Şiirlere, hikayelere konu olmuş olan imkansız bir aşk masalı olmuştur Ferhat İle Şirin Hikayesi. Birbirlerini çok sevmelerine rağmen engellere takılan sevgililerin yüzyıllardır dilinden düşmeyen gerçek bir aşk öyküsüdür. Feryat yaşadığı dönemin en iyi nakkaş ustasıdır. Bütün dini yapıların, sarayların süslemelerini o yapmaktadır. Yaptığı süslemelerin ve eserlerin Şirin'e olan bitmeyen sevdasını yansıttığı için çok güzel olduğu rivayet edilir. Ferhat, güçlü ve yiğit bir delikanlıdır. Mehmene Banu isimli Amasya Sultanının kız kardeşi olan Şirin'e ilk görüşte kalbini kaptırmıştır. Şirin'de Ferhat'a sevdalanmıştır. Fakat ikisinin de bilmediği birşey vardı. Mehmene Banu'da Ferhat'ı daha önce görmüş ve aşık olmuştu. Ferhat bir gün Şirin'e istemeleri için ailesini Mehmene Banu'ya gönderir. Mehmene Banu'da Ferhat'ı sevdiği için Şirin'i vermek istemez. Fakat kız kardeşine de aşırı bir sevgi ve bağlılığı olduğundan dolayı kardeşini de üzmek istemez. Buna bir çare bulmakta gecikmez. Kızı vermek için Ferhat'a bir şart sunar. Der ki: Şehirde su yoktur. Kızı sana vermemi istiyorsan eğer, şehre suyu getir. Bende sana kardeşimi vereyim. Ferhat hiç itiraz etmez önüne sunulan bu imkansız şart karşında. Ailesi ve çevresindekiler Ferhat'ın bu çılgınca işten vazgeçmesi için çok diller dökerler. Fakat Ferhat aşkı için her şeyi göze almıştır. Suyu şehre getirecek ve Şirin'e kavuşacaktı. Kendisine lazım olacak kazma, kürek gibi bütün ekipmanı toplayıp düştü yollara. Suyu getirmek için önce plan ve projelere başladı. Günümüzde Şahinkayası olarak bilinen yerden getirmeliydi suyu, en uygun ve en elverişli yer orasıydı çünkü. Fakat şehre oldukça uzak bir mesafedeydi. Ama aşkı için yapmalıydı. Koca dağa başlar vurmaya. O vurdukça kazmayı kayalar parça parça oluyor ve Ferhat kazmayı vura vura ilerliyordu. Mehmene Banu'da olanı biteni adım adım takip ediyordu. Günler geçtikçe Ferhat'ın umudu artıyordu. Mehmene Banu'da her geçen gün Ferhat'ın suya yaklaştığını görünce karamsarlığa kapılıyor ve buna bir çare düşünüyordu. Ferhat suyu getirmemeliydi. Bu zorlu görevi başaramamalıydı. Çok geçmeden Mehmene Banu'nun aklına bir kurnazlık geldi. Bir cadı bulunması emrini verir ve cadı bulunur. Cadıdan Ferhat'ı durdurmak için bir büyü yapmasını ister. Cadı ise büyü yapmak yerine farklı bir çözüm yolu bulmuştur. Bir kazanda helva kavurur ve helvayı bir kaba koyarak Ferhat'ın kazmakta olduğu dağa doğru yol alır. Ferhat'ı görünce O'na şöyle seslenir: Şirin öldü bak sana helvasından getirdim. Hala hırsla ne vuruyorsun kayalara böyle der. Ferhat bunu duyunca çılgına döner ve elinde bulunan kazmayı havaya fırlatarak, Şirin öldüyse bana yaşamak haram der. Havadan yere düşen kazma Ferhat'ın başına isabet eder ve Ferhat oracıkta can verir. Olayı haber alan Şirin hemen kayalıklara gelