel bir papağan varmış. Okulun girişinde herkesin görebileceği bir köşede genişçe bir kafesin içinde yaşarmış. Okulun öğrencileri papağanı çok sever ve onunla vakit geçirmeye bayılırlarmış. Fakat papağan oldukça sevimli olmasına rağmen derin bir sessizliğe bürünmüş. Bu yüzden hep ismi Suskun Papağan olarak kalmış. Okulun öğrencileri papağanı konuşturmak için çok büyük uğraşlar vermiş. Ama ne yaptılarsa nafile. Papağan konuşmamış. Papağan konuşamasa da sevimli hareketleri ile oldukça sempatikmiş. Teneffüslerde dolup taşan koridoru papağan seyre dalmış. Derin bir iç çekerek içinden bir şeyler mırıldanır gibi olmuş. Bu durumu fark eden bazı öğrencilerin aklına bir fikir gelmiş. Hiç vakit kaybetmeden hemen işe koyulmuşlar. Bir kuş pazarına gidip Suskun Papağan için arkadaş olabilecek başka bir papağan alınmış. Koştura koştura okula gelen öğrenciler nefes nefese kalmış. Suskun Papağan için büyük bir sürpriz için hazırlıklar başlamış. Uykuda olduğu bir vakit kafesin kapısı açılmış ve arkadaş papağan sessizce kafesin içine bırakılmış. Suskun Papağan yavaş yavaş uyanmaya başlamış. Gözlerini açtığı vakit şaşkınlıktan öylece kalakalmış. Bakışlarına derin bir tebessüm konup içinde kelebekler uçmaya başlamış. Suskun Papağan arkadaş papağanı görünce hemen konuşmaya başlamış. Bunu gören öğrenciler, mutluluktan havalara uçmuş. Meğerse uzun süre sessiz kalan Suskun Papağan hep yalnızlıktan sessiz kalmış. Daha Fazla Çocuk Masalları İçin Kısa Masallar Kategorimizi Ziyaret Ediniz.


Anadolu'nun zengin topraklarında büyümüş birçok türkünün kimi zaman acıklı kimi zaman neşeli hikayeleri mevcuttur. Helenistik kültürün doğduğu ve binlerce kültürün birleştiği Anadolu topraklarında Suzan Suzi türküsünün hikayesi de umut dolu ancak acı bir sonu olan bir hikayeye sahip. Hikaye Anadolu'nun Diyarbakır şehrinin güneyinde batısında bulunan Dicle nehrini herkes bilir. Bu nehrin yakınlarında bulunan ve adın Kırklar Dağı denen bir coğrafya bulunmakta. Türkünün coğrafyası birçok anlatıcı tarafından detaylı işlenmemiş ancak dönemin halk anlatıcıları, meddahlar, halk buluşmalarında bu hikayeyi derinine betimleyerek ve abartarak anlatırlardı. Hikaye Süryani bir ailenin şehre gelmesi ve yerleşmesiyle başlıyor. Hikayede bahsedilen Süryani ailenin uzun zamandır çocuğu olmuyormuş. Bölge efsanelerine göre şifa kırklar dağının arkasında kırklar ziyareti adını verdikleri bir bölge varmış. Halk arasında çocuğu olmayanlar bu bölgeye gider ve dilekler dileyerek şifa bulmayı umarlarmış. Süryani aile de son çare olarak bu bölgeye gidip içten dileklerini sunmuşlar. Ailenin bu içten ve saf dileklerini duyan güçler, Süryani aileye bir çocuk bağışlamış. Çocuğun adına Suzan Suzi koymuşlar. Suzan adı bölge yerlilerinin anlayabileceği Osmanlıca isim, Suzi de Süryani ailenin mensup olduğu dine hitaben konmuş bir isim. Kızın annesi tarafından çok seviliyor ve korunuyormuş. Çekirdek ailenin tek çocuğu olarak el üstünde tutulan Suzan Suzi varlıklı bir ailenin mensubu olarak iyi bir eğitim alıyormuş. Annesi her yıl çocuğunun doğum gününde onu kırklar ziyaretine götürerek kurbanlar kesiyormuş. Süryani anne ona çocuk doğurması için tılsımlayan güçlere minnetini sunmak için her yıl bu geleneği tekrarlamaya devam etmiş. Yıllar geçtikçe Suzan Suzi büyümeye ve güzelleşmeye başlamış. Kızın güzelliği o kadar eşsizmiş ki bölgede efsane olmuş. Aile çocuklarını kendi gözlerinden dahi sakınarak koruyup kolluyormuş. Yıllar geçmiş ve kızın evlenme yaşı gelmiş. Annesi her yıl yaptığı gibi yine kızını alarak kurban kesmeye kırklar ziyaretine gitmiş. Yanlarında sayılmayacak derecede hizmetçi varmış. Her biri kızın ve annenin yolculukta konforunu sağlamak ve korunduklarından emin olmak için görevlendirilmiş. Anne kızıyla bölgeye vardığında hizmetliler kurban kesme töreni için hazırlık yapmaya başlamışlar. Kızı daha önce şehirde gören Adil isimli genç çocuk da onları takip etmiş. Kurban kesme telaşına kapılan anne ve hizmetçilerin, gözünden uzak Adil ve güzeller güzeli kız göz göze gelmişler ve o anda aşık olmuşlar. Adille beraber Kırklar dağına kaçan kız o gece sevgilerini paylaşmışlar. Günlerce bu durum devam etmiş. Ancak bu durumun şehirde yayılmasıyla kız utancından dayanamayarak on gözlü köprüden atlayarak canına kıymış. Adil sevdiceğinin ölmesine dayanamayarak aynı köprüden atlamış sevdiğine kavuşmak umuduyla. Bu hazin hikaye bölgedeki ozanların ölümsüzleştirmesiyle bugün dillerden düşmeyen türkünün doğmasına neden olmuş. Daha fazla hikaye okumak isterseniz Türküler ve Hikayeleri kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Geçmiş zamanın birinde zengin ve tanınmış bir padişah yaşarmış. Padişahın askeri, malı, mülkü, kısaca her şeyi varmış. Fakat padişahın çok büyük bir derdi vardır. Çocuğu olmayan padişahın gitmediği doktor kalmamış. Bir türlü derdine çare bulamayan padişah kendini eğlenceye vermiş. Bir bahçe yaptırmış ve zamanının çoğunu burada geçiriyormuş. Günün birinde vezirini yanına alan padişah çarşıda dolaşmaya çıkmış. Çarşıda dilenci ile karşılaşan padişah dilencinin duasına kayıtsız kalamamış. Dilenci Kim bana altın verirse Allah onun muradını gerçekleştirsin diyormuş. Padişah dilenciye para vermiş ve bahçesine geri dönmüş. Bahçede bir ağacın altında oturup dinlenen padişah az ötede yaşlı bir derviş görür. Derviş marifetleri olduğunu söylermiş. Bunu duyan padişah veziri ile dervişin yanına gider. Dervişten, gönüllerinden geçeni bilmesini ister. Derviş, padişahın da vezirin de evlat istediklerini bilir. Bunu duyan padişah dervişten yardım ister. Derviş cebinden bir tane elma çıkarır. Bu elmayı ikiye böler. Bir parçasını padişaha bir parçasını da vezire uzatır. Eğer bu elmaları yerlerse ikisinin de çocuğu olacaktır. Derviş padişaha kızı olacağını vezire de oğlu olacağını söyler. Sonra da çocukları ayırmamalarını ve büyüdüklerinde de evlendirmelerini söylemiş. Padişah ile vezir buna çok sevinirler. Elmayı yerler ve dokuz ay sonra dervişin dediği gibi padişahın kızı, vezirin de oğlu olur. Padişah kızına Zühre adını, vezir de oğluna Tahir adını koyar. Tahir ile Zühre beraber büyürler. En iyi hocalardan ders alırlar. İkisi de çok zekidir ve öğretilen her şeyi hemen öğrenirler. Henüz on yaşındayken Zühre Tahir'e sevdalanır. Zühre, Tahir'i uyuduğu sırada öper. Tahir uyanır ve buna çok kızar. Kardeş olduklarını düşünen Tahir, tepki gösterse de ertesi gün uyuduğu sırada Zühre tarafından yine öpülür. Tahir çok sinirlenir ve bu sefer Zühre'yi döver. Bu duruma çok üzülen Zühre Allah'tan sevgisinin yarısını Tahir'e vermesini ister. Zühre'nin duası kabul olur ve Tahir de Zühre'ye aşık olur. Bu sefer de Zühre naz yapmaya başlar. Fakat kardeş gibi büyüseler de kardeş olmadıklarının farkına varan Tahir ile Zühre birbirine iyice bağlanır. Aşklarını birbirlerine türküler söyleyerek dile getirirler. Bunları Arap bir köle görür ve padişahın karısına haber eder. Padişah artık kızının Tahir'le evlendirmeleri gerektiğini söyler fakat karısı Zühre'nin bir padişahın oğluyla evlenmesini istemektedir. Padişah da Tahir ile Zühre'nin aşkını kendi gözleriyle görüp emin olmak ve ondan sonra karar vermek ister. Tahir bu arada rüyasında kendisine iki kara köpeğin saldırdığını görür. Tahir rüyasına anlam veremez. Bu sırada padişahın karısı kötü planlar peşindedir. Bir sihirbazdan kocası için sihir yapmasını isteyen kadın, padişahın Tahir'den soğumasını sağlar. Tahir'i artık görmek istemeyen padişah onu saraydan kovar. Tahir, Zühre'nin aşkı ile yanıp tutuşur. Zühre'nin yaşadığı köşkün önüne gelip sitem dolu türkülerle duygularını dile getirir. Zühre olan biteni dadısından öğrenir ve sihir yapıldığını Tahir'e açıklar. Arap köle yine bunları görür ve padişaha haber verir. Padişah bu sefer Tahir'i Mardin'de bir zindana attırır. Tahir Mardin'de yedi yıl kalır. Bir gün zindandan kurtulmak için Allah'a dua eden Tahir'in duası kabul olur. Zindanın kapısı açılır ve Hızır siyah atıyla gelir. Tahir'i alıp Zühre'nin köşkünün önüne bırakır. Zühre ile Tahir geceleri gizli gizli buluşarak birlikte vakit geçirir doya doya eğlenirmiş. Tahir yine bir gün rüyasında kara köpekler görür. Zühre ile görüştükleri sırada arap köle olanları görür ve padişaha haber eder. Padişah bu sefer üstü açık bir sandığa koyduğu Tahir'i Şat suyuna bıraktırır. Şat suyu kenarında Göl padişahının yaşadığı saray vardır. Zühre de bunu bilmektedir. Göl padişahının kızına bir mektup yazar. Göl padişahının üç kızı vardır ve kızları da Tahir'i sevmektedir. Tahir'i bulup kurtarırlar. Kızların kendisi için kavga ettiğini gören Tahir hemen oradan kaçar. Bir çeşmenin başına varan Tahir burada dua eder ve uykuya dalar. At sesine uyanan Tahir, yanında bir derviş görür. Derviş onu atına alır ve gözlerini kapatmasını söyler. Biraz gittikten sonra Tahir'e gözlerini açmasını söyleyerek onu Zühre'nin köşkünün önünde indirir. Davul zurna sesleri duyan Tahir, Zühre'nin dadısını bulur ve ondan Zühre'nin düğünü olduğunu öğrenir. Kadın kıyafetleri giyerek düğüne gelen Tahir, Zühre'yi bulur ve hamama giderken kaçmaya karar verirler. Arap köle yine Tahir'i fark eder ve padişaha haber verir. Padişah Tahir'i yakalattırır ve mecliste kızını anmadan üç hane türkü söylerse onu affedeceğini açıklar. Tahir iki hane türküyü söyler fakat üçüncüde Zühre'nin içeri girdiğini görür ve onun ismini kullanır. Padişah Tahir'in boynunu vurdurmak için emir verir. Tahir boynunu vurulmadan önce namaz kılmak ister ve ruhunu alması için Allah'a dua eder. Tahir'in duası kabul olur ve oracıkta ölüverir. Tahir'in öldüğünü duyan Zühre aklını kaçırır. Saray hekimleri Zühre'ye bir çare bulamaz. En sonunda Tahir'in etini yedirmeyi isterler fakat Zühre bunu öğrenir ve çok kızar. Tahir'in mezarına giden Zühre ruhunu alması için Allah'a dua eder ve o da ölür. Mezarda Zühre'yi ölü göre Arap köle, ona olan aşkından kendini hançerle öldürür. Kızını Tahir'e vermeyen Padişah da pişman olmuştur ama artık her şey için çok geçtir.


Küçük Tayfun ve babası bir gün markete gitmeye karar vermiş. Tayfun markete gitmeyi çok seviyormuş. Birbirinden farklı yiyecek ve içecekleri raflarda kendi seçerek canının istediğini almış. Eve geldiklerinde tüm bu yiyecekleri güzelce dolaba yerleştirmişler. Birkaç saat sonra sevdiği içeceği almak için dolaba doğru giden Tayfun dolabın çalışmadığını fark etmiş. Hemen babasına gidip dolabın bozulduğunu söylemiş. Babası önce kendi bakmak istemiş. Daha sonra bazı ayarlamalar yaparak dolabı eski haline getirmiş. Bunu gören Tayfun babasına çok imrenmiş. Tamir konusunda ustalaşmak istemiş. Tayfun ve babası yine bir gün alışverişe gittiklerinde oyuncak bölümüne uğramışlar. Markette tamir setleri varmış. Tayfun bu setleri görür görmez hemen babasından istemiş. Babası da ona tamir etmeyi öğrenmesi için bu setlerden birkaç tane almış. Heyecanla eve gelen Tayfun tamir setlerini teker teker açmış. Setlerin içinden çıkan parçalar plastik ve Tayfun'a zarar vermeyecek şekilde tasarlanmış. Bu sayede anne ve babası güvenle Tayfun'un çeşitli tamir görevlerini yerine getirmesine izin vermiş. Tayfun önce oyuncak bir radyo tamir etmiş. Daha sonra mutfak gereçleri gibi bazı ekipmanların tamirini de yapmış. Birbirinden farklı eşyaları tamir etmek Tayfun'a çok iyi gelmiş. Tayfun artık eline tableti almıyor ve tamir işiyle uğraşırken zamanın nasıl geçtiğini unutuyordu. Babası ve annesi bunu gördükten sonra Tayfun'u doğru bir şekilde yönlendirmeye karar verdiler. Tayfun'un bu becerisini okuldaki beceri derslerine taşıdılar. Öğretmenine anlattığı var ve Tayfun okuldaki beceri derslerinde başarılı oldu. Tayfun'un becerisini gören ailesi ona doğru yönlendirdiği için Tayfun büyüyünce büyük bir makine mühendisi olacaktı. Ailesinden destek olan Tayfun kendi becerisini özgürce kullanabildi. Ayrıca bu becerisi için elinden geleni yaptı. Tamir edip bir şeyleri yenilemek ve makinelerin çalışma sistemini anlamak Tayfun için büyük bir işti. Tayfun artık ne istediğini daha iyi biliyordu. Çünkü makineler konusunda usta olmak istiyordu. Tayfun babasıyla araç tamir yapıyor, evdeki küçük ev aletlerini yeniliyor ve elektronik her eşyanın durumunu kontrol edebiliyordu. Keyifle yaptığı bu işi ilerleyen zamanlarda meslek haline getirebilecekti. Çünkü Tayfun makineleri çok seviyordu. Daha Fazla Çocuk Masalları İçin Eğitici Masallar Kategorimizi Ziyaret Ediniz.


