Eski zamanlarda uzak diyarda 4 kişilik bir sinek ailesi yaşarmış. Sinek ailesinin en ufak üyesi çok inatçıymış. Her şeye cevap verir, annesinin sözünü hiç dinlemezmiş. Bu nedenle de sürekli olarak başına işler gelirmiş. Diğer aile üyeleri ise pek bir uysalmış. Hep birlikte hareket ederler, ne yaparlarsa aynı anda yaparlarmış. Büyük bir dayanışma mevcutmuş. Ama nasıl olduysa inatçı sinek onlarda çok farklıymış. Bu nedenle sürekli olarak sorun çıkartırmış. Fakat çıkardığı en son sorun az daha canına mal oluyormuş. Günlerden bir gün, havanın soğuduğu dönemlerde sinek ailesi sıcak yerlere girme kararı almış. İnatçı sinek ise buna karşı gelerek '' Ben artık tek başıma burada yaşamak istiyorum. Hem ben çok büyüdüm size ihtiyacım yok. Hasta falan da olmam'' demiş. Annesi çok üzülmüş ama zorlamamış. Sonuç olarak dediği gibi inatçı sinek artık büyümüştü. İnatçı sinek tek başına yaşayacağı için çok heyecanlıydı. Artık kimseye hesap vermek zorunda olmadığını düşündü. İstediği gibi gezecek, her ne isterse onu yapacaktı. Tüm orman , tüm evren sanki ona ait gibiydi. Havaların daha soğuması ile birlikte inatçı sineğin ailesi göç etmeye başladı. İnatçı sinek ise tek başına koca ormanda yalnız kaldı. Yaptıkları yuvada sığınacak ve bulduğu yiyecekler ile karnını doyuracaktı. En azından düşüncesi o şekildeydi. Fakat olaylar beklediği, istediği gibi gelişmedi. İlk başta gittiklerinde çok mutlu oldu. Biraz hüzünlendi tabii. Ailesinden ilk kez uzak kalacaktı. Fakat havalar ısınınca geri gelirler zaten diye düşündü. Hem gelmeseler de kendi dediği gibi artık o kocaman bir sinekti. Aslında hiç kimseye ihtiyacı yoktu. Havaların soğuması ile birlikte inatçı sinek uçamayacak hale geldi. Kanatları çok yorgundu. Yiyecek yemek bulamıyordu. Sürekli tir tir titriyordu. Ailesi ile birlikte göç etmediği için pişman oldu. Ne yapacağını bilemez halde çaresiz bir şekilde beklemeye başladı. İnatçı sinek beklemeye başladı. Bekledi, bekledi... Kimi beklediğini bilmeden bekledi. Biden martıların göç ettiğini gördü. Onlardan bir tanesine seslendi. '' Beni de sıcak yerlere götürür müsün?'' diye sordu. Martı da sineğe baktı ve acıdı. ''Atla kanadıma hadi gidelim'' dedi. Birlikte uzak diyarlara gitmeye başladılar. İnatçı sinek yol boyunca konuşmadı. Bunun nedeni hasta olmasaydı. Hasta olduğu zaman daha da inatçı olurdu. Martıyı tanımadığı için onunla inatlaşmak istemedi. Hem ona yardım ediyordu. Zaten annesini de çok özlemişti. Sadece annesini değil aynı zamanda kardeşlerini de çok özlemişti. Bu özlem bitecek diye çok mutlu oldu. Fakat başına öyle bir olay geldi ki, çok fazla korktu ve ne yapacağını bilemedi. Yolculukları biraz zorluydu. Sürekli olarak yağmur yağıyordu. İnatçı sinek o kadar hastalanmıştı ki bir an önce annesine kavuşmak istiyordu. Savrula savrula gidiyordu. Bir anda martının kanadından kaydı ve aşağı düşmeye başladı. Çok yüksekten aşağı düşüyordu. Kanatlarını çırpamaya çalıştı fakat başarılı olamadı. Bir anda martı onun altında belirdi. Çok hızlı hareket etmiş ve sineğin hayatını kurtarmıştı. Birlikte daha dikkatli bir şekilde sıcak yerlere gitmeye devam ettiler. Yol kat ettikçe ortam daha sıcak oluyordu. Bu nedenle inatçı sinek yavaş yavaş iyileşmeye başlıyordu. Sonunda onlar erdi muradına. İnatçı sinek annesine kavuştu. Sıcak yerlerde birlikte güzel bir hayat yaşamaya devam ettiler. İnatçı sinek de bu huyundan vazgeçti. Artık daha uysal biri oldu. Ailesi ile birlikte zaman geçirmekten daha keyif alan bir hale geldi. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


İstanbul'un Bizanslıların elinde olduğu zamanda burada bir doktor yaşarmış. Hiçbir dine inanmazmış. İnanmadığı gibi de Allahu Teala'yı inkar edermiş. Sürekli her şeyin kendi kendine var olduğunu savunuyordu. Bir yaratıcının olmadığını ve tesadüfen her şeyin odluğunu düşünüyormuş. Bunlara karşılık ise mesleğinde uzman ve oldukça bilgili bir kişiydi. Bir Hristiyan ise doktoru bu yoldan çevirmek için ikna etme çabalarına girişmişti. Ancak aldığı cevaplar karşısında artık cevap verecek hali kalmamıştı. Doktorun ise bu savunduklarına karşılık her şeyi ispat edecek birisi çıkacağını düşünmüyordu ve ispat edecek birisi karşıma çıkmazsa inanmam diyordu. Kendisiyle konuşmak isteyen herkesin aklını karıştırıp onlara da dinsizliği aşılıyordu. Bu olay kralın da kulağına gitmişti. Kral ise ona cevap verebilecek kişinin bir Müslüman olabileceği düşüncesine vardı. Ve Abbasi halifesi, Me'mun'a bir elçi ile mektup yolladı. Mektupta dinsiz bir doktorun olduğunu ve bir yaratıcıya inanmadığını belirtti. Eğer onun çevresinde doktor ile konuşabilecek sorularına cevap olabilecek birisi bulunuyorsa doktoru mağlup etmenin iyi olacağını yazdı. Mektubu okuyan halife ise hemen müşavirlerini topladı. Müşavirleri ise bir karara vardılar ve halifenin huzuruna geldiler. -Önce bu doktoru uzman olduğu tıp alanında sınav edelim. Göreceğimiz sonuca göre ne yapacağımıza tekrar karar veririz. Dediler. Ertesi gün bir kalabalık halinde toplandılar. Doktor da oraya getirildi. Herkes bir şişeye idrarını koydu. Ve kişiler değiştirildi. Şişelerin kime ait olduğu ile ilgili özel işaretler de belirlediler. Ardından doktorun önüne bu şişeleri koydular. Doktor inceledikten sonra herkesin şişesini doğru buldu. Hatta iki kişinin karıştırıldığı şişeyi bile bildi. Ve bu kişilerdeki hastalıkları da tespit edip şifası olan ilaçları da sıraladı. Hepsini doğru bilmesine herkes çok şaşırmıştı. Herkes burada onunla konuşabilecek kimsenin olmadığını düşündü. İçlerinden birisi ise Büyük alim Nişaburlu Ahmed bin Harb hazretlerinin hacca gitmek üzere olduğunu doktoru yalnızca onun doğru yola iletebileceğini söyledi. Hemen Ahmed bin Harb'ın yanına birisi gönderildi ve olan biten her şey anlatıldı. Ahmed bin Harb şöyle buyurdu: -Siz münazara meclisinin saatini ayarlayın. Ben biraz geç geleceğim o vakte kadar doktoru oyalayın. Ben geldiğim zaman da neden geç geldiğimi sorun. Dedi. Her şey dediği gibi yapıldı. Ahmed bin Harb geç gelince de neden geç geldiğini halife ona sordu. Cevap şöyleydi: -Abdest almak istedim ve Dicle nehrinin kenarına gittim. Orada çok garip şeylere şahit oldum. Gördüklerimi şaşkınlıkla izledim ve bir türlü gelemedim. Dedi. Halife ise ne gördüğünü sordu. Ahmed bin Harb başladı anlatamaya: -Önce topraktan bir ağaç çıktı sonra büyüdü ve kimseler onu kesmeden yıkıldı. Bir anda kendi kendine de tahta şekline geldi. Bu tahtalar ise birleşerek marangoz olmadan çivi olmadan bir sandala dönüştü. Bir kayıkçı olmadan da kendi kendine suyun üzerinde süzüldü. Gördüklerim karşısında dalıp kalmışım. Dedi. Bu saçmalıklar karşısında doktor sinirlendi ve şöyle dedi: -Bu saçmalıkları anlatan yaşlı adam mı benimle münazara edecek? Bu adam bir delidir. Münazara etmeye bile gerek yok. Ahmed bin Harb ise cevabını geciktirmedi. -Neden saçma konuşuyormuşum ve deliymişim? Doktor ise sinirlenmiş bir şekilde cevap verdi: -Olmayacak şeyler anlatıyorsun. Bir ağaç birdenbire büyüyüp kendi kendine kesilebilir mi? Hem de tahta olacak sonrada marangoz olmadan kayığa mı dönüşecek? Anlattıkların saçma sapan şeylerdir. Dedi. Ahmed bin Harb ise asıl sözünü şimdi söyledi: -Ey kendini bilmez, doğruluğa uzak insan. Bir sandal için bunlara inanmazsın imkansız dersin de bu kainatın ayı yıldızı güneşi nasıl yaratıcı olmadan işler? Ağaçlara, bin bir renkte açan çiçeklere bir bak bu eşsiz güzellikler nasıl kendiliğinden olabilir? Benim söylediklerimi değil şu koskoca kainatın kendiliğinden oluştuğunu ve işlediğini söyleyen delidir. Dedi. İnkarcı doktor ise bu söylenilenlere şaşırdı kaldı. Bir süre kendine gelemedi. Söylediklerinin ne kadar anlamsız olduğunu anladı. Ve şu sözleri herkese duyurdu: -İnsan kendine çok güvenmemeli. Kendini herkesten üstün görmemeli. İnkarcı olmamalı. Şimdi inanıyorum ki en üstün olan Yüce Allah'tır. Ben de Müslüman olmak istiyorum. dedi. Ahmed bin Harb ise onun bu isteğine karşılık hemen kelime-i şehadet getirtti. Ve doktora bu söylediği kelimelerin anlamını öğretti.


Bir zamanlar, sihirli bir ormanda insanlar, cinler ve hayvanlar bir arada huzur içinde yaşıyormuş. Bu orman, güzellikleriyle ünlüydü ve içinde yaşayan her canlı birbirine yardım eder, birlikte yaşamanın ne kadar değerli olduğunu anlamışlardı. Ancak, bir gün ormanda bir çatışma başlamış. İnsanlar, cinlerin sihirli güçlerinden korkuyor ve onları dışlamaya başlamışlardı. Aynı şekilde, cinler de insanların kendi dünyalarına müdahale ettiğini düşünerek onlardan uzak durmaya karar vermişler. Bu çatışma yüzünden ormanda bir ayrılık ve huzursuzluk hakim olmuş. Bir gün, ormanın en bilge ve yaşlı hayvanı olan Baykuş, bu duruma bir çözüm bulmak için toplantı düzenlemiş. Toplantıya insanlar, cinler ve hayvanlar katılmış. Herkes birbirine karşı önyargılarından dolayı çekingen ve endişeliydi. Ancak Baykuş, insanların, cinlerin ve hayvanların bir arada yaşamak için birbirlerine ihtiyaçları olduğunu anlattı. Bu sözler, herkesin düşüncelerini değiştirmeye başlamış. İnsanlar, cinlerin sihirli güçlerinin tehlikeli olmadığını, aksine onlarla birlikte daha güçlü olabileceklerini anlamış. Cinler de insanların hayatlarına dokunmanın, onların hayatlarını daha da güzelleştireceğini fark etmiş. Hayvanlar ise birlikte çalışarak ormanın daha güvenli ve zengin bir yer olacağını anlamışlar. Böylece, insanlar, cinler ve hayvanlar arasında anlayış ve sevgi dolu bir birliktelik başlamış. Birbirlerine karşı olan önyargılarını unutmuşlar ve birlikte çalışmaya başlamışlar. İnsanlar, cinlerin sihirli güçlerini ormanın güvenliğini sağlamak için kullanmışlar. Cinler, insanların dileklerini gerçekleştirerek onları mutlu etmişler. Hayvanlar ise ormanın her köşesini keşfe çıkmış ve içinde yaşadıkları dünyayı daha iyi anlamışlar. Bu iş birliği ve dayanışma sayesinde ormanda bir barış ve huzur hakim olmuş. İnsanlar, cinler ve hayvanlar birbirleriyle dost olmuş, birlikte eğlenip birbirlerine destek olmuşlar. Artık kimse birbirine yabancı değildi ve her biri ormanın bir parçası olarak özgürce yaşayabiliyordu. Masalın sonunda herkes, bir arada yaşamanın güzelliğini ve birlikte çalışmanın önemini kavramıştı. İnsanlar, cinler ve hayvanlar, sihirli ormanda birlikte yaşamaya devam etmişler ve dünyaları daha da güzelleşmişti.


Bir zamanlar, küçük bir evin bahçesinde, Lili adında sevimli bir ipekböceği yaşarmış. Lili mutlu ve huzurlu bu bahçede karnını lezzetli ve diri yapraklarla doyurur, neşeli kuşların cıvıltısını dinler ve sıcak Güneş ışığında dinlenirmiş. Bahçedeki tüm çiçekler, rengarenk ve göz alıcıymış. Lili, bu güzellikler arasında kendini özgün ve özel hissediyormuş. Fakat içinde bir özlem varmış; kelebek olmayı hayal ediyormuş. Oldukça güzel ve göz alıcı bir kabuğunun olmasına rağmen Lila, kanatları olan, uçabilen bir kelebek olmak istermiş. Bu hayalinin gerçek olup olamayacağını dahi bilemeyen Lila, günlerini sakin bir şekilde geçirmeye devam etmiş. Bir sabah, Lili içindeki değişimi fark etmiş ve karar vermiş: Kelebek olmak için elinden geleni yapacakmış. Yavaşça kabuğundan sıyrılmış ve bahçede bulduğu b bir kozanın içine girmiş. Kozada zaman geçirirken, içindeki değişimi beklemiş ve kelebek olacağına inanmış. Bahçedeki huzurlu hayatını bırakıp bir kozaya girmek ve burada yaşamak oldukça farklı bir deneyimmiş. Değişim sırasında yaşadığı zorluklara rağmen sabırla beklemiş. Lili, kozanın içindeyken, değişimi fark etmeye başlamış. Bu değişimin sağlıklı bir şekilde gerçekleşmesi için uyuyarak dinlenmesi gerektiğini düşünen Lili, uzun bir uykuya dalmış. Günler su gibi akmış ve Lili'nin uyanma zamanı yaklaşmış. Bir gün, Lili kozadan çıkmış ve artık rengarenk kanatları olan bir kelebek olduğunu fark etmiş. Ne yapacağını bilemeyen Lili çok mutluymuş. Hemen bahçedeki diğer kelebeklerle tanışmış, kanatlarının güzelliklerini keşfetmiş. Lili, artık kendi benliğini kabul ettiğinde ne kadar mutlu olabileceğini fark etmiş. Onun güzellikleri, içindeki gücün ve kendine olan sevgisinin bir yansımasıymış. Lili'nin kabuğundaki değişim ve kelebek oluşu, bahçedeki tüm canlıları büyülüyormuş. Lili, diğer böcek arkadaşlarına kendi hikayesini anlatmış ve onlara Herkes farklı ve özeldir. Kendin ol, özgünlüğünle gurur duy demiş. Artık Lili, bahçede rengarenk çiçeklerin arasında özgürce uçuyor ve yaşamın güzelliklerini keşfetmeye devam ediyormuş. Lili'nin öyküsü, tüm bahçeye kendini kabul etmenin ve mutlu olmanın önemini hatırlatmış. Ve Lili, kendi özelliklerini ve güzelliğini kabul ederek mutlu bir kelebek olmanın ne kadar kıymetli olduğunu öğrenmiş. Daha fazla uygu masalları makalesi için 4 yaş masalları kategorisini ziyaret edebilirsiniz.


Isaac Newton, 1643 yılında İngiltere'de doğdu. Matematik, fizik, astronomi, filozofi ve alchemy gibi birçok alanda uzmanlaşmış bir bilim adamıdır. Newton, Matematiksel Fizik Kitabı adlı eserinde evrensel çekim kuramını ve hareket yasalarını tanımladı. Aynı zamanda Newton, optik ve renk teoris konularında da önemli çalışmalar yaptı. 17. yüzyılın sonlarında ve 18. yüzyılın başlarında yaşayan Newton, Avrupa'daki bilimsel devrimin öncülerinden biridir ve bilim tarihinde en büyük fizikçilerden biridir. O, Principia Mathematica adlı eseri ile tanınır ve bu eser, fizik alanındaki çalışmaları için en büyük eser olarak kabul edilir. Daha Fazla Masal okumak isterseniz Masal Oku, Çocuk Masalları, Kısa Masallar, Bebek Masalları, Uyku Masalları Kategorilerimizi Ziyaret Edebilirsiniz.


Bir gün yakışıklı bir adam, yolculuk yapmak üzere uçağa binmiş. Uçak, vakti geldiğinde havalanmaya başlamış. Yolculuk saatler alacak kadar uzun bir yolculukmuş. Bir kıtadan diğer bir kıtaya geçişin olduğu ve okyanusların aşıldığı zorlu bir süreçmiş bu. Yolculuk sorunsuz bir şekilde devam ediyorken gözleri uykuya yenik düşmüş adamın. Kendini uykuya teslim etmiş. Bir süre uyuduktan sonra tekrar uyanmış. Hostesten bir kahve rica edip uykusunun açılmasını sağlamış. Derken uçak sarsılmaya başlamış. Herkeste bir panik havası oluşmuş. İşler gittikçe kötüye gidiyormuş. Problem her ne ise bir türlü çözülememiş ve uçak düşmeye başlamış. Adam gözlerini açtığında uçağın ortadan ikiye ayrıldığın fark etmiş. Kendisi dışında geriye canlı kimse kalmamış. Uçağı terk edip dışarı çıkmış. Issız mı ıssız bir adada imiş. Günlerce gezmiş dolaşmış fakat kimselere rastlamamış. Bir sabah uyandığında elleri ve ayakları bağlı bir şekilde bulmuş kendisini. Ağzı ise bantlanmıştı. Etrafta sadece kadınlar varmış. İçlerindeki tek erkek kendisi imiş. Sadece kadınların bulunduğu bu adada erkeklerden nefret ediliyormuş ve onların yaşamasına izin verilmiyormuş. Bu kabilenin lideri gelmiş ve adama: Seni öldürmemiz için bir nedenin var mı? diye sormuş. Adam düşünmeye başlamış ve kurtulmak için bir çare aramış ve kadınlara dönüp tek bir cümle kurmuş: İçinizdeki en çirkin kadın beni derhal öldürsün. demiş ve hiçbir kadın buna yanaşmamış. Çünkü adam hiçbir kadının çirkin olduğunu kabul etmeyeceğini biliyormuş. Daha Fazla Çocuk Masalları İçin Kısa Masallar Kategorimizi Ziyaret Ediniz.


Bir varmış bir yokmuş evvel zaman içinde kalbur saman içinde develer tellal iken pireler berber iken, ben annemin beşiğinde tıngır mıngır sallanırken, bahçeli küçük bir evde Ömer, annesi, babası, büyük babasıyla ve köpeği Momo ile birlikte yaşıyormuş. Ömer 9 yaşında tatlı ama çok yaramaz bir çocukmuş. Ne kadar yaramaz olursa olsun Ömer aynı zamanda çok akıllı ve yardımsever bir çocukmuş. İlkokula giden Ömer'in arkadaşıyla da iletişimi çok iyiymiş. Onlarla çok güzel oyunlar oynar çok iyi geçinirmiş. Ömer'in sınıfında Ali adında fakir bir çocuk varmış. Herkesin tüm okul malzemeleri var iken onun ki yokmuş. Bunu gören Ömer ve arkadaşları Ali'nin bu durumuna çok üzülmüşler. Ona yardım etmek için ne yapmaları gerektiğini düşünmüşler. Sonunda bu durumu öğretmenlerine söylemeye karar vermişler. Ali'nin durumundan zaten haberdar olan öğretmenleri, onlara Ali'nin eksik malzemelerini el birliğiyle tamamlama fikrini sunmuş. Bunu duyan Ömer ve arkadaşları çok sevinmişler. Hepsi eve gittiğinde Ali'nin eksik olan malzemelerini kendi malzemelerinden oluşan bir kutu içinde hazırlamış. Ömer kutuya boya kalemleri, defter, kalem, silgi ve okuma kitabı gibi pek çok farklı malzeme koymuş. Fakat Ömer'in yaramaz köpeği Momo bu kutuyu oynamak için alıp bahçeye götürmüş. Ertesi gün Ömer evinde her yerinde kutuyu aramış fakat ne kadar arasa da bir türlü bulamamış. Okula gittiğinde bütün arkadaşlarının Ali için hazırlamış oldukları kutuları görmüş. Bir tek kendisi kutu getirememiş. Bu duruma çok üzülen Ömer utanmış ve derse girmemiş. Okul bahçesinde saatlerce ağlamış. Sınıfta Ömer'in yokluğunu fark eden öğretmeni, diğer öğrencilerine Ömer'in nerede olduğunu sormuş ve onlardan Ömer'in bahçede olduğunu öğrenmiş. Okulun arka bahçesinde Ömer'in ağladığını gören öğretmeni sebebini sormuş. Kutuyu hazırladığını fakat kaybettiğini söyleyen Ömer hıçkırıklarını durduramıyormuş. Fakat öğretmeni onu sakinleştirmek Ömerciğim, sen arkadaşın için iyi niyetle çabaladın fakat kutuyu kaybettin. Önemli olan kutuyu getirememen değil, önemli olan bunu düşünüp onun için çabalamandı. Bütün arkadaşlarında bunun farkında. Zaten diğer arkadaşların o kadar çok malzeme getirmiş ki Ali'nin şimdi pek çok malzemesi var. Önemli olan da onun bu malzemelere sahip olmasıydı. Şimdi birlikte sınıfa gidelim ve Ali'ye bu malzemeleri hediye edelim. Demiş. Böylece Ömer sakinleşerek sınıfına dönmüş. Hep birlikte Ali'ye getirmiş oldukları malzemeleri hediye etmişler. Ali bu hediyelere çok sevinmiş. Böylece Ömer de çok mutlu olmuş. Daha fazla masal okumak isterseniz Çocuk Masalları kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde çok uzak diyarlarda bir padişah yaşarmış. Bu padişah çok kötü kalpli ve zalim birisiymiş. Halkına asla yardım etmeyen, hediye vermeyen ve çok korkunç olan bu kral bir gün saraydan dışarı çıkmaya karar vermiş. Sokaklarda dolaşan kralın karşısına yaşlı bir dede çıkmış. Bu dedenin adı Şifa Dede'ymiş. Bu dede herkese yardım eder, ilaç hazırlar ve hastaları iyileştirmiş. Şifa Dede herkes tarafından çok sevilirmiş ama hiç parası yokmuş. Pazarda dolaşan kralı gören Şifa Dede hemen kralın yanına gitmiş. 'Sayın kralım benim adım Şifa Dede, herkese şifa veririm, hastaları iyileştiririm ama karnım çok aç lütfen bana yardım edin' demiş. Kral bu durum karşısında çok sinirlenmiş ve hemen muhafızlarını çağırmış. 'Bu adamı zindana atın, beni rahatsız etti.' demiş. Zindana atılan Şifa Dede çok üzülmüş ama bir gün bu zindandan çıkacağını umut ederek beklemeye başlamış. Şifa Dede'nin yokluğunda ise halk çok hastalanmaya başlamış, çünkü Şifa Dede zindanda olduğu için kimseye ilaç yapamıyormuş. Zalim kral ise bu hastalıklardan haberi olmadan sarayında yaşamaya devam etmiş, her gün eğlenceler düzenleyen ve çok mutlu olan krala bir gün yardımcısı haber getirmiş. 'Kralım, halk çok hasta sizden yardım istiyorlar, Şifa Dede'yi zindandan çıkarmalısınız.' demiş. Kral yine sinirlenmiş ve 'Ben kralım ve istediğimi yaparım, hastalıklar beni ilgilendirmez.' deyip yardımcısını saraydan kovmuş. Gel zaman git zaman kral çok yaşlanmış ve hastalanmış. Çok uzak ülkelerden bir sürü doktor kralı tedavi etmek istemiş ama sonuç nafile, kral hiç iyileşmemiş. Bir gece kralın rüyasına, arşın arşın uzak diyarlardan giren bir peri 'Senin hastalığını ancak iyilik otu iyileştirir, bu otun yerini de yalnızca Şifa Dede bilir.' demiş. Hemen uykudan uyanan kral, Şifa Dede'yi zindandan çıkartıp yanına çağırmış.' Şifa Dede ben çok hastalandım, bir peri rüyama girdi ve iyilik otunun beni iyileştireceğini bu otun yerini de sadece senin bildiğini söyledi, lütfen bana yardım et.' demiş. Bu sözler karşısında çok sevinen Şifa Dede mutluluktan ağlamış. Şifa Dede'nin ağladığını gören kral ise 'Ben sana kötülük ettim, yardım etmedim ama senden özür diliyorum lütfen beni iyileştir.' deyince, Şifa Dede hemen iyilik otunun olduğu yere gitmiş ve otları kaynatarak krala içirmiş. Kral hemen iyileşmiş ve Şifa Dede'ye bir sürü altın vermiş. Şifa Dede sayesinde iyileşen kral tüm halkına, çok iyi ve yardımsever bir insan olacağına dair söz vermiş. Kral ve halkı uzun yıllar çok mutlu bir şekilde hasta olmadan yaşamışlar. Daha fazla masal okumak isterseniz Çocuk Hikayeleri kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Okulların kapanmasına iki hafta kalmıştı. Haziran ayının getirdiği yakıcı güneş ve sıcaklık tüm çocukların hoşuna gidiyordu. Berkay 12 yaşında ve altıncı sınıf öğrencisiydi. Sınıf öğretmeni tüm sınıfa karne hediyesi vermek istiyordu. Bunun için de karne hediyesi olarak tüm sınıfı geziye götürmeye karar vermişti. Berkay, hayatında ilk defa hayvanat bahçesine gidecekti. Hem hayvanat bahçesine gideceği için hem de tüm sınıf arkadaşlarıyla geziye çıkıp, piknik yapacağı için de çok mutluydu. Meyak etme anne! Çok eğleneceğiz. Diyerek piknik sepetini eline aldı ve okula koşar adımlarla gitmeye başladı. Berkay ve tüm sınıf arkadaşları sınıf öğretmeninin isteği üzerine iki kişilik sıra oluşturmuşlardı. Ve gezi servisinin gelmesini heyecanla bekliyorlardı. Sabırsızlıkla beklenilen gezi servisi sonunda gelmişti; Berkay en yakın arkadaşı Ali'yle birlikte servise geçti ve hemen şoför koltuğunun tam arkasına oturmuşlardı. Sınıf öğretmeni; çocuklar hayvanat bahçesinde ve gezi sırasında hiçbir şekilde gruptan ayrılmayacaksınız. Ayrıca hayvanları rahatsız edecek davranışlarda da bulunmayacaksınız demişti. Görevlilerin izni olursa hayvanlara onların yiyebileceği yiyecekleri verebilirsiniz. Şeklinde konuşma yaptıktan sonra servis aracı hayvanat bahçesinin önünde durmuştu. Berkay ve tüm sınıf arkadaşları iki kişilik sıra halinde hayvanat bahçesini gezmeye başlamışlardı. Berkay bu sefer arkadaşı Ali'yle birlikte en arka sırada geziye katılmışlardı. Ali; AA Berkay bakar mısın, Zürafa değil mi ne kadar da uzun boylu? diyerek Zürafa'yı göstermişti. Bir şeyley veyelim de yesin dedi Berkay ve Ali ben size yetişiyim siz gidin dedi. Ali de Berkay'ın tüm sınıfa yetişeceğinden emin olduğu için öğretmenini takip etmeye devam etti. Berkay çantasındaki çerezleri Zürafaya uzattı ve hayvanla kendi kendine konuşup çok eğlenmişti. Hava birden kararmaya başlamış Berkay Zürafaya bakmaktan hem saati hem de tüm sınıf arkadaşlarını unutmuştu. Hayatında ilk defa geldiği hayvanat bahçesinde öğretmenini ve arkadaşlarını nasıl bulacağını merak ediyordu. Koşar adımlarla arkadaşlarının gittiği yöne gitti ama ne arkadaşlarını ne de öğretmenini göremedi. Bir taraftan aslan kükremesi, bir taraftan karga sesleri Berkay'ın korkmasına neden olmuştu. Aman Allah'ım şimdi ne yapacağım, inanamıyoyum kayboldum! Kimse yok! diyerek ağlamaya başladı. Bu sırada AA o da ne ayı, ayı! Anne ayı geliyoo! diyerek yüksek sesle koşmaya başladı. Berkay'ı gören birkaç insan da; aaa ayı kaçmış kaçın kaçın! diyerek Berkay gibi koşmaya başladılar. Hayvanat bahçesinde Berkay'ı gören görevli ayı kaçmış diye anons yaptı ve tüm insanların acilen hayvanat bahçesini boşaltmasını istediler. Bu sırada Berkay kendisine doğru koşan adımlarla yaklaşan sınıf öğretmenini gördü ve öğyetmenim özüy dileyim, ben kayboldum sonra da ayı kovaladı beni dedi. Öğretmen Berkay'ı kovalayan Arı'yı gördü ve yetkili kişilere kaçan ayı olmadığını, Berkay'ın r harfini söyleyemediğini ve kimsenin korkmamasını söyledi. Berkay'a sarıldı ve bir daha gruptan ayrılmaması için uyardı. Daha fazla hikaye okumak isterseniz Korku Hikayeleri kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Şehrin merkezinde, büyükçe bir evde, büyük bir aile yaşarmış. Bu ailenin evinde bir kafes içinde minik bir kuş varmış. Minik kuş uzunca bir süre tek başına kalmış. Yalnız kalmaktan büyük bir rahatsızlık duymaya başlamış. Bu yüzden hep özgürlüğe kanat çırpmayı hayal etmiş ve kendi kendine, O gün, mutlaka bir gün gelecek. demiş. Minik kuşun bulunduğu evde bir kedi ve bir de köpek varmış. Kediyi nedense hiç sevmeyen minik kuş, köpeği ise tam tersi çok severmiş. Kediler, nankördür. Köpekler ise bir o kadar vefalıdır. Kediler pek kıymet bilmezken, köpekler çok kıymet bilirler. diye kendi kendine mırıldanmış minik kuş. Minik kuşun bu düşüncelere dalmasına sebep olan asıl şey, kedinin minik kuşu gafil avlamak için beklemeye geçmiş. Gözü hep minik kuşun üzerindeymiş. Minik kuşu büyük bir korku sarmış. Böyle devam ederse özgürlüğe kavuşmadan yok olacağım. diye düşünmüş minik kedi. Minik kedi bu düşüncesinden kurtulmak için köpeğe yakınlaşmaya başlamıştı. Kedi, genel anlamda köpeklerden korkardı. Elbette bu kedi de bu köpekten korkmuştu. Köpek, kediye minik kuşu rahat bırakmasını söylemişti. Kedi ise biraz üzgün ve mahzun şekilde istemeyerek bu isteğe olumlu yanıt vermişti. Bu duruma şahit olan minik kuş, artık rahat bir şekilde nefes almaya başlamıştı. İşte şimdi vakit kediyi de kazanma vaktiydi. Minik kuşun kedi ve köpek ile anlaşabilmesi, özgürlüğe açılan kapı vazifesi görmüştü. Kedi ve köpek büyük bir şaşkınlık için minik kuşa yönelmişti. Minik kuş söze girip düşmanlığı bitirmek istemişti. İlk etapta köpek buna yanaşmasa da kedi baya baya bu konuda hevesliydi. Bu isteğinde ısrar eden minik kuş köpeğin inadını kırmaya yönelmişti. Minik kuşun ısrarına daha fazla dayanamayan köpek, ateşkes ilan etmişti. Artık kedi ve köpek birer arkadaş olmuş ve minik kuşa ise kafesten gökyüzüne firar etmişti. Daha fazla uyku masalları için 7 yaş masalları kategorimizi ziyaret edebilirsiniz.


