Okyanusun birinde Molly adında küçük bir balık varmış. Molly, annesi ve babası ile okyanusun en göz alıcı yerinde yaşıyormuş. Rengarenk mercan resiflerinin içinde küçük bir yuvaları varmış. Annesi ve Molly her sabah erken kalkıp güzel bir kahvaltı yaparlarmış. Sonra annesi ev işlerini yaparken Molly oyuncaklarıyla oynarmış. Molly'nin en sevdiği oyuncağı denizatı Lola imiş. Lola, Molly için çok özelmiş. Onu çok sevdiği büyükbabası hediye etmiş. Doğduğundan beri hep yanındaymış. Akşam olunca babası gelir hep beraber akşam yemeği yerlermiş. Yemekten sonra babası sallanan sandalyesine oturur, Molly'i kucağına alıp ona büyülü masallar anlatırmış. Molly masal dinlerken babasının kucağında uyuyakalırmış. Günler günleri geçmiş ve Molly büyümüş. Artık okula gitme zamanı gelmiş. Biraz heyecanlı ve endişeliymiş. Annesi bu durumu fark etmiş. Neyin var tatlım? Benimle paylaşmak ister misin? demiş. Molly Sadece biraz endişeliyim anne demiş. Annesi Merak etme tatlım. Yeni bir şey seni endişelendirebilir. Eğer istersen Lola'yı da çantanda götürebilirsin. demiş göz kırparak. Sabah olmuş Molly, annesi ve babası okulun yolunu tutmuşlar. Molly çok ama çok heyecanlıymış. Okulun kapısına geldiklerinde komşuları Juno'yu görmüş. Juno ve Molly aynı sınıftaymışlar. İkisi de buna çok sevinmişler. Her gün okula gidip yeni şeyler öğrenmişler. Teneffüslerde arkadaşlarıyla keyifli oyunlar oynamışlar. Molly okulda geçirdiği zamanı çok sevmiş. Okula gitmek için can atıyormuş. Bir gün derste öğretmeni kayıp hazineden bahsetmiş.Eski zamanlarda çok gaddar bir korsan varmış. Gemisi değerli eşyalarla dolup taşarken bir gün fırtınaya tutulmuş. Gemisi alabora olmuş ve bütün hazinesi okyanusun derinliklerine batmış. Zaman içinde tüm parçalar bulunmuş. Ama değerli taşlarla işlenmiş madalyon dışında. diye anlatmış öğretmeni. Bu hazinenin masalını babası her gece anlatırmış Molly'e. Ben bu masalı biliyorum . demiş yavaşça Juno'ya. Juno'nun doğum günü gelmiş. Tüm arkadaşlarını evine doğum gününe davet etmiş Juno. Molly arkadaşına çok sevdiği midyelerden özel bir kolye yapmış . Güzel bir kutuya koyup üzerine resimler çizerek kutusunu da süslemiş. Doğum gününde pasta yemişler ve bahçede oyun oynamaya çıkmışlar. Bana bir soru sor oyunu oynamışlar. Sıra Molly'e geldiğinde arkadaşlarından biri Çantanda ne var demiş. Molly'nin çantasında en sevdiği oyuncağı Lola varmış. Molly tam çantasından çıkarırken yavru bir köpekbalığının onlara doğru geldiğini görmüş. Bütün çocuklar çığlık atıp kaçmışlar. Molly kaçarken fark etmiş ki Lola yok! Lola Molly'nin en sevdiği oyuncağıydı onu bulmalıydı. Bahçeye çıktığında köpekbalığı gitmişti. Her yere baktı Lola yoktu. O sırada Juno Burada gördüm onu. Ama sıkışmış çıkaramıyorum diye bağırmış. Lola kayalıkların arasına sıkışmış. Molly onu çekip çıkarmaya çalışırken karnından yırtılıvermiş Lola. Molly oturmuş denizatına sarılıp ağlamaya başlamış. Juno Üzülme onu bulduk. Annen onu tamir eder. demiş ve arkadaşına sarılmış. Molly kaldırıp Lola'nın yırtılan yerine bakmış. Parıl parıl parlayan bir şey görmüş. Yavaşça çıkarıp bakmış ki o da ne! Gözlerine inanamamış. Üzeri değerli taşlarla süslü bir madalyon. Meğer kayıp hazine Lola'da gizliymiş. Juno ile birbirine sarılıp sevinç gözyaşları dökmüşler bu kez. Daha fazla masal okumak isterseniz Çocuk Masalları kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Harp Akademisi'nde derslerden arta kalan zamanlarda sporla uğraşırdık. Jimnastik, koşu ve eskrim favori sporlardı. Eskrimde ilk yıl hariç, epe, flöre ve kılıç müsabakalarında birinciliği kimseye kaptırmadım. Okulda her ay eskrim müsabakaları düzenlenirdi. Bu müsabakalarda birinci olmak için, yoğun çaba sarf ederdik. Devletimiz savaşlardan fırsat bulup da uluslararası yarışmalara katılamıyordu. Almanların flörede Dünya Şampiyonu olmuş sporcusu Hans'a benim adımı söylemişler. İstanbul Harp Akademisi'nde Mustafa Kemal Bey var. Acar bir eskrimciymiş. Üç dalda şampiyonmuş. Sen onu yenemezsin, demişler. Geldi, beni buldu. Flörede karşılaştık. Alman çok hızlıydı. Karşımdayken bir anda içeri giriyor, bana kılıcıyla dokunmaya çalışıyor fakat ben ani bir refleksle hamlesini karşıladığımda benim hamle yapmama fırsat bırakmadan geri çekiliyordu. Bir an için bile olsa gözümü kırpmama izin vermiyordu. Alman'ın bileğinin hakkıyla Dünya Şampiyonu olduğuna kaniydim. Ama ben de şu son Dünya Şampiyonası'na katılabilseydim, belki bu Alman'la finalde karşılaşırdım. Kendi kendime, final maçı bu, dedim. Haydi, Mustafa Kemal, sen onu yenersin. Alman'ın rakiplerini müsabaka başlar başlamaz, ilk dakikada sürklase ettiğini biliyordum ama benim de dirençli ve yenilgi kabul etmez bir yapım vardır. Devamlı olarak Almanca bir şeyler söylüyordu. Anladığım kadarıyla, söyledikleri beni tehdit eden bir boyuta ulaşmıştı. Ben de çok iyi bildiğim Fransızca ile tehditvari konuşunca Alman'ın hareketlerinin yavaşladığını fark ettim. Belli ki yorulmaya başlamıştı. Yine Fransızca olarak, bak ben Türküm, ama önümde diz çökeceksin, dedim. Bu cümle Alman'ı bitiren son konuşma oldu. Peş peşe sayı alarak Alman'ı perişan ettim. Ben Dünya Şampiyonuyum, bu gezegende kimse karşımda duramaz, diyen Alman yenilmişti. Benimle tokalaşmadan, başı önde sahadan yenik ayrıldı. Sonradan ilk gemiyle memleketine döndüğünü öğrendim. İntihar teşebbüsünde bulunmuş ama kurtarmışlar. Daha fazla anı okumak isterseniz Atatürkün Çocukluk Anıları kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Seda ve ailesi bir gün akşam yemeği sırasında en sevdikleri yemeği yapan annelerinin doğum günü olduğunu unutmuşlar. Anneleri bu duruma pek fazla aldırış etmese de Seda annesinin doğum gününü unuttuğu için çok üzülmüş. Ertesi gün bir plan yapmış. Evdeki herkesi toplamış ve annesine sürpriz bir akşam yemeği hazırlamak istemiş. Her gün kendilerine özenle sofra hazırlayan annelerine mükemmel bir sofra hazırlayarak doğum gününü kutlamak için harekete geçmiş. Ayrıca hem sofra hazırlayacak hem de pasta yapacaktı. Ama Seda mutfak hakkında hiçbir şey bilmiyordu. Seda'nın annesi ne yapacağı sürpriz onun için büyük bir tecrübe olacaktı. Küçük yaşta mutfağa giren Seda babasından yardım alarak annesine mükemmel bir sofra hazırlamış. Annesinin en sevdiği yemekleri birer birer yapmışlar. Hatta Seda yaprak sarması bile yapmış. Biraz kalın olsa da ilk yapışına göre oldukça lezzetliymiş. Akşam olduğunda annesi işten gelmiş ve Seda çok heyecanlanmış. Annesi bir hışımla mutfağa girip yemek hazırlama derdine düşmüş. Fakat bir de ne görsün sofra hazır ve mumlar yakılmış. Sofrayı görünce gözleri dolan annesi Seda'ya teşekkür etmiş. Seda mutfakta birbirinden farklı yemekler yaparken becerisini ortaya koymuş. Yemek sonunda annesine pasta sürpriz yapan Seda annesinin gönlünü almayı başarmış. Annesine yaptığı her şeyi anlatmış. Annesi küçük kızının mutfakta hamarat bir şekilde yemek yapmasını çok şaşırmış. Ayrıca Seda bıçağın nasıl kullanacağını öğrendikten sonra daha dikkatli bir şekilde yemekleri yapmış. Mutfaktaki bütün aletlerin nasıl kullanılacağı hakkında babasından yemek yapmayı öğrenmiş. Bu sayede Seda doğru bir şekilde yemek yapabilmiş. Bu konuda babasının büyük emeği varmış. Seda'nın yemek yapma becerisi her geçen gün artmış. Aslında sadece annesine sürpriz yapmak amaçlı mutfağa girmiş. Ama Seda mutfakta yemek yapmayı çok sevmiş. Dikkatli ve titiz bir şekilde birbirinden lezzetli yemekler yapar hale gelmiş. Hafta sonları ailesiyle birlikte kahvaltı sofraları hazırlıyor ve akşam yemeklerinde yardım ediyormuş. Ayrıca annesine bu zorlu işi yaptığı için binlerce kez teşekkür etmiş. Çünkü yemek yapmak son derece zorlu bir işmiş. Hem çalışan hem de eve geldiğinde yemek yapan annesi bu zorlu görevi layıkıyla yerine getirerek uzun seneler ailesine lezzetli sofraları hazırlamış. Seda'nın gözünde annesi tam bir kahramanmış. Sadece yemek değil evdeki diğer işleri de yaparak herkese yatabiliyormuş. Seda bundan sonra kararlıymış. Annesine yardım edecek ve her geçen gün mutfaktaki yükünü azaltacakmış. Evde artık etrafı kirletmeyecek ve dağıtmayacaktı. Daha Fazla Çocuk Masalları İçin Eğitici Masallar Kategorimizi Ziyaret Ediniz.


Bir varmış bir yokmuş... Evvel zamanın birinde, develer geviş getirirken, torunlar dedelerinin beşiğini sallarmış. Gün öyle bir günmüş ki sapsarı çöl fırtınası, insanların yüzüne gözüne dolmuş. Çölde yaşayan herkes bu fırtınadan sonra hasta olmuş. Hasta olmuş da kimse evden çıkamaz hale gelmiş. Çöl kumu insanların bütün yüzlerini, vücutlarını keskin bıçak gibi kesmiş. Günlerce bu fırtınanın geçmesini bekleyen çöl insanlarından kimileri bu işin nasıl olduğunun peşine düşmeye karar vermiş. Bazı şeylerin doğanın kanunu olduğunu kabul etmemişler. Etmemişler de kendilerini yine bir kum fırtınasının ortasında bulmuşlar. Böyle aylar geçmiş. Kum fırtınasının neden olduğunu kimse anlamamış. Aylar sonra köye yaşlı bir bilge gelmiş. Ak saçlı, ak sakallı bu dedenin, köyün ileri gelenleri etrafına toplanmışlar. Dedenin ne kadar bilgili ve akıllı olduğu gözlerinden anlaşılırmış. Bunu anlayan çöl insanları, dedeye hemen sorular sormaya başlamışlar. Nerden gelip nereye gittiğini, döneceği yerde bekleyeninin olup olmadığını hep sormuşlar. Laf bundan sonra göz yakan, yüz dağlayan kum fırtınasına gelmiş. Dede bunu duyar duymaz basmış kahkahayı. Dede tüm bilgeliğini takınıp, bundan mutsuz olmamaları gerektiğini söylemiş. Herkes şaşırmış bu cevaba. Dede bizimle alay ediyor diye düşünmüşler ama dede asla onlarla alay etmediğini söylemiş. Biz burada hastalıkla debelendik, sen nasıl bize mutsuz olmamamızı söylersin? diye çıkışmışlar. Çöl hayatı yeterince zormuş zaten. Dede onları dinlemiş, dinlemiş ve sonunda artık konuşmaya karar vermiş. Bu kum fırtınası elbette zorlayıcıdır. demiş önce. Ama çöl şartları da bunu gerektirir demiş. İnsan hayatta zorluklara rağmen mutlu olmazsa, güllük gülistanlık yer bulamaz. diye de eklemiş. Herkes yine isyan etmiş yaşlı bilgeye. Ya biz yüzümüz parçalandı diye sevinelim mi a deli? demişler. Dede hemen, sevinin ya! diye karşılık vermiş. Bakın hala hayattasınız ve ölmediniz. demeyi unutmamış. Sevdiklerinizin yanınızda olması bile mutluluk sebebi olmalı diye düşünmelisiniz, aksi halde başka kum fırtınaları da elbette yaşayacaksınız. şeklinde açıklamış. Dedeyi ilk önce anlamayan çöl halkı, sonra yaşadıkları yerin şartlarıyla barışmaları gerektiğini anlamışlar. Huzurun bu şartları iyiye çevirmekten geçtiğini fark etmişler. Sonra ne yapıp edip, kum fırtınasına hazırlıklı bir hayat yaşamaya karar vermişler. Evlerini daha sağlam yapmaya, çocuklarını dayanıklı yetiştirmeye ve ciltlerine iyi bakmaya başlamışlar. Sonra hayatlarına kaldıkları yerden, kaygısız ve endişesiz devam etmişler. Bu dede insanı yaşadıklarından şikayet etmeye değil, şikayet ettiklerini düzeltmeye çağırmaya devam etmiş. Bunu da köyün baş danışmanı olarak yapmış hep. Kim bir derdi olsa, ferahlık almak için dedeye gitmiş. Dede öldüğünde yüzünde hep o sıcak gülümsemesi varmış çünkü nerede olursa olsun hep mutluymuş.


