Eski zamanların birisinde birbirinden güzel ve saygılı olan 12 tane prensesi olan bir kral varmış. Bu güzel mi güzel olan kızlar, oldukça büyük olan görkemli ve şatafatlı bir odada güzelce yaşıyorlarmış. Bu kral 12 tane olan ve çok sevip değer verdiği bu kızlarına olabildiğince dikkat ile koruyor ve prensesler yataklarına uyumaya gittiklerinden sonra, kızlara büyük odalarından çıkmamalarını tembih ediyormuş. Ancak sabah olup herkes uyandıktan sonra tüm ev halkının garibine giden bir olay her gün yaşanıyormuş. Bu olay ise prenseslerin ayakkabılarının yırtılması. Sanki yattıktan sonra 12 prenses durmadan koşuyor, zıplıyor ve dans ediyor gibiymiş. Kral her sabah olduğunda hayrete düşüyormuş ama yeni ayakkabılar da alıyormuş. Fakat yine de 12 adet güzel kızların yeni ayakkabıları aynı şekilde yırtılarak kullanılmaz hale geliyormuş. Başta kral ve yaverleri de durumu anlamıyor ve olayı çözemiyorlarmış. Sonra yine bir gün kral bu durumdan bıkarak herkese demiş ki: Hangi yiğit bu kızların ayakkabı sorununu çözerse o kişiyi istediği biri ile sonsuza dek evlendireceğim. Ancak bu işin sonuna bir şart daha koymuş ve ardından kral eklemiş: Ancak bu sorunu gelip de çözemez ise işte o zaman o kişinin kellesini alırım ona göre. Ülkedeki birçok kendine güvenen delikanlılar ve ülke dışından birçok kişi gelmiş. Hepsi de günlerce 12 tane güzel kızın büyük odası önünde günler boyunca nöbet tutmuşlar. Ancak hepsinde aynı durum olan bir süre sonra uyuma baş gösteriyormuş. Günlerce odanın kapısının önünde nöbet tutmalarına rağmen hiçbir genç bu sorunun neden kaynaklandığını çözememiş ve onlar da hayrete düşmüşler. Üstelik bunun yanında ayakkabılar eskiyerek yırtılmaya devam ediyormuş. Sonra bir gün temiz kalbi olan bir genç adam da şansını denemeye karar kılmış. Ve sarayın yolunu tutmuş. Yolda yavaş yavaş yürürken karşısına zayıf ve bitkin bir kadın çıkıvermiş. Kadının görünüşünden oldukça fakir birisi olduğu belliymiş. Genç adama, Evladım açlıktan ölmek üzereyim bana verebileceğin yiyeceğin var mı? Temiz kalpli olan genç, kadına yanında ne bulunduysa bütün yiyecekleri hemen vermiş. Yaşlı ve aç kadın çok sevinmiş. Ve genç adama daha önce bu yoldan geçen bir kişinin bile ona yardım edip yemek vermediğini söylemiş. Yaşlı kadın temiz kalpli gencin diğer kişiler gibi olmadığını anında anlamış ve genç adama sihirleri bulunan bir pelerin armağan etmiş. Ve demiş ki: Bu sihirli pelerini ne zaman taksan o zaman seni hiç kimse göremez. Gece saat 12'yi gösterdiği anda pelerini hızlıca tak ve 12 güzel prensesin olduğu büyük odaya gir. Böylelikle seni kimse göremeyecek ve sırrı çözebileceksin demiş. Ama unutmaman gereken bir nokta var: Prensesler sana ne ikram ederse etsin onları yemeyip içmeyeceksin. demiş. Temiz kalpli olan genç adam kadının söylediklerini yapmak üzere saraya gitmiş. Muhafızlara prenseslerin sırrını çözmek için burada olduğunu söylemiş ve odaya doğru yola çıkmış. İlk gün temiz kalpli genç adam kapıda nöbet tutarken 12 prenses arasından en büyük olanı elinde büyük bir bardak limonata getirmiş ve Susadıysanız lütfen için. Sizin için yaptık. demiş. Temiz kalpli genç adam heyecandan yolda gördüğü yaşlı kadının söylediklerini unutmuş ve getirilen limonatayı içmiş. Bunun ardından kısa süre sonra uykuya dalmış. Sabah olduktan sonra genç uyanmış ve anlamsızca etrafına bakınmış. İkinci gece adam yine prenseslerin kapısının önünde nöbet tutmaya çıkmış. Bu gün de 12 prenseslerin arasından ortanca olanı elinde bir bardak meyve suyu getirmiş. Adam tüm gün kapıda nöbet tuttuğu için çok susamış ve getirdiği anda meyve suyunu hemen içmiş. Yine derin bir uykuya dalmış. Ertesi sabah uyandığı anda yaşlı kadının söyledikleri aklına gelmiş ve anlamış. Prenseslerin bana verdiği içeceklerde uyku ilacı vardı. Ardından kral onu ziyaret etmeye gelmiş ve: İki günden beri sırrı çözemiyorsun bu gün son günün eğer çözemezsen zindana atılacak ve hiçbir şekilde çıkmayacaksın. deyip odadan çıkmış. Adam bugün bu sırrı çözmeliymiş artık. Akşam olduğunda genç adam yine prenseslerin bulunduğu odanın kapısında beklemeye başlamış. Bu seferinde de 12 kızdan en küçük olanı elinde portakal suyu ile gelmiş ama genç adam artık olayı anlayıp teşekkür edip bardağı almış. Prenses odasına girince de bardaktaki portakal suyunu bir saksıya dökmüş. Ardından da o gece cidden de uykusu hiç gelmemiş. Gece saat tam 12'yi gösterdiğinde temiz kalpli genç pelerinini takmış ve anında görünmez olmuş. Yavaş bir şekilde 12 prensesin bulunduğu odanın kapısını açmış. Fakat gördükleri karşısında çok şaşırmış. 12 prenses, en güzel balo elbiselerini, ayakkabılarını giyinmiş ve süslenip püslenmişler. Ve prenseslerden bir tanesi; Gidin bakın nöbet tutan adam uyudu mu? Demiş. Prenseslerden bir tanesi kapıyı açıp dışarıya bakmış diğeri de kulağını duvara yaslayıp adamı dinlemiş. İşte o zaman görünmez genç horlama sesi çıkarmış. Adamın uyuduğunu sanan prensesler, en büyük yatağı itip, ellerini üç kere çırpmış ve sonra yatağın bulunduğu bölümden gizli olan bir geçit açılmış. Hepsi içine girmiş. Adam da peşlerinden girmiş. Bu geçit, merdivenlere doğru aşağı iniyormuş. Yüzlerce basamaklardan inerken, genç adam önünde bulunan prensesin uzun olan eteğine yanlışlıkla basıvermiş. Kız da birisi eteğime bastı demiş. Diğeri burada başka kimse yok kendin basmışsındır demiş. Merdivenlerin hepsinden indiklerinden sonra ormana ulaşmışlar. Gümüş yaprakları olan ağaçlar arasından geçip yürümeye devam etmişler. Adam ağaçtan bir parça dal koparıp prensesleri takip etmeye devam etmiş. Biraz yürüdükten sonra nehirde durmuşlar. Nehrin kıyısında tam 12 kayık ve içlerinde 12 tane yakışıklı prensler bulunuyormuş. Herkes bir kayığa binmiş. Adam da en son kayığa binmiş. Nehrin karşısına geldiklerinde büyük bir saray görülmüş. Sarayın içerisinden müzik sesleri yükseliyormuş. Pencereden içeri bakınca dans edenleri görmüş adam. Prensesler saraya girdikten sonra durmadan dans etmeye başlamışlar. Hiç yorulmuyorlarmış. Ayakkabıları da yırtılıyormuş. Adam, kimseye çaktırmadan masadan altın bir bardak almış. Prensesler sabaha kadar dans etmişler. Sabah olduğunda ise aynı yollardan saraya doğru gitmişler. Ayakkabıları yırtılmış. Adam sırrı sonunda çözmüş. Sonra kral adamın yanına gelmiş ve sırrı çözebildiğini sormuş. Adam çözdüğünü söylemiş ve her şeyi anlatmış. Kral başta inanmamış ama adam dalı ve bardağı gösterince inanmış ve sonucunda en küçük prenses ile evlenmiş. Bu gece de bütün dualarım seninle güzelim.. Çok güzel bir masal, ben sevdim ve herkese mutluca okumasını tavsiye, tercih ederim (:


Bir zamanlar, kimsenin bilmediği bir ormanda sekiz sevimli tavşan kardeş yaşardı. Tavşanların hepsi birbirine çok bağlıydı ve birlikte eğlenmeyi, oynamayı çok severlerdi. Günlerini ormanda koşup zıplayarak geçirirlerdi. Ancak bir gün, tavşan kardeşlerden biri olan Pamuk'un aklına bir fikir gelmişti. Pamuk, ormanın derinliklerindeki büyülü meyve ağacını görmüş ve onun altında altın renkli bir hazine olduğuna inanmıştı. Diğer kardeşlerini de bu hazineyi aramak için ikna etmeye çalıştı. Tavşan kardeşler, Pamuk'un heyecanını görünce onunla birlikte maceraya atılmaya karar verdiler. Ancak ormanda bir hazineyi aramak kolay değildi. Yolları tehlikeli yaratıklarla ve zorlu engellerle doluydu. Pamuk'un heyecanı, diğer kardeşlerin de kalplerini ateşlemişti ve birlikte cesurca ilerlemeye devam ettiler. Her gün, tavşan kardeşler ormanda meyve ağacının izini sürdüler, ancak hazineyi bulamadılar. Birçok kez hayal kırıklığına uğramış olmalarına rağmen, birbirlerine destek olmayı ve asla vazgeçmemeyi öğrendiler. Bir gün, ormanda karşılarına uzun bir nehri geçmeleri gerektiği çıktı. Nehir, hızlı akan sularıyla tavşan kardeşlerin önünde bir engeldi. Karşı kıyıya geçmenin tek yolu bir tahta köprüydü, ancak köprü çok eskiydi ve tehlikeli görünüyordu. Tavşan kardeşler, birbirlerine destek olarak birleştiler. Birlikte köprüyü geçmeye karar verdiler ve birbirlerinin patilerini tutarak dengelerini sağladılar. Güçlerini birleştirerek köprüyü geçmeyi başardılar. Sonunda, tavşan kardeşler meyve ağacını bulduklarında büyük bir sürprizle karşılaştılar. Ağaç altında altın renkli bir hazine değil, rengarenk meyveler vardı. Bu meyveler, masalsı bir tadı olan ve güzellik dolu bir armağandı. Tavşan kardeşler, gerçek hazineyi bulmuşlardı; birlikte geçirdikleri güzel anlar, dayanışma ve birbirlerine verdikleri destek. Onlar için asıl değerli olan, birlikte yaşadıkları maceralardan aldıkları sevgi ve dostluktu. Artık tavşan kardeşlerin kalplerindeki en değerli hazine, birbirlerine olan sevgi ve bağlılıklarıydı. Pamuk, gerçek bir hazineyi bulduğunu anlamış ve diğer kardeşlerine sarılarak onlara teşekkür etmişti. Tavşan kardeşler, ormanda geçirdikleri her anın tadını çıkararak mutlu bir şekilde yaşamaya devam ettiler. Birlikte gülen, oynayan ve destek olan tavşan kardeşler, masalsı bir aile olmuşlardı ve herkes için de örnek bir aile tablosu oluşturmuşlardı.


Kedi bir fare ile tanışır ve uzun bir zaman zarfında fare ile beraber yaşamaya, beraber bir evde kalmaya karar verirler. Kedi, 'kış için ortak bir karara varmalıyız, yoksa aç kalırız' dedi. Ve sen, minik fare, her yere girmeye çalışmamalısın, yoksa tuzaklardan birine yakalanabilirsin. Öğütler tutuldu ve bir yağ kabı satın aldılar, fakat kabı nereye koyacakları hakkında bir fikirleri yoktu. Epey bir süre sonra, kedi: 'Saklamak için kiliseden daha iyi bir yer bilmiyorum, çünkü kimse oradan uzaklaşmaya cüret edemez. Onu kilisedeki sunağın altına saklayacağız ve ona bir gün gerek duyana kadar dokunmayacağız.' Bu şekilde kap emniyete alındı. Fakat kedinin ona yüce bir özlem duyması çok fazla zaman almadı ve fareye şöyle dedi: 'Fare, sana bir şey söylemek istiyorum; kuzenim küçük bir oğlan doğurdu ve benim göreve dahil olmamı istedi; Bugün çıkmama müsaade et, evine kendin göz kulak ol. Fare de; 'Peki ama her şey yolunda giderse ve yemek için iyi bir şeyler bulursan, beni düşün' dedi. 'Bir damla tatlı kırmızı vaftiz şarabını ben de severim' dedi. Fakat tüm bunlar doğru değildi; kedinin kuzeni yoktu ve vaftiz annesi olması istenmemişti. Direkt olarak kiliseye gitti, çömleği aldı ve yalamaya başladı. Sonra şehrin çatılarına doğru bir yürüyüşe çıktı ve sonra güneşe doğru uzandı. Aklına yağ kabı geldiği vakit dudaklarını yaladı. 'Yine buradasın, şüpheye yer yok ki epey mutlu bir gün geçirdin' dedi fare. Kedi de bu söze, 'Her şey yolundaydı' diye cevap verdi. 'Peki, çocuğa hangi ismi koydular?' sorusuna, 'Top kapalı!' diye cevap verdi kedi. 'Top kapalı!' 'bu çok tuhaf ve ender bir isim, ailenizde bu durum normal mi?' 'Tüm bunlar ne anlama geliyor?' diye birtakım sorular sordu kediye. Zaman geçmeden kedi yeniden oraya uğramak istedi ve fareye şöyle söyledi: 'Benim için bir iyilik yapmalısın ve evi bir gün boyunca tek başına yönetmelisin. Kiliseye yeniden gitmem istendi. İyi fare de bunu kabul etti. Bir zaman sonra kedi yeniden gitmek istedi ve fareye 'güzel olan her şey üçüncüye geçer' dedi, 'Yeniden vaftiz edeyim. Gitmeme müsaade edeceksin, öyle değil mi?' dedi. 'Sen evinde bekle', dedi sonra, 'koyu gri kürkün ve uzun kuyruğunla, çünkü gündüzleri dışarı çıkmıyorsun.' Kedinin olmadığı zamanlarda fare, evi tertemiz yaptı ama açgözlü kedi yağ kabını tamamen boşalttı. 'Her şey yenildiği zaman, birileri huzura erer.' Kendisine bu sözleri söyledi ve eve çok çabuk dönmedi. Fare, doğan üçüncü çocuğa verilen ismin ne olduğu sorusunu sordu. 'Seni diğer isimlerden daha da fazla hoşnut etmeyecek', dedi kedi. 'All-gone' dedi. Fare, 'All-gone' diye tekrar etti ve 'bu en kuşku dolu isim! Bunu hiç duymadım. Bu ne anlama çıkıyor?' diye bir yorum yaptı ve başını çaresizce iki yana salladı. Bu saatten sonra hiç kimse kediyi vaftiz olmaya davet etmedi. Fakat kış geldiği ve dışarıda bulunmaya değer hiçbir şey kalmadığı zaman, fare onların hükmünü düşünerek şöyle dedi: 'Bizim kendimiz için gizlediğimiz yağ kabını alalım.' Buna 'Evet' dedi kedi. Gittiklerinde yağ kabı yerinde duruyordu ama boştu. Fare, 'Şimdi anladım, sen vaftiz babasının yanındayken tamamını yuttun.' Kedi, 'Dilini tutar mısın?' diye bağırdı. 'Bir söz daha söylersen, seni yerim.' Hemen sonra kedi onun üstüne atladı, onu yakaladı ve yuttu.


Köyün birinde kendi halinde yaşayan bir aile varmış. Bu aile etliye sütlüye karışmaz, sadece kendi işine bakarmış. Bu ailenin işlerini gören bir de eşeği varmış. Yük taşıma ile ilgili bir durum olduğu zaman bütün yükler eşeğin sırtına yüklenip taşıma işlemi gerçekleştirilirmiş. Bir gün yine kasabaya bir yük taşınması gerekiyormuş. Sahibi eşeğini alıp yola koyulmuş. Yükü eşeğin sırtına güzel bir şekilde yüklemiş ve varılması gereken yere doğru birlikte yola koyulmuşlar. Yükü sorunsuz bir şekilde sahibine teslim edip vakit kaybetmeden evin yolunu tutmuşlar. Eşek ve sahibi çok yorulmuş. Karınları da çok acıkmış. Kendilerini eve atıp dilenme moduna geçmişler. Biraz soluklandıktan hemen sonra sahibi eşeğin yanına varmış. Önce eşeğin karnını doyurmak niyetindeymiş. Hemen eşeğin önüne yemini bolca katmış. Eşek yemini bitirip sahibine doymadığını ifade eden bir bakış atmış. Sahibi biraz daha yem bırakmış eşeğin önüne. Eşek hızlıca bu yemi de yiyip bitirmiş. Basmış yaygarayı doymak bilmemiş. Sahibi biraz daha yem koymuş eşeğin önüne. Eşek yemini yemeye başlamış. Sahibi tam çıkmaya hazırlanıyorken eşek anırmış. Sahibi şaşırıp arkasına bakmış. Eşek yemi yiyip doymadığını ifade etmiş. Sahibi eliyle kafasını kaşımaya başlamış. Bu işin içinde bir iş var. demiş ve başlamış düşünmeye. Belli ki eşek açgözlülük yapıyormuş Karnı doyuyor ama gözü doymuyormuş. Sen misin bunu yapan? demiş sahibi. Aradan biraz zaman geçmiş. Eşek acıkmış. Sahibi eşeğin önüne her zamankinden daha az bir yem katmış eşeğin önüne ve çekip gitmiş. Eşek doymadığını ifade etmiş, anırmış. Fakat sesini duyan olmamış. Kimse oralı bile olmamış. Eşek çaresizce durumu kabullenip uykuya dalmış. Bir gün sonra eşek yine acıkmış ve sahibi gelip önüne bir önceki günden daha az bir yem katıp gitmiş. Eşek yemi bitirip koparmış yaygarayı. Yine karşılık alamamış. Çaresizce durumu kabullenip uykuya dalmış. Bu durum günlerce, hatta haftalarca böyle devam etmiş. Eşek anlamış ve kendi kendine: Sen değil misin açgözlülük yapıp eşeklik eden? Bu da sana iyi bir ders olsun. Bir daha böyle bir eşeklik etmezsin. demiş. Bunun duyan sahibi: Belli ki dersini almış. diyerek normale dönmüş. Daha Fazla Çocuk Masalları İçin Çocuk Masalları Kategorimizi Ziyaret Ediniz.


Çok eski zamanlarda, uzak diyarlarda 4 tarafı denizle çevrili küçük bir ada varmış. Bu adada denizciler, martılar, kediler, köpekler yaşarmış. Adalı denizciler tuttukları balıkları limanlara götürür orada satarlarmış. Sonra da aynı yerden erzak alarak adaya gelir yaşarlarmış. Bu küçük adanın asıl sahipleri ise martılarmış. Sabahtan akşama kadar gezen martılar adeta adanın bir simgesi olmuş. Arada bazı insanlar gelir martılar izler, onların sesleri ile dans edermiş. O kadar güzel sesleri varmış ki dinleyen bir daha dinlemek istermiş. Bu ada aslında çok az insan tarafından bilinirmiş. Rivayet odur ya; Ada eski zamanlarda büyücüler tarafından büyülenmiş. Bu büyü nedeniyle de kimse adaya gelmek istemez olmuş. Sadece eskiden kalan yerliler varmış. Zaten her geçen sene nüfus da azalıyormuş. Bu güzel adada martılar yemek yeme bulma konusunda hiç zorlanmazmış. Balık yemekten o kadar doymuşlar ki, bazen önlerine geleni bile yemez olmuşlar. Kısacası çok güzel, huzurlu bir hayat varmış bu adada. Herkes dans eder, herkes mutlu mesut yaşar gidermiş. Günlerden bir gün kötü niyetli bir adam gelmiş bu adaya. Kimse tanımazmış bu adamı. Ama misafirperverlik varmış ada halkının adetlerinde. Bu nedenle adamı güzel güzel ağırlamışlar. Fakat adam hiç mutlu olmamış. Belli ki kötü bir niyeti varmış. Bunu duyan yerliler çok sinirlenmiş tabii. Aralarında konuşmaya başlamışlar nasıl olur bu diye. Adanın sahibi mi olurmuş hiç. Ada dediğin bir toprak parçası. İnsanlar da üzerinde yaşar. Hepsi de hemfikirmiş bu konuda. Ama adam inatçı çıkmış. Ada iyice sinirlenmiş tabii bu laflar üzerine. Aralarından yaşlı bir adam çıkmış ve şunları diyivermiş; İyice sinirlenmiş insanlar. Adam sonunda kalkmış yerinden. Yarın gelirim o zaman ben görürsünüz ada kimin! Demiş. Demem odur ki, insanlar dünyanın sahibi sanıyor ya kendini, bu büyük bir yanılgı. Dünyanın sahibi aslında hayvanlar, bitkiler... Bizler sadece misafiriz. Gelip gideceğiz. Buna göre bunu bilerek yaşasak ne güzel olur ya... Hikayelerimizi okumaya devam etmek için diğer seçeneklere giriş yapabilirsiniz. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir zamanlar büyük bir şehirde evli bir çift yaşarmış. Bu evli çiftin bir evcil kedisi vardı, ancak kocası evcil kedilerinden nefret ediyordu. Nedense bu adam kedileri görmeye dayanamıyordu Ah, bu canavardan herkes için kurtulmayı ne kadar isterdim, diye düşünürken buldu kendisini. Bir gün adam kediden kurtulmaya karar verdi. Adam kediyi kapıp evden çıktı. Kediyi evinden yirmi sokak öteye attı ve kaçtı. Sonunda, bugünden itibaren sinir bozucu kediye bakmak zorunda kalmayacağım! diye düşündü. Ama adam evinin kaldırıma yaklaştığı anda, kedinin umarsızca eve doğru yürüdüğünü gördü. Çok sinirlendi bu duruma. Bu kediden kurtulacağım oda bugün olacak!dedi. Bunun üzerine adam kediyi bir kez daha aldı ve kaçtı. Bugün seni kırk sokak öteye götüreceğim! O zaman nasıl döneceksin? dedi ve şeytanca güldü. Böylece adam, kediyi kırk sokak ötede bırakarak, evine oldukça mutlu dönerken daha evinin içine giremeden kedi yine kaldırımda yürüyordu! Adam şimdi daha da sinirliydi Kedi neden tekrar tekrar ortaya çıkıyor? diye düşündü. Adam her gün kediyi yakalayıp daha da uzağa götürüyor ve dışarıda bırakarak geri geliyordu. Ve kedi her zaman eve dönüş yolunu bulduğu için adam her gün kendini hayal kırıklığına uğramış hissediyordu. Sonra bir gün adam kediyi kandırmaya karar verir. Bu sefer, kesinlikle geri gelemeyecek! diye söylendi. Sonunda, adam evinden birkaç km uzaklaşıyor, sağa dönüyor, sola dönüyor, köprüyü geçiyor, sağa dönüyor ve hemen ardından bir başka sokağa dönüyor sonunda kediyi bırakacak bir yer buluyordu. Bu nokta yeterince uzak! dedikten sonra kediyi orada bıraktıyor ve evine dönüyor. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Evvel zaman içinde kalbur saman içinde uzak diyarlarda bir orman varmış. Bu ormandaki ağaçlar diğer ormandakilere hiç benzemiyormuş. Burada ağaçlar insanlar ile konuşuyor ve hatta dans edebiliyorlarmış. Ormana yürüyüşe gelen kişiler buradaki ağaçların büyüsüne kapılıyor ve hiç gitmek istemiyorlarmış. Bu durum gün geçtikçe daha çok insanın ormanı ziyaret etmesine sebep oluyormuş. Çocukların okul yolu üzerinde olan bu orman adeta etrafa neşe saçıyor çocukların keyifle okullarına gidebilmeleri için onlara eşlik ediyormuş. Ayçin 'de bu çocuklardan biriymiş. Ayçin sessiz , sakin, kimseyle konuşmayan bir çocukmuş. Her gün aynı okul yolunu kullanan Ayçin ağaçların dikkatini çekmiş. Diğer çocuklar güle oynaya okula giderken Ayçin sessiz bir şekilde etrafına dahi bakmadan okula gidiyor ve aynı şekilde eve dönüyormuş. Ağaçlardan biri Ayçin'e seslenerek; Sen Neden arkadaşlarınla beraber yürümüyorsun? deyince , Annen çok doğru söylüyor Ayçin kardeş. Herkes kendi ödevini yapmalı ve daima dürüst olmalıdır. Bundan sonra ben seni asla yalnız bırakmayacağım. Seni çok sevdim. Benimle arkadaş olur musun? dedi. Ayçin bu duruma çok sevindi. Artık onunda bir arkadaşı vardı. Onu anlayan, onu seven birileri vardı. Ağacın teklifini kabul ederek mutluluk içinde okula gitti. Ayçin artık daha mutlu bir şekilde okula gidiyor ve etrafa neşe saçarak evine dönüyordu. Her gün okula giderken göreceği arkadaşının mutluluğunu kalbinde taşıyordu. Derslerinde daha da başarılı olan Ayçin bir gün ormandaki o kahkaha seslerinin kesildiğini eskisi gibi neşenin var olmadığını fark etti. Gözleri ile arkadaşını arayan bu küçük kız, aradığını bulamadan eve gitmişti. Ağaçların hepsi birbirine benziyordu. Ayçin arkadaşını sesinden tanıyordu. Küçük kızın her geçişinde ona seslenen ağaç bu sefer ses çıkarmıyor, dans etmiyordu. Eve geldiğinde çok üzülen Ayçin yemek dahi yemeden direk odasına girdi ve arkadaşını düşünerek uyuya kaldı. Ayçin'in rüyasında ormanda bulunan o neşeli, dans eden ağaçların her biri ağlıyordu. Ayçin uyandığında ne olduğunu anlamaya çalışıyor ama bir türlü bu durumu çözemiyordu. Okul saati yaklaşan küçük kız hızlı bir şekilde kıyafetlerini giyerek okula gitmek için yola çıktı. Ormana yaklaştıkça rüyasındaki gibi ağlama seslerini duyan bu küçük kız neler olduğunu öğrenmek için hızla koşmaya başlamıştı. İşte arkadaşı oradaydı. Ama bir terslik vardı. Gülen arkadaşından eser kalmamış, yapraklarını bükmüş ağlayan bir ağaç duruyordu karşısında. Bizler insanları mutlu etmeye çalışırken, onlar çöplerini buraya atarak bizleri zehirliyorlar dedi. Ayçin o günden sonra her okula gidişinde ve dönüşünde çöpleri topluyor ve insanların çöplerini yerlere atmaması için uyarıyordu. İnsanlar artık daha dikkatli davranmaya başlamıştı. Bunun üzerine ormandaki eski neşe yerine geldi ve ormana Sevgi ve Barış ormanı adı verildi. Bu ormandan geçen her çocuk sevgi nedir o gün öğrendi. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir varmış bir yokmuş Evvel zaman içinde kalbur saman içinde ülkelerin birinde İpek adında bir kız yaşarmış. İpek çok tatlı bir kızmış. Ama ufak bir sorunu varmış. Bütün isteklerini ağlayarak istiyormuş. Birgün annesi İpek'in evde sıkıldığını düşünerek onunla birlikte alışverişe çıkmaya karar vermiş. İpek çok güzel hazırlanıp annesi ile birlikte bir markete gitmiş. Annesi marketten birkaç eşya alınca İpek az ilerdeki reyondaki çikolataları görmüş. Annesine çikolata istediğini söylemiş. Annesi de istediği çikolatadan bir tane alabileceğini söylemiş. İpek hemen reyondan bir çikolata almış. Ama bu sefer de diğer reyondaki bisküviler gözüne çarpmış. Annesine bu sefer de bisküvi alacağını söylemiş. Annesi sadece bir tane alma hakkının olduğunu daha fazla bir şey alamayacağını söylemiş. İpek annesinin bu sözleri üzerine huysuzluk çıkarıp ağlamaya başlamış. Annesi bunun üzerine alışverişini tamamlayamadan marketten çıkmak zorunda kalmış. İpeği uyaran annesi markette ağladığı için diğer insanların rahatsız olduğunu bu yüzden ne kadar zor durumda kaldığını anlatmış ama nafile İpek bir türlü anlamak istemiyormuş. Bu sebepten annesi bir daha markete İpek ile birlikte gitmeyeceğini söylemiş. İpek hiç umursamamış sanki hiçbir şey olmamış gibi davranıyormuş. Ertesi gün mahalledeki arkadaşları İpeği parka oynamaya çağırmışlar. İpek önce salıncakta sallanmış daha sonra kaydırağa binmiş bir diğer arkadaşı da kaydırağa İpekten önce çıkmış. İpek arkadaşına önce kendisinin kayacağını söylemiş ama arkadaşı kabul etmemiş. İlk önce kendisinin geldiğini söylemiş. İstediğini yaptıramayan İpek tekrar ağlamaya başlamış. Arkadaşları İpek'e yanlış yaptığını söyleselerdi İpek onları dinlemiyor ağlamaya devam ediyormuş. O yüzden arkadaşları onunla oynamamaya ve bir daha parka çağırmamaya karar vermişler. Orada da yalnız kalan İpek doğru evine gitmiş. Yine günlerden bir gün İpek'in babası hafta sonu piknik yapmaya gideceklerini söylemiş. Evde hazırlıklar yapılıp, güzel yiyecekler yapılmış. İpek'in annesi ve babası eşyaları arabaya yükleyip yola koyulmuşlar. Mutlu bir şekilde yolda giderlerken İpek arka tarafta değil ön tarafta oturacağım diye tutturmuş. Anne ve babası bunun çocuklar için uygun olmadığını ve tehlikeli olduğunu, bu yüzden izin vermeyeceklerini söylemişler. İpek her zamanki yaptığını yapıp ağlamaya başlamış. Ne annesini ne de babasını dinlemiyormuş. Üstelik onları da üzdüğünün farkına varmıyormuş. Anne ve babası bir türlü susmak bilmeyen İpek yüzünden pikniğe gitmekten vazgeçip eve geri dönmüşler. İpek'e bir daha asla pikniğe gitmeyeceklerini söylemişler. İpek artık ne markete ne parka ne de pikniğe gidebiliyormuş. Yanlış şeyler yaptığını fark eden İpek ağlayarak eline hiçbir şey geçmeyeceğini fark etmiş. Üstelik hem anne ve babasına hem de arkadaşlarını üzdüğünü fark etmiş. Günler sonra artık isteklerini normal bir şekilde istemeye başlamış. İstediği bir şey olmadığında artık ağlamıyormuş. Bunu fark eden anne ve babası İpek'i yine eskiden olduğu gibi markete parka ve daha birçok yere götürmeye karar vermişler. İpek de o günden sonra bir daha asla isteklerini ağlayarak istememeyi öğrenmiş. Daha fazla uyku masalları makalesi için bebek masalları kategorisini ziyaret edebilirsiniz.


Dört halifeden ikincisi olan Hz.Ömer'in halifelik yıllarında Medine'ye yabancı ülkelerden bir kervan gelmiş. Kervan Medine'nin bir alanına konmuş ve geceyi Medine'de geçirmeye karar vermişler. Bunu duyan Hz.Ömer gece saatlerinde şehri dolaşmaya çıkmış. Sokaklarda dolaşırken de sahabelerden Abdurrahman'a rastlamış ve ona kervanı sabaha kadar birlikte beklemeyi teklif etmiş. Bu sayede kervandakiler rahat bir uyku uyuyacaklar ve kervanda bulunan mallar zarara uğramayacakmış. Bunun üzerine Abdurrahman halifenin teklifini kabul etmiş ve kervanın başında beklemeye başlamışlar. O sırada kervandan çok uzakta olmayan bir evden çocuk ağlaması duyulmaya başlamış. Bir süre bu duruma tepkisiz kalmışlar ancak çocuğun sesi kesilmeyince halife evin kapısına gitmiş ve çocuğu susturmalarını istemiş. Ancak çocuk gece boyunca susmamış ve ağlamaya devam etmiş. Hz.Ömer birkaç kere daha kapıya gitse de çocuk bir türlü susmamış. Bunun üzerine Hz.Ömer dayanamayıp evin kapısına bir defa daha gitmiş ve kapıyı açan kadına nasıl bir anne olduğunu ve çocuğu ağlattığını söylemiş. Bunun üzerine kadın çocuğun derdini bilmeden azarlanıyor olmasına kızmış. Bu çıkışa karşılık Hz.Ömer sıkıntının ne olduğunu sormuş. Kadında çocuğu sütten kestiğini ve evde onun yiyeceği bir şey olmadığı için açlıktan ağladığını söylemiş. Ayrıca fakir olduklarını da belirtmiş. Duyduğu sözler üzerine Hz.Ömer çocuğun yaşını sormuş ve daha yaşına girmediğini öğrenince neden çocuğun süt emmesini engellediğini merak etmiş. Bu soru üzerine kadında halife Hz.Ömer'in çocuk sütten kesilmeden aileye fakir maaşı vermeyeceğini bu sebeple de çocuğu sütten kestiğini söylemiş. Duydukları sözler halife Hz.Ömer'i çok üzmüş ve ağlayarak mescide gitmiş. Namazı da ağlayarak kıldırmış ve bu olayın üzüntüsüyle sizin Ömer'inize yazıklar olsun diye sitem etmiş. Yaşadığı elim olay sonrasında da Medine'ye tellal çıkarmış. Hz.Ömer'in emriyle tellal Medine'de erkek ya da kız çocuk doğduğu andan itibaren halifeliğe bildirilmesi gerektiği duyurulmuş. Bu bildiriyi yapan herkese de nafaka verileceğini söylemiş. Ayrıca kimsenin nafaka yüzünden çocuğunu sütten kesmeyeceği bildirilmiş. Halifenin bu kararı üzerine çocuklar Medine'de açlık yüzenden hiç ağlamamış. Nafaka olayının yaşanmasından uzun süre sonra Medine'de kıtlık yaşanmaya başlanmış. Bunun üzerine halife Hz.Ömer adamlarına hemen bin tane devenin kesilmesini ve çıkan etlerinin fakirlere dağıtılmasını emretmiş. Etler Medineli'lere dağıtılmış ayrıca etlerin en güzel yeri de halife için ayrılarak ona yemek yapılmış. Akşam olunca deve eti yemeği halifenin önüne getirilmiş ve bunu göre halife yemeğin nereden olduğunu sormuş. Bunun üzerine kendisine kesilen develerden onun için ayrılan payın yemek yapıldığı bildirilmiş. Hz.Ömer bu cevap üzerine devenin iyi taraflarını kendilerinin yiyip kalan taraflarını fakirlere dağıtmanın kötülüğünden bahsetmiş. Ayrıca önündeki yemeğin fakir bir aileye verilmesini emretmiş. Yemeğin önünden alınmasından sonra yerine getirilen zeytinyağı ve kuru ekmeği yemeğe başlamış.


Ağrı Dağı Efsanesi günün birinde keçe üzerine ağaç ve güneş işlenmiş çok asil bir at Ahmet'in kapısının önüne gelerek kapının tahta tokmağını kokluyor. Henüz atı kimseler görmezken Sofi ilk görenlerden oluyor. Ata bakan Sofi üzerindeki desen ve motifleri bir yerlerden hatırlamaya başlıyor. Bu motiflerin çevresine kötülük getireceğine inanıyordu. Oymak işaretlerine hakim olan Sofi bir tek atın üzerindeki işaretin ne manada olduğunu çözememişti. Ahmet ise evin içinde çok sevdiği Ağrı Dağı Türküsü'nü dinliyor ve dışarıda olanlardan habersizdi. At ise bu sesten etkilenmiş oda türküyü dinliyordu. Daha sonra Sofi, Ahmet'i yanına çağırıp At hakkında bir şeyler biliyor mu? şeklinde sormaya başladı. Ahmet atı tanımamıştı. Sofi' de haktan yadigar bir at olduğunu dile getirdi. Daha sonra ekledi; Bu atı dağın öteki tarafına 3 kere götürerek eve dönmesini eğer at yine gelirse sahibinin Ahmet olacağını dile getirdi. Şayet atın sahibi Osmanlı Padişahı bile olsa kellesini vermesini ama bu atı vermemesini söyledi. Ahmet atı alıp dağın çevresindeki bayıra bırakarak eve döndü. At ise her seferinde tekrar eve geldi bu olay tam 3 defa tekrarlanarak gerçekleşti. Artık bu güzel at Ahmet'in olmuştu. Ayrıca kimseye vermemek için kendine yemin etmişti. Ahmet atı ahıra sevinçli bir şekilde çekmişti. Sonuç olarak atın sahibi gelirse ne olacaktı, diye kendine sordu. Aradan gel vakit git vakit bir zaman Sofi, Ahmet'in yanına gelerek atın Beyazıt Paşası Mahmut Han'a ait olduğunu söyledi. Verilen fermanda atı getirene tam 5 at ve 50 adet altın ödül verileceğini şayet at birinin ahırında çıkarsa kellesi vurularak idam edileceği yazıyordu. Ahmet ise koşulsuz ve şartsız bu atı vermeyeceğine yemin etti. 1 ay sonra askerler atın Ahmet'te olduğunu öğrendi ve geri istediler. Ahmet ise yemin ederek atı vermeyeceğini halkın verdiği bir hediye olduğunu söyledi. Bunu duyan paşa aşırı sinirlenerek etrafındaki Kürt Beyleri'ni alıp Ahmet'in evine gitmeye koyuldu. Paşa Ağrı Dağı'na vardığında Sofi'den başka kimsecikler yoktu. Ahmet'i bulamayınca Sofi'yi alıp geri döndü. Etrafındaki herkesi görevlendirip Ahmet'i bulmaları için zaman tanıyan paşanın 3 tane çocuğu vardı. Bu çocuklardan Gülbahar çok iyi kalpli ve diğer kardeşlerinden farklı olarak cana yakın bir insandı. Zindana koyulan Sofi'yi görüp olaylara bağlı her şeyi öğrendi. Sofi'yi seven Gülbahar ona sürekli yemekler götürüyordu. Paşa, uzun bir zaman sonra Milan Beyi'ni görevlendirmiş ve Ahmet'i getirmesini istedi. Ahmet bir şekilde ikna olarak saraya gitti. Paşa atın sahibinin kendisi olduğunu ve ona geri vermesini istedi. Fakat Ahmet kendisine hediye gelen bir canlıyı vermeyeceğini dile getirdi. Bunun üzerine zindana atıldı. Sofi ve Ahmet zindanda bir araya gelip daha önce Gülbahar'ın ziyareti ile Sofi'ye verdiği kaval eşliğinde Ağrı Dağı Öfkesi'ni çalmaya başladılar. Ahmet'i bu durumda gören Gülbahar ona karşı bir şeyler hissederek aşık oldu. Bir gece onları kaçırarak bekçi kulesine çıkardı. Gülbahar onların öldürülmesini istemiyordu. Onlara yardım edeceğini dile getirdi. Ertesi gün kardeşinden yardım istedi. Kardeşi Yusuf, korkudan yardım etmedi. Son çare Demirci Hüso'nun olacağını düşündü. Hüso, kabul ederek onu Kervan Şeyhi'nin yanına gidip selamını iletmesini söyledi. Gülbahar ertesi gün idam edilecek Ahmet ve Sofi'yi arka kapıdan kaçırdı. Kaçmalarına izin veren Memo adlı bekçi ise padişahın tüm bu olanları öğrenmesiyle intihar etti. Gülbahar'ın kardeşi ise daha önce korkusuna yenik düşerek yardım etmemiş ve yine korkudan tüm olanları babasına anlatmıştı. Gülbahar ise evden kaçmamış sonunu bekliyordu. Paşa, kızının zindana kapatılmasını istedi. Bunu duyan halk ayaklanarak Beyazıt'a doğru yürüdü. Kalabalık her geçen zaman çoğaldı. Gülbahar'ı zindandan çıkarıp Kervan Şeyhi'nin yanına götürdüler. Ahmet oradaydı. Beraber Hoşap Beyi'nin evine gittiler ve orada çok iyi karşılandılar. Olaylar ise bu zaman diliminde çığırından çıkmış tüm ülkeye yayılmıştı. Mahmut Han ise Ahmet'e bir teklif götürdü eğer ki Ağrı Dağı'nın zirvesine çıkar ve inerse kızı ile evlendirip ayrıca atı onlara verecekti. Ahmet bu teklifi kabul edip yola koyuldu. Ahmet dağa çıkarken büyük bir kalabalık aşağıda onu bekliyordu. Günler sonra inen Ahmet çevreye ve paşaya bir şeyler demeden Gülbahar'ı alıp tekrar çıktı. Gülbahar ise bunun nedenini sordu. Ahmet ise günlerdir sorduğu soruyu bir daha sordu. Beni kurtarmak için zindan bekçisi Memoya ne verdin? deyince Gülbahar tekrar bir şey vermediğini söyledi. Böylece giden Ahmet'i sonsuza dek kaybetti ve bir daha onu asla bulamadı.


Kocaman ormanda ne bir böcek ne de bir solucan. Sonra masalda neler mi olmuş? Gelin birlikte okuyup öğrenelim. Ağustos Böceği, yazın upuzun günleri boyunca boş boş gezer saz çalıp türküler okurmuş. Kış için hiç bir hazırlık yapmaz, elibi bir işe bile sürmezmiş. Karıncaysa, kafasını kullanır, hiç durmadan çalışırmış. Karınca bütün yaz, kara kış için hazırlık yapar, zamanını boşa harcamazmış. Yavaş yavaş yaz bitmeye başlamış ve havalar soğumuş. Bir süre sonra da yaz tamamen bitmiş ve kış gelmiş. Ağustos Böceği ne saz çalabiliyor ne de şarkı söyleyemiyormuş. Çünkü çok açmış ve soğuktan titriyormuş. Ağustos Böceği bütün yaz saz çalıp şarkı söylerken, karınca durmadan çalışmış ve kış için br sürü yiyecek toplamış. Ağustos Böceği, karıncanın bütün yaz çalışıp yemek biriktirdiğini hatırlamış. Karıncanın ona yardın edeceğini düşünüp yemek istemeye karar vermiş. Ormanın içinden aç ve soğuktan üşüyerek yürüyüp karıncanın yuvasına ulaşmış. Karınca yuvasından çıkınca soğuktan tir tir titreyen Ağustos Böceğini karşısında görmüş ve ona dönüp; Ağustos böceği neden geldin ne istiyorsun benden demiş. Evimde hiç yiyeceğim yok, dışarısı da çok soğuk. Bana yiyecek bir şeyler verirsen, sana yemin ederim ki yazın fazlasıyla sana geri ödeyeceğim. demiş. Neden yiyecek bir şeyin yok. Kocaman yaz boyunca ne yaptın? demiş. Ağustos Böceği utançtan başı önünde, cevap vermiş: Yaz boyunca saz çalıp, şarkılar okudum demiş. Karınca bu cevaba çok kızmış. Bütün yaz saz çalıp şarkı söylediysen, şimdide oyna bakalım demiş ve yuvasının kapısını sertçe kapatmış. Ağustos Böceği aç ve soğuktan titreyerek geri dönerken, keşke bütün yaz saz çalıp şarkı söylemeseydim. Şimdi evimde bir sürü yiyeceğim olurdu demiş. Ve bir daha bütün yazı saz çalıp şarkı söyleyerek boş geçirmeyeceğine yemin etmiş.


Zamanın birinde bir ağustos böceği ile bir karınca yaşarmış. Keyfine oldukça düşkün olan ağustos böceği saz çalar, şarkı söyler ve tüm vaktini eğlenerek geçirirmiş. Bütün bir yazı şarkı söyleyerek geçiren ağustos böceği kışın gelmesi ile birlikte zor günler geçirmeye başlamış. Kış gelince havalar soğumuş ve yağmurlar başlamış evinde hiç yiyeceği bulunmayan ağustos böceği hem üşümüş hem de karnı çok acıktığı için şarkı söyleyemeyecek kadar halsiz kalmış. Çünkü bütün bir koca yazı şarkı söyleyip eğlenerek geçiren ağustos böceği kış için hazırlık yapmamış. Oysa komşusu karınca ise, o keyif içinde gününü gün ederken sürekli çalışmış ve tüm yaz boyunca kış mevsimi için hazırlıklar yapmış. Soğuktan tir tir titreyen ağustos böceğinin aklına hemen karınca gelmiş ve apar topar komşusu karıncanın kapısına gelerek ödünç yiyecek almak istemiş. - Karıncadan ödünç yiyecek isterim yaz ayı gelince de tekrar öderim demiş. Karıncanın kapısını çalmış. Karınca kapıyı açınca karşısında soğuktan üşümüş üstelik de aç olan ağustos böceğini görmüş. - Bir şey mi istiyorsun ağustos böceği, demiş. - Karınca kardeş havalar çok soğudu ve karnımda çok aç, ancak evimde yiyecek hiç bir şey yok bana borç olarak yiyecek bir şeyler verir misin? Söz veriyorum borcumu öderim, diyen ağustos böceğine, karınca; - Neden yiyecek bir şeyin yok bütün bir yaz boyunca ne yaptın sen demiş. - Ağustos böceği oldukça utangaç bir tavırla - Başını önüne eğerek ben saz çaldım, şarkı söyledim, ancak kış için bir hazırlık yapmadım demiş. Ağustos böceğinin bu sözleri üzerine oldukça sinirlenen karınca; - Koca bir yaz şarkı söyleyip saz çalarak geçirdiysen şimdi de bol bol oyna o zaman demiş ve ağustos böceğinin suratına kapıyı kapatmış. Kedi bir fare ile tanıştı ve uzunca bir süre fareyle birlikte yaşamaya, birlikte evde kalmaları konusunda anlaştılar. Ama kış için bir karar vermeliyiz, yoksa açlık çekeriz dedi kedi; Ve sen, küçük fare, her yere giremezsin, yoksa bir gün bir tuzağa yakalanırsın. İyi tavsiyeler takip edildi ve bir yağ kabı satın alındı, ancak nereye koyulacağını bilmiyorlardı. Uzunca bir süre sonra, kedi şöyle dedi: Kilisede olduğundan daha iyi saklanacağı bir yer bilmiyorum, çünkü hiç kimse oradan uzaklaşmaya cesaret edemez. Onu sunağın altına koyacağız ve ona gerçekten ihtiyacımız olana kadar dokunmayacağız. Yani kap güvenlik altına alındı. ama kedinin onun için büyük bir özlem duyması çok uzun sürmedi ve fareye şöyle dedi: 'Sana bir şey söylemek istiyorum, küçük fare; kuzenim dünyaya küçük bir oğul getirdi ve benim vaftize katılmamı istedi; Bugün çıkmama izin ver, ve evine kendin bak. ' 'Evet, tamam' diye cevap verdi fare,' her şeyin yolunda giderse ve eğer yemek için çok iyi bir şey alırsan, beni düşün. Bir damla tatlı kırmızı vaftiz şarabından bende hoşlanırım' dedi. Ancak bütün bunlar doğru değildi; kedinin kuzeni yoktu ve vaftiz annesi olması istenmemişti. O doğrudan kiliseye gitti, çömleği çaldı ve yalamaya başladı. Sonra şehrin çatılarına doğru yürüyüşe çıktı, fırsatlara baktı, ve kendini güneşe doğru uzattı, yağ kabını düşündüğünde dudaklarını yaladı. 'Eh, işte yine buradasın,' dedi fare, 'Hiç şüphe yok ki mutlu bir gün geçirdin.' 'Her şey yolunda gitti' diye fareye cevap verdi kedi. 'Çocuğa hangi ismi verdiler?' 'Top kapalı!' dedi kedi. 'Top kapalı!' 'bu çok garip ve nadir bir isim, ailenizde normal olan bu mu?' 'Bu ne anlama geliyor?' diye sordu kediye. Çok geçmeden kedi tekrar oraya gitmek istedi ve fareye şöyle dedi: 'Bana bir iyilik yapmalısın ve evi bir gün yalnız başına idare etmelisin. Tekrar kiliseye gitmem istendi. İyi fare bunu kabul etti. Bir süre sonra kedi yine gitmek istedi ve fareye 'bütün güzel şeyler üçte geçer' dedi, 'Tekrar vaftiz edeyim. sen gitmeme izin vereceksin, değil mi?' dedi. 'Sen evde otur, dedi kedi, koyu gri kürkünle ve uzun kuyruğunla, çünkü gündüz dışarı çıkmıyorsun. Kedinin yokluğunda fare, evi temizledi ama açgözlü kedi tamamen yağ kabını boşalttı. 'Her şey yenildiğinde, birileri huzur bulur' Kendisine böyle söyledi ve eve hemen dönmedi. Fare üçüncü çocuğa hangi ismin verildiğini sordu. Seni diğerlerinden daha fazla memnun etmeyecek, dedi kedi. 'All-gone' denir. 'All-gone', dedi fare, bu en şüpheli isim! Onu hiç görmedim. Hepsi gitti; Bu ne anlama geliyor?' ve başını iki yana salladı. Bu zamandan sonra hiç kimse kediyi vaftiz olmaya davet etmedi, ama kış geldiğinde ve dışarıda bulunacak bir şey kalmadığında, fare onların kararını düşünerek şöyle dedi: Haydi, kedi, bizim kendimiz için sakladığımız yağ kabını alalım bundan mutlu olacağız. 'Evet,' diye cevap verdi kedi ve yola çıktılar, ama geldiklerinde, yağ kabı hala yerindeydi, ama boştu. 'Eyvah!' dedi fare, 'şimdi ne olduğunu gördüm. Sen vaftiz babasının yanındayken hepsini yuttun.' 'Dilini tutar mısın, 'diye bağırdı kedi' bir kelime daha edersen, seni yerim.' Kedi onun üzerine atladı, yakaladı ve onu yuttu. Bir zamanlar köyün birinde ormanın hemen içinde bir çiftçi yaşıyormuş. Çiftçinin büyük ve eski elma ağacı olan, çeşitli bitkilerle kaplı bir güzel bahçesi varmış. Çiftçi çok önceleri küçük bir çocukken, zamanının pek çoğunu bahçelerindeki elma ağacıyla oynayarak geçirirmiş. Elma ağacı eski zamanlarda fazla miktarda elma verirmiş. Ancak zaman geçtikçe elma ağacı da yaşlanmaya başlamış ve elmaları azalmış. Zamanla çiftçi ağaçtan elma alamaz olmuş ve ağacı kesmeye karar vermiş. Ağacı keserek yerine güzel bir mobilya yapmak istemiş. Ağaç çok yaşlı olduğu için ağacı iyileştirmenin mümkün olmayacağını anlamış ve keserek yerine harika mobilyalara sahip olacağını düşünmüş. Küçük bir çocukken, oyunlarının tamamını burada ağacın tepesinde geçirdiğini bir anda unutmuş. Meyve vermeyen elma ağacı şimdilerde küçük hayvanlara ev sahipliği yapıyormuş. Bu hayvanlar ise sincap, serçeler ve çok çeşitli kuş ve böceklermiş. Çiftçi ağacı kesmek için baltasını aldığında, bu ağacı evi gören tüm küçük hayvanlar telaşlanmaya ve korkmaya başlamış. Hepsi birlik olup, çiftçiye evlerini yıkmaması için yalvarmaya başlamış. Lütfen ağacımızı, evimizi kesmeyin. Bu ağacın altında siz küçükken, beraber oynardık. Bu ağaç, bizim evimizdir. Kesilirse başka gidecek bir evimiz yok. Çiftçi, hayvanların konuşmasına aldırış etmeden ağacı kesme kararı almış. Tam baltasını kaldırdığı anda hayvanlar arasında kargaşa büyümüş. Lütfen evimi yıkmayın. Yıkıp beni ve çocuklarımı parçalamayın. demiş. Ardından küçük kuşlar da çiftçiye ağlayarak, yalvarmaya başlamış. Çekirge ise çiftçinin ayaklarına dolanmış ve evinin yıkılmasını istemediğini söylemiş. Tüm bu yalvarmalara rağmen çiftçi çocukluğunu ve en iyi arkadaşları olan hayvanları unutmuş. Ağacı her vurduğundan daha sert şekilde doğramaya başlamış. Tüm küçük ve yalvaran hayvanlar çaresiz kalmışlar. Bu küçük hayvanlar evlerinden ayrılmamak için elma ağacını her ne pahasına olursa olsun korumak istemişler. Küçük hayvanlar kimden yardım istediler ise olmamış. Çiftçi çocukluğunda oynadığı elma ağacını parçalamaya devam etmiş. Çiftçi ağacı parçalarına ayırırken bir anda parlak bir şey fark etmiş. Bu parlak şeyin bir bal dolu kovan olduğunu anlamış. Balı biraz tadan çiftçi bir anda balın tadı ile içindeki küçük çocuğu uyandırmış. Çocukluk anılarını hatırlayan çiftçi, haykırarak; Çiftçinin sevinçten değişimini fark eden hayvanlar, çiftçiyle tekrar konuşmaya başlamışlar. Arı, her zaman tatlı bir bal vereceğini söylemiş, sincap, kuruyemişleri paylaşacağını söylemiş. Sonunda çiftçi ikna olarak baltasını indirmiş. Ağacın kendisine pek çok fayda sağladığını ve güzel hayvanlara ev sahipliği yaptığını düşünmüş. Bu ağacı kesinlikle kesemeyeceğime söz veriyorum. Hepinizden özür diliyorum, artık hepiniz ağaçta huzur ve uyum içinde yaşayabilirsiniz. demiş. Tüm hayvanlar arıya teşekkür ederek, mutlu bir şekilde evlerinde yaşamaya devam etmişler.


Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde, yemyeşil kırlarda yaşayan Minik Tırtıl ile ağustos böceği varmış. Her gün birlikte oynar, dans eder ve şarkılar eşliğinde güzel zamanlar geçirirlermiş. Birlikte çiçekten bir çiçege gezerlermiş. Minik Tırtıl artık büyümeye başladıkça, üzerinde garip dikenler oluşmaya başladığını hissetmiş. Bunu gören ağustos böceği arkadaşıyla alay edermiş. Minik Tırtıl bu durumda dolayı üzülür, ama arkadaşını çok sevdiği için bir şey diyemezmiş. Alaycı ağustos böceği, arkadaşını umursamadan saz çalar ve şarkı söylermiş. Minik tırtıl, bu yaşananlardan dolayı çok üzgünmüş. Tırtılın kendini gösterebileceği bir becerisi yokmuş. Büyüdükçe bu duruma üzülür, keşke ben de ağustos böceği gibi olsaydım der, bunun için yaşlar dökermiş. Bunu gören ağustos böceği arkadaşına teselli vermeye başlamış. Ağustos böceği, seni her halinle seviyorum. Özür dilerim, demiş. Bir gün Minik Tırtıl kendini hasta hissetmiş. Arkadaşına üzülen arkadaşı başında nameler yakarak ona yardım etmeye çalışmış. Ama Minik Tırtıl iyi olacağına, daha da kötü olmuş. Ağustos böceği ne yapacağını bilemez halde başında beklerken, minik arkadaşına bir şeyler olmaya başlamış. Minik Tırtıl derin bir uykuya geçmiş Vefalı ve vicdanlı ağustos böceği, arkadaşını hiç yalnız bırakmamış. Ona şarkılar söyler ve uyanmasını beklermiş. Bir dolunay gecesinde göküyüzüne bakarak şarkılarını söylerken ağustos böceği, Minik Tırtılın hareket etmeye başladığını görmüş. Ağustos böceği Minik Tırtılın yanından ayrılmadan beklemiş. Sabah olduğunda arkadaşı Minik Tırtılın kelebek olduğunu görmüş. Gün yükseldikçe, Minik Tırtıl masmavi gökyüzü içinde, kırmızı ve yeşil benekli bir kelebek olmuş. Minik Tırtıl artık mavi bir kelebek olmuş. Kanatlarıyla göğe yükselen Mavi Kelebek, çok mutlu olmuş. Bunu gören arkadaşı onun için sevinmiş, fakat arkadaşı gidecek diye mutsuz olmuş. Ama Mavi Kelebek arkadaşından ayrılmamış. Ömür boyu dostlukları bitmemiş. Arkadaşı Saz çalarken, minik kelebek ise göklerde kanat çırparmış. Onların dostluğunu gören diğer hayvanlar ise bitmek bilmeyen dostluklarını ve eğlencelerini kıskanırmış. Herkese ve her şeye rağmen onların dostluğu hep devam etmiş ve birbirleri sevmekten hiç ama hiç vazgeçmemişler.


Uzun zaman önce, büyülü diyarların derinliklerinde, iki güçlü büyücü dünyanın kaderini belirlemek için karşı karşıya gelmişti. Ak büyücü, doğanın güzellikleriyle uyumlu ve iyilik dolu büyüler kullanıyordu. Kara büyücü ise karanlık güçlerin hükmettiği, acımasız ve hırslı bir büyücüydü. Ak büyücü, diyarlarına barış ve huzur getirmek için büyülerini insanların iyiliği için kullanıyordu. Kara büyücü ise gücü ve kontrolü elinde tutmak için karanlık büyüler yaparak korku ve kaos yayıyordu. Zamanla, kara büyücünün kötülüğü arttı ve diyarlar yavaşça karanlığın pençesine düştü. Ak büyücü, masum insanların ve doğanın çektiği acıyı gördükçe kararlılığı arttı ve kara büyücüye karşı durmaya karar verdi. Büyülü savaş başladığında, ak büyücü gücünü doğadan ve iyilikten alıyordu. Her adımında, etrafındaki dünyayı güzellikle dolduruyordu. Kara büyücü ise kötü niyeti ve hırsıyla karanlık güçleri kullanıyordu. İkisi arasındaki çatışma giderek şiddetlendi. Ak büyücü, insanları ve doğayı korumak için tüm gücünü ortaya koydu. Onun sevgi dolu ve güçlü büyüleri, kara büyücünün karanlık güçlerine karşı direniyordu. Kara büyücü ise öfkesi ve hırsıyla ak büyücüyü yok etmeye çalışıyordu. Ancak, ak büyücünün içindeki sevgi ve kararlılık, onu güçlendiren en büyük silahtı. Her saldırıya güzellikle karşılık veriyor, dünyayı korumak için savaşıyordu. Kara büyücü ise karanlığın pençesine daha da batıyordu. Sonunda, büyülü savaşın en yoğun anında, ak büyücü kararlılığı ve sevgisiyle kara büyücüye son bir büyü yaparak onu durdurdu. Kara büyücü, kendi karanlık güçleri tarafından etkilenerek kendi karanlığına hapsoldu. Diyarlar, ak büyücünün zaferiyle kurtulmuştu. Sevgi ve iyilik, tekrar hakim oldu ve insanlar, doğa ve diğer yaratıklar mutlu bir şekilde bir arada yaşamaya başladı. Ak büyücü, insanlar arasında efsanevi bir kahraman olarak anılmaya başladı ve onun gücü, diyarlara sonsuz bir huzur getirdi. Böylece, ak büyücü ve kara büyücü arasındaki büyülü savaş sona ermişti. İyilik, kötülüğe karşı zafer kazanmış ve diyarlara barış gelmişti. Ak büyücü, her zaman sevgi ve iyilikle hatırlanacak, kara büyücü ise kötülüğün sonunu getiren büyülü savaşın bir hatırası olarak kalmıştı.


Akıllı aynacık her gece sahibine masallar anlatırmış. Masal dinlemeyi çok seven sahibi ise her gün anlatılan masalları şaşkınlıkla dinlermiş. Gecenin birinde aynacık güzel mi güzel bir masal anlatmaya başlamış. Bu masal minik bir kasaba olan Yitan'da geçiyormuş. Minik kasabada dilden dile dolaşan haberler çıkmış. Şirin başkentte bir akıl okulu bulunuyormuş. Kim ki akıl okuluna giderse ona akıl öğretilirmiş. Bu haber gün geçtikçe dilden dile yayılmış. Şehirde yaşayan zengin mi zengin bir adam da bu haberi duyunca katıla katıla gülmeye başlamış. Ve demiş ki: Bu adam o kadar zenginmiş ki gerek duymadığı için evlatlarının hiç birini okutmamış. Nede olsa para çok okuyup da ne yapacaklar diye düşünmüş. Onlara hep şu sözleri söylermiş: Şükürler olsun ki küp küp altınımız, çuval çuval paramız var. Ancak daha da çok paramız olmalı daha da güçlenmeliyiz. Ancak çocuklarından birisi bu sözlere inanmıyormuş. Günün birinde dayanamayıp babasına demiş ki: Adam şaşırmış. Bu laf hiç aklından çıkmıyormuş. Demek paranın da almayacağı şeyler var demiş içinden. Ney ki bu akıl okulu diye düşünmüş durmuş. Sonunda dayanamamış bu akıl okulunu görmem lazım yoksa meraktan öleceğim demiş. Tüm hazırlıklarını yapmış, koyulmuş yola. Günlerce hatta aylarca yol kat etmiş. Yolda bir yaşlı adam görmüş. Öyle yavaş gidiyormuş ki adam bu haline acımış. Biraz daha yaklaşınca yaşlı amcanın kör olduğunu da fark etmiş. Daha da içi burkulmuş ve yanına yaklaşmış. Ey yolcu, nereye gidiyorsun? Demiş. Başkente gidiyorum. Diye cevap vermiş yaşlı adam. Bende başkente gidiyorum. Gel benim atıma bin yorulmuşsundur. Demiş adam. Ve yaşlı adamı atına bindirmiş. Bir günlük yol sonunda başkente varmışlar. İşte başkente geldik, burada inebilirsin. Demiş adam. Ancak yaşlı adam meydana kadar bırakmasını rica etmiş. Adam da kabul edip meydana kadar götürmüş. Biraz sonra meydana gelince başlamış yaşlı adam bağırmaya. İmdat. Bana yardım edecek kimse yok mu? Bu adam atımı çalmaya çalışıyor. Lütfen bu zavallıya yardım edin. Varım yokum bir atım var. Yaşlı adamın feryat figan bağırmasına koşmuş bütün insanlar. Bakmışlar adam kör onun o zavallı haline acımışlar. Adama kızmaya başlamışlar. Yaşlı adamcağızın atını çalmaya utanmaz mısın? Yazık sana, tüh. Diye herkes yaşlı adamı tutmuş. Adam olan biteni anlatsana ona kimse inanmamış. Sonunda bu ikisini şehrin hakimine götürmüşler. Hakim önce yaşlı adamı dinlemiş ardından bizimkini. Ve kararını bildirmeden önce bir baytar, bir nalbant ve bir de saraç çağrılmasını istemiş. Kimse bu üç kişinin ne için çağrıldığına anlam verememiş. Kısa bir zaman sonra bu çağrılanlar gelmişler hakimin karşısına. İlk baytar ile konuşmuş. Ata bak. Bu at hangi memlekete ait olabilir. Diye sormuş. Baytar ise hiç düşünmeden cevabını vermiş. Fazla düşünmeye gerek yok hakimim. Bu at buralardan değil Yitan bölgesine aittir. Demiş. Adam duyduklarının karşısında şaşmış kalmış. Sırada nalbant varmış. Onu da içeri almışlar. Ata bak bakalım, sence bu at nerede nallanmış? Nalbant şöyle bir incelemiş ve demiş ki: Bu at burada nallanmamış. Bizim buralarda böyle at nallanmaz. Yitan yöresine benziyor. Son olarak saraç gelmiş ve hakim atın koşumlarını sormuş. Saraç ise hiç düşünmeden: Hakimim bu atın koşumları Yitan yöresine aittir. Demiş. Tüm bunların üzerine hakim atın gerçek sahibine dönerek: Sen atını alıp gidebilirsin. Yaşlı adama gelince o gereken cezayı alacak meraklanma. Demiş. Ancak adam şaşkınlık içinde öylece kalakalmış. Bu hakim tüm bunları nasıl akıl etti demekten kendini alamamış. Hakim de ihtiyara inanacak diye düşünürken nelerle karşılaşmış. Merakına yenik düşerek hakime dönmüş ve demiş ki: Hakimim beni affedin ama siz bu olayı nasıl çözdünüz? Bu işin nasıl çözüleceğini nereden öğrendiniz? demiş. Hakim gülerek cevaplamış bu şaşkın soruyu. Ben ve burada çalışan herkes akıl okulunu bitirdik. Her şeyi de orada öğrendik. Akıl okulunda doğrunun ve iyinin nasıl bulunacağı öğretilir. Demiş. Adam böylece başından beri sorduğu tüm soruların cevabını almış olmuş. Demek ki akıl okulu boşuna değilmiş diye düşünmüş. Akıl okulunu görüp öğreneyim derken yaşayarak öğrenmiş. Hemen düşmüş yollara memleketi Yitan'a dönmüş. Yaşadıklarını oğullarına ve çevresine anlatmış. Sonrasında ise onlara tüm çocukları akıl okuluna göndereceğini bildirmiş. Tüm servetimi çocuklar akıl okuluna gitsin diye harcarım demiş ve bu olaydan gereken dersi çıkarmış. Demek ki akıl herkeste varmış ama önemli olan bu akılı kullanabilmek. Aklı kullanmanın yolu ise eğitimmiş. Ömrünün sonuna kadar çocukların akıl okuluna gitmesi için varını yokunu harcamış.


