Bir gün, bir adam bir dağın zirvesine doğru tırmanmaya başlamış. Zorlu patika yolları, kayalıkları ve bunun gibi sıkıntılı durumları aşarak zirveye ulaşmaya çalışmış. Uzunca bir süre yol almış. Bu yolculuk düşündüğünden daha da zor olmuş. Belki de adam bu yolculuğun bu kadar zor olacağını beklemiyormuş. Geri dönmeyi aklından geçirmiş bir ara ve dönüp de arkasına bakmış. Gelmiş olduğu mesafe, gideceği mesafenin kat kat fazlası imiş. Bu yüzden geri dönme fikrini aklından çıkarıp bir kenara atmış. İlerlemiş adam gece gündüz demeden. Bedenen çok yorgun ve bitkin bir hale bürünmüş. Derken ulaşmak istediği dağın zirvesine varmış. Yıllar yıllar önce babasının kendisine bahsettiği arı kovanının olduğu yeri aramaya başlamış. Mümkün olabilecek her deliğe bakmış ve sonunda aradığı arı kovanlarını bulmuş. Babası her dönem buraya çıkıp gelirmiş. Bu görev babasından kendisine miras olarak kalmış ve bayrağı, artık kendisi devralmış. Babası kendisine kraliçe arıdan bahsetmiş ve kraliçe arının çok önemli olduğunu belirtmiş. Kraliçe arı, genellikle bal arısı kolonilerinde görülen, yetişkin ve çiftleşmiş dişi bir arı imiş. Adam için oldukça enteresan gelen bu bilgi o kadar önemli olarak görülmemiş. Bunu fark eden babası, genellikle bir kolonide tek bir kraliçe arı olduğundan bahsetmiş. Kraliçe arının tek üreyebilen yumurta bırakabilen arı olma özelliğine değinmiş. Adam, kraliçe arı hakkında daha fazla bilgi edindikçe kraliçe arının aslında ne kadar önemli olduğunu anlamış ve babasına dönerek: Tamam baba, senin bana neyi anlatmaya çalıştığını çok iyi anladım. Sen hiç merak etme. Gözüm gibi bakacağım onlara. demiş. Bunu duyan babası rahat bir nefes almış ve gözünün arkada kalmayacağını anlamış. Adam biraz dinlendikten sonra arı kovanlarının olduğu yere doğru yürümüş. Kovanları ve arıları güzelce bir kontrol etmiş. Her şey yolunda imiş. Sıkıntılı bir duruma rastlamamış. Kraliçe arının da keyfine diyecek yokmuş. Kolonilerdeki arıların çoğunun annesi olan kraliçe arı, vazifesini yerine getiriyormuş. Bir günde 1.500 2.000 arası yumurta bırakabilme özelliğine sahip olan kraliçe arı, kovanın içinde mutluluğu ve devamlılığı sağlıyormuş. Tüm bu bilgilere erişen ve bunu bizzat yerinde teşhis eden adam, tıpkı kraliçe arı gibi kendi içinde mutluluk hormonu salgılamış. Çok mutlu olduğunu hissetmiş. Bal arıları kovanı neredeyse tamamlamak üzereymiş. Bütün bal arıları kraliçe arının etrafında toplanmış. Süreci tamamlamak üzere olduklarının bilgisini aktarmışlar hep bir ağızdan. Kraliçe arı bu durumdan memnun kalmış ve yüzünde büyük bir tebessüm ile selamlamış bal arılarını. Fakat işlerinin daha bitmediğini ve her şeyin aslında daha yeni başladığını anlatmış bal arılarına. Herkes emre amade bir şekilde hazır olduğunun sinyalini göndermiş ve süreç bu şekilde devam etmiş. Adam, arıların arasında geçen konuşmayı duymuş gibi büyük bir rahatlığa kavuşmuş ve kovandaki şifa dolu balları da alarak evin yolunu tutmuş. Daha Fazla Masal İçin Uzun Masallar Kategorimizi İnceleyebilirsiniz.


Bir varmış bir yokmuş evvel zaman içinde kalbur saman içinde Develer tellal pireler berber iken ben anamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken ormanın derinliklerinde hayvanların kraliçesi olan bir dişi aslan varmış. Günün birinde kraliçe Aslan ölmüş hayvanların kralı olan erkek aslan ikinci bir emre kadar yas tutulacağını bütün ormana ilan etmiş. Bu emre itaat etmeyenlerin büyük bir şekilde cezalandırılacağını bildirmiş. Kraliçe aslanı ormanın en güzel köşesine çiçeklerle bezenmiş bir yere muhteşem bir törenle gömmüşler kralın emri gereğince herkes yas tutmaya başlamış fakat bir hayvan bu emre itaat etmemiş bu hayvan bütün geyik nesline düşman olan dişi aslanın öldüğüne sevinen erkek geyikmiş artık intikamının alındığını düşünerek tatlı tatlı gülümsüyormuş. Geyiğin düşmanları onu gülerken ölmüşler. Hemen gidip ormanlar kralı aslana bildirmişler. Ormanlar kralı aslan büyük bir öfkeye kapılmış kraliçenin ölümüne sevinen bir hayvanın varlığını asla tahammül edemezmiş. Askerlerini göndererek geyiği hemen yakalamalarını emretmiş. Askerler geyiği yakalayıp getirince korkunç bir sesle kükremeye başlamış. Demek kraliçenin ölümüne sevinen emrime rağmen yas tutmayan geyik sensin öyle mi demiş. Böyle bir suçun cezasını biliyor musun söyle bakalım demiş. Geyik çok akıllı bir hayvanmış aslanın karşısında soğukkanlılıkla cevap vermiş. Kralım boşuna öfkelenmişsiniz. Gülmüş olduğumu saklamıyorum. Evet doğru fakat bunun sebebini öğrenince sizin de memnun olacağınızı düşünüyorum demiş. Neymiş bunun sebebi bakalım umarım haklı bir gerekçe gösterirsin demiş. Geyik tebessüm ederek sözlerine devam etmiş. Evimin nerede olduğunu herkes gibi siz de biliyorsunuz. Kraliçemizin mezarına çok yakın bir yerde yaşıyorum. Törenden birkaç saat sonra mezarın yanından geçerken kraliçemizi gördüm. Eski günlerdeki gibi genç ve kuvvetli bir haldeydi. Çiçeklerin önünde uzanıyordu. Yüzünde mutluluk ve sevinç vardı önünde saygı ile eğilip bu mutluluğun sebebini sordum bana ruhunun renk renk çiçeklerin olduğu altından ırmakların aktığı envaı çeşit yiyeceklerin olduğu cennette gezdiğini söyledi kralın da ileride buraya geleceğini söyledi mutluluğunun sebebinin bu olduğunu söyledi demiş. Kraliçemizin bu sözleri beni çok mutlu etti sevincimden Yüzümde bir tebessüm oluştu. İşte tam bu haberi vermek için buraya gelirken askerleriniz beni yakaladı. Bu yüzden gülüyordum kralım demiş. Aslan bu sözlere çok memnun kalmış onu cezalandırmayı bırak hatta onu hediyelere boğmuş. Bütün hayvanlara Emir vererek geyiği kimsenin üzmemesini söylemiş. Daha Fazla masal okumak isterseniz 6 yaş masalları Kategorimizi Ziyaret Edebilirsiniz.


Evvel zaman içinde kalbur saman içinde develer tellal iken pireler berber iken görenlerin bir daha unutamadığı oldukça görkemli bir sarayda bir kral yaşarmış. Bu kral o kadar iyi niyetli o kadar yardımsevermiş ki halkı onu çok severmiş. Kralın canı bir meyve çekse en tatlı en güzel meyveler dünyanın bir ucundan gelirmiş. Kral bu kadar iyi olunca halkı da onun bir dediğini ikiletmezmiş. Kralın bir de dünyalar güzeli bir karısı varmış. Fakat gel gör ki haşmetli kral ve güzeller güzeli kraliçenin çocuğu olmuyormuş. Günlerden bir gün kralın kulağına bir söylenti gelmiş. Uzak diyarların birinde bir falcı yaşıyormuş. Bu falcı her şeyi şıp diye bilir söyleyiverirmiş. Kral her ne kadar inanmasa da kraliçenin yalvarıp yakarmasına dayanamayıp falcıyı saraya getirtmiş. Falcı demiş kral eğer söylediklerini çıkarsa sana dilediğin her şeyi veririm, sarayımda bizimle birlikte dilediğin gibi yaşar, ömrünün sonuna kadar her istediğin olur. Lakin olur da yalan yanlış şeyler söyler beni kandırırsan ömrünün sonuna kadar zindan da kalırsın. Bunun üzerine falcı kendinden emin bir şekilde Kralım, şimdiye kadar dediğim her şey çıktı. Olur da sizin için söylediklerim çıkmazsa ben bana vereceğiniz cezayı bile bilirim. Kral Söyle bakalım bu güzel sarayın bir prens ya da prensesi neden yok? Bu zenginliğin bu bolluğun neden bir varisi yok? Falcı önce şöyle bir göz gezdirmiş. Sonra gözü kafesin içindeki güzeller güzeli kuşa takılmış. O kadar güzel bir kuşmuş ki bakan bir daha bakarmış. Falcı krala dönüp Kralım bu güzel kuşun sahibi siz misiniz? Evet demiş kral. Falcı Bu kuşun özgürlüğü sizin elinizde ama bu kuş sizin değil. Siz bu kuşu özgür bırakın ki kendi kuşunuz konsun sarayınıza, başka da bir şey bilmem de diyemem de demiş. Bu konuşmadan sonra falcı kralın huzurundan çekilmiş. Kral uzun uzun düşünmüş. Sonunda kuşu özgür bırakmaya karar vermiş. Bu kadar güzel bir kuşu özgür bırakmak ona ne kadar zor gelse de falcının söylediklerine kulak vermek istemiş. Kuş özgür kaldıktan kısa bir süre sonra kraliçenin hamile olduğu haberi gelmiş. Aylar sonra dünyada eşi benzeri olmayacak güzellikte bir prenses doğmuş. O prenses ki güzelliği özgür bıraktığı kuş kadarmış. O günden sonra kral falcının her istediğini yerine getirmiş. Onu ülkenin en zengini yapmış. Daha fazla masal okumak isterseniz Çocuk Masalları kategorimizi inceleyebilirsiniz. yine sevgilimle bu masaldayız... birbirimizi üzdük, kırıldık ama barıştık. o yine benim sesimden masallarını dinlemeyi seçti.


Bir zamanlar, Umut adında sevimli bir çocuk vardı. Umut, askerlik sevdasıyla dolu bir çocuktu. Küçük yaşından itibaren askerler hakkında kitaplar okur, askeri kıyafetler giyer ve oyuncak askerlerle oynardı. Umut'un hayali, bir gün büyüyüp gerçek bir asker olmaktı. Umut, askerlik sevdasıyla dolu olduğu için her fırsatta askerleri izler, onların disiplinli ve cesur davranışlarına hayranlıkla bakardı. Bir gün, köylerine bir askeri üs kurulduğunu duydu. Heyecanla üse gitti ve askerlerle tanışmak için sabırsızlandı. Askerler, Umut'un ne kadar hevesli olduğunu fark etti ve ona özel ilgi gösterdiler. Umut, askerlerin yanında olmanın heyecanını yaşarken, askeri disiplini öğrenmeye başladı. Her gün erken kalkar, beden eğitimi yapar ve askerlerle birlikte egzersizlere katılırdı. Umut, bu süreçte sadece askeri becerilerini değil, aynı zamanda dayanıklılık, cesaret ve takım çalışması gibi önemli değerleri de öğrenmeye başladı. Bir gün, Umut ve askerler bir görev için çağrıldı. Yakınlardaki bir köye yardım etmek için harekete geçtiler. Köydeki insanlar, büyük bir afetle karşı karşıya kalmışlardı ve yardıma ihtiyaçları vardı. Umut, heyecanla görevine odaklandı ve diğer askerlerle birlikte hızla harekete geçti. Köye vardıklarında, Umut ve askerler, enkaz altında mahsur kalmış insanları kurtarmak için birlikte çalıştılar. Umut, küçük bedeniyle bile büyük bir azim ve güç gösterdi. Bir bir insanları kurtardı, yaralılara yardım etti ve herkesi güvende tutmak için elinden geleni yaptı. Sonunda, köy halkı kurtarıldı ve Umut ile askerler büyük bir kahramanlık örneği sergiledi. Umut'un cesareti ve fedakarlığı, herkesin kalbinde derin bir iz bıraktı. Umut, küçük bir asker olarak hayalini gerçekleştirme fırsatı buldu ve gerçek bir kahramana dönüştü. Masalımız burada sona eriyor. Küçük Askerin Tatlı Hikayesi, cesaretin yaş, cinsiyet veya boyutla ilgisi olmadığını gösteriyor. Umut'un azmi, ona büyük bir askerlik deneyimi ve insanları kurtarma fırsatı getirdi. Onun hikayesi, herkesin içindeki kahraman potansiyelini keşfetmeye teşvik ediyor ve hayalleri için cesurca mücadele etmenin önemini hatırlatıyor. Sadece askerdeki günler için değil mücadele etmek hayatımızın her anında bize en fazla lazım olacak konuların başında yer almaktadır. Mücadele ederek elde edilen başarılar gerçekten de insanlara büyük mutluluk verir. Basit şekilde elde edilmiş olan başarıların çok fazla insanlara hav vermediği de ayrıca hayattaki önemli gerçeklerden birisidir. Buradan elde edeceğimiz önemli derslerin başında tabi ki bunlar gelmektedir.


Bir zamanlar, derin bir ormanda sevimli bir ayıcık yaşarmış. Bu ayıcık, diğer ayılar gibi büyük ve güçlü değildi, ama içinde büyük bir yürek taşıyordu. Ona Küçük Ayıcık deniliyordu. Küçük Ayıcık, ormanda dostlarıyla mutlu bir şekilde yaşarken bir gün büyük bir macera yaşamaya karar verdi. Bir sabah, Küçük Ayıcık ormanda gezerken, uzaklardan gelen bir çığlık duydu. Sesin geldiği yöne doğru hızla koştu ve bir ağacın altında ağlayan bir tavşan buldu. Tavşan, bir bacağını incitmişti ve yardıma ihtiyacı vardı. Küçük Ayıcık, hemen tavşana yardım etmek için harekete geçti. Tavşanı sakinleştirdi ve yaralı bacağını sararak ona destek oldu. Sonra, tavşanın ailesini bulmak için birlikte ormanda yol aldılar. Uzun bir arama sürecinden sonra, tavşanın ailesini buldular ve sevinçle kucaklaştılar. Bu olaydan sonra, Küçük Ayıcık ormanda yardım etmeye devam etti. Karşısına çıkan her canlıya destek oldu, kimsenin yardım elini geri çevirmedi. Kendi küçük bedeniyle büyük işler başardı. Bazen kuşları yuvalarına taşırken, bazen de su kıtlığı çeken hayvanlara su taşırdı. Küçük Ayıcık, tüm orman sakinlerinin sevgisini ve saygısını kazandı. Bir gün, ormanda korkunç bir yangın çıktı. Alevler hızla yayılırken hayvanlar panik içinde kaçışmaya başladı. Küçük Ayıcık, hemen alevlerin arasına atıldı ve yanan hayvanları kurtarmak için büyük bir cesaretle mücadele etti. Hiç düşünmeden, onları güvenli bir yere taşıdı ve yangının yayılmasını önlemek için büyük bir mücadele verdi. Sonunda yangın söndürüldü ve orman sessizliğe büründü. Tüm hayvanlar, Küçük Ayıcık'ın cesaretine ve fedakarlığına minnettarlıkla yaklaştılar. Küçük Ayıcık, sadece kendi gücüyle değil, içindeki sevgi ve cesaretle herkesin hayatını değiştirmişti. O günden sonra, Küçük Ayıcık ormanın kahramanı olarak anıldı. Herkes onun özverisini ve yardımseverliğini örnek aldı. Küçük Ayıcık ise mutlu bir şekilde ormanda yaşamaya devam etti ve her zaman yardıma ihtiyacı olanlara elini uzattı. Ve işte, Küçük Ayıcık'ın hikayesi böyle son bulur. Küçük Ayıcık, büyüklük sadece bedende değil, yürekte olduğunu gösterdi. Sevgi, yardımseverlik ve cesaretle dolu olanlar, her zaman büyük işler başarabilirler. Böylece orman içerisinde yaşayan tüm canlılar samimiyetin ve iyi yürekli bir canlı olmanın aslında çok daha değerli bir konu olduğunu yakından anlamış oldular. Bundan sonraki yaşamlarını da doğal olarak burada yaşamış oldukları tecrübe göre düzenleyerek mutluluğun daha kolay şekilde mümkün olduğunu anlamış oldular. Ormanda bulunan tüm canlılar artık bir birlerine daha hızlı şekilde yardımcı olmaya başladılar ve çok mutlu oldukları bu sırrı keşfettikleri için şükür ettiler.


