Evvel zaman içinde kalbur saman içinde develer tellal pireler berber iken ülkenin birinde zenginliği ile dillere destan bir tüccar yaşarmış. Bu zengin tüccarın üç tane de kızı varmış. Ancak tüccarın kızlarından ikisi çok bencillermiş. Ancak üçüncü kız diğerlerinin aksine çok iyi kalpli ve yardımsevermiş. Bu sebeple de kızın adı Güzel'miş. Bu zengin tüccarın çok sayıda ticaret gemisi varmış. Ancak bir gün adamın gemilerinin tamamı denizde çıkan fırtınada batmış. Gemileri batan tüccarın tüm zenginliği de bu sayede kaybolmuş. Bir tek ellerinde onlara ait kasabada bulunan küçük bir ev kalmış. Zenginliğin bittiğini öğrenen bencil kızlar bu duruma çok üzülmüş. Üzüntülerini de ev işlerini yapmamakla göstermişler. Böylece evin tüm işleri Güzel olan kıza kalmış. Günler sıkıntıyla geçerken bir gün tüccar battığını sandıkları gemilerin limana geldiği haberini almış. Geminin durumuna bakmak be haberin doğruluğunu öğrenmek amacıyla da limana gitmeye karar vermiş. Yola çıkmadan önce de üç kızına da babalarından gelirken onlara getirmesi için bir şey isteyip istemediklerini sormuş. Bunun üzerine bencil olan iki kızı babalarından giyecek elbiseler ve takabilecekleri mücevherler istemişler. İki kızının isteğini öğrenen baba üçüncü kızına yani Güzel'e babasından ne getirmesini istediğini sormuş. Güzel ise babasından sadece bir tane gül istediğini söylemiş. Güzel isimli kızının da isteğini öğrenen tüccar gemisini görmek amacıyla limana gitmek için yola koyulmuş. Tüccar limanda gemisini bulmuş ve gemisinde bulunan paraları almış. Ancak son gemiden kalan tüm para ve eşyaları da dolandırıcıların tuzağına düşerek onlara kaptırmış. Böylece tüccar yine fakir haline geri dönmüş. Dolandırılmış olmasına ve paraların gitmesine ise çok üzülmüş. Evine gitmek için yollara koyulan tüccarın yolu bir ormana düşmüş. Orman akşam olduğu için çok karanlıkmış. Üstelik yağmur da yağıyormuş. Akşam olduğu için yabani hayvanların seslerini duyan tüccar ormanda kaybolmaktan çok korkmuş. Ancak yolundan geri durmamış ve atıyla yola devam etmiş. Saatler geçerken tüccarın karşısına görkemli bir şato çıkmış. Karşısına çıkan şatodan gelen ışıklar tüccarın dikkatini çekmiş. Diğer yandan şatonun çok görkemli olmasına rağmen içerisinde kimsenin olmaması da dikkatini çekmiş. Aynı zamanda tüccarı da korkutmuş. İçeride bulunan şömineler yanıyor olsana kimseler yokmuş. Kimse var mı diye seslenen tüccar hiç bir cevap alamamış. Kimseden cevap alamayınca da tüccar atından inerek görkemli şatoya girmiş. Şatodan içeri girdiğinde de masada birbirinden lezzetli yemeklerin olduğunu görmüş. Karnı çok acıktığı içinde masa da bulunan yemekleri yemiş. Tüccar yemeğini yedikten sonra çok yorulduğunu fark etmiş. Bunun üzerine şatoda bulunan odalardan birine girmiş ve yatağa yatarak uykuya dalmış. Gece boyu deliksiz bir uyku çeken tüccar sabah uykudan uyandığında gözlerine inanamamış. Çünkü kaldığı odada temiz ve güzel elbiseler varmış. Bu elbiseler tüccarın giymesi için konulmuş. Odaya konulmuş olan kıyafetleri çok beğenen tüccar bu kıyafetleri giyip aşağıya inmiş. Aşağıya indiğinde de lezzetli bir kahvaltı masasıyla karşılaşmış. Enfes kahvaltı sofrasında karnını da doyuran tüccar ona bir perinin iyilik yaptığını düşünmüş. Ona iyilik yapan periye teşekkür etmeyi düşünen tüccar periyi görmeyi düşünse de etrafta kimse olmadığı için teşekkür edememiş. Beklese de yola düşmesi gerektiği için bir süre sonra şatodan ayrılmaya karar vermiş. Tam şatodan gidecekken de şatonun bahçesinde çok güzel güller görmüş. Gülleri gören tüccarın aklına ondan gül getirmesini isteyen kızı Güzel gelmiş. İki kızının istediklerini götüremeyen tüccar güllerle bir kızını mutlu edeceğini düşünmüş. Bunun üzerine bahçede bulunan güllerden bir tanesini koparmış. Gülleri koparır koparmaz etrafı korkunç bir kükreme sesi sarmış. Kükreme sesini duyan tüccar korkarken kükreme sesini çıkaran korkunç bir canavar tüccarın karşısına çıkmış. Canavar tüccara çok kızgınmış ve tüccara ona iyilik yapıp yemekler ve kıyafetler verdiğini ancak onun nankörlük yaptığını söylemiş. Çünkü tüccar ona yapılan iyiliklere karşılık canavarın şatosundan gül çalmaya kalkmış. Canavardan ve sözlerinden çok korkan tüccar canavara gülleri kızına götürmek için kopardığını ve kötü niyeti olmadığını söylemiş. Konuşurken tüccar canavara efendim demiş. Bu ise canavarı daha çok kızdırmış ve kendisinin efendi değil canavar olduğunu söylemiş. Daha sonra canavar tüccara kızlarına gidip sormasını ve onunla yaşayacak kızı olup olmadığını öğrenmesini istemiş. Ayrıca kızlarından birisinin onunla yaşamayı kabul etmemesi durumunda da tüccarın önündeki üç ay sonunda öleceğini söylemiş. Daha sonra da tüccarı kızlarına sorması için bırakmış. Tüccar canavarın sözlerinden dolayı çok üzülmüş ve yola koyulmuş. Çünkü kızlarının canavarla yaşamayı kabul etmeyeceklerini düşünüyormuş. Saatler sonrada evine ulaşmış. Paralarını kaptırmaktan dolayı üzgün olan tüccar başından geçen her şeyi kızlarına anlatmış. Babalarının başından geçenlere önem vermeyen iki bencil kızı babaları gelirken onlara hediye mücevher ve elbise getirmedi diye üzülmüşler. Ancak iyi kalpli olan Güzel babasının başından geçenlere ve dolandırılmasına çok üzülmüş. Tüccar baba şatoda yaşadıklarını ve canavarın sözlerini de kızlara anlatmış. Duydukları sonrası babasına üzülen Güzel canavarla yaşamak için kendisinin gidebileceğini söylemiş. Zaten bencil olan ablaları da onun gitmesi gerektiğini çünkü babalarının canavar tarafından ölümle tehdit edilmesinin onun gül isteği yüzünden olduğunu söylemişler. Canavarın verdiği üç ay dolarken tüccar baba kızı Güzel ile canavarın yaşadığı şatoya gitmiş. Baba kız şatoya gittiklerinde her şeyin üç ay öncesindeki gibi olduğunu görmüşler ve etrafta yine hiç kimse yokmuş. Kendileri için hazırlanmış sofraya oturan baba kız bir güzel karnını doyurmuş. Derken yemeğin sonunda tüccarı tehdit eden canavar görünmüş. Canavarı gören Güzel çok korkmuş çünkü canavar babasının onlara anlattığında daha korkunç görünmekteymiş. Canavar tüccarın yanında güzel kızı görünce ona yanına kendi isteğiyle gelip gelmediğini sormuş. Canavarın sorusu üzerine Güzel doğruyu söyleyerek kendi isteğiyle geldiğini belirtmiş. Bunun üzerine canavar Güzel'e babasının gideceğini ve ikisinin beraber yaşayacaklarını söylemiş. Güzel çok üzülürken tüccar şatodan ayrılmış. Derken gece olmuş ve babasının arkasında ağlayarak uykuya dalan Güzel rüyasında bir peri görmüş Peri Güzel'e babasını kurtarmak amacıyla aldığı bu kararın bir karşılığı olacağını belirtmiş. Bu rüya üzerine Güzel şatoda canavarla yaşayabileceğini düşünmeye başlamış ve şatoda dolaşmış. Daha sonra şatonun bahçesine çıkmış ve bahçedeki güllere hayran kalmış. Bahçeden sonra şatonun içini de gezen Güzel şatonun içinde kendi adının yazdığı bir kapı olduğunu görmüş. Kapıyı açan Güzel orasını bir oda olduğunu ve odanın da onun hayallerindeki gibi hazırlandığını fark etmiş. Bunun üzerine canavarın onun rahatını düşündüğünü ve ona zarar vermeyeceğine karar vermiş. Odada çok sayıda kitap varmış ve Güzel bu kitaplardan birisini alıp kapağını açtığında kitapta isteğinin yerine geleceğini yazdığını fark etmiş. Bunun üzerine Güzel tüccar babasını görmek istediğini belirtmiş. İsteğinin sonunda ise oda da yer alan aynada babasının görüntülerinin yer aldığını fark etmiş. Babasını uzaktan da olsa görmek Güzel'in yalnızlığına iyi gelmiş. Saatler geçerken yemek saati gelmiş ve yemekte Güzel'in karşısına canavar çıkmış. Canavar Güzel'e onu izleyip izlemeyeceğini sorarken Güzel ona şatonun ona ait olduğunu ve istediğini yapmakta özgür olduğunu söylemiş. Bunun üzerine canavar Güzel'e oranın sahibinin kendisi olduğunu ve o isterse canavarın gideceğini söylemiş. Ayrıca canavar Güzel'e onu çirkin bulup bulmadığını sormuş. Yalan söylemeyi sevmeyen Güzel ise ona doğru cevabı vererek çirkin bulduğunu söylemiş. Sonrada canavarın evlenme teklifini asla kabul etmeyeceğini belirtmiş. Ancak canavar ondan onu sevmese de bırakıp görmemesine dair bir söz almış. Günler geçerken Güzel canavara alışmaya başlamış çünkü canavar her gün onunla sohbet etmek için geliyormuş. Güzel canavara alışsa da onun çirkin olmamasını ve ona evlenme teklif etmemesini istiyormuş. Çünkü canavarın teklifi ret etmesinden sonraki hallerinden korkuyormuş. Aylar geçerken bir gün Güzel tüccar babasının hasta olduğunu görmüş ve onun yanına gitmek istemiş. Canavar onun gitmesine izin vermiş ve onun gidip geri dönmeyeceğini bildiğini belirtmiş. Ancak babasının yanına gittikten sonra geri dönmek isterse ona verdiği yüzüğü yastığının altına koymasını söylemiş. Güzel ona döneceğine dair söz vermiş ve uyandığında kendini babasının evinde bulmuş. Babasının yanında kalan Güzel bir hafta sonunda gitmeye karar vermiş ancak ablaları onu kandırarak bir hafta daha kalmaya ikna etmişler. Güzel babasının yanında kalırken aynı zamanda yokluğunda canavarı özlediğini fark etmiş. Daha sonra da rüyasında canavarı kötü halde görmüş. Bunun üzerine ona haksızlık yaptığını düşünerek yüzüğünü yastığın altına koymuş. Sabah uyandığında ise kendini şatoda bulmuş. Canavar'ı çok beklemiş ancak canavar gelmemiş. Bunun üzerine Güzel çok üzülmüş ve onsuz öleceğini söylemesine rağmen dönmemesinden dolayı kendini suçlamış. Ancak Canavar ortaya çıkmış ve Güzel'in görünce çok şaşırmış ve ölmeyi beklediğini söylemiş. Bunun üzerine Güzel Canavara onu sevdiğini ve evlenmek istediğini söylemiş. Bu sözler üzerine birden farklı şeyler olmuş ve şato daha güzel hale bürünmüş. Güzel yanında dikilen Canavar'ı baktığında da yanında bir prens olduğunu görmüş. Bunun üzerine canavarı istediğini söyleyerek ağlamış. Bunun üzerine prens tanıdığı Canavar'ı kendisi olduğunu ve kötü perinin onu canavara çevirdiğini anlatmış. Evlenmeyi istediği için büyüyü bozduğunu söylemiş. Daha sonra Güzel'in rüyasındaki peri ortaya çıkmış ve ödülünü aldığını söylemiş. Prens Güzel'i ve babasını alıp ülkesine götürmüş. Prensin ülkesinde Güzel ve prens evlenmişler. Böylece sonsuza dek mutlu yaşamışlar. Bensiz uyuyamayan Tubişim(22) benden uzakta olduğu için telefonla masal okuyorum ve her defasında uyuyor. Çoğu zaman bir kaç masal okuyup uyutuyorum bir tane ile geçiştirmiyorum çünkü yalnız yaşadığı için biricik sevgilim gündüz olana kadar uyanmasını istemiyorum. Derin uykulara dalarken sen ben seni çok seviyorum. İyi ki varsın ve iyi ki benimsin. Benim kurban olduğum biricik sevdiğim Gamzem Gamzelim. Uzakta benden, sesim iduymadanda uyumayı hiç sevmez, altın kalbi birazda olsun sesimi duymayı ister, bense ona kıyamam, her gece ona ninni okur masal olur mutlu ederim. Onun mutluluğu dünyalara bedel çünkü benim için yüzü hep gülsün istiyorum Allah ayırmasın inşallah. Sevin arkadaşlar, eğer doğru kişiyi seviyorsanız cidden çok sevin, ona uzaklığınızı, yokluğunuzu hissettirmeyin, çok seviyorum seni minnoşum tatlış uykuların olsun. Benim kurban olduğum biricik sevdiğim Gamzem Gamzelim. Uzakta benden, sesim iduymadanda uyumayı hiç sevmez, altın kalbi birazda olsun sesimi duymayı ister, bense ona kıyamam, her gece ona ninni okur masal olur mutlu ederim. Onun mutluluğu dünyalara bedel çünkü benim için yüzü hep gülsün istiyorum Allah ayırmasın inşallah. Sevin arkadaşlar, eğer doğru kişiyi seviyorsanız cidden çok sevin, ona uzaklığınızı, yokluğunuzu hissettirmeyin, çok seviyorum seni minnoşum tatlış uykuların olsun.. sevgilim (22) uyuyamadığı zamanlar beni arayıp benden bir şeyler anlatmamı ister ve bende ona masal okurum bu şekilde uyuturum bebeğimi. okurken benim uykum gelse de bebişim uyuyana kadar devam ederim. seni çok seviyorum sevgilim iyi ki varsın iyi ki hayatımdasın kurban olduğummmmm.


Zaman zaman içinde, kalbur saman içinde.. Bir varmış, bir yokmuş. Çok eskilerde zengin mi zengin bir tüccar yaşarmış. Bu tüccarın üç kızı varmış. Tüccarın iki kızı kendilerinden başka bir şey görmezlermiş ve bu yüzden de çok bencillermiş. Fakat küçük kızının hem adı, hem kendi, hem de huyu 'Güzel' imiş. Zengin mi zengin olan tüccar, bir gün gemisinin şiddetli bir fırtına sonucu battığı haberini almış. Acınası adamın bütün varı yoğu, zenginliği bir gecede elinden gitmiş. Zenginlik günleri bitmiş ve küçük bir kasabaya, küçük bir eve yerleşmişler. Bencil olan ilk iki kardeş bu durumdan hiç hoşlanmadıkları gibi bir de bütün işi sevgi dolu, iyi kalpli olan Güzel'in başına yıkmışlar. Yiyip, içip yatan kız kardeşler, Güzel'e de kötü davranıyorlarmış. Elbise ve mücevher isteriz, demişler. Sen ne istersin Güzel?, demiş tüccar. Bir gül isterim. O yeter bana, demiş Güzel. Tüccar yola koyulmuş. Kayıp gemiden biraz para kalmış. Onları da dolandırıcılara kaptırınca hali perişan, eve doğru yola koyulmuş. Bir ormana vardığında akşamın karanlığı bastırmış. Kış ayı olduğu için hava çok soğukmuş. Hem ormanın karanlığı hem de havanın soğukluğu tüccarın daha fazla ilerlemesine izin vermiyormuş. Atıyla birlikte karlara bata bata giden tüccar, birden ışıkları yanan çok güzel ve gösterişli bir şato görmüş. Bu şato çok tuhafmış. Çünkü bütün ışıklar yanıyor, şömineler yanıyor fakat kimsecikler pencerelerde görünmüyormuş. Şatodan hiç ses de gelmiyormuş. Tüccar bu şatoda biraz soluklanmaya, geceyi burada geçirmenin iyi olacağını düşünerek atını ahıra bağlamış ve şatonun kapısına doğru gitmiş. Kapı aralıkmış. Tüccar içeri girip seslenmiş fakat sesine cevap veren kimse olmamış. O da masada gördüğü yemeği yiyip hemen bir yatakta uyuyakalmış. Sabah neşe ile uyanmış ve yanı başında kendisi için bırakılan temiz kıyafetler bulmuş. Salonda da onun için hazırlanmış yine çok güzel bir kahvaltı varmış. Tüccar bu olanları normal bir şeye bağlayamamış ve: Bu şato bana acıyan bir varlığa ait sanırım, keşke ona bir teşekkür edebilsem!, diye düşünmüş. Şatodan ayrılacağı sırada aklına Güzel'in istediği gül gelmiş ve şatonun bahçesinde de çok güzel güller olduğunu görmüş. Birini koparmış ve ortalık korkutucu bir kükreme ile inlemiş. Tüccarın karşısına çok korkutucu bir canavar çıkmış. Tüccar haliyle çok korkmuş ve bayılacak gibi olmuş. Sen ne kıymet bilmez bir adamsın. Ben senin hayatını kurtardım. Sana yemek verdim, güzel yataklarda yatırdım. Yeni giysiler verdim. Sen ise sana yaptığım iyiliklerin karşılığı olarak benim güllerimi çalıyorsun! Şimdi ölmeyi hak ettin!, demiş. Tüccar korkuyla, dizleri titreyerek diz çökmüş ve konuşmuş: Kızlarımdan biri gül istemişti, ona götürmek istedim efendim, demiş. -Ben bir canavarım, efendi falan değilim, demiş. Daha sonra Canavar, tüccara bir şart koşmuş. Eğer bu şart yerine getirilir ise onu üç ay içinde öldüreceğini söylemiş. Canavarın şartı; tüccarın kızlarından birinin gelip onunla birlikte bu şatoda yaşamasıymış. Tüccar, atına atlayıp yola koyulmuş. Eve geldiğinde, bencil kızları babalarının onlara mücevher ve elbise getirmediğini görünce çok sinirlenmişler. Tüccar, kızlarına yaşadığı korkunç macerayı anlatırken iki bencil kız kardeş de hiç oralı olmamış. Fakat Güzel, babasının durumuna çok üzülmüş ve konuşmuş: Baba, senin başına bu korkutucu olay benim yüzümden geldi. İzin ver Canavar ile yaşamaya ben gideyim, demiş. Kız kardeşleri de hemen onu onaylamışlar ve: Senin suçun, tabi ki sen gideceksin, demişler. Üç ay geçtikten sonra ihtiyar tüccar, şatoya Güzel ile birlikte gitmiş. Şato çok güzel, diye düşünmüş Güzel. Sofra hazırmış ve masaya oturup yemek yemişler. Yemek bittikten sonra Canavar meydan açıkmış. Güzel, Canavar'ı görünce dizlerinin bağının çözüldüğünü ve titremeye başladığını hissetmiş. Canavar, babasının anlattığından daha korkunçmuş! Buraya kendi isteğinle geldin öyle değil mi?, diye sormuş Güzel'e. Evet, isteğimle geldim, demiş Güzel. Öyleyse baban yarın sabah buradan gidecek ve bir daha asla buraya gelmeyecek, demiş Canavar. Güzel, sabah olunca çok üzülmüş. Çünkü babası artık gitmiş ve bir daha da onu göremeyecekmiş. Bir süre ağlamış, fakat gördüğü rüyayı hatırlayınca biraz olsun yatışmış. Rüyasına gelen peri, 'gösterdiği bu cesaretin karşılıksız kalmayacağını söylemiş ve onu böylece umutlu biri haline getirmiş. Sonra üzerinde altın yaldızla 'sevgili kraliçem, her zaman emrinizdeyim.' yazan bir kitabı eline almış. Güzel yüksek sesle, 'keşke babamı şu anda görebilsem' demiş ve odanın ucundaki bir aynada babasının görüntüsü belirmiş. Güzel, yalnızlığını ve ev hasretini biraz olsun böylelikle unutmuş. Akşam yemek yerken, Canavar'ı görmüş ve Canavar, Güzel'e; Güzel, seni izlemem için bana izin verir misin?' demiş. Güzel; Sahibi sizsiniz buranın, demiş. Canavar; Hayır, şato her zaman senin emrindedir. İstersen ben şu anda bile gidebilirim! demiş. Canavar bunları söyledikten sonra biraz duraklamış ve Güzel'e; Sana bir şey soracağım, benim çok mu çirkin olduğumu düşünüyorsun? demiş. Güzel biraz afallamış ve ne diyeceğini bilememiş. Fakat sonra; Bu nasıl söylenir bilmiyorum ama evet, çirkin buluyorum, demiş. Güzel, yemek yemeyi bitirmiş. Bu sırada da Canavar ona evlenme teklif etmiş ve Güzel de bu teklifi kabul edemeyeceğini dile getirmiş. Canavar bunu duyduktan sonra öyle bir iç çekmiş ki, bütün şatoda bu ses yankılanmış. Artık her gece, saat 9 olduğunda Canavar, Güzel ile konuşmak için onun yanına gidermiş. Güzel de gün geçtikçe, Canavar'a her gün biraz daha alıştığını düşünmüş. Bazı zamanlar geç kaldığında onu merak etmeye bile başlarmış. İçinden; Keşke bu kadar çirkin olmasaydı, keşke.. Bir de hep evlenme teklifi etmesi yok mu, ah ah! Diye kendi kendine sitem ediyormuş. Canavar hep güzelden, onu terk edip gitmesini istemediğini söylüyormuş. Böylece, Güzel'den ona bu anlamda söz vermesini istemiş. Günler birbirinin aynı olarak böyle geçmiş. Tam üç ay böyle geçmiş derken Güzel, bir gün aynadan babasını izlediği sırada kötü durumda olduğunu ve hasta olduğunu görmüş. Eve gitmeyi kafasına koymuş ve Canavar'a bu isteğini dile getirmiş. Canavar, Güzel'in gidebileceğini söylemiş fakat geri dönmezse de kederinden öleceğini de söylemeyi ihmal etmemiş. Devamında ise şunları söylemiş: Elbette gidebilirsin Güzel, fakat korkuyorum ki babanın yanında kalmak istersin ve buraya dönmeyeceksin.. Ama eğer fikrini değiştirirsen de yüzüğünü yatağının yanındaki sehpaya koyarsan sabah gözlerini bu şatoda açarsın, demiş. Güzel, bir hafta sonra döneceğine söz vermiş. Ertesi gün Güzel, babasının evinde başlamış güne. Babası onu görünce çok sevinmiş ve kendisini daha iyi hissetmiş. O gün, evlenmiş olan kız kardeşleri de babalarını ziyarete gelmişler ve Güzel'i evde görünce çok kıskanmışlar. Bunun üzerinde bir kardeşi diğerine: -Beni dinle, Güzel'e bir oyun oynayalım ve o burada bir haftadan daha fazla kalsın. Belki böylece Canavar sinirlenir ve gelip onu öldürür, demiş. Bu nedenle de Güzel'in karşısına ağlayarak çıkmışlar ve ondan ayrılmak istemediklerini, biraz daha kalmasını istediklerini söylemişler. Böylece Güzel, bir hafta daha fazla kalmaya söz vermiş. Bunun üzerinden çok geçmeden Güzel, Canavar'ı çok özlediğini fark etmiş. Gece uyurken gördüğü rüya da onun bu hissini daha da artırmış. Güzel, rüyasında Canavar'ın şatonun bahçesinde cansız bir şekilde yattığını görmüş. Uyanınca çok üzülmüş ve kendini acımasız olmakla suçlamış. Hemen yüzüğünü sehpanın üzerine bırakmış ve sabah şatoda gözlerini açmış. Akşam olunca Canavar'ın saat 9'da geleceğini düşünerek odasında beklemeye başlamış. Saat 9 olmuş fakat Canavar gelmemiş. Saat 9'u geçmiş Canavar yine gelmemiş. Güzel artık endişelenmeye başlamış. Birden korka korka bahçeye doğru koşmuş. Orada Canavar'ın boylu boyunca yerde yattığını görünce çok üzülmüş ve: Ben onun ölümüne sebep oldum, diye düşünmeye başlamış. Hemen Canavar'ın yanına gitmiş ve kalbinin hala attığını görünce derin bir nefes almış. Canavar'a sarılmış. Canavar konuşmuş: Gittiğinde artık dönmeyeceğini düşündüm ve hiçbir şey yiyemedim, hiçbir şey içemedim. Kendimi çok kötü hissettim bu yüzden de ölmeye hazırlandım' demiş Canavar güçsüz bir sesle. Güzel; Canavar, ben seni seviyorum ve seninle evlenmek istiyorum! demiş. Güzel'in bunları söylediği sırada şatoda çok garip şeyler olmaya başlamış. Etraf ışıltılarla ve güzellikler ile dolmuş. Bu ışıltıdan gözleri kamaşan Güzel, etrafı aramış fakat Canavar'ın yattığı yerde kimsenin olmadığını görmüş. Onun yerinde ayakta duran yakışıklı mı yakışıklı, genç mi genç bir prens duruyormuş. Güzel, bu yakışıklı prensi karşısında görünce çok şaşırmış. Fakat sonra ağlayarak: Ben Canavar'ı istiyorum, o nereye gitti?, demiş. Prens ayağa kalkarak: O Canavar bendim, Güzel. Kötü olan bir peri beni bu bedene hapsetmiş ve yüzüne bakılamayacak kadar çirkin biri yapmıştı. Eğer sen benimle evlenmek istediğini dile getirmeseydin ben ömrümün sonuna kadar o bedende hapis kalacaktım. Teşekkür ederim Güzel!, demiş. Daha sonra beraber şatoya gitmişler. Güzel şatoda, babasını görünce çok şaşırmış. Babasının yanında ise rüyasında gördüğü iyi peri ile karşılaşmış. Peri Güzel'e: Bak, babana karşı gösterdiğin fedakarlığın ve cesaretin ödülünü aldın, demiş. Daha sonra Peri, elindeki sihirli değneği sallamış ve bir anda herkes, Prens'in şatosunda bulmuşlar kendilerini. Şatoda olan halk, Prens'i alkışlarla selamlamışlar. Bunun üzerinden çok fazla bir zaman geçmeden de Prens ve Canavar evlenmişler. Böylece dünyanın da gelmiş geçmiş en mutlu çifti olmuşlar.