Evvel zaman içinde kalbur saman içinde uzak köylerden birinde küçük, akıllı ve çok iyi kalpli bit çoban yaşarmış. Çobanın yaşadığı yer o kadar güzelmiş ki orayı çok severmiş. Her yer yemyeşilmiş. Küçük çoban o kadar akıllıymış ki herkese çok değişik cevaplar verirmiş ve büyük bir şaşkınlık yaratırmış. Bir gün kral ki ya köylerden birinde çok zeki bir çoban olduğunu duymuş ve onu görmek istemiş. Küçük çoban aradan biraz zaman geçtikten sonra, kralın huzuruna gelmiş. Kral çobana üç tane soru soracağını söylemiş. Çoban biraz şaşırmış. Ama kendine de güveniyormuş. Kral eğer sorulara doğru cevap verirse, kendisini devlet işinde önemli bir yere getireceğini söylemiş. Sarayda yaşayacaksın demiş. Çoban bu duruma çok heyecanlanmış ve soruları beklemeye başlamış. Kral çobana dünyadaki denizlerde kaç damla su olduğunu sormuş. Tabi ki küçük çobanın, bu soruya cevabı hazırmış. Bunu net olarak öğrenebilmek için, bulutları takip etmek, ayrıca doğal su kaynaklarını bulmak gerekiyor, demiş. Bulutlardan damlayan yağmur suları denizlere dökülür be doğal su kaynakları kontrol edilmez ise denizler de ne kadar su damlası olduğunu öğrenmek, pek de mümkün olmaz demiş. Kral herhangi bir yorum yapmadan, diğer sorusuna geçmiş. Diğer bir sorusu ise evrendeki sonsuzluğun ne kadar olduğu ile ilgiliymiş. Küçük çoban heyecanla bu soruyu da cevaplamış. Küçük çoban Kafdağı' nin yüksekliği ve derinliği 1 saat demiş. Anka Kuşu Kafdağı'na bilindiği üzere yüz yılda bir kere gelir demiş. Daha ulaşan Anka kuşu gagalamaya başlar ve gagalama bittiğinde, 1 saniye geçer demiş. Evrendeki sonsuzluğunda bir saniyesi geçer, bu durumda demiş. Küçük çobanın verdiği bu cevapta kralı çok şaşırtmış ve hemen son sorusuna geçmiş. Kral son sorusunda gökteki yıldızlarının sayısını sormuş. Küçük ama çok zeki olan bu çoban, bu soruyu cevaplamak için, bir kağıt kalem istemiş. Hemen verilmiş. Kağıdın üzerine noktalar atmaya başlamış. Noktalar bir süre sonra sayılamaz hale gelmiş. Kaç kişi baktıysa da kimse noktaları sayamamış. Küçük çobanın bu soruya cevabı da çizdiğim noktalar kadar gökyüzünde de sayılamayacak kadar yıldız var, olmuş. Kral bu cevabında ardından bir cevap vermek için, düşünmüş. Kral küçük ve akıllı çobanı hem çok sevmiş, hem de çok zeki bulmuş. Ona aferin demiş. Sorduğu sorulara aldığı cevapların hepsinin, doğru olduğunu söylemiş. Ülkede öne çıkan bir şahıs olacağını belirtmiş. Küçük çoban divan üyesi olmuş. Aradan yıllar geçmiş, sarayda çok önemli bir mevkiye gelmiş. Kralın huzuruna çıktığı o günden sonra, hayatı çok değişmiş. Ne kadar güzel bir hayat yaşasa da çobanlık yaptığı köyü unutamıyor, ara sıra gidip, ağaçların altında vakit geçiyormuş. Hayatı boyunca geldiği yeri hiç unutmamış.


Bir zamanlar huzurlu bir ormanda Pamuk adında küçük yeşil bir kaplumbağa yaşardı. Yavaş temposu ve bilge doğasıyla tanınırdı. Pamuk çevresini keşfetmeyi ve yol boyunca yeni arkadaşlarla tanışmayı severdi. Güneşli bir sabah Pamuk ormanın derinliklerine gömüldüğü söylenen gizli bir hazineyi bulmak için büyük bir maceraya atılmaya karar verdi. Meraklı gözleri ve kararlı kalbiyle yola koyuldu. Pamuk ormanın derinliklerine doğru ilerlerken Maviş adında yaramaz bir sincapla karşılaştı. Maviş şakacı doğasıyla tanınıyordu ve her zaman bir tür yaramazlığın peşindeydi. Pamuk'un arayışını merak eden Maviş macerasında ona katılmaya karar verdi. Pamuk ve Maviş düşmüş kütüklerin üzerinden atladılar, çalıların altında süründüler ve yüksek ağaçlara tırmandılar. Yol boyunca onları hazineyi bulmaktan caydırmaya çalışan çeşitli orman yaratıklarıyla karşılaştılar. Pamuk'un dayanıklılığı ve Maviş'in kurnaz numaraları karşılaştıkları her engelin üstesinden gelmelerine yardımcı oldu. Günlerce süren aramalardan sonra ikili binlerce elmas gibi parıldayan pırıl pırıl bir göle rastladı. Gölün ortasında gökyüzüne değen dalları olan muhteşem bir antik ağaç duruyordu. Söylentiye göre hazine ağacın yakınında bir yerde saklanmıştı. Pamuk ve Maviş minik bedenlerinde heyecanla yüzerek gölün karşısına geçtiler ve kadim ağaca ulaştılar. Yüksek ve alçak yerleri aradılar yumuşak toprağı kazdılar ve hatta zor hazineyi bulma umuduyla ağaç dallarına tırmandılar. Tam pes etmek üzereyken Pamuk ağacın köklerinin altına gizlenmiş tuhaf bir taş fark etti. Dikkatlice kaldırdı ve orada küçük bir oyuğa yerleştirilmiş ışıltılı bir altın anahtar vardı. Anahtarın hazinenin gizli saklanma yerini açması gerektiğini fark ettiler. Anahtar ellerindeyken Pamuk ve Maviş hazineyi bulmak için ormana geri döndüler. Anahtarın eski ağaçlara kazınmış gizemli sembollerini takip ettiler yosunlu köprüleri geçtiler ve gizli bir açıklığa ulaşana kadar mağaralarda süründüler. Açıklıkta renkli değerli taşlarla kaplı ve büyü ile parıldayan büyülü bir sandık keşfettiler. Ormanı açtıklarında yanlarında altın ya da mücevher değil çok daha değerli bir şey taşıyan bir parıldayan ışık patlaması ormanı doldurdu. Pamuk adlı küçük yeşil kaplumbağa herkese hayattaki gerçek hazinelerin her zaman göründüğü gibi olmadığını öğretti. Yavaş temposu ve bilge doğasıyla dinleyen herkese en büyük maceraların bir hikayenin sayfalarında bulunabileceğini hatırlattı. Daha Fazla Uyku Masalları İçin 1 Yaş Masalları ve Hikayeleri Kategorimizi Ziyaret Edebilirsiniz.


Bir zamanlar ormanda yaşayan bir papağan varmış. Bu papağanın gagası ve kanatları çok güzelmiş. Küçük kardeşi de onunla birlikte yaşarmış. İki kardeş ormanda mutlu bir şekilde yaşayıp giderlermiş. Bir gün ormana yaşlı bir avcı gelmiş. Papağan kardeşleri görünce, - Bu papağanlar çok güzel bunları yakalayıp krala götürmeliyim demiş. Papağanları yakalamak için ince ağlardan bir tuzak kurmuş. Kısa süre içerisinde papağan kardeşler tuzağa düşmüş. Papağanları bir kafesin içine koyup doğru kralın yanına gitmiş. - Kralım bu çift papağanları güzelliklerinden dolayı sizin için yakaladım. Sarayınıza güzellik katacaklar demiş. Kral bu güzel papağanları görünce çok mutlu olmuş. Avcı için ödül olarak bir kese altın vermiş. Papağanlar için altın bir kafes yaptırmış. Hizmetçilerine onlara iyi bakmalarını emretmiş. Sarayda papağanlara çok iyi bakılmış. Onlara önemli kuş muamelesi yapılmış. En taze meyve ve sebzeler verilmiş. Bir anda herkesin ilgi odağı olmuşlar genç prens bile onlarla oynamaya geliyormuş. Papağanlar saraydaki bu hallerinden oldukça memnunlarmış. Buraya getirilmelerinin çok büyük bir şans olduğunu düşünüyorlarmış. Bir gün yaşlı avcı saraya bir maymunla gelmiş. Kral bu eğlenceli hareketleri olan maymunu görünce çok sevmiş. Maymun kısa süre içerisinde herkesin ilgi odağı olmuş. Maymunun gelişiyle papağanlar bir anda unutulmuş. Artık eskisi gibi taze meyve ve sebze bulmayı bırak azıcık yemeyi bile zor veriyorlarmış. Büyük papağan çok akıllıymış. Kardeşini teselli vermiş. - Merak etme kardeşim bu dünyada hiçbir şey kalıcı değildir. Kötü günler geçinceye kadar sabret demiş. Günlerden bir gün maymun gösteri yaparken bir anda prensin üstüne atlayıp onu korkutmuş. Prensim çığlıklarını duyan askerler hemen maymunu yakalamış. Maymuna sinirlenen kral onu ormana geri götürmelerini emretmiş. Maymun gittikten sonra papağanlar yine eskisi gibi el üstünde tutulmaya başlanmışlar. Onlara güzel yemekler ve meyveler ikram edilmiş. Tekrar herkesin ilgi odağı haline gelmişler. Akıllı papağan kardeşine hiçbir derdin kalıcı olmadığını, başımıza gelen olumsuzluklardan bunalıma girip üzülmemize gerek olmadığını öğütlemiş. Küçük papağan ise abisinin sayesinde her sıkıntıya sabretmeyi öğrenmiş. Daha fazla uyku masalları için 7 yaş masalları kategorimizi ziyaret edebilirsiniz.


Ormanın derinliklerinde kocaman bir kartal derenin yanındaki çayırda otlayan bir sürü görmüş. Sürünün içindeki en güzel kuzuyu gözüne kestirip yakalamış. Havada süzüle süzüle kuzuyu götürürken Bunu gören ve karnı çok acıkmış olan bir karga kendi kendine söylenmeye başlamış. Kaç gündür ağzıma lokma girmedi. Açlıktan öleceğim öyle açım ki keşke ben de şu sürüden bir kuzu kaçırsam ne olur sanki demiş. Karga biraz düşündükten sonra planını hayata geçirmeye karar vermiş. Ağzı iyice Sulan karga havada yeni iş geniş daireler çizerek sürünün içinde en güzel kuzuyu seçmeye çalışmış. Havada Bir o yana bir bu yana doğru süzülen karga gözüne kestirdiği kuzuyu havalandırmak için sırtına yapışmış. Fakat küçük karganın pençeleri çok kuvvetli olmadığı için bu işi hiç becerememiş. Akılsız karga bir o yana bir bu yana doğru çırpınarak kuzuyu havalandırmaya çalışırken, kuzuların başındaki çoban bu durumu fark etmiş. Koşarak az ilerdeki ağaçtan kalın bir dal koparıp kargaya vurmaya başlamış. Karga hem dayak yiyor hem de kuzudan bir türlü vazgeçmiyormuş. Bir o yana savruluyor bir bu yana savruluyormuş. Karga artık daha fazla dayanamamış yediği sopalardan baygın bir halde yere serilmiş. Çoban kargayı yakalayıp büyük bir kafesin içine kapatmış. Bir yandan da söyleniyormuş. Seni akılsız karga kendini kartal mı sandın sen kocaman kuzuyu nasıl kaldıracaksın demiş. Şimdi seni kafede kapatayım da aklın başına gelsin demiş. Karga kendine gelince bir kafesin içinde olduğunu fark edip bir o yana bir bu yana çarpıp kaçmaya çalışmış. Ama bir türlü çıkamamış. Böylece başaramayacağı işe burnunu sokan akılsız karga hayatının sonuna kadar kafeste kapalı kalmış. Hay benim akılsız kafam kendini Kartal sanırsan olacağı o kendim ettim kendim buldum demiş. Daha Fazla masal okumak isterseniz 6 yaş masalları Kategorimizi Ziyaret Edebilirsiniz.