Bir Varmış bir yokmuş ilkbahar gelmiş çiçekler rengarenk etrafı süslemiş ağaçlar tomurcuk açmış. Yağmur taneleri yapraklarının üzerinden süzülürken Bütün kuşlar yumurtalarının üzerine oturup yavru çıkartırlarmış. Biraz tembellik etmeyi vaktinin çoğunu zevk ve eğlence için de geçirmeyi seven bir tarla kuşu bu en önemli görevini hatırlamak bile istememiş. Fakat yazın ortalarına doğru aklı başına gelmiş. Telaş içinde yumurtlamış ve kış gelmeden önce yavruların çıkmaları için Allah'a dua etmeye başlamış. Endişe ile geçen günlerinden sonra yavrular birer birer yumurtalardan çıkmışlar. Artık sararmaya başlayan buğday saplarının arasına neşeli neşeli cik cik etmeye başlamışlar. Yavrular Biraz büyüyünce anne tarla kuşu onları yalnız bırakmaya başlamış tarlalara veya bahçelere gidip yavruları için yiyecek arıyormuş. Yaz mevsimi artık sona ermek üzereymiş. Yine günlerden bir gün anne tarla kuşu yuvadan ayrılırken yavrularına tarlaya gelip gidenlerin konuşmalarına dikkat etmelerini döndüğü zaman ona anlatmalarını söylemiş. O gün tarlanın sahibi ve oğlu gelmişler ihtiyar adam buğdayları dikkatlice gözden geçirip oğluna buğdayların olgunlaştığını köydeki insanlara en kısa sürede ekinleri biçmek için yardıma gelmeleri gerektiğini söylememiz gerekiyor demiş. Akşam olunca yuvasına dönen anne tarla kuşuna yavruları o gün bütün duyduklarını kelime kelimesine anlatmışlar. Anne tarla kuşu yavrularına Merak edecek bir şey yok. Daha birkaç gün burada yaşayabiliriz yalnız siz tarlaya gidip gelenlerin konuşmalarını yine bana söylemeyi ihmal etmeyin tamam mı ?diye söylemiş. Ertesi sabah anne tarla kuşu yuvasından ayrılmış Akşam olunca yuvasına döndüğü zaman yavrularını heyecan içinde bulmuş. İçlerinden birisi Bugün de yine o iki adamın geldiğini buğdaylara baktıklarına içinden ihtiyar olanının genç olana biçme zamanının geçtiğini söylediğini, köydeki insanların yardıma gelmediklerini yarın sabah tırpanları alıp kendilerinin yapması gerektiğini anlatmış. Akşam olup hava kararmaya başlamış olmasına rağmen hep beraber uzaklara göç etmişler. Anne tarla kuşu başına geleceklerini anlayıp yavrularını böylelikle tehlikeden uzak tutmuş. Daha fazla uyku masalları için 7 yaş masalları kategorimizi ziyaret edebilirsiniz.


Bir zamanlar kendini çok seven, sürekli kendi güzelliğini anlatan bir küçük arı varmış. Bu arı ilkbahar ve yaz aylarında çok çalışır, çiçek çiçek dolaşır ve durmadan bal yaparmış. Aaa bir de bizler için küçük ama o arıcık için büyük bir durum varmış ki o arı diğer arılardan daha lezzetli ve daha çok miktarda bal yaptığını düşünürmüş. Kendi küçük bedeniyle en çalışkan ve en güzel arı kendisinin olduğunu düşünürmüş. Günlerden bir gün o çiçek senin bu çiçek benim dolaşırken kraliçe arı onu görmüş. Bizim arı o kadar kibirliymiş ki diğer arılar kraliçe arının etrafında pervane olurken o görmemiş bile kraliçeyi. Kraliçe arı kendisini fark etmeyen bu arının kim olduğunu hemen etrafındaki muhafız arılara sormuş. Arılar bizim arının güzelliğini dilden dile dolaştırarak kraliçe arıya iletmişler. Kraliçe arı bu merak uyandıran arıyı görmek istemiş. Hemen en yakınında bulunan arıyla haber göndermiş. Ancak kraliçenin gönderdiği arı şaşakalmış. Çünkü bizim arıyı hiçbir yerde bulamamış. Bizim arı yine bal yapmakla meşgulmüş. En sonunda bulabilmiş bizim arıyı ve kendisini kraliçe arının görmek istediğini söylemiş. Bizim arı gelemeyeceğini bildirmiş diğer arıya. Bir de kendi kendine daha çok işim var diye söylenerek kanatlanmaya devam etmiş. Diğer arı çaresiz kraliçenin yanına giderek bu durumu bildirmiş. Kraliçe arı çok üzülmüş bu duruma. Çünkü bu dilden dile güzelliği dolaşan arıyı bir kez olsun yakından görmek istemiş. Ama bizim arı kraliçenin bu davetini kabul etmeyecek kadar da kaba bir arıymış. Kraliçe kendi kendine bu arıya ders vermek istemiş. Bir gün kraliçe arı kendi halinde dolaşırken bizim arıya rastlamış. Bu kez kraliçe arı bizim arıyı görmezden gelmiş. Bizim arı şaşırmış kalmış bu duruma. Nasıl olur da beni ve güzelliğimi görmez diyerek sitem etmiş. Ve söylenmeye devam etmiş kendi kendine. Onlar benim güzelliğimi görmüyorsa bu onların hatası demiş yine kibirle. Ve o gün hiç bal yapmamış, bir çiçeğin üzerine uzanmış. Önceki günlerde çok çalışarak yaptığı balların şeffaf görüntüsünde kendini seyre dalmış. Ne kadar güzel çizgilerim var, kanatlarım ne kadar güçlü diye düşünürken birden balın içine düşüvermiş. O güçlü diye düşündüğü kanatlarını çırpıyormuş ama ne fayda. Kendi yaptığı bala kendi düşmüş. O günden sonra bir daha da kanat çırpamamış. Güzelliği de günden güne solmuş. Kraliçe arıya bu haberi vermişler hemen. Kraliçe çok üzülmüş bu duruma ve kendi kendine mırıldanmaya başlamış Kendi düşen ağlamaz, oysa biz ne kadar da farkındaydık onun güzelliğinin, çalışkanlığının ama o kibre yenik düştü aslında kendi yaptığa bala değil Diğer arılar da bizim arının hikayesinden ders alarak hiçbir zaman güçlerine ve güzelliklerine güvenmeyip daima kibar ve hoşgörülü olmaya çalışmışlar. Birbirleriyle daima tatlı sözle konuşmuşlar. Daha fazla masal okumak isterseniz Eğitici Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bundan çok eski zamanlarda anne ejderha yumurtalarını yuvasında bırakmış ve yiyecek aramaya çıkmış bu sırada esmeye başlayan sert rüzgar yumurtaları sarsmaya başlamış. Yumurtalardan biri sert esen rüzgara dayanamamış ve yuvadan aşağı düşmüş. Düştüğü yerde yumurta çatlamış ve içinden minicik çok sevimli bir ejderha yavrusu çıkmış. Oradan geçmekte olan bir tavşan yavruyu titriyor ve aç görünce dayanamamış yanına almış. Ejderha yavrusuna güçlü adını veren tavşan onu yuvasına götürmüş ve sanki kendi yavrusu gibi bakmaya başlamış. Ona süt içirmiş, topladığı havuçları, bitki köklerini yedirmiş. Tavşanın çok iyi baktığı Güçlü kısa zamanda serpilmeye başlamış. Tavşanı annesi bilen ejderha Güçlü tıpkı onun gibi zıplıyor ve hiç yanından ayrılmıyormuş. Güçlü bir gün tavşan annesi yokken yuvadan ayrılmış ve ormanda dolaşmaya başlamış. Bu sırada oralarda dolaşmakta olan asıl annesi olan ejderha yavrusunu görmüş. Hemen yavru ejderhanın yanına gitmiş ve kucaklamak istemiş Oğlum seni çok aradım nerelerdeydin demiş. Güçlü bu yabancı dev kuşa bakmış ve Sen kimsin bana neden yavrum diyorsun demiş. Ejderha da Oğlum ben senin gerçek annenim, sen daha yumurtadayken yuvadan düştün kayboldun, seni çok aradım ama bulamadım şükürler olsun sonunda buldum işte demiş. Tavşanı annesi bilen Güçlü ejderhanın sözlerine inanmak istememiş. Bu sırada ona annelik yapan tavşan yanlarına yaklaşmış. Ejderha ağzından alevler fışkırtarak tavşana Sen benim yavrumu çaldın. Hırsız! diye kükremiş. Tavşan korkmuş ama yine de geri adım atmamış. Hayır ben kimsenin yavrusunu çalmadım. Onu yerde buldum çok küçük ve çaresiz görünüyordu. Baktım besledim demiş. Güçlü bu sırada gerçek annesinin ejderha olduğunu anlamış. Güçlü buna rağmen tavşanın yanından ayrılmak istememiş. Ben tavşan annemle kalacağım onu seviyorum ben demiş. Buna çok sinirlenen ejderha tavşanı yemek için bir adım atmış. Güçlü hemen tavşan annesinin önüne geçmiş Önce beni ye o zaman demiş. Tavşan anne Güçlüye dönmüş ve Yavrum bende seni çok seviyorum ama sen büyüdüğünde sana bakamam. Annenle git istersen demiş. Güçlü Hayır gitmiyorum ben bir ejderhaysam bende böyle büyük olacağım. O zamanda ben seni korurum demiş. Bu sözler tavşan annenin gözlerinin dolmasına neden olmuş. Ejderhaya dönerek Güçlü benimle kalacak önemli olan dünyaya getirmek değil bakıp büyütmek. Ben evladımı seviyorum ondan ayrılmayacağım istersen beni yiyebilirsin ama kararım değişmeyecek demiş. Bunun üzerine ejderha anne ne yapması gerektiğini düşünmüş. Kararını vermiş ve tavşan anne ile kendiyle gelmek istemeyen oğluna şu şekilde cevap vermiş. Güçlü yavrum ben senin bu davranışını çok takdir ettim. Seni bakıp büyüten tavşan annene vefasızlık yapmadın. Onun yanında kal ama beni de unutma, ben her gün seni görmeye geleceğim. Ayrıca ikinizi de kötülüklerden koruyacağım. O günden sonra ejderha ve tavşan arkadaş olmuşlar. Ormandaki diğer hayvanlar onların arasında ki bu dostluğu şaşkınlıkla izliyormuş. Güçlü ise tavşan annesi ve ejderha annesi ile birlikte olmaktan çok mutluymuş. Onlar mutlu yaşamaya devam ederke n bizim masalımızda burada bitmiş. Daha fazla masal okumak isterseniz Eğitici Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir zamanlar güzel bir ormanda, yeşil yapraklı ağaçların arasında bir tavşan yaşıyordu. Bu tavşanın adı Hoppy idi ve ormanın en hızlı ve en zeki tavşanıydı. Hoppy, her zaman çevresindeki diğer tavşanlar tarafından sevilen ve sayılan bir tavşandı. Bir yaz günü, sıcak hava Hoppy'nin enerjisini azaltmıştı ve o da bir maceraya çıkmaya karar verdi. Ormanda keşfe çıktı ve uzun bir yolculuğa çıktı. Yol boyunca Hoppy, diğer hayvanlarla tanıştı ve onların hikayelerini dinledi. Bir gün, Hoppy, bir su birikintisinin yanında durdu. Su, pırıl pırıl parlıyordu ve Hoppy, serinlemek için suya atlamadan önce bir an durdu. Ancak, su birikintisinin dibindeki bir taşa çarptı ve suda boğulmak üzereydi. Suda çırpınan Hoppy'yi gören diğer hayvanlar, hemen yardıma koştular. Çok geçmeden, Hoppy sudan çıkarıldı ve tekrar kendine geldi. Diğer hayvanlar, Hoppy'ye ne olduğunu sordular ve o da onlara başından geçenleri anlattı. Bu olaydan sonra, Hoppy, hayatındaki en önemli dersi almıştı. Ne yaparsan yap, asla kendini korumak için diğerlerinden yardım istemekten korkma. Kendini güçsüz hissetmen seni sıkıntıya sokabilir. Hoppy'nin bu macerasından sonra, diğer tavşanlar ona daha da saygı gösterdiler. Hoppy, artık ormanın en hızlı ve en zeki tavşanı olmanın yanı sıra, aynı zamanda en iyi liderlerden biri olarak görülüyordu. Ve Hoppy, artık hayatındaki her şeyin üstesinden gelebileceğinden emindi. Böylece Hoppy'nin yaz macerası, hayatındaki en önemli dersi öğrendiği ve diğer hayvanların saygısını kazandığı bir deneyim haline geldi. Ve o günlerden sonra, Hoppy, ormanın en sevilen tavşanlarından biri olarak yaşamaya devam etti. Hoppy'nin liderlik özellikleri, diğer tavşanlar arasında da olumlu bir etki yaptı. Artık onlar da kendilerine olan güvenlerini arttırmış ve birbirlerine daha çok yardım ederek birlik içinde hareket etmeye başlamışlardı. Yazın sıcak günleri geçtikçe, orman da yavaş yavaş değişmeye başladı. Ağaçların yaprakları sararmaya başladı ve hava biraz daha serinlemeye başladı. Hoppy'nin liderlik becerileri sezonlara bakmaksızın her zaman açık ve netti. Ve sonunda sonbahar geldi. Yapraklar sararmıştı ve rüzgar onları dallardan düşürüyordu. Hoppy, bu değişimi izlerken hayatın doğal akışını fark etti. Her şeyin olduğu gibi bu mevsimin de geleceğini ve geçeceğini anlamıştı. Bu da ona her şeyin bir zamanı olduğunu hatırlattı. Ve böylece zaman ilerledikçe, Hoppy yaşlandı, ancak liderlik özellikleri hep taze kaldı. O, diğer tavşanlara hala örnek oluyor ve onları yönlendiren bir lider olarak ormanın huzurlu hayatını sürdürdü. Hoppy'nin yaz macerası ona hayatın anlamını ve değerini öğretti. Başından geçen olayları bir fırsat olarak gören Hoppy, liderlik becerilerini geliştirdi ve diğer tavşanların hayatında güçlü bir etki yarattı. Bu masal, her şeyin bir zamanı olduğunu, her olayın hayata bir şeyler kattığını hatırlatır. Ve en önemlisi, başkalarına yardım etmekten korkmamamız gerektiğini vurgulayarak insan ilişkilerine dair önemli bir mesaj da verir. Daha fazla masal okumak isterseniz Hikaye Oku kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; pireler berber, develer tellal iken bir tavşan ile bir kelebek varmış. Kelebek günlerden bir gün uçup uçup duruyormuş. Ormanları, evleri, kasabaları özgürce geziyormuş. Tam ormanda uçarken çalılıkların arasında bir tavşanı görmüş. Tavşan, miskin miskin ağlamaklı bir modda oturuyormuş. Kelebek, tavşana yanaşarak: Ne oldu tavşan kardeş neden üzgünsün? demiş. -Ne olsun kelebek kardeş uçamadığım için üzgünüm, bak sen ne güzel uçuyorsun dilediğin gibi geziyorsun. Ben ise sadece koşabiliyorum ve yürüyebiliyorum. Gökyüzünden bütün ormanı senin gibi seyretmek isterdim demiş. Kelebek tavşanı dikkatli dinlerken birden kayboluvermiş. Tavşan ne olduğunu anlamadan üzgün bir şekilde oturmaya devam etmiş. Bir yandan üzüntüsünü yaşarken bir yandan da kelebeğe ne olduğunu merak ediyormuş. Gün bitmiş, ertesi gün geçmiş kelebek hala ortada yok. Tavşan, kelebeği merak edip Kelebekler Müdürlüğüne gitmiş. Durumu anlatmış ve kelebeği aradığını ve kelebeğin hayatından endişe ettiğini söylemiş. Kelebekler Müdürlüğü, son bir haftada kaybolan kelebeklerin listesini tavşana göstermiş. Tavşan bir bakmış ki onunla konuşan kelebek en son kaybolan kelebeklerden biriymiş. Tavşan hemen bu kelebeğin nasıl kaybolabileceğini sormuş. Kelebekler Müdürlüğü, bölgede birçok uçan canlı avcısı olduğunu ve uçan canlıların bu avcılar tarafından avlandığını söylemiş. Tavşana olay anını sormuşlar. Tavşan ise hiçbir şey görmediğini kelebeğin onunla konuşurken gözünü kaçırdığı bir anda kaybolduğunu söylemiş. Tavşan, Kelebekler Müdürlüğünden ayrıldıktan sonra evine gitmiş. Bir yandan kelebeği nasıl bulacağını düşünüyormuş bir yandan da acaba kelebeğe bir şey oldu mu diye sorguluyormuş. Biraz da bu durumdan kendini sorumlu hissediyormuş. Çünkü, kelebekten büyük olan cüssesi ile onu koruyabileceğini düşünüyormuş. Koruyamadığı için de kendine kızıp durmuş sabaha kadar. Sonra tam güneş doğmaya yakın tavşanın kapısı çalmış. Kapıyı çalan bir kelebek polisiymiş. Kelebek polisi, kelebek arkadaşının bulunduğunu haber vermeye geldiğini söylemiş. Tavşan büyük bir sevinçle zıplamış. Hemen üstünü giyip Kelebekler Müdürlüğünün yolunu tutmuş. Tavşan, Kelebekler Müdürlüğüne geldiğinde isimsiz arkadaşını görmüş. Arkadaşı gayet iyi gözüküyormuş fakat biraz yorgunmuş. Tavşan hemen kelebek arkadaşına ne olduğunu sormuş. Kelebek, başlamış anlatmaya. Ormana yakın zamanda sadece uçan canlıları avlamak isteyen avcılar olduğunu söylemiş. Bu avcıların onu kaçırdığını fakat fırsatını bulunca zor da olsa sadece yürüyerek kaçabildiğini söylemiş. Eğer uçsa fark edilebileceğini bu yüzden yürüdüğünü söylemiş. Tavşan kelebeğe dönüp demiş ki: Vay be kelebek kardeş ben sana uçamıyorum diye yakınıyordum fakat senin uçman az kalsa hayatına sebep oluyormuş. Benim değersiz gördüklerim de senin hayatını kurtarmış. Sahip olduğumuz şeylerin kıymetini bilmemiz lazımmış. demiş ve beraber ormanın yolunu tutmuşlar. Daha fazla masal okumak isterseniz Bebek Masalları kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Tavşan Ruby o gün çok heyecanlıydı. Okula başlayacak ve yepyeni arkadaşlar edinecekti. Anne babasının okul ihtiyaçları için yaptığı alışverişten de çok ama çok mutlu olmuştu. Pazar günü çok çabucak geçmişti. Onun için. Alışveriş yapıldı ve banyosunu yaptı. Anne babasına iyi geceler öpücüğünü verdikten sonra doğruca yatağına girdi erkenden. Ne de olsa tarın sabah erkenden kalkarak okula gitmeliydi. Onun bu panik halleri ve okul için yaşadığı tatlı heyecanı anne babasını çok eğlendirmiş ve güldürmüştü. Ama bir yandan da Ruby'nin okul heyecanı onları gururlandırıyordu. Okulu bu kadar çok sevmesi içten içe Onun başarılı da olacağı hissini oluşturdu anne babasında. Onlar neşeyle konuşurlarken içerden Ruby alarmı kurmayı unutma anneee! diye bağırıyordu. Tamam Ruby! Unutmam merak etme diye cevap verdi annesi. Bayan Pufy oğlunun heyecanını anlayabiliyordu. Özenle oğlunun kıyafetlerini hazırladı, saatin alarmını kurdu ve ışığı kapatarak erkenden yatıp uyumaya karar verdi. Yarın önemli bir gün olacaktı. Sabah daha alarm bile çalmamıştı. Bayan Pufy oğlunun sesiyle uyandı, gözlerini ovaladı. Efendim oğlum diyerek yatağından doğruldu. Aynı şekilde Bay Boby de kalktı. Hava henüz aydınlanmamıştı bile. Neşeyle hep birlikte kahvaltı hazırladılar. Ruby'nin küçük kardeşi Tavşan Rufy ise içerde her şeyden habersiz mışıl mışıl uyuyordu. Annesi onun uyanmaması için yavaşça hareket ediyor ve biraz sessizce konuşuyordu. O sırada, Ruby öylesine hızlı kahvaltısını ediyordu ki Bay Boby uyarmak zorunda kaldı. Annesinin elinden tutmuş, çantası sırtında heyecanla okulun yolunu tutmuştu bizim tatlı Rubycik. Okulun bahçesi tıpkı kendisi gibi okula yeni başlayan heyecanlı öğrencilerle doluydu. Aradan zaman geçti. Bayan Pufy evde gülümseyerek oğlu Ruby'i düşünüyordu. Derken telefon çaldı. Koşarak telefona bakan Bayan Pufy okuldan arandığını duyunca bir an şaşırdı. Ürktü ve korktu da. Okula davet edilince hiç durur mu? Koşarak çıktı evden ve elbette minik bebeği Tavşan Rufy'yi de yanına alarak. Ayakları dolanıyor ve heyecandan nefes almakta zorlanıyordu. Bir şey olmasa çağırmazlardı. İçeri nasıl girdiğini hatırlamıyordu. Müdire hanımın odasında birkaç öğrenciyle birlikte oğlu Ruby'yi de gördü. Bir şeyi yoktu. Annesi derin bir nefes alan Ruby koşarak annesine sarıldı. Hıçkırarak ağlıyordu. Müdire hanım olanı biteni anlattı. Sadece Ruby değil diğer öğrenciler de annesinin yanındaydı. Meğer teneffüs saatinde top oynarken topa vurarak camı kıran bir öğrenci o anda onlarla birlikte top oynamakta olan Ruby'e atmıştı suçu. Okulun daha ilk gününden bu olayı yaşayan zavallı Ruby haksız yere öğretmenden azar işitince arkadaşıyla birbirine girmiş, kavgadan onları zor ayırmışlardı. Bayan Pufy bu durumun yaşandığına inanamıyordu. Oysa ki Ruby ne kadar da heyecanlıydı okul için. Böyle olması hiç iyi olmamıştı. Gözleri şişmişti ağlamaktan Ruby'nin. Çok üzgün olduğu her halinden belliydi. Neyse sonunda olay tatlıya bağlanmıştı. Tilki Uzunkuyruk hatasını anlamış ve af dilemişti arkadaşından. Okulun ilk günü kötü başlasa da güzel bir şekilde bitmişti sonunda. Ruby böyle hayal etmemiş olsa da. Eve dönerken Ruby annesine heyecanla olayı anlatıyordu. Yanında gülerek dinleyen ise Tilki Uzunkuyruk. İnanır mısınız buna? Tilkicik hatasını anlamıştı ve bir daha asla iftira atmayacaktı arkadaşlarına. Böylece mutlu bir şekilde ayrıldılar. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir zamanlar yemyeşil bir çayırda bir Tavşan ve bir Kaplumbağa yan yana yaşardı. Birbirlerinden çok farklıydılar ama bu onların en iyi arkadaş olmalarını engellemedi. Hızlı ve enerjik olmasıyla bilinen tavşan çayırda dolaşmayı yeni yerler keşfetmeyi çok severdi. Küçük kaplumbağa ile tavşanın dostluğu bütün orman tarafından biliniyordu. Kaplumbağa ise yavaş ve metodikti her zaman hayatın basit zevklerinin tadını çıkarmak için zaman ayırırdı. Güzel bir gün Tavşan çayırın diğer tarafında yeni bir havuç parçasına rastladı. Çok sevinen Tavşan Kaplumbağaya keşfini anlatmak için geri döndü. Kaplumbağa bugün bulduğum harika havuçlara inanamayacaksın! Bir tane yedim ve yediğim en lezzetli şeydi! diye haykırdı Tavşan. Sabırsız olan Tavşan Kaplumbağanın neden acele etmediğini anlayamadı. Daha fazla zaman kaybetmek istemeyerek havuçlara sarıldı. Günler geçtikçe Tavşan her gün havuç parçasına geri dönerken Kaplumbağa onun istikrarlı temposunu takip etti. Tavşan tek başına havuçların tadını çıkarmaktan mutluydu ama arkadaşının arkadaşını özledi. Bir gün Tavşan havuç yerken Kaplumbağanın yavaşça kendisine doğru geldiğini gördü. Tavşan'ın kalbi sevinçle doldu ve arkadaşlıklarını ne kadar özlediğini fark etti. O günden sonra Tavşan ve Kaplumbağa günlerini birlikte geçirdiler çayırı keşfettiler yeni yerler buldular ve büyük maceralar yaşadılar. Tavşan sabrın değerini Kaplumbağadan öğrenirken Kaplumbağa kendiliğindenliğin sevincini Tavşan'dan öğrendi. Dostlukları her geçen gün daha da güçlendi ve çayır kahkahalarının sesi ve bağlarının sıcaklığıyla doldu. Ve böylece Tavşan ve Kaplumbağa etraflarındaki herkese arkadaşlığın güzelliğini ve farklılıkları takdir etmenin gücünü öğreten ayrılmaz bir ikili haline geldi. Son. Daha Fazla Uyku Masalları İçin 1 Yaş Masalları ve Hikayeleri Kategorimizi Ziyaret Edebilirsiniz.


Bir zamanlar, yeşilliklerle dolu büyülü bir ormanda birbirinden farklı sevimli hayvanlar huzur içinde yaşarmış. Ormanın derinliklerinde, kalbinde, Tavşanko adında küçük, sevimli, yavru bir tavşan yaşarmış. Tavşanko, doğadaki tüm canlıları çok sever ve onlarla arkadaş olmayı çok istermiş. En büyük hayallerinden biri, ormandaki bütün hayvanları, bitkileri tanıyarak arkadaş olmakmış. Bir gün, Tavşanko ormanda dolaşırken, çalılıkların arasından farklı bir ses duymuş, çalılıklara doğru ilerlemiş ve ağlayan minik bir yavru kuşa rastlamış. Yavrucak, yuvasından düşmüş ve yardıma ihtiyacı varmış. Tavşanko, annesi de ortalarda görünmeyen, yardıma ihtiyaç duyan kuşun hemen yanına koşmuş ve ona yardım etmiş. Tavşanko etrafından çalılar, çubuklar ve samanlar toplamaya başlamış. Ona sıcak bir yuva yapmış ve yemek bulmuş. Küçük kuş, Tavşanko'ya minnettar kalmış ve her ikisi sıkı birer arkadaş olmuş. Bu tesadüfi ve sıcak arkadaşlık kısa sürede kalplerini ısıtmış. Bir gün, ormanda büyük bir fırtına çıkmış. Rüzgarlar uçan nesneleri savuruyormuş, yağmur damlaları her yeri ıslatıyormuş. Tavşanko ve kuş çok korkmuş. Kuşun yuvası zarar görmüş ve ona yeni bir yuva yapmaları gerekiyormuş. Tavşanko, dostu için hemen yeni bir yuva yapmaya başlamış. Kuş da Tavşanko'ya yardım etmiş ve birlikte yaşayabilecekleri, güzel ve sağlam bir yuva inşa etmişler. Fırtına geçtiğinde, gökkuşağı belirdi ve ormana büyülü bir renk getirmiş. Kuş ve tavşan, mutlu bir şekilde yeni yuvalarına yerleşmiş ve her ikisi de birbirlerine minnettar olmuş. Artık Tavşanko ve kuş, birbirlerine çok bağlı ve en iyi arkadaşlar olmuşlar. Bu olay, onlara dayanışma, yardımlaşma ve arkadaşlık duygularının ne kadar değerli olduğunu öğretmiş. Ve ormanda yaşayan diğer hayvanlara da birlikte yaşamanın güzelliklerini görmelerini sağlamış. Bugünden sonra tavşan ve kuş, ormanda yardıma ihtiyacı olduğunu gördükleri her canlıya ellerinden geldiğince yardım etmiş. Daha Fazla Uyku Masalları İçin Uyku Masalları Kategorimizi Ziyaret Edebilirsiniz.


Bir varmış bir yokmuş, sadece tavşanların yaşadığı bir ülke varmış. Bu ülkede yaşamını sürdüren tavşanlar ülkenin her yerinde bulunan havuç tarlaları sayesinde karınlarını istedikleri gibi doyururlarmış. Bir yerden başka bir yere zıplamak konusunda uzmanlaşmış olan tavşanlar bütün gün oyunlar oynar ve keyif dolu anlar yaşarmış. Bembeyaz renkleri ile bütün gün oyunlar oynayan bu tavşanlar birlikte olmaktan ve bu huzur dolu ülkede yaşamaktan çok büyük keyif alırlarmış. Bir gün aralarında en uzağa zıplama yarışı yapmaya karar vermişler. Yarışa kendine güvenen tüm tavşanlar katılabilecekmiş. Yarış tüm ülkede duyurulmuş ve yarışa katılacak olan tavşanlar belirlenmiş. Yarış günü geldiğinde tüm tavşanlar kendinden emin bir biçimde yarış noktasında toplanmışlar. Yarışın adil bir biçimde sürdürülebilmesi için yarış güzergahında bulunan tüm kestirme yollara birer gözcü konulmuş. Böylece kimse yarışa hile karıştıramayacak ve kazanan hakkıyla yarışı kazanmış olacakmış. Start verilmesi ile birlikte tüm yarışçılar koşmaya başlamış. Başlarda tüm tavşanlar büyük bir hızla ilerlerken yarış kulvarının ilerisine doğru yorulan ve yavaşlayan tavşanlar olmuş. Hatta yarışa dayanamayarak pes eden tavşanlar bile çıkmış aralarında. Oldukça çekişmeli geçen yarış sonunda iki sıkı rakip çok küçük farkla neredeyse hemen hemen aynı anda varış noktasına ulaşmışlar. Birinci olan tavşan ülkenin en hızlısı olmanın vermiş olduğu gurur ile çok büyük mutluluk yaşamış. İkinci olan tavşan çok küçük bir farkla birinciliği elinden kaçırdığı için çok üzülmüş. Bir müddet üzüntüsünden olduğu yerden kalkamamış. Bunu gören ve yarışı birincilik ile bitiren tavşan ödülünü aldıktan sonra ikinci olan tavşana ödülünü armağan etmiş. Bu duruma çok şaşıran ikinci olan tavşan neden böyle bir şey yaptığını sormuş. Şampiyon tavşan '' yarışın başından beri beni çok yakından takip ettin ve çok az bir fark ile birinciliği kaybettin. Aslında birincilik senin hakkındı'' diye cevap vermiş. Arkadaşlığın kazanmaktan çok daha önemli olduğunu ve arkadaşının üzülmemesi için elinden gelen her şeyi yapabileceğini söyleyen şampiyon tavşan bu davranışı ile arkadaşının gönlünü bir kez daha fethetmiş. Yarış sonrası normal yaşantılarına dönen tavşanlar ülkesinde yarıştan önce olmayan bir şey varmış. Yarış sırasında dostluklarını iyice pekiştiren iki tavşan artık gün boyu birlikte vakit geçiriyor ve tüm gün birlikte oynuyorlarmış. Hayat boyu sürecek olan yarışlardan nice güzel arkadaşlıklar ve dostluklar çıkarılabileceği asla unutulmamalıdır. Kişinin iyi bir arkadaşının olması kazanacağı ve hatta kazandığı tüm madalyalardan ve kupalardan çok daha kıymetlidir.