Bir zamanlar uzak diyarlarda bahçeli çok güzel bir ev varmış. Dışardan gören herkesin hoşuna gidermiş. Bu ev iki katlı ve kutu gibiymiş. Bu ev de küçük bir kız çocuğu ve yaşarmış. İsmi de Mercan'mış. En sevdiği hayvan balıkmış ve evinde kocaman bir akvaryum varmış. Akvaryumun içinde çeşit çeşit balık bulunuyormuş. Küçük kız balıkları çok seviyor. Günün büyük bir bölümünü balıklar ile geçiriyormuş. Balıkların birbirinden farklı ve renkleri varmış. Bazıları büyük iken bazıları daha yavruymuş. Küçük mercan her gün onları izlermiş. Her gün okula gider, gelirken de balıklarına hemen yem götürür, daha sonra diğer işlerine bakarmış. Gel zaman git zaman okula gidip gelirken, bir tane kedi dikkatini çekmiş. Neredeyse her gün karşısına çıkıyormuş bu kedi. Hatta Mercan' ın yanında yürüyor onu okula kadar bırakıyormuş. Aynı durum okul çıkışı eve gidene kadar da sürüyormuş. Mercan bu kediyi de çok sevmiş. Bu kedi adeta bir gezginmiş. Küçük kız ile gel git yaparken, bir gün gözüne akvaryum ve içindeki güzel balıklar takılmış. Bir türlü eve girmenin yollarını arıyor ama bu türlü bulamıyormuş. Ev her taraftan kapalı olduğu için, girmesi zormuş. Mercan balıklarına çok önem veriyor, onlara yem verip vakit geçirdikten sonra, mutlaka oldukları kapıyı kilitliyormuş. Küçük kız okula gittiği bir gün yine kedinin kendisini beklediğini görmüş. Küçük kız çıkar çıkmaz kedi hemen üzerine atlamış, kediyi sevmiş ve okula doğru yıl almış. Döndüğünde kedi onu yine bekliyormuş. Aralarında çok güzel bir bağ olduğu için, Mercan kediyi eve götürüp, beslenmeye karar vermiş. Ailesi bu durumu öncelikle biraz şaşkın karşılamış. Kedinin ev de ne işi olduğunu sormuşlar. Mercan ' da her gün kedinin kendini beklediğini ve onu çok sevdiğini de söylemiş. Ailesi onu ancak üst katta besleyeceğini söylemiş. Alt katta da balıkları yaşamaya devam ediyormuş. Aslında küçük Mercan kedi ve balıkların aynı ev de olamayacağını öğretmenlerinden öğrenmiş. Bu durum onu biraz da olsa korkutuyormuş. Kedi balıklarını yer diye çok endişeliymiş. Okuldan çıkıp, hemen eve doğru gitmiş. Kediyi aramaya başlamış. Kediyi bulduğunda akvaryumdaki balıkları izlediğini görmüş. İçlerinden bir balık o kadar dikkatini çekmiş ki adeta kalbi çok hızlı atmaya başlamış kediciğin. Kedicik o küçük balığa aşık olmuş. Ona sarılmak istiyor, akvaryumdan çıkarmanın yollarını arıyormuş. Bir sandalyenin üzerine çıkıp balığı oradan çıkarmış. Balık yer de çırpınırken, onu sevdiğini sanmış ve balık ölmek üzereymiş. Tam da o sırada Mercan durumu fark etmiş ve kedinin miyavlama bu onu korkutmuş. Küçük kız balığı hemen suya koyunca, tekrar canlanıp, gezmeye başlamış. Kedi bu duruma çok sevinmiş. Hayvanların yaşam alanlarında mutlu olduğunu anlamış. O günden sonra balığı hep uzaktan sevmiş ve çok mutlu bir hayat sürmüşler. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Günlerden bir gün Burak ve ailesi sebze-meyve alışverişi için pazara gitmeye karar vermiş. Burak daha önce hiç pazara gitmemiş. Aslında gitmek istemiyor ve evde oyun oynamak istiyormuş. Ama Burak'ın babası pazarı tanıması için onunda gelmesini istemiş. Çünkü pazarda yapılan alışverişin detaylarını anlatacak ve nasıl para harcayacağını gösterecekti. Ayrıca pazar alışverişi sırasında doğru meyve sebze seçmeyi anlatacaktı. Bir gün Burak tek başına pazara gidebilsin diye babası Burak'ı yanına alarak pazara doğru yola çıktı. Pazarın girişinde birbirinden farklı tezgahlar gören Burak hayretler içerisinde etrafa bakıyordu. Birisi domates diye bağırıyor ötekisi patates diye bağırıyordu. Her tezgahta fiyatlar birbirlerinden farklıydı. Aynı şekilde ürünlerde birbirlerinden ayrılıyordu. Bazı tezgahlarda domatesin fiyatı ile diğerinde aynı değildi. Burak bu duruma çok şaşırmıştı. Babasına neden bu şekilde fiyat farklılıklarının olduğunu sordu. Babası ise kalite farkının olduğundan bahsetti. Burak şimdi de meyve ve sebzelerin arasındaki kaliteyi nasıl anlayacağını merak etti. Bu konuda babası zamanla tecrübe edebileceğini söyledi. Fakat birkaç püf nokta verdi. Burak ve babası pazarın sonuna kadar gezdiler. Tüm meyve ve sebzelere baktılar. Damak zevklerine uygun birbirinden farklı meyve ve sebze aldılar. Oldukça sağlıklı besinlerle birbirinden çeşitli yemekler yapacaklardı. Burak babasıyla çıktığı bu alışverişi çok sevdi. Her hafta babası ve Burak pazara gidiyordu. Artık bırak hangi tezgahtan ne kadarlık ürün alacağını biliyordu. Hem aile ekonomisini öğrenmiş hem de kaliteli meyve sebze nasıl alınır bunu görmüş oldu. Üç kişilik ailesi için alınabilecek miktarları öğrenen Burak aşağı yukarı bütün fiyatları hakimdir. Bu durumu öğretmeniyle paylaşan Burak arkadaşları tarafından takdir edildi. Arkadaşları da Burak'a özenerek aileleriyle pazara çıktı. Çünkü pazar alışverişi yapmak oldukça eğlenceliydi. Babası aldığı her ürün için Burak'a parayı uzatıyor ve ödemeleri Burak yapıyordu. Para konusunda da birçok şey öğrenen Burak artık son derece bilgiliydi. Para alışverişini doğru şekilde yapan Burak matematik problemlerinde de kendini geliştirdi. Pazara çıkıp alışveriş yapmak küçük çocuğa çok şey kazandırdı. Evin her alışverişini artık Burak ve babası yapıyordu. Daha Fazla Çocuk Masalları İçin Eğitici Masallar Kategorimizi Ziyaret Ediniz.


Ormanda yaşayan canlılar birbirleri ile iyi geçinir ve karşılıklı olarak birbirlerine daima dürüst davranırmış. Orman canlıların bu tutumu ormanın huzuru için oldukça önemliymiş. Bir gün küçük ceylan ormanda gezerken iki arkadaşının kavgasına şahit olmuş. Arkadaşlarının birbirlerine olan tavırlarını hiç beğenmemiş. Hatta kavga ettiklerini ormanda herkes duyar olmuş. Bu durum küçük ceylanı çok üzmüş. Ormanın kurallarını anlatmak için arkadaşlarının yanına gitmiş ve arkadaşları onu duymamış bile. Kavga o kadar şiddetli olmaya başlamış ki artık birbirlerine girmelerine ramak kalmış. Sonunda küçük ceylan dayanamamış ve büyük bir sesle durmalarını söylemiş. Herkes bu sese kesilmiş. Bir an olsun kavgaları duran ceylanlar küçük arkadaşlarına kulak kesilmiş. Küçük ceylan arkadaşlarının kavgasını bir anlığına olsun durdurabilmiş. Çevredeki tüm hayvanlar küçük ceylanı dinliyormuş. Orman kurallarından bahseden küçük ceylan arkadaşlarına ders verir nitelikte bir konuşma yapmış. Kavganın hiçbir şekilde sonuç getirmeyeceğini anlatmış. Ayrıca anlaşamadıkları konularda bir başkasına danışarak ilerlemelerini söylemiş. Bu tavrı tüm orman halkı tarafından beğenilmiş. Ormanlar kralı aslanın kulağına giden bu durum kısa süre içerisinde tüm ormana yayılmış. Küçük ceylanın ormandaki huzuru korumak için gösterdiği çaba karşısında ormanlar kralı aslan bir ödül töreni düzenlemeye karar verir. Ödül törenine çağrılan küçük ceylan ormanın huzur elçisi olarak seçilir. Bu durum küçük ceylanı çok mutlu etmiştir. Çünkü daha önce onu kimse fark etmiyormuş. Fark edilmek ve herkes tarafından sevilmek hayalleri arasındaymış. Ne mutlu küçük ceylanın hayalleri gerçek olmuş. Hem arkadaşlarının kavga etmelerini önlemiş ve huzuru korumuş hem de tüm orman halkı tarafından ne kadar duyarlı olduğunu anlaşılmış. Yaşadığı yerde huzuru getiren ve bu huzuru koruyan küçük ceylanı artık herkes tanıyormuş. Küçük ceylanın bu tutumu orman canlıları tarafından benimsenerek dilden dile yayılmış. Ormanda yaşayan her canlı artık daha duyarlı ve dikkatli olmuş. Ormanda yaşamak için kurallara uymaları gerektiğini anlamışlar. Hatta her sene düzenlenecek olan orman iyilik elçileri festivalinde her canlıya ödüller verilecekmiş. Küçük ceylan hem orman canlılarını bir araya getirerek sosyalleşmelerini sağlayacak bir organizasyona vesile olmuş hem de her sene düzenlenen festivalde ilk ödülü alan orman canlısı olmuş.


Bir zamanlar uzak diyarlardan birinde, yemyeşil doğanın içinde yaşayan, hayvan sever ve çok zeki bir çoban yaşarmış. Bu küçük çoban o kadar zekiymiş ki, her soruya verdiği doğru cevaplarla insanları çok şaşırtırmış. Günlerden bir gün akıllı çobanın mükemmel zekası kralın kulağına kadar gitmiş. Kral da bu akıllı çobanı görmek ve tanımak istemiş. Akıllı çoban bunu duyunca çok heyecanlanmış ve hemen kralın huzuruna çıkmış. Kral çobana demiş ki, gel bakalım akıllı çoban, şimdi sana üç tane soru soracağım. Eğer bu soruların hepsine cevap verirsen seni ülkenin önemli işlerinde görevlendireceğim. Saraylarda yaşayacaksın. Demiş. Çoban da tamam demiş ve kral sorularını yöneltmeye başlamış. Küçük çoban bu soruya şöyle cevap vermiş. Kralım, bunu öğrenmek için, denizleri beslemekte olan doğal su kaynaklarını ve bulutları takip etmek gereklidir demiş. Bulutlardan denizlere yağmur damlaları damlıyor ve derelerden akan sular da denizlere dökülüyor. Eğer biz bu doğal su kaynaklarını kontrol edemezsek, denizlerdeki su damlalarının da kaç tane olduğunu öğrenemeyiz. Küçük çoban krala böyle cevap vermiş ve kral diğer soruya geçmiş. Küçük çoban hemen cevaplamaya başlamış. Kafdağı'nın yükseklik mesafesinin 1 saat, derinliğinin 1 saat ve genişliğinin de 1 saat olduğunu söylemiş. Bu sebeple de Anka kuşu Kafdağı'na her yüz yılda bir gelir. Anka kuşu Kafdağı'na ulaşınca dağı gagalar. Anka kuşu Kafdağı'nı gagalamayı bitirdiğinde ise, tamı tamına 1 saniye geçmiş olur. Böylelikle, evrendeki sonsuzluğun 1 saniyesi geçmiş olur. Küçük çobanın ikinci soruya da cevabı buymuş. Kral, büyük bir şaşkınlık içerisinde son sorusuna geçmiş. Küçük ve zeki çoban bu soruyu cevaplamadan önce kraldan büyükçe bir kağıt ve kalem rica etmiş. Kral, küçük çobanın isteğini hemen yerine getirmiş. Küçük çoban kağıdın üzerine bir sürü nokta koymuş. Çoban, kağıdın üzerine çok fazla sayıda noktalar koymuş. Kim noktaları saymaya çalışsa da, hepsi aynı olduğu için bir süre sonra karışmış. Kimse kaç nokta olduğunu sayamamış. Daha sonra küçük çoban krala, buraya çizdiğim noktalar kaç adet ise, gökyüzünde de o kadar miktarda yıldız bulunmaktadır, saymak size kalmış, demiş. Daha sonra kral cevabı açıklayacağını söylemiş. Kral çobana, aferin küçük çoban. Çok zekisin, 3 soruya da doğru cevap verdin. Sen artık bu ülke için çok önemli bir şahsiyet olacaksın demiş. Kral küçük ve zeki çobanı, ülkenin divan üyesi yapmaya ve önemli kararlar alınırken çobanın da yüksek kurulda bulunmasına karar vermiş.


Bir zamanlar, sakin bir köyde yaşayan küçük bir çocuk vardı. Bu çocuk, sevgi dolu bir kalbe ve yardımsever bir ruha sahipti. Köy halkı onun fedakarlığını ve cömertliğini bilirdi. Bir gün, köylerine bir yabancı gelerek yardıma ihtiyacı olduğunu söyledi. Yabancı, hasta bir akrabasını ziyaret etmek üzere yola çıkmıştı, ancak yanında getirdiği yiyecekler bitmişti. Kıtlık zamanında olduğumuz için köylülerin de yiyecekleri paylaşmaya pek fazla bir şeyi kalmamıştı. Küçük çocuk, yabancının zor durumunu görünce hemen harekete geçti. Çocuk, evlerinden kalan son ekmek parçasını alarak yabancıya verdi. Yabancı, çocuğun büyük bir fedakarlık yaptığını anladı ve ona minnettarlıkla baktı. Çocuk, yiyeceklerin bitmesine rağmen yabancıya destek olmak için hiç düşünmeden kendi karnını doyurmayı reddetmişti. Gerçek fedakarlık aslında tam olarak buydu. İhtiyacından fazlasını değil direk kendisine lazım olan ekmeğini başka birine vermek çok önemli bir şeydi. Çocuk bu önemli fedakarlığı tercih etti. Bu fedakarlık hikayesi köyde hızla yayıldı ve insanlar küçük çocuğun büyük yüreğini öğrenmeye başladı. Diğer köylüler de kalan yiyeceklerini paylaşmaya karar verdiler ve yabancıyı desteklediler. Bu olay, köy halkının dayanışma ve yardımlaşma ruhunu harekete geçirdi. Yabancı, kendi akrabasına ulaştığında ona bu güzel hikayeyi anlattı. Akraba, duyduklarına çok şaşırdı ve küçük çocuğun büyük bir fedakarlıkla hareket ettiğini takdir etti. Akraba, çocuğa minnettarlıkla teşekkür etti ve ona bir hediye verdi. Aldığı hediye küçük çocuğun belki de hayatı boyunca unutamayacağı bir hediyeydi. Köye dönen küçük çocuk, tüm köy halkının sevgisi ve takdiriyle karşılandı. Herkes onun fedakarlığını örnek aldı ve yardımlaşma kültürünü daha da güçlendirdi. Küçük çocuk, sadece bir ekmek parçasıyla başlayan fedakarlığı sayesinde köyde büyük bir değişim yaratmıştı. Bu masal, küçük bir çocuğun insanlık değerlerine olan bağlılığını ve başkalarına yardım etme konusundaki fedakarlığını anlatır. Fedakarlık, insanların bir araya gelip güçlü bir toplum oluşturmasına yardımcı olur. Herkesin bir şeyler yapabileceği ve dünyayı daha iyi bir yer haline getirebileceği unutulmamalıdır.


Çok ama çok eski zamanların birinde uzak mı uzak bir okyanusta yunus balıkları, balinalar ve çeşitli deniz canlıları yaşarmış. Bu okyanusun derinliklerinde onlarca tür canlı birlikte mutlu bir şekilde yaşıyormuş. Ayrıca okyanusun derinliklerinde hayvanlardan başka deniz kızları ve deniz adamları da yaşamlarını sürdürüyorlarmış. Okyanusun derinliklerinde yaşayan onlarca deniz kızından biri olan küçük deniz kızı, okyanuslar kralı olan haşmetli babası, yaşı babaannesi ve kendi gibi güzel 6 ablası ile yaşıyormuş. Babaannesi ve ablaları ona okyanus dışında yaşayan insanlar ve dışarıdaki dünyanın nasıl olduğuyla ilgili hikayeler anlatıyorlarmış. Ancak küçük deniz kızı hiç bir şekilde bu anlatıları yeterli görmüyormuş. Çünkü tüm bunları kendisi yaşayarak görmek istiyormuş. Ama okyanuslar kralı olan babası kızının güvenliğinden endişe ettiği için ablalarının yaşına gelip prenses oluncaya kadar küçük deniz kızının yanından ayrılamayacağını söylüyormuş. Kral olan babası buna neden olarak, insanların okyanusları ve doğayı kirlettiğini ve bu sebeple canlı türlerinin yok olmasına neden olduklarını söylüyormuş. Krala göre doğaya zarar veren insanlar, biricik kızına da zarar verebilirmiş. Ancak küçük deniz kızı ne olursa olsun okyanusun üstünde ne olduğunu merak ettiği için bir gün arkadaşı balinaya gitmiş ve isteğini anlatmış. Kralın çok kızacağını bilen balina ilk başta bu isteği reddetse de küçük deniz kızının üzülmesine dayanamamış ve onu gizlice okyanusun üzerine götürmüş. Su üstüne çıktığında içinden güzel bir ses gelen bir gemi görmüş. Bu gemide padişah oğlunu evlendireceği kızı seçmek için güzel bir eğlence düzenliyormuş. Yunus balığı küçük deniz kızını gitmemesi için ikna edememiş ve deniz kızı geminin yakınına kadar gelip çalan müziğe harika sesiyle eşlik etmeye başlamış. Prens sesi duyup denize baktığında kimseyi görememiş ama deniz kızının sesine hayran kalmış. Tüm bu yaşananları okyanusta yaşayan deniz cadısı da büyük bir merakla izliyormuş. Deniz cadısı kötülük amacıyla büyüler yapıp fırtınalar çıkarmış. Prensin ve flütün suya düştüğünü gören küçük deniz kızı, prensi kurtarmış ve bir sahile götürmüş. Tam bu sırada prens gözlerini açmış ama köpeklerin sesi yüzünden kaçan deniz kızını görememiş. Deniz kızı eve dönerken flütü de yanında götürmüş. Okyanuslar kralı babası flütü görünce kızının insanlarla temas kurduğunu anlamış ve ona dışarı çıkmayı yasaklamış. Prensi görmeyi çok isteyen deniz kızı çaresiz bir şekilde okyanus cadısından yardım istemeye gitmiş. Cadı deniz kızının istediğini yapmak için deniz kızından sesini ona vermesini istemiş. Eğer sesini bana verirsen seni insan yaparım diyen cadının isteğini deniz kızı mecburen kabul etmiş. Cadı hemen bir büyü yapmış ve demiş ki seni 3 günlüğüne insan yapıyorum. Üç gün içinde prens sana aşık olmazsa bir daha prensi göremeyeceksin ve tekrar deniz kızı olacaksın demiş. Küçük deniz kızı iksiri içmiş ve yunusla birlikte yukarı çıkmış. Yukarı çıkarken deniz kızının kuyruğu da ayak olmaya başlamış. Tam o sırada sarayındaki balkondan denize bakan prens küçük deniz kızını görmüş. Prens hemen ona yardıma gitmiş. Ve deniz kızına beni kurtaran sen miydin diye sormuş. Sesi çıkmayan deniz kızı başına sallamakla yetinmiş. Deniz kızının sesi çıkmayınca prens, beni kurtaran kişinin hem sesinin güzel olduğunu hem de deniz kızı olduğunu düşündüğünü söylemiş. Ancak kızı orda yalnız başına bırakmamış ve yardım etmek için saraya götürmüş. Küçük deniz kızı sesi çıkmadığı için prensi onu kurtaranın kendisi olduğu konusunda bir türlü ikna edememiş. Bu nedenle sesini okyanus cadısına verdiği için büyü bir pişmanlık duymuş. İkna olmayan prens de yavaş yavaş hayal kırıklığına uğramaya başlamış ve kendisini kurtaran deniz kızını asla bulamayacağını düşünmeye başlayıp ümitsizliğe kapılmış. Sarayda 3. gününe giren küçük deniz kızı cadının kendisine, üç içinde prensi kendine aşık etmezse tekrar deniz kızına dönüşeceğini ve bir daha asla prensi göremeyeceğini söylediğini hatırlamış. Bunları hatırlayan küçük deniz kızı hayal kırıklığına uğramış bir şekilde kaderini kabul etmiş ve deniz kızına dönüşmeyi beklemeye başlamış. Üzüntülü bir şekilde otururken okyanustan gelen gürültülü bir ses duymuş. Okyanusa baktığında 6 ablası, okyanuslar kralı olan babası ve yaşlı babaannesinin kendisine doğru geldiğini görmüş ve çok sevinmiş. Babaannesi ona üzülmemesini söyleyip, sana yardım etmeye geldik demiş. Küçük deniz kızı nasıl bir yardımları olacağını anlamamış. Okyanuslar kralı babası sevginin ne kadar güçlü bir şey olduğunu anladığı için kızının bu şekilde mutsuz olmasına gönlü el vermemiş. Bu nedenle babaannenin elinde duran deniz kabuğuna asası ile büyü yapmış ve küçük deniz kızının sesi yerine gelmiş. Ardından küçük deniz kızı yunusla birlikte prensin evleneceği gemiye doğru harekete geçmiş. Prens tam evlenecekken önceden duyduğu sesi tekrar duymuş. Çünkü küçük deniz kızı denizde şarkı söylüyormuş. Prens hemen denize atlamış ve deniz kızına, en başından beri senin olduğunu biliyordum demiş. Ardından muhteşem bir düğün tertip edilmiş ve prensle küçük deniz kızı evlenmişler. Deniz kızı artık bir insan olarak hayatını sürdürmüş. Onlar mutlu bir hayat sürerken okyanus cadısı da tüm bu yaşananları görmüş ve derin bir üzüntüye kapılmış. Prens ve küçük deniz kızı da ömürlerinin sonuna kadar mutlu mesut yaşamışlar.


Günlerden bir gün şirin bir köyde bir çocuk dünyaya gözlerini açmış, o kadar küçükmüş ki bir ip yumağına benziyormuş ismini Hazar koymuşlar, küçük Hazar kuşları çok severmiş hep hayali olan bir sürü kuşa hayallerinin peşinden giderek sahip olmuş. Onları asla hiçbir şeye değişmezmiş küçük Hazarın bir de kuzuları varmış, kuşlarından artan zamanı kuzularını otlatmak gezdirmek onlarla oynamakla harcarmış, küçük Hazar'ın hiç arkadaşı olmadığından bütün zamanını hep kuşlarına, kuzularına ayırırmış. Bir gün annesi onu okula göndereceğini söylemiş, küçük Hazar hem çok sevinmiş hem de çok çekinmiş daha önce hiç arkadaşı olmayan küçük Hazar'ın artık birçok arkadaşı da olacakmış ve o gün gelmiş. Küçük Hazar, okul sırasında önlüğü ütülü, çantası sırtında okulun ilk günkü heyecanıyla ve korkusuyla sırada içeri giren çocukları izliyor, bir yandan da gözü annesini arıyor, Pınar öğretmen Hazarı ve diğer arkadaşlarını sınıfa alıyor. Okulun ilk günü herkes öğretmenle tanışmaya başlıyor, Hazar'ın korku ve çekingenliği gittikçe azalıyor. Okula gitmeye korkan hazar artık okuldan arkadaşlarından okuldaki oyuncaklardan kopmak istemiyor, çok sevdiği kuşları ve kuzularını unutur oluyor. Annesi onu okuldan almaya gelir, eve dönerken okuldaki ilk gününü tüm heyecanıyla gözlerinde ve yüzünde gülümsemeyle annesine anlatıyor. Eve nasıl vardıklarını fark etmiyor bile, eve gelir gelmez hemen kuşlarının yanına gidip bir heyecanla tüm gün yaptıklarını kuşlarına da anlatıyor kuzularını o mutlulukla otlatmaya çıkarıp sevinçten onlarla koşup oynuyormuş. Kuzuları eve dönme vakti geldiğini anlayıp küçük Hazarla birlikte evin yolunu tutarlar, akşam yemeğinde küçük Hazar'ın en sevdiği tarhana çorbasının kokusu tüm evi sarmış, hemencecik sofraya oturmuşlar, gün içinde yaptıklarını sofrada babasına da anlatmış. Babası da onunla gurur duyup oğlum yavaş yavaş büyümeye başlıyor demiş, o gece küçük Hazar yarın okula gitmenin sevinci heyecanıyla uyuyamamış, sabaha kadar yatağında dönüp durmuş. Uyku tam bastırınca küçük Hazar'ın göz kapakları gözlerinin üzerini örtmüş. Küçük Hazar sabaha horozu çillinin ötmesiyle uyanmış, hemen önlüğünü giyip koşarak okulunun yolunu tutmuş. Okulun ikinci günü çocuklar oyuncaklarla oynarken Pınar öğretmen, herkese birer resim kağıdı verip herkesin kafasındaki düşünceyi o resim kağıdına çizmesini istemiş. Küçük Hazar'ın aklındaki ise evde kalan kuzu ve kuşlarıymış, Hazar, pamuk gibi olan kuzularını bir bir çizmeye başlamış ve gökkuşağı gibi rengarenk olan kuşlarını çizmeye başlamış. Resim bittikten sonra Pınar öğretmen küçük Hazar'ın ve arkadaşı olan Muhammed'in, Ali'nin, Furkan'ın kağıtlarını da alıp hepsine birer hediye ile ödüllendirmiş. Günler birbirini kovalarken o yıl okul tatil olacakmış. Küçük Hazar öğrenmiş ki tatilde kuzenleri onların evine misafirliğe gelecekmiş, küçük Hazar'ın hem okul heyecanı hem de tatil olunca kuzenlerinin onlara gelmesinin heyecanıyla mutluluktan yerinde duramaz olmuş. Daha fazla hikaye okumak isterseniz Hikayeler ve Hikaye Oku kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir zamanlar, akıllı kaplanlar adlı küçük bir kasabada, Pamuk adında meraklı ve şakacı bir yaşında bir çocuk yaşardı. Kaplan'ın her zaman kendi aklı varmış gibi görünen kıvırcık saçlı bir paspası vardı ve parlayan mavi gözleri hayret ve haylazlık doluydu. Kaplan her gün yüzünde bir gülümsemeyle uyanır, etrafındaki dünyayı keşfetmeye hazırdı. Anne ve babaları küçük oğullarının heyecanını görmeye bayıldılar ve onu yeni şeyler keşfetmeye teşvik ettiler. Güneşli bir sabah, Kaplan oturma odasının zemininde sürünürken, bir rafa gizlenmiş tozlu eski bir kitaba rastladı. Renkli illüstrasyonlarla kaplıydı ve kapağında Macera kelimesi yazıyordu. Kaplan'ın gözleri zevkle büyüdü ve kitabı almak için hevesle uzandı. Dokunur dokunmaz büyülü bir şey oldu. Sayfalar parlamaya başladı ve Bulut adında küçük bir peri ortaya çıktı. Kaplan, etrafındaki odanın canlı ve büyüleyici bir dünyaya dönüşmesini izlerken heyecanla kıkırdadı. Kendini yemyeşil bir ormanın ortasında, hiç görmediği kadar uzun boylu ağaçlar ve etrafta uçuşan renkli kelebeklerle buldu. Bulut, Kaplan'ı ormana götürdü ve orada yeni arkadaşları olan konuşan hayvanlarla karşılaştılar. Oliver adında bilge bir yaşlı baykuş, Elif adında yaramaz bir sincap ve Merve adında dost canlısı bir geyik vardı. Birlikte, dağlara tırmanmaktan berrak göllerde yüzmeye kadar heyecan verici maceralara atıldılar. Kaplan bu büyülü dünyayı keşfederken, özel bir yeteneği olduğunu keşfetti. Hayvanlarla iletişim kurma yeteneği. Hayvan arkadaşlarıyla oynayarak ve konuşarak, onların hayatlarını öğrenerek ve kendi hikayelerini paylaşarak saatler geçirirdi. Bir gün Kaplan arkadaşlarıyla pırıl pırıl bir şelalenin kenarında otururken Bulut'un yüzünde hüzünlü bir ifade fark etti. Büyüsünün zayıfladığını ve Kaplan'ın eve dönme zamanının geldiğini açıkladı. Yeni edindiği arkadaşlarından ayrıldığı için üzülse de Kaplan vedalaşma zamanının geldiğini anlamıştı. Bulut'a sarıldı ve harika maceralar ve hayvan iletişiminin özel armağanı için ona teşekkür etti. O günden itibaren Kaplan, kendi maceralarını yaratmak için hayal gücünü ve merakını kullanarak etrafındaki dünyayı keşfetmeye devam etti. Ve ne zaman bir kitap açsa, Bulut ve yol boyunca edindiği inanılmaz arkadaşlarıyla geçirdiği zamanı hatırlardı. Daha Fazla Uyku Masalları İçin 1 Yaş Masalları ve Hikayeleri Kategorimizi Ziyaret Edebilirsiniz.