Makbule dört- beş yaşlarındaydı. Bir gün çiftliğin duvarında akrep görmüş ve çok korkmuş. Mustafa abi, koş, duvarda aprek var, diye bağırıyordu. Ben koşarak Makbule'nin yanına vardım. Parmağıyla işaret ettiği yerde bir akrep duruyordu. Yerden taş alarak akrebi ezdim. Makbule'nin elinden tutarak annemin yanına götürdüm. Annem, ne olduğunu sordu. Ben de olanları anlattım. Annem çok korktuğu için, Makbule'ye su içirdi. Daha sonra yatağına yatan Makbule derin bir uykuya daldı. Kız kardeşim Naciye çok konuşkandı ve hatırı sayılır derecede önemli olaylardan bahsederdi. Bir gün öyle bir hikaye anlatmıştı ve ben hayretler içinde kalmıştım. Çobanın biri, dağda koyun otlatıyormuş. Koyunlar da çokmuş, sürüde en azından beş yüz koyun varmış ve bir ucu ilerdeki uçurumun kenarına kadar varıyormuş. Derken bir koyun uçurumdan aşağı atlamış. Bunu gören diğer koyunlar da uçurumdan aşağı atlamaya başlamış. Bereket ki çoban durumu fark etmiş ve sürünün yarısını kurtarmış. Bıraksa koyunların hepsi uçurumdan atlayacakmış. Daha fazla anı okumak isterseniz Atatürkün Çocukluk Anıları kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir zamanlar yemyeşil bir ormanda Selin adında bir akrep ve Tessa adında bilge nazik bir kaplumbağa yaşardı. Aralarındaki keskin farklılıklara rağmen kaderin hayatlarını iç içe geçirmenin tuhaf bir yolu vardı. Akrep keskin zekası ve çabuk öfkelenmesiyle ormanda tanınıyordu zehirli kuyruğu başkalarını uzakta tutuyordu. Tessa ise sabır ve sükuneti somutlaştırdı bilge gözleri ormanın kadim bilgeliğini taşıyordu. Güneşli bir günde Selin kendini şiddetli bir fırtınadan sonra nehir kıyısının yakınında mahsur kalmış diğer tarafa ulaşmak için derin suları geçemiyordu. Çaresizlikten Tessa'ya seslendi. Çaresizce ondan yardım istedi. Her zaman iyi kalpli olan Tessa sorunlu akrebe doğru ilerledi. Gözlerindeki kararlılığı görünce tereddüt etti ama ona yardım eli uzatmaya karar verdi. Tessa sağlam kabuğuyla Selin'i nehrin karşısına taşıyacağına söz verdi. Samimi sözlerinden etkilenen Tessa Selin'e güvenmeye karar verdi. Onu taşımaya devam etti akan nehirde zarifçe yüzdü. Yüzgeçlerinin her vuruşu onları diğer tarafa yaklaştırdı. Kıyıya ulaştıklarında Selin teşekkür seline kapıldı. Tessa'ya sarsılmaz güveni için teşekkür etti ve doğası gereği reddedilmekten korktuğunu itiraf etti. O günden sonra Selin ve Tessa beklenmedik bir bağ kurdular. Hikayeler paylaşarak gülerek ve birbirlerinden öğrenerek sayısız saat geçirdiler. Sevgileri benzersizdi empati ve şefkatin gücünün bir kanıtıydı. Aşkları ormanda parlıyor başkalarına klişelerin ve önyargıların ötesine bakmaları için ilham veriyordu. Akrep ve kaplumbağa herkese güzelliğin kökenleri ne olursa olsun başkalarındaki iyiliği görmeyi seçmede yattığını hatırlattı. Selin ve Tessa birlikte olağanüstü yolculuklarına devam ettiler aşk hikayeleri aşkın kabullenmenin ve birbirlerini kapaklarıyla yargılamayı reddeden iki ruh arasındaki kırılmaz bağın kalıcı gücünün bir kanıtı olarak hizmet etti. Daha Fazla Çocuk Masalları İçin 5 Yaş Çocuk Masalları ve Hikayeleri Kategorimizi Ziyaret Ediniz.


Evvel zaman içinde kalbur saman içinde uzak diyarların birinde iki katlı küçük bir ev varmış. Melisa bu evin en küçük üyesiymiş. Ailesi onun için evin alt katında kocaman akvaryum da yaptırmış. Melisa balıkları çok sevdiği için içine bin bir türlü balık almışlar. Balıkların her biri farklı renklere sahipmiş. Kimisi iri kimisi ufak olan bu balıklar Melisa'nın onları hayran hayran izlemesine sebep olurmuş. Melisa her gün okuluna gidiyor dönüşte balıklarına yem veriyor ve öylelikle eve çıkıyormuş. Zamanla okula gidip gelirken yolda bir kedi dikkatini çekmiş Melisa'nın. Bu kedi her sabah okul yolunda Melisa'nın karşısına çıkıyor ve ona okula kadar eşlik ediyormuş. Okuldan çıktığında ise gene onu bekliyor ve eve giderken peşinden geliyormuş. Eve giren Melisa'yı izlerken gözüne akvaryumlar takılmış bu gezgin kedinin. Melisa onlara yemlerini verip yukarı çıkarken eve girmenin bir yolunu aramış kedicik. Fakat hiçbir yolunu bulamamış. Evin her yeri kapalıymış. Melisa onları beslediği gibi kapıları pencereleri kilitliyor, yukarı çıkıyormuş. Yine bir gün Melisa okula giderken kedinin kapıda onu beklediğini görmüş. Melisa çıktığı gibi kedicik üzerine atlamış. Melisa kediciği sevip öptükten sonra okula gitmiş. Okuldan dönerken yine aynı şekilde kedicik ile karşılaşan Melisa, onu evde besleme kararı almış ve kucağına alarak evin yolunu tutmuş. Ailesi Melisa geldiğinde bir hayli şaşırmış. Kediciğin evde ne yaptığını sormuşlar. Melisa ise her gün okula gidip gelirken karşısına çıkan bu kediciğe kayıtsız kalamadığını ve onu artık evde beslemek istediğini söylemiş. Melisa artık üst katta kedisini beslerken alt katta ise balıklarını beslemeye devam ediyormuş. Okulda kediler ile balıkların bir arada bulunamayacağını belirten öğretmenleri Melisa'yı ürkütmüş. Melisa bunu ilk kez duyuyormuş. Kediler balıkları gördüğü an onu yiyebilir ve onlarla karnını doyurabilirmiş. Okuldan çıkar çıkmaz eve hızla giden Melisa, kediciğin nerede olduğunu aramaya başlamış. Kedicik ortada yokmuş. Balıkların yanına koşmuş hemen. Kedicik orada öylece balıkları izliyor. Çok şaşırmış Melisa. Kedicik aslında oraya balıkları yemeye girmişken bir balık ilişmiş gözüne. Balık kırmızı ve mavi renklere sahip adeta koskoca akvaryum içerisinde parlıyormuş. Kedicik onu öylece görünce bir anda kalbi hızla atmaya başlamış. O da ne? Kedicik bu güzel balığa öylesine aşık olmuş ki kendini onu izlemekten alıkoyamıyormuş. Melisa kediciği ne kadar yukarıya çıkarmak istiyor olsa da kedicik ona direniyor ve balığın yanından ayrılmak istemiyormuş. Melisa onları öylece bırakarak odasına çıkmış. Kedicik aşık olduğu balığı oradan çıkarmak istiyor ve ona sarılmak istiyormuş. Bunun bir yolunu aramaya koyulmuş. Etrafta bulunan sandalyelerden birini başı ile iterek akvaryumun kenarına yaklaştırmış. Üzerine çıkarak tek bir hamle ile balığı oradan çıkarıveriş. Yere indirip patisiyle onu sevmeye çalışırken balığın çırpındığını fark etmiş. Aşık olduğu balık ölmek üzereymiş. Melisa o sırada aşağı iniyormuş. Kedicik resmen ağlarcasına miyavlıyor ve sevdiğini kurtarmaya çalışıyormuş. Melisa bunu gördüğü an balığı alarak akvaryuma koymuş. Balık bir anda tekrar canlanmaya başlamış ve su içerisinde süzülmeye devam etmiş. Kedi bunu gördüğü an çok mutlu oldu. Aşık olduğu balığın aslında kendi yaşam alanında çok daha mutlu olduğunu görerek onu uzaktan bir ömür boyunca sevmeye devam etmiş. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz. Biricik sevgilim yasemin bugun bu hikayeyi benden dinlerken uyuyakaldı. Bebegim çalıştığı için bugun çok yorulmuştu. Onu çok seviyorum onu hep bu şekilde uyutmak istiyorum.


Bir varmış, bir yokmuş. Zaman zaman içinde, kalbur saman içinde. Deve tellal iken, horoz imam iken, manda berber iken, annem kaşıkta, babam beşikte iken... Ben babamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken, babam düştü beşikten, alnını yardı eşikten... Annem kaptı maşayı, babam kaptı küreği, gösterdiler bana kapı arkasındaki köşeyi... Çok eski çağlarda Bağdat'ta yaşayan Alaaddin adında bir çocuk varmış. Gün boyu yeşil yeşil çimenlerin üstünde yatarmış ya da oyun oynarmış. Oyun oynamayı o kadar çok severmiş ki oynarken gözü başka hiçbir şeyi görmezmiş. Yine bir gün bizim Alaaddin oyuna dalmışken yanına biri yaklaşmış ve demiş ki: Evet, ben Alaaddin'im fakat babam Hamza öleli çok zaman oldu demiş. Adam kesesinden birkaç altın çıkarmış ve Alaaddin'e vererek Ben senin amcanım oğlum. Hadi şimdi beni sizin eve götür. demiş. Alaaddin de altınları görünce adamı hemencecik evine götürmüş. Kapıyı çalmış ve Alaaddin'in annesi kapıyı açmış. Şaşıran kadına adam şöyle demiş: Ben Alaaddin'in amcasıyım ancak sizler beni tanımazsınız. Çünkü ben bu ülkeden yıllar önce ayrıldım ve çok uzak diyarlara gittim. Oralarda çok para kazandım ve zengin oldum. Şimdi de geri döndüm ama kardeşimin ölmüş olduğunu öğrendim. Bu durum beni çok üzse de sizlere kavuştum ya daha ne isterim! Alaaddin'in annesi de bu adama güvenmiş ve içeri almış. Gece boyunca yemişler, içmişler, şarkılar söylemişler sonra da uyumuşlar. Sabah olunca da amcası Alaaddin'i dışarı çıkarmış ve gezip oyun oynamışlar. Şehrin surlarının dışına çıkmışlar ve kuş sesleri ile cıvıl cıvıl olan bir yere gelmişler. Yemyeşil olan bu yerde oturmuşlar ve amcası Alaaddin'e kaya dibinde ateş yakmasını söylemiş. Alaaddin de kendisine söylenenleri çabucak yerine getirmiş ve ateşi yakmış. Yanan ateşin başına toplanmışlar. Amcası ateşin üzerine bir kutudan toz serpiştirmiş. Ardından alevler sönmüş ve etrafı duman kaplamış. Alaaddin şaşkın şaşkın etrafa bakarken amcası şöyle demiş: Kaldır şu kayayı. İnan hiç zorlanmayacaksın. Amcası böyle deyince Alaaddin da büyük kayayı kaldırmaya çalışmış ve tam da amcasının dediği gibi büyük kayayı kaldırırken hiç de zorlanmamış. Alaaddin'in çok basit şekilde kaldırdığı büyük kayanın altından derin bir delik çıkmış. Alaaddin şaşkın şaşkın bu karanlık deliğe bakarken amcası da parmağındaki yüzüğü çıkarmış. Yüzüğü Alaaddin'e doğru uzatarak şöyle demiş: Bu sihirli yüzüğü kendi parmağına tak, delikten gir ve aşağıya doğru yürü. Aşağıda altın, gümüş, elmas, zümrüt ve yakuttan yapılmış çok değerli eşyalar göreceksin. Sakın hiç birine dokunma. Yalnızca duvarda asılı olan eski bir lambayı al ve dön. Bir aksilik olursa da parmağındaki sihirli yüzüğü kullan. Yüzüğü parmağına takan Alaaddin deliğe bakmış ve aşağıya doğru giden merdiveni görmüş. Her şey amcasının dediği gibiymiş. Etrafta değerli eşyalar varmış ama Alaaddin hiçbir şeye dokunmadan duvardaki lambayı almış ve merdivenlerden geri gelmiş. Beni yukarı çek! demiş. Amcası da ona: Sen hele lambayı atıver bana demiş. Bir sorun olduğunu anlayan Alaaddin atamayacağını amcasına söylemiş. Amcası da bunun üzerine kayayı Alaaddin'in üzerine kapatmış. Meğer bu yabancı adam Alaaddin'in amcası değil Afrikalı bir sihirbazmış. Lambayı almak için ta buralara kadar gelmiş. İçeride çaresiz bir şekilde kalan Alaaddin oturmuş taşın üstüne ve yüzüğü ile oynamaya başlamış. Tam o anda karşısında bir dev belirmiş. Beni hemen evime götür! Emrini vermiş. Sonra aniden kendini evinde, anneciğinin yanında bulmuş. Hemen başından geçenleri anlatmış ve o adamın aslında amcası olmadığını annesine söylemiş. Daha sonra koynundan lambayı çıkarmış ve annesine uzatmış. Tozlu olan bu lambayı annesi temizlemek için eline bez almış ve ovalamaya başlamış. Ben bu lambanın kölesiyim. Sizler de benim efendilerim. Dileyin benden ne dilerseniz! demiş. Çok aç olan ana oğul da hemen yemek dilemiş. Bu dileklerinin hemen ardından oda en güzel yemeklerle dolmuş. Alaaddin ve annesi artık kötü günlerin geride kaldığını ve refah içinde yaşayacaklarının sevinci içinde olmuşlar. Aradan uzun süre geçmiş ve Alaaddin dolaşırken prensesi görmüş ve ona hemencecik aşık olmuş. Bu aşk öyle işlemiş ki içine Alaaddin'in yemeden içmeden kesilmiş. Annesi de oğlunun bu durumuna çok üzülüyormuş. Bu sevdadan vazgeç diye oğlunu uyarsa da nafile. Alaaddin prensese sırılsıklam aşık olmuş. Her an onu düşünüyor, bir an bile aklından çıkarmıyormuş. Annesi bakmış ki oğlu cayacak gibi değil kızı padişahtan istemeye gitmiş. Lambadan çıkardıkları altınlar, zümrütler, yakutlar o kadar güzelmiş ki padişah çok beğenmiş ve kızını hemen Alaaddin'e vermiş. Görkemli bir düğünden sonra prenses ve Alaaddin evlenmişler. Alaaddin lambadaki devden bir saray istemiş ve bu sarayın içinde karısı ile mutlu mesut yaşamaya başlamışlar. Fakat gelin görün ki Afrikalı sihirbaz Alaaddin'i bir türlü unutamamış. Her gün Alaaddin'i merak edermiş. Onun çektiği ızdırapları görmek için bir toz daha dökmüş. O anda Alaaddin'in görkemli hayatını izlemiş. Kıskanç olan Afrikalı sihirbaz Alaaddin'in hayatını yerle bir etmek istemiş. Alaaddin'inden o lambayı almak için Bağdat'a kadar gelmiş, planını yapmış ve sarayın önüne gitmiş. O gün de Alaaddin ava çıkmış. Bu fırsatı kaçırmak istemeyen sihirbaz bağırmaya başlamış: Efendimin eski bir lambası var. Dur sana getireyim. Avdan dönünce yeni bir lamba görüp sevinecektir, demiş. Lambayı sihirbaza vermiş ve yerine yeni bir lamba almış. Ancak bu çok büyük bir hataymış. Çünkü sihirbaz iyi bir insan değilmiş ve her türlü kötülüğü yapabilirmiş. Nitekim öyle de olmuş. Kötü niyetli sihirbaz lambayı alır almaz deve sarayı Afrika'ya götür emrini vermiş. Alaaddin'in karısı da sarayla birlikte Afrika'ya gitmiş. Alaaddin'in hiçbir şeyden haberi yokmuş. Avdan dönen Alaaddin sarayı yerinde göremeyince çok üzülmüş. Bunun nasıl olduğunu düşünmeye başlamış ancak bir sonuca varamamış. Daha sonra aklına sihirbazın verdiği ve parmağında takılı olan yüzüğü gelmiş. Mutluluktan havalara uçan Alaaddin bir an önce devi çağırmış ve beni saraya götür emrini vermiş. Saraya gelince bir de ne görsün. Saray Afrika'daymış. Sihirbazın işi olduğunu anlayan Alaaddin karısının yanına gitmiş ve olan bitenleri dinlemiş. O an emin olmuş ki bütün bunların sorumlusu sihirbaz ve ondan temelli kurtulmak gerekiyor. Sihirbazdan tamamen kurtulmanın tek yolu onu öldürmekmiş. Karısı ona sihirbazın karyolasının başında bir bardağı olduğunu ve o bardaktan su içmeden uyumadığını söylemiş. Alaaddin de hemen planını yapmış fırsat bulup gündüz vakti odaya girmiş ve bardağın içine toz zehir eklemiş ve karıştırmış. Ardından geceyi beklemeye başlamış. Yatma vakti gelince de sihirbaz odasına gelmiş, bardağı alıp içindeki suyu tamamen içmiş. Sonra da yatağında ölüvermiş. Alaaddin de onu izlemiş ve ölünce odaya girmiş. Lambadaki devi çağırmış ve sarayın eski yerine götürülmesini emretmiş. Sonra karısı ile sonsuza dek mutlu mesut yaşamışlar.