Evvel zaman içinde kalbur saman içinde develer tellal iken pireler berber iken ben annemin beşiğinde tıngır mıngır sallanırken, iki büyük komşu ülke varmış. Bu ülkelerin birinde hep kış olur, her zaman kar yağarmış. Evler buzdan yapılırmış. Güneş doğarmış ama hiç ısıtmazmış. Bu kadar soğuğa bu kadar kasvetli havaya rağmen insanlar hep mutluymuş. Her zaman neşeli ve sıcakkanlı bir kişiliğe sahiplermiş. Hepsinin gözlerinin içi parlar, koskocaman gülümsemeleri varmış. Sokakta birbirlerini gördükleri zaman selamlaşır, bir iki hoş sohbet ile birbirlerinin içini ısıtırlarmış. Bu ülkede çocuklar çok güzel oyunlar oynar, hep mutlu olurlarmış. Gel gör ki diğer ülke buranın tam zıddıymış. Orada hava her zaman güneşli her zaman açıkmış. Ağaçlar hep yeşil, çiçekler rengarenkmiş. Gökyüzünde kuşlar bu güzel havanın tadını çıkarmak için bin bir türlü dans figürü sergilermiş. Denizin her zaman sakin ve suyu ılıkmış. Fakat bu güzel havaya rağmen insanlar her zaman asık suratlıymış. Birbirleriyle selamlaşmaz, karşılaştıkları zaman da ileri geri konuşurlarmış. Bu ülkede insanlar birbirleriyle geçinemez sürekli kavga ederlermiş. Birisi bir başkasını mutlu görecek olsun hemen birbirlerinin mutluluğuna gölge düşürmek için çabalarlarmış. Böylece bu iki komşu ülkenin insanları da birbirlerinden nefret ederlermiş. Soğuk ülkeyi bir kral, sıcak ülkeyi bir kraliçe yönetiyormuş. Bu kral ve kraliçenin de bir sırrı varmış. Kral ve kraliçe yıllardan beri birbirlerine aşıkmış. Fakat ülkelerinin bu hallerinden dolayı bir türlü birbirlerine bu aşkı itiraf edemiyorlarmış. Çünkü ikisi de bir diğer kendisinden nefret ediyor sanıyormuş. Eğer halkları u aşktan haberdar olursa iki ülke arasında savaş çıkar diye korkuyorlarmış. Fakat ayrı kalmanın derdinden bu aşk her geçen gün daha da yoğunlaşmaya başlamış. Hal böyleyken kral aşkından yataklara düşecek kadar kötüleşmiş. Bin bir şehirden bin bir doktor geldiyse de derdine derman bulamamışlar. Kral derdinin dermanını bilirmiş de ülkesini düşündüğünden kraliçeyi sevdiğini söyleyemezmiş. Bir gün bir şekilde bu durum kraliçenin kulağına gelmiş. Kraliçe günlerce düşünmüş. Sevdiği onun içi yataklara düşmüşken eli kolu bağlı oturamamış. Çıkmış bütün ülkenin önünde aşkını itiraf etmiş. Asık suratlı halkı bu durumdan hiç etkilenmemiş. Kraliçe o zaman anlamış ki o halkını düşündüğü kadar halkı onu düşünmemiş. İnsanların mutlu olmak için pek çok sebebi varken mutsuzluğu kendileri sağlarmış. O günden sonra kraliçe varmış gitmiş sevgilisinin yanına mutluluğu aramaya. Daha fazla masal okumak isterseniz Çocuk Hikayeleri kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir zamanlar Nalan ve Neriman adında iki kardeş varmış. Bu kardeşler yaşlarına göre çok akıllı ve dikkatlilermiş. Bu yüzden anne ve babaları onlara çok güvenir, her zaman ev de yalnız kalmalarında bir sakınca görmezlermiş. Bir gün anne ve babalarının yine işleri çıkmış. Şehir merkezine inmeleri gerekiyormuş. Nalan ve Neriman' a gelmek isteyip, istemediklerini sormuşlar. Onlarda evde oynamak istediklerini, gelmek istemediklerini söylemişler. Anneleri babaları onlara güvendikleri için, kabul etmişler ve dışarı içleri rahat bir şekilde gitmişler. Nalan ve Neriman yaşları küçük olmalarına rağmen, köy hayatını çok sever, her zaman bahçelerinde oynamak onlara huzur verirmiş. Evleri iki katlı, pembe ve yeşillikler içinde bir evmiş. Bahçelerinde salıncak, kediler varmış. Eğlenmeyi çok seviyorlarmış ve bütün günleri neşeli geçiyormuş. Kışın camdan kar izler, yazları ise yemyeşil bahçelerinde oynarlarmış. O gün Nalan ve Neriman' ın canları biraz sıkılmış. Ne yapsak diye düşünürken, akıllarına bir fikir gelmiş. Canları kek istemiş ve kek yapmak için, mutfağın yolunu tutmuşlar. Annelerinin keki nasıl yaptığını çok iyi izleyen kardeşler, ilk olarak yumurta ve şekeri çırpmaya başlamışlar. Her şey yolunda gidiyormuş. Diğer malzemeleri de eklemişler. Kek artık pişmek için hazırmış. Bir de kekin yanına kendilerine portakal suyu sıkmak istemişler. Bir sürahi kadar, portakal suyu hazırlamışlar. Bütün bunları yaparken, mutfak çok fazla dağılmış ve kirlenmiş. Annelerine yük olmamak için, mutfağı toplamaya başlamışlar. Bulaşıkları yıkamış, tezgahı temizlemişler. Tam temizlik bittiği zaman, fırın alarm vermiş. Keki çıkarmak için, eldiven takan Nalan, çok dikkatliymiş. Portakal suyunu bardağa koyup, kekin soğumasını beklemişler. Anneleri gibi keki de dilimleyip, oturma odasına gitmişler. Kendilerine bir çizgi film açmışlar. Bu esna da yiyip içmişler. Üzerlerine bir yorgunluk çökmüş. Çizgi film bittiğinde onların da uykusu gelmiş ve uyuya kalmışlar. Akşam olduğunda anne ve babaları şehir merkezinden dönmüş. Kızların neden erkenden uyuduğunu merak etmişler. Hasta olduklarını düşünüp, telaşa kapılmışlar. Onları odalarına götüren anne babaları, yaptıkları meyve suyu ve keki mutfakta görünce, çok şaşırmışlar. Küçük çocukların bu keki nasıl yaptığını, bir türlü anlamamışlar. Daha sonra Nalan ve Neriman uyanıp, anne be babalarının yanına gitmiş. Anne ve babaları onları tebrik edip, sarılmışlar. Anne ve babalarını mutlu eden şey, kızlarının onları bu kadar dikkatli izleyip, aynı şekilde yaptıkları şeyleri de dikkatli yapmaları olmuş. Daha sonra anne ve babaları onları karşılarına alıp bir konuşma yapmışlar. Bundan sonra canları bir şey istedikleri zaman, birlikte yapabileceklerini söylemişler. Anneleri elektrikli cihazlar ile çocukların oynamasının tehlikeli olabileceğini ve kazalar yaşanabileceğini söylemiş. Ev de kimse yokken böyle işlerle uğraşmamaları konusunda tembih etmiş. Kızlar annelerini dinlemiş ve o günden sonra çoğu şeyi birlikte yapmışlar. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Çok naif bir kızdı Nazdar. Köyün en güzeli en çok istenileni oydu. Denizleri kıskandıran masmavi gözleri, bulutları dağıtan bembeyaz teni vardı. Henüz 15'indeydi. Annesinin dördüncü kızıydı. Ve ondan küçük iki tane de erkek kardeşi vardı. Babasının papatyasıydı o. Babası o köyün sahibi Hüseyin ağaydı. Ama çokta ağalık yapmayı bilmezdi. Bu yüzden çocukları da babaları gibi alçak gönüllü mert insanlardı. Karşı köyün ağasının oğlu Sergen Nazdar a gönlünü kaptırmıştı ama çekiniyordu biraz daha beklemesi gerektiğini düşünüyordu. Atıyla beraber Karasu köyün den yani Nazdar'ın köyünden geçerken yolları toz içinde bırakırdı ki Nazdar anlasın, oradan bir sergen geçtiğini. İki ay sonra köyün yakınlarında görev yapan bir subay Nazdarı duymuştu ve annesini ikna edip gelip Nazdar ı istetmişti. Nazdar gönülsüzdü ama babası üzülmesin diye söyleyemedi ve yakın zaman da subayla nişanlandılar. Bunu duyan sergen çılgına döndü. Köyü alt üst etti ve babasına köyü yakarım gidip Nazdarı bana getireceksiniz diyerek zorla iki ağa anlaşmışlar. Subay bu durumdan hoşnut kalmamış Nazdarı elinden almak kolay olamazdı. Bu öfkesi hiç dinmeyecekti. Nazdar ile sergen dillere destan bir düğünle dünya evine girdiler. Her şey güzel gibi görünüyordu. Sergen Nazdarı alıp başka şehirlere gidiyordu hep geziyordular. Yolunda gitmeyen birtakım olaylar başlamıştı. İkisinin çocuğu olmuyordu ama kimseye söylemek istemediler, bu sorunu kendileri çözmek istediler. Ama çaresiz bekleyişti sadece. Bütün sorun Nazdardaydı. Sergen babasını tek oğluydu yıllar geçtikçe aileden çevreden baskılar artıyordu. Neden çocuk olmuyor diyerek. Nazdar Sergene daha fazla laf gelmesine gönlü razı olmadı ve onu köyün en güzel kızlarından biriyle evlendirdi. Sergen başlarda istemedi ama Nazdar yarasına bağlayıp oturdu yerine. Başka çaresi yoktu. Sergen in ikinci kadından 3 çocuğu oldu. Çocuklarla ilgilenmekten Nazdarı görmez oldu. Zamanla Nazdar geri planlarda kaldı artık sergen in yeni ailesi ikinci eşi ve çocuklarıydı. Nazdar üzüntüden ince hastalığa düştü ve bir gece, küçük bir çanta alıp, evi terk etti. Gidecek yeri de yoktu. Gece gece yolda giderken bir tanıdık yüz onu durdurdu. Evet, bu oydu. 15 yıl önce Nazdarın kendisini yarı yolda bıraktığı subaydı. Hiçbir şey demedi elini uzattı gel dedi hava çok soğuk ve dışarısı da çok tehlikeli. Nazdar ne yapacağını bilmiyordu. Ama bir an evvel oradan uzaklaşmak istedi. Nazdarı arabasına koyup başka bir şehre, ufak bir eve geçtiler. Korkma dedi subay ben den zarar gelmez bu geceyi atlatalım. Sabaha konuşuruz. Sabah subay uyandığında Nazdarın yatağında kağıt parçası vardı sadece ve şöyle yazıyordu: beni affet her şey için teşekkür ederim. Seninle kalıp bu ıstırabımı sana da bulaştıramam. Ve kimse Nazdardan haber alamadı. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir zamanlar ormanın derinliklerinde, ortasında nehir geçen, cücelerin yaşadığı bir köy varmış. Bu köy çok şirin rengarenk çiçeklerin olduğu güzel bir köymüş. Cücelerin evleri nehrin kıyılarına kazılmış, küçük odalar ve tünellerden oluşuyormuş. Nehir cüceleri nehre çok yakın oturuyorlarmış. Çünkü sağlıklı kalmak için her sabah suya ihtiyaç duyarlarmış. Her sabah ayaklarını suya sokup sudan gereken nemi alıyorlarmış. Bir sabah çok kötü bir şey olmuş. Nehir bir anda yükselmiş ve bütün bir köy sular altında kalmış. Yükselen su önüne ne var ne yok alarak götürmüş. Cücelerin hiçbir eşyası sağlam kalmamış. Cüceler bu selden canlarını zor kurtarmışlar. Artık hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağının farkındalarmış tek tesellisi hep birlikte olmalarıymış. Ancak cüceler pes etmemişler. Evlerini tekrar inşa etmeye karar vermişler. Selin sebebini öğrenmek için nehrin başına gitmişler. Nehrin başına gittiklerinde, suyun hızını kesmek için baraj yapmaya çalışan kunduzları görmüşler. Cüceler burada neler olduğunu kunduzlara sormuşlar. Kunduzlar dağdan çok su geldiğini, burada bir baraj olmadığı için büyük bir sel oluştuğunu söylemişler. Baraj yaparak bunu engellemeye çalışıyorlarmış. Bunu duyan cüceler bir an bile tereddüt etmeden çalışmalara katılmışlar. Hem cüceler hem kunduzlar akşam olana kadar çalışıp barajı tamamlamışlar. Suyu kontrol altına almışlar. Nehir artık dizi gibi vahşi akmıyormuş. İş bitmiş ve cüceler çok yorgunmuş. Ama henüz cücelerin gidecek bir evleri yokmuş. Kunduzlar kendilerine yardım eden bu cücelere çok misafirperver davranıp evlerinde kalmalarını teklif etmişler. Teklifi kabul eden cüceler huzurlu bir gece geçirmişler. Cüceler kendilerine kalacak yer verdikleri için kunduzlara teşekkür etmişler. Ertesi gün kunduzlar cücelerin evlerini inşa etmelerine yardım etmişler. Yine nehrin kenarında bol odalı tüneller kazmışlar. O günden sonra bir daha asla böyle büyük bir sel meydana gelmemiş. Çünkü cüceler ve kunduzlar barajı çok sağlam inşa etmişler. Sağlam inşa ettikleri tek şey baraj değilmiş, aynı zamanda dostlukları da çok sağlam oluşmuş. O günden sonra kunduzlar ve cüceler ormanda huzur ve mutluluk içinde yaşamışlar. Daha Fazla Çocuk Masalları İçin Eğitici Masallar Kategorimizi Ziyaret Ediniz.


Zamanın birinde büyük bir çiftlik varmış. Çiftliğin bahçesi meyve ve sebze ağaçları ile doluymuş. Dışarıdan geçenler mis gibi hanımeli kokusundan imrenerek çiftliğe bakarlarmış. Bu çiftlikte kuzular, inekler, atlar, tavuklar, ördekler varmış. Hepsi birbiriyle çok güzel anlaşırlarmış. Beraber çok keyifli zaman geçirir çok eğlenirlermiş. Çiftlikten kahkaha sesi hiç eksik olmazmış. Bir gün çiftliğin sahibi Mehmet amcanın çok uzak bir yere seyahate çıkması gerekmiş. Kızına da Ben gelene kadar çiftliğe çok iyi bak. Hayvanları her gün besle ve etrafı temiz tut. Çiçekleri, meyveleri, sebzeleri sula. Çiftliğin bakımını sakın ihmal etme demiş. Ve gitmiş. Mehmet amca gidince kızı başta babasının tüm söylediklerini yapmış ama daha sonra çiftlikle pek ilgilenmemeye başlamış. Artık çiftlik hayvanları güzel yemekler bulamamaya başlamış. Etraf pis ve kirliymiş. Meyve ağaçları bile sanki küsmüş artık eskisi gibi meyve vermiyormuş. Bütün çiftlik Mehmet Amcayı çok özlemiş. En sonunda tavuk Gıtgıt'ın canına tak etmiş. Gıtgıt tüm arkadaşlarına gidip Bu böyle olmaz. Mehmet amca gittiğinden beri kimse bizimle ilgilenmiyor. Bu akşam hep beraber toplanıp konuşmalıyız demiş. Güneş batıp hava kararınca tüm hayvanlar bahçedeki kerestelerin yanında toplanmışlar. Tavuk Gıtgıt Çiftlikte hepimiz çok mutluyduk. Ama artık kimsenin eski neşesi kalmadı. Ben çok düşündüm. Bir plan yaptım demiş. İnek Mimi Haklısın, artık mutsuzluktan eskisi gibi süt bile veremiyorum. Mööö demiş. Kuzu Şuşu Peki planın ne Gıtgıt, ne yapacağız? Meee demiş. Gıtgıt başlamış planını anlatmaya. Ve demiş ki Kaçacağız. Bütün hayvanlar bir ağızdan Ne ama nasıl demiş. Uzun uzun konuşup tartışmışlar ve en son kaçmaya karar vermişler. Yarın sabah Mehmet amcanın kızı traktörü bakıma götürecekmiş. O zaman bizde çiftlikten kaçabiliriz. demiş Gıtgıt. Sabah tüm hayvanlar erkenden kalkmışlar. Çiftlikten sessizce kaçmışlar ve ormanın yolunu tutmuşlar. Epey yürüdükten sonra artık hepsi yorulmaya ve acıkmaya başlamışlar . İnek Mimi Möö daha fazla yürüyemeyeceğim çok yoruldum demiş. Yaşlı Meşe ağacının altında biraz dinlenmek için durmuşlar. O sırada tavşan Timi yeşilliklerin arasından çıkagelmiş. Gıtgıt tüm olup biteni tavşan Timi'ye anlatmış. Timi Bakın dostlarım orman hayatı çiftlik hayatına benzemez. Ormanın özgürlüğü çok güzel ama epey zorlu. Burada yiyeceğinizi kendiniz bulmalısınız. Tehlikelere karşı kendinizi siz korumalısınız. Barınacak yer kendiniz bulmalısınız. demiş. Tüm çiftlik hayvanları tavşan Timi'nin söylediklerini kara kara düşünmüşler. Benim bir fikrim var. Gelin çiftliğe hep beraber dönelim. Çiftliğe güzel bir bakım yapalım. Baksanıza çok kalabalığız. Hepimiz bir şeyler yaparsak eski güzel günlerine geri döndürebiliriz çiftliği. demiş Timi. Döndüklerinde Mehmet amcanın kızı henüz çiftliğe geri gelmemişti . Sessizce çiftliğe girmişler. Kulübeden malzemeleri çıkarmışlar. Kimi süpürmüş kimi bahçe çitlerini yeniden rengarenk boyamış. Etrafı toplayıp düzenlemişler, ağaçları budamışlar. Hepsi el ele verip çiftliği eski haline getirmeyi başarmışlar. Hava kararırken traktörün sesi duyuldu. Traktörde iki kişi vardı. Ama uzaktan karartıları gözüküyordu ancak. Yaklaşınca bir de baktılar ki gelen Mehmet amca ve kızı! Gözlerine inanamadılar. Akşam büyük bir parti verdiler. Timi'ye hepsi teşekkür etti. Senin sayende pes etmedik ve neşeli çiftliğimize tekrar kavuştuk. dedi Gıtgıt. Tüm çiftlik çok ama çok mutluydu. Mehmet amca ile neşeli çiftlik, bol kahkahalı mutlu günlerine geri döndüler. Daha fazla masal okumak isterseniz Kısa Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Uzun zaman önce, derin ve mavi denizlerin birinde, Kıpır adında neşeli, büyümekte olan, ailesi ile yaşayan meraklı bir balık olan Kıpır yaşarmış. Kendisi ve sevimli ailesi, bir balık ailesinin sahip olabileceği en mutlu ailelerden biriymiş. Babası Denizbaba, annesi Denizanne ve tatlı kız kardeşi Cıvıl'la birlikte, denizin maviliklerinde neşe içinde yüzüyorlarmış. Her gün, güne gülümseyerek başlar, birlikte yüzmekten büyük keyif alırlarmış. Birlikte yaptıkları oyunlar, Kıpır'ın yüzünde hep bir gülümseme oluşturuyormuş. Ancak, Kıpır'ın büyümesiyle birlikte içinde yeni heyecanlar belirmeye başlamış. Kendi neşeli yuvasının dışında neler olduğunu, diğer balıkların nasıl yaşadığını merak etmiş. Bir gün, annesiyle bu düşüncesini paylaşmış. Denizanne tebessüm ederek ona, Büyümek ve dünyayı keşfetmek önemlidir, yavrum. Ama unutma, ailen her zaman senin yanında olacak ve seni sevecek demiş. Bu sözler Kıpır'ın yüreğine güç vermiş. Kıpır, cesaretini toplayıp ailesi ile vedalaşmış ve yeni maceralara atılmaya başlamış. Farklı sularda yüzmeye başladıkça, birçok renkli ve ilginç balıkla karşılaşmış. Bu yeni, esrarengiz ve farklı dünya, hiç de Kıpır'ın hayal ettiği gibi değilmiş. Kıpır, tanışmak istediği birçok farklı balık görüp, onlarla konuşmak ve sohbet etmek istiyormuş. Ancak, yeni arkadaşlar edinmekte zorlanıyormuş. Kıpır, içindeki korkularla yüzleşmeli ve yeni insanlarla iletişim kurmanın cesaretini bulması gerektiğine karar vermiş. Kıpır, denizyıldızının öğüdünü dinleyerek içindeki neşeyi dışarı yansıtmaya başlamış. Yüzgeçleriyle coşkuyla dans edip, etrafındaki balıklara gülümsemiş. Kısa sürede, etrafında yeni arkadaşlar edinmiş ve gerçek dostlukların samimiyetten gelip, içtenlikle paylaşmak olduğunu öğrenmiş. Artık, kendini sevmeyi ve başkalarını sevmeyi öğrenmiş. Kıpır, büyürken kazandığı bu deneyimlerle dolu macerasına, kendisi ve çevresindekiler için beslediği sevgi ile yola devam etmiş. Beraber keyifle serin sularda yüzebildiği arkadaşlar edinip, farklı oyunlar oynayabileceği balık topluluklarına dahil olmuş. Daha fazla uyku masalları makalesi için 4 yaş masalları kategorisini ziyaret edebilirsiniz.


Bir zamanlar, Neşeli Şehir'de Enes, Ela ve Can adında üç yakın arkadaş yaşarmış. Bu arkadaşlardan her birinin ilgi alanları, hayata bakış açıları farklıymış. Fakat buna rağmen bu üç arkadaş, birbirlerinin farklı taraflarını benimsemeyi, anlaşmayı ve birbirleri ile keyifli vakit geçirmeyi başarırmış. Enes, hep sporla ilgilenir ve arkadaşlarını da harekete geçmeye teşvik edermiş. Sık sık hareket etmenin insan sağlığı üzerindeki olumlu etkilerinden haberdarmış. Ela, kitaplara ve sanata ilgi duyarmış, sürekli hayal gücünü geliştirmeye çalışırmış. Dünyayı, çevresini, ağaçları, hayvanları ve insanları daha farklı görür, sık sık hayal gücü dünyasında yolculuklara çıkarmış. Can ise doğayı ve bitkileri çok sever, onları korumaya önem verirmiş. Hayvanlar için, içerisinde sıcak bir sevgi besler, onlarla vakit geçirmeyi severmiş. Bir gün, bu üç arkadaş, buluşmadan önce, kendi ilgi alanları hakkında yeni ve daha önce duymadıkları bir şey öğrenmeye, bunları da birbirlerine anlatmaya karar vermişler. O gün geldiğinde ve parkta buluştuklarında her biri kendi ilgi alanlarında harika bir şeyler öğrenmiş. Enes, basketbolda yeni bir hareket keşfetmiş, Ela, muhteşem bir resim yapmış, Can ise bitkilerin bakımı hakkında ilginç bilgiler edinmiş. Birbirlerine öğrendiklerini heyecanla anlatmaya başlamışlar. Böylece, her biri diğerlerinin ilgi alanlarına saygı duymayı ve onları desteklemeyi öğrenmiş. Üç arkadaşın hepsi, her bir insanın farklı özelliklere, farklı ilgi alanlarına sahip olabileceğini, önemli olanın bu farklılıklara saygı duymak olduğunu anlamış. Enes, Ela'nın resimlerine hayran kalıp onu spora davet etmiş, Ela da Enes'in basketbol maçlarına katılmış. Can ise ikisine de doğa yürüyüşlerine gelmelerini önermiş. Bu deneyim, onlara farklı ilgi ve yeteneklerin bir araya gelerek harika şeylerin oluşabileceğini göstermiş. Her biri kendi özelliklerini sevmeyi, aynı zamanda diğerlerinin özelliklerini de takdir etmeyi öğrenmiş. Neşeli Şehir, dostluk ve çeşitliliğin güzelliklerini yaşayan bu üç arkadaşla daha da renklenmiş. Bugünden sonra üç arkadaş, nerede farklı özelliklere, ilgi alanlarına sahip insanlar görseler, arkadaş olmayı iple çekmiş. Üç arkadaşın da bitmek tükenmek bilmeyen bir merakı, ilgisi varmış. Zamanla üç arkadaş, yeni arkadaşlar da edinerek, günlerini hep beraber, daha büyük bir neşe içerisinde geçirmeye başlamış. Daha Fazla Uyku Masalları İçin Uyku Masalları Kategorimizi Ziyaret Edebilirsiniz.


Nikola Tesla, Avusturya-Macaristan asıllı Amerikalı bir mühendis, icatçı ve fizikçiydi. 1856 yılında Sırbistan'da doğdu ve 1943 yılında ABD'nin New York şehinde hayatını kaybetti. Tesla, elektromanyetik teori, alternatif akım elektriği, mikrodalga teknolojisi ve X-ışınları gibi birçok fiziksel konuda önemli katkıları bulunan önemli bir figürdür. Tesla, ilk olarak Westinghouse Electric Corporation'da çalışmaya başladı ve burada AC elektrik sistemi için patentler aldı. Daha sonra kendi elektrik şirketini kurdu ve birçok icat ve keşif gerçekleştirdi. Tesla, çalışmaları ve icatları ile elektriğin üretim, dağıtım ve kullanımının yanı sıra radyo ve mikrodalga teknolojisi, uzaktan kumandalı araçlar ve robotlar gibi birçok alanda da katkıları bulunan bir isimdir. Bugün hala birçok araştırmacı ve mühendis tarafından ilham kaynağı olarak görülmektedir.


Evvel zaman içinde, yılın son günü lapa lapa kar yağmış. Uzak diyarlarda yağan karı izlemek için insanlar camlara çıkmış. Cama çıkan çocuklar arasında Selim de varmış. Selim kar yağışını çok severmiş. Aynı zamanda bu sene Noel baba ile tanışacağına eminmiş. En büyük hayali ondan hediye gelmesiymiş. Noel baba ile daha önce tanışan arkadaşları olmuş fakat kendi evlerine daha önce hiç gelmemiş. Öğlen saatlerinde yeni yılın heyecanını içinde hisseden Selim, mutlu mesut bir yaşantı süren bir çocukmuş. Sürekli güler, insanları çok severmiş. Herkesle arası iyiymiş. En büyük beklentisi ise yıl başı gecesinde Noel babanın ona oyuncak araba getirmesiymiş. Oyuncak arabaları çok severmiş ama ailesinin durumu olmadığı için oyuncak araba yokmuş. Büyüyünce araba yarışçısı olmak istiyormuş. O gün Selim tüm gün arkadaşları lapa lapa yağan kar altında oyunlar oynamış. Arkadaşları ile birlikte oyun oynamak ona çok büyük zevk veriyormuş. Mutlu, mesut bir şekilde oyunlar oynarken aynı zamanda aklında da sürekli Noel baba varmış. Onun gelmesini iple çekiyormuş. Bundan o kadar eminmiş ki tüm arkadaşlarına Noel babanın geleceğini anlatmış. Akşam vakti olmuş ve aile hep birlikte yıl başı ağacını süslemişler. En güzel yemekleri hazırlamışlar. Yeni yılı birlikte keyifli bir şekilde geçirmek istemişler. Güzel güzel zaman geçirmek, mutlu olmak onların hayaliymiş. Selim'in babası nedense o gece eve biraz geç gelecekmiş. Bu nedenle içi biraz burkulmuş ama Noel baba heyecanı onu dik tutmayı başarmış. Selim Noel babanın kendisine hediyeler getireceğinden eminmiş. Aslında çok büyük hediye hayali yokmuş. Sadece oyuncak araba istiyormuş. Aslında oyuncak arabadan daha çok Noel baba ile tanışmak en büyük isteği ve hayaliymiş. Mutlu mesut günler geçirirken bir de Noel baba ile tanışmak onu çok sevindirecekmiş. Selim'in babası Akşam saatlerinde eve gelmiş. Selim çok büyük bir heyecanla '' Baba bu gece noel baba gelecek mi?' demiş. Babası ise '' Evet oğlum gelecek. İstediğin hediyeyi de sana getirecek'' demiş. Akşam olmuş hep birlikte eğlenmişler. Selim tüm gece Noel babayı beklemiş. Bir ara odasına gitmiş ve yatağına uzanıp Noel baba geliyor mu camdan bakmış. Sonrasında yatağına yatmış ve uyuyakalmış. Tam o esnada Selim'in babası Noel baba kostümü giyerek Selim'in odasına girmiş. Selimi öperek uyandırmış ve ona çok sevdiği oyuncak hediyeyi varmış. Selim şaşkınlık içinde ne olduğunu anlamamış. Sonra biraz ayılmış ve mutluluğu kulaklarına varmış. O kadar çok mutlu olmuş ki kendisini rüyada sanmış. Sonra babası ona '' Bu sene çok iyi bir çocuk oldun ve bu hediyeyi hak ettin. Sen her zaman her şeyin en iyisini hak ediyorsun. Seni annen ve baban çok seviyor'' demiş. Bazen insanlar çocuklarını mutlu etmek için var güçleri ile mücadele ederler. Bu mücadelede her zaman çocuklar istediklerine erişmez. Ama bilmeleri gereken anne ve baba her zaman elinden gelenin daha fazlasını yapar. Hikayemizde sizlere bunu anlatmaktadır. Herkes annesini ve babasını çok severek onlara anlayış ile yaklaşmalıdır. Masallarımız ile sizlere yeni sürprizler sunmaya devam edeceğiz. Sitemiz vasıtası ile en güzel masalları okumaya devam edebilirsiniz. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Günlerden bir gün güneş tam tepede kavurucu sıcağını yeryüzüne gönderirken Huzur ormanı sakinleri kendilerine gölge yerler ararlarmış. Güneş o kadar kavurucuymuş ki güneşlenmeyi çok seven aslan bile kendisine gölge bir yer bulmuş. Aslan bu ormanın kralıymış. Ancak söylemekte fayda var ki onun kral olmasının sebebi güçlü olmasından kaynaklanmazmış. O çok adil, çok merhametli, aynı zamanda da doğru kararlar alabilen biriymiş. Bu sebeple de ormandaki bütün hayvanlar tarafından sevilirmiş. Sevildiği için de söz sahibi olabiliyormuş. Dahası, bu özellikleri ile onu kral seçmemeleri olmazdı. Ormanda her şey bir düzen içerisinde ilerlermiş. Kış olunca ayılar ve yılanlar uykuya dalar yaz olunca uyanırmış. Yaz olunca karıncalar ve böcekler çok çalışır kış olunca da dinlenip kışı rahat geçirirlermiş. Bu düzeni hiç bozan olmamış, bozmak isteyene de kimse rastlamamış. Ki bu düzeni bozsalar ne çıkacakmış onu da bilmiyorlarmış. Bir gün Huzur ormanında bir sincap sonraki kış geldiğinde kış uykusuna yatmak istemediğini söylemiş. Sincabın bu isteği kulaktan kulağa yayılmış. Sincap kış uykusunda geçireceği süreyi başka güzel kış yiyeceklerini yiyerek geçirmek istemiş. Ormandaki her hayvan sincabın bu fikrini duymuş. Kimileri onunla aynı fikirdeymiş. Onlar da kışları uyumak yerine başka güzel lezzetlerin tadına bakmak istemişler. Ancak bazıları da bu karara karşı çıkarak bunun sakıncalı olabileceğini düşünmüşler. Bu tartışmalar böyle böyle büyüyüp en sonunda bizim aslan kralın kulağına gitmiş. İhtiyar kral hayvanların tartışmalarını duyunca hem çok kızmış hem de üzülmüş. Çünkü ormanın düzenini değiştirmek isteyen birileri varmış. Hayvanlar eğer ki bu sisteme uymazlarsa onlar için çok sakıncalı olabilirmiş. Bizim aslan kral düşünürken tartışan bir hayvan grubu gelmiş. Bizim sincap başlamış ben daha çok yemek istiyorum, kışın uyumak istemiyorum demeye. Aslan kral hem sincaba hem de orada bulunan bütün hayvanlara tehlikeli olabileceğini söylemiş. Orda bulunan bütün hayvanlar aslan kralın sözüne inanıp güvenmişler. Ancak tek bir kişi hariç, o kişide bizim inatçı sincapmış. Sincap hala aynı fikirde olduğunu söylüyormuş. Yemek yemek ona daha güzel geliyormuş. Aslan en sonunda vazgeçmiş, sincap için yapılacak pek de bir şey kalmamış. Kış gelip havalar soğuduğunda Huzur ormanı sakinleri kış uykusu için hazırlıklarına başlamış. Kış gelince de bütün hayvanlar kendi yuvalarına çekilmiş. Bizim sincap da kışın ilk günlerinde doyasıya yemek yiyip o ağaç senin bu ağaç benim tırmanıyormuş. Ancak kış gelip çattığında ağaçların o ısıtıcı yaprakları dökülmüş. Hava iyice soğumuş ve konuşacak kimse de kalmamış. Sincap önünde yığınla duran fındıklara pişmanlıkla bakıyormuş. Çünkü üşüdükçe aklına kış uykusu gelmiş, o sıcacık uyku... Bütün arkadaşları da gitmiş üstelik. Kışı böyle atlatan Sincap aldığı karardan pişman olarak bir daha inatla ve başka hırslar uğruna karar almamaya karar vermiş. Neyse ki bizim sincabın oburluğu onun sonunu getirmemiş.. Daha fazla masal okumak isterseniz Türk Masalları kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir zamanlar çok azimli, yaptığı her şeye emek veren bir adam varmış. Fakat ne kadar çalışkan olsa da verdiği bu emek yiyecek yemeği bile bulmasına yeterli olmazmış, kıt kanaat geçinirmiş. Ekmek parasını kestiği kütükleri siparişe göre haneden haneye taşımak, insanlara ısıtmaya yarayan malzemeleri satmakmış. Günün birinde yine ormandayken değişik şeyler duymuş. Görmezden gelmiş ve şehre götüreceği kütükleri kesip yüklemeye devam etmiş. Yine tüm dikkatini işine vermişken garip birden hayvan iniltisine benzer bir şey duymuş. Çok fazla tırsmış ve cesaretini toplayıp sesin geldiği yere doğru adım atmaya başlamış. Gitmiş, gitmiş sonra bir bakmış ki dallanıp budaklanan çalıların arasında ışıl ışıl göz kamaştırıcı bir kız var. Anında gitmiş yanına ve onu kurtarmış, oduncu kıza sende kimsin deyip ismini öğrenmek istemiş. Kızda ilk onun ismini söylemesini istemiş. Oduncu şaşkın bir şekilde yarım yamalak adını söylemiş. Kız oduncuya tanışmanın onun tarafından olduğunu söylemiş, bu kız adamın şansıymış.'' Beni kurtardığın yerde senin olan paralar duruyor. '' demiş kız. Oduncu anlam verememiş, kız bunun onun payına düşen tüm yıl çok emek verip aldığı para olduğunu söylemiş. Oduncu bir hayalde olduğunu düşünmüş bir an için. Sonra gidip paraları almış. Şoke olmuş ve mutlu bir şekilde kulübesine geri gitmiş. Karına olan biteni anlatmış fakat ikisi de anlam veremiyormuş. Yaşamları farklı bir doğrultu göstermeye başlamış ve eski geçim dertleri olmadığından mesutlarmış. Herkeste nasıl bu kadar çabuk bir hayat değiştirdiklerini merak ediyor ve sürekli soru yağmuruna tutuyorlarmış. Adam doğruları söylüyormuş ve ormanda şansıyla denk geldiğini ifade ediyormuş. Hiçbir şey yapmayan bir adam bu olan biteni duyunca ormana gitmiş, şansına ulaşmak için. Her yerde onu aramış ve sonunda korkunç görünüşlü bir kadın ortaya çıkmış, adam şansının bu olduğuna inanmakta güçlük çekiyormuş. Kadın şansın emek vermekle doğru orantılı olduğunu söylemiş. Adam bunu duyar duymaz ışık hızıyla ormandan kaçmış çünkü çalışmak ve emek göstermek ona göre değilmiş. Küçük yaşamında hiçbir şey yapamadan göçüp gitmiş.


Oğuz Kağan destanı milattan önceki yıllarda yaşamış olan Hunlara ait bir destandır. Destanda Hunların büyük hükümdarı olan Mete Han'ın hayatının anlatıldığı ve destandaki Oğuz Kağan'ın Mete Han olduğu düşünülmektedir. Destanın ilk günkü hali bilinmese de günümüze kadar olan hali ve hikayesi şu şekildedir; Milattan önceki tarihlerde Ay Kağan'ın bir oğlu olur. Bu oğlan ela gözlere simsiyah saçlara sahiptir. Ayrıca doğduktan sonra annesini emmeye başlar. Annesini ilk defa emmesinin ardında da konuşmaya başlar. Hatta yiyecek şeyler ve şarap ister. Oğlan kırk gün sonra büyür. Oğlanın görüntüsü biraz farklıdır. Vücudunun tamamı tüylerle kaplı ayakları da öküz ayağına benzer. Ayrıca da çok cesurdur. Oğuz kağan ormanda yaşar ve bu sebeple avlanmayı çok sever. Ayrıca atları güder. Oğuz'un yaşadığı ormanda büyük bir gergedanda yaşar. Bu gergedan atları yer. Bunun üzerine Oğuz Kağan büyük gergedanı öldürmeye karar verir. Gergedanın nerede olduğunu anlamak için onun geleceğini düşünerek avladığı hayvanları ağaca asar. Birkaç gün bu devam eder ve gergedan ağaca astığı hayvanları alır. Bunun üzerine gergedanın ağacın bulunduğu yere geleceğini anlayan Oğuz Kağan pusuda bekler ve gergedan gelince onu kılıcıyla öldürür. Günler geçerken Oğuz Kağan Tanrı'ya yalvarır. Bu sırada gökten bir ışık iner ve o ışığın altında güzel bir kız belirir. Oğuz Kağan bu kızı görünce onu sever. Ayrıca kız güldüğü zaman Gök Tanrı'nın da onunla güldüğünü görür ve şaşırır. Daha sonra Oğuz Kağan bu güzel kızla evlenir. Bu güzel kız evlendikten sonra Oğuz Kağan'a üç oğlan çocuğu doğurur. Doğan çocuklara Ay, Yıldız ve Gün adının verirler. Günler geçerken Oğuz Kağan ormana gider. Ormanda bir göl görür. Bu gölün yanında da bir ağaç vardır. Oğuz Kağan bu ağacın kavuğunda çok güzel bir kız görür. Oğuz Kağan bakmaya doyulmayacak kadar güzel olan bu kızı sever ve onunla da evlenir. Bu güzel kızda Oğuz Kağan'a üç oğlan doğurur. Bu sefer doğan çocukları Dağ, Deniz ve Gök isimlerini verirler. Günler geçerken Oğuz Kağan büyük bir şenlik düzenler. Bu şenliğe beyleri ve halkı davet eder. Lezzetli yemekler ve içkilerle güzel bir şenlik yapar. Oğuz Kağan şenlik sırasında şenliğe katılan insanlara hitaben bir konuşma yapar. Konuşmada onların kağanı olduğunu söyler. Şenlik sonrasında ise dünyanın her yerine mektup gönderir. Elçilerle birlikte gönderdiği mektupta Hunların kağanı olduğunu ve tüm yeryüzünün de kağanın o olması gerektiğini belirtir. Ayrıca elçi gönderdiği boyların onu kağan olarak kabul etmelerini ve kabul ettiğini hediyeyle belirtenlerin hediyelerini kabul edeceğini yazar. Kendisini kağan olarak kabul etmeyen kişilerle de savaşacağını bildirir. Onu kağan olarak kabul etmeyenler yok edilecektir. Elçilerle gönderilen mektuplar sonrası Altun Kağen Oğuz Kağan'a hediyeler göndererek onu kağan olarak kabul ettiğini bildirir. Böylece ikili arasında dostluk kurulur. Altun Kağan Oğuz Kağan'ın kağanlığını kabul etse de diğer bir kağan olan Urum Kağan kabul etmez ve karşı çıkar. Bunun üzerine Oğuz Kağan mektupta yazdıklarını uygulamak için Urum Kağan üzerine savaş açmak amacıyla yolu çıkar. Kırk boyunca süren yolu aşan Oğuz Kağan Buz Dağları'nda kendisine çadır kurar. Oğuz Kağan çadırda konaklar ve Tanrı'ya dua ederken bir ışık belirir. Bu ışığın ardından ortaya bir erkek kurt çıkar. Ona Urum Kağan'ın üzerine yürürken önünde yürüyeceğini söyler. Bunun üzerine Oğuz Kağan ordusuna emir vererek kurdukları çadırların toplanmasını emreder. Daha sonra da erkek kurt önde Oğuz Kağan ve ordusu arkada yürümeye başlar. Kurdu takip eden Oğuz Kağan onun sayesinde Urum Kağan'ın bulunduğu yere ulaşır. Burası İtil ırmağı yakınlarında bir yerdir ve onların önünde yürüyen erkek kurt bir kaya üzerine oturur. Sonrasında iki grup arasında büyük bir savaş başlar. Büyük mücadelenin verildiği savaşa Oğuz Kağan ve ordusu kazanır. Böylece Urum Kağan'ın hanlığını elinden alır. Ayrıca halkı da Oğuz Kağan'a bağlı duruma geçer. Oğuz Kağan kazandığı savaş sonrasında erkek kurdu takip ederek İtil ırmağına doğru ilerler. Oğuz Kağan önüne geldikleri İtil ırmağını nasıl geçeceklerini düşünürken Oğuz Kağan'ın emrinde olan Uluğ Ordu ırmaktan geçmek için ağaçları kullanarak bir sal yapar. Uluğ Ordu Bey'in yaptığı sal sayesinde İtil Irmağı'ndan karşıya geçmeyi başarırlar. Oğuz Kağan Uluğ Ordu'nun ırmaktan geçmek için bulduğu çözümü çok beğenir ve Uluğ Ordu'ya Kıpçak ismini verir. Irmağı geçtikten sonra yine erkek kurdu takip ederek yol alırlar. Oğuz Kağan'a yol boyunca alaca atı eşlik eder. Ancak at bir sebepten dolayı Buz Dağı'na doğru kaçar. Bu Oğuz Kağan'ı çok üzünce yanında bulunan beylerden birisi atı bulmak için Buz Dağı'na gider. Aradan günler geçer ve dokuzuncu günde bey yanında atla Oğuz Kağan'ın yanına gelir. Oğuz Kağan alaca atının geri gelmesi üzerine çok sevinir ve atını bulup getiren beyine Karluk ismini verir. Ayrıca orada bulunan beylerin başı olmasını emreder. Yola devam eden Oğuz Kağan ve ordusu erkek kurdun durması üzerinde Çürçet yurdunda dururlar. Burada bulunan halk ve kağanda Oğuz Kağan'ı kabul etmeyince yine savaşırlar. Bu savaşı da Oğuz Kağan ve ordusu kazanır. Bu böyle devam ederken erkek kurt sayesinde Oğuz Kağan pek çok yeri ülkesinin topraklarına katar. Kazandığı savaşlardan pek çok ganimette elde eder. Böylece yıllar geçerken Hunlar büyük bir devlet haline gelirler. Bir gün Oğuz Kağan'ın beylerinden olan Uluğ Bey bir rüya görür. Rüya da üç tane gümüş ok ve bir tane altın yay vardır. Rüyada altın yay doğudan batıya doğru uzanırken üç adet gümüş okta kuzeye doğru uzanır. Rüyadan uyanan Uluğ Bey rüyasını Oğuz Kağan'a anlatır. Bunun üzerine Oğuz Kağan ülke topraklarını oğulları arasında paylaştırır.


Günlerden bir gün kullandığı ok ile tüm insanlar tarafından tanınan ve avcılığı ile ün salmış bir adam varmış. Adamın namı o kadar yayılmış ki avlanmak için ormana gittiğinde tüm orman halkı kaçışır ormanda kimsecikler kalmazmış. Okçunun insanlar arasındaki bu namı ne kadar fazlaysa aynı derecede hayvanlar arasında da avcılığıyla oldukça ün kazanmış bir avcı varmış. O da ormanlar kralı aslanmış. Avcının ormana gelmesiyle tüm orman halkı kaçışmış ama sadece bu cesur aslan kaçmayıp ona karşı koymuş. Aslanın bu karşı koymasına sevinen avcı bu sefer kolay bir av olacak, hazır ol sana bir haberci gönderiyorum demiş ve yayına yerleştirdiği oku fırlatarak aslanı vur. Okla yaralanan aslan acı içinde hemen yakınındaki çalılığa saklanmış ve burada karşısına tilki çıkmış. Aslanın bu güçsüz durumunun farkına varan kurnaz tilkinin aklına hemen bir fikir gelmiş. Ormanda herkesin korktuğu bu cesur avcıdan kurtulmak için eline bir fırsat geçmiştir tilkinin. O da hemen bu fırsatı değerlendirmek için aslana çıkıp savaşmasını ve onun çok güçlü olduğunu söyleyerek onu cesaretlendirmeye çalışmış. Tilkinin bu kurnaz fikrinin hemen anlayan aslan hayır, senin sözlerin beni kandıramaz demiş. Bana gen bir haberci bile böylesine zarar verdiyse, o haberciyi gönderen kişi kim bilir ne kadar tehlikelidir, benim onunla başa çıkmam imkansız demiş. Kendimizden daha güçsüz ve cesaretsiz kişiler bizi kışkırtmaya çalışıyorsa ancak onun bir çıkarı olduğu içindir.


Küçük bir kasabada yaşayan mutlu bir aile varmış. Kasaba çok küçük olduğu için okula gitmek isteyen çocuklar her gün yürüyerek şehre okula gidiyormuş. Kasabaya yeni taşınan aile bu duruma çok şaşırmış çünkü her gün öğrenciler yürüyerek okula gidip gelmeleri çok zormuş bir gün bu aile çocuklarını okula getirirken çocuklardan birinin babasının bastonla yürüdüğünü görmüş. Bu baba her gün çocuğunu okula getirmek için çok zorlanıyormuş babanın çocuğu da her gün ilk derse geç kalıyor ve öğretmenleri tarafından ceza alıyormuş ama çocuk bu durumu asla öğretmenlerine söylememiş. Çünkü babası sakat olduğu için onunla dalga geçerler diye düşünüyormuş. Yine bir sabah herkes okulun yolunu tutup okula varmak üzereyken bu çocuk evden yeni çıkmış babasıyla yola koyulmuş ilk derse geç kalmış ikinci derse girdiğinde öğretmeni masaya çağırmış neden her gün ilk derse gelmediğini sormuş çocuk hiçbir şey söylemeden ağlamaya başlamış. Öğretmeni de ceza verip yerine oturmasını söylemiş bu her gün böyle devam etmiş çocuk akşam eve dönmek için babası almaya gelmiş eve dönmek için yola koyulmuş kasabaya yeni taşınan aile bu duruma bir çözüm bulmak için öğrencilerin yürüyerek değil de daha hızlı ve yorucu olmadan okula gitmeleri için çözüm yolları aramaya başlamış. Gel zaman git zaman bir çözüm bulamamışlar bir gün yine okula giderken bastonlu babayla çocuğu yolda görmüşler sonra sizde mi geç kaldınız? diye sormuş. Baba hayır biz her gün bu saatte gidiyoruz. demiş. Yeni taşınan aile çok şaşırmış ders saati çoktan başladı niye bu kadar geç gittiklerini sormuş. Çocuğun babası yürümekte zorlandığını ve bu yüzden çocuğunun geç kaldığını söylemiş iki aile yol boyu sohbet etmiş babalar çocukları okula bıraktıktan sonra çocuklar okula gitmiş ve babalar köyün yolunu tutmuş yolda sohbete devam ederken yeni taşınan aile bu duruma bir çözüm bulmak lazım demiş. Bastonlu baba bu yıllardır böyle hiç kimse çözüm bulamadı demiş yeni taşınan aile adama sormuş kendi imkanlarımızla bir şeyler yapsak demiş. Bastonlu baba nasıl bir şey yapabilirsiniz diye sormuş. Adam köyde at ya da eşek var mı? diye sormuş. Bastonlu baba köyün muhtarı da iki tane atın olduğunu söylemiş. Adamın aklına çok güzel bir fikir gelmiş ve hemen köyün muhtarına gitmişler ve atlarını satın almak istediğini söylemiş muhtar köyde sadece atın onda olduğunu ve vermek istemediğini söylemiş vermemiş bastonlu baba çok üzülmüş eve dönmüşler yeni taşınan aile bu duruma çok kızmış. Çünkü tek çözüm yolunun bu olduğunu düşünmüşler bir gün tekrar muhtarın kapısına dayanmış ve durumu anlatmış muhtar çok şaşırmış ve bunu baştan söyleseydiniz verirdim demiş ve hemen atları vermiş. Yeni taşınan aile çok sevinmiş ve atlarla birlikte hemen eve dönmüşler döner dönmez yarın ders saatine kadar yetiştirmek için at arabası yapmaya başlamışlar gece yarısına kadar uğraşıp arabayı bitirmişler sabah herkes okulun yolunda giderken bastonlu baba ve yeni taşınan aile at arabasıyla yola çıkmış. Herkes yolda yürürken tıkkıdı tıkkıdı diye sesler duymaya başlamış arkalarına dönüp baktıklarında bir at arabası olduğunu görmüşler ve çok şaşırmışlar baba yolda giden bütün çocukları toplayıp okulun yolunu tutmuşlar herkes hem çok mutlu ve geç kalmadan okula gidebiliyormuş. Daha fazla hikaye okumak isterseniz Hikayeler ve Hikaye Oku kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir zamanlar, denizlerin derinliklerinde, okyanusta büyük bir gemi yolculuğa çıkmıştı. Gemi, kıymetli yükleri taşıyarak uzak diyarlara gitmek üzere denize açılmıştı. Gemide, denizciler ve kaptan dışında bir de genç denizci çocuk vardı. Çocuğun adı Ahmet'di ve denizlerde olmak onun için büyük bir hayaldi. Gemi, güneşli ve pırıl pırıl bir günün ardından aniden yoğun bir fırtınaya yakalandı. Dev dalgalar gemiyi savuruyor ve rüzgarlar onu sürüklüyordu. Denizciler çaresizce gemiyi kontrol etmeye çalışıyorlardı, ancak fırtına çok güçlüydü. Uzun ve zorlu bir süreçten sonra fırtına sona erdi. Gemi yavaş yavaş sakinleşmeye başlamıştı. Ancak, geminin rotası tamamen kaybolmuştu ve denizciler nerede olduklarını bile bilmiyorlardı. Denizciler, pusulalarıyla yön tayin etmeye çalıştılar, ama pusula da işe yaramıyordu. Gemi, bilinmeyen sulara sürükleniyordu ve mürettebat bir çıkış yolu bulmakta zorlanıyordu. Ahmet, kaptanın yanına giderek ona yardım etmek istediğini söyledi. Kaptan, genç denizci çocuğunun isteğini duyunca ona güvendi ve geminin durumunu değerlendirmesini istedi. Ahmet, deniz yıldızlarına ve gökyüzündeki yıldızlara bakarak geminin yaklaşık konumunu hesaplamaya başladı. Biraz zaman geçtikten sonra, geminin nerede olduğunu tahmin etmeyi başardı. Sonunda, diğer denizcilerle birlikte gemiyi doğru rotaya yönlendirdi. Gemi, uzun bir yolculuktan sonra bir ada keşfetti. Ada, büyülü bir güzellikteydi ve etrafı sonsuz mavi sularla çevriliydi. Denizciler adaya ayak bastıklarında, doğal bir cennete gelmiş gibi hissettiler. Ahmet, adada keşif yaparken, gizemli bir mağaraya rastladı. Merakla içeri girdi ve içeride büyülü bir hazine buldu. Bu hazine, uzun süredir kayıp olan değerli bir defineydi. Ahmet, büyülü defineyi gemiye taşıdı ve mürettebatın yüzündeki sevinci görünce kendisi de mutlu oldu. Gemi, adadan ayrıldıktan sonra doğru rotasına yönelip yolculuğuna devam etti. Ahmet ve diğer denizciler, deneyimlerini unutamayacakları bu yolculukta büyük bir dostluk ve dayanışma yaşamışlardı. Ve böylece, Okyanusta Kaybolan Gemi'nin hikayesi, denizlerin ve maceraların anlatıldığı bir destan olarak kalmıştı. Ahmet, cesareti ve zekasıyla geminin rotasını bulmuş ve tüm mürettebatın minnettarlığını kazanmıştı. Bu eşsiz deneyim, denizcilerin birbirlerine olan bağını güçlendirmiş ve gemi, masalsı okyanuslarda yoluna devam etmişti. Daha Fazla Masal İçin Bebek Masalları Kategorimizi Ziyaret Edebilirsiniz.


Bir varmış bir yokmuş. Uzak bir diyarda, Kaf dağının ardında Olcayto adında bir delikanlı yaşardı Olcayto'nun hayali Anka kuşunu bulup arkadaş olmaktı. Olcayto oldukça hırslı bir çocukmuş. Her zaman elinden gelenin en iyisini yapmaya istekliydi. Bir gün sırtına bohçasını almış ve yolculuğa çıkıp Anka kuşunu bulmayı kafasına koydu. 40 gün 40 gece dinlenmeden Anka kuşunu arayan Olcayto yürümekten yorgun ve halsiz düştü. Rahatsızlanarak hastaneye kaldırıldı ve büyük bir sağlık problemi yaşadı. Hastanede kaldığı süre boyunca Anka kuşunu bulma hayali hiç aklından çıkmadı. Tek arzusu Anka kuşu ile bir araya gelmek ve onunla sıkı fıkı bir dost olmaktı. Hasta düştüğü için çıktığı bu yolculuğa devam edememesinden korkmasına rağmen, gün geçtikçe iyileşti ve endişesi azaldı. Olcayto iyileşti ve yolculuğa devam etme zamanı gelmişti. Sırtına bohçasını alarak yola koyuldu. Hindistan'a vardığında hayatında görmediği şeyler gördü. Olcayto Kaf dağının ardında doğup büyümüş ve oradan hiç çıkmamış, dünyadan bihaber yaşamıştı. Hindistan'da yoksulluğu gördü. Aç ve susuz hatta evsiz insanlarla tanıştı. Dünyada açlığın olduğundan habersizdi. Yoluna devam etti ve Afrika'ya geldi. Orada köleliği gördü. Her gittiği ülkede dünyanın kötülüklerini bir bir görmeye başladı. Olcayto bu kadar kötülüğün olduğu bir dünyada hiç iyi bir şeyin olup olmadığını içten içe merak ediyordu. Afrika'da kaldığı süre boyunca köle kampında hasta düşen çocuklarla ilgilenmeye başladı. Her gün hastaneye gelen hasta çocuklarla ilgilenir, onlara ilaç verir, boş zamanlarında onlarla oyunlar oynar ve kendisinin hasta olduğu zamanları anlatır. Hikayesinin çocuklara ilham vermesini umuyor ve onların da hayallerinin peşinden gitmelerini umuyormuş. Olcayto tamı tamına 50 ülke geçmiş ama Anka kuşuna dair hiçbir şey bulamamış. Bir gün karşılaştığı dervişe Anka kuşunu sormuş. Derviş de demiş ki; 'Evladım, Anka kuşunu bulma yolculuğun aslında kendini bulma yolculuğundu. Anka kuşu bir efsanedir. Sen kendini keşfetmeye çıkmışsın'. Bu sözleri duyduktan sonra Olcayto'nun kafasına dank etti. Derviş haklıydı. Olcayto uzun ve sağlıklı bir hayat yaşamış ve hayatında karşılaştığı her ülkedeki tüm hasta çocuklara yardım etmiştir. Zorluklarla karşılaştığında asla pes etmemesi gerektiğini asla ama asla unutmamış, ancak çok çalışarak ve hayallerinin peşinden giderek büyük işler başarabilir, hayallerini gerçekleştirebilir. Bu onun için bir hayat dersi oldu ve bunu tüm hastalarına anlatmak için çok çalıştı ve çocukların iyileşmesine yardımcı olan başarılı bir doktor olarak hayatına devam etti. Daha fazla masal okumak isterseniz Uyku Masalları kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir zamanlar, masalsı bir çiftlikte, sevgi dolu bir ördek yaşarmış. Ördek, bahçesinde mutlu bir şekilde dolaşır ve güneşli günlerde gölün serin sularında yüzerdi. Bir gün, çiftlikte yavrulayan küçük bir civciv olduğunu fark etmiş. Ördek, civcivi hemen sahiplenmiş ve ona annelik yapmaya başlamıştı. Civciv, ördeğin kanatlarının altında sıcak ve güvende hissediyordu. Ördek, ona dünyanın güzelliklerini gösteriyor ve onunla paylaşıyordu. Civciv, ördekle birlikte gölde yüzmeyi, bahçede dolaşmayı ve güneşin altında uyumayı öğrenmişti. Onlar, masalsı çiftlikte birlikte en güzel anıları biriktiriyorlardı. Ancak bir gün, civcivin dikkatini bir grup kaz çekmişti. Onlar, göç ederken çiftliğin üzerinden geçiyorlardı. Civciv, kanat çırparak onların peşinden gitmek istedi. Ördek, civcivi hüzünle izledi, ancak onu tutmak istemedi. Onun kanatlarının altında büyümüş olan civcivin özgürlüğünü yaşamasına izin vermek istedi. Civciv, masalsı çiftliği geride bırakarak kazların peşinden göç etti. Yeni yerler keşfetmek, farklı deneyimler yaşamak istiyordu. Ancak civciv, ördeğin öğrettikleri ve sevgisi sayesinde asla unutamayacağı değerli derslerle yola çıkmıştı. Göç yolculuğu boyunca, civciv doğanın güzelliklerini ve zorluklarını keşfetti. Kışın soğuğunda sıcacık bir yuvada uyumayı öğrendi, yazın güneşin altında kanat çırparak uçmayı deneyimledi. Her yeni deneyimde, masalsı çiftlikte öğrendiği değerleri hatırladı. Bir gün, göç yolculuğu sona erdi ve civciv ailesine geri döndü. Masalsı çiftlikteki güvenli yuvasına gelerek ördeği buldu. Ördek, onu sevgiyle karşıladı ve onun başarılarını ve deneyimlerini gururla dinledi. Civciv, masalsı çiftlikte öğrendiği sevgi ve özgürlük duygusunu hayatının her alanında taşıyarak büyüdü. Ördek, onun ne kadar güçlü ve cesur olduğunu gördüğünde gurur duydu. Masalsı çiftlik, civcivin özgürlük yolculuğunun başlangıç noktasıydı. Ördek ve civcivin masalı, sevgi ve özgürlük dolu bir yolculuğun hikayesi olarak efsanelerde anlatılmaya devam edecekti. Günün birinde, ördek gölün kenarında huzurlu bir şekilde uyurken sonsuzluğa uğurlandı. Civciv, onun ardından duygulu anlar yaşadı, ancak onun sevgi ve özgürlük dolu hatıralarını her zaman kalbinde taşıyacaktı. Masalsı çiftlik, artık bir destan olmuştu. Ördek ve civcivin sevgi dolu hikayesi, çiftlik sakinlerinin ve hatta onların torunlarının anlattığı bir efsane haline gelmişti. Daha Fazla Eğitici Masal İçin Eğitici Masallar Kategorimizi Ziyaret Ediniz.


Günlerden bir gün yeşil bir vadinin içinde bir sürü hayvan yaşardı. Bu hayvanlar neşe içinde cıvıl cıvıl kuşların arasında yaşarlarken uzaklardan gelen hayvanlar telaşlı bir şekilde kaçınnn! Diye seslendiler. Ormana gelen avcılar hayvanları korkutmuşlardı. Bu avcılar sene de bir kez bu ormana gelip, avlanırlardı. Avcılar hayvanların arasından bir tane geyiği vurdular. Geyiği götürüp derisini yüzüp bir güzel etini pişirip yediler. Bunları gören geyiğin eşi ben de sizden en sevdiğini alıp, etlerini lime lime edeceğim dedi. Oba da en sevdiği kişi kimler diye avcıları sessizce takibe almış. Oba da herkes uyurken geyik gece karanlığında sessizce obanın içine girdi. Obada yaşayan avcıların en sevdikleri kişi beşikte ki minicik yavruydu. Geyik de bunu görüp, fark edip beşikte kundak içinde uyuyan bebeğin kıyafetinden ısırarak yavaşça aldı, hızlıca oradan uzaklaşırken köpekler bir ses duyup havlamaya başladılar. Köpeklerin sesine uyanan avcılar hemen ayaklandı bir bakıyorlar ki bebekte beşikte yok daha çok endişelenip köpekleri salıp peşlerine düştüler ama çok geç olmuştu geyik bebeği çoktan başka bir ormana götürmüştü bile. Geyik tam intikamını alacakken bebeğin ağladığını gördü ve annelik iç güdüsüyle içi cız etti ama intikamı almaya söz vermişti. Tam ısıracakken bebeği bebek bir anda anne deyiverdi. Geyikte ne yapacağını bilemedi o an, bebek yavaş yavaş emekleyerek sağda solda bir anda geyiğin göğsüne yapışıverdi. Şakır şakır emmeye başladı. Geyik de hoşuna giderek ah be minik şey, işimi daha da zorlaştırıyorsun ben sana şimdi nasıl kıyacağım dedi. Bebek sonra geyiğin yumuşak tüylerine doğru uzandı ve uyuya kaldı. Uyurken de titrediğini gördü. Üşüdüğünü düşünerek yapraklardan üzerine yorgan yapıvermişti. Günler geçtikçe geyik minik bebeğe daha çok yakınlaşmıştı. Kendi yavrusundan bile ayırmamaya başladı. Birkaç sene oldu ve o küçücük minicik bebek 10 yaşına geldi ve ormanın eli ayağı olmuştu artık. Orman da gezinirlerken hayvanlar arkasından konuşuyordu bir gün bu çocuk başımıza bela olacak. Diyerek söyleniyorlardı. Yine bir gece avcılar ava çıkmışlardı ve çocuğa sahip çıkan geyiği tam vuracaklarken bir mızrakla onlara karşı koyan bir çocuk olduğunu fark ettiler. Dediler bu küçük çocuğun ormanda ne işi var? Geyiği bırakıp çocuğun peşine düştüler ve bir ağı çocuğun üzerine atıp yakaladılar. Çocuğu alıp obaya götürdüler. Bu çocuk kimin nesi ormanda ne işi var derken boynunda bir kolye olduğunu fark ettiler, ama çocuk yıllardır ormanda büyüdüğü için kendisine yaklaştırmıyordu. Çocuk çok açtı ve çocuğa yiyecek bir şeyler verdiler. Çocuk hapur hupur yerken bir avcı çat diye kolyeyi kaptı. Birde ne görsün kolye bebekten bebeğinin boynuna taktığı kolye. Sonra adamın içinde kelebekler uçuştu yavrum benim o diyerek obayı birbirine kattı. Ama ne yazık ki çocuk orman hayatına alışmıştı bir kere bir türlü çocuğuna sarılamıyordu. Ormana gidip o geyiği bulup geyikle konuşmuşlar. Geyik ne kadar kızgın olsa da istediklerini kabul etmiş ve gitmişler. Geyik çocukla konuşmuş o senin baban yıllar önce böyle oldu diye anlattı. Çocukta şart koydu Burada yaşarım ama annem ve kardeşim de bizimle bu oba da yaşayacak dedi. Babası oğlunu bulmuştu ve hiç düşünmeden kabul etti o oba da geyik, yavrusu ve orman çocuğu hep birlikte yaşamışlar. Daha fazla hikaye okumak isterseniz Hikayeler ve Hikaye Oku kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir varmış bir yokmuş evvel zaman içinde kalbur saman içinde uzak diyarların birinde bir orman varmış. Bu orman o kadar büyükmüş ki neredeyse tüm canlılar bu ormanda yaşıyormuş. Zürafalar, aslanlar, kaplanlar, ayılar, kurtlar ve daha birçok hayvan iç içe bir yaşam sürüyormuş. Ormanların kralı olarak bilinen Tika ismindeki aslan oranın koruyucu görevini üstleniyormuş. Tika orman sakinlerinin her birini tanıyor ve dışarıdan gelebilecek tehlikelere karşı onların üzerine titriyormuş. Yırtıcı hayvanlar arasında yer alan aslanlar aç kaldıklarında etrafındaki canlıları yeseler dahi Tika onlara benzemiyormuş. Onda adeta anneye benzer bir yön varmış. Kendi yaşadıkları orman içinde yer alan her bir hayvanı yavrusu gibi seviyormuş Tika. Günlerden bir gün farklı bir ormandan sürü halinde aslanlar gelmiş. Tika bir hayli sinirlenmiş. Onların diğer orman sakinlerine zarar vereceğini düşünerek bir anda kükremiş; Burada yiyecek kokusu alıyoruz ve çok açız diye cevap vermiş. Tika bulunduğu yerde iyice sinirlenmeye başlamış. Kimse onun arkadaşlarına zarar veremez ve hatta böyle bir şeyi düşünmeye cüret edemezlermiş. Bunlar nasıl olurda Tika'yı tanımadan buraya yiyecek bir şeyler bulmaya gelmiş olabilirlerdi. Tika, Buraya yemek için gelmeye nasıl cüret edersiniz? dedi. Ben ve ailem açız ve burada yiyecek kokusu alıyoruz. Çekil önümüzden dedi. Buradan size yiyecek çıkmaz. Derhal burayı terk edin der. O sırada arka taraflardan bir ceylan gelir. Ceylanı gören aslan sürüsü hücum için hazırlanırken Tika arkadaşlarının bölgeye gelmesi için ıslık çalar. Tüm ormanda yer alan canlılar o alanda toplanı verir. O sırada karşı sürüden bir aslan ceylana aşık oluverir. Hal böyle olunca kendi sürüsüne buradan dönmeleri gerektiğini ima edip durur. Fakat aslan sürüsü hiç oralı değildir. Ceylana aşık olan aslan ise bunun üzerine Tika'nın tarafına geçmek ister. Tika ilk önce buna karşı çıkmış olsa da onu da aralarına kabul eder. Hep birlikte aslan sürüsünü oradan uzaklaştırmayı başarırlar. Tika bir süre yeni gelen aslanı gözlemlemeye başlar. Fakat onda gün geçtikçe değişik bir şeylerin var olduğu düşüncesine kapılır. Çünkü gelen aslan ceylanın peşinden ayrılmıyor ve o nereye gitse ona yaklaşmaya çalışıyordur. Tika bu durumdan iyice huylanarak sinirlenmeye başlar. Aslanın gizlice ceylanı yiyeceğini düşünür. Oysa asla ceylana aşık olmuştur. Tika; Sen neden ceylanın peşinden dolanıp duruyorsun. Onu yemek istiyorsan burayı derhal terk et. Yoksa seni burada yaşatmam der. Aslan üzülür ve ne diyeceğini bilemez. Gözlerinden bir iki damla yaş süzülür. Bunu gören Tika onun ceylanı yemek istemediğini anlar. Fakat ne yapmak istiyordu bir türlü çözemez. Tika: Onu yemek istemiyorsan neden onun peşinden ayrılmıyorsun? diye sorar. Ona aşık oldum fakat bunu söyleyemiyorum. der. Tika ise bu durumu ceylana anlatarak onun fikrini alır. Ceylanda ona aşık olduğunu fakat korktuğunu söyler. Tika onun korkmaması gerektiğini belirtir ve ormanda hiç görülmemiş bir düğün yapılır. Aslan ve ceylan muhteşem bir düğün ile evlenerek sevginin korkudan daha önde geldiğini herkese gösterirler. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir gün dünyanın en ıssız ve el değmemiş ormanlarından birinde perilerin ışıltısı görülür. Periler günün ilk saatlerinde dans ederek güne başlarlar. Birçok farklı renkte peri adeta bir ışık gösterisi sunar. Periler kendi aralarında farklı bir dil kullanarak anlaşırlar. Bir gün bir peri diğer arkadaşları gibi dans etmek yerine bir yaprağın üstünde uyuya kalır. Arkadaşları dans ederken ondan epeyce uzaklaşmıştır. Kısa süre sonra uykusundan uyanan peri arkadaşlarını çevresinde göremez. Küçük bir panik yaşar fakat kendi evinde olduğunu unutmadığı için onları tekrar bulabileceğini düşünür. Biraz zaman geçtikten sonra peri arkadaşlarına ulaşamadığını anladığında panik yapmaya başlar. Peri ormanda tek başına kalmıştır. Masmavi ve simli kanıtlarıyla perinin ışıltısı hava kararırken halen görülüyordu. Peri o kadar güzel ve ihtişamlıydı ki uzaktan bile fark edilebiliyordu. Fakat perinin aklında olan tek şey arkadaşlarını bulmaktı. Arkadaşlarına ulaşmak için her türlü yolu denedi. Fakat bir türlü onları bulamıyordu. Yönünü ve izini kaybetmişti. Ailesi periyi aramaya çıkmıştı bile. Perinin ailesi hava karanlık olsa bile en son görüldüğü yerden periyi aramaya başlamıştı. Peri en son görüldüğü yerden epeyce uzaklaşmıştı. Hiçbir iz bırakmadığı için onu bulmak son derece zordu. Peri korkulu şekilde gecenin karanlık saatlerinde kendine sığınacak bir yer arıyordu. Daha sonra bir yaprağın altında hareketlenme gördü. Korkarak karanlıkta bu hareketin nereden geldiğini anlamaya çalıştı. Yaprağın altında bir kanat görülüyordu. Yaprağı bir cesaret kaldırarak altında bir perinin olduğunu anladı. Kaybolan peri gözlerine inanamayarak bulduğu cılız ve çelimsiz periye bakıyordu. Perinin gözlerinden hiç ışık çıkmıyordu. Ayrıca kanatları kendisininki gibi parlak değildir. Kendisinden oldukça farklı olan bu küçük canlı onunla konuşmaya karar verdi. Kaybolan perinin bildiği bir dilde konuşmuyordu. Cılız ve çelimsiz peri bu durumu anladığında farklı bir dil kullandı. Bu şekilde kaybolan peri kendisini anlayabildi. Aslında çok zor bir yaşamı varmış. Kanatları parlak ve ihtişamlı olmadığı için ailesi onu dışlanmış. Ailesinden hiç ilgi görmemiş ve tek başına kalmış. Kaybolan peri bu hikayeyi dinlediğinde çok üzülmüş. Onun için bir şeyler yapmaya karar vermiş. Ama öncelikle ailesini ve arkadaşlarını bulması gerekiyormuş. Bunun için kendisinden yardım istemiş. Cılız peri teklifini kabul etmiş. Kaybolan periyi eve götürecekmiş. Kısa süre sonra evin yolunu tutmuşlar. Kaybolan peri ve cılız peri hava aydınlanana kadar evi aramışlar. Evi bulmalarına yardımcı olan cılız peri sonunda kaybolan periyi ailesine kavuşturmuş. Ailesi kaybolan periyi görünce çok sevinmiş. Cılız peri ise bu durumu görerek üzgün üzgün bakmış. Arkasını dönerek kendisine doğru gelmesini söyleyen kaybolan peri cılız peri ile birlikte yeni bir arkadaşlığa başlamış. Bu arkadaşlık ömür boyu sürmüş. Ailesi de artık cılız perinin doğuştan gelen görünümüne alışmış. Cılız ve çelimsiz peri kaybolan perinin ailesi tarafından dışlanmamış. Gösterdiği bu ilgi sayesinde kaybolan perinin ailesi kendisiyle gurur duymuş. Daha fazla masal okumak isterseniz Hikaye Oku kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir zamanlar, yüksek ağaçlar ve renkli çiçeklerle dolu mistik bir ormanda, Tomy adında büyüleyici küçük bir peri yaşardı. Tomy, ormanı evleri olarak gören tüm canlılara neşe ve mutluluk getirmeyi seven bir orman perisiydi. Tomy'nin güneş ışığında parıldayan pırıl pırıl kanatları ve mevsimlere göre renk değiştiren narin taç yapraklardan yapılmış bir elbisesi vardı. Yaramaz bir kıkırdaması ve gözlerinde herkesi gülümsetecek bir parıltı vardı. Tomy her sabah güneşin ilk ışıklarıyla uyanıyor ve gittiği her yere büyüsünü yayarak ormanın içinden uçuyordu. Hayvanları uykularından nazikçe uyandırır ve büyüleyici büyüleriyle çiçeklerin açmasına yardım ederdi. Güneşli bir gün, Tomy ormanda süzülürken, üzgün ve kaybolmuş görünen Daisy adında bir bebek geyik fark etti. Daisy annesinden çok uzaklara gitmişti ve korkmuştu. Tomy, Daisy'nin yanında çırpındı ve usulca fısıldadı, Endişelenme, küçüğüm. Eve dönüş yolunu bulmana yardım edeceğim. Küçük parmaklarıyla Daisy'nin burnuna hafifçe dokundu ve anında pırıl pırıl bir peri tozu izi ortaya çıktı. Daisy izi takip etti ve her adımda endişeleri ortadan kalktı. Ağaçlar cesaret verici sözler fısıldarken ve çiçekler her zamankinden daha parlak açarken orman onun etrafında dönüşmeye başladı. Ormanın kenarına ulaştıklarında Tomy, Daisy'nin annesinin endişeyle beklediğini gördü. Daisy neşeli bir sıçrayışla annesinin sevgi dolu kucağına koştu. Tomy, sihrinin onları tekrar bir araya getirdiğini bilerek gülümsedi. Tomy'nin nezaketinin ve büyüsünün haberi ormana yayıldı ve kısa süre sonra tüm hayvanlar ve yaratıklar ona teşekkür etmek için toplandı. Özverisi ve sevgisi için minnettarlıklarını göstermek istediler. Mehtaplı gökyüzünün altında kuşların tatlı melodiler söylediği, sincapların daireler çizerek dans ettiği ve ateş böceklerinin büyülü parıltılarıyla geceyi aydınlattığı büyük bir kutlama düzenlediler. Zambak, mutluluktan bunalmış, dönüyor ve neşeyle dans ediyordu. O günden sonra Tomy, Orman Perisi olarak tanındı. Gittiği her yere sevgi ve mutluluk yayarak ormanı korumaya ve beslemeye devam etti. Hayvanlar ve yaratıklar onun en yakın arkadaşları oldu ve birlikte uyum içinde yaşadılar, güzel ve büyülü bir dünya yarattılar. Böylece, Orman Perisinin hikayesi ve ormana olan sonsuz sevgisi, rüzgar tarafından fısıldandı, kuşlar tarafından taşındı. Perilerle dans etmeyi ve doğanın harikalarını korumayı hayal eden çocuk nesilleri tarafından paylaşıldı. Daha Fazla masal okumak isterseniz 2 yaş masalları Kategorimizi Ziyaret Edebilirsiniz.


Bir zamanlar, büyülü bir ormanda Merve adında küçük bir prenses yaşarmış. Sıradan bir prenses değildi, çünkü hayvanlarla konuşma ve ormandaki tüm yaratıklarla arkadaşlık kurma gücüne sahipti. Merve meraklı ve maceracı bir prensesti. Güneşli bir sabah, günlük macerasında Merve, Seren adında küçük, kayıp bir tavşana rastladı. Küçük pembe burnu seğirdi ve gözleri yaşlarla doldu. Merve'nin kalbi şefkatle doldu ve ona yardım etmesi gerektiğini biliyordu. Merhaba, küçük tavşan! Üzülme. Eve dönüş yolunu bulmana yardım edeceğim, dedi Merve nazik bir gülümsemeyle. Merve ve Seren orman arkadaşlarını bulmak için yola koyulurlar. Yol boyunca, bir dala tünemiş Pamuk adında yaşlı bilge bir baykuşla karşılaştılar. Kim, kim var orada? diye bağırdı Pamuk. Pamuk'un öncülük etmesiyle üçlü, ormanın derinliklerine doğru ilerledi. Kış için meşe palamudu toplamakla meşgul olan Limon adında dost canlısı bir sincapla karşılaştılar. Merhaba Limon! Etrafta hiç tavşan gördün mü? diye sordu Merve. Limon durakladı ve kabarık kuyruğunu kaşıdı. Hım, bir düşüneyim. Dün uzun meşe ağacının yanında zıplayan bir tavşan ailesi gördüm. Belki de Seren'in ailesidir! Limon'un haberi karşısında heyecanlanan grup, uzun meşe ağacına doğru koştu. Ve orada, ağacın dallarının altında, Seren'in ailesini endişeyle beklerken buldular. Daha Fazla masal okumak isterseniz 2 yaş masalları Kategorimizi Ziyaret Edebilirsiniz.


Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; pireler berber, develer tellal iken zamanların birinde bir tane orman varmış. Bu ormanda çeşitli hayvanlar yaşarmış. Bu hayvanlar aralarında yılın belli dönemi yarışma düzenlermiş ve ormanın en güçlüsünü seçerlermiş. Yine yılın yarışma düzenlenecek ayına gelinmiş. Bu aya gelirken ormanda hep bir hareketlilik olurmuş. Aslanlar, kaplanlar, zebralar, ceylanlar, filler, zürafalar vb. bütün hayvanlar hep bir ağızdan orman şarkısını söylermiş. Bu şarkı yarışmalarının sembolüymüş. O şarkı şöyleymiş: Bu şarkı ile yarışma hazırlanan orman halkı başlarda her ne kadar enerjik olsa da yarışma yaklaştıkça birbirlerine karşı hırslanırmış. Bu hırsları bazen o kadar kötü olurmuş ki uzun bir süre birbiriyle küs kalan yarışmacı hayvanlar bile olurmuş. Yarışmanın yapılacağı gün çok yaklaşmış. Yarışmaya bu sene ilk defa bir sincap da katılacakmış. Daha önce sincapların katılması yasak olduğu için sincaplar yarışmaya katılmazmış. Yasak sebebi de yarışmanın kurallarıymış. Bu kurallara göre sincap aileleri ormana geleli beş sene olmadığı için ormanda oturma izinleri yokmuş. Geçici izinleri olduğu için yarışmalara katılamıyorlarmış. Beş sene dolduğu için sincaplar ailesi de yarışmaya katılabilecekmiş. Bir yandan da birçok hayvan, sincabın çok ufak ve güçsüz olması sebebiyle yarışmalara katılmasını istemiyormuş. Orman halkı, bu yüzden bir şekilde sincapları yarışmaya sokmak istememiş. Bunun için gizli gizli planlar kuruyorlarmış. Bu planlar o kadar açık konuşulur olmuş ki sincaplara kadar gitmiş. Fakat sincapları yarışmaya sokmama çabası sonuç vermemiş. Yarışma günü gelmiş. Her senenin yarışması farklı olurmuş. Bu yarışmaları da Orman Yarışma Kurulu belirlermiş. Her hayvan çeşidinden üyesi olan bu kurul bu sene de yarışmayı düzenleyen ekipmiş. Bu senenin yarışması hayvanların en hızlı şekilde kutsal orman yüzüğünü bulma yarışmasıymış. Yarışma başlamış. Birçok hayvan kutsal orman yüzüğünü bulmaya çalışırken ya yorulmuş ya pes etmiş. Geriye sadece iki hayvan kalmış. Biri sincapmış, diğeri de aslanmış. Aslan, kendinden emin biçimde kutsal orman yüzüğünü arayıp durmuş. Hatta sincabı çok küçümsemiş. Fakat aslan yüzüğü bulamamış. Yüzüğü sincap aslandan önce bulmuş. Yüzük, aslanın önünde yer alan ağacın kavuğunda saklıymış. Aslan sincabı o kadar hor ve ufak görmüş ki yarışmayı nasıl olsa kazanacağını düşünmüş ve gözünün önündeki yüzüğü bile bulamamış. Sincap da buna aldırış etmeden mücadele etmiş ve kazanmış. Aslan yaptığı hatayı anlayıp sincaptan özür dilemiş. Bir sonraki yarışmaya kadar huzur içinde yaşamışlar. Daha fazla masal okumak isterseniz Çocuk Hikayeleri kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir zamanlar, uzak bir ormanda bir sürü hayvan dostluk içinde yaşıyorlarmış. Birlikte yemek yerler ve oyun oynarlarmış. Ancak bir gün bu mutlulukları korkuya dönüşmüş çünkü ormanda büyük bir yangın çıkmış. Bütün hayvanlar telaş içerisinde oradan uzaklaşmaya çalışıyormuş. Ancak yanan ağaçların arasında mahsur kalan hayvanlar da bulunmaktaymış. O an da kurtulan hayvanlar arkadaşlarını o halde görünce cesaretlerini toplayarak arkadaşlarını kurtarmaya gitmişler. Alevler gittikçe büyüyor ve hayvanları çok korkutuyormuş ancak arkadaşlarını o şekilde bırakamazlarmış. Hepsi kendi özelliklerini kullanarak hızlı bir şekilde mahsur kalan hayvanları kurtarmaya başlamışlar. Tam herkes sağlıklı bir şekilde kurtuldu derken arkada bir yavru geyiğin mahsur kaldığını görmüşler. Geyik artık dayanamayarak bayılmış. Alevler artık daha da yükselmiş. Arkadaşlarının orada mahsur kaldığını ve üstelik bayıldığını gören hayvanlar telaştan tekrar çığlık çığlığa kalmışlar. Çok sevdikleri minik yavru geyik orada neredeyse yanarak ölmek üzereymiş. Derken aslan koşarak kendini ateşin içine atmış ve gözden kaybolmuş. Alevlerden dolayı artık hiçbir şey görünmüyormuş. Hayvanlar aslan ve geyiğin alevlerin içinde kalıp öldüğünü düşünerek ağlamaya başlamışlar. Arkadaşlarını kurtaramamış olmanın hüznüyle kendilerinden geçerken alevlerin içerisinden kendilerine doğru gelen bir şey görmüşler. Bunun ne olduğunu anlamaya çalışırken ağzında yavru geyikle beraber aslanın geldiğini görmüşler. Hüzün çığlıkları yerini sevinç nidalarına bırakmış. Aslan ve yavru geyik ciddi anlamda yaralanmışlar. Bu yüzden hayvanlar hemen onları tedavi etmeye ve yaralarını sarmaya başlamışlar. Bir süre sonra insanlar gelerek yangını söndürmüşler. Hayvanlar o sırada çoktan ormanın derinliklerine sığınmış ve birbirlerinin yaralarını sarmaya başlamışlar. Bir süre sonra yavru geyik uyanmış, aslanında yaraları sarılmış. Daha Fazla Çocuk Masalları İçin Kısa Masallar Kategorimizi Ziyaret Ediniz.


