Çocuklarınız için çok güzel bir ders niteliğinde bir hikaye anlatacağız. Günün birinde evlilik çağına gelmiş bir delikanlı herkes gibi onunda evlilik isteği vardı. Bu konuyu ailesine açmak istediğinde babası delikanlıya şöyle bir konuşma yaptı: Delikanlı çocuk babasının bu sözleri karşısında gülümsedi. Ne kadar kolay bir şey söyledi babam diye düşündü. Delikanlı ertesi gün babasının bu sözünü yerine getirdi ve babasına o altını getirdi. Babası oğlundan aldığı bu altını hiç düşünmeden nehre fırlattı. Delikanlı şaşkın bir şekilde babasına uzunca bir süre baktıktan sonra babasına dönerek sordu: Delikanlı ertesi gün annesinden bir altını borç alarak babasına tekrar götürdü. Babası altını görünce tekrar nehre fırlattı. Delikanlı çok şaşırdı ve şunu söyledi: Babası oğluna yine izin vermedi ve oğluna: Delikanlı babasının yanından ayrılarak uzun uzun düşündü. Başkasından bir borç altın alsa ve o altını babasına getirse babası o altını tekrar nehre atacaktı ve delikanlı bu gidişle de evlenemeyecekti. Bu yüzden genç delikanlı bir iş bulup kendi emeği ve alın teri ile o altını kazanmaya karar verdi. Günler geçti ve delikanlı kazandığı o altını babasına getirdi. Babası her zaman olduğu gibi altını eline aldı ve tam nehre atıyordu ki çocuk heyecanla babasının elini tuttu. Delikanlı can havliyle bağırdı: Delikanlının babası yüzündeki kocaman gülümseme ile elini oğlunun omzuna atarak: Bu hikayede emek verilerek kazanılan altının aslında ne kadar değerli olduğunu ve savurganlık yapmadan çektiğimiz o zorlukları düşünerek harcamamız gerektiğini çok açık bir şekilde anlıyoruz.


Yıllar yıllar önce, kuşların sevgiyle cıvıldadığı uzak bir köyde yaşayan Ali isimli bir çocuk varmış. Bu meraklı ve heyecanlı çocuk, öğrenmeyi sever, yeni insanlarla tanışıp arkadaş olmak istermiş. Ali sevimli ve huzurlu köyünde okuluna gider, arkadaşları ile sık sık oyun oynar, günlerini mutlu bir şekilde geçirirmiş. Bir gün Ali, eski ve tozlu raflar arasında keşfedilmeyi bekleyen bir harita bulmuş. Ali haritanın ne olduğunu, neyi işaret ettiğini çok merak etmiş ve hemen incelemeye koyulmuş. Ali, haritadaki işaretleri, sembolleri çözebilmek için bir hayli uğraşmış. Bu harita, köylerinin efsanevi bir hazineye giden yolu gösteriyormuş. Ali, bu hazinenin izini sürmeye karar vermiş ve heyecan dolu bir maceraya atılmış. Gereken bütün alet ve edevatları yanına almış, haritada belirtilen yönleri takip ederek ormana doğru yola çıkmış. Köyün dışında yer alan ormana giden yol oldukça zorluymuş. Yolculuğu boyunca karşılaştığı zorluklar, onun karakterini ve azmini sınamış. Ancak Ali pes etmemiş. Ali, daha önce hiç görmediği bu yollardan, tepelerden, patikalardan heyecanla geçmiş. Sonunda, haritadaki ipuçlarının gösterdiği eski mağaraya ulaşmış. Ali adım adım mağarayı keşfetmeye başlamış. Daha önce hiç gelmediği, sözünü duymadığı bu yer oldukça gizemliymiş. Ali adım adım ilerlerken, bir sandık bulmuş. Açıp açmaması gerektiğini merak eden Ali, nihayet sandığı açmaya ve gizemi çözmeye karar vermiş. Ali, sandığın içinde binbir türlü farklı mücevher ve altın bulmuş. Ne yapacağını bilemeyen Ali bir efsaneyi çözmüş. Ali, ilk önce bu kadar altınla, değerli taşla ne yapacağını bilemez olmuş. Düşünmüş ve altınları şimdilik burada bırakmaya karar vermiş. Sonrasında günlerini sıradan rutininde geçiren Ali, okullarının yetersiz olduğunu ve artık eskidiğini düşünmüş. Ali, altınları ve hazineyi okullarını yenilemek için kullanmaya karar vermiş. İlk işi okulundaki kütüphaneyi yenilemek, yüzlerce kitap getirmek ve büyük bir kütüphane kurmakmış. Ali, bulduğu hazineyi köyündeki okulu iyileştirmek için kullanmış. Okula yeni ve büyükçe bir kütüphane yapılmış. Bugünden sonra Ali ve arkadaşları, köylerinde eğlenceli vakit geçirebilmiş. Arkadaşları ile daha keyifli vakit geçiren ve dersleri daha verimli geçen Ali, neyin daha değerli olduğunu anlamış. Daha Fazla Çocuk Masalları İçin 4 Yaş Çocuk Masalları ve Hikayeleri Kategorimizi Ziyaret Ediniz.


Ali yedi yaşına henüz basmıştı. Okula başlama zamanıydı. Ali okula gideceği için büyük bir heyecana kapılmıştı. Yeni arkadaşları olacaktı kendisinin ve bir de öğretmeni. Ali, düşündükçe hayaller kurmaya başlamıştı. Mahalleye en yakın okula kayıt yapılmıştı. Okula gidip gelmek çok zor olmayacaktı. Okul için alışveriş zamanıydı. Ali'nin içi içine sığmamıştı. Anne ve babasıyla hafta sonu okul için alışverişe çıkmışlardı. İlkokul öğrencilerinin klasik olarak giymiş olduğu mavi önlük ve beyaz yakası alınmıştı. Ali bu kıyafetleri denemeye başladığında öğrenci olmayı kendisine çokça yakıştırmıştı. Alışveriş tamamlanmış, herkesin üzerine hafiften bir yorgunluk çöküvermişti. Artık zaman eve dönüş zamanıydı. Ali'yi büyük bir heyecan esir almıştı. Çünkü yarın sabah okula başlamak için ilk gündü. Ali'nin gözüne uyku girmiyordu. Sabahı zar zor etmişti. Sabah erkenden kalkılmış ve güzelce bir kahvaltı yapılmıştı. Ali, mavi önlüğünü üzerine giymiş ve beyaz yakasını da takmıştı. Çantasını sırtına alıp ilk gün anne babasıyla birlikte yola koyulmuştu. Okul, bugün cıvıl cıvıldı. Ali gibi onca çocuk bu heyecanı tatmıştı. Okulun ilk gününe özel merasimler yapılıp sınıflara geçmişti herkes. Ali de diğer öğrenciler gibi sınıfa adım atmıştı. Sırasına oturmuş ve yeni arkadaşlarıyla tanışmaya başlamıştı. Kapının ardında öğretmenin ayak sesleri kulaklara ulaşmıştı. Herkes biraz sessiz bir hale bürünüp öğretmeni beklemeye koyulmuştu. Öğretmen sınıfa girmiş ve Günaydın çocuklar! diyerek sınıfı selamlamıştı. Konuşmasını bitiren öğretmen, öğrencilerle tanışmaya başlamıştı. Her öğrenci sırayla ayağa kalkıp kendisini tanıtmıştı. Tanışma merasimi bittikten sonra asıl ders başlamıştı. Defter ve kalemler çantadan çıkarılmış ve ilk olarak düz bir çizgi çizilmişti. Kalemi doğru tutmaya çalışmanın ilk basamağı düz bir çizgi ile çıkılmaya çalışılmıştı. Ders sonunda ödevler verilmiş ve son ders zili ile herkes evlere dağılmıştı. Böylece Ali diğer tüm öğrenciler gibi, okuldaki ilk gününü sorunsuz atlatmıştı. Daha Fazla Çocuk Masalları İçin 7 Yaş Çocuk Masalları ve Hikayeleri Kategorimizi Ziyaret Ediniz.


Çok uzak diyarlarda ormanın derinliklerinde ahşaptan yapılmış bir kulübede bir oduncu yaşarmış. Bu oduncunun Alis adında bir oğlu varmış. Alis çok iyi bir çocukmuş. Her zaman babasına odunların taşınmasında ve ev işlerinde yardım edermiş. Günlerden bir gün babası ve Alis odun kesmek için ormanın derinliklerine gitmişler. Alis çalıların içinde tuhaf görünümlü yumurtaya benzer bir şey bulmuş. Alice yumurtanın kenarındaki dalları dikkatli bir şekilde itip yumurtanın kime ait olduğunu bulmaya çalışmış. Kuş yumurtası için çok büyükmüş. Yumurtaya dokununca soğuk olduğu fark edip endişelenmiş. Alis yumurtanın içinde yavru olabileceğinden endişelenip eve götürmüş. Sobanın yanında battaniyelerden çok güzel bir yatak hazırlamış. Belki de içindeki yavru zarar görmemiştir ve hayatta kalır ümidiyle sıcak tutmuş. Alis bütün bir kış yumurtayla ilgilenmiş. Bir sabah kalktığında yumurtanın çatladığını fark etmiş heyecanla yumurtanın yanına gidip bakmış. Kırılan yumurtadan önce bir kanat çıkmış. Sonra diğer kanat ortaya çıkmış. Kafası, vücudu derken sonunda yavru ortaya çıkmış. Kırık yumurtanın içinden tatlı bir ejderha yavrusu çıkmış. Alis şaşkınlıkla minik ejderhaya bakarken, ejderha bir anda ona doğru yürümeye başlamış. Zar zor birkaç adım atan minik ejderha Alis'in kollarına düşmüş. O günden sonra minik ejderhayla Alis ilgilenmiş. Günler günleri, aylar ayları kovalamış ve minik ejderha büyümüş. Artık kulübeye bile sığmıyormuş. Alice ve babası ejderha için güzel büyük bir kulübe inşa etmişler. Bir gün yine dışarıda odun taşırlarken Alice'in babası aniden hastalanmış. Doktora götürdüklerinde hastalığının ilacının sadece uzaktaki dağın içinde yetişen bir bitki olduğunu öğrenmişler. Ancak oraya gitmek tehlikeli ve zormuş. Alice ve ejderha hiç düşünmeden dağa gitmişler. Daha geldiklerinde dağın girişinde küçük bir mağara varmış. Mağaranın girişi oldukça darmış. Bu yüzden ejderha oraya sığmamış. Alis'in bu yolculuğu çaresiz tek başına yapması gerekiyormuş. Ejderha olmadan mağaraya girmeye Alis çok korkmuş. - Alice senin ne kadar cesur olduğunu biliyorum. Ben sana çok güveniyorum ve sen buradan çıkmadan da asla bir yere gitmeyeceğim. Lütfen korkma demiş. Ejderhanın bu sözleri Alise güven vermiş. Hiç korkmadan mağaranın içine girip istenilen bitkiyi alıp çıkmış. Ejderha Alis'in bu hareketiyle gurur duymuş. Eve gelip bitkiyi hazırlamışlar. Alice ilacı babasına vermiş ve babası kısa sürede iyileşmiş. O günden sonra Alise ve ejderha her zaman dost olarak kalmışlar. Alis böyle cesaret veren, ejderha gibi bir arkadaşa sahip olduğu için çok şanslıymış. Birlikte sonsuza kadar mutlu yaşamışlar. Daha Fazla Uyku Masalları İçin Uyku Masalları Kategorimizi Ziyaret Edebilirsiniz.


Alp Er Tunga İskitlerin ya da Sakaların en önemli hükümdarıdır. Ayrıca ülke Turan ülkesi olarak da anılmaktadır. Türkleri bir araya getiren Alp Er Tunga İran'la büyük mücadele etmiştir. Bu mücadeleler ve yaptığı kahramanlıklarsa Alp Er Tunga destanına konu olmuştur. Ancak destanın günümüze gelmesi mümkün olmamıştır. Destana ait en önemli bilgiler Kaşgarlı Mahmut tarafından yazılan Divanı Lügatit Türk adlı eserde yer almıştır. Bu esere ve diğer kaynaklara göre Alp Er Tunga destanın şöyledir; Ordusuyla İran'ın üzerine yürür. Alp Er Tunga ve İran ordusu Dehistan isimli bölgede karşılaşırlar ve savaş başlar. Savaşı Alp Er Tunga ve ordusu yener. Bunun üzerine İran'ın hükümdarı Dehistan canını kurtarmak amacıyla Dehistan kalesine sığınır. Ancak Alp Er Tunga'nın ordusu kaleyi de ele geçirir ve hükümdarı esir alır. Hükümdarın esir alınmasından sonra Kabil'in hükümdarı olan Zal İran'a yardıma gelir. Zal oldukça güçlü ve ünlüdür ve Türk ordusunu ağır kayıplara uğratır. Bunun üzerine Alp Er Tunga elinde esir bulunan İran hükümdarını öldürür. Hükümdar yanında esir alınan diğer insanları da öldürmek ister ancak kardeşi Alp Arız buna engel olur. Ardından esir tutulan insanlar kaçınca Alp Er Tunga iyice sinirlenir ve buna sebep olan kardeşini öldürtür. İranlılar ise hükümdarları yerine Zev'i hükümdar seçerler. Alp Er Tunga onunla da savaşır. Ancak bu savaşlar sırasında ülkelerde kıtlık olayları yaşanınca iki taraf savaşmama kararı alır. Yıllar geçerken İran'ın başındaki hükümdar Zev ölür ve iki taraf arasında savaşlar tekrar başlar. Ayrıca iyice yaşlanan Turan üzerine oğlu Rüstem'i savaşması için gönderir. Zaloğlu Rüstem'in ordusu ve Alp Er Tunga arasında büyük savaşlar yaşanır. Hatta Zaloğlu Rüstem 1160 tane Türk'ü öldürür. Bunun üzerine Alp Er Tunga ordusu geri çekilir. Bu arada İran'ın başına Keykavus geçer. İki ülke arasında Keykavus zamanında da savaşlar olur ancak Alp Er Tunga bir rüya sonrasında İran'la barış yapma karar alır. İki ülke barış olur ancak Keykavus bundan hoşlanmaz ve barış imzalayan Zaloğlu Rüstem ve onun oğlu Siyavuş'la arası bozulur. Siyavuş bunun üzerine Gang şehrinde bulunan Alp Er Tunga'ya giderek ona sığınır. Siyavuş kendisini Türklere sevdirir ve onlarla yaşamaya başlar. Hatta Türk kızıyla evlenir ve Keyhüsrev adlı bir oğlu olur. Zaman geçerken Siyavuş devlet kurallarına uymamaya başlar. Bunun üzerine Alp Er Tunga Siyavuş'u öldürtür. Bunun üzerine Zaloğlu Rüsten Turan ülkesine yine savaş açar ve bu büyük savaşta pek çok Türk ölür. Bunun üzerine Alp Er Tunga intikam yemini ederek İran üzerine yürür. İran'ı büyük bir yenilgiye uğratır. Yaşanan yenilgi sonrası çok sayıda esir rehin alınır ve İran'da kıtlık yaşanmaya başlar. Zaloğlu Rüstem ve Alp Er Tunga arasındaki savaşlar belirli aralıklarla devam eder. Bu arada İranlılar Siyavuş'un oğlu Keyhüsrev'i Turan'lardan kaçırarak İran'ın başına hükümdar yaparlar. İki ülke arasında savaşlar devam ederken Keyhüsrev komutanlarından Bijen'i Turan üzerine gönderir. Ancak Bijen Turan'da Alp Er Tunga'nın sarayına giderken padişahın kızını görüp ona aşık olur. Bu durum Er Tunga'yı çok kızdırır ve Bijen'i zindana atar. Bijen geri dönmeyince Rüstem onu zindandan kurtarır ve yanlarında Tunga'nın kızını da götürürler. Sarayına girildiği haberini alan Alp Er Tunga İran üzerine ordu gönderir ancak ordusu yenilince kendisi İran'a karşı hücuma geçer. Çünkü gönderdiği ordu da yer alan oğlu da ölmüştür. Yaşlanmış olmasına rağmen Alp Er Tunga büyük başarı elde eder ve sonunda Keyhüsrev ile karşı karşıya gelir. Onunla dövüşmek ister ancak yanında bulunan ordusu onun dövüşmesine izin vermez. Diğer yanda Keyhüsrev de ondan çekinerek dövüşmek istemez. Tüm bunlar üzerine Alp Er Tunga kendini kötü hisseder. Bunun üzerine ordusunu alıp Gang şehrine gider. Daha sonra da İran için Çin hakanından yardım ister. O yardımı beklerken geri çekilme numarası yapan İran Gang'ı kuşatarak Alp Er Tunga'nın kaldığı yeri ateşe verirler. Alp Er Tunga ve birkaç adamı son anda kurtularak Çin'e sığınırlar. Ancak Çin Hakan'ı onlara ihanet ederek Keyhüsrev ile iş birliği yapar. Bunun üzerine Alp Er Tunga Keyhüsrev'le tek başına savaşmak için mektup yazar. Ancak Keyhüsrev buna cesaret edemez. Bunun üzerine Alp Er Tunga tek başına yollara düşer ve tek başına kalabileceği bir mağaraya sığınır. Günler geçerken İranlılar Alp Er Tunga'yı bulurlar. Bunun üzerine Alp Er Tunga kurtulmak için suya atlar ancak yakalanarak öldürülür. Alp Er Tunga'nın bu acı ölümü Turan halkını yasa boğar. Ünlü hükümdarlarının ardından büyük yıkım yaşarlar ve onun ardından ağıtlar yakarlar. Alp Er Tunga için yakılan ağıt günümüze kadar gelmiş ve Türkçeleştirilmiştir. Alp Er Tunga için söylenen sagunun sözlerinin bir kısmı şöyledir; Alp Er Tunga öldi mü? Issız ajun kaldı mu? Ödlek öçin aldı mu? Emdi yürek yırtılur.. Alp Er Tunga'nın ölümü için Keyhüsrev'in onu şölene davet ettiği ve şölende öldürdüğü rivayeti de vardır.


Bir varmış bir yokmuş evvel zaman içinde kalbur saman içinde, küçük bir kasabada yaşayan anne, baba ve 6 kardeş vardı. Üçü kız üçü de erkekti. Bu beş kardeşin beside hastaymış bir tanesi sağlıklıydı. Anne ve baba beş tane evlatları hasta diye onların üzerlerine daha çok düşüyordu. Yemek yiyecekleri zaman beş kardeşe daha fazla yemek koyuyorlardı, moralleri yerine gelsin diye beşine ayrı ayrı oyuncaklar alıyorlardı. Bunları kıskanan diğer kardeş kendi kendine hep söyleniyordu. Keşke bende hasta olsam, keşke bana da böyle ilgi gösterseler dedi. O anda aklına nasıl hastalanabilirim diye araştırmalar yaptı ve türlü türlü numaralar yaptı. Ne denediyse bir türlü hastalanmadı. Gizli gizli derelerde saatlerce oynuyordu, üşüteyim, hasta olayım diye. Sonra yavaşça ateşi çıkmaya başladı, halsizleşti anne babası da endişelenip doktora götürdüler. Doktor üşüttüğünü söyleyip ilaçları verip gönderdi. Birkaç gün ilaçları kullanmış ve hemen iyileşip ayaklandı, sonra ailesi tekrar bu çocuktan ilgiyi azalttılar. Bu çocuk da daha kötü hastalansam da ayağa hiç kalkamasam annem ve babamda benle daha çok ilgilenir diyerek aklından geçirdi. Aradan birkaç gün geçti ve çocuğun aklına yüksek bir yerden atlamak geldi. Gitti binanın tepesine atlamış yere avazının çıktığı kadar bağırdı. Ailesi apar topar hastaneye götürdüler ve doktorlar bir daha yürüyemeyeceğini söyledi. Herkes feryat ederken bu çocuk kendi kendine sonunda oldu, yürüyemeyeceğim işte diyerek sevindi. Eve gitmişler anne baba çaresizce hepsiyle birlikte ilgileniyordu. Çocuk kendisine gösterilen ilgiden gayet memnundu ama günler geçtikçe sıkılmaya başladı koşup top oynamak istiyordu. Ama maalesef bizim çocuk bir daha yürüyemeyeceğini bildiği için çokta bir şey yapamıyordu. Bir gün kardeşlerin bir tanesi iyileşme belirtisi gösterdi. Anne ve baba umut ederek çocuğunu doktora götürdü. Doktor giderek hastalığı yendiğini söyledi. Ve yakın zamanda hastalığın tamamen gideceğini söyledi. Eve gelen aile bu mutlu haberi diğer kardeşlerle paylaştılar. Bir gün sonra diğer kardeşte iyileşme belirtisi gösterdi onu da doktora götürdüler ve doktor aynı şeyi ikinci çocuğa da söyledi. Ailenin umudu giderek arttı, yarın olduğunda üçüncü çocuğu da öyle oldu ve günden güne kardeşlerin beşi de iyileşti artık her şeyi kendileri halledebiliyorlardır. Evde dolu dolu vakit geçirmeler başladı dışarı çıkıp oynuyorlardı. Bunu gören 6. Çocuk onları sadece izliyordu yattığı yerden. Sonra üzülürken anne ve babası gördü ne oldu sana? Diye sordular. Çocuk da sadece ilgi istediği için hastalanmak istediğini bunun için hastalandığını anlattı. Daha sonra bir yerden atlarsam yürüyemem, o zamanda kardeşlerimle ilgilendiğiniz kadar benimle de ilgilenirsiniz diye bunları yaptığını söyledi. Bunun üzerine anne ve baba çocuklarına sarılıp özür dilediler. Çok pişman olmuşlar ama artık çok geç oldu. Beş evlat iyileşti ancak altıncı çocuk bir daha yürüyemeyecekti. Daha fazla hikaye okumak isterseniz Hikayeler ve Hikaye Oku kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir varmış bir yokmuş bir zamanlar ormanın birinde yaşayan günlerini odun keserek geçiren ihtiyar bir oduncu varmış. Kestiği odunları ormanın yakınlarındaki köye götürüp satar, evinin geçimini sağlamaya çalışırmış. İhtiyar hanımıyla yağlı demez, yavan demez ne bulurlarsa yerler mutlu bir şekilde geçinip giderlermiş. Bu ihtiyar hiç yalan söylemez, kendi kazandığından başka kimsenin malına göz dikmezmiş. Dürüstlüğüyle bilinen bu ihtiyardan herkes güvenle alışveriş yaparmış. Yine sabah erkenden kalkan ihtiyar baltasını alıp ormana gitmiş. Baltasını bir ağacın kenarına koyan ihtiyar kesebileceği ağaçlara göz atmaya gitmiş. Gözüne bir ağacı kestiren ihtiyar baltasını almak için ağacın yanına gittiğinde baltasını bulamamış. Aramış, taramış, her yana bakmış ancak baltasını hiçbir yerde bulamamış. Bu duruma çok üzülen ihtiyar ağlamaya başlamış. Benim tek geçim kaynağım baltamdı. Şimdi o olmadan evimi nasıl geçindireceğim diye söylenerek ağlamaya devam ediyormuş. İhtiyarın ağlamalarını duyan bir peri dayanamayıp ona yardım etmeye karar vermiş. İnsan kılığında gelip altından bir baltayı ihtiyara vermiş. İhtiyar altın baltaya bakıp incelemiş ancak kendi baltasının bu olmadığını söylemiş. Bu sefer de peri gümüşten bir balta vermiş. İhtiyar baltayı yine inceleyip kendi baltası olmadığını söylemiş. Peri bu sefer de ihtiyarın kendi baltasını vermiş. İhtiyar baltayı inceleyip kendi baltasının bu olduğunu söylemiş. Baltasını bulduğu için çok sevinmiş. İnsan kılığındaki periye teşekkür edip neşe içinde evine dönerken peri bu gözü tok ihtiyara diğer iki baltayı hediye etmiş. Aldığı hediyelere sevinen ihtiyar neşe içinde evinin yolunu tutmuş. Yolda iki ormancı ile karşılaşan ihtiyar başından geçenleri anlatmış. Baltalarını alıp doğru ormana giden bu kurnaz ormancılar baltalarını saklayıp kaybetmiş gibi ağlamaya başlamışlar. Ormancıları gören insan kılığına girmiş peri onlara altından bir balta vermiş. Ormancılar altın baltayı görünce İşte baltalarımızı bulduk diye sevinip baltalara sahip çıkmışlar. Bu açgözlü ormancılara sinirlenen peri baltaları oduna çevirmiş. Ne olduğunu anlayamayan ormancılar kaçmaya başlamış. Odunlar da arkalarından kovalamış. Canlarını zor kurtaran ormancılar bir daha açgözlülük yapmamaya karar vermişler. Daha fazla uyku masalları makalesi için 10 yaş masalları kategorisini ziyaret edebilirsiniz.


Geçmiş zamanların birinde bir orman kenarında yaşayan bir kız varmış. Kızın saçları o kadar güzelmiş ki sanki güneş gibi parlıyormuş.Bu kızın adı da Altın Bukle imiş. O kadar güzel sarı bukleleri varmış ki saçlarında, her bi kimse ona bayılıyormuş. Bu kadar güzel olmasına karşın bu kız bazen çok yaramaz olurmuş. Oyun oynamak için her gün dışarı çıkar ve annesi de onu hep uyarmak zorunda kalırmış. ''Benim güzeller güzeli kızım lütfen oyun oynarken arka bahçeden çıkma ve sakın ama sakın ormana girme.'' Günlerden bir gün öğle vaktinden sonra, Altın Bukle evinin arka bahçesinde oyun oynamaktan sıkılmış. Ormana girsem ne olur sanki, diye düşünmüş. Etrafına bakınmış acaba kimse varmı diye. Kimseciklerin olmadığına kannat getirince birden bire ormana doğru koşmaya başlamış.Yorulmuş ve durup çevreyi seyretmeye başlamış. ''Her taraf o kadar yemyeşil ki demiş, Buradaki çiçekler ve böğürtlenler çok ama çok güzel'' diye düşünmüş kendi kendine. Ormanın derinliklerine doğru bir hayli yol kat etmiş. O kadar çok yürümüş ki en sonunda yolu kaybetmiş. Geriye dönmek istiyot ama yolu bulamıyormuş. Hem çok yorulmuş hem de karnı çok acıkmıştı. Yorgunluk ve açlıktan ağlayacak gibi olmuş. Biraz daha yürümüş. Gittikçe yol bitmiş. Birden ne görsün ağaçların arasında bir ayı ailesine ait ev görmüş. Bu ailen üç ayıdan oluşuyormuş. Büyük olan Baba Ayı, Orta olan Anne Ayı ve Küçük olan ise Yavru Ayıymış. Sessizce yaklaşmaya başlamış. Etrafından dolanıyormuş. Kimsenin olmadığını zannediyormuş. Yavaş bir şekilde kapıya vurmuş ama kimse ses vermemiş. Pencereden içeriye bakmış. İçeride masanın üstünde üç kase görmüş. Acıktığı gelmiş aklına. Tekrar kapıya şiddetli bir şekilde vurdu. Kapı birden açılıverdi. Demekki kapı kilitli değil aralıkmış diye düşündü. İçeriye doğru bakındı ve seslendi. Kimse var mı acaba?'' diye. Ses yoktu yine. Masaya doğru ilerledi. Karnı çok acıktığı için en büyük kasedeki çorbayı içmek istedi. Ama içemedi çünki çok sıcaktıi. Yan kasedeki çorbanın tadına baktı: Bu da çok soğuk dedi. Üçüncü kaseye bakınca. Hmm bu ne çok sıcak ne de çok soğuk dedi ve çorbanın hepsini bitirdi. Çorbayı içtikten sonra şöminen yanında vardı. Yorgun olduğu için sandalyelerin birine oturmak istedi. Üç tadet sandalye vardı, büyük küçük ve orta boyda.Sandalyelerin birine oturdu ve tam ona göreydi. Ama o da ne! Oturur oturmaz kırmıştı sandalyeyi.Korktu ve hemen yandaki odaya kaçmıştı. Burada da üç yatak vardı büyük orta ve küçüktü bu yataklar. Küçük olan yatağa uzandı ve hemen uyuyuvermişti. Altın Bukle kimin evinde olduğunu bilmeden uyuya kalmıştı. Altın Bukle uyurken ev sahipleri geldi. Eve geldiklerinde çok aç oldukları için hepsi birden masanın etrafına toplandılar. Yavru ayıcık ağlamaya başladı. Biri benim çorbamı içmiş diye.Baba ayı söminenin yanındaki sandalyeyi fark etti ve Yavru ayıcık bu sefer hiç olmadığı gibi ağlamaya başladı. Birisi benim sandalyemi kırmış. Hepsi birden yatak odasından içeriye girdiler bu sefer. Yavru ayıcık Biri benim yatağıma uzanmış uyuyorr dedi. Ayıcıklar yatakta güzel bir kız çocuğunun yattığını görünce. Bizim evimizin içerisinde ne işi var bu kızın diye söylenmeye başlamış baba ayı. Masum Altın Bukle ise tam da bu anda seslerden irkilerek uyanmış. Şaşkın bir şekilde ayılara bakıyormuş. Bunun bir rüya olduğunu zannediyormuş. Hemen yataktan fırlamış. O kadar çok korkmuşki hemen kaçmaya başlamış oradan. Bütün gücüyle koşmuş koşmuş koşmuş. Nefesi tükeniyor ama o ormandan çıkana kadar koşmaya devam etmiş. Eve gittinde annesi onu çok endişeli bir şekilde kapının önünde bekliyormuş ve hemen kızmaya başlamış annesi. Altın Buklebir şey konuşmadan odasına gitti. Yatağına uzanıp gördüklerini unutmaya çalıştı. Bir daha da asla annesinden izin almadan bir yere gitmedi.


Bir zamanlar, masal gibi bir ülkede, Altın Elma Yarışı adında büyülü bir etkinlik düzenlenirmiş. Bu yarış, ülkenin dört bir yanından gelen cesur ve yetenekli gençlerin katılabildiği özel bir yarışmaymış. Kazananın ödülü, efsanevi bir altın elma ve masalsı bir şölenle birlikte krallığın zenginliklerini elde etmekmiş. Yarışın başladığı gün, gençler heyecan içinde toplanmıştı. Çünkü bu yarış, onlar için büyük bir fırsat ve unutulmaz bir deneyimdi. Yarışa katılanlar arasında genç bir çiftçi olan Can ve soylu bir prenses olan Ela da vardı. Can, doğayla iç içe büyümüş ve cesur bir ruha sahip olan biriydi. Ela ise sarayın lüksünde büyümüş, zerafet ve güzelliğiyle dikkat çeken bir prensesdi. İkisi de yarışı kazanmak için kalplerinin derinliklerinden istekliydiler. Yarış, ülkenin en uzak ve tehlikeli ormanında düzenlenecekti. Katılımcılar, ormanda gizlenmiş olan Altın Elma'yı bulmak için zorlu bir yolculuğa çıkacaktı. Ormanda hayatta kalmak için cesaret, zeka ve dayanıklılık gerekiyordu. Yarış günü gelip çattığında, gençler ormana doğru yola çıktılar. Ormanda birbirinden zorlu engellerle karşılaştılar, ancak Can'ın doğa bilgisi ve Ela'nın zerafeti sayesinde birlikte zorlukların üstesinden geldiler. Ancak yarış ilerledikçe, katılımcılar arasında rekabet giderek artıyordu. Bazıları hile yapmaktan çekinmezken, Can ve Ela dürüstlüklerinden ödün vermeden yarışa devam ettiler. Nihayetinde, zorlu bir mücadeleden sonra Can ve Ela, Altın Elma'nın gizlendiği yere ulaştılar. Orada, sihirli bir ağacın dallarında altın bir elma parlıyordu. Bu elma, masalsı bir güzellik ve ebedi mutluluğun simgesiydi. Can ve Ela, Altın Elma'nın ne kadar değerli olduğunu fark ettiklerinde, ödülün peşinde koşmak yerine arkadaşlık ve dürüstlüklerinin daha önemli olduğunu anladılar. Altın Elma'yı almak yerine, onu ağacın dalında bıraktılar. Yarışı kazanmış olmamalarına rağmen, Can ve Ela aslında gerçek bir zaferin sahibi olmuşlardı. Kalplerindeki dürüstlük ve sevgi, onları gerçek hazineye ulaştırmıştı. Yarışı kazanmak yerine, Altın Elma Yarışı sayesinde dostlukları ve insanlık değerleri kazanmışlardı. Krallığa geri döndüklerinde, halk onları alkışlarla karşıladı. Onların cesaretleri ve dostlukları hakkında efsaneler anlatılmaya başlandı. Krallık, Can ve Ela'nın hikayesini yıllar boyunca hatırladı ve onların cesareti ve iyi niyeti halk arasında efsaneleşti.


Bir zamanlar, ücra bir köyde yaşayan iki kardeş vardı: Masal ve Ali. Masal, güzel ve sevecen bir kızdı, Ali ise cesur ve zeki bir delikanlıydı. Bir gün köylerinin ormanında gezerken, ağaçların arasında altın parıltılar fark ettiler. Merakla yaklaştıklarında, büyülü bir kuşla karşılaştılar. Kuşun tüyleri altındı ve ışıl ışıldı. Masal ve Ali, bu kuşun tüylerinin sırrını keşfetmeye karar verdiler. Büyülü kuş, onlara kendisinin Peri Kuşu olduğunu söyledi. Onun altın tüyleri, dünyanın en değerli hazinesini simgeliyormuş. Ancak, tüylerin sırrını çözebilmek için onunla uzun bir yolculuğa çıkmaları gerekiyormuş. Masal ve Ali, heyecanla bu yolculuğa atıldılar. Yolculukları boyunca birçok zorlukla karşılaştılar. Tehlikeli suları geçmek, yılanlı ormanları aşmak ve dağların doruklarına tırmanmak zorunda kaldılar. Ancak kardeşler, birbirlerine olan güvenleri ve dayanışmaları sayesinde her engeli aştılar. Sonunda, büyülü kuş Masal ve Ali'yi gizemli bir adaya götürdü. Adada, altın tüylerin gizlendiği sihirli bir ağacın olduğunu söyledi. Ancak ağacın sırrını çözmek, cesaret ve bilgelik gerektiriyordu. Masal ve Ali, kararlılıkla ağacın peşine düştüler. Ağacın etrafındaki zorlu testlerden geçerek, ağacın gizemi çözüldü. Altın tüylerin sırrı, sevgi ve fedakarlıktan doğuyormuş. Ağaç, içindeki en değerli tüyü ancak kalbi saf ve sevgi dolu olanlara verebiliyormuş. Masal ve Ali, aralarındaki derin sevgi sayesinde ağacın en değerli tüyünü kazandılar. Tüyü alır almaz, büyülü kuşun yanına döndüler. Kuş, onlara teşekkür ederek, Kalplerinizdeki sevgi sayesinde dünyanın en değerli hazineye sahip oldunuz. dedi. Kardeşler, büyülü kuşun altın tüylerini köylerine dönerken kullanmaya başladılar. Köyleri artık zenginlik ve bereket içindeydi. Ancak, onların en büyük hazine, kalplerindeki sevgi ve dayanışmaydı. Kardeşler, büyülü kuşun armağanı olan altın tüyleri, insanlara yardım etmek ve ihtiyaç sahiplerine destek olmak için kullanmaya karar verdiler. Onların yardımıyla köyleri daha da güzelleşti ve mutlulukla dolup taştı. Masal ve Ali'nin hikayesi, sevgi ve kardeşlik bağlarının gücünü vurguluyordu. Altın tüylerin sırrı, kalpteki sevgi ve fedakarlıkla kazanılıyordu. Bu masal, insanların birbirlerine destek olmalarının ve içlerindeki sevgi dolu yüreklerle dünyayı güzelleştirebileceklerini öğretiyordu.


Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, günün birinde, köylerden birinde, oldukça fakir bir köylü ve karısı birlikte şirin bir evde yaşarlarmış. Geçimlerini tavuk yumurtası satarak sağlıyorlarmış. Bir gün kümesteki tavuklardan biri ölmüş bunun üzerine köylü pazara gitmiş ve ölen tavuğun yerine yeni bir tavuk satın almış. Her sabah kümese girip yumurtaları toplayan bu saf ve fakir köylü, ertesi sabah kümese bakmış ve şaşkınlıktan neredeyse küçük dilini yutacak gibi olmuş. Çünkü yeni getirdiği tavuğun altındaki yumurtalar altındanmış. Köylü çok mutlu olmuş ve altın yumurtayı alıp evine götürmüş. İkinci gün tekrar kümese girmiş ve tavuğun altında altın bir yumurta daha görmüş. Köylü bu yumurtayı da almış ve tekrardan evin yolunu tutmuş. Derken, bu böyle günlerce sürmüş gitmiş. Köylünün tavuğu her gün bir altın yumurta daha yumurtlamış, tavuk yumurtladıkça da köylü zenginliğine zenginlik katmış. Gün geçtikçe zenginleşip daha da zengin olmalıyım diyen köylünün gözünü hırs bürümüş. Günün birinde köylü; tavuk her gün altın yumurtluyor her gün bunu mu bekleyeceğim demiş. En iyisi tavuğu kesip, karnındaki bütün altınları çıkarıp daha da zengin olayım. demiş ve daha sonra altın yumurtlayan tavuğu kesip karnını açmış. Açmış açmasına ama tavuğun karnından buğday tanesinden başka hiç bir şey çıkmamış. Açgözlü köylü, hatasını anlayarak yaptığına çok pişman olmuş ama artık iş işten geçmiş. Aradan geçen zamanda köylü o altınları harcamış ve zaman geçtikçe eskisi gibi fakir bir köylü olmuş. Bu fakir köylü hırs ve açgözlülüğün çok kötü bir şey olduğu artık öğrenmiş. Gökten üç elma düşmüş; biri masalı okuyana, biri dinleyene, biri de tüm iyi insanlara olması dileğiyle.


Bir varmış, bir yokmuş. Çok eski zamanlarda çok fakir bir adam varmış. Köyde yaşayan bu fakir adam aslında çok iyi birisiymiş ama işleri hep ters gidiyormuş. Şansı hiç yokmuş. Hep çok çalışırmış. Elinden geleni yapmasına rağmen elinde hiç parası kalmazmış. Sabah akşam çalışmasına rağmen, hep parasızmış. Bir gün yine zengin bir adam için bir iş yapmış. Zengin adam yaptığı işi beğenince ona biraz para vermiş. Sen çok iyi birisin. Üstelik çok da çalışkansın. Bu parayla kendine güzel bir şeyler alabilirsin. Fakir adam parayı almış ve düşünmeye başlamış. Bu parayla ne alacağına karar vermeye çalışıyormuş. Bir yandan pazara doğru gidiyor, bir yandan da düşünüyormuş. Sonunda pazarda bir tavuk görmüş ve kendisi için onu satın almaya karar vermiş. Tavuk her gün yumurtlar ben de biraz para kazanırım diye düşünmüş. Dolaşmış dolaşmış ve sonunda kendisine güzel görünen bir tavuk satın almış. Uzun zamandır parası olmayan fakir adam bu tavuğu aldığı için çok sevinmiş. Adam tavuğu evine getirmiş ve kümese koymuş. Onu beslemiş, su vermiş ve ertesi sabah alacağı yumurtanın hayalini kurarak uyumuş. Sabah heyecanla uyanan adam hemen kümese koşmuş. Ama bir de ne görsün. Tavuk hiç bir şey yumurtlamamış. Kümeste yumurta bulamayan adam çok üzülmüş. Ama sabretmiş ve ertesi günü beklemiş. Bir gün daha geçmiş. Adam yine kümese gitmiş ve tavuğa bakmış. Ama tavuk bu sefer de hiç bir şey yumurtlamamış. Böyle böyle günler geçmiş, ama tavuk yumurtlamamaya devam etmiş. Adam yine ne kadar şansız olduğunu düşünmüş. Satın adlığı tavuk bile yumurtlamadığı için kendini daha da şanssız ve daha da mutsuz hissetmiş. Ama bir gün kümese gitmiş ve sevinç çığlıkları atarak çıkmış. Sevinçten ne yapacağını bilemeyerek çığlıklar atıyormuş. Onu görenler çok şaşırmış. Zavallı adamın sonunda fakirlikten ne yapacağını şaşırdığını ve delirdiğini zannetmişler. Ama aslında durum pek de öyle değilmiş. O gün kümese gittiğinde tavuğun yumurtladığını görmüş. Hem de ne yumurta? Bu tavuk aslında altın bir yumurta yumurtlamış. Adam da altın yumurtayı görünce çok sevinmiş tabi. Artık fakir adamın hayatı tamamen değişmiş. Yıllardır hep parasız olduğu için ne yapacağını şaşırmış. Sürekli bir şeyler satın almaya ve parasını bol bol harcamaya başlamış. Onu görenler çok şaşırmış. Bu kadar çok para harcamasına bir anlam verememişler. Hatta birisi onu uyarmak istemiş. Bu kadar harcarsa sonunun kötü olduğunu söylemiş. Fakir adam para sahibi olunca daha çok hırslı ve açgözlü bir adam olmuş. Sürekli daha çok, hep daha çok parası olsun istemiş. Sonunda dayanamayıp tavuğu kesmeye karar vermiş. Eğer tavuğu keserse içindeki altın yumurtaların hepsini alabileceğini ve böylece çok daha fazla parası olacağını düşünmüş. Paraları görünce gözü dönen ve artık çok açgözlü birisi olan fakir adam bir gün eline bıçağını almış ve tavuğu kesmiş. Ama hayali gerçekleşmemiş. Çünkü tavuğu kesince içinde yumurta olmadığını görmüş ve bir daha da altın yumurtası olmamış. Böylece eski yoksul hayatına geri dönmüş ve açgözlülüğünün bedelini ağır bir şekilde ödemiş. sevgilim uyumayıp masalların kalitesini ve bilinç akışını analiz ediyor. uyutamıyorum.


Çok eski zamanlarda, Anadolu'nun ücra bir köyüne Akif isminde genç bir çocuk yaşarmış. Bu genç çocuk çok mert, dürüst ve yürekli bir çocukmuş. Anadolu'nun erkeklerini temsil eden kaliteli bir yapısı varmış. Annesi ile yaşayan Akif, annesine hürmet edermiş. Hep onun dediklerini yapar ve bu şekilde zaman geçirirmiş. Gel zaman git zaman Akif artık çalışma çağına gelmiş. Fakat çalıştıkları diyarlarda ona göre bir iş yokmuş. O güzel yemekler pişirmek, aşçı olmak istiyormuş. İnsanları doyurmak onun en büyük istediği şeymiş. Evinde de annesine yemekleri o yaparmış. Çoğu zaman komşuları onlara gelir Akif'in güzel yemeklerini yermiş. Fakat Akif evde oturmaması gerektiğini anlamış. Annesine daha iyi bir hayat sürmek için şehre gitmek istediğini söylemiş. Annesi her ana gibi başta üzülse de artık yaşın geldi, gitmen lazım tabii, sen de yuvadan uçacaksın demiş. Akif'in ablası çook uzun seneler önce evlenmiş ve o 1 kere bile gelmemiş. Anası yalnız kalmaktan ne kadar korksa da, önemli olan oğlunun hayalleri oğlunun ne istediği imiş. Akif; ' Ana ben gideceğim ama san mı ki geri gelmeyeceğim. Ben sana daha iyi bir hayat sunmak için gidiyorum zaten. Emin ol yakın zamanda geleceğim. Ya da belli mi olur belki sen gelirsin. Birlikte yaşarız gene' bu sözler üzerine Akif'in annesi ağlamaya başlamış; ''Oğul bunlar çok güzel sözler. Seni iyi ki yetiştirmişim. Sen benim için çok önemlisin. Sen mutlu olursan bende mutlu olurum. Tabii ki bende gitmeni istiyorum. Ama ana yüreği işte, ne yaparsın oralarda. Akif toplamış tasını tarağını koyulmuş yola. Düz gitmiş iz gitmiş, dere tepe düz gitmiş. Varmış koca şehre. Şehrin çok fiyakalı bir ihtişamı varmış. Ama Akif bozacak değil ya, kendine kalacak yer aramış. Biriktirdiği, babadan kalan paralar varmış. Ama idareli kullanması gerektiğinin farkındaymış. Akif her yere girmiş iş bulmak için. Hepsi de ihtiyaç yok demişler. Biraz bozulmuş tabii Akif. Ne yapacağını tam bilememiş. Sonra kocaman bir sarayın önüne varmış. Saray o kadar büyükmüş ki, Akif'in köyünden bile büyükmüş. Akif gözü pek delikanlı bir genç olmanın da verdiği avantajla girmiş sarayın içine. Saray gittikçe büyüyormuş. Köyden şehre inmesinden bile daha fazla yok kat etmiş. En sonunda bir kapının önüne gelmişler. İçeri girmişler. Eli kılıçlı adam '' Bu genç iş aramaktadır. Ne iş olsa yapar. O'na oda verin, iş verin, aş verin'' demiş. Hikaye budur ki, her zaman açık sözlü olmak gerekir. Karşında kim olursa olsun dediğinden sakınmaman lazım. Fırsat her yerde karşına çıkabilir. Kişi yürekli olduğu kadar bu hayatta başarılı olabilir. Siz de bu masaldan ders çıkarın ve hayata bir kere geleceğinizin farkında olun. En güzel ve keyifli masallar için sitemizde yer alan içerikleri büyük bir heyecanla kaldığınız yerden okumaya devam edebilirsiniz. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Mevsimlerden yazdı. Batur sapanıyla kuş avına çıkmıştı. Dikkatli bir şekilde etrafa göz gezdiriyor ve avlayacak kuş arıyordu. Sarper, arkadaşının kuş avında olduğunu görünce Ne istiyorsun şu kuşlardan, bırak ötüşsünler, ne zararları var sana. diye seslenir. Sarper'in sesiyle kuşlar ürker ve kaçar. Bu duruma sinirlenen Batur, Kaç kere dedim sana işime karışma. Yasak mı sanki kuş avlamak? der. Bunun üzerine Sarper, Evet kuş avlamak yasak, bu günler kuşların yavruladığı bir dönem. Avlayarak onların büyümesini ve çoğalmasını engelliyorsun. der. Batur daha da sinirlenerek Yasaksa yasak, ne olmuş yani bir tane kuş vurursam nesilleri mi tükenecek. diye tepki gösterir. Sarper'e karışmaması konusunda tekrar uyarıda bulunur ve avlayacak kuş aramaya devam eder. Biraz ilerledikten sonra gözüne daldaki bir kuşu kestirir. Sapanına taşı yerleştirir ve nişan alır. Kendini hazır hissettikten sonra taşı fırlatır, kuşu vurur. Tam o sırada daldan başka bir kuş kanatlanır. Batur, yere düşen kuşa doğru gider, kuş can çekişmektedir. Arkadaşı Sarper'e dönerek kendisini över ve nasıl bulduğunu sorar. Sarper, arkadaşı kendisini dinlemediği için içerler ve Ne desem boş, bu vurduğun yabani bir güvercin, daldan gelen diğer kanat sesi de muhtemelen annesine aitti. Yabani güvercinler kin tutar, yavrusunu vurman iyi olmadı. der ve hızlı adımlarla uzaklaşır. Batur aldırış etmez ve küçük bir ateş yakarak avladığı güvercini pişirmeye başlar. O sırada kendisini izleyen bir çift gözü fark etmez bile. Bu gözler anne güvercine aittir. Anne güvercin bir yandan yavrusunu vuran çocuğu izlerken, bir yandan da düşünüyordu: Biz kuşlar, dallar üzerinde otururken geçmiş günlerimizi düşünür ve hatıralarımızı gözümüzde canlandırırız. Hayaller kurar, derin düşüncelere dalarız. Batur işini bitirir ve evine döner. Bu arada anne güvercin hala onu takip etmektedir. Batur, 4. katında oturdukları binaya girer. Anne güvercin karşıdaki binanın çatısına konar ve Batur'un girdiği binayı gözlemeye başlar. Akşam olunca odaların ışıkları yanar. Batur'un gölgesi az sonra pencerede belirir. Anne güvercin Batur'un oturduğu evin balkonuna konar ve aralık kalmış perdeden içeriyi izler. Batur, çevresindekilere heyecanlı heyecanlı bir şeyler anlatıyor ve kahkahalarla gülüyordu. İçi sızlayan anne güvercin, oradan ayrılır ve gecenin karanlığında kaybolur. Sonraki günlerde de Batur kuş avlamaya devam eder. Ağaçlık alana gider fakat etrafta eskisi kadar kuş bulamamaktadır. Batur, yine bir gün kuş avlamak için ağaçlık alana gider. Etrafta hiç kuş yoktur. Daha önce vurduğu güvercinin konduğu ağaca gelince kanat sesi duyar. Kafasını kaldırmasıyla kendisine doğru uçan bir kuş görür. Elleriyle yüzünü korur fakat kuş ikinci kez saldırır ve Batur'u yere düşürür. Bu sırada Batur da kuşa karşı hamle yapar ve kuş çalıların arasına düşer. Batur, hızla oradan ayrılıp, eve gelir. O gece gözüne uyku girmez. Sürekli kuşun kendisine neden saldırdığını düşünür. Bir anda aklına vurduğu yavru kuş gelir. Bu gün saldıran kuşun da o yavrunun annesi olduğunu anlar. Anne güvercinin kendisini sürekli takip ettiğini anlayan Batur, tehlikede olduğunu anlar ve bir daha kuş avlamama kararı alır. Zaten kuş saldırdığı sırada sapanını da düşürmüştü. Batur bunları düşünürken anne güvercin ise sapanı alıp kimsenin bulamayacağı bir yere götürür. Sapanı bir çukura koyar, dal ve yapraklarla üstünü örterek gizler. Sonra da ağaçlık alana geri dönerek nöbet tutmaya devam eder. Kuşları avlamak için buraya gelen insanlar olursa hemen tüm kuşları uyarır ve kurtulmalarını sağlar. Yaz boyunca nöbete devam eden anne güvercin sonbaharın gelmesiyle tıpkı diğer kuşlar gibi göç eder ve daha sıcak yerlere gider. Bir sonraki yaz mevsiminde yine ağaçlık alana gelen anne güvercinin üç tane yavrusu olur. Yavrularına hayatta kalabilmeleri için gereken eğitimi verir. Artık daha dikkatlidir. Bu arada Batur'da verdiği sözü tutarak kuş avlamayı bırakmıştır.


Evvel zaman içinde, çok şirin bir kız ve onun güzel mi güzel bir annesi varmış. Şirin kız ve annesi birlikte yaşarmış. Birbirlerini çok sever, her şeyi birlikte yaparlarmış. Her gece Anne şirin kızının saçlarını tarar, onlara en güzel masalları okurmuş. Birbirlerinden 1 dakika kadar ayrı kalsalar özlemeye başlarlarmış. Küçük bir kasabada yakalayan şirin kız ve annesi komşuları ile de çok iyi geçinirmiş. Aynı zamanda hayvanları çok severlermiş. Hayvanlara yemek verirmiş, onlara sarılırlarmış. Aynı zamanda doğa ile iç içe yaşarlar. Ağaçlar, kuşlar, böcekler ile konuşurlarmış. Bu şekilde güzel bir hayat sürerken bir gün aniden tuhaf bir şey başlarına gelmiş. Anne ve küçük kız evde otururken birden kapı zili çalmış. Karşılarına dev gibi kocaman bir adım çıkmış. Bu Dev gibi adamı görünce anne biraz tedirgin olmuş. Sonuçta evlerinde küçük bir kız varmış. Daha önce dev görmeye kadın biraz kaygılanmış ve dev adama buyrun demiş. Anne bunları duyunca ne yapacağını bilememiş. Adamın yaklaşımı güzelmiş ama dev olduğu için korkmuş. Birden bire minik kız annesinin yanında belirmiş. Dev adam onu görünce yüzü o kadar gülmüş ki, koskocaman bir ses çıkmış. Minik kız dev adamın yanına geçerek '' Sen neden bu kadar büyüksün?' demiş. Anne kızına '' Kızım öyle şeyler deme, ayıp' demiş. Adam ise gene gülmüş. '' Hayır ayıp değil, ben kocamanım, sen ise miniksin. Senle minik kız ve kocaman adam olabiliriz'' demiş kıza doğru dönerek. Adam'ın annesi yokmuş. Tek başında küçük bir kulübede yaşıyormuş. Çok yalnız bir adammış. Dev olduğu için insanlar ondan korkar, yanına yaklaşmak istemezmiş. Fakat kalbi tertemiz bir adammış. Minik kızın annesi adam ve minik kız birlikte oynamaya başlamışlar. Anne, dev adamı çocuğu gibi görmeye başlamış. Minik kızına ne hediye alırsa aynılarını dev adama da alıyormuş. O kadar güzel bir arkadaşlık olmuş ki, görenler kıskanmaya başlamış. Dünya üzerinde her insanın görüntüsü aynı olmayabilir. İnsanları dış görünüşlerine göre yargılamak yerine onların kalplerine inmek gerekiyor. İnsan kalbi aslında herkeste yumuşaktır. Fakat bazen bu tam anlamı ile gün yüzüne çıkmaz. Bunu çıkarmak için insanları tanımak, onlara yakınlaşmak gerekir. İnsanlar birbirlerinden korkarsa, dünya olduğu yerde sayar. Sevgi, güzellikler ve daha niceleri hayata tutunmakla, insan tanımakla olur. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Günlerden bir gün canan adında bir kız varmış. Canan annesiyle pazara gitmek istemiş. Annesi pazarların kalabalık olduğunu ve Canan'ın onların içinde kaybolma ihtimalinin olduğunu söylese de Canan kararlıymış ve inat etmiş. Anne, uslu duracağım, elini bırakmayacağım söz veriyorum. Beni de götür lütfen demiş. Annesi bana umutsuzca bakmış ve kızı o kadar çok istiyormuş ki artık ona kıyamamış. Tamam ama beni bırakma. Kötülük çok bu dünyada başına bir şey gelirse ben ne yaparım? demiş. Canan yeniden annesine söz vererek çıkmışlar yola. Annesi hazırlanmayı bitirince Canan'ı da giydirmiş. Anne ve kızı birlikte pazara doğru yürümeye başlamışlar. Pazara gittiklerinde Canan pazarı çok kalabalık bulmuş ve annesinin elini daha çok sıkmaya başlamış. Annesiyle gezmeye başlamış. Her türlü kıyafet, çanta, ayakkabı derken Canan sağ sola bakmış. Pazar, renkli ve hareketli bir atmosfermiş sanki. Canan pazarı çok sevmiş. Giyim bölümünü geçip meyve sebze bölümüne gelmişler. Annesi tezgahta domates seçerken Canan'ın gözüne bir şey çarpmış. Yanında çok güzel kalemler, çantalar ve içeceklerin olduğu bir tezgah varmış. Annem domates seçerken bende buraya bakınayım demiş. Kalem kutusu benim, su şişesi senin derken zamanın nasıl geçtiğini anlamadan kasaya gitmiş. Döndüğünde annesinin yanında olmadığını fark etmiş. Sağa sola bakmaya başlamış. Ama annesi onları bıraktığı yerde değilmiş. Canan iyice korkmaya başlamış. O sırada iki çocuk Canan'a yaklaşarak: Çocuklar birbirlerine bakıp gülümsemiş çocuk, Canan'a dönmüş. İki çocuk Canan'ın elini tutmuş ve adım atmaya başlamışlar. Canan tam Bu çocuklarla tanışmak ne güzel diye düşünürken yanındaki çocuk birden onu itmeye başlamış. Sonra o çocukların kötü çocuklar olduğunu anlamış. Bu çocuklar onu annesine götürmek için değil, parasını almak için buraya getirmişler. Canan korkmaya başlamış ama bir yandan da bu çocuklara karşı savaşmak zorundayım diye düşünmüş. Ne yapabileceğini düşünmeye başlamış. Diğer çocuğun da elini ısırmış. Koşmaya başlamış ve tüm gücüyle bağırmış. Canan'a ne olduğunu sormuşlar. Her şeyi anlatmış. Oradayken, iki çocuk polisi gördüklerinde koşmaya başlamışlar. Polis, iki çocuğu yakalayarak polis arabasına bindirmiş. Annesi de Canan'a sarılmış ve bir daha yabancılarla konuşmaması konusunda onu uyarmış. Canan da polis amcalarına bir daha annemi asla bırakmayacağım diyerek söz vermiş. O günden sonra Canan iyi bir ders almış. Kalabalık yerlere giderken annesinden ayrılmamış bir daha. Annesi ona asla zarar gelsin istememiş, bu yüzden bir yere giderken kızını götürmek istemiyormuş. Ama yine kıyamamış kızına her yere götürmüş ama asla elini bırakmamış.


Pek çok ağacın bulunduğu içinde kuşların, böceklerin ve pek çok hayvanın özgürce yaşadığı bir orman varmış. Bu ormanın derinlerinde bulunan çınar ağacında da Anne serçenin yuvası bulunuyormuş. Anne serçe yumurtadan çıkan minik yavrularını çok seviyormuş. Hepsi birbirinden tatlı tam dört yavrusu varmış. Üçü çok akıllı ve sabırlıymış annelerini hiç üzmüyor onun getirdiği yiyecekleri yiyor kendi aralarında konuşup eğleniyorlarmış. Ama içlerinden biri çok sabırsızmış. Tıpkı annesi gibi uçmak yeni yerler görmek istiyormuş. Anne serçe Elbette sende uçacaksın yavrum ama önce biraz büyümen gerekiyor diyormuş. Dört yavrusuna da nasihat veriyor Hazır olmadan sakın uçmaya kalkmayın. Yeterince büyüdüğünüzde ben size uçmayı öğreteceğim diyormuş. Ayrıca çocuklarını yırtıcı hayvanlardan korumak için onların yuvadan kesinlikle çıkmamaları gerektiğini de sık sık söylüyormuş. Bir gün anne serçe yavrularına yiyecek bulmak için yuvadan ayrıldığında sabırsız olan yavru kardeşlerine Annemin bize uçmayı öğretmesini beklersek daha çok bu yuvada kalırız. Ben artık büyüdüm. Kendi başıma uçacak ve yeni yerler göreceğim. Siz de benimle geliyor musunuz demiş. Kardeşleri hemen itiraz etmişler Hayır sakın yapma. Annemiz çok üzülür. Ayrıca o biz hazır olduğumuzda öğretecek zaten beklemeliyiz demişler. Sabırsız yavru serçe onlara gülmüş. Korkaksınız siz, annem bizi kandırıyor hiç yanından ayırmak istemiyor ondan uçmamıza izin vermiyor bakın şimdi ben nasıl uçuyorum demiş. Yuvanın kenarına gelmiş ve kanatlarını çırpmaya başlamış. Kardeşleri Dur sakın yapma, başına kötü şeyler gelir. Annemizi bekleyelim demişler. Ama sabırsız yavru serçe onları dinlememiş. O minicik kanatlarını çırpmaya çalışarak kendini boşluğa bırakmış. Sabırsız yavru serçenin kanatları daha çok güçsüzmüş ve ne kadar uğraşırsa uğraşsın annesi gibi havada kalmayı becermemiş. Kanatlarını çırpmaya ve havada kalmaya çok uğraşsa da yere toprağın üzerine düşmüş. Başını kaldırdığında yuvasını çok yukarıda olduğunu görmüş. Oraya tırmanması imkansızmış. Ne yapacağını düşünürken birden karşısında kocaman bir tilki görmüş. Tilki yalanıyor ve güzel bir yiyecek bulmuş olmanın mutluluğu ile ona yaklaşıyormuş. Sabırsız yavru serçe o an annesinin sözünü dinlemediğine çok pişman olmuş. Pişman olmuş ama ne fayda tilki gittikçe yaklaşıyormuş ama o bir türlü kanatlarını çırpsa da uçmayı ve kaçmayı başaramıyormuş. Tam bu sırada anne serçe bulduğu yiyecekler ile yuvaya dönüyormuş. Birden aşağıda yavrularından birinin olduğunu görmüş. Aman Allah'ım demiş, tilki yavrusunu yemek üzereymiş. Tilki ondan çok büyük bir hayvan olmasına rağmen yavrusunu kurtarmak için hiç düşünmeden atılmış. Aşağı doğru süzülmüş ve tam tilki yavru serçeyi yakalayacakken gagasıyla yavrusunu ensesinden yakaladığı gibi havalanmış. Onu yuvaya götürmüş ve sıkı sıkı sarılmış. Beni çok korkuttun sabırsız yavrum demiş. Sabırsız yavru serçe yaptığının ne kadar yanlış bir şey olduğunu anlamış. O günden sonra da annesinin sözünden hiç çıkmamış.


Bir varmış bir yokmuş. Arabaların birbiriyle çok güzel anlaştığı bir dünyada tüm arabalar mutlu bir şekilde yaşarlarmış. Her gün eğlenceler, festivaller ve konserler verilirmiş. Birinin bir şeye ihtiyacı olduğu zaman tüm arabalar o arabaya yardım edermiş. Arabalar birbirlerine destek olarak mutlu bir şekilde yaşarlarmış. Günlerden bir gün büyük bir arabayı yol kenarında çok kötü bir durumda görmüşler. Bu arabanın yanına gidip bakan Joe ve arkadaşı Tenn arabayı çok kötü bir halde görmüşler. Her tarafı çamur ve kırık olan bu araba hiç tanıdık gelmemiş. Joe ve Tenn hemen yol kenarındaki arabaya yardım etmek istemişler. Hasta arabaya adını sormak istemişler. Joe hızlı davranarak hasta arabayla tanışmış. Hasta araba çok yorgun ve yaralı görünüyormuş. Joe ve Tenn ile konuşmaya bile hali yokmuş. Joe hemen babasını ve akrabalarını çağırmış. Yol kenarındaki hasta arabayı görenler hayrete düşmüş. Çünkü daha önce bu kadar büyük bir araba görmemişler. Hasta arabayı güçlüklerle garaja götürmüşler. Tüm herkes hasta arabayı iyileştirmek için seferber olmuş. Hasta arabanın iyileşmesi epey bir zaman almış. Herkesin çabaları sonuç göstermiş. Hasta araba iyi duruma gelmiş ve artık konuşabiliyor duruma gelmiş. Hasta arabanın hemen adını öğrenmişler. Hasta arabanın adı Woody' miş. Woody hemen onlara başından geçen olayları anlatmış. Woody aslında çok yetenekli ve çok zengin bir arabaymış. Sahibi artık Woody'i istemeyerek ona çok kötü davranmış ve yol kenarına atmış. Günlerce yol kenarında hasta bir şekilde kalan Woody çok üzülmüş. Artık yeni arkadaşlarının ve ailesinin olmasına çok sevinmiş. Woody kısa bir süre sonra tamamen iyi olmuş. Herkes Woody'le tanışmış. Her şey eski günlerde olduğu gibi eğlenceli hale gelmiş. Her gün eğlence ve konserler düzenlenmiş. Geleneksel hale gelen araba festivalinin yapılmasına sadece bir hafta kalmış. Festivallerde eşleşen arabalar yarışırmış. Yarışmanın sonunda birinci olan arabaya ödüller verilirmiş. Eşleme sonucu Joe'nin yarışacağı araba Woody olmuş. Joe çok heyecanlıymış ve yarışmadan çok korkuyormuş. Çünkü Woody çok büyük ve yetenekli bir arabaymış. Korkusunu yenmeye çalışmış ve yarış günü gelmiş. Herkes yarışma alanında heyecanla yarışları bekliyormuş. Yarışma sırası Woody ve Joe'ye gelmiş. Joe heyecandan neredeyse bayılmak üzereymiş. Joe'nin heyecanını ve korkusunu gören Woody yarışın başlamasına saniyeler kala Joe'nin kulağına eğilerek heyecan yapmaması gerektiğini ve onun çok yetenekli bir araba olduğunu söylemiş. Bunu duyan Joe Woody' in desteğinden dolayı çok mutlu olmuş ve tüm heyecanını, korkusunu atlatmış. Düdük çalması ile yarış başlamış. Yarış çok güzel geçmiş hiç yarış değil de oyun gibi geçmiş. Yarış bitmiş ve Yarışı Joe kazanmış. Woody tekrara Joe'nin yanına giderek hiçbir zaman özgüvenini kaybetmemesini ve herkesin aslında çok yetenekli olduğunu söylemiş. Tüm arabalar coşkulu bir şekilde festival geçirmişler. Daha fazla masal okumak isterseniz Uzun Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir sıcak yaz günü idi. Her yerde mis gibi kokular ve çiçekler doluydu. Çiçek tarlasında vız vız diyerek uçan arı oldukça neşeliydi. Arı o kadar güzel bir şekilde süzülerek uçuyordu ki papatya hayran kalmıştı. Uçmaktan yorulmuş olan arı papatyanın yanında bulunan ağacın dalına kondu. Arı ile konuşmak isteyen papatya seslenir; Ne kadar da güzel bir şekilde uçuyorsun. Ben dünyada olan güzellikleri senin gibi göremiyorum çünkü ben senin gibi kanatlara sahip değilim. Görebildiğim tek şey etrafımda olan çiçekler. Beni alıp gezdirebilir misin? der. Papatyaya kibirli bir şekilde bakan arı şöyle der; Seni nasıl taşıyayım. Ben seni alıp asla taşıyamam. Hemencecik yorulurum. Dünyada bulunan güzellikleri ne yapacaksın, diyerek papatyayı taşımak istemez. Ardından hızla uçarak oradan uzaklaşır. Arının böyle davranması papatyayı çok üzer ve günlerce ağlar. Arı papatyayı alarak gezdirebilirdi. Ancak kibirli davrandı ve papatyayı küçümsedi. Belli bir zaman sonra havalar soğumaya başladı. Çiçekler solmaya ağaçlarda yapraklarını dökmeye başladı. Ancak papatyanın yaprakları hala duruyordu. Papatya arıyı tekrar görür ve bal yapabilmek için çiçek bulmaya çalıştığını fark eder. Ancak çiçek bahçesinde solmayan tek papatya kalmıştı. Arı papatyaya konmak için yaklaşır ancak papatya buna engel olur. Bu durum karşısında oldukça şaşkın olan arı papatyaya şöyle der; Neden konmama engel oluyorsun, Benim bal yapabilmem için sana konmam gerekli, der. Arının bu sözüne karşılık papatya, daha önce kendisine kibirli bir şekilde davranan arıya yaptıklarını hatırlatır. Arı yaptığı hatayı hatırlayınca kendisine oldukça fazla kızar. Daha sonra papatyadan yaptığı bu yanlış hareketten dolayı özür diler. Kibrinden dolayı papatyayı çok üzen ve ona kötü davranan arı, bal yapabilmek için papatyaya muhtaç hale gelmişti. Arının pişmanlığını ve özrünü kabul eden papatya, arıyı yaptıklarından dolayı affeder. Arıyı affeden papatya, onun bal yapabilmesi için üzerine konmasına izin verir. Bu duruma oldukça fazla sevinen arı papatyanın daha önce ondan istediği hayalini gerçekleştirmek ister. Papatyaya dünyanın güzelliklerini göstermek için onu alarak havalanır.


Bir zamanlar çiçek açan çiçeklerle dolu renkli bir çayırda Nila adında küçük bir arı yaşardı. Nila sıradan bir arı değildi. Tüylü vücudunda canlı mavi ve mor çizgiler vardı. Bu da onu vızıldayan arkadaşlarından farklı kılıyordu. Nila etrafındaki dünyayı keşfetmeyi seven meraklı küçük bir arıydı. Her sabah narin kanatlarını çırpıyor çiçekten çiçeğe uçuyor tatlı nektar topluyor ve polen saçıyordu. Çayırdaki en lezzetli ve güzel kokulu çiçekleri bulma konusunda özel bir yeteneği vardı. Güneşli bir günde Nila mutlu bir şekilde kanatlarını çırparken olağandışı bir şey fark etti. Diğer arılar uzun yaşlı bir meşe ağacının etrafında toplanırken heyecandan vızıldıyorlardı. Merak Nila'yı yendi ve onlara katılmaya karar verdi. Vızıldayan kalabalığın arasında Nila en yaşlı ve en bilge arı Tomy'nin tüm bu kargaşanın nedenini açıkladığını duydu. Sevgili arılar bize diğer hayvanlarla iletişim kurma gücü veren büyülü özellikteki çiçeği bulmamızın zamanı artık geldi ve geçiyor. Arılar huşu ve beklentiyle nefes aldı. Nila'nın kalbi hızla atıyordu. Bu özel çiçek hakkında birçok hikaye duymuş ve hayvanlarla iletişim kurmayı özlemişti. Nila bir an bile tereddüt etmeden büyülü çiçeği bulmak için bir maceraya atılır. Keskin koku alma duyusu ve kararlılığıyla Nila her seferinde büyülü çiçeği bulmayı umarak bir çayırdan diğerine uçtu. Yol boyunca dost canlısı uğur böcekleri bilge yaşlı kaplumbağalar ve zarif kelebeklerle karşılaştı. Hepsi yolculuğunda ona şans diledi. Günler haftalara haftalar aylara dönüştü ama Nila pes etmedi. Büyülü çiçeğin orada bir yerde onu beklediğini biliyordu. Daha yükseğe uçarken kanatlarındaki serin esintiyi hissedebiliyordu ve altındaki harikalar ve güzelliklerle dolu dünyayı görebiliyordu. Güneşli bir günde Nila yüksek bir dağın tepesinde açan parlak bir çiçek gördü. Gökkuşağının tüm renkleriyle parıldıyordu ve derinlerde bir yerde aradığını bulduğunu biliyordu. Nila küçük arı kalbindeki kararlılıkla büyülü çiçeğe doğru uçtu. Narin yapraklarının üzerine indiğinde onu çevreleyen sıcak bir enerji hissetti. Keyifle dolup taşan Nila eğer inanır ve asla pes etmezsek hayallerin gerçekleşeceğini fark etti. Yeni keşfedilen gücüyle Nila inanılmaz macerasını ve çiçeğin büyüsünü paylaşmaya hevesli arı arkadaşlarının yanına geri döndü. Böylelikle birlikte ömür boyu yaşadılar. Daha fazla uyku masalları makalesi için 3 yaş masalları ve hikayeleri kategorimizi ziyaret edebilirsiniz.


Bir zamanlar ormanın derinliklerinde yaşayan yalnız bir fil varmış. Her zaman kendi başına yürüyüşlere çıkar. Her zaman beslenmek için ağaçlardan yaprakları toplayıp yine yalnız başına yemeğini yermiş. Öyle çok yalnız hissediyormuş ki Ne olurdu benimde bir arkadaşım olsaydı? diye içinden geçiriyormuş. Bir gün yalnız fil arkadaş bulma ümidiyle yollara düşmüş. Yolda bir maymunla karşılaşmış. Maymuna Arkadaş olabilir miyiz? diye sormuş. Maymun hiç düşünmeden cevap vermiş. Kusura bakma fil kardeş ancak sen çok irisin. Bense ağaçtan ağaca, daldan dala hoplayıp zıplayan bir maymunum. Sen benim tempoma ayak uyduramazsın. O yüzden arkadaş olamayız demiş. Maymunla arkadaş olma hayali suya düşen fil tekrar yollara düşmüş. Yürümüş yürümüş ve havuç yiyen bir tavşana rastlamış. Merhaba tavşan kardeş seninle arkadaş olabilir miyiz? diye sormuş. Tavşan filin iri cüssesine bakıp cevap vermiş. Kusura bakma fil kardeş seninle arkadaş olmayı çok isterdim ancak sen benim yuvama sığmayacak kadar büyüksün. O yüzden seninle arkadaşlık yapamam demiş. Yeniden hayal kırıklığına uğrayan fil arkadaş aramaktan asla vazgeçmemiş. Bu sefer de bir kurbağa ile karşılaşmış. Seninle arkadaş olmam imkansız çünkü sen çok büyük ve ağırsın ben her yere zıplayarak giderim ama sen bu kadar ağır cüssenle zıplayamazsın. Maalesef seninle arkadaş olamam demiş. Maalesef yalnız filin arkadaş araması böyle devam ediyormuş. Yine Günlerden bir gün böyle yürürken bir anda bütün hayvanların telaş içinde oraya buraya kaçıştıklarını görmüş. Ne olduğunu anlamak için oradan geçen bir Ceylan'a sormuş. Ceylan yırtıcı bir kaplanın tüm küçük hayvanlara saldırdığını söylemiş. Bunu duyan fil kaplanın yanına giderek küçük hayvanları rahat bırakmasını rica etmiş. Kaplan bu ricayı kabul etmemiş. File bu işe karışmamasını söylemiş. Başka bir şansı kalmayan fil kaplanı iri cüssesiyle tekmeleyerek kovalamış. Filin bu cesur hareketini gören tüm hayvanlar Bundan sonra en iyi arkadaşımız sensin demişler. Sayende kaplandan kurtulduk demişler. Böylece filin ormanda birçok arkadaşı olmuş. Artık yalnızlıktan kurtulan fil böylece bir daha mutsuzluk çekmemiş. Daha Fazla Uyku Masalları İçin 1 Yaş Masalları ve Hikayeleri Kategorimizi Ziyaret Edebilirsiniz.


Bu hikaye Ebu Muhammed Şenbeki ve Ebu Bekr el-Betaihi ve bir arslan arasında geçiyor. Bizim nasibimize düşen rızklar ve bunları elde etmek için alabileceğimiz risklerle ilgili. Tabi ki aynı zamanda herkesin yazılana razı olması gerektiği ile ilgili. Bir gün Ebu Muhammed Şenbeki şöyle bir olaya şahit olur. Ebu Bekr el-Bataihi huzuruna gelen bir arslana akıl veriyor gibidir. Arslan sürekli ağzını ve yüzünü toprağa sürerek sanki ona bir şey anlatır. Ebu Bekr el-Betaihi ise arslanla konuşmaktadır. Konuşma tamamlanınca da aslan oradan uzaklaşır. Bu olaya çok şaşıran Ebu Muhammed Şenbeki arslan uzaklaşınca Ebu Bekr el Betaihi'ye yanaşır ve arslanla ne konuştuklarını merak ettiğini söyler. El-Betaihi ona derki arslan bir kaç gündür açmış. Daha sonra Allah'a yalvarır ve yemek ister. Allah ona rızkının bir köydeki inek olduğunu söyler. Arslan ineği yiyebilecektir ama yerken biraz yaralanacaktır. Arslan bunu duyunca yaralanma riski yüzünden köye gitmek istemediğini Betaihi'ye anlatır. Ama Betaihi bu konuda kendisine de bir bilgi geldiğini yaralanacağını ama çabuk iyileşeceğini aslana söyler. Aslan da onu dinleyerek köyün yolunu tutar. Ebu Bekr el-Betaihi arslanın köydeki ineği avlarken diğer insanlar tarafından yaralanacağını anlatır. Ondan fazla kişinin saldırısına uğrayacak ve yaralanacaktır. Ama yarası bir kaç gün sonra büyük oranda iyileşecektir. Ebu Muhammed Şenbeki bu duyduklarına çok şaşırır. Ve de olacak şeyleri merak ettiği için o köyün yolunu tutar. Köye vardığı zaman aslanın ondan çok daha önce oraya geldiğini fark eder. Ayrıca el-betaihi'nin anlattıkları aynı şekilde gerçekleşmiştir. Aslan ise aradan geçen bir haftadan sonra iyileşmiş ve de tekrar el-Betaihi'nin huzuruna çıkmıştır. Ebu Muhammed Şenbeki bu gördüklerine çok şaşırır. Ebu Bekr el-Betaihi'nin söylediklerinin aynen gerçekleşmesi ve de Allah tarafından tayin edilen rızkın sahibinden başka kimseye gitmemesi onu şaşırtır. Ebu Bekr el-Betaihi'nin Allah katında değerli olduğunu ve olacak şeyleri önceden bilebildiğini anlar. Arslan ise rızkını almış ve de buna engel olmaya çalışanlardan kısa süre içinde kurtulmuştur.


Günlerden bir gün; şirin mi şirin, lüle lüle saçları olan, parıl parıl parlayan gözlerle öğle uykusundan henüz uyanmış bir şekilde etrafta dolaşan 4 yaşındaki Çınar, güzel evlerinin yemyeşil bahçesindeki seslere doğru yürümeye başlar. Tanıdık sesler duyar. Abisi ve ablasının sesleridir bunlar ama başka yabancı sesler de gelir kulağına. Merak eder ve adımlarını hızlandırır. Sonunda bahçeye vardığında abisi ve ablasının arkadaşlarının da orada olduğunu görür ve yabancı seslerin onlara ait olduğunu anlar. Bahçedekiler Çınar'a gülümserler. Çınar'ı görenler arasında abisinin pek şakacı olan arkadaşı Ahmet de vardır. Hınzır Ahmet'in hedefinde bu sefer Çınar vardır ve masum çocuğa yaklaşıp geceleri uyku anında ortaya çıkan canavarlardan bahseder. Karanlıkta var olduklarını ve yatağının altına da gizlenebildiklerini söyler. Ahmet ''Kah kah kahh!!'' diye gülerken Çınar çok korkmuş ve çoktan odasına doğru koşmaya başlamıştır. Hemen odasının penceresinden dışarıya, gökyüzüne bakar ve havanın aydınlık olması onun içini rahatlatır. Saatler geçer; Çınar oyuncaklarıyla oynar, yemeğini yer, pijamalarını giyer ve elini yüzünü yıkar. Uyku saati gelir ve annesi güzel bir masal anlattıktan sonra yanağına mis gibi bir öpücük kondurup Çınar'ın odasının ışığını kapatıp gider. Annesi ona çok güzel bir masal anlatmasına rağmen aklı hala canavardaydı ve korkuyordu. Üstelik bu korkusundan ailesindeki kimseye bahsetmemişti. Çınar bu düşünceden nasıl kurtulacağını bilemez bir halde korka korka uykuya dalar. Bir süre sonra kabus görür ve ağlayarak uyanır. O sırada odasının önünden geçmekte olan ablası Zeynep, Çınar'ın ağlama sesini duyup hemen yanına gider ve ne olduğunu anlamaya çalışır. Ablasına büyük bir güven duyan Çınar, Ahmet'in ona anlattığı canavarlardan bahseder. Zeynep Ahmet'i çok iyi tanıyordur ve canavar diye bir şey olmadığını da gayet iyi biliyordur. Ablası küçükken geceleri korktuğunda büyük annesinin yanına gelip kendini nasıl rahatlattığını aklına getirir ve bunu Çınar'la paylaşmanın zamanı gelmiştir. Öncelikle odanın ışığını açar, Çınar'ın gözyaşlarını siler ve ona Allah'tan bahsetmeye başlar. Dualar okur ve her korktuğunda okuması için de birkaç sure ezberletir ona. O gece Çınar, ablasıyla özel bir bağ kurarak uyur ve büyük bir inanmışlıkla önündeki her geceyi göğüsleyecektir artık. Korkularını yenmiş bir birey olarak yaşamaya devam edecektir. Daha fazla masal okumak isterseniz Uzun Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Firavun için çalışan kahinler, saltanatı yıkacak olan çocuğun yakın bir zamanda dünyaya geldiğini söylediler. Firavun ölmek istemiyordu. Ölmemek için öldürmek istiyordu. O sene doğan tüm erkek çocukları, askerleri ile öldürmeye koyuldu. Cellatların, basmadıkları ev, yakmadıkları sokak ve öldürmedikleri erkek çocuk kalmıyordu. Her yere ölüm saçıyorlardı. Kadınlardan birinin, doğum sancısı başlamıştı. Bir mağara buldu ve çocuğunu orada dünyaya getirdi. Kadın çocuğunun, gözünün önünde öldürülmesinden çok korkuyordu. Bu korkusu yüzünden çocuğunu mağarada bıraktı. Tüm çaresizliği ile orada kalan çocuğa Allah, Cebrail'e emir verdi. Çocuğa Cebrail baktı ve çocuğun ölmeden büyümesi sağlandı. İlk fırsatta mağaraya geri dönen kadın, çocuğunun ölmediğine sevindi. Çocuğunu emzirmeye başladı. Karnını doyurduktan sonra çocuğu bırakarak evine geri döndü. Günler böyle geçmişti. Bir müddet sonra çocuk iyice büyüdü. Ve bu çocuğun adı Musa oldu. Samira kabilesine mensup birisi olduğu için Musa'ya, Samiri lakabı verildi. Asalet olmadığından dolayı, Cebrail'in ona verdiği gıdaya ihanet etti. Diğer Musa ise Allah'ın peygamberi ve Firavun'un helak olmasını sağlayan en büyük kişi olmuştu. Allah onu, Firavun'un sarayında ve kucağında büyüttü. Hz. Musa'nın annesi, kalbine inmiş olan bir emir ile Musa'yı sandığa koyarak Nil'in akıntısına bıraktı. Nil'in kıyısında bulunan sarayında karısı ile oturan firavun, sandığın geldiğini fark etti. Neticede ise, Firavun'un büyüttüğü Musa, peygamber oldu. Cebrail'in büyüttüğü Musa ise kafir oldu. Firavun'un büyüttüğü Musa, Firavun'un saltanatını yıktı. Asalet olmadığı için Cebrail'in büyüttüğü Musa kafir oldu. Asil bir soya sahip olduğu için Firavun'un büyüttüğü Musa peygamber oldu.


Evvel zaman içinde kalbur saman içinde kocaman bir sarayda bir aşçı yaşarmış. Bu aşçının çok güzel çok kibar bir kızı varmış. Bu kızın tüm özellikleri çok güzel çok naifmiş. Ancak tek bir kötü özelliği varmış. O da prenses olmak istemesiymiş. Aslında bu kötü bir özellik değilmiş ama bu güzel kız prenses olmak için her şeyi yaparmış. Bu konuda çok hırslıymış. Yaşadıkları sarayda sapsarı saçlı bembeyaz tenli çok güzel bir prenses varmış. Kralın kızı olan bu prenses aşçının kızı ile arkadaşmış. Aşçının kızı arkadaşı gerçek bir prenses olduğu için onu çok kıskanıyormuş. Prenses olma hırsı ve bunun beraberinde getirdiği kıskançlık ile aşçının kızı çok kötü davranışlarda bulunmaya başlamış. Bir gün saraya bir prens gelmiş ve prensesle evlenmek istediğini söylemiş. Bunu duyan aşçının kızı prense kendini prenses gibi tanıtmış. Böylece prensle evlenip gerçek bir prenses olabilecekmiş. Prens aşçının kızını prenses sanmış ve onunla görüşmeye başlamış. Gel zaman git zaman aşçının kızına çok aşık olmuş. Ama ortada çok büyük bir yalan varmış ve bu yalanın ortaya çıkması an meselesi imiş. Aşçının kızı ne yapacağını düşünmeye başlamış. Sonra aklına bir fikir gelmiş. Gerçek prensesi bir bahane ile saraydan gönderip onun odasına yerleşip herkesi kandırmayı deneyecekmiş. Şansına kral büyük bir av partisine katılmaya gitmiş ve sarayda değilmiş. Aşçının kızı prenses ile arkadaş olduğu için sık sık onun odasına gidermiş hatta bazen onun kıyafetlerini ödünç olarak alıp giydiği bile olurmuş. Planını tüm ayrıntıları ile düzenledikten sonra prensesin yanına gitmiş ve babasının av partisinde korkunç bir kaza geçirdiğini söylemiş. Kral çok ciddi bir şekilde yaralanmış ancak halkın korkuya kapılmaması için bu haber gizli tutuluyormuş. Aşçının kızı prensese, hazırlanıp derhal babasının yanına gitmesi gerektiğini söylemiş. Prenses hiç vakit kaybetmeden yanına birkaç adam alarak atına atlamış ve yola çıkmış. Sarayda ne kral ne de prenses olmayınca aşçının kızı prensi çok kolay bir şekilde kandırmış. Kendisini prenses olarak tanıtmış ve yalanını kusursuz bir şekilde sürdürmüş. Derken ona çok aşık olan prens bir gün evlenme teklif etmiş. Prenses de teklifi kabul etmiş. Zaten yalanı ortaya çıkmadan hızla evlenip bu saraydan uzaklaşmak istiyormuş. Prensin teklifini kabul etmiş ancak düğünü prensin sarayında yapmak istediğini söylemiş. Tüm eşyalarını toplamış ve tam gitmeye hazırlanırken gerçek prenses ve kral babası saraya dönmüş. Aşçının kızının tüm yalanı ortaya çıkmış. Prens tarafından terk edilmiş ve saraydan kovulmuş. Kendi halinde oldukça güzel bir yaşamı varken hırsının kurbanı olmuş ve daha iyi bir hayat yaşamak uğruna yaptığı kötü şeylerden ötürü elindeki mutluluğu ve huzuru da kaybetmiş. Daha fazla masal okumak isterseniz Uzun Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Zamanın birinde Seyyid Abdülkadir adlı bir genç ilim öğrenmeye hevesliydi, bu yüzden buna bir çare aramaya başladı. Sonunda annesine: -Anne ben ilim öğrenmek için Bağdat'a gitmek istiyorum dedi. Annesi seni bırakmak istemiyorum ama Allah'ın yolunda yürümekten de alıkoymak istemiyorum. Annesi Abdülkadir'e yolluk hazırladı. Sonrasında da oğlunun ceketine diktiği cebe 40 altın koydu. Sonra oğluna şunları söyledi: -Sana son sözüm, beni ve Allah'ı hoşnut kılmak istiyorsan lütfen dürüst ol ve asla yalan söyleme ki Allah hep senin yanında olsun. Seyyid Abdülkadir annesine söz verdi ve çıktı. Bağdat'a giden bir kervana bindi. Hemedan civarında bir yere geldiklerinde kervan aniden durdu. Haydutlar kervana saldırmıştı. O anda bütün sandıklar dağıldı, eşyalar yağmalanıyordu. Eşkıyalardan biri de Abdulkadir'e; senin neyin var çocuk dedi. Evet, 40 altınım var. Meraklı haydut Abdülkadir'i liderlerine götürdü. Haydut lideri: -Evet. -Söyle nerede? Abdulkadir: -Hırkamda saklı. Haydutlar hırkasının içinde saklı 40 altını bularak reise verdiler. Herkes çok şaşkındı. Reis: -Neden altının olduğunu söyledin? Abdulkadir: -Ben annemden ayrılırken, yalan söylemeyeceğime dair anneme söz verdim. 40 altın için verdiğim sözden dönemem. Reis: -Yazıklar olsun bize ki bir çocuk kadar olamadık. Allah'ın huzuruna çıktığımızda halimiz ne olacak? Sonra ekledi: -Şimdi, bu çocuk beni kötü yoldan döndürdü. Şimdiye kadar yaptığım tüm günahlardan ötürü pişmanlık duyuyorum. Bundan böyle, artık iyi bir insan olacağım ve Allah'ın sevmediği işleri yapmayacağım. Lidere sadık haydutlarda yaptıklarının yanlış olduğunu anlamışlardı. Kervandan aldıkları her şeyi sahiplerine geri verdiler ve bir daha eşkıyalık yapmayacaklarına dair yemin ettiler. Seyyid Abdülkadir kervanla tekrar yola koyuldu ve Bağdat'a ulaştı. Orada ilimle meşgul oluyordu. Oldukça kısa bir sürede çok ünlü bir ilim adamı oldu. Seyyid Abdülkadir binlerce insanın kötülüklerden uzaklaşıp iyi birer insan olmalarına vesile oldu. Sizler de asla doğru yoldan ayrılmayın ve yalan söylemeyin ki Allah sizinle beraber olsun.


Geçmiş zamanlarda insanlar ilim öğrenmeyi çok isterlermiş. Bu sebeple de yaşadıkları yerlerden uzaklara giderek oralarda ilim öğreten kişilerden ilim öğrenirlermiş. Bu kişiler ilim öğrenirken gittikleri yerlerde zor şartlar altında yaşarmış. Böyle yerlerden birisinde yaşayan Seyyid Abdülkadir isimli çocukta ilim öğrenmeyi çok istermiş. Bunu bir türlü annesine söyleyemezmiş çünkü ilim öğrenmek için uzak diyarlara gitmek gerekirmiş. Ancak günün birinde bu isteğine daha fazla sessiz kalamamış ve annesine ilim öğrenmek amacıyla Bağdat iline gitmeyi istediğini söylemiş. Annesi bu haberi duyunca üzülmüş çünkü o da oğlundan ayrı kalmayı istemezmiş. Ancak oğlu Allah yolunda ilim öğrenmek için Bağdat'a gitmek istediği içinde ona engel olmak istemiyormuş. Bunun için oğlunun isteğini kabul etmiş. Bağdat'a gidecek oğlu Abdülkadir için hazırlık yapmaya başlamış. Hazırlık tamamlanınca da zor günler için saklamış olduğu 40 tane altını oğlunun ihtiyacında kullanması için yeleğinin gizli bölmesine koymuş. Para işini de tamamladıktan sonra oğlundan ayrılmadan ona bir nasihatte bulunmuş. Annenin nasihati ise oğluna Allah'ın ona her durumda yardımcı olacağını söylemiş. Ayrıca Allah'ın ve annesin ondan razı olmasını istiyorsa asla yalan söylememesini nasihat etmiş. Bunun üzerine Abdülkadir annesine yalan söylemeyeceğine dair süz vererek onun elini öpmüş. Ardında da Bağdat'a gitmek için yola koyulan kervana katılmış. Kervan yolda ilerlemeye başlamış ve Hamedam yakınlarına gelinmiş. Tam o sırada kervana eşkıyalar saldırmış ve kervandaki her şeyi yağmalamaya başlamışlar. İnsanların paralarını da alıyorlarmış. Derken eşkıyalardan birisi Abdülkadir'in karşısına gelmiş ve onun halinin perişanlığını görmüş. Ancak sırf kötülük olsun diye onunla dalga geçmeye karar vermiş. Bunun üzerine Abdülkadir'e onlara verebileceği neyi olduğunu sormuş. O sırada Abdülkadir annesine verdiği asla yalan söyleme sözünü hatırlamış ve eşkıyaya yanında 40 tane altınının olduğunu söylemiş. Onun sözleri üzerine eşkıya ona inanmamış ve gülmeye başlamış. Perişan haldeki bir çocukta altın olması çok saçmaymış. Bunun üzerine Abdülkadir'e doğru söyleyip söylemediğini sormuş. Abdülkadir'de ona doğru söylediğini ve 40 altını olduğunu yinelemiş. Bu duruma şaşıran eşkıya Abdülkadir'in elini tutarak onu liderlerinin yanına götürmüş. Durumu liderlerine anlatmış ve çocuğun 40 altından bahsettiğini söylemiş. Bunun üzerine eşkıyaların lideri de çocuğa 40 tane altını olduğunu söylediğini duyduğunu ve bunun doğru olup olmadığını sormuş. Abdülkadir yine doğru olduğunu söylemiş. Ardından eşkıyaların lideri altınları varsa eğer onları nereye sakladığını sormuş. Yalan söylememe sözü veren Abdülkadir lidere altınlarının yeleğinin gizli bölmesinde olduğunu söylemiş. Bunun üzerine eşkıyalar Abdülkadir'in üzerine aramışlar ve söylediği yerde altınları bulmuşlar. Daha sonra da altınları eşkıya liderlerine teslim etmişler. Ancak lider çocuğun neden doğru söylediğini merak etmiş çünkü o söylemese altınları bulmaları imkansızmış. Bunun için Abdülkadir'in yanına gelerek neden doğruyu söylediğini sormuş. Bu soru üzerine Abdülkadir annesinin yanından ayrılırken annesine yalan söylemeyeceğine dair bir söz verdiğini anlatmış. Verdiği söz gereği de adamlar ona neyin var deyince altınları olduğunu söylediğini anlatmış. Böylece de annesine verdiği sözden değersiz 40 altın için vazgeçmeyeceğini söylemiş. Abdülkadir'in sözleri eşkıya liderini çok etkilemiş ve küçük bir çocuğun annesine vermiş olduğu söz için altınlarından vazgeçmesinin önemini anlatmış. Ayrıca kendilerinin Allah'a verilmiş sözleri olmasına rağmen kötülük yapmaktan geri kalmadıklarını bir çocuk kadar sözlerine sadık kalamadıklarını söylemiş. Ömürleri bitince de Allah huzurunda neler yapacaklarından haberleri olmadığını belirtmiş. Daha sonra da Abdülkadir'in onu kötü yoldan dönmesini sağladığını söylemiş. Yaptığı kötülüklerden duyduğu pişmanlığı dile getirmiş ve tövbe etmiş. Artık kötülük yapmayacakmış. Bunun üzerine eşkıyalar liderlerinden ayrılmayacaklarını o neyi isterse onu yapacaklarını söylemişler. Onlarda liderleri gibi tövbe etmişler ve kervandan yağmaladıkları her şeyi sahiplerine teslim etmişler. Bu olay sonrası kervan yoluna kaldığı yerden devam etmiş. Abdülkadir'de böylece Bağdat'a ulaşmış ve orada ilim öğrenerek tarihin en önemli alimlerinden birisi olmuş. Bu sayede de insanların Allah yolunda ilerlemesine ve ilim öğrenmelerine öncü olmuş.


Bir zamanlar şirin bir apartman dairesinde Nisa adında şirin bir kız yaşarmış. Nisa sokak kedilerini çok seven bir kızmış. Ne zaman dışarıya çıksa mutlaka bir sokak kedisini kucaklayıp severmiş. Kediler de Nisa'nın apartmandan çıktığını gördükleri zaman mutlaka yanına doğru koşarak kendini sevdirirmiş. Ancak Nisa artık evin içerisinde bir kedisinin olmasını çok istiyormuş. Ailesi buna karşıymış. Nisa bir gün kafasına koyduğu fikri gerçekleştirmek istemiş. Okul dönüşü gözüne uzun zamandır kestirdiği bir kediyi çantasına koyup eve getirmiş. Gizli bir şekilde odasına giden Nisa kediyi bir karton içerisine koymuş. Gel zaman git zaman ailesi de artık Nisa'nın getirdiği kediyi kabullenmiş. Adını da ortak bir karar ile Yıldız koymuşlar. Gel zaman git zaman minik Yıldız artık kocaman bir kedi olmuş. Artık evden dışarıya çıkmak ve özgür bir şekilde gezmek istiyormuş. Nisa ve ailesi yıldızı da alarak bir hafta sonu hayvanat bahçesine gezmeye gitmişler. Oradaki hayvan arkadaşları yıldızın çok dikkatini çekmiş. Gezmeye devam ederken büyük bir aslanın onu ziyarete gelenlere kükrediğini görmüş. Aslanın büyüklüğü Yıldızı adeta büyülemiş ve o günden itibaren onun yerinde olmanın hayali ile yaşamış. Aslan ise yapayalnız yaşıyormuş ve hep bir ailesinin olmasını hayal ediyormuş. Aslanı görmeye giden Yıldız ve ailesi gibi bir aile ile yaşamak onun tek hayali olmaya başlamış. Sıcacık evin içinde sahibinin ayaklarının dibinde miskin miskin uyumak istiyormuş. Yıldız ise geceleri rüyasında hep o hayvanat bahçesinde özgür bir şeklide yıldızların altında uyuduğunu ve güneş ile birlikte uyanarak oyunlar oynadığını görüyormuş. Bir gün Yıldız evden kaçmaya karar vermiş ve hayvanat bahçesinin yolunu tutmuş. Zor da olsa aslanın bulunduğu yeri bulmuş ve onun yanına gitmiş. Aslan çok şaşırmış. Aslan, yıldızın neden geldiğini merak etmiş ve sormuş. Yıldız aslan a hayalinden bahsetmiş ve aslan da aynı şekilde kedinin yerinde olmak istediğini ona anlatmış. Beraberce bir plan yapmışlar. Yıldız eski yaşadığı evin adresini aslana tarif etmiş. Yıldız aslanı bulunduğu yerden çıkmasına yardımcı olarak kendisi aslanın yerine geçmiş. Aslan da yıldızın yaşadığı eve yerleşmiş. Kedi artık ziyaretçilerin sevgi dolu bakışları arasında boy gösteriyor, şarkılar söylüyormuş. Artık hayalindeki gibi yıldızları izleyerek uykuya dalıyor ve güneşin doğuşu ile birlikte uyanarak karnını doyuruyormuş. Diğer arkadaşları ile oyunlar oynayarak dışarıda olmanın tadını çıkarıyormuş. Aslan ise sıcacık bir aileye sahip olmanın mutluluğu içerisinde gününü gün ediyormuş. Aslanın artık sevecen bir ailesi varmış. Rahat ve sessiz bir ortamda bulunmanın mutluluğu ile sahiplerinin ayaklarının dibinde uyukluyormuş. Artık sık sık gelen ziyaretçiler ve o büyük ilgi yokmuş. Aslan ve kedi artık hayallerindeki hayatı yaşıyorlarmış ve çok mutlularmış.


Bir varmış bir yokmuş, günlerden bir gün hilebaz tilki ile yaşlı bir eşek yolda karşılaşıp arkadaş olmuşlar. İyi arkadaş olan tilki ve eşek beraber gezer, yemeklerini birlikte yiyip içerlermiş. Yine ormanda gezdikleri bir gün, bir aslanla karşılaşmışlar. İkisi de kendilerinden büyük ve güçlü olan aslandan korkup oldukları yerde kalmışlar. Daha sonra tilki aslanın kulağına eğilerek; Bana bir şey yapmazsan eşeği yemene yardım ederim. demiş. Teklifi beğenen aslan tilkinin kendisine eşeği getirmesini beklemiş. Tilki daha önceden ormanda gördüğü bir tuzağa eşeği götürerek onu çukura itmiş ve aslanı çağırmış; Aslan kral buyurun yemeğiniz hazır diye aslana seslenmiş. Aslan etrafına bakıp zaten çukurda kendisini bekleyen avını sonra yemeğe karar vermiş çünkü önce tilkiyle ziyafet çekecekmiş. Tilki aslana ne kadar yalvardıysa da aslan oralı olmamış; Arkadaşına ihanet edip tuzağa düşürenler aynı zamanda kendilerinin sonunu da hazırlamış olur demiş. ve tilkiyi de tek hamle de eşeğin bulunduğu çukura itmiş. Ablama okudum ikinci satırda horlamaya başladı.


Herşeyin normal ilerlediği vakitlerde bir aslan varmış. Bu aslan ininde uyuyormuş. Yakınlarda ise bir fare de oynuyormuş. Küçük Fare aslanı rahatsız ederek onun üzerinde aşağı yukarı koşmaya başlamış, bu koşmalar sonucu aslan kısa süre sonra uyanıvermiş. Küçük, minik fareye kızan aslan onu yakalamış ve Seni küçük yaratık, beni uyandırmaya nasıl cüret edersin? Seni öldüreceğim. Demiş. Minik çok fare korkmuş ve Aslan'a dua etmiş, Lütfen yaşamama izin verin canımı bağışladığınız için size ömür boyu minnettar kalacağım. Elbet benimde size bir iyiliğim dokunur. demiş. Aslan farenin kendisine ne faydası olabilir diye düşünmüş. Sonra fareyi serbest bırakmış ve canını bağışlamış. Aslan ormanda kendi halinde sakin sakin yürürken birdenbire kendini bir avcının ağına takılmış buldu. Ağdan çıkmak için ne kadar kükrese ve yuvarlandı ise başaramadı. Ağdan çıkmak için uğraştığı bütün denemelerinde başarısız oldu. Aslan yardım için yalvarıyordu. Aslan tarafından hayatı kurtarılan fare, kükremeyi duymuş ve aslanın yanına koşmuştu. Kendisine yapılan iyiliği unutmayan küçük fare tüm arkadaşlarını toplayarak aslana yardım etmelerini ve onu serbest bırakmalarını söyledi. Fare ve arkadaşları ağı kestiler ve aslan yakalandığı ağdan serbest kaldı. Aslan dönüp minik fareye teşekkür etti. O günden sonra aslanla fare çok iyi arkadaş oldular. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir zamanlar, derin ormanların ortasında muhteşem bir aslan yaşarmış. Bu aslan gücü, kudreti ve cesaretiyle diğer hayvanların hepsinden üstündü. Kendisini kral gibi hisseden aslan, ormanda tek başına dolaşıp avının peşine düşerdi. Fakat bir gün, avlanmak için ormanda dolaşırken aslan yanına bir karınca yuvası denk geldi. Yuva, aslanın büyük adımlarıyla sarsıldı ve karıncaların yuvasını terk etmesine neden oldu. Bunun üzerine aslan, yolu üzerindeki engeli kaldırmak için yuva yerine taşları hareket ettirmeye karar verdi. Ancak taşları tek başına hareket ettiremeyince, yardım istemek için karıncaların yanına gitti. Karınca yuvasına ulaştığında aslan, Ben büyük ve güçlü bir hayvanım. Taşları hareket ettiremiyorum. Yardım etmek isteyen bir karınca var mı? diye sordu. İlk başta karıncalar şaşırdı. Aslan onların en büyük düşmanlarıydı ve onlara zarar vermek için ormana gelirlerdi. Fakat sonra bir karınca kalktı ve Aslan Bey, biz yardım etmek isteriz. dedi. Bu cesur karınca, diğerleri de cesaretlendi ve birlikte taşları hareket ettirdiler. Aslan, küçük karıncaların yardımı sayesinde taşları hareket ettirdi ve yuva yerine konumunu aldı. Karıncalar, taşların altına saklanarak yuvalarına geri döndüler. Aslan ise bu olayın sonrasında yaptığı hatanın farkına vardı. Küçük bir karınca bile büyük bir iş başarabileceğini anlamıştı. Aslan, karınca yuvasına desteğini gösterdiği için karıncaların saygısını kazandı. Hayatındaki en önemli dersi alan aslan gücünün yanında yardım ve desteğe de ihtiyacı olduğunu anladı. Böylece aslan, gücüyle korkutmadan etkileyici ve mütevazı duruşuyla daha büyük bir lider haline geldi. Karıncaların yardımını asla unutmayacak ve gerektiğinde onları koruyup kollayacaktı. Bu öğrendiği deneyim, tüm hayatına yön verdi ve karınca ile aslan arasındaki ilişki, en güzel dostluk örneklerinden biri oluşturdu. Aslan, artık her zaman gücünün yanında yardım ve desteğin de önemli olduğunu bilerek yaşamaya başladı. İşin sırrının birlikte çalışmak ve dayanışma olduğunu anlamıştı. Bir gün aslan, ormanda yolda yürürken yine bir engel ile karşılaştı. Bu sefer karşısındaki engel, dev bir ağacın devrilmesiydi. Aslan, tek başına ağacı hareket ettiremeyeceğini bile bile, yanındaki diğer hayvanların yardımıyla ağacı kaldırdı. Birlikte çalışmanın gücü sayesinde, ağacı kolayca hareket ettirdiler. Aslan, hayatının geri kalanında hep karıncaların yardımını hatırladı ve yalnızca gücüyle değil, aynı zamanda diğer hayvanların yardımıyla da başarılı olabileceğini kavradı. Güçlü ve etkileyici bir lider olmak için, diğerlerine saygı ve şefkat göstermek gerektiğini öğrendi. Aslanın bu deneyimi, ormanda yaşayan tüm hayvanların birbiriyle yardımlaşması gerektiğini de gösterdi. Artık herkes, birbirinin zayıf noktalarını tamamlama arayışına girdi ve bütün orman halkı bir arada çalışarak büyük işler başarmaya başladı. Böylece, tüm orman halkı dayanışma, yardımlaşma ve sevginin önemini anlayarak barış içinde yaşamaya devam etti. Aslan ise, karıncaların yardımı sayesinde öğrendiği dersi yaşamı boyunca unutmadı ve her zaman birlikte çalışmanın gücüne inandı. Hikayenin sonunda, güçlünün sadece kendisi için yaşayamayacağı ve diğerleriyle işbirliği yaparak büyük işler başarabileceği gösterilmiştir. Hepimizin aslan gibi bir liderlik özelliği gösterebileceği ve her zaman birlikte hareket ederek daha fazla fark yaratabileceğimizi hatırlamalıyız. Küçük karıncalar bile büyük bir iş başarabilirler ve hayatta hiçbir zaman küçümseyemeyeceğimiz kimse yoktur. Daha fazla masal okumak isterseniz Kısa Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Evvel zaman içinde kalbur zaman içinde bir zamanlar uzak diyarlarda ormanlarda yaşayan bir aslan varmış. Bu aslan çok üzgünmüş kendi kendine bu ormanda sadece ben varım ama kimse beni kral olarak görmüyor ben bir aslanım lider olmam gerekiyor diye söylenirmiş hep. Ormanda zürafalar, maymunlar ve daha birçok hayvan türü yaşarmış, ama kimse aslanı takmıyormuş onu kral olarak görmüyorlarmış çünkü bütün hayvanlar aslandan korkuyormuş bizi yiyecek diye. Aslanda yiyecek olarak et yiyormuş başka çaresi yokmuş ve orman hayvanlarından yemeliymiş. Sonra aslan büyük bir taşın üstüne çıkıp kükremiş sesini duyan tüm hayvanlar sağ sola kaçışmaya başlamış ama aslında aslanın niyeti onları korkutup kaçırmak değil hepsini bir araya toplayıp konuşma yapmakmış. Hayvanlar kaçışırlarken aslan herkes toplansın benden korkmayın sizi yemeyeceğim demiş. Ormanda yaşayan bütün hayvanlar da korkarak toplanmış aynı yere ve aslan derdini anlatmaya başlamış. Ben bir aslanım ve hiç biriniz bana itaat etmiyor bana saygı duymuyorsunuz, sadece benden sizleri yiyeceğim diye korkuyorsunuz, ben sizlerle dost olmak ömür boyu bu ormanda mutlu mesut yaşamak ve aslan olarak bana saygı duyun istiyorum demiş. Sonra aralarından bir maymun Aslan kardeş sen bizi bu zamana kadar korkuttun ve sen et ile besleniyorsun senden bu yüzden korkuyoruz sana güvenemiyoruz demiş. Aslan da cevap vermiş yeniden sizlerle dost olmak için bundan sonra et yemeden beslenmeye çalışacağım demiş. Ve ormanda yaşayan tüm canlılar aslanı kendini kanıtlasın diye fırsat vermişler. Aslan o gün çimen, ot yeşillik yemeğe çalışmış ilk başta minik minik başlamış ama bünyesi et yiyeceğine alıştığı için otları yedikçe kusmaya başlamış. Ama ormanın kralı ve hayvanların dostu olabilmek için çok çabalamış daha sonra etsizlikten hasta düşmüş yine de vazgeçmemiş ama yuvasına çekilip günlerce çıkmamış oradan. Hayvanlar aslanı merak etmişler aralarında aslan nerede acaba yoksa yine bir plan peşinde mi? diye konuşmuşlar. Daha sonra daha uzak bir yerlerden orman kralı bir dişi aslan gelmiş. Hayvanlar yine korkmaya başlamış koşturmuşlar öyle yeni gelen dişi aslan buralarda bir aslan varmış ve ot yemekten hastalanmış nerede o görmem lazım demiş. Hayvanlar aslanın kaldığı yuvayı göstermişler. Dişi aslan yuvaya doğru gitmiş ve ne görsün aslan açlıktan kemikleri sayılır hale gelmiş, bitap düşmüş, halsiz bir durumdaymış. Dişi aslan ne bu halin! Sen aslansın, sana bu durumda olmak hiç yakışmıyor neler oluyor burada diye sormuş. Aslanda halsiz bir şekilde ben sadece bu ormanın kralı olmak, hayvanlarla arkadaş olmak istemiştim, ama herkes benden korkuyor bende et yemekten vazgeçtim ot ve çimenle beslenmeye çalışıyorum günlerdir demiş. Dişi aslan koşa koşa gitmiş ve aslana bir sürü et getirmiş. Aslan kabul etmemiş hayvanlara dost olamam söz verdim onlara demiş. Dişi aslanda sen bir aslansın ve etle beslenmen gerekiyor demiş. Aslanda dayanamamış başlamış eti yemeğe tıka basa karnını doyurmuş. Kendine gelmiş ve dışarı çıkıp tekrar kükremiş ben sizlere verdiğim sözü tutamadım ve etle beslenmem gerekiyordu. Kaç gündür hastaydım adım bile atamıyordum, şimdi ise et yedim ve kendime gelip iyileştim sizlere verdiğim sözü tutamadım için bu ormanı terk edeceğim demiş. Aslan ve dişi aslan ormanı terk etmişler. Ormandaki hayvanların amacı zaten aslanı o ormandan bir şekilde uzak tutmakmış. Ve sonunda başarmışlar. Aslan ve dişi aslan başka bir ormanın iki kralı olmuşlar. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bundan çok yıllar önce büyük bir ormanda yaşamakta olan zalim bir aslan varmış ve karşısına çıkan herkesi zalimliği ile korkuturmuş. Bu yüzden kimse ona yanaşmaya cesaret edemezmiş. Ormandaki tüm canlılar aslanın bu zalimce davranışlarından nasıl kurtulacaklarını düşünür olmuşlar ve bu sorunu çözmek için bir karara varmışlar. Aldıkları bu kararı aslana bildirmek üzere tüm orman sakinleri hep birlikte yola koyulmuşlar. Aslanın yanına vardıklarında Çok kıymetli yüce efendimiz, biz orman sakinleri olarak aramızda bir karar aldık ve bu kararımızı size bildirmek için buraya geldik. Bundan böyle siz avlanmak için yorulmayın efendim, acıktığınız zaman bize söyleyin biz kendi aramızda kura çekerek birisini size sunarız. demişler. Tabi ormanların kralı aslan artık avlanmak zorunda kalmayacağından alınan bu karardan çok hoşnut olmuş. Bundan sonraki günlerde aslan her acıktığında, orman sakinleri aralarında kura çekmişler ve kurada ismi çıkan hayvan kendini aslana sunmuş. Günler bu şekilde devam ederken bir gün sıra küçük tavşana gelmiş. Fakat küçük tavşanın aslanın yemeği olmaya hiç niyeti yokmuş. Bir türlü aslanın yanına gitmemiş, Düşünmüş düşünmüş ve sonunda aklına bir fikir gelmiş. Hemen aslanın yanına gitmiş. Tavşanı gören aslan kükremiş ve tavşana, Neden bu kadar geciktin söyle bakalım, açlıktan neredeyse ölecektim. demiş. Efendim ben sabahın çok erken saatlerinde yola çıktım çıkmasına da yolda gelirken karşıma bir aslan çıktı. Kurtulmak için yanımdaki arkadaşımı aslana verdim ve kaçtım. Doğruyu söylemek gerekirse o aslan hakkınızda çok olumsuz şeyler söyledi. Aslan duyduklarına çok ama çok sinirlenmiş ve hemen beni o kendini bilmez aslanın yanına götür. demiş. Tavşan aslanı öteki aslanı gördüğünü söylediği kuyunun yanına getirmiş. İşte demiş tavşan, hakkınızda konulan aslan bu kuyunun içinde. Aslan kuyunun içine bakmış ve suyun yüzeyinde kendi yansımasını görmüş. Bu yansımayı diğer aslan sanarak hiç düşünmeden suya atlamış ve boğulmuş. Tavşanın bu kurnaz planı sayesinde hem tavşan hem de ormandaki geriye kalan tüm orman sakinleri aslandan kurtulmuş.