Karbeyaz masalı, zamanında gerçek hayatta yaşamış olan bir köpek olan Karbeyaz'ın hikayesini anlatan bir masaldır. Karbeyaz, bir köpek çiftliğinde doğmuş ve yaşamıştır. Sahibi, onu avcılık yapmak için eğitmiştir ve Karbeyaz bu konuda oldukça başarılıdır. Ancak bir gün, sahibiyle birlikte avlanırken ormanda kaybolurlar ve sahibi hayatını kaybeder. Adından da anlaşılabileceği gibi köpeğin rengi beyazdır. Ayrıca, bir av köpeği olarak antrenman görmüş olduğu için, hızlı ve atletik bir köpektir. Karbeyaz'ın cesaretli, sadık ve zeki bir köpek olduğu söylenir. Karbeyaz orta büyüklükte bir köpekmiş. Güçlü bacakları ve kasları varmış. Beyaz tüyleri çok gür ve sık, siyah burunlu ve koyu renk gözleri varmış. Ayrıca, köpeğin sivri kulakları ve dik bir duruşu varmış. Karbeyaz, sahibinin ölümünden sonra ormanda yalnız başına kalmıştır. Bir süre sonra, ormanda gezerken bir çocukla karşılaşır. Çocuk, Karbeyaz'ı evine götürür ve ona bakar. Karbeyaz, çocuğun ailesi tarafından kabul edilir ve onlarla yaşamaya başlar. Karbeyaz, ailenin evinde çok mutlu olur ve ailenin diğer hayvanlarıyla da iyi geçinir. Ancak bir gün, ailenin çocuğu kaçırılır. Karbeyaz, çocuğun izini sürerek onu kurtarır ve eve geri getirir. Karbeyaz, bu olaydan sonra ailenin kahramanı olur. Aile, Karbeyaz'ı çok sevdiği için onu hiçbir zaman bırakmaz ve onunla birlikte yaşamaya devam eder. Karbeyaz, ailenin yanında çok mutlu bir hayat sürer ve kahramanlığı hep anlatılır. Bir gün, ailenin çocuğu tekrar kaçırılır. Bu sefer, Karbeyaz'ın çocuğu kaçıranların izini sürmesi daha uzun sürer. Karbeyaz, bu kez yalnız başına uzun bir yolculuğa çıkar ve birçok zorluğa rağmen sonunda çocuğu kurtarır. Karbeyaz'ın kahramanlığı bir kez daha tüm köye yayılır. Köy halkı, Karbeyaz'ın başarısını kutlamak için ona bir ödül vermek ister. Ancak Karbeyaz, ödül yerine ailesinin yanında kalmayı tercih eder. Ailenin çocuğu, Karbeyaz'ın onu kurtardığı için ona minnettar olduğunu söyler ve Karbeyaz'a sarılır. Ailenin diğer hayvanları da, Karbeyaz'ın kahramanlığına saygı duyar ve ona daha çok yakınlaşırlar. Bundan sonra, Karbeyaz köyde bir efsane haline gelir ve birçok çocuk onun hikayesini dinlemek için ailelerinin yanına gelirler. Karbeyaz, ailesinin yanında mutlu bir hayat sürmeye devam eder ve çocukları mutlu eden bir kahraman olarak anılır. Karbeyaz masalı, sadakat, fedakarlık, cesaret ve kahramanlık gibi değerleri vurgulayan bir hikayedir. Karbeyaz, zorluklarla karşılaştığında korkmadan mücadele ederek, sevdiklerini korumak için çaba gösteren bir kahramandır.


Bir varmış bir yokmuş, develer tellal iken pireler berber iken uzak diyarlarda yatağında mışıl mışıl uyuyan bir çocuk varmış. Selo'nun hasta bir annesi varmış. Kadına köyde yardım edecek hiçbir hekim yokmuş. Günlerden bir gün Selo, rüyasında konuşan bir taş görmüş. Taş ona, ''Ne kadar çok kişiye yardım edersen ben de senin annene o kadar çok yardım ederim. Yarın öğlen 3'te gizli ormana gel.'' demiş. Selo ertesi gün uyandığı gibi gizli ormana gidip rüyasındaki taşa benzer bir taş aramış. ''Pişt! Pişt!'' diye bir ses duyunca hızla arkasını dönmüş. Rüyasındaki taş tam karşısındaymış! ''Evet, o benim! Şimdi seninle bir anlaşma yapacağız. Sessiz ol, kimse duymasın!'' Selo, taşın yanına yaklaşıp kısık sesle konuşmaya başlamış. ''Sana her gün yardıma muhtaç birilerinin adresini vereceğim ve sen onlara yardıma gideceksin. Ettiğin her yardım için ben de anneni iyileştireceğim.'' Selo, bu teklifi kabul edip ilk yardımına koşmuş. Bir gün ağaçta takılı kalan kediyi, dayak yiyen köpeği, karşıdan karşıya geçemeyen teyzeyi, aç kalan çocuklara yardıma gitmiş. Annesi Selo iyilik yaptıkça iyileşmiş en son sapasağlam bir şekilde ayağa kalkmış. Selo, bir akşam yine taşın yanına ona teşekkür etmeye gitmiş. Etrafı didik didik arasa da bir türlü o taşı bulamayınca endişelenmiş. ''Neredesin yahu!'' diye söylenirken ormanda gezen bir adam onu korkutmuş. ''Evladım, burada ne işin var? Hem de bu saatte?'' Bu ses Selo'ya tanıdık gelse de başta bu duruma anlam verememiş. ''Evet ağabey, o bana yardım etti. Ona teşekkür etmem lazım.'' Genç adam Selo'ya samimi bir şekilde yaklaşıp sırtını sıvazlamış ve kulağına fısıldamış. ''Evlat, sen taşa değil, o sana teşekkür etmeli. Sen onu bir lanetten kurtardın. Sayende bir insan oldum. Benim yaptığım, senin yanında bir hiç. Teşekkür ederim.'' deyip Selo'ya göz kırpmış. Selo şaşkınlıkla karşısındaki adama bakmış. Bu ses, bu gülüşü zaten tanıyormuş! Meğerse taş zamanında büyük bir lanete uğramış. Günün birinde ancak ona bir çocuk yardım edebilirmiş. Bu kişi de Selo olmuş. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir varmış bir yokmuş. Çok ama çok uzun bir zaman önce, buz gibi soğuk ve ürkütücü bir ormanda, kalbi taş tutmuş bir kadın yaşarmış. Bu kadının adı Zehra'ydı. Zehra'nın kalbi, geçmişte yaşadığı acılarla doluydu ve bu acılar onu duygusuz ve soğuk biri yapmıştı. O, etrafındaki herkesi korkutuyor ve uzaklaştırıyordu. Zehra'nın hayatı, bir gün ormanda yalnızca bir çocukla karşılaşmasıyla değişti. Bu çocuk, küçük ve çaresiz görünüyordu. Zehra, başlangıçta ona karşı da soğuk ve mesafeliydi, ama çocuğun çaresizliği ve masumluğu onun içini yumuşatmaya başladı. Çocuk, Zehra'nın kalbini yumuşatarak ona yaklaşmaya çalıştı. Onunla konuştu, ona gülümsedi ve iyi davrandı. Zehra, çocuğun içtenliği sayesinde içinde bir değişim hissetmeye başladı. Ancak, kalbi taş tutmuşluğu yüzünden hala duygularını tam anlamıyla açığa çıkaramıyordu. Zamanla, çocuk Zehra'nın kalbini eritmeye devam etti. Onunla geçirdiği her an, Zehra'nın içindeki sevgi ve merhametin uyanmasına yardımcı oldu. Çocuğun masumiyeti ve sevgi dolu bakışları, Zehra'nın kalbindeki taşı kırmaya başlamıştı. Bir gün, ormanda bir tehlike belirdi ve çocuk bir şekilde tehlikeye düştü. Zehra, içinde büyüyen sevgi ve sorumluluk duygusuyla hemen harekete geçti. Kalbi taş tutan kadın, tehlikeye atlayarak çocuğu kurtardı ve ona sarılarak ona olan sevgisini gösterdi. Bu olay, Zehra'nın kalbindeki taşı tamamen kırmıştı. Artık o, sıcak ve sevgi dolu bir kadındı. Çocuklarla etrafında bir aile oluşturmuştu. Onlara sevgiyle bakıyor, onları koruyup kolluyordu. Etraftakiler, Zehra'nın değişimine şaşırmış ve onunla olan ilişkisini anlamışlardı. Zehra, artık çocukları ve etrafındaki herkesi sevgiyle kucaklıyor ve onların hayatına güzellik katıyordu. Onun kalbi, çocukların sevgisiyle dolmuştu ve onlar da Zehra'ya minnettar ve sevgi dolu bir şekilde bağlanmışlardı. Böylece, kalbi taş tutan kadın Zehra, çocukların sevgisi ve masumiyeti sayesinde değişmiş ve duygularını keşfetmişti. Onun hikayesi, sevgi ve şefkatin gücünü anlatıyor ve kalplerin bile nasıl yumuşayabileceğini gösteriyordu. Artık Zehra, bir zamanlar soğuk ve korkutucu olduğu düşünülen bir kadın değil, sevgi dolu bir anne ve arkadaştı.


Bir zamanlar uzak bir köyde, yaşlı ve kambur bir dede yaşarmış. Köy halkı ona Kambur Dede diye hitap ederdi. Kambur Dede, yılların yorgunluğunu omuzlarında taşıyan, yaşlı ve alçakgönüllü bir adamdı. Köy halkı ona saygı gösterir, ancak biraz da üzülerek onu seyrederdi. Kambur Dede, her gün güneşin ilk ışıklarıyla uyanır ve günlük işlerini yapmaya başlardı. Toprakla, bitkilerle ve hayvanlarla iç içe geçen bir yaşamı vardı. Yılların verdiği deneyim ve bilgelikle çevresine ilham verirdi. Köy halkı, onun hikayelerini dinlemekten büyük keyif alırdı. Bir gün, köyde bir yarışma düzenlendi. Halk arasında en güzel bahçeye sahip olan kişiye ödül verilecekti. Köylüler, yarışmaya katılmak için bahçelerini süslemeye başladılar. Ancak Kambur Dede'nin bahçesi pek dikkat çekici değildi. Onun bahçesi, diğerlerine göre daha küçük ve sadeydi. Yarışma günü geldiğinde, köy meydanı renk renk çiçeklerle süslenmişti. Herkes bahçesini en güzel şekilde sunmak için çaba gösteriyordu. Kambur Dede ise yarışmaya katılmamış, sessizce köşesinde oturuyordu. Köy halkı, Kambur Dede'nin bahçesini görmeyi merak ediyorlardı. Onun bahçesini görmek için gittiklerinde şaşırdılar. Kambur Dede'nin bahçesi, küçük ve sade olmasına rağmen doğal bir güzellikle doluydu. Birçok rengarenk çiçek, sebzeler ve meyveler bir arada yetişiyordu. Her şey özenle düzenlenmişti ve bahçe adeta bir cenneti andırıyordu. Köy halkı, Kambur Dede'nin bahçesinin diğerlerine göre daha güzel ve anlamlı olduğunu fark etti. Onun bahçesi, sevgiyle ve sabırla yetiştirilen bitkilerle doluydu. Kambur Dede'nin kalbi, doğaya ve hayata olan sevgisiyle doluydu ve bunu bahçesine yansıtmıştı. Kambur Dede'nin bahçesi, artık köyde ün kazanmıştı. Herkes onunla gurur duyuyor ve onun bahçesinde bir araya gelmekten mutluluk duyuyordu. O, sadece bir yarışmayı kazanmamıştı, aynı zamanda sevgi ve emeğin en güzel bahçeyi nasıl yarattığını da göstermişti. Kambur Dede'nin yaşamı, kalbinin güzelliğini ve içindeki sevgiyi çevresine nasıl yansıttığını öğreten unutulmaz bir örnek oldu. O, sadece bir dedeydi, ama köy halkının kalplerinde taht kurmuş bir kahramandı. Etrafındakilere ilham veren Kambur Dede'nin hikayesi, köyde nesilden nesile aktarıldı ve unutulmaz bir efsaneye dönüştü.


Bir zamanlar bir krallık varmış. Kral ve kraliçenin kısa bir süre önce dünyalar güzeli bir kızları olmuş. Ancak kız serpilip gençleştikçe güzelliğinde bir pürüz oluşmuş. Bu prüz kızın gittikçe kamburlaşmasıymış. Kızın dillere destan güzelliği halk arasında alay konusu olmasına engel olamamış ve tüm halk arasında dedikodusu yapılmaya başlanmış. Kız her ne kadar karşısına geçip dalga geçilmese de hakkında edilen dedikodulardan haberdarmış. Günden güne bu söylentiler kızın gittikçe içine kapanmasına odasından dışarı çıkmamasına neden olmuş. Kral ve kraliçe kızlarının gittikçe kederlenişini görmekten kahrolmuşlar. Ve kafa kafaya verip ne yapabileceklerini düşünmüşler. Sonunda ise güzel bir balo yapmaya karar vermişler. Belki bu balo sayesinde kızları arkadaşlarıyla eğlenerek kederinden uzaklaşır diye düşünmüşler. Ancak durum sandıkları gibi olmamış. Kızları balonun yapılacağını öğrendiğinde ailesinin daha fazla üzülmesine sebep olmamak için kabul etmiş olsa da içini büyük bir telaş kaplamış. Her geçen gün prenses daha fazla strese ve endişeye kapılmış. Halkın ve arkadaşlarının yanına çıkmak için kendini yetersiz hissetmekteymiş. Gittikçe yaklaşmakta olan balo günü neredeyse gelmiş çatmış. Kız hala ne yapacağını ve bu durumla nasıl başa çıkacağını düşünüyormuş. Ve tam balo öncesi günü bir söylenti kulağına çalınmış. Eğer dilek sarnıcına gidip saçından bir tutamı sarnıca bağışlarsa dileğinin gerçekleşeceğini öğrenmiş. Aceleci bir şekilde ve gizlice sarnıca gitmiş. Saçından bir tutam kesip utanç kaynağı olan kamburundan kurtulmayı dilemiş. Ve sakince saraya dönmüş. Heyecanla bir şeylerin olup bitmesini beklerken saatler geçmesine rağmen bir şey olmuyor kamburu öylece yerinde duruyormuş. Prenses en sonunda umudunu kesmiş ve çaresiz bir şekilde yatağa girmiş ve ağlayarak uyuyakalmış. Sabah mutsuz ve çaresiz bir şekilde gözlerini açmış. Kahvaltı için sessizce hazırlanmış. Aynaya bile bakmadan aşağı inmiş. Aşağı indiğinde kral ve kraliçe şaşkın gözlerle ona bakıyormuş. Kız bakışlarını görünce gözlerinin şiş olduğunu ve kötü göründüğünden öyle baktıklarını düşünüyormuş. Ancak bir anda kral ve kraliçenin gözyaşları içinde kendisine sarılmaları karşısında bu sefer şaşkınlıkla bakan taraf kız olmuş. Anlamsız gözlerle anne ve babasına bakan kız annesinin onu aynanın karşısına götürmesiyle şaşkınlıklar içerisinde kalmış. Sonunda balo saati gelip çatmış. Herkes kendi halinde eğlenirken prenses kapıdan görünmüş. Herkes şaşkınlıkla bakmaya başlamış çünkü dünyalar güzeli prensesin tek kusuru da ortadan kalkmış. Dileği gerçekleşmiş ve kamburu yok olmuş. O gece balodaki herkes hayranlıkla prensesi izlemiş. Ve prensesin dillere destan güzelliği kısa sürede tüm ülkeye yayılmış. Prenses de artık mutlu ve huzurlu bir şekilde hayatını devam ettirmiş. Daha Fazla Çocuk Masalları İçin Kısa Masallar Kategorimizi Ziyaret Ediniz.


Bir ülkede zalim mi zalim bir hükümdar varmış. Bu hükümdar tüm halkı köle gibi çalıştırıp onlara her türlü zulmü yapmaktan geri kalmıyormuş. Bu durumdan bıkan halk hükümdarın karşısına çıkmış ve bir şeylerin daha iyi olması talebinde bulunmuş. Bu duruma daha çok sinirlenen hükümdar halka daha çok zulmetmeye başlamış. Hükümdara güç yetiremeyen halk, Allah'a dua etmeye başlamış ve kendilerini bu zalim hükümdardan kurtaracak bir çözüm yolu istemiş. Hükümdar, zalimliğinden dolayı kendisini en kudretli ve yenilmez sanıyormuş. Bir gün bu zalim hükümdara kanadı kırık bir sivrisinek musallat olmuş. Hükümdar ne yapsa ne etse bu sivrisinekten kurtulmanın bir yolunu bulamamış. Buna rağmen hükümdar, halka zulmetmeye devam ediyormuş. Zulmün şiddetini artıran hükümdarın kafasının içine kanadı kırık sivrisinek girmiş. Bu yüzden dayanılmaz acılar çeken hükümdar, halkı unutmuş ve kendi derdi ile meşgul olmaya başlamış. Kafasının içindeki sinek vızıltılarını dindiremeyen hükümdar, acılarını dindirmek için tokmakla kafasına vurmaya başlamış. Belli bir süre bu şekilde devam eden hükümdar artık kafasına tokmakla vurması için birilerini görevlendirmiş. Kafasının içindeki ağrılar şiddetlenince tokmağın şiddetini artırmış ve hükümdar bu şekilde can vermiş. Kendisini herkesten ve her şeyden üstün gören zalim hükümdar, kanadı kırık bir sivrisineğe mağlup olmuş. Halk ise zalim hükümdardan kurtularak oldukça rahat bir nefes almaya başlamış. Daha Fazla Çocuk Masalları İçin Kısa Masallar Kategorimizi Ziyaret Ediniz.


Çok ama çok uzun bir zaman önce, çok ama çok uzak bir ülkede, gökyüzünde güzel mi güzel kanatları olup uçan bir aslan yaşardı. Bu aslanın adı ise Cleo'ydu ve kendisi diğer aslanlardan farklıydı çünkü kanatları vardı. Cleo, küçük bir yavruyken bir peri tarafından büyütülmüştü ve bu peri ona uçmayı öğretmişti. Cleo, kendini gökyüzünde uçarken oldukça özgür hissediyordu ve uçarak dünyayı keşfetmekten çok büyük bir keyif alıyordu. Günlerden bir gün, Cleo, bir köyün üzerinde uçarken bir çocuk onu fark etti. Çocuk, Cleo'nun uçan bir aslan olduğunu görünce şaşkına döndü ve hemen köydeki diğer insanlara haber verdi. Çocuğun verdiği haber hızla yayıldı ve kısa süre içerisinde tüm köy halkı, uçan aslan Cleo'yu görmek için köy meydanında toplandı. Cleo, insanların meraklı bakışlarını fark etti ve onları daha yakından incelemek için alçaldı. İnsanlar, Cleo'nun kanatlarının güçlü ve güzel olduğunu büyük bir hayranlık içerisinde izlediler. Ancak, birkaç kötü niyetli kişi, bir plan yapıp Cleo'nun kanatlarını kesmek istedi. Cleo, tehlikeyi fark etti ve hemen kaçmak için yükseklere süzülerek uçmaya başladı. Bu talihsiz durumu yaşayan Cleo, kendini daha önce hiç olmadığı kadar yalnız hissetti. İnsanların kötü niyetlerinden kaçarken, yere inmeden önce bulduğu bir mağaraya sığındı. Orada, küçük bir kuşla tanıştı. Kuş, Cleo'nun hüzünlü hikayesini dinledi ve ona yardım etmeye karar verdi. Cleo, kuşun yardımıyla insanların arasına karışmadan keşfetmeye devam edebileceğini anladı. Birkaç gün geçtikten sonra, Cleo ve kuş bir şehre vardı. Şehirde, bir sirkte performans sergileyen diğer hayvanlarla tanıştılar. Cleo, oldukça sıcak kanlı bir hayvandı ve bu yüzden diğer hayvanlarla arkadaş oldu ve sirkte yaşamaya karar verdi. Ancak, sirk sahibi Cleo'yu kullanmaya başladı ve onu sık sık gösterilerde kullanarak para kazandı. Cleo, kendini tekrar tutsak hissetti ve kaçmak için bir fırsat aramaya başladı. Bir gece, Cleo plan yaparak kaçmaya karar verdi. Cleo ve kuş kaçtılar ve başka bir ülkeye doğru yola çıktılar. Vardıkları bu yeni ülkede, Cleo özgürce uçmaya ve dünya üzerinde gezinmeye devam etti. Kuş, Cleo'ya her zaman yol gösterdi ve onun yanında kalmaya devam ederek sıkı fıkı bir arkadaş oldu. Sonunda, Cleo eve dönmeye karar verdi. Artık, insanların onun kanatlarına zarar verme niyetleri yoktu ve Cleo kendini yeniden sevdikleri ailesinin yanında buldu.


Kasabanın birinde bir zamanlar Meva isminde güzel bir kız yaşarmış. Beyaz teni, Güneş sarısı saçları ve gökyüzü gibi masmavi gözleri varmış. Sahip olduğu enfes güzelliği ile görenleri kendine hayran bırakırmış. Kasabada ismini duymayan hiç kimse kalmamış. Yüreği merhamet dolu, iyiliksever bir kişiliğe sahipmiş. Meva, isminde taşıdığı cenneti bakışlarına yansıtmış. Bir gün kırlarda geziniyormuş. Sapsarı papatyaların mis kokuları arasından geçip giderken yerde baygın halde yatan bir gence rastlamış. Etrafına bakınıp durmuş, gözleri yardım edebilecek birilerini aramış. Fakat etrafta kimsecikler yokmuş hiç tereddüt etmeden yardıma koşmuş. Gencin yanına yaklaştığı anda bir yılanın hızlıca uzaklaştığını fark etmiş. Belli ki, genci yılan sokmuştu. Hemen yılanın soktuğu yerden pis kanı temizlemeye koyulmuş. Elini çabuk tutarak gencin kendine gelmesini sağlamış. Genç adam yavaş yavaş kendisine geliyormuş. Genç adam gözlerini açmış ve karşısında su gibi güzelliği ile duran Meva'yı görmüş. Kalbi dayanılamayacak derecede hızlı hızlı atmaya başlamış. Dili lal olmuş adeta. Kelimeler boğazında düğümlenip çıkacak dermanı kendisinde bulamamış. Meva, duyduğu bu söz karşısında şaşırmış. Kimden bahsettiğini anlamaya çalışmış. Genç adam tekrar kendisine gelir gibi olmuş. Yine, Sensin o! demiş ve bayılmış. Meva dayanamayıp genç adamı uyandırmaya çalışmış ve adam kendine gelmiş. Senden bahsediyorum tabi ki. Senden, beni kurtaran kanatsız melekten. demiş ve Meva'nın kalbine duygularını fısıldamış. Daha Fazla Çocuk Masalları İçin Kısa Masallar Kategorimizi Ziyaret Ediniz.


Oğuzlar arasında Kanlı Koca isimli birisi yaşarmış. Bu adamın Kanturalı isimli bir oğlu varmış. Kanlı Koca oğlunun evlenmesini istermiş. Oğluna nasıl bir kızla evlenmek istediğini sorunca oğlu savaşmayı bilen ve güçlü bir kız istediğini söylemiş. Bunun üzerine Kanlı koca oğlunun bir yiğit aradığını düşünmüş. Oğlu Kanturalı'nın yollara düşerek evleneceği kızı bulmasını istemiş. Bunun üzerine Kanturalı her yerde istediği özelliklere sahip bir kız aramaya başlamış. Arayışları sonunda Trabzon beyinin aradığı özelliklere uygun bir kızı olduğunu öğrenmiş. Kızın adı Selcen Hatun'muş. Kanturalı kızı almak istemiş ancak Trabzon beyinin kızını vermesi için bir şartı varmış. Bu şart ise Kanturalı'nın Trabzon beyinin beslediği 3 canavarı öldürmeyi başarmasıymış. Oğlan bunu başaracağına inanmış ve beyin karşısına çıkmış. Beyin adamları Kanturalı'yı alıp ilk canavar olan boğanın yanına sokmuşlar. Kanturalı boğayı öldürmeyi başarmış. Bu arada beyin kızı da Kanturalı'yı görmüş ve ona aşık olmuş. İlk canavarı oğlanın öldürmesi üzerine ikinci canavar olan aslanı öldürmesini istemişler. Kanturalı aslanı da öldürmeyi başarmış. Son olarak da karşısına çıkan deveyi öldürmeyi başarmış. Canavarları yok etmeyi başardığı içinde beyin kızı Selcen Hatun'u alarak oradan ayrılmış. Yolda giderken düşmanlarla karşılaşmışlar ve ikisi birlik olup düşmanları yenmişler. Daha sonra da Kanturalı'nın yaşadığı memlekete giderek büyük bir düğün yapıp evlenmişler.


Bir zamanlar, genç bir kaplumbağa yaşardı. Adı da Hızır'dı. Hızır, diğer kaplumbağalardan farklı olarak oldukça hızlıydı ve koşmaya bayılırdı. Bir gün, bir yarış düzenlendi ve Hızır da yarışmaya katıldı. Yarış başladığında Hızır biraz aceleci davrandı ve koşarken düştü. Hızır ayağını incitti ve en az bir hafta boyunca yatakta yatması gerekti. Tavşan, Hızır'ın sözlerini dinledi ve onun öğütlerini hayatına uygulamaya başladı. İyileşene kadar yavaş hareket etti ve hayatın güzelliklerini daha iyi fark etmeye başladı. Kısa süre sonra, kaplumbağa Hızır da iyileşti ve yarışmaya katıldı. Ancak, bu kez daha dikkatli ve planlı koştu. Yarışı kazanmasa bile, kendisi için önemli olan şey, öğrendikleriydi. Hızır, tavşanla birlikte hayatın güzelliklerini keşfetmeye devam ettiler. Ve bundan sonra, Hızır her zaman hayatın tadını çıkarmayı, acele etmeden planlı hareket etmeyi öğütledi. İşte böyle, bir kaza sonrası öğrenilen hayat dersleri, bir kaplumbağa ve tavşan arasında güzel bir dostluğun başlangıcını sağladı. Hızır ve tavşan, birçok macera yaşadılar. Beraber ormanda dolaşarak keşifler yaptılar, çiçeklerin kokusunu aldılar, güzel manzaraları seyrettiler. Sabırla ve dikkatle hareket ederek hayatın güzelliklerini keşfetmek, onların hayatlarına yeni bir anlam ve mutluluk kattı. Hızır ve tavşanın bu güzel dostluğu, çevrelerindeki hayvanların da ilgisini çekmişti. Özellikle diğer kaplumbağalar, Hızır'ın nasıl bu kadar hızlı olduğunu merak ediyorlardı. Hızır, onlara sabırlı ve dikkatli olmanın önemini anlattı. Herkesin kendi hızında ve kendi yolunda ilerlemesi gerektiğini söyledi. Böylece, Hızır'ın öğütleri diğer hayvanlara da ilham kaynağı oldu. Herkes, hayatın güzelliklerini keşfetmek için öğütlerini hayatlarına uyguladı. Hızır ve tavşan ise, hayatın güzelliklerini keşfetmek için muhteşem bir ikili olarak yollarına devam ettiler. Daha fazla masal okumak isterseniz Uyku Masalları kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir Varmış Bir Yokmuş eski zamanlarda kayalıkların çok olduğu bir yerde bir kaplumbağa yaşarmış. Kaplumbağa artık yaşamakta olduğu bu yerden öyle bıkmış ki Keşke bu yerden gidebilsem ama çok yavaş hareket ediyorum nasıl gidebilirim demiş. Yine günlerden bir gün ümitsiz bir şekilde gökyüzüne bakıp düşünürken uzun kanatlarını özgürce açıp göklerde süzülen kartalı görmüş. Çaresizlik içinde göklerin hakimi kartalı yanına çağırmış. Kendisini istediği başka bir yere götürmesini rica etmiş bu hizmetin karşılığında onu çok memnun edecek zengin bir hediye ile ödüllendireceğini de söylemiş. Kartal zengin bir hediyeyi çok merak etmiş biraz düşünüp teklife razı olmuş. Kaplumbağayı pençeleri ile kabuğunun kenarından yakaladığı gibi gökyüzüne, yükseklere havalanmış. Rahat bir şekilde uçarlarken kendilerine doğru gelmekte olan bir şahine rastlamışlar. Şahin kartalın kaplumbağayı yakaladığını düşünmüş. Kartal Kardeş görüyorum ki bugün şans senden yanaymış. Çok güzel bir av yakalamışsın. Şu kaplumbağanın eti kim bilir nasıl lezzetlidir. Kartal söylenene pek kulak asmadan cevap vermiş. Belki eti lezzetlidir ama kabuğu çok sert demiş. Düşündüğün şeye bak kartal kardeş bunun bir önemi yok ki! Havadan bıraktın mı kayalar onun sertliğini mi bırakır? Kabuğunu parçalar güzel etleri meydana çıkartır demiş. Kartal şahinin doğru söylediğini fark eder etmez kendisine yapılan teklifi kabul etmiş ve kaplumbağayı pençelerin arasından bir anda boşluğa bırakmış. Kaplumbağa korku içinde bağırmış. Neyse ki çimenlerin üstüne düşmüş. Çimenlerin yanındaki kayalıklarda bir deliğin içine saklanmış. Kartal ve şahin ne kadar uğraşsa da kayalıklardaki deliğin içine ulaşamamışlar. Daha fazla uğraşmak istemeyip oradan uzaklaşıp gitmişler. Kartal ve şahin oradan epeyce uzaklaşınca kaplumbağa kayalıkların içinden çıkmış. Kendi kendine demiş ki: Ah benim akılsız kafam! Hiç kartaldan yardım istenir mi? Az daha kuşlara yem oluyordum. Şansım yaver gitti de çok ucuz atlattım demiş. Daha Fazla Uyku Masalları İçin 1 Yaş Masalları ve Hikayeleri Kategorimizi Ziyaret Edebilirsiniz.