Bir zamanlar, ormanın derinliklerinde bir fare, bir kedi ve bir maymun yaşardı. Fare, küçük boyu nedeniyle ormanın tehlikelerinden kaçmak için her zaman hızlı koşardı. Kedi, zeki ve çevikliği ile ünlüydü ve her zaman yavaş fareyi yakalamak için tuzaklar kurardı. Maymun ise, ormanın en büyük ağacına tırmanarak kendini güvende hissederdi. Üçü de birbirlerine çok zıt karakterlere sahip olsalar da, dostlukları çok güçlüydü. Bir gün, ormanın güzel prensesi kayboldu ve herkes onu aramaya başladı. Fare, kedi ve maymun da kayıp prensesi bulmak için ormanın dört bir yanında aramaya başladılar. Kısa bir süre sonra, kedi prensesi buldu ve onu fare ve maymunla paylaştı. Ancak, prensesi kurtarmak onları beklediğinden daha zorlu bir maceraya sürükledi. Kötü kalpli bir tavşan, prensesi kaçırmıştı ve şimdi onları da kaçırmak istiyordu. Tavşan, prensesi ve arkadaşlarını tutsak ederek onlara zor koşullar altında yaşamak zorunda kalmalarını emretti. Fare, kedi ve maymun, tavşanın tutsaklığından kurtulmak için bir yol aramaya başladılar. Kedi, tavşanı kandırarak onunla dövüşmek istediğini söyledi ve tavşan da bu teklifi kabul etti. Ancak kedi, tavşanın gücünü yenebilecek kadar güçlü değildi. Maymun, bir fikirle ortaya çıktı ve kedinin tavşana dövüşte ona yardım ettiğini söyleyerek tavşanı kandırdı. Tavşan, bu yalanı yutmaya inandı ve kedi ve maymunun işbirliği yaparak onu tuzağa düşürdü. Böylece prenses ve arkadaşları tutsaklıktan kurtuldular ve prenses ormana geri döndü. Ormanda büyük bir parti düzenlendi ve fare, kedi ve maymun kahramanlar olarak kutlandı. Artık, üçü de birbirlerine daha çok bağlıydı ve hep birlikte yeni maceralara atılmaya karar verdiler. Fare, kedi ve maymun, yeni maceralara atılmaya karar vererek ormanın derinliklerinde keşiflere çıktılar. Yol boyunca, birçok engelle karşılaştılar, ancak her seferinde birbirlerine yardım ettiler ve birlikte çözdüler. Bu maceralarında, farklılıklarının bir avantaj olduğunu fark ettiler. Kedi, avlanma yeteneği sayesinde, fare yiyecek bulmak için küçük yerlere girebilirken, maymun, yüksek ağaçlarda tırmanarak yollarını bulmalarına yardımcı oldu. Bir gün, ormanda bir yangın çıktı. Alevler ormanı kısa sürede kapladı ve hayvanlar korku içinde kaçmaya başladı. Ancak, fare, kedi ve maymun, ormandaki diğer hayvanların yardımıyla yangına müdahale etmeye karar verdiler. Kedi, yangınla mücadelede hızı ve çevikliği ile öne çıktı. Maymun, yüksek ağaçlarda bulunan yaprakları suyla ıslatarak alevleri söndürmeye yardımcı oldu. Fare ise, küçük boyu sayesinde dar yerlere girerek alevlerin olduğu yerleri söndürdü. Sonunda, yangın kontrol altına alındı ve orman kurtarıldı. Tüm hayvanlar, fare, kedi ve maymunun kahramanlıklarını kutladılar ve onlara minnettarlıklarını ifade ettiler. Fare, kedi ve maymun, bir kez daha gösterdiler ki, farklılıklarımız bizi güçlü kılar ve birlikte çalışarak herhangi bir zorluğun üstesinden gelebiliriz.


Bir zamanlar uzun bir ormanda, birçok hayvan bir arada yaşıyordu. Aralarında dostça ilişkiler ve dayanışma vardı. Bir gün, ormana büyük bir tehlike düştü. Ormanın bir köşesine, korkunç bir canavar yerleşmişti. Bu canavar, ormanda yaşayan tüm hayvanları rahatsız ediyor ve avlanmak için onları kovalıyordu. Hayvanlar bu durum karşısında çaresiz kalmışlardı. Korku içinde yaşamaya başladılar. Birçok hayvan, kendilerini korumak için ormandan ayrılmaya karar verdi ama bu çözüm olmadı. Canavar, ormana egemen olmuştu. Bir gün, bütün hayvanlar toplandılar ve ormanın en bilge hayvanı olan Baykuş'tan yardım istediler. Baykuş, tüm hayvanları bir araya getirdi ve hep birlikte canavara karşı çıkma planı yaptılar. Planlarına göre, canavarın güçlü olmasına karşın, taş topu gibi küçük şeylerle kolayca yaralanabilecekti. Bunu fark eden hayvanlar, farklı materyaller kullanarak bu taşları hazırlamaya başladılar. Bazıları, küçük taşlar toplayarak onları pürüzsüzleştirdi. Bazıları ise ağaç kabuklarından düz yüzeyler oluşturdu. Canavar, hayvanların saldırısına karşı koymak için hazırlık yaparken, hayvanlar tarafından atılan taşlar ve diğer şeyler canavarın asıl doğasını ortaya çıkardı. Canavar, korkak bir çıngar oldu. Güçsüz kalmıştı. Hayvanların birlikteliği, canavara karşı zafer kazandırmıştı. Bundan sonra, ormanda tekrar barış ve huzur artmıştı. Hayvanlar birbirleriyle daha iyi geçiniyorlardı ve dostlukları daha da güçlenmişti. Baykuş, hayvanlara, Dayanışma ve birlik olmak, hayatta üstesinden gelinemeyecek hiçbir engel yoktur. demişti. Hayvanların güçlerini birleştirdikleri gün, aslında sadece bir canavarı değil, ormanda yaşayan her türlü olumsuzluğu da yok etmişlerdi. Çünkü birlikte hareket etmek her zaman güçtür. Ve hayvanlar gerçekten, o gün çok güçlüydüler. Küçük kabak böceği, farelerin yuvalarını temizlemeye başladı. Kükürt solucanı, kuşların yaralarını tedavi etmeye yardım etti. Tavşanlar, yüksek dallardaki meyveleri toplamak için sincapların yardımına koştu. Bürüngüz, terk edilmiş yuvalara sahip çıktı. Böylece, her hayvan, kendine özgü becerilerini diğer hayvanlarla paylaşarak, ormanın tüm canlılarına daha fazla fayda sağladı. Artık, hayvanlar canavar korkusu olmadan ormanda özgürce dolaşabiliyorlardı. Kuşlar, gökyüzünde şarkı söylüyor, sincaplar toprakta koşuşturuyor ve tavşanlar oynuyordu. Böylece orman canavarın yok olmasıyla birlikte daha da güzelleşti. Hayvanlar arasındaki dayanışma, hayvanlar aleminde uzun bir süre hatırlanacak bir olay olarak kaldı. Daha fazla masal okumak isterseniz Hikaye Oku kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir zamanlar bir ormanda üç sevimli küçük keçi ve anneleri yaşıyormuş. Keçiler çok mutlu imiş ve annelerini de çok seviyorlarmış. Bir gün ormanda oynarken, uzaktan bir kurt onları görmüş, keçiler ve anneleri bunu fark edince hemen oradan kaçıp, yuvalarına saklanmaya gitmişler. Kurt gizlice arkadan onları takip etmiş ve nerede kaldıklarını da görmüş. O gece küçük üç keçi kardeş ve anneleri korkudan uyumamışlar. Kurt saldırır diye, birbirlerine sarılıp, öylece uyuya kalmışlar. Anne keçi çok endişe duyuyormuş, kurdun ilk fırsatta yavrularına saldırması ve takip etme düşüncesi, onu çok korkutuyormuş. Bu yüzden her yere yavruları ile gidiyor, onları hiç yalnız bırakmamaya çalışıyormuş. Günler böyle geçiyor hain kurt hep anneleri yanında olduğu için, küçük yavru keçilere yaklaşamıyormuş. Pusuda bekleyen kurt plan yapmış ve zaman geçmesini bekleyerek anne keçi ve yavrularının, kendisinin varlığını unutmasını istiyormuş. İstediği gibi de olmuş. Eğlenceli orman gezileri, oynamalar derken, küçük yavru keçiler, artık kurdu unutmuş. Anne keçi belli etmiyor ama kendisinin olmadığı bir an da kurdun yavrularına saldırmasından çok korkuyormuş. Bir gün yiyecekleri bitmiş ve anne keçi, ormana yiyecek aramak için gitmek zorunda kalmış. Giderken aklı yavrularda kalmış ve onları sıkı sıkı tembih etmiş. Kurdun her kılığa girdiğini, sesinin de çok kaba çıktığını, kapıyı çalan olursa açmamalarını söylemiş. Kendilerini hem kurt, hem de ormandaki diğer hayvanlardan korumalarını istemiş. Yavru Keçiler, annelerini uğurlamışlar. Anne keçi içi rahatlamış olarak ormanın yolunu tutmuş. Aradan biraz zaman geçince, yavru keçilerin kapısını birisi çalmış. Keçiler kapıyı açmamış ve kurt içeriye ben annenizim size ormandan yiyecek getirdim demiş. Yavru Keçiler, kurdun sesinin kalın olduğunu bildiği için, sen kurtsun sana kapıyı açmayız demişler. Kurt ne yapacağını şaşırmış hemen bir hinlik yapıp, sesini inceltmiş tekrar seslenmiş ama yavrular inanmamış. Kurt bir daha geldiğinde yine ben annenizim kapıyı açın demiş. Anneleri daha önce kurdun ayağı siyah diye uyardığı için, kapının altından bakıp kurdun siyah ayaklarını görüp yine kovmuşlar. Kurt ayaklarını un ile bembeyaz yapıp gelmiş. Bu defa inanıp kapıyı açmışlar. Küçük keçiler sağa sola kaçmaya başlamış. Bir tanesi saklanmayı başarmış ama diğer ikisini yutmuş. Anne keçi eve geldiğinde sadece bir yavrusu kaldığını görmüş ve çok üzülmüş. Küçük keçi ile ormanda gezerken, kurdun bir ağacın altında yattığını görmüş. Karnı kımıldıyormuş. Kurtta derin uyku da olduğu için, yavrularının canlı olduğunu düşünüp, kurdun karnını açmış ve yavrular canlı olarak duruyormuş. Daha sonra taş doldurup dikmiş. Uyandığında iyice karnı ağırlaşan kurt, dereden su içmek isteyince, dereye düşüp boğulmuş. Bunu gören anne keçi ve yavrular çok sevinmiş küçük Keçiler bir daha kimseye inanmamış ve o günden sonra, yuvalarında huzurla yaşamışlar. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Ormanda ailesi yaşayan minik bir tavşan varmış. Bu tavşan çok sevimliymiş. Annesi ve babası ile oyun oynamayı çok severmiş. Günlerini oyun oynayarak geçirirmiş. Annesi ona her zaman Pembiş bahçemizde oyun oynayabilirsin ama az ilerideki çalıları sakın geçme. Yoksa kaybolursun diye hep söylüyormuş. Pembiş de tabi annecim bahçeden dışarı çıkmam diye cevap veriyormuş. Sıcak bir yaz günü Pembiş bahçede oynarken arkadaşları onu çağırmış. Pembiş, gel saklambaç oynayalım demiş. Pembiş annesine haber vermeden bahçeden çıkmış. Arkadaşları ile oyuna başlamış. Çok güzel saklanıyor arkadaşları onu bulamıyormuş. Pembiş daha iyi bir şekilde saklanabilmek için ormanın içlerine doğru yürümeye başlamış. Tabi arkadaşları görmesin diye hızlı koşuyormuş. Patika yolun karşısına geçip bir ağacın arkasına saklanmış. Arkadaşları oynarken anneleri ona sevlenmiş. Hadi tavşanlar yemek zamanı. Tüm tavşancıklar oyunu bırakıp annelerine doğru koşmuşlar. Bizim pembecik oyunun devam ettiğini sanarak ormanın içlerine doğru ilerleme başlamış. Bir süre sonra dönüş yolunu kaybetmiş. Bahçeden ayrıldığını da annesine söylememiş. Saat epey ilerleme başlamış. Pembecik annesinin sözünü dinlemediği için pişman olmuş. Ormanda tek başına kalmış olmanın korkusuyla bir ağacın kovuğa girmiş. Annesi pembişe seslenmek için bahçeye doğru gitmiş. Pembiş hadi gel yemek zamanı. Ancak pembiş bahçede yokmuş. Bu durum karşısında annesi hemen telaşlanmış. Normalde pembecik annesine haber vermeden uzaklaşmaz bahçeden ayrılmazmış. Her zaman annesine haber eder izinsiz bir yere gitmezmiş. Ancak bu sefer bahçede yokmuş. Annesi hemen babasına haber etmiş. Pembiş bahçede yok onu hiçbir yerde bulamıyorum. Babası ve annesi hemen aramaya başlamışlar. Ormana doğru ilerlemişler ve pembiş diyerek bağırmaya başlamışlar. Ancak pembiş hiçbir yerde yokmuş. Babası bir de şu patika yola bakalım demiş. Pembiş bu sırada acıkmaya başlamış. Annesine haber vermeden ayrılmanın üzüntüsünü de yaşıyormuş. Annesinin sözünü dinlese başına bu gelmeyecekmiş. Bunu düşünmüş. Bir daha anneme haber vermeden yanından ayrılmayacağım diye içinden geçirmiş. Gözleri ağırlaşıyormuş. Uykusu gelmeye başlayınca ağaç oyunun içine doğru uzanmış. Annesi ve babası patika yolu takip ederek ormanın içine doğru ilerlemiş. Annesi bir de şu ağaç oyuğunun içine bakalım demiş. Bir bakmışlar ki Pembiş orda uyuyor. Annesi ve babası çok sevinmiş. Annesi hemen kucağına alıp Pembiş diye seslenmiş. Pembiş gözlerini açıp hemen annesine sarılmış. Annecim sana haber vermeden ayrıldığım için çok özür dilerim. Beni affet demiş. Annesi de ona yaptığın doğru bir hareket değildi. Bahçeden ayrılırken haber vermen gerekirdi. Bir daha yapma olur mu demiş. Pembiş babasına da sarılmış. Sonra annesi ve babasının elini tutup evlerine doğru yürümüşler. Pembiş o günden sonra annesi ve babasına haber vermeden hiçbir yere gitmemiş. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz. bu masalı güzelliğime okudum çok beğendi. Kendisi tam bir babygirl ve çok tatlı.


Bir zamanlar, bir ormanda yaşayan bir tilki vardı. Tilki, her gün ormanda dolaşıp avlanmaya çalışırdı. Ancak avı hep kaçar ve tilki aç kalırdı. Bir gün, ormandaki bir gölün kıyısında bir tavşan gördü. Tavşan, tilkiye gülümsedi ve ona yardım etmek için bir fikir sundu: Eğer sen benimle birlikte çalışırsan, hep birlikte avlanabilir ve hepimiz aç kalmayız. Tilki bu teklifi kabul etti ve artık tavşan ve tilki ormandaki tüm hayvanlarla birlikte avlanıyor ve hep birlikte yemeğe oturuyorlardı. Ve böylece, ormanda barış ve mutluluk yerleşti. Sonuç olarak, bu hikaye bize, işbirliğinin güçlü olduğunu ve beraber çalışmanın insanların hayatlarını kolaylaştırabileceğini gösterir. Tilki ve tavşan, ormanda yaşayan tüm hayvanlarla birlikte dostluk ve işbirliği içinde yaşamaya devam ettiler. Her gün avlanıp, hep birlikte yemeğe oturuyorlardı. Zaman geçtikçe, ormanın diğer hayvanları da tilki ve tavşanın dostluklarından etkilenmeye başladılar ve onlar da işbirliği içinde yaşamaya başladılar. Bir gün, ormana bir ayı geldi. Ayı, ormanın diğer hayvanlarından çok daha güçlü ve korkunçtu. Diğer hayvanlar ayının ormana gelmesinden korktu ve ne yapacaklarını bilemediler. Ancak tilki ve tavşan, ayıya karşı birlikte hareket etmeye karar verdiler. Tavşan, ayının yumuşak kalbine ulaşması için ona hikayeler anlatırken, tilki de ona yardım etmek için avına koştu. Ayının içindeki soğukluk, tavşanın hikayeleri ve tilkinin yardımıyla yavaş yavaş eridi. Sonunda, ayı da ormanın diğer hayvanlarıyla birlikte yaşamaya başladı. Artık ormanda herkes dostça yaşıyor ve hep birlikte avlanıyorlardı. Ormanın diğer hayvanları, tilki ve tavşanın ayıyı nasıl değiştirdiğine şaşırdılar ve onlardan nasıl yapabileceklerini öğrenmek istediler. Tilki ve tavşan, herkesin kalplerini ısıtmak için hep birlikte hikayeler anlatmaya ve yardımlaşmaya başladılar.Orman, her geçen gün daha da güzelleşti ve barış içinde yaşayan tüm hayvanlar, hep birlikte mutlu oldular. Ancak bir gün, ormanın dışından bir tehlike geldi. Bir yangın, ormanın bir kısmını yok etti ve tüm hayvanlar evlerini ve ailelerini kaybetme tehlikesiyle karşı karşıya kaldı. Tilki ve tavşan, ormanın diğer hayvanlarının yardımıyla birlikte yangını söndürmek için harekete geçtiler. Hep birlikte çalıştılar ve yangını yavaş yavaş söndürdüler. Ormanın diğer hayvanları, tilki ve tavşanın yangını söndürmelerinden ve birlikte hareket etmelerinden çok etkilendiler. Onlar da birlikte hareket etmeyi ve ormanı koruyup kollamayı öğrendiler. Orman, tekrar eski güzelliğine kavuştu ve tüm hayvanlar evlerine döndüler. Bu masal, işbirliğinin, yardımlaşmanın ve dostluğun güçlü olduğunu ve insanların tehlike anında hep birlikte hareket etmeyi öğrenebileceklerini gösterir. Daha fazla masal okumak isterseniz Kısa Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Her yer karanlık, bu şekilde yönümüzü nasıl bulacağız? demiş. İkisi birlikte düşünmeye koyulmuşlar fakat evin ne tarafta olduğu konusunda bir türlü ortak karara varamamışlar çünkü karanlıkta tüm ağaçlar birbirine benziyormuş. Tam ümitlerini kesmişler ki uzaktan bir geyik görünmüş. Fakat b geyik, normal bir geyik değilmiş. Vücudundaki çizgiler ve yüzündeki noktalar karanlıkta adeta parlıyormuş. Boynuzları kıvrım kıvrımmış ve kocamanmış. Yavaş yavaş kardeşlere doğru yaklaşmış. Peki ya vücudundaki parlak çizgiler? demiş kardeşlerden biri, Onlar da mı orman perilerisayesinde? Evet. demiş kudu, orman perileri, kutsal öpücüklerini verdikten sonra kuduları severek onlara görevlerini fısıldarlar. Parmaklarını yukardan aşağıya doğru, bir köpeği sever gibi gezdirirler. Bu yüzden, perilerin parmaklarının değdiği vücutlarında da gece ışık saçan beyaz çizgiler vardır. Bizler, büyük kulaklarımız ile ormanda yolunu kaybedenlerin sesini duyup onlara rehberlik etmek için orman perileri tarafından görevlendiriliriz. Kardeşlerin ikisi de hem böyle güzel bir yaratık gördükleri için hem de evin yolunu artık bulabilecekleri için çok mutlu olmuşlar. Hadi, beni takip edin demiş büyük kudu, aileniz sizi merak etmiştir. Kardeşler, karanlıkta ışık saçan kudunun peşinden yürümeye başlamış. Kısa bir süre sonra da ağaçların arasından görünen evlerine ve ailelerine kavuşmuşlar. Daha fazla masal okumak isterseniz Eğitici Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir zamanlar yüksek ağaçlar ve pırıl pırıl akarsularla dolu büyülü bir ormanda Asya adında meraklı bir küçük geyik yaşardı. Asya sadece iki yaşındaydı ama gökyüzü kadar büyük bir kalbi ve vahşi ve özgür bir ruhu vardı. Asya her sabah güneşin ılık ışınlarıyla uyanır ve maceralarına atılırdı. Ormanı keşfetmeyi ve yeni şeyler keşfetmeyi severdi. Kelebekleri kovalamaktan düşmüş kütüklerin üzerinden atlamaya kadar Asya'nin günleri her zaman heyecanla doluydu. Güneşli bir günde Asya zarif çiçeklerle dolu bir çayırda yürürken kayıp bir yavru kuşa rastladı. Minik kuş hüzünle cıvıldadı eve dönüş yolunu bulamadı. Asya'nin kalbi şefkatle eridi ve yardım etmesi gerektiğini biliyordu. Nazikçe Asya küçük kuşu aldı ve sırtında taşıdı. Birlikte bilge yaşlı baykuşa ve oyunbaz sincaplara yön sorarak ormanda bir yolculuğa çıktılar. Her adımda Asya'nin kararlılığı güçlendi ve kuşun umudu daha da parlamaya başladı. Ormanın derinliklerine doğru ilerlerken pırıl pırıl bir dereye rastladılar. Asya kuşun suya ihtiyacı olduğunu biliyordu bu yüzden dikkatlice yosunlu bir kayaya indirdi. Kuş susuzluğunu giderdi ve Asya'nin nezaketine minnettarlığını ifade eden neşeli bir melodi söyledi. Tam yolculuklarına devam etmek üzereyken uzaktan bir yardım çığlığı duydular. Asya'nin kulakları dikildi ve sesi yakındaki bir çalılığa kadar takip etti. Şaşırtıcı bir şekilde bir diken karmaşasına karışmış bir yavru tilki keşfettiler. Asya tereddüt etmeden çevik toynaklarını kullanarak tilkiyi nazikçe çözdü ve serbest bıraktı. Minnettar tilki kuyruğunu salladı ve Asya ile kuşun macerasına katıldı. Üç yeni arkadaş birlikte ormanı keşfettiler büyük ve küçük yaratıklarla karşılaştılar. Asya'nin kalbi etrafındakilerin hayatında bir fark yarattığını bildiği için mutlulukla doldu. Günler haftalara haftalar aylara dönüştü. Asya kuş ve tilki ayrılmaz oldular büyülü ormanın her köşesini keşfettiler. Gizli şelaleleri keşfettiler yüksek ağaçlara tırmandılar ve mehtaplı gökyüzünün altında dans ettiler. Bir gün bir yıldız gölgesinin altında yatarken Asya kayıp kuşu bulduğu günden beri ne kadar büyüdüğünü fark etti. Gittiği her yere sevgi ve nezaket yayarak cesur ve şefkatli bir geyik olmuştu. Daha Fazla masal okumak isterseniz 2 yaş masalları Kategorimizi Ziyaret Edebilirsiniz.


Çok uzak diyarlarda büyük bir ormanın içerisinde aslan kral ve arkadaşı yeni bir güne uyanmış. Günün başlangıcı her zamanki gibiymiş. Önce serinlemek için aslan ve arkadaşı nehirde bir tur atmış. Hava o kadar sıcakmış ki her gün nehre girerek serinlerlermiş. Sonrasında karınlarını doyurmak için bir şeyler yerler ve sonrasında öğle uykusuna yatarlarmış. Tam da öğle uykusu sırasında karşılarında bir fil görmüşler. Bu fil kocaman bir hortumu ve büyük ayakları ile aslan ve arkadaşına bakıyormuş. Aslan ve arkadaşı önce bu filin onlar için tehlikeli olduğunu düşünmüş. Sonrasında aslında onlardan yardım istemek için yanlarına yaklaşmış. Aslan ve arkadaşı filin kendilerine doğru yaklaştığını görünce yerinden kalkmış ve fili izlemeye devam etmiş. Fil acılar içerisinde kıvranıyormuş. Filin ayağında kocaman bir çivi varmış. Bu çivi canını o kadar çok yakmış ki filin gözyaşları görülebiliyormuş. Aslan ve arkadaşı file yardım etmek istemiş. Önce fili yere yatırmaları lazımmış. Fakat filin diğer arkadaşları kısa süre sonra gelmişler. Aslan ve arkadaşının file yardım ettiğini en başta anlamamışlar. Durumu uzaktan gören tüm filler bir anda toplanmışlar. Aslan ve arkadaşı önce korkmuş. Çünkü kendilerinden çokça büyük filler onları tehlike olarak görmüşler. Filin ayaklarında bulunan büyük çiviler her geçen zaman daha fazla canını yakıyordu. Aslan ve arkadaşları önce tehlike olmadıklarını anlatmaları gerekti. Sonrasında file yardım edebilecekti. Yaralı olan fil arkadaşlarına hortumu ile bir şeyler anlattıktan sonra diğer filler yavaş yavaş ortamdan uzaklaşmaya başlamış. Bunu gören aslan ve arkadaşı rahatlamış ve yaralı olan file yardım etmeye karar vermişler. Filin ayağında bulunan kocaman çiviyi çıkaran aslan ve arkadaşı fili rahat ettirmeyi başarmış. Fil ve ailesi aslan ve arkadaşına teşekkür etmek için onlara yemek vermişler. Filin ve aslanların arkadaşlığı başlamış ve çok uzun sürecek olan bu dostluk ile birbirlerine her zaman iyi gelmişler. Aslan ve arkadaşı fili koruyup onun için güvenli yollar bulurlarmış. Ormanda bu dostluğu görenler şaşkınlıkla izlermiş. Fakat bu dostluk ormandaki her canlıya örnek olmuş. Daha Fazla Masal İçin Uzun Masallar Kategorimizi İnceleyebilirsiniz.


Yazın en sıcak olduğu günlerde karınca ailesi sıcak soğuk demeden çalışmaya devam ederdi. Bu küçük canlılar son derece hamarattı. Birçok farklı yiyeceği yuvasına taşırdı. Uzaktan onları izleyen diğer canlılar hayretle yaptıkları işlere bakarlardı. Hem birbirlerine bağlı hem de kurallarını asla bozmazlardı. Minicik bedenleri ile birlikte büyük iş başarırlardı. Küçük gezgin Ali bu özel canlıları takip etmeye başlar. Bir gün ailesiyle piknik yapmaya gittiği yerde karıncaların yaşamını merak eder. Merakla onları izler ve yiyeceklerini nereye götürdüklerini görür. Sabırlı bir şekilde tüm hareketlerini izleyerek onları anlamaya çalışır. Bu canlılar aileleri için her türlü fedakarlığı yapmaktaydı. Bu durum Ali'nin gözünden kaçmadı. Kendisi de ailesi için fedakar olmalıydı. Karıncaların bu kadar azimli çalışması onu etkiledi. Artık karıncaları incelemek için daha da kapsamlı çalışması gerektiğini anladı. Bunun için öğretmeninden destek aldı. Öğretmenine karıncalarla ilgili çalışmalar yapmak istediğini söyledi. Bu sayede tüm arkadaşlarına karıncaların ne kadar çalışkan olduğunu anlatabilecekti. Gezgin Ali yine bir gün karıncaların yoğun olduğu bir bölgede çalışmalarını sürdürür. Bu çalışmaları yaparken daha farklı şeyler keşfeder. Sadece karıncalar değil diğer farklı canlılarda toprak altında bir çok işe yarar. Öncelikli olarak solucanları görür. Solucanların neden sürekli toprak altında gezdiğini sorgular. Kısa süre sonra solucanların toprağa havalandırdığını anlar. Toprak için besin üretimine katkıda bulunan solucanların yaşamı Ali tarafından merakla izlenir. Ali tüm bu bilgileri toplayarak kendisine bir kitap yazmaya karar verir. Kitapta doğa hakkındaki her detayı anlatmak ister. Öncelikli olarak gördüklerini fotoğraf makinesinde çekip kitabında açıklar. Bu kitap Ali için büyük bir başarıya imza atmaktır. Kitabın ilgi görüp görmemesi önemli değildir. Ali sadece gördüklerini kalıcı bir şekilde muhafaza etmek için bu kitabı yazmıştır. Öğretmeni ve ailesi tarafından her zaman desteklenmiştir. Doğa bilincinde olan Ali hem çevresi hem de arkadaşlarına doğadaki güzellikleri anlatmıştır. Doğanın içindeki canlıların küçük ama çok fazla işe yaradığını anlatan hikayesi ile birlikte ormanların küçük canlılar adlı kitabı son derece popüler olmuştur. Kısa süre içerisinde kitap binlerce satmıştır. Ali bu başarıyı tek başına kazanmıştır. Ailesi Ali'yle gurur duyuyordur. Ali hem farkındalık yaratmış hem de doğadaki canlıların ne kadar işlevsel olduğunu ortaya çıkarmıştır. Doğadaki canlılar birçok farklı özelliği ile doğaya katkıları sayesinde canlılığın devamını sağlamaktadır. Ali yaşına göre büyük bir iş başarmıştır. Ali'nin kitabının bir anda popüler olmasıyla beraber Ali farklı işlere koyulmaya karar vermiştir. Karadaki küçük canlıları daha detaylı inceleme fikri ile sivil toplum kuruluşlarından destek almıştır. Ali'yi destekleyen kurumlar onun ilerde bir bilim adamı olacağına inanarak desteklerini sunmuştur. Ali okuldan artan zamanlarını ormanın küçük canlıları için yazdığı hikayeye harcardı. Yaklaşık üç farklı bölümden oluşan kitabı yine bir öncekiler gibi binlerce satmıştı. Ali sürekli okunan kitabı hakkında gururla bahsederdi. Şimdilerde ise bu küçük kaşif bilim insanı olarak ülkesi için yararlı işlerde bulunur. Birçok farklı konuda doğanın bilincinde olmayı sağladığı işleriyle bilinir. Doğanın insanlara sunduğu faydalardan bahseder. Küçük yaştaki merakı insanlık için yarar sağlamıştır. Daha fazla masal okumak isterseniz Hikaye Oku kategorimizi inceleyebilirsiniz.