Bir varmış, bir yokmuş. Çok eski zamanlarda bir kasabada oldukça zengin bir tüccar yaşarmış. Bu tüccarın üç tane kızı varmış. İki kızı ise oldukça bencilmiş. Tüccarın üçüncü kızı ise hem iyi kalpli hem de insanlara karşı sevgi doluymuş. Bu kızın adı da Güzel'miş. Günlerden bir gün tüccar, aşırı bir fırtına sonucunda gemilerinin battığı haberini almış. Tüccarın bu felaketle beraber tüm mal varlığı yok olmuş, sadece kasabadaki küçük evi kalmış. Bencil olan iki kız kardeş bu yoksulluktan hiç memnun olmamışlar. Tüm gün boyunca yatıyor, hiç iş yapmıyor ve evin tüm işlerini Güzel'e bırakıyorlarmış. Bir müddet sonra tüccar fırtınada kaybolan gemilerinden birinin limana geldiği haberini alarak yola çıkmış. Yola çıkmadan önce kızlarına ne hediye istediklerini sormuş. Bencil ve açgözlü olan iki kız kardeş bu hediye meselesinden hemen mutlu olmuşlar ve babalarına; Bir sürü elbise ve değerli mücevherler! isteriz diye söylemişler. Tüccar baba; Peki, Güzel, sen ne hediye istersin? diye sormuş. Güzel ise; Babacığım bana bir gül getirirsen o bana yetecektir demiş. Günler geçtikten sonra tüccar baba evine dönmek için yola koyulmuş. Fakat haberi gelen gemiden kalan paraları bir dolandırıcıya kaptırmış ve yine oldukça yoksullarmış. Tüccar baba akşam olurken bir ormana varabilmiş. Bu orman oldukça karanlık ve soğukmuş. Yerler karla kaplıymış ve uzaklardan kurtların sesleri gelmeye başlamış. Tüccar ormanın içinden yolu bilemeden ilerlemeye devam etmiş. Ormanın içerisinden atını süren baba, bir anda oldukça güzel bir şato görmüş. Pencereden içeri baktığında şatonun içerisinde şömineler yanıyor, bütün odalar aydınlıkmış ama ortada kimsecikler yokmuş. Tüccar şatodan içeriye seslenmiş, fakat kimseler gelmemiş. Soğukta beklemek istemeyen tüccar, atını ahıra bağlayarak, salondaki masada oldukça lezzetli görünen yemeği yemeye başlamış. Ardından ise bir yatağa uzanarak uyumuş. Sabah tüccar uyandığında kendisi için hazırlanmış yeni ve temiz giysiler bulmuş. Aşağıda ki masada ise yine kendisi için hazırlanan bir kahvaltı varmış. Bunları gören tüccar; Bu şato, galiba bir peri tarafından yönetiliyor. Bu peri bana acıdı ve yardım etmek istedi. Keşke ona yaptıkları için teşekkür edebilsem demiş. Tüccar kahvaltısını yaparak şatodan ayrılmak üzereyken bahçedeki güzel gülleri görmüş. Kendi kendine; 'Diğer kızlarımın istedikleri hediyeleri alamadım, hiç olmazsa Güzel'e verdiğim sözü tutayım,' demiş. Bahçede bulunan güzel güllerden birini koparmış. Tüccar gülü koparınca etraf şiddetli bir şekilde kükremiş ve inlemeye başlamış. Çalıların arkasından bir anda korkunç canavar çıkmış. Tüccar canavarı görünce neredeyse korkusundan bayılacakmış. Canavar bir anda; Seni kıymet ve iyilik bilmez adam! diye bağırmış. Ben seni soğuktan korudum ve hayatını kurtardım! Sana yemek verdim, giydirdim! Sen ise benim güzel güllerimi çalıyorsun. Seni hemen öldüreceğim! demiş. Gülü benim kızlarımdan birisi istedi. Onun için koparttım efendim, demiş. Bu söz üzerine canavar tüccara bir teklifte bulunmuş; Kızlarına sor bakalım. Senin hayatını bağışlarım. Fakat kızlarından birisi gelip benimle birlikte yaşayacak. Eğer, bu teklifimi kabul eden bir kızın olmazsa, seni üç ay içinde öldüreceğim. demiş. Tüccar canavarla konuştuktan sonra üzgün bir şekilde evine dönmüş. Evde bulunan iki bencil kız kardeş tüccar babalarının başından geçen olayları dinlerken hiç umursamamışlar. Üstelik babaları onlara istedikleri giysi ve mücevheri getirmediği için çok sinirlenmişler. Fakat iyi kalpli Güzel, kız kardeşleri gibi davranmamış. Babacığım, bana izin verirsen ben o canavara gideyim, demiş. Kardeşler ise; Tabi ki sen gideceksin. Çünkü tüm suç senin, gül istemeseydin bunlar olmazdı demişler. Üç ay sonra tüccar şatoya kızı Güzel'le beraber gitmiş. Etrafta kimse yokmuş ve yine sofra hazırmış. Tüccar ile kızı yemeklerini yemeyi bitirdikten sonra aniden canavar ortaya çıkmış. Güzel canavarı görünce tir tir titremeye başlamış. Canavar Güzel'e dönerek; Söyle bakalım. Buraya kendi isteğinle mi geldin, yoksa baban zorla mı getirdi? diye sormuş. Güzel ise; Evet, kendi isteğimle geldim, demiş. O halde baban sabah olduğunda gidecek ve bir daha asla buraya gelmeyecek. demiş. Sabah olduğunda Güzel'in babası gitmiş ve Güzel tek başına kalmış. Ağlayarak uyuduğunda ise Güzel bir rüya görmüş. Rüyasında bir peri, Güzel'e Üzülme sakın, babanın hayatını kurtarmak için büyük bir cesaret gösterdin. Bu cesaretin asla karşılıksız kalmayacak, demiş. Bu rüyayı hatırlayan Güzel'in neşesi yerine gelmiş. Şatoyu gezmeye başlayan Güzel, bir odada kapının üzerinden kendi adının yazılı olduğunu görmüş. Kapıyı açtığında ise içerinin tam istediği gibi döşenmiş olduğunu görmüş. İçeride pek çok kitap ve müzik aleti bulunuyormuş. 'Canavar benim rahatımı bu kadar düşünüyorsa bana zarar vermez, diye düşünmüş Güzel. Herhangi bir kitap almış eline ve üzerinde altın yaldızla yazılmış olan, Sevgili Kraliçem. Sizin her isteğin benim için bir emirdir, diye yazıyormuş. Bu yazıyı okuyan Güzel ise içinde; Keşke şuan babamı görebilseydim! demiş. Bu sözü söyledikten sonra odadaki aynada bir anda babasının görüntüsü belirmiş. Akşam yemeği saati geldiğinde bir anda canavar ortaya çıkmış. Güzel'e; Seni birazcık izlememe izin verir misin Güzel? diye sormuş. Ev sahibi sizsiniz, diyerek yanıtlamış Güzel. Hayır. Şatom senin emrindedir. Sen istediğin anda hemen giderim. Fakat bir şeyi merak ediyorum. gerçekten beni çok mu çirkin buluyorsun? Güzel, bu soru karşısında şaşırsa da cesaretini toplayarak; Bunu söylemek istemezdim, fakat gerçekten sizi çirkin buluyorum, demiş. Güzel, yemeğini bitirdikten sonra Canavar; Benimle evlenir misin Güzel? diye sormuş. Hayır kesinlikle olmaz Canavar, demiş Güzel. Canavar bu sözün üzerine derin bir iç geçirerek, tüm şatoyu inletmiş. Canavar ve Güzel her gece sohbet ediyorlarmış. Giderek Güzel, Canavar'a alışmaya başlamış. Geceleri sohbet için geç kaldığında onu merak ediyormuş. 'Keşke, bu kadar çirkin olmasaydı! Bana evlenme teklif etmeseydi! Diye düşünüyormuş. Çünkü Güzel, Canavar'ın, o korkunç sesinden çok korkuyormuş. Canavar Güzel'den, kendisini bırakıp gitmemesi için de bir söz almış. Tam 3 ay Canavar ve Güzel'i hayatı böyle geçmiş. Günlerden bir gün Güzel, aynada tüccar babasının hasta olduğunu görmüş. Canavar'a babasını görmek için eve gitmesi gerektiğini söylemiş. Canavar; Bir hafta babamın yanında kalıp sonra döneceğim söz, demiş Güzel. Ertesi gün Güzel, babasının evinde uyanmış ve babası Güzel'i görünce çok sevinmiş. O gün kısa süre önce evlenen kız kardeşleri de babalarını ziyarete gelmişler. Eve geldiklerinde Güzel'i görünce kıskançlıktan ve öfkeden deliye dönmüşler. Kız kardeşler Güzel'i inandırmak için karşısına ağlayan gözlerle çıkarak, ondan ayrılmak istemediklerini söylemişler. Böylece Güzel bir hafta daha kalmak için kız kardeşlerine söz vermiş. Çok geçmemiş ki Güzel, Canavar'ı da çok özlediğini fark etmiş. Bir gece rüyasında Canavar'ı cansız şekilde bahçede yatarken görmüş. Uyandığında ise hemen Canavar'ın yanına gitmek istemiş ve yüzüğünü başucundaki sehpanın üzerine koymuş. Sabah olduğunda ise Güzel, gözlerini Canavar'ın şatosunda açmış. O gün akşama kadar Canavar'ı beklemiş. Her gece yaptıkları sohbete Canavar o gece gelmemiş. Güzel, endişe içinde koşarak şatodan bahçeye çıkmış. Canavar bahçede cansız gibi yatıyormuş. Güzel kendi kendine 'Onun ölümüne ben izin verdim!' diye düşünmüş. Onu bırakmamak için sarıldığında ise Canavar'ın kalbi hala atıyormuş! Artık dönmeyeceğini düşündüm. Yemedim içmedim, ölmeye hazırlandım, demiş. Bu sözler üzerine tuhaf bir şeyler olmuş. Şato daha bir güzel ev, daha bir ışıltılı görüntü haline gelmiş. Canavar bu sırada ortadan kaybolmuş. Canavar'ın bulunduğu yerde ise genç ve yakışıklı bir prens yatıyormuş. Prens Güzel'i şatoya götürdüğünde ise rüyasında gördüğü iyi periyle karşılaşmış. Peri; Gösterdiğin cesaretin ödülünü çok iyi şekilde aldın, demiş. Çok geçmeden Güzel ve Prens mutlu şekilde evlenmişler. En mutlu Prens ve Prenses olmuşlar.


Dillere destan güzelliği ile bilinen prenses Sofya büyük bir hayalperestti. Sürekli tek başına kalır ve birçok şey hayal ederdi. Hayallerinde beyaz atlı prens vardı. Bir gün gelip onu çok güzel bir diyara götüreceğini düşünürdü. Krallıkta kendisinden daha güzeli olmayan prenses Sofia beyaz atlı prensin hayalini kurarken üvey annesi onun hakkında şeytani planlar yapardı. Erken yaşta annesini kaybeden prenses Sofia üvey annesini pek sevmezdi. Prensesi kendi uygun gördüğü kişiyle evlendirmek isteyen üvey annesi Sofia İçin hiç uygun olmayan bir aday seçmişti. Kralı da kendi düşüncesini alet eden üvey anne bir gün seçtiği adayı krallığa davet eder. Prenses Sofia durumdan habersizdir. Kral prensesi yanına çağırarak uygun gördüğü kişiyle izdivaç etmesini söyler. Fakat bu kişinin ne kadar kötü niyetli olduğunu göremez. Üvey annenin etkisi ile kral kızını bu kötü niyetli kişiyle evlendirecektir. Prenses Sofia durumu fark ettiğinde önlem almak için bir hamlede bulundu. Babasıyla konuşmak istese de üvey annesi buna engel oldu. Fakat prenses çareyi farklı şekilde aradı. Saraydan kaçma fikri içten içe prensesinin aklındaydı. Bir gece cesaret edip saray muhafızlarına yakalanmadan saraydan çıktı. Fakat gidecek hiçbir yeri yoktu. Prenses ormanda gezinirken küçük bir kulübe gördü. Kulübede gördüğü kişiye hemen aşık oldu. Hayallerindeki prens oydu. Mutlu bir hayat süreceğine inandı. Delikanlının yanına gitti. Fakat delikanlı kendisinin prenses olduğunu bilmiyordu. Prenses bu durumu fark ettirmemeye çalıştı. Kısa süre sonra arkadaş oldular. Arkadaşlıkları aşka dönüştü. Kral her yerde kızını ararken küçük kulübeye bakmak aklına bile gelmemişti. Prenses yakışıklı delikanlıyla birlikte geçirdiği günlerin sayısını unutmuştu. Her yerde babasının kendisini aradığını bilmiyordu. Bir gün babası aklına düştü. Mutluluğunu onunla da paylaşmak istiyordu. Delikanlıya prenses olduğunu açıklaması gerekiyordu. Yakışıklı delikanlı Sofia'nın bir prenses olduğunu öğrenince korktu. Fakat prenses onu ikna etti ve korkulacak bir şeyin olmadığını anlattı. Birlikte saraya gitmeye karar verdiler. Saraya gittiklerinde babası kızını görünce çok mutlu oldu. Fakat yanındaki delikanlının kim olduğunu anlayamadı. Üvey annesi ise durumu uzaktan izliyordu. Sofia üvey annesinin ona yaptığı kötülüğü sonradan öğrendi. Hizmetkarlardan biri üvey annesinin gizli gizli konuşmalarını prensesi anlattı. Prenses de tüm bunları krala anlattı. Üvey anne zindanda cezalandırıldı. Sofia babasının ona inanması ile çok mutlu oldu. Kral, prensesin ve yakışıklı delikanlının birlikte sarayda yaşamalarına izin verdi. Kısa süre içerisinde 40 gün 40 gece süren düğün yaptı. Bu düğün dillere destan güzelliği bulunan prenses Sofia için unutulmazdı. Daha fazla masal okumak isterseniz Uyku Masalları kategorimizi inceleyebilirsiniz. Güzelliği ile dillere destan prenses Su'yum melek gibi uyuyor. Seni çok seviyorum her şeyim. İyi geceler güzel Suyum. Masalı okurken perilerin,prenseslerin isimlerini değiştiriyorum. En güzel prenses,peri benim Suyum. Seni çok seviyorum güzelim.


Bir zamanlar renkli çiçekler ve uzun ağaçlarla dolu büyülü bir ormanda Mine adında küçük bir peri yaşardı. Mine sıradan bir peri değildi; güzellik perisiydi. Görevi ormandaki her şeyi güzel ve büyüleyici kılmaktı. Her sabah güneş ufkun üzerinde yükselirken Mine parıldayan kanatlarını çırpıyor ve günlük macerasına atılıyordu. Elindeki sihirli değneğiyle peri tozunu çiçeklere serperek onları pembe mor ve mavinin canlı tonlarına dönüştürürdü. Ağaçlardaki yapraklar sanki büyülü bir parıltıyla kaplanmış gibi anında gürleşip yeşerecekti. Ama bir gün Mine bir çayırın üzerinde uçarken Elif adında üzgün küçük bir kızın yapayalnız oturduğunu fark etti. Elif yakın zamanda ormana taşınmıştı ve kendini yalnız ve ev özlemi içinde hissediyordu. Mine'nin kalbi şefkatle doldu ve yardım etmesi gerektiğini biliyordu. Elif'in yanına usulca indi ve minik parmağıyla yanağına hafifçe dokundu. Bir anda Elif'in kaşlarını çatması kocaman bir gülümsemeye dönüştü. Arkadaşım olmak ister misin? Diye sordu. Elif'in gözleri zevkle parladı. Evet lütfen! Diye bağırdı. O günden sonra Mine ve Elif en iyi arkadaşlar oldular. Günlerini büyülü ormanı birlikte keşfederek gizli hazineleri keşfederek ve dost canlısı ormanlık yaratıklarla karşılaşarak geçirirlerdi. Bir öğleden sonra Mine ve Elif el ele yürürken küçük bir gölete rastladılar. Su güneşin altın ışınlarının altında parlıyordu ama göletin kendisi donuk ve cansız görünüyordu. Mine ve Elif yolculuklarına devam ettiler gittikleri her yere neşe ve güzellik yaydılar. Orman mutlulukla gelişti ve hayvanlar zevkle dans etti. Böylelikle güzellik perisi ve insan arkadaşı sonsuza dek mutlu yaşadılar tanıştıkları herkese gerçek güzelliğin içten geldiğini ve dünyayla paylaşılması gerektiğini öğrettiler. Daha Fazla Çocuk Masalları İçin 2 Yaş Masalları ve Hikayeleri Kategorimizi Ziyaret Ediniz.


Azameti ve merhameti ile hüküm veren bir padişahın yönettiği bir ülke varmış. Bu ülkede bu padişah sayesinde kimsenin hakkı kimsede kalmaz, kimse kimsenin malına ve namusuna yan gözle bakamazmış. Halk çok iyi bilirmiş ki gizli saklı da olsa bir kusur işledikleri vakit padişah hemen suçluyu yakalatır ve uygun ceza ile cezalandırırmış. Padişahın tüm suçları ve suçluları nasıl böyle bildiği hakkında kimsenin bir fikri yokmuş. Kimileri padişahın çok iyi bir yaveri olduğunu ve ülke içerisinde olup biten her şeyi padişaha onun bildirdiğini düşünürmüş. Kimileri ise padişahın mistik güçleri olan bir büyücüsünün olduğunu ve bu sayede ülkede olup biten her şeyden haberdar olduğunu söylermiş. Gel gelelim padişahın ülkede olup biten suçlardan ve suçlulardan haberdar olmasını sağlayan şeye. Kimseler bilmezmiş bunu. Padişahın çok sevdiği kıymetli eşi bile padişahın bu konuda kimden ve nasıl haber aldığını bilmezmiş. Padişahın odasında çok kıymet verdiği değerli mi değerli bir çiçeği varmış. Herkes bu çiçeği sıradan bir çiçek zannetse de bu çiçek aslında padişaha ülke yönetiminde yardımcı olan tılsımlı bir çiçekmiş. Nerede bir kötülük olsa, nerede yasa dışı bir olay meydana gelse çiçek dile gelir ve padişaha olup biteni anlatırmış. Günlerden bir gün padişah her zamanki gibi ülkesini adil bir biçimde yönetmek için çalışırken, odasın küçük oğlu girmiş. Babası ile oyunlar oynamak isteyen yaramaz çocuk bir oraya bir oraya koşarak odanın içinde dolanmış. Padişah her ne kadar oğluna telkinlerde bulunsa da oğlu bir türlü durmamış. En sonunda oğlu padişahın haberci çiçeğini yere düşürerek çiçeğin saksısının kırılmasına neden olmuş. Çiçek padişaha seslenmiş ve çok yara aldığını, tedavi olması için çok uzaklarda bulunan vatan toprağına dikilmesi gerektiğini söylemiş. Padişah hemen yola çıkmak için hazırlanmış ve çiçeğini yanına alarak yola koyulmuş. Yol boyu çiçeği kendisini toplayamazsa ülkesinde nasıl adaleti sağlayacağını düşünmüş. Umutsuz bir şekilde yol boyu üzüntülü bir biçimde çiçeğinden gözünü bile ayırmamış. Çiçeğin vatanına geldiklerinde padişah kendi elleriyle çiçeğini vatan topraklarına ekmiş. Can suyunu verdikten sonra başında beklemeye başlamış. Akşam güneşin batması ile zaten yol yorgunu olan padişah çiçeğin başında derin bir uykuya dalmış. Padişah uykusundan uyandığında bir de ne görsün, dün harap bir hale gelmiş olan haberci çiçeği vatan toprağında eskisinden çok daha güzel bir biçimde yeniden hayat bulmuş. Padişah çiçeğini de alarak hemen yola koyulmuş. O günden sonra padişah çiçeğine her zamankinden çok daha iyi bakmış.


Mevsim kış idi. Hava soğuk mu soğuk bir hale bürünmüştü. İnsanlar sabahları sıcak yataklarını terk etmemek için kendisiyle büyük bir mücadele içine girmişti. Sabahın erken saatlerinde ötmeye başlayan horozlar, soğuk falan dinlemiyormuş. Tıpkı kurulu bir saat gibi her sabah aynı vakitte sesini herkese duyurmaya başlıyormuş. Ayşe, sıcacık yatağında çıkmamak için kıvranıp duruyormuş. Annesi sürekli uyanması gerektiğin hatırlatıyormuş. Ayşe de kendi kendine: Beş dakika daha uyuyup kalkacağım. diyormuş. Ayşe yataktan çıkmayınca annesi her sabah odaya girerek onu uyandırmaya başlıyormuş. Ayşe henüz ilkokula gidiyormuş. Sabahları yolları kaplayan kar tanelerinde yürümek hem keyifli hem de zormuş. Sıkı bir şekilde giyinen Ayşe, yüzüne vuran soğuk hava ile zar zor ilerleyerek okula varmış. Sınıfa girer girmez tüten sobanın yanında soluğu almış. Ellerini ısıtarak sırasına oturmuş. Haberci kuşlar ne zaman gelecek öğretmenim? diye sormuş Ayşe. Bahar geldiğinde... demiş öğretmeni ve tebessüm ederek derse devam etmiş. Gel zaman git zaman Ayşe bir sabah kuş cıvıltıları arasında gözlerini açıp uyanmaya başlamış. Güneşin doğduğunu ve karların erimeye başladığını görmüş pencereden. Hemen cama doğru koşmuş ve dışarıyı seyre dalmış. Elektrik tellerinin üzerinde ötüşen kuşlara bakmış ve kendi kendine: İşte bunlar haberci kuşlar, baharın gelişini haber veriyorlar. demiş. Daha Fazla Çocuk Masalları İçin Kısa Masallar Kategorimizi Ziyaret Ediniz.


İslam dinine göre ilk insanlar Adem ile Havva olarak bilinmektedir. Habil ile Kabil ise Havva ve Adem'in dünyaya gelen ilk iki oğludur. Habil çoban mesleğini icra ederken Kabil ise bir çiftçidir. Tarihte yaşanan ilk kıskançlık duygusu ile bilinen Kabil, kardeşini kıskanarak ona kin beslemektedir. Habil ile Kabil pek çok kutsal kitapta adı geçen isimlerden biridir. İlk insan olarak Dünya'ya gelmiş olan Adam ve Havva'nın ilk oğullarıdır. Kıskançlık ve kin ile tanınan bu iki isim pek çok dini hikaye ve filmlere konu olmuştur. Zira onların hikayesi kardeşliğin kıskançlığa dönüşmesi üzerine başlamıştır. Onlar tarihte bilinen ilk cinayeti işleyen kişi ve ilk maktul olarak da bilinmektedir. Havva ile Adem'in ilk oğulları olan Habil ile Kabil bir kardeş kıskançlığının hikayesi olarak anlatılmaktadır. Kabil, Adem ile Havva'nın ilk çocuğudur. Bu sebeple anne ve babası ona bir hayli ilgi göstermektedir. Fakat bu ilgi Habil doğana kadar sürmüştür. Habil ile Kabil bir arada sürekli olarak Tanrı'ya ibadet ederler. Fakat bu durum çok uzun sürmez. Zira Habil tamamen uysal ve iyi huyludur. Bu durum ise annesinin ilgisini toplamayı başarmasını sağlamaktadır. Fakat bunu gören Habil içten içe kardeşine kin beslemekte ve onu kıskanmaktadır. Kabil çiftçilik ile meşgul olurken Habil ise çobanlık yapmaktadır. Aradan geçen zaman Kabil'in kalbini daha çok hırsın bürümesine ve kıskançlığının artmasına neden olmuştur. Kabil Habil'i alarak çiftçilik ile uğraştığı tarlaya götürmüştür. Burada Habil ile Kabil birlikte iş yapmaya başlamışlardır. Habil'in iş yapmasını fırsat bilen Kabil eline bir taş alarak kardeşinin başına vurmaya başlar. Art arda gerçekleşen darbeler sonucunda ise Habil oracıkta ölüverir. Bunun üzerine Kabil oracıkta öldürdüğü kardeşini izlemeye koyulur. Habil'in bedeni ise kanla kaplanmıştır. Bunun üzerine kardeşine duyduğu öfkesi bir anda pişmanlığa bırakır yerini. Kabil bu suçluluk duygusu ile başa çıkmaya çalışsa da kendini kötü hisseder ve Tanrı'nın yüz çevirdiği il günahkar olarak bilinir. Kabil gün geçtikçe daha kötü olmaya başlar. Bunun üzerine dayanamayarak oradan ayrılır ve bir gün günahlarının bağışlanması umudu ile oradan uzaklaşır. Her şeyi geride bırakmak amacıyla oradan ayrılan Kabil Nod topraklarına yerleşir. O her şeyi ardında bırakarak yeni bir yaşam sürmeyi ister ve sürekli olarak Tanrı'nın onu affedebilmesi için çabalamaya koyulur. Bu hikaye kişilerin kıskançlık ve öfkesinin ilerlememesi ve sonucunda ne denli kötülüklerin ortaya çıkarak pişmanlıklar doğuracağının göstergesi olarak kabul edilir. Zira kardeşlik arasında duyulan kıskançlığı yaşayan kişilerin bu hikayeden ders alması beklenmektedir. Habil ile Kabil hikayesi tarihte ilk cinayetin yaşandığı ve kıskançlık duygusunun insanı ne duruma getirdiğinin bir örneği olmuştur.


Selver hanım her sabah olduğu gibi bugünde elinde beyaz değneği ve el kol yardımıyla otobüse bindi. Şoför: Siz hanım efendi, soldan ikinci koltukta oturan hanım efendi diye seslendi. Selver hanım otuz yaşında genç alımlı güzel bir bayandı. Eşi de denizde subayıydı. Çok severek evlenmişlerdi. Selver hanım martıları çok sever martılara simit atarken tanışmışlardı. İlk görüşte aşk dedikleri bu olsaydı gerek. Kısa zamanda tanışıp evlendiler. Evlilikten birkaç yıl sonra Selver Hanım göz doktoruna gitti ve yanlış teşhis sonunda gözlerini kaybetti artık göremiyordu. Selver hanım ameliyattan çıkınca eşi Fatih Bey çok üzüldü. Ama eşine bunu hissettirmemeliydi. Selver'in üzülmesine dayamazdı. Sonuna kadar eşinin yanında kalacağına ve her zaman ona destek olacağına söz verdi. Selver hanımın her geçen gün üzüntüsü artıyordu. Kendini Fatih Beye yük olarak görüyordu. Ve içine daha da kapanmaya başladı. Fatih bu duruma bir çözüm bulmalıydı ve buldu da. Eşinin eski işi geldi aklına ve cesaretlenip Selver'e bu konuyu açmak istedi. Selver başta bu fikre karşı çıkmış. Ben yapamam demişti ama fatih ona güveniyordu ve sen yaparsın diyerek cesaretlendirdi. Selver kabul etti ama isteksizce. Çünkü eşi Fatihi çok seviyordu onu kırmak istemiyordu. Umutsuzca olur dedi. Fatih her sabah Selver'i işe bırakıyor ve akşamları alıyordu. Günler böylece geçiyordu. Selver için işe gidip gelmek iyi gelmişti morali de yerine gelmişti. Ama fatih daha iyisini istiyordu. Akşam karısına: Bundan sonra işe kendin gidip gelmelisin. dedi. Selver, çok şaşırdı ama bu imkansız, yapamam dedi. Fatih çok ısrar edince onu yine kıramadı. Aslında kendisi de bunu istiyordu biraz daha yükünü hafifletirim diye düşündü. Ve sabah bütün cesaretini toplayıp beyaz sopasını aldı ve evden çıktı otobüs durağına yetişip iş yerine giden otobüse binmeyi becerdi. Artık bu Selver için günlük basit bir iş olmuştu. Günlerce aylarca bu şekilde problemsiz bir şekilde gidip geldi. Yine bir gün otobüse binerken şoför: Hanımefendi sizi çok kıskanıyorum dedi. Selver şaşkınlık içinde neden ki dedi. Şoför şöyle bir yanıt verdi: Hala birlikteysen biz seninle buluşmak istiyoruz arkadaşım.


Bir varmış bir yokmuş evvel zaman içinde kalbur saman içinde kasabanın küçük bir yerinde anne, baba ve biri erkek, diğeri kız iki çocuk yaşarmış. Anne ev işleri yapar baba her gün işe gidermiş çocuklar da okula gidermiş derken günler birbirini kovalamış daha sonra okul masrafları ve evdeki ihtiyaçlar artınca baba masrafları karşılayamaz hale gelmiş. Daha sonra ben bütün masrafları nasıl yetişemedim diye kara kara düşünürken aklına birden fikir gelmiş. İşimin dışında bir iş daha yaparsam ailemi toparlayabilirim diye düşünmüş ve bunu nasıl yapacağınıza düşünmüşler eğer ben üretim yapan birinin elinden malını parayla alıp iki katına satarsan iyi para kazanırım diye düşünmüş. Daha sonra patates, soğan, fındık üretimi yapan arkadaşının kapısına dayanmış ve sen bana patates soğan fındık satacaksın ben de tekrar bunu satışa sunacağım demiş ve bir şekilde arkadaşını ikna etmiş daha sonra malları ucuza alıp 2 katına sarmaya başlamış düşündüklerini bir bir uygulamaya koymuş. İşlerden dolayı yüzü eskiye nazaran daha çok gülmeye başlamış. Evde bunalan anne ve çocukları babası akşam eve geldiğinde babacığım biz çok sıkıldık bizi gezmeye götürür müsün, babası da kabul etmiş ve akrabalarına ziyarete gideceklerini söylemiş. Daha sonra anne çocuğunun üzerini değiştirirken birde bakmış ki çocuğunun cebinde yüklü miktarda para anne çok sinirlenmiş ve hayal kırıklığının vermiş olduğu üzüntüyle neden çocuğum? demiş çocuk tek bir cevap bile vermemiş. Sonra; neden sorusunu duyan baba, kendi içinde muhasebe muhakeme yapmaya başlamış. Baba büyük bir utançla ve haksız kazancın vermiş olduğu vicdanın sesiyle bir daha haksız kazanç ve harama el uzatmayacağına dair tövbe etmiş. Çocuğuna, Gel seninle baba evlat bir konuşalım bu duruma bir çözüm getirelim. demiş. Ben de aynı şeyi yaptım aslında sırf para uğruna ucuz ve kalitesiz malları alıp, pazarda daha pahalıya sattım ve kaliteli mallar olduğunu söyledim müşterilere daha sonra, işler daha da kötüleşmeye başlayınca da haksız kazancımın karşılığı bu diye düşündüm ve bir daha kimseyi dolandırmadan alnının teri olan malları satmaya karar verdim. Sana kızmıyorum, ama sen de benim gibi hazır paranın haksız kazancın peşine düşme demiş. Babası çocuğuna paranın nasıl kazanılması gerektiği hakkında çocuklarına bol bol nasihatler vermiş. Çocuk da hatasının farkına varıp parayı alıp gitmişler akrabalarına, çocuk parayı çalıp cebine koyduğunu söylemiş ve özür dilemiş. Orada herkese söz vermiş bir daha böyle hata yapmayacağına. Hatanın neresinden dönersek kardır. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Geçmiş yıllarda Arabistan'da halifelik yapan bir kişi varmış. Bu kişi Arabistan'ın en sıcak zamanlarında ezan vakti olduğu için camiye gitmeye karar vermiş. Namaz kılmak içinde abdest alıp evinden çıkmış. Sokaklarda sıcaktan dolayı pek insan yokmuş. Ancak karşıdan gelen küçük bir çocuğun hızlı hızlı yürüdüğünü görmüş ve bu kadar acele nereye gittiğini merak etmiş. Küçük çocuk kendisine yaklaşınca da onu durdurup acelesinin sebebini ve nereye gittiğini sormuş. Halifenin sorusu üzerine küçük çocuk camiye gittiğini söylemiş. Çocuğun bu kadar acele camiye namaz kılmaya gidiyor oluşu halifeyi şaşırtmış. Bunun üzerine çocuğa yaşının henüz çok küçük olduğunu ve ona namaz kılmanın farz olmadığını söylemiş. Bu sebeple de camiye yetişmek için telaş yapmamasını belirtmiş. Halifenin üzerine çocuk ona namaz kılmanın büyük ya da küçük olmakla alakası olmadığını söylemiş. Daha sonrada mahallelerinde ondan bile yaşça küçük olan bir çocuğun öldüğünü ve ölümün genç ya da yaşlı fark etmeksizin geldiğini belirtmiş. Ayrıca ölüme her yaşta hazır olmanın gerekliliğini vurgulamış ve sözlerini erken yaşta namaz kılmaya alışması gerektiğini sonrasında kılamayabileceğini belirtmiş. Sözlerini bitirdikten sonra da halifenin yanından ayrılarak camiye yetişmek için hızlı hızlı yürümeye devam etmiş. Halife ise çocuğun bu sözlerinden çok etkilenmiş ve ağlamaya başlamış. Ağlarken de çocuğun çok akıllı olduğunu ve onun bu hassaslığının büyüklerde de olması gerektiğini söylemiş. Hikaye de burada bitmiş.