Zamanın birinde ormanın en ücra köşesinde ufacık bir göl bulunuyormuş. Bu gölde küçük bir kaplumbağa yaşıyormuş. Kaplumbağa daha doğru düzgün yürüyememesine rağmen uçabilme hayalleri kuruyormuş. Sabah akşam bu hayalini gerçekleştirmek için hayaller kuruyormuş. Orman o kadar güzelmiş ki gökyüzünde binbir türlü güzel kuşlar varmış. Kuşlar her zaman uçarken sadece susadıkları zaman su içmek için göle konuyorlarmış. Kaplumbağa adeta kuşları kıskanarak onlara hayranlıkla bakıyormuş. Kuşlar gibi uçmak istiyor, uyurken dahi rüyasında uçtuğunu görüyormuş. Kendi kendine hayal kurarken, Gökyüzünde cıvıl cıvıl uçan şu kuşların güzelliğine bakarmısınız? Ne güzel uçuyorlar. diye düşünüyormuş. Kuşların her zaman mutlu olduğunu ve hiç üzülmediklerini düşünürmüş. Bulutlara yakın olabildikleri için onları her zaman kıskanırmış. Bu hayaller onu o kadar etkilemiş ki bir gün aklına bir fikir gelmiş ve hemen ormanın sakinlerinden biri olan Akbaba'nın yanına gidivermiş. Akbaba'ya uçma hayalini anlattıkça Akbaba onu şaşkın gözlerle izliyormuş. - Akbaba, akbaba! - Efendim kaplumbağa? Neyin var söyle bakalım, demiş. - Bu ormanın en güçlü hayvanlarından biri sensin. Uçabiliyorsun ve herkesten yüksektesin. - Evet tam olarak anlattığın gibi ama merak ettiğim bir konu var, durup dururken neden bana bu şekilde iltifatlar etmeye başladın? Ne o sende mi uçmak istiyorsun, demiş. - Evet, sana durup dururken iltifatlar ediyorum çünkü senden bir isteğim var ve bana sadece sen yardımcı olabilirsin, demiş. - Seni dinliyorum kaplumbağa, ne isteyeceksin benden? Sana yardımcı olmak için elimden gelen her şeyi yapmaya çalışırım, demiş. - Adeta senin gibi uçmak istiyorum, gökyüzünde senin gibi süzülmek istiyorum. Bunu yaparken yaşadığım yeri yukardan görmek istiyorum, demiş. - Elimde bu konuda hiçbir şey gelmez kaplumbağa senin kanatların yok, bu konuda sana nasıl yardımcı olabilirim, demiş. - Senden neden yardım istiyorum sanıyorsun? Kanatlarımın olmadığının zaten farkındayım. Beni pençelerinle taşıyarak gökyüzüne çıkaracaksın ve bende hayalime kavuşacağım, demiş. - Bu şekilde sana yardımcı olurum ama senin için kötü sonuçlar oluşabilir, demiş. - Beni düşünme, bana yardımcı olacak mısın diyerek akbaba'dan cevap beklemiş. - Akbaba sonrasında hiç düşünmeden kamplumbağanın kabuğundan tuttuğu gibi onu göğe çıkarmış. Kaplumbağa hayranlıkla etrafını izlerken bir yandan Akbaba ile konuşmaya devam etmiş. - Baksana senin sayende Dünya'da bulunan güzellikleri gökyüzünden görme imkanına kavuştum. Sana adeta minnettarım Akbaba demiş. - Akbaba, kamplumbağaya teşekkürlerini iletmiş. - Kaplumbağa, Akbabadan bir zaman sonra kendisini gökyüzünden aşağı bırakmasını istemiş. - Akbaba onu tekrardan uyararak, uçamayacağını yüksekten düştüğünde ölebileceğini söylemiş. - Korkma, sana söylediğimi yap! Beni gökyüzünden aşağıya bırak demiş. Bana asla bir şey olmaz demeyide unutmamış. Akbaba yaptıklarının yanlış olduğunu anlatmaya çalışmış fakat kaplumbağa onu hiçbir türlü dinlememiş. Sonunda Akbaba ikna olmuş ve gökyüzünde daha fazla yükselerek pençelerinden kaplumbağayı serbest bırakmış. Kamplumbağanın mutluluğu gözlerinden okunuyormuş fakat bir süre sonra yere düşeceğinin farkına varmış. Sevinç çığlıkları atarken bir anda yere çakılıvermiş. - Her tarafım acıyor. Nasıl sert düştüm öyle yere! demiş. Akbabanın kamplumbağayı o kadar uyarmasına rağmen onu dinlemedi ve hatasının bedelini en ağır şekilde ödedi. Kamplumbağa o kadar şanslıydı ki kabuğunun üzerine düştüğü için bu olayı küçük sıyrıklar ile atlattı. Sonrasında pişmanlıklar içerisinde Akbaba'ya ondan özür dilediğini yaptığının çok büyük bir hata olduğunu söyledi. Gördüğünüz gibi insan hayatında imkansız olsa bile kurduğu hayalleri gerçekleştirirken bazı kötü sonuçlar ile karşılaşabiliyor. Hayal kurarken hiçbir zaman olmayacak şeyleri düşünmemelisiniz. Kurduğunuz hayallerin gerçekleşmesine olanak sağlamak için gerçekleştirebileceğiniz şeyleri seçin. Her insanın özellikleri farklıdır. Başkaları yapabiliyor diye sizde yapmak zorunda değilsiniz. Sizi özel kılan şey de zaten bu, her insan kendi özellikleri ile özeldir. Elimizde olanlarla yetinmek zorunda olduğumuzun farkına varıp öyle yaşamaya devam etmeliyiz.


Evvel zaman içinde kalbur saman içinde pireler berber iken develer tellal iken, bir ev de iki küçük kardeş varmış. Birinin ismi Büşra diğerinin adı da Enes'miş. Bu kardeşler hiçbir zaman anne ve babalarını üzmez, her söylediklerini yaparlarmış. Enes, Büşra'dan büyük olduğu için okulda gidermiş. Her zaman bahçelerinde oyun oynarlarmış beraber. Bazen kör ebe bazen ip atlama bazen topla oynarlarmış. Akşam olunca evlerine giderler yemeklerini yerler sohbet ederler ve uykuları gelince uyurlarmış. Bu iki kardeşin günleri böyle gelip geçerken bir gün her zamanki gibi bahçede top oynuyorlarmış. Topları bahçe öbür ucuna kadar gidivermiş ve Enes topu almaya giderken bir şey görmüş. Bu gördüğü şey bir kaplumbağaymış. Okadar çok okadar çok sevinmiş ki alıp kaplumbağayı bahçesine getirmiş. İki kardeş heyecanlı bir şekilde kaplumbağa bakıyormuş. Annelerine göstermişler bundan sonra kaplumbağanın onlarla kalmasına karar vermişler. Enes ile Büşra'nın artık yeni bir oyun arkadaşı varmış. Kaplumbağa ile her gün ilgileniyorlar onunla sohbet ediyorlar, yemeğini düzenli veriyorlarmış. Bu iki kardeş havalar soğumaya başlayınca kaplumbağaya küçük bir kulübe yapmaya karar vermişler. Her gün orda uyusun diye. Babalarının yardımı ile küçük bir kulübe inşa etmişler üzerinde tospiğin kulübesi yazmışlar. Tospikte bu kulübeyi çok sevmiş. Enes bir gün okuluna gitmiş ve Tospikle Büşra oyun oynamışlar. Onun yemeğini vermiş beraber vakit geçirmişler. Öğlen olunca Büşra'yı annesi öğlen yemeği yemeği için çağırmış. Öğlen yemeklerini yemişler ve Büşra abisi gelene kadar resim çizmeye karar vermiş. Güzelce resim çizmeye başlayan Büşra'nın abisi de eve gelmiş. Hemen kaplumbağanın kulübesine gidip bakmış ona merhaba demek istemiş. Sonra Enes kaplumbağada bir gariplik olduğunu sezmiş. Kaplumbağa ona tepki göstermiyor ve hareket dahi etmiyormuş. Kaplumbağanın öldüğünü düşünen Enes başlamış ağlamaya. Büşra'da abisinin yanına gelip neden ağladığını sormuş ve kaplumbağamız öldüğünü söylemiş. Okadar çok ağlamışlar okadar çok ağlamışlar ki yüzleri bir türlü gülmemiş. Akşam olmuş babaları da gelince çocukların mutsuzlukları hiç değişmediği için çocuklarına sormuş. Çocuklar ne oldu neden bu kadar mutsuzsunuz. Çocuklarda anne babasına bakarak demişler ki. Kaplumbağamız ölmüş. Onun için çok mutsuzum. Ailecek çok üzülmüşler ve babaları demiş ki. Yarın bir veterinere götürelim. Ertesi gün babaları kaplumbağayı veterinere götürmüş. Akşam olunca babası kaplumbağa ile beraber gelmiş. Hatta babaları kaplumbağayı tekrar kulübesine bile koymuş. Çocuklar şaşırmış. Baba ne oldu niye koydun tekrar yerine diye. Babaları gülerek demiş ki. Çocuklar kaplumbağamız ölmemiş. Bazı hayvanlar kış mevsimi gelince kış uykusuna yatarlarmış ve yaz mevsimi gelmeden de uyanmazlarmış. Mesela ayılarda kış uykusuna yatarmış. Üzülmenize gerek yok. Yaz mevsimi gelince tekrar bizim ile olacak demiş babaları. Çocuklar bu habere çok sevinmişler. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Yine günlerden bir gün dağın tepesine oturup insanları izlerken bir şeylere güldüklerini fark etmiş. İnsanların bu kadar niye güldüklerini merak eden Buzi dağın yamacına inip onları duyabileceğini ümit etmiş. Dağdan aşağıya doğru inerken Buzi'nin bir anda ayağı kaymış. Neye uğradığını şaşıran Buzi kaya kaya kendini bir anda şehirdeki insanların tam ortasında bulmuş. İnsanlar hayretler içerisinde bakarken, bir sohbetin içerisinde olan bir grup çocuk Buzi'yi fark etmiş. Hemen yanına gelip içlerinden küçük olanı Buzi'ye sormuş. - Sen iyi misin? Yaralanmadın inşallah. Ayağa kalkmana yardım edebiliriz istersen? diye sormuş. Buzi kendisinden hiç korkmayan bu Çocukları görünce kafasını sallayıp ayağa kalkmış. - Çok teşekkür ederim. Ben şu yukarıdaki dağda yaşayan bir kar canavarıyım. Yalnız yaşıyorum. Merak etmeyin size hiçbir zararım dokunmaz. Uzaktan sizi görünce neye güldüğünüzü merak etmiştim. Biraz duymak için dağın yamacına inerken ayağım kaydı ve şehrinize kadar indim. Lütfen bana kızmayın. Hemen geldiğim yere geri dönüyorum demiş. Arkasını dönüp mağarasına doğru giderken çocuklar hiçbir şey söylememişler. Buzi'nin giderken ki hali çocukların dikkatini çekmiş. Üzgün ve yalnız olduğunu, hiçbir arkadaşı olmadığını fark etmişler. Onunla arkadaş olmak için akıllarına güzel bir fikir gelmiş. Buzi'yi çağırmak için dağın yamacına çıkmak onlar için çok zormuş. Buzi'nin her gece şehri izlediği akıllarına gelmiş. Bu yüzden büyük bir tabela hazırlamışlar. Tabelaya çok güzel bir not yazmışlar. - Buzi bizimle birlikte gülüp eğlenmek istiyorsan, lütfen aşağıya gel! Arkadaş olalım. Buzi bu notu görünce hızla dağdan şehre doğru kaymış. Arkadaşları Buzi'yi neşe için de karşılamış. O günden sonra Buzi bir daha asla yalnız kalmamış. Arkadaşlarıyla birlikte gülüp eğlenmiş. Daha Fazla Çocuk Masalları İçin Kısa Masallar Kategorimizi Ziyaret Ediniz.


Evvel zaman içinde kalbur saman içinde oldukça büyük bir şehirde üç gündür kar yağıyormuş. Kar o kadar çok yağmış o kadar şiddetli yağmış ki tüm şehir beyaz renge boyanmış. Kar lapa lapa yağmaya devam ederken şehirde bir koşuşturmaca hüküm sürüyormuş. Çocuklar dışarıda kartopu oynuyor, kardan adam yapıyormuş. Yetişkinler ise kapanan yollara aldanmadan işlerine ulaşmaya çalışıyormuş. Bu şehirdeki kimi evlerde sıcacık yemekler pişiyor ve sobalar yanıyorken kimi evlerde bir öğün yemek varken bir öğün boş geçiyormuş. Çocuk bunu duyduğuna o kadar sevinmiş ki hemen yiyecek bir şeyler alıp evin yolunu tutmuşlar. Kapıyı çalmışlar ve kapı açılmış. İçeri girdikleri andan itibaren zengin tüccar şaşkınlık üzerine şaşkınlık yaşamış. Bu tüccar doğduğundan beri yokluk, açlık nedir hiç bilmezmiş hep bolluk bereket içinde yaşarmış. İlk böylesine yoksul bir aile ile karşı karşıya gelmiş. Ne yapacağını ne diyeceğini bilemeden getirdikleri yiyecekleri yemelerini izlemiş. Sonradan öğrenmiş ki bu çocukların babası yıllar önce ölmüş, anneleri de hastaymış. Yolda karşılaştığı çocuk en büyükleriymiş ve dilencilik yaparak kardeşlerine ve annesine bakmaya çalışıyormuş. Tüccar hemen bu aileye bol miktarda yiyecek ve yakacak yardımında bulunmuş. Ancak bu geçici yardımın bir işe yaramayacağını bildiği için bir de en büyük çocuğa yanında iş vermiş. Çocuk bu işten tüm ailesini geçindirecek kadar para kazanacakmış. Tüccar çok büyük bir iyilik yapmış olmanın huzurunu yaşıyormuş. Kar ise durmadan yağmaya ve şehri beyaza boyamaya devam ediyormuş. Birkaç gün sonra tüccar yine karda yürüyüş yaparken bir yerde durmuş ve yağan karı izlemeye başlamış. Her bir kar tanesini dikkatle inceleyerek bakmış. Ben bir iyilik yaptım ve bu aileye yardım ettim ancak kim bilir böyle kaç aile vardır diye düşünmüş. Şu kar taneleri kadar çok insan yaşıyor bu dünyada. Keşke insanlar da bu kar taneleri gibi uyum içinde yaşayabilseler diye iç çekmiş. Daha fazla masal okumak isterseniz Bebek Masalları kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir fırtına sonrası kara buğday tarlasından geçenler bilir. Kara buğday tarlası kavrulmuş gibi görünür. Yaşlı bir söğüdün önünde bir kara buğday tarlası varmış. Çok kibirli ve herkese yüksekten bakan kara buğday başını hiç indirmezmiş. Bir gün kara buğday söğüt ağacına; Ben buğday başakları kadar güzelim, hatta onlardan daha güzelim. Benim çiçeklerim elmanın çiçeklerine benziyor herkes bayılıyor. Benden daha güzeli var mı? söylesene söğüt ağacı. der. Yaşlı söğüt ağacı ağır ağır başını sallayarak; - var... var... dermiş. Aradan zaman geçmiş, havalar bozulmuş, fırtınalar, yağmurlar başlamış. Fırtınayı gören bütün çiçekler, ağaçlar ve bitkiler boynunu eğerken, kibirli kara buğday boynunu asla eğmezmiş. Diğer bitkilerin uyarılarını dikkate almayan kara buğday boynunu eğmemeye devam etmiş ve onları duymamazlıktan geliyormuş. Fırtınalar ve rüzgarlar geçince doğa da bir sessizlik hakim olmuş. Her taraf sakinleşip, güzelleşmeye başlamış. Fakat fırtınada boynunu bükmeyen kara buğday yangından çıkmış gibi kavrulmuş, kararmış, simsiyah işe yaramaz bir cansız ot olmuş. Onun bu halini gören duyan bitki ve çiçekler çok üzülmüş.


Kara Tren türküsü unlu sanatçı Yavuz Bingöl ün seslendirmesiyle birçok kesimin gönlünü fethetmiştir. Özellikle Kara Tren türküsünün sözlerinin yazıldığı ve çok sayıda insanın duygularını dile getirdiği düşünülürse daha da anlam kazanmaktadır dinleyenleri için. Şarkıyı dinlediğiniz de bir hasretli bekleyiş bir ümit bir ümitsizlik anlamları sarar insani. Çünkü bu türkü umutla bekleyenlerin, umutsuzluğa kapılmak için yeterince sebebi olanların uzun süren bekleyişlerin türküsüdür. Gidenlerin değil kalanların saplandığı şarkıdır Kara tren. Ne diyordu türkünün sözlerinde bir hatırlatalım; Kara trenin geciktiği belki hiç gelmeyeceği, bekleyenin halinden habersiz olduğu söyleniyordu. Öyleyse türkülere konu olacak kadar önemli ve hasret dolu bir bekleyiş siz konu değil mi. Önce şiirlere dökülen sonra türkülere ezgilere dökülen Kara tren asker yolu bekleyenlerin tren garlarında günlerce gecelerce sabahlayanların hislerine tercüman olmaktadır. Yıl 1915, ülkemizin en karışık olduğu akıbetinin ve istikbalinin tamamen kendi gayretine bağlı olduğu zamanlardır. Bahsettiğimiz yıllar Birinci Dünya savaşının olduğu zamana denk gelmektedir. Hem de savaşın en kızışmış olduğu en yoğun olduğu yıllar. O zaman Türk ordusu tek bir millete tek bir yönde ve tek bir cephede savaşmamaktadır. Birçok cephede amansız bir mücadele veren Türk milletinin eli silah tutan genci yaşlısı herkes cephededir. Türk milletinin çok sayıda cephede savaştığı akla gelen tüm ihtiyaç malzemelerinin kıt olduğu zorlu bir dönemden geçerken kalplerden dökülenlerin dışa vurumdur kara tren. Kimi eşini kimi babasını kimi çocuğunu uğurlamıştır. Cepheye giden trenlerin camlarını el sallayarak. Cepheye asker uğurlayan tren garında, gelen trenden acaba bir yakını iner mi yaralı olan sakatlanmış gazı olan var mı diye bekleyenler tren garında. Cephede malzeme erzak mektup göndermek isteyen haber bekleyen, oğlundan eşinden babasından kardeşinden haber bekleyen herkes tren garındadır. Herkesin ortak bir hissi var ki o da hüzün. Çalan trenin düdükleri ya bir sevdiğini götürüyordur garda bekleyenlerin, ya iyi ve ya kötü bir haber getiriyordu ya da bekleyenleri derin bir hiçlik ile bırakıyordur. Herkes içindeki acı çığlık ile birleştirmiştir o metal yığını trenlerin gardan çıkarken çıkardığı sesleri. Tren garları çok seslidir. Civarında ki her şey ve herkes trenin gara girmesiyle çıkmasını mutlaka duyar hisseder, dağların tepelerinden nasıl demir yollarından dolaşarak geldiğini görür. O yüzden bekleyenlerin hasret beslediği özlediği kimseler bir defa yitirilmiş ise o her trenin gara dayandığı zaman aldığı haberin acısını hep daha taze hisseder kalbinde. Karadır tren o yüzden. Getirdiği haber kadar kara. Kara tren. Gelişiyle de gidişiyle de yürekteki özlemi hasreti acıyı körükleyen ocaklara ateş yüreklere kor salan Kara tren. Dağlarda salınan ama saldığı dersi bilmeyen Kara tren. Daha fazla hikaye okumak isterseniz Türküler ve Hikayeleri kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir zamanlar, uzak bir ülkede bir krallık vardı. Bu krallığın halkı mutlu ve huzurlu yaşarken, kara bir gölgenin üstlerine çöktüğü söylenen Kara Vezir isimli bir adam da hüküm sürmekteydi. Kara Vezir, gücü ve kötülüğüyle ünlüydü. Kraliyet sarayını ele geçirerek kralın yerine geçmişti, ancak halkın gönlünde hala kralın iyilik dolu anıları yaşıyordu. Kara Vezir, krallığın en güzel ve masum prensesi Leyla'ya göz koymuştu. Güzelliği ve iyi kalbiyle ünlü olan Leyla, halkın umudu ve sevgilisiydi. Ancak Kara Vezir'in kalbinde sadece karanlık ve kötülük vardı. Prenses Leyla'nın ona aşık olması için planlar yapmaya başladı. Bir gün, Kara Vezir Leyla'yı sarayın bahçesinde yalnız başına görünce ona yaklaştı. Kocaman siyah pelerini ve soğuk bakışlarıyla prensesi etkilemeye çalıştı. Ancak Leyla, Kara Vezir'in kalbinin karanlık olduğunu ve ondan uzak durması gerektiğini biliyordu. Karanlık prense karşı koymak için cesaretini topladı ve ona meydan okudu. Leyla'nın gücü ve iyilik dolu kalbi, Kara Vezir'in kötülüğünü alt etmeye yetmedi. Kara Vezir, Leyla'yı sarayın en ücra köşesine hapsetti ve kilitleri kırılamayacak kadar güçlü bir büyü yaptı. Prensesin çaresizliğini ve üzüntüsünü izlemek onu memnun etti. Ancak, her masalda olduğu gibi her zaman umut vardır. Leyla'nın kalbi temiz olduğu için, sarayın duvarlarına güçlü bir şekilde yankılanan fısıltıları duyabildi. Bu fısıltılar, krallığın dört bir yanındaki halkın ona duyduğu sevgi ve destek mesajlarıydı. Halk, Kara Vezir'e karşı gelmek için birleşmiş ve prenseslerini kurtarmak için ellerinden geleni yapmaya hazırdı. Bir gece, güçlü ve yürekli bir savaşçı olan Ali, Leyla'yı kurtarmak için yola çıktı. Dostlarının ve halkın desteğiyle sarayın zorlu engellerini aşarak prensese ulaştı. Büyüyü kırmak için el ele verdiler ve birlikte Kara Vezir'in karanlığını alt etmeyi başardılar. Kara Vezir'in kötülüğü yerini tekrar iyiliğe bıraktı. Halk, Ali ve Leyla'nın cesaretine ve dayanışmasına hayran kaldı. Kara Vezir ise kötülüklerinin son bulmasıyla kendini yalnız ve çaresiz hissetti. Bir zamanlar hükmettiği krallığı artık masumiyet ve iyilik dolu bir kral ve prenses yönetiyordu. Kara Vezir, kötülüklerinden pişmanlık duyarak kendini uzaklara sürükledi ve bir daha geri dönmedi. Krallık, tekrar eski neşeli günlerine kavuştu ve halkı huzur içinde yaşadı. Prenses Leyla ve cesur savaşçı Ali, krallığı adil bir şekilde yönettiler ve herkes mutlu bir şekilde yaşamaya devam etti. Ve böylece, Kara Vezir'in kötülüğü iyilikle yenilmiş, krallık yeniden eski ihtişamına kavuşmuştu.


Orhan Gazi'nin babası Osman Bey için Bursa'da büyük bir cami yaptırmak istemiştir. Bunun üzerine emrindeki birden fazla mimarı huzuruna çağırmıştır. Bu mimarlara Osman Gazi'nin anısına çok görkemli bir cami yaptırmak istediğini söylemiştir. Bu yüzden bunlardan yapabilecekleri en güzel projeleri yapmalarını istemiştir. Kısa bir süre geçtikten sonra bütün mimarlar Orhangazi'nin huzuruna gelmişlerdir huzurunda yapmış oldukları en güzel projeleri sunmuşlardır. Bütün bu projeleri inceleyen Orhangazi içlerinden en beğendiğini seçmiş ve mimarlığını huzurunu çağırmıştır. Daha sonra ise en iyi ustaların bulunmasını ve en kaliteli malzemelerin kullanılmasını istemiştir. Mimarbaşı ise bu Emir üzerine birkaç gün içinde ülke içindeki ustaları toplamış en kaliteli malzemeleri bulmuş ve Sultan'ın huzuruna çıkmıştır. Daha sonra mimarbaşı Orhan Gazi'nin huzuruna çıkıp en iyi mimarları en iyi ustaları ve en iyi malzemeleri topladığını belirtmiştir. Bu durumdan çok memnun görünen Orhan Bey caminin inşaatına başlanmasını istemiştir. Bunun üzerine Orhan Bey bu caminin kendisi için çok önemli olduğunu ve bu caminin yapılışında aratan kişilerin kellesini alacağını belirtmiştir. Bunun üzerine inşaat işlemleri hemen başlamıştır. Bu sırada Karagöz demirci ustası ve Hacivat duvar ustası olarak görevlendirilmiştir. Görevlendirilen iki usta işlerini aksatmamaları için sıkı sıkıya tembihlenmiştir. Karagöz okul okumamış ama inşaat işlerinde ustaların yanında çalışan bu sayede iyice ustalaşmış bir kişiymiş. Hazır cevaplılığı ve tez canlılığı nedeniyle sürekli başı belaya giren Karagöz zeki olması sebebiyle bu belaları sürekli atlatılmış. Belaları atlatamadı zaman ise dostu olan Hacivat bu arkadaşına yardım edermiş. Hacivat ise bu dostunun aksine okullarda eğitim görmüş her konuda genel olarak bilgisi olan efendi biriymiş. Karagöz ile neredeyse her konuda tartışmalar bile ikisi en iyi dostlardan biriymiş. Bu sırada Sultan'ın babası için yaptırmış olduğu caminin çalışmaları hızlı bir şekilde ilerliyormuş. Bütün insanlar var gücüyle çalışmaya devam etmişler. Bu sırada mimarbaşı ve diğer çalışanlar Hacivat ve Karagöz'ü birbirinden ayrı durmaları içinde uğraşıyorlarmış. Ama bu durum Hacivat ve Karagöz'ün hiç hoşuna gitmiyormuş. Bir gün Karagöz mimar başının oradan ayrılmasını fırsat bilerek Hacivat'ın yanına gitmiş Hacivat ise Karagöz'ü görünce çok sevinmiş. Hacivat ve Karagöz birbirleri ile atışırken diğer işçiler de bunların başında toplanmış ve de düşmelerini izlenip eğleniyorlarmış. İnşaatta çalışan bütün işçi ve ustaların eğlencesi haline gelmeye başlamışlar. Bunun üzerine artık mimarbaşı ne zaman inşaattan ayrılacak olsa Hacivat ve Karagöz birbirleriyle çatışmaya başlar duruma gelmişler. Diğer bütün çalışanlar da bunları izliyorlarmış. Onlar atışmaya devam ettikçe izleyiciler kendilerinden geçip yoğunluklarına unutuyorlarmış. Bir gün ise padişah babası için yaptırmış olduğu caminin inşaatını kontrol etmek istemiş. Fakat inşaatı istediği hızdan gitmediğini görmüş. Bunun üzerine hemen mimar başına çağırmış. Mimarbaşı padişahın bu konuda ne kadar hassas olduğunu bildiği için bu durumdan korkmuş. Padişahın karşısına geçip ben ne zaman buradan ayrılsam işler yavaşlıyor ama bunun için gerekli tedbirleri alacağını belirtmiş. Orhangazi bu durum üzerine sinirlenmiş ama yine de sorunun nedenini öğrenip çözmesi için mimar başına süre vermiş. Mimarbaşı yine bir gün malzeme almaya gidiyorum deyip inşaattan ayrılmış. Ama mimarbaşı hemen yakınında olan bir tümseğin arkasına gizlenmiş ve işçileri izlemiş. Burada görmüş olduğu şey Hacivat ve Karagöz'ün atışmaya başlaması olmuş. Bu atışmanın üzerine bütün çalışanların onları izlediğini fark etmiş. Mimarbaşı bu durumu görünce hemen Orhangazi'nin yanına gitmiş. Padişaha bütün olup bir anlatmış. Bunu duyan Orhangazi ise çok fazla sinirlenmiş ve bu iki işçinin asılmasını emretmiş. Bu iki kişi asıldığı zaman diğerlerine de ders olacağını düşünmüş. Hacivat ile Karagöz çalıştıkları inşaattan alınarak asılmışlar. Bunun üzerine bütün kent içerisinde büyük bir üzüntü yerini almış. İnsanlar şefkatli olan padişahlarının böyle bir şey yapmasına üzülmüşler ve bu üzüntüyü padişahlarına hissettirme işler. Orhangazi ise bunun üzerine vicdan azabı duymaya başlamış. Padişahın bu üzüntüsünü gören şey kuşları ise bu üzüntüyü hafifletmek için kendince Hacivat ve Karagöz kuklasını canlandırmış.