Bir zamanlar, karlarla kaplı, soğuk ve yüksek bir dağın eteklerinde sevimli bir kurt yavrusu yaşarmış. Adı Teke'ymiş. Bu dağ, adı Beyazdoruk olan ve tepesinde sonsuz beyazlığı barındıran yüksek bir zirveye sahipmiş. Teke, diğer kurt yavrularından farklı olduğunu çok geçmeden fark etmiş. Diğerleri avlanmayı severken, Teke ise ormanda gezinmeyi, kuşlarla oynamayı ve yıldızları izlemeyi tercih edermiş. Teke'nin içindeki sevgi ve merak sayesinde, bu soğuk ve beyaz dünyada bile sıcaklık bulunurmuş. Kurt sürüsü, Beyazdoruk Dağı'nda yaşamayı seçmiş. Dağın çetin iklimi, kurtların dayanıklılığını ve dayanma güçlerini sürekli olarak sınarmış. Teke'nin ailesi ve sürüsü, diğer kurtlar gibi avlanmaya gitmeye hazırlanırmış. Ancak Teke, içindeki sevgiyi ve merakı avlayarak değil, diğer canlılarla dostluk kurarak ifade edermiş. Çünkü o, tüm canlıların birbirini anlaması ve sevgiyle yaklaşması gerektiğine inanırmış. Bir gün, kocaman bir kurt sürüsü avlanmaya giderken, Teke yanlarında yürümeye karar vermiş. Fakat avlamak yerine, ormanda kar taneleriyle oynamayı, ağaçların arasında koşmayı ve çiçeklerle vakit geçirmeyi tercih etmiş. Diğer kurtlar Teke'nin bu davranışına oldukça şaşırmış ve Teke, avlanmadan nasıl besleneceksin? diye sormuş. Teke bu durumu düşünmüş. Kurt sürüsü ile ilerlerken, karnını doyurabilmek için bir şeyler yemesi gerektiğine karar vermiş. Bugünden sonra Teke, kendi bedenini ve ihtiyaçlarını tanıyarak buna göre hareket etmeyi öğrenmiş. Gerektiğinde besin zincirine uygun bir şekilde avlanması gerektiğini, bu şekilde hayatta kalabileceğini öğrenmiş. Teke bundan sonra kendi özelliklerini sevmeye, kendisini bu şekilde kabul etmeye karar vermiş. Kurt sürüsünün geri kalanı da Teke'ye bu konuda yardımcı olmuş. Kurt sürüsü, Teke'nin içindeki sevgi dolu yüreği görmüşler. Onun cesaretli ve sevgi dolu davranışlarından etkilenerek, avlanmak yerine dağın güzelliklerini keşfetmeye karar vermişler. Böylece, Teke'nin sevgi dolu düşünceleri tüm sürüye ilham vermiş. Birlikte dağın zirvesine tırmanıp, karlarla kaplı dünyayı seyretmişler. Herkesin içindeki güzellikleri paylaşarak, sevgiyle yaşamanın ne kadar kıymetli olduğunu anladılar. Beyazdoruk Dağı'nda yaşayan kurtlar hem beraber avlanıp hem de dağın eşsiz doğasını keşfetmişler. Kar tanelerinin dansını izler, buz tepelerinde kayar ve birlikte şarkılar söylerlermiş. Teke'nin sevgisi, onlara beraberliğin değerli olduğunu hatırlatmış. Daha Fazla Masal okumak isterseniz 5 yaş masallar Kategorilerimizi Ziyaret Edebilirsiniz.


Bir varmış bir yokmuş evvel zaman içinde kalbur saman içinde büyük bir bahçesi olan şirin bir evde tatlı bir kedi yaşıyormuş. Bu kedinin adı Mırmırmış. Bu evde Mırmır'a Elif ve Betül adında iki kardeş bakıyormuş. Mırmır'a en güzel mamaları alıyorlarmış. Ama gel gör ki Mırmır hiç mutlu değilmiş. Her gün pencereden dışarı bakar, dışardaki oynayan kedileri, köpekleri, kuşları izlermiş. Onları gördükçe çok üzülürmüş. Çünkü kendini hiç özgür hissetmiyormuş. Sürekli keşke Tekir'in yerinde ben olsam diye düşünüyormuş. Bir de sokakta yaşayan bir kedi varmış. Bu kedi Tekirmiş. Tekir istediği yere gider istediği yer de kalırmış. Fakat Tekir de hiç mutlu değilmiş. Kendini çok yalnız hissediyormuş. Uzaktan uzağa pencerede gördüğü Mırmır'ı izlermiş. Mırmır'ın yediği güzel mamaları, sıcacık yuvasını düşünüyormuş. Çünkü o her akşam yağmur, sıcak soğuk demeden hep dışarda kalıyormuş. Ayrıca Elif ile Betül'ün onunla ilgilenmesini de görüyormuş. Sürekli keşke Mırmır'ın yerinde ben olsam diye düşünüyormuş. Bir gün Elif Mırmır'ı bahçeye çıkarmış. Mırmır bir iki oyuncak ile oynamış ama canı çok sıkılmış. Çünkü o başka kedilerle tanışmak onlarla arkadaş olmak istiyormuş. O sırada bahçe duvarından Tekir atlamış. Ağacın altına oturup Mırmır'ı izlemeye başlamış. Yanına gitmek onunla konuşmak istiyormuş fakat Mırmır'ın ona kötü davranmasından korkuyormuş. Bu durumu fark eden Mırmır, Tekir'in yanına kendisi gitmiş. Böylece Tekir ile Mırmır tanışmışlar. Birlikte oyunlar oynamışlar. Bu sırada Elif ikisine de mama getirmiş. Biraz Tekir'i sevmiş. Tekir bu duruma çok sevinmiş. Çok mutlu olmuş. Dayanamayıp içinden geçenleri Mırmır'a anlatmış. Sen çok şanslı bir kedisin Mırmır. Seni seven insanlar, sıcak bir yuvan var. Çok lezzetli mamalar yiyorsun. Bir de bana bak sokakta yaşıyorum. Mırmır bunu duyduğuna çok şaşırmış. Asıl sen daha şanslısın Tekir. İstediğin her yere gidiyorsun. Beni sadece sahiplerim seviyor ama seni sokaktaki tanımadığın herkes seviyor. Diyerek sitem etmiş. Tekir hemen ama sokaklar çok tehlikeli. Hava bazen çok soğuk olabiliyor. Bazen yemek bulmakta bile güçlük çekiyorum. Demiş. Bir süre sessiz sedasız düşünmüşler. İkisi de aslında kendi içlerinde ne kadar şanslı olduklarını düşünmüşler. Kendilerini birbirlerinin yerine koymuşlar ve birbirlerinin yerinde olsalar ne kadar zorlanabileceklerini düşünmüşler. Sonra karar vermişler. Bundan sonra her gün bu bahçede buluşup oyun oynayacaklarmış. Tekir, Mırmır'a onu diğer kedilerle tanıştıracağına Mırmır da ona en güzel mamaları getireceğine söz vermiş. Böylece ikisi çok yakın arkadaş olmuşlar. Daha fazla masal okumak isterseniz Çocuk Masalları kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir zamanlar ormanın birinde bir varmış. Anne aslan, baba aslan ve iki küçük yavrularıyla birlikte yaşarlarmış. Bu iki yavru aynı gün doğmalarına rağmen birbirlerinden oldukça farklıymış. Aslan yavrularından biri öğrenmeye çok meraklıymış. Çoğu zaman annesinin avlanışını izler, ondan farklı teknikler öğrenirmiş. Diğer aslan yavrusu çok tembelmiş. Akşama kadar ağacın gölgesinde yatıp annesinin ona yiyecek getirmesini beklermiş. Günler günleri, aylar ayları kovalamış ve aslan yavruları büyüyüp birer yetişkin olmuşlar. İki aslan kardeşin artık bağımsız olup yuvalarını kurma zamanı gelmiş. Öğrenmeyi seven genç aslan kendisine uygun bir eş bulup yuvasını kurmuş. Her şeyi iyi idare eden genç aslanın çok geçmeden aslan yavruları bile olmuş. Ancak tembel Aslan kardeşinin yaptıklarının hiçbirini yapmak istemiyormuş. Eskiden gelen alışkanlığı gibi uyuyup gevşemekten başka bir şey yapmamış. Aç olmasına rağmen günlerce yiyecek aramadan beklemiş. Bu sebepten iyice zayıf düşmüş. Kolunu kaldıracak hali kalmamış. Uzaktan zayıflamış aslanı gören bir sırtlan hemen yanına gelmiş. Aslanın yardıma ihtiyacı olduğunu anlayıp sırtlan sürüsünü çağırmış. Sırtlanlar ve aslanlar birbirlerinden hiç hoşlanmazmış. O sebeple sürüdeki hiç kimse aslana yardım etmek istememiş. İçlerinden bazıları tereddüt etmiş. - Biz asla aslanlarla konuşmayız. Onu burada bırakalım demişler. Ama aslanı fark eden sırtlan itiraz etmiş. - Ne kadar hasta olduğunu görmüyor musunuz? Onun aslan olması kimin umunda? O da vahşi doğanın bir parçası, burada ölmesine izin veremeyiz demiş. Bütün sırtlanlar bu sözler üzerine aslana yardım etmeyi kabul etmişler. Ona güzel yapraklardan bir yatak yapmışlar. Sonra yavaş yavaş su ve yiyecekle beslemişler. Bu günlerce böyle devam etmiş. Bir süre sonra aslan güçlenip ayağa kalkmış. Kendisine yardım edenlerin sırtlanlar olduğunu görünce çok şaşırmış. Sırtlanlara sormuş. - Aslanlar ve sırtlanlar birbirlerini sevmezler. Ancak siz beni neden kurtardınız? anlamıyorum. demiş. - Sen hastaydın ve her hayvan iyileşmeyi hak eder demişler. Bu sözleri duyan aslan çok utanmış. Tembelliği yüzünden neredeyse ölüyormuş. Kendisine yardım eden sırtlanlara teşekkür edip artık kendi ayakları üzerinde durması gerektiğini anlamış. Çok geçmeden ormanın en güçlü hayvanlarından birisi olmuş. Avlanmayı ve bir yuva kurmayı başarmış. Artık onun da minik yavruları varmış. Onlara her zaman iyi bir baba olmuş. Daha Fazla Çocuk Masalları İçin Çocuk Masalları Kategorimizi Ziyaret Ediniz.


Bir zamanlar bir kasabanın küçük ir köyün de bir barakada yaşayan bir oduncu ve karısı varmış. Kendi halinde karısıyla beraber yaşayan fakir bir oduncuymuş. Bu oduncunun bir yıkık evi bir yaşlı bir eşeği varmış. Ama bu yaşlı eşeği çok yoruyor ve çok yük taşıtıyormuş. Oduncunun tek geliri odunculuktu. Oduncu, karısının ve kendinin karnını doyurabilmek için odunculuktan başka mesleği yoktu. Ve bu odunculuğu yaşlı eşek sayesinde daha rahat yapıyordu. Yaşlı eşek zamanın da çok çalışkanmış ama yaşlanınca eskisi kadar çalışamamış. Zavallı yaşlı eşeğe acımayan oduncu çok yük koyarmış sırtına. O kadar yük taşıtmıştı ki, zavallı eşek onca yükün altında öldü oduncu ise perişan olmuştu. Oduncu başını iki elinin arasına koyarak; Ne olsun hanım, bizim koca eşek, eşek cennetini boylayıverdi. Şimdi ben ne yapacağım odunları nasıl taşıyacağım bir eşeğimiz vardı kahrımızı çeken o da öldü gitti.'' deyip üzüntüler içinde duvara bakıyordu. Hanımı oduncunun üzüntüsüne dayanamayıp bir kenarda sakladığı üç beş kuruş parasını, eski bir sandığı vardı, o sandığın içinde mendilin içinde sakladığı üç beş kuruş kefen parası diye sakladığı parayı göstererek:'' Al bey bu birkaç kuruş parayla kasabadan bir eşek al. Kötü gün olur diye, kefen parası niyetine parayı saklamıştım. Demek ki nasibimiz koca eşeğiymiş. Yarın kalk kasabaya git, genç bir eşek al. Böylelikle işimizi de görür ve daha fazla odun taşırsın.'' diyerek kocasını teselli etmiş. Sabah olur. Oduncu horozun ötmesi ile beraber erkenden yollara düşer. Kasabaya doğru yola çıkar. Ardından eşek pazarına rastlar ve oradaki bir tüccara genç toy bir eşeğin var mı? Bana yük taşıyacak, yığılmayacak. Tüccar elindeki en genç olan eşeği verir.'' Al bunu sana veririm. Beğenmezsen geri getirirsin, paranı da geri veririm.'' der. Zavallı oduncu, eşeği arkasına koyarak, yavaş yavaş köyün yolunu tutar. Ardından sabah eşeği alır odun toplamaya gider, olabildiğince odunları zavallı eşeğin üstüne yükler. Eşek zorla çiftliğe kadar yetişir. Ertesi gün olur, oduncu onu yine götürmek ister fakat eşek oduncuyla ormana gitmek istemez. Oduncu bu durumu görünce onu zorla da olsa eşeği ormana sürükler. Düşünmeden yükünü daha da arttırır. Fakat eşek yarı yolda odunları fırlatıp kasaba yoluna doğru kaçar. Oduncu onun peşinden gider ve tüccarla karşılaşır.'' Al kardeş, ben bu eşeğini beğenmedim. Beni yarı yolda bıraktı. der. Tüccar eşeğin halini görünce sen bunu kamyon mu zannettin, eşeğin ayaklarında hal kalmamış.'' Al paranı eşeği bana geri ver.'' diyerek eşeği oduncudan geri alır. Ve oduncu da yine eşeksiz kalır. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz. Sevgili kızım BURCU bu hikayeyi seni uyutmak için okudum ancak uyudun bende buraya not etmek istedim 🤪 Umarım Büyüdüğün zaman bu yorumuma denk gelirsin seni Çok seven baban 15.04.2023 Cumartesi gecesi.