Her gün sokaklarda gezer, kaldırımdan kaldırımlara zıplayan kedileri kovalayan yaramaz mı yaramaz bir köpek varmış. Çalışan hayvanlara hep laf söylermiş, karıncaya:'' Bak sen karınca, sen hep çalışıyorsun da hiç yazının tadını çıkarmıyorsun. deyip dalga geçermiş. Kedilerle de yine aynı şekilde çevredeki kediler çalışır çabalar yuvalarına yemek getirirmiş. Ama bizim haylaz köpek sokaktan sokağa gezer, kaldırımlardan kaldırımlara yatar, yazın tadını çıkarır, bahçelerde zıplar havuzlarda oynarmış. Bir gün bir arkadaşı: Arkadaşım neden sürekli haylazlık yapıyorsun? Önümüz kış, hiçbir hazırlık yapmadın. Bak biz bütün varlıklar, insanlar dahi kışın hazırlığını yapıyorlar. Kış ayları zor geçer, sert geçer yağışlıdır, karlıdır, üşürsün. Sonra kimse sana kapısını açmaz. Yaz diye eğleniyorsun, yemeğini yiyip bulduğun her yerde yatıyorsun. Ama kışın başını koyacak yuva bulamazsan kimse sana kapısını açmaz.'' demiş. ''Eski dostum! Sen üzme kendini kış ola hayrola, daha çok var.'' diyerek karşı kaldırma zıplar ve karşı kaldırımdaki çalışan kediye karışır. Kedi haylaz köpeğe gülümseyerek; 'Kış mevsimine çok az kaldı. Yakın zamanda senin keyfinde göreceğiz der. Kış gelir çatar, bizim haylaz köpek gittikçe pişman olduğunu farkına varır ama iş işten geçmiştir. Çünkü dışarıda toplanacak ne bir yiyecek kalmıştır ne de bir yakacak her şey. Bir yana da kafasını koyacak bir yuva bile bulamaz.'' Kış geldi çattı ne de olsa yaz mevsimi dedim parklarda uyudum dışarıda gördüğüm bir şeyleri yedim, peşinde de olsa şimdi gelmez dedim kış geldi çattı başımı nereye koyacağım kim beni 3-4 ay idare edebilir ki? diye diye kaldırım kenarlarında titreye titreye yürüyordu. Ve birden karşısına eski dostu çıktı.'' Biz hepimiz sana söylemiştik, başını koyacak bir yuvaya yakacak odun, yiyecek yemek yap ama sen hep haylazlık peşinde ve eğlence peşindeydin. Kusura bakma seninle yemeğimi sadece bir gün paylaşabilirim. Diğer günler için sadece kendime göre yemek ayırdım, yakacak ayarladım.'' diyerek bir geceliğine haylaz köpeği evine davet eder. Ama koskoca kış boyunca haylaz köpek kaldırımlarda tir tir titreyerek koskoca kışı bitirdi. Ama kendine şöyle bir söz verdi. Ben büyüdüm artık. İlk işim odun toplayıp, kendime bir ev yapmak. Ardından yiyecek toplamak. Odun toplayıp kendime güzel bir ev yapacağım. Ve eski dostlarıma da dersini vereceğim'' deyip durdu. Ama maalesef yaz mevsimi geldi. Bizim haylaz köpek yaşananların hiçbirinden ders almamış gibi, tekrar eski günlerdeki gibi haylaz haylaz, boş boş gezmeye devam etti. Yine eğlenceler peşindeydi. Arkadaşları onun bu durumlarına çok üzülüyorlardı.'' Demek ki yedisinde neyse 70'inde de odur. Bizim haylaz köpek hiçbir zaman uslanmayacak. Yaşadıklarından hiçbir ders almayacak ve her kış geldiği zaman cefasını çekecek .''diyerek haylaz köpeğe acır bir şekilde bakıyorlardı. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar arabalar ülkesinde, sevimli mi sevimli, şirin mi şirin, mutlu mu mutlu iyi kalpli kıpkırmızı bir araba varmış. Yine bembeyaz kar gibi ışıl ışıl tüyleri olan bir gözü mavi bir gözü yeşil üzgün mü üzgün bir kedi varmış. Kırmızı arabaya Albala derlermiş. Albala, burada diğer araba arkadaşları ile birlikte yaşarmış. Beyaz kedi ve Albala ilk kez, güneşli, sıcacık bir bahar gününde, yemyeşil bir ormanda karşılaşmışlar. Albala, kediyi görür görmez öyle korkmuş öyle şaşırmış ki durabilmek için bir anda frene basmış çünkü arabalar ülkesinde arabalardan başka bir şey yaşamazmış. Fren sesiyle irkilen ve korkan kedi dört nala koşarak gözden kaybolmuş. Albala'nın kediyi aramadığı yer kalmamış yine de onu hiçbir yerde bulamamış. Albala, yola koyulmuş koyulmasına da aklı kedide kalmış, ne kadar göz alıcı ve güzel bir kediydi, acaba nereye saklandı, ağaca mı çıktı yoksa bir sardunyanın altına mı gizlendi diye kendi kendine düşünürken evine gelmiş. Albala'nın sağ ön koltuğunun altına saklanan kedi, arabanın durduğu anlayınca saklandığı yerden çıkmaya çalışırken Albala'ya yakalanmış. Kediyi evinde gördüğünde hem ürken hem de başına kötü bir şey gelmediği için sevinen Albala, kediye sormuş: Hey küçük güzel kedicik arabalar ülkesinde ne işin var? Burası senin için çok tehlikeli olabilir ama benden korkmana gerek yok demiş. Kedi, arabaya yakalandığında çok korksa da ya arabanın sihirli güçleri varsa ya hemen ailemi bulabilirse diye düşünmüş ve bir kaza sırasında ailesinin ve yaşadığı yerin izini kaybettiğini, ailesini ve evini aradığını söylemiş. Albala çok iyi kalpli biri olduğu için kedinin bu haline çok üzülmüş ve ona yardım etmek istediğini söylemiş. Yorgunluktan bitkin düşen kediye bir kap yemek bir kap da su vermiş. Ertesi gün yağmurlu bir havaya uyanmışlar. Albala, kediyle beraber kediler ülkesine doğru yola çıkmış, kediciğin ailesinin izini kaybettiği yere gelmişler ve birlikte onları aramaya başlamışlar. Kedi, Albala olmasaydı bu yağmurlu günde ailemi nasıl arardım diye düşünürken, Albala sayesinde, daha önce hiç geçmediği yerlerden geçiyor ve pencereden ailesine sesleniyormuş. Az gitmişler uz gitmişler, dere tepe düz gitmişler, günler geceleri kovalamış, bu sırada kedi ve Albala çok iyi dost olmuşlar. Kedinin ailesini bulma ümidinin kalmadığı bir gün, uzaktan sevinçle Albala'nın geldiğini görmüş. Albala yaklaştıkça, koltuklarda beyaz gölgeler fark eden kedi, Albala sayesinde ailesine kavuşmuş. Albala, kedi arkadaşını ve ailesini kediler ülkesinin kapısında bırakmış. Kedi ve ailesi sonsuza kadar mutlu yaşarken, Albala ve kedi de sonsuza kadar dost kalmışlar. Daha fazla masal okumak isterseniz Uzun Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Albert Einstein, 20. yüzyılın en önemli fizikçilerinden biridir. 1879 yılında Almanya'nın Ulm şehri yakınlarında doğdu ve 1955 yılında ABD'de öldü. Einstein, teorik fizik konularında devrim yaratan çalışmalarıyla tanınır. Onun en önemli keşiflerinden biri, birçok fiziksel olayı açıklamak için yaygın olarak kabul gören Newton'un fizik kuramının yetersiz olduğunu ortaya koyan genel görelilik teorisi dir. Ayrıca, einstein, 1905 yılında Fotonik spektrumu ile ilgili foton teorisi adlı bir makalesi ile Nobel Fizik Ödülü'nü kazandı. Einstein, ayrıca kozmoloji konularındaki çalışmalarıyla da tanınır ve kütle ve enerji arasındaki bağlantıyı tanımlayan E=mc denklemi ile ünlüdür. Einstein, 20. yüzyılın en büyük fikir insanlarından biri olarak kabul edilir ve bugün de fizik ve matematik alanlarında birçok fikir ve keşifin temelini oluşturur. O, insanlığın fizik ve evren hakkındaki anlayışını değiştirecek kadar etkileyici çalışmalar yapmıştır ve bugün hala ilham kaynağı olarak görülür.


Zamanın birinde, çok uzun zaman önce Pers adı verilen bir ülkede yaşlı bir adam yaşar imiş. Adam yaşamını tüccarlık yaparak idare ettiriyormuş. Bu yaşlı tüccarın iki tane de oğlu varmış. Ama oğulları beyaz ile siyahın zıtlığı gibi birbirlerine zıt insanlarmış. Adamın oğullarından biri Ali, diğeri de Kasım imiş. Büyük olan oğul Kasım parayı oldukça fazla severmiş. Ve aynı zamanda da oldukça zenginmiş. Ama o kadar zenginliğine rağmen çok da pinti biriymiş. Küçük oğul Ali'ye gelince, o oldukça fakirmiş. Çevresinde de herkes ona Ali baba dermiş. Ailesi ve Ali baba oldukça zor bir hayat sürüyormuş. Abisinin o kadar zengin olmasına rağmen Ali babanın hiçbir şeyi yokmuş. Odun kesip satar, o odunların parasıyla geçinirlermiş. Onun bu fakirliğine karşılık abisinin çok zengin olmasınınsa bir nedeni varmış. Abisi babalarından kalan bütün malı kendi üzerine geçirip Ali babaya hiçbir şey vermemiş. Ali babaysa bu duruma üzülse de hiçbir şey demeyip odunlarını satarak hayatına devam etmiş. Ali baba bir gün odunlarını keserken kulağına birden at sesleri gelmiş. Meraklanan Ali baba bir çalılığın dibine saklanarak gelen at seslerini beklemeye koyulmuş. Atlar Ali babanın şimdiye kadar bir arada gördüklerinden çok daha fazlaymış. Ali baba önünden geçen atları tek tek saymış. Tam 40 tane at varmış. 40 atın üstünde de 40 tane adam oturuyormuş. Atların eyerlerinde de birçok çuval asılıymış. Ali baba adamları izlemeye devam etmiş. Atlar bir mağaranın önünde hep birlikte durmuşlar. Ali baba ne yapacaklarını merak ederken atlardan birinin üstünden bir adam inmiş ve kayanın önünde durmuş. Bu sakallı adam mağaranın önünde ellerini iki yana açmış ve Açıl susam açıl diye kayaya seslenmiş. Adamın seslenmesiyle birlikte bir gürültü kopmuş ama ne gürültü. Mağaranın önündeki kaya birden yerinden oynamaya başlamış ve mağaranın ağzı açılmış. Atlar mağaranın açılmasının ardından mağaradan içeri girmeye başlamışlar. Atların hepsinin de içeri girmesinin ardından bu kes içeriden bir başka ses duyulmuş: Kapan susam kapan. Mağara aynı şekilde kapanmaya başlamış. Ali baba bu olaya anlam veremeyerek şaşkınlık içerisinde beklemeye devam etmiş. Ardından bir zaman sonra kayanın yeniden büyük bir sesle açıldığını görmüş. 40 tane atlı adam içeriden çıkmışlar. Ama bu kez yanlarında çuvalları yokmuş. Ali baba adamlar iyice gözden kaybolduktan sonra çalıların arasından çıkıp mağaranın önüne gelmiş ve sakallı adamın dediklerini tekrarlamış. Mağara yine büyük bir gürültü kopararak açılmış. Ali baba korka korka mağaradan içeri girmiş. Mağarada biraz ilerleyince buranın bir depo olduğunu görmüş. Mağaranın ilerisinde sandıklar ve çuvallar dolusu gümüş, altın, takı ve elmas varmış. Ali baba anlamış ki mağaraya girip çıkan bu adamlar o meşhur 40 haramilermiş. Haramiler insanlardan çaldıkları altınları, mücevherleri buraya saklıyorlarmış. Ali baba hazineyi gördükten sonra dayanamayarak yanındaki eski çulun içine doldurabildiği kadar bu hazineden doldurmuş. Mağaradan çıkmış ve haramiler anlamasın diye yine o sihirli sözcükleri söyleyerek mağarayı kapatmış. Mağaradan çıkan Ali baba fakirlik dolu evine doğru yola koyulmuş. Birkaç saat sonra evine varan Ali baba çok mutluymuş. Ailesi Ali babanın neden bu kadar mutlu göründüğünü anlamıyormuş. Ali baba biraz soluklandıktan sonra altınla doldurduğu çulunu ailesine göstermiş. Tüm aile mutluluktan havaya uçmuşlar. Ailesi altınların nereden geldiğini sormuş Ali babaya. Ali baba da ailesine bugün başına gelen her şeyi anlatmış. Haramileri, altınla mücevher ile dolu olan mağaralarını, bir çağırmayla açılan mağarayı her şeyi anlatmış. Ali baba ailesiyle birlikte altınlarını saymaya başlamış. Ama altınlar çok fazla olduğu için say say bitmiyormuş. Ali babanın aklına bir şey gelmiş. Karısını Kasım abisinin evine yollayıp onlardan tartı almasını söylemiş. Ali babanın karısı da tartıyı almak için yakınlarında bulunan Kasımların evine gitmiş ve onlardan tartıyı istemiş. Kasım'ın karısıysa tartıyı vermeden önce tartının altına yapışkan şeyler yapıştırmış. Kurnazlık bu ya, bu kadar büyük tartıyla ne tarttıklarını merak ediyormuş. Tartının altına sürdüğü yapışkan sayesinde ne tartıyorlarsa altına yapışacakmış. Bundan haberi olmayan Ali baba ve ailesi altınları saydıktan sonra tartıyı geri götürmüşler. Tartıyı almış olan Kasım'ın eşiyse hemen tartının altını çevirmiş ve altını görmüş. Hemen gidip kocasına olan biten her şeyi anlatmış. Altınlardan haberdar olan Kasım da boş durmamış tabi. Hemen Ali babaların evine koşmuş. İlk başta Ali baba bir şey söylemese de daha fazla dayanamayıp her şeyi anlatmış. Ali baba çok saf kalpli olduğundan abisinin gidip de mağaradan altınları almaya çalışacağını akıl edememiş. Kasım olduğundan daha da zengin olacağını anlamasından sonra hemen yollara düşmüş ve mağaranın önüne gelerek şifreyi söylemiş. Mağara hemen açılmış. Kasım içeri girdiğindeyse mağaraya arkasından kimse gelmesin diye kapıyı kapatmış. Hazineleri, mücevherleri ve altınları gören Kasım sevinçten çılgına dönmüş. Katırının üstündeki çuvalları ağzına kadar bu hazineyle doldurmuş Kasım. Ancak tam gitmek için mağaranın ağzına gelmiş ki mağaranın açılması için söylemesi gereken gizli cümleyi unutuvermiş. Zaman hızla geçiyormuş ama Kasım şifreyi asla hatırlayamıyormuş. Birkaç saatin ardından bu kez mağaranın dışından bir ses duymuş ve bu sesin ardından mağara açılmaya başlamış. 40 haramiler şarkıları eşliğinde içeriye girmeye başlamışlar. Mağaranın ortasında oradan oraya kaçışan Kasım'ı görmüşler. Sırlarının açığa çıktığını anlayan haramiler Kasım'ı oracıkta öldürmüş. Kasım'ın karısıysa daha da zengin olacakları umuduyla sevinç içinde evde bekliyormuş. Ancak zaman iyice geçmeye başlayınca kocasını merak etmeye başlamış. Daha fazla dayanamayarak Ali babaya gidip durumu anlatmış. Ali baba korku içinde evinden ayrılmış ve abisinin peşinden mağaraya gitmek için yola koyulmuş. Uzun saatlerin sonunda mağaraya gelen Ali baba etrafına bakınmış ve sihirli sözcükleri söylemiş. Açılan mağaradan içeriye giren Ali baba mağaranın kapısında abisinin cansız bir şekilde yattığını görmüş. Haramiler gelmeden gözyaşları içinde abisini de eşeğine alıp yollara düşmüş. Ali baba abisini eve getirince karısı kendini yerden yere vurmuş ama ne çare. Ali baba şimdi abisinin mağarada öldüğünün duyulmaması için çare aramaya başlamış. Kasım abisinin hizmetçisi de kasabalarındaki doktordan ilaç almalarını, sonra da abisinin hastalıktan öldüğünü söylemelerini önermiş. Öyle de yapmışlar. Kocasının ölümünün ardından karısı da ölünce hizmetçileri ortada kalmış. Ali baba hizmetçiyi yanlarına almış. Bu arada haramiler de mağarada cesedi bulamamışlar ve bu olayı başkalarının da bildiğini anlamışlar. Haramiler bir süre sonra doktoru bulmuşlar ve durumu anlamışlar. Haramiler doktordan Ali babanın evini sormuşlar ve evi bulunca da sonra gelmek üzere evi işaretleyip gitmişler. Ancak evin hizmetçisi bunları görünce diğer evlere de aynı şekilde işaret koymuş. Haramiler bu yüzden evi bulamamışlar ancak harami başı evi yeniden bulmuş ve 40 fıçı hazırlatarak içlerine haramileri koymuş ve Ali babaya doğru yola koyulmuş. Ali babaya gittiklerinde yağ sattıklarını ve gece kalmak için yer aradıklarını söylemişler. Ancak hizmetçi bundan da şüphelenip fıçılara bakınca haramilerle dolu olduklarını görmüş. Bir fıçı yağı ısıtan hizmetçi kız bu kızgın yağları Ali babanın oğluyla birlikte kızgın yağı haramilerin fıçılarına dökmüş. Saatlerin geçmesinin ardından harami başı fıçılarının yanına gelmiş ve çıkın diye seslenmiş. Ancak hiçbirinden yanıt alamayınca içlerine bakmış ve hepsinin öldüğünü görmüş. Yalnız başına kalan harami başı koşa koşa evden kaçmış. Hizmetçi kız Morgiana olan biten her şeyi Ali baba ve hanımına anlatmış. Ali baba da hayatlarını kurtaran bu kızı artık evlatları olarak görmüşler. Ayrıca büyük hazinenin yerini de artık sadece onlar biliyormuş. Bu hazine sayesinde Ali baba ve ailesi ömürleri boyunca zengin ve mutlu bir şekilde yaşamışlar. Ben daha önceden dinlemiştim masalı ama çok güzel bir masal.