Sevda ve arkadaşı Cemre, bugün doğum günü olan Aslı'ya sürpriz bir doğum günü planı yapıyorlardı. Hafta sonu olduğu için bugün okula gitmemişlerdi. Aslı, bugün 12 yaşına girecekti. Sevda, Cemreyle birlikte annelerinden izin alıp Aslının evine doğru ellerinde tuttukları pasta ve hediyelerle birlikte yola çıkmışlardı. Henüz saat öğle vakitlerini göstermesine rağmen, hava aniden karardı. Cemre karanlıktan korktuğunu söyleyip Sevdanın koluna girmeye çalıştı. Sevdaysa elinde pastayı tutuyor, hediyeleri de Cemre tutuyordu ama Sevdanın elleri kocaman pastayı taşımakta zorlandığı için, bir de Cemrenin koluna girmeye çalışmasıyla yükünün iyice arttığını fark etti. Havanın neden karardığını Sevda biliyordu, bugün Güneş tutulması vardı ve havanın kararması onu korkutmuyordu. Cemreye de Güneş tutulması olduğu için hava karardı. Korkma, birazdan geçecek. Dedi. Cemre onu duymamış gibi adımlarını sıklaştırmaya başlamıştı bile. Kafasını yere eğip hızlı hızlı yürürken bir yandan da Sevdayı çekiştirdiğini fark etmiyordu. Birden Cemre öyle bir korkuya kapıldı ki elindeki hediyeleri Sevdaya verip hiçbir şey söylemeden bulundukları sokaktan aşağı doğru bilinçsiz bir şekilde koşmaya başladı. Şimdi Cemre karanlık sokakta yapayalnız kalmıştı. Nereye, hangi yöne koştuğunu bile bilmeden sadece koşuyordu. Sanki koştuğu yönde aydınlık havayı bulacağını sanıyor gibiydi. Neredeyse nefesi kesilecekti, koştu, koştu, koştu... Koşarken hiçbir şey düşünemiyordu. Arkasında Sevdayı çoktan geride bırakmış, ne yaptığını bilmeden karanlık sokaklara atmıştı kendini. Cemreye sanki yıllardır koşuyormuş gibi geliyordu. Bacakları onu dinlemiyor gibi sadece koşmaya devam ediyordu. Daha sonra aniden aydınlanmaya başlayan gökyüzü dikkatini çekti. Nefese nefese kaldığı sırada, iki elini dizlerinin üstüne koyup olduğu yerde durakladı. Arkasına hiç bakmadan koşmuş ve hiçbir şey düşünmemişti. Şimdi hava aydınlanmıştı ama o neden ve nasıl bu kadar koştuğunu unutmuş gibi sadece nefesini düzene sokmaya çalışıyordu. Aniden arkasından birinin kendine dokunduğunu hissetti. O kadar korkmuştu ki dönüp kim olduğuna bile bakmaya cesaret edemeden çığlık atıp koşmaya devam etti. Bu defa hiç durmayacak, gidebildiği yere kadar koşacaktı. Artık karanlık geçtiği için, daha sakin olmaya çalışıyordu ama bir türlü başaramıyordu. Ne yapacağını bilemez halde koşmayı sürdürürken bir sesin kendi adını söylediğini duydu. Bu ses, onun adını da nereden biliyordu? Artık daha fazla koşamayacağını hissedip olduğu yerde durmaya karar verdi. Ses gittikçe daha da yakından gelmeye başlamıştı. Arkasına dönmek istiyordu ama sanki bacakları gibi vücudu da onu dinlemiyordu ve geriye dönüp bakmasına izin vermiyordu. En sonunda o ses tam da arkasından gelmeye başladı. Cemreyi dinlemeyen vücudu, şimdi o sesi dinliyormuş gibi kendisini çeken bir kolun yardımıyla aniden geriye döndü. O an şaşkınlıktan ağzı açık kaldı. Yüzüne kuşkuyla bakan bu yüzü tanıyordu. Bu yüz, arkadaşı Sevda'dan başka biri değildi. Cemrenin söyleyecek hiçbir şeyi yoktu, bu yüzden hiçbir açıklama da yapamadı. Sevda onun arkasından koştuğu için, kutudaki pasta çoktan ezilmişti. Öylece Aslının evine doğru sessizce yürüdüler. Yol boyunca Sevda, Cemre'ye Güneş tutulmasının nasıl olduğunu anlattı ve Cemre de bildiği şeylerden korkmaması gerektiğini öğrenmiş oldu. Daha fazla hikaye okumak isterseniz Korku Hikayeleri kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir varmış Bir yokmuş, evvel zaman içinde kalbur saman içinde pireler berber iken develer Berber iken ülkenin sen güzel şehrinde çok güzel sapsarı saçları olan ve aynı zamanda masmavi gözleri olan bir küçük kız yaşarmış. Bu kızın adı kardelenmiş. İsminin anlamı karda açan çiçekmiş. Bu çiçek sadece kar olduğunda olan kar gittiğinde giden bir çiçekmiş. Kardelen kız, kardeşlerini anne ve babasını çok sever onları hiç üzmezmiş. En sevdiği ailesi ile birlikte her zaman eğlenir mutlu mesut yaşarlarmış. Her akşam annesi kızına masallar okuyarak uyuturmuş. Bir gün okuduğu hikayede . Hikayede güneş çıktığında eriyen kar yağdığında tekrar gelen kardan adamdan bahsedermiş. Kardelen bir gün annesine demiş ki anne ne zaman kar yağacak. Ben kardan adam yapmak istiyorum. Kardan adama atkı ve bere vereceğim. Ama kar bir türlü yağmıyor. . Kardelen in annesi de demiski az kaldı kızım yakında yağacak. Senle birlikte kardan adama atkı ve bere takarız demiş. Bunu duyan kardelen çok sevinmiş ve her gün pencereden dışarı bakarak beklemiş. Günler geçmiş mevsimler değişmiş ve sonunda kış mevsimi gelmiş. Kardelen bir gün sabah uyandığında her yerin bem beyaz kar olduğunu görmüş. Hemen koşarak annesine demiş ki anneciğim bak kar yağdı bak kar yağdı haydi dışarı çıkalım kardan adam yapalım. Annesi tamam demiş ve kahvaltılarını yapıp paltolarını giyip dışarı çıkmışlar. Beraberce kardan adamı yapmışlar ve bir güzelde süslemişler. Üşümesin diye atkı ve bereyi de başına yerleştirmişler. Sonunda kardan adamları bitmiş. Kar yağması bittiğinde güneş çıktığında havalar ısınmış. Kardelen bir gün dışarı çıkmış bir de ne görsün! Kardan adam yerinde yok. Bunu gören kardelen başlamış ağlamaya. O kadar çok ağlamış ki gitmiş annesinin yanına anne kardan adamım gitmiş. Bizi sevmiyor. Şimdi ben kardan adamsız ne yapacağım. O kadar uğraşmıştık. Hem atkımızı ve beremizi de yere atmış. Annesi kardelene gülerek demiş ki hayır kardan adam bir yere gitmedi. Sadece güneş çıktı ve havalar ısındığını in karlar eridi. Sen de kardan adam gitti zannediyorsun demiş. Duyduklarına şaşıran kardelen ne diyeceğini bilememiş. O zaman geri mi gelecek yani anneciğim diye sormuş. Annesi evet kızım. Tekrar kar yağmasını beklemen gerek o zaman, tekrar bizimle olacak kardan adamlar güneşi sevmez. Güneş gelince sıcak olduğu için erirler. Buna sevinen kardelen o halde ben kardan adamın bere ve atkısını kaldırmayın o gelene kadar demiş. Annesi gülümseyerek, çok iyi fikir kızım haydi kaldır onları demiş. Sabırla gelecek karları bekleyen kardelen şimdilik güneşin tadını çıkarmaya devam etmiş. Ve her sene kar geldiğinde bir kardan adam yaparak eğlenmiş. Daha fazla hikaye okumak isterseniz Hikayeler ve Hikaye Oku kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir zamanlar karlarla kaplı bir ülkede sevimli bir kardan adam varmış. Kışın gelmesi ile birlikte en sevdiği şey çocukların onu süslemesi ve oyunlar oynamasıymış. Onu yapan çocuklar kolları için sopa, gözleri ve ağzı için kömürden parçalar takmış. Burnuna da küçük bir havuç kullanmışlar. Boynu için minik bir atkı ile bile düşünmüşler. Onu yapan çocuklar her şeyleri düşündükleri halde bir şeyi unutmuşlar. Kardan adamın şapkasını takmayı unutmuşlar. Kardan adamın kafası akşam soğuk soğuk rüzgar esince üşümeye başlamış. Ertesi sabah kardan adamın üşüttüğünü düşünen çocuklar onun için uygun bir şapka getirmeye çalışmışlar. Çocuklardan birisi bir kaptan şapkası getirmiş. Kardan adamın kafası öyle büyükmüş ki kaptan şapkası hiç yakışmamış. - Bu şapka kardan adama hiç yakışmadı. Bence başka bir şapka bulalım demiş. Çocuklar birlikte başka bir şapka bulmuşlar. Bu şapka bir kovboy şapkasıymış. Bu şapkayı da kardan adama takan çocuklar bunu da beğenmemişler. Çocuklar tekrar şapka arayışına girmişler. Çocuklardan birisi aklına gelen bir şeyi diğer arkadaşına söylemiş. - Ne dersin kardan adamımıza şapkasını kendimiz yapalım mı? demiş. - Evet bu harika bir fikir! Peki hangi malzemelere ihtiyacımız olacak bir düşünelim demiş. İyice düşünen çocuklar hiçbir çözüm yolu bulamamışlar. Bu yüzden gidip annelerine sormaya karar vermişler. - Çocuklar kardan adamın soğuktan üşümemesi için ona yünden bir şapka yapmalısınız. demişler. Çocuklar bu fikre bayılmış. İyi ama yün bir şapka nasıl yapılırmış hiçbir fikirleri yokmuş. - Bir yumak ip ve bir çift şiş işinizi görür çocuklar. Öğrenmenize biz yardım ederiz demişler. İlk başlarda çok zorlanan çocuklar zamanla annelerinden aldıkları yardımlar sayesinde örmeyi öğrenmişler. Mavi ve kırmızı renklerinde üstünde küçük bir ponponu olan güzel bir şapka yapmışlar. Sevinçle kardan adamın kafasına takmışlar. - İşte kardan adamımıza en uygun şapka bu oldu demiş. Sevimli kardan adam söyleyemese de o da şapkasını çok beğenmiş. Artık kar da yağsa, rüzgar da esse kafasını üşütmeyecekmiş. Yaz gelene kadar bahçede bekçilik yapmaya devam etmiş. Daha Fazla Uyku Masalları İçin 1 Yaş Masalları ve Hikayeleri Kategorimizi Ziyaret Edebilirsiniz.


Şarkı ve şiirlere konu olan kardelen çiçeği romantikliğin ve umudun en güzel sembolüdür. Kardelen çiçeğinin pek çok sembolik adının olmasının yanı sıra bir de hikayesi vardır. Kardelen çiçeği karların arasında görünmekte olan en nadide çiçek türleri arasında yer almaktadır. Karlar arasında büyüleyici görünüme sahip olan kardelen çiçeği çok derin anlamlar taşımaktadır. Bu çiçeğin bilimsel adı Galantus nivalis olarak bilinmektedir. Süt ve kar gibi anlamını ifade eden eşsiz görünüme sahip kardelen çiçeği karların bittiğini ve yeni bir baharın başlangıcı olduğunu ifade etmektedir. Bu sebeple ise yeni umutların işareti olarak da bilinmektedir. Kardelen çiçeği farklı sembolik tanımlarla anlatılmaktadır. Bu tanımlardan ilki ise yeniden doğuştur. Zira bu çiçek kırılgan ve küçük bir yapıya sahip olsa da hayattaki tüm engellerin üstesinden gelebilmenin sembolüdür aslında. Bu sebeple ise yeniden doğuşu işaret eder. Umut ile bağdaştırılır bu nadide çiçek. Kişiye yeni umutların her zaman var olduğunu hatırlatır. Masumiyetin ve saflığın da bir göstergesidir aslında. İnsanın kendi gibi olması gerektiğini öğretir. Bu anlam ise beyaz renginden ötürü gelmektedir. Empati ve şefkati hatırlatır insanlara. Kardelen çiçeği tüm bunların yanı sıra temelde nergis zambağı ailesinden bir parça olarak bilinmektedir. Çok yıllık bitkiler arasında yer almaktadır. Yaklaşık boyları ise 10 cm'dir fakat zehirli bir yapıya sahiptir. Kardelen Çiçeği pek çok şiir ve şarkılarda geçmenin yanı sıra efsanevi pek çok hikaye de konu olmuştur. Bu efsanevi söylemlerden her biri ise birbirinden ilginçtir. Özellikle cennet bahçesi ile ilgili olan efsanesi insanların ilgisini çekmektedir. Kardelen çiçeği Tanrı'nın onu cennet bahçesinden kovması üzerine göz yaz yaşları dökmesi sebebi ile Havva ile bağdaştırılmaktadır. Havva umutsuzluğa kapılmış ve mutsuzdur. Onun bu umutsuzluğundan etkilenmiş bir melek ise kar tanelerini alarak Havva'nın neşelenmesi ve umutsuzluğunun yok olması adına Dünya'ya fırlatır. Bunun üzerine dünyaya atılan kar taneleri parçalanır ve umudun sembolü olarak görülür. Bu da yeni başlangıçları ifade eder. Kardelen çiçeğinin yeni başlangıçları ve umudu ifade etmesinin en büyük sebebi de bu hikayeden çıkagelir. Fakat kardelen çiçeği hakkında tek hikaye bu değildir. Kardelen çiçeğinin her baharda menekşe ile buluşuyor olması etrafındaki tüm çiçeklerin onu kıskanmasına sebep olurmuş. Zira kışın soğuğunda hiç bir çiçek açmaya cesaret edemezmiş. Oysa o aşkı için onunla birlikte olabilmek ve sevgisini gösterebilmek için yeşermiş. Ne yazık ki onun sevgisine karşılık verebilecek başka bir çiçeğin açmasını beklemiş ve yolunu gözlemiş olsa da hiç gelen olmamış. Bunun üzerine ise kardelen çiçeğinin soğuktan değil tam tersine yaşamış olduğu hayal kırıklığı sebebi ile üzüntüden karlar üzerinde boynunu bükmüş ve gözlerini kapamıştır.


Minik Salih yeni doğmuş kardeşiyle oyun oynamak istemiş. Fakat bebek olan kardeşi henüz nasıl oyun oynayacağını bilememiş. Annesi ona durumu anlatmış. İlerleyen zamanlarda daha rahat bir şekilde oyun oynayabileceklerini söylemiş. Salih kendi kendine oyunlar oynayarak vakit geçiriyormuş. Fakat ne görsün oyuncaklarından bir tanesi kırılmış. Bu oyuncağı kimin kırdığını merak eden Salih bu duruma çok sinirlenmiş. Kısa süre içerisinde kardeşinin oyuncağı kırdığını öğrenmiş. Salih kardeşine içten içe çok kızmış ama hiçbir şey yapamamış. Günler geçmiş ve Salih'in kardeşi büyümüş. Artık birlikte oyunlar oynayabiliyorlarmış. Ama Salih oyuncaklarını kardeşiyle paylaşmıyormuş. Bu durumu gören annesi Salih'e nasihat etmiş. Salih annesinin anlattığı hiçbir şeyi dinlememiş. Çünkü kardeşinden bütün oyuncaklarını saklıyormuş. Oyuncakları çok önemliymiş. Salih yine bir gün oyuncaklarıyla oynarken kardeşi odaya girmiş. Yeni konuşmayı öğrenen minik abisiyle birlikte keyifli vakit geçirmek istemiş. Fakat Salih onu iteklemiş. Kafasını kapıya vuran minik çocuk feryat figan ağlamaya başlamış. Salih bu duruma üzülmüş. Aslında sadece onu uzaklaştırmak istiyormuş. Yaptığı bu davranışın yanlış olduğunu anlamış. Öncelikli olarak kardeşinden özür dilemiş ve sonrasında annesine giderek durumu anlatmış. Salih bundan sonra kardeşine daha iyi davranmaya karar vermiş. Çünkü o daha çok küçükmüş. Aslında daha önce annesi bunların hepsini anlatmış. Yaşadıkları kötü olay sonrasında Salih artık asla kardeşine kötü davranmamış. Çünkü kardeşi ağladığı için çok üzülmüş. Bir daha onu asla ağlatmayacak ve bütün oyuncaklarını paylaşacaktı. Artık Salih ve kardeşi bütün oyuncakları beraber oynayabiliyorlardı. Salih'in kardeşine olan tavrına gören annesi onu ödüllendirmek istedi. Ödül olarak her ikisine de en sevdikleri oyuncakları aldı. Bu sayede Salih yaptığının ne kadar doğru olduğunu anladı. Eğer annesi ve babasının sözünü dinlersen en sevdiği oyuncaklara kavuşabilecekti. Ayrıca Salih küçük bir çocuğa nasıl davranması gerektiğini de öğrendi. Çünkü küçük çocuklar söylenen sözleri büyükler gibi anlayamazdı. Bu yüzden onlara karşı daha ılımlı yaklaşmak gerekirdi. Kardeşiyle çok iyi anlaşan Salih bütün gün en sevdiği oyuncakları kardeşiyle paylaşarak ona abilik yapmayı öğrenmişti. Daha Fazla Çocuk Masalları İçin Eğitici Masallar Kategorimizi Ziyaret Ediniz.