Evvel zaman içinde kalbur saman içinde bir yerler de... Bir varmış, bir yokmuş... Çok uzaklarda bir köyde yaşayan bir çift varmış. Bunların bir gün kızları doğmuş. O gün o kadar mutlu olmuşlar ki o ve günden sonra kızlarını el üstünde tutmuş, hiç ama hiç incitmemişler. Kız da çok Mutki büyümüş. Annesi ona hiç bir iş göstermiyor, yemeğini bile elleri ile yediriyormuş. Kız da hiç bir iş bilmeden büyümüş. Gün gelmiş bu kız, kocaman bir genç kız olmuş. İşin kötü yanı hiç bir işten anlamıyormuş. Sabah uyanıp yemek yedikten sonra, yine yatıyor, bütün günlerini böyle geçiriyormuş. Çok güzel bir kızmış. Bundan dolayı adı tembel güzel olarak kalmış. Tembel kız bir gün evlilik çağına gelmiş. Annesi babası başta onu kimselere vermek istemeseler de daha sonra bir ormancı ile evlendirmişler. Her gün ormancı ormana gidiyormuş. Tembel güzel de uyanıyor fakat bütün gün hiç bir iş yapmıyormuş. Bu kız o kadar üşengeçmiş ki bazen yerinden bile kalkmazmış. Günler böyle gelip geçiyormuş. Bir gün yine ormancı kocası ormana odun kesmeye gitmiş. Orada bir kaz görmüş ve onu da avlayıp, eve getirmiş. Karısına akşama bu kazı güzelce pişir demiş. Kız yerinden kalkmayınca, mutfağın kapısını kapatmamış. Biraz zaman geçtikten sonra, kız mutfaktan sesler duymaya başlamış. Yine de kalkıp ne oluyor diye hiç bakmamış. Mutfağın kapısını açık gören bir tilki kimse içeri gitmeyince, kazın hepsini yemiş. İçeride kızı görmüş. Yemeğini yedikten sonra kızın olduğu odaya girmiş. Tembel güzel, Sen mutfağın kapısını açık bırakmıştın, ben de karnımı doyurdum, teşekkür ederim demiş. Hiç böyle yerinden kalkmayan insan da görmedim demiş. Seni çok sevdim, daha çok gelirim ben buralara demiş. Hatta ona bir de türkü söylemiş. Tembel kız hiç bozuntuya vermemiş, hatta hiç bir şey de dememiş. Gelmiş akşam vakti çatmış. Ormancı ormandan kazı yeme hayali ile eve gelmiş. Karısına hemen kazı sormuş. Pişirmediğini anlamış. Tembel güzel, hala sabah oturduğu yerden kalkmamış. Tembel kız bir süre sonra bir tilkinin kendisi ile konuştuğunu hatta ona türkü bile söylediğini, büyük şaşkınlıkla kocasına anlatmış. Ormancı karısına çok kızgınmış. Biraz da anlattıklarına şaşırmış. Kocası ona bu şekilde tembel bir yaşantı sürerse, daha çok şaşıracağı şeyler olacağını söylemiş. Yıllardır yerinden bile kalkmayan bu tembel güzele, bu olay bir ders olmuş. Bir daha tembellik yapmayacağına, kocasına söz vermiş. Artık günler daha hızlı geçiyor, o tembel kız her gün güzel yemekler yapıyor, bahçeyle ilgileniyor hatta yaşlı anne ve babasına bile yardım etmeye gidiyormuş. Annesi babası da bu duruma çok sevinmiş ve o günden sonra, çok mutlu bir hayatları olmuş. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir varmış bir yokmuş Evvel zaman içinde kalbur saman içinde ormanın derinliklerinde yaşayan bir karınca varmış. Karıncalar çalışkanlığıyla bilinen canlılar olsa da bu karınca çalışmayı pek sevmezmiş. Çalışmak yerine sürekli kitap okurmuş. Diğer bütün karıncalar akşama kadar tarladan veya bahçelerden Arpa ve buğday taneleri bulmak için uğraşırken bizim karınca akşama kadar ağaç gölgesinde bir sürü kitap okurmuş. - Bugün tarlaya gitmemiz gerekiyor. Sen evde boş boş duruyorsun gelip bize yardım et demiş. Yakında kış gelecek bir an önce yuvamızı yiyecekler ile doldurmak zorundayız demiş. - Hayır anne bugün gelemem okuyacak o kadar çok kitabım var ki ben oraya çalışmaya gidersem bunları nasıl okurum demiş. - Kitap okumak karın doyurmaz kışın aç kalırsan sana nasıl yardıma dokunsun demiş. Ne yaptıysa oğlunu ikna edemeyen anne karınca söylene söylene tarlanın yolunu tutmuş. Bizim karıncada hemen kitaplarının başına oturup maceradan maceraya atlamış. Artık yaz bitip soğuk rüzgarlar esmeye, yavaş yavaş kış kendini hissettirmeye başlamış. Bütün karınca kolonisini bir bir telaş ve korku kaplamış. Çünkü yeteri kadar yiyecek toplayamamışlar. Tarlalara, bahçelere bakmışlar ama bu sene yağmurun az yağmasından dolayı yeterince yiyecek bulamamışlar. Böyle giderse kışın ortasında aç kalacaklarmış. Sonunda karıncalar toplanıp bir çare aramaya başlamışlar. Ancak hiç kimse bir çare bulamamış. O sırada bizim karınca söz almış. Bu soruna bir çare bulduğunu söylemiş. - Okuduğum kitaplardan öğrendiğim kadarıyla tarlaların sonunda şehirler varmış. Şehirlerde birden fazla lokantalar bulunuyormuş ve burada o kadar çok yemek varmış ki hepimize yetecek kadar çokmuş demiş. Gerçekten böyle bir şey var mı? İnanması güç demişler. Karıncalar karar verip bizim karıncanın dediğini yapmaya karar vermişler Ertesi sabah yola çıkıp şehre gitmişler. Bizim karıncanın dediği lokantaları bulmuşlar. Gerçekten de burası tüm karınca kolonisine yetecek kadar yiyecek doluymuş. Oradaki yiyecekleri toplayıp yuvalarına dönmüşler. Böylece kışı çok rahat atlatmışlar. Bizim karınca ise bu katkısından dolayı ödüllendirilmiş. Aslında kitap okumak tembellik değil çok faydalı bir şeymiş. Bunu anlayan karıncalar artık kitap da okumaya başlamışlar. Daha Fazla Uyku Masalları İçin Uyku Masalları Kategorimizi Ziyaret Edebilirsiniz.


Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellal, pireler de berber iken... Bir varmış bir yokmuş... Uzakta bir köyde bir karı koca yaşarmış. Bu karı kocanın günün birinde bir kızı olmuş. Kızı olduklarına o kadar çok sevinmişler o kadar çok mutlu olmuşlar ki kızı el bebek gül bebek büyütmüşler. Elini sıcak sudan soğuk suya sokmamışlar. Kıza hiçbir iş yaptırmamışlar. Kız büyümüş serpilmiş ama hiçbir iş öğrenememiş ve bilmiyormuş. Sabahtan akşama kadar yatıyormuş ve çok tembel bir kız olmuş. Böylelikle herkes onu Tembel Kız olarak bilinmiş. Gel zaman git zaman kız evlenme çağına gelince annesi ve babası onu bir avcıyla evlendirmiş. Kız evlenmiş evlenmesine ama avcı avına gidiyor, kız ise evde oturuyor ve hiçbir şey yapmıyormuş. Yerinden kalkmaya bile üşeniyormuş. Günlerden bir gün avcı yine avlanmaya gitmiş ve bir kaz avlayıp gelmiş. Mutfağa koymuş ve karısına akşama bu kazı pişirmesini söylemiş. O gün mutfağın kapısı açık kalmış. Fakat kız yerinden kalkmaya bile üşendiği için mutfağın kapısını kapatmamış. Ve biraz zaman geçtikten sonra tembel kız mutfaktan tıkırtılar duymasına rağmen oturduğu yerden kalkmamış. Gidip mutfağa bakmamış bile. Mutfaktaki tıkırtıların nedeni bir tilki imiş. Açık kapıdan giren tilki bakmış kız yerinden bile kalkmıyor almış kazı ve yemeğe başlamış. Yemeğini afiyetle mideye indirdikten sonra gitmiş tembel kızın karşısına geçmiş. ' Güzel hanım, sen mutfağın kapısını açık bırakmışsın teşekkür ederim. Senin gibi insan hiçbir yerde yok. Böyle oturmaya devam edersen ben daha çok uğrarım senin yanına. Gitmeden de sana bir türkü söyleyeyim de dinle ' demiş ve başlamış söylemeye. Ben gidicem orman içinde. ' demiş ve ormanın yolunu tutmuş. Akşam olmuş avcı gelmiş. Karısına ' Kazı pişirdin mi? ' diye sormuş. Fakat bakmış karısı hala sabah oturduğu yerde duruyor, mutfakta ne pişmiş aş ne de kaz var. Tembel kız tilkinin hem konuştuğuna hem türkü söylediğine o kadar çok şaşırmış ki hemen bu olanları avcıya anlatmış. Avcı da hem çok şaşırmış hem de karısına çok kızmış. Bütün bu olanlardan ders çıkaran kız bir daha tembel olmamaya karar vermiş. Ve artık mutlu yaşamışlar. Gökten üç elma düşmüş, biri bu masalı anlatana, biri yazana biri de masalı dinleyene. Farkındalıkla büyütülen çocuklarımız ile bu ve benzeri cinsiyetçi masalların sonunun gelmesi, toplumsal cinsiyet eşitliğiyle kadın ve erkeğin el ele omuz omuza yürüyebildiği aydınlık günlerin gelmesi en büyük dileğim, gayem ve çabam.


Dere tepe düz gittikten sonra varılan bir ülkede yaşamını sürdüren halk tembellikleri ile ün salmış. Ülkede küçük büyük, yaşlı genç, kadın erkek hiç kimse çalışmayı sevmezmiş. Ülkenin sokakları tembel çöpçüler nedeniyle çöplerle doluymuş. Ülkedeki evler tembel ev hanımları nedeniyle kirden ve pislikten geçilmez hale gelmiş. Ülke halkı o kadar tembelmiş ki ülke genelinde kendi kendine büyümüş olan meyve ağaçlarındaki meyveler bile toplanmaz hep çürür gidermiş. Ülkede çalışkanlığı ile ün yapmış sadece bir tek kişi varmış. Tek olmanın vermiş olduğu hayal kırıklığı ile bütün gün yalnız başına çabalayan bu genç sabahın ilk saatler ile kalkar evini ve evinin bahçesini temizler sonrada çiftçilik yaptığı tarlanın yolunu tutarmış. Kurak geçen bir yazın sonunda ülkede kalan son yiyeceklerde tükenmeye başlamış. Ülke halkı tembelliğinden ne yapacağını bilemeden bir çözüm yolu bulmak için kafa yormaya başlamış. Tembelliklerinden düşünmenin bile zor geldiği halk ne yapacakları konusunda doğru bir sonuç bulamamış. Sonunda kış gelmiş ve kapıyı çalmış. Soğuktan ve yiyecek sıkıntısından ne yapacağını bilemeyen halk önde gelen kişileri çalışkan gencin evine göndererek ondan akıl alma kararı almış. Çalışkanlığı sayesinde kışı rahat geçirmeyi planlayan genç tüm yaz boyu biriktirdiği erzakları ve yiyecekleri onlarla paylaşabileceğini ancak bunun karşılığında kendisine ücret ödenmesini istemiş. Elinde kendisine yetecek kadar erzak bırakan ve geri kalanını tembel köylülere satan çalışkan genç kendisine çok güzel bir hayat kuracak parayı biriktirmiş. Tüm kışı evinde huzur ile geçiren genç ilk baharın gelmesi ile eşyalarını toplayarak köyden ayrılmış. Yeni bir hayat kurmak için herkesin kendisi gibi çalışkan olduğu bir şehre yerleşmiş. Çalışkanlığının zahmetini zengin bir hayat ile ödüllendiren genç yerleşmiş olduğu şehirde de çalışkanlığı ile ün salmış. Şehrin ileri gelenlerinden bir fabrikatör genci yanına çağırarak ona fabrikasında çok güzel bir iş vermiş. Zamanla patronunun gözüne daha fazla girmeyi başaran genç bir gün patronunun güzel kızı ile karşılaşmış. Tüm cesaretini toplayarak patronundan kızını isteyen gence patronun verdiği cevap çok manidarmış. - ''Kızımı senin gibi çalışkan birisi ile evlendirmek benim için büyük bir onurdur.'' Demiş. Çalışkanlığın hiçbir zaman kaybetmeyeceğini daha iyi anlayan genç o saatten sonra işine ve hayata çok daha büyük bir özveri ile tutunmuş. Tembelliğin belini kıran ve artık çalışmaya başlayan eski köyünden de zaman zaman haber alıyormuş.


