Bir varmış bir yok muş. Anneleri ile birlikte küçük bir evde yaşayan üç küçük domuzcukvarmış. Artık evlerinden ayrılıp kendi başlarına yaşamayı. Kendi hayatlarını kurmayı öğrenmeleri gerekiyormuş. Bir gün anneleri üç küçük domuzcuğu yanına çağırmış. Yavrularım artık bu evden ayrılma zamanınız geldi. Gidip kendinize yeni bir hayat kurun. Ama sakın bunu unutmayın; Bu dünyada ne yaparsanız yapın en iyilerini yapmaya çalışın. Ertesi sabah üç küçük domuzcuk biraz üzgün biraz heyecanlı anneleri ile vedalaşmışlar. Ve düşmüşler yola ve biraz yol aldıktan sonra üç küçük domuzcuk kendilerine ev yapabileceği bir araziye gelmişler. En küçük domuzcuk yeni evini samandan yapmaya karar vermiş. Çünkü böylesi hem daha zahmetsiz hem de daha kolaymış. Böylece bir an önce evini bitirebilecek ve oyun oynamaya da daha fazla zaman kalacakmış. En küçük domuzcuk evini bir günde bitirmiş ve diğer domuzlara seslenmiş. -Bakın ben evimi bitirdim bile demiş. En büyük domuzcuk eve şöyle bir bakmış. -İyi de bu ev hiç sağlam görünmüyor. Ya kurt gelirse ondan nasıl korunacaksın, demiş. En küçük domuzcuk abisini hiç umursamamış. -Hiç bir şey olmaz merak etme, demiş. Ortanca domuzcuk da evini tahtadan yapmaya karar vermiş. Ormandan topladığı ağaç dalları ile kendine küçük bir kulübe yapmış. Onun evini bitirmesi tam üç gün sürmüş. Bu ev saman evden biraz daha sağlammış. En büyük domuzcuk onunda yanına gelmiş. Kardeşim iyi güzel yapmışsın da bu ev hiç sağlam görünmüyor. Kurt gelirse bu ev seni koruyacak mı? diye sormuş. Ortanca domuzcuk hemen cevabı yapıştırmış. -Hiç bir şey olmaz merak etme bu ev çok sağlam. Peki benden söylemesi sonra uyarmadı deme. İki küçük domuzcuk yeni yaptıkları evlerinde keyif yaparken en büyük domuzcuk sürekli çalışıyormuş. Çünkü o evini tuğladan ve taştan yapıyormuş. Diğer domuzlar bunun bu çabasını çok anlamsız buluyorlarmış. Sürekli oyunlar oynayarak vakit geçiyor ve hiç çalışmıyorlarmış. -Bir an önce evini bitirmek varken ne gerek var bu kadar zahmete canım. Abimiz de amma korkakmış ha!. En büyük domuzcuk da kardeşlerinin söylediklerine kurak asmadan tam da 1 hafta durmadan çalışmış ve sonunda tuğla ve taştan yaptığı evini bitirmiş. Bir gün sonra aç bir kurt domuzların yaşadığı yere gelmiş. Önce birinci domuzun samandan yaptığı evinin önünde durmuş. Küçük domuzcuk samandan yaptığı evinde dinleniyormuş. Kurt kapıyı çalmış. -Aç kapıyı da içeri gireyim açmazsan üflerim püflerim evini başına yıkarım, demiş. -Hiç bir şey yapamazsın benim evim yeterince sağlam, demiş küçük domuzcuk. Kurt bunun üzerine üflemiş püflemiş domuzcuğun samandan yaptığı evi yıkmış. Küçük domuzcuk kendini dışarı zor atmış ve doğruca ortanca kardeşinin ağaç dallarından yaptığı evine koşmuş. Kapıyı çalmış. Ortanca domuzcuk kapıyı açınca küçük domuzcuk can korkusuyla kendini içeri atmış. -Çabuk kapat kapıyı kardeşim kurt buraya gelebilir, demiş. Ortana kardeşi ise -Merak etme bu evde bize hiçbir şey yapamaz, demiş. Kurt kısa süre sonra ikinci domuzcuğun tahtadan yapılmış evine gelmiş. Ve kapıyı çalıp seslenmiş. -Aç kapıyı! İçeri gireyim açmazsan üflerim püflerim evini başına yıkarım, demiş. Ortanca domuzcuk -Benim evimi asla yıkamazsın, demiş. Kurt da bunun üzerine üflemiş püflemiş tahtadan yapılmış evi yıkmış. Küçük domuzlar doğru küçük en büyük domuzcuğun evine gitmişler. Kurttan canlarını zor kurtarmışlar. -Kardeşim kurt buraya geliyor şimdi ne yapacağız? diye sormuş ortanca domuzcuk. en büyük domuzcuk kendinden emin bir şekilde cevap vermiş. -Merak etmeyin kurt bu eve giremez.Biraz sonra iyice açıkmış olan kurt en büyük domuzcuğun evine varmış. Üç küçük domuzcuğa seslenmiş. -Açın kapıyı içeri gireyim! açmazsanız üflerim püflerim evinizi başınıza yıkarım, demiş. -Hiç boşuna uğraşma hain kurt, bu eve giremezsin, demiş en büyük domuzcuk. Bunun üzerine kurt çok sinirlenmiş. Üflemiş püflemiş ama boşuna domuzcuğun taştan evini yıkamamış. Tekrar tekrar denemiş ama biraz olsun evi sallayamamış bile. Sonunda yorgun düşen kurt eve girmek için başka yol denemeye karar vermiş. Evin çatısındaki bacayı görmüş ve çatıya tırmanmaya karar vermiş. Kurdun çatıya tırmandığını görüp bacadan girmeye çalışacağını anlayan büyük domuzcuk hemen bacanın altındaki şömineyi yakmış. Odunların da üstüne kocaman kazan su koymuş. Kurt zar zor bacaya tırmanmış. Ve bacadan da kendini atı vermiş. Ve doğruca kaynar suyun içine düşmüş. -İmdat! imdaaat! yardım edin. diye bağırmış. Kurttan kurtulan domuzcuklar neşeyle birbirlerine sarılmışlar. üç küçük domuzcuk ertesi gün olan biteni anlatmak için annelerinin evine gitmişler. Annesinin yanına giden en küçük domuzcuk haklıymışsın anneciğim bu dünyada ne yapıyorsak en iyisini yapmalıymışız. Gerçekten emek verilen her iş başarıya ulaşır. O günden sonra iki küçük domuzcuk hiiiç tembellik yapmamışlar. Abileri gibi çalışmışlar. Mutlu ve güvenli bir hayat yaşamışlar. Teşekkürler. Bir kaç yerde kelime hatası var. Onun haricinde çok güzel teşekkür ederim. Kızıma her gün iki masal okuyorum. Tüm masallar kısa kısa. Buraya denk geldiğime sevindim. Kolaylıklar dilerim. Her aksam kizima masall okuyorum ve cok seviyor.. Kizim bu masallara adeta asik oldu her gun 2 defa okumadan anami uyutmuyo. Tesekkur ederim..


Bir varmış bir yokmuş evvel zaman içinde. Gökkuşağı Gezegen'inde Hayal ülkesinin, Şekerleme Şehri'nde. Rengarenk ağaçlardan oluşan uçsuz bucaksız toprakları çikolatadan oluşan bir orman varmış. Analı babalı yavrulu bebekli küçük büyük hayvan arkadaşlarımız yaşarmış bu ormanda. Bu küçük ailelerden biride bizim maymuşların olduğu Şeftali Ailesi. Baba maymun sabah erken saatlerde kalkar kıyafetini giyer kahvaltısını yapıp işe gidermiş. Ardından bizim ufak yaramaz maymuşlarımız da babalarıyla beraber kahvaltılarını yapar dışarıya koşarmış. Bu maymuşların isimleri: Edi, Büdü ve Nilü imiş. Annelerine yardım etmeden dışarı fırlar, türlü türlü afacanlık yapar, ağaçtan ağaca zıplarlarmış. Akşam babalarından biraz önce eve gelip, ellerini yüzlerini yıkayıp, kıyafetlerin değiştirip hemen yemeğe otururlarmış. Yemekten hemen sonrada televizyonun karşına geçip yorgunluklarını atarlarmış. Ama anne maymuş Medi Hanım, yemeği de topladıktan sonra odasına geçer yatarmış. Bu durum Nilü' nün dikkatini çekmiş. Babaları, çocukların bu düşüncesi onun hoşuna gitmiş. Ve onlara şöyle bir plan yapmalarını istemiş. Sabahı heyecanla bekleyen çocuklar sabah olunca her zamanki gibi kahvaltı yapıp babalarıyla beraber dışarıya çıkmışlar ve annelerini izlemişler. Medi hanım kahvaltı bulaşıklarını toplamış, mutfağı toplamış, evi süpürüp silmiş, çamaşırları yıkayıp asmış. Çocukların odasını toplamış, dağılan oyuncakları toparlamış. Ütüyü yapmış. Akşamüstü olunca yemeğin hazırlığını yapmaya başlamış. Annelerini izleyen Edi Büdü ve Nilü annelerini izlerken bile çok yorulmuşlar. Annemiz hiç dinlenmedi. Çayını bile içemedi. Hep bizim dağıttığımız eşyaları topladı, bizim kirlettiğimiz evi temizledi. Bizim katlamadığımız ortalığa saçtığımız oyuncaklarla uğraştı ve birde biz akşam aç kalmayalım diye yemek hazırlığına başladı. O an anladılar ki annelerinin ne kadar fedakar bir maymuş olduğunu sadece evlatlarını düşündüğünü. Ve gözleri yaş içinde eve girdiler ve tek tek annelerinin o yorgun kollarına atlayıp onlarca kez özür dilediler. Annecim biz sana yardımcı olamadık, sadece kendimiz düşündük, özür dileriz annem dediler. Sabah uyandıklarında ise; odalarındaki oyuncakları yerine koyup çıkardıkları kıyafetleri katlayıp temiz bir şekilde düzen kurmaya başladı bizim 3 yaramaz maymuş. Tabii ki yavrum işim yok ki, evde sizin sayenizde beraber yapınca iş de kalmaz ve beraber çok daha eğlenceli zaman geçirebiliriz demiş anne maymuş. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz. Çocukların anlayabileceği bir dilde Egitici hoş bir masal.


Bir zamanlar, uzun yıllar önce, küçük bir kasabada yaşayan üç samimi arkadaş varmış: Emre, Melis ve Ece. Bu üç arkadaşın birbirinden farklı ilgi alanları varmış. Her biri sürekli kitaplar okuyarak ilgi alanlarına dair yerin bilgiler öğrenme peşindeymiş. Emre, maceralı hikayeleri çok severmiş. Okuduğu kitaplarda anlatılan gizemli ülkelere, sık ormanlara ve şiddetli denizlere gitmiş gibi hissedermiş. Kitaplardaki macera dolu hazine avlarını severek okur, gününün büyük bir bölümünü kitap okuyarak geçirirmiş. Melis, doğayı ve bitkileri öğrenmeye büyük bir merak duyarmış. Renk renk çiçeklerin dünyasını keşfetmek, onun için en büyük eğlence kaynağıymış. Farklı ekoloji kitapları okuyarak tanıyabildiği kadar bitki tanımak istermiş. Melis, bir bitkiyi tek görüşte tanıyabilmeyi, cinsini ve ailesini, özelliklerini çıkarabilmeyi hedeflermiş. Ece ise tarihe merak duyarmış. Geçmişte yaşamış insanların hikayeleri ve farklı kültürlerin derinlikleri, onu büyülü bir şekilde heyecanlandırırmış. Bu üç arkadaş, kasabada gezinirken tesadüfen karşılaşmış ve kaynaşmış. Bir gün, bu üç arkadaş bir araya gelerek bir kitap kulübü kurmaya karar verdiler. Kitap kulübünde her hafta farklı kitaplar okuyacaklar ve okuduklarını birbirleriyle paylaşacaklarmış. Bu sayede, Emre, okudukları macera kitapları ile farklı coğrafyaları keşfetmenin heyecanını yaşayacak, Melis bitkilerin dünyasına daha da derinlemesine bakacak ve Ece, tarih kitapları aracılığıyla geçmişteki insanların yaşam biçimlerini ve sıra dışı hikayelerini öğrenecekmiş. Kitap kulübü sayesinde arkadaşlar, kendi aralarında okudukları kitaplar hakkında konuşuyor, birbirlerine öğrendikleri ilginç bilgileri aktarıyorlarmış. Bu süreçte birbirlerinin meraklarına ve ilgi alanlarına büyük saygı göstermeyi öğrenmişler. Emre'nin coğrafya sevgisi, Melis'in bitkilerle ilgili merakı ve Ece'nin tarihe olan ilgisi, onların birbirini tamamlayan bir ekip olduğunu göstermiş. Her biri, farklı ilgi alanlarını ve merakları keşfetmek için birbirlerinden ilham almış. Zamanla bu kitap kulübü, arkadaşlarının yaşamlarına bilgi ve sevgiyle dokunacak, onlara unutulmaz anılar ve değerli bilgiler kazandıracak bir fırsat olmuş. Arkadaşlar, kitapların sayfalarında yaptıkları bu yolculukta, birbirlerine olan sevgileri ve dayanışmaları sayesinde daha fazla bilgi öğrenip, arkadaşlıklarının her geçen gün daha da sağlamlaştırmış. Ve bu, onların öğrenme dolu maceralarının sadece başlangıcıymış. Daha Fazla Masal okumak isterseniz 5 yaş masallar Kategorilerimizi Ziyaret Edebilirsiniz.


Çok eski zamanlarda birbirinden güzel ve renkli arabaların yer aldığı bir ülke varmış. Kırmızı, yeşil, ışıklı ve parlak arabalar her gün birbirleri ile yarış edermiş. Burada yaşlı arabalar olduğu gibi küçük yaşta arabalar da yaşarmış. Ülkede hiç olmayacak hayaller kuran bir araba varmış. Dolly hiç diğer arabalar gibi değilmiş. Sabah erkenden kimsecikler motorunu çalıştırmadan kendi kendine bazı gizli denemeler yaparmış. Zaten çok erken saatte dışarı çıkmasının nedeni yaptığı denemeleri kimseye göstermek istememesiymiş. Bir gün Dolly'den şüphelenen arkadaşı Mol onu takip etmeye karar vermiş. Yine çok erken saatlerde evinden çıkan Dolly her zaman deneme yaptığı alana gelmiş. Mol de sessiz sedasız hızını azaltarak onun yanına gelmiş. Mol, Dolly'nin yaptıklarını hayretle izliyormuş. Dolly hızlıca yukarıdan aşağıya geliyor. Kendini yukarıya doğru havalandırmak için uğraşıyormuş. Mol ilk önce onun ne yaptığını anlamamış. Sonra yanına gidip olan biteni sormaya karar vermiş. - Dolly, sevgili arkadaşım benim ben Mol. Kusura bakma seni buraya kadar takip ettim. Peki, ne yaptığını sorabilir miyim acaba? diye sormuş. - Şeyyy... Peki, sen beni nasıl gördün ki? Neden buraya geldin ki? Ben bütün çalışmalarım bitip zafere ulaşınca sana sürpriz yapacaktım demiş. - Ne yapmaya çalıştığını çok merak ettim. Her gün sabah erkenden evden çıktığını görünce seni takip ettim. Söyler misin acaba sen burada ne yapıyorsun? diye sormuş. - Söylerim ama sakın kimseye söyleme demiş Dolly. Mol'e heyecanlı gözlerle bakarak Ben uçmaya çalışıyorum demiş. - Mol, kendini tutamayıp gülmüş. Nee! Uçmak mı? Dolly sen galiba bir araba olduğunu unutuyorsun canım arkadaşım. Bizim sanki kanatlarımız mı var? Nasıl uçabiliriz ki? Bu da nereden aklına geldi? diye sormuş. - Benim bir hayalim var. Bir gün mavi gökte bir kuş misali en yükseğe doğru uçacağım. Mol, kahkaha atarak Dolly'nin yanından ayrılmış. Dolly hayalinden hiç vazgeçmiyormuş. Her gün hiç bıkıp usanmadan uçmak için çalışıyormuş. Bir ay, iki ay, üç ay, altı ay derken Dolly bir türlü uçmayı becerememiş. Her gün sabah erkenden çıkan Dolly o gün hiç evden çıkmamış. 1 hafta geçmiş hala evden çıkmak istemiyormuş. Mol, arkadaşını çok merak etmiş. Hasta olduğunu düşünmüş. Dolly'nin evine gitmiş. Bir de bakmış ki Dolly öylece durup üzüntülü bir şekilde sessizce etrafa bakıyormuş. Arkadaşının neden böyle olduğunu anlayan Mol'un aklına çok parlak bir fikir gelmiş. Mol bir gecede sabaha kadar uğraşmış Dolly'e bir çift kocaman kanat yapmış. Mol, bagajına kanatları koymuş ve arkadaşının evine gitmiş. Dolly'e kanatları göstermiş. Kanatları gören Dolly'nin gözleri parlamış. Hemen Dolly'nin arabasının kenarlarına kanatları takmışlar. Dolly hızlıca arabayı sürüp havalanmaya çalışmış. Bir de bakmış ki havada adeta bir kuş gibi süzülüyormuş. Arkadaşının hayalinin gerçek olduğunu gören Mol çok sevinmiş. Daha fazla masal okumak isterseniz Türk Masalları kategorimizi inceleyebilirsiniz. Buradaki hikayeleri her akşam bebeklerime okuyorum. Hem çok kısalar hemde çok güzeller.


Ahmet ve Kerem iki iyi arkadaşmış. Ahmet çok akıllı bir çocukmuş. Kerem de ders çalışmayı pek sevmiyor ve oyun oynamaya bayılıyormuş. İkisi de aynı sınıfta okuyorlarmış. Öğretmeni ailesine Kerem'i hep şikayet ediyormuş. Ahmet sınıfın en zeki öğrencilerinden biriymiş. Keremle anasınıfından beri arkadaşmış. İki arkadaşın evleri çok yakınmış. Aileleri de birbirleri ile görüşüyormuş. Bir gün okulda uçurtma yarışmasının olduğu duyurusu yapılmış. En güzel uçurtmayı yapıp uçuran güzel bir hediye kazanacakmış. Ahmet ve Kerem bu yarışma için oldukça heyecanlanmış. Uçurtma malzemelerini alıp uçurtmayı yapmaya başlamışlar. Kerem uçurtmasının kuyruğunu rengarenk ve kocaman yapmış. Uçurtmanın üzerini bir sürü süper kahraman etiketleri yapıştırmış. Babası da Kerem'e yardım etmiş. Kerem sabırsızlıkla yarışmanın yapılacağı günü bekliyormuş. Arkadaşı Ahmet de uçurtmasına çok değişik süsler ve ponponlar asmış. Uçurtması dikkat çekici ve çok güzel olmuş. Ahmet ve babası uçurtmayı uçurmak için evlerinin önündeki boş arsada deneme yapmışlar. Uçurtma o kadar yükselmiş ki aşağıdan bakınca küçücük görünüyormuş. Sonunda beklenen gün gelmiş. Sınıftaki çoğu kişi ellerinde uzun kuyruklu uçurtmaları ile okula gelmiş. Uçurtma uçurulacak alana doğru yürümüşler. Ahmet ve Kerem birbirlerinin uçurtmasına bakmış. Kerem Ahmet'in uçurtmasının üzerindeki süsleri kıskanmış. Sırayla herkes uçurtmasını uçuruyormuş. Kerem Ahmet'in uçurtmasının daha güzel olduğunu düşünüp ayağıyla üstüne basmış ve kırmış. Ahmet tam uçurtmasını uçuracağı sırada uçurtmanın kırık olduğunu fark etmiş. Oturup ağlamaya başlamış. Öğretmen Ahmet'in yanına gelerek onu teselli etmeye çalışmış. Uçurtmayı kimin kırdığını bulmak için sınıftaki herkese sormuş. - Çocuklar! Arkadaşınız Ahmet'in uçurtmasını herhalde aranızdan biri çıkmış. Kim kırdıysa saklamadan söylesin. Ona kızmayacağım demiş. Herkes topluluk halinde kendilerinin kırmadığını söylüyormuş. Kerem'in yüzü kızarmış ve öğretmene dönerek: - Öğretmenin kimin yaptığını biliyorum. Uçurtmayı Özgür kırdı. Üzerine basarken gördüm demiş . Özgür şaşkın bir şekilde öğretmene bakıp: - Öğretmenin ben gerçekten kırmadım. Ben yapmadım öğretmenim dese de kimse inanmamış. Herkes Özgür'ün yaptığına inanmış. Aradan biraz zaman geçmiş. Yaz tatili gelip çatmış. Karnelerini alan çocuklar tatile çıkmışlar. Kerem tatilde Ahmet ile hiç görüşmek istememiş. Annesi durumu fark ederek Kerem'e sormuş: - Oğlum sen her zaman Ahmet ile oyun oynardın. Artık neden hiç yanına gitmiyorsun. Neden oyun oynamıyorsun? - Anneciğim Ahmet'in uçurtmasını ben kırdım. Sınıfta da yalan söyledim. Özgür yaptı dedim. Çok üzgünüm demiş. Annesi Kerem'e yalan söylemenin çok kötü bir şey olduğunu anlatmış. Ne olursa olsun doğruları söylemesi gerektiği hakkında onu uyarmış ve bir daha yapmaması için söz vermesini istemiş. Kerem'in annesi Ahmet ve annesini eve çağırmış. Kerem bütün her şeyi baştan sona kadar anlatmış. Ahmet'ten özür dilemiş. Bir daha böyle bir şey yapmayacağını söylemiş. Yaptığı davranışla çok üzülen Kerem okul açılınca öğretmene de her şeyi anlatmış ve Özgür'den de sınıfın karşısında özür dilemiş. Hatasından ders alan Kerem hep doğruları söylemeye karar vermiş. Daha fazla masal okumak isterseniz Türk Masalları kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Evvel zaman içinde kalbur saman içinde ormanın derinliklerinde bal rengi yumuşak tüylü bir ayıcık yaşarmış. Bu ayıcık normalde çok neşeli çok sevecenmiş. Ancak son zamanlarda çok umutsuz ve karamsar olmaya başlamış. Komşuları ile görüşmez, arkadaşları ile buluşmaz olmaz. En sevdiği arı kovanına gitmeyi bile bırakmış. Her zaman gittiği arı kovanındaki arılar onu merak etmişler. Ayıcık neden gelmiyor acaba bir rahatsızlığı mı var acaba demişler. Komşuları onun için çok endişelenmeye başlamış. Ayıcık bizi hiç ziyaret etmiyor, biz kapısını çalsak onu da açmıyor. Acaba bir üzüntüsü, bir derdi mi var demişler. Arkadaşları ayıcık için çok telaşlanmış. Buluşmalarımıza artık hiç katılmıyor. Bizimle pikniğe ve arı kovanından bal toplamaya gelmiyor. Acaba bir sıkıntısı mı var demişler. Daha sonra arılar, komşular ve arkadaşlar bir araya gelerek ayıcığın evine gitmişler. Kapıyı çalmışlar ancak ayıcık açmamış. İçlerinden bir tanesi kapıyı kıralım demiş. Diğeri olmaz bu çok yanlış bir davranış olur diye itiraz etmiş. Bir başkası camdan içeri girelim demiş. Ancak bunun da hiç doğru olmayacağına karar vermişler. Daha sonra ayıcık için söylemek istediklerini bir kağıda yazıp kapısına bırakmaya karar vermişler. İçeri seslenerek bunu ayıcığa söylemişler ve hislerini yazdıkları kağıdı kapıya bırakıp evlerine dönmüşler. Ancak akılları ayıcıkta kaldığı için birkaç gün sonra yeniden toplanıp onu ziyaret etmek için sözleşmişler. Ayıcık ise evden hiç çıkmadan üzgün bir biçimde yatağında yatıyormuş. Çünkü hayata karşı umudunu kaybetmiş. Arılar, komşuları ve arkadaşları gelince kalkıp kapıyı açmak istemiş ancak bunu yapacak gücü kendisinde bulamamış. Fakat onların söylediği her şeyi duymuş. Onlar gittikten birkaç saat sonra kapıyı açmış ve onun için yazdıkları yazıları okumaya başlamış. Kendisi için o kadar güzel o kadar harika şeyler yazılmış ki okudukça içini bir sıcaklık kaplamış. Birkaç dakika sonra yüzü gülmeye başlamış daha sonra bu gülücük büyümüş ve kahkahaya dönmüş. Derken bu kahkaha o kadar kuvvetlenmiş o kadar yükselmiş ki tüm ormanı kaplamış. Sesi duyan arılar, komşular ve arkadaşlar koşarak ayıcığın evine gelmiş. Ayıcık o kadar gülüyormuş ki onu gören herkes gülmeye başlamış. Bir süre böyle içten ve neşeyle güldükten sonra ayıcık demiş ki: Hayata karşı umudumu yitirdiğim noktada sizin yazdıklarınız imdadıma yetişti. Yazdıklarınızı okudukça anladım ki umut aslında sevgide gizlidir. Sizler benim en yakınlarımsınız. Sizlerin sevgisi oldukça asla umudumu yitirmem. Sizleri çok seviyorum ve çok teşekkür ediyorum. Sevginiz bundan sonra umudumun can suyudur. Ne zaman umudum solacak gibi hissetsem onu sizin sevginiz ile sulayacağım. Daha fazla masal okumak isterseniz Kısa Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz. umudunuzu yitirdiginiz anda ne kadar sevdiğiniz gelsin aklınıza kurdugunuz hayalleriniz gelsin. kimi zaman düşleriniz ayakta tutsun sizi kimi zamansa ufacık tebessümünüz. hayat o kadar kısaki herşey göz açıp kapayana kadar aslında. sevin sevilin deger gösterin. mutlu olmanın yolu sizin elinizde hayal kurmakta degil yaa parayla. bugun bu benim 5. masalım onu bugun dahada çok sevdigimi farkettim. gün gün dahada mutlusunuz aslında çünkü gün gün hayallerinize birini daha ekleyebiliyosunuz. onu çok seviyorum..


Bir zamanlar küçük bir kasabada yaşayan güzel bir kız varmış. Bu güzel kız herkesin gözdesiymiş. Kalbi iyilikle doluymuş. Herkese yardım etmeyi severmiş. Bir gün kasabaya genç bir delikanlı gelmiş. Genç olan güzel kızı görünce vurulmuş. Bu güzel kıza aşık olmuş. Genç kız bir gün kasabada gezerken karşısına yakışıklı oğlan çıkmış. İyi niyetli güzel kız genç delikanlıdan utanmış. Ama genç delikanlı son derece cüretkarmış. Kendini beğenmiş bir tavrı varmış. Bu güzel kızla birlikte olmak ve onu yemeğe çıkarmak istiyormuş. Fakat daha önce bu güzel kızın hiç sevgilisi olmamış. Bu durumdan habersiz olan genç delikanlı kıza çıkma teklif etmiş. Genç kız ilk defa bir erkekten teklif almış. Yemek teklifini kabul etse de aslında çok utanıyormuş. Gün gelmiş ve genç delikanlıyla yemek yiyeceği yerde buluşmuşlar. Genç delikanlı kızı etkilemiş ve bütün gün kıza ne kadar güzel olduğunu söylemiş. Daha sonra evlere ayrılmışlar. Genç kız bu yakışıklı oğlana aşık olmuş. Ama yakışıklı olan biraz fenaymış. Çünkü genç kızla takılmak istemiş ve amacına ulaştığı için sonrasında genç kızın yüzüne bile bakmamış. Bu duruma çok üzülen güzel kız haftalarca evden çıkmamış. İçindeki bu büyük aşk unutamayacağı bir aşka dönüşmüş. Genç oğlan ise küçük kasabadan ayrılarak şehre geri gitmiş. Genç kız yaşadığı aşkı unutamıyor ve genç delikanlıdan sonra hiç kimseyi hayatında istemiyordu. Yıllar sonra genç kız genç delikanlıyı kasabada tekrar görür. Fakat yakışıklılığından eser kalmamıştır. Kötü bir kaza geçirmiş ve yürüyemez haldeymiş. Bu durumu gören genç kız gözyaşlarına hakim olamamış. Hemen yanına gidip nasıl olduğunu sormuş. Genç delikanlı önce kızı tanımamış. Fakat sonradan genç kız kendini tanıtarak kim olduğunu söylemiş. Genç delikanlı yaptığından çok utanmış. Güzel kızdan özür dilemiş. Daha sonra genç kız yakışıklı oğlanı bir daha asla bırakmamış. Genç oğlan ise sevginin dış görüntü de olmadığını anlamış. Çünkü güzeller güzeli genç kızın kendisine olan sevgisine inanamamış. Yürüyemez halde olmasına rağmen genç kız oğlanı yalnız bırakmamış. Daha fazla masal okumak isterseniz Hikaye Oku kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Eski zamanlarda bir yörenin hükümdarı olan Kazan Bey varmış. Kazan beyin ise Uruz isimli bir oğlu varmış. Kazan bey oğlunun savaşmayı bilmemesi üzerine üzülürmüş. Oğlu da aynı durumdaymış ve bir gün babasından ona savaşmayı öğretmesini istemiş. Durum böyle olunca Kazan bey oğlunu ava çıkarmış. Amacı av sırasında oğluna savaşmayı ve nasıl kan döküldüğünü öğretmekmiş. Baba oğul avlanırken karşılarına düşmanları gelmiş. Kazan bey oğluna onun nasıl savaştığını izlemesini ve müdahale etmemesini istemiş. Oğlan böyle izleyerek savaşmayı öğrenecekmiş. Ancak oğlu babasını dinlememiş ve oda savaşmaya başlamış. Düşmanlarıyla savaşan Kazan Han oğlunu etrafta görememiş ve her yerde onu aramış. Sonrasında ise onu kılıcını yerde görerek oğlunun düşmanları tarafından esir edildiğini anlamış. Bunun üzerine oğlunu kurtarmak için savaşmaya gitmiş. Ancak Kazan bey başarılı olamamış ve yenilmiş. Yenilgi üzerine diğer Oğuz beyleri ve Kazan beyin karısı kızlarla savaşın yapıldığı alana gelerek düşmana karşı savaşmışlar. Savaşı Oğuzlar kazanmış. Savaşı kazandıktan sonra hep birlikte yurtlarına dönmüşler ve şölen düzenlemişler. Dede Korkut'ta onlara dua etmiş.


Memleketin birinde Uşun Koca isimli bir adam ve bu adamında iki oğlu varmış. Adamın büyük olan oğlunun adı Egrek'miş. Bu oğlan çok yiğit bir oğlanmış. Bu oğlan Bayındır Han'ın sohbetlerini dinlemeyi çok severmiş ve sürekli sohbet dinlemeye gidermiş. Sohbet alanına geldiğinde ise her zaman vezirin önüne otururmuş. Onun bu tavrı sohbete gelen diğer kişiler tarafından hoş karşılanmaz ve onun oturduğu yeri hak etmediğini düşünürlermiş. Bunu duyan Egrek üzülmüş ve yerini hak etmek için akına çıkmaya karar vermiş. İzin alıp akına çıkmış. Alınca Kalesi'ni kuşatmış ancak düşmanlar onu esir alarak kalenin zindanına hapsetmişler. Uşun Koca'nın küçük oğlunun adı ise Segrek'miş. Bu oğlan büyümüş ve abisi Egrek'in Alınca Kalesi'nde esir olduğunu öğrenmiş. Abisini esaretten kurtarmak istemiş. Ailesine bunu anlatınca ailesi buna karşı çıkmış ve Segrek'in gitmesini engellemek için onu bir kızla evlendirmişler. Segrek düğün gecesi karısına isteğini anlatmış ve karısı onun gitmesine razı olmuş. Bu arada Segrek karısına olur da dönemezse evlenmesini söylemiş ve abisini kurtarmak için evden ayrılmış. Segrek abisini kurtarmak için kaleye gitmiş ve tekfurun tüm adamlarını yenmiş. Tekfur durumun vahametini anlamış ve iki kardeşi birbiriyle savaştırmaya karar vermiş. Egrek'e de karşısına çıkan adamı yenerse serbest kalacağını haber vermiş. İki kardeş tekfurun belirlediği yerde karşılaşmışlar. Bellerinde bulunan kopuz sayesinde aynı soydan geldiklerini ve iki kardeş olduklarını anlamışlar. Bunun üzerine düşmanları olan tekfura karşı birlik olup savaşmışlar. Evlerine döndüklerinde de şölenle karşılanmışlar.


Gökyüzünde her zaman karanlık geceleri aydınlatan bir ay varmış. Ay her gece çok çalışıyormuş. Ay kendini parlattığında dünyadaki bütün sokaklar aydınlanıyor, herşey güzel beyaz bir ışıltı ile kaplanıyormuş. Gökyüzünün açık olduğu zamanlar ay kendini daha çok belli edermiş. Böyle gecelerde herkes ayın görkemine hayran hayran bakarmış. Gündüzleri ise sıcacık ışınlarıyla dünyadaki insanları ısıtan güneş çok sevilirmiş. Yaz aylarında güneşin batması çok uzun sürermiş. Ay sabırsızlıkla güneşin batmasını beklermiş. Bazı zamanlarda gökyüzünde bulutlar ayın parlamasını engellermiş. Şiddetli yağmurlar ve yoğun sis oluştuğunda ay daha fazla çalışırmış. Ancak çoğu kez başarılı olamazmış. Böyle zamanlarda ay çok üzülürmüş. Hem kendine hem de etrafındaki sönük yıldızlar için endişelenirmiş. Yine de her zaman hava karanlık olduğunda ay parlamaya ve yıldızları uyandırmaya can atıp sabırsızlıkla beklermiş. Yine bir gün gökyüzündeki bulutlar o kadar çoğalmışlar ki gökyüzünde yıldızların ve ayın parlayacağı hiçbir yer kalmamış. Günler günleri, haftalar haftaları kovalamış ancak bulutların dağılmaya niyeti yokmuş. Ay bulutların açılma ihtimaline karşı yıldızları uyanık tutmak için elinden geleni yapıyormuş. Onlara şakalar yapıp hikayeler anlatıyormuş. Ay öyle yorulmuş, öyle uykusu gelmiş ki daha fazla kendisine hakim olamayıp uykuya dalmış. Ayın uyuduğunu gören yıldızlar da onunla birlikte uyumuşlar. Ay ve yıldızlar öyle derin uyumuşlar ki bulutların dağıldığını fark etmemişler. Güneş o gün geç vakte kadar gökyüzünde kalmış. Tam batacakken bir şeylerin ters gittiğini anlamış. Gökyüzü her zamankinden daha karanlıkmış. Etrafına bakıp ay ve yıldızların gökyüzünde görünmediğini fark etmiş. - Dünyadaki insanlar fark etmeden ayı ve yıldızları bulmak zorundayım demiş. Gökyüzünde her yerde ayı ve yıldızları aramış. İnsanlar günlerce karanlık gecede ayın ve yıldızların parıltısını özlemişler. Uykusunu alan ay nihayet derin uykusundan uyanmış. Etrafına bakan ay gökyüzünün zifiri karanlık olduğunu görünce telaşlanmış. Hemen yıldızları uykusundan uyandırmış. Birkaç gün karanlık gecelerden geçen insanlar bir anda gökyüzünün aydınlanıyor yıldızların birbiri ardına parlamasını görünce sevinmişler. Güneş de ay ve yıldızların tekrar eski görevlerine döndüğünü görünce rahat bir nefes almış. Daha Fazla Masal okumak isterseniz 5 yaş masallar Kategorilerimizi Ziyaret Edebilirsiniz.


Uzak diyarlarda kendi halinde yaşayan bir anne-oğul varmış. Büyük bir aşk ile evlendiği eşini savaş sırasında kaybeden anne yıllar boyu oğluna hem anne hem de baba olmuş. Anne-oğul yaşamını sürdürdükleri küçük köyde çiftçilik yaparak hayatlarını kazanırmış. Anne her gün gün ağarmadan erkenden kalkar ve bahçeye çıkarmış. O gün için pazarda satılacakları bahçeden büyük bir titizlik ile toplar ve sepetine doldururmuş. Bahçelerinde birbirinden lezzetli sebzeler ve meyveler yetişirmiş. Oğluna hazırladığı enfes kahvaltıyı birlikte keyif içerisinde, hoş sohbetler ederek yerlermiş. Kahvaltı sonrası oğlunu pazara o günkü ürünleri satmaya yolcu eden kadın evin rutin işlerini yapmak için koyulurmuş. Bu sırada yola koyulan oğlu, neşeli neşeli pazarın yolunu tutarmış. Her gün aynı yoldan büyük bir keyif ile geçerken yol boyu gördüğü tüm ağaçlara selam vermeyi unutmazmış. Uyku sersemi etrafta kimseyi bulamadığını anlayınca aklına pazara gitmek üzere yola çıktığı gelmiş. Annesinin büyük bir özenle hazırladığı sepetini aramış da aramış. Büyük bir pişmanlık ve üzüntü ile birlikte köye annesinin yanına dönmeye karar vermiş. Annesi her pazar dönüşü onu köyün girişinde karşılarmış. Al yanaklı, mavi gözlü, tombiş yüzlü oğlan köye yaklaştığında bu sefer annesinin onu beklemediğini fark etmiş. İçinde büyük bir endişe ile birlikte hızlı hızlı evlerine doğru koşmaya başlamış. Eve adım atar atmaz annesi onu büyük bir keyif ile karşılamış. Oğlan hayretler içerisinde tüm olan bitine anlam vermeye çalışırken, annesi bi çırpıda olan biteni ona anlatmış. '' Sen pazara giderken bir ağacın gölgesinde uyuyakalmışsın. Bu arada o yoldan geçmekte olan çok varlıklı bir adam seni ve pazara götürmek üzere yanına aldığını ürünlerimizi görmüş ve sana bu çalışkanlığından ötürü bir hediye vermek istemiş. Bundan böyle bu adamın himayesi altında yaşayacak ve artık hep ihmal ettiğin okuluna geri dönerek eğitimini tamamlayacaksın. '' demiş. Ana-oğul olanlar karşısında şaşkın bir o kadar da mutlu bir şekilde birbirlerine sarılarak mutluluk göz yaşları dökmüşler.


Bir varmış bir yokmuş. Çok iyi kral ve kraliçenin yönettiği, insanların da çok mutlu olduğu bir ülkede herkes huzur içinde yaşıyormuş. Ülkede her şey olmasına rağmen, kral ve kraliçe çok mutlu değilmiş, çünkü çocukları olmuyormuş. Sürekli olarak bir çocuk dileyen kral ve kraliçenin dileği sonunda kabul olmuş ve Günışığı adını verdikleri bir kız çocukları doğmuş. Kız çocuğunun doğumuna çok sevinen kral, tüm halkının katılımı ile kutlama yapmak için bir şölen tertip etmiş. Kral şölene komşu ülkenin yöneticilerini, tüm halkı hatta gizemli olarak bilinen ormanda yaşayan periler bile davet edilmiş. Bu kadar geniş bir davete rağmen, kara periyi davet etmeyi unutmuşlar. Bu unutmanın başlarına getireceği felaketten ise haberleri yokmuş. Başta komşu ülkelerin kral ve kraliçeleri olmak üzere, herkes sıra ile Günışığı'na muhteşem hediyeler getirmişler. Sıra ormandaki on iki periye gelmiş ve dokuz tanesi sıra ile yeryüzünün en güzel hediyelerini Günışığı'na sunmuşlar. Son üç periden ilki dünyanın güzelliğini, ikincisi ise sonsuz mutluluğu Günışığı'na armağan etmişler. Tam son peri hediyesini verecekken, salonu yeşil bir duman sarmış ve duman kaybolduğunda kara peri belirmiş. Başta diğer periler olmak üzere, herkes bu çok kötü kalpli olan kara periyi tanımışlar. Kara peri, herkesin davet edilmesine rağmen, neden kendisinin davet edilmediğini krala sormuş. Kral ve kraliçe de kara perinin kötü ününü ve gücünü bildiklerinden çok korkmuşlar. Kral da, çok fazla kişiyi davet ettiklerini ve bu kargaşadan dolayı kendisini unuttukları için kara periden özür dilemiş. Kara peri, kendisinin çağrılmamasına rağmen, hediyesini prensese vereceğini söylemiş. Hediyesinin ise, prensesin mutluluk içinde on altıncı yaşına kadar herkes tarafından sevileceğini ve hayran olunacağını söylemiş. Fakat on altı yaşına girdiği gün, prensesin eline güneş batmadan önce dikiş iğnesi batacağını ve prensesin öleceğini söylemiş. Kral kara perinin yakalanması için emir vermiş ama kara peri rahatsız edici kahkahaları ile birden kaybolmuş. Hediyesini vermemiş olan son peri ise, kendisinin kara peri kadar güçlü olmadığını ama kara perinin lanetini yumuşatabileceğini söylemiş. Bunun üzerine, iğne battıktan sonra ölmesi yerine uymasını ve prensesin aşkla öpülmesi sonunda uyanmasını dilemiş. Davete katılan herkes, kara perinin lanetini konuşmaya başlamışlar ve şölen üzüntüye dönüşmüş. Kral ve kraliçe yıllar sonra olan prenseslerinin, kara perinin lanetinden korunması için önlem almaya başlamışlar. Ülkedeki tüm dikiş malzemeleri, tezgahlar ve dikiş iğnelerini toplatarak yaktırıp gömmüşler. Kral kızının üç peri tarafından korunmasını istemiş ve yabancılarla irtibat kurmasını yasaklamış. Günışığı on altı yaşına kadar, perilerin dilekleri sayesinde mutluluk ve hayranlık içinde büyümüş. Çok güzel ve herkese nasip olmayacak bir hayata sahip olmuş. Prensesin on altıncı doğum gününde, lanetin gerçekleşmesinden korkan kral, kızını bir odaya kilitlemiş ve odaya yaklaşılmasını dahi yasaklamış. Prenses, odadaki yalnızlığından dolayı çok sıkılmaya başlamış. Bu esnada odanın bir duvarında büyülü bir kapı belirmiş, prenses muhteşem görünümlü kapının büyüsüne kapılarak kapıya yaklaşmış. Kapının arkasından ise, garip tıkırtı şeklinde sesler duymaya başlamış. Başına gelecek lanetten haberi olmayan Günışığı, kapıdan içeri girince, sırtı kapıya dönük bir kadının dikiş makinesi ile dikiş yaptığını görmüş. Prenses dikiş makinesine yaklaşmış ve kendisine yapılan büyüden dolayı elini iğneye uzatmış. Eline iğne batan prenses, büyüden dolayı yere düşerek uyumaya başlamış. Bu olay kara perinin söylediği gün ve saatlerde gerçekleşmiş. İçeriye girdiğinde prensesi yerde yatarken bulan babası, lanetin gerçekleştiğini anlamış. Kralın emri üzerine, Günışığı'na çok güzel kıyafetler giydirilerek, özel olarak süslenen yatağa yatırılmış. Prenses bu olayın ardından, uyuyan güzel olarak anılmaya başlanmış. Kral ve kraliçe kızlarının bu durumundan dolayı üzüntü içinde yaşamaya başlamışlar ama hiçbir çare bulamamışlar. Kral bu üzüntüye daha fazla dayanamayacağını anlayınca, kendine göre bir çözüm bulmuş. Şatoda yaşayan herkesin, kızları uyanıncaya kadar uyutulmasını emretmiş. Bunun üzerince yüz yıl boyunca tüm şatoda yaşayanlar uyumuş. Şato, bakımsızlıktan dolayı otlar ve ağaçlarla çevrilmiş, nerede ise görünmez hale gelmiş. Bir gün, komşu ülkenin genç ve yakışıklı prensi, adamları ile gezerken şatoyu fark etmiş. Şatonun neden bu hale geldiğini adamlarının araştırmasını istemiş. Prensin adamları, yöre halkı ile konuşunca, olayın tüm detayını öğrenmişler. Prensin adamları olayı prense anlatınca, prens heyecanlanmış ve şatoya girerek uyuyan prensesi görmeye karar vermiş. Şato yüzyıldan beridir bakımsız kaldığından, şatoya girmek çok zor ve zahmetli olmuş. Prens kılıcı ile dalları ve dikenleri temizleye temizleye şatoya girmeyi başarmış. Prens ilk önce kapıda yerde hareketsiz yatan ama nefes alan iki muhafızı görmüş. Daha sonra, şatoda ilerledikçe, şatoda yaşayan herkesin aynı durumda uyuduğunu görmüş ve daha da heyecanlanmış. Prens, kralın odasına çıktığında ise kral ve kraliçenin de koltuklarında aynı şekilde uyuduğunu fark etmiş. Kralın odasından çıkan prens, prensesin odasını aramaya başlamış. Kapısı aralanmış olan bir oda görmüş ve içeriye girince, çiçeklerin içinde ve muhteşem bir yatakta uyuyan Günışığı'nı görmüş. Prensese yaklaşınca, muhteşem güzelliğinden çok etkilenen prens, dayanamayarak Günışığı'nın alnından sevgi ile öpmüş. Öpücüğün etkisi ile aniden uyanan Günışığı, karşısındaki yakışıklı prensi görmüş ve o da prense aşık olmuş. Prenses uyanınca, tüm şato halkı da aynı anda uyanmış. Kral ve kraliçe ise neden uyandıklarını anlamadan, şaşkınlıkla ve telaşla kızlarının odasına gitmişler. Kızlarının da uyandığını görünce çok sevinmişler ve prensin kızlarının başında beklediğini fark edince, lanetin bozulma sebebini anlamışlar.