Bir varmış bir yokmuş evvel zamanın birinde, yalnız yaşayan bir karga ve kurbağa varmış. Karga yolda yürürken şarkı söylüyormuş, karşı yoldan da kurbağa zıplaya, zıplaya şarkı söyleyerek geliyormuş. İkisi de bir anda birbirleriyle çarpışmışlar. Sonra başlamışlar kavgaya neden önüne bakmıyorsun diye. Sonra ikisi de ayrı ayrı yollarına devam etmiş. Haftalar sonra karga yine yolda şarkı söyleyerek giderken bir varaklama sesi duymuş. Sesin olduğu yere yönelmiş hemen ve bir bakmış ki önceden şarkı söyleyerek giderken çarpıştığı kurbağaymış. Kurbağa bir çukura düşmüş ve çukur da bayağı derinmiş, zıplayarak çıkması mümkün değilmiş. Kurbağa yardım eden yok mu? diye bağırıyormuş. Kurbağa kafasını kaldırınca o gün çarpıştığı kargayı görmüş. Karga da dalga geçmiş demek buraya düştün, benle kavga edersen sonun böyle olur. Şimdi düştün mü elime demiş. Kurbağa ise kargaya kızgın olduğu için ondan yardım istememiş sen git buradan, kendim halledebilirim, sana ihtiyacım yok demiş. Karga saklanmış bir yere, kurbağanın ne yapacağını merak etmiş. Kurbağa zıplamış, zıplamış ama çıkamıyormuş bir türlü sonra ağlamaya başlamış karanlık oluyor, ben ne yapacağım şimdi eve gitmem gerekiyor demiş. Sonra karga yeniden çıkmış ortaya. Kurbağa sen daha gitmedin mi? Ben sana git demiştim, kendim halledeceğim demiştim demiş. Sonra karga kavgamız unutalım ben seni buradan kurtarayım, sonra herkes yoluna devam etsin diyerek ikna etmiş, kurbağa da en sonunda bu çözümü kabul etmiş. Karga derin çukura inmeye başlamış ve kurbağanın yanına ulaşmış, kurbağayı gagasıyla tutmuş, tam kanatlarını açıp havalanacakmış ama çaaattt! Diye geri geri düşmüşler. Meğerse çukur gittikçe daha dar bir yer olmaya başlamış. Bu yüzden karga kanatlarını açmakta zorlanıyormuş ve ikisi de orada mahsur kalmışlar. Bu sefer yine kavgaya tutuşmuşlar. Senin yüzünden burada kaldık diye... Daha sonra birileri gelene kadar orada kalmaya devam etmişler. Kavga ede ede sonunda yavaş yavaş arkadaş olmaya başlamışlar. Sonra birbirlerine doğumdan büyümelerine kadar tüm hayatlarını anlatmışlar. Kurbağanın anne ve babası bir karga tarafından yenilmiş. O zamandan beri kurbağada kargalardan nefret ederim, o karganın yüzünü görebilseydim zehrimle o kargayı zehirleyecektim demiş. Kargada şöyle bir düşünmüş ve kendi kendine sanırım yediğim kurbağalar, bu kurbağanın anne ve babasıydı demiş. Ve çok üzülmüş. Karga ağlarken kurbağa neden ağlıyorsun? Ne oldu şimdi? demiş. Karga da sanırım o annen ve babanı ben yedim, seni annesiz ve babasız bıraktığım için çok özür dilerim diyerek başlamış hüngür hüngür ağlamaya, kargayla beraber kurbağada ağlamış. demek o hain sendin! Annemle babamı yiyen kargayı zehirleyecektim söz verdim demiş. Karga da kurbağanın haklı olduğunu düşünerek, evet sen haklısın ve şimdi beni zehirleyip öldürebilirsin demiş. Kurbağa tam kargayı zehirleyecekken, ama sen beni buradan kurtarmak için geldin benim yüzümden benimle burada mahsur kaldın, sana bunu yapamam ve biz iyi bir dost olduk demiş. Ve o sırada oradan bir çocuk geçiyormuş. Karga ve kurbağayı oradan bir şekilde çıkarmış. Karga ve kurbağa da ömür boyu birlikte mutlu mesut dostça yaşamışlar. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir varmış bir yokmuş. Ülkenin birinde birbirini çok seven Kay ve Gerda adında iki arkadaş varmış. Komşu evlerde oturan iki arkadaş sürekli birlikte vakit geçiriyormuş. Günün birinde iki arkadaş evlerinin önüne birbirlerine olan sevgilerini gösteren bir gül dikmeye karar vermiş. Böylece güller iki arkadaşla beraber büyüyecekmiş. Derken sonbahar bitmiş ve kış mevsimi gelmiş. Yoğun kar yağışı ve soğuk hava Kay ve Geda'yı evde kalmaya mahkum etmiş. Kış geceleri soğuk ve uzun geçerken Kay ve Gerda kendilerine yeni bir eğlence buluvermiş. Gerda'nın büyükannesinin anlattığı heyecanlı peri masalları, ikilinin kış boyınca en büyük eğlencesi olmuş. Bir gün yine Kay ve Gerda büyükannenin yanında buluşur. Büyükanne soğuk ve kar nereden geliyor? Diye sorar. Büyükanne Gerda'nın sorusuna şu şekilde cevap verir; Soğuk ve kar çok uzaklardan gelir kızım. Buzlarla ve karlarla kaplı bir ülkede, karlar kraliçesinin kendi sihriyle yaptığı bir şatosu varmış. Karlar kraliçesi buzdan şatosunda bir başına yaşarmış. Karlar kraliçesi çok ama çok güzelmiş. Buz gibi parlak, ışıl ışıl bir güzelliğe sahipmiş. Fakat kraliçe güzel olduğu kadar da kötü kalpli birisiymiş. Soğuk, görkemli ve buzdan yapılmış şatosunda birçok mucize de saklıymış. Şatodaki buz aynada bu mucizelerden biriymiş. Kötü kalpli karlar kraliçesi, buz aynasına bakarak tüm dünyada olan biteni kötü gözleriyle izlermiş. Büyükanne masalı anlatmaya devam ederken Gerda birden onları izleyen kötü kalpli karlar kraliçesini pencerede görmüş. Heyecanla Büyükanne, Kay bakın karlar kraliçesi bize bakıyor. demiş. Büyükanne, Yok canım kedidir o. demiş. Bunun üzerine Gerda, Büyükanne kötü kalpli karlar kraliçesi buralara gelebilir mi? diye sormuş. Kay, Hele bir gelsin. Onu tutup şömineye atarım. Eriyip biter. Sonra sulu kraliçeye dönüşür. demiş. Bunu duyan karlar kraliçesi; Demek beni şömineye atarak sular kraliçesine dönüştüreceksin öyle mi? Buz kıvılcımları size emrediyorum. Uçun ve benimle alay eden bu küçük çocuğu bulun. Kalbi ve gözleri benim olsun. Böylece etrafındaki şeyleri kötü görsün. Kalbindeki sevgi buz olsun. Karlar kraliçesinin emirlerinin ardından evin önünde bir anda kar fırtınası başlamış. Gerda'nın penceresine hızla ilerleyen buz kıvılcımları, kraliçenin emirlerini yerine getirmeye başlamış. Kay olan biteni anlamak için pencereye yönelmiş ve camı açmış. Kay durr... demiş Gerda ama geç kalmış. Gerda, Ahh gözüm, çok acıyor, gözüme bir şey battı. Neler oluyor ah kalbim! Diye yaşadığı şoku anlamaya çalışmış. Ama olan olmuş. Buz kıvılcımları Kay'ın kalbine ve gözüne çarpmış. Karlar kraliçesinin sihri gerçekleşmiş ve Kay, başka birine dönüşmüş. Ona neler olduğunu soran arkadaşı Gerda'yı da terslemiş. Gerda Kay'ın kendisine neden kötü davrandığını hiç anlayamamış. Sabah olduğunda Kay'ın akşamki kaba davranışları devam ediyormuş. Kızağının ipini çekip bahçeden çıkıyormuş. Onu gören Gerda, nereye gittiğini sormuş fakat Kay onu yine tersleyerek oradan uzaklaşmış. Kızağın arkasından koşan Gerda, arkadaşına yetişememiş. Tam bu sırada karlar kraliçesi kızağıyla ortaya çıkmış. Kraliçenin kızağının peşine takılan Kay, kraliçe ile birlikte buzdan şatoya gitmiş. Bunu gören Gerda, öylece bakakalmış. Aradan günler, haftalar, aylar geçmiş ama Kay geri dönmemiş. Evinin penceresinde aylarca Kay'ı bekleyen Gay, artık daha fazla bekleyememiş. Büyükannesinin hediye ettiği aynayı da yanına alıp, düşmüş yollara. Canı pahasına arkadaşını kurtarmak isteyen Gerda, yol boyunca karşılaştığı tüm canlılara Kay'ı sormuş. Gerda az gitmiş uz gitmiş bir nehrin kıyısına varmış. Burada Kay'ı sorabileceği kimse yokmuş. Gerda akan nehre sorusunu sormuş. Fakat nehir cevap vermemiş. Bir süre sonra yanına bir martı konmuş. Martı, Nehir sorunun cevabını mutlaka biliyordur fakat önce ona hediye vermelisin. demiş. Gerda boynundaki kolyesini çıkarmış ve nehre bırakmış. Kolyeyi alan nehirde tam anlamıyla bir mucize gerçekleşmiş. Gerda'nın bulunduğu yere küçük bir sandal yanaşmış. Nehrin kendisine cevap vereceğini düşünen Gerda sandala binmiş. Ve sandal kendi kendine hareket etmeye başlamış. Gerda, sandalla yaptığı yolculuğun sonunda sihirli bir bahçenin kıyısına ulaşmış. Rengarenk çiçekler bulunan bu bahçe adeta Gerda'yı büyülemiş. Fakat bir sorun varmış. Bu birbirinden güzel çiçeklerin hiçbiri kokmuyormuş. Çiçeklerle büyülenen Gerda, yanına bir kadının geldiğini görmüş. Bu kadın bu güzel bahçenin sahibiymiş. Güzel kız hoş geldin diyerek karşılamış Gerda'yı. Bir anda bahçedeki çiçeklerden mis gibi kokular yayılmaya başlamış. Özür dilerim, bahçenize izinsiz girdim, demiş Gerda. Gerda aylardır kayıp olan Kay'ı aradığını söylemiş. Fakar çiçekçi kadın burada yıllardır Gerda'dan başka birini görmediğini söylemiş. Gerda, Öyle mi? izninizle ben yoluma devam edeyim, biran önce arkadaşım Kay'ı bulmalıyım. Ama çiçekçi kadın Gerda'nın gitmesini hiç istemiyormuş. Hemen bir yalan söyleyivermiş. Kay mı dedin? Buralarda gördüm onu sanki. Ne olmuştu Kay'a? Diye sormuş. Gerda olan biteni anlatmış kadına. Karlar kraliçesini duyan Çiçekçi kadın birden telaşlanmış; Kötü kalpli karlar kraliçesi mi? O soğuk şey buradan uzak dursun. Onun yüzünden benim çiçeklerim yıllardır kokmuyor. Çiçekçi kadın sonra Gerda'ya saçlarını taramak istediğini söylemiş. Gerda bu isteğe bir anlam verememiş, kadın ısrar edince kabul etmek zorunda kalmış. Elindeki tarakla Gerda'nın saçlarını taramaya başlayan kadın aslında Gerda'ya sihir yapıyormuş. Sihirli tarağı Gerda'ya tüm bildiklerini unutturmuş. Kötü biri olmayan ve sadece eğlenmek isteyen çiçekçi kadın, Gerda'da sadece neşe bırakmış. Geri kalan her şeyi unutturmuş. Uykudan uyanan Gerda gerçekten de hiçbir şey hatırlamıyormuş. Derken kadının şapkasında bulunan güller Gerda'nın bir şeyler hatırlamasını sağlamış. Çünkü hiçbir sihir gerçek sevgi ile baş edemezmiş. Tüm anılarını hatırlayan Gerda, hemen sandala dönmüş, sandalın tepesinde uçan kargayı takip etmeye başlayan Gerda, buzlarla kaplı bir denize ulaşmış. Burada bekleyen korsan gemisini gören Gerda, gemiye tırmanmış. Bu sırada korsanlar geminin güvertesinde belirmiş. Korsan bir kız çocuğu yavaşça Gerda'ya yaklaşmış. Sende bizim gittiğimiz yere gideceksin, hahaha, yani hiçbir yere. Demiş. Gerda, arkadaşını aradığını ve başlarından geçenleri korsan kıza anlatmış. Gerda'yı seven korsan kız onun kendi yanlarında kalmasını çok istemiş. Ayrıca Karlar kraliçesinin adını duyar duymaz arkadaşı Kay'ı aramaktan vazgeçmesini söylemiş. Fakat Gerda kararlıymış. Ne pahasına olursa olsun arkadaşını bulacakmış. Korsan kız, Gerda'nın cesareti karşısında çok etkilenmiş ve ona yardım etmeye karar vermiş. Bunca geçen zamanda karlar kraliçesi de şatosunda Kay'a geçmişini unutturmaya çalışıyormuş. Hemen hemen her şeyi unutan Kay sadece Gerda'yı hiç unutamamış. Çok yakında bütün kalbini buza dönüştürüleceğini söyleyen karlar kraliçesi, Kay'ın arkadaşı Gerda'yı unutması için elinden geleni yapıyormuş. Geceyi korsan kızla birlikte gemide geçiren Gerda, sabahın ilk ışıklarıyla birlikte uyanmış. Korsan kız çoktan uyanmış ve bir ren geyiği bulmuş. Çünkü karlar ülkesine ren geyiğiyle daha hızlı gidilirmiş. Ayrıca bu geyik Gerda'ya da yol gösterecekmiş. Gerda'yı ren geyiğiyle karlar ülkesine gönderen korsan kız; Bana söz ver Gerda, o cadıyı yeneceksin. Böylece gemimizde kurtulacak. Demiş. Gerda, Söz veriyorum, bana yaptığın iyiliğin karşılıksız kalmayacağına emin ol. Diye cevap vermiş. Ren geyiğine binen Gerda, yola çıkmış. Gerda, uzun süren bir yolculuğun ardından kuzey kutbuna ulaşmış. Onları yaşlı bir bilge karşılamış. Gerda, yaşlı bilge adamdan kötü kalpli kraliçenin kim olduğunu öğrenmiş. Karlar kraliçesi aslında sevgi dolu bir insanmış. Gülümseyen gözleriyle güneş gibi parlarmış. Dokunduğu her yer rengarenk çiçeklerle dolup taşarmış. Adı da Lila'ymış. Herkes iyi kalpli Lila'yı küçük bir cadı olarak görürmüş. Kimse onunla oynamazmış. Yalnız kalan Lila, tüm mutluluğunu kaybetmiş. Her şeyden ve herkesten nefret etmeye başlamış. Bir gün Lila bir dilek dilemiş. Kendisine kötü davranan herkesin buza dönüşmesini istemiş. Buzdan bir şato yapmış kendisine. Herkesten uzak, yalnız, mutsuz ve sevgisiz bir şekilde yaşamaya başlamış. Eğer Gerda ona bu gerçekleri gösterebilirse, onu yenmiş olacakmış. Karlar kraliçesinin buzdan şatosuna gelen Gerda, içeri girmiş. İçeride Kay'ı görmüş. Bir köşede buz heykel yapan Kay'a seslenmiş. Buradasın Kay, buldum seni. Benim arkadaşın Gerda, hatırlamıyor musun? Gerda'ya bakan Kay, onu gerçekten hatırlamıyormuş. Şatodaki her şey gibi Kay'ın kalbi de buza dönüşmüş. Gerda'yı artık hatırlayamazmış. Gerda kendisini hatırlamayan Kay'a koşup sarılmış fakat Kay onu hala tanımamış. Bırak hemen onu, Kay artık bana ait. Şimdi senide buza dönüştüreceğim. Hayır, bunu başaramayacaksın. Seni seviyorum Kay... diye arkadaşına seslenmiş. Kay yavaş yavaş Gerda'yı hatırlamaya başlamış. Bu duruna çok öfkelenen kötü kalpli karlar kraliçesi elindeki asayı sallamış ve büyü yapmış. Tam bu sırada Gerda aynasını çıkartarak asadan çıkan büyüye doğru tutmuş. Aynadan yansıyan büyü yok olmuş. Gerda'nın elindeki aynaya bakan karlar kraliçesi, aynadaki yüzün kendisine ait olmadığını görmüş. Çünkü aynada yüzü görülen kişi küçük Lila'ymış. Bunun üzerine olanlar olmuş. Karlar kraliçesi yeniden küçük, masum ve neşeli haline dönmüş. Bu durum karşısında Gerda ve Kay'a gülümsemiş. Gerda'ya teşekkür eden Liya, artık kim olduğunu biliyormuş. Gerda ve Kay birbirlerine bakıp gülüşmüşler. Ve tıpkı evlerinin önüne diktikleri güller gibi hiç ayrılmadan beraber büyüyebileceklermiş. Bensiz uyuyamayan Tubişim(22) benden uzakta olduğu için telefonla masal okuyorum ve her defasında uyuyor. Çoğu zaman bir kaç masal okuyup uyutuyorum bir tane ile geçiştirmiyorum çünkü yalnız yaşadığı için biricik sevgilim gündüz olana kadar uyanmasını istemiyorum. Derin uykulara dalarken sen ben seni çok seviyorum. İyi ki varsın ve iyi ki benimsin. sevgili prensesim doğa ona okuya okuya masal kalmadı bu masal çok iyiydi suan mışıl mışıl uyuyo onu uyurken dinlemeyi çok seviyorum güzel kızım benim 9 aylık bir ilişkimiz var onu çok seviyorum birbirimizden uzağız ama inşallah yakında buluşacağız ona dolu dolu sarılmak onun o güzel kokusunu ciğerlerime çekmek istiyorum masalları çok sever artık bu masalları ona okumak yerine yaşatmak istiyorum herkes inşallah bir gün sevdiğine kavuşsun ve bir gece daha böyle biter onun aldığı nefes beni mutlı etmeye yeter tatlı kızım rüyanda beni gör iyi uykular. Sevgilim güneş doğduktan sonra uyuyamadığı için ve sürekli benim için uyanık durduğu içinde her gece masal okuyarak uyutmak zorundayım 😂 buna tamamiyle değiyor birini seviyosanız verebiliceğiniz en güzel hediyelerden biri bu masalları kendi sesinizle dinletmek arkadaşlar. 2 prenses annesi olan ben bu masallar sayesinde onlara mutlu ve huzurlu bir uyku deneyimi yaşatma imkanı yakalayabılıyorum.