Bir varmış bir yokmuş huzur dolu neşeli hayvanlarla dolu minik bir köy varmış. Bir gece aç bir tilki köyün tepesine gelmiş ve karnı da oldukça açmış. Ama köyde çok fazla irice köpekler varmış köye nasıl sızayım acaba diye kara kara düşünmeye başlamış. İki nokta gözüne ilişmiş kuzularıyla otlanan koyun sürüsü birde civcivleriyle gezinen tavuklar kararsız kalmış bu yüzden çok düşünmüş ve akşam etmiş. Ardından düşünmüş en zayıf tavuklardır diyerek köye doğru süzülmüş. Hangi kümesin ışığı sönükse o kümese doğru gitmeye karar vermiş nede olsa tavuklar erken yatar düşüncesiyle sinsice kümese doğru gitmiş. Ama orada unuttuğu bir nokta varmış. Kara Horozu görmemiş Kara Horoz geceleri hiç uyumazmış, kümesi korumak için uyanık kalır, kanatlarını kocaman açar ve gözleriyle etrafı süzermiş. Tilkinin içeri yaklaştığını görünce bağırmış bütün tavuklar kaçışmış. Anaç tavuk ise kuluçkada olduğu için ve küçük yavruları olduğu için kıpırdayamamış çünkü kaçarsa yavruları onun kadar hızlı değilmiş. Bu yüzden civcivlerini kanatlarının altına saklamış ve hiç kıpırdamamış. Tavuk: Korkuyorum ama kaçamadım, çünkü küçük yavrularım var benim burada kalıp onları savunmam korumam lazımdı. Sen de anne değimlisin tilki kardeş sende olsan yavrularını korumaz mısın? demiş. Ama karnı çok aç olduğu için başka bir çözüm yolu aramış bu sefer de kuzuların koyunların olduğu ahıra gizliden girmeye çalışmış. Daha dikkatli olması gerekiyordu çünkü orda da Kahraman Köpek nöbet tutuyordu. Küçük bir planla köpeği uzaklaştırmak istemiş. Bu lafıyla köpeği cesaretlendirerek köpeğin koşarak karşıki ağaca doğru koşmasını ve oradan uzaklaşmasını sağlamış. Ellerini ovuşturarak: Git bakalım kahraman ağabeyleri kuzuları kim koruyacak bakalım derken, kocaman çok sert bir tekme yemiş kafasına oda Kahraman Abinin yanına kadar uçmuş. Kahraman Köpek olayı görünce oyuna geldiğini fark etmiş ve hemen tilkiyi kovalamaya başlamış. Tilki arkasına bakmadan köyden uzaklaşmış. Tilki yaptığından çok utanmış. Demek ki her annenin içinde süper kahraman yatıyor. Annelerin bu yüreği varken ben daha çok aç gezerim demiş. Ve bu savunmasız tavuklara saldırdığı için pişman olmuş ve o köyden uzaklaşmış. Başka yerlere doğru gitmeye karar vermiş. Uyanıklığıyla ve kurnazlığıyla meşhur olan tilki bu sefer kalbinin merhametine yenik düşmüş. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir zamanlar küçük bir çocuk harika bir hediye almış. Bu hediyede yirmi beş adet teneke asker varmış, kırmızı ve mavi renkli askerler silahlarıyla dimdik duruyormuş. Bu askerlerin bu dünyada duydukları ilk şey, Teneke askerler! olmuş. Kocaman parlak gözleri olan küçük bir çocuk onlara dikkatle bakıyordu. Hepsi birer birer masaya dizilmiş haldeydi. En son seçilen birisi dışında hepsi aynı görünüyordu. Döküm sırasında yapımcıların demiri bitti ve bu yüzden askerlerden birinin bir bacağı eksikti. Ama göründüğü gibi, teneke asker, bacağı olmadan da diğerleri kadar dimdik ayakta duruyordu. Masanın üzerinde birçok oyuncağı vardı. Ve aralarında, penceresi olan karton kaleyi masayı süslüyordu. Kalenin önünde güzel minyatür ağaçlar ve göl vardı. Gölün içinde yüzen balmumu kuğular vardı ve ayna kuğuların görüntüsünü yansıtıyordu. Hepsi güzeldi ama en güzeli kapıda duran kağıt bebekti. Gazlı bezden yapılmış kabarık beyaz bir elbise giymişti. Kağıt bebek, bir balerin pozuna benzer bir pozda duruyordu. Ve teneke asker bebeği gördüğünde, onun da onun gibi bir bacağının eksik olduğunu düşündü! Onunla evleneceğim, dedi. Ama sonra, onun için fazla büyük olduğunu düşündü. Ne de olsa, kağıt bebek büyük bir şatoda yaşıyordu ve teneke askerin sadece bir kutusu ve onu paylaşan yirmi dört asker daha vardı. Her neyse, onunla arkadaş olacağım, diye kararlı bir şekilde düşündü. Ve gece çöktüğünde, çocuk uyumak için oyuncaklarını kaldırdı, oyuncaklar koyulduğu kutudan oynamak için dışarı çıktı. Oyuncaklar kendi aralarında hareket etmiş, oyun oynamış, savaşlar yapmışlar. Teneke askerler kapağı açamadıkları için dışarı çıkamadılar. Ancak tek bacaklı asker, diğer oyuncaklara katılmayan kağıt bebekten gözlerini ayırmadı. Gece yarısı bir oyuncak, tek bacaklı teneke askeri ziyaret etti ve ona gözlerine sahip çıkmasını söyledi. Teneke asker tek kelime duymamış gibi yaptı. Ertesi sabah, çocuk tek bacaklı teneke askeri pencerenin yanına yerleştirdi.Tek bacaklı teneke asker pencereden düştü ve iki yaramaz çocuğun ellerinde buldu kendisini. Bu çocuklar kağıttan bir tekne yaptılar ve teneke askeri içine koydular sonra tekneyi bir kanalizasyona yerleştirdiler. Zavallı teneke asker çaresizdi. Daha önce yoğun yağmur yağdığı için, kanalizasyon hızla akıyordu. Teneke asker dimdik durdu, kağıttan yapılmış kayığı dönerken birkez bile irkilmedi. Aniden, kanalizasyon bir kanala döküldü ce asker karanlığa gömüldü. Şimdi nereye gidebilirim? diye düşündü. Kısa bir süre sonra, oluklar bir nehre açıldı, bir balık askeri harika bir yemek olarak düşündü. Balık askeri yakaladı ve teneke asker balığın midesine girdi. Balık bir ağa yakalandı ve pazara götürüldü. Askerini kaybeden çocuğun anneside balık almak için pazardaydı şans eseri. Balık eve getirilip hazırlanırken anne, çocuğun kısa süre önce kaybettiği teneke askeri buldu. Ah, geri geldin, diye sevinçle bağırıyordu çocuk ve teneke askeri yerine koydu. Teneke asker, büyük şatoda yaşayan sevgili baleriniyle, balerinle birlikte olma şansına bir kez daha sahip olduğu için mutluydu. Ama bu tür bir mutluluk uzun sürmedi, çocuğun ağabeyi odaya girdi. Ağabeyi tek bacaklı askeri alıp şömineye attı. Daha da kötüsü, kuvvetli bir rüzgar kağıt bebeği de ateşe taşıdı. Göz açıp kapayıncaya kadar, kağıt bebek gitti ve teneke asker küçük bir teneke parçasına dönüştü. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir gün bir şehrin köşesinde koskocaman bir hayvanat bahçesi vardı. Bu hayvanat bahçesinde akla gelebilecek tüm hayvanlar vardı. İçlerinden en vahşi olanı da kaplanmış öyle vahşiymiş ki eğiticileri bile çok korkuyordu. Yiyecek et verecekleri zaman bile bir sopanın ucuna takar kafesin içine doğru uzatırlardı. Bu kaplanın adı Sonik ti. Sonik' in namı tüm şehirde konuşuluyormuş ve herkes Sonik' i merak ediyordu. Bu şehirde yaşayan bir de Ti adında, 9-10 yaşlarında bir çocuk vardı. Kaplan Sonik' i en merak edenlerden biride oydu. Babasına yalvardı Sonik'i görmek için. Babası en sonunda bu ısrarlara dayanamayıp kabul etti. Beraber ailecek gitmişler ve izin vermediler. Çünkü Sonik çok vahşi bir kaplanmış ve her an ne yapacağı belli olmazmış. Ti ve ailesi evlerine dönerken Ti ağlamış ve ne olursa olsun o kaplanı göreceğim diyerek kaplanı görme fikrini kafasına koydu. Eve gittiklerinde akşam olmuş uyuma saati geldi. Herkes mışıl mışıl uyurken Ti bir sağa bir sola dönüp duruyordu aklı hala kaplan Sonik'te kaldı. Herkes uykuya dalınca yavaşça yatağından kalktı ve etrafa bakınıp evden çıktı. O saatte hayvanat bahçesine gidiyordu ve görenler bu küçük çocukta nereye gidiyor böyle diyordu. Ti hayvanat bahçesine ulaştı ve kaplanın olduğu bölüme görevlilerden gizli gizli girdi. Etrafta kaplanı ararken fenerini açtı ve fener açılır açılmaz tam karşısında kaplan vardı. Gözler yemyeşil tüyler sarı kahverengi siyah büyülü çizgili bir kocaman kaplan vardı. Feneri de açınca gözler ışıl ışıl oldu. Bu kaplan karşısında dili tutulan Ti ne yapacağını bilemedi ve o anki cesaretle kaplama dokunmak istedi kaplan Sonik buna izin verdi. Ti ise kaplanın zarar vermeyeceğini düşünerek görevlilerden kafesin anahtarını almaya gitti. Görevliler de o kadar derin uykudaydı ki hiçbir şey fark etmediler. Ti de bu sefer duvarda asılı duran anahtarı alıp kaplanın kafesini açtı o açılmayla kaplan bir anda mırıldanmaya başladı ve Ti'yi ağzının arasına sıkıştırıp hayvanat bahçesinden kaçtı. Bunu duyan insanlar etrafına bakıp çocuğum yanımda mı diye kontrol ettiler ama ne yazık ki Ti'nin ailesi Ti'yi göremedi, çığlık çığlığa Ti'yi aramaya koyuldular ve babasının aklına o gün ne olursa olsun kaplanı göreceğim lafı geldi ve eşine, Ti böyle diyordu hatırlıyor musun? diye sordu. Ne yapacaklarını bilemeyen aile çaresizce bekliyordu. Aradan günler geçmeye başladı. Aile gün geçtikçe umudunu yitirmeye başladı ve aylar da geçti. Sonra o koca şehre kocaman bir kaplanın üzerinde bir çocuk gördüler ve bu çocuk Ti'ydi. Şehirdeki insanlar korkup evlerine girdiler hemen. Pencerelerinden bakıyorlardı, sonra Ti'nin ailesi uzaktan görmüş ve çocuğunu tanıdılar. Pencereden, Tiiii Tiiii diye bağırıyorlardı. Ti kaplanla birlikte evinin önüne geldi. Anne ve babasına bu zamana kadar neler yaşadıklarını şu anda ise kaplanın kendi emrinde olduğunu söyledi. Kaplan ormanında yaşarken arada bir Ti'yi ziyarete geliyordu. Hikaye de burada bitmiş. Daha fazla hikaye okumak isterseniz Hikayeler ve Hikaye Oku kategorimizi inceleyebilirsiniz. Evet güzel hikaye ama sonu biraz eksik kalmış.


Bir varmış, bir yokmuş. Zaman zaman içinde, kalbur saman içinde. Deve tellal iken, horoz imam iken, manda berber iken ormanda tilki, fare ve fil adında üç yakın arkadaş yaşarmış. Her biri farklı türden olsa da arkadaşlıkları oldukça güçlüymüş. Bir gün ormanda uzun zamandır görüşmedikleri için bir araya gelmeye karar vermişler. Tilki, diğerlerine sürpriz yapmak istemiş ve onları lezzetli meyvelerle dolu bir piknik için davet etmiş. Fare ve fil bu güzel düşünceye sevinçle karşılık vermişler. Önceden belirlenen yere doğru yola çıkmışlar. Piknik alanına vardıklarında, tilki meyveleri bir piknik örtüsü üstüne güzelce yerleştirmiş. Fare ve fil de mutlulukla etrafı incelemişler ve doğanın güzelliklerini seyretmişler. Ancak, piknik örtüsü o kadar küçükmüş ki, üzerine sadece birkaç meyve sığmış. Fare, tilkinin sürpriz pikniği için minnettarlık duyduğunu dile getirmiş ama karnının acıktığını söylemiş. Fil de fareye katılmış ve onunla aynı fikirde olduğunu belirtmiş. Tilki ise üzgünce başını öne eğmiş ve hatasını anlamış. Ama tilki hemen pes etmemiş ve arkadaşlarını mutlu etmek için bir çözüm düşünmeye başlamış. Yakınlarda bulunan bir nehirde bol miktarda balık olduğunu hatırlamış. Fare ve fili nehrin kıyısına götürmüş ve onlara balık tutmaları için yardım etmiş. Fare ve fil, tilkinin yardımıyla bol miktarda balık yakalamışlar ve mutlulukla yemişler. Artık karnı tok olan arkadaşlar tilkiye teşekkür etmişler ve onun ne kadar düşünceli ve zeki bir arkadaş olduğunu söylemişler. Tilki, arkadaşlarının mutluluğunu gördüğünde içi sevinçle dolmuş. Onlara olan sevgisi ve dostluğuyla gurur duymuş. Artık arkadaşlar, her birinin farklı güçlü yönleri olduğunu ve birlikte çalışarak her zorluğun üstesinden gelebileceklerini anlamışlar. O günden sonra tilki, fare ve fil her fırsatta bir araya gelir ve birlikte güzel vakit geçirirlermiş. Dostlukları her geçen gün daha da kuvvetlenmiş ve ormanın en iyi üç arkadaşı olarak anılmışlar. Ve böylece, tilki, fare ve filin dostluğu her zaman örnek alınacak güzellikte yaşamış ve masallarda efsanevi bir dostluk hikayesi olarak anlatılmış. Daha Fazla Kısa Masal İçin Kısa Masallar Kategorimizi Ziyaret Edebilirsiniz.


Dişi bir güvercin bir hurma ağacının tepesine bir yuva kurar. Burada yavrularını yetiştirmeye başlar. Ama başında çaresiz bir dert vardır. Bir tilki ona musallat olmuştur. Ne zaman bir çift yavru yetiştirse ağacın dibine gelir ve güvercinden yavrularını ister. Vermezse yuvasını dağıtıp kendisini de yok edeceğini söyler. Zavallı güvercin çaresiz olduğunu hisseder ve tilki ne zaman gelse bir çift yavru güvercini ona verir. Bu durum onun canını çok sıkar ve yuvasında bir gün üzgün bir şekilde otururken bir leylek onun bu haline görür. Leylek güvercine neden canının sıkkın olduğunu sorar. Güvercin tilkiyle olan hikayesini ve yavrularını ona vermek zorunda kalmasını anlatır. Bu yüzden üzgün olduğunu ve derdine bir çözüm bulamadığını söyler. Ama leyleğin bu konuda bir tavsiyesi vardır. Leylek güvercine tilkiye bir daha yavrularını vermemesini ve eğer istiyorsa ağaca tırmanıp zorla alması gerektiğini söylemesini önerir. Güvercin leyleği dinler. Tilki bir dahaki sefere kapısına dayanıp ağacın altında belirdiğinde ona ağaca çıkıp kendisi almadıktan sonra asla yavrularını vermeyeceğini söyler. Tilki de bu fikri kimden aldığını sorar. Güvercin leylek diye yanıt verince tilki onu bırakıp leyleği bulmaya gider. Kurnaz tilki bu sefer leyleğin yanına gider. Ona eğer sağdan doğru bir rüzgar eserse kendisini nasıl koruyacağını sorar. Leylek de sağ kanadını yüzüne gererek koruyacağını söyler. Tilki bu sefer soldan rüzgar eserse ne yapacağını sorar. Leylek de sol kanadını gererek rüzgardan korunacağını söyler. Tilkinin son sorusu ise her iki yönden de rüzgar estiğinde leyleğin ne yapacağı sorusudur. Leylek buna her iki kanadı ile başını koruyabileceğini söyleyerek yanıt verir. Tilki gerçekten bunu yapıp yapamayacağını leyleğe sorar. Leylek de yapabileceğini söyler ve hatta göstermek için iki kanadının arasını başını alır ve kapanır. Tilki bu fırsatı değerlendirir. Hemen leyleğin üzerine atlar. Onu yakaladıktan sonra da ey zavallı leylek, güvercine verdiğin aklı niye kendin için de kullanmıyorsun? diye sorar. Niye kendi nefsini kurtarmak için de aklını kullanmıyorsun? Kendiniz böyle aciz bir duruma düşürüyorsun der. Ama leylek bu iş için çok geç kalmış ve yakalanmıştır. Tilki onun önce boğazını kırar ve sonra da afiyetle yer. Böylece leylek bir anlık gafletinin ve düşüncesizliğin kurbanı olur ve ölür. Tilkinin oyununa gelir.