Evvel zaman içinde, kalbur zaman içinde develer tellal iken pireler berber iken bir tane ülkede kral ve onun eşi kraliçe yaşar ve hüküm sürerlermiş. İkilinin bir kız evladı olmuş. Daha henüz doğmuş olan prensesin şerefine kral toplumuna yemekler vermiş. Yemekler yendikten sonra kral bu şansa sahip olduğu için ne kadar minnettar olduğunu anlatmış, bu durumdan çok mesutmuş. Bunun en önemli nedeni yıllardır kraliçeyle birlikte bir bebek sahibi olmak istemeleriymiş. Kızıyla yaşadığı acemi halleri ve komik anıları anlatırken herkes gülüyormuş. Sıra gelen misafirlerin prensese getirdiği armağanlardaymış. Herkes armağanlarını tek tek verip bebeği gördükten sonra sıra 12 perideymiş. Periler sırayla hediyelerini sunmaya başlamışlar, birinci peri: - Benim armağanım hayat boyu eksikliği ölmekten beter olan mutluluk, demiş. Sonrasında ikinci periye gelmiş sıra: - Benim armağanım herkes büyülensin diye güzellik, demiş ikinci peri. - Benim armağanım hayatını devam ettirebilsin diye akıl, demiş üçüncü. Bu şekilde on iki perinin hepsi de hediyelerini vermişler. Sıra son periye geldiğinde bir şimşek çakmış ve sarayı inletmiş. Kapılar sonuna kadar açılmış ve içeriye ihtiyar bir kadın girmiş yavaş yavaş, gören herkese dehşet saçmış. '' Son peri o değil benim 13. periyim.'' Demiş ve herkes korkak gözlerle kadına bakakalmış. On üçüncü peri dehşet verici sesiyle; - Kral hazretleri beni niye davet etmediniz, demiş. Kral da istemeye istemeye; - Seni davet etmeyi unutmuşlardır, demiş. Kral; - Uşaklar, hemen bir servis ekleyin masaya, Hemen! demiş. Kral aslında bu periyi gerçekten kendi isteğiyle davet etmemiş. Çünkü sarayda on üçüne de yetecek kadar tabak yokmuş. Birini davet etmezse sorun olmayacağını düşünmüş. 13. Peri küçük bebeğin yamacına gitmiş. Bebek her şeyden habersiz o küçücük parmaklarını ona uzatmış ve bu yaşlı cadı: Benim de bu minik prensese armağanım on beş yaşına geldiğinde eline iğne batıp, hayatını yitirmesi, demiş. Kötü bir kahkaha atmış ve bu cadı göz açıp kapayıncaya kadar kaybolmuş ortadan. Sarayın kapıları bir hışımla kapanmış ardından, dehşet verici bir sessizlik kapamış etrafı. Sonrasında prensesin annesi hüngür hüngür ağlamaya başlamış. Herkes kara kara düşünürken 12. Peri atılır ortaya: Ben daha armağanımı vermedim, büyüyü kesin kaydıyla bozamam ama hafifletebilirim. Benim armağanım prensesin 15. doğum gününde eğer eline iğne saplanırsa prenses 100 yıllık bir uykuya dalsın, demiş. Aradan fazlaca bir zaman dilimi geçmiş. O minik bebek büyümüş artık çok mutlu, akıllı ve güzel bir kız olmuş. Bu geçen yıllar prensesin annesi ve babası yapılan kötü büyüyü akıllarından silmişler. O gün kötü cadının o yaptığı şeytani büyüden sonra ne kadar iğne ve kesici alet varsa daha kız büyümeden minicikken yok edilmiş. Bu yüzden de anne babası dahil herkes artık genç kızın güvende olduğunu düşünüyorlarmış. 15.yaşına bastığı gün gelip çatmış, kız gizli bir kapı bulmuş, açmak istemiş, kapının arkasında döne döne yüksek merdivenlerden varmış. Bu merdivenleri çıkmış ve anahtarı altından olan başka bir kapı görmüş. Prenses merakına yenilmiş ve kapıyı açmış. Bir oda belirmiş içeride bir kadın tekerlekli bir aletle bir şeyler yapıyormuş. Kız kadına ne yaptığını sormuş, bu kadın cadıdan başkası değilmiş. Kadın: İplik eğiriyorum. Baka kaldın, gelip sen de bak ve dene demiş. İşte tam o anda olmuş, iğne genç kızın parmağını delmiş. Prenses yere bayılmış. Mutfakta çalışanlar ve bahçıvanlar, hayvanlar, kahyalar, uşaklar, odasında olan kral sessizleşmiş. Bütün saray uyumaya başlamış. Yıllar hızlıca geçmeye başlamıştı, olanlar ve saray unutulmuş. Ama dalınan uykudan yaklaşık yüzyıl kadar sonra ülkenin yakınlarından geçen büyüleyici bir prens varmış. Çalılıklarla kaplı karanlık bir sarayla karşılaşmış, dikkatini çekmiş. Yardımcıları dalga geçerek ona bu sarayın içindeki prenses ve büyü efsanesini anlatmışlar. Prensin içinde bu büyünün doğru olduğu cümlesi yankılanıyormuş ve atını bu köhne saraya doğru sürmüş. Üzerindeki çalılıklar çok engebeli ve aşılamayacak kadar enginmiş. Prens en son keskin kılıcıyla çalılıkları kesti. Sonunda bütün çalıyı kesti ve gördüklerine inanamadı, her şey hareketsiz ve yerli yerinde duruyordu, her şey donmuş gibiydi. Sarayın içinde dolaşmış. Her yere, herkese bakmış, güneş alan yerleri incelemiş ve tek bir hareketsiz şey bulamamış. Ne sorularına cevap ne hareketlerine tepki almış. En sonunda merdivenler bitmiş. Prens yukarıda kristal gibi parıldayan bir şey olduğunu fark etmiş. Yukarıya çıkmış ve merdivenlerden ve işte o sırada uyumakta olan prensesi görmüş. Prens ona Uyuyan Güzel diye seslenmiş fakat tepki bulamamış. Onu gördüğü an güzelliğine o kadar vurulmuş ki ona aşık olmuş. Bu güzel kızı alnından öpesi gelmiş ve öpmüş. Prensesimiz uyanmış. Hayvanlar sanki hiçbir şey olmamış gibi hareket etmeye, kral odasında mektup yazmaya devam etmiş. Prenses gözlerini açar açmaz prensi görmüş ve vurulmuş. Prens evlenme teklifi etmiş ve prenses kabul etmiş. Babası bu duruma çok sevinmiş ve şölenler hazırlamış. Sonsuza kadar mutlu yaşamışlar. Çok güzel. Bir masal. 12 yaşındayım ve kardeşim 6 yaşında. Onu masal okuyarak uyutuyorum. 19 yaşındayım ve sevgilimi bu masalla uyuttum. 23 yaşındayım her gece sevgilime masal okuyarak uyutuyorum bu gece de bu masalla uyuttum. Keşke yanında olabilseydim..


Zamanın birinde, bir ülkede bir kral ve kraliçe yaşarmış. Çok istemelerine rağmen bir türkü çocukları olmamış. Ama günlerden bir gün sonunda bir evlatları olmuş ve çok sevinmişler. Kral tüm ülkeye yeni doğan bebeği şerefine ziyafet vermiş, şölenler, kutlamalar düzenlemiş. Baba olmanın verdiği mutluluğu tüm halkıyla paylaşmış. Bebeği kız çocukmuş ve altını temizlemeye çalışırken başına gelen olayları komik bir şekilde anlatıp insanları güldürmüş. Yemişler, içmişler, gülmüşler, sıra gelmiş minik prensese hediyelerini sunmaya. Hediyeler sunulurken sıra on iki periye gelmiş. İlk peri hediye olarak mutluluk veriyorum demiş. İkinci peri güzellik veriyorum, üçüncü peri de aklı veriyorum demiş. Bütün halk, kral ve kraliçe coşku içinde alkışlamış hediyeleri ve sevinçle kabul etmişler. Dördüncü peri, beşinci peri ve diğerleri birbirinden güzel ve kıymetli hediyelerini vermeye devam ederken sıra gelmiş en son on ikinci periye... Tam hediyesini vereceği sırada yer gök birbirine girmiş sarayda. Hava kapatmış, gök gürültüsü ile sarsılmış her yer, bir rüzgar bir kıyametle kapılar açılmış ve içeriye yaşlı, çirkin, korkunç tipli bir kadın gelmiş. Herkes on üçüncü peri diye bağırmış dehşetle ve korkudan gözlerini kapatmışlar. On üçüncü peri o çirkin sesiyle neden davet edilmediğini sormuş. Kral da durum idare etmiş, aslında çağıracaktık ama unutuldu sanırım demiş. Halbuki kral bilerek çağırmamış, çünkü sarayda periler için sadece 12 altın tabak takımı varmış. Bir tane eksik olduğu için de çareyi on üçüncü periyi davet etmemekte bulmuş. Ancak artık saraya kadar gelince mecburen sofrada hemen ona da yer açtırmış. Hizmetkarlar acele ile servis açmışlar bu son periye ve buyur etmişler. On üçüncü peri bebeğin yanına gelmiş ve demiş ki, benim de hediyem ölümdür. Bu prenses 15 yaşına gelince parmağına iğne batacak ve ölecek diyerek, pis bir kahkaha atmış ve tozu dumana katarak ortadan yok olmuş. Bu kötü büyüyü hediye olarak sunan on üçüncü peri böylelikle kraldan intikamını almış ve gitmiş. Bunu duyan kraliçe ağlamaya başlamış. Herkesin morali çok bozulmuş, bütün tatları kaçmış. Herkes bir sessizlik içine bürünmüş. Hemen on ikinci peri atılmış ileri ve demiş ki, ben hediyemi henüz vermedim. Belki bu büyüyü tamamen bozamam ama değiştirebilirim güzel prensesin kaderini demiş. Benim hediyem bu büyüyü değiştirmektir. Prensesimiz 15 yaşına bastığı gün parmağına iğne batar batmaz ölmesin, sadece yüz yıl sürecek bir uykuya yatsın demiş. Aradan yıllar geçmiş. Kral ve kraliçe ülkedeki bütün iğneleri toplatmış ve imha ettirmiş. Artık o ülkede tek bir iğne bile kalmamış. Üstelik o kötü günü de unutmuşlar, mutlu mesut hayatlarına devam etmişler. Prenses büyümüş, serpilmiş, dünyalar güzeli bir prenses olmuş. O güne kadar da güven içinde yaşamış. Ama on beş yaşına bastığı gün güzel prenses bir kapı keşfetmiş sarayda ve kapıyı açıp merdivenlerden yukarı çıkmış. Merdivenlerin tepesinde bir oda daha varmış. Kilitliymiş ve kapıda da altın bir anahtar varmış. Prenses kapıya yaklaşmış altın anahtarı çevirmiş ve kapıyı açarak odadan içeri girmiş. Oda da yaşlı bir teyze varmış ve ne olduğunu anlayamadığı tekerlekli bir şey çalıştırıyormuş. Ne yaptığını sormuş merakla yaşlı teyzeye. . . Teyze de iplik eğiriyorum gel yardım et demiş güzel prensese. . . . Güzel prenses merakla yaklaşmış, eline iğneyi alması ile batması ve yere yığılıp kalması bir olmuş. O an sanki dünya durmuş. Saray, prensesle birlikte sonsuz bir uykuya dalmış. Her yer sessiz, ıssız kalmış. Hareket eden, ses çıkartan, canlı hiç bir şey kalmamış. Büyü gerçek olmuş ve yüzyıllık uyku başlamış. Prenses ve tüm sarayda sanki zaman durmuş. Aradan uzun bir zaman geçmiş, yüzyıl kadar bir zaman. Günlerden bir gün yakışıklı bir prens civardan geçerken bu sessiz sarayı görmüş ve çok merak etmiş. Hemen hizmetkarlarını yanına çağırarak sormuş. Buranın hikayesi nedir demiş ve hizmetkarlar prense durumu anlatmışlar. Önce pek inanmamış yakışıklı prens ancak daha sonra merakına yenilerek sarayı keşfetmeye gitmiş. Gerçekten de bütün saray uykudaymış. Çevreyi dolaşırken kendisini birden prensesin önünde buluvermiş ve gözlerine inanamamış. Güzel prenses melekler gibi mışıl mışıl uyuyormuş. Prens uyuyan güzel diye kulağına usulca fısıldamış ve güzelliğine dayanamayarak onu alnından öpmüş. Öpücükten sonra prenses güzel gözlerini hemen açmış. gözlerini açar açmaz bütün sarayda uyanmış. Birden her şey canlanmış, sesler gürültüler eskiye dönmüş. Tavuklar gıdaklamış, çocuklar koşturmaya başlamışlar. Müzik sesleri, coşku, heyecan dolmuş her yer ve tüm saray kaldığı yeren hiç bir şey olmamış gibi devam etmeye başlamış. Bu arada gözlerini açan prenses, prensin kollarında çok mutluymuş ve birden birbirlerine aşk ile bağlanmışlar. Yakışıklı prens uyuyan güzelini artık asla bırakamayacağını söyleyerek evlenme teklifinde bulunmuş. Güzel prenses de bu teklifi mutlulukla kabul etmiş. Krala haber vermişler. Kralda onaylamış ve çok sevinmiş. Muazzam bir ziyafet hazırlatmış ve 40 gün 40 gece eğlenceler eşliğinde evlenmişler, hayatlarının sonuna kadar da mutlu mesut yaşamışlar. Böylece Kötülük asla tutmamış ve her zaman iyiliğin kazandığını bütün halk, kral ve kraliçe görmüş. Bir daha da asla kötülükle, kötü büyülerle karşılaşmamışlar.


Çok eski zamanlarda ülkenin birinde yaşayan kral ve kraliçenin dünyalar güzeli bir bebekleri olmuş. Bebek için yapılan ilk doğum günü partisinde kötü kalpli cadı ona büyü yapmış ve 18 yaşına geldiği gün bir daha uyanmamak üzere uyumasını sağlayacak büyüyü yapmış. Aradan geçen yıllarda kral ve kraliçe ne yaptıysalar büyüyü bozmanın yolunu bulamamışlar. Hiçbir şeyden haberi olmayan prenseste hayatına mutlu şekilde devam ediyormuş. İyi kalpli olan prenses çok seviliyormuş ama onu en çok seven küçük bir yavruyken kendisine hediye edilen köpeği bulutmuş. Bulut kendi kendine söz vermiş prensesi bu kötü büyüden kurtarmanın yolunu bulacakmış. Prenses 18 yaşına bastığı gün derin bir uykuya dalmış onunla birlikte bütün ülke uyumaya başlamış ama bu büyüyü bozmak isteyen Bulut birkaç gün önce saraydan ayrılmış. Ülke ülke dolaşmaya ve çare aramaya başlamış. Ülkelerden birinde iyi kalpli bir büyücü bulmuş. Ona derdini anlattığında büyücü Duydum ben o güzel kızın başına gelenleri çok üzüldüm. Şimdi ben bir büyü yapacağım. Sen bu büyüyü götürecek ve uyuyan prensesin üzerine dökeceksin demiş. Bulut merak etmiş Büyüyü dökünce ne olacak peki? diye sormuş. Büyücü bizim ülkenin prensinin burnuna mis gibi bir koku gelecek ve o koku onu uyuyan prensese götürecek yolu bulması için sen de büyüyü döktükten sonra geri dön prensin yanına gel demiş. Bulut sonunda prensesini uyandırabileceği için çok mutlu olmuş. Hemen büyüyü alarak ülkesine geri dönmüş. Güzeller güzeli prensesi ve bütün saray derin bir uykudaymış. Gözlerinden dökülen yaşları silmiş ve iyi kalpli cadının yaptığı büyülü kokuyu prensesin üzerine dökmüş. Gerçekten de mis gibi bir koku yayılmış ortalığa. Prensesin daha fazla bu şekilde büyünün etkisinde kalmaması için hiç durmadan koşmuş bulut. Prensin yanına giderken mis kokuda onunla birlikte gidiyormuş. Bulut sarayın kapısına geldiğinde koku prensin burnuna gitmiş. Kokuyu alan prens ayaklanmış ve kokunun sahibi bulmak için yola çıkacağı zaman bulut yanına yaklaşmış ve bulut önde prens arkada yola düşmüşler. Prens bulutun peşinden atını sürmüş ve birlikte uyuyan prensesin yanına gitmişler. Prens uyuyan prensesi gördüğünde ne yapacağını bilememiş. Bulut Prensim şu an senin prensesimi öpmen gerekiyor büyüyü bozacak tılsım bu demiş. Prens bulutun sözünü dinlemiş ve melekler gibi uyuyan prensesi öpmüş. O anda prenses ile birlikte bütün saray da uyanmış. Uyuyan prenses Prensim beni kurtardın yoksa ben hiç uyanamayacak sonsuza kadar uyuyacaktım demiş. Prens ise bulutun bütün çabalarını biliyormuş Prensesim benden çok köpeğin buluta teşekkür etmen gerekiyor. Seni kurtarmak için pek çok ülke dolaştı. Kötü büyüyü bozacak büyüyü buldu. Beni sana getirdi demiş. Bu sözler üzerine prenses köpeği buluta sarılmış. Canım benim seni çok seviyorum demiş. O günden sonra uyuyan prenses bulut ve prens çok mutlu bir hayat yaşamışlar. Daha fazla masal okumak isterseniz La Fontaine Masalları kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir gün çok uzak diyarların birinde yolunu kaybeden bir uzaylı dünyaya inmek zorunda kalmış. Uzaylılar o güne kadar daha hiç indikleri bölgeyi incelememiş. Dünyaya daha öncede gelmişler fakat gidecekleri yerleri daha öncesinde mutlaka araştırırlarmış. Yabancılık çekmemek ve yol kaybetmemek için bu araştırmayı yapmak zorundalarmış. Fakat yaptıkları yolculuk onları dünyada hiç bilmedikleri bir yere götürmüş. Bu yer ıssız ve büyük dağların arkasında kalan bir yermiş. Yerin ne kadar ıssız olduğunu gören uzaylılar düştükleri yerde hiç insan olmadığını fark eder. Burada ne su ne de ağaç vardı. Nerede olduklarını ancak özel cihazlarıyla ortaya çıkarabilirlerdi. GPS cihazı kullanarak yer saptaması yapmak isteseler de bu pek mümkün olmadı. Göklerden gelen misafirler zorlu yolculuğun ardından yardım istemek için kendi kolonileri ile iletişime geçmek ister. Fakat dünyada bulunan bazı sinyal bozucu cihazlar yüzünden koloniye erişemezler. Tam da bu sırada güneşin yakıcı ve kavurucu etkisi kendisini gösterir. Etrafta yardım isteyecekleri kimseleri bulamazlar. Belli bir zaman sonra uzaylılar çok uzaklarda bir at ve üzerinde bir insan görür. Bu kişi korkusuz ve emin adımlarla uzaylılara yaklaşır ve onlara nereden geldiklerini sorar. Uzaylılar adamı tanımasa da aslında o adam uzaylıların dostudur. Çok eski zamanlarda uzaylılar ile tanışan yaşlı adam uzaylıları görünce onlardan çekinmez ve onlara yardım etmek ister. Uzaylılara geçmişte ataları ile yaşadıklarını anlatır. Çok eski zamanlarda yaşlı adam uzaylıları ilk gördüğünde onlardan korkmuş ve onların kendisine zarar vereceğini düşünerek uzaylılara saldırmış. Fakat adam ıssız ve kimsesiz bir yerde kurtların yemi olmaktan uzaylılar sayesinde kurtulmuş. Uzaylılar yaşlı amcayı can güvenliği için takip etmiş ve çevresindeki yırtıcıları uzaklaştırarak adama iyilik yapmışlar. Yaşlı adam bu iyiliği asla unutmamış ve uzaylılarla arkadaş olmuş. Koloniden çok uzaklarda olan uzaylılar yeniden koloniye dönebilmek için bu yaşlı adamdan yardım istemiş. Yaşlı adam ise yardımı geri çevirmemiş. Seneler önce tanıştığı bir uzaylı ona zor durumlar için bir işaret vermiş. Adam bu işareti kullanarak uzaylılarla iletişime geçebilir ve uzaylılar ona yardım edebilirmiş. Yaşlı adam hemen bu işareti kullanarak uzaylılara bildirim göndermiş ve yolunu şaşıran uzaylılar bu sayede kurtulmuş. Daha Fazla Eğitici Masal İçin Eğitici Masallar Kategorimizi Ziyaret Ediniz.