Bir zamanlar kuzeyde yaşayan tatlı bir kar faresi varmış. Toprağın altındaki güzel yuvasında yaşarmış. Bir sabah titreyerek uyanmış. Üstünde yorganı varmış ama yine de hava çok soğukmuş. Soğuktan başına bir şapka geçirmiş. Her sabah güneşin ışıkları odasını sızarmış. Ama bugün o güneş ışıklarını görememiş. Yatağından kalkıp hızlıca paltosunu ve eldivenlerini giymiş. Penceresinden dışarı baktığında her tarafın bembeyaz karlarla kaplandığını görmüş. Evinin biraz daha sıcak olması için ateş yakmanın daha iyi olacağına karar vermiş. Eski bir gazete ve birkaç odun parçasını yakmaya çalışmış. Ancak bacadan düşen su tanecikleri ateşi söndürüyormuş. Kar faresinin bacası yağan kardan kapandığı için eline bir kürek alıp dışarıya çıkıp karları temizlemeye başlamış. Küçük kar faresi karları o kadar çok temizlemeye uğraşmış ki minik parmaklarını soğuktan hissedemez hale gelmiş. O sırada oradan geçmekte olan arkadaşı köstebek, küçük kar faresini görmüş. Arkadaşı köstebek soğuktan mosmor olan küçük kar faresini görünce çok telaşlanmış. - Aman Allah'ım küçük kar faresi hiç iyi görünmüyorsun. Bu ne hal! demiş. Küçük kar faresi dişlerini titreterek cevap vermiş. - Mecbur kaldım arkadaşım kar bacanın etrafını sarmış. İçeride ateş yakamıyorum. Ben de temizlemeye karar verdim ancak burada daha fazla kalırsam soğuktan donmak zorunda kalacağım sanırım demiş. - Burada daha fazla kalamazsın hemen benim evime gidelim demiş. Köstebek küçük kar faresini evine götürmüş. Hemen güzel bir ateş yakmış. Küçük kar faresini ateşin yakınlarına oturtmuş. Arkadaşı için sıcak bir battaniye vermiş. Mutfakta onun için güzel bir sebze çorbası hazırlamış. Çorbasını içen küçük kar faresi artık kendisini çok daha iyi ve sıcak hissediyormuş. Arkadaşının bu nazik hareketleri gözlerini yaşartmış. Küçük kar faresi yaptıkları için köstebeğe çok teşekkür etmiş. - Yaptıkların için teşekkür ediyorum. Eğer sen olmasaydın soğuktan donuyor olacaktım demiş. - Benim yerimde kim olsa aynı şeyi yapardı senin artık iyi olmana çok sevindim demiş. Köstebek küçük kar faresine karlar eriyene kadar evinde kalmasını teklif etmiş. Kar faresi bu teklifi seve seve kabul etmiş. Soğuk kış günlerini ateşin yanında geçiren köstebek ve küçük kar faresi bazen öyle sıcaklamışlar ki dışarı çıkıp kardan adam bile yapmışlar. İki arkadaş çok eğlenmiş. Bu masal da burada bitmiş. Daha fazla uyku masalları makalesi için 4 yaş masalları kategorisini ziyaret edebilirsiniz.


Bir zamanlar, sevimli bir köyde Minnoş adında küçük bir kedi yaşarmış. Minnoş, oyun oynamayı ve keşfetmeyi çok severdi. Bir gün, merakla gezerken kendini ormanda buldu. Ormanda dolaşırken, bir kapanın kurulu olduğu bir ağacın altında dikkatini çeken bir fare gördü. Fare, kapana yakalanmış ve çaresizce kurtulmaya çalışıyordu. Minnoş, hemen fareye yaklaşarak ona yardım etmek istedi. Ancak kapan çok tehlikeli görünüyordu ve Minnoş ona nasıl yardım edebileceğini düşünmeye başladı. Tam o sırada ormanda gezinen sevimli bir tavşanın Minnoş'a doğru koştuğunu fark etti. Tavşancık ormanda herkesin bildiği ve yardımlaşmayı gerçekten çok seven birisiydi. Arkadaşı kedinin uzun süre ortalıkta olmadığını duyunca bir anda telaşlandı. Yapması gerekenin ne olduğunu düşündü. Orman içerisinde arkadaşı kedinin nerede olabileceğini düşündü. Daha sonradan aklına gelen tüm yerlere baktı ve sonunda onun nerede olduğunu buldu. Hemen yardım etmek için kolları sıvadı. Tavşanın adı Hopşik'ti. Hopşik, Minnoş'un ormanda kaybolduğunu duymuş ve hemen ona yardım etmek için gelmişti. Minnoş, durumu anlattı ve fareyi kurtarmak için bir fikir aradığını söyledi. Hopşik, cesur bir tavşan olduğu için hemen çözüm bulmak için harekete geçti. Hopşik, Minnoş'a kapanın üzerine sıçramasını ve orayı tıkamasını söyledi. Minnoş, korkusuna rağmen Hopşik'in planına güvendi ve hemen onun dediğini yaptı. Tavşanın yardımıyla Minnoş kapanın üzerine atladı ve onu tıkadı. Böylece fare kurtulmuş oldu. Fare minnettarlıkla Minnoş'a ve Hopşik'e teşekkür etti. Üçü ormanda dostça bir şekilde vakit geçirdi ve birbirlerine yardım etmenin önemini anladılar. Minnoş, Hopşik'e yardım ettiği için minnettarlıkla ona sarıldı ve onunla birlikte geri köylerine döndüler. Köye döndüklerinde, Minnoş ve Hopşik'in fedakarlığı hızla yayıldı. Köy halkı, onların örnek davranışını takdir etti ve onlara minnettarlıkla baktı. Minnoş ve Hopşik, dostluklarının gücüyle köylerinde bir dayanışma atmosferi yaratmış oldular. Bu masal, dostluk, fedakarlık ve yardımlaşmanın önemini vurgulamaktadır. Minnoş ve Hopşik'in özverili davranışı, birbirlerine destek olmanın ve zor zamanlarda yanlarında olan arkadaşlıkların ne kadar değerli olduğunu gösterir. İşte böylece Minnoş ve Hopşik, kahramanlarımız olarak insanların kalplerine yer etti ve herkes onların örneğini takip etmeye başladı. Sonuç olarak, küçük kedinin zor anında yetişen arkadaşı sayesinde hem bir dostluk örneği sergilenmiş hem de köyde dayanışma ruhu canlanmıştı. Masalımız, çocuklara dostluğun, fedakarlığın ve yardımlaşmanın gücünü anlatırken aynı zamanda değerli bir ders de veriyor.


Bir zamanlar, sevimli bir köpek yavrusu olan Karabaş ile birlikte yaşayan minik bir kedi yavrusu olan Prenses vardı. Karabaş, büyük ve cesur bir köpek olmak için büyümeye çalışırken, Prenses ise neşeli ve meraklı bir kedi olarak hayatını keşfetmeye çalışıyordu. İkisi de aynı bahçede yaşayan komşularıydı. Karabaş ve Prenses birbirlerini gözlemleyerek büyüdüler. Bir gün, Prenses bahçede oynarken Karabaş'a yaklaştı. Karabaş, Prenses'in neşeli hareketlerine gülümseyerek onunla tanışmayı istedi. Prenses, korkusuzca yanına gitti ve ikisi birlikte oynamaya başladı. Günler geçtikçe, Karabaş ve Prenses arasında sıcak bir dostluk doğdu. Onlar birlikte koşar, oyunlar oynar ve birbirlerine destek olurlardı. Her biri diğerinin güvenini kazandı ve en iyi arkadaş oldular. Bir gün, bahçede küçük bir fare yakalandığında, Karabaş ve Prenses birlikte ona yardım etmek için harekete geçti. Karabaş, korkusuzca fareyi kovalarken, Prenses onu desteklemek için çeviklik ve hızını kullanarak yardımcı oldu. Birlikte çalışarak fareyi kurtardılar ve onu özgürlüğüne kavuşturdular. Karabaş ve Prenses, birlikte büyüdükçe, birbirlerinin farklılıklarını kabul etmeyi öğrendiler. Karabaş'ın cesareti ve koruyucu doğası, Prenses'i güvende hissettirirken, Prenses'in neşesi ve çevikliği Karabaş'a enerji veriyordu. Birlikte, hayatta karşılaştıkları zorlukların üstesinden gelmek için güçlerini birleştirdiler. Masalımızın sonunda, Karabaş ve Prenses gerçek birer kahraman haline geldi. Bahçedeki tüm hayvanlar, onların dostluklarını örnek alıyor ve hayranlıkla izliyordu. Karabaş ve Prenses, her zaman birbirlerinin yanında olacak ve büyük bir sevgiyle bağlı kalacaklardı. Dostluğu hızla yayıldı. herkes, onların birlikte çalışmasını, birbirlerine destek olmalarını ve farklılıklarını kabul etmelerini örnek aldılar. İkisi, herkese dostluk ve dayanışma duygusunu aşıladı. Bu deneyim, onların dostluğunu daha da güçlendirdi. Zorluklarla karşılaştıklarında birbirlerine yardım etmeyi öğrendiler. Artık onlar sadece bir kedi ve köpek değillerdi, aynı zamanda en iyi dostlardı. Küçük Kediyle Küçük Köpeğin Dostluğu hikayesi, farklı türlerden gelen Karabaş ve Prenses'in dostluklarının gücünü ve birbirlerini kabul etmenin önemini vurguluyor. Herkesin içindeki sevgiyi ve hoşgörüyü hatırlatıyor. Masalımız farklı türlerden gelen iki sevimli yaratığın dostluğunun gücünü anlatıyor. İki karakterin birbirlerine destek olması ve birlikte zorlukları aşması, özgünlüklerinin ve farklılıklarının birleştiği bir hikaye. Dostluk ve dayanışma, her zaman en güçlü bağlantılardan biridir. Ne kadar farklı bireyler olursak olalım her zaman birbirimize faydalı olacağımız yardımcı olacağımız konular kesinlikle vardır. Bu sebeple kimseyi kesinlikle küçük görmememiz gerekir.


Bir zamanlar göçmen kuşlardan olan kalabalık bir kırlangıç sürüsü varmış. Kırlangıçlar dışarısı soğumaya başladığı zaman ısınmak için sıcak ülkelere uçarlarmış. Havalar tekrar ısındığında kırlangıçlar tekrar dönerlermiş. Bu kırlangıçların içinde hava soğumadan ailesiyle birlikte sıcak ülkelere göç etmek isteyen küçük bir kırlangıç varmış. Bir sabah güneş gökyüzünde yükselirken hava yavaş yavaş soğurken küçük kırlangıç ve ailesi ormandaki yuvalarından havalanmışlar. Küçük Kırlangıç Henüz daha yükseklere ulaşmadan alçaktan derken küçük beyaz bir tavşanın büyük bir kartaldan kaçtığını görmüş. Kartal büyük pençeleri ile tavşanı neredeyse yakalıyormuş. Küçük kırlangıç tereddüt etmeden yardıma muhtaç tavşana yardım etmeye karar verip sürüden ayrılmış. Tavşanın yerine kendini koyup böyle bir durumda olsa kendisine de yardım edilmesini çok istermiş. Annesi de yardıma muhtaçlara muhakkak yardım edilmesini öğütlermiş. Bunu hatırlayıp tavşanın yanına uçmuş. - Hemen saklanacak bir yer bulmalısın. Arkanda çok büyük bir kartal var diye uyarmış. Tavşan hemen dağın içindeki küçük bir kayanın arasına saklanmış. Avının kaçmasına sebep olan kırlangıcı gören kartal, bu seferde kırlangıcı kovalamaya başlamış. Küçük kırlangıç çok cesur davranmış. Onu tavşandan daha fazla uzaklaştırmak için oyalamış. Ağaçların arasında bir o yana, bir bu yana uçup kafasını karıştırmış. Küçük kırlangıç dalların arasındaki yaprakların içine saklanmış. Küçük kırlangıç kartalın kendisini yaprakların içinde görmeyeceğini sanmış. Ancak kartal bir anda karşısına pençelerini göstererek çıkmış. Tam saldıracakken kartalın karşısına kocaman bir kırlangıç sürüsü çıkmış. Kartalı oradan kovalayıp küçük kırlangıcı kurtarmışlar. Büyük ailesini karşısında gören küçük kırlangıç çok mutlu olmuş. Kendisini kurtarmaya geldikleri için çok memnunmuş. Annesi küçük kırlangıcına sarılıp bu cesur davranışından dolayı onu tebrik etmiş. Kendisini cesurca kurtaran kırlangıcı gören tavşan gelip kırlangıca teşekkür etmiş. O günden sonra tavşan ve kırlangıç çok iyi arkadaş olmuşlar. Ancak küçük kırlangıç ve ailesi sıcak ülkelere gitmek için yaptıkları yolculuğa çıkmak zorundaymış. Küçük tavşana veda edip havalanmış. Birbirleri ile dostluklarını asla unutmayan küçük kırlangıç ve minik tavşan yaz geldiğinde tekrar ormanda birlikte oynamışlar. Daha fazla uyku masalları için 7 yaş masalları kategorimizi ziyaret edebilirsiniz.


Bir zamanlar, renkli ve neşeli bir dünyada, Küçük Kırmızı Araba yaşarmış. Küçük Kırmızı Araba, diğer arabalar arasında küçük olmasına rağmen büyük bir yüreği vardı. Her gün, yollarda hızla koşup, etrafı keşfederken mutlu bir şekilde ilerlerdi. Bir gün, Büyük Yarış adında büyük bir yarış düzenleneceği duyuldu. Tüm arabalar heyecan içindeydi. Küçük Kırmızı Araba da bu yarışa katılmak istiyordu. Ancak, etrafındaki arabalar onun küçük olduğunu düşünerek ona şans vermemeye başladılar. Küçük Kırmızı Araba üzgündü, ancak pes etmek istemiyordu. O, arkadaşlarının desteğini aramaya karar verdi. İlk olarak, Sarı Kamyonla tanıştı. Sarı Kamyon, Küçük Kırmızı Araba'ya cesaret verdi ve Senin boyundan daha önemli olan şey, kalbindir. Eğer kalbinde büyük bir istek ve azim varsa, her şeyi başarabilirsin. dedi. Sonra, Mavi Otobüs Küçük Kırmızı Araba'ya katıldı. Mavi Otobüs, ona Herkesin bir başlangıcı olduğunu unutma. Belki küçüksün ama büyük bir potansiyele sahipsin. İnan ve kendine güven! diye destek verdi. Son olarak, Yeşil Jeep Küçük Kırmızı Araba'ya katıldı. Yeşil Jeep, ona Senin boyundan daha önemli olan şey, takım çalışmasıdır. Eğer birlikte çalışırsak, hiçbir engel bizi durduramaz! dedi. Küçük Kırmızı Araba, arkadaşlarının desteğiyle motive oldu ve Büyük Yarışa katılmaya karar verdi. Yarış günü geldiğinde, diğer arabalar ona hala küçümseyici bakışlar atıyordu. Ancak Küçük Kırmızı Araba, arkadaşlarıyla birlikte yarışa başladı. Yarış boyunca, Küçük Kırmızı Araba engellerle karşılaştı. Yüksek tepelerden tırmanması gerekti, derin vadileri geçmesi gerekti ve hızlı dönüşler yapması gerekti. Ancak, her seferinde arkadaşları ona yardım etti. Sarı Kamyon itti, Mavi Otobüs rehberlik etti ve Yeşil Jeep destek oldu. Sonunda, Küçük Kırmızı Araba, Büyük Yarışı kazandı! Zaferini, arkadaşlarının desteği sayesinde elde etti. Diğer arabalar onun başarısını görünce şaşırdı ve ona saygı gösterdi. Küçük Kırmızı Araba ise, zaferini paylaştığı arkadaşlarına minnettarlığını ifade etti. Böylece, Küçük Kırmızı Araba'nın büyük zaferi ve arkasındaki arkadaş desteği ile masal sona erdi. Küçük Kırmızı Araba, boyutundan daha büyük bir güce sahip olduğunu ve gerçek dostluğun ne kadar önemli olduğunu öğrendi. Artık hep birlikte yeni maceralara yelken açabilirlerdi. Bu aşamaların her hangi birisinde arkadaşları olmasaydı kesinlikle küçük kırmızı araba bu zafere ulaşamayacaktı. Buradan anlaşılması gereken büyük ve küçük herkesin arkadaşlarının kıymetini bilmesi ve başarılarının arkasında ki bu büyük insanları unutmamasıdır.


Bir varmış bir yokmuş... Çok uzakta şirin bir köy varmış. Hayatını bu köydeki kır evinin bahçesine camdan bakarak geçiren küçük kızın canı daha fazla sıkılmaya başlamış. Bu küçük kızın tek bir arkadaşı yokmuş. Çünkü annesi komşuların bahçelerine, hayvanlarına bakarak evlerini geçindiriyormuş. Evin babası öldükten sonra her iş annesine kaldığından hayat onlar için daha yalnız ve zor hale gelmiş. Annesi işe gidince; bez bebeğini besler, uyutur, sallar, öpüp okşarmış, lakin ne fayda...Bez bebek konuşmazmış ki...Onun canı arkadaşlarıyla sohbet çekermiş. Annesine bu konuyu çıtlattığında, köylerinin ne kadar ıssız olduğunu, kendisinin işe giderken bile yürümekten ayaklarının patladığını, ayağındaki nasırların nasıl ağrıdığını işitmiş. İşitmiş işitmesine de içi hep kaynamış durmuş can sıkıntısından. Günlerden bir gün annesi ona ufak bir sürpriz yaparak, elinde bir kitapla gelmiş. Okula gidip okumayı öğrendiğinde, kitaplarla dost olabileceğini uzun uzu anlatmış küçüğüne. Günler geçmiş, kasabadaki uzak okula başladığından beri hayatı çok değişmiş. Yepyeni arkadaşlar edinmiş, yaz bitip sonbahar geldiğinde. O yaz annesinin ona aldığı hediyeyi de saklamış. Artık okumayı öğrenip kelimelerle arası çok iyi hale geldiğinde, annesinin kitabını koyduğu çekmeceyi açmış. Kitabın ilk sayfasını açar açmaz bir de ne görsün!...Kitap adeta dile gelmiş. Bu kitabın bir özelliği varmış ki, kız ne sorarsa hatta sormadan ne düşünürse, aklındaki her şeyi söyleyiverirmiş kıza. Kitabın konuşmasından çok heyecanlanan annesinin gözbebeği, bu sırrını annesiyle ve okuldaki arkadaşlarıyla paylaşmayı düşünmüş ama kendisine inanmazlar diye bir süre daha kitapla kendi konuşmaya devam etmiş. Kimsenin haberi olmadan, geceleri annesi iyi uykular dileyip onu yatağına yatırdığında, sihirli kitabını alıp, aklından düşünceler geçirirmiş. Sonra kitabın ona cevap vermesini beklermiş. Annesi yüzünde gülücükle dinlemiş kızını. Kitapların konuşmadığını ve hatta sihirli olmadığını söylemiş. Kitapların gücünün, elimize aldığımız kitabın aklımızdaki, kalbimizdeki sorulara yanıt vermesinden geldiğini de eklemeyi unutmamış. Daha Fazla Uyku Masalları İçin Uyku Masalları Kategorimizi Ziyaret Edebilirsiniz.


Güneş, Gökküre Adası'nın üzerinde yavaşça yükselirken, küçük korsanlar deniz kenarındaki kamp yerlerinde uykularından uyanıyorlardı. Kaptan Levent, Cesur Elif, Akıllı Ayaz ve Minnoş Cem yıllardır hayalini kurdukları büyük bir maceraya hazırlanıyorlardı. Bugün, efsanevi Kızıl Elmas'ı aramak için yola çıkacaklardı. Kaptan Levent, tıpkı babası ve dedesi gibi bir deniz kurduydu. Gökküre Adası'nı çevreleyen suları içten içe tanırdı. Cesur Elif, her zaman herkesi güldüren ve cesaret veren biriydi. Akıllı Ayaz ise haritaları ve pusulaları okumakta uzmandı. Minnoş Cem ise geminin maskarası olarak bilinirdi, ama her zaman beklenmedik bir hamle yapardı. Ekip, gemilerini Hazır Ada'ya doğru yönlendirdi. Ancak Hazır Ada'ya vardıklarında, başka bir sürprizle karşılaştılar. Ada, yıllardır kimse tarafından kullanılmayan eski bir korsan üssüydü ve altınla dolu sandıklarla doluydu. Korsanlar, hazineyi almak istediler, ama üssün hayalet korsanlarına dikkat etmeleri gerekiyordu. Hayalet korsanlar, gizemli bir şekilde ortaya çıktılar. Ancak Cesur Elif, onların arkadaş canlısı hayaletler olduğunu fark etti. Onlarla konuşmaya başladılar ve hayalet korsanlar, Kızıl Elmas'ın peşinde olduklarını ve ekibe yardım etmeye hazır olduklarını söylediler. Birlikte çalışmaya başladılar ve birlikte Kızıl Elmas'ı aramaya başladılar. Harita ve pusulaları kullanarak, ekip bir dizi adaya yolculuk etti. Her adada yeni sürprizler ve zorluklarla karşılaştılar. Denizin derinliklerindeki yaratıklarla savaştılar, eski korsan şarkılarını söylediler ve gizli geçitleri buldular. Sonunda, ekip son hedefleri olan Gizli Ada'ya vardı. Ada, eğlenceli tuzaklarla doluydu ve Kızıl Elmas'ı koruyan son sınavı temsil ediyordu. Cesur Elif, tuzakları atlatmakta ustalaştı ve ekip, Kızıl Elmas'ın bulunduğu odaya ulaştı. Kızıl Elmas, bir tahtın üzerinde parlıyordu ve tüm etrafında altınlarla dolu sandıklar vardı. Ekip, Kızıl Elmas'ı aldı ve adaya veda etti. Hayalet korsanlar, onları uğurladı ve Kızıl Elmas'ın gerçek gücünü anlattılar. Kızıl Elmas'ın gerçek gücü, onu doğru ve adil bir amaç için kullanmaktı. Kaptan Levent ve ekibi, Kızıl Elmas'ı adil bir amaç için kullanmaya karar verdiler. Altınları, Gökküre Adası'nın geliştirilmesi ve iyileştirilmesi için kullandılar. Ada, artık sadece korsanların değil, tüm insanların barış ve mutlulukla yaşadığı bir yer haline gelmişti. Küçük korsanlar, Kızıl Elmas'ı aramak için başladıkları macerada dostluklarını güçlendirdiler ve ada halkına yardım etmenin önemini öğrendiler. Artık Gökküre Adası'nın kahramanları olarak biliniyorlardı ve her zaman yeni maceralar için hazırlandılar, çünkü bir korsanın macerası hiçbir zaman sona ermezdi. Daha Fazla Çocuk Masalları İçin Hikaye Oku Kategorimizi Ziyaret Ediniz.


Bir zamanlar, denizlerin sonsuz maviliği üzerinde küçük bir adacık bulunurdu. Bu adada yaşayan minik korsanlar, en cesur ve macera arayan çocuklardı. Kaptan Lily, denizlerin en korkusuz lideriydi ve onun yanında bir grup minik korsan çocuk yaşardı. İsimleri Peter, Emma, ve Jack'ti. Peter, Emma ve Jack, heyecanla hazırlıklara başladılar. Küçük gemilerini süslediler, korsan kıyafetleri giydiler ve yola çıkmaya hazırlandılar. Güneş yavaşça gökyüzüne yükselirken, macera dolu denizlere doğru yelken açtılar. Deniz yolculukları boyunca, dostlukları daha da güçleniyordu. Peter, haritayı inceledi ve pusulayı kullanarak doğru yolu buldu. Emma, yıldızları gözlemleyerek geceyi aydınlatıyordu. Jack ise denizin altında yüzerek okyanusun sırlarını keşfetmeye başladı. Birçok zorlu engelle karşılaştılar. Fırtınalar, dev dalgalar ve hatta denizin derinliklerinde yaşayan canavarlarla mücadele etmek zorunda kaldılar. Ancak hiçbir şey onların kararlılığını ve dostluklarını sarsamadı. Sonunda, harita sadece bir ada değil, aynı zamanda ada üzerindeki gizli bir mağarayı da işaret ediyordu. Küçük korsanlar bu mağarayı keşfettiğinde, gözlerine inanamadılar. Mağaranın içinde altınlarla dolu sandıklar ve değerli mücevherler vardı. Hazineyi bulmuşlardı! Ancak Kaptan Lily hazineyi paylaşmanın önemini anlattı. Hazineyi sadece kendi mutlulukları için değil, adalarını daha güzel hale getirmek ve ihtiyacı olanlara yardım etmek için kullanacaklardı. Bu karar, küçük korsanların dostluklarını ve karakterlerini daha da güçlendirdi. Küçük korsanlar hazineyi adalarına taşıdılar ve adalarını cömertçe paylaştılar. Adalar artık daha yeşil, daha mutlu ve daha dostane bir yer haline gelmişti. Küçük korsanlar, maceralarını paylaşarak daha da büyüdüler ve birlikte geçirdikleri bu unutulmaz deniz yolculuğu, onların dostluğunun temelini oluşturdu. Sonunda, Kaptan Lily ve minik korsanlar, denizlerdeki en korkusuz ve en cömert ekip olarak ün kazandılar. Ama onlar için en önemli şey, birlikte geçirdikleri zaman ve paylaştıkları maceralardı. Küçük korsanlar, dostluklarıyla her zaman büyük bir hazineye sahip olduklarını biliyorlardı. Daha fazla uyku masalları makalesi için 8 yaş masalları kategorisini ziyaret edebilirsiniz.


Küçük kurbağa o gün çok dertliydi. Arkadaşlarını aramış ama hiçbirini bulamamıştı. Dere kenarında bir yaprağın üstünde kendi kendine oturmuş öylece somurup duruyordu. Bunu fark eden anne kurbağa zıplayarak oğlunun yanına gitti. Neden bu kadar üzgün duruyorsun yavrum? diye sordu. Küçük kurbağa annesine bakarak vırakladı: Arkadaşlarımın hiçbiri benimle oynamaya gelmiyor. Biri hastaymış, dışarı çıkamıyor. Diğeri ailesi ile misafirliğe gitmiş. Ben de böyle yapayalnız kaldım. Canım çok sıkılıyor, ne yapacağımı bilemiyorum. Arkadaşlarım olmadan gün nasıl geçer ki? Bunu söyleyerek ağlayan küçük kurbağa ayaklarını suya vurmaya başlamış. O kadar hızlı vuruyormuş ki suyun içindeki balıklar korkarak bir o yana bir bu yana kaçışmaya başlamışlar. Onlarla nasıl arkadaş olabilirim ki? Onlar balık! Bense kurbağayım! Kocaman bir kurbağa! diye bağırmış küçük kurbağa şaşkınlıkla. Küçük kurbağa çevresine bakınmış ama hışırdayan otlardan, bulutlardan ve güneşten başka bir şey görememiş. Bunu annesine söyleyince annesi bir sıçrayışta otların arasına dalmış. Yemyeşil otlar rüzgarda öyle güzel sallanıyormuş ki güneş ışığı bir o yana bir bu yana gidiyormuş aralarında. Anne kurbağa oğluna bağırmış: Haydi güneş ışığını yakalayalım! Bunu söyleyerek güneş ışığının olduğu tarafa zıplamış. Ama rüzgar esince otlar hareketlenmiş ve ışık diğer tarafa kayıvermiş. Anne kurbağa da ışığın olduğu tarafa zıplamış. Küçük kurbağa birden annesinin ne demek istediğini anlamış. Yalnız olsa bile kendi kendine yapabileceği birçok eğlenceli şey bulabilir ve zamanını somurtarak oturmaktan daha güzel bir şekilde geçirebilirmiş. O da annesinin arkasından kahkahalarla zıplayarak otların arasında oynamaya başlamış. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir varmış bir yokmuş rengarenk çiçekler ve pırıl pırıl akarsularla dolu bir diyarda Merve adında küçük bir peri varmış. Merve'nin attığı her adımda parıldayan kanatları vardı ve büyülü ormanı keşfetmeyi severdi. Güneşli bir sabah Merve ormanda çırpınırken ağaçların arasında küçük bir kulübeye rastladı. Kapıya yaklaşırken gözlerinde merak parladı. Şaşırtıcı bir şekilde kapı yavaşça gıcırdayarak açıldı ve içinde büyü ve merakla dolu bir dünya ortaya çıktı. Merve temkinli bir şekilde kapıdan içeri girdi ve kendini her şekil ve boyutta yumuşak yastıklar ve oyuncaklarla süslenmiş rahat bir odada buldu. Sonrasında odanın ortasında sanki biri özel bir ziyaretçi bekliyormuş gibi küçük bir beşik vardı. Tam o sırada hafif bir hışırtı sesi havayı doldurdu ve Oliver adında yaramaz bir orman kuklası Merve'nin önünde belirdi. Oliver muzip bir gülümsemeyle beşiği işaret ederek Merve'ye daha yakından bakmasını işaret etti. Beşiğin içinde yumuşak bir battaniyeye sarılmış Elif adında küçük bir erkek bebek yatıyordu. Merve'nin üzerinde çırpındığını görünce yuvarlak gözleri kocaman açıldı. İlk görüşte aşktı. O günden sonra Merve ve Elif en iyi arkadaşlar oldular. Elif zevkle kıkırdarken Merve tatlı ninniler söylerdi. Birlikte ormanın derinliklerini keşfedecek kelebekleri kovalayacak ve orman hayvanlarıyla dans edeceklerdi. Yıllar geçtikçe Elif yaşlandı ancak Merve ile olan bağı güçlü kaldı. Merve'nin büyülü güçlerini kullanarak ormanda gizli köşeler ve gizli geçitler yaratmak için saklambaç oynayarak sonsuz saatler geçirirlerdi. Bir gün Elif beş yaşına girerken yüzünde ciddi bir ifadeyle Merve'ye döndü. Merve her zaman en iyi arkadaşım olacak mısın? diye sordu biraz üzüntüyle. Böylece Merve ve Elif sonsuza dek mutlu yaşadılar kalpleri sonsuza dek iç içe geçti genç yaşta bile arkadaşlığın ve hayal gücünün ömür boyu sürecek bir peri masalı yaratabileceğini kanıtladı. Daha Fazla Uyku Masalları İçin 1 Yaş Masalları ve Hikayeleri Kategorimizi Ziyaret Edebilirsiniz.


Bir kere önce bir köpek varmış. Adı Küçük Mike idi ve hep mutlu ve neşeliydi. Ama bir gün, Küçük Mike'ın evi yanmış ve o da evsiz kalmış. Küçük Mike, kendine yeni bir ev bulmak için yola çıkmış. Yol boyunca tanıştığı hayvanlarla arkadaş olmuş ve onlardan yardım istemiş. Ama hiçbiri ona ev bulamamış. Sonunda Küçük Mike, güzel bir ormana ulaşmış. Orada yaşayan bir ayı, ona ev olarak kendisi gibi ormanda yaşayan diğer hayvanlarla birlikte yaşayabileceği bir yuva sunmuş. Küçük Mike, ormanda yaşarken çok mutlu oldu. Her gün yeni hayvanlarla tanışıyor, onlarla oyunlar oynuyor ve onlardan çok şey öğreniyordu. Ama bir gün, ormanın diğer ucunda yaşayan bir kurt, ormanın tüm hayvanlarını tehdit etmeye başladı. Küçük Mike ve arkadaşları, kurtu durdurmak için bir plan yapmak zorundaydı. Birlikte çalışarak, kurtu yenerler ve orman tekrar huzurlu hale gelir. Küçük Mike, arkadaşlarının yardımı sayesinde bir problemi çözmüş ve ormanda güvenli bir hayat sürebilmek için daha da güçlü olmuştu. Artık o, ormanın en iyi arkadaşlarından biriydi ve her gün daha da mutluydular. Birkaç yıl geçti ve Küçük Mike, ormanda daha da büyüdü. Artık o, en iyi avcı ve problem çözücüydü. Ama bir gün, ormana bir tehlike geldi ve tüm hayvanlar tehlikede kaldı. Ormanın çevresinde yangın çıkmış ve orman yavaş yavaş yok oluyordu. Küçük Mike, ormanı kurtarmak için harekete geçmek zorunda kaldı. Küçük Mike, arkadaşlarıyla birlikte çalıştı ve yangını söndürmek için gereken her şeyi yaptı. Küçük Mike, orada bulunan diğer köpekleri kurtardı ve onlara evsiz kalmayacakları güvenli bir yuvayı buldu. Diğer köpekler, Küçük Mike'ın yardımından dolayı çok mutlu oldular ve onu arkadaşlarından biri olarak gördüler. Küçük Mike, ormanda yaşayan hayvanlar gibi diğer köpeklerin de ihtiyaçlarına cevap vermek için çalışmaya devam edecekti. Tüm hayvanlar, Küçük Mike'ın cesaretini ve liderliğini överler ve onu kahramanlarından biri olarak görürler. Birkaç yıl geçti ve Küçük Mike, artık tüm hayvanların ve köpeklerin lideriydi. O, her zaman yardıma ihtiyacı olan herkese yardım etmeyi sürdürüyordu. Ama bir gün, ormanın dışında bir kasaba vardı ve orada insanlar için de bir tehlike ortaya çıkmıştı. Küçük Mike, insanları kurtarmak için oraya gitmek zorunda kaldı. Küçük Mike, insanların yaşadığı yerde bir sel olduğunu ve tüm evlerin su altında kaldığını keşfetti. O, insanları kurtarmak için çalıştı ve onlara yardım etmek için elinden geleni yaptı. Masal sona ermiş ve Küçük Mike, her zaman yardıma ihtiyacı olan herkese yardım etmeyi sürdürecekti. O, sevginin ve yardımlaşmanın güçlü bir simgesi olacak ve her zaman hatırlanacaktı. Daha fazla masal okumak isterseniz Bebek Masalları kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir zamanlar sıcak ülkelerin birinde yağmur ormanlarının içinde küçük bir muz ağacı vardı. Muz ağacı öyle küçüktü ki henüz küçük bir çalının boyunda bir fidandı. Ama muz ağacı hayat doluydu. Bir an önce büyümek için sabırsızlanıyordu. Onun böyle çabuk büyüme arzusunu gören diğer ağaçlar ona güldüler. Muz ağacı çevresindeki olumsuzlukları asla görmedi. Çünkü büyümek onun göreviydi. Her gün düzenli olarak suyunu içti, güneşin çıkmasını sabırsızlıkla bekledi. Günler günleri aylar ayları kovaladı. Muz ağacı da büyümeye başladı. Önce gövdesi uzadı. Sonra yaprakları gövdesinden çıkıp parlak güneşe doğru uzandı. Muz ağacı bu yağmur ormanlarında yaşamaktan çok mutluydu. Büyürken çevresinde birçok şeye tanık oldu. Ağaçların arasında uçan rengarenk kuşları, daldan dala atlayan maymunları, ormanın içinde gürül gürül akan derelerin sesi hepsinin yeri ayrıydı. Bunlarla büyümek ona neşe veriyordu. Bir gün muz ağacı küçük küçük yeşil meyveler çıkarmaya başladı. Bu yeşil meyveleri diğer ağaçların meyveleri gibi yer çekimine yenik düşmüyor aksine gökyüzüne ulaşmak istercesine yukarıya doğru uzuyordu. Küçük muz ağacı bu durumuyla gurur duyuyordu. Bu meyveler olgunlaşıp sararana kadar güneşe doğru uzandılar. Meyveler olgunlaşınca ormandaki tüm hayvanlar bu leziz meyveyi yemeye bayılıyordu. Özellikle maymunlar muzların olgunlaşmasını sabırsızlıkla bekliyordu. Muz ağacı onların yuvası gibiydi. Muz ağacı bu ormandaki hayvanlara besin verebildiği için çok mutlu oluyordu. Ancak muz ağacının enerjisi bitmek bilmiyordu. Daha da büyüyüp güçlenmek için daha fazla muz üretip büyümeye devam etti. Muz ağacı yıllar geçtikçe daha da büyüyüp dallarından yüzlerce muzun sarktığı güçlü bir ağaca dönüştü. Lezzetli meyvelerinin tadını çıkaran orman hayvanları tarafından çok sevildi. Muz ağacı bu ormandaki hayvanlara faydalı olduğu için kendisiyle gurur duydu. Bu onun için çok önemli bir görevdi. Etrafındaki diğer ağaçlar muz ağacının bu çabasına önceleri gülseler de sonra onu çok takdir ettiler. Muz ağacı yılmadan görevinde başarılı oldu. Onu gören küçük fidanlar muz ağacını örnek aldı. Ve böylece muz ağacı sonsuza kadar yağmur ormanlarında mutlu bir şekilde yaşadı. Daha Fazla masal okumak isterseniz 2 yaş masalları Kategorimizi Ziyaret Edebilirsiniz.


Neden böyle olmak zorundaydı? Sürekli aynı soruyu soruyordu Nulty. Birlikte aynı çevrede yaşadığı diğer arkadaşlarından, onun ne eksiği vardı? Kendisine sorduğu bu sorular yine kendine olan güvenini zedeliyor, hayatını daha da zorlaştırıyordu. Nulty birçok hayvanın bir arada tutulduğu kapalı bir kutuda küçük bir böcekti sadece. Buradaki canlılar içerisinde bulundukları, özgürlüklerini sonuna kadar kısıtlayan bu durumdan rahatsız olmuyormuşçasına hayatlarını idame ettiriyordu. Dışarısını hiç görmemiş bir canlı için bu durum belli ki çok can sıkıcı olmayabiliyordu. Tüm her şey bir yana Nulty için adına üzülmesi gerektiği asıl şey, kendini asla beğenmiyor oluşuydu. İçinde yaşadıkları kutu aslında bir daire apartmanıydı. Dairenin tavanında büyük bir avize, duvarlarda boydan boya anlamlı anlamsız boya izleri ve odanın bir duvarında yerden epey yüksekte bir pencere bulunmaktaydı. Bu cam içeriye giren ışığın ana kaynağı durumundaydı çünkü avize hiçbir zaman tam işlevi ile çalışmıyordu. Bu durumda, akşamları içerideki canlılar birbirini göremiyordu. Yine bir gece karanlığıydı... Sessiz ve sakin bu zaman dilimi, birazdan yaşanacak olanlardan habersiz bir şekilde sürmeye devam ediyordu. Odanın içinde sesler çıkararak turlamaya başlayan Lucy tüm bu sessizliği bozmuştu. Herkes başını kaldırmış, bir şey söyleyecekmiş gibi duran Lucy'ye bakıyordu. Kanatlarını çırpmayı bıraktı ve avizeye kondu. Dışarıda yaşam var! Gördüm dışarıda bakıcımız gibi ve bize benzeyen canlılar var!. Tüm oda bu cümlelerle yankılanıyordu. Odada karanlıkta dışarıyı görebilecek tek hayvan, yarasa Lucy'den başkası da olamazdı. Dolayısıyla herkes durumu şaşkınlıkla dinledikten sonra bu hikayeye kendini inandırmıştı. Daha fazla masal okumak isterseniz La Fontaine Masalları kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde ormanın derinliklerinde gizli bir peri ülkesi varmış. Bu Peri ülkesinde diğer perilerle birlikte tatlı mı tatlı küçük mü küçük bir peri daha yaşarmış. Bu perinin adı orkide periymiş. Bu Periler ülkesinde her bir perinin bir görevi varmış. O yüzden Orkide perinin de çok önemli bir görevi varmış. Orkide Perinin görevi her sabah kalkıp çiçeklerin açmasını ve daha parlak ve canlı görünmelerini sağlıyormuş. Orkide beri sabah erkenden kalkmış. Her zamanki gibi Peri ormanında çeklerin üzerine sihir tozlarından ekmiş çiçeklerin canlı parlak ve mis gibi kokmasını sağlamış. Çiçeklerin bu güzel halleri ona mutluluk veriyormuş. Şarkı söyleyip dans etmiş. Orkide beri Bugünlerde daha çok mutluymuş. Çünkü yarın onun doğum günüymüş. Acaba benim doğum günümü hatırlayacaklar mı? Bana ne hediyeler aldılar? Büyük bir sürpriz parti mi yapacaklar diye düşünüp duruyor heyecandan yerinde duramıyormuş. Yüzünde gülümseme ile diğer perilerin yanına gitmiş. Ama diğer periler hiç kendisini fark etmiyorlarmış. Kesin unuttular diye düşünmüş. Belki de bana sürpriz yapacaklardır yarına daha çok var demiş. Ertesi sabah Orkide Peri yine çiçekleri sihir tozundan ekmiş onlara bakım yapmış. Ormanda bütün gün gezinmiş. Heyecanla kutlamaların yapılacağı yere doğru gitmiş. Çünkü bütün perilerin doğum günü burada yapılırmış. İçinden Kesin bütün periler beni bekliyordur hemen gitmeliyim diye düşünmüş. Kutlama yerine geldiğinde ne periler varmış. Ne bir süsleme varmış. Orkide Peri gözyaşlarına hakim olamamış. Ağlamaya başlamış. Daha önce hiçbir perinin doğum gününü unutmamışlardı. Benimkini neden unuttular. Demek ki beni sevmiyorlar demiş. Tam o sırada birden ışıklar kapanmış, her yer kapkaranlık olmuş. Periler hep bir ağızdan Orkide perinin doğum gününü kutlamışlar. Sonra ışıkları yakmışlar her yer ışıl ışıl olmuş. Gökyüzünde havai fişekler rengarenk görünüyormuş. Diğer Peri arkadaşları üstünde mumları olan koskocaman bir pasta ile Orkide perinin yanına gelmişler. Orkide periye bir dilek dileyip mumları üflemesini söylemişler. Bu çok önemliymiş. Çünkü bir perinin dileği mutlaka kabul olurmuş. Orkide Peri gözlerindeki yaşı silmiş şaşkınlık içinde arkadaşlarına bakmış. Arkadaşlarının doğum gününü unuttuklarından o kadar eminmiş ki kendisine sürpriz yapacakları hiç aklına gelmemiş. Kendinden utanmış. Nasıl böyle bir şey düşündüm demiş. Orkide Peri mumu üflemeden büyük bir dilek dilemiş. Hiçbir zaman arkadaşlarından ayrılmamayı, onlarla hep mutluluk içinde sonsuza kadar peri ormanında yaşamayı dilemiş. Bütün Periler sabaha kadar gönüllerince eğlenmişler. Bu masalda burada bitmiş. Daha Fazla Masal okumak isterseniz 5 yaş masallar Kategorilerimizi Ziyaret Edebilirsiniz.


Bir zamanlar güney kutbunda Küçük Penguen ve ailesi yaşarmış. Küçük penguenin ailesinin en iyi özelliği, çok hızlı yüzmeleriymiş. Fakat küçük penguenin bir sorunu varmış, yüzmeyi bir türlü öğrenememiş. Bir gün küçük penguene babası yine yüzme öğretmeye çalışıyormuş ama Küçük penguen babasını dinlemeyip yüzme derslerinden kaçmaya karar vermiş. Yüzme dersinden kaçan küçük pengueni annesi diğer penguen arkadaşlarıyla oynarken görmüş. Bu duruma çok üzülen anne penguen hemen Küçük penguenin yanına gidip Neden dersten kaçtığını sormuş. ''Ne kadar çok çalışsam da yüzmede asla başarılı olamayacağım benim kanatlarım yüzmek için değil uçmak için'' demiş küçük penguen. Bunun üzerine anne penguen ''Bizim kanatlarımızın yapısı uçmak için değil yüzmek için varlar yeterince denersen sen de bizim gibi yüzmeyi başaracaksın'' demiş. Annesinin ısrarı üzerine küçük penguen yüzme dersine istemeyerek de olsa katılmaya karar vermiş ve babasının yanına yüzmeye gitmiş. Küçük penguenin isteksiz tavırlarına dayanamayan baba penguen dersi erkenden bitirmeye karar vermiş. Dersin erken bitmesini fırsat bilen küçük penguen kendine uygun bir yer bulup uçmak için çalışmalara başlamış. Aylar sonra küçük penguen, ailesini ve arkadaşlarını yüksek bir tepenin etrafına çağırmış. Tepenin etrafına toplanan penguenler hala yüzmeyi öğrenememiş küçük penguenin ne söyleyeceğini duymak için heyecanlı bir bekleyişe kapılmışlar. Birkaç dakika sonra tepenin üstünde beliren küçük penguen ''Bugün sizlere bizlerin de uçabileceğini göstereceğim'' diyerek kendini tepeden aşağı bırakmış. Sadece üç saniye havada süzülen küçük penguen üç saniyenin sonunda sert bir şekilde yere çakılmış. Anne penguen ve baba penguen korku ve endişeyle küçük penguenin yanına gitmişler. Küçük penguen çok şanslıymış sadece ayağını incitmiş. Baba penguen bu durum karşısında daha fazla sessiz kalamamış küçük penguene o günden sonra uçmayı yasaklamış ve daha fazla yüzme dersi vermeye başlamış. Uçamayacağını anlayan küçük penguen babasının sözünü dinleyip yüzmeyi öğrenmeye odaklanmış. Küçük penguen uçma denemesinin başarısızlığından sonra yüzmeyi de başaramayacağını düşünüyormuş. Bu durumun farkında olan baba penguen küçük penguenle her gün yüzmeyi başaracağına çok iyi bir yüzücü penguen olacağına dair konuşmalar yapıyormuş. Çok geçmeden küçük penguen yüzmeyi başarmış. Yüzmeyi öğrenen küçük penguenin umutları yeniden yeşermiş ve Küçük Penguenler Yüzme yarışına katılmaya karar vermiş. Birkaç sene sonra Küçük penguenler arası yapılan yüzme yarışlarında küçük penguen birinci olarak altın madalyayı kazanmış. Anne ve baba pengueni gururlandırmış. O günden sonra küçük penguen pes etmezse ve yeterince çalışırsa istediği her şeyi başarabileceğini anlamış. Daha fazla masal okumak isterseniz Çocuk Hikayeleri kategorimizi inceleyebilirsiniz. güzel bebeğimi hemen uyuttu daha önceden duydum dedi ama ilk paragrafta uyudu güzel kızım A.


Bir zamanlar uzak bir krallıkta Ayşe adında küçük bir prenses varmış. Sadece iki yaşındaydı ama merakla dolu bir kalbi ve macera özlemi çeken bir ruhu vardı. Prenses Ayşe her ihtiyacına cevap veren güzel bahçeler ve hizmetçilerle çevrili büyük bir kalede yaşıyordu. Ama dünyadaki her şeyden çok sevdiği bir şey vardı. Bulut adlı oyuncak tek boynuzlu atı onun en değerlisiydi. Prenses Ayşe her gün saatlerce Bulut ile oynardı. Krallık boyunca hayali yolculuklara çıkar büyülü ormanları keşfeder ve büyülü yaratıklarla tanışırlardı. Bulut onun sadık arkadaşıydı her zaman hikayelerini dinlemek ve sevincini paylaşmak için oradaydı. Güneşli bir sabah Prenses Ayşe uyandığında Bulut'un yatağından kaybolduğunu görür. Tüm kaleyi ararken panik başladı ama Bulut hiçbir yerde bulunamadı. Sevgili arkadaşının sonsuza dek kaybolduğunu hayal ederken gözleri yaşlarla doldu. Bulut'u bulmaya kararlı olan Prenses Ayşe bir karar verdi. Minik mor ayakkabılarını giydi altın saçlarını at kuyruğuna bağladı ve bir göreve çıktı. Cesur bir küçük prenses olduğunu bildiği için korkmuyordu. Prenses Ayşe kaleyi çevreleyen mistik ormana girdi. Üzerinde yükselen uzun ağaçlar yoluna gölgeler düşürüyordu. Şarkı söyleyen kuşların ve hışırdayan yaprakların sesi havayı doldurdu ama Parıltı'dan hiçbir iz yoktu. Tam umudunu kaybetmeye başlarken Prenses Ayşe rengarenk çiçeklerle dolu bir açıklığa rastladı. Açıklığın ortasında bilge gözleri ve nazik bir gülümsemesi olan nazik yaşlı bir kadın duruyordu. Seni benim mütevazi evime getiren nedir küçük prenses? Diye sordu kadın. Prenses Ayşe burnunu çekerek Bulut'un nasıl kaybolduğunu ve onu bulmaya nasıl kararlı olduğunu anlattı. Prenses Ayşe bu sözleri düşünürken gözyaşları gülümsemeye dönüştü. Bulut'un ona ihtiyacı olduğu kadar ona da ihtiyacı olabileceğini fark etti. Yaşlı kadına rehberliği için teşekkür eden Prenses Ayşe kaleye geri döndü. Şaşırtıcı bir şekilde büyük koridora girerken tam ortasında oturan gözlerinde muzip bir parıltıyla Bulut vardı. Prenses Ayşe Bulut'a doğru koştu ona sıkıca sarıldı ve bir daha asla dolaşmasına izin vermeyeceğine söz verdi. Daha Fazla Çocuk Masalları İçin 2 Yaş Masalları ve Hikayeleri Kategorimizi Ziyaret Ediniz.


Bir zamanlar, Sevimli Köy'de yaşayan bir çocuk vardı. Adı Küçük Profesör'dü. Küçük Profesör, icatlar yapmaktan ve yeni şeyler keşfetmekten büyük bir zevk alırdı. Bir gün, Köy Fuarı için üç yeni icat yapmaya karar verdi. İcatlarından ilki Harika Kalemdi. Bu kalem, yazılan her şeyi gerçeğe dönüştürebiliyordu. Küçük Profesör, hayal gücünü kullanarak farklı dünyalar yaratabilir ve istediği her şeyi kağıda aktarabilirdi. İnsanlar, Harika Kalem'in büyülü gücünü görünce hayran kaldılar. İkinci icat ise Sihirli Gözlüklerdi. Bu gözlükler, giyen kişiye farklı perspektifler sunuyordu. Küçük Profesör, insanların dünyayı farklı şekillerde görebileceğini düşünüyordu. Sihirli Gözlükler, insanlara empati yapmayı ve başkalarının bakış açısını anlamayı öğretiyordu. İnsanlar, gözlükleri takınca dünyanın nasıl değiştiğini fark ettiler. Küçük Profesör'ün icadı, Konuşan Ayıcık adında bir oyuncaktı. Ayıcık, konuşabiliyor ve çocukların en iyi arkadaşı oluyordu. Küçük Profesör, Ayıcık'ın neşeli bir karaktere sahip olmasını istedi ve ona özel bir kişilik verdi. Bir gün, Küçük Profesör, Ayıcık'ı sınıfa götürdü. Sınıftaki diğer çocuklar çok heyecanlıydı. Ayıcık, herkesin sevgisini kazandı ve çocuklarla oynamaya başladı. Ayıcık, şakalar yapar, şarkılar söyler ve hikayeler anlatırdı. Herkes ona bayıldı. Son icat ise Uçan Ayakkabıydı. Küçük Profesör, insanların gökyüzünde özgürce uçabilmelerini istiyordu. Uçan Ayakkabı, insanların yerden havalanmasını ve bulutların üzerinde seyahat etmesini sağlıyordu. İnsanlar, Uçan Ayakkabı ile gökyüzünde keyifli bir yolculuk yapmanın tadını çıkarıyorlardı. Köy Fuarı günü geldiğinde, Küçük Profesör icatlarını sergilemek için heyecanla fuar alanına gitti. İnsanlar, Harika Kalem'in yaratıcılığa ne kadar katkı sağladığını, Sihirli Gözlüklerin empati yeteneğini nasıl geliştirdiğini ve Uçan Ayakkabı'nın özgürlük hissini nasıl yaşattığını gördüler. Herkes, Küçük Profesör'ün dehasını takdir etti ve icatlarına hayran kaldı. Küçük Profesör, insanların hayatlarına renk kattığını ve yeni deneyimler sunarak dünyayı daha iyi bir yer haline getirebileceğini gördü. O günden sonra, Sevimli Köy'de herkes Küçük Profesör'ün icatlarını kullanarak daha yaratıcı ve anlayışlı bir hayat yaşadı. Küçük Profesör, yeni icatlar yapmaya devam etti ve insanların hayatlarına farklılık katan bir kahraman oldu. Sevimli icatları çocukların hayatına neşe, dostluk ve anlayış getirdi. Onların yanında her zaman var oldu ve hep sevgi dolu bir şekilde hatırlandı. İyi kalpli ve meraklı Küçük Profesör, hayatı boyunca daha birçok icat yapmaya devam etti, ancak Ayıcık her zaman onun en özel icadı olarak kaldı.


Bir zamanlar, Papatya adında minik bir kız çocuğu vardı. Papatya, enerjik ve hareketli bir çocuktu. Her zaman spor yapmaktan büyük keyif alır, etrafında koşup zıplardı. Papatya'nın en büyük hayali, büyük bir sporcu olmaktı. Papatya'nın yaşadığı köyde, her yıl geleneksel bir spor etkinliği düzenlenirdi. Tüm köy halkı bir araya gelir, çeşitli spor dallarında yarışır ve eğlenirdi. Papatya, bu etkinliği sabırsızlıkla bekliyordu. Ancak, Papatya'nın bir sorunu vardı: O çok küçüktü ve diğer sporculara göre daha zayıf görünüyordu. Buna rağmen, Papatya asla vazgeçmedi. Her gün antrenman yapıyor, koşuyor ve kendini geliştiriyordu. Köydeki diğer çocuklar onunla dalga geçse de Papatya inancını kaybetmedi. Büyük bir sporcu olma hayali onu motive ediyordu. Bir gün, etkinlik günü gelip çattı. Köy meydanı renkli bayraklarla süslenmişti ve herkes heyecanla bekliyordu. Papatya, spor kıyafetlerini giydi ve kendini tamamen hazır hissetti. İlk yarışı, diğer çocukların güldüğü bir koşu yarışıydı. Papatya, son sıradan başlayarak güçlü adımlarla ilerledi. Sonunda, inanılmaz bir şekilde öne geçti ve birinci geldi. Diğer yarışlarda da aynı başarıyı elde etti. Atlama yarışında uzun bir sıçrama yaparak birinci oldu. Basketbol yarışmasında hızlı hareketleriyle takımına büyük katkıda bulundu. Futbol yarışmasında ise inanılmaz bir gol attı. Her bir yarışta, Papatya küçük olmasına rağmen büyük bir performans sergiledi. Sonunda, etkinlik sona erdiğinde Papatya'ya büyük bir ödül verildi. Köy halkı, onun cesaretini ve azmini takdir etti. Artık herkes, Papatya'nın küçük bir sporcu olmasına rağmen ne kadar büyük başarılara imza attığını görmüştü. Papatya, küçük yaşta bile sporun önemini ve başarının sadece fiziksel güçten değil, içten gelen tutkudan geldiğini öğrenmişti. Artık onun için hiçbir engel yoktu. Büyük bir sporcu olmak için her zaman çabalayacak ve hayallerini gerçekleştirecekti. Ve Papatya'nın hikayesi, tüm köyde anlatılan bir masal haline geldi. Küçük bir sporcu olarak başlayan Papatya, inancı ve azmi sayesinde büyük bir kahramana dönüşmüştü. Herkes, Papatya'nın hikayesinden ilham aldı ve kendi hayallerini gerçekleştirmek için çaba göstermeye başladı. Küçük Sporcu Papatya'nın hikayesi, hayallerine inanan ve mücadele eden herkes için bir ilham kaynağı oldu. Çünkü gerçek güç, boyutundan değil, içimizdeki tutkudan gelir. Böylece aslında gerçek başarının nasıl elde edilmiş olduğunu da görmüş oluruz. Hayatımızdaki tüm alanlarda burada bahsi geçen hususları uygulayabiliriz. Sonucunda kesinlikle bunların net şekilde faydasını hepimiz göreceğiz.


Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde kalbur zaman içinde, çok şirin bir kasaba da mutluluk içinde yaşayan küçük tavşan ailesi varmış. Bu sevimli aile de anne tavşan, baba tavşan ve üç de küçük yavru tavşan kardeş yaşarmış. Tavşan kardeşler birlikte o kadar çok eğleniyorlarmış, gün boyu bahçelerinde oradan oraya koşuşturup çilek arama yarışı yapıyorlarmış. Bu yüzden aralarına başka arkadaş gelsin istemezlermiş. En sevdikleri meyve çilekmiş. Anneleri harika havuç yemekleri yapsa da hepsinin aklı fikri çilekteymiş. Ve ormanın derinliklerinde bir sürü çileğin olduğunu düşünüp hayal kuruyorlarmış. Anneleri onlara bahçeden dışarı sakın çıkmayın! sizin için çok tehlikeli olur, dermiş. Küçük yavru tavşanlardan biri yaramazlık ve haylazlık peşinde koşmayı çok severmiş. Diğerleri ise annesinin sözünden biran olsun çıkmak istemezlermiş. Bir gün yaramaz tavşan kardeşlerine birlikte ormana gidelim ormanda çok çilek var demiş. Ben yolu biliyorum korkulacak bir şey yok lütfen! lütfen! diye yalvarmış. Küçük yavru kardeşler çok korksalar da bir an için yaramaz tavşana tamam, demişler. Anneleri evi toparlarken bahçeden ormana doğru süzülmüşler. Yaramaz tavşan önde, kardeşleri arkada ormanda çilek aramaya başlamışlar. Az gitmiş uz gitmişler, ormanda birbirinden güzel ağaçlar, böcekler, kuşlar görmüşler. Yaramaz tavşan en güzel çilekler bu taraf da hadi oraya gidelim!!! Diye bağırmış ve hep birlikte yaramaz tavşanın dediği yere doğru ilerlemişler ve gözlerine inanamamışlar. Birbirinden güzel kocaman kıpkırmızı leziz mi leziz çilekleri görünce sevinç çığlıkları atmışlar. O kadar lezzetlilermiş ki hepsi içinden burada yaşasak ne güzel olur diye düşünmüşler. Hepsi birden o kocaman kıpkırmızı çilekleri yerken havanın karardığını fark etmemişler. Yaramaz tavşan hadi evimize gidelim düşün yola annem, babam bizi merak eder demiş. Fakat çokbilmiş yaramaz tavşan yolu kaybetmiş. Küçük tavşan yavruları korkudan ağlamaya başlamışlar. O sırada da karşılarına Sincap kardeş ve küçük kanguru çıkmış. Olanları anlatıp çilek yerken biranda karanlık çöktü, evin yolunu bulamıyoruz, annemiz bizi merak edecek bize yardımcı olur musunuz, demişler. Sincap ve küçük kanguru biz sizi evinize götürebiliriz, demişler. Ardından keyiflerine yerine gelen küçük tavşan kardeşler, sincap ve küçük kanguru sohbet ede ede evlerinin yolu tutmuşlar. Çok iyi arkadaş olan bu sevimli dostlar birbirlerini çok sevmişler. Küçük yaramaz tavşan o günden sonra çok uslanmış ve bir daha büyüklerinin sözünden çıkmamaya karar vermiş. Çünkü karşılarına arkadaşları çıkmasaymış ormanda kurtlara yem olabilirlermiş. Küçük yavru tavşan kardeşler, o günden sonra kendilerine yeni oyun arkadaşı olarak Sincap kardeşi ve küçük kanguruyu yanlarına almışlar. Hatta ormana birlikte çilek tarlasına giderek doyasıya çilek yemişler. Çilek sevgileri onlara çok güzel iki yeni arkadaş kazandırmış. Anneleri onlara lezzetli havuç kurabiyeleri yapıyor, birlikte ormana pikniğe gidiyorlarmış. Ormanda oyunlar oynayarak paylaşmanın, eğlencenin yeni arkadaşlar tanımanın ne kadar da güzel olduğunu anlamışlar. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir zamanlar, yemyeşil bir çayırda Kayra adında meraklı bir küçük tavşan yaşardı. Kayra, maceracı ruhu ve rahat yuvasının ötesindeki dünyayı keşfetme konusundaki doyumsuz arzusuyla tanınıyordu. Güneşli bir sabah, kuşlar melodik şarkılar söylerken Kayra yuvasından atladı ve yumuşak kürkünü gıdıklayan alışılmadık bir esinti hissetti. İlgisini çeken, eski bir meşe ağacının dibinde yer alan gizemli bir kapıya rastlayana kadar çayırda zıplayarak bu hissi takip etti. Kayra kalbi heyecanla çarparken kapıyı iterek açtı ve kendini büyülü bir tavşan krallığının girişinde buldu. Krallık, Kayra'nın şimdiye kadar gördüğü hiçbir şeye benzemiyordu. Her renkten canlı çiçekler manzarayı süslüyordu ve taze çimlerin kokulu aromaları havayı dolduruyordu. Kayra dikkatli bir şekilde araştırırken, bir grup tavşanın pırıl pırıl bir derenin yakınında canlı bir sohbete girdiğini fark etti. İlgisini çekti, onlara katılmak için atladı. Tavşanlar onu sıcak bir şekilde karşıladı ve Ahmet adında bilge yaşlı bir tavşan olan liderleri büyülü topraklarının hikayelerini paylaştı. Ahmet, Kayra ormandaki her tavşanın benzersiz bir büyülü yeteneğe sahip olduğunu bildirdi. Bazıları çiçeklerin rengini değiştirebilirken, diğerleri rüzgarın biraz daha güçlü esmesini sağlayabilir. Kayra bu yeteneklerden büyülenmişti ve kendi yeteneklerini keşfetmeye can atıyordu. Büyülü yeteneğini bulmaya kararlı olan Kayra, ormanda bir yolculuğa çıktı. Yol boyunca parıldayan gökkuşakları yaratabilenlerden bitkilerle konuşabilenlere kadar olağanüstü yeteneklere sahip tavşanlarla tanıştı. Günler haftalara dönüşürken Kayra cesareti kırılmış hissetmeye başladı. Eşsiz yeteneğini bulamamış gibi görünüyordu ve şüphe zihnine sızmaya başladı. Ancak Ahmet, Kayra'ya amacının özel bir yetenekle değil, başkalarına getirdiği nezaket ve neşe ile tanımlandığını hatırlattı. Ahmet'in sözlerinden cesaret alan Kayra, yolculuğuna yeni bir anlayışla devam etti. Yol boyunca kayıp bir kelebeğin eve dönüş yolunu bulmasına yardım etti, yalnız bir tavşanı rahatlattı ve hatta atladığı her yere umut tohumları ekti. Kayra yeni keşfettiği anlayışla tavşan krallığına geri döndü ve keşfini arkadaşlarıyla paylaştı. Onun eşsiz yeteneğini kutladılar, çünkü gerçek büyünün sadece olağanüstü güçlerde değil, aynı zamanda nezaket ve merhamet eylemlerinde de yattığını biliyorlardı. O günden sonra Kayra, etrafındakilerin hayatlarına neşe getirmeye devam etti ve özel büyüsünü her yere yaydı. Daha Fazla Uyku Masalları İçin 1 Yaş Masalları ve Hikayeleri Kategorimizi Ziyaret Edebilirsiniz.


Bir zamanlar şirin küçük bir çiftlikte Tina adında meraklı küçük bir civciv yaşardı. Tina'nın kabarık sarı tüyleri ve heyecanla parlayan büyük parlak gözleri vardı. Küçük civcivi çiftlikte herkes çok severdir. Herkes onun ne kadar sevimli ve güzel bir civciv olduğunu söylerdir. Küçük civcivin sürekli neşeli olması özellikle ormandaki herkes tarafından sevilmesini sağlıyor. Ormanın en güzel civcivi olarak tanınıyordu. Aynı zamanda ormandaki en eğlenceli civciv olarak arkadaşları tarafından çok seviliyordu. Herkesi seviyor ve herkese sevecen davranıyor. Böylelikle çiftliğin ve ormanın en çok sevilen hayvanıydı olarak ön plana çıkıyordu. Etrafındaki dünyayı keşfetmeyi ve yeni arkadaşlar edinmeyi severdi. Tina her sabah yükselen güneşle uyanır annesini ve babasını sevinçle karşılardı. Daha sonra rahat yuvasından çıkar ve günlük maceralarına atılırdı. Güneşli bir sabah Tina tarlaya atladı ve havada zarifçe çırpınan parlak bir kelebek gördü. Renkli kanatlarıyla büyülendi onu takip etmeye karar verdi. Zıpladı ve tekrar zıpladı ama kelebek her zaman ulaşamayacağı bir yerde kaldı. Aniden Tina toprakta kıvranan zeki küçük bir solucan gördü. Hızla iyi arkadaş oldular ve birlikte bir yolculuğa çıktılar. Solucan Tina'ya yeryüzünde nasıl hareket edeceğini öğretti ve karşılığında Tina solucana nasıl zıplayacağını öğretti. Keşfederken Tina ve solucan arkadaşı gevezelik eden bir dereye rastladılar. Tina daha önce hiç bu kadar su görmemişti! Biraz korkmuştu ama yeni arkadaşının desteğiyle derenin üzerinden atladı etrafa su sıçrattı. Birlikte kıkırdayarak yolculuklarına devam ettiler. Güneş batmaya başladığında Tina ve solucan arkadaşı evlerine dönme zamanının geldiğini fark ettiler. Vedalaştılar ve olağanüstü maceralarına devam ederek ertesi gün tekrar buluşacaklarına söz verdiler. Tina öğrendiği her şeyden ve edindiği yeni arkadaşından gurur duyarak rahat yuvasına geri döndü. Ertesi günün maceralarını hayal ederek gözlerini kapattı ve küçük gagasında hoşnut bir gülümsemeyle uykuya daldı. Böylece küçük kız Tina maceralarına devam etti sevinçle zıpladı ve gittiği her yerde arkadaş edindi. Merak arkadaşlık ve biraz cesaretle dünyanın keşfedilmeyi bekleyen inanılmaz hazinelerle dolu olduğunu öğrendi. Daha fazla uyku masalları makalesi için 3 yaş masalları ve hikayeleri kategorimizi ziyaret edebilirsiniz.


Bir zamanlar, uzak bir ormanda, sevimli bir ördek yavrusu yaşarmış. Farklı renklerde tüyleri olan diğer ördek yavrularının aksine, o yeşil tüylere sahipti. Bu yüzden diğer ördek yavruları onunla alay eder ve dışlarlardı. Küçük yeşil ördek, içindeki farklılığı kabul etmekte zorlanıyordu. Bir gün, küçük yeşil ördek ormanda yalnız başına dolaşırken, güzel bir gölet buldu. Gölette yüzen renkli ördekler görünce sevinçle dolup taştı. Onlara katılmak istedi ve yaklaşarak selam verdi. Ancak, diğer ördekler onu dışladı ve kabul etmedi. Küçük yeşil ördek, kalbi kırık bir şekilde oradan ayrıldı. Bir süre sonra, küçük yeşil ördek yavrusu, gölette yaşayan bir tilkiyle tanıştı. Tilki, onun üzgün olduğunu fark etti ve ona yardımcı olmak istedi. Tilki, küçük yeşil ördeğe güvenilir bir dost olabileceğini söyledi ve onu birlikte maceralara çıkmaya davet etti. İkisi birlikte ormanda keşiflere çıktı. Küçük yeşil ördek, tilkinin öğrettiklerini dikkatle dinledi ve onunla birlikte avlanmayı öğrendi. Birlikte ormanda geçirdikleri her gün, küçük yeşil ördeğin içindeki özgüveni ve cesareti büyüyordu. Artık farklılığını bir güç olarak görüyor ve kendine olan inancını keşfediyordu. Bir gün, ormanda bir tehlike belirdi. Bir avcı, diğer ördek yavrularını yakalamak için pusuya yatmıştı. Küçük yeşil ördek, tilkiyle birlikte hızla harekete geçti. Kendi farklılığını kullanarak avcının dikkatini dağıttı ve diğer ördek yavrularının güvenliğini sağladı. Herkesin hayranlıkla izlediği bu cesur hareket, küçük yeşil ördeği gerçek bir kahraman yaptı. O günün ardından, diğer ördek yavruları küçük yeşil ördeği farklılıkla kabul ettiler. Onun cesaretini ve fedakarlığını takdir ettiler. Artık küçük yeşil ördek, göletin en sevilen ve saygı duyulan üyesiydi. Herkes onun hikayesini anlatır ve onun farklılığının bir güç olduğunu öğrenirlerdi. Küçük Yeşil Ördek hikayesi, herkesin farklı olduğu ve farklılıkların değerli olduğu mesajını taşıyor. Küçük yeşil ördek, içindeki gücü ve cesareti keşfetti ve dışlanmanın üstesinden gelerek kendini kanıtladı. Herkesin içindeki özgüveni ve farklılıkları kabul etme gücünü hatırlatıyor. Arkadaş çevremiz içerisinde birçok konudan dolayı farklılık içeren kişiler olabilir. Bu arkadaşlarımızın farklılıklarının aslında önemli bir zenginlik olduğunu kesinlikle unutmamalıyız. Farklıkları değerli bulmalı ve kimsenin kusurlarını yüzüne vurmamalıyız. Böylece hepimiz daha mutlu bir hayat yaşayabiliriz. Hepimizi daha mutlu ve huzurlu bir hayatın beklemesi için yapılması gereken başlıca budur. Artık emin olun k hepimiz daha mutlu olacağız.


Defne! Uyansana kızım. diyen annemin sesiyle uyandım bu sabah yine. Zar zor açtığım gözlerimle anneme uyandığımı söyledim. Yataktan kalkıp yüzümü yıkamak için lavaboya gittim. Lavaboda ki işim bitince kahvaltı için annem ve babamın yanına mutfağa gittim. Sofra çoktan hazırdı. Onlara günaydın dedikten sonra sofraya oturdum. Sohbet ederek kahvaltımızı yaptık. Annem Havin gelecek mi? Diye sordu. Hafta sonu olduğu için Havin bize gelecekti kahve içmeye. Tamamen aklımdan çıkmıştı. Anneme Aramayı unuttum. Gelecekti ama bilmiyorum şu an arayıp sorayım. Eline sağlık annecim. diyerek masadan kalktım. Babama da afiyet olsun dedikten sonra odama geçtim. Telefonu bulup Havini aradım hemen. Onun da geleceğini kesinleştirdikten sonra odamı toplamaya koyuldum. Tam odayı toplamam bittiğinde kapı çaldı. Annem Defne kapıya baksana Havin gelmiştir. dedi. Koşa koşa kapıyı açtım. Havin bütün hafta anneannesinin yanında, köyde, kaldığı için çok özlemiştim. Kapıyı açar açmaz sarıldık. Ya çok özlemişim. dedi Havin. Bende öyle diyerek ayrıldık ve içeri davet ettim onu. Tam da tahmin ettiğim şeyi söylemişti. Emir Havin'in kuzeni ve benimde çok yakın bir arkadaşım. Küçüklükten beri hep aynı apartmanda oturuyorduk fakat Emirler taşınmak zorunda kalmıştı, farklı bir şehire. Buna rağmen sık sık gelip Havinler de kalıyorlardı. Zamanın nasıl geçtiğini anlamadan 2 saat sohbet etmiştik. Aynı zamanda kahve içip bir şeyler de atıştırmıştık. Havin'in annesi aradığında saatin geç olduğunu fark ettik ve Havin evine gitmek zorunda kaldı. Sabah erkenden uyanmıştım çünkü Emiri birlikte karşılamak istiyorduk. Hazırlanıp Havinlere gittim. Gittiğimde Havin ve annesi Tülay Teyze yiyecek bir şeyler hazırlamıştı. Emir'i arayıp ne zaman geleceklerini öğrendik. Bir saate orada oluruz dediği için sabırsızlanmaya başlamıştık. Oturmuş sohbet ederken kapı çaldı. Heyecanla kapıya gittik ve açtığımızda Emir kapıda ayakkabılarını çıkarıyordu. İçeri girdiklerinde üçümüz sıkı sıkı sarıldık. Emir'i gerçekten çok özlemiştik. Tülay teyze de kardeşiyle sarıldıktan sonra salona geçtiler. Biz ise Havin'in odasına geçtik. 1 saate yakın sohbet ettikten sonra Emir Benim karnı acıktı ya. Teyzem yapıştır yine güzel yemeklerinden hadi gidelim. dedi. Hep birlikte salona geçtik. Tülay teyzeye acıktığımızı söyleyince bize birer tabak hazırladı. Yemekten sonra sıkıldığımız için küçükken asla çıkmadığımız, annelerimizin zorla eve çağırdığı parkta gitmeye karar verdik. Tülay teyzeye haber verip evden çıktık. Parka giden yolda da uzun uzun sohbet etmiştik. Emir okulunu, orada olan bitenleri anlattı. Sıra bize geçtiğinde tanıdığı herkes hakkında bir şeyler anlattık. Sonunda parka vardığımızda oradaki banka oturup diğer arkadaşlarımızı çağırdık. On beş dakika sonra herkes yanımızdaydı. Herkes Emir'i en az bizim kadar özlemişti. Akşama kadar orada sohbet edip, gülüp eğlenerek vakit geçirdik. Eskiden olduğu gibi akşam ezanıyla birlikte hepimizin ailesi teker teker arayınca evlere dağıldık. Emir bir hafta daha burada duracağını söyleyince her güne bir aktivite ayırmaya karar verdik. Bol bol hasret giderebileceğimize emin olunca evlere ayrıldık. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Rümeysa henüz 14 yaşında bir genç kızdı. Ailesi zor şartlar altında çalışıyor, onun okuması için elinden geleni yapıyordu. Çok varlıklı bir ailede büyümemişti. Etrafındaki genç kızları görüp onlara imreniyor ve onlardan ne eksiği olduğunu düşünüp duruyordu. Çocukluğu çok başarılı geçen ve ailesine saygıda asla kusur etmeyen genç kız gün geçtikçe değişiyor ve hırçın bir hal almaya başlıyordu. Oysa Rümeysa derslerindeki başarı sayesinde burslu olarak özel bir lisede okumaya hak kazanmıştı. Ne olduysa bu liseye başladıktan kısa bir süre sonra oldu. Etrafındaki gençlerin her gün makyajlı bir şekilde okula gelmeleri, farklı kıyafetler giyinmesini, lüks arabalarla okula gelmeleri onu daha çok çileden çıkarıyordu. Rümeysa'nın bu durumundan şikayetçi olan öğretmenleri, ailesiyle görüşmek istese de Rümeysa bu durumu ailesine hiç söylemiyordu. Zira annesi zengin bir ailenin evinde temizlik işlerine gidiyor, babası ise şoförlük yapıyordu. Rümeysa ise bu durumdan utanıyor ve ailesinin okula gelmesini hiçbir şekilde istemiyordu. Bir gün okuldan çıktığında annesinin yanına gitmek zorunda kalmıştı. İlk kez annesinin çalıştığı yere giden Rümeysa, evin adeta büyüsüne kapılmıştı. Gördüğü her şeye gözü düşen ve onları eline alıp inceleyen Rümeysa annesinin uyarılarına hiçbir şekilde kulak vermiyor ve tüm evi geziyordu. Ev sahibinin aynı yaşlarda bir kızı vardı. Onun odasına rastladı bir anda. Odaya girip girmeme konusunda kararsız kalan Rümeysa en sonunda bu meraka yenik düşerek odaya girdi. Burada bir genç kızın aradığı her şey bulunuyordu. Dolabı karıştıran Rümeysa burada bulduğu birkaç makyaj malzemesini cebine atıverdi. Kendine uygun birkaç kıyafeti de gözüne kestiren Rümeysa çantasını odaya getirerek onları da çantasına koydu ve hiçbir şey yokmuş gibi annesinin yanına gitti. Eve gideceğini söyleyerek buradan uzaklaştı. Eve giden Rümeysa, makyaj malzemelerini kullanarak süslenip çalmış olduğu kıyafetleri giyerek dans etmeye başlar. Çok mutlu olan ve bu durumdan herhangi bir rahatsızlık duymayan genç kız yorgun düşerek olduğu gibi uyuya kalır. Rümeysa rüyasında çok güzel bir yere geldiğini görür. O kadar mutludur ki istediği her şeye sahiptir. Fakat karşısına bir genç çıkar ve elindeki her şeyi alacağını söyler. Üstelik ailesi ise ona sırtını döner ve çeker gider. Mutluluğunu hiçbir şeyin bozamayacağını düşünen genç kız her istediği yanında olduğu halde mutsuzluk içinde kıvranır. Korku içinde uyanan genç kız ne yapacağını şaşıracak üzerindekileri çıkarır ve makyajını temizleyerek hazırlanır. Bir başkasının eşyasının onun hiçbir işine yapamayacağını ve kul hakkının mutluluk değil hüzün getireceğinin farkına varır. Hızla annesinin çalıştığı yere gitmek için yol alır. Annesi çoktan oradan ayrılmıştır. Ne yapacağını bilemeyen genç kız ev sahibine üzülerek olanları anlatır ve aldıklarını iade eder. Helallik isteyerek oradan ayrılır. Pişmanlıktan kıvranan genç kız bir ömür bu olayı hatırlar ve bir daha hiçbir insanın eşyasına el uzatmaz.


Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur zaman içinde, uzak mı uzak bir ülkede savaşlar ve ejderhaların hüküm sürdüğü karanlık bir dönem yaşanıyordu. Bu ülkenin kulesinde, tutsak bir prens yaşamaktaydı. Prensin adı, Prens Emir'di. Kötü kalpli bir ejderha, prensi tutsak alarak kulesine hapseder ve ülkeyi korku içinde yönetmeye başlamıştı. Fakat kimse ejderhanın prensi tam olarak neden prensi hapsettiğini anlayamıyormuş. Kuledeki Prens Emir, herkes tarafından tanınan oldukça cesur ve adil bir prensesti. Ancak ejderhanın büyülü gücü, onu kulede hapsederek ülkesine hükmetmesini engelliyordu. Prens Emir, hapishaneden kaçmak için birçok girişimde bulunmuşsa da ejderhanın güçlü sihirleri onu her seferinde geri döndürüyordu. Bir gün, ülkenin cesur bir kahramanı olan Elif, prensin kaderini değiştirmeye karar verdi. Elif, bilge bir büyücüden aldığı güçlü bir kılıç ve ejderhayı alt etmeye yardımcı olacak sihirli bir zırhla kuleye doğru yola çıktı. Kuledeki Prens Emir, Elif'in geldiğini görünce şaşırdı. Kimsenin onu kurtarmaya cesaret etmediğini düşünürken, Elif'in cesareti ve kararlılığı umut ışığı olmuştu. Elif, prensi ejderhanın pençelerinden kurtarmak için kuleye tırmandı. Elif ve Prens Emir, kuledeki ejderhaya karşı zorlu bir savaşa giriştiler. Ejderhanın güçlü sihirleri ve nefesinden çıkan ateşle mücadele ediyorlardı. Ancak Elif, aldığı sihirli kılıç ve zırh sayesinde ejderhayı yenecek güce sahipti. Sonunda, ejderha yenilgiyi kabul ederek kuleden ayrıldı. Prens Emir, Elif'e minnettarlıkla sarıldı. Onun cesareti ve fedakarlığı sayesinde özgürlüğüne kavuşmuştu. Elif, prensi ülkesine dönmek için cesaretlendirdi ve ona yardımcı oldu. Elif ve Prens Emir, ülkeye geri döndüğünde, ejderhanın zulmünden kurtulmuş bir halk onları coşkuyla karşıladı. Prens Emir, ülkesini adaletle yönetmeye ve ejderha gibi kötülüklere karşı savaşmaya söz verdi. Elif ise ülkenin cesur kahramanı olarak halkın gönlünde taht kurmuştu. Böylece, Kuledeki Prens Emir ve kahraman Elif, birlikte ejderhayı yendi ve ülkelerine huzur getirdiler. Prens Emir, Elif'i kalbinde bir prenses gibi saklayarak ödüllendirdi. İkilinin cesareti ve dostluğu, ülkeyi kötülüklerden koruyarak masallara konu oldu ve herkesin dilinden düşmedi.