Çok uzun yıllar önce Nottingham adlı bir kasabada çok büyük bir orman varmış. Bu ormanın ismi Sherwood. İşte bu hikayenin kahramanı olan Robin Hood da bu ormanda yaşayan bir adammış. Robin Hood ormanda tek başına yaşıyormuş. O daha çok küçükken çok parası olan zengin bir adam onu kandırmış. Robin Hood bu işe çok kızmış. Haksız yere para kazanan ve çok parası olan herkese düşman olmaya karar vermiş. Bir gün büyüyünce onların parasını çalıp zenginlere dağıtacağına dair kendi kendisine söz vermiş. Ok ve yay kullanmada çok usta olan Robin Hood bulunduğu ormanda herkese ün salmış. Ok ve yayıyla oradan geçen zenginlerin parasını alıp yoksullara dağıtmaya başlamış ve çok ünlü olmuş. Tabi bu durum hem zenginler hem de Nottingham kasabası şerifi için büyük bir sorun haline gelmiş. Onu yakalayıp cezalandırmak istiyorlarmış. Adına ödül koymuşlar. Nottingham şerifi onu yakalayıp getirene büyük bir ödül verileceğini duyurmuş. Ama Robin Hood yalnız değilmiş. Etrafında onu çok seven arkadaşları da varmış. Ne zaman birisi yakalamaya çalışsa hemen haber veriyorlarmış. Bu sayede Robin Hood'u kimse yakalayamamış. Bu durum giderek yayılmaya ve daha büyük bir sorun olmaya başlamış. Öyle ki bir gün kralın kulağına kadar gitmiş. Kral da Robin Hood'un derhal yakalanması için yardım etmeye ve bir kaç adamını Nottingham kasabasına göndermeye karar vermiş. Bir süre sonra, kralın adamları da kasabaya gelir ve şerifin adamları ile birlikte bir plan yapmaya karar verirler. Planları şöyle olacaktır. Kasabada herkesin katılacağı büyük bir ok atma yarışı düzenlenecek ve karşılığında büyük bir ödül alınacağı söylenecektir. Kral ve şerif Robin Hood'un dayanamayıp bu yarışmaya katılmak isteyeceğini düşünür. Gerçekten de düşündükleri gibi Robin Hood yarışmayı duyar duymaz kesinlikle katılmaya karar verir. Arkadaşları kral ve şerifin birlikte yaptığı planı duymuşlardır. Robin Hood'u uyarıp vazgeçirmeye çalışırlar ama Robin Hood yarışmaya katılmayı çok ister. Derken aradan belirli bir zaman geçer ve yarılma günü gelir. Yarışmaya on yarışmacı katılır ve tam on tur ok atıldıktan sonra galip gelen okçu birinci seçilecektir. Bu sırada kral ve şerif gözünü dört açar ve Robin Hood'u aramaya başlar. Etrafındakilere onu sorarlar. Ama yarışmayı izlemeye gelenler Robin Hood'un kızıl saçlı olduğunu ve yarışmacılar arasında kızıl saçlı kimsenin olmadığını söyler. Yarışmanın ilk turu ve dokuzuncu tura kadar bütün turlarını yeşil kıyafet giymiş ama kızıl saçlı olmayan ve de kimsenin tanımadığı bir adam kazanır. Bu yarışmada aynı zamanda kralın en iyi okçularından birisi olan Willim'da katılmıştır. Son turda William okunu hedef tahtasının tam ortasına isabet ettirir. İzleyiciler heyecanla yeşil kıyafetli okçuyu bekler. Yeşil kıyafetli okçu yayını gerer ve oku fırlatır. Oku William'ın okunu da ortadan ikiye bölerek tam ortadan hedefi vurur. Herkes nefesini tutmuş yarışmayı izlemektedir. Bu olayı görünce seyircilerden büyük bir alkış kopar. Yarışmacının kim olduğunu bilmedikleri için, heyecanla beklerler. Bu sırada okçu şerefin olduğu yere döner. İki tane ok fırlatır. Birisi şerifin sağ yanına öbürü de sol yanına isabet eder. İki okun arasında kalan ve şaşıran şerif ne yapacağını bilemez. Bu sırada yeşil kıyafetli okçu ona bakarak peruğunu çıkarıp fırlatır. Altından da kızıl saçları görünür. Herkes nefesini tutmuştur. Onu tanıyanlar ismini söyleyerek haykırır. Şerif ayağa fırlar ve adamlarına onu yakalamalarını söyler. Ama Robin Hood peruğu fırlattıktan sonra öyle hızlı hareket ederek kaçar ki herkes bir anda donakalır. Böylece bir kez daha Robin Hood yakalanamaz. Şerif de yarışmanın sonunda umduğunu bulamaz. Çok sinirlenir. Ama Robin Hood efsanesi devam eder. 12 Nisan 2022 Salı saat 04:08. An itibari ile biricik minnoş çok tatliş sevgilime uyuyamadığı için bu masalı okudum. Eskiden hep o bana okurdu çok severdim hafif uyukluyorken bana okumasını. Şimdi ben onu alıştırmaya çalışıyorum. Benim birtanecik sevgilim.


Ölümsüz aşk hikayeleri arasında yer alan Romeo ve Juliet Hikayeleri pek çok tiyatro sahnesine konu olmayı başarmıştır. Ayrıca insanların severek okuduğu bir hikayedir aslında. Aşk insanı olduğu dünyadan başka diyarlara götüren içinde bin bir çiçeğin açmasını sağlayan ve kelebeklerin uçuşması ile ifade edilen bir olgudur. Gerçek aşk insan iradesinden tamamen bağımsızdır. İrade dışı ortaya çıkan bir duygudur ve kolay bir şekilde kontrol edilemez. Yapılan bazı kazılarda bir çiftin kemiklerine rastlanmıştır. Bu kemiklerin ise yaklaşık beş bin yıllık olabileceği belirtilmektedir. Bu sebeple ise aslında Romeo ve Juliet'e ait olduğu da düşünülmektedir. Romeo ve Juliet hikayesi uzun yıllardan beridir sürekli olarak adından söz ettiren bir aşkı anlatmaktadır. Romeo ve Juliet Hikayesi düşman olan iki ailenin kızı ve oğlunun aşkını anlatmaktadır. Verona'da yaşayan ve uzun süredir düşman olan iki zengin aile varmış. Bu ailelerden biri Montegü diğeri ise Kapulet olarak adlandırılmaktaymış. Kapuletler'in balosunda tesadüfen Juliet ve Montegu'nun oğlu Romeo karşılaşmışlar. Bu karşılaşma sonucunda birbirlerine büyük bir sevgi ve aşk ile bağlanmışlar. Bunu duyan Juliet'in akrabaları aşık olduğu kişinin düşmanlarının oğlu olduğu sebebi ile onları ayırmak için bir takım çabalar içine girmişlerdir. Fakat Romeo ve Juliet Bu durumu dinlemeyerek gizlice evlenme hayalleri kurmaya başlamışlardır. Zira onlar bu evliliğin ili ailenin barışmasına vesile olacağını düşünür. Gizli evlilik planları yapan çift bu umut ile Peter Lorenzo tarafından gerçekleştirilmiş olan bir tören sonucunda evlenirler. Yaşanan bir sokak kavgası sırasında Romeo'nun arkadaşlarından biri olan Merkutio öldürülür. Bu durumun üzerine ise Romeo arkadaşının öcünü almak isteyerek sevgilisinin kardeşi olan Tybalt'ı bıçaklar. Dük ise onu sürgüne gönderir. Tüm bunların üzerine Juliet'in ailesi onun genç bir kont ile evlenmesini ister. Bunun ise bir an önce gerçekleştirilmesi taraftarıdırlar. Fakat Juliet bunu asla istemez. O Romeo'yu çok seviyor ve ona sadık bir şekilde kalmak istemektedir. Genç kızın bunu gerçekleştirebilmesi için yapması gereken tek bir şey vardır. O da yalnızca ölmektir. Juliet Romeo'yu çok seviyor ve başkasını asla istemiyordur. Bu sebeple ise yaşamının son bulmasına karar verir. Zira başka türlü Romeo'suna sadık kalması mümkün değildir. Bunun üzerine intihar eder ve hayatına son verir. Romeo ise Juliet olmadan yaşamanın çok zor ve katlanılmaz bir hal aldığını görür. Zira onun tek aşkı artık hayatta değildir. Buna dayanamayan Romeo da hayatına son verme kararı alır. Bunun üzerine ise bir bıçak yardımı ile intihar ederek yaşamına son verir. Romeo ve Juliet hikayesi büyük bir aşkın dilden dile anlaşılmasını sağlamıştır. Bu sayede bu efsanevi aşk hikayesi tiyatrolara konu olmuş ve yüzyıllarca unutulmayacak bir eser haline gelmiştir. -Böcükün


Günlerden bir gün işe gitmek için yola koyulan Dilara başına geleceklerden habersizmiş. Dilara güzel ve çekici bir kızmış. Kendine bakmayı çok seviyormuş. Ama çok sosyal bir insan değilmiş. Çok arkadaşı yokmuş. İşten çıktığında eve gider ve hafta sonları da yine evde vakit geçirirmiş. Ailesini bile belli zaman aralıklarında görülmüş. Tek amacı işinde iyi bir kariyermiş. Gel zaman git zaman Dilara bu şekilde yaşamış. Bir gün iş yerine yeni bir çalışan gelmiş. Oldukça yakışıklı ve ilgi çekiciymiş. İşyerindeki bütün kızlar genç delikanlı ya aşık olmuş. Fakat delikanlı aynı Dilara gibi pek fazla dışa dönük değilmiş. İki genç bir gün kafeteryada denk gelmiş. Genç delikanlı Dilara'nın tavırlarını kendine benzetiyormuş. Aynı onun gibi pek fazla toplum içine girmez ve sadece işini düşünürmüş. Bu yüzden Dilara genç delikanlının dikkatini çekmiş. Aynı şekilde genç kızda bu yakışıklı oğlanı kendine benzetmiş. Ama her ikisi de birbirlerine karşı soğuk davranıyorlarmış. Öğle yemeği sırasında genç kız sırada beklerken bir anda arkasında genç delikanlı belirir. Delikanlı bir kız birbirlerinin farkında olmaz. Yemek sırası geldiğinde Dilara yemeğini alır ve yerine oturur. Delikanlı ise Dilara'nın oturduğu yerin hemen yakınında oturur. Tek başına yemek yiyen genç kızın yanına gitmeye karar verir. Masaya oturur ve merhaba der. İki genç bu şekilde tanışmış olur. Tanışmalarının ardından birbirlerine özelliklerini anlatan güzel kız ve yakışıklı oğlan ne kadar uyumlu olduklarını görürler. Kısa süre içerisinde beraberlikleri başlar. Daha sonra herkese örnek olacak bir aşk hikayesi ile evlenirler. Son derece uyumlu bir çift olarak sevgi dolu bir aşk geçirirler. Birbirlerini dinler ve saygı duyarlar. Yaşadıkları bu aşk herkese örnek olur. Genç kız ve delikanlı evlilikleri boyunca birbirlerini asla üzmezler. Çünkü birbirlerinin ruh ikizi olmuşlardır. Kısa süre içerisinde sevgi dolu ilişkileri küçük bir kız çocuğu ile taçlandı. Bu küçük kız anne ve babasının sevgisi ile büyüdü. Oda aynı anne ve babası gibi sevgi dolu bir yaşam sürdü. Daha Fazla Masal okumak isterseniz 5 yaş masallar Kategorilerimizi Ziyaret Edebilirsiniz.


Toprak, yirmili yaşların henüz başındaydı. Ne ilk aşkını yaşayabilmişti ne kavuşmayı ne de ayrılığı... Aşka inanıyordu, belki de inanmak istiyordu. Arkadaşları, dostları hemen hemen her gün aşklarından bahsederken Toprak hiç oralı olmazdı. Ocak ayının son haftası soğuk ve karlı bir günde Toprak yine ikinci evim diye hitap ettiği kütüphanenin yolunu tutmuştu. Dondurucu rüzgarın ve karın etkisiyle nerdeyse kardan kadına dönüşmüş halde kütüphaneye girmeyi başarabilmişti. Bugün ders çalışmak yerine raftan herhangi bir kitabı seçip okumam keyif verecek diye düşünerek el yordamıyla bir roman seçmiş ve romanın rüzgarıyla hayal alemine uçmaya başlamıştı. Roman; aşkı, sevgiyi öyle güzel anlatıyordu ki Toprak kah gülerek kah ağlayarak okumayı sürdürüyordu. Roman daha önce bir öğrenci tarafından okunmuş ve kütüphaneye bağışlanmıştı. Daha önce okunan romanda, Toprağın en çok etkilendiği satırların altları çizilmişti. Hem satırların kırmızı kalemle altlarının çizilmesinden hem de kitabın arkasındaki not Toprağı çok etkilemişti. Roman dördüncü sınıftaki edebiyat öğrencisi Rüzgar tarafından kütüphaneye bağışlanmıştı. Rüzgarı hiç tanımıyordu ama içinde ilk defa tarif edilmez bir heyecanla hemen tanıma arzusu başlamıştı. Aşka inanmak isteyen ve aşkı arayan bir kadın olmanın verdiği cesaretle, daha önce yapmadığı bir şeyi yaptı ve okulun sosyal medya hesabından Rüzgarı aramaya başladı. Elinde sadece Rüzgarın ismi, soy ismi, okuduğu bölüm ve sınıfı vardı. Eğer sosyal medya kullanıyorsa oradan bulabilmesi ve eklemesi için hiçbir engel yoktu. Hemen kitabın kütüphaneye bağış yapıldığı tarihe baktı ve evet, kitap bu yıl eylül ayında bağışlanmıştı. Her şey rüzgar hızıyla gelişmiş ve Toprak okulun sosyal medya hesabından Rüzgarı kolayca bulmuştu. Ancak bir türlü arkadaşı ekle kutusuna tıklayamıyordu. En iyisinin, kitabın arkasındaki notun resmini çekmek olduğunu düşündü ve Rüzgarın romanı okuyanlara; Hala aşka inanıyor musun? şeklinde yazdığı nota karşılık Toprak; İnanmak istiyorum! yazıp fotoğrafla birlikte gönderdi. Bağış yaptığını ve okuduğunu dahi unuttuğu romanının resmini atmıştı. Şimdi ne yazsam, diye düşünüyordu. Heyecanlanmıştı ve ilk mesaja rağmen istemsizce gülmeye başlamıştı. Toprak ne güzel isim ne güzel kadınmış diye düşündü ve mesaj isteğini kabul edip arkadaşlık isteği gönderdi ve mesaja cevap verdi. Saatlerce mesajlaşmaya başlamışlardı, hava iyiden iyiye kararmıştı. Rüzgar, mesajlarında; kütüphanede olduğunu yazmış ve Toprak da hala kütüphanede olduğunu dile getirmişti. Kütüphane çıkışında buluşmayı kararlaştırmışlardı. Rüzgar çıkış kapısında elinde eski okuduğu romanla kendisine doğru gelen Toprak'ı görünce sanki yıllardır tanıyormuşçasına bir hisse kapıldı. İlk çekincelerinin ardından; uzun uzun konuşmalar, kahkahalar eşliğinde kaldıkları yurda doğru gibi görünen; aslında birlikteliklerinin, aşklarının ilk adımlarını atmaya başlamışlardı. Abi benimki de yatmıyor üstüne bide gülüyor olan uykuyu da biz kaçırdık. Sevgilimi uyutmak için okudum. Ama uyumaya hiç niyeti yok üçkağıtcının. Okumaya başladığımda sevgilim daha ilk dakikalarda uyudu belki ama hepsini okudum. Dünyadaki herşeyi geçtim onun nefes alış verişi ölüm sebebim olsa yine de son kez duymak isterdim. Okumaya başladığımda sevgilim daha ilk dakikalarda uyudu belki ama hepsini okudum. Dünyadaki herşeyi geçtim onun nefes alış verişi ölüm sebebim olsa yine de son kez duymak isterdim. İlk aşık olduğum kadın o benim masallarım ile uyur ben ise onun nefes alışlarıyla aramız biraz bozulmuş olsa da seni ilk gün ki gibi çok seviyorum 💜 şu sıralar aramız bozuk ama hala ona masal okuyorum 🤭 Hayatımda tanıdığım en güzel kadın iyi ki varsın Şevval'im. İlk görüşte aşk mıydı... evet evet bunu yaşadık biz arkadaşlar ve ben bu küçük kızı çok seviyorum ,seninle geçireceğim bir ömür olsun ve ilk günkü gibi olsun bundan ister 50 ister 60 yıl ilk günün ki gibi kalacağıma söz veriyorum küçük kız ve bu masalları sana her gece okuyacağıma söz veriyorum. Hayatımın anlamı Okyanus Gözlüm ayrıldık benden son bir kez masal anlatmamı istedi anlattım ve o şuanda uyuyor bende onun son nefes alış verişini dinliyorum seviyorsanız bırakmayın. -ely Uzak mesafe ilişkisinde şimdilik sadece telefondan okuyorum. Bugünün tarihi 13.12.2022 tarihinden yazıyorum allah kısmet ederse evlenincede bol bol bol bol bol bol bol bol yine bol çok çok çok bolca okuyacağım. Dipnot olarak masal okurken benim güzeller güzeli sevgilim asla uyumaz. Buna eminim ama ben bir masal kitabını alıp gelinceye kadar uyuyabilir buna çokça eminim. Masalı okurken yarıda uyuya kaldı bense şimdi onun nefes alıp verişiyle uyuyacağım. iyi uykular kızıl seni çok seviyorum. Meleğimi uyutmak için okuyabileceğim masal kalmadı. Öncelikle onu çok seviyorum 🙂 ve nefesini duymak, sesini duymak için her şeyi göze alırım çünkü o benim dünyada ki en büyük şansım ve ona masal okuyup uyutmak dünyanın en güzel aktivitesi iyi uykular tatlı rüyalar sevgilim <3 u.b.. Başta şarkı mırıldanıp uyuttum uykusu bölündü bu masalı okuyup uyutucaktım fakat kurban olduğum 10 saniyede uyuduğu için başka zamana artık.


Bir varmış bir yokmuş, bir zamanlar bir ahırda küçük bir kız yaşarmış. Bu küçük kızın adı Derya'ydı. Derya 5 yaşındaydı. Bir gün ailesi televizyonda haberleri izlerken başka ülkelerde kar yağdığını gördü ve çok şaşırdı. Çünkü Derya daha önce hiç kar yağışı görmemişti. Çocukların karla oynayıp kardan adam yaptıkları haberini görünce heyecanlandı ve Keşke burada da yağmur yağsa diye düşündü. O gece Derya hep bir eş hayal etmiş ve uyuyakaldı. Derya bu sesin nereden geldiğini araştırmaya başladı. Sonunda başını göğe kaldırdığında, küçük tatlı bir bulutun konuştuğunu gördü. Bulutların konuşamayacağını anlayan kız, bunun bir rüya olduğunu düşündü ve gözlerini ovuşturdu. Ama bu bir rüya değildi. Gerçekten de bir bulut konuşuyordu, dedi. Bulut Merhaba! Sana söylüyorum küçük kız. Gerçekten kar yağmasını istiyor musun? Sorusunu tekrarladı. Derya, Evet çok istiyorum dedi. Bulut, O zaman beni biraz bekle, Kuzey Rüzgarları ile konuştuktan sonra geleceğim dedi. Olay yerinden kayboldu. Bunun nasıl olabileceğini düşünen Derya'nın kafası hala çok karışıktı. Birkaç dakika sonra Bulut geldi ve Kızım, isteğini arkadaşıma ilettim ve kabul etti, çok şanslısın dedi. Derya havaya sıçradı. Bulut, Çok yakında dileğin gerçekleşecek, şimdi gitmem gerekiyor. dedi. Derya, Peki ne zaman? O sırada açık pencereden çok soğuk hava girdi. Küçük kız esen rüzgarla üşümeye başladı. Hızla kalktı ve pencereyi kapattı, Ama soğuk, öyle. Çünkü bulutun arkadaşı Kuzey Rüzgarı geldi. Derya soğuktan uyuyakaldı. Sabah kalktı ve hemen penceresinden dışarı baktı. Dışarıda beyaz kar vardı. Herkes dışarıdaydı. Rüzgar artık gitmesi gerektiğini, onu Kuzey Kutbu'nda beklediklerini söyledi ve gitti. Derya mutlu bir şekilde yatağına gitti ve uyudu. Ertesi sabah gitti. Doğruca pencereden dışarı çıktı ama dünkü karın izi yoktu. Rüya mı gerçek mi anlayamadı. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir zamanlar, bir çocuk vardı adı Eren. Eren, gece yattığında renkli rüyalar görmeyi çok severdi. Her gece yıldızların altında yatağına yattığında, hayal gücüne yolculuk yapardı. Zamanla, Eren ve Rüya Perisi sadece arkadaş değil, aynı zamanda birbirlerine olan sıcak bir bağ geliştirdiler. Rüya Perisi, Eren'in rüyalarında onunla birlikte dans etti, şarkılar söyledi ve eğlenceli oyunlar oynadı. Her gece yeni bir serüven, yeni bir sürprizle doluydu. Eren, Rüya Perisi sayesinde hayal gücünün sınırlarını keşfetti ve hayallerini gerçeğe dönüştürmeyi öğrendi. Rüya Perisi, Eren'in her gece mutlu rüyalar görmesine yardımcı oldu ve birlikte geçirdikleri her anı özel kıldı. Eren ve Rüya Perisi'nin maceraları sadece onların düşledikleriyle sınırlı değildi. Birlikte dünyaları keşfederken, Eren, gerçek dünyada da hayal gücünü kullanmaya başladı. Okulda daha yaratıcı hale geldi, resimler çizdi ve hikayeler yazdı. Rüya Perisi ise Eren'in her adımında onun yanındaydı, ilham kaynağı oldu. Bir gün, Eren okulunun yetenek gösterisine katılmaya karar verdi. Rüya Perisi, ona destek olmak için yanındaydı. Sahneye çıktığında, gözleri parlıyordu ve hayal gücü, herkesi büyüledi. Eren'in performansı, izleyicileri hayran bıraktı. Eren ve Rüya Perisi, sahneden ayrıldıklarında gülümsediler. Eren, Rüya Perisi'nin yardımıyla hayallerini gerçeğe dönüştürmeyi öğrendi. Artık her gece rüyalarında yeni dünyalara gitmekle kalmıyor, aynı zamanda gerçek dünyada da hayal gücünü kullanıyordu. Rüya Perisi, Eren'in en iyi arkadaşıydı ve ona sonsuz ilham veriyordu. Her gece birlikte yeni rüyaların kapılarını aralıyorlar ve her gün gerçek dünyada hayal gücünün gücünü kutluyorlardı. Bu masal, hayal gücünün ve dostluğun insanların yaşamlarını nasıl zenginleştirebileceğini anlatır ve herkesin içindeki Rüya Perisi'ni bulmasını teşvik eder. Daha fazla masal okumak isterseniz 6 yaş masalları Kategorimizi Ziyaret Edebilirsiniz.


Bir zamanlar, uzak bir köyde, rüzgarın hafif esintileriyle tanışan iki genç vardı: Elif ve Kerem. Elif, çiçeklerin arasında büyümüş bir kızdı, Kerem ise köyün rüzgar türbini bakıcısıydı. Her ikisi de güzellikleri ve sakinlikleriyle tanınıyordu, ama tanışmadan önce dünyaları farklıydı. Bir güzel bahar günü, Elif, çiçeklerle dolu bir kırda yürüyüş yaparken, rüzgarın hafif esintileri onun etrafında oynamaya başladı. Rüzgar, yaprakları havalanmış ve rengarenk bir dans başlatmıştı. İşte tam o sırada, Kerem türbinlerin yanından geçiyordu ve bu doğal dansı izlemeye başladı. Elif, dansı izlerken rüzgarın dans ettiğini fark etti. Ona doğru yürüdü ve gözlerini kapatıp rüzgarın melodisini hissetmeye başladı. Rüzgarın nefesi, onu yumuşakça okşadı ve Elif, bu anın büyüsüne kapıldı. Kerem ve Elif, birlikte doğanın güzelliklerini ve rüzgarın melodisini keşfetmeye başladılar. Her gün, çiçeklerin arasında ve türbinlerin yanında birlikte vakit geçiriyorlardı. Rüzgar, onları bir arada tutan bir güç haline geldi. Zamanla, Kerem ve Elif arasındaki bağ, sadece doğa ile değil, aynı zamanda birbirleriyle de büyüdü. Rüzgarın dansı, onların aşkını kutluyordu. Birlikte geçirdikleri her an, daha da özel hale geliyordu. Bir gün, Kerem ve Elif, rüzgarın melodisiyle birlikte dans etmeye karar verdiler. Elif'in beyaz elbisesi ve Kerem'in gümüş saçları rüzgarla birlikte uçuştu. İkisi de gökyüzüne bakarak birbirlerine olan sevgilerini ifade ettiler. Elif ve Kerem, rüzgarın dansını izlemekle kalmadılar, aynı zamanda rüzgarın melodisini de yakalamayı öğrendiler. Birlikte, rüzgarın nağmelerine eşlik etmeye başladılar. Elif, güzel sesiyle şarkılar söylüyor, Kerem ise türbinlerin uğultusuyla ritim tutuyordu. Rüzgar, bu ikilinin uyumunu ödüllendirdi ve dansını daha da coşkulu hale getirdi. Birlikte geçirdikleri zaman, sadece doğanın güzelliklerini keşfetmekle kalmadı, aynı zamanda birbirlerinin kalplerini keşfettiler. Her gün rüzgarın dansı, onların aşkını daha da derinleştirdi. Bir yaz günü, Elif ve Kerem, tepenin üstündeki dev bir meşe ağacının altında piknik yapmaya karar verdiler. Rüzgar, saçlarını okşadı, gözlerini birbirlerine çevirdiler ve ilk öpücüklerini paylaştılar. Aşkları, rüzgarın esintileriyle birleşti ve sonsuza kadar süren bir bağ kurdu. Daha fazla uyku masalları makalesi için 7 yaş masalları ve hikayeleri kategorimizi ziyaret edebilirsiniz.


Günlerden bir gün minik Ahmet ailesiyle tatile gitmiş. Tatilde birbirinden farklı eğlenceli yerler görmüş. Burada vakit geçirirken çok mutluymuş. Daha sonra tatil bitmiş ve eve dönüş yolculuğu başlamış. Yolculuk bittikten sonra eve dönen minik Ahmet okula başlamış. Okula gitmeyi sevmiyor ve okuldan nefret ediyormuş. Sürekli tatil yapmak istiyor ve gezmek istiyormuş. Ama bu pek de mümkün olmuyormuş. Her sene sadece bir kez tatile gidiyorlar ve onun dışında hiçbir gezi yapmıyorlarmış. Artık bu durumdan çok sıkılan Ahmet anne ve babasına sitem etmiş. Bütün arkadaşlarının sürekli gezdiğini söylemiş ve hafta sonları birbirinden farklı yerler görmek istiyormuş. Ailesi önce maddi zorluklar yüzünden sürekli gezip eğlenemeyeceklerini Ahmet anlatmış. Ama Ahmet yine de bu durumu pek önemsememiş. Belli bir süre sonra tekrar sitem etmiş. Ailesi gerçekten çok üzülüyormuş ama Ahmet bir türlü bunu göremiyormuş. Ahmet'in ailesi onu mutlu etmek için hafta sonu zorda olsa küçük bir gezinti ayarlamak istemiş. Ahmet bir gece uykusundan uyanmış ve su içmek için mutfağa gitmiş. Mutfağa giderken salondan bazı sesler gelmiş. Annesi ve babası aralarında konuşuyormuş. Konuşmalarına kulak misafiri olan Ahmet çok üzüleceği bazı şeyler duymuş. Çocuklarının mutlu olması için küçük bir tatil ayarlayan ailenin masrafları karşılamak için kredi çekmek zorunda olduğunu duymuş. Anne ve babası yeter ki çocukları mutlu olsun diye kredi çekecekmiş. Bu tatil için maddi olarak çok zorlanacaklarmış. Ahmet anne ve babasının maddi anlamda zora düşmesini istememiş. Aslında ona daha önce anlatılmaya çalışılmış. Ama Ahmet bir türlü anlamak istememiş ve ısrarla anne ve babasından tatile gitmek istediğini söylemiş. Bunu yaptığı için çok pişmanmış. Artık anne ve babasına ısrarcı olmayacak ve sabretmeyi öğrenecekti. Anne ve babasının karşısına geçerek onlardan hiçbir şey istemediğini söyleyen Ahmet geçmenin ne kadar zor olduğunu gördü. Ayrıca sene da bir kez de olsa tatile gitmenin aslında ne kadar büyük bir hediye olduğunu gördü. Şükretmeyi öğrenen Ahmet artık ailesiyle her sene tatile giderek keyifle vakit geçirebiliyor. Ayrıca anne ve babasından gereksiz hiçbir şey istemeyecek. Çünkü geçim sıkıntısı yüzünden mutsuz olmak istemiyordu. Ailesi kendisi yüzünden zora düşmesin diye Ahmet artık ailesine karşı daha makul isteklerde bulundu. Daha Fazla Çocuk Masalları İçin Eğitici Masallar Kategorimizi Ziyaret Ediniz.


Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde pireler berber iken develer tellal iken. Bir kasabada kumandan ile köpeği çaça beraber yaşarmış. Bu kumandan ülkesinin en çok hain yakalayan kumandanıymış. O yüzden ülkedeki herkes onu ve köpeğini tanır onlara çok saygı duyar aynı zamanda da severmiş. Kumandan en son çok büyük bir savaşta büyük bir zafer kazanmış ve ülkesine gururla dönmüş. Kumandanın köpeği çaça da ona çok yardım eder onun her zaman yanında olur ve düşmanlarına göz dağı verecek kadarda heybetliymiş. Ülkenin kralı tarafından büyük bir ödüle layık görülmüş. Ve ona küçük saraylarından birini kullanması için vermiş. Bu kumandan ile köpeği çaça artık orada yaşamaya başlamış. Bütün ülkenin bu hediyeden haberi olmuş. Ama bu iyi bir şey olmamış kumandan ve köpeği çaça için. Çünkü artık herkes onların yerini buluyor hatta düşmanları bile. Ve korkulan olmuş. Kumandanın yaşadığı yerden haberi olan eski düşmanlarından biri ona haince bir plan hazırlamış. Kumandanı yakalayıp öldüreceklermiş. Yaptıkları olanda kumandan ısınmak için ormana doğru geldiğinde onu yakalayıp bir sandalyeye bağlayıp öldürmekmiş. Aynen dedikleri gibi olmuş. Soğuk bir akşamda kumandan köpeği çaça ve kendinizin biraz odun toplamak istemiş. Hava daha da soğuyacağı için biraz geç dönecekmiş. Köpeği çaçayı yanında götürmemiş. Kumandan sarayından uzaklaşmış ormana doğru yürüyormuş ormanın içinde biraz ilerledikten sonra düşmanları onu kıskıvrak yakalamış. Zorla bir kulübeye getirmiş. Orada onu öldürmek istemişler. Bu sırada eve geri gelmek için geç kaldığını düşünen köpek çaça meraklanmış ve sahip kumandanın peşinden gitmeye karar vermiş. Ormanın içerisinde ilerleyen köpek bir terslik olduğunu anlamış. Çünkü sahibi kumandanın kokusu gitgide uzaklaşmış ve ortalarda da görünmüyormuş. Köpekler o kadar güzel koku alırlarmış ki, kilometrelerce uzaktan aradığını bulabilirlermiş. Bu tuhaf durum köpek canim hoşuna gitmemiş ve nereye gittiğini bulmaya çalışmış, izlerin peşine düşmüş. Ve sonunda nerede olduklarını anlamış. Birde ne görsün. Kumandanı haince yakalamışlar. Kumandanda nehir tüfek ne bir mızrak nehir tabanca varmış ama hainlerde her türlü alet bulunuyormuş. Köpek çaça ne yapsam da kumandanı kurtarsam diye düşünmüş. Aklına bir fikir gelmiş. İnce düşmanları oradan uzaklaştırmak sonra düşleri ile sahibinin ellerindeki bağı çözmekmiş. Ama bu iş o kadar da kolay değilmiş. Köpek çaça gidip bahçedeki tenekeleri devirerek ses çıkarmıştır ve kapıları tıkırdatmış. Ne olduğunu anlamayan bu kötü adamlar merak içinde kapıya doğru yönelmiş. Köpekte kenarda onlara görünmeden bekliyormuş. Onlar sesin nerden geldiğini anlamak için yavaş yavaş bahçeye doğru gitmişler. Tam gözden kaybolduklarında köpek sessizce sahibinin yanına gitmiş. Kumandanın ellerindeki bağı çözmüş kumandan eller çözülünce hemen köpeği çaça ile birlikte oradan uzaklaşmış kar. Bu kötü adamlar içeri geldiklerinde gözlerine inanamamış kar kumandan yokmuş. Aradan birkaç saat geçmiş ve kumandan bu sefer onların yanına askerleri ile birlikte gelmiş. Onların kıskıvrak yakalayarak zindanda artırmış. Böylece o kötü adamlardan kurtuluşlar. Bu olay ülkeye nam salmış ve bir daha bu ülkeye hiçbir kötü adam girememiş. Daha fazla hikaye okumak isterseniz Hikayeler ve Hikaye Oku kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Şahmeran; Vücut olarak üst taraf çok güzel bir kadını, alt tarafı ise bir yılanı andıran, özellikle doğu kültürlerinin masallarında anlatılan mitolojik bir yaratık olarak bilinir. Bu hikaye Akdeniz'in Tarsus ili dolaylarında geçtiği bilinmektedir. Buradaki yılanlara Meran ismi verilirdi. Bu yılanlar gayet akıllı ve sulh içerisinde yaşamaktaydı. Kraliçelerine ise; Şahmeran adı verilmekteydi. Şahmeranı ilk defa gören kişi, oduncu olan bir ailenin oğlu olan Cemsaptı. Cemşab, arkadaşları ile bir gün mağaraya gitmeye karar verir. Bu mağaraya bal çıkarmaya gidiyorlar. Fakat arkadaşları çok fazla bal alabilmek için onu mağarada bırakıp çıkarlar. Mağarada kalan Cemşab, aniden küçük bir ışık görür. Bu ışığı bıçağını kullanarak ışığın sızdığı deliği iyice genişletir. Genişletmesiyle birlikte orada bir bahçe görür. Bu bahçe çok güzelmiş. Bahçede birbirinden güzel, birbirinden farklı çiçekler varmış. Ayrıca bir tane havuz ve bu havuzun içerisinde de birçok yılan bulunmaktaymış. Yıllarca bu mağarada kalır Cemşab ve bu kaldığı zaman içerisinde Şahmeran'ın ona güven duymasını sağlar. Fakat ailesini o kadar çok özler ki gitmek ister. Cemşap'ın üzülmesinde dayanamayan şahmeran ona gitmesi için izin verir. Fakat tek şartı vardı; yerini hiç kimseye söylememesini şart koşmuştur. Ancak böyle izin vermişti Cem Şap'ın gitmesine. Cemşab mağaradan ayrılır Şahmeran'ın yerini hiç kimseye söylemez. Ta ki padişah hasta oluncaya kadar, şahmerandan kimseye söz etmez. Bir gün Vezir gelir ve padişahın hasta olduğunu söyler. Hasta olan padişahın sadece Şahmeran eti yiyerek iyileşebileceğini söyler. Bunun üzerine Cemşab Şahmeran'ın yerini onlara gösterir. Cemşab buna çok üzülür. Rivayete göre Şahmeran, ona şunu söyler; suyunu kaynatıp vezire içirmesini, eti de padişaha vermesini söyler. Suyu içen Vezir ölür, padişah ise eti yiyerek iyileşir. Padişah iyileştikten sonra Cemşab'ı vezirliğe yükseltir. Rivayete göre, Şahmeran'ın ölümünden diğer yılanların haberi olmamış, bu durumu öğrendiklerinde ise Tarsus ilini istila edecekleri söylenmektedir. Bazı söylentilere göre ise Cemşap bir lokman hekimdir ve Şahmeran'dan tıp bilimiyle ilgili çok fazla bilgi edinmiştir. Lokman Hekim efsanesine göre; bir adam tesadüfü olarak bir mağaraya girer. Bu adamı yılanlar Şahmeran'a götürür. Şahmeran ise mağaraya giren adama yerini bildiği için onu dışarı salamayacağını der. Bu adam zaman geçtikçe Şahmeran'ın güvenini kazanır. Bir gün ailesiyle tekrar görüşür fakat Şahmeran'ı görmesinden dolayı vücudu pul pul olur. Bu yüzden Şahmeran bu adama vücudunu asla hiç kimseye göstermemesini söyler. Şahmeran Mersin ilinin tarsus ilçesi yakınlarında bir mağaranın arkasında saklı kalan bir bahçede yaşamıştır rivayete göre. Şahmeran binbir türlü güzelliğin içerisinde yaşayan yılanların meran diye bahsedilen yılanların şahıdır. Üst tarafı olabildiğince alımlı güzel bir kadın alt tarafı ise bir yılandır. Rivayete göre meran yılanlarının kraliçesine Şahmeran denmektedir. Anonim olarak halk efsanesidir belirli bir kişinin eseri değildir. Şahmeranı öldüren kişi zamanında hastalanan padişahın veziridir. Saklı kalması gereken yerini söyleyen kişi ise Cemşab'dır. Tarsusun ilçe merkezinde bulunan şahmeran heykeli: Şahmeran hikayesi bir efsanedir gerçekliği kanıtlanmamış olsada birçok kişi tarafından inanılmaktadır. Şahmeranın neden evlere asıldığı net bir şekilde bilinmesede öngörüler halkın şahmeran sevgisinden kaynaklı olduğudur. Şahmeranın Cemşed'e yaptığı iyilikten ötürü sevgi duyulduğu düşünülmektedir. Rivayete göre şahmeranı Cemşed ve dönemin hastalanan padişahının Veziri görmüştür.


Hayvanlar aleminde işler yolunda gidiyordu. Herkes kendi halinde yaşamına devam etmiş bir haldeydi. Hayvanlar kendi içinde mutlu mesut bir şekilde yaşamaya başlamıştı. Nehirde herkesi eğlendiren şakacı mı şakacı bir timsah yaşardı. Her hayvan canı sıkıldığında onun yanına uğrar, onunla muhabbet eder ve keyfi yerine gelince de kendi yerlerine geçerlermiş. Bir gün, yolunu kaybetmiş bir kuzu nehre doğru ilerlemeye başlamış. Nehrin suyunun serinliği çok uzaklardan dahi belli oluyormuş. Bu serinliğe aldanan kuzu nehre doğru yaklaşmış. Timsah ise suda kamufle olacak şekilde bir köşeye doğru saklanmış. Kuzu, timsahı fark edememiş. Ayağını suya daldırmış. Timsah bir anda koca ağzını açarak kuzuyu ona zarar vermeyecek şekilde içine hapsetmiş. Kuzu, kendisini dar ve karanlık bir yerde bulmuş bir anda. İçinde biraz korku ile büyük bir telaşa kapılmış. Sürüden ayrılmaması gerektiğini anlamış o anda ve anlamış ki, sürüden ayrılanı kurt kaparmış. Kuzunu annesi, kuzusunu aramaya çıkmış. Sürüyü de arkasına takmış. Hep birlikte bakmışlar sağa sola. Bakmışlar her taşın altına. Haber salmışlar bilen bilmeyen, duyan duymayan herkese. Didik didik etmişler her bir yanı. Ama ne bir iz ne de bir işaret bulamamışlar. Son çare nehre doğru çevirmişler rotalarını. Yürümüşler alabildiğince. Ormanda ayak basılmadık tek bir yer dahi bırakmamışlar. Varmışlar şakacı timsahın yanına. Şakacı timsah çıkıvermiş hemen ortaya. Önünde büyük bir alanı dolduran sürüyü görünce büyük bir şaşkınlık yaşamış. Bir kuzu için böyle bir sürünün seferber olacağını pek sanmamış. Merhaba timsah kardeş. demiş kuzunun annesi. Merhaba! diye karşılık vermiş şakacı timsah. Şey, ben bilmiyorum. Görmedim. Fakat ağzı kanlarla dolu bir tilki geçip gitmişti buralardan. İnşallah sizin kuzunuz değildir. diye karşılık verdi. Kuzunun adresi bunu duyar duymaz bastı çığlığı ve göklere kadar ulaştı onun bu feryat ve figanı. Belli ki anne kalbi dayanamamıştı. Bunu gören şakacı timsah açıverdi koca ağzını. Koşa koşa çıkıvermişti kuzu annesine doğru koşarak. Sarılıp birbirlerine koklaşmaya başladı kuzu ve annesi. Bu durumu görünce şakacı timsah, yüzünde büyük bir tebessümle bakmaya devam etmişti onlara. Kızamamıştı kuzunun annesi ona, çünkü onun fıtratında bu şekilde şakalaşmak vardı ve bu şaka, aslında kuzu ve annesine iyi de bir ders olmuştu. Kuzu, sürüden ayrılmaması gerektiğini anlamı ve anne ise, ne pahasına olursa olsun kuzusuna sahip çıkması gerektiğini kavramıştı. Böylece bir gün daha geçmişti ormanlar gülüşerek ve eğlenerek ve günler bu şekilde geçmeye devam ediyordu. Daha Fazla Masal İçin Uzun Masallar Kategorimizi İnceleyebilirsiniz.


Günlerden bir gün, yoksul bir saka ve onun bir eşeği varmış. Eşek, zayıf, çelimsiz ve yara bere içindeymiş. Yiyecek hiç bir şey bulamıyormuş. Padişahın seyisi, sakayı tanıyan eski bir dostuymuş. Gezerken yolda sakayı görmüş. Hal hatır sorduktan sonra, sakaya dönüp demiş ki; Bu gariban eşek neden böyle, açlıktan neredeyse yığılıp ölecek, demiş. Değerli dostum, biliyorsun ben çok gariban biriyim. Benim gibi gariban bu hayvana da yiyecek değil arpa, ot bile veremiyorum. Ondan dolayı böyle zayıf bir hale geldi, demiş. Durumun anlıyorum sevgili dostum. Sen şu gariban hayvanı ver de onu padişahın ahırına götüreyim, orada güzel yemlerden yesin de kendine gelsin biraz, demiş. Saka çok sevinmiş. Hemen kabul etmiş bu teklifi. Seyis gariban eşeği alıp padişahın ahırına götürmüş. Eşek, tertemiz ahırı ve sağlıklı atları görünce; Atlar burada keyif içinde yaşarken, benim durumuma bak diye sitem etmiş. Bir müddet geçtikten sonra ülkede savaş çıkmış. O sağlıklı atların hepsi hazırlanıp savaşa götürülmüş. Günler geçmiş ve atlar ahıra geri dönmüş. Ama hepsi yaralar içindeymiş. Vücutlarında oklar saplanmış haldeymiş. Diğer gün doktor gelip, atları bağlamış ve yaralarını sarıp okları çıkarmış. Bunu gören eşek, daha önce söylediklerinden bin pişman olmuş. Durumuna şükretmiş ve demiş ki; İyi ki ben o atlardan biri değilim.


Bir varmış bir yokmuş, ülkenin en tatlı kasabalarının birinde ışıl ve pırıl adında iki tane kardeş varmış. Bu kardeşlerden biri 3 yaşında biride 5 yaşındaymış. Beraber oyun oynamayı çok seven bu kardeşler her zaman kocaman evlerinin bahçesinde oyun oynarlarmış. Bu kardeşlerin babaları bir gün onlara sapsarı bir civciv kostümü ile bembeyaz bir tavşan kostümü almış. Bu kostümleri okadar çok sevmişler ki giyinip beraberce oyun oynamaya başlamışlar ve akşam olmuş. Ailecek yemek yiyip yatmışlar. Işıl ve pırıl bazen bahçede kovalamaca oynar bazen evde resim çizer bazen de mutfakta annelerine yardım ederlermiş. Bu kardeşlerin en sevdiği oyunlardan biride saklambaç oynamakmış. Saklambaç oynarken ne zaman akşam olduğunun farkına bile varmazlarmış. İki kardeş her zaman oyun oynarken anneleri onlara yemek hazırlarmış. Beraberce yemek yedikten sonra oyunlarına kaldıkları yerden devam ederek akşamı eden bu kardeşler yine bir gün saklambaç oynamaya karar vermişler. Bütün gün oyun oynamaya başlamışlar. Işıl ve pırıl kendi aralarında konuşarak ışılın ebe olmasına ve Pırıl'ında saklanmasına karar vermişler. Daha sonra oynamaya başlamışlar. Birkaç saat oyun oynamaya devam eden bu iki kardeşin anneleri yemek hazırlamış ve yemeğe çağırmış. Yemekte en sevdikleri yemek olan köfte, patates kızartması ve çorba varmış ve kokusu bütün evi sarıyormuş. Anneleri sofrayı kurduktan sonra Pırıl ve ışılı yemek yemeye çağırmış ama yemeğe sadece pırıl gelmiş. Işıl saklandığı yerden çıkmamış. Pırıl ve annesi bütün evde ışıl'ı aramaya başlamışlar. Ama bir türlü ışıl'ı bulamamışlar. Evi uzun süre arayan anne ve kızı ışılı bulamayınca korkmaya başlamışlar. Ne yapacaklarını bilemeyen Pırıl ve annesi üzülmekten başka ellerinden bir şey gelmemiş. Bir süre sonra, ışıl ve annesi bir anda bahçeye bakmayı düşünmüşler. Bahçeye gidip bakmışlar ve ısıl bahçede de yokmuş. İyice korkmaya başlamışlar. Eve doğru tekrar gelen ışıl ve Pırıl kocaman evlerinin üst katına tekrar bakmaya gitmişler birde ne görsünler, kocaman bir tavşan üzerlerine doğru koşuyor. Şaşkınlıktan ne yapacağını bilememişler. Bir anda üzerlerine atlayan bu tavşan bir anda gülmeye başlamış. Sonradan aaaa diye şaşırarak tepki vermişler ve o tavşancık ışıl'mış diye gülüşmüşler. Annesi sonradan demiş ki doğru ya neden aklımıza gelmedi tavşancığa bakmak. Bu tavşancığı dün babanız size almıştı. diyerek kahkaha atıp gülmeye başlamışlar. Işıla sımsıkı sarılan pırıl ve annesinin bu sevincine anlam veremeyen ışıla durumu anlatmışlar. Hepsi beraber gülüp eğlenmişler. Tam o sırada babaları da eve gelmiş ve burada neler oluyor demiş. Babalarına da durumu anlatmışlar. Daha sonra babaları oyun oynarken daha dikkatli olmaları gerektiğini, habersiz evden çıkılmaması gerektiğini anlatmış. Eğer gerçekten evden habersizce çıkmış olsaydın sizi çok merak edersin ve bulması da zor olurdu. Bunun üzerine bu iki kardeş tamam baba daha iyi anladık demiş. Işıl ve Pırıl babalarına ve annelerine sarılarak sizden habersiz evden çıkmamaya söz veriyoruz diyerek onları öpmüşler. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde develer tellal, pireler berber iken, ben anamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken, çok eski zamanlarda yaşayan renkli gövdeli, uzun kuyruklu, iri cüsseli dinozorlar varmış. Bu dinozorlar sanıldığı gibi öyle korkunç canlılar değilmiş. Herkes tarafından çok sevilirlermiş. Kimseye kötülükleri dokunmaz, dost canlısı varlıklarmış. Ama dinozorların bir özelliği varmış. Dinozorlar diğer canlılardan çok daha büyük oldukları için dünyadaki her şey onlar için çok küçükmüş. Diğer hayvanlar, bitkiler, insanlar, dağlar, tepeler bile onların yanında küçücük kalırmış. Üstelik tek sorun da bu değilmiş. Dinozorlar yürüdüğü yerde yeri sarsıyorlarmış. Diğer canlılar bu durumdan rahatsız olsalar da dinozor dostları kırılmasın diye bir şey söyleyemiyorlarmış. Bu iri cüsseli hayvanlar acıktıkları zaman ağaçlarda, tarlalarda ne varsa tek seferde yiyip bitiriyorlarmış. Karınlarını doyurmak hiç kolay değilmiş. Gitgide dünyadaki bütün yiyecekler tükenmeye başlamış. Bütün canlılar çok zor durumda kalmışlar. Ne ağaçlarda meyve kalmış ne de tarlalarda sebze kalmış. Dinozorlar bu durumu bilseler de ellerinden hiçbir şey gelmiyormuş. Üstelik sorunlar bu kadar değilmiş. En büyük sorun dinozorlar büyük oldukları için hiçbir yere sığmıyorlarmış. Diğer hayvanların kimisi ağaçta, kimisi suyun altında, kimisi mağaralarda, kimisi toprağın altında yaşarmış. Ama bu dev canlıların bir yuvaları dahi yokmuş. Dağlardan, mağaralardan bile büyük oldukları için onların içine bile yuva yapamıyorlarmış. Artık bu durum canlarına tak etmiş. Dinozorlar büyük bir toplantı düzenlemişler. İçlerindeki en yaşlı olan bilge dinozor konuşmaya başlamış. Sevgili dinozor dostlarım. Bugün buraya çok önemli sorunlarımızı tartışmak için geldik. Biliyorsunuz dünyayı çok seviyoruz, diğer dostlarımızı da çok seviyoruz ancak görüyorsunuz bu dünya bizim için uygun değil. Biz bu dünyada ne kendimize göre bir yuva ne de yiyecek bulabiliriz. Karnımızı doyururken yiyecekleri hızlı tüketiyoruz. Böyle sürerse hem biz hem de diğer dostlarımız açlıktan ölecek. Benim tavsiyem kendimize uygun bir yuva bulmalıyız demiş. Diğer bütün dinozorlar bilge dinozora hak vermişler. Hepsi aynı fikirdeymiş. Ertesi gün bütün dostlarına veda etmişler ve yola koyulmuşlar. Bütün dostları gidecekleri için çok üzülmüş olsalar da dinozorların bu kararını haklı bulmuşlar ve kabul etmişler. Zaten başka çareleri de yokmuş. Dinozorlar yeni bir yuva bulma ümidiyle gece gündüz demeden gitmişler. Aylarca süren bu yolculuklarının sonunda karşılarına tam da kendilerinin sığacağı şekilde parıltılar içinde bir kapı çıkmış. En önden giden yeşil benekli dinozor kapıyı aralamış. Dinozorlar bu kapıdan içeriye girip gözlerine inanamamışlar. Bu ülke sihirli bir ülkeymiş tam da istedikleri gibi her şey büs büyükmüş. Envaı çeşit dev ağaçlar, envaı çeşit dev sebze ve meyveler, kendilerine uygun yuvalar varmış. Devasa büyüklükteki dağların arasından gürül gürül akan büyük bir dere varmış. Dinozorlar tam da kendi istedikleri gibi bir yuva buldukları için çok mutlu olmuşlar. Artık aramızda göremediğimiz dinozor dostlarımız bu gizli dünyalarında sonsuza kadar mutlu ve huzurlu yaşamışlar. Daha Fazla Çocuk Masalları İçin Hikaye Oku Kategorimizi Ziyaret Ediniz.


Bir varmış bir yokmuş Evvel zaman içinde kalbur saman içinde ülkelerin birinde bir çiftlikte yaşayan tavus kuşları varmış. Tavus kuşlarının rengarenk, desen desen öyle güzel tüyleri varmış ki üstelik kuyruklarını kabartınca herkes onlara hayran hayran bakarmış. Bir gün bir saksağan kuşu etrafta yiyecek ararken tavus kuşlarının olduğu avluya girmiş. Saksağan kuşu tavus kuşlarının kuyruklarını görünce pek bir özenmiş. İçinden keşke benim de böyle güzel rengarenk kuyruğum olsa diye geçirmiş. Oralarda dolaşırken tavus kuşlarından dökülmüş tüyler bulmuş. Onları güzelce kendi kuyruğuna bağladıktan sonra gayet kibirli bir eda ile tavus kuşlarına doğru yürümeye başlamış. Fakat onlara iyice yaklaşınca tavus kuşları, saksağan kuşunun hilesini derhal anlamışlar ve onun üzerine atılarak uydurma olan kuyruğunu yolup çıkarmışlar. Saksağan kuşun niye uğradığını anlayamamış. Kendi canını zor kurtarmış. Saksağan kuşunun arkadaşları da uzaktan onu seyrediyorlarmış. Saksağan kuşu arkadaşlarının kendisini seyrettiğini görünce çok utanmış. Tavus kuşları uzaktan seslenmişler. Bir daha sakın bizim çiftliğimize uğrama kendini ne sanıyorsun kuyruğu takınca kendini tavus kuşu mu sandın demişler. Bu olaydan sonra saksağan kuşunun diğer saksağanların yanına dönmekten başka çaresi kalmamış. Fakat kendi cinsleri olan saksağanlar, kendisini seyretmiş olan arkadaşları onu yanlarına kabul etmemişler ve ona demişler ki: Güzel kuşları güzel yapan sadece tüyleri değildir. Senin kendinden utanman hiç hoş bir şey değil, asıl utanman gereken bu demişler. Allah'ın bize vermiş olduğu her şeye minnettarız. Bizdeki desenler bir başkasında, bir başkasındaki desenler de biz de olmayabilir ama biz böyle çok mutluyuz. Yalnız sen bunu göremedin. Biz de senin gibi bir arkadaşı istemiyoruz şimdi nereye gitmek istiyorsan git demişler. Saksağan kuşu yaptığı hatayı anlamış ama her şey için çok geçmiş. Alıp başını çok uzak, kimsenin onu tanımadığı bir ülkeye gitmeye karar vermiş. Artık kendinden utanmıyor ona verilen bütün her şey için Allah'a minnet duyuyormuş. Bir daha asla eski hatalarına düşmeyecekmiş. Çünkü bunun bedelini hem arkadaşlarını kaybederek hem de yurdundan uzaklaşarak ödemiş. Bu masalda burada bitmiş. Daha Fazla masal okumak isterseniz 2 yaş masalları Kategorimizi Ziyaret Edebilirsiniz.


Salur Kazan bir gün büyük bir şölene katılmış. Bu şölende çok eğlenmiş ve çok içki içmiş. Bu sebeple de sarhoş olmuş. Sarhoşluğuna bakmayan Salur Kazan ava çıkmaya karar vermiş. Ancak dayısı sarhoş olduğu için Salur Kazan'ın ava gitmesine razı olmamış. Buna rağmen Salur Kazan dayısını dinlememiş ve Uruz isimli oğlunu yaşadıkları çadırın başına dikerek ava çıkmış. Salur Kazan'ın düşmanları varmış ve fırsat kollarlarmış. Onun ava gittiğini duyunca yaşadığı çadırı yağmalamaya karar vermişler. Salur Kazan çadırda karısı, çocukları, annesi ve yardımcıları yaşarmış. Düşmanların çadırı basması üzerine yardımcıları ve ailesi çadırı korumaya çalışmışlar. Ancak başarılı olamamışlar ve Salur Kazan'ın oğlu Uruz, karısı ve annesi esir alınmış. Av merakına yenik düşerek ava çıkan Salur Kazan'ın içine bir sıkıntı düşmüş. Bunun üzerine evine yani çadırına dönmeye karar vermiş. Çadıra döndüğünde de çadırın yağmalandığını görmüş. Çadırda ailesini göremeyince de onları aramaya başlamış.


Bir varmış, bir yokmuş, günlerden bir gün ormanın kralı olan aslan kral ormanda yaşayan hayvan dostlarını saraya davet etmiş. Hem onlarla tanışmak, hem de ormandaki sorunları konuşmak istemiş. Saraya gelen davetlilerden ilki ayı imiş. Ayı girer girmez saraydaki kokuyu beğenmeyerek burnunu kapatıp, yüzünü buruşturmuş ve öfff burası çok pis kokuyor demiş. Bu söze çok kızan aslan, ayıyı tek pençesiyle öldürmüş. İkinci olarak saraya giren maymun ayıya olanları gördüğü için Kralım sarayınız çok güzel kokuyor demiş. Aslan maymuna da kızmış. Kendisine yaranmak için maymunun abarttığını düşünen aslan maymunu da tek hamlesiyle yere sermiş. Bütün bunları görüp şahit olan tilki korktuğu için içeri girdiğinde tek kelime etmemiş. Tilkinin bir şey demediğini gören aslan bu sefer kendisi sormuş. Söyle bakalım sarayım güzel mi? kokusu nasıl? demiş. Önce ne diyeceğini bilemeyen tilki kurnazlığını kullanarak cevap vermiş. Sayın aslan kralım son günlerde hasta olduğum için burnum koku almıyor. demiş.


Bugün Sarı Gelin Türküsünü ilk kez dinleyen kişi bile bu Türkünün tutkununa çevriliyor. Çok eski bir Türkü olsa da, sanki dün dillere düşmüş gibi bir havası var. Türkü Oğuz Türkleri tarafından bayatı tarzında, yedi heceli edebi tarzda yazılmıştır. Çok sade bir şekilde yazılmış bu kelimeler akıcılığı, sadeliği, açık ifadesi ve özel dili ile türün tüm olumlu nitelikleri tarafından sevilmektedir. Bayatı sadece Türk edebiyatına ait bir tarzdır. Bu stil Irak Türkmenleri ve Azeri folklorunun en popüler örneğidir ve hiçbir ulusun sözlü edebiyatına bir örnek değildir. Türkünün popülerlik ve sevgi kazanmasının ikinci nedeni sözsüz ki, içeriğidir. Türkü bir aşk hikayesini anlatıyor. Sarı gelin Türküsünü insanlara sevdiren üçüncü şey halk sanatının başka bir örneği olan melodisidir. Sarı Gelin Türküsünün tarihi hakkında çok ilginç gerçekler var. Osmanlı yazarı Ahmet Refik Altunay Kafkas yollarında adlı hatıra kitabında bu Türkünün hikayesini anlatırken okuyuculara çok önemli bilgiler veriyor. Hikayeye göre bir Türk genç köyünde yaşayan Hristiyan bir kıza aşık oluyor. Her sabah tarlaya giden kızı izliyor. Hatta onu görebilmek için bir pazar günü eline haç alarak kiliseye giriyor ve dini ayetler okuyan kızı izliyor. Daha sonra hüzünle şarkı söylemeğe başlıyor. Bu Türkü aslında tüm içeriği ile bir Türk folkloruna ait olduğunun göstergesidir. Türkü herkesin ezbere bildiği saçın ucun hörmezler sözleri ile başlıyor. Tarihi çok derinlere giden eski Türk adetlerine göre küçük yaşta anne ve babaları kızlarının saç ucunu irelide evlendirileceği erkeğin saçına hörgü yaparak sözlü yapıyorlardı. Saçın ucun hörmezler, seni bana vermezler sözleri de Türk gencin sevgisinin mutlu sonla bitmeyeceğine, başka dinden olan kızı ona eş olarak vermeyeceklerine işaret eder. Türkü hakta anlatılan diğer hikayeye göre ise Sarı gelin eşini kaybetmiş dul kadınlara denirmiş. Sarı gelinler eşlerinin ölümünden sonra kimseyle evlenemezmiş. Daha fazla hikaye okumak isterseniz Türküler ve Hikayeleri kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir varmış bir yokmuş evvel Zaman içinde kalbur saman içinde pireler berber iken develer tellal iken çok eski zamanların birinde bir sarı oğlan ve annesi yaşarmış. Onların yaşadığı tepede hiçbir komşuda yokmuş. Tek başlarına yaşayan bu anne ve oğul çok sakin ve sağlıklı bir hayat sürerlermiş. Derken Bir gün bu sarı oğlanın annesi hastalanmış. O kadar çok hastalanmış o kadar çok hastalanmış ki artık doğal bitkilerle annesini tedavi edemiyormuş. Artık sarı oğlanın elini taşın altına koyma vakti gelmiş ve annesinin yanına gidip demiş ki anneciğim benim artık gitmem gerek senin için bir çare bulmam gerek. Sen kendine iyi bak. İnşallah güzel bir haberle geri döneceğim demiş ve yola çıkmış. Sarı oğlan günler boyu yürümüş. Az gitmiş uz gitmiş dere tepe düz gitmiş, artık çok uykusu gelmiş ve bir ağacın dibinde uyuyakalmış. Sarı oğlan derin bir uykudayken rüya görmüş. Rüyasında sarı oğlan dua ediyormuş ve diyormuş ki, Allah'ım lütfen bize çok para ver de evime yiyecek alabileyim ve annem artık iyi olsun. Rüyada, yaşlı bir kadın yanına gelmiş ve demiş ki sen doğru yoldasın. Bu yolda devam et. Sana bir yardım gelecek. Ve çok paran olacak. Bu sarı oğlan heyecan içinde uyanmış ve yoluna devam etmiş. Ve bir bahçede kara kara düşünen bir adam görmüş. Yanına gitmiş; Ne oldu amca neden böyle karar kara düşünüyorsun demiş. Amca da demiş ki ben bu tarladaki sebzeleri hasat etmeliyim ama tek başıma yapamıyorum. Eğer birkaç güne kadar hasat edemezsen hepsi burada çürüyecek demiş. Bu duruma üzülen sarı oğlan amcaya yardım etmeye karar vermiş. Hasat ettikten sonra bu amca sarı oğlana demiş ki; Sen bana yardım ettim beni kurtardın sen çok iyi birisin. Al sana bu tarlayı veriyorum. Gel benimle yaşa her şey senin olsun demiş. Sarı oğlan hayır demiş. Bana Allah'tan yardım gelecek. Ve yoluna devam etmiş. Birkaç gün daha yollarda yürürken, derede mahsur kalan bir tüccar görmüş. Hemen hızla tüccara yardım etmeye çalış. Çok uğraşmış ve sonunda onu kurtarmayı başarmış. Tüccar ise sarı oğlana teşekkür etmiş ve demiş ki, sen benim hayatımı kurtardın. Gel benimle yasa bütün malım dükkanlarım her şeyim senin olsun. Sarı oğlan bu teklife Allah bana daha güzel bir yardım gönderecek diye yoluna devam etmiş. Bir ay boyunca yollarda olan sarı oğlan saraya denk gelmiş ve bir parça ekmek istemiş ama sarayda kimse ona cevap verememiş. Çünkü kralları çok hastaymış. O yüzden hiç ekmekleri yokmuş. Sarı oğlan koşarak söylemiş ki benim annemin öğrettiği bir ilaç var. Onu deneyelim demiş ve sonunda bunu denemişler ve birkaç saat sonra kral iyileşmiş. Sarı oğlanın onu iyileştirdiğini duyan kral bütün sarayını sarı oğlana vermeyi teklif etmiş. Gel benimle yasa demiş. Sarı oğlan demiş ki hepsi bu kadar mı? hani bana büyük bir hediyen olacaktı? Yaşlı teyze de karşına üç tane fırsat çıktı ama sen hiçbirini değerlendirmedin. Artık fırsat falan yok. Haydi evine dönme vaktin geldi demiş. Daha fazla hikaye okumak isterseniz Hikayeler ve Hikaye Oku kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Anadolu'nun dört bir yanı efsanelerle, ders verici halk hikayeleriyle dolu. Güzel topraklarımız pek çok efsaneye ev sahipliği yapmış ve günümüzde bunlar yazıya dökülerek daha geniş çevrelere ulaşıyor. Bu güzel efsanelerden birisi de sarıkız efsanesi. Kavurmacılar Köyü'nde mezarları bulunan bir baba kızın öyküsüdür bu. Birbirlerinden ayrılmak zorunda kalan ve birbirlerinden uzakta ölen bir baba ve kızının efsaneye dönüşen acıklı hikayesini sizler için derledik. Sarıkız, Çanakkale'nin Ayvacık ilçesine bağlı bir köyünde babasıyla yaşayan sarı saçlı bir kız çocuğudur. Adamın karısı, Sarıkız henüz küçük bir çocukken ölmüştür ve kızın babası eşinin acısına, hatıralarını her gün görmeye dayanamayıp başka bir köye taşınmaya karar verir. Küçük kızıyla beraber Kaz Dağları'nın eteklerinde bir köye yerleşip kaz çobanlığı yapmaya başlarlar. Zamanla kız büyür, sarı saçlarıyla delikanlıların gönüllerini çeler ama kendisinin gönlü onlardan hiçbirine düşmez, bütün günü çok sevdiği kazlarla ilgilenerek geçer. Çobanlıktan kazandıkları parayı yıllar boyu biriktirirler, baba kız iyi kötü idare ediyorlardır. Bir zaman sonra Sarıkız'ın babası hac vazifesini yerine getirmek için gittiğinde komşudan kızına göz kulak olmasını ister. Aylar sonra geri döndüğünde köylülerin kendilerine selam bile vermediğini fark eder. Onun yokluğunda kızının kötü bir iş yaptığı kulağına gelir, inanmak istemez ama bundan ötürü kızını öldürmesi istenir. Ama adamcağız biricik kızına kıyamaz ve onu baktığı kazlarla birlikte götürüp dağın zirvesine bırakır. İçi yansa da köye geri dönüp acılar içinde yaşamaya devam eder. Aradan yıllar geçer, baba gönlünde taşıdığı yükle ağır aksak yaşamaktadır. Dağda yolunu kaybedip köye ulaşan yolcular kendilerine yardım eden bir kızdan bahsedince baba kızının yaşadığından emin olur. Ölmeden son kez kızını görmek için dağın yolunu tutar. Sarıkız babasına darılmamıştır, kazlarıyla birlikte adamı karşılar. Babasının abdest alması için denizden su taşır, içmesi için ise tatlı su getirmek ister. Köye doğru döndüğünde ise babası onun siyah bir duman arasında kaybolduğunu görüp kızının çektiği acılar sayesinde ermişlere karıştığını fark eder. Kızının aslında söylenen suçu işlemediğini anlayan baba köye beddua eder. Bir inanışa göre bugün o köyde kimsenin yaşamaması da bu yüzdendir. Kızının acısına dayanamayan baba, bugün Baba Tepe olarak anılan yerde hayatını kaybeder. Yörede yaşayanlar onların anısına yassı taşlardan birer mezar yaparlar. Günümüzde hala Sarıkız'ın kazları için yaptığı taş avlunun olduğu yerde durduğu söylenir.


Bir zamanlar bir köyde bir çamaşırcı yaşarmış. Yüklerini evden eve taşımasına yardım eden bir eşeği vardı. Çamaşırcı adam hayvanına karşı hiç nazik değildi ve çoğu zaman onu iyi beslemiyordu. Zavallı eşek çok üzgün ve güçsüzdü. Bir gün çamaşırcı, efendisinin kıyafetlerini yıkamak için nehir kıyısından uzaklaşmıştı. Eşek kenarda durmuş onu bekliyordu. Tam o sırada önünden bir çakal geçti. Çakal, üzgün hayvanı görmüş ve Sevgili eşeğim, neden üzgünsün? demiş. Eşek, Efendim benden nefret ediyor ve bana kötü davranıyor! Bana her zaman taşımam için çok yük bindiriyor. demiş. Çakal, eşeğe yeterince yiyeceğin olduğu diyarlara götürmek için teklifte bulundu. Çakal bunu söylerken eşeğin iplerini ustaca çözüyordu bile ve ipler çözülünce ikisi birlikte koşmuş. Bir süre sonra eşek ve çakal başka bir köye varmışlar. Orada, çitle çevrili bir lahana ve havuç bahçesi gördüler. Eşek çok mutlu olduğu için gürültü yapmaya başladı ve Kalbim bir şarkıya çarpıyor! dedi. Çakal, eşeğe ses çıkarmamaları gerektiğini, aksi takdirde tarla sahibinin onları yakalayacağını söylüyordu. Ancak eşeğin yıllardır aç kalmış olmasından dolayı ona acımış ve oradan ayrıldıktan sonra şarkı söylemesini söylemiş. Çakal yakındaki çalının arkasına saklandı. Eşek artık çakalı göremeyince etrafında dönmeye ve yüksek sesle bağırmaya başlamış. Birden bahçenin sahibi koşarak gelmiş ve eşeği dövmeye başlamış. Eşek bayılınca bahçe sahibinin eşi, Onu öldürme! Hasatlarımızı her gün pazara taşımak için onu kullanabiliriz. Demiş. Kocası, Bu iyi bir fikir! der. Daha sonra baygın olan eşeğin boynuna bir ip bağlamışlar ve yeniden köle olmuş. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bu koca ormanın tamamı onun arkadaşıydı. Fakat bizim fil biraz yaramazdı. Kimseyle eşyalarını paylaşmaz, onlara oyuncaklarını vermez, kimseyle yiyeceğini bile paylaşmazdı. Filin ailesi bir gün çocuklarının hem paylaşmayan hem israf eden hem de yaramazlık yaptığını fark etmişler. Ailesi ceza olarak filin istediklerini artık almamaya başladılar. Çocuklarını yanlarına çağırarak arkadaşlarıyla paylaşması gerektiğini öğrenene kadar hiçbir hediye almayacaklarını söylediler. Filin anne ve babasının en çok kızdığı konu ise filin savurganlığı ve israfıydı çünkü evdeki suları boşa akıtır, kağıtları gereksiz yere kopartıp atar, tabağındaki yemeği bitirmeden kalkar, yiyecekleri yarım bırakırmış. Ayrıca odasını da hiçbir zaman toplamazmış, yatağı her zaman dağınık, oyuncakları yatağın etrafına saçılmış, kitapları yırtık, oyuncakları kırıkmış. Bu yüzden anne ve babası file artık kızgın olduğunu ve hiçbir şey almayarak cezalandırmaya karar vermişler. Fil artık o kadar mutsuz o kadar mutsuzdu ki hiçbir şey yapası gelmiyor, yaptıklarının yanlış olduğunu anlamıştı. Arkadaşlarının yüzüne bakamıyordu. Gidip arkadaşlarından özür dilemeye karar verdi. Arkadaşlarını nerde görse hepsinden tek tek özür diliyor ve artık her şeyi onlarla paylaşmaya karar verdiğini söylüyordu. Ama filin gönlü bir türlü rahata etmiyordu. Çünkü anne ve babası ona hala kızgındı ve cezası da bitmemişti. Fil bu kez akşam olunca anne babasının yanına giderek onlardan özür diledi. Yaptıklarının yanlış olduğunu aradığını söyleyerek pişman olduğunu bildirdi. Hatta arkadaşlarından bile. özür dilediğini söyleyince anne babası onu affetmeye karar verdi. Bu yüzden çok mutlu olan fil mutluluktan etrafında dönmeye başladı. Anne babasına sarılarak teşekkür etti. Annesi file dedi ki canım oğlum. İsraf etmek çok kötü bir huydur. Asla suları boşa harcama, çeşmeleri işin bitince kapat, gereksiz yanan ışıkları söndür, yemeklerini bitirmesi gerektiğini de söyledi. Fil çocuk bunlara artık daha çok dikkat edeceğine söz verdi. Filin ailesi yarın arkadaşlarına bir parti yapalım ve sen onlara yemeklerinizde ikram edersin ne diye sordum fil bunu büyük bir sevinç ile kabul etti. Hemen arkadaşlarına haber verdi ve ertesi gün birlikte büyük bir parti hazırladılar. Bütün orman halkı bu partideydi. O kadar görkemli ve büyük bir parti haline geldi ki o parti yıllarca konuşuldu. Bu partideki herkes birbirlerini çok sevdiği için parti 40 gün 40 gece devam etti. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz. Masal çok tatlı bir hikayeymis. Bu masaldan israf edilmemesini anladık. Sevgilime okudum çok tatlı bir masal.. İyi uykular Açelyam , seni asla bırakmayacağım. İyi uykular Açelyam, seni asla bırakmayacağım.


Uzak ülkelerin birinde bir prens Ali varmış. Bu prens ne yemek istese hemen ona verilirmiş. Meyveler, tatlılar, şekerler, çikolatalar, daha neler neler. Her kahvaltıda peynir, süt, yoğur, reçel, tahin-pekmez, bal, kaymak, ekmek, hepsini yermiş. Fakat bu prens sebzeleri hiç mi hiç sevmezmiş. Bu ülkenin en büyük bahçesinde onlar sebzeler meyveler yetiştiriyorlarmış ama yine de hiç yemezmiş. Birçok yol denemişler yedirebilmek için fakat prens Ali her seferinde yemeyi reddedermiş. Annesi prens Ali için pırasa, karnabahar, patlıcan dolması, soğan dolması, brokoli çorbası, ıspanak böreği gibi hiçbir sebzeyle yapılmış yemeği yememiş. Aradan zaman geçmiş ve prens Ali git gide zayıflamış ve hasta olmaya başlamış. Prens Ali'nin hastalığının ne olduğunu anlayan henüz çıkmamış. Ülkenin bütün doktorları gelmiş gitmiş fakat hiçbir tedavi sonuç vermemiş. Prens Ali aylarca yataktan kalkamamış, oyun oynayamamış, okuluna gidememiş, topla bile oynayamamış. İştahı kesilmiş sevdiği şeyleri bile yiyemez hale gelmiş. Bir gün prens alinin annesi uyurken bir peri rüyasına gelmiş. Rüyasında prens Ali'nin annesine demiş ki prensimizin neden hasta olduğunu söyleyeceğim. Prens ali hiç sebze yemiyor. Bu yüzden hastalandı. Ona sebze yemeklerini pişir ve ilaç olduğunu söyleyerek yedir. Prens Ali'nin annesi uykusundan sevinçle uyanmış ve hızlıca mutfağa gitmiş. Bir sürü sebze yemekleri yapmış ve prens Ali'nin oğluna getirmiş. Oğluna demiş ki bu seferki ilaçlar yemeğin içinde. Bunu yersen hemen iyi olacaksın demiş. Prens Ali o kadar bitkinmiş ki ne yediğine bakmadan biraz biraz yemeye başlamış. Annesi bir bakmış ki Ali bütün yemekleri bitirivermiş. Yemeklerini yiyen Ali dinlenip uyumak için yatağına gitmiş. Aradan zaman geçmiş ve annesi Ali'ye her öğünde sebze yemekleri pişirmeye devam etmiş. Ali günden güne iyiye gitmeye başlamış. Zaman geçtikçe Ali sebze yemeği yediğini anlamış. Fakat bu yemeklerin bu kadar güzel olduğunu bilmiyormuş. Ali'nin en sevdiği yemek brokoli olmuş. Prens Ali tamamen iyileştikten sonra annesine yediği diğer yemekleri sormuş. Annesi de Ali'ye tek tek yemekleri söylemiş. Ali şaşkınlıkla ben mi okadar sebzeyi yedim diye sormuş. Annesi evet oğlum hepsini sen yedin. Ve çokta beğendin. Ali bundan sonra her yemeği yiyeceğini söylemiş ve hiç bir sebze yemeğinin bu kadar lezzetli olabileceğini tahmin etmediğini söylemiş. Prens Ali'ye doktorlar her yemeği eşit miktarda yemelisin, her zaman sebze yemekte olmaz her zaman meyve yemekte olmaz demiş. Ve Ali doktorların tavsiyesini dinlemiş. Bundan sonra annesinin yaptığı her şeyi yemiş. Yemek ayırt etmenin ne kadar yanlış olduğunu anlamış. Bir daha hiç hasta olmamış. Prens Ali iyi olduktan sonra bu ülkede 40 gün 40 gece şölen yapılmış. Bu şölende bir sürü çeşit çeşit yemekler, etler, meyveler, tatlılar çeşit çeşit yiyeceğin olduğu sofralar kurulmuş. Bütün ülke prens Ali'nin iyi olmasını kutlamış. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Masallar, özellikle çocuklar olmak üzere tüm insanların hayal gücüne ve edebi zevk anlayışına hitap eden yazın türlerinden bir tanesidir. Bu konu ile alakalı olarak, şehir faresi ile tarla faresi masalı da oldukça merak edilir. Küçük bir tarlada, yardımlaşmayı ve arkadaşlığı çok seven bir tarla faresi yaşarmış. Tarla faresinin ise en yakın arkadaşı şehirde yaşarmış. Bir gün tarla faresi her şeyden çok sıkılmış. Her sabah kalktığında selam verdiği arkadaşları aynı, yediği yemekler aynı, gördüğü her şey aynıymış ve bu durumdan çok sıkılmış. Aklına aniden, şehir faresi arkadaşını ziyaret etmek gelmiş ve koyulmuş yola. Zorlukları aşarak kalabalık şehirde yaşayan arkadaşının yanına gelmiş. Beklediği şey, farklı arkadaşlar, eğlenceli ve tehlike bulunmayan yerlermiş. Oysa görünen asla hayale uymamış. Daha arkadaşı ile karşılaştığı ilk anlarda kalabalıkta ezilme tehlikesi yaşamış arabalardan kaçmışlar. Yiyecek yemekleri bulamamışlar, buldukları yiyecekler ise oldukça kirli şeylermiş. Bu duruma çok üzülen tarla faresi, en yakın arkadaşı şehir faresini kendi yaşadığı yere davet etmiş ve birlikte yola koyulmuşlar. Tarlaya vardıklarında artık tarla faresi etrafa daha farklı bakmaya başlamış. Yediği yiyecekler, bulunduğu ortamlar, değer verdiği arkadaşları artık çok daha anlam kazanmıştır gözünde. Birlikte yemek yerler, arkadaşlarıyla zaman geçirirler ve oldukça güzel zaman geçirirler. Daha sonra şehir faresi, kendi yaşam alanının ve düzeninin ayrı olduğunu, canlıların ait oldukları yerlerde bulunmaları gerektiğini, alışılan düzenin canlılara konforlu ve rahat geldiğini belirtmiş. Aynı görüşlere sahip olan tarla faresi, şehir faresi arkadaşını uğurlamış, artık uzaktan da olsa mektupla iletişime geçeceklermiş. Bu olaylardan sonra her ikisi de huzurla hayatlarına devam etmiş.


Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içindeymiş. Deve tellal iken, horoz imam iken, manda berber iken, Selina, masalsı bir diyarın en tatlı ve sevimli kızıydı. Şeker Kız Selina olarak ünlüydü çünkü etrafına her zaman neşe ve tatlılık saçardı. Saçları altın sarısı, gözleri berrak maviydi ve gülümsemesiyle kalpleri çalardı. Onunla tanışan herkes, masumiyetini ve içtenliğini hemen fark ederdi. Selina'nın evi, pek çok farklı çeşit renkli şekerlemelerle dolu çok da hoş bir şeker eviydi. Şekerlemelerin büyülü dünyasında, kendisini sonsuz bir neşe ve mutluluk içinde hissederdi. Her sabah uyandığında, şeker kokuları arasında güne güler yüzle başlardı. Selina, kalbi iyilik dolu bir kızdı ve etrafındaki herkese yardım etmekten büyük bir mutluluk duyardı. Köyde yaşayan çocuklar onunla oynamak için sıraya girerdi, çünkü Selina herkesin can dostu ve arkadaşıydı. Onun enerjisi ve pozitifliği, herkesi etkiler ve mutlu ederdi. Günlerden bir gün, köylerine kötü kalpli bir cadı gelmişti. Cadı, köy halkını mutsuz etmek ve şekerlemeleri ele geçirmek istiyordu. Ancak Şeker Kız Selina, cadının kötülüklerine karşı durmaya kararlıydı. Arkadaşlarıyla birlikte cadıya meydan okumak için bir plan yapmışlardı. Cadının tuzakları ve büyüleri, Selina ve arkadaşlarını zorlasa da onların dostluğu ve dayanışması her türlü zorluğun üstesinden gelmeye yetiyordu. Şeker Kız Selina, arkadaşlarının yardımıyla cadının kötülüklerini alt ederek köyünü ve şekerlemelerini kurtarmıştı. Köy halkı, Şeker Kız Selina ve arkadaşlarının cesaretini ve iyiliğini örnek alarak daha güçlü bir birlik oluşturmuştu. Selina'nın güzel kalbi, köyde herkesin birbirine daha çok değer verdiği bir ortam yaratmıştı. Artık köyde herkes daha mutlu ve huzurlu yaşıyordu. Şeker Kız Selina'nın hikayesi tüm masallar arasında en sevilenlerden biri oldu. Çocuklar, onun iyilik dolu hikayesini dinlemekten ve onun gibi bir arkadaşa sahip olmayı hayal etmekten büyük keyif alırdı. Şeker Kız Selina'nın masalsı dünyası, güzellik ve sevgi dolu bir yer olarak kalplerde yaşamaya devam etti. Her zaman, şeker kokuları arasında neşeyle gülen bir kız olarak hatırlanırdı. Daha Fazla Uyku Masalları İçin Uyku Masalları Kategorimizi Ziyaret Edebilirsiniz.


Bir zamanlar, renkli çiçeklerin, tatlı meyve ağaçlarının ve en lezzetli şekerlemelerin bulunduğu büyülü bir orman vardı. Bu orman Şeker Ormanı olarak adlandırılıyordu. Şeker Ormanı, tüm yaratıklar için bir tatlı cenneti olarak biliniyordu ve ormanın ortasında bulunan büyük çikolata ağacı, ormanın kalbi olarak kabul ediliyordu. Bu hikayemizin ana karakteri, minik bir bebekti. Adı Ela'ydı ve Şeker Ormanı'nı duyduğunda büyük bir heyecanla dolmuştu. Her gece yatağında Şeker Ormanı'na gitmeyi hayal ediyor, ormanın büyülü sırlarını çözmeyi diliyordu. Bir gün, Ela'nın rüyalarına büyülü bir orman görüntüsü geldi. Tatlı şekerlemelerin ve meyvelerin ağaçlardan düştüğünü, çiçeklerin kendi başlarına dans ettiğini ve kuşların şekerli şarkılar söylediğini hayal etti. Rüyasından uyanırken, Şeker Ormanı'nın gizemini çözme kararı aldı. Ela'nın yanında, ona bu macerada eşlik edecek sevimli oyuncakları vardı: Şila, Şakir ve Şeker. Şila, zeki ve cesur bir tavşandı. Şakir, uçan renkli bir kuştu ve Şeker, en tatlı koca bir ayıcıydı. Birlikte bu büyülü maceraya atılmaya karar verdiler. Heyecanla ilerlemeye başladılar ve Şeker Ormanı'nın büyülü atmosferine girdiler. İlk olarak, şekerlenmiş yoldan yürümeye başladılar ve yol boyunca çiçeklerin neşeli danslarına tanık oldular. Ardından, tatlı meyveler ağaçlardan düşüp geldi ve onları tatmalarını bekledi. Ormanın derinliklerine ilerledikçe, bir şelale keşfettiler. Ancak bu şelalenin suları, meyve suyu ve sıcacık çikolata akıyordu! Ela ve arkadaşları, şelalenin yanında oynarken, yavaşça etraflarında bir şeylerin değiştiğini fark ettiler. Şeker Ormanı'nın büyülü güçlerine uyandılar. Ela'nın rüyasındaki gibi, çiçekler gerçekten dans etmeye başladı, kuşlar şekerli şarkılar söylemeye devam etti ve ağaçlar daha fazla meyve ve şekerleme sundu. Şeker Ormanı'nın gizemi onların etrafında canlandı. Ancak en büyük sürpriz, Şeker Ormanı'nın kalbi olan çikolata ağacının altında bulundu. Ağaç, büyük bir çikolata kapakla örtülüydü ve altında büyülü bir şekerleme hazinesi vardı. Ela ve arkadaşları bu hazineleri paylaştılar ve Şeker Ormanı'nın sırrını bulmuş oldular. Ela ve arkadaşları, Şeker Ormanı'nın büyülü güzelliklerini ve gizemini keşfetmeyi başardılar. Bu macera, onların hayal güçlerini ve meraklarını besledi. Şeker Ormanı'nın büyülü dünyası, Ela ve arkadaşlarının kalplerinde özel bir yer edindi. Ve böylece, Ela ve arkadaşlarının Şeker Ormanı'ndaki macerası sona erdi. Ancak bu sadece başlangıçtı, çünkü Şeker Ormanı daha birçok büyülü sırrı ve keşfedilmeyi bekleyen güzellikleri barındırıyordu. Ela ve arkadaşları, Şeker Ormanı'nın büyülü dünyasını her zaman ziyaret etmeye devam ettiler, yeni maceraların ve sırların peşinden koştular ve her gün biraz daha büyüdüler. Ve unutmadılar ki gerçek tatlılık, paylaşıldığında daha da tatlıdır. Daha Fazla Masal okumak isterseniz Bebek Masalları Kategorilerimizi Ziyaret Edebilirsiniz.


Mustafa, Şemsi Efendi Okulu 4. sınıfa giderken, beden eğitimi dersinde öğretmeni sınıfa koşu yarışması yaptırdı. Okul etrafında iki tur atılacak ve birinci olan okul çapında yapılacak koşuda sınıfını temsil edecekti. İlk turu önde geçen Mustafa ikinci turun ortalarında bitiş çizgisine doğru güçlü adımlarla koşarken, biraz ilerde uçamayan bir yavru kuşun peşinden koşan siyah, kocaman bir kediyi fark etti. Mustafa yön değiştirip hızla koşarak yavru kuşu kedinin pençesinden kurtardı. Yavru kuşu severek ve yürüyerek yarışı en sonda tamamlamasına karşın, olayı öğrenen öğretmeninden yavru kuşu kurtardığı için aferin alan Mustafa, yarışı birinci bitiren arkadaşının: Hayır, ben birinci değilim. Yarışın birincisi Mustafadır. O benden daha hızlı, sınıfımızı benden daha iyi temsil eder demesi üzerine öğretmeni tarafından birinci gelmiş sayıldı. On beş gün sonra yapılan koşuda okul şampiyonu olan Mustafa, derslerindeki başarıyı koşuda da gösterecek ve Selanik Şampiyonu olarak bir kupa alacaktı. Daha fazla anı okumak isterseniz Atatürkün Çocukluk Anıları kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Uzak şehirlerden biri haline gelen Ursuz şehrinin güçlü bir kralı varmış. Güçlü kral Sezer' in yıllar sonra doğan güzeller güzeli Selencik'i yere yurda koyamazmış. Kızını her şeyden o kadar çok severmiş ki olabilecek tüm kötülüklerden en iyi şekilde korumak için elinden geleni yaparmış. Selencik hiçbir şeyden habersiz on yedi yaşına gelmiş ve ailesi dışında hiç kimseyle iletişimi olmamış. Açılmak ve aktif bir yaşam yaşamak isteyen Selencik bu isteklerinin her birini büyük bir acı ve hüzün ile günlüğüne geçirirmiş. Bu dertlerini anlatabilecek bir arkadaşı dahi olmayışı onu Selencik' i derinden etkilemekteymiş. Gel zaman git zaman kızını büyük bir incelikle yetiştiren kral Sezer Selencik'in bu durumunu anlayıp bir gezi planı kurmaya karar verir. Planını tez vakitte saraydakilere açıklayan kral Sezer şaşkın gözler ile karşılaşır. Yıllar sonra Selencik dışarı çıkacaktır. Kendini bu vesileyle mutlu hisseden Selencik hiç olmadığı kadar mutlu ve heyecanlıydı. Gezi planına daha günler vardı fakat Selencik heyecan ve garip endişeleri yüzünden uyuyamıyordu. Bir anlık duygu karmaşası ile öfke tufanına giren Selencik birden babasının koluna girdi ve kendisini daha farklı yerlere götürmesini istedi. Kendini tutamayan Selencik sürekli etrafa zıplıyor kuşlarla konuşuyordu. Kral Sezar içinde pişmanlık hissi ile kızını izlerken aslında onu bu duygulardan eksik bırakmıştı. Biranda ağlamaya başlayan kral Sezer yere yığıldı. Selencik babasını ilk defa böyle çaresiz ve çocuk gibi göründüğüne şahitlik ediyordu. Binlerce kez kızından özür dileyen Sezer diz çöktü. Bu pişmanlığını fark eden Selencik babasını ayağa kaldırarak sarıldı ve sadece hiç önemli değil babacığım diyebildi. Daha fazla masal okumak isterseniz Çocuk Hikayeleri kategorimizi inceleyebilirsiniz. Güzel kızımı masallarla uyuttuğum bir gece bundan sonra buraya hep not alıcağım umarım bir gün burayı keşfedersin güzel kızım A.


Bir varmış bir yokmuş çok tatlı bir kasabada şirin mi şirin şeker mi şeker bir kız çocuğu varmış. Bu çocuğun ismi sema imiş. Sema herkes tarafından sevilen bir çocukmuş. Evinin bahçesinde oynar oyuncaklarıyla oynar resimler yapar herkes onu çok severmiş. Sema bir gün ailesi ile pikniğe gitmiş. Çünkü ailecek her hafta sonu piknik yaparlarmış. Sema orda ormanda dolaşmaya karar vermiş. Ama ailesine haber vermeyi unutmuş. Sema ormanları ve hayvanları çok sevdiği için koşarak ormanın derinliklerine ulaşmış. Her yerde hayvanlar varmış. Kuşlar, uğur böcekleri, kelebekler, kediler daha neler neler. Sema onlarla oynamaya başlamış. Sonra bir bakmış ki hava kararıyor. Güneş batmış. Ve soğuk olmaya başlamış. Semanın o çok sevdiği ortam bir anda gözüne korkunç gözükmeye başlamış. Sanki ağaçların dalları birer canavar kolu gibi geliyormuş ona. Sema korkudan ne yapacağını bilememiş ve korkudan ağlamaya başlamış. Hıçkıra hıçkıra ağlarken orda bir aslan görmüş. Aslan kükremiş sema daha çok korkmuş bağırarak koşmaya başlamış. Nereye doğru koştuğunu bile bilmeyen semanın boğazı kurumuş, su içmek istemiş. Yakında gelen dere sesine doğru gitmiş. Su içmiş ve bir anda derenin kenarında ona doğru koşan yüzen bir timsah görmüş. Avazı çıktığı kadar bağıran sema tekrar koşmaya başlamış. Bir ağaca sarılmış ağlamaktan gözleri şişmiş. Hem de üşüdüğü için elleri de buz gibi olmuş. Ağacın yanındayken yerden sesler duymuş. Bir de ne görsün kocaman bir fare. İmdat diye bağırmaya başlamış sema. Tekrar koşmaya başlamış. İyice kaybolduğunu düşünen sema Allah ben burada ne yapacağım tek başıma? Ben neden kimseye haber vermeden buralara kadar geldim? Artık kimse beni bulamayacak. Beni burada hayvanlar yiyecek, ailem de beni çok merak edecek. Bu sefer karar vermiş sürekli koşmaya. Çünkü durursa ya bir canavar onu o görmeden yakalayıp yerse diye endişelenmeye başlamış. Hiç durmadan koşuyormuş. Gerçekten de etrafta sürekli korkunç şeyler görmeye devam ediyormuş. Ayılar, köpekler, domuzlar, böcekler, yarasalar daha bir sürü hayvan hatta adını bile bilmediği ilk defa karşılaştığı hayvanları bile. En sonunda çok yorulmuş durup dinlenmeye karar vermiş. Tam nefesi normale dönerken. Ayaklarına doğru gelen simsiyah bir yılan görmüş. Tekrar koşmaya devam etmiş. Artık çaresiz kalan kız kendini yola atmış. Yolda bir süre koşmaya devam etmiş. Sonunda bir araba görmüş ve ailesinin yakınlarda olduğunu anlamış. Koşmuş ailesinin yanına. Onlara sarılmış. Ailesi semaya çok kızmış. Sonra her şeylerini toplamışlar evlerinin yolunu tutmuşlar. Yol boyu ailesi yaptığının ne kadar yanlış bir şey olduğunu söyleyip durmuşlar. Sema üzüntüden ne yapacağını bilemiyormuş. Ailesinden defalarca özür dilemiş. Bir daha asla böyle bir şey olmayacak demiş. Gerçekten de ailesi olmadan hiçbir şey yere izinsiz gitmemiş. Yaptığı hatanın farkında olan sema annesine sarılıp yolda uyuyuvermiş. Annesi de semanın üşümüş olduğunu anlayınca üzerine battaniye örtmüş ve evlerine girmişler. Daha fazla hikaye okumak isterseniz Korku Hikayeleri kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir zamanlar Seral adında çok tatlı bir kız yaşarmış. Seral ve ailesi Van'a gezmeye gideceklermiş. Annesi Van'la ilgili bir sürü bilgiler söylemiş. Türkiye'nin en büyük gölü olan bu masmavi gölün, birçok özelliğinden bahsetmiş. Annesi Seral'e çok güzel beyaz tüyleri olan iki renkli gözleri olan Van kedilerinin olduğundan bahsetmiş. Seral en çok Van kedilerini merak ediyormuş. Ertesi sabah Seral ve ailesi yola çıkmışlar uzun bir yolculuğun arkasından Van'a gelmişler. Bir gün kaldıkları otelde dinlendikten sonra ertesi gün gezmeye çıkmışlar ilk işleri Van Gölünü ziyaret etmek olmuş Daha sonra da Van kedilerinin bulunduğu kedi evine gitmişler. Seray buradaki bembeyaz tüyleri olan boncuk gibi bakan gözleri olan kedileri görünce çok mutlu olmuş. Kedilerin gözlerinin birisi masmavi birisi de sarının tonlarından olan kehribar rengiymiş. Seral böyle iki renkli bir kedi gördüğü için çok şaşırmış. Biraz sonra kedilerden sorumlu onlardan gayet iyi anlayan bir görevli gelmiş. Meral Van kedileri ile ilgili daha çok bilgi öğrenmek istiyormuş. O yüzden görevliye sormuş. Van kedilerinin ne gibi özellikleri olduğunu çok merak ettiğini söylemiş. Görevli anlatmaya başlamış. Van kedilerinin sadece Türkiye'de Van'da bulunduğunu, O yüzden adlarının Van kedisi olduğunu, iki gözü mavi olan veya iki gözü kehribar rengi olan Van kedilerinin de bulunduğunu ve çok iyi bir yüzücü olduklarını ve muhakkak tüylerinin beyaz renkli olduklarını, beyaz renkli olmayan Van kedisinin bulunmadığını söylemiş. Seral Van kedileri ile ilgili öğrendiği bilgileri duyunca çok şaşırmış ve aynı zamanda çok mutlu oluyormuş. Meğerse onlarla ilgili bilmediği ne kadar çok şey varmış. Anne ve babasına kendisini Van'a geziye getirdikleri için teşekkür etmiş. Anne ve babası Seral'e bir Van kedisi sahiplenmek isteyip istemediğini sormuşlar. Seral anne ve babasının bu teklifini mutlulukla karşılamış. Sevinçten havalara uçmuş. Bir Van kedisi sahiplenip evlerine getirmişler. Seral küçük Van kedisinin adını Kehribar koymuş. Ona en uygun isim bu olacağını düşünmüş. Kehribar artık evin neşesi olmuş. Seral artık kehribarın arkadaşıymış. Birlikte oyunlar oynuyorlar yorulunca birlikte uyuyorlarmış. Seral Kehribar geldikten sonra daha sorumluluklarını bilen bir çocuk olmuş. Bu masalda burda bitmiş. Daha fazla uyku masalları makalesi için 9 yaş masalları kategorisini ziyaret edebilirsiniz.


Bir varmış, bir yokmuş. Bir anne serçe ve onun birbirinden güzel dört yavrusu varmış. Serçe, yazın sıcak günlerinde yavrularını büyütüyormuş. Gündüzler dışarda yem topluyor topladığı yemleri yuvasına giderek sık sık yavrularını doyuruyormuş. Günler geçtikçe yavrularının büyüdüğünü ve güçlendiğini görüp mutlu oluyormuş. Sonbahar mevsimi gelirken yavrular artık iyice büyümüşler. Yuvada hoplayıp zıplamaya, kanatlarını kullanmaya çalışmaya başlamışlar. Bir gün yine kanatlarıyla uçmayı denerken rüzgar çıkmış ve yavruları yuvadan uçurmuş. Anne serçe akşam yuvasına döndüğünde yuvadan yavrularının gittiğini görünce üzülmüş. Fakat yine de uçabileceklerini biliyormuş, hayata dair nasihatler veremeden, onlarla doya doya vedalaşamadan gittikleri için çok üzülmüş. Kış mevsimi geldiğinde anne serçe yem aramak için tarlalarda dolaşırken yanına doğru uçan dört küçük serçe görmüş. Yavrularını hemen tanıyan serçe onlarla bol bol hasret gidermiş ve onlara nasıl yaşadıklarını sormuş. Anlatmaya önce en büyük yavrusu başlamış; -Önceleri bahçelerde yaşayıp solucanla karnımı doyurdum. Daha sonra kirazlar olurken kiraz yedim. Ardından armutlarla beslendim. Karnım hiç aç kalmadı. demiş. Anne serçe; Ay yavrum. Bu hayat çok tehlikeli ve zordur. Başkasına ait olan şeylerle yaşamaya çalışanın başına kötü şeyler gelebilir. demiş. Daha sonra ikinci yavrusu anlatmaya başlamış; -Bende bir konağın yakınlarında yaşadım. Zenginlerin atıklarını, ahırdaki hayvanların yemlerinin kalıntılarını topladım. Karnım her zaman doydu hem de çok güzel yemeklerle. demiş. Anne serçe; 'Ay yavrum zenginlerin yanında yaşamak iyidir ama zenginlikle birlikte küçülme de aynı yerde olur. Bu hayat çok tehlikelidir. demiş. -Ben yol boylarında yaşadım. Orada hep yiyecek bir şeyler bulunuyor. Onları topladım. demiş. Anne serçe; Ay yavrum. Yol boyu tehlikeli olur, sen yem toparken yaramaz çocuklar sana taş atabilirler. demiş. Sonra sıra en küçük yavruya gelmiş. -Anne, ben ormanda kaldım. Ağaçların dalları arasında yuva yaptım. Kimseye zararım dokunmadan ve kimseye muhtaç olmadan dilediğim gibi yaşadım. Özgürce yaşamak çok güzel. Hayatımdan çok memnunum. demiş. -Yavrum, demiş anne serçe, kardeşlerinden küçük olmana rağmen, en doğru yaşayış seninki. Kendi kendine yetmek, kimselere muhtaç olmamak yaşanılabilecek en güzel hayattır. Senin hayatın diğer kardeşlerine de örnek olmalı. demiş. Bu masal da burada bitmiş.


Bir varmış bir yokmuş evvel zaman içinde kalbur saman içinde küçük bir bahçede kocaman bir meşe ağacı varmış. Bu ağaçta onlarca kuş olurmuş. Serçe ile güvercin de bu ağaçta tanışıp arkadaş olmuşlar. Serçe diğer serçeler ile iyi anlaşamadığı için genellikle yalnız vakit geçirmeyi tercih ediyormuş. Fakat bir süre sonra bu çok sıkıcı bir hale gelmeye başlamış. Bu yüzden arkadaş edinmek istemiş. Haziran ayının güneşli bir gününde güvercin çıkagelmiş. O kadar uzun yoldan gelmiş ki çok yorulmuş. O yüzden biraz meşe ağacında dinlenmek istemiş. Güvercinin geldiğini gören serçe önce biraz onu izlemiş. Sonra dayanamayıp yanına gitmiş ve tanışmak istemiş. Uzun uzun sohbet etmişler. Birbirlerini çok sevmişler. Serçe, güvercini orada kalması için ikna etmiş. Güvercin başta kabul etmek istememiş ama serçeyi de kırmak istemiyormuş. Sonra ikisi de farklı dallara yuva yapmaya başlamışlar. Her geçen gün yuvaları büyümeye başlamış. Fakat güvercinin yuvası çok güzel görünüyormuş. Serçe bu durumu kıskanmaya başlamış. Güvercinin yuvası hem daha yüksekte hem de daha güzel ve büyükmüş. Serçe bir gün kıskançlığına yenik düşmüş. Güvercinin ortalarda görünmediği bir anda yuvasına zarar vermiş ve yere düşürmüş. Güvercin geldiğinde çok büyük hayal kırıklığı yaşamış. O kadar emek verdiği yuvası artık yokmuş. Her şeyi en baştan yapmak zorunda kalacakmış. Fakat yuvasını bu hale getirenin serçe olduğunu da anlamış. Güvercin hemen serçenin yanına giderek neden böyle bir şey yaptığını sormuş. Serçenin herhangi bir açıklaması yokmuş. Bu yüzden saçma bir bahane uydurarak güvercin ile kavga etmiş. Meşe ağacının serçelere ait olduğunu ve buradan gitmesi gerektiğini söyleyerek güvercini oradan kovmuş. Bu duruma çok üzülen güvercin hiçbir şey söylemeden uçup gitmiş. Ertesi gün serçe yiyecek aramak için çıktığında büyük bir kedi ağaca tırmanmış ve serçenin yuvasını bozmuş. Serçe geri döndüğünde yuvasını kedinin bozduğunu görünce hem çok korkmuş hem de çok üzülmüş. O gece çok yağmur yağmış ve serçenin sığınabilecek hiçbir yeri yokmuş. Hem diğer serçelerle arası bozuk olduğu için hem de başka hiçbir arkadaşı olmadığı için kendisini çok yalnız hissetmiş. O gece yaptığı hatayı anlamış. Eğer güvercini oradan kovmasaymış onun yuvasına sığınabilirmiş. Hem güvercinin yuvasına hem de onun arkadaşlığına çok ihtiyaç duymuş. Fakat kendi kazdığı kuyuya kendisi düşmüş. Yağmurda çok ıslanan serçe hasta olmuş ve uzun bir süre iyileşememiş. Daha fazla masal okumak isterseniz Çocuk Masalları kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Şerife 16 yaşında evlendirilen genç bir Anadolu kadınıdır. Düğününden 2 ay sonra Kurtuluş Savaşı çıkar. Şerife Gelin eşini cepheye gönderir. 6 ay sonra ise eşinin Çanakkale'de şehit düştüğü haberini alır. 21 yaşına gelen Şerife Gelin'in bekar olmasını köylü uygun bulmaz. Şerife'nin evlendirilmesine karar verilir. Şerife Gelin ile Topal Yusuf'un evlendirmek isterler. Topal Yusuf, Kurtuluş Savaşı'nda gözünü ve sol bacağını kaybetmiş bir gazidir. Kendi ihtiyaçlarını göremeyen Topal Yusuf'a destek olmak ve dedikoduları önlemek isteyen Şerife evlenmeye razı olur. Ve Şerife, Topal Yusuf ile evlendirilir. Topal Yusuf ile Şerife Gelinin bir kız çocukları olur. 3 yıl sonra bir çocuğu olan Şerife Bacı'nın kızına Elif adı verir. Şerife Gelin kızı Elif'i emzirdikçe sütü daha da çoğalır. Bereketlenen sütü ile köyün yetim kalmış bebeklerini de emzirir. Kurtuluş savaşı devam ederken kağnılarla İnebolu'dan Kastamonu'ya cephane taşınacağı haberi gelir. Seferberlik devam ederken her evden bir adam, adam yoksa genç, genç de yoksa kadınların cephane taşıması gerekmektedir. Bu emri vatani bir görev olarak üstlenen yiğitler gibi Şerife Bacı da harekete geçer. 1921 yılının sonlarında bebeği Elif'i de alıp cephane taşımaya hazırlanır. İnebolu'da kağnıya yüklenen cephaneleri Kastamonu'ya götürmek için yola düşer. Mevsim kıştır, hava şartları son derece çetindir. Şerife Bacı, taşıdığı cephaneliklerin kar ve soğuktan etkilenmemesi için üzerindeki kazağı çıkarıp mermilerin üzerine örter. Yavrusu da ölmesin diye üzerine kapanır ve vücut ısısıyla Elif'i ölümden korur. Fakat kendi donarak şehit olur. Sabah saatlerinde karşı kışladaki nöbetçiler, karlar altında belli belirsiz bir kağnı olduğunu görür. Osman Bey'e haber verilir. Devrekanili Cemil ile Beşiktaşlı Rıfat Çavuş kağnının yanına gönderilir. Çavuşlar kağnının arkasında kaskatı kesilmiş genç bir kadın olduğunu görürler. Bir yandan da ağlayan bir bebek sesi fark ederler. Kundaktaki Elif'tir. Kadının kimliği belirlenir ve Seydiler'e gönderilir. Bebek Elif ise kışlaya yakın olan bir eve gönderilir.


Bir varmış bir yokmuş evvel zaman içinde kalbur saman içinde pireler berber iken develer tellal iken ben anamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken. Bir zamanlar uçsuz bucaksız bir diyar varmış. Buraya Periler Diyarı denirmiş. Bu diyarda bir düzen varmış ve kimse bunu bozmazmış. Herkes işine saygı duyarmış bu yüzden sorumluluklar herkes tarafından yerine getirilirmiş. Bu diyarda yaşayan güzeller güzeli bir peri kızı yaşarmış. Bu kızın ismin kimse bilmezmiş. Siyah kısa saçları olan bu güzel kız kimseyle konuşmaz ama işlerini de hiç aksatmazmış. Bu yüzden ona Sır derlermiş. Bir gün Sır yine işinin başındayken, Kelvin diye bir erkek peri yanına gelmiş. Kelvin oldukça yakışıklı bir periymiş ve uzun zamandır Sır niye tek başına duruyor acaba? Yanına gitsem benle konuşur mu? diye düşünmeden edemiyormuş. En son tanışmak için Sırla konuşmaya gitmiş. Iıı merhaba Sır. Ben Kelvin, tanışmak ve arkadaş olmak için geldim yanına fakat herkes senin konuşmayacağını söyledi. demiş utanarak. Sır arkasını bile dönmeden işine devam etmiş. Kelvin pes etmeye niyeti olmadığı için bir kez daha söze girmiş. Konuşmayı sevmiyorsun sanırım. Doğru söylemişler ama istersen konuşmadan da anlaşabiliriz. Sessiz arkadaşlar oluruz. Ne dersin demiş. Bu sefer Sır'ın dikkatini çekmeyi başarmıştı. Sır yavaşça arkasını dönüp merakla Kelvin'e bakmış. Kelvin açıklamak ister gibi tekrar konuşmaya başlamış. Eğer sende istersen konuşmadan benle arkadaşlık yapabilirsin. Ben konuşurum sen ise nasıl isterse öyle cevaplar verirsin.. Sır bu fikir hoşuna gitmiş gibi gülümsemiş ve kafa sallamış. Bu durumdan mutlu olan Kelvin Peki o zaman. Akşamüstü Yoncalı Patika 'da dolaşmaya ne dersin? diye sormuş. Sır bu teklifi çok beğenmiş ve kafa sallamış. Kelvin görüşürüz diyerek Sır'ın yanından ayrılmış. Konu niye Sır ile konuşmak istediğine geldiğinde; Seni sürekli tek başına görüyordum. Neden bizimle vakit geçirmediğini hep merak etmiştim. Ayrıca konuşmama sebebini de merak ediyordum. Herkes benle konuşmayacağını söylediği için yanına gelememiştim. Sabah merakıma daha fazla engel olamayıp geldim. Yeni bir arkadaşım oldu iyi ki gelmişim. Hem de sessiz arkadaşım. demiş. Sır onla arkadaş olmak hoşuna gittiği için gülümseyerek karşılık vermiş. Sır birden konuşmaya başlamış. İyi ki geldin Kelvin. Bende sizle arkadaş olmayı istiyordum ama konuşmaya cesaret edemiyordum. demiş. Kelvin onun konuşmasının üstüne şok olmuş ama cevap vermeyi de ihmal etmemiş. Ne zaman istersen konuşabilirsin. Konuşmak kendini ifade etmen için en önemli şey Sır. Bundan sonra konuşmaya ve bizim aramıza katılmaya ne dersin? diye sormuş. Sır gülümseyerek Tamamdır. Bundan sonra bende sizinle vakit geçireceğim. Benimle konuşmaya geldiğin için teşekkür ederim Kelvin. demiş. Biraz daha vakit geçirdikten sonra evlerine dönmüşler. O günden sonra da Sır hiç sessiz kalmamış hatta çok cana yakın, herkesle konuşan, sevecen biri olmuş. Aynı zamanda Kelvin'in arkadaşlarıyla da yakın arkadaş olmuş ve sürekli onlarla birlikte vakit geçirmeye başlamış.