Bilimin ve teknolojinin son sürat geliştiği bir çağda bir grup bilim insanı uzayı daha detaylı incelemek ve orada olanlar hakkında bilgi edinme için bir uzay gezisi planlamışlar. Uzaya gidecek ekip uzun uğraşlar neticesinde seçilerek netlik kazanmış. Devasa büyüklükte olan uzay mekiği görenleri hayrete düşürmekteymiş. Uzay mekiğinin içerisinde uzay yolculuğu sırasında astronotlara gerekli her şey bulunmaktaymış. Uzay yolculuğunun günü geldiğinde tüm ekip büyük bir heyecan ile astronotların mekiğe binmesini izlemişler. Tüm işlemler tamam olup uzay mekiği yola çıktığında ise, tüm ekibi ayrılık hüznü kaplamış. Astronotlar görev sürelerini tamamlayacak ve tekrar dünyaya döneceklermiş. Uzay mekiğinin havalanması ile karışık duygular yaşamaya başlayan astronotlar hem çok heyecanlı ve gururluymuş hem de ailelerinden ve çalışma arkadaşlarından ayrıldıkları için üzülüyorlarmış. Başlarına geleceklerden habersiz uzaya doğru yükselen astronotları kötü bir sürpriz beklemekteymiş. Bir müddet uzaya doğru yol aldıktan sonra uzay mekiğinde bir sorun ortaya çıkmış. Panikle ne yapmaları gerekiyorsa yapmaya çalışan astronotlar kısa süre sonra uzay mekiğinin tüm dünya ile iletişiminin kesildiğini ve artık hareket etmediklerini anlamışlar. Bir süre uzay mekiğini tekrar çalıştırmak ve dünyaya dönmek için uğraşmışlar. Dünya ile kopan iletişimlerini yeniden kazanmak ve yardım istemek için ellerinden geleni yapmışlar fakat tüm bu çabaları bir sonuç vermemiş. Uzay mekiği içerisinde yaşamlarını sürdürmeye başlayan astronotlar günden güne zorlanmaya başlamışlar. Sınırlı olan yiyecek stoklarının bitmesi onları en çok düşündüren konular arasında yer almaktaymış. Günlerden bir gün uzay içerisinde kendilerine yaklaşan bir parlak bir cisim fark etmişler. Bu cismin ne olduğunu hiçbiri anlayamamış. Parlak cisim yavaş yavaş uzay mekiğine yaklaşmış bu esnada astronotlar derin bir uykuya dalmışlar. Parlak cismin ne olduğunu ve ne yapmak istediğini bilmedikleri için uyumak istememişler ancak kimse bu derin uykuya karşı koyamamış. Ne kadar uyudular, onlar uykudayken neler oldu, parlak ışık nereye gitti bilinmez ama uykularından uyandıklarında uzay mekiğinin hareket ettiğini ve rotasının dünya olduğunu görmüşler. Sevinç içerisinde birbirlerine sarılan astronotlar dünyaya ve ailelerine kavuşacakları için çok mutlu olmuşlar. Kısa süren ancak yaşadıkları heyecan nedeniyle bir türlü bitmek bilmeyen yolculuk sonrasında astronotlar uzay mekiğini başarılı bir biçimde dünyaya indirmişler. Astronotlardan uzun süredir haber alamayan aileleri ve yetkililer hemen merkezin yolunu tutmuş. Uzun süren sarılmalar ve sevinç gözyaşları eşliğinde herkes sevdiklerine kavuşmuş. Bir türlü açıklanamayan parlak ışığın akıbetini ise kimse bulamamış.


Uzayda bulunan gezegenlerin birinde yaşayan robotlar bir gün yakın gezegende bulanan akrabalarını ziyaret etmek için yola çıkarlar. Akrabalarını çok özlemiş olan robotlar bir an önce gitmek istedikleri yere varmak için acele ederler. Anne, baba ve iki çocuk robottan oluşan aile bir müddet uzay dolmuşunu bekledikten sonra sonunda gelen dolmuşa büyük bir heyecan ile binerler. Dolmuş onları sevdiklerine ulaştıracak ve kısa da olsa sevdikleri ile birlikte güzel bir tatil geçireceklerdir. Robot ailesi tam da bunları hayal ederken beklenmedik bir olay ile karşı karşıya kaldılar. İçi yolcu dolu olan uzay dolmuşu bir anda arızalanarak uzay boşluğu içerisinde sürüklenmeye başlamış, içerisinde olanlar ne olup bittiğini anlayamadan dünya üzerinde bir bahçeye zorunlu iniş yapmak zorunda kalmış. Bir müddet uzay dolmuşundan çıkmak istemeyen robotlar biraz zaman geçmesinin ardından ürkek ve endişeli bir biçimde uzay dolmuşundan çıkarak etrafı kolaçan etmeye başlamışlar. Her biri bir başka yere dağılan robotlardan kimileri görünmezlik özelliklerini kullanarak görünmez hale bürünmüşler. Böylece dünya üzerinde yaşayan canlılardan korunabileceklerini düşünmüşler. Güzel bir tatil ve sevdikleri ile birlikte eğlenceli vakit geçireceklerini düşünerek çıkmış oldukları yolculukta kendilerine dünyada bulan aile ise, bahçesine düştükleri evin içerisine girerek orayı teftiş etmeye başlamış. Çocuklar çocuk odasına giderek dinlenmeye çekilmişler. Anne robot ve baba robot ise evin kendileri için uygun olup olmadığını kontrol etmeye devam etmişler. Evin kendilerini almaya gelecek ekibi beklemek için uygun olduğunu anlayan robotlar uzay ekipleri gelene kadar burada bekleme kararı almışlar. Akşam olup ev halkı işten ve okuldan eve döndüğünde, görünmez halde olan robotları hiç fark etmemişler. Anne robot insan anne farkında olmadan ona ev işlerinde yardımcı olmuş. Baba robot ise ailenin bozuk olan arabasını süper mekanik güçleri ile tamir etmiş. Çocuk robotlar eve gelen ve akran oldukları insan çocukları o kadar çok sevmişler ki görünür olup onlarla oyunlar oynamamak için kendilerini zor tutmuşlar. Uzay kurtarma ekibini beklerken günler günleri kovalamış. Uzay kurtarma ekibi düşen uzay dolmuşunun yerini bir türlü saptayamamış. Dünyaya düşen diğer diğer robotlar çeşitli yerlere yerleşerek artık dünyada yaşamak zorunda olduklarını kabul etmişler. Aradan çok uzun zaman geçmiş olmasına rağmen bir gün uzay kurtarma ekibi ile dünyaya gelen uzaylılar bir bağlantı kurmuşlar. Yerleri tespit edilen robotlar uzay kurtarma ekipleri tarafından bulundukları yerlerden alınarak uzaydaki evlerine geri götürülmüşler. Uzun zaman birlikte yaşamak zorunda oldukları insanlardan ayrılmak zorunda kalan robotlar onları asla unutmamış.


Bir zamanlar büyük bir ormanda yaşayan yavru bir aslan varmış Bu aslanın bir zebra ve bir kanguru arkadaşı varmış. Yavru aslan bir ağacın gölgesinde oturup kara kara düşünüyormuş. Az ilerde arkadaşı zebra ve kanguru kuru otların arasında yarışma yapıyorlar, birbirleriyle şakalaşıp duruyorlarmış. Nefes nefese kalan zebra ve kanguru somurtarak, üzgün üzgün oturan aslan arkadaşlarını fark edip koşarak yanına gelmişler. - Bugün neden bu kadar üzgünsün? Gelip bizimle oynasana! diye sormuşlar. Yavru aslan bugün canının oyun oynamak istemediğini söylemiş. - Belki biz sana yardım edebiliriz. Neden bu kadar üzgünsün. Eğer bize neden üzgün olduğunu söylemezsen seni gıdıklarız demişler. Yavru aslan arkadaşlarının kendisini güldürmek için şakalar yaptığını biliyormuş ancak yine de yüzü gülmüyormuş. Yavru aslan arkadaşlarına anlatmaya karar vermiş. - Dün büyükannemi ziyarete gitmiştim. Kuzenimle oyun oynarken ayağım bir ağaç köküne takıldı. Masaya çarpıp büyükannemin en sevdiği çaydanlığı yere düşürdüm. Çaydanlık paramparça oldu bu yüzden çok üzgünüm demiş. - Yoksa büyükannen sana kızdı mı? diye sormuşlar. - Hayır tam tersine bana teselli verip önemli olmadığını söyledi. Söyledi ama o çaydanlık büyük annemin en sevdiği çaydanlıktı. demiş. Zebra ve kanguru arkadaşlarının böyle üzülmesine dayanamamışlar. Akıllarına bir fikir gelmiş. - Büyükannenin çaydanlığını yapıştırıp eski haline getirmeye ne dersin? demişler. Büyükannesinin kırılan çaydanlığının parçalarını küçük bir kutuya koyan yavru aslan, parçaları getirmiş. Yavru aslan, zebra ve kangurunun yardımıyla biraz yapıştırıcı ve fırçayla çaydanlığın parçalarını yapıştırmış. Çaydanlık yeni gibi görünmüyormuş ama büyükanne bunu görürse çok sevinir diye düşünmüşler. Sabah üç arkadaş büyükannenin evine gitmişler. Bahçede üç arkadaşı gören büyükanne çok sevinmiş. - Bu ne güzel bir sürpriz. Beni ziyarete mi geldiniz? demiş. Bahçedeki masanın üzerine biraz kek ve meyve suyu getirmiş. Yavru aslan, büyükannesine kekin yanında meyve suyu değil çay içmek istediğini söylemiş. Bunun için yanında çok güzel bir çaydanlık getirdiğini söyleyip onardıkları çaydanlığı büyük annesine uzatmış. Büyük annesi kırılan çaydanlığın eski haline geldiğini görünce çok sevinmiş. - Size çok teşekkür ederim çocuklar. Bu benim için çok değerli bir çaydanlıktı. Büyük annemden kalmıştı. Tekrar tamir ettiğiniz için çok sevindim. Hadi şimdi kekimizi yiyelim. demiş. Büyük annesinin mutlu olduğunu gören yavru aslan artık gülümsemeye başlamış. Üç arkadaş büyükannesinin evinde birlikte çok güzel vakit geçirmiş. Daha Fazla Masal okumak isterseniz 5 yaş masallar Kategorilerimizi Ziyaret Edebilirsiniz.


Eski zamanlarda bir ormanda iki arkadaş geziyorlarmış. İki arkadaş ağaçlara, çiçeklere bakıp sohbet ederken büyük bir gürültü duymuşlar. Bir de bakmışlar ki ne görsünler. Büyük bir ayı karşılarında duruyormuş. Arkadaşlardan birisi ayıyı görür görmez uzun bir selvi ağacına tırmanıp, yaprakların arasına gizlenmiş. Diğer arkadaşının ne olacağını hiç düşünmemiş. Diğeri ise ne yapacağını şaşırmış. Çaresiz kaldığını anlayınca yere yatmış. Ölü gibi uzanmış. Ayı yavaş yavaş ona doğru yaklaşmış. Burnunu kulaklarına uzatarak koklamış. Sonunda homurdanarak başını sallayıp oradan uzaklaşıp gitmiş. Çünkü ayılar ölülere dokunmazmış. Büyük bir tehlike atlatan yerdeki arkadaş yerden kalkmış üstünü başını temizlemiş. Etrafına bakınıp diğer arkadaşının nerede olduğunu aramış. O sırada olup biteni izleyen ağaçtaki arkadaşı, ayının gittiğinden emin olduktan sonra ağaçta saklandığı yerden inmiş. Arkadaşının yanına gelmiş. Arkadaşına iyi olup olmadığını bile sormadan gülerek: O ayı senin yanına kadar gelip kulağına bir şeyler fısıldadı söyle bakalım ne dedi demiş. Büyük bir tehlike atlatan diğer arkadaş, arkadaşının bu davranışlarına çok sinirlenmiş. Ona iyi bir ders vermek istemiş. Arkadaşına dönüp: Ayı bana seninle ilgili çok önemli bir şey söyledi ama bunu sana söyleyemem demiş. Arkadaş dediğin hiç böyle mi yapar arkadaşlar birbirlerinden hiç sır saklarlar mı? Hadi insanı meraktan çatlama da söyle demiş. -Madem çok merak ediyorsun sana söyleyeyim demiş. Ayı bana şunu söyledi Tehlike anında seni yalnız bırakanlarla dost olma dedi demiş. Şimdi söyler misin arkadaş dediğin hiç böyle mi yapar ben tehlikedeyken kaçıp gittin demiş. Arkadaşı kızarıp bozarıp ne diyeceğini şaşırmış. Çok korktuğum için ağaca kaçtım. Seni düşünemedim kusura bakma arkadaşım demiş. Şansım yaver gitti de ayı bana bir şey yapmadı. Ya yapsaydı ağaçtan inip bana yardım edecek miydin? demiş. Arkadaşım böyle bir durumda olsa onu asla yalnız bırakmazdım iki kişi daha iyi bir çare düşünebilirdik demiş. Gerçek arkadaş tehlike anında arkadaşını yalnız bırakmaz. Ben kim dost kim değil görmüş oldum bu sayede demiş. Daha fazla uyku masalları makalesi için 10 yaş masalları kategorisini ziyaret edebilirsiniz.


Büyük bir hastane de doktorluk yapan Rıdvan Bey; son derece dürüst etrafça sevilen çalışkan, işinin en iyisini yapan namazını hiç aksatmayan Allah'ın sevdiği kullarından biriydi. Kolay kolay sinirlenmezdi. Öfkesine yenik düşmez mutlaka düşünür sonra hareket ederdi. Daima vicdanıyla hareket eder başına ne gelirse gelsin Allah'ın taktiri olduğunu düşünürdü. Bir yanlış odlumu ya da başına gelen bir olaydan ibret almasını iyi bilirdi. Etrafındakileri de bu konuda çok uyarırdı. İnsanlarla sohbet etmeyi severdi. Bazen insanlar onun nasihatlerinden faydalanmak için muayenesinde onu ziyaret ederdiler. İyi bir akıl hocasıydı diyebiliriz. İşte böyle bir insandı Rıdvan Bey. Oğlunun da böyle yetişmesini Allah'ı severek tanıyarak sünnetlerle hayatını bağdaştırması gerektiğini öğretmeye çalışıyordu. Oğlu Hamza, 3. sınıfa gidiyordu. Ona karne hediyesi olarak bilgisayar almıştı. Bilgisayar Hamza'ya birçok bilgi katabilirdi. Merak ettiği her şeyi rahatlıkla araştırıp çözebilirdi. Akşam eve gelince oğluna bilgisayarı öğretip beraber bilgisayar da zaman geçiriyorlardı. Ama korkusu da vardı. Ya bilgisayara dalıp görev ve sorumluluklarını unutursa. Zamanla babasının endişeleri gerçekleşmeye başladı. Hamza daha fazla zaman geçirmeye başladı farklı sitelerde sörf yapıp vaktini boşa harcıyordu. Rıdvan Bey iki defa uyardı oğlunu ama şeytan bir türlü Hamza'nın yakasını bırakmıyordu farklı farklı yerlerde uğraşıp zamanını gereksiz harcamaya devam ediyordu. Saatlerce bilgisayarın başından kalkmıyordu. Öyle ki akşam babası eve geldiğinde ona kapıyı bile açmıyordu. Rıdvan Bey çok büyük suçluluk hissediyordu. Çok pişman olmuştu. Oysaki bilgisayarı alırken daha farklı olumlu düşünceleri vardı. Kültürünü genişletir. Merak ettiği konuları araştırır diyordu ama çok yanılmıştı. İşte şeytan bir kez daha Hamza'yı kandırdı. Oysaki o vakti kitap okuyarak biriken ödevlerini yaparak geçirebilirdi. Odasını toplayıp ailesiyle daha kaliteli zaman geçirebilirdi. Oysa zaman ne ki gelip geçer en değerli sevdiklerimiz her zaman yanımızda olmayabilir. Büyüdükçe işler güçler çoğalır aile özlemi kurarız. Yanı sıra küçükken öğrendiğimiz bilgiler ilerde birçok alanda işimize yarayabilir. Bu boş uğraşlar şeytanın ufak tefek oyunları. Rıdvan Bey böyle bir şeye sebep olduğu için pişmanlık içindeydi. Akşam eve geldiğinde Hamza bilgisayarın önünde sızmıştı. Rıdvan Bey hemen bilgisayarın fişi çekip kapattı bu duruma bir son vermeliydi. Ve oturup oğluyla çok güzel sohbet ettiği ilerde hayatının bazı dönemlerine etki edecek yanlışları yapmamasını boş işlerden uzak durması gibi değerli öğütler verdi. Hamza da can kulağıyla babasını dinliyordu. Hamza'nın aklından çıkmayacak en büyük nasihat şuydu. Oğlum her zaman ben senin yanında olamam artık iyi olanı yanlış olanı sen ayırt etmelisin ve yolunu sürdürmelisin. İç sesini dinlemelisin ama iki iç ses vardır biri senin vicdanın diğeri şeytanın. Şeytan seni hep savurur boşluklara atar. Ama vicdanın seni her zaman altın tahta götürür. Vicdanın beyninle beraber olsun demiş.


Yaşanan kış mevsiminin ardından gelen bahar beraberinde rengarenk çiçekleri de getirmiş. Çiçeklerin açması en çok bal yapan arıları mutlu etmiş. Vakit kaybetmeden çiçekten çiçeğe konarak yapacakları bal için çiçek özü toplamaya başlamışlar. Topladıkları özlerden yaptıkları balları çeşitli şekiller vererek kovanlara yerleştirmişler. Her şey güzel giderken birden ortaya yaban arıları çıkmış. Bu arılar bal arılarının yaptığı balların kendilerine ait olduğunu iddia etmişler. Bunun üzerine arılar arasında kavga başlamış. Yabani arıların hak iddia etmeleri bal arılarını kızdırmış ve kavgayla bir çözüme ulaşamayacaklarını anlamışlar. Bunun üzerine balların sahibinin kim olduğunun anlaşılması için mahkemeye başvurmuşlar. Balları üzerinde hak iddiasında bulunan yaban arılarından şikayetçi olmuşlar. Mahkemenin hakimi ise deneyim sahibi olan eşek arısıymış. Eşek arısı balın sahibinin kim olduğunun anlaşılması için çevredeki diğer hayvanların tanık olarak dinlenmesine karar vermiş. Bunun üzerine ilk tanık olarak çekirge konuşmuş. Çekirge mahkemede konuşmasında kovanların yanında gördüğü arıların renklerinin sarı olduğunu ve uzun kanatlarının bulunduğunu anlatmış. Bunun üzerine eşek arısı her iki arı türünün de tarife uygun olduğunu düşünerek başka şahitlerin dinlenmesine karar vermiş. Böylece diğer hayvanlarda dinlenmeye başlamış ancak günler geçerken sonuç alınamamış. Günlerin geçmesi yüzünden ballarını kaybeden bal arılarından en akıllısı yargıcın karşısına geçmiş ve söz hakkı istemiş. Kendisine hak verilince de ayıların ballarını yediğini ve günlerce emek verdikleri ürünlerinin harap olduğunu anlatmış. Sonrada balların sahibinin kim olduğunun anlaşılması için bir fikrinin olduğunu söylemiş. Yargıç fikrini dinlemeyi kabul edince de her iki türdeki arıların yargıcın karşısında bal yapmasını önermiş. Yargıç akıllı arının fikrini beğenmiş ve iki arı türünden de kendisinin karşısında bal yapmalarını istemiş. Yaban arıları bu karar itiraz etmişler ancak yapacak bir şeyleri yokmuş. Bunun üzerine hem bal arıları hem yaban arıları yargıcın karşısında bal yapmaya başlamışlar. Bal arıları bal yapmaya alışkın oldukları için hızlı bir şekilde balı hazırlamışlar ancak yaban arıları ne kadar uğraşırlarsa uğraşsınlar bal yapmayı becerememişler. Gün sonunda tüm arılar hakimin karşısına geçmişler. Üretilen balları inceleyen hakim yapılan balın bal arılarına ait olduğunu ve yaban arılarının bal yapamadıklarını söyleyerek kararını vermiş. Bu karar ise balların asıl sahiplerine teslim edilmesiymiş. Hakimin kararından sonra yaban arılarının sözcüsü konuşmak istemiş. Söz verilince kendilerine hiç bal yapmasının öğretilmediğini ve bu sebeple başkalarının ballarına sahip çıktıklarını anlatmış. Artık pişman olduklarını söyleyerek bal arılarının onları affedip bal yapımını öğretmelerini istemiş. Bal arıları bu isteği kabul etmişler ve onları affederek bal yapmayı öğretmeye başlamışlar. Zaman içerisinde yaban arıları da bal yapımını öğrenerek birlik içinde dost olarak yaşamaya başlamışlar.


Çok eski zamanlarda, ormanların birinde çok karizmatik bir kaplan yaşarmış. Çok karizmatik olmasına karşın bu kaplan sürekli olarak yalan söylermiş. İnsanlar onun yalan söylediğini anlasalar bile bazen inanırlarmış. Fakat o yalanı o kadar alışkanlık haline getirmiş ki herkes onu bu huyu ile tanımaya başlamış. Bir gün kaplanın başına bir şey gelmiş. O kadar kötü bir şey gelmiş ki kaplan yemeden içmeden kesilmiş. Arkadaşları ile konuşmaz olmuş. Kimse de gelip derdini sormamış. Çünkü gene bir şeyler karıştırdığını düşünüyorlarmış. Ama günler günleri kovalamış, dertler dertleri kovalamış ve sonunda ormanın kralı gelmiş ve kaplana ne derdi olduğunu sormuş. Kaplan ise buna yanıt olarak '' Kralım, derdimi söylesem ne olacak ki, kime bana artık inanmıyor. Zamanında çok yalan söyledim. Şimdi çıksam gerçekleri anlatsam, herkese bunları söylesem ne olacak kim inanacak bana. En iyisi beni boş verin demiş. Aslan Kral bunun üzerine biraz kızmış. Çünkü ormanların tek hakimi oymuş. Kendi dediklerinin dışına çıkılması hoşuna gitmezmiş. Her zaman ne isterse olsun istermiş. Bu nedenle sorusunun yanıtını alana kadar tekrar tekrar sormaya karar vermiş. '' Bak eğer derdini söylemezsen derman bulamayız. Biliyoruz ki biz bu ormanda birlikte yaşamak zorundayız. Sen çok yalan söyledin şimdiye kadar. Ama her zaman yalan söyleyeceksin diye bir şey yok ya. Sen de hatanı anlamışsın belli ki. Bu da büyük bir erdem. Sen en iyi bize derdini anlat, belki birlikte çözüm buluruz. Eğer çözüm bulamazsak da birlikte üzülürüz. Kaplan bu sözleri duyunca çok duygulanmış. Onu seven ona değer veren birileri olması çok güzelmiş. Fakat yaptığı hatalar hep gözünün önüne geliyormuş. Bu nedenle biraz düşünmüş. Ne cevap verse boş gibi geliyormuş kendine. Ama Kral'a da hak vermiş aslında. Sonuç olarak hep birlikte yaşamaları gerekiyormuş. ''Kralım tamam dökerim içimi. Ama bir şartım var. Bu şartımı kabul etmeniz gerekiyor. Şimdiye kadar söylediğim cezalar için beni cezalandırmanızı istiyorum. Eğer beni cezalandırmazsanız, benim vicdanım asla rahatlamaz. Bu yüzden de bana en ağır cezaları verin, hem bu iki taraf içinde en mantıklı hareket olur. Aslan kralı bunu düşünmüş. Aslında haklıymış. Her yapılanın bir cezası olması gerektiğini düşünmüş. Fakat ceza ne ceza vereceğini tam bulamamış. En iyisinin tüm orman heyetinin bir araya gelmesi ve ortak bir karar alınması gerektiğine karar vermiş. Ertesi gün tüm orman heyeti toplanmış. Kral en başlarındaymış. Düzen kurulmuş ve nihai karar için Aslan kral konuşma yapmış; Sonrasında orman artık eskisi gibi olmamış. Kaplan bir daha yalan söylememiş. Sır tutmanın ne denli önemli olduğunu herkes anlamış. Sırlar hayatımızda her zaman vardır. Fakat bu sırlar bize yük değildir. Sadece bilgilerimizi arttırır. Yalan söylemek dünyanın en hatalı davranışıdır. Bu nedenle yalan söylememek için içimizde bir şey tutmamız gerekir. Kaplan bu olaydan anlamış ki, sır tutmak yalan söylemekten aslında çok daha kolay.. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir varmış bir yokmuş çok uzaklarda güzel şirin bir köy varmış. Bu köyde küçük tatlı bir çoban varmış. Tüm köyün koyunlarını gün boyunca otlatan çoban akşam olduğunda da evlere tek tek koyunları dağıtırmış. Yine bir gün çoban erkenden kalkarak koyunları dağlara çıkarmak üzere evleri gezmiş. Topladığı koyunları dağlara çıkartarak otlatan çobanın birden canı sıkılmış. Ne yaparsa yapsın eğlenemeyen çoban ne yapsam da eğlensem diye düşünürken birden aklına zekice bir fikir gelmiş. Çobanın bu fikrine göre köylüleri biraz korkutarak eğlenmeyi istiyormuş Hızlıca köy meydanına gelen çoban tüm gücüyle bağırmaya başlamış. Çoban : Yetişin koyunlarımı kurtlar yedi. Demiş. Bunun üzerine panikleyen köylüler ellerine geçirdikleri kazma ve kürekler ile koyunların olduğu yere koşmuşlar. Koyunların olduğu yere ulaştıklarında ise bir de bakmışlar ki ne kurt var nede koyunlardan eksik olan. Bunları gören çoban ise bir tarafta gülerek eğleniyormuş. Bu durumu gören köylüler çoban tarafından kandırıldıklarını çok geçmeden anlamışlar. Çobana kendilerini korkuttuğu ve vakitlerini çaldığı için çok kızan köylüler bir daha aynı şeyi yapmamalarını tembihlemişler. Bu durumun ilerde kendisine olan güveni azaltacağını söyleyen köylüler kısa bir süre sonrada evlerine dağılmışlar. Bu olayın üzerinden henüz bir kaç gün geçmişken çoban yine köylülere bir oyun oynamaya karar vermiş. Koşarak köy meydanına inen çoban, yine çığlıklar atarak ; Herkes koşsun koyunlarımızı kurtlar kaptı. Demiş. Bu sözler üzerine köylüler yine işlerini bırakarak koyunlarının yanına doğru koşmaya başlamışlar. Koyunlarına ulaştıklarında ise yine kurt olmadığını gören köylüler yine çobana kızmaya başlamışlar. Bu yaptığının iyi bir şey olmadığını çobana anlatan köylüler kızgın şekilde evlerine dönmüşler. Bu sözlerden etkilenmiş gibi görünmeyen çoban bu işi bir eğlence haline döndürmüş tam bir daha aynısını yapayım diye düşünürken çobanın otlattığı sürüye gerçekten kurtlar saldırmış. Bu olay üzerine hızlı şekilde koşarak köy meydanına inen çoban köylülerden imdat! diye yardım istemiş. Bir süre bu yardım çağrısını sürdüren ve bir evden diğer eve koşan çobana bu sefer hiçbir köylü inanmamış. Çobanın yine yalan söylediğini düşünen köylüler hiç kulak asmadan ellerindeki işlerine devam etmişler. Çobanın sürekli yalan söyleyip eğlenmesi üzerine kimse çobanın yardımına gitmemiş. Kurtlarda tüm koyunları yemişler. Çoban bu duruma çok üzülmüş. Köyüne dönüp herkese tek tek ben size bu sefer yalan söylememiştim diye feryat figan etmiş. Koyunlarınızı kurtlar gerçekten yedi bir tanesi bile geride kalmadı demiş. Ama haklı olarak sizler yine yalan söylediğimi düşünerek yardıma gelmediniz. Ben keşke o yalanları söylemeseydim demiş. Yalancı çoban yaptıklarından pişman olmuş. Olmuş ama iş işten geçtikten sonra duyulan bu pişmanlık yüzünden tüm köy koyunsuz kalmış. Duyduğu pişmanlığı ise çoban tüm köylülere şu sözler ile ifade etmiş ; Ben daha önce bu konuda çok yalan söyledim ve eğlendim ve bir gün gerçekten kurtlar saldırdığında da kimse bana inanmadı. Bir daha eğlenmek için bile olsa asla yalan söylemeyeceğim. demiş. Sonunda yalan söylemenin kötü olduğunu anlayan çoban tüm köylülerden onlara yaşattığı kayıplar için tek tek özür dilemiş.


Çok uzak ülkelerin birinde bir çiftlikte keçiler, koyunlar, tavuklar, köpekler dostluk içinde yaşarlarmış. Çiftliğin sahibi çok iyi biriymiş. Onları gündüz olunca serbest bırakır özgürce dolaşmalarına izin verirmiş. Hayvanlarda bu durumdan çok memnunmuş. Gündüzleri yakınlardaki ormanda, çayırlarda dolaşır. Oynar, eğlenir akşam olduğunda ise hepsi çiftliğe dönerlermiş. Çiftlikteki keçilerden birinin ismi Haydarmış. Diğer hayvanlar yemeklerini paylaşıp kardeşçe yaşarken o bulduğu güzel otları tek başına yemek istiyormuş. Sabah olduğu zaman hemen önden gidiyor diğerlerini geride bırakıp en güzel otları bulup yiyormuş. Bulduğu otluk alana diğerleri gelmesin diye de her defasında yalan söylüyormuş. Neredeydin diye sorduklarında Bütün gün dolaştım ama şöyle ağız tadıyla yiyeceğimiz otların olduğu bir yer bulamadım diyormuş. Haydar böyle söylüyormuş ama gün geçtikçe semirmeye kilo almaya başlamış. Arkadaşlarından daha kiloluymuş ve keyfi de çok yerindeymiş. Bir gün başka bir keçi onu takip etmiş. Birde ne görsün kocaman otların olduğu koca bir alan Haydar tek başına otları yiyor, koşuyor oynuyor. Hemen geri dönmüş ve diğer keçilere ve koyunlara haber vermiş. Bütün keçiler ve koyunlar Haydar'ın olduğu yere gelmişler. Haydar arkadaşlarını görünce çok bozulmuş otlarını paylaşmak zorunda kalacağı için. İçlerinden en yaşlısı olan Olgun Haydar'ın yanına yaklaşmış. Haydar hani sen hiç güzel otların olduğu yeri bulamıyordun. Bize yalan söyledin sen bir yalancısın. Bundan sonra bizim sürüden değilsin çiftliğe de gelme artık. Yalancıların çiftliğimizde yeri yok demiş. Doğrusu bu sözler Haydar'ı çok üzmemiş ilk başta Aman sanki benim onlara ihtiyacım var. İşte burada bol bol ot var gündüzleri yerim akşam olduğunda da şu ağacın altında uyurum diye düşünmüş. Tamam demiş Olgun'a Siz bilirsiniz bende artık hep burada kalırım demiş. Bütün keçi ve koyunlar ondan uzaklaşmışlar otlardan biraz yedikten sonra akşam olmaya başlayınca toplanıp çiftliğe dönmüşler. Haydar peşlerinden gitmemiş otlardan yemeye yalnız kalmanın keyfini çıkartmaya devam etmiş. Bir süre sonra hava iyice kararmış. Haydar yakındaki ağacın altına gitmiş oturmuş. Orada uyuyakalan Haydar kurt sesleri ile uyanmış. Kurtların ulumaları çok yakından geliyormuş. Seslerin gittikçe yaklaştığını duyan Haydar Ben ne yaptım demiş kendi kendine Yalan söyledim, arkadaşlarımı kendimden uzaklaştırdım, yuvamdan oldum. Belki de öleceğim şimdi diye düşünmüş. Kurtların ulumaları biraz daha yaklaşmış. Çok korkan ve yalan söylediği için pişman olan Haydar çiftliğe doğru koşmaya başlamış. Nefes nefese koşarken arkasından kurtların ayak sesleri geliyormuş. Neyse ki kurtlara yakalanmadan çiftliğe varmış. Bu sırada çiftlikte güvende olan diğer keçi ve koyunlarda aslında Haydar'ı merak ediyorlarmış. Onun yaklaştığını görünce hemen kapıyı açıp onu içeri almışlar. Kurtların elinden kurtulan Haydar arkadaşlarından çok özür dilemiş. Yalan söylemenin ne kadar kötü bir şey olduğunu anlamış ve kalan hayatında hiç yalan söylememiş. Daha fazla masal okumak isterseniz Türk Masalları kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir gün iki kardeş okula gitmek için yola çıkmış. Okul yolunda yardıma muhtaç bir ihtiyar görmüşler. İçlerinden biri ihtiyar amcaya yardım etmek istemiş. Ama diğer kardeş okula geç kaldıklarını söyleyerek yardım etmeyi kabul etmemiş. Bu sırada yaşlı amcanın cüzdanın yere düştüğünü gören kardeşlerden biri bir an olsun şeytana uymuş ve yere düşen cüzdanı alıp cebine koymuş. Diğer kardeş bu durumu görmüş ve kardeşini uyarmış. Ama kardeşi pervasızca davranarak hızlıca okul yoluna doğru koşmaya başlamış. Diğer kardeş ihtiyara yardım etmek istemiş ve onu yolun karşısına geçirdikten sonra okula gitmiş. İhtiyara yardım eden kardeş haliyle okula geç kalmış. Öğretmeni ona neden geç kaldığını sorunca söylemeye çekinmiş. Çünkü kardeşinin yaptığı hatanın ortaya çıkacağını düşünmüş. Aslında kardeşinin kendi hatasını anlamasını beklemiş. Öğretmene bir işi olduğunu ve bundan dolayı geç kaldığını söyleyen çocuk öğretmenini ikna edememiş. Öğretmeni ise bu durumu ailesine anlatmak zorunda kalmış. Akşam olduğunda çocukların babası çocuklarını karşısına almış ve neler olup bittiğini sormuş. İhtiyar adamın cüzdanını alan kardeş babasına dönüp kardeşinin hırsızlık yaptığını söylemiş. Bu durum karşısında ne diyeceğini bilemeyen diğer kardeş babasına bir açıklama yapmak için düşünmeye başlamış. Çocukların babasın hırsızlık yapan çocuğun cezalandırılmasına karar vermiş. Bu ceza sonucunda aslında hiç suçu olmayan küçük çocuk bir hafta boyunca dışarda oyun oynamayacak ve resim yapamayacaktı. Ayrıca odasından çıkmasına da izin yoktu. İftira atan diğer kardeş kurtulduğu için seviniyordu. Fakat ilerleyen günlerde bu sevinci kursağında kalacaktı. Suçu olmayan küçük çocuk bu üzüntüye dayanamayarak hastalanmıştı. Çocuk sürekli öksürüp halsiz bir şekilde yatakta yatmaktaydı. Bu durumu gören iftiracı ve yalancı kardeş ne kadar büyük bir hata yaptığını anladı. Kardeşinden özür diledi. Sonra kardeşi ona babasına her şeyi anlatması gerektiğini söyledi. Babasına her şeyi apaçık anlatan çocuk kardeşinin iyileşmesini istedi. Kısa süre içerisinde kardeşi iyileşti ve küçük çocuk bir daha asla yalan söylemesi gerektiğini anladı. Zorlu bir şekilde anlamış olsa da yalan söylemek ve iftira atmak çok kötü bir hareketti. Daha Fazla Masal İçin Çocuk Masalları Kategorimizi Ziyaret Edebilirsiniz.


Evvel zaman içinde kalbur saman içinde, çok geniş bir oramdan minik bir kuş yaşarmış. Minik kuş annesinden çok uzaktaymış. Anne kuş, seneler önce birtakım insanlar tarafından alıkonmuş ve bir evin içinde kafeste yaşıyormuş. Yalnız minik kuş ise onu aramış ama bulamamış. Minik Kuş çok hüzünlü bir yapıya sahipmiş. En yakın arkadaşı Koca Çınar ile bazen sohbet eder, ondan nasihat alırmış. Fakat içinde olan derin yalnızlığını asla bastıramamış. Annesini çok aramış, çok eve girmiş ama bulamamış. Hatta bir keresinde annesini ararken az daha kendisi kafese konuyormuş. Minik Kuş özgür ruhluymuş. Uçmayı çok seviyormuş. Uçsuz bucaksız yerlerde, bulutların içinde süzülüp duruyormuş. Fakat bir dala konduğu zaman tekrar yalnızlığını hatırlıyormuş. Günlerden bir gün Minik kuş aynı kendisi gibi minik bir fil ile tanışmış. Minik filin hortumunda dolanıp durmuş. Onu çok sevdiği için uğraşmak istemiş. Minik fil de kuşu çok sevmiş. İkisi gün boyunca oynamışlar. Sonrasında küçük bir çocuk yanlarına gelmiş. Küçük çocuk '' Minko konuşmaz ve duymaz. Sadece oyun oynar'' demiş. Minik kuş buna çok üzülmüş. Hem kendisi için hem de minko için üzülmüş. Çünkü en sevdiği arkadaşı ile insan konuşmak istermiş. Çocuk konuşmaya devam etmiş; '' Ama üzülme. O konuşmadığı ve duymadığı için mutlu. Hep oyun oynar. Bir sürü arkadaşı vardır.'' Bunun üzerine minik kuş ben konuşuyorum hem de duyuyorum ama hiç arkadaşım yok diye düşünmüş. Minko ile zaman geçirmeye devam eden Minik Kuş, hayat dolu olmanın, oyunlar oynamanın ne değerli olduğunu anlamış. Aslında kendisini bir kapana sıkıştırdığını düşünmüş. Çünkü hayat devam ediyormuş. Aslında kafeste olan annesi değil, kendisiymiş. Minik kuş bunun farkına vardıktan sonra hayatında çok fazla gelişme olmuş. Artık yeni insanlar ile tanışmak, onlarla oyun oynamak istiyormuş. Sürekli üzülen, ağlayan kuş gitmiş yerine sürekli enerjik olan bir kuş gelmiş. Çok zaman sonra, Minik Kuş tekrar Minko'nun yanına gitmiş. Minko bu sefer orada değilmiş. Çok şaşıran minik kuş tekrar aynı çocuğu aramış. Çocuk tek başında bir ağacın gövdesine sırtını yaslamış uzanıyormuş. '' Minko'yu mı arıyorsun? O gitti. Tek başına gitti kimseye bir şey söylemeden. Zaten konuşamıyor da. Neden gittiğini nereye gittiğini bilemeyiz. Zaten yeni gelmişti buraya. Sürekli bu şekilde geziyor herhalde'' demiş çocuk. Minko aslında bir kuştan bile daha özgür bir ruha sahipmiş. Minik Kuş onunla tanıştığı için kendini çok mutlu hissediyormuş. Eğer bir yerde sıkılıyorsan oradan ayrılman gerekiyormuş. Bu dersi alan Minik Kuş göç etmeye karar vermiş. Yeni kişiler ile tanışacak, onarla da oyunlar oynayacakmış. Konmak için yeni dallara ihtiyacı olduğunu Minko sayesinde anlamış. Yalnız Minik Kuş aslında yalnızlığını kendi yarattığını anlamış. Çok sevdiği annesi gittiğinden beri mutsuzmuş. Fakat Annesinin mutsuz olduğunu düşündüğü için mutsuzmuş. Belki de mutludur diye düşünmüş içinden minik kuş. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir varmış bir yokmuş, çok eski zamanların birinde küçücük bir kız çocuğu varmış, ismi de denizmiş. Bu kız sokaklarda hep yaramazlık yapar insanları rahatsız eder, hayvanlar ve bitkilere zarar verirmiş. Her gün sokaklarda kedi ve köpeklere taş atar, kuşlara sapanla taş fırlatır, çiçekleri koparıp koparıp fırlatırmış. Çocukların oyuncaklarını kırar toplarını patlatırmış. Her gün komşular bu kızı annesine şikayet edermiş. Kızlarının yaptıklarını anlatırlarmış. Bu küçük kıza anne babası her seferinde ceza verirmiş ama bu kız hiçbir şekilde uslanmaz her fırsatta tekrar tekrar kötülüklere devam edermiş. Anne ve babası yine bir gün ona ceza vermişler odana gideceksin ve bir daha sokağa çıkmayacaksın diye. Deniz her gün sokaktaki çocukları camdan izler keşke bende orda olsaydım dermiş. Fakat ailesi bu sefer cezasının süresini uzun tutmayı düşünüyormuş. Çünkü deniz bir türlü uslanmıyormuş. Deniz evdeki bütün kitap ve hikayelerini yırtığı için evde oyalanmak için okuyacak hikaye bile bulamamış. Bir gün deniz uzanırken bir anda uyuyakalmış. Rüya görmeye başlamış. Rüyasına denizin bir peri gelmiş. Bu peri ona demiş ki Denizcim ben arkadaşlarımın yanına gidiyorum, benimle gelmek ister misin? Deniz bu teklif karşısında heyecanla tabi gelmek isterim diyerek birlikte arkadaşlarının yanına gitmişler. Ama deniz bir anda şaşırmış çünkü bu perinin arkadaşları, köpek kedi, çiçek ağaç, kuş ve oyuncaklar mış. Peri denize demiş ki haydi gel uzakta durma , sonrada deniz yanlarına gitmiş ve tanışmışlar. Ama Deniz hala şaşkınlığını gizleyememiş. Onlarda şaşırdığını anlayarak kendilerini iyice tanıtmışlar. Deniz demiş ki ben sizi hatırlıyorum ben sana taş atmıştım, sizi kovalamıştım. Onlarda evet. Sen yapmıştım. Küçük bisiklet demiş ki benimde tekerleğimi kırmıştın. Çiçekte demiş ki sen benim arkadaşlarımı kopardın. Deniz bu söylenenlere çok üzülmüş ve oturup ağlamış. Ben mi bunları size yaptım inanamıyorum. Ben bu kadar mı kötü bir insanım demiş. Ağlamaya devam etmiş. Peri kızı ona demiş ki üzülme deniz. Sen isteyerek yapmadın. Kuş'ta denizle konuşarak demiş ki sen canımızın acıyacağını bilmiyordum. Üzülme biz seni affettik. Deniz bir süre daha ağlamaya devam etmiş. Sonrada ağlamasını kesmiş ve üzgün bir şekilde hepsinden tek tek özür dilemiş. Affedin beni olur mu bir daha asla bunları yapmayacağım sizleri üzmeyeceğim ve kimsenin kalbini kırıp canını acıtmayacağım. Onlarda tamam sen üzülme bundan sonra yapmazsın. Bizde seni affediyoruz demişler. Daha sonra oyun oynamaya başlamışlar. Peri kızı denizin yanına gelerek demiş ki, denizcim artık gitmemiz gerek, arkadaşlarımızla vedalaş istersen demiş. Ve vedalaşarak beraber yanlarından uzaklaşmışlar. Daha sonra deniz uyanmış uykusundan. Deniz uyandığında hem sevinçli hem mutsuzmuş. Çünkü yaptıklarının farkına varmış ve pişman olmuş. Aksam anne ve babası işten gelince onlarla konuşan deniz yaptıkları için özür dileyip bir daha asla yapmayacağını söylemiş. Onlarda denizin cezasının bitmesi gerektiğini söyleyerek affetmişler. Bir hafta sonra denizin cezası bitmiş ve artık dışarı çıkmasına ve arkadaşları ile oyun oynamasına izin verilmiş. Deniz bir daha böyle kötülükler yapmamış ve çok güzel bir yaz mevsimi geçirmiş. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir zamanlar kasabanın birinde ailesi ile birlikte yaşayan küçük sincap ve ailesi varmış. Seçimli bu aile de anne baba sincap ve üç tane de küçük yavru varmış. Sincap kardeşler çok yaramaz bir o kadar da eğlenceliymiş. Birlikte çok güzel oyunlar oynuyor her gün bahçede koşturuyorlar, kendilerine fındık arıyorlarmış. 3' ü birbirine çok bağlı oldukları için, aralarına kimsenin girmesini istemiyorlarmış. En sevdikleri yiyecek, cevizmiş. Anneleri onlara her gün mantar, kabuklu yemişler yapsa da her zaman akılları ceviz de kalıyormuş. Üç küçük sincap kardeş, daima ormanda sınırsız ceviz bulacaklarının hayalini kurarak yaşarmış. Ormana gitmek isteseler de anneleri sürekli onlara karşı çıkıp, bahçeden dışarı çıkmalarını izin vermiyormuş. Ormanın onlar için tehlikeli olacağını hep söylüyormuş. Küçük sincap kardeşler de annelerinin sözünden çıkmaz, onu üzmek istemezlermiş. Fakat hiç bir zaman yaramazlık yapmaktan da vazgeçmiyorlarmış. Bir gün sincaplardan biri diğer kardeşlerine, birlikte ormana gitmeyi teklif etmiş. Ormanda bir sürü ceviz bulabileceklerini söylemiş. Hatta yolu bildiğini, korkacakları bir şey olmadığını da eklemiş. Yavru sincaplar annelerinden çok korksalar da teklifi kabul etmişler. Anneleri ev de çalışırken, ormana kaçmışlar. En ön de yaramaz sincap arkada da yavru kardeşleri, ormanda ceviz aramaya başlamışlar. Gel git zaman derken, bayağı yol kat etmişler. Ormanda çok güzel böcekler, çiçekler ve ağaçlar görmüşler. Yaramaz sincap, kardeşlerine biraz daha ormanın derinliklerine gidelim, en güzel cevizleri orda buluruz demiş. Hep birlikte aynı yöne doğru ilerlemişler. Gerçekten de bir sürü ceviz varmış ve hayal ettiklerinden saha güzel bir manzara bulmuşlar. Hep birlikte sevinçten oynamaya başlamışlar. Hepsi çok lezzetli ve büyükmüş. Her zaman burada yaşasak, ne güzel olur diye düşünmüşler. Ceviz yemeye daldıkları için, havanın da karardığını anlamamışlar. Onları ormana getiren yaramaz sincap, eve dönüş vakti, annemiz babamız merak eder, demiş. Karanlıkta yolu kaybetmişler. Yavru sincaplar ağlamaya başlamış. O esnada ormanda gezen küçük kanguru ve tavşan onları görmüş. Küçük kanguru ve küçük tavşana her şeyi anlatmışlar. Yolu bulamadıklarını söylemişler. Yardım istemişler. Küçük dostları onlara eve girmeleri için, yardımcı olacaklarını söylemişler. Bu duruma çok sevinen yavru sincaplar, yeni dostları ile köyü bir sohbete dalmışlar. Hem çok iyi arkadaş olup, hem de birbirlerini çok sevmişler. Küçük yaramaz sincaba, bu olay ders olmuş. O korkuyu yaşadıktan sonra, bir daha annesinin sözünden çıkmamış. Eğer küçük tavşan ve kanguru olmasa onları kötü anlar bekleyebilirmiş. Küçük sincap kardeşler, aralarına başka arkadaş istemeseler de yeni dostları ile tanıştıktan sonra, çok farklı düşünmeye başlamışlar. Arkadaşlığın, dostluğun ve yardımseverliğin çok önemli şeyler olduğunu anlamışlar. O günden sonra bahçelerinde her gün yeni arkadaşları ile oynamaya başlamış ve çok mutlu günler geçirmişler. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Daha dünya üzerinde hiçbir şey yok iken Tanrı olan Karahan vardı. Bir de dünya üzerinde su vardı. Karahan'dan Tanrısından başka görebilen biri ya da suyun varlığından başka görülebilen bir şeyin mevcudiyeti söz konusu değildi. Karahan o kadar yalnızdı ki yalnızlıktan sıkılmış durumdaydı. Bunun üzerine ise sıkıntıdan neler yapsam diye düşünmeye başlamıştı. Bunun üzerine su dalgalanmaya başladı. Dalgalanma sonucunda sudan ak ana çıktı. Ak Ana, Karahan Tanrısına yarat dedi. Daha sonra ise tekrar suya girdi. Bunun üzerine Karahan kişi yarattı. Karahan ile yaratılan kişi, suyun güzelliği üzerinde uçuyordu. Ama kişi durumundan memnuniyet duymuyordu. Karahan'dan daha yükseklerde uçmayı istemekteydi. Onun bu isteğini sezmiş olan Tanrı Karahan, yarattığı kişiden uçma özelliğini aldı. Kişi ise sonsuz olarak suya yuvarlanmış oldu. Bunun üzerine kişi boğuluyordu. Yaptığına pişman olan kişi af dilemiştir. Bunun üzerine Tanrı Karahan, kişiye sudan yükselmesini istedi. Bunun üzerine deniz içinden yıldız yükselmiş oldu. Kişi, bunun üstüne oturdu ve kurtuldu. Kişi, artık uçmayı bilmediği için Tanrı dünyayı yarattı. Kişiyi, suyun dibine daldırdı ve toprak içinden çıkardı. Kişi, denizin dibinden toprak çıkarırken, gizli olarak bir dünya yaratmak istediği için ağzının içinde toprak alarak sakladı. Kişi, avucun olan toprağı, su yüzüne serpti ve Tanrı Karahan toprağa büyü dedi. Bu büyümüş olan toprak ise, dünya olmuş oldu. Ama aynı zamanda kişinin ağzındaki toprak da büyümeye başlamıştır. Bunun üzerine boğulacak gibi olmuştur. Tanrı Karahan, kişiye tükür dedi. Ama demeseydi boğulup gidecekti. Tanrı Karahan'ın yaratmış olduğu dünya düzdü. Kişi tükürünce, ağzından topraklar çıktı. Bu tükürdüğü ise dünyaya fırlayıp üzerinde bataklıklar oluştu. Tanrı Karahan, buna çok kızmıştı. Bu yaptığı davranıştan dolayı itaatsiz olan kişiye Erliğ ismini verdi. Erliğ dilimizde baktığımızda şeytan anlamına gelir. Tanrı Karahan, bu itaatsiz olan Erliğ'i kendi ışık aleminden kovulmuştur. Daha sonra ise yerden dokuz dallı olacak şekilde bir ağaç bitirdi. Her dalın altında ise bir tane adam yarattı. Bunlar da dokuz insan türünün ataları olmuşlardır. Erliğ adlı şeytan ise bu insanların güzel ve iyi olduklarını görmeye başlayınca Tanrıdan onları koparıp kötülüğe sürüklüyordu ve kendisine çekiyordu. Karahan adlı Tanrı, insanların bu durumuna karşı, Erliğ'e kanmalarına kızmıştı. Bunun üzerine onları kendi başlarına bırakma kararı almıştır. Bunun üzerine Erliğ'i yer altında yer alan karanlıklar dünyasının 3. katına koymuştur. Kendisi için de 17. kat göğü yarattı ve oraya çekilmiştir. Yeryüzündeki insanları korumak için ise, meleklerinden bir tanesini göndermiş oldu. Bunun üzerine Erliğ bu güzel göğü görmüştür. Kendisi de kendisine ait bir gökyüzü yaratmak için Karahan Tanrısından izin almıştır. Kendi yarattığı göğüne de tebasını yani kandırmış olduğu kötü ruh ve ruhları yerleştirmiştir. Erliğ'in tebası ise Karahan'ınkinden daha iyi yaşamaya başlamışlardır. Bunun için, Tanrı Karahan'ın canı çok fazla sıkılmıştır. Bunun üzerine meleklerinden birini göndermiş ve Erliğ'in göğünü yıktırmıştır. Bu gök yıkılıp dünyaya düşmüştür ve bunun üzerine yıkıntılar ile birlikte dağlar, ormanlar, boğazlar oluşmaya başlamıştır.


Bir varmış bir yokmuş evvel zaman içinde kalbur saman içinde küçük bir köyde hayvanlar kendi hallerinde yaşarlarmış. Köyün muhtarı bilge mi bilge saygıdeğer yaşlı kaplumbağaymış. O, herkese eşit davranır ve herkese yardım edermiş. Bu yüzden de herkes ona karşı saygılıymış. Köyün en kalabalık fakat en fakir ailesi tavukgillermiş. Evin babası olan horoz sürekli çalışır çabalarmış. Fakat çok kalabalık bir aile oldukları için onun çalışması yetmezmiş. Kara kış da kapıdaymış ve baba horoz kış için yeterli miktarda yiyecek depolayamamış. Bir gün köyün meydanında kara kara düşünürken eşek ile karşılaşmış. Tavukgillerin komşusu olan eşek kendi başına yaşayan hayvanlardan biriymiş. Eşek, baba horoza neden üzgün olduğunu sormuş. Horoz da olan biteni anlatmış. Eşek, tavukgillerin bu halini düşünüp üzülmeye başlamış. Bir gün onlar için ne yapabileceğini düşünmüş ve bu konuyu köyün en zengini olan inek ile konuşmaya karar vermiş. Fakat inek o kadar kibirliymiş ki tavukgillere yardım etmeyi kabul etmemiş. Bu durumda eşek çok üzülmüş. Fakat inek ile konuşmaları duyan kuzu, Bu durumu kaplumbağaya soralım. diye fikir vermiş. Bu fikir eşeğin çok hoşuna gitmiş ve birlikte kaplumbağa ile konuşmaya gitmişler. Kaplumbağa, eşek ve kuzu bol bol sohbet etmişler. Onlar için nasıl yardım edebileceklerini düşünmüşler. Sonunda bir karar vermişler. Köydeki herkes, o kış bir miktar yiyeceğini tavukgillere verecekmiş. Hemen çalışmalara başlamışlar. Eşek ve kuzu bütün köyü dolaşarak herkese bu konudan bahsetmiş. İnek dışında herkes yardım etmeyi kabul etmiş. Hatta köyün yaramaz, zıpır fakat tatlı üyesi tavşan yardımları daha hızlı toplamak için bu göreve katılmak istemiş. Eşek ve kuzu tüm yiyecekleri tavukgillerin kapısına bırakıp oradan uzaklaşmışlar. Baba horoz bu yiyecekleri kimin bıraktığını anlayınca komşusu eşeğe tüm komşularıma çok teşekkür ederim ama size zahmet etmek istemezdim diyerek mahcubiyetini belirtmiş. Eşek gülümseyerek Ne zahmeti, komşumuza yardım etmek bizi çok mutlu etti demiş. Köydeki herkes sayesinde tavukgiller o kışı rahat bir şekilde atlatmış. Fakat kibrinden dolayı herkes ineğe karşı tepkiliymiş. İnek, her geçen gün biraz daha yalnız hissetmeye başlamış. Bir gün bunun nedenini öğrenmek için komşusu köpekle konuşmuş. Köpekle konuştuktan sonra inek hatasını anlamış ve kaplumbağaya gidip özür dilemiş. Kaplumbağa, özür dilemesi gereken kişinin kendisi olmadığını söylemiş. Böylece inek güzel bir hediye alıp tavukgillerin kapısını çalışmış. Baba horoz önce ineğe karşı tavırlıymış. Fakat onun gerçekten pişman olduğunu anlayınca dayanamamış ve affetmiş. Daha fazla masal okumak isterseniz Bebek Masalları kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Aralarından asla su sızmayan bir dede ve torun varmış. Torun, sürekli olarak dedesine sorular sorarmış. Dedesi de büyük bir sabırla torununun sorularını yanıtlarmış. Bu durumdan da büyük bir keyif alırmış. Torunun sorduğu sorular da öyle sıradan sorular değilmiş. Hayatı anlamaya yönelik olarak sorulan bu sorular, üzerinde çok düşünmeyi gerektiriyormuş. Günlerden bir gün torun yine dedesinin yanına gitmiş. Dedesiyle vakit geçirmeyi ve onunla sohbet etmeyi çok seviyormuş. Dedesi de bu durumdan oldukça memnun kalıyormuş. Torun, dedesinin kendisine aktardığı tüm bilgileri hafızasında kayıt altına almıştı. Dedesiyle birlikte bu tarz konuları konuşmaktan büyük bir keyif almıştı. Dedesi de onun öğrenmek için bu denli meraklı olmasından büyük bir memnuniyet duymuştu. Torun, dedesinin bu söylediklerinden oldukça memnun olmuş. Yüzünde büyük bir tebessüm belirmiş. Dedesine dönüp, Ama hala soruma cevap vermedin dede. demiş. İnsana hayat veren şey, ruhtur evlat. Bu dünya hayatının, yani yaşamın kaynağı ruhtur evlat. cevabını vermiş dede. Daha Fazla Çocuk Masalları İçin Kısa Masallar Kategorimizi Ziyaret Ediniz.


Bir varmış bir yokmuş. Biz zamanlar bir kasabada çok fakir bir aile yaşarmış. O kadar fakir bir aileymiş ki yiyecek ekmek, içecek su bulamazlarmış. Adam evine ekmek götürmek için pazara gider tarlasında yetişen ürünleri satarmış. Sattığı ürünlerden çok az para kazanırmış. Kazandığı para ile hayvanlarına yem ve kendilerine de biraz un alırmış. Adamın iki tane oğlu varmış bu çocukların yaşları çok küçükmüş. Baba her akşam eve gelirken bunlara şeker alır gelirmiş. Ailecek mutlu bir şekilde yaşarlarmış. Aradan yıllar geçmiş küçük iki çocuk büyümüş. Adam çok yaşlanmış ve hasta olmaya başlamış. Adam eskisi gibi pazara gidip bir şeyler satamaz olmuş. Adam ve kadın karar vermişler ve oğullarına artık onların pazara gitmeleri gerektiğini söylemişler. İki çocuk bu durumu kabul etmek istememişler. Çünkü onları gezmek ve eğlenmek daha mutlu ediyormuş. Bir gün akşam eve geldiklerinde evde yemek yokmuş. Annesi ve babası o gün pişirecek yemek bulamamışlar. Çocuklar karar vermişler artık pazara gidip para kazanacaklarmış. İki kardeş pazara gitmiş bir tanesi çok iyi satış yapıyormuş. Bir tanesi satış yapmak istemiyormuş ve sürekli gezmek istiyormuş. Günlerden bir gün bir tüccar pazara tezgah açmış. Bu tüccarı ilk defa görüyormuş herkes. Bu adam aslında dolandırıcıymış. Kasabalara gider insanları dolandırır ve kaçarmış. Bu kasabaya da insanları dolandırmaya gelmiş. Haftalar geçmiş bu tüccar iki kardeşten iş yapmak istemeyeni keşfetmiş. Tüccar kafasında planlar yapmış. Bir an önce gezmek isteyen çocuğu dolandırıp kaçmak istemiş. Tüccar bir gün bu iki kardeşin yanına gelmiş. Bu kardeşlerle tanışmış. Sürekli gezmek isteyen çocukla arasını iyi tutmuş ve iyi anlaşmışlar. Bu tüccarı diğer çok çalışan kardeşin gözü hiç tutmamış. Kardeşini kenara çekip onunla konuşma o adam çok iyi birine bezemiyor demiş. Demiş ama nafile. Sürekli gezmek isteyen çocuk dolandırıcı tüccar ile çok iyi anlaşıyormuş. Bir gün dolandırıcı tüccar kardeşlerden sürekli gezmek isteyene bir teklifte bulunmuş. Teklifine göre bütün satıcıları dolandırarak mallarını çalmakmış. Eğer çalarlarsa bir sürü paraları olacağını ve artık hiç çalışmaları gerekmeyeceğini söylemiş. Adam her gün bu çocuğun yanına gelip teklifimi düşün istediğini yemek istemez misin iyi düşün dermiş. Kardeşlerden sürekli çalışan bu durumu babasına söylemiş. Yaşlı adam çocuklarını karşısına alarak daima dürüst olmalarını ve çalışmalarını söylemiş. İki çocukta babasını dinlemiş. Fakat çalışmak istemeyen çocuğun bir kulağından girmiş diğerinden çıkmış. Ve o kötü gün gelmiş. Yine pazara giden kardeşlerden çalışmak istemeyen kötü tüccar ile bir olarak insanları dolandırmış. Tüm parayı alıp giden tüccarı bir daha asla bulamış. Dolandırılan çocuk ne yapacağını bilememiş. Durumu babasına ve kardeşine söylemiş. Babası çocuğuna destek olmuş. İnsanları dolandıran çocuk hatasının farkına varmış ve daha çok çalışarak insanların paralarını ödemiş. Babasının yanına giden çocuk emeksiz hiçbir şey olmayacağını anlamış. Daha fazla masal okumak isterseniz Bebek Masalları kategorimizi inceleyebilirsiniz.