Evvel zaman içinde kalbur saman içinde çok çok uzak bir diyarda yaşayan fakir mi fakir bir aile varmış. Bu ailenin üç tane de çocukları varmış. Zavallı adamcağız her gün evden erkenden çıkar çocuklarına yiyecek bulmak için kasabanın yolunu tutar, belki işveren olur belki de yardımda bulunan çıkar diyerek bir ümitle sabah erkenden kasabada olurmuş. Kocası eve dönene kadar çocuklarına sıcak bir şeyler pişirmek isteyen anne de sabah daha gün ağarmadan yakındaki ormana giderek odun toplar, ocağı yakarmış. Ardından da ellerinde bulunan tek servet olan sıska ve çelimsiz keçiyi sağarak sütü ocağa koyarmış. Günler böyle birbirini kovalayıp geçip giderken çocukların okul çağları gelip çatmış. Karı koca kara kara düşünmeye başlamışlar. Acaba çocukların okul masraflarını nasıl karşılayacaklardı? Zavallı adam bu duruma çok üzülüyor, kahrından geceleri uyku tutmuyormuş. Günlerden bir gün adam her zamanki gibi erkenden kalkıp giyinmiş. Karısına okullar açılıyor, benim hiç durmamam gerekiyor belki bu sefer bir işveren bulunur diyerek yola çıkmış. Karısının hazırladığı küçük ekmek parçası ile peynir azığını da yanına almış düşmüş yollara. Havalar da hafiften soğumaya başlıyordu. Adamcağızın içi titreyerek yavaş yavaş yürümeye devam etmiş. Tam kasabaya yaklaşmak üzereyken yol kenarından bir ses duymasın mı? Hemen o tarafa baktı. Acı acı yükselen sesin olduğu tarafa yavaş adımlarla ilerledi. Çalıları hafifçe aralayınca bir de ne görsün? Avcıların yaralamış olduğu tatlı mı tatlı bir kızıl tilkicik. Öyle masum ve öyle acınası bir şekilde bakıyordu ki. Adam bu zavallıcığı bırakamam bu halde diye düşündü. Adam: -Hayırdır tatlı tilki sana ne oldu böyle? Çok acı çektiği her halinden belli olan biçare tilki: -Avcılardan kaçarken beni vurdular, diye cevap verdi. Ardından fakir ve zor durumda olduğu her halinden belli olan adama; -Eğer bana yardım edersen ben de sana yardım ederim, çok zengin olursun, dedi. Adam zaten zor durumda olduğunu anladığı bu tilkiye yardım etmeyi düşünüyordu. Acaba neden böyle dedi? Gerçekten bu tilkiye güvenmeli miydi? Yardım etmesine edecekti ama doğru söylüyor muydu? Adamcağız bu hayvanı elbette bir başına bırakamazdı. Eve götürdü. Evde kendilerine bile yiyecek bulamamışken bu tilkiyi keçilerinden sağdıkları sütle beslediler. Günler günleri kovaladı, aylar da ayları. Tilki iyileşti ve yürüyebilecek hale geldi. Bu aileye çok alışmıştı onlar da tilkiye çok alışmışlardı. Birbirlerini çok özleyeceklerdi. Bu fakir ailenin gönlü çok zengindi. Kurnaz olmasına rağmen evdeki tavukları yiyebilir diye düşünmeden hiç karşılıksız tilkiye sahip çıktılar. Tilki tüm bu yapılanların altında kalamazdı, değil mi? Bu aileye veda edip onların yanından ormandaki evine gitmek üzere ayrıldı. Aradan epey zaman geçti. Adam her zamanki gibi erkenden kasabaya gitmek için kapıyı açtığında bir de ne görsün? Kapının önünde pırıl pırıl parlayan bir altın. Çığlık atarak karısına ve çocuklarına koştu. Sevinç gözyaşlarına boğuldular. Adam koşarak kasabaya gitti ve altını bozdurup evine pek çok şey alıp geldi. O gün çok mutluydular. Ve bu, sonraki günlerde de devam etti. Aile epey zengin hale geldi. Kasabaya taşınarak çocuklarını okula daha rahat gönderdiler. O günden sonra hiç fakirlik yaşamadılar. İyi kalpli bu adamı uzaktan uzağa takip ederek onların mutluluğunu paylaşan tilki ömrü boyunca bu iyiliği hiç unutmadı ve tabi bu güzel aileyi de. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir gün kalbi tertemiz olan Tim adında bir küçük çocuk vardı. Rüyasında bir güzeller güzeli prensese aşık oldu. Bu güzel mi güzel prenses, Tim'in rüyasındaki güzelliği ve macera dolu hayatına hayran kaldı ve onunla evlenmeye karar verdi. Ama bu prenses, uzak bir ülkede yaşıyordu ve Tim, onu bulmak için macera dolu bir yolculuğa çıkmak zorunda kaldı. Tim, vahşi ormanlardan, tehlikeli dağlardan ve karanlık kuyuların içinden geçti ve sonunda prensesin ülkesine ulaştı. Prenses, Tim'in macera dolu yolculuğunu görünce ona hayran kaldı. Üstelik onun kalbinin ne kadar cesur olduğunu anladı. Onlar, birbirlerine olan aşklarını kutladılar ve evlenmeye karar verdiler. Tim ve prenses, mutlu bir evlilik hayatı yaşamaya başladılar ve ülkesindeki herkes onların güzel aile hayatını kıskanıyordu. Tim, prensesin güzelliğini ve içtenliğini her zaman anımsayacak ve onunla birlikte macera dolu hayatına devam edecekti. Yıllar geçti ve Tim ve prenses, mutlu bir evlilik hayatı yaşıyorlardı. Ama bir gün, ülkenin kralı, prensesin babası, hasta oldu ve hızlı bir şekilde iyileşmesi gerekiyordu. Tim, prensesin babasını iyileştirmek için uzak bir dağın tepesinde bulunan efsanevi bir çiçeğe ulaşması gerektiğini öğrendi. Tim, tekrar macera dolu bir yolculuğa çıktı ve çiçeği bulmak için zorlu ormanlar, tehlikeli dağlar ve karanlık kuyuları aştı. Sonunda, Tim, efsanevi çiçeği buldu ve prensesin babasına getirdi. Çiçek, kralın hastalığını iyileştirdi ve ülke, Tim'in cesaretini ve macera dolu hayatını kutladı. Tim ve prenses, kralın iyileşmesinin sevinciyle evlerine döndüler ve mutlu bir evlilik hayatına devam ettiler. Her zaman birbirlerine aşık kalacak ve macera dolu hayatına devam edeceklerdi. Tim ve prenses, ülkesinde uzun yıllar huzurlu bir hayat sürdüler. Ama bir gün, ülkenin kuzeyinde bulunan kötü bir kral, Tim ve prensesin mutlu evlilik hayatını bozmak istedi. Kral, Tim ve prensesi ele geçirmek için ordularını gönderdi ve ülkenin güvenliğini tehlikeye attı. Tim, prensesi ve ülkesini korumak için tekrar macera dolu bir yolculuğa çıktı. Tim, kötü kralın ordularını yendi ve kendisini ele geçirdi. Ülke, Tim'in cesaretini ve macera dolu hayatını tekrar kutladı ve kral, halkın sevgisi kazandı. Tim ve prenses, tekrar evlerine döndüler ve uzun yıllar mutlu bir evlilik hayatı yaşadılar. Her zaman birbirlerine aşık kalacak ve macera dolu hayatına devam edeceklerdi. Evliliklerini de 3 çocukla taçlandırdılar ve hep mutlu yaşamaya devam ettiler. Daha fazla masal okumak isterseniz Kısa Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz. Yani her zaman masal okumanız iyi olur. Zeynep seni çok seviyorum umarım bir gün çocuklarımıza da bu masalı okurum.. Masalı ilk defa okuyan ne kadar çok baba ve anne varmış. Ülke olarak bu ayıp bize yeter.


Bir varmış bir yokmuş Evvel zaman içinde kalbur saman içinde ormanın derinliklerinde yaşayan bir karınca varmış. Bu karınca her zamanki yaptığı gibi yine sabah olunca yiyecek aramaya dışarıya çıkmış. Bulduğu arpa ve buğday tanelerini yuvasına götürüyormuş ki ağacın yaprağında sallanan tırtılı görmüş. Tırtılın her yeri ağlarla kaplıymış. Karınca daha önce hiç tırtıl görmemiş. Karınca onun bu durumunu görünce: - Vah zavallı tırtıl kardeş demiş. Doğrusu senin bu durumunu görünce çok acıdım kendi halimi şükrettim. Ben İstediğim yere özgürce yürüyorum. Ağaçlara tırmanıyorum. Hatta istersem en yüksek dağlara bile çıkıyorum demiş. Ama senin şu haline bak sen buradan hiçbir yere gidemezsin bile demiş. Tırtıl karıncanın bu dediklerine sadece gülümsemiş. Karınca tırtılı küçümseyerek konuşmalarına devam etmiş. - Bizim en küçüğümüz bile istediği yere gidebiliyor. Senin hayatın da çok zor be kardeş! Allah sana kolaylık versin demiş. Tırtıl yine karıncaya bir şey söylememiş ve gülümsemiş. Karınca tırtıla acıya acıya evinin yolunu tutmuş. Epey zamandan sonra karınca yine yiyecek aramak için evinden dışarıya çıkmış. Dışarıda rengarenk kanatları olan çok güzel bir kelebek görmüş. Karınca kelebeğe hayranlıkla bakıyormuş içinden Ah ne kadar da güzel! Üstelik de özgürce uçabiliyor demiş. O esnada şiddetli bir yağmur başlamış. Karınca Neye uğradığını şaşırmış elindeki buğday tanelerini yere bırakıp yuvasına girmeye çalışmış ama nafile. Yağmur bir anda sele dönüşmüş. Karınca sürüklenmeye başlamış. Suyun içinde çırpına çırpına kenarda bir ağaç dalına tutunarak zor kurtulmuş. Bir ara kelebeğin uçup yanındaki ağaca konduğunu görmüş. Sonra Keşke ben de kelebek olsaydım. Böyle suda boğulma tehlikesi yaşamadan uçup kurtulurdum demiş. Onu duyan kelebek karıncanın yanına gelmiş. - Beni tanıdın mı karınca kardeş? demiş. Ben senin bir zamanlar küçümsediğin o hiçbir yere gidemeyen tırtılım demiş. Bak şimdi büyüyüp bir kelebeğe dönüştüm. Artık uçabiliyorum demiş. İşte o zaman karınca kimseyi küçümsememesi gerektiğini anlamış. Çünkü kimin ne kadar aciz olacağını kimse bilemezmiş. Geç de olsa bunu öğrenmiş. Daha Fazla Masal İçin Uzun Masallar Kategorimizi İnceleyebilirsiniz.


Bir gün 4 yeğen aralarında anlaşmış, tontişe çok güzel bir hediye alacaklarmış. Ne alacaklarına karar verememişler ama. Düşünmüşler düşünmüşler bulamışlar. Köyün ileri gelenlerinden Nazar dedeye akıl sormaya karar vermişler. Nazar dede köyün muhtarıymış. Her konu hakkında bir bilgisi varmış bu dedenin. Çocuklar hep bir ağızdan '' Biz tontişe hediye alacağız, ne alalım?'' diye sormuşlar. Nazar dede düşünmüş düşünmüş... ''O'na öyle bir hediye alın ki, sizi ne kadar değer verdiğinizi anlasın. Hatta bir şey almayın kendiniz yaratın. Mesela ona güzel bir şiir yazın, güzel sözler söyleyin'' demiş. 4 yeğen çok iyi anlaşırmış. Her zaman birlikteymiş. Ama yanlarında tontiş olduğu zaman kendilerini güvende hissederlermiş. Yoksa üzülürlermiş. Tontiş de her fırsatta onların yanına gelirmiş. Gündüzleri çalıştığı için sadece akşam saatlerini ayırabiliyormuş. Bir akşam Tontiş eve geç gelmiş. Yeğenler beklerken uyuyakalmışlar. Canlı çok sıkılmış tabii tek başlarına oldukları için. Ne yapsak ne etsek diye düşünmüşler. Hediye vermeye karar vermişlerdi ki, güzel bir hediye hazırlamışlar. Aslında yeğenler uyumuyormuş, uyuya taklidi yapmışlar. Tontiş eve geldiği zaman bir anda ayağa fırlamışlar ve seni çok seviyoruz tontiş diye bağırarak sarılmışlar. Tontiş o kadar mutlu olmuş ki, yok böyle bir mutluluk. Sonrasında da bir güzel Tontiş'in hazırladığı yemekleri yemişler. Tontiş yeğenlerine en güzel yemekleri hazırlamış. Tatlılar yapmış. Günü çok verimli bir şekilde geçirdikten sonra birlikte uyumaya dalmışlar. Her gün aynı şeyi yapmışlar. Her akşam bir araya gelip sarılmaya başlamışlar. Her defasında da aynı mutluluğu yakalamışlar. Aslında mutluluğun ne kadar basit, ne kadar kolay olduğunu işte o zaman anlamışlar. İnsanlar mutlu olmak için çok fazla arayış içinde. Ama aslında mutluluk tamamen insanın içinde. Yaptıkları hareketlerde. Bu nedenle masalımız size örnek olsun. Eğer ki siz de mutlu olmak istiyorsanız kim varsa sevdiğiniz etrafınızda hepsine sarılın. Sarılmak en güzel terapidir. En güzel duygular sarılınca ortaya çıkar. En güzel hisler ancak sarılınca gerçek olur. Bu şekilde yaşamak, buna göre davranmak gerekir. Güzel duygular ve hayaller vardır insanlar için. Bunların hepsini masallarda bulabilirsiniz. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir zamanlar, uzak bir ülkede güzellikleriyle ün salmış iki genç vardı. Birincisi Topal Kız adında sevimli ve iyi kalpli bir kızdı. Adını bacaklarındaki doğuştan olan bir sakatlık yüzünden almıştı. Ancak, bu onun neşesini ve iyimserliğini hiç etkilemiyordu. Diğer genç ise Yakışıklı Prens adını taşıyan yakışıklı ve cesur bir prensti. Ülkesinde halkı tarafından sevilen, adaletli ve yardımsever bir yöneticiydi. Topal Kız, yakınlardaki ormanda yaşayan güzel yaban gülü bahçesi hakkında efsaneler duymuştu. Bu bahçenin her çiçeğinin bir dilek gerçekleştirdiğine inanılıyordu. Topal Kız, bacaklarındaki sakatlıktan kurtulmak için bu bahçeyi bulmaya ve bir dilek tutmaya karar verdi. Yakışıklı Prens ise krallığını geliştirmek ve halkının mutluluğunu artırmak için çabalıyordu. Bir gün, krallığın kötü kalpli bir büyücü tarafından lanetlendiğini öğrendi. Bu lanet, prensin kalbini soğuk ve acımasız yapmıştı. Yakışıklı Prens, lanetten kurtulmak ve tekrar insanların sevgisini kazanmak için yaban gülü bahçesine gitmeye karar verdi. Kaderin tuhaf bir cilvesiyle, Topal Kız ve Yakışıklı Prens aynı yola düştü. Yolları, onları yaban gülü bahçesinin gizemli kapısına götürdü. Kapının bekçisi, onların niyetlerini sorguladı. Topal Kız'ın dileği, kendi iyiliği için değil, sevdikleri ve krallığı için sağlık ve mutluluk istemekti. Yakışıklı Prens ise lanetten kurtulup halkını mutlu etmek istediğini açıkladı. Bekçi, kalplerindeki samimiyeti ve iyilik duygusunu görerek onlara izin verdi. Yaban gülü bahçesi, onların dileklerini duydu ve gülümsedi. Topal Kız, aniden bacakları düzelip sağlıklı hale geldi. Yakışıklı Prens'in kalbi ise tekrar sevgi ve merhametle dolup taştı. Bu olağanüstü deneyimden sonra Topal Kız ve Yakışıklı Prens, birbirlerine aşık oldular. Birlikte krallığına döndüler ve halkının iyiliği için birlikte çalıştılar. Topal Kız'ın özgüveni ve iyimserliği, Yakışıklı Prens'in kalbindeki son karanlığı bile aydınlattı. İkilinin hikayesi hızla yayıldı ve insanlar onların aşkını ve iyilik dolu ruhlarını örnek aldılar. Krallık, onların liderliği altında refah içinde yaşadı. Yaban gülü bahçesi ise artık dilekleri gerçekleştirmeye devam ediyordu, ancak kimse bunu kötüye kullanmıyordu, çünkü insanlar Topal Kız ve Yakışıklı Prens'in özverili davranışlarından ilham almışlardı. Ve böylece Topal Kız ve Yakışıklı Prens, iyilikleri ve sevgileriyle herkesin kalbinde sonsuza kadar yaşadılar. Onların masalı, zamanla efsane haline geldi ve gelecek nesiller boyunca anlatılmaya devam etti. Çünkü gerçek sevgi ve iyilik her zaman hatırlanır ve sonsuza kadar yaşar. Daha Fazla Masal İçin Bebek Masalları Kategorimizi Ziyaret Edebilirsiniz.