Adam çok sinirli ve endişeli bir halde eşine bağırıyor ve kızıyordu. Kavgaları ve babalarının annelerine bağırışını duyan iki çocuk uykularından uyanıp yanlarına gelmişlerdi. Ortada olan olayı ve babalarının hışmını gören kardeşler odada bir sedire sinip kalmışlardı. Adam eşine bugün çok nemli bir toplantısı olduğunu ve açık mavi gömleğinin neden ütülenmediğini haykırıp bağırıp duruyordu. Başka bir renk giyse sanki işten atılacak gibi bir havası vardı. Eşi bunu dile getirdiğinde adam, '' Millete bu adam düzensiz, özensiz mi desinler niye böyle kötü giyiniyor mu desinler ve bana gülüp işi elimden alsınlar mı, bunu mu istiyorsun? '' diyordu. Hemen istediği mavi gömleği ütüleyen kadın bittiğini dile getirdi ama adam bu sefer de işe geç kalmaktan, dakik olamamaktan ve bir anlamı olmadığından yakınıyor ve eşine kızıyordu. Siniri hala devam ediyordu. İkilinin çocukları çok korkmuş, dehşetle olan bitene bakıyorlardı. Kadın bunu fark etti ve ortalığı yumuşatmaya çalıştı. '' Daha önceki günler çok daha zaman kaybettiğin oldu, mutlaka zamanında orada olursun. '' dedi. Adam eşine hiçbir şeyden anlamadığını ve bugünkü sunumda gidenin ilk kendi olması ve dinleyenleri karşılamak gerektiğini söyledi. '' Onlara Hoş Geldin demek iş için önemli.'' Dedi. Anne ve çocukları kahvaltı yaparken müzik çalan radyo yeni gelişen bir haberle kesildi. Kadının içine doğmuş olacak ki sesi biraz daha açtı, kulak kesildi. Spiker ayrıntıları bilinmeyen zincirleme bir kazayı genel hatlarıyla anlatıyordu. Kazanın yerini söylediği anda kadın aklından geçenin gerçekleştiğini anladı ve oturduğu yerde öylece, bomboş bakarak kalakalmıştı. Tarif edilen yer adamın her gün işe giderken kullandığı yoldu ve bu yolda çok fazla, yoğun trafik vardı. Kadın aklına bunlar geldikçe deliriyordu. Zaten aklında böyle bir şey olabileceği düşüncesi hep vardı, canı çok yanıyordu. Çocuklarına ocağa dikkat etmelerini ve akıllıca salonda oynamalarını ve kapıyı kilitli tutmayı tembihleyip işi olduğunu söyleyerek evden ayrıldı. İlk defa yalnız bırakıyordu, çocuklar akıllıda olsa korkuyordu ve onları sürekli uyardı. Üzerine birkaç parça bir şeyler ve ulaşım için bir miktar para aldı. Çok kötü hissediyordu, kocası ya bu kazada can verdiyse diye içi içini kemirirken dayanmayıp ağlamaya başladı. İçinde bir sürü soru vardı kocasının ölmüş olma ihtimali, evden onun kalbini bu denli nedensiz kırarak ayrılması onu çok üzüyordu. Hep sinirli olmayan adam çocukları tarafından böyle mi hatırlanacaktı? Bunlar kadının kafasında dönüp duruyordu. Tam kapıyı açıp çıkmak üzereyken önünde eşini gördü. Kocası kazayı mı duyduğunu sordu, kadın onayladı. Adam eşini sıkıca kavradı ve gözlerini sildi. O kazanın hemen yanı başında olduğunu ve ölse ne olurdu onu düşündüğünü söyledi ve o an yanlarına gelen çocuklarına sıkı sıkıya sarıldı. Hatasını anlamıştı, hiçbir şey ailesine olan sevgiden önemli değildi.


Evvel zaman içinde kalbur saman içinde herkesin çok zengin olduğu bir ülkede Mina adında küçük bir kız çocuğu yaşarmış. Mina ilkokula henüz yeni başlamış. Ülke de herkes zengin olmasına rağmen çok mutsuzmuş. Mina'nın ailesi de bunlardan biriymiş. Tüm günleri aynı geçiyor, evden işe işten eve geliyor ve hiç sohbet etmiyorlarmış. Mina ise bu durumdan çok rahatsızmış. Gözlem yapmayı çok seven Mina neden herkesin böyle olduğunu merak etmeye başlamış. Her gün okula gidip dönüyor ve aynı manzara ile karşı karşıya kalıyormuş. Mina bu konu hakkında bir deney yapmaya karar vermiş. Ülke de hiç bir çiçek yaşayamıyor. Anında dolup gidiyormuş. İnsanların da böyle olduğunu düşünmüş. Yaptığı araştırmalarda kötü söz söyleyen ve ilgisiz kalan insanların mutsuz olduğunu görmüş. Bir gün okuldan dönerken papatya tohumları almaya gitmiş. Bulmakta çok zorlansa da asla pes etmemiş. Papatya tohumlarını evde bir toprağa dikmeyi düşünmüş. Dışarıdan toprak toplayan Mina evde iki tane boş saksı bulmuş ve papatya tohumlarını özenle bu saksılara ekmiş. Saksılardan birini kendi odasına koyan Mina, diğerini ise anne ve babasının odasına koymuş. Her gün okuldan geldikten sonra bir miktar papatyaları sulayan Mina her gün onlara 'Seni seviyorum' demiş. Anne ve babasına ise sadece saksıda tohum olduğunu ve ona bakmaları gerektiğini söylemiş. Mina o günden sonra kendi çiçeği büyüyene kadar onların odasına girmemiş. Güneş gören yere koyduğu saksıda hiç bir hareket olmadığını gören Mina çok üzülse de her gün sulamaya ve 'seni seviyorum' demeye devam etmiş. Ara sıra onunla konuşan ve güzel şeyler söyleyen Mina neler olacağını büyük bir sabırsızlık ile bekliyormuş. Bir gün okuldan geldiği sırada küçücük filizlerin yeşerdiğini görmüş. Buna çok sevinen Mina ailesinin odasındaki çiçeği çok merak etmeye başlasa da oraya girmemiş. Her gün aynı söyleri söyleyen ve bir gün dahi aksatmayan Mina küçük filizin daha da büyüdüğünü gözlemlemiş. Mina buna benzer bir deneyi derslerinde görerek ilham almış bunu çiçekler üzerinde uygulamaya başlamıştı. Ülke de kimse birbirini sevdiğini söylemiyor adeta duygusuz bir şekilde yaşam sürüyorlardı. Mutsuzluğun kaynağı bu mu acaba diye merak eden Mina bir gün olsun çiçeğini ihmal etmedi. Papatyalar tomurcuklanmaya başlamıştı bile. Okuldan geldiğinde Mina çok güzel bir manzara ile karşılaştı. İşte o beslediği ve her gün seni seviyorum dediği papatya çiçek açmıştı. Papatya ona gülümsüyordu. Mina; ' Sen beni büyük bir sabırla ve sevgi ile besledin. Ben ise sana bunun karşılığında çiçek verdim.' Dedi. Koşarak anne ve babasının odasına giden Mina oradaki papatyanın büyümeden öldüğünü fark etti. O günden sonra Mina her gün anne ve babasına Seni seviyorum demeye başladı ve gördü ki onlar da zaman içinde çok daha mutlu hale geldi. Mina sevginin insanları iyileştirdiğini ve kötü sözün insanları mutsuz ettiğini fark etti. Her adımında sevgiyi hissettiren Mina ülkeyi bu sayede mutluluk ve huzura kavuşturmayı başardı. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir varmış bir yokmuş evvel zamanın birinde bir çift varmış ve bu çiftin üçüzleri olmuş. Biri kız ikisi erkekmiş çocukların babası evlatlarına Sevgi, Saygı ve merhamet isimlerini koymuş. Babaları dua etmeye gitmiş. Allah'ım bana evlatlarımı verdin, üçünün de ismini koydum, senden dileğim isimlerinin hakkını versinler, senden başka hiçbir şey istemiyorum. demiş. Çocukların büyüdükçe karakterleri değişmeye başlamış. Babasının koyduğu isimlerle hiç alakası olmayan bireyler olmaya başlamışlar. Sevgi; kimseye karşı sevgisi olmayan, saygı; kimseye karşı saygısı olmayan, merhamet ise kimseye merhameti kalmayan birileri haline dönüşmüşler. Babaları bu duruma çok üzülüyormuş. Ama çocuklar bu hale gelmiş çoktan, bu yüzden babalarının elinden bir şey gelmiyormuş artık. Her biri evlenip, barklanıp gitmişler. Onları o yaşa getiren anne ve babalarını sadece sene de bir kez görmeye giderlermiş. Yıllar yılı kovalamış anne ve babaları yaşlı, artık ikisi de elini bir işe süremez olmuşlar. Kardeşler anlaşıp ailemizi ziyaret edelim demişler. Baba ocağına gittiklerinde anne ve babalarının hallerine üzülmüşler ama yine de onlara bakmak istemiyorlarmış. O diyor sen bak, o diyor sen bak bu şekil tartışırlarken babası lafa atılıp biz kimsenin bakmasını istemiyoruz, siz evlenip gittiniz bir de biz yük olmak istemeyiz. demiş. Sonra babası tekrar artık miras bölmenin vakti geldi, biz de yaşlandık, sizlere tek tek hakkınız olanı vereceğim. demiş. Bunu duyan kardeşler heyecanla, ne verecek acaba diye merak etmişler. Babaları Hepinizi gelecek yıl bekliyorum. Buraya gelin ki paylarınızı vereyim. demiş. Bunun üzerine bu üç kardeş evlerine döndüklerinde sırf miras için gece gündüz anne babalarını arayıp sorarlar, evlerine bir dolu eşya ihtiyaçlarını gönderirlermiş. Öyle böyle bir sene geçmiş ve yine toplanmışlar. Kardeşler miras beklerken babaları siz isminizin anlamını taşıyacak hiçbir şey yapmadınız, sadece miras için bizim gözümüzü boyamaya çalıştınız, miras istiyorsanız bir sene daha bekleyeceksiniz ve isminizin anlamını taşıyacak olan bireyler olursanız anca o zaman mirastan hak alabilirsiniz. demiş. Kardeşler yeniden evlerine döndüklerinde uzun uzun düşünmüşler. Babam haklı galiba, büyüdük her şeyi unutur olduk ne sevgi ne merhamet ne de saygımız kaldı. demişler. Üç kardeş bir sene sonra gittiklerinde miras konusu açılmış yine. Babaları Artık vakti geldi sizlere haklarınızı vereceğim. demiş. Bunun üzerine kardeşler; Babacığım, sen bizleri bu yaşa, kimseye muhtaç etmeden getirdin, bizlere doğru yolu her zaman gösterdin ama biz bu yoldan çıktık ve şimdi çok pişmanız bize pay verme hiçbirimiz hakkımızı istemiyoruz hepsini kimsesiz çocuklara bağışla. demişler. Babaları çok duygulanmış ve işte benim evlatlarım, biliyordum bir yerlerde sevginizin, saygınızın ve merhametinizin gitmediğini demiş. Ben de bu cevabı vereceğinizi bildiğim için, varımı yoğumu kimsesizlere bağışladım. Size verebileceğim tek miras sevgi-saygı-merhamet sadece demiş. Kardeşler de duygulanıp anne babalarına sarılmışlar. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Çok uzak diyarlarda büyük krallığın tek prensesi olan Maria sevgi dolu bakışları ve yardımseverliği ile bilinirmiş. Bu küçük kız o kadar sevgi dolu ve cana yakınmış ki çevresindeki herkes ondan iyilik ister ve dua etmesini talep edermiş. Prenses, annesini çok erken yaşlarda kaybetmiş ve bu durum sonrasında kendisini iyiliğe adamış. Annesi gibi iyilik saçan ve her zaman iyilikler yapan bir kimse olmuş. Gel zaman git zaman prensesin çevresinde onu çok kıskanan biri varmış. Bu kişi prensesin soyundan gelen biriymiş. Prenses herkesin derdini dinlemeyi ve dertlerine derman olmayı çok severmiş. Bir gün yine biri gelip ondan yardım istemiş. Prenses yardımı geri çevirmemiş ve bu kişiye yardım etmek için onu dinlemeye başlamış. Olacaklardan habersiz prenses sadece iyilik yapma derdindeyken karşısındaki kişi aslında onu herkesin önünde rezil edip yalancı biri olarak tanıtma fikrindeymiş. Çünkü prensesi çok kıskanıyor ve onu herkes sevdiği için tüm krallığa rezil olmasını istiyormuş. Kötülük peşinde olan kişi kraliyetten biri olduğu için yüzünü gizlemesi gerekiyormuş. Yüzüne bir mendil örterek kafasına bir şapka geçirip prensesten yardım istemiş. Prenses tamamen saf ve temiz duygular içerisinde ona derdini sormuş. O da derdinin çok büyük olduğunu söylemiş. Gece yarısı geldiğinde krallıktaki meydana gitmesini ve o meydanda etrafa su sıçratmasını istemiş. Prenses bu istediğinin amacını anlamamış ama eğer sorunlarından kurtulacaksan yaparım demiş. O kadar saf ve temiz ruhlu biriymiş ki neden yaptığını sorgulamadan dediklerinin hepsini yapmak için gece yarısını beklemiş. Gece yarısı kötülük peşinde olan kişi krallıktan birtakım kimselere prensesin büyü yaptığını ve herkesin kendisini sevmesi için gece yarısı kimse yokken büyüyü etrafa saçtığını anlatmış. Bazı kişiler buna inanmasa da gözleri ile görmek için meydana gitmiş. Bir bakmışlar prenses gerçekten büyü yapıyor. Hemen krala haber vermişler. Kral prensesi yanına çağırmış ve sormuş. Prenses kendisini anlatmaya çalışsa da kötülük peşinde olan kişi köşeden bir yerden gülerek prensesi izliyormuş. Prenses ve kötülük peşinde olan bir kişi konuşurken hizmetkarlardan biri duymuş. Bu durumu gidip hemen krala anlatmışlar. Kral da kızının suçsuz olduğunu öğrenmiş. Prenses ise bu durumu kendisine yaşatan kişiye gidip hayatının dersini vermiş. Krallıktan atılan bu kişi bir daha kimseye kötülük yapamamış. Daha Fazla Uyku Masalları İçin Uyku Masalları Kategorimizi Ziyaret Edebilirsiniz.


Günlerden bir gün Fatma adında güzel bir kız okula gitmek için evden çıkar. Okul yolunda birçok mağaza bulunur. Fatma bu mağazalara bakarak vakit geçirir hem de okula doğru yürür. Elinde kitap ve defterleri bulunan Fatma bir mağazaya dalıp bakar. Tam bu sırada genç bir delikanlı omuzuna çarpar ve Fatma elindeki defterleri düşürür. Genç delikanlının elinde de büyük çantalar vardır. Bu çantaları yere düşüren delikanlı hemen Fatma'nın yanına giderek bir şeyinin olup olmadığını sorar. Fatma sadece defterini yere düşürmüştür ve şaşkınlıkla genç delikanlıya bakar. O anda aşık olan iki genç birbirlerine vurulur. Daha önce hiç denk gelmelerine rağmen aslında aynı sokakta oturuyorlarmış. Her ikisi de birbirinden habersizce yaşamlarını devam ettirmiş. Fatma'nın aşık olduğu genç olan uzun boylu ve esmer bir çocukmuş. Fatma da renkli gözlü ve sarışın al yanaklarıyla oldukça güzelmiş. Yakışıklı oğlan ve güzel kız aşkı tam da çarpıştıkları yerde başlamış. Bir gün yine Fatma genç delikanlıyla denk gelmiş ve bu sefer genç delikanlı Fatma'yı bırakmamış. Bir yerde oturup sohbet etmek istemiş. Fatma önce utansa da daha sonra bu teklifini kabul etmiş. Çünkü onunda gönlü varmış. İki aşık kısa süre içerisinde büyük bir birliktelik yaşamış. Hatta ailelerine bu durumu anlatmış ve aralarında bir nişan yapmışlar. Daha sonra genç delikanlı talihsiz bir kaza geçirmiş. Kaza sonucunda belli bir süre yürüyemeyecekmiş. Fatma bu duruma çok üzülmüş. Genç delikanlı ise Fatma'nın üzüldüğünü görerek ondan ayrılmak istemiş. Ama Fatma ondan ayrılmaya niyetli değilmiş. Genç delikanlıyı dış görüntüsü için sevmemiş. Ona gerçekten aşıkmış. Bu yüzden ayrılmak yerine daha çok birbirine bağlanmışlar. Genç delikanlı Fatma'nın bu tutumunu görünce ona daha çok aşık olmuş. İki aşığım birbirlerine olan sevgisi ve saygısı aslında sevginin gücünü göstermiş. Fatma evlenmek için çok beklemiş ama beklediğine değmiş. Çünkü genç delikanlının geçirdiği talihsiz kaza sonucunda belli bir süre yürüyememesi işlerin aksamasına sebebiyet vermiş. Fakat işleri yoluna koyan genç delikanlı kısa süre içerisinde Fatma'ya evlilik teklif etmiş. Evlenmişler ve çok mutlu olmuşlar. Daha fazla masal okumak isterseniz Hikaye Oku kategorimizi inceleyebilirsiniz.