Bir varmış bir yokmuş evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellal, pireler berber iken Pers adlı ülkede bir adam yaşarmış. Bu adam yaşamını tüccarlık yaparak sürdürürmüş. Bu tüccar olan adamın birbirine siyah ile beyaz kadar zıt karakterde olan iki oğlu yaşarmış. Bu oğullardan birinin ismi Kasın diğerinin ismi de Ali'ymiş. Oğullarından Kasım evin büyük oğluymuş, aynı zamanda zengin ve parayı çok seven biriymiş. Ancak para kendisinde olsun istediği için pintiymiş de. Küçük olan Ali ise Ali baba olarak anılmaktaymış. Abisinin aksine Ali baba fakir bir adammış. Kendi ve ailesini çok zor şartlarda geçindirirmiş. Abisi zenginlik içinde yaşarken o odun satıp geçinirmiş. Çünkü babasından kalan işleri kurnaz olan abisi Kasım devralmıştır. Ali baba bu olayda sessiz kalmış ve kıt kanat geçinmeye çalışırmış. Odun keserek geçinen Ali baba yine odun kesmeye gittiği bir gün odun kestiği alana yakın bir yerde at sesleri duymuş. Merak edip saklanarak gelenleri izlemeye başlamış. Atlar o kadar çokmuş ki Ali baba onları saydığında tam kırk tane olduklarını görmüş. Aynı zamanda atların üzerinde kırk adam varmış. Atların üzerinde bir sürü çuval varmış. Ali baba daha sonra üstleri çuvalla dolu olan bu atların koşarak geldiğini ve bir kaya önünde durduklarını görmüş. Merakla izlemeye devam ederken atın üzerinden bir adamın inip kayanın önüne geldiğini görmüş. Adam kayanın önünde durup Açıl susam açıl deyince kayanın büyük bir gürültüyle açıldığını görmüş ve bu olaya çok şaşırmış. Atlar içeri girdiğinde aynı adam Kapan susam kapan demiş büyük kaya açıldığı gibi gürültüyle kapanmış. Neler olduğunu anlamayan Ali baba saklanarak beklemeye devam etmiş. Aradan biraz zaman geçince kaya gürültüyle geri açılmış içeri giren adamlar ve atlar üstleri boş olarak çıkmışlar. Bir süre sonrada yolu düşüp gözden kaybolmuşlar. Atlılar gittikten sonra neler olduğunu merak eden Ali baba o büyük kayanın önüne gelmiş ve giden adamın bağırdığı kelimeleri tekrar ederek bağırmış. Kaya onun bağırmasıyla da gürültüyle açılınca Ali baba çok şaşırmış. Daha sonrada korkarak içeriye girmiş. Bulunduğu yerin gizli bir mağara olduğunu anlamış biraz ilerlediğinde ise karşısında çuvallar ve sandıklar dolu altın, gümüş, elmas, takı ve mücevherlerin olduğunu görmüş. Böylece mağaraya giren adamların kırk haramiler olduğunu ve çaldıkları mücevherleri ve eşyaları bu gizli yerde sakladıklarını anlamış. Hazineyi gören Ali baba yanındaki çantasına bu mücevherler ve altınlardan doldurmuş ve adamlar gibi kelimeleri söyleyerek mağaranın geri kapanmasını sağlamış. Kimse gelmeden mağaradan ayrılmış. Sonrada evinin yolunu tutmuş. Saatler sonra evine ulaşan Ali baba çok mutluymuş. Ailesi yorgun gelmesi gereken Ali babanın neden mutlu olduğunu başta anlayamamış. Ancak Ali baba ailesine altın dolu çantasını gösterdiğinde onlarda mutlu olmuşlar. Ancak nereden çıktığını merak edip sorduklarında Ali baba onlara kırk haramileri ve onların mücevher dolu mağaralarını anlatmış. Ali babanın ailesi de buna çık sevinmişler. Bir süre sonra aile altınları saymaya karar vermiş ancak altınlar o kadar çokmuş ki saymak mümkün değilmiş. Bunun üzerine Ali baba karısını abisi Kasım'ın evine göndermiş çünkü abisinde tartı varmış. Ali babanın eşi Kasım'ın eşinden tartıyı istemiş ancak eşi kadar kurnaz olan kadın tartıyı vermeden tartıya yapıştırıcı sürmüş. Çünkü fakir olan insanların ne tartacağını merak etmiş. Böylelikle ne tarttıklarını anlayacakmış. Ali baba ve ailesi altınları tarttıktan sonra tartıyı geri vermişler aynı zamanda bu sırrı kimseyle paylaşmama kararı almışlar. Ancak tartıyı geri alan Kasım'ın karısı tartıya yapışan altını görünce onların zengin olduklarını anlamış ve olanları eşi Kasım'a anlatmış. Altın haberini duyan Kasım hemen Ali babanın evine gitmiş. Kurnaz abisinin sorgularına dayanamayan Ali baba kırk haramileri ve mağaralarını abisine anlatmış. Çünkü abisi onun mallarını görüp korumaya alacağını söylemiş. Ali baba kurnaz abisine inanmış. Haberi alan ve daha zengin olacağını öğrenen Kasım şifreyi de öğrendikten sonra zar zor sabah olmasını beklemiş. Sabah olduğunda Kasım katırları ile yola düşmüş, altınların tek sahibi kendisi olacakmış. Bir süre sonra gizli mağaraya gelen Kasım şifreyi söyleyerek mağaranın açılmasını sağlamış ve içeri girip gören olmaması için kapıyı geri kapatmış. Altınları ve hazineyi gören Kasım gözlerine inanamamış ve getirdiği çuvallara oldukça fazla altını doldurmuş. Doldurma işleminin bitmesi saatleri almış. Kasım gitmeye karar vermiş ancak mağaranın açılması için söylenmesi gereken kelimeleri unutmuş. Ne yaptıysa hatırlamayan Kasım zaman geçtikçe korkmaya başlamış. Saatler sonra mağara Açıl susam açıl kelimeleri eşliğinde büyük bir gürültüyle açılmış. Kırk haramiler içeri girmişler ve içeride yabancı birini görünce Kasım'ı orada öldürmüşler. İşleri acele olduğu için nasıl öğrendiği ve araştırma işini sonraya bırakmışlar. Eşi Kasım'ın hazine bulmaya gittiğini öğrenen karısı mutluymuş ancak saatler geçip Kasım gelmeyince meraklanmaya başlamış. Dayanamayıp Ali babaya kocasının gelmediğini söylemeye gitmiş. Haberi alan Ali baba evden ayrılıp abisi Kasım'ı bulmak üzere yollara düşmüş. Saatler sonra mağaraya gelmiş ve sihirli sözleri söyleyerek mağaranın açılmasını sağlamış. İçeri giren Ali baba abisinin cansız bedenini bulunca çok üzülmüş ve zaman kaybetmeden abisini alıp yollara düşmüş. Ali baba eve geldiğinde Kasım'ın öldüğünü öğrenen eşi yıkılmış. Diğer yanda Ali baba abisinin nasıl öldüğünü anlatmak konusunda neler yapacağını düşünürmüş. Olaylardan haberi olan Kasım'ın hizmetçisi Morgiana Ali babaya bir plan sunmuş. Kasım'ın haramiler tarafından öldüğünün saklanması için kasabanın doktorundan Kasım hasta diyerek ilaç alıp sonrasında Kasım öldü diye haber vermeye karar vermişler. Sonrada ölüm haberini yaymışlar. Eşinin kaybına dayanamayan kadın da ölmüş. İşsiz kalan Morgiana Ali babanın evinde çalışmak isteyince Ali baba akıllı bir kız olan Morgiana'nın yanlarında çalışmasına izin vermiş. Diğer yanda mağaraya geri dönen kırk haramiler öldürdükleri adamın cesedini mağarada bulamayınca sırlarının başka birisi tarafından da bilindiğini anlamışlar. O adamın kim olduğunu bulmak içinde araştırmalara başlamışlar. Sonrasında adamlardan birisi doktora ulaşmış ve doktordan Kasım'ın hastalanıp öldüğünü öğrenmiş. Adamın Ali baba adında bir kardeşi olduğunu öğrenen harami Ali babanın evini bulmuş ve ertesi gün adamları ile gelip Ali babayı da öldürmek için kapıya bir işaret koymuş. Ertesi sabah olduğunda hizmetçi kız Morgiana Ali babanın evinin kapısına konulan işareti görmüş ve patronunun tehlikede olduğunu anlamış. Bunun üzerine kendisi de kalan evlere aynı işaretten koymuş. Kırk haramiler ertesi gece geldiklerinde işaretli evi aramışlar ama tüm evler işaretliymiş. Hüsran içinde geri dönmüşler ertesi gün haramilerin lideri evi bulmaya kendi gitmiş ve işaret koymadan evi hafızasına kazımış. Ali baba ve ailesinden kurtulmak için bir plan yapmış. Plana göre kırk fıçı hazırlatmış. Hazırlanan fıçılardan birisine yağ doldurturken kalan fıçılara da haramilerinin girmesini istemiş. Her şey hazır olduktan sonra da fıçıları taşıyan katırlarla beraber Ali babanın evine gitmiş. Kapıyı çalan harami Ali baba ve ailesine yağ tüccarı olduğunu ve yolu uzun olduğu için gece kalacak yere ihtiyacı olduğunu söylemiş. Durumdan şüphelenen Morgiana yağ olan fıçıya bakınca şüphesi gitmiş ancak diğer fıçılara bakmadığı için adamları görmemiş. Saatler geçerken Morgiana tüccarın parmağındaki yüzüklerin Ali babanın mağaradan bulup getirdikleri ile aynı olduğunu anlayınca durumdan şüphelenmiş ve fıçıların yanını gitmiş. Fıçıların içinin haramilerle dolu olduğunu anlayan Morgiana yağ fıçısını ısıtıp o yağla haramileri haşlamış. Saatler sonra planının işlemesi için fıçıların yanını gelen harami lideri ses gelmeyince planını ortaya çıktığını anlamış ve oradan kaçmış. Morgiana ise olanları Ali babaya anlatmış. Bunun üzerine Ali baba kendisini ve ailesini kurtaran kızı ailesinin üyesi olarak kabul etmiş. Kırk haramilerin hazinesinin yerini tek bilen kişi artık Ali babaymış. Uzan yıllarca ailesi ile mutlu ve mesut bir şekilde yaşamışlar. Bu masalda burada bitmiş.


Bir varmış bir yokmuş evvel zaman içinde kalbur saman içinde sadece çocukların bitki ve hayvan gibi diğer canlılarla da kolay bir şekilde iletişim kurabildiği küçük bir şehir varmış. Ali de bu şehirde ailesiyle birlikte yaşayan çocuklardan biriymiş. O zamanlarda Ali 8 yaşında bir çocukmuş. Ali'nin de her çocuk gibi iletişim kurduğu bir canlı varmış. Bu canlı kışın çok güzel meyve veren portakal ağacıymış. Ali her sabah portakal ağacına günaydın diyerek güne başlar okuldan eve gelince de onunla uzun uzun sohbet edermiş. Portakal ağacı alinin en yakın arkadaşıymış. Ali ile portakal ağacının arkadaşlığı o kadar güzelmiş ki diğer çocuklarla kıyaslandığı zaman Ali çok mutlu bir çocukmuş. Hatta çoğu zaman arkadaşlarıyla vakit geçirmek yerine saatlerce portakal ağacıyla vakit geçiriyormuş. Portakal ağacı da aliyi çok seviyormuş. Hatta sevgisini göstermek için her kış ona en tatlı en iri meyvelerini veriyormuş. Böylece yıllarca Ali ve portakal ağacı arkadaşlıklarına devam etmiş. Fakat gel gör ki bu şehirde diğer canlılarla iletişim kurmak sadece çocuklara özgü bir özellik olduğundan dolayı Ali büyüdükçe portakal ağacı yaşlanıyor, hastalanıyor hatta daha az meyve vermeye başlıyormuş. Bu durum Ali'yi çok üzüyormuş. Çünkü Ali portakal ağacıyla birlikte büyümüş ve ona çok alışkınmış. Fakat ayrılık vaktinin yaklaştığının da farkındaymış. Bu duruma çare bulmak için günlerce haftalarca düşünmüş. Portakal ağacının her geçen gün daha çok yaşlanıp hastalandığını görmek onu çok üzüyormuş. Ali bir gün kardeşi Ayşe'nin üzgün bir şekilde oturduğunu görünce ona ne olduğunu sormuş. Ayşe, çok yalnızım bir arkadaşım bile yok diyerek ağlamaya başlamış. Ali, kardeşinin ağlamasına dayanamayarak ona sarılmış. O anda portakal ağacı ile göz göze gelmiş ve birden gözleri parlamış. Aklına çok güzel bir fikir gelmiş. Hem portakal ağacını iyileştirip evde kalmasını sağlayacak hem de kardeşine çok iyi bir dost bulmuş olacaktı. Böylece hemen portakal ağacının yanına gidip ona durumu anlatmış. Kardeşiyle dost olup olamayacağını sormuş. Portakal ağacı bu fikri duyunca çok sevinmiş. Çünkü o da Ali'den ayrılmak istemiyormuş. Her ne kadar iletişim kuramayacak olsalar da en azından onu görebilecekmiş. Böylece portakal ağacı Ayşe ile tanışmış. Ayşe de abisi gibi çok tatlı ve iyi huylu bir çocukmuş. Birbirlerini çok sevmişler. Ali ile olan dostluğunun son günlerinde üçü birlikte çok güzel vakit geçirmişler ve bir gün portakal ağacı tamamen Ayşe'nin dostu olarak kalmış. Daha fazla masal okumak isterseniz Bebek Masalları kategorimizi inceleyebilirsiniz.