Tosri'nin oldukça renkli ve eğlenceli bir hayatı varmış. Kahramanımız Tosri kendisi gibi neşeli olan insanları çok severmiş. Tosri'nin en yakın arkadaşı Fatoş'muş. Fatoş da en az onun kadar eğlenceli biriymiş. Bir gün ormanda piknik yapmaya karar vermişler, başlarına geleceklerden habersizce! Ailelerinden izin alarak iki arkadaş çıkmışlar yola, yolda kuşları, taşları, ağaçları seyrederek ormanda yavaş yavaş ilerlemişler. Ailelerinin onlar için hazırladıkları piknik sepetinde en sevdikleri yiyecekler varmış. Örtülerini yavaşça yere serip, güzelce yiyeceklerini örtünün üzerine koymuşlar. Her şeyi yiyip bitiren Tosri, birazda oyun oynamak istediğini söylemiş. Sepetlerinde duran topu almışlar ve başlamışlar oynamaya. Öyle eğleniyorlarmış ki geçen zamanın farkına bile varmıyorlarmış. Her şey çok güzel giderken Tosri'nin attığı top havaya fırlamış ve bir de ne olsun... Top ağaçta kalmış. Topun ağaçta kaldığını gören arkadaşı, bu duruma çok üzülmüş. Arkadaşının halini gören Tosri Kahramanca demiş ki; '' Sen üzülme arkadaşım ben alırım şimdi ağaçtan topu '' Arkadaşını üzgün görmeye dayanamayan Tosri ne kadar korksa da, bunu ona belli etmeden başlamış ağaca tırmanmaya, dediği gibi başarmış da topu almayı, ama topu ağaçtan kurtaran Tosri ağaçtan aşağı inerken aynı cesareti gösterememiş. Fatoş'a selenmiş ağlamaklı gözlerini koluna silerek, titreyen sesiyle '' Ben buradan inemem, bunu başaramam '' diye gene ağlamaya başlamış. Fatoş bu durumdan kendini suçlu hissediyormuş. Arkadaşını nasıl oradan kurtaracağını bilmeyen Fatoş, ne yapacağını şaşırmış. Ağaca tırmanarak Tosri'yi, oradan kurtarması gerektiğine karar vermiş. Usulca tırmanmış ve bu kez ikisi de ağaçta kalmış. Hava artık kararmaya başlamış, bir şey yapmalı ve buradan yere inmelilermiş. Sonunda ağaçtan atlamaya karar vermişler. Ve sırasıyla ikisi de atlamış. Düşünce Tosri'nin ayağı kanamaya başlamış. Canı çok yanan Tosri yürümekte zorlanmış. Arkadaşının bu duruma gelmesine sebep olduğu için çok üzülen arkadaşı, avazı çıktığı kadar bağırarak yardım çağırmış. Hava'nın karardığını gören ailesi de ormanda onları arıyormuş. Fatoş'un çığlığını duymuşlar ve hemen koşmuşlar yanlarına doğru, Fakat ne görsünler Tosri'nin ayağı kanıyor ve ikisi de orada öylece ağlıyor. Ailelerini görünce sevinen iki arkadaş hatalarını anlamışlar ve bir daha yalnız başlarına ormana gitmemeye karar vermişler. Daha Fazla Masal İçin Uzun Masallar Kategorimizi İnceleyebilirsiniz.


Büyük sahabe Ebu Said Resulullah'ın şöyle anlattığını ifade etti. Sizden daha önce yaşamış olan bir kişi vardı. Bu kişi tam 99 kişiyi öldürmüştü. Bu kişi yeryüzünde yaşayan en bilgi kişinin kim olduğunu sordu. Yaşayan kişiler o adama bir rahibin olduğunu söylediler. O adam rahibin yanına giderek 99 kişiyi öldürdüğünü ve tövbe etmek istediğini söyledi. Ve rahibe sordu. Bu kadar kişiyi öldürdüm acaba benim tövbe edip bağışlanma ihtimalim var mıdır, dedi. Rahip adama şöyle cevap verdi. Hayır sen çok kişiyi öldürdün dedi. Bunun üzerine 99 kişiyi öldüren adam rahibe öldürüp öldürdüğü adam sayısını 100'e çıkarttı. Adam orada yaşayanlara başka bir bilge adamın olup olmadığını sordular. Oradaki kişiler ise Alim olan bir kişinin olduğunu söyledi. O adam alim olan kişinin yanına gitti. Rahibe sormuş olduğu sorunun aynısını alime sordu. Evet sen tövbe edebilirsin. Allah ile senin tövben arasına kimse giremez dedi. Adam geri dönerken yere düştü ve öldü. Adamın ruhunu rahmet meleklerinin mi yoksa azap meleklerin mi alacağı konusunda melekler ihtilaf yaşadılar. Bu adam zalim ve hiçbir hayrı yoktur dediler. Melekler böyle tartışırken insan suretinde bir melek geldi ve hakem oldu. Adamın çıktığı yer ile öldüğü yer arasının ölçümü yapıldı. Gitmek istediği yer adamın iyilerin olduğu yer çıktı ve adamın ruhunu rahmet melekleri aldı.


Buse ve ailesi bir gün tatil için yola çıkmadan önce hazırlık yapmaya başlamış. Hazırlık sırasında Buse en sevdiği oyuncaklarını yanına almış. Babası ve annesi valizleri bagaja yerleştirdikten sonra yolculuk sırasında çocuklarına trafik kurallarından bahsetmiş. Uzun bir yolculuk olacağı için herkesin kemerini takması gerektiğini söylemişler. Buse bu anlatılanlara pek fazla kulak vermemiş. Başına geleceklerden haberdar değilmiş. Buse ve ailesi yaklaşık 6 saat sürecek yolculuk sırasında yanlarına yiyecek almak için bir markette durmuş. Marketten çeşitli yiyecekler olan Buse ve ailesi arabaya binmiş. Daha sonra uzun yolculuk başlamış. Yolculuk sırasında Buse oyuncaklarıyla oynarken rahat edememiş ve kemerini çıkarmış. Annesi ve babası önde oturduğu için bu durumu fark etmemiş. Fakat yaptığının ne kadar yanlış olduğunu kısa süre sonra anlayacakmış. Anne ve babası yolculuğun yarısına geldiklerinde Buse seslenmişler ve Buse'nin uyuduğunu görmüşler. Buse yolculuk sırasında uyuya kalmış. Kısa süre sonra yol çalışması bulunan bir alandan geçmişler. Yol çalışmasının olduğu yerden geçerken araç lastikleri zarar görmüş. Araç ilerlerken babası bir anda fren yapmak zorunda kalmış. Buse ise kafasına çarparak bir anda acı içerisinde bağırmış. Annesi ve babası hemen Buse bakmışlar. Herhangi bir sağlık sorunu olmayan Buse kemer takmadığına çok pişman olmuş. Anne ve babası Buse'nin arkada otururken kemer taktığını düşünüyorlarmış. Fakat Buse kemerini çıkardığı için kafasını kapıya vurmuş. Çok fazla canı acımamış ama Buse çok korkmuş. Bu durumun daha kötüsü ile karşı karşıya kalabilirmiş. Anne ve babası Buse'ye bazı kuralları tekrar anlatmak için mola vermiş. Verdikleri bu mola sırasında Buse'yi detaylı şekilde bütün trafik kurallarını anlatmışlar. Buse ise bir daha asla kemerini çıkarmayacakmış. Her ne kadar hafif bir çarpma olsa da Buse anne ve babası tedbir amaçlı çocuklarını hastaneye götürmüşler. Hastaneden herhangi bir sorun yaşamadan ayrılmışlar. Ama bu durum Buse için bir ders olmuş. Her araca bindiğinde kemerini takar ve takmayanları ise uyarmış. Buse diğer trafik kurallarına da küçük bir kitapçıktan okuyarak tüm kuralları hakim olmuş. Bu küçük kitapçık yolculuk sırasında babasının ona hediyesiymiş. Bu güzel hediye sayesinde trafik kurallarını öğrenmiş. Daha Fazla Çocuk Masalları İçin Eğitici Masallar Kategorimizi Ziyaret Ediniz.


Bir zamanlar, Mısır'da yaşayan bir tüccar vardı. Tüccarın büyük bir zenginliği vardı ve her zaman daha da zengin olmak için çalışıyordu. Ancak, hiç durmadan çalışmak, tüccarın hayatını da etkilemişti. Arkadaşları ve ailesi ile fazla zaman geçiremiyordu ve sürekli olarak işlerini düşünüyordu. Bir gün, tüccar yine işlerinin peşindeyken, yorgunluktan bir ağacın altında dinlenmeye karar verdi. Bu sırada, karşısına bir karınca çıktı. Karınca, ağzında bir yaprakla tüccarın yanına geldi ve ona bir şeyler söylemek istiyormuş gibi duruyordu. Tüccar, karıncayı dinledi ve şaşırdı. Karınca, yaprağı taşıyarak bir yere gitmek istiyordu ama yolculuğu için yardıma ihtiyacı vardı. Tüccar, karıncayı yardım etmek istedi ve onunla birlikte yola koyuldu. Karınca, tüccarın yardımıyla amacına ulaştı ve teşekkür etmek için tüccara bir hediye verdi. Tüccar, karıncanın sözlerini anlamıştı ve tohumu dikkatle sakladı. O günden sonra, tüccar işlerini hala önemsiyordu ama ailesi ve arkadaşlarıyla da zaman geçirmeye başlamıştı. Ayrıca, karıncanın verdiği tohumu kullanarak, daha fazla para kazandı ama her zaman sadık olduğu değerlerini korudu. Tüccar, karıncanın verdiği tohumu kullanarak büyük bir zenginlik elde etti. Ancak, kazandığı bu zenginliğin hiçbir zaman karınca ile yaşadığı deneyimin değerini değiştiremeyeceğini anlamıştı. Tüccar, bir gün yine ağacın altında otururken, karşısına yine aynı karınca çıktı. Tüccar, karıncayı tanıdı ve ona büyük bir sevgiyle sarıldı. Karınca, tüccarın bu davranışına şaşırdı ve tüccarın neden bu kadar mutlu olduğunu sordu.


Uygur Hakan'ı kızlarını hiçbir şekilde başka insanlarla evlendirmek istemez. Tanrı'ya her iki kızıyla evlenmesi için temenni ederek yalvarır. Tanrı kurt suretinde görünüp bu yakarışa karşılık Hakan'ın kızlarıyla evlenir. Bu evlilikten Dokuz Oğuz ayrıca On Uygur boylarını oluşturmuştur.. Hun Beyleri'de birinin çok fazla güzel iki kızı bulunmaktadır. Bu bey tıpkı Hakan gibi kızı ile sadece Tanrılar evlenebileceğini sanmıştı. Bu nedenle ülkesinin Kuzey ölçümü tarafında bir kule yaptırmıştır. Sebebi ise güzel kızını Tanrılar ile evlenmesini sağlamaktı. Kızı ile o gece buraya geldi. Bir zaman zarfı sonrası kuleye gelen bir kurdun Tanrı olduğunu sanmış ve kızını bu kurtla evlendirmiştir. Bu evlenmeden doğan Dokuz Oğuzlar'ın sesi kurt seslerine benzerdi. Ayrıca bilinen Göç Destanı ile Uygurlar'ın yurdunda Hulin adında yüksek bir dağ vardı. Bu dağda Tuğla ve Selenge adlı iki uzun nehir çıkıyordu. Bir gece orada belirlenen ağacın üzerine gökten ilahi bir yansıma tarzında ışık indi. Bu iki ırmak arasını kapsayan bölgede yaşayan halk olayı dikkatli şekilde izlediler. Ağacın gövdesi bir zaman sonra şişkinliği oluştu, ilahi yansımalı ışıkta ise tam dokuz ay ve on günlük şişkinlik her gün orada durdu. Bu süre geçtikten sonra ağacın gövdesi yarıldı ve beş tane çocuk göründü. Bu bölgede bulunan halk bu çocukları benimseyerek kabul ettiler. Büyüyene kadar onlara her türlü gereksinimlerini karşıladılar. En küçükleri Buğu Han büyüdüğünde hükümdarlık rütbesi kazandı. Ülke bolluk, zenginlik ve refah kazanarak halkı mutlu oldu. Aradan uzun zaman zarfları geçti. Yuluğ Tiğin adlı şehzade hükümdarlığa geçti. Çinlilere karşı amansız çokça savaşa girdi. Bu savaşı bitirmek için Oğlu Galı Tigin'i Çin prensesine evlendirmek için girişimlerde bulundu. Çinliler ise bir plan yapıp prensese karşılık hükümdara Tanrı Dağı'nın eteklerinde var olan Kutlu Dağ'ı taşımakla görevli olan kayayı istediler. Gali Tigin şüphe etmeden kayayı Çin'e verdi. Çinliler kayayı götürmeye çalışmak için etrafında ateşler yakıp parçalayarak taşıyacaklardı. Kaya kızmaya başlayınca üzerine sirkeler döktüler. Ufak tefek parçaya ayrılan kayayı at arabalarına koyup Çin'e taşıdılar. Memleketteki bütün uçan kuşlar, hayvanlar kendi konuşma dilinde kayanın gidişine ağladı. Bu olaya takiben Gali Tigin öldü. Kıtlıklar ve kuraklıklar meydana geldi. Yurdu bırakıp göç ettiler.


Bir zamanlar ormanın birinde oduncu ve karısı yaşarmış. Çok çalışıyorlarmış fakirler ama aynı zamanda çok mutluymuş bu çift. Bir gün oduncu kesilecek ağaç aramak için ormana gitmiş. Ormanda çok büyük ve uzun bir ağaç bulmuş. Onu kesmeye çalışırken aniden bir ses duydu. Oduncu sesin nereden geldiğini anlamaya çalışıyormuş arkasına dönmüş ve arkasındaki devrilmiş ağaçtan geliyormuş ses. aşağıya doğru bakmış ve ağacın altında bir peri görmüş. Perinin kanatları devrilen ağacın altında kalmış.Lütfen, buradan çıkmama yardım et. Kanatlarım bu ağacın altında kaldı. demiş peri. Oduncu sormuş Ah zavallı peri, ama bu büyük ağacı nasıl kaldırabilirim?. Beni nasıl çıkaracağını sana söyleyeceğim, demiş peri. Oduncu perinin dediğini yaptı. Kaldıraç için balta ve kayayı kullandı. Çok Teşekkürler! dedi peri. Şimdi gidebilirsin. Bu büyük ağacı hava kararmadan kesmeliyim, diye yanıtladı adam. Hayatımı kurtardığın için sana teşekkür etmek istiyorum. Eve dön ve üç dilek tut. O zaman üç dilek de gerçekleşecek dedi peri. Oduncu eve koştu. Ey! karıcığım, önce elindekilerden lezzetli bir yemek yap, şimdi çok acıktım. O zaman sana şaşırtıcı ve harika bir haber vereceğim! dedi oduncu karısına. Ah, sadece biraz çorbamız var. Keşke sosislerimiz de olsaydı, diye haykırdı karısı. Aniden, masada bazı sosisler belirdi. Oh hayır! Bir peri bize üç dilek diledi. Şimdi sadece iki kaldı! Bir dileği boşa harcadın! Ah, keşke bu sosisler burnuna sıkışsa! diye bağırdı oduncu. Aniden, sosisler karısının burnuna yapıştı. Burada neler oluyor? Ahh! karısı ağladı. Şimdi, iki dileği tükettik. Ama ne kadar komik görünüyorsun. Ha! Ha! Ha! oduncu güldü. Karısı daha da sinirleniyordu, Burnuma sosis sıkıştı. Neden gülüyorsun? Bana yardım et! Ah, keşke... Hayır! Lütfen dur! Ne söylediğine dikkat et! Tek bir dileğimiz kaldı. Önce sosisleri burnundan çıkarmaya çalışalım, dedi oduncu. Böylece sosisleri burnundan çıkarmaya çalıştılar. Üzerlerine yağ sürdüler ve çektiler. Çektiler ve biraz daha çektiler! Ama sosisler hala burnuna yapışmıştı. Oduncu ve karısı çok üzgündü. Şimdi ne yapmalıyız? Büyük bir ev ve yemek dilemek istedim ama geriye tek bir dileğim kaldı. Ama burnumda sosislerle yaşayamam diye haykırdı karısı. Oduncu bir süre düşündü ve Başka seçeneğimiz yok. Burnunuzdaki sosisleri çıkarmak için son dileğimizi kullanmalıyız! karısı rahatladı sosisler burnundan çıkacağı için. Ve sonunda, sosisler burnundan çıktı. Ne kadar da boş! Bu kış bizi sıcak tutacak biraz odun dileyecektim! Karısı, Tatlım, benim için son dileğimi kullandığın için gerçekten teşekkür ederim dedi. İkisi de üç dilek dilemeden önce mutlu olduklarını anladılar. Ve onlarsız daha mutlu olabilirler. Sonunda akşam yemeği için sosisleri yediler ve yemeklerinin tadını çıkardılar. İkisi de birbirlerini çok sevdiler ve sonsuza dek mutlu yaşadılar. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.