Bir varmış bir yokmuş...Dağların tepelerin, yol geçmez illerin ardında çok güzel bir köy varmış. Bu köyün kralının kızı, güzeller güzeli ama çok yalnız biriymiş. Bu kız öyle bir kızmış ki tek sorunu yalnızlıkmış. Güzeller güzeli kız yalnızlıktan öyle hallere girermiş ki deliye döndü sanırmış zavallı kral babası. Ne yapsa ne etse kızını mutlu edemezmiş. Dünyaları sermiş önüne...Malını mülkünü hep kızını mutlu etmek için feda etmiş. Yol geçmez köye dağların üzerinden inci mercanlar getirtirmiş de yine hayatlarına mutsuzluk hakimmiş. Kral baba kara kara düşünürken aklına birden bir fikir gelmiş. Kendi köylerinden ve dağların ardındaki köylerden tüm gençlerin saraya gelmesini buyurmuş. Ay parçası yüzlü kızı kimi isterse, arkadaşı, yareni olsun istemiş. Çok geçmeden buyruk çevre köylerde duyulmuş. Duyan gençler hep saraya koşmuş. Yalnız padişahın şöyle bir isteği varmış gençlerden ki herkes bir hünerini sergileyecekmiş. Kızın yüzünde kime gül açarsa, onun kızıyla arkadaş olmasını kabul edecekmiş. Yeter ki canından çok sevdiği kızının gözlerinde bir ışık görsünmüş. Sarayın önünde tüm hünerlerini sergileme günü gelip çattığında, kimi delikanlı yanık sesiyle şarkı söylemiş kimisi nağmelerle şiir okumuş, kimisi de kıvrak bedeniyle taklalar atmış ki görülmeye değer... Velhasıl prensesin yüzü hiç mi hiç gülmemiş. Bırak gülmeyi dudağının kenarı kıvrılmamış. Bu yakışıklı gençlerin hiçbiri prensesin gözüne ışık getirmemiş. Babasının omuzları çökmüş ama ne çökmüş. O esnada evrenin işine bak ki dağdan nefes nefese kalmış, Tanrı'nın yarattığına çirkin denmez ama, yüzüne pek bakılası olmayan, iri yapılı bir delikanlı inmiş. Sarayın önüne gelmiş ve ahu gözlü prensesin önüne geçmiş. Prenses önce bu çirkin delikanlının yüzüne bakamamış ama delikanlı bu güzel kızı mutlu etmeye kararlıymış. Kral öncelikle delikanlıya prenses için ne yapacağını sormuş. Bu kimlerden, nereden olduğu bilinmez yabancıysa, hiçbir yeteneğinin olmadığını ama birlikte birkaç gün geçirirlerse, 3 gün içinde kızının gözlerinde güneşi görebileceğini bildirmiş. Kral afallamış. Afallamış afallamasına da kızına sormaktan geri durmamış. Ne de olsa o seçecek demiş, saygı duymuş. Kız da çirkin yabancının teklifini kabul etmiş. Yabancı o gece sarayın hizmetlilerinin yattığı odada uyumuş. Prenses heyecandan uyuyamamış ama gün elbette tüm güzellikleriyle, kötülüklerin üstüne doğmuş. Kahvaltıdan sonra delikanlıyla buluşmuşlar. Bugün ne yapmak istediğini sormuş kıza. Kız da dağın ardındaki şelaleye gitmek istediğini söylemiş. Az gitmişler uz gitmişler, dere tepe düz gitmişler. Şelaleye varmışlar. Yüreciği heyecandan kulaklarından çıkacak prenses, suya bakarken öyle bir dalmış ki yabancının yanından ayrıldığını fark etmemiş. Çok geçmeden kızın yanına gelmiş delikanlı. Kız nerede olduğunu sorunca, kendisi için çok güzel çiçekler topladığını söylemiş. Kız yine gülmemiş ama delikanlı çiçeklere, doğaya, kıza, suya öyle güzel bakmış ve öyle güzel gülmüş ki prenses kendine hayret etmiş. Prensese birlikte koşmayı teklif etmiş sonra... Öyle neşeli koşmuş, öyle danslar etmiş ki kızın etrafında, bunu da gerçekten kalbinden istediği için yapmış. Bu çirkin delikanlının tek sırrının hayatı çok sevmesi olduğunu, prenses o gün anlamış. Gökteki uçan kuşa bilen selam veren bu çocuk ruhlu adam, gerçekten çok eğleniyormuş bunları yaparken. Prenses bir aralık tebessüm edivermiş yabancıya. O tebessümmüş ki çirkini dünyanın en yakışıklı erkeği yapıvermiş. Gözlerine inanamamış prenses. Delikanlı çirkinliğinden dolayı ona hiç tebessüm edilmemesi lanetinden de böylece kurtulmuş ve birlikte kralın yanına gitmişler. Kral sevincinden deliye dönmüş. Çirkin delikanlıyla prenses, sonsuza kadar mutlu yaşamışlar. Daha fazla masal okumak isterseniz Uyku Masalları kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde kalbur saman içinde eski zamanlarda bir çiftlikte yaşayan kuluçkaya yatmış bir tavuk dört gözle yavrularının yumurtadan çıkmasını bekliyormuş. Bu tavuğun tam yedi tane yumurtası varmış. Yumurtalardan birisi sarı, diğer altısı beyazmış. Bu küçük yumurtalardan beyaz olan bir yumurta bir gün sarı yumurtaya sataşmış. - Senin neden rengin sarı, baksana biz bembeyaz kar gibiyiz demiş. Kesin sen bambaşka bir şeysin bizden olamazsın demiş. - Neden öyle söylüyorsun ki senden farklı görünüyorum diye nasıl başka bir şey olayım ben de sizin gibi bir yumurtayım tek farkım rengim demiş. Beyaz yumurta kendini övmeye devam ediyormuş. Tekrar sarı yumurtaya dönüp: - Hayır hayır besbelli sen aramıza karıştın. Kim bilir kimsin? Eğer öyle olmasaydı altımız beyaz sen sarı olur muydun demiş. Bu sözleri duyan Sarı yumurta üzülmüş. Diğer beyaz yumurtalardan birisi söze karışmış. - Ne olmuş sarı yumurtaysa, bizden ne farkı var ki üstelik sen beyazsın diye neden kendini üstün görüyorsun demiş. - Göreceksiniz kesin içimize karıştığını size kanıtlayacağım. O zaman da böyle konuşabilecek misiniz bakalım? demiş. Zaman hızla geçmiş tam bir hafta sonra yumurtalar yavaş yavaş çatırdamaya başlamışlar. Beyaz yumurtalardan birkaçı çatlayıp yumurtadan güzel bir civciv olarak çıkmışlar. Dünyaya gelmek ne kadar güzel diye düşünüyorlarmış. Sıra bizim kibirli yumurtaya gelmiş. O da diğerleri gibi çatlayıp yumurtadan çıkmış. Çıkar çıkmaz hiç işi yokmuş gibi sarı yumurtaya bakmış. Bir yandan da arkadaşlarını yanına toplayıp: - Bakalım bu değişik yumurta çatlayıp çıkınca bana söylediklerinizden utanacak mısınız? Demiş. - Yumurtadan çıktın ama hala aklın sarı yumurtada öyle mi? Sen akıllanmazsın demişler. Yumurtalar aralarında konuşurlarken bir anda çatlama sesi duymuşlar. Bu sarı yumurtanın sesiymiş. Çatlayıp içinden tıpkı kendileri gibi sarı, şirin bir civciv çıkmış. Bunu gören beyaz yumurtadan çıkan civciv, çok şaşırmış gözlerine inanamamış. Nasıl olur da dışı sarı olan bir yumurtadan kendileri gibi bir civciv çıkarmış. Diğer yumurtalar onun bu haline katıla katıla gülmüşler. - Dışımız, renklerimiz her ne kadar farklı olsa da biz hepimiz aynıyız. İşte sen de bunu gördün. Umarım aynı hataya bir daha düşmezsin demişler. Daha Fazla Masal İçin Uzun Masallar Kategorimizi İnceleyebilirsiniz.


Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde çok çok eski zamanlarda bir değirmenci yaşlı adam ve üç oğlu varmış. Mutlu mesut yaşarlarken bir gün yaşlı adam hastalanmış ve yanına çocuklarını çağırmış. ' Evlatlarım, Ben artık çok yaşlandım. Ölme vaktim geldi. Sahip olduğum malları size miras bırakıyorum. ' demiş ve üç oğluna da birer miras bırakmış. Büyük oğluna bir değirmen, ortanca oğluna eşek, küçük oğluna ise bir kedi bırakmış ve oracıkta ölüvermiş. Babalarının ölümüne üzülen kardeşler kendi başlarının çaresine bakmak zorunda kalmış. Ama küçük oğlan bu duruma çok üzülmüş. Bir kedi ne işe yarar ki demiş kendi kendine. Kediyi yiyemezsin, para kazanamazsın ne yaparım ki bu kediyi demiş. Bunu duyan kedi ' Efendim' demiş. 'Eğer sen bana istediklerimi verirsen kötü bir miras olmadığımı göreceksin.' demiş. Kedinin konuştuğunu duyan oğlan önce çok şaşırmış sonra da istediklerinin ne olduğunu sormuş. Kedi bir çuval, bir şapka bir de çizme istemiş. Bunu duyan oğlan önce çok şaşırmış ama istediklerini ona vermiş. Kedi çizmeyi ayağına geçirmiş şapkayı giymiş ve aynanın karşısına geçmiş. Aynada kendine uzun uzun bakmış ve kendini o kadar çok beğenmiş ki. Olmuş kedinin ismi Çizmeli Kedi. Daha sonra bir de marulla bir havuç istemiş ve ormanın yolunu tutmuş. Marulla havucu çuvalın içine koymuş ve çuvalın ağzını açıp beklemeye başlamış. Sebzelerin kokusunu duyan bir tavşan gelmiş çuvalın içine atlamış, girmiş. Bunu gören çizmeli kedi hemen gitmiş çuvalın ağzını kapatmış ve kralın şatosunun yolunu tutmuş. Şatonun kapısında bekleyen muhafızlara kralı görmek istediğini söylemiş. Konuşan bir kedi gören muhafızlar çok şaşırmışlar ve onu kralın huzuruna çıkarmışlar. Çizmeli kedi kralın huzuruna çıkmış ve saygılarını sunmuş. Önce kendini tanıtmış. Daha sonra da çuvalı uzatmış ve ' Kralımız, efendim Marki size bu tavşanı hediye gönderdi' demiş. Kral bu duruma önce şaşırmış sonra da çok sevinmiş ve hediyeyi kabul etmiş. Çizmeli Kedi günlerce krala çeşit çeşit hediye götürmüş. Gel zaman git zaman bir gün kralın gezintiye çıkacağını duyan kedi hemen sabinin yanına gitmiş. ' Sahibim bugün seninle göle yüzmeye gidelim.' demiş ve beraber gölün yolunu tutmuşlar. Çizmeli Kedi sahibinden göle çıplak girmesini istemiş ve o göldeyken kıyafetlerini alıp ağacın arkasına saklamış. O sırada da kral kızıyla oradan geçmekteymiş. Hemen krala gidip ' Kralım yardım edin' 'Efendim Marki gölde boğuluyor. Hırsızlar elbiselerini çaldı. Bir takım elbise verir misiniz? ' demiş. Kral Marki ' ye kıyafet vermiş ve onu faytonuna davet etmiş. Marki'yi gören prenses hemen ona aşık olmuş. Tabi Marki de onu beğenmiş ve o da aşık olmuş. Bu sırada çizmeli kedi oradan uzaklaşmış ve tarlada ot biçen insanlarla karşılaşmış. Onlara ' Birazdan buradan kral geçecek. O buranın sahibinin kim olduğunu sararsa efendimiz Marki'nin diyeceksiniz. Yoksa hepinizi buradan kovdururum. ' demiş. Çizmeli kedi biraz daha koşmuş ve daha büyük tarlada adamlara rastlamış. Onlara da aynı şeyi tekrarlamış. Oradan da devin şatosuna gitmiş. Tarlaların yanından geçerken kral çalışan insanlara buranın kimin olduğunu sormuş. Herkes hep bir ağızdan efendimiz Marki 'nin demişler. Kral bu kadar çok yere sahip olan Marki ' ye çok şaşırmış. Marki de bu duruma çok şaşırmış ama hiçbir şey söylememiş. Bütün bunlar olurken kedi devin şatosuna varmış. 'Dev' demiş. ' Herkes senin sihirli olduğunu söylüyor. İstediğin her şeye dönüşebildiğini söylüyor.' demiş. Dev de tabi her şeye dönüşebilirim diye cevap vermiş. Çizmeli kedi ' Bir aslana dönüşebilir misin? demiş. Dev de tabi ki deyip aslana dönüşmüş. Çizmeli kedi çok korkmuş ve 'Harika' 'Ama bu kadar cüsseli birinin küçücük bir fareye dönüşmesi imkansız.' demesine fırsat vermeden dev küçücük bir fareye dönüşmüş. Çizmeli kedi de hemencecik fareyi yutmuş mideye indirmiş. O sırada da kralın faytonu yaklaşıyormuş. Çizmeli kedi şatonun kapısında kralı karşılamış ve içeri buyur etmiş. 'İçerde sizi bir ziyafet bekliyor.' diyerek içeri buyur etmiş. Ve yemekler yenmiş, içecekler içilmiş günün sonunda kedinin sahibi ile prenses nişanlanmış. Çizmeli kedinin sahibi o anda anlamış ve kediye çok minnettar olmuş. Prenses, sahip Marki ve Çizmeli Kedi bu şatoda mutlu mesut yaşamışlar. Bu masal da dillerden dillere dolanmış, ülkeleri aşmış. Uzun yıllar geçmiş ama unutulmamış. Bensiz uyuyamayan Tubişim(22) benden uzakta olduğu için telefonla masal okuyorum ve her defasında uyuyor. Çoğu zaman bir kaç masal okuyup uyutuyorum bir tane ile geçiştirmiyorum çünkü yalnız yaşadığı için biricik sevgilim gündüz olana kadar uyanmasını istemiyorum. Derin uykulara dalarken sen ben seni çok seviyorum. İyi ki varsın ve iyi ki benimsin. Güzeller güzeli sevgilim-Esma(22) ona masal anlatılmasını çok seviyor, her gece ona güzel güzel masallar anlatıyorum. Kendisi her ne kadar 22 yaşında olsa da ruhu bebek gibi, masallara bayılıyor. Her gece, bana bebekçe bir sesle; Bana masal okur musun bebişim.. şeklinde sesleniyor- ben, toprak olana kadar sana masal ve masallar okuyacağım bitanem. Seni çok seviyorum, iyi geceler bitanem.. Çizmeli kedi masalının daha yarısında uyuya kalsanız bile ben size tamamını okudum. İleride gelip yoruma bakıp hatırlarız ve güleriz diye de bu yazıyı paylaşıyorum. Sevgilim Med'i uyutmak için okudum sesimi ve ona masal okumamı çok seviyor bebeğim uyumadı ama çok hoşuna gitti. Çok aşığım ona çok seviyorum birtanemi. Hayatımda İlk Defa sevdiğim birine Masal okudum Çok değişik duygulardayım herzaman İlkleri Bana yaşatıyor onunla olmaktan çok mutluyum.