Bir zamanlar denize yakın bir ormanda bir aslan yaşarmış. Bu aslan ormanın kralıymış. Herkes aslanın ormanın kralı olduğunu biliyormuş. Denizdeki ve Okyanustaki yaşayan canlılar bile bunu biliyormuş. Bir gün aslan ormanda gezinirken deniz kıyısında yürümeye karar vermiş. Deniz kıyısında yürüyüş yaparken, bir yunus kafasını okyanustan çıkarmış. Aslan, yunusu fark edince, orada durmuş. İyi günler, diyerek yunus aslanı hoş bir şekilde selamlamış. Aslan ne yapacağını bilemediği için yunusa selam vermiş. Ormanın kralı olduğunu biliyorum Okyanusta yaşayan deniz hayvanlarınında kralı benim. Artık bütün hayvanların iyi geçinmesi gerektiğine inanıyorum. İster karada yaşasın, isterse denizde. Demiş denizlerin kralı Yunus. İkimizde lider olduğumuz için ittifak yapmayı öneririm. Denizdeki ve karadaki canlıların arkadaş olması gerekir diye önerdi Aslan. Yunus teklifi düşündü. Teklifin mantıklı olduğuna karar verdi. İkisi de ihtiyaç anında birbirlerine yardım edeceklerine söz verdiler. Bir gün aslan yardım istemek için yunusun yanına geldi. Aslan uzun zamandır boğayla savaş halindeydi. Boğa galip gelmek üzreydi artık işi zorlaşmıştı. Bu yüzden yardım için yunusa geldi. Yunus yardım etmek istese de sudan çıkamadı. Yapabileceği tek şey aslana sudan yardım etmekti. Ama bu aslanın hoşuna girmedi ve söylenmeye başladı Bana ve güvenime ihanet ettin diye bağırdı Yunusa. Zavallı yunus, topraklarda yaşamak için yaratılmadığı için hiçbir şey yapamadı. Bu yüzden, Sana ihanet etmedim dostum. Birini suçlamak istiyorsan, doğayı suçla. Beni bu hale getiren doğadır. Ben karalarda yaşamak için yaratılmadım, sadece sularda yaşamak için yaratıldım. Senin için buradan yardımcı olmaktan başka yapabileceğim bir şey yok. Diye cevap verdi. Boğa aslanı yenmişti artık yeni ormanın ve karada yaşayan hayvanların kralı boğa olmuştu. Yunus arkadaşı kral aslanı kaybettiği için üzülmüştü ama onu teselli eden şey ise hayvanların arasında artık husumet olmamasıydı.


Aşure efsanesi, oğulları Sam, Ham ve Yasef dışında birçok kimsenin iman etmediği Nuh peygamber dönemine ait bir hikayedir. Kenan diyarından ve kavminden çok az kimse Nuh peygambere inanmaktadır. Pek çok kimse Nuh peygambere iman etmemektedir. 1000 yıldan fazla Allah'ın dinini ve emirlerini kavmine tebliğ eden Nuh peygamber, ne yazık ki her zaman kavminin zulmü ve iftirasına maruz kalmıştır. Aynı zamanda kendisiyle alay eden kavminden artık umudunu kesmiştir. Daha fazla dayanamayan Nuh peygamber sonunda kavminin bu sapkınlıklarını Allah'a şikayet eder. Nuh peygambere büyük bir gemi yapması emir olunur. Allah tarafından görevlendirilen Cebrail ' de Hz Nuh peygambere yardım eder. Hz. Nuh peygamber Allah'ın emrine itaat ederek devasa büyüklükte bir gemi yapar. Sağlam ve dayanıklı olan bu gemi müminlerin kurtarıcısı olacaktır. Hz Nuh peygamber kendisine inanan ve Allah'a iman eden tüm müminleri gemiye davet eder. Ayrıca her cins hayvandan bir dişi bir de erkek olacak şekilde yanlarına alırlar. Hazırlıklar tamamlandıktan sonra Allah büyük tufanı kopartır. Hem gökten yağan yağmur hem de yerden fışkıran sular tüm yeryüzünü kaplar. Tufanla birlikte geminin dışında kalan bütün insanlar, bitkiler hayvanlar kısacası her şey sular altında kalır. Sadece gemiye alınan hayvanlar ve Nuh peygamberin davetine icabet edip gemiye binen müminler kurtulur. Gemi su üzerinde hareket eder ve aylarca tufan devam eder. Bu sırada müminlerin yanlarına aldıkları yiyecekler de tükenmeye başlar. Herkes de az az kalan yiyecekler büyük bir kazanda toplanır. Su ile pişirilen bakliyatlardan bereketli bir çorba pişirilir. Çorba gemide bulunan herkesi doyuracak kadar bol ve bereketlidir. O zaman yapılan bu çorbada buğday, pirinç, bulgur, kuru yemiş, nohut, fasulye, meyve ve su gibi çok çeşitli malzeme kullanılmıştır. Böylece bolluğu ve bereketi temsil eden bir çorba hazırlanmıştır. Geçmişten günümüze kadar gelen bu çorbaya Müslüman alemi ise aşure adını veriyor. Aşurenin hikayesi rivayete göre bu kıssadan temel almaktadır. Aşure ayı, Muharrem ayının 10. gününden itibaren başlayan ve bir ay boyunca Müslümanlar tarafından ibadetle kutlanan bir dönemdir. İnanışa göre içeresinde en az 7 farklı malzeme bulunan aşure yapılıp yine inanışa göre en az 7 eve dağıtılır. Müslüman inanışa göre aşure pişirmek de yemek de büyük sevaptır. Bununla birlikte pişiremeyen kişilerle paylaşmak da yine inanç gereği sevilerek yapılan bir ritüeldir.


Mustafa kafasını sağa çevirip baktı. 35 40 yaşlarında, uzun boylu, temiz yüzlü bir adam el sallıyordu. Güler yüzlü bu adam Mustafa'nın durakladığını görünce: Ne yapalım canım, madem ki, sen benim yanıma gelmiyorsun, ben senin yanına gelirim dedi ve Mustafa'nın yanına doğru yürümeye başladı. Biraz sonra, O'nun yanına varmıştı. Adam, elini uzatarak: Ben Nihat Bey dedi. Mustafa, adamın saygılı bir şekilde uzattığı eli içtenlikle sıktı: Ben de Mustafa. Tanıştığımıza sevindim dedi. Daha sonra Nihat Bey ile Mustafa, yakındaki bir mağaranın önüne gidip oturdular. Nihat Bey, burada beş konu ortaya attı ve Mustafa'nın konularla ilgili beş sorusunu cevapladı. Nihat Bey'in yanından ayrılan Mustafa, bakla tarlasına geri dönerken, onunla yaptığı görüşmeyi faydalı buluyor ve iyi ki, göl kıyısına gittim, diye düşünüyordu.


Langaza'daki dayımın çiftliğinde her gün bir başka olayla karşılaşır ve değişik arkadaşlarla tanışırdım. Yarıcıların çocukları çiftliğe gelirdi. Onlara karpuz dilimleyip, ikram ederdim. Aralarında orta yere çıkıp güreşenler olurdu. Bu güreşlerde ben pek çok defa hakemlik yaptım. Bir defasında güreşen bir çocuğun babası yanıma sokuldu ve şu benim oğlanı galip getir, al bu parayı harca, dedi. Ben, kusura bakma dayı, senin paran bende geçmez, deyince adam yanımdan uzaklaştı. Sonraki günlerde çiftliğe Yusuf Kemal adında bir çocuk geldi. Ben yaşta, ben boyda ve sarışındı. Yusuf Kemal'le arkadaşlığı bir ilerlettik. Bir defasında hiç unutmam bir güreşi idare ederken, düdüğü ona vermiş ve hakemlik yapmasını istemiştim. Pek güzel hakemlik yapmış ve güreşi iyi sonlandırmıştı. Bir konuşmamızda, senin adın Yusuf ama Kemal'i var. Benim adım Mustafa, Kemal'i niye yok, demiştim. Bunun üzerine Yusuf Kemal, üzüldüğün şeye bak. Sana Mustafa Kemal diyelim, olsun bitsin, demişti. Sonra aradan aylar geçti. Selanik Askeri Rüşdiyesi'nde okurken, bir arkadaşa Yusuf Kemal'den bahsetmiş ve Yusuf'un üç veya dört defa bana Mustafa Kemal diye hitap ettiğini nakletmiştim. Bu durum matematik öğretmenimiz Yüzbaşı Mustafa Efendi'nin kulağına gitmiş. Matematiğe büyük ilgim nedeniyle, matematik öğretmenimiz, Oğlum, senin de adın Mustafa benim de. Bu böyle olmayacak. Arada bir fark bulunmalı, bundan sonra senin adın Mustafa Kemal olsun diyerek bana Kemal adını verdi. On beş yaşlarındaydım. Manastır Askeri İdadisi'ne gidiyordum. Yaz tatilinde dayımın çiftliğine gitmiştik. Komşunun oğlu Enver'le çok iyi arkadaştık. Ara sıra birlikte gezerdik. Bir gün Enver, bizim bağa gidip üzüm yiyelim, dedi. Ben de olur dedim. Annelerimizden izin alıp yola çıktık. Sağda solda fazla eğlendiğimiz için, karanlığa kaldık. Enver: İstersen dönelim. Sen şehir çocuğu olduğun için, karanlıktan korkarsın. Böyle durumlara alışık değilsin dedi. Ben karanlıktan korkmadığımı söyledim. Yola devam edelim dedim. Tarla kenarı, patika yol, ağaçlık alan derken, karanlık iyice çöktü. Yanımdaki Enver'i zor seçer oldum. Bir saat önce dağların kartalıyım diyen Enver, gel Mustafa dönelim, az kalmıştı ya, yarın gündüz geliriz, demeye başladı. Neyse ki sonunda bağa vardık ve birer salkım üzüm kopardık. Üzüm yiyerek çiftliğe döndük. Daha fazla anı okumak isterseniz Atatürkün Çocukluk Anıları kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir gün Makbule ile Naciye'yi yanıma alarak çiftliğin yakınındaki gölette balık tutmaya gittim. Ben oltayla balık yakaladıkça Naciye ağladı, yalvardı, balıkları suya atmamı istedi. Naciye ağlamasın diye, balıkları suya attım ve erkenden çiftliğe döndük. Zaten hastaydı, hastalığının ilerlemesinden korkuyordum. Çiftlikte elimdeki kovanın boş olduğunu gören dayım bana şöyle dedi: Dayım konuşmasına devam edecekti fakat Makbule araya girdi: Nee, abin yakaladığı balıkları suya mı attı? Ama neden? diye sordu. Makbule bu soruya şöyle cevap verdi: Ben ağladım diye abim bir dolu balığı suya attı. dedi. Affet beni Mustafa.. Durup dururken haksız yere sana laf söyledim. Senin boşa konuşmayacağını anlamalıydım. Yarın ikimiz gideriz balık tutmaya. Yanımıza dört kova alırız. dedi. Dayım konuşmasını bitirince bir an Naciye ile gözgöze geldik. Kardeşim yalvaran bakışlarla bana bakıyordu. Ertesi gün sabah kahvaltısından sonra dayım çiftlikte beni çok aradı. Bulamazdı tabi ki çünkü samanlığa saklanmıştım. Dayım, Mustafa, Mustafa, nerdesin? diye bağırdıkça yanımdaki Makbule ile Naciye kıkır kıkır güldüler. Babam Ali Rıza Efendi kereste tüccarlığı yaptığı için, Selanik dışında çalışıyormuş. O zamanlar anneme Üftade adında siyahi bir kadını yardımcı olarak tutmuş. Daha sonra ben dünyaya gelmişim. İki ay sonra Üftade'nin bir yeğeni doğmuş. Adını Halit koymuşlar. Yaşımız gelince bizi Mahalle Mektebi'ne yazdırdılar ama ben bir süre sonra oradan ayrılıp Şemsi Efendi Okulu'na geçiş yaptım. Halit ise, Mahalle Mektebi'ne devam etti. Böylece aradan birkaç yıl geçti. Bir gün Halit yanıma gelerek, efendi ve köle kelimelerinin anlamını sordu. Ben, insanların köle olarak kullanılamayacağını ve her insanın bir başkasının değil, sadece kendisinin efendisi olabileceğini söyledim. Bunun üzerine Halit, sen gel bunları arkadaşlara anlat. Tenim siyah olduğu için, kendilerinin efendi, benim ise, köle olduğumu söylüyorlar, dedi. Hangi arkadaşların Halit, sınıf arkadaşların mı? diye sordum. Ertesi gün Mahalle Mektebi'ne gittiğimde Halit'in ikinci dersten sonra ortadan kaybolduğunu öğrendim. Çok aradık Halit'i bulamadık. Ancak akşamüstü eve geldi. Anlattığına göre, köle olmasını ve her dediklerini yapmasını isteyen arkadaşlarından kurtulmak için, mektepten kaçmış ve Selanik dışına çıkmış. Daha sonra benim dediklerimi hatırlamış ve kendisinin efendisi olduğu için, geri gelmiş. Halit'e arkadaşlarıyla konuştuğumu ve efendi, köle gibisinden iki kelimeyi bir daha kullanmayacakları sözünü aldığımı söyledim. Halit bir daha Mahalle Mektebi'ne gitmedi. Annesi onu Şemsi Efendi'nin laik okuluna yazdırdı. Halit bizim sınıfa geldi. Fikirler ve düşünceler hür, kelepçe yok. Herkes kendi fikrinin efendisi, köle yok. Aradan günler geçtikçe Halit bir açıldı. Durgun, düşünceli Halit gitti, neşeli, hareketli Halit geldi. Derslerine çok çalıştı. Mahalle Mektebi'ne giderken sınıfın en tembeli Halit, Şemsi Efendi Okulu'nda sınıfın çalışkanları arasına girmeyi başardı. Daha fazla anı okumak isterseniz Atatürkün Çocukluk Anıları kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Çocukluğumda yaşadığım anılardan biri de Makbule ile Naciye arasındaki elbise kavgasıdır. Komşu kızın üstünde yeni elbiseyi gören Makbule ile Naciye, anneme, biz de yeni elbise isteriz, dediler. Birkaç günde elbiseler hazırdı. Makbule ile Naciye yeni elbiseleriyle kıvanarak gezdiler. Bir hafta sonra kız kardeşlerim eski elbiselerine dönüş yaptılar. Annem de yeni elbiseleri yıkayıp, ütüledi ve elbise dolabına astı. Aradan zaman geçti ve arefe gününden bir gün önce evde bir gürültüdür koptu. Naciye bayramlık elbisesini giymek istemiş, üstüne olmamış, dar gelmiş ve bir yaş büyük ablası Makbule'nin elbisesini giymiş. Bunun gören Makbule Naciye'den elbisesini çıkarmasını isteyip sesini yükseltmiş. Araya giren annem Naciye'ye neden ablasının elbisesini giydiğini sordu. Bunun üzerine Naciye: Ama anne, benim elbisem üstüme olmadı, çok dar geldi. Bir de ablamın elbisesini deneyeyim dedim. Tam geldi. Bayramda ben bunu giyeyim ha, ne dersin? Annem daha sonra elbiseyi Makbule'ye giydirmeye çalıştı ama dar geldi. Annem aynen öyle yaptı. İki günde elbiseyi dikti ve Makbule bayramda bu elbiseyi giydi. Beni sorarsanız annemden rica etmiştim ve beni kırmadı. Bana bayramlık alınmadı. Babamın yokluğunda zaten kıt kanaat geçiniyorduk. Annemi zor durumda bırakmak istemedim. Daha fazla anı okumak isterseniz Atatürkün Çocukluk Anıları kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Çocukluğumda yaşadığım anılardan biri de Makbule ile Naciye arasındaki elbise kavgasıdır. Komşu kızın üstünde yeni elbiseyi gören Makbule ile Naciye, anneme, biz de yeni elbise isteriz, dediler. Birkaç günde elbiseler hazırdı. Makbule ile Naciye yeni elbiseleriyle kıvanarak gezdiler. Bir hafta sonra kız kardeşlerim eski elbiselerine dönüş yaptılar. Annem de yeni elbiseleri yıkayıp, ütüledi ve elbise dolabına astı. Aradan zaman geçti ve arefe gününden bir gün önce evde bir gürültüdür koptu. Meğerse Naciye bayramlık elbisesini giymek istemiş, üstüne olmamış, dar gelmiş ve bir yaş büyük ablası Makbule'nin elbisesini giymiş. Bunun gören Makbule, Naciye'den elbisesini çıkarmasını isteyip sesini yükseltmiş. Araya giren annem Naciye'ye neden ablasının elbisesini giydiğini sordu. Bunun üzerine Naciye: Annem daha sonra elbiseyi Makbule'ye giydirmeye çalıştı ama dar geldi. Annem aynen öyle yaptı. İki günde elbiseyi dikti ve Makbule bayramda bu elbiseyi giydi. Beni sorarsanız annemden rica etmiştim ve beni kırmadı. Bana bayramlık alınmadı. Babamın yokluğunda zaten kıt kanaat geçiniyorduk. Annemi zor durumda bırakmak istemedim. Daha fazla anı okumak isterseniz Atatürkün Çocukluk Anıları kategorimizi inceleyebilirsiniz.