Türkünün kahramanı olan Halil İbrahim, Ordu'nun Fatsa ilçesinde 1931 yılında dünyaya geldiği bilinen o zamanın müzik aletlerini tamir eden bir tamircidir. Fatsa da bir yeri olan temiz bir esnaf olarak bilinen Halil İbrahim giyimine kuşağına dikkat eden evinden işine, işinden evine giden titiz düzenli programlı bir insanmış. Evine gitmek için her gün dereden geçip bir tepeliğe yürümesi gereken Halil İbrahim bir gün dereden karşıya geçerken kendisinin karşısından gelen bir kız görür çok beğenir ve onunla evlenir. Bilindiği üzere saat ve çeşitli müzik aletleri tamir eden Halil İbrahim Fatsa da çarşıda bir iş yeri sahibidir. Dere başında gördüğü kızı beğenir, kız da Halil İbrahim'i beğenir ve evlenirler. Eşi ile Halil İbrahim in iki çocukları olur. Her şey yolunda giderken ve hayat bu düzlem de Halil İbrahim için mutlu bir şekilde seyrederken beklenmedik bir şey olur. Halil İbrahim askerden çağrılır ve askere gitmesi gerekir. Eşinden çocuklarından ayrılmak istemese de özellikle de memleketin karışık olduğu o dönemlerde askerlik gibi vatanı bir borcu yerine getirmek için uzun süremezsin temenni ederek evinden ayrılmıştır. Ancak askerlik uzun, fitne Halil İbrahim in yakasını bırakmaz. Arkasında genç ve güzel bir eş iki de çocuk bırakmıştır. Halil İbrahim askerdeyken zaten aklı memlekette esinde ve çocuklarında kalmıştır. Bunun üzerine bir de kötü niyetli arkadaşlarından aldığı telgraflar mektuplar iyice canını sıkmıştır. Memleketten aldığı haberlere göre Halil İbrahim in kayın babası eşini başka birine vermiştir ve artık onu bekleyen karısı ve çocukları yoktur. Bu haberlerin arkası kesilmemiş sürekli yeni mektuplar almıştır. Hatta mektupların birinde direk bir hedef gösterilmiştir. Esinde köyün ağasının gözü olduğunu kayın babasının eşini ağaya vereceğinin yazıldığı mektubu alan Halil İbrahim in sabrı taşmış iyice hiddetlenmiştir. Halil İbrahim dayanamayıp askerden kaçmıştır. Artık bir firari olan Halil İbrahim köye gelmiş ve ağayı bulmuş. O hiddet karısın da gözünün olduğunu düşündüğü ağaya tabancasını çıkarmış ve gözünü kırpmadan ateş açmış. Bu olayın hemen üstüne asker kaçağı olan Halil İbrahim askerler tarafından yakalanmış ve bir insanın dayanamayacağı kadar şiddetli bir şekilde dövülmüş. Hatta güçlü kuvvetli kolay kolay zapt edilemez olan Halil İbrahim i karşılık vermesin diye bağlamışlar ve öyle dövmüşler. Bu olaydan sonra Halil İbrahim zihinsel anlamda sarılmış ara ara aklı gidip gelebilen bir adam olmuş. Tekrar askere gitmiş ve bu defa askerliğini bitirip dönmüş. Yediği dayaktan çok etkilenen Halil İbrahim askerden dönmüş fakat işe gitmiyor iş yerini açmıyor hatta evinden dışarıya çıkıyormuş. Sadece iki üç dostu ile görüşen Halil İbrahim asker korkusu ile bütün insanlardan kaçar olmuş. Tamir işlerini yapabildiği kadar evinde yapmaya başlamış ancak bir evin geçimini sağlayacak kadar çalışamıyormuş. Bunun üzerine kayın babası kızına ve torunlarına bakamadığı için Halil İbrahim in elinden karısını ve çocuklarını çekip almış. Artık tamamen yalnız kalan Halil İbrahim Bozuk saatleri ve müzik aletleriyle baş başa kalmış. Yıllarca tek başına yaşamış. Ancak bir gece asker köye baskın yapmış alakası olmamasına rağmen yıllar önce yediği dayağı unutmayan Halil İbrahim beline tabancasını takmış ve kendi gibi ormanda yasayan bir dostunun yanına gitmiş onu rahatsız etmemek için gece ahırın uyumuş. Tam o sırada asker gelmiş Halil 9brqhimi orda uyur ve silahlı görünce ev sahibinin onun tanıması üzerine bir şey yapmamış. Ancak askerleri gören Halil İbrahim korkmuş ve kaçmaya başlamış. Bunun üzerine karşıdan gelen askeri birlikler kaçan Halil İbrahim'i görünce ateş etmişler ve Halil İbrahim bir kayanın üzerine düşüp can vermiş. Bu olaya çok üzülen dostu ise onun arkasından şimdilerde türkü olarak söylenen bu şiiri yazmıştır. Aslında bu türkü Halil İbrahim'e yakılan bir ağıttır. Daha fazla hikaye okumak isterseniz Türküler ve Hikayeleri kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Uzun yıllar önce küçük bir kulübede babası ile yaşayan iki küçük kardeş varmış. Bu kardeşlerden birinin adı Hansel diğerinin ismi ise Gretel imiş. Hansel ve Gretel kardeşler çok küçükken anneleri vefat etmiş ve bu iki kardeş ve babaları birlikte yaşarlarmış. Babanın mesleği odunculuk imiş. Baba çocuklarına bakmak için çalışarak para kazanmak zorunda kalmakta aynı zamanda çocuklara hem anne hem de babalık yapmak zorunda kaldığı için çok zorlanıyormuş bu sebeple zengin bir kadın ile yeniden evlenmiş. Üvey annenin gelmesi ile Hansel ve Gretelin hayatı kabusa dönmüş. Üvey anneleri onları hiç sevmiyormuş. O yüzden de babaları ile de çocuklarının arası her geçen gün bozulmuş. Yıl olarak şiddetli geçen bir kış gününde üvey anne çocukların çok yemek yediğini bahane ederek babalarına az kalan erzaklarını göstererek bu çocukları göndermemeleri durumunda kışı geçiremeyeceklerini söylemiş. Baba itiraz etse bile üvey anne çocukları yarın ormana götürüp bırakacağını söylemiş. Bu anlatılanları duyan Gretel çok üzülmüş ve ağlayarak duyduklarını bir bir Hansel'e anlatmış. Hansel üzüldüğünü belli etmeyerek kardeşini teselli etmeye çalışmış. Ormana bırakılsalar bile yollarını bulabileceklerini tekrar eve dönebileceklerini Gretel'e söyleyerek ona güven vermiş. Gretel uyuduktan sonrada Hansel gece soğuğunda dışarı çıkarak dışarda bulduğu çakıl taşlarını cebine doldurarak tekrardan kulübeye dönmüş. Sabah uyanınca üvey anne ilk iş olarak Baba, Hansel, Gretel ve üvey anne ormana doğru yola koyulmuşlar. Üzgün ve bu işi yapmak zorunda kalan baba ormanda gezinti yapacaklarını söylese de çocuklar ona inanmamış. Beraber yürürlerken Hansel kimseye hissettirmeden cebinde tuttuğu çakıl taşlarından azar azar geçtikleri yollara bırakmış. Ormanda gezdikten sonra baba ve üvey anne odun toplayacakları bahanesi ile iki kardeşi yaktıkları ateşin yanında bırakarak dönene kadar orada beklemelerini tembihleyerek oradan uzaklaşmışlar. Dönmeyen üvey anne ve babayı bekleyen çocuklar havanın kararması ve vahşi hayvanların sesinden korkmuş ay çıkana kadar birbirlerine sarılarak ateşin etrafından ayrılmamışlar. Ay çıkınca Hansel'in yere attığı çakıl taşlarının parlaması ile çakıl taşlarını takip ederek evlerine varmayı başaran kardeşleri gören baba sevinmiş ancak üvey anne sevinmiş gibi yapmış. Kötü niyetli üvey anne çocukları evden uzaklaştırmayı başaramayınca kötülük adına yeni planlar yapmaya başlamış. Aradan 3 gün geçince çocukları yeniden ormana götürme planı yapmış ancak Hansel çakıl taşı toplamasın diye gece çocukların üzerine kapıyı kilitlemiş. Ertesi sabah yeniden ormana doğru çıkılınca bu defa Hansel cebini kuru ekmek kırıntıları ile doldurmuş ve geçtikleri bu yollara ekmek kırıntılarından iz yapmış. Zeki olan Hansel yine üvey anne ve babasının onları ormana terk edilmek üzerine getirdiklerini tahmin ederek böyle bir çare bulmuş. Hansel'in tahmin ettiği gibi ormandan bir bahane bularak üvey anne ve baba çocukları orada bırakmış. Uzun zaman bekleyen ve üvey anne ve babanın dönmediğini gören çocuklar hava kararmadan eve dönmek için Hansel'in bıraktığı izleri takip etmek istemişler ancak kuru ekmek kırıntılarını bulamamışlar. Çünkü bırakılan ekmek kırıntılarını aç olan kuşlar yemiş. İki kardeş yollarını bulamayınca soğuk ormanda korku içerisinde toplamda 3 gece geçirmişler. Üstelik 3 gece boyunca da aç ve susuz kalan kardeşler 3 günün sonunda ağaç dalları üzerinde bir beyaz renkli kuş görmüşler. Bu kuş onlara şarkı söylemiş. Umutsuzluğa kapılmak üzere iken kardeşler kuşun peşine takılmışlar ve kuş onları duvarları ekmekten, pencereleri şekerden çatısı da pastadan yapılmış olan tuhaf bir evin önüne getirmiş. tam kardeşler bu tuhaf evden bir parça koparıp yiyecekken içerisi rengarenk eşyalarla dolu evden bir ses gelince biraz ürkmüşler. Ancak içeriden gelen tatlı sese güvenerek davet edildikleri evin içerisine girerler. Cadı olup tatlı bir teyze kılığına giren kadına başlarından geçenleri anlatırlar. Cadı orada kalabileceklerini söyleyince kardeşler hep açlıklarını gidermiş hem de kuş tüyü yataklara uzanıp uyuya kalmışlar. Sabah uyandıklarında çocuklar yaşadıklarının hayal mi yoksa gerçek mi olduğunu anlamak için evin içinde kadını aramaya başlamışlar ancak kadını evde bulamayınca kapısı açık mahzene girip kadını orada aramaya karar vermişler ancak mahzenin içinde kadın yerine sandıklar dolusu altınlar, mücevherler varmış. Şaşkına dönen çocuklar bir tuhaflık olduğunu kavrayınca evden çıkmaya karar verdikleri anda kadın kılığındaki cadı onlara korkunç bir sesle seslenmiş. Cadıdan korkan kardeşler kaçmaya çalışmış ancak cadı her tarafı kilitlemiş. Cadı ele geçirdiği Hansel'i sürükleyerek küçük bir kafese kilitlemiş, Gretel'e de kardeşini iyice beslenmesi adına ona yemekler yapması için mutfağa götürerek cadıya iyi bir yemek olması için kardeşine yemekler pişirmesini emretmiş. Cadı Gretel'e yaptığı yemeklerden de yememesi için kural koymuş. Akıllı olan Hansel gözleri az gören cadı gece uyurken kafesin altını kazıyarak oyuyor ve zavallı kardeşinin yaptığı yemekleri yemeyerek bu oyukta saklıyormuş. Böylelikle cadının istediği kıvama gelmemek adına ve oradan kaçmak adına zaman kolluyorlarmış. Hansel'in şişmanlamadığını gören cadı Gretel'i azarlıyor ve daha fazla yemek yapması için emirler veriyormuş, Sonunda cadının sabrının kalmadığı bir gün Hansel böreği yaparak Gretel'e hamur pişirmesini emreden cadı Gretel'e hamuru kontrol etmesi için fırına bakmasını söylemiş. Cadının amacı böyle yaparak Gretel'i fırına atarak öldürmek imiş. Gretel'de bunu anlayınca fırına başının girmediğini o sebeple hamurun pişip pişmediğini anlamadığını mümkünse cadının fırındaki hamura bakmasını tatlı bir dille cadıya iletince cadı ikna olmuş ve tam fırına başını sokarken Gretel onu fırına tüm gücü ile iterek fırının kapağını kapatarak cadıdan kurtulmuş. Cadının Hansel'i hapsettiği kafesi sakladığı anahtarın yerini bilen Gretel anahtarı bularak kafeste olan Hansel'i de kurtarmış. Fırının yaydığı ateşten yanan kulübeden alabildikleri altınlarla kaçmayı başaran kardeşler kendilerini ormanda bulmuşlar bir müddet çevrede gezerken bir dereye denk gelirler. Bu dereyi hatırlayan çocuklar evlerinin de o civarda olduğunu hatırlayarak derenin karşı tarafına geçerler. Bir müddet yürüdükten sonra evlerine varırlar. Yaşadıkları bu sıkıntıları geride bıraktıkları için ve yeni güzel günleri yeniden bir arada geçirmek için bir birine söz veren baba ve çocuklar sonunda ilk günlerdeki mutluluğa kavuşurlar. Üstelik cadının altınları sayesinde zengin olarak.


Bir vakitler Hansel ve Gretel isminde iki kardeş yaşıyorlarmış, Onlar daha çok küçükken anneleri ölmüş. Ormanda bir kulübede babaları ile birlikte yaşıyorlarmış. Babaları hem odunculuk yaparak para kazanmaya çalışıyor hem de çocuklarına bakıyormuş. Tek başına hem iş hem çocuklar ile baş edemeyen baba bir kaç yıl sonra tekrar evlenmiş. Oduncunun yeni karısı zengin bir aileden geliyormuş. Ormanın kıyısında yıkık dökük bir kulübede oturmaktan ve yokluk içinde yaşamaktan nefret ediyormuş. Üstelik üvey çocuklarını da hiç sevmiyormuş. Hansel ve Gretel çok soğuk bir kış gecesi yataklarına yatmış, uyumaya hazırlanırken üvey annelerinin babalarına bu kışı nasıl geçineceğiz çok az yiyeceğimiz kaldı eğer bu çocuklardan kurtulmazsak açlıktan öleceğiz dediğini duymuşlar. Babaları bağırarak bu teklife karşı çıkmış. Tartışmaya gerek yok demiş karısı. Ben kararımı verdim yarın onları ormana götürüp bırakacağız. Gretelbunları duyunca ağlamaya başlamış. Abisi Hansel onu teselli etmiş. Ne olur endişe etme Gretel evin yolunu bir şekilde bulup döneriz. O gece geç saatlerde Hansel gizlice dışarı çıkmış ve cebine bir sürü çakıl taşı doldurmuş. Sabah olduğunda ailece ormana doğru yürümeye başlamışlar. Babaları çocuklarına gezmeye gittiğini söylemiş. Yürürlerken Hansel cebindeki çakıl taşlarını kimseye fark ettirmeden yere atıp geçtikleri yolu işaretlemiş. Öğle üzeri babaları ve üvey anneleri onlar için bir ateş yakmışlar. Ve hemen geri döneceklerini söyleyip ormanın içinde yok olmuşlar. Tabii geri dönmemişler gece olmuş ormanda gece yaşayan hayvanların korkunç sesleri yankılanıyormuş. Kurtlar etrafında uluyorken korkudan tir tir titreyenHansel ve Gretel ay doğana kadar ateşin yanından ayrılmamış. Sonra ay ışığında parlayan çakıl taşlarını izleyerek evlerine doğru yürümüşler. Çocuklar evlerine döndüklerinde babaları onları bir anda karşısında görmüş ve çok sevinmiş. Üvey anneleri de sevinmiş gibi davranmış ama aslında kararını değiştirmemiş. İçten içe çocukların geri dönmesine çok bozulmuş. Üç gün sonra üvey anne onlardan kurtulmayı tekrar denemeyi istemiş. Gece çocukların kapılarını kilitlemiş. Bu sefer Hanselin çakır taşı toplamasına izin vermemiş ama Hansel zeki bir çocukmuş. Sabah ormana doğru yürürlerken akşam yemeğinde cebine sakladığı kuru ekmeğin kırıntılarını yere saçıp yine arkasından bir iz bırakmış. Öğleye doğru üvey anneleri ve babaları yine bir bahane uydurup çocukları yine ormanda bırakıp gitmişler. Gretele daha fazla yemek yapmasını söylüyormuş. Bu böyle günlerce sürmüş. Bir gün artık Cadının sabrı taşmış. -Şişman zayıf fark etmez bugün Hansel böreği yapacağım. Gretele dönmüş fırına git bakalım hamur tam pişmiş mi bir bak. Korku içinde yaşamasına rağmen Gretelin de Hansel gibi hala aklı çalışıyormuş. Cadının onu fırına iteceğini anlamış. -Başımı fırına sokamıyorum! Hamuru pişmiş mi diye göremiyorum. diye sızlanmış Gretel Cadı elinin terzi ile hızla kenara itmiş ve başını fırına sokmuş. Gretel bütün günücü toplayıp hızla yaşlı cadıyı fırına itmiş. Sonrada arkadan kapağı kapatmış. Gretel Cadının anahtarları sakladığı yeri biliyormuş. Hemen koşup anahtarı almış. Ve Hanseli kilitli olduğu kafesten kurtarmış. Fırından çıkan alevler evi kaplamış iki kardeş yanmakta olan evden kaçıp tekrar ormana dalmış. Ama nereye gideceklerini hiç bilememişler. Bir süre sonra karşılarına bir dere çıkmış. Kocaman bir ördek, önce Hanseli sonra da Greteli karşıya geçirmiş. Çocuklar etrafına bakınmışlar. Bulundukları yeri tanımışlar. Hızla evlerine doğru koşmuşlar. Çocukları karşısında gören baba çooook mutlu olmuş. Sevinç gözyaşları içinde onları ormanda bıraktıkları zamandan kısa bir süre sonra o acımasız üvey annelerinin ailesinin evine döndüğünü söylemiş. Yaptıkları için çok pişman olduğunu onları çok aramasına rağmen ormanda bulamadığını anlatmış. Çocuklar babalarını çok seviyormuş. Onu affetmişler. Şimdi babalarını bir sürpriz daha bekliyormuş. Hansel ceplerinden Gretel de önlüğünün cebinden Cadının evinde buldukları altın ve değerli elmasları çıkarmış. Babaları gözlerine inanamamış. Böylece ailenin tüm sıkıntıları sona ermiş. O günden sonra da ömürlerini mutluluk ve zenginlik içinde geçirmişler. Gerçekten güzel bir hikaye sevgilime okudum hemen uyudu. Bu masal bir harika . Keyifle okudum . Ama biraz daha masal olmalı .