Zamanın birinde bir değirmenci ve üç oğlu varmış. Değirmenci bu dünyadan göçüp gisince büyük oğluna bir değirmen, ortancasına bir eşek, küçük olana ise dbir kedi bırakmış.Küçük oğlu o kadar çok üzülmüşki bu duruma. Kedi sanki benim ne işime yarayacakmış? diye söylenmiş. Yemek yapıp yiyemezsin bile. Kedi bunu duyar duymaz hemen cevap vermiş küçük çocuğa. Kötü bir miras olmadığımı anlayacaksınız efendim. Bana içi boş bir çuval ve ayaklarıma göre çizme getirebilirimisiniz, ne işe yarayacağımı size göstereceğim. demiş. Küçük çocuk o kadar şaşırmışki. Kedi çizmelerini giymiş aynanın karşısına geçmiş ve kendisini çok beğenmiş. Sonra kilerden aldığı marul ve havuç ile ormanın yolunu tutmuş. Oramana gidince yanında götürdüğü çuvalın ağzını açmış yanında götürdüğü marul ile havucu çuvalın içerisine koyup bir ağacın arkasına gizlenmiş. Çok bir zaman geçmeden çuvaldakilerin kokusunu bir tavşan almış ve zzıplayıp çuvalın içerisine girmiş.Kedi ağacın arkasından çıkıp çuvalın ağzını sıkıca kapatmış.Ama çizmeli kedi tavşanı sahibine götürmek yerine Sarayın yolunu tutup Kral ile görüşmek istemiş. Kral hazretlerinin huzuruna çıkınca eğilerek, Saygıdeğer Kralım size Efendim Marki 'den bir hediye getirdim, demiş. Getirdiği hediye Kralın o kadar çok hoşuna gitmiş ki. Üç ay boyunca çizmeli kedi saraya sürekli hediyeler götürmüş, Kral her gün çizmeli kediyi bekliyormuş sarayında. Derken çizmeli kedinin kolladığı gün gelmişde çatmış bile. Bana sakın niye diye sormayın ırmağa gidin ve yıkanın sabah, demiş efendisine. Kedi, sabah kral ile prensesin ırmağa gideceğini biliyormuş.Sabah Kralın faytonu ırmağın kenarından geçerken Çizmeli Kedi bir hışımla. İmdaaattt yardım edin yardım edin Efendim ırmakta boğuluyor! Kral bir ordu askerini ırmağa yollamış. Fakat kurnaz Kedi bununlada kalmamış. Kral'a, efendim Marki ırmakta yüzerken hırsızlar onun elbiselerini çaldı demiş. Kral, hemen Çizmeli Kedinin efendisine bir adet elbise yolladı. Marki kıyafetlerini giyip yakışıklı olduktan sonra Kral hazretleri faytonuna davet etmiş ve kızı olan prenses ile tanıştırmış. Prenses karşısında böyle yakışıklı bir çocuğu gördü ve Marki ye aşık olmuş. Çizmeli kedi hemen uzaklaşmış oradan. Çizmeli Kedi yolun ilerisinde ot biçen insanları görmüş ve onlara. Bana kulak verin! diye haykırmış. Kral hazretleri bu yöne geliyor. Size bu tarlalar kimin diye sorarsa efendimiz Marki ye ait diye söyleyin. Yoksa bir daha buralarda yaşayamazsınız! Çizmeli Kedi biraz daha koştuktan sonra Çok büyük bir tarlada çalışan adamlarla karşılaşmış. Aynı sözleri onlarada söylemiş. Derken Dev diye anılan birinin şatosuna gelmiş. Kral hazretleri yollardan geçerken, Bu tarlaların sahibi kimdir? diye sorular soruyormuş. Ama herkes aynı şeyi söylüyormuş. Kral, Marki'nin bu kadar varlıklı olduğuna çok şaşırmış. Aynı zamanlarda Çizmeli Kedi Dev'in şatosunda bir şeyler karıştırmaktaydı. Dev, demiş Kedi, Dev'in nefesinin kokusundan iğrendiğini gizleyerek. Sen büyük bir sihirbazmışsın öylemi? Öyle söylemişlerse Öyledir, demiş Dev. Senin isteediğin bir hayvana mesela istersen bir aslana dönüşebileceğini söylüyorlar, demiş Kedi. Bunu söyledikten sonra Dev aslana dönüşmüş. Çizmeli kedi korkudan dolabın üzerine zor kaçmış. Harika! demiş Kedi. Ama fareye dönüşmen imkansız senin İmkansız mı? diyerek kahkaha atmış Dev. Ben her şeyi yapabilirim demiş Dev bir anda küçülmüş ve küçücük bir fareye dönüşmüş, Çizmeli Kedide hemen ağzına alıp yutmuş. Derken Kral hazretleri ise Şatoya varmış. Şatonun kimin olduğunu anlamışsınızdır heralde! Çizmeli Kedi Braya gelin Kral hazretleri, demiş. Sizi güzel bir ziyafet hazırladık. O günden sonra Marki ve Prenses nişanlanmışlar. Çoz bir zaman geçmedende evlenmişler. Çizmeli kedi ise sefa içinde bir hayat sürmüş. Saat 5.58... günlerden kara bir Çarşamba. Tarihi yazmicam cunku zaten yorumda gözüküyor. Bu masalı cok Sevdiğim saygideger sevvvgilime okuyorum. Dinledigünden supheliym ancak yine de okuyorum. Lutfen yazüm yanlislarına dikkat edin. Enhar seni cok seviyorum. Saygilar sevgiler. Saglcakla kslin. Masalı enhara okudum enhar suan mısıl mısıl uyuyor. Tesekkurler. Gorusueuz.


Merhaba değerli arkadaşlar, bu masalımızda çok ağlayan tatlı bir bebeğin hikayesini sizlere anlatacağız. Güzeller güzelli bebeğin başından geçen ufak maceralar ile çok eğlenceli zaman geçirebilirsiniz. Masalımız uzak diyarlarda geçmektedir. Uzak diyarlarda yaşayan minik bebek, gelmesi ile birlikte ailesine de çok büyük mutluluk vermiştir. Fakat kendisi sürekli olarak ağladığı için ailesi çok üzülür. Evvel zaman içinde bir kasabada yaşayan küçük bir aile varmış. Bu aile küçük bir aile olmasına karşın herkes tarafından çok sevilir ve sayılırmış. Bebekleri dünyaya geldikten sonra bu aile çok mutlu olmuş. En büyük arzuları bebeklerinin çok sağlıklı bir şekilde büyümesiymiş. Bunun için de ellerinden gelen her şeyi yapmaya hazırlarmış. Bebek dünyaya geldikten sonra sürekli ağlıyormuş. Ne yaparlarsa yapsınlar asla bebeğin ağlamasını durduramıyorlarmış. Doktorlara gitmişler çare bulamamışlar. Ne yapsalar ne etseler de bu derdi çözmek için bir çözüm yolları olmamış. Ne kadar çözüm ararlarsa arasınlar bulamamışlar. Bebeğin annesi ve babası sürekli ona şarkılar söylüyor, ona güzel oyuncaklar veriyormuşlar. Fakat oyuncaklar arasında sadece bir tanesini çok sevmiş. Onu gördüğü zaman hep yüzü gülmeye başlamış. Onla mutlu olmuş, onun yanında kendini çok daha iyi hissetmiş. Bu bebeğin en sevdiği oyuncak, ayısıymış. Ayıya Pof ismini vermişler. Çünkü bebek o şekilde hitap ediyormuş. Aynı Pof birden konuşmaya başlamış. Bebeğe dönerek '' sen neden sürekli ağlıyorsun, mutsuz olduğun bir şey var mı demiş. Bebek '' Mutsuz değilim ama sürekli beni seviyorlar, sürekli olarak yanaklarımı sıkıyorlar. Bu nedenle canımı acıyor ama kimseye söylemiyorum demiş. Pof da bunun üzerine '' Benim de derdim aynı. Sürekli olarak beni sağa sola fırlatıyorlar. Ama senle çok mutluyum. Sen bana zarar vermiyorsun. Hatta geceleri sarılıyorsun bana. Bu nedenle senin ağlaman beni çok üzüyor. Hem sen sürekli ağlıyorsun. Sadece canın yandığı zaman ağlasan neden canının yandığını anlarlar bir daha yapmazlar'' demiş. Pof ve bebek çok iyi arkadaş olmuşlar. Her gün birlikte sarılıp uyuyorlarmış. Aynı puset içinde çokça zaman geçiriyorlar. İkisi de bu halinden memnunmuş. Bebek artık daha az ağlama başlamış. İnsanlar onu sevmeye başladıkları zaman artık daha kibar davranıyormuş. Bunun üzerine bebek sadece canı yandığı zaman ağlamaya karar vermiş. İnsanların sevgisi aslında onun da hoşuna gidiyormuş ama canı yandığı zaman istemsiz bir şekilde ağlamaya başlıyormuş. Bebeklerin ne için ağladığını, neden güldüklerini tam olarak bilemeyiz. Bu nedenle onlara karşı olan yaklaşımlarımızda her daim çok dikkatli olmamız gerekir. Mutluluk, huzur ve diğer kavramlar bebeklerden bizlere geçer. Anne babaların bir kısmı sadece bebek sevmek için bile çocuk yapar duruma geldi. Bunun doğru olmadığını söylemek gerekiyor. Bebek yapmak çok büyük bir sorumluluktur. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Çok uzak diyarlarda, minik bir ayı yavrusu yaşarmış. Bu ayı yavrusu uyumayı çok severmiş. Uyuduğu zaman da annesi ve babası onun hep uyanmasını istermiş. Bu yüzden sürekli olarak tartışırlarmış. Günlerden bir gün minik ayı uyumak için inine giderken bir tavşan görmüş. Tavşan tek başına nehrin kenarında oyunlar oynuyormuş. O kadar güzel oyunlar oynuyormuş ki ayı da ona katılmak, onunla birlikte güzel güzel oyunlar oynamak istemiş. Yanına gitmiş ve ona katılmış. Birlikte oyunlar oynamışlar tüm gün eğlenmişler. Ayı bir anda aslında uykusu olduğunu ve uyumaya gittiğini hatırlamış. Bir an uyku ile oyun arasında tereddüt etmiş. İkisini de çok sevdiği için karar vermekte çok zorlanmış. Bu nedenle tavşana sormuş; Minik ayı bunu düşündüğü zaman Tavşan'a hak vermiş ve kendisinin çok fazla uyuduğuna kanaat getirmiş. Ailesi de aslında bunu söylemek istiyormuş ona. Fakat Minik ayı uyumayı o kadar çok seviyormuş ki bunu daha önce hiç düşünmemiş. Artık o da gündüzleri tavşanla birlikte oyunlar oynar, geceleri de uyur olmuş. Ailesi de bu durumdan çok memnunmuş. Normal bir şekilde yaşamaya başlamış. Minik Ayı her ne kadar bunu bir süre devam ettirse de gündüzleri çok fazla uykusu geldiğinin farkına varmış. Oyun oynarken arada uyuklamaya başlamış. Tavşan da onu görünce onun da uykusu gelmiş. Bu sefer de ikisi birden sürekli uyur hale gelmişler. Bu durumdan minik tavşanın ailesi çok şikayetçi olmaya başlamış. Artık ikisi de arkadaşlığını sorgulamaya başlamış. Çünkü birbirlerinin düzenlerini bozuyorlarmış. Ayı daha çok uyumak istiyor, tavşan ise oyun oynamayı özlüyormuş. Ama birbirlerini o kadar sevmişleri ki, birlikte zaman geçirmek için tavizler vermeleri gerekmiş. Arkadaşlık tam olarak böyle bir şeydir. Herkes aynı şeyleri sevmeyebilir. İnsan sevdiği kişi, arkadaş olduğu kişi için taviz vermelidir. Fakat bu tavizlerin de tabii ki sınırı vardır. Arkadaşlık kimi zaman karşılıklı duyguları da ister. Anne ve baba sevgisinden farklıdır. Anne ve baba çocuklarını karşılıksız sever. Arkadaşlıkta ise önemli olan iyi geçinmek ve arada büyük bir güven sağlamaktır. Bu güven duygusu olduğu zaman ancak mutluluk olur. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Gerçek bir hikayesi olan çökertme türküsünü duymayan yoktur. Olayın geçtiği yer olan Bodrum 20.yüzyılın başlarında henüz turizm şehri değildi. Kendi halinde sakin bir sahil kasabasıydı. O dönemde de turizm olmadığından dolayı halkın başlıca geçim kaynakları balıkçılık ve süngercilikti. Ama bir de deniz yoluyla kaçakçılık da almış başını gitmiş. O dönemlerde pek çok insan kaçakçılık işi ile uğraşır, İstanköy adasına giderek gizlice tütün satar ve karşılığı olarak da rakı, kahve vb. ihtiyaçlardan alırmış. Gizli yollardan yapıldığı için kaçakçılık diye bir meslek ortaya çıkmış. İşte bu çökertme türküsünde de bahsi geçen kişiler bu kaçakçılık işiyle uğraşan Halil Efe ve arkadaşı İbram yani İbrahim çavuştur. Çökertme türküsünün başrolleri diyebiliriz Halil Efe ve İbram Çavuş'u. Van'dan Bodrum'a yerleşmiş bir ailenin oğludur Halil. Bir namus meselesinden dolayı kız kardeşini öldürmüştür. Bu yüzden kaçak bir şekilde yaşar ve İstanköy'e gidip gelerek kaçakçılık işi yapar. İbram çavuş ise onun en yakın arkadaşıdır. İstanköy'e gider gelirken Rumlar tarafından ihbar edilen Halil Efe tutuklanır ve yedi yıl hapis yatar. Bu yüzden Rumları hiç sevmezdi Halil. Türküdeki bir diğer karakter ise Hafize, yöresel adıyla Havse'dir. Annesi çengicilik yapan Gülsüm dür. Havse Çerkez Kaymakamın evinde hizmetçilik yapmaktadır ve güzelliği ile kasabada nam salmıştır. İbram çavuş daha önce Havse'yi ikinci eş olarak almışsa da tepkilerden sonra bırakmak zorunda kalmış ve efeler de Havse'yi dağa kaçırmıştır. Havse de artık annesi gibi çengicilik yapacaktı bundan böyle. Havse artık Çakır Güssüm olarak anılacaktı. İlerleyen zamanlarda Halil Güssüm'e aşık olur. Hem efeler hem de Çerkez kaymakam peşlerine düşmüştür. Halil ile Havse'nin aylarca süren kaçışlarından sonra duraklarından biri de çökertme olmuştur. Burası şimdiki Yalıkavak'taki marinanın bulunduğu yerdir. Yani Gökova'daki çökertmenin türküyle herhangi bir bağlantısı yoktur. Halil Güssüm ile birlikte Çökertme' den adalara kaçmayı planlarlar. Rum denizcinin teknesini alarak yakalanmadan kaçmaya kalkarlar. Rum denizci denizcilikle pek arası olmayan Halil Efe'ye gittikçe kötüleşen hava koşullarında teknenin çok dayanmayacağını söyler. Hava düzelene kadar Aspat'ta kalmalarının daha iyi olacağını söyler. Bitez Yalısı'nın karşısındadır. Halil Efe kabul eder ve Bodrum'a doğru yol alırlar. Tekneci burada Halil ve Güssüm'ün rakısına bir sıvı karıştırır. Halil ve Güssüm uykuya daldıklarında tekne Aspat'a değil Bitez'e yanaşır. Buradan hemen teknecinin ihbarıyla Çerkez kaymakam gelir. Halil Efe'yi uyandıran tekneci oradan kaçarken muhafaza teknesinin açtığı ateşle Halil Efe yaralanır. Yaralı olarak Onu geceye kadar bekleten kolcular Çerkez kaymakamın emriyle boğarak öldürürler. Başta Güssüm olmak üzere tüm Bodrum bu haberi duyunca yasa boğulur. Çökertme türküsü bu şekilde ortaya çıkar. Daha fazla hikaye okumak isterseniz Türküler ve Hikayeleri kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Burası bir zamanlar bütün hayvanların bir arada sükunet içinde yaşadığı ve etrafın cıvıl cıvıl olduğu bir ormanmış. Zamanla her şey kuruyarak bir çöle dönüşmüş. Şimdilerde bu çöle hayat verecek ve onu haline getirecek bir dönüşümün olması için dualar ediliyormuş. Hayvanlar sıcaktan, susuzluktan ve kuraklıktan kırılıp duruyormuş. Bu duruma tahammül edemeyen aslan harekete geçmek için ayaklanmış ve bütün hayvanları bir araya toplamış. Elbirliğiyle bir şeyler yapmalarının zorunluluğundan bahsetmiş. Aksi takdirde hepsi için bu çölün mezar olacağını vurgulamış. Bütün hayvanlar aslanı doğrulamış ve vakit kaybetmeden harekete geçilmiş. Bütün hayvanların özelliklerine uygun iş bölümü yapılmış. Filler, hortumlarında su taşımaya başlamış. Kuşlar çalı çırpı toplamış. Diğer bütün hayvanlar buna benzer işlerle yaşadıkları bu çölü eski haline dönüştürmek için büyük bir çaba sarf etmişler. Aradan uzun bir zaman geçmiş. Bir zamanlar ağaçlar, bitkiler ve hayvanlarla dolu bir orman olan bu çöl, yavaş yavaş aslına dönmeye başlamış. Ağaçlar büyümeye, otlar yeşermeye ve etraftaki hava bile değişmeye yüz tutmuş. Ormanların kralı olan aslan, bu çölü eski ihtişamına kavuşturmak için diğer hayvanlarla birlikte çabalamaya devam etmiş. Ot bitmeyen bu yerde toprak yeniden hayat bulmuş. Eskisinden daha iyi bir hale bürünen bu çorak yer, tüm hayvanların da onayının alınması ile ormanların kralı aslana, Çöl Aslanı unvanını kazandırmış. Daha Fazla Çocuk Masalları İçin Kısa Masallar Kategorimizi Ziyaret Ediniz.


Yoyo adında sevimli bir çöp kamyonu varmış. Yoyo her gün çöpleri toplar şehir çöplüğüne götürürmüş. Yoyo sayesinde her yer tertemiz olurmuş. Yoyo bir gün yine çöpleri toplamış ve şehir çöplüğüne götürmüş. Çöpleri boşaltırken ağlayan bir köpek sesi duymuş. Bir de bakmış ki çöpe atılan cam kırıklarından biri köpeğin patisini yaralamış. Hemen köpeği alıp Veteriner Lisa'ya götürmüş. Lisa köpeğin yarasına hemen müdahale etmiş. Yoyo İyileşecek mi ?diye sormuş. Merak etme Yoyo. En yakın zamanda iyileşecek. Patisini biraz dinlendirmesi gerek sadece demiş. Yoyo gece boyunca yaralı köpeği düşünmüş. İyileşeceğini duymak onu biraz rahatlatmış. Düşünürken uyuyakalmış. Sabah olunca Yoyo çöpleri toplamaya çıkmış. Çöpleri topladığı sırada bir ses duymuş. Ahh kediler yine yiyecek paylaşamıyorlar demiş. Bakmış ki sesler gitgide artıyor durmuyor. Merakından seslerin geldiği tarafa bakmış. Yoyo' nun sesini duyan sokak kedileri kaçmış. Bir kedi orada usulca ağlıyormuş. Ama bu kedi sokak kedisine hiç benzemiyormuş. İyi misin? Sana yardımcı olmak isterim demiş Yoyo. Yol boyunca susmuş kedi. Senin burada ne işin var? Buraya ait olmadığın her halinden belli demiş. Kedicik anlatmaya başlamış. Beni doğum gününde çocuklarına hediye olarak aldılar. Ben yuvamı çok sevmiştim. Ama zamanla çocuk benden sıkıldı. Bana artık bakamayacaklarını söyleyip beni dışarıya koydular diye anlattı ağlayarak. Yoyo çok üzüldü sonra kendini toparlayarak. Üzülme lütfen önce seni iyileştirelim. Sonra seni gerçekten hak edecek birilerini buluruz dedi. Veteriner Lisa'nın yanına geldiler. Lisa kediciği muayene etti. Bakımlarını yaptı ve Korkulacak bir şey yok. Biraz dinlenmek iyi gelecektir dedi. Kedicik bir süre Lisa'da dinlenecekti. Sonrası için Yoyo düşünmeye başladı. Kediciğe çok üzüldü ona şefkatli yuva bulmalıydı. Görevinin başına çöpleri toplamaya gitti. Bütün çöpleri topladı. Tam evine giderken yaşlı bir teyzenin marketten çıkarken cüzdanını düşürdüğünü gördü. Cüzdanı alıp teyzenin peşinden gitti. Pardon bakar mısınız? Cüzdanınızı düşürdünüz dedi. Bu Holly teyzeydi. Holly teyze kasabada çok sevilen tonton biriydi. Holly teyze Çok teşekkür ederim Yoyo. Sen olmasan çok geç farkedebilirdim. Sana teşekkür etmek isterim. Evim hemen şu köşede Taze kurabiye ve süte ne dersin? demiş. Yoyo karnının guruldadığını farketti. Bu teklifi kaçıramazdı. Bahçede ki kiraz ağacının altında oturdular . Holly teyze kurabiye ve süt ikram etti. Çok lezzizdi. Konuşurken Yoyo'nun aklına zavallı kedicik geldi. Bir an duraksadı. Holly teyze Neyin var Yoyo. Benimle paylaşmak ister misin ? dedi. Yoyo olup biteni anlattı. Holly teyze Eğer kedicikte isterse burada benimle yaşayabilir. Artık yaşlandım çok fazla dışarı çıkamıyorum. Kedicik bana çok iyi bir arkadaş olabilir dedi. Yoyo çok sevindi. Holly teyze çok iyi kalpli biriydi. Kedicik için bundan daha güzel bir yuva olamazdı. Hemen gidip kediciğe baktı. Kedicik iyileşmişti. Onu alıp vakit kaybetmeden Holly teyzeye geldiler. Birbirlerini çok sevdiler. Kedicik ve Holly teyze evlerinde çok mutlu yaşadılar. Daha fazla masal okumak isterseniz Bebek Masalları kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Zamanın birinden Elif adında bir kız varmış. Bu kız tek katlı ve bahçesi olan bir evde yaşıyormuş. Elif okul çağında olan bir kızmış ve etrafında çok fazla arkadaşı yokmuş. Tüm gün kendi çapında oyunlar kurarak zamanını geçirirmiş. Arada sırada annesine yardım ederek onlar ile birlikte iş yaparmış. Hafta içi okula gittiği için oyuna pek zamanı olmuyormuş. Okuldan geldikten sonra akşam yemeğinin ardından çok yorulup salonda uyuyakalıyormuş. O kadar uykusu geliyormuş ki zaman zaman öğretmenin verdiği ödevleri yapamadan uyuyormuş. Elif artık kendi oyuncaklarından da sıkılmış. Hiç arkadaşı olmadığı için de başka bir oyuncağının olmasını çok istiyormuş. Aklında hep bir bez bebek varmış. Bir gün annesine artık yeni bir bez bebek istediğini ve çok canının sıkıldığını söylemiş. Annesi de Elif e yeni bir oyuncak bebek alamayacağını ve eski oyuncakları ile oynamaya devam etmesini söylemiş. Çok canı sıkılan Elif kendini odasına kapatmış ve ağlamaya başlamış. Ertesi hafta sonu Elif sıkıntısının geçmesi için annesi ile birlikte evin yakınlarında bulunan parka gitmeye karar vermişler. Elif in hiç arkadaşı olmadığı için belki park da bir arkadaş bulma ümidi ile ilerlemişler. Parkta hiç kimse yokmuş. Elif bu duruma daha da üzülmüş. İçinden keşke bir bez bebeğim olsaydı ve ben de onu ile vakit geçirseydim diye geçirmiş. Akşam olmasına yakın artık eve gitmeleri gerekiyormuş. Annesinin elini tutan Elif şarkı söyleyerek ilerlerken yolun kenarında taşmış olan bir çöp kovası görmüş. Gözüne hemen parlak bir elbise ilişmiş. Elif çöp kovalarının uzağından geçmeyi tercih edermiş ancak bu parlak şey onun çok fazla dikkatini çekmiş ve yakınına gidip bakmak istemiş. Annesi de Elif in bu ısrarlarına daha fazla dayanamamış. Çöp kovasının yanına yaklaştıklarında ise elbisesi yırtılmış bir bez bebek görmüşler. Bazı yerleri yırtılmış, bazı yerleri ise kirlenmişti. Elif annesine bu bez bebeği tamir edip edemeyeceklerini sormuş. Annesi de Elif in ne kadar istekli olduğunu görmüş ve onu kurtarmaya karar vermişler. Büyük bir heyecan içinde eve gitmişler ve ilk olarak bez bebeği güzel bir şekilde yıkayıp kurutmuşlar. Ertesi gün Elif ve annesi bez bebek için gerekli olabilecek iğne, iplik ve kumaş gibi malzemeleri temin ederek bez bebeği onarmaya başlamışlar. Yıkandıktan sonra daha bir güzel olan bez bebek artık Elif in can yoldaşı olacaktı. Annesi bebeğin yırtılan elbisesini güzel bir şekilde dikti. Karışmış olan saçlarını bir güzel taradı. Tamir işlemi bittikten sonra artık oyunlar oynamaya hazırdı. Elif in mutluluğu gözlerinden okunuyordu. Annesine sarılarak ona çok teşekkür etti ve yanağına bir öpücük kondurdu. Artık Elif in bir arkadaşı vardı ve onun ile birlikte çok eğlenceli zamanlar geçirecekti.


Eskiden beri bu diyarda mutluluk, neşe ve dostluk hüküm sürüyordu. Yeşillikler içinde bodur evlerin olduğu bu şirin diyarı muhafızlar kötü kalpli devlerden korurdu. Her sabah köyün cüceleri bir araya gelir, iş paylaşımı yapar, şarkılar söyleyerek aldıkları işleri yapmaya koyulurlardı. Yiyecek toplamak için tarlaya gidenler, odun taşıyanlar ve ormanının derinliklerinden şifalı otlar toplamaya gidenler vardı. Köyün bazı gelenekleri vardı. Ak sakallı dede cücelerin başındaki bilge kişiydi. Akşamları köy meydanında tüm cücelerle bir araya gelir onlara kötü kalpli devlerden uzak durmaları gerektiğini öğütlerdi. Daha sonra da meydanı eğlenmeyi çok seven cücelere bırakırdı. Işıltılı lunaparklar, atlı karıncalar, dönme dolaplar, ellerinde pamuk şekerle gezen cüceler bahar ayının taze kokusu ile ortalığı şenlendirirdi. Saat gece yarısına yaklaşırken herkes evine çekilir güzel bir uyku çekmeye başlardı. Herkesin uykuya dalmasını bekleyen küçük bir dev vardı. Serin akan derenin yanındaki mağarada gizlenen küçük dev bir süredir bu cüce diyarında yaşıyordu. Tabi bunu cüceler ve ak sakallı dede bilmiyordu. Cücelerin yiyeceklerinden yiyebilmek için köyün ambarına doğru yola koyuldu. Geceleri köy pek ıssız olurdu ağır olduğu için yavaş yürümek zorunda kalan küçük dev, cüceleri uyandırmaktan korkuyordu. Çünkü küçük dev cücelerin sandığı gibi kötü kalpli değildi. Annesini kaybetmiş ve cücelerin yanına gizlenmiş zararsız bir devdi. Cücelerle arkadaş olabilmeyi ve onlar gibi mutlu yaşayabilmeyi çok istiyordu. Annesiyle böğürtlen toplamaya ormana giderken bir porsuğun peşine takılıp yolunu şaşırmış kendini cüceler diyarında bulmuştu. Devler hakkında konuşulanları mağarada gizlenirken duyduğu için cücelere kendini göstermeye çok korkmuştu. Bu yüzden geceleri ambardan aldığı yiyecekleri yiyip derenin serin sularında yıkanıyor, gündüzleri annesine kavuşacağı günün hayalini kurarak uyuyordu. Günler küçük dev için zor geçiyordu. Sabahın ilk ışıklarıyla uyanan cüceler ormana doğru yola koyuldular, ormana ot toplamaya giden cüce köyün en huysuz cücesiydi. Ak sakallı dedenin yapacağı ilaç için ot toplaması gerekiyordu. Ormanda yürürken mağaradan gelen horlama sesi huysuz cüceyi çok korkutmuştu. 'Bu da neydi?' diye homurdandı. Köye dönüp duyduklarını tüm cücelere anlattı. 'O kadar yüksek ve korkutucu bir sesti ki daha önce hiç böylesini duymamıştım.' dedi. Cüceler çok tedirgin bir halde ak sakallı dedeye durumu anlattılar. Muhafızları da yanlarına alarak orman yolundaki mağaraya doğru yola çıktılar. Mağaranın önüne gelince içerden gelen 'Horrrrrr, horrrr!' seslerine anlam veremediler. Cüceler ve muhafızlar hemen mağaraya girip küçük devi gördüler. Uyuyan devi uyandırıp kim olduğunu anlamaya çalıştılar. Korku içinde deve sorular sordular. Dev ağlamaklı bir sesle olan biteni anlattı. Ak sakallı dede devin yaşça küçük olduğunu ve annesini kaybettiğini öğrenince çok üzüldü. Annesini bulana kadar ona çok iyi davrandılar ve yiyeceklerini paylaştılar. Küçük dev cücelerle neşeli zamanlar geçiriyor onlarla oyunlar oynuyordu. Günlerden sonra ak sakallı dede annesini bulduğunu müjdeledi. Küçük dev annesine kavuşup kendi diyarına doğru yola çıktı, anne dev cücelere minnettardı. Cüceler ve küçük dev o günden sonra hep dost kaldılar.


Zamanın birinde bir ayakkabıcı yaşarmış. Çok çalışkan ve çok dürüst bir insanmış. Hayat işte bir gün çok yoksul düşmüş, elinde sadece bir çift ayakkabı yapacak derisi kalmış bu adamcağızın. Ayakkabıcı adam bu deriyi akşamdan kesmiş düzeltmiş sabaha hazır etmiş. Niyeti sabah erken kalkıp ayakkabıyı hazır etmekmiş. Dürüst birisi olduğundan huzurla yatağına uzanmış ve uyuyakalmış. Sabah güneş ortaya çıkınca kalkmış, işe başlamadan önce duasını ettikten sonra birde ne görsünki! Bir çift ayakkabı kendiliğinden dikilmiş ve hazır hale gelmiş, tezgahının üzerinde öylece duruyormuş. O kadar çok saşırmış ki ne yapacağını ne diyeceğini bilememiş. Ayakkabıları almış eline iyice incelemiş. Ayakkabılar o kadar ustaca dikilmişki hiçbir kusuru yokmuş. Tam o sırada bir müşteri gelmiş içeriye. Ayakkabıları çok ma çok beğenmiş. Bu yüzden değerinin 2 katı para ödeyerek bu aykkabıları satın almış. Ayakkabıcıda bu para ile iki çift ayakkabı dikecek kadar ayakkabı derisi satın almış. Adamcağız her akşam yaptığı gibi derileri kesip hazır etmiş. Sabah uyandığında güçlü bir şekilde işe başlamak istiyormuş ama yine bir şey yapmasına gerek bile kalmamış. Çünkü sabah uyanıp dükkanına gelince her şey hazırmış. Müşterilerde gecikmeden gelmişler. Ayakkabıcıya değerinin çok üstünde para vererek ayakkabıları satın almışlar o kadar çok para vermişlerki, bu sefer dört ayakkabıya yetecek kadar ayakkabı derisini satın almış. Sabah uyanmış ve yine ayakkabılar kendiliğinden dikilmiş gibi tezgahın üzerinde bulunuyormuş. Günler böyle gelip geçmeye başlamış. Yoksul olan ayakkabıcı artık çok para kazanıyormuş. Akşam olmuş ve ayakkabıcının hanımı: En iyisi biz bu cüceler için güzel elbiseler hazılayalım demiş. Hemen elbiseler için hazırlığa başlamışlar. Onlar için küçük kıyafetler ve küçük kunduralar hazırlamışlar.Sonraki gün ayakkabıcı tezgahın üzerine hazırlanan hediyeleri bırakmış. Yine bir mum yakmışlar ve dolabın içerisine gizlenmişler. Az sonra içeriye minik adamlar girmiş. Minik adamlar kendilerine bırakılan hediyeleri fark etmişler. Sevinçlerinden dans etmeye başlamışlar. Sonra dans ede ede çıkıp gitmişler. İki minik adamı o olaydan sonra bir daha görememişler. Ama ayakkabıcı ve karısı iki minik adam sayesinde kazandığı parayla bir ömür boyunca rahat bir hayat yaşamışlar. Onlarıda hayatları boyunca unutmamışlar.


Bir zamanlar çok büyük bir ormanda büyük bir yangın çıkmış. Orada yaşayan bütün hayvanlar sıcak alevlerden uzaklaşmak için kaçmışlar. Sincaplar rakunlar, tavşanlar, tilkiler, yılanlar, kaplumbağalar, ceylanlar ve daha birçok hayvan yeni yuva bulmak zorunda kalmışlar bazıları başka ormanlara gitmiş azıları parklara bazıları da İnsanların olduğu evlerin bahçelerine yuva yapmak zorunda kalmışlar. Bu yanan ormanın çok uzağında üç küçük kardeşin yaşadığı bir köy evi varmış. Hafta sonu bahçelerinde piknik yapmak için dışarıya çıkmışlar. Anneleri Ardıç çalılarının yanındaki çimenlerin üstünde piknik yapmalarını söylemiş. Çocuklar Çimenlerin üzerine piknik örtüsünü sermişler. Anneleri onlar için havuç çubukları, kereviz dolması ve lezzetli sandviçler hazırlamış. Anneleri içmeleri için limonata hazırladığını söylemiş. Çocuklar limonata ve bardakları almak için eve gitmişler. Döndüklerinde bir şeylerin ters gittiğini fark etmişler. Havuç çubukları yerinde yokmuş. Annelerinin yanına gidip olanları anlatmışlar. Anneleriyle birlikte piknik yaptıkları yere dönen çocuklar bu sefer de kereviz dolmalarının kaybolduğunu görmüşler. - Belki de arkadaşlarınızdan birisi size şaka yapıyordur. Hadi onu bulup soralım demiş. Ağaçların ve çalıların arkasına bakmışlar ancak ne kimseyi ne de yiyecekleri bulamamışlar. - Daha fazla aramayalım en azından içecek ve sandviçleriniz burada onları yiyebilirsiniz demiş. Çocuklar sandviçlerini yerken çalıların arasında bir hareket görmüşler. Hepsi sessiz oldular Tam o sırada kahverengi tüyleriyle bir tavşan görünmüş. Hemen annelerine gidip bir tavşan gördüklerini söylemişler. - Sanırım havuç çubukları ve kereviz dolmasını kimin yediğini bulduk çocuklar. Sanırım civar ormandaki yangından kaçan hayvanlardan birisi olmalı demiş. Belki bu tavşanı besleyebiliriz O da burada uzun süre kalabilir demiş. Bundan sonra çocuklar tavşanın beslenmesi için bahçeye havuç, yeşil sebzeler ve meyveler koymuşlar. Çocuklar tavşanın üşüyüp üşümediğini iyi beslenip beslenmediğini düşünüp durmuşlar. Böylece bir kış geçip, ilkbahar gelmiş. Bir gün yine tavşanı beslenmek için bahçeye çıkan çocuklar tavşanı ve yanında dört küçük yavrusunu görmüşler. Besledikleri tavşan artık anne olmuştu. O günden sonra çocuklar tavşan ailesini beslemeye devam etmiş. Ardıç çalılarının altı da tavşanların yeni yuvası olmuş. Daha fazla uyku masalları makalesi için 3 yaş masalları ve hikayeleri kategorimizi ziyaret edebilirsiniz.


Bir varmış, bir yokmuş. Güzel bir köyde yaşayan Ali adında bir torun ve Hüseyin adında bir dede varmış. Ali, dedesini çok sever ve her fırsatta onunla vakit geçirmekten büyük mutluluk duyardı. Bir gün Ali, dedesini ziyaret etmeye karar verdi. Köyden geçerken baharın müjdecisi olan çiçeklerin kokusunu içine çekti ve heyecanla dedesinin evine doğru yol aldı. Dede Hüseyin, torununu beklerken bahçede çiçekleri suluyordu. Ali, dedesini görünce sevincinden havalara uçtu. İkisi sarılıp öpüştükten sonra birlikte keyifli bir gün geçirmeye karar verdiler. İlk olarak dede, Ali'ye sebze bahçesinde yardım etmeyi teklif etti. Birlikte tohumları ekti, sulama yaptı ve bitkilerin büyümesini heyecanla beklemeye başladılar. Daha sonra dede, Ali'ye balık tutmayı öğretmek istediğini söyledi. İkisi birlikte göl kenarına gittiler. Dede, Ali'ye nasıl doğru bir şekilde olta atacağını ve balıkları nasıl yakalayacağını öğretti. İkisi keyifle balık tutarken sohbet etmeyi de ihmal etmediler. Öğleden sonra dede, Ali'ye at binmeyi öğretmek istedi. İkisi birlikte ahıra gittiler ve dede, Ali'ye nasıl ata binileceğini adım adım gösterdi. Ali, ilk kez ata bindiğinde biraz tedirgin olmasına rağmen dedesinin desteğiyle kendini güvende hissetti. İkisi birlikte ahırda dolaştı ve atları besledi. Akşam yaklaşırken dede, Ali'ye güzel bir piknik yapma fikrini önerdi. İkisi birlikte sepetlerini hazırladılar ve güzel bir çay bahçesine gittiler. Ormanda güzel bir yer buldular, minderlerini serip piknik örtüsünü açtılar. Etrafta kuş sesleri eşliğinde keyifli bir öğle yemeği yediler ve birlikte şarkılar söylediler. Akşamüstü eve döndüklerinde Ali'nin yüzünde bir mutluluk ve huzur vardı. Dede Hüseyin de torununun neşesini gördüğünde içi sevinçle doldu. Bu güzel geçen 24 saat, ikisinin arasındaki bağı daha da güçlendirmişti. Ali, dedesine sarılıp teşekkür etti ve Dede, seninle geçirdiğim bu güzel zamanı asla unutmayacağım. Sen benim en sevdiğim dedemsin! dedi. Dede Hüseyin, torununun sözlerine gülümseyerek karşılık verdi ve Ben de seni çok seviyorum, Ali. Seninle vakit geçirmek benim için en büyük mutluluk dedi. İkisi birlikte güzel bir akşam yemeği yedikten sonra Ali, dedesinin evinden ayrıldı. Dede Hüseyin, torununun ayrılmasından hüzün duydu, ancak kalpleri birbirine bağlı olduğu için hiçbir zaman ayrı kalmayacaklarını biliyordu. Bu masal, dede ile torunun arasındaki sevgi ve bağın ne kadar değerli olduğunu anlatırken, birlikte geçirilen güzel zamanların neşesini ve mutluluğunu yansıtır. Her anın kıymetini bilmeli ve sevdiklerimizle geçirdiğimiz zamanları önemsemeliyiz.


Deli Dumrul adında yıllar önce yaşayan bir er varmış. Deli Dumrul artık kurumuş, işlevini yitirmiş olan bir çayın üzerine köprü yaptırmıştır. Köprü üzerinden geçen insanlardan 30 Akçe, geçmeyen insanlar üzerinden ise zorla 40 Akçe alırmış. Bir gün yapmış olduğu köprünün yanına bir oba yerleşmiştir. Yerleşen bu obada bir yiğit hayatını kaybeder. Feryat seslerini duyan Deli Dumrul atına binerek obaya gider. Feryatların neden yapıldığını soran Deli Dumrul, bu obada yaşayan bir yiğidin hayatını kaybettiğini öğrenir. Dumrul yiğidin öldüğüne çok sinirlenir. O kadar sinirlenir ki Azrail'e meydan okumaya başlar. Yüce Tanrıya Azrail ile dövüşmek için dua eder. Duası bittikten sonra evine gider. Deli Dumrul bir toy düzenler. Öyle ki ettiği dua kabul olmuş, toya Azrail gelmiştir. Azrail'in geldiğini gören Dumrul, kılıcını çeker. Azrail'in üzerine doğru yürümeye başlar. Azrail bir kuş olup gökyüzünde uçmaya başlar. Atına binen Dumrul, Azrail'in peşine düşer. Ancak Azrail ata görünerek atın ürkmesini sağlar. Azrail'den ürken at, Dumrul'u sırtından atarak kaçar. Azrail, yere düşen Dumrul'un üzerine doğru gelmeye başlar. Dumrul Azrail'e yalvarmaya başlar. Ancak Azrail, Dumrul'un Tanrı'ya yalvarmasını ister. Tanrı Dumrul'u bağışlamak için ondan bir can bulmasını ister. Dumrul Ailesine gider ama anne ve babası bunu kabul etmezler. Ancak karısı onsuz dünyanın karanlık olacağını düşünerek canını vermek ister. Dumrul bunun üzerine Tanrı'ya yalvarmaya başlar. İkisini bağışlamasını ya da ikisinin birden canlarının alınmasını ister. Bu dua üzerine tanrı her ikisini de bağışlar. Dumrul'un anne ve babasının canını alarak Dumrul ve karısına tam 140 sene ömür biçer. Deli Dumrul hikayesi Türk halk inancında bulunan Aylanu motifinin en güzel ve en yetkin işlendiği bir yerdir.


Geçmiş zamanların birinde Deli Dumrul isimli bir adam yaşarmış. Bu adam yaşadığı yerde bulunan kuru bir çayın üzerine köprü yaptırmış ve köprüden geçenlerden para almaya başlamış. Köprüden geçen insanlardan 30 geçmeyen insanlardan ise zorla 40 akçe alırmış. Günlerden bir gün Deli Dumrul'un kurmuş olduğu köprünün yanına bir oba yerleşmiş. Orada yaşamaya başlamışlar. Bir gün obadan bir feryat yükselmiş. Feryadın sebebini merak eden Deli Dumrul obada yaşayan insanların yanına gitmiş ve ne olduğunu sormuş. Onlardan bir yiğidin öldüğü haberini almış ve üzülmüş. Bunun üzerine Azrail'e çok kızmış. Onunla meydan okumayı çok istemiş ve bunun için Allah'a yalvarmış. Sonra da yaşadığı yere dönmüş. Deli Dumrul bir gün büyük bir şölen düzenlemiş. Deli Dumrul'un şölenine Azrail'de gelmiş ve Deli Dumrul ona kılıcını savurarak öldürmek istemiş. Ancak Azrail güvercine dönüşerek Dumrul'dan kaçmış. Deli Dumrul'da atına atlayarak Azrail'in peşine düşmüş. Dumrul Azrail'i yakalamaya çalışırken at ürkmüş ve Dumrul attan aşağıya düşmüş, Azrail düşme sonrası yanına gelince ona yalvarmaya başlamış. Bunun üzerine Azrail kendisine değil Tanrı'ya yalvarmasını söylemiş. Bunun üzerine Deli Dumrul Tanrı'ya yalvarmaya başlamış. Tanrı ona cevap vermiş ve kendi ölmek istemiyorsa kendisi yerine ölecek bir kişi bulmasını istemiş. Dumrul bunun üzerine yola çıkarak ailesinin yanına gitmiş. Onlardan kendi için canlarını vermesini istemiş. Ancak ailesi bu isteği kabul etmemişler. Karısına gitmiş ve karısı canını vermeyi kabul etmiş. Ancak Deli Dumrul ondan ayrı kalmak istemiyormuş ikisinin de canını almasını ya da bağışlamasını istemiş. Bunun üzerine Tanrı ikisini affederek onların yaşamasına izin vermiş. Bu olaydan sonra iki 140 yıl daha yaşamışlar.


Bir zamanlar bir köyde, herkesin Deli mi Veli mi? diye sorduğu ilginç bir adam yaşarmış. Bu adamın adı Veli idi, ancak köylüler ona Deli Veli diye hitap edermiş. Deli Veli, diğerlerinden farklı ve tuhaf davranışlarıyla tanınırmış, ama aslında oldukça zeki ve farklı bir bakış açısına sahipmiş. Köy halkı, Deli Veli'nin yaptığı garip davranışlara şaşırmadan edemezlerdi. Bir gün elindeki değersiz taşları değerli bir mücevhere benzeterek hava atar, ertesi günse değerli bir mücevheri taş gibi yere atar ve onun değersiz olduğunu söylermiş. Deli Veli, bazen su birikintilerine ayaklarını sokar ve Ayaklarımı yıkıyorum diye bağırırmış. Bazı günler ise insanların anlam veremediği şarkılar söyleyip, dans edermiş. Köy halkı onunla alay eder ve onunla uğraşırlarmış, ama Deli Veli asla kızgınlık veya hiddet göstermezmiş. Her zaman gülümseyen yüzü ve neşeli tavrıyla, alaylara kulak asmaz ve köydeki herkesle iyi geçinmeye çalışırmış. Bir gün köyde bir yarışma düzenlenmiş. Yarışmanın ödülü, köyün en iyi tarım ürünlerine sahip olan çiftçiye verilecekmiş. Tüm köylüler en güzel ürünleri yetiştirmek için yarışıyorlarmış. Ancak Deli Veli'nin tarlasında, tuhaf görünen bitkiler yetişiyormuş. Kimse onun tarımıyla dalga geçerken, Deli Veli sadece gülümser ve Belki de güzelliklerini göremiyorsunuz dermiş. Yarışma günü gelip çatmış ve köy halkı birbirleriyle yarışmışlar. Sonunda, en güzel tarım ürünlerine sahip olan çiftçi seçilecekmiş. Ancak sonuç herkesi şaşırtmış, çünkü Deli Veli'nin tarlasındaki bitkiler en güzelleriymiş. Meyveleri parlak renkli, sebzeleri büyük ve lezzetliymiş. Köylüler, Deli Veli'nin tarlasını ziyaret edip ona tebrik etmeye gelmişler. Deli Veli, sadece tebessüm edip Belki de güzellikleri görmek için açık bir kalbe ihtiyacımız var demiş. O günden sonra, köy halkı Deli Veli'ye olan bakış açısını değiştirmiş. Onun tuhaf davranışlarının altında büyük bir bilgelik ve anlayış olduğunu fark etmişler. Ona olan saygıları artmış ve artık ona Veli diye hitap etmişler. Ve böylece, Deli Veli'nin bilgece sözleri ve farklı bakış açısı, köy halkının düşüncelerini değiştirmiş ve onları daha açık fikirli, anlayışlı ve hoşgörülü kılmıştı. Deli mi Veli mi, aslında Veli'nin içinde saklıydı ve onun hikayesi, bir masal gibi her zaman anlatılır olmuştu.


Evvel zaman içinde kalbur saman içinde şehirlerin en karanlık en soğuk olanında büyük bir efsane varmış. Efsaneye göre bu şehirde doğan bir delikanlı uzak diyarlardaki en güzel prensesle evlenecekmiş. Fakat prensesin bulmak için araması gerekiyormuş. Bu şehirde hırslı mı hırslı güçlü mü güçlü bir delikanlı yaşarmış. Bu delikanlının hayali denizci olmak ve uçsuz bucaksız denizlere açılmakmış. Çünkü delikanlı bu efsaneye inanıyor ve prensesini aramak için de denizci olması gerektiğini düşünüyormuş. Fakat yaşlı annesini bırakıp gidemiyormuş. Çünkü evde çalışıp para kazanacak başka hiç kimse yokmuş. Fakat bir gün kısa süreliğine gemide çalışacak ve çok para kazanacağı bir iş bulmuş. Düşünmüş taşınmış. Kısa süreliğine bu geminin yapımında çalışıp annesine yeterli miktarda para bırakıp geminin mürettebatına katılabilirdi. Her geldiğinde annesine bir miktarda daha bırakıp tekrar açılabilirdi. Böylece hem hayalini gerçekleştirecek hem de çok para kazanıp annesine de bakabilecekmiş. Ertesi gün hemen işe başvurmaya gitmiş. Genç, güçlü ve dinamik olduğu için hemen işe almışlar. 2 hafta kadar gemi yapımında çalışan delikanlı çok para kazanmış. Onu çalışmasından memnun kalan denizciler onu mürettebata almış. Delikanlı eve dönüp yolculuk için hazırlıklara başlamış. Fakat annesi onun gitmesini istemiyormuş. Bu inancının sadece bir efsane olduğunu giderse başına kötü işler geleceğini düşünüyormuş. Fakat delikanlı annesinin sözünü dinlememiş. O, annesine uzak diyarlardaki prensesle evleneceğini, buraya prensesle evli bir şekilde geri döneceğini ve çok mutlu olacağını anlatmış durmuş. Prensesi bulacağına o kadar çok inanıyormuş ki onunla ilgili hayaller kuruyormuş. Delikanlı ertesi gün annesine de yeteri miktarda para bırakarak denize açılmış. Delikanlı çok heyecanlıymış. Hayali gerçek oluyormuş. Gündüz gece demeden açılmışlar. Fakat bir gün hiç beklemedikleri bir fırtına çıkmış. Ne kadar uğraşsalar da gemi hızla su almaya başlamış ve batmış. Delikanlı gözünü açtığında kendini bir adada bulmuş. İlerde batmış geminin enkazı görünüyormuş. Çok korkmuş. Kendi başına bu ıssız adada ne yapacağını bilememiş. Bütün arkadaşlarının ismini seslenmiş. Fakat kendi sesinin yankısından başka ses gelmemiş. Bir anda aklına prenses gelmiş. Evleneceği prensesi bu adada bulacağına dair bir umuda kapılmış. Bu yüzden hemen adayı keşfe çıkmış. Ada o kadar büyükmüş ki günlerce yürümüş. Adanın her yerini karış karış aramış. Fakat adada kendisinden başka insan yokmuş. Delikanlı büyük bir hayal kırıklığına uğramış. Annesinin sözünü dinlemediği için de çok pişman olmuş. Daha fazla masal okumak isterseniz Çocuk Masalları kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Uçsuz bucaksız bir diyarda yaşamakta olan Deniz'in bu hayattaki en büyük dileği deniz görmekti. Sadece kitaplarda harikalığına şahit olan Deniz bu mavi okyanusların dibinde neler olduğunu, neler yaşandığını tüm hayatı boyunca merak etmiştir ve her ayrıntısına kadara derin araştırmalar yapmıştır. Kısa bir süre sonra büyük bir okul turu vardı ve Deniz bunu en iyi şekilde değerlendirip hayallerinin peşinden koşmak için çabalayacaktı. Denizler ve okyanuslar hakkında tüm detaylı bilgilere sahip olan Deniz derinlikleri evi gibi hissetmekteydi o yüzden hiçbir korkusu yoktu. Okul turunun zamanı gelip çatmıştı ve büyük bir heyecan içerisinde kalan Deniz' in gözlerinin içi parıl parıl parlıyordu. Hesaplamalarına göre tur servisi büyük bir denizin yanından geçecekti ve o sırada servisten bir şekilde inmeyi başarıp denizin derinliklerine kendini bırakacaktı. Birkaç saatin sonunda ara veren servisten inen Deniz gördüğü bu eşsiz benzersiz deniz karşısında donup kalmıştı. Denizin kıyısına doğru hızla koşan bu kızı kimse tutamazdı. O kadar hızlı yol alıyordu ki içindeki sevinci kimse ölçemezdi. Büyük bir atlama ile deniz kızına dönüşen Deniz sanki yıllardır bu denizlerin içerisindeydi. Sanki bu masmavi denizde doğup büyümüş bir kız çocuğu gibiydi. Tüm balık cinslerini hafızasına kazıyan Deniz tüm balıklara en yakın dostuymuş gibi selam vermekteydi fakat gördükleri karşısında ikinci bir şoka uğramıştı. Denizde asla yer almaması gereken bir sürü saçma insan eşyaları vardı. İnsanlar bu masmavi denizi çöp gibi kullanıp hiçe saymıştı. Poşetlerle boğulan birçok su kaplumbağası ve deniz kirliliği sayesinde oksijensiz kalmış bir sürü balık vardı. Bu istenmeyen görüntüler karşısında neye uğradığını şaşıran Deniz, kafasını denizden kaldırıp büyük bir öfke ile gökyüzüne baktı. Senelerdir hayali ile yaşadığı deniz ve okyanuslar bundan mı ibaretti, neden insanlar buna karşı bir önlem almamıştı, neden herkes hiçbir şey olmamış gibi hayatına devam ediyordu? Kendine karşı da ufak bir sitemde bulunan Deniz buralara daha önceden gelip bu olanları fark etmeliydi. Büyük bir hınç ile toparlanıp okul servisinin yanına gelen Deniz oldukça üzgün ve hüzünlüydü. Bunu fark edenler büyük bir ısrarla nedenini sorsa da hiçbir cevap alamadılar. Bundan sonraki hayatını deniz ve okyanus kirliliği hakkında farkındalık yaratması için adayacaktı. Tüm deniz canlılarını en iyi şekilde korumak için çabalayacak ve konforlu bir yaşam alanı sunacaktı onlara... Eski hayallerini birkaç dakikada silen Deniz kendini artık hem daha iyi hissediyor hem de tüm canlıları orada çaresiz bıraktığı için üzgündü. Nasıl bunu düzeltirdi bilmiyordu ama büyüdüğü an şuan ki hayalini gerçekleştirdiği bu amacını da en iyi şekilde gerçekleştirecekti. Nasıl kendisi temiz bir havada yaşıyor ise deniz canlılarının da o şekilde yaşamasını istiyordu ve bunu gerçekleştirecekti. Daha fazla masal okumak isterseniz Türk Masalları kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir zamanlar masmavi suları olan engin bir deniz varmış bu deniz yalnızlığını kıyısına gelen insanları izleyerek gideriyormuş. Gelen insanların kıyısında oynamaları ve içine girip yüzmeleri çok hoşuna gidiyormuş. Yaz mevsimi akmış gitmiş kıyısına gelen insanlar azalmaya başlamış. Gelenler de zaten artık denize girmiyor sadece kıyısında oturup sohbet ediyorlarmış. Günlerden bir gün yine böyle kıyısında çok az insan varmış denizin. Deniz sakince etrafı izliyor ve yaklaşan kış mevsiminde ne kadar sıkılacağını düşünüyormuş. Böyle düşüncelere daldığı bir sırada dikkatini kıyısındaki küçük bir oğlan çocuğu çekmiş. Üç dört yaşlarında olan çocuk yalnızmış ailesini görememiş deniz. Çocuk denize doğru yürüyormuş sanki içine girecek gibiymiş. Deniz birden endişeye kapılmış seslenmiş çocuğa Hey küçük senin adın ne? Çocuğun adı Emir'miş ama denizin ne dediğini anlamamış onun duyduğu sadece denizin küçük dalgalarının çıkarttığı hışırtıymış. Bu hışırtılar ve kıyıya vuran minik dalgalar çok ilgisini çekmiş. Denize doğru yürümeye devam etmiş. Emir'in ayakları artık suyun içindeymiş ve hala ilerlemeye devam ediyormuş. Çocuğa zarar vermekten korkan deniz tekrar seslenmiş Dur çocuk ne yapıyorsun daha fazla gelme boğulursun. Emir denizin sözlerini yine anlamamış denizin içine doğru yürümeye devam ediyormuş. Ona zarar vermek istemeyen denizin acil karar vermesi gerekiyormuş. Küçük çocuk biraz daha gelirse kıyıda onu kurtaracak kimsede yokmuş. Hemen kararını vermiş ve birden bire dalgalanmaya başlamış. Çocuğun hoşuna giden küçük dalgaların yerine artık daha büyük ve korkutucu dalgalar oluşturmaya başlamış. Emir bu dalgalardan da korkmamış ve denize doğru yürümek istemiş. Allah'ım diye düşünmüş bu çocuk uyarıdan anlamıyor ne yapmalıyım. Ailesi nerde bunun. Büyük dalgalarının çocuğa zarar vermeye başladığını görünce hemen durmuş deniz. Dua etmeye başlamış Allah'ım bana güç ver yol göster bu çocuğa zarar vermek istemiyorum demiş. Ve duaları kabul olmuş. Dibinde olan akıntıları kontrol ettiğini hissetmiş. Hemen akıntıyı iyice derine gelmiş nefes alamadığı için çırpınan Emir'e doğru yöneltmiş. Akıntısıyla çocuğu iterek kıyıya doğru atmış. Emir'in kıyıya vurmuş bedenini gördüğünde ise çok mutlu olmuş. Emir kıyıda oturmuş ağlıyormuş. Deniz içinden Olsun ağlasın en azından hayatta onun hayatını kurtarmayı başardım diyerek sevinmiş. O sırada Emir'in annesi koşarak gelmiş ve çocuğunu kucaklayıp götürmüş. Deniz artık Emir için tehlikenin tamamen bitmiş olması ile düşünmeye başlamış. Normalde akıntısı hep ters tarafa doğru olurmuş. Hatta yaz boyunca birçok kişi akıntı yüzünden boğulma tehlikesi atlatmış. Nasıl olmuştu da akıntının yönü birden değişmişti. Aklına ettiği dua gelmiş evet duaları kabul olmuştu. Bu kez de Allah'a şükretmiş. Şükürler olsun Allah'ım demiş benim dualarımı kabul ettiğin için. Deniz o günden sonra dua etmenin ne kadar önemli olduğunu anlamış ve sürekli dua etmeye başlamış. Daha fazla masal okumak isterseniz Türk Masalları kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde masmavi okyanusların içinde bir şehir varmış. Bu şehrin adı Deniz Yıldızı Krallığıymış. Deniz Yıldızı Krallığında balıklar, yengeçler, denizatları, deniz yıldızları, ahtapotlar ve daha bir sürü deniz canlısı dostça yaşarmış. Günlerden bir gün Tüm deniz canlıları işin de gücündeyken denizin suyu aniden bulanıklaşmış. Büyük bir fırtına baş göstermiş. Fırtınadan etkilenen bütün canlılar hemen evlerine sığınmışlar. Fırtınanın etkisiyle hasar alan büyük bir gemi okyanusun dibine batmış. Bütün deniz canlıları korku içinde kaçacak yer aramışlar. Birçok balığın ve daha bir sürü canlının evleri yıkılmış. Bütün canlılar okyanusta artık hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağını anlamış. Herkes bu geminin uğursuzluk getireceğine inanmış. Cesur bir deniz yıldızı öne çıkarak bu duruma çare bulacağını söylemiş. Cesur Deniz Yıldızı kralla konuşmuş. Birlikte bir çare düşünmüşler. Krallığın kutsal sayılan inci tacını Cesur deniz yıldızına takmış. Bu tacı takan kişiye kolay kolay bir şey olmazmış. Tüm tehlikelere karşı korunurmuş. Böylece inci tacın gücünden de cesaret alan Cesur Deniz Yıldızı batan geminin içine girmeye karar vermiş. Bütün cesaretini toplayıp gemiye girmiş. En büyük korkusu gemide insanların olmasıymış ama içeriye baktığında hiçbir insanın olmadığını fark etmiş. Demek ki fırtınadan sağ salim kurtulmuşlar diye düşünmüş. Geminin İçerisinde envaı çeşit yiyecekler varmış. Bunlar tüm deniz yıldızı krallığına yıllarca yetermiş. Cesur Deniz Yıldızı bunu görünce çok sevinmiş. Hemen krallığa dönüp haber vermek istemiş. Geminin içinden çıkıp hızla kralın yanına gitmiş. Krala olanları bir bir anlatmış. Geminin krallığa yıllarca yetecek kadar yiyecekle dolu olduğunu söylemiş. Kral da bu duruma çok sevinmiş. Artık halkı refah içinde yaşayacakmış. Hemen askerlerine emir vermiş. Yiyecekleri krallığa taşımalarını söylemiş. Yiyecekler öyle çokmuş ki askerler günlerce taşımak için uğraşmışlar. Kral tüm halkını toplayıp onlara durumu anlatmış. Aslında geminin göründüğü gibi bir felaket değil çok büyük bir şans olduğunu söylemiş. Artık deniz yıldızı krallığının refah içinde yaşayacağını söylemiş. İçlerinden bazıları önyargılı konuştukları için çok utanmışlar. Kral yedi gün yedi gece eğlence düzenlemiş. Tüm deniz yıldızı halkı doyasıya eğlenmiş. Cesur Deniz yıldızına da cesaretinden dolayı büyük bir madalya vermiş. Bu masal da burada bitmiş. Daha Fazla Masal okumak isterseniz 5 yaş masallar Kategorilerimizi Ziyaret Edebilirsiniz.


Bir zamanlar, okyanusun derinliklerinde, maviliklerin altında, güzellik dolu bir dünya vardı. Bu dünyanın sakinleri, denizkızları ve denizanaslarıydı. Denizkızları okyanusun zarif prensesleri olarak bilinirken, denizanasları ise okyanusun büyülü varlıklarıydı. Bir gün, denizkızı Elara, göz alıcı saçları ve mercan rengi bir kuyrukla okyanusun derinliklerinde yüzerken, denizanası Neri adında bir varlıkla tanıştı. Neri'nin şeffaf ve zarif dokunaçları vardı ve okyanusun en güzel melodilerini söyleyebiliyordu. Elara ve Neri, birbirlerinin güzelliklerine ve yeteneklerine hayran kaldılar. Birlikte okyanusun gizemlerini keşfetmeye başladılar. Mercan resiflerinde dans ettiler, renkli balıklarla oynadılar ve okyanusun sakinleriyle dostluklar kurdu. Zamanla, Elara ve Neri arasındaki dostluk daha da derinleşti. Birbirlerine güldüler, birlikte hüzünlendiler ve en önemlisi, birbirlerine destek oldular. Elara, Neri'nin şeffaf dokunaçlarından müthiş müzikler çıkardı ve Neri, Elara'ya okyanusun gizli yerlerini gösterdi. Bir gece, okyanusun altında, yıldızların ışığında, Elara ve Neri gözlerinin içine baktılar ve kalpleri hızla çarpmaya başladı. Bu dostluk, daha fazlası olabilirdi. İlk defa, denizkızı ve denizanası arasında böyle bir bağ kurulmuştu. Elara ve Neri, birbirlerine olan hislerini kabul etti ve denizin derinliklerindeki bu aşkı kutladılar. Birlikte yüzerken, okyanusun romantik şarkılarını söylediler ve sevgi dolu anlar yaşadılar. Elara ve Neri'nin aşkı, okyanusun altında büyüdü. Her gün, denizin derinliklerinde birlikte maceralara atıldılar. Gizli mağaraları keşfettiler, denizin canlılarına yardım ettiler ve okyanusun gizemli yaratıklarıyla dostluklar kurdular. Elara, Neri'ye insanların dünyasını ve onların hikayelerini anlatırken, Neri de Elara'ya okyanusun büyülü gücünü öğretti. Birlikte geçirdikleri zaman, sevgilerini daha da güçlendirdi. Birbirlerine olan bağları, okyanusun dalgaları gibi güçlüydü. Birbirlerine olan aşkları, okyanusun güzellikleri ve sırlarıyla birleşti. Birlikte yıldızların altında dans ettiler, okyanusun serin sularında romantik gezintiler yaptılar ve sevgiyle parladılar. Elara ve Neri, denizin ve okyanusun büyüsünü bir araya getiren bir masalın kahramanlarıydı. Onların aşkı, okyanusun tüm güzelliklerini kutladı ve denizkızları ile denizanası arasındaki bağın ne kadar özel olabileceğini gösterdi. Ve böylece, Denizkızı Elara ve Denizanası Neri'nin aşkı, okyanusun sonsuzluğunda sonsuza dek yaşadı. Her dalga, her kabuk ve her denizyıldızı, bu büyülü aşk hikayesini anlatırken, insanlar da sevginin ve dostluğun okyanusun derinliklerinde nasıl bulunabileceğini öğrendiler. Daha Fazla masal okumak isterseniz 6 yaş masalları Kategorimizi Ziyaret Edebilirsiniz.


Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; pireler berber, develer tellal iken, ben anamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken masalsı bir deniz altı dünyasında, güzellik dolu bir denizkızı olan Melis ve dostane bir köpekbalığı olan Kaptan yaşarlarmış. Denizkızı Melis, denizlerin en güzel ve en zarif varlığıydı. Kaptan ise denizlerin bilge ve arkadaş canlısı köpekbalığıydı. Melis ve Kaptan, deniz altındaki mercanlar arasında birbirlerine olan sevgi ve arkadaşlıklarıyla ünlüydüler. Her gün birlikte deniz altını keşfe çıkar, masalsı güzelliklerle dolu birbirinden heyecanlı olan birçok maceralara atılırlardı. Ancak günlerden bir gün, denizaltındaki dengeler hiç beklenmedik bir şekilde değişmeye başladı. Kötü kalpli bir deniz büyücüsü, denizlerin huzurunu bozmak ve güzelliğini yok etmek için hileli planlar yapmaya başladı ve bu doğrultuda çalıştı. Büyücü, Melis'in güzelliğini kıskanıyor ve onu tuzlu denizlerin dışına sürüklemeye karar veriyordu. Büyücünün kötü niyetleri, Kaptan'ın sezgileriyle fark edilmişti. Kaptan, Melis'i korumak için büyücüyle mücadele etmeye karar verdi. Melis'i uyararak onu tuzlu denizlerden uzak durması konusunda uyardı. Ancak büyücü, Kaptan'ın engellemelerini görmezden gelerek Melis'i tuzlu denizlere sürükledi. Melis, büyücünün kötü niyetlerini sonunda anladığında, kendi gücüyle onun tuzaklarından kaçmayı başardı. Kaptan, Melis'i tuzlu denizlerden kurtarmak için bir plan yapmaya karar verdi. Kendi arkadaşları olan yunuslar, balıklar ve diğer deniz canlılarının yardımıyla büyücüye karşı savaş açtılar. Büyücü, denizaltındaki tüm güzellikleri yok etmek istediğinde, Melis'in güzellikleri ve Kaptan'ın bilgeliği ve cesareti ona engel oldu. Kaptan ve Melis'in arkadaşları, birlikte güçlerini birleştirerek büyücünün kötü planlarını bozdu. Sonunda, kötü kalpli büyücü yenilgiyi kabul etti ve deniz altı dünyasından sonsuza dek uzaklaştı. Denizkızı Melis ve Kaptan, deniz altının huzurunu ve güzelliğini yeniden sağlamışlardı. Melis ve Kaptan, arkadaşlıkları ve birbirlerine olan sevgileri ve saygıları sayesinde deniz altı dünyasına barışı getirdiler. Onların hikayesi, sevgi ve dostluğun gücünü vurguluyor ve deniz altının muhteşem güzelliklerine sahip çıkmak gerektiğini hatırlatıyordu. Melis ve Kaptan, deniz altının en güzel masalı olarak herkesin kalbinde yer etti.


Bir varmış bir yokmuş, denizler altında kocaman bir sarayda yaşayan bir denizkızı varmış. Bu denizkızı, denizatları ve bazı balıkların etrafında nöbet tuttuğu bir sarayın içinde kendi kendine oyunlar oynarmış. Bu rengarenk sarayda, deniz kızı çok mutluymuş çünkü her şey huzurluymuş. Denizkızının bir sürü balık arkadaşı da varmış. Büyük küçük, yassı ya da irice bir sürü balık sarayda yaşarmış. Sarayın duvarlarında deniz yıldızları gezermiş. Sarayda deniz anaları da varmış. Hatta deniz kızının odasının içerisindeki rengarenk deniz anaları, uyku zamanı gelince bir aşağı bir yukarı yüzer, deniz kızının uyumasına yardım edermiş. Sarayın bahçesi ile dillere destanmış. Su ile dalgalanan rengarenk bitkiler ve çimler, sarayın bahçesini kaplarmış. Bir gün bu sarayın kralı, yani denizkızının babası bahçede gezerken deniz atlarından biri bir haber getirmiş. Haberde, denizin üstünden gelen bir tehlikeden bahsediliyormuş. Denizkızının yaşadığı saray her ne kadar denizin 7 kat altında olsa da deniz üstünde yaşanabilecek her şey krala bildirilirmiş çünkü denizin üstünde başka bir saray daha yer alıyormuş. Bu sarayda yaşayanlar ise deniz altındaki krallıktan bihabermiş. Eğer haberleri olsaymış, denizlerin altına da hakim olmak isterlermiş. Bu yüzden denizkızının babası, deniz üstünde yaşanan her olaydan haberdar olmak istermiş. Gelen haber üzerine Eyvah! demiş kral, Şimdiye kadar koruduğum bu krallık, artık denizin üstünde yaşayanlar tarafından mahvedilecek! Etraftaki tüm balıklar da telaşlanmış, Şimdi ne yapacağız? Şimdi ne yapacağız? demeye başlamışlar. Bu sırada denizkızı içeri girmiş, Ne oldu baba? Herkes neden telaş yapıyor? diye sormuş. Babası, denize kızına yukarıda yaşayanlardan hiç bahsetmemiş. O yüzden de durumu nasıl açıklayacağını bilememiş. Fakat deniz kızının olup bitenden haberi varmış. Arada bir sarayı ziyarete gelen deniz samurları ile bazen oyunlar oynarmış. Denizlerin üstünde neler olduğunu da deniz samurları anlatırmış ona. O yüzden durumu kısa sürede anlamış. Ben her şeyi biliyorum baba demiş denizkızı, Sen hiç merak etme, benim bir planım var. Kral ve etrafındakiler çok şaşırmış. Herkes bahçedeki bitkilerden toplayabildiği kadar toplasın. demiş denizkızı. Uzun kısa tüm bitkilere ihtiyacımız var. Herkes krala bakmış, kral da kızının dediklerini onaylarcasına Hadi, herkes hemen bitkileri toplayıp getirsin! demiş. Birkaç dakika sonra denizkızının önünde bir sürü bitki varmış. Balıkların da yardımıyla denizkızı, bitkileri birbiri ile bağlayıp kısa bir sürede adeta bir bitki halısı oluşturmuş. Herkes bir ucundan tutsun halıyı demiş denizkızı. Daha sonra yukarı doğru yüzüp upuzun olan bu halıyı, balıkların yardımı ile sarayın üzerine gerdirmişler. Halının dört ucundan çeken balıklar da halının altına saklanmış. Yukarıdan bakıldığında saray görünmüyor, yalnızca uzun bitkilerin, suyun içinde bir o tarafa bir bu tarafa dalgalandığı görülüyormuş. Bir süre sonra da denizin üstünde yaşayanlar, sarayın hemen üstüne kadar varmış. Fakat bu halı sayesinde, bitkilerin altında bir saray olduğunu görememişler. Burada kayda değer hiçbir şey yok, sadece bitkiler var, o kadar. diye düşünmüşler ve tekrar denizlerin üstüne çıkmak üzere yukarıya doğru yönelmişler. Denizkızı, planı işe yaradığı için çok sevinmiş. Kral da sarayını tekrar güvene aldığı için bir kutlama düzenlemiş. O günden beri de her ne zaman bir tehlike ortaya çıksa, bu halıyı saraylarının üzerine gerdirirler ve beklerlermiş. Bu yüzden de bitkilerin altında rengarenk bir saray olduğunu kimse tahmin edemezmiş. Daha fazla masal okumak isterseniz Türk Masalları kategorimizi inceleyebilirsiniz. 24 yaşındaki nişanlımı bu masalla uyutuyorum. Umarım evlendikten sonra da bebişimizle annesine birlikte okur uyuturum. Tatlı kızım sen şimdi 7 yaşındasın uyutmak için okumuştum... İyi ki varsın.. Tatlı kızım sen şimdi 7 yaşındasın uyutmak için okumuştum... İyi ki varsın.. iyi uykular tuanam. her şeyin güzel olması dileğiyle.. irem, aşkım, deniz kızım seni seviyorum iyi uykular. İyi uykular Açelyam, her zaman yanındayım. İyi uykular Açelyam, seni asla bırakmayacağım . senosum ne zaman masal okumami istese bunu okurum herkese tavsiye ederim.


Asırlar önce okyanusların derinliklerinde yaşayan deniz kızı meraklı ve bir o kadarda hayalperest yapısıyla herkes tarafından sevilirdi. Çevresine sürekli gülücükler saçardı. Kendisi gibi denizde yaşayan canlılara hep yardım ederdi. Annesi ve babasını küçük yaşlarda kaybetmişti. Fakat mutluluğu hiçbir zaman bitmemişti. Arkadaşlıklar kurmuş ve denizin altında her yeri keşfetmeye çıkmıştı. Keşfetmek deniz kızı için oldukça önemliydi. Küçük yaşlardan beri keşfetmeyi çok seviyordu. Deniz kızı bir gün yeni bir keşfe çıktığında başına neler geleceğinden habersizdi. Bazen deniz kızı hiç kimsenin olmadığı kayalıklara çıkıyor ve doğayı izliyordu. Bir gün o gördüğü manzaranın içerisinde keşfe çıkacağını hayal ediyordu. Fakat bu imkansızdı. Çünkü suyun altında belli bir süre durmazsa nefes alamazdı. Eğer solunum yapamazsa hayatını kaybedebilirdi. Yine de deniz kızı hayal kurmaktan vazgeçmiyordu. Bir gün yine kayalıkların birinde ormanı izlerken uykuya dalmıştı. Uyku o kadar tatlı gelmişti ki fark etmeden saatlerin nasıl geçtiğini anlamamıştı. Çok geçmeden birinin ona dokunduğunu hissetti. Hemen irkildi ve kendine gelmeye başladı. Bir anda suya atladı. Sudan yukarı baktığında küçük bir kayık ve genç bir delikanlı gördü. Merakla yukarı doğru çıktı. Gördüğü delikanlıya bir anda vuruldu. Delikanlı hayretle deniz kızına bakıyordu. Deniz kızı bir süre yakışıklı delikanlıyla bakıştıktan sonra tekrar denizin derinliklerine doğru gitmeye başladı. Deniz kızı korkudan uzaklaşa da aklında hep yakışıklı delikanlıyla konuşmak vardı. Deniz kızı haftalar sonra tekrar aynı kayalıklara gelerek yakışıklı delikanlıyı görme umuduyla bekledi. Delikanlı deniz kızı için neredeyse her gün kayalıklara geliyordu. Bir gün uzaktan birbirlerini gördüler. Deniz kızı kadar yakışıklı delikanlı da deniz kızıyla sohbet etmek istiyordu. Birbirlerine karşı uzak ve çekimser olsalar da gözleriyle anlaşabildiler. Deniz kızı yakışıklı delikanlıya yaklaşarak adını sordu. Delikanlı da ona kendi adını sordu. Tanışma faslı geçtikten sonra birbirlerine hikayelerini anlattılar. Delikanlı tek başına bir kulübede yaşıyormuş. Orman işleriyle uğraşıyormuş. Deniz kızı da denizlere keşfe çıktığından bahsetmiş. Deniz kızı ve yakışıklı delikanlının hikayesi aylarca sürmüş. Fakat hiçbir zaman birbirlerine dokunamamışlar. Aralarındaki aşk öyle kuvvetliymiş ki deniz kızı karaya çıkıp yakışıklı delikanlıyla yaşamak istiyormuş. Deniz kızı bilmediği bir özelliği ile bu hayalini sürdürmüş. Eğer deniz kızı doğru erkeği bulup o erkeğin elini tutarsa karaya insan olarak çıkabilecekti. Deniz kızında kara büyü vardı. Deniz kızı bir zamanlar en büyük krallığın prenseslerinden biriydi. Bu durumu bilmiyordu. Prenses deniz kızı bir gün delikanlıya karaya çıkmak istediğini söyledi. Yakışıklı delikanlı buna asla izin vermeyeceğini belirtti. Seni orada yaşatamam dedi. Bir ömür boyu seninle bu şekilde yaşamaya razıyım diye söyledi. Ama deniz kızı kararlıydı ve karaya çıkacaktı. Deniz kızı karaya kendini vurdu ve yakışıklı delikanlı deniz kızının elini tutarak onu suya göndermeye çalışırken deniz kızı bir anda insana dönüştü. İkisi de gözlerine inanamadı. Ne olduğunu anlamadan deniz kızı insan gibi ayaklara sahiptir. Bu durumun neden böyle olduğunu merak eden çift ormanda yaşayan bilgine durumlarını anlattı. Bilgin prensesi görünce gözlerine inanamadı. Hikayeyi baştan sona anlattı ve yakışıklı delikanlı ile deniz kızı prenses bir ömür boyu mutlu yaşadılar. Daha fazla masal okumak isterseniz Uyku Masalları kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir zamanlar ormana yakın bir evde oturan Kıvanç adında bir çocuk varmış. Kıvırcık ve kahverengi saçlara sahipmiş. Kıvanç çevresi ile iyi geçinemeyen huysuz bir çocukmuş. Hiçbir şey onu mutlu etmez her zaman çatık kaşlarıyla etrafta dolanırmış. Bir gün ormanda yürüyüş yapmaya çıkmış. Yürürken bile hiç rahat durmuyormuş. Mantarları tekmeliyor, ağaç dallarını kırıyormuş. Ormanı güzel renkleri ile süsleyen çiçekleri tek tek koparıp, oraya buraya gelişigüzel atıyormuş. Yanında getirdiği abur cuburların kabuklarını dahi ormana atmaktan çekinmiyormuş. Ama ormanda yaşayan hayvanlar bu durumdan çok mutsuzmuş. Orman onların biricik eviymiş. Kıvanç ise onların evini yavaş yavaş yok ediyormuş. Bu meseleye bir çözüm yolu bulmak için bütün hayvanlar toplanmış. Ormanın en bilge hayvanı baykuş hayvanlara sormuş. - Söyleyin bakalım bu çocuktan kimler şikayetçi? Hayvanlar hep bir ağızdan bağırmaya başlamış. Karınca yuvalarına kum döken, kuş yuvalarını bozup yumurtalarını kıran bu çocuğa her biri itiraz etmiş. Tüm itirazları dinleyen baykuş bir plan yapmaya karar vermiş. Hayvanlara çeşitli görev veren baykuş bu meseleyi halledeceğine söz vermiş. Ertesi gün hayvanlar yerini alıp Kıvanç'ı beklemeye başlamışlar. Kıvanç her şeyden habersiz ormanda yürümeye başlamış. İlk olarak mantarlara yürüyen Kıvanç onlara bir tekme atmış. Ama bir anda acıyla bağırmaya başlamış. Çünkü hayvanlar mantarın arkasına büyük bir taş koymuşlar. İyice sinirlenen Kıvanç bu sefer de ağaçların dallarını kırıp oraya buraya vurmaya başlamış. Bir ağacın arkasına saklanan sincaplar meşe palamudu ve buldukları fındıkları Kıvanç'ın kafasına fırlatmışlar. Sinirinden bir ağacın altına oturan Kıvanç oradaki çimleri yolmaya başlamış. Bunu hisseden ağaç tüm kozalaklarını silkeleyip Kıvanç'ın üstüne dökmüş. Kıvanç bir anda kozalak yığınının içinde kıpırdayamaz hale gelmiş. Sadece kafası görünüyormuş. Tam o sırada Bilge baykuş gelmiş Kıvanç'ın karşısına geçip, - Seni uzun zamandır tanıyoruz. Sen ormanımıza zarar veren çocuksun. Bu başına gelenlerin hepsini biz yaptık. Eğer kendini düzeltmez ve bir daha bu hareketleri tekrar edersen, seni buradan asla çıkarmayız demiş. Yaptığı hatanın ne kadar büyük olduğunu anlayan Kıvanç tüm hayvanlardan özür dilemiş. Kıvanç'ın pişman olduğuna inanan ormanın hayvanları onu kozalak yığınından çıkarmışlar. Sonra Kıvanç koşa koşa evine gitmiş. Haftalarca ormana gelmemiş. Sonra bir gün elinde yiyeceklerle ormana gelmiş. Ormana ağacın altına koyup gitmiş. Hayvanlar yemekleri yiyip içinde bir not görmüşler. - Sevgili hayvanlar evinize zarar verdiğim için lütfen beni affedin. Sayenizde nasıl davranmam gerektiğini ve doğaya saygılı olmam gerektiğini anladım. Çok teşekkür ederim. Umarım size hazırladığım hediyeyi kabul edersiniz yazmış. O sonra bütün hayvanlar ormanda mutlu bir şekilde yaşamışlar. Daha Fazla Çocuk Masalları İçin Eğitici Masallar Kategorimizi Ziyaret Ediniz.


Destan, milletlerin benliklerinden yoğrularak ortaya çıkan yazın türlerinden bir tanesidir. Destanlar, destan sahibi olan milletler açısından oldukça önemlidir. Destanlarla ilgili olarak, destanın ne demek olduğu, destanların oluşum evreleri, destanların özellikleri, destanların yazıya geçirilmesi, destanların ortaya çıkış biçimleri, gibi konular merak edilir. Destan, bir millete ait önemli bir durumun oluşuyla ortaya çıkan edebi bir türdür. İlk olarak sözlü olarak ortaya çıkmakla birlikte, zaman içerisinde yazıya geçirilir. Destanlar içerisinde mitolojik ögeler ve önemli olaylar bulunur. Millet için iz bırakan olaylar, milletin kendisi tarafından işlenir. Destanlar, destana sahip olan milletlerin kültürel özellikleri, yaşayış biçimleri, değer yargıları gibi önemli konular hakkında fikir sahibi olunmasına yardımcı olur. Destanlar oluşum bakımından üç evreye ayrılır. Bu evreler şu şekilde ifade edilebilir; İlk olarak oluşum aşamasında, milleti derinden etkileyen bir durum ortaya çıkar. Daha sonra bu durum dilden dile sözlü olarak aktarılır, anlatılır. Son olarak ise, dilden dile aktarılan hikaye, bir yazar tarafından yazıya geçirilerek destan oluşturulmuş olur. Destanların başlıca özellikleri şu şekilde ifade edilebilir; Destanlar, bir millete aittir, küresel değildir. Destanlarda mitolojik ögelere sıklıkla yer verilir. Destanlarda olağanüstü kahramanlar ve olağanüstü özellikleri olabilir. Destanlar gerçek bir durum sonucu ortaya çıkmış olmasına rağmen, yayılma aşamasında değişime uğrayarak ilk hallerinden oldukça uzaklaşır.Destanlar, o millete ait birçok bilgi hakkında fikir sahibi olunmasına neden olur. Kültür, yaşayış şekli, değer yargıları hakkında fikir sahibi olunmasına neden olur. Başlıca özellikleri bu şekilde olan destanlar, her millet için çok farklı şekilde ortaya çıkmıştır. Her milletin mitolojik ögesi de dolayısıyla farklılık gösterir. Destanların ortaya çıkış biçimleri oldukça farklıdır. Her milletin etkilendiği durum farklılık gösterdiği için bu durum ortaya çıkmıştır. Bununla birlikte genel olarak destanların ortaya çıkma sebepleri, savaşlar, açlık ve kıtlık durumları, yoksulluk, kazanılan önemli bir zafer, yer değiştirme, milletin kabuğunu kırma gibi durumlar örnek olarak verilebilir. Bu durumlar sonucunda, millet olarak bütün bir kesimin etkilenmesi benzer bir hikayeye sahip olunmasına neden olur. Benzer hikayeler de anlatılarak harmanlanır ve destanlar ortaya çıkar. Destanlar genellikle ortaya çıktıktan uzun bir süre sonunda yazıya geçirilir. Yayılma aşaması ile halk tarafından, yaşanılan olaylara mitolojik bakış açısı eklenir, milletin benliğine en uygun şekilde uyarlanması sağlanır daha sonra bir yazar tarafından kaleme alınarak destan haline getirilebilir. Geçmişte pek çok destanın yazıya geçirilmeden kaybolduğu düşünülmekle birlikte, yazıya geçirilen destanların çoğu da yayılma aşamasında fazlaca değişim göstermiştir.


Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde. Deve tellal iken, horoz imam iken, manda berber iken, sihirli bir dünyada, dev ve cüce birlikte yaşarlarmış. Dev, devasa bir vücuda ve güce sahipti, cüce ise küçük ve kıvrak bir yapıya sahipti. İlk başta, aralarında büyük farklar olduğu düşünülürdü, ama zamanla gerçek dostlukları herkese kanıtladı. Dev, kendini korumak için kocaman bir kulüp taşır ve kötülüklerden korunmak için yüksek dağlarda yaşardı. Diğer yandan cüce, doğa ile iç içe yaşayan neşeli bir karakterdi ve devin aksine köyün yakınlarında küçük bir evde yaşardı. Bir gün, dev ve cüce ormanda karşılaştılar. İlk başta birbirlerinden korktular, çünkü daha önce tanışmamışlardı. Ancak kısa sürede aralarında bir bağ oluştu ve anladılar ki, görünüşleri farklı olsa da aslında birçok ortak yönleri vardı. Dev ve cüce, birlikte maceralara atılmaya başladılar. Dev, cücenin küçük boyutu nedeniyle onu tehlikelerden koruyor, cüce ise devin gücünü kullanarak zorlu engelleri aşmalarına yardımcı oluyordu. Birbirlerine olan güvenleri ve sadakatleri sayesinde, birlikte her zorluğun üstesinden gelebildiler. Bir gün, köyleri kötü bir ejderha tarafından tehdit edilmeye başlandı. Dev ve cüce, hemen birlik olup köylerini korumak için harekete geçtiler. Ejderha karşısında zorlu bir mücadele verdiler, ancak birlikte çalışarak onu alt etmeyi başardılar. Köy halkı, dev ve cücenin cesaretini ve kararlılığını takdir etti ve onlara minnettar kaldı. Dev ve cüce, artık köyün kahramanları olarak anılıyor ve tüm köy halkının saygısını kazanmışlardı. Birlikte geçirdikleri her an, aralarındaki dostluğu daha da güçlendirdi. Dev, artık cüceyi küçük bir dostu olarak görmüş ve ona hep iyi bakmıştı. Cüce de devin gücüne hayranlıkla bakar ve onun yanında her zaman güvende hissederdi. Ve böylece, masalsı dünyada bir dev ve bir cüce arasındaki sıra dışı dostluk, tüm halkın gıptayla baktığı bir örnek haline gelmişti. Farklılıklarının aslında onları birbirlerine yakınlaştırdığını ve birlikte her zorluğun üstesinden gelebildiklerini gösteren bu hikaye, dostluğun ve dayanışmanın gücünü hatırlatmaya devam ediyordu.


Bir varmış, bir yokmuş, eski zamanlarda güzellikleriyle ünlü bir prenses yaşarmış. Prensesin adı Melis'ti ve tüm krallığın kalbini çalan bir güzelliği vardı. Ancak bir gün, kötü kalpli devler, prensesi kaçırmışlar. Devlerin lideri olan Kara Dev, Melis'i büyülü ormanın derinliklerine götürmüş. Prensesin ailesi ve halkı, onu bulmaya çalışsalar da devlerin büyülü güçlerine karşı başarısız olmuşlar. Kral, kahramanlarını göndermiş, büyücülerini çağırmış ama ne yazık ki Melis'i kurtarmak mümkün olmamış. Fakat krallığın en cesur ve zeki prensi olan Emir, kendi başına Melis'i kurtarmaya karar vermiş. Halkı ve ailesi onu vazgeçirmeye çalışsa da, Emir kararlıydı. Onun yüreğinde sevgi ve cesaret vardı. Yola çıkmadan önce büyülü ormanda yaşayan bilge bir periye danışmış. Peri, ona bir sihirli kılıç ve büyülü bir pusula vermiş. Emir, cesareti ve pusulası sayesinde büyülü ormanda yol almaya başlamış. Onun yolu, devlerin yaşadığı dağların zirvesine çıkıyormuş. Yolculuğu boyunca zorlu sınavlar ve tehlikelerle karşılaşmış, ancak kararlılığı ve cesareti sayesinde hepsini aşmış. Sonunda Kara Devin bulunduğu mağaraya ulaşmış. Mağara, korkunç bir şekilde korunuyormuş ve içeri girmek neredeyse imkansızdı. Ancak Emir, sihirli kılıcını kullanarak mağaranın girişini açmış. Mağaranın derinliklerine indiğinde, devlerle dolu korkunç bir dünya ile karşılaşmış. Kara Dev, prensesi gördüğünde Emir'in gelmesini beklediğini anlamış. Onunla savaşmışlar, ama Emir'in cesareti ve kılıcının gücü sayesinde Kara Devi yenmiş. Melis'i kollarına alarak mağaradan hızla çıkmışlar. Ormanda büyülü periyle buluşmuşlar ve peri, Melis'i kaçıran devlerin büyülerini bozmuş. Artık devlerin kötülüğü sona ermiş, ve prenses Emir sayesinde kurtarılmıştı. Emir ve Melis, krallığa döndüklerinde sevinçle karşılanmışlar. Halkı, Emir'in cesaretini ve sevgisini övgüyle anlatmış, onu gerçek bir kahraman olarak görmüşler. Kral, Emir'i onurlandırmış ve Melis ile evlenmelerine izin vermiş. Böylece, cesareti ve sevgisi sayesinde Emir, prensesi devlerin elinden kurtarmış ve krallığın kalbine yeniden huzur ve mutluluk getirmişti. Bu güzel masal, sevgi ve cesaretin gücünü, kötülüğün bile yenilebileceğini anlatıyordu. Ve Emir ile Melis, krallıkta uzun yıllar huzur içinde yaşadılar.


Ülkenin birinde yaşlı aynı zamanda da hasta olan bir padişah varmış. Bu padişah iki oğula sahipmiş ancak iki oğlu birbiriyle hiç geçinemezmiş. Bu geçimsizliğin üzerine taht kavgası da eklenmiş. Bunun üzerine padişah bir gün iki oğluna onu hastalıktan kurtaracak çare bulmalarını istemiş. Babalarının isteği üzerine iki kardeş babalarını iyi edecek bir çare bulmak için yola düşmüşler. Yürümekten yorulan kardeşler bir kuyu başına gelerek dinlenmeye başlamışlar. İki kardeş dinlenirken aralarında kimin tahta geçeceği kavgası çıkmış. Kavga esnasında büyük olan kardeş küçüğü tutup kuyuya atmış. Ülkesine döndüğünde de babasına kardeşini kurtların yediğini söylemiş. Yaşlı padişah bu duruma çok üzülmüş ve hastalığı iyice artmış. Kuyuya atılan küçük kardeş ise kendisini kurtaracak birilerinin gelmesini beklemeye başlamış. Oğlan kuyuda beklerken birden karşısında aksakallı bir dede belirmiş ve ona dipsiz kuyuda ne işi olduğunu sormuş. Oğlanda abisinin yaptıklarını dedeye anlatmış. Oğlana acıyan aksakallı dede onu dipsiz kuyudan çıkarmış. Aksakallı dede oğlanı çıkardıktan sonra iki sakal teli vermiş. Bu telleri sürttüğü zaman karşısına iki at çıkacağını söylemiş. Bu atlardan ak olanı seçtiğinde yeryüzüne çıkacağını kara olanı seçtiğinde de yerin dibine gideceğini söyleyerek oğlanın yanından ayrılmış. Oğlan telleri birbirine sürtmüş ve iki at ortaya çıkmış. Ak atı tercih etmek isteyen oğlan son anda bir hata yaparak kara olan atı seçmiş ve böylece yerin altına inmiş. Yerin altında karşısına yer altı ülkesi çıkmış. Çok acıkan ve susayan genç ülkede bir evin kapısını çalmış. Kapıyı açan nineden kendisine yiyecek vermesini istemiş. Nine tereddüt edince ona altın vererek ikna etmiş ve karnını doyurmuş. Çok susadığını anlayan oğlan nineden su istemiş ancak nine ona sularının olmadığını haftada bir gün devin izin vermesiyle su alabildiklerini söylemiş. Devin izin vermesi ise padişahın kızının ona yemek götürmesinden sonra yemeğini bitirene kadar geçen sürede su doldurulmasıymış. Yarın su doldurma günü olduğunu anlatmış. Su içmek isteyen oğlan ertesi gün devin yolunda beklemeye başlamış. Derken padişahın kızı görünmüş ve oğlan ona deve giderken eşlik etmeyi teklif etmiş. Kızla birlikte yola düşmüşler. Devin yanına geldiklerinde de oğlan devi öldürerek insanların susuzluk çekmelerini önlemiş. Genç kız hemen evine giderek padişah babasına olanları anlatmış. Bunun üzerine padişah devi öldüren genci aramaya başlamış. Genç oğlan ise bir ağacın altında uyurken karşısına yılan çıkmış. Bu yılanın ağaçta duran yavruları yiyeceğini anlayınca yılanı öldürmüş. Yavruların annesi olan Zümrüdüanka kuşu yavrularını kurtaran genci görünce ona minnettar olmuş. Ondan bir şey dilemesini istemiş. Bunun üzerine genç oğlan kuştan onu yeryüzüne çıkarmasını istemiş. Zümrüdüanka ise ona kırk tuluk su ile et verirse yapabileceğini söylemiş. İstekleri öğrenen oğlan yemek yediği ninenin evine gitmiş ve ondan yardım istemiş. Nine ona istediklerini ancak padişahın sarayına giderse bulabileceğini söylemiş ve ona sarayın yerini anlatmış. Kısa süre içinde saraya ulaşan oğlanı padişahın kızı tanımış ve babasına söylemiş. Padişahta yaptığı iyiliğe karşılık kızıyla evlenmesini istemiş. Kızı gördüğü an aşık olan oğlan padişaha kırk tuluk et ve su verirlerse istediklerini yapacağını söylemiş. Padişah oğlanın istediklerini ona vermiş ve kızını da oğlanın yanında göndermiş. Padişahın kızıyla oğlan Zümrüdüanka kuşunun yanına gitmişler ve ona istediğini vermişler. Bunun üzerine Anka kuşu onlara sırtına binmelerini söylemiş. Kısa süre içinde yeryüzüne çıkan oğlan ve kız oğlanın babasına ait saraya gitmişler. Yaşlı baba oğlunu sağ görünce çok mutlu olmuş ve olanları duyunca tahtını küçük oğluna bırakmış. Ayrıca oğluyla kızı da evlendirerek 40 gün 40 gece düğün yapmış. Düğün şerefine yoksullara da altınlar dağıtmış. Büyük oğlu ise babasının korkusundan ülkeyi terk etmiş.


Halkın hükümdarı olan Bayındır Han her yıl halkı için şölen düzenlermiş. Şölen zamanının geldiğini fark eden Bayındır Han yardımcılarına o sene gelen konukların üç farklı çadırda ağırlamalarını emretmiş. Konukların ağırlanacağı çadırların isimleri ise Ak çadır, Kara çadır ve Kızıl çadırmış. Bayındır han tarafından belirlenen bu çadırlardan kara çadıra çocuğu olmayan konuklarının, ak çadıra erkek çocuğu olan konuklarının ve kızıl çadıraysa kızları olan konuklarının oturtulmasını emretmiş. Çocuğu olmayan misafirlerin kara çadıra oturtulmasını istemesinin nedeni ise onlara çocuk verilmeyerek lanetlendiklerini düşünmesiymiş. O sene düzenlenen şölene gelen isimlerden birisi de Dirse Han'mış. Dirse Han'ın çocuğu yokmuş. Bu sebeple de kara çadırda ağırlanmış. Bu durumun nedenini öğrenen Dirse Han çok üzülmüş ve çocuğu olmadığı için karısına hesap sormaya karar vermiş. Evine dönüp karısına hesap sorarken Dirse Han'a bir öğüt verilmiş. Öğütte onun yemek düzenlemesi ve fakirleri doyurarak hayır dualarını alması söylenmiş. Bunun üzerine Dirse Han öğüdü dinlemiş ve büyük bir yemek düzenlemiş. İhtiyacı olan kişilere de yardım etmiş. Günler böylece geçmeye başlamış ve Dirse Han'ın bir oğlu olmuş. Oğlan büyümüş ve Bayındır Han'ın boğasıyla dövüşerek boğayı yenmeyi başarmış. Bunun üzerine oğlanın adına Boğaç Han denilmeye başlanmış. Oğlanın başarısı herkes tarafından takdir görmüş. Boğaç Han'ın sevilmesi babası Dirse Han'ın adamlarının kıskançlık yapmalarına neden olmuş. Bunun üzerine adamlar baba oğlun aralarını açmak için çaba harcamaya başlamışlar ve bir gün düzenledikleri av partisinde Dirse Han'a oğlunu vurdurtmuşlar. Yaralanan Boğaç Han günler sonra iyileşmiş. O sırada babası düşmanları tarafından kaçırılmış ve Boğaç Han babasının düşmanların elinden kurtulmuş. Bu sırada Dirse Han oğluna haksızlık ettiğini anlamış ve tahtını oğluna vererek halkın yeni hükümdarının oğlu olmasını sağlamış.


Zamanın birinde veli bir adam varmış. Bu veli adamın her duası kabul olurmuş. Ne dilerse önüne gelirmiş. İçinden ne geçirirse kabul olurmuş. Bu adam herkes tarafından sevilen ve güvenilen bir adammış. Üstelik hayvanlar da bu adamın her sözünü dinlermiş. Bu veli adamı görmeye her yerden insanlar gelirmiş. Fakat bu iyi kalpli adamın bir de karısı varmış. Adamın karısı hiç adam gibi değilmiş. Lüks düşkünü olan karısı her şeyin en lüksünü istiyormuş. Sürekli dırdırlanan bu kadın kocasına her istediğini yaptırmaya çalışıyormuş. Günlerden bir gün karısı eşine evlerinin değişmesi gerektiğini, buranın bir veli evi olduğunu ve veli evinde yakışacak düzeyde olması gerektiğini söylemiş. Evlerinin her yerinin kuş tüyleriyle kaplı olmasını istemiş. Dışarıdan bakıldığında dikkat çekmesi gerektiğini düşünüyormuş. Fakat veli adam karısının fikrine hiç sıcak bakmamış. Karısına, kendisinin sıradan bir insan olduğunu ve sırf duaları kabul oluyor diye başkalarından farklı evi olmasının gerekmediğini söylemiş. Fakat karısı sürekli ısrar ediyormuş. Bu konuyla ilgili beyninin etini yiyormuş adeta. Adam da karısının bu ısrarına yenik düşerek kabul etmiş. Evlerinin tüm yüzeyini kuş tüyleri ile kapatmak isteyen veli tüm kuşları evlerinin önüne gelmesi için dua etmiş. Velinin duası kabul olmuş ve kuşlar velinin evine gelmişler. Çeşit çeşit kuş velinin evinin önünde toplanmış. Veli de kuşların tüylerini yoldurtmuş. Evlerinin çatısını bunlarla süslemiş. Tüm kuşlar arasında bir tek doğan kuşu o eve gelmeyi reddetmiş. Veli, doğan kuşuna haber göndermiş. Fakat doğan kuşu gelmemiş. Veli bir kez daha haber göndermiş, doğan kuşu yine gelmemiş. Veli üçüncü kez haber gönderince doğan kuşu mecburen velinin evine gitmiş. Veli doğan kuşuna kızmış. Doğan kuşuna neden gelmediğini sormuş. Doğan kuşu da neden gelmediğini veliye anlatmaya başlamış. Doğan kuşu dünyanın kuruluşundan bu yana dünyaya gelen insanlarla dünyadan göçen insanları saymakla yükümlü bir kuşmuş. O bunları sayarken bazen dünyadan göçenlerin sayısı gidenlerin sayısından fazla çıkarmış. Bazen de tam tersi olurmuş. Saymayı bitiremediği için veliye gidemediğini anlatmış. Veli ona saymayı bitirip bitirmediğini sormuş. Doğan kuşu da hesabı denkleştirdiğini ve anca bu şekilde gelebildiğini izah etmiş. Veli bu hesabı nasıl denkleştirdiğini doğan kuşuna sormuş. Doğan kuşu da ona hesapta kalanların ölenlerden fazla çıktığını diğerinde de ölenlerin kalanlardan fazla çıktığını eninde sonunda yanlış olduğu halde hanımının sözünü dinleyenleri ölmüşlerden saymak zorunda kaldığını bu sayede sayıyı denkleştirdiğini söylemiş. Veli, doğan kuşunun bu sözlerini duyunca şaşmış kalmış. Kendisinin de ölülerden sayıldığını anlayınca hatasının farkına varmış. Veli kuşların eskisi haline gelmesini istemiş. Tüm kuşlar velinin evinin damına konmuşlar ve tüylerini alıp yuvalarına uçmuşlar. Doğan kuşunun söylediklerinden ders çıkaran veli adam karısına artık böyle bir şey yapmak istemediğini böyle bir evde oturmak istemediğini söylemiş ve eski evlerinde yaşamaya devam etmişler.


Sevgi ve annesi bir gün dışarıda gezmeye çıktı. Sevgi en sevdiği parkta saatlerce oyun oynadı. Daha sonra eve geldiler. Eve geldiklerinde Sevgi kendini o gece iyi hissetmedi. Parkta çok terlemiş ve çok yorulmuştu. Belki de hastalık kapmıştı. Annesi ateşi çıkan Sevgiyi hastaneye götürmek istedi. Ama Sevgi hastaneden korkuyordu. Annesi Sevginin korktuğunu anladı ve ona hastaneye gitmezlerse daha kötü olabileceğini söyledi. Fakat Sevgi hiç söz dinlemiyordu. Saatlerce hastaneye gitmemek için ağladı. Sevgi annesinin sözünü dinlemeyerek hastaneye gitmeyi kabul etmedi. Annesi ne yaptıysa da kızına ikna edemedi. Bu yüzden Sevgi tüm geceyi ateşler içerisinde geçirdi. Annesi ateşini düşürmek için elinden geleni yaptı. Sevgi ateşten bitap düşmüştü. Çünkü Sevgi ateş yüzünden hiçbir şey yememiş ve sürekli uyumuştu. Artık bu duruma dayanamayan annesi Sevgiyi kucakladı gibi hastaneye götürmüş. Doktora giden Sevgi kısa süre içerisinde iyileştirildi. Doktor ona bir serum bağladı ve bazı ilaçlar verdi. Kendine geldiğinde gözünü hastanede açan Sevgi korku dolu gözlerle annesini aradı. Hastaneye nasıl geldiğini bile hatırlamıyordu. Annesi durumu anlattı ve Sevginin korkusu biraz olsun hafifledi. Fakat yine de hastaneden çıkmak istiyordu. İyileşen Sevginin yanında doktoru geldi. Ona bütün durumu detaylı şekilde anlattı. Hastaneye gitmenin herhangi bir sorun olmayacağını söyledi. Eğer gitmezse daha büyük sağlık sorunlarına sebebiyet vereceğini anlattı. Zaten Sevgi kendinde olmayarak hastaneye gittiği için son derece korkmuştu. Eğer biraz daha evde bekleselerdi havale geçirebilirdi. Havalenin ne gibi sorunlar oluşturacağını anlatan doktor Sevgi'yi rahatlattı. Küçük kız artık hastaneden kokmuyor ve lazım olduğu zaman mutlaka gidilmesi gerektiğini düşünüyordu. Ama yine de iğne korkusu kalmıştı. Onu da zamanla yenebileceğini düşünüyordu. Sağlığın ne kadar önemli bir şey olduğunu anlayan Sevgi bundan sonra kendine daha çok dikkat etmeye başladı. Artık parkta oynarken kendini koruyacak ve fazla terlemeyecekti. Eğer terlerse hemen kıyafetini değiştirecek ve o gün soğuk bir şeyler içmeyecekti. Sevgi artık sağlığını son derece fazla önemsiyor ve aynı şekilde ailesinin de sağlığını önemsiyordu. Hatta Sevgi öğrendiği bazı sağlık kurallarını evde uygulamaya başladı. Özellikle hijyen kuralları evin vazgeçilmezi oldu. Bu durum annesini çok sevindirdi. Daha Fazla Çocuk Masalları İçin Eğitici Masallar Kategorimizi Ziyaret Ediniz.


Bir Varmış Bir Yokmuş çok çok eski zamanlarda dokuz başlı bir ejderha Krallığını ilan etmiş. Hizmetkarlarına emir vermiş. Vergileri on misli çoğalttığını ve bütün hayvanların hepsinin huzuruna gelmesini, onlarla tanışmak istediğini söylemiş. Bu dokuz başlı ejderha ülkenin en yüksek dağında yaşıyormuş. Bütün hayvanlar toplanıp ejderhanın huzuruna gitmişler. Giderken de yanlarında ona çeşitli hediyeler götürüp sadakatlerini sunmuşlar. Ormanın en uzak köşesinde olan hayvanlarsa bir araya toplanmışlar. Güzel konuşması zekası ve kurnazlığı ile bilinen maymunu kendilerine elçi olarak seçmişler. Hediye olarak götürmesi için on çuval altın hazırlamışlar. Maymunun bu hediyeleri tek başına götürmesine imkan olmadığı için de yanına eşek ve atı yardımcı olarak seçmişler. Kervan giderken yolda bir aslanla karşılaşmışlar. Aslan gururlu bir şekilde nereye gittiklerini sormuş. Olup biteni aslana anlatmışlar. Aslan da onlarla birlikte gitmek istediğini hırsızlara karşı onları koruyacağını söylemiş. Hepsi güvenli bir yolculuk yapacakları için çok mutlu olmuşlar. Az gitmişler uz gitmişler dere tepe düz gitmişler. Birkaç gün böylece yol gitmişler. Dinlenmek için bir derenin kenarında durmuşlar. Aslan kendisini çok hasta hissettiğini, artık onlarla birlikte gelemeyeceğini, çuvaldaki hediyelerden onun payına düşen altınlardan vermelerini istemiş. Hayvanlar hediyelerin dokuz başlı ejderha için olduğunu söylemişler. Aslan tepki göstermiş. O ejderha da kim oluyor bu ormanların kralı benim benim dediklerimi yapacaksınız demiş. Ben ölmedikçe hiç kimse kral olamaz o karlı dağlardaki hayvan da kim oluyor demiş. Kervandaki hayvanlar itiraz bile edememişler. Çok korkmuşlar ve canlarını kurtarmak için oradan hızlıca uzaklaşmışlar. Dokuz başlı ejderhanın huzuruna elleri boş gitmişler. Ejderha elleri boş gelen hayvanları görünce Siz neden diğer hayvanlar gibi hediyeler getirmediniz huzuruma demiş. Hayvanlar aslanın yaptıklarını bir bir anlatmışlar. Ejderha bu kendini bilmez aslanın söyledikleri karşısında daha da hiddetlenmiş askerlerine emir vermiş Derhal aslanı bulup getirin demiş. Askerler aslanı yaka paça tutup getirmişler. Aslan kendisini savunmaya bile çalışmadan ejderha oracıkta aslanı öldürmüş. Bundan sonra kim güçlüymüş herkes anlasın artık kim bana itaatsizlik yaparsa işte sonu böyle olur demiş. Bütün hayvanlar anlamış ki güçlüler sadece zayıflar için güçlüymüş kendinden daha güçlüler olduğunda bir hiçlermiş. Maalesef aslanın da sonu bundan olmuş. Daha fazla uyku masalları makalesi için 8 yaş masalları kategorisini ziyaret edebilirsiniz.


Evvel zaman içinde kalbur saman içinde uzak diyarların birinde bir küçük çocuk yaşarmış. Adı Dolunay olan bu çocuk gökyüzüne bir hayli ilgi duyar her akşam orada neler olduğunu düşünerek uyurmuş. Dolunay yıldızları büyük bir hayranlık ile izler orada insanların neler yapabileceğini düşünürmüş. Okula başladığı günden beri resim derslerinde gökyüzünü çizen her an orayı merak etmekte ve her saniyesini gökyüzünü düşünerek geçiriyordu. Bir gün dışarıda gökyüzünü izlerken yıldızlardan birinin ona gülümsediğini fark etti. Heyecanla ne yapacağını şaşıran Dolunay Koşarak olanları annesine anlatmaya gitmiş. Annesi ona gülümseyerek uykusunun geldiğini söylemiş ve Dolunay'ı yatağına yatırmış. Dolunay bu durum üzerine kendini çok üzgün hissetmiş. Hayal gördüğünü düşünerek uyumaya çalışsa da bir şeyler onun uyumasına adeta engel oluyor ve yıldızı düşünmekten kendini alamıyormuş. O da ne ? Pencere de bir tıkırtı. Koşarak pencere kenarına gelen Dolunay o küçücük gülümseyen yıldızın kendini ziyarete geldiğini görmüş. Yıldız; Bunu duyan Dolunay büyük bir heyecanla zıplamaya başlamış ve; Evet, bende gökyüzüne gelmek istiyorum. Ama bu nasıl olacak? demiş. O sırada gökyüzünden aşağı doğru açılan merdiveni gören Dolunay gözlerine inanamamış. Koşar adımlarla gökyüzüne doğru çıkan Dolunay bir süre sonra çok yorulmuş ve merdivenlerde oturmak istemiş. O sırada ise annesi aklına gelmiş. Annesi Dolunay'ı yatağında göremezse ne yapar? Dolunay annesine haber vermemenin üzüntüsü içinde zorlanarak gökyüzüne çıkmaya devam etmiş. Gökyüzünde yer alan tüm gezegenleri adeta sıralı bir şekilde dev boyutlara sahip olarak gören küçük çocuk büyük bir şaşkınlığa uğramış. Dünya'dan minicik görünen bu gezegenler gökyüzüne çıktıkça daha büyük bir hal alıyor ve Dünya Görünmez bir hale bürünüyormuş. Güneş'in kendine gülümsediğini gören Dolunay ona yaklaşmak istese de ne kadar adım atarsa atsın yaklaşamamış. Bir yanda aklında annesi olan Dolunay buranın büyülü dünyasını keşfetmek istiyor fakat ne yapacağını bilmiyormuş. Yıldız elinden tutarak gezegenleri tek tek tanıtıyormuş. Güneş ; Çok yoruldun. Bugün dinlenme saatin geldi. Diyerek bir bulutu göstermiş. Tüm hayali bulutlar üzerinde uyumak olan Dolunay, Güneş'in gösterdiği yere uzanarak uyuyakalmış. Rüyasında annesini gören Dolunay büyük bir telaşla uyanarak eve gitmek için yol aramaya başlamış. O da ne ? Yıldız kardeş yok, güneş yok... Yalnız kaldığını fark eden Dolunay oturup ağlamaya başlamış. O sırada polis ekipleri Dolunay'ı görmüş ve yanına yanaşmış; Bunu duyan polisler Dolunay'ın ellerinden tutarak evine gitmesine yardımcı olur. Annesine koşarak sarılan Dolunay bir yandan da korkuyor olsa da durumu annesine anlatır. Dolunay'ın annesi; Hayallerinin peşinden gitmelisin. Ama giderken bana da haber ver beraber gidelim demiş. Bunu duyan Dolunay sevinçle annesine bir daha sarılarak polislere teşekkür etmiş. Küçük çocuk o günden sonra annesinden habersiz hiçbir yere gitmemiş. Hayallerini anlattığı annesi ise ona hep destek olmuş ve Dolunay gerçek bir astronot olmuş. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.