Harut Marutgerek İslam dinine ait kutsal kitap olan Kuran'ı Kerim'de gerekse pers mitolojisinde adından söz edilen isimler arasında yer almaktadır. Harut ve Marut kelimeleri Arapça asıllıdır. Kuran'ı Kerim de ise bir ayette geçmiş olduğu belirtilmektedir. Fakat bu iki isim farklı dinlerde bazı farklı isimler ile de anılmaktadır. Bazı araştırmacı bilim insanları bu iki ismin Zerdüştiliğin dininde ilk olarak geçmiş olduğunu belirtmektedirler. Bazı hadislerden yola çıkarak Harut Marut isminin Kuran'ı Kerim'de geçen ayetinde iki melek olarak tabir edildiği belirtilmektedir. İsimlerin geçmiş olduğu hikayelerin yanı sıra farklı türde eserler de piyasada yer almaktadır. Harut MarutAllah tarafından Babil'e gönderilen iki melektir. Onlar görevleri ise insanlara büyüyü öğretmektir. Büyü öğrenmek isteyen kişilere ise öncelikli olarak bunun karşılığında cehenneme gideceklerini söyleyen Harut ve Marut yalnızca bunu kabul etmeleri üzerine büyüyü öğretmekteydi. Cehennemi kabul eden birçok insan onların öğretmiş olduğu büyüyü yaparak kendilerini lanetlediler. Bazı anlatımlara göre Harut ve Marut aslında insanın nefsi olarak gönderilmişti. Bu duruma dair farklı rivayetler bulunmakla birlikte anlatılan bir hikayede ise Harut veMarut aralarında sohbet etmekte olan iki melek olarak belirtilmektedir. Bu iki melek sohbet ederken insanlar yerine kendilerinin duygu sahibi olarak yaratılmış olsalardı sürekli ibadet ile günlerini geçirecek olduklarını belirtmişlerdir. Bunun üzerine ise Allah Onlara şehvet duygusunu verdiğinde insanlardan çok daha fazla günah işleyeceklerini belirtmiştir. Fakat ne olursa olsun bu iki melek kendilerine sonsuz güven duyuyorlarmış. Bunun üzerine ise istedikleri gibi Allah onlara şehvet duygusunu vermiş ve daha sonrasında ise onları dünya üzerine göndermiş. Dünyaya inen Harut ve Marut bir kadın görmüşler. Kadın ile birlikte olmayı istemeleri üzerine ise kadın onlara üç seçenek sunarak bunlardan birini yaptığınız takdirde sizinle birlikte olurum demiş. Bu üç seçenekten biri kocasını öldürmek iken diğeri puta tapmak ve bir diğeri ise şarap içmekmiş. Harut ve Marut ise üçüncü seçenek olan şarap içmeyi tercih etmişler. Fakat kadın Harut ve Marut için bir şartta daha bulunmuştur. Büyük bir aşka kapılmış olan Harut ile Marut bu şartı da anında kabul etmişlerdir. Aslında bu aşık oldukları kadının en son şartı Harut ve Marut'un ona ismi azamı öğretmesi olmuş. Harut ve Marut bunun üzerine kadına ismi azamı öğretmişler. Fakat onlar ismi azamı öğretince ise kadın gökyüzüne çıkıveriş. Allah ise bu kadını gökyüzünde yer alan Zühre Yıldızının üzerine koymuş. Fakat Harut ve Marut bu durum karşısında nefislerine hakim olmamaları sebebi ile Allah tarafından büyük bir cezaya çarptırılmış. Onlara Babil'de bulunan bir yerde baş aşağı olacak şekilde kıyamete kadar duracakları bir ceza verilmiş.


Özellikle tarihi filmlerde adından sıkça söz ettiren Hasan Sabbah haşhaşilerin suikast grubunun kurucusu olarak bilinmektedir. Zira onun ismi İsmaililik Mezhebi olarak adlandırılan inançla anılan Haşhaşi tarikatı ile sıkça geçmektedir. Neredeyse Orta Çağ'ın en ilginç denilebilecek lideri olan Hasan Sabbah Haşhaşilerden bahsedilirken akla gelen ilk isim olarak bilinmektedir. Haşhaşiler ile anılan Hasan Sabbah tarihte bilinen ilk suikastçileri yetiştiren kişi olarak ön plana çıkmaktadır. Pek çok tarihi içerikli film ve kitaplarda konu olan Sabbah, Ortadoğu'da ismi geçen en ilginç lider olarak da anılmaktadır. Bir hayli derinlikli bir karaktere sahip olan Sabbah otoriter bir lider olarak bilinmekte ve dini bilgileri ile farklı olan kişiliğe sahiptir. Onun bir diğer isminin geçtiği alan ise Alamut Kalesi'dir. Zira o her alanda Alamut Kalesi ile birlikte anılmaktadır. Bunun sebebi ise 34 yıl boyunda hiçbir şekilde dışarı çıkmadan burada yaşamış olmasıdır. Kumm adı verilen şehirde dünyaya gelmiş olan Hasan Sabbah hakkında kesin bir doğum tarihi verilmemektedir. Fakat yaklaşık olarak 11.yy ortalarında doğmuş olduğu düşünülmektedir. Babası Yemen kökenli biri olmakla birlikte on iki imama gönül vermesi ile bilinmektedir. Bu sebeple ise Hasan Sabbah'ın iyi bir eğitim almasını sağlamıştır. Onun hakkında anlatılan bazı söylemlere göre Ömer Hayyam ve Nizamülmülk ile okul arkadaşı olduğu belirtilmektedir. Hasan Sabbah diğerlerinin aksine sarayda yüksek konumlara gelmek istemiş falan kendi hakkında bir takım söylentilere maruz kalmıştır. Fakat bunun yalnızca bir söylemden öteye geçmediği belirtilmektedir. Hasan Sabbah Kum şehrinde doğmuştur. Burada ise 12 İmam Şiiliği hakimdir. Hasan Sabbah 17 yaşında din alimi olabilmek için Rey kentine gitmiş ve 12 İmam Şiiliği'ni İsmaililik ile değiştirmiştir. Bunun üzerine Irak bölgesinin başdaisi olarak bilinen Ibn Attaş'ın bir hayli dikkatini çekmeyi başarmıştır. Ibn Attaş onun yeteneklerini fark ederek bir takım tavsiyelerde bulunmuştur. Bu durumun üzerinden 2 yıl geçmesi ile birlikte Kahire'ye ulaşan Sabbah Bedir El Cemali ile fikirlerinin uyuşmaması üzerine hapse mahkum edilmiş ve bir süre sonra ise ülkeden sürülmüştür. Fakat Hasan Sabbah o sırada Mısır'a kaçarak sonrasında dokuz yıl boyunca İran'ı gezmiş ve Deylem adı verilen bölgeye yerleşmiştir. Bu bölgenin yerli halkı ise İslam karşıtı kişilerden oluşmaktaydı. Fakat Hasan Sabbah üç yıl içinde halkı kendi tarafına çekmeyi başardı. Bunun üzerine ise Selçuklu veziri onun yakalanması için talimat verdi. Bunu duyan Sabbah Kazvib'e kaçarak 4 Eylül 1090 tarihinde Nizar-i İsmaili adı verilen devleti kurdu ve Alamut Kalesi'ne yerleşti. Kaleyi üç bin altın dinar ödeme ile teslim aldı ve burada 34 yıl yaşadı. Her ne kadar kaleye saldırma amaçlı kuşatma düzenlenmiş olsa da hepsi başarısızlık ile sonuçlandı.


Ehh, beni rahat bırakın diyerek birden kızdı yeğenlerine Bay Cambell. Sürekli huysuz bir adamdı. Ne zaman küçük bir tebessüm edeceğini sansa insanlar bay Cambell yeniden söylenmeye başlıyordu. O sabah da insanlar geleneksel bir tören için heyecanlılardı. Her yerde süslemeler, müzikler, çeşit çeşit lezzetli yemekler ve neşeli insanlar vardı. Bay Cambell'in en dayanamayacağı şey mutlu insanlar görmekti. Hatta o sabah yeğenleri onu kutlama için çağırmaya geldiğinde bile ehh, beni rahat bırakın diye çıkışmıştı. Kutlamalar, yemekler, mutlu insanlar bir yanda Bay Cambell bir yandaydı. O sabah hiçbir iş yeri açılmamış insanlar kutlamaların keyfini çıkarıyordu. Uzun zamandır yorgun olan esnafa da bu kutlamalar bir tatil gibi olmuştu. Ancak Bay Cambell tüm ciddiyetiyle o sabah yine iş yerini açmak için işe koyulmuştu. Aslında paraya pula ihtiyacı olan bir adam değildi hatta kimi zaman esnaflar ondan borç para isterlerdi. Ancak bizim huysuz ihtiyar verdiği borcu misliyle onlardan alırdı. Bay Cambell'in kötü kalbi ne yazık ki böyleydi. Hiç dostu olmayan adam tek dostunu da geçen yıl para meselesi yüzünden kaybetmişti. Kaybettim diyorsam da adamcağız hayatta ama bizim Bay Cambell için bir insanla para konusunda bir husumet yaşamak demek o insanın ölmesiyle eş değerdi. Son günlerde sık sık kötü rüyalar görüyordu. Rüyalarında korkunç suretli insanlar kendisinden sürekli bir şeyler istiyordu. Ve hasta zavallı bir adam görüyordu. Bay Cambell bu rüyaların etkisiyle iş yerinde hep uyuyakalıyordu. Uykusuz günlerin birinde çok şaşırtıcı bir olay yaşandı. Rüyasında gördüğü adamı bir anda karşısında dipdiri gördü. Adam ona çok şaşırtıcı cümleler kuruyordu. Anlamakta zorlanan Cambell gözlerini ovalayıp pür dikkat adamı dinliyordu. Bay Cambell ben sürekli rüyalarınızda size anlatmaya çalıştım ama siz anlamayınca sizi ziyarete gelmek istedim ve sizinle küçük bir yolculuk yapmak isterim Birlikte yola koyuldular. Cambell yolculuk boyunca o güne kadar kötü davrandığı insanların ne kadar üzüldüğünü gördü. Kaba davranıp terslediği, parası olmayan birinden verdiği borcu misliyle istemesini, üzdüğü aile fertlerini ve hatta arkadaşını bile gördü. O an anladı nasıl göründüğünü dışarıdan. İnsanları üzerken neler hissediyorlar o an anladı. Rüyasında gördüğü hasta adam da karşısında ona Bay Cambell ben rüyanızda hastaydım. Ben sizin bütün iyi niyetinizdim rüyanızda. İyi niyetiniz ve kalbiniz ta ki şu ana kadar hastaydı. Onu iyileştirecek bir kişi, bir olay gerekiyordu. Sizin geçmişte ne kadar iyi biri olduğunuzu söylüyor tüm dostlarınız. Bazen yaşadığımız olaylar bizi kötü biri yapar ama geri dönüşü de ancak bizdedir. Bu nedenle Bay Cambell artık kalbiniz iyileşti. Onu artık iyi ya da kötü etmek kendi elinizde dedi adam. Cambell bir anda uyandı. İş yerinde uyuyup kalmış ve bunarlın bir rüya olduğunu sonradan fark etti. Ancak o günden sonra iyi niyetiyle yaşayan bir adam oldu ve herkes tarafından sevildi. Daha fazla masal okumak isterseniz La Fontaine Masalları kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Günlerden bir gün, kasabanın birinde yaşayan küçük bir çocuk ve ailesi varmış. Köyde herkes tarafından sevilen bu aile, kendi halinde yaşayıp gidiyormuş. Küçük çocuk bir gün hava çok soğuk olmasına rağmen, çok kalın giyinmeden, dikkatsiz bir şekilde dışarı çıkmış. O gün çok üşümüş fakat buna aldırış etmemiş. Annesi ve Babası evde olmadığı için onu uyaran da kimse olmamış. Çocuk eve geldiğinde kendini biraz kötü hissetmeye başlamış. Ama bunda da aldırış etmeden dolaptaki soğuk suyu içmiş. Sonra, anne ve babası akşam vakti eve gelmişler. Çocuklarını gördüklerinde çok şaşırmışlar çünkü sürekli olarak öksürüyormuş. Anne baba bu durumdan kaygı duymaya başlamış. Çocuklarını doktora götürmeye karar vermişler. Fakat çocuk o kadar hasta olmuş ki, yattığı yerden kalkmak bile çok zor geliyormuş. Bu nedenle doktoru evlerine çağırmışlar. Doktor çocuğa baktıktan sonra üşüttüğünü ve bu hastalığın geçmesi için dinlenmesi gerektiğini söylemiş. Çocuk da bu durumdan içten içe memnun olmuş. Çünkü dinlenmesi okula gitmeyeceği anlamına geliyormuş. Çocuk 2-3 gün dinlendikten sonra iyileşmeye başlamış. Artık okula gitme zamanı gelmiş. Fakat okulu hiç sevmediği için tekrar hasta olmaya karar vermiş. Gene aynı şekilde kalın giyinmemiş, soğuk su içmiş, koşmuş terlemiş. Akşam üstü de eve titreyerek gelmiş. Fakat bu sefer çok daha kötü hissediyormuş. Evet belki okula gitmesine engel olacak şekilde hasta olmuş ama, kendini o kadar kötü hissediyormuş ki yaptıklarından dolayı pişman olmaya başlamış. Gene doktor eve gelmiş ve çocuğa bakmış. Bu sefer '' Geçen hastalığından daha hastasın, bu sefer iyileşmen için 1 hafta dinlenmen gerekiyor demiş'' Çocuk bu sefer mutlu olmamış çünkü hem kendini kötü hissediyormuş hem de arkadaşlarını özlemeye başlamış. 1 hafta boyunca çok ağır hasta bir şekilde evinde tek başına zaman geçirmiş. Sürekli olarak ağrıları varmış. İlaçlarını düzenli kullanmış ve iyileşmiş. Yaptığı hataların farkın varmış. Kendisini hasta etmek için verdiği uğraşların ne kadar gereksiz olduğunu anlamış. Sağlık en değerli şeydir. Kişi sağladığını kaybettikten sonra geriye kalanlar önemsiz olur. Masalımız bu noktada sizlere çok güzel içerikler sunuyor. Sitemizi takip etmeniz halinde en güzel masalları okuma şansına sahip olabilirsiniz. Keyifli masallar ve daha fazlası için bizi takip edin. Daha sonrasında bir daha hasta olmamak için çok dikkatli davranmış. Hasta olmanın ne kadar kötü, zor olduğunu anlamış. Pişman olmuş ve bilerek isteyerek hasta olduğunu ailesine anlatmış. Ailesi de bir daha bu şekilde davranmaması gerektiğine dair ona öğütler vermiş. Çünkü hasta olmak insanın bağışıklığını düşürür. Sağlıklı bireyler her daim daha doğru karar verebilirler. Sizler de hasta olmamak adına önlemler almalısınız. Bu noktada ailenizin sözlerini dinlemek son derece önemlidir. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Ormanın kuytu köşelerinde bir yerlerde tavuklarla birlikte yaşayan bir tavşan varmış. Tavuk ve civcivlerle içli dışlı bir hayat yaşarmış. Gözlerini ilk açtığında yanında hep onları bulmuş. Kendi anne ve babasını bugüne kadar hiç tanımamış. İçinde bulunduğu bedene aldırış etmeden içinde hep bir gıdaklama hissi ile mırıldanırmış. Günlerden bir gün, ormanın içinde gezinirken yolunu kaybetmiş. Daha önce hiç görmediği diyarlara düşmüş yolu. İçi havuç dolu bir bahçenin önünden geçmiş. Sarı sarı renkleri ile havuçlar parlayıp duruyormuş. Karnı da çok acıkmış. Tavuk kardeşlerim yanımda olsaydı asla bu kadar aç kalmazdım. diye söylenmiş kendi kendisine. Önünde kocaman bir havuç tarlası var akıllım. Neden aç kalıyorsun? diye bir ses duymuş. Hemen etrafına bakınmış ama kimsecikleri görememiş. Hayal gördüğünü zannetmiş. Olduğu yere yıkılıp kalacak seviyeye gelmiş. Bir köşeye çekilip oturmuş. Birden tavuklar gibi gıdaklamaya başlamış. Aynı sesi tekrar duyar olmuş. Fakat kimse yokmuş etrafta. Hayır, tavşansın sen, tavşan. demiş o ses ve tavşan kendini sorgulamaya başlamış. Tavuklarla olan münasebeti sonucu kendini tavuk zannettiğinin farkına varmış. Her şeyi bir kenara bırakarak havuç tarlasına dalıp açlığını gidermeye başlamış. Daha Fazla Çocuk Masalları İçin Kısa Masallar Kategorimizi Ziyaret Ediniz.


Harry Prlce aslında bir psişik araştırmalar uzmanıdır. İngiltere'de bu uzmanın ismi bir bina ile birlikte anılır. Bu bina, İngiltere'nin tarihi binalarından birisi olan Borley. Borley içinde oturan çoğu kişinin garip deneyimler yaşadığı ilginç bir binadır. Viktorya döneminden kalan bu bina 20 yıla yakın bir süre hayaletler tarafından gasp dilmiş. İçinde yaşayan herkes bu olaya ilişkin bir şeyler yaşamış. Harry Prlce ise, bu olayı araştırmak için çok çabalamış. Bina ve içerisinde yaşananlarla ilişkili bir kitabı yayınlanmış. Bu kitap sayesinde herkes psişik dünya adı verilen farklı bir alanla ilgili daha çok bilgi edinmiş. Harry Prlce'in ismi de hayalet avcısı olarak kalmış. Borley 1863 yılında inşa edilen tarihi bir bina. Harry Prlce ile bu binayla ilgili araştırmalarına 1929'da başlamış. O zamana kadar binanın içinde yaşayanlar farklı sesler duyduklarını hatta garip varlıklar gördüğünü anlatmış. Gördükleri içinde bir rahibe, başı olamayan bir adam, sürekli arabasını çekmekte olan bir arabacı ve de tanımlanamayan upuzun ve siyah bir varlık varmış. Zincir şıkırtıları, binanın yanındaki kiliseden sürekli duyulan ilahiler, kırılan cam sesleri ve çok fazla ayak sesi binada yaşayanları sürekli korkutmuş. Harry Prlce içerisinde yaşayan insanların anlattıklarını tam 19 yıl boyunca araştırmış ve duyduklarından bir kitap hazırlamış. Harry Prlce, 1937 senesinde bir takım bilim insanı ve mühendisler gibi araştırmacılardan oluşan yaklaşık 40 kişiyle birlikte binada oturmaya başlamış. Önceleri fark edilen tek şey bazı odaların diğerlerinden daha soğuk olmasıdır. Bazen bir odada kalan araştırmacılardan birisi birdenbire odanın ısısının yaklaşık on derece düştüğüne şahit olur. Öte yandan araştırmacı Harry Prlce dahil bir kaç kişi rahibenin hayaletini görür ve hatta onunla konuşur. Rahibe çok eskiden Fransa'dan bu binaya getirilmiş. Ev sahibi ile evlenmek üzereyken öldürülmüş. Prlce bu olayla ilgili bir araştırma yapar ve rahibenin bahsettiği zamanda ölen bir kadının kafatasına ve mezarına ulaşır. Yaptığı araştırmanın sonuçlarını yayınlayan Prlce daha sonra Londra Üniversitesi'nde psişik araştırmalarla ilgili bir laboratuvar kurulmasına da öncülük eder.


Denizci teğmen James Sutton Portlan'daki ailesinin gurur kaynağıydı. Askeri akademiye kabul edilmesi ve bir denizci olması ailesinin çok gururlandırmıştı. Annesi, kardeşleri ve babası ondan haber aldıkları zaman çok heyecanlanıyorlardı. Bir gün James'ten bir mektup aldılar. Mektupta denizci genç her şeyin yolunda olduğunu belirtiyordu. Ama mektubu eline alan annesi bir şeylerin ters gittiğini hemen hissetti. Mektubu defalarca okusa da bir terslik varmış gibi değildi. Ama bayan Sutton oğlunun başına bir şey geldiğini hissediyordu. Bir kaç gün sonra James'in babası bay Sutton işten erken dönerek eve geldi. Yüzünden düşen bin parçaydı. Askeriyeden bir telefon alıp James'in intihar ettiğini ve hayatını kaybettiğini söylediklerini anlattı. Bu haberler yıkılan aile neye uğradığını şaşırdı. Ama James'in annesi bu haberle ilgili bir sorun olduğunu hissediyordu. James ve ailesi Amerikalı ve orta sınıfa mensup bir aileydi. Ayrıca dinine bağlı bir Katolik aileydi. Anne Sutton oğlunu tam bir Katolik gibi yetiştirdiğine inanıyordu ve Katolik inancına göre intihar etmek büyük bir günahtı. Daha babası haberi annesine verirken James'in annesi, oğlunu hemen karşısında bulur. James, bu haberin doğru olmadığını ve onun asla böyle bir günah işlemeyeceğini söyler. Bir anda görünen James'in hayaletini annesinden başka hiç kimse görmemiştir. Ama zamanla durum değişir. Acılı aile fertleri evlerinde James'in hayaletinin dolaşmaya başladığını hisseder. Kız kardeşleri bunu hissettiklerini söyler. Anne ve babası ise ara sıra onu gördüklerini iddia eder. James'in ruhu huzursuzdur çünkü ona bir iftira atılmış ve intihar ettiği söylenmiştir. Bu sırada askeriyedeki yetkililer onun bir gece arkadaşları ile içtikten sonra askeriyeye geldiğini ve içkili iken arkadaşları ile kavga ettiğini söyler. Bu kavga sırasında kimse ne olduğunu anlamadan James birden kendisini vurmuştur. ancak bu hikayeye James'in ailesi özellikle de annesi asla inanmaz. Ailesi ve annesi derin bir üzüntü içerisindedir. Bu sırada James annesine göründükçe ona olan biteni anlatmaya çalışır. Bir kaç kişi tarafından canice dövüldüğünü bir depoda saklı tutulduğunu iddia eder. Kafası parçalanmış, saati zedelenmiş ve de apoletlerinden birisi onu dövdükleri sırada kaybolmuştur. Sutton ailesi sürekli askeriyeyle görüşür ve olayın aydınlatılmasını ister. Otopsi raporunu görmek isterler. Ama askeriyedeki doktor James'in yüzünde herhangi bir zedelenme ve yaralanma olmadığını söyler. Kendisini vurduğuna inanır. Ama James'in annesi oğlunun intihar etmediği konusunda kararlıdır. Zaten oğlunun ruhu da sürekli ona görünerek bunların doğru olmadığını ve dövülerek öldürüldüğünü söyler. James'in ailesi özellikle annenin de dayatmasıyla iki yıl sonra James'in tekrar otopsiye girmesi konusunda askeriyeyi ikna eder. Ancak bu sefer otopsi sonuçları farklıdır. James'in kafasından ağır bir darbe aldığı kesindir. Öte yandan apoletlerden birisinin düşmüş olduğu ve kırık saati de ailesini bildirilir. Üstelik ailesi gizli bir kişiden mektup alır. Mektup o gece James ve arkadaşlarının içtikleri barda çalışan birisinden gelir. Ama aile bu kişiye ulaşamaz. Ama James'in kaybolan eşyalarının bulunması ve iddialarını kanıtlaması da ailesinin onu intihar etmediği fikrini daha çok benimsemesini sağlar. Yeniden yapılan otopsi raporunda bir gerçek daha ortaya çıkar. O da James'in aldığı kurşun izinin kendisini vuran bir insanın yapamayacağına dair bir saptamanın yapılmasıdır. Yani James kendisini asla kurşunun geldiği açıdan vuramaz. Otopsi raporu bunu da kanıtlayınca ailesinin şüpheleri gerçeğe dönüşür Oğulları intihar etmemiştir. Bu sırada gelişmeleri izleyen denizci James evde daha az görünmeye başlar. Askeriye ve ailesindekiler aileye gelen gizli mektubun sahibini aramaya koyulur ve gerçek suçluların açığa çıkması için uğraşır. Ama bu iş hemen çözülmez. Olay çözülmese de James ailesine kendisini vurmadığını kanıtlamıştır. Özellikle anne Sutton bu olayla birlikte rahatlar. Onun oğlu Katolik inancına karşı gelerek intihara kalkışmamıştır. Olay henüz çözülememiştir. Gizli mektubun sahibine de kimse ulaşamaz. Askeriye bu olayı çözmeye çalışsa da henüz kesin bir sonuç alamamıştır. Ailenin bu konuda çabaları devam eder. Oğullarının nasıl öldürüldüğünün açığa çıkması için uğraşırlar. Ama genç denizci en azından intihar etmediğini ailesine ispatlayabildiği için rahatlamıştır. Ruhu huzur bulan genç denizci artık daha az evin içerisinde görünmeye başlar. Annesi bu durumun oğlunun rahatlamasıyla ilişkili olduğunu bildiği için üzülmez. Onun oğlu iyi bir Katolik'tir. İnançlıdır ve kesinlikle intihar etmemiştir.


Çiftçi John Bell ve ailesi kasabanın dışında uzak bir eve taşınır. Eve taşındıkları andan itibaren ilginç olaylarla karşılaşırlar. Sanki kapıdan birileri girmeye çalışıyormuş gibi sesler duymaya başlarlar. Ama görebildikleri hiçbir şey ya da hiç kimse yoktur. Ama zaman ilerledikçe eve girmeye şey başarıya ulaşır. Evdeki herkes korkunç bir şeyin eve girdiğini hisseder ama göremez. Giren bu şeyle birlikte kanat çırpınışları, farelerin tıkırtıları ve sanki vahşi hayvanların pençeleri sallanıyormuş gibi sesler duyarlar. Dehşete kapılan ev halkı ne olduğunu anlayamaz. Bu sesler ve eve girmeye çalışan ne olduğu belirsiz varlık, çiftçi Bell'in ailesini korkutmaya devam eder. Bir gün evin küçük kızlarından daha 13 yaşında olan Betsy bağırarak uykusundan uyanır. Çünkü yatağında göremediği bir varlık ona şiddetli bir tokat atmıştır. Ama olaylar bununla da kalmaz. Evdeki diğer çocuklar da zamanla görünmeyen bir şey tarafından sürekli rahatsız edilir. Ne olduğunu anlayamayan Bell ailesi bu olayları kimseye anlatamaz. Ama bir gün canlarına tak eder ve korkudan ne yapacaklarını şaşırarak kasabanın papazına anlatmaya karar verirler. Papaz evdeki garip durumdan kurtulmak için bir şeytan kovma ayini düzenler. Ama bu ayin pek işe yaramaz. Üstelik evdeki garip güç daha da öfkelenmiştir. Ayrıca zaman ilerledikçe daha güçlü biçimde kendini belli ediyordu. Önceleri fokurdamalara benzeyen sesi artık fısıltılar ve bazı kelimelere dönüşmüştü. Bu fısıltılar kutsal kitap İncil'e küfrediyordu. Evin babası Bell'in de ölüp mezara gideceğini söylüyordu. Bir gün bu görünmez ve korkutucu güç çiftçi Bell'e saldırdı. Ev halkı doktor çağırmak zorunda kaldı. Doktor da muayeneden sonra yaraların iyileşmesi için bir ilaç verdi. ama bu ile kısa bir süre içinde çok koyu bir sıvıya dönüştü ve işe yaramaz hale geldi. Doktor durumun farkındaydı ama Betsy'den şüpheleniyordu. Gün geçtikçe kötüye giden baba Bell sonunda öldü. Cenazede bu korkunç varlık tekrar duyuldu ve tam olarak yedi yıl sonra tekrar geleceğini söyledi. Dediği gibi yedi yıl sonra gelince de artık bir daha gelmeyeceğini ve 107 yıl görünmeyeceğini söyleyerek kayboldu.


Günün birinde genç bir adam normal bir günde sabahleyin gözlerini açtı. Her gün aynı saatte kalkar ve rutin olarak karısıyla birlikte kahvaltısını yapar. Karısının duası ile işe giderdi. Saat alarmı gibi aynı şeyi tekrarlayıp durmaktadır. Sabahın erken saatlerinde, yine kahvaltını yaptı, giyindi ve dua etti. Hava soğuktu ve işe soğuktan titreyerek yürüyordu. Bir an önce işe gitmek için hızlı adımlarla yürüyordu. Bir süre yürüdükten sonra eski püskü yaşlı bir adam önüne çıktı. Yaşlı adam anlaşılmaz bir şeyler sayıkladı. İşe gitmekte olan genç adam, yaşlı adamın ne dediğini anlayamadı ve durduktan sonra yaşlı adamın yanına yaklaştı Selamun aleyküm amca, bir sorun mu var? dedi. Yaşlı adam soğuktan konuşmakta güçlü çekiyordu ve zor bela kısık bir ses tonuyla Allah rızası için yemek var bana, açım diyebildi ve genç adam, yaşlı adama yemek yemesi için biraz para uzattı. Yaşlı adam, uzanan parayı geri itti ve kendisine yemek yedirmesini istedi. Genç adam işe geç kalıyordu ve dakikalarla yarışıyordu. Henüz, hiçbir yer açık değildi. Genç adam, her defasında ısrar ederek, yaşlı adama parayı uzatıyordu. Genç adam, İşe geç kalıyorum amca, bu yüzden bu parayla karnını doyurabilirsin dedi. Yaşlı adam hayır, yemeği sen bana alacaksın dedi. Ve eğilip önünde durdu. Kalbi buruklaşan genç adam ne pahasına olursa olsun yemek almaya karar verdi. Genç adam, yaşlı adama yemek yedirmek için açık bir yer bakmak için yola çıktılar. En sonunda sakin bir yer buldular. Genç adam yemeği aldı, yaşlı adama verdi, ona biraz para verdi. Yaşlı adam, genç adamın gözlerine ve ruhuna içtenlikle, minnet duymadan ve gücenmeden baktı ve şöyle dedi: Son anda bu beladan kurtuldun. Çünkü başında büyük bir bela sarmıştı ama sen yaptığın bu iyilik karşısında inşallah belan bitti. dedi. Genç adam şaşırdı, bu sözler, yaşlı adamın görünüşü, bir süre önce tanıştığı sefil adam... Aklı karışmıştı. Sanki ruhunda titreyen onurlu bir adam varmış gibi ortadan kayboldu. Ardından genç adam, alçak sesle Ne belası olabilir ki? diye kendi kendine sayıklayıp durdu. Ama yaşlı adamı göremedi, ileri geri baktı, ne yazık ki ortada kimseyi bulamadı. İlk defa böyle bir şey yaşamıştı. Uzun yolun nasıl kısaldığını anlamadan ve işe nasıl vardığını bile anlamamıştı, afallamıştı. Öğlen vakti olmuştu. İş kıyafetini giymeye çalıştığında genç adama telefon geldi. Arayan karısıydı. Karısının sesinde bir şey olduğunu ve ağladığını fark etti. Küçük kızı, kötü bir kaza geçirmişti. Büyük iş arabası kızına çarpmıştı. Genç adam korkudan deliye döndü. Eli ayağına dolanmıştı. Hemen işyerinden apar topar çıktı. Hemen işyerinden çıktı, gördüğü ilk taksiyi durdurdu ve hastaneye gitti. Gözlerine inanamadı ve kızına baktı. İnanamıyordu, hala şaşkınlık içerisindeydi. Küçük çocuk orada durmuş, babasına bakıyordu. Çünkü kızının büyük kaza geçirdiğini ve karşısında sağ salim görünce kızına sımsıkı sarıldı. Genç adam, Allah'ım sana şükürler olsun. Çocuğumu bana bağışladığın için diyerek gözyaşlarına hakim olamadan tekrar kızına sarıldı. Birden gözyaşlarını tutamadı ve hıçkıra hıçkıra ağladı. Genç adam, Allah'ım sana çok şükürler olsun. Büyük bir kazadan kızımı koruduğun için sana minnetarım Allah'ım dedi. Bütün samimiyetiyle Allah'a şükretti ve şu ayeti hatırladı; Andolsun ki sizleri biraz korku, biraz açlık, mallardan, canlardan ve meyvelerden eksiltmekle imtihan edeceğiz. Sabredenleri müjdele! sabah yaşlı adamla yaşadığı hadiseyi hatırladı, küçük bir dokunuşla ne kadar büyük bir sevap işlediğini ve sıkıntılardan kurtulmanın sırrını anladı. Evet, bazı insanlar için imtihan vardır. Nerede ve kiminle imtihan yaşayacağını bilemiyor insanoğlu.


Gökyüzünde uçan ve gak gak gak diye ortalığı inleten bir karga varmış. Sabahın erken saatlerinde ve günün en olmadık zamanlarında bunu düzenli bir şekilde yaparmış. Bu durumdan rahatsız olan köy ahalisi buna bir çözüm bulmak istemiş. Bu niyetle köy halkı, köy meydanındaki kahvede toplanmış. İşi sessiz sessiz bitirmeli. dedi birisi. Peki, ama bu nasıl olacak? Konuşmadan derdimizi nasıl anlatacağız? diye sordu bir diğeri. Hay sen aklınla çok yaşa. Bu çok iyi bir çözüm. demiş ve hemen kağıt kalem bulup başlamışlar yazmaya. Yazma işi bitince bir çocuk çağırmışlar. Büyük bir özenle yazdıkları kağıdı uzatmışlar çocuğa. Çocuk elini uzatıp tam alacakken kağıdı karga çıkmış ortaya. Hızlı bir şekilde yaklaşıp gagasıyla almış kağıdı ve başlamış gökyüzünde uçmaya. Daha Fazla Çocuk Masalları İçin Kısa Masallar Kategorimizi Ziyaret Ediniz.


Geçmeyen zaman evreninde birbirinden tamamen farklı ve eşsiz birçok hayvan yaşarmış. Birbirleri ile her anlamda oldukça iyi anlaşan bu eşsiz hayvanlar bir gün keyiflerinin kaçacaklarından habersiz normal hayatlarına devam ediyormuş. Fareler aleminde kendi düzenini kurmuş birçok aileden biri olan Olivie ailesi çevresine katkı sağlamak için elinden gelen ne varsa yaparmış. Olivie ailesinin en büyük üyesi yüz yirmi altı yaşındaki büyükbabadır. Büyükbaba şu sıralar oldukça rahatsız ve huzursuz hisseder. Kendisini her gece iki soluk uyandıran kabuslar gün içerisinde daha verimsiz ve enerjisiz olmasına sebep oluyormuş. Tüm bunlara rağmen elinden gelen her şeyi ailesi için yapmaya çalışan büyükbaba tüm ailesine bu hayvan aleminden biran önce taşınmayı teklif etmiş. Bu şaşırtıcı teklif tüm Olivie ailesini oldukça şaşırmasına ve hatta ters tepki vermesine sebep olmuş. Büyükbabanın bu yanlış tercihini oldukça yaşlanmasına ve bunamasına bağlayan Olivie ailesi büyükbabanın kalbini her anlamda kırmayı başarmış. Düzenli bir hayata sahip olan bu aile neden başka bir yere taşınması gerektiklerini mantık çerçevesinde oturtamadığı gibi tüm moralleri de bozulmuş. İş yoluna düşen Olivie ailesinin babası yolda sincap Harry ile karşılaşır. Yol kenarında derin bir sohbete dalan bu iki yakın arkadaş her zamanki gündelik konuşmalarının dışına çıkmışlar. - Sincap Harry: Yüzyıllardır herkesin çekindiği ve korktuğu insanlar bu yaz içerisinde en sevdiğimiz deniz kenarlarında görülmüş ve doğaya o kadar saygısız davranıyorlarmış ki çöp denen icadından haberleri bile yokmuş - Baba: Bu saçma efsanelere inanma Harry... onlar yıllardır buralarda yoklar ve nesilleri tamamen tükendi - Sincap Harry: Bu konu hakkında birçok şahit ve deliller var... - Baba: Korkmana gerek yok Harry bu konu birçok gevezenin eğlenmek için uydurduğu bir mesele - Sincap Harry: Umarım öyledir dostum, görüşmek üzere... Bu konu üzerine asla düşünmeyen baba çoktan unutmuş ve kimseye bahsetmemiş bile. Zaman geçtikçe yaygınlaşan bu efsaneler herkesi rahatsız etmeye başlamış ve buralardan taşınma fikri ortaya çıkmış. Büyük hayvanlar toplantısı kurulmayalı seneler geçmiş fakat bu bilgi bu toplantının tekrar yapılmasına sebep olmuş. Büyük hayvanlar toplantısında herkes Büyükbabaya mahcup gözlerle bakarken büyükbabanın yorgun ve bitkin gözleri yeri izliyormuş. Daha fazla masal okumak isterseniz Çocuk Hikayeleri kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir varmış bir yokmuş Evvel zaman içinde kalbur saman içinde yeşillikler içinde uzak bir köyde yaşayan Çağla adında bir kız varmış. Çağla hayvanlarla konuşur onların dilinden anlarmış. Nerede yardıma muhtaç bir hayvan görse hemen duyup yardıma koşarmış. Günlerden bir gün annesi Çağla' dan dereden su getirmesini istemiş. Annesinin her dediğini yapan, onun sözünden çıkmayan Çağla, eline kovayı alıp dereye koşmuş. Derenin kenarında karşısına acı ile bağıran yaralı bir keçi çıkmış. Hemen yanına gidip nasıl bu hale geldiğini sormuş. - Çobanımız az ilerdeki ovada bizi otlatmaya götürmüştü. Bizi doyururken Ben dayanamadım. Az ilerdeki kayalıkların üstündeki taze otlardan canım çekti. Sonra kayalıklardan aşağı yuvarlandım. Aşağıdaki dereye düşüp sürüklendim. Sonra canımı zor kurtarıp buraya çıktım. Çağla keçinin durumuna çok üzülmüş. Ona sahip çıkıp, derenin kenarında yaralarını temizlemiş. Ona su ve taze otlardan toplayıp yedirmiş. Birlikte Çağla'nın evine gitmişler. Çağla olup biteni annesine anlatmış. Annesinden keçiyle ilgilenmek için izin istemiş. Annesi iyileşene kadar ona bakabileceğini söylemiş. Çağla keçiye bakabileceği için çok mutlu olmuş. Gerçekten Çağla o günden sonra keçiye gözü gibi bakmış. Onun yaralarına her gün pansuman yapmış. Yemini, suyunu düzenli vermiş. Hatta keçi iyileşmeye başlayınca onu kırlara gezmeye götürmüş. Birlikte çok güzel oyunlarda oynuyorlarmış. Günler günleri, haftalar haftaları kovalamış. Artık yaralı keçi iyileşmiş. Bunu gören Çağla'nın annesi artık keçinin evine dönmesi gerektiğini söylemiş. Çağla keçiye çok alışmış, hiç gitmesini istemiyormuş. Annesi onunda bir ailesi olduğunu, ailesinin onu merak etmiş olabileceğini söylemiş. Çağla annesine hak vermiş. Kendisi ailesinden uzakta olsa çok üzülürmüş. Ertesi gün son kez Çağla ve keçi kırlarda dolaşıp eğlenmişler. Mutlu günün sonunda keçi tüm yaptıkları için Çağla' ya teşekkür etmiş. Yaptıklarını ömrünce unutamayacağı söylemiş. Çağla keçiye veda edip, onu götürüp çobana teslim etmiş. O günden sonra ne Çağla, ne keçi dostluklarını unutmamışlar. Daha Fazla Çocuk Masalları İçin Kısa Masallar Kategorimizi Ziyaret Ediniz.


Heidi, Heidi adında İsviçreli küçük yetim kızla ilgili bir hikaye. Kendisi beş yaşında. Heidi ailesini henüz 3 yaşındayken kaybetmiş. Sonrada teyzesi Dete tarafından büyütülmüş ama Dete teyzesi Frankfurt'a bir işe gidince küçük kızı dağların yamacında yaşayan yaşlı büyükbabasının yanına bırakmaya karar vermiş. -Dete teyze, burada yaşamak istemiyorum. Lütfen beni bırakıp gitme demiş Heidi. -Bunu senin iyiliğin için yapıyorum hayatım. Heidi çok üzülmüş. Ama aksi büyükbabasını neşeyle kabullenip dağlarda yaşamaya başlamış. Doğaya, kızıl günbatımına, egzotik bitki örtüsüne ve çiçeklere aşık olmuş. Bir keçiyi sahiplenmiş ve her gün onunla oynamaya başlamış. -Güzel bebeğim, buraya gel. Geceleri karanlıkta göz kırpan yıldızları izlerken samanların üzerinde uyumuş. Doğanın her parçasının tadını çıkarmaya başlamış. Birkaç gün sonra arkadaşı Peter'la tanışmış. 7 yaşındaki bu çocuk yakındaki bir kulübede annesi ve görme özürlü büyükannesi ile yaşıyormuş. -Hadi Heidi, seninle beraber çayıra gidelim. -Peter bir dakika bekler misin? Heidi her gün Peter ve keçilerle birlikte çayıra gitmeyi çok seviyormuş. Geri döndükten sonra büyükanneye vakit geçiriyormuş. Ya da büyükbabasıyla beraber ev işlerini yapıyormuş. Zamanla yaşlı büyükbaba Heidi'yi sahiplenmiş ve onu kimseyle paylaşmak istememiş. Onu okula göndermeyi reddetmiş çünkü aşağıdaki Dörfli köyünde onu Alp amca olarak bilen insanlarla eskiden bir tartışma yaşamış. Büyükbabası ona: -Heidi yanımdan ayrılmana asla izin vermeyeceğim demiş. -Ah, seni seviyorum büyükbaba diye cevap vermiş. Bir gün Dete çıkıp gelene kadar hiçbir sıkıntı yaşamadan hayatlarına devam etmişler. Dete Heidi'yi Frankfurt'a götürmüş. 10 yaşındaki sakat kız Clara'ya arkadaşlık etmesini istemiş. Clara sadece tekerlikli sandalyesiyle hareket edebiliyormuş. Clara'nın evine varınca gördüğü şey Heidi'yi şaşırtmış. Herkes evin kahyası olan bayan Rottenmeier'a itaat ediyor ve emirlerini yerine getiriyormuş. Clara'nın geniş bir oyuncak koleksiyonu görmüş. Gardırobu da güzel giysilerle doluymuş. Orada rahat etmeye ve Clara'nın arkadaşlığından keyif almaya başlamış. Yavaş yavaş herkes bu tatlı kızı sevmeye başlamış. Clara, babası ve büyükannesi bu küçük İsviçreli kıza hayranlık duymaya başlamış. Bununla beraber bayan Rottenmeier Sesemann'ların kahyası Heidi'yi sevmiyormuş çünkü giysileri kirliymiş, okuyamıyormuş ve büyük evde nasıl davranacağını öğrenememiş. Bayan Rottenmeier'e göre Heidi çok yaramaz bir kızmış. -Disiplinli olmayı öğrenmelisin Heidi. -Özür dilerim bayan Rottenmeier. Zaman geçtikçe Heidi evini daha çok özlemiş. Clara'nın büyükannesi Heidi'nin mutsuz olduğunu görmüş. Dete ile Heidi hakkında konuşmuş ama Dete teyzesi çok bencilmiş. Büyükanne Dete teyzesini ikna etmek için çok çabalamış ama başarısız olmuş. -Büyükanne kendimi iyi hissetmiyorum, lütfen beni eve yolla. Büyükbabamı ve Peter'ı özledim demiş Heidi. -Heidi benim tatlı çocuğum. Yardım etmesi için tanrıya dua etmelisin demiş büyükannede. Heidi'nin hayatında her türlü konfor olsa da kafeste tutulduğunu hissediyormuş. Hala mutsuzmuş ve yalnızlık çekmeye başlamış. Artık hiçbir şeye ilgisi kalmamış. Yüreğinin derinliklerinde büyükbabasına, Peter'a ve karlara dönmeyi diliyormuş. Ama nasıl döneceğini bilmiyormuş. Bu sağlığını öyle çok etkilemiş ki geceleri uykusunda yürümeye başlamış. Bir gün Heidi evine gittiğini düşünerek ön kapıyı açmış. -Peter, büyükbaba ben geldim. Bunu gören büyükanne çok üzülmüş. Clara'nın doktoru doktor Classen Heidi'nin büyükbabasının yanına gönderilmesi için ısrar etmiş. -Heidi sana çok güzel haberlerim var. -Ne oldu büyükanne? -Seni evine, büyükbabanla Peter'a yolluyoruz. -Ah, seni seviyorum büyükanne çok iyisin. Artık herkesle vedalaşmam gerekiyor. Clara gitme zamanım geldi. Yakında bizim orda görüşürüz. Lütfen dağlara gel, sana bir sürü yer gösteririm. -Gitme Heidi. Seni özleyeceğim. -Bende sizleri özleyeceğim. Özellikle de büyükanneyi ve Clara'yı. Clara'yı ve ailesini dağlara davet etmiş. Evine ulaştığında mutluluktan koşmaya başlamış. -Büyükbaba ben geldim. Seni çok özledim. -Bende seni çok özledim yaramaz çocuğum. Ah, sevgili Heidi artık seni hiçbir yere bırakmayacağım. Bebeğim.. Dağlarda büyükbaba tekrar Heidi'yle olmaktan mutluymuş ve birlikte olmanın tadını çıkarıyorlarmış. Ve o gün Peter'la buluşmuş. -Peter bak geri döndüm. -Heidi hepimiz seni çok özledik. -Yeni bir arkadaşım var. Clara. Onun evinde yaşadım. Oyuncaklarıyla oynadım. Heidi Peter ve büyükannesine hikayeler anlatmış ve çayırlarını daha fazla sevmiş. Birkaç ay sonra Clara Heidi'ye sürpriz yapmaya karar vermiş. Bir ay Heidi'lerde kalacakmış. Clara tekerlekli sandalyesiyle beraber dağlara çıkarılmış. En iyi arkadaşıyla beraber olacağı için çok mutluymuş. -Bak Heidi seni ziyarete kimler gelmiş. -Kim gelmiş büyükbaba? -Heidi benim Clara. İsmini duyduğu anda Heidi'nin gözleri açılmış. -Bunca zaman sonra seni gördüğüme çok sevindim. Clara'da Heidi'yi gördüğü için mutluymuş. Clara'yla oynamak için her sabah erkenden kalkmış. Ona yeşil otlakları, kızıl günbatımlarını, öten güzel kuşları göstermiş. Clara bunların hepsini çok sevmiş. -Peki, dağları nasıl buldun bakalım? -Gördüğüm her şeyi çok sevdim Heidi, hepsi için teşekkür ederim. Diğer taraftan Peter Clara'yı kıskanıyormuş. Clara'nın en iyi arkadaşını çaldığını düşünüyormuş. Bir gün Peter Clara'yla Heidi'yi çimenlerde oturmuş gülerlerken görmüş. -Clara şimdi görürsün. Tekerlekli sandalyeni saklayacağım, evine dönüp Heidi'yi rahat bırakacaksın. Öfkeye kapılan Peter tekerlekli sandalyeyi alıp dağdan aşağı itmiş ve tekerlekli sandalye kırılmış. Peter: -Aman tanrım ben ne yaptım böyle? Clara ve Heidi oyunları bitince tekerlekli sandalyenin orda olmadığını fark etmişler. Clara kendini çaresiz hissetmiş: -Heidi tekerlekli sandalyem nerede? Endişelenmeye başlıyorum. Heidi hemen onu aramaya başlamış ama hiçbir yerde bulamamış: -Onu hiçbir yerde bulamıyorum Clara, büyükbabamı çağıracağım. Heidi yardım çağırmaya koşmuş. Yoldayken Peter'ı görmüş: -Peter Clara'nın yardıma ihtiyacı var. Hadi gel. Yürüyerek dönmesine yardım edelim. -Hadi Clara. Bu taraftan. Merak etme başaracaksın. Ve bir mucize meydana gelmiş. Peter ve Heidi'nin yardımıyla Clara birkaç adım atmaya başlamış. Etrafındaki doğanın güzelliği onu başka bir şekilde büyülemiş. Ve bu Peter'ı şok etmiş. Clara evlerine doğru yürürken Clara'nın ailesi Clara'nın ayağa kalktığını görmekten çok mutlu olmuş. -Anne, baba ayağa kalktım ve yürüyebiliyorum. Çok mutluyum. -Senin adına çok mutluyuz Clara, çocuğum. -Sana ne oldu Peter, neden ağlıyorsun? -Clara'nın tekerlekli sandalyesini dağdan aşağı yuvarladım. Çünkü Clara'nın Heidi'nin benimle ilgilenmesine engel olduğunu düşünüyordum. -Seni bağışlıyoruz Peter. Her şeye rağmen Clara'nın büyükannesi bunu niye yaptığını anlamış. Suçluluk hissettiğini bildiğinden onu cezalandıracağı yerde ödüllendirmeye karar vermiş. -Hadi küçük çocuk bunu al ve sakın hayır deme. Sesemann ailesi hayatlarını kolaylaştırmak için Heidi'ye ve Peter'ın kör büyükannesine hediyeler vermiş. Heidi'nin büyükbabasına da kendisinin ölümünden sonra torunuyla ilgilenileceklerine dair söz vermişler. Bu hikaye Heidi ve büyükanne aralarında konuşurlarken ve hayatlarına getirdiği iyi şeyler için tanrıya dua ederlerken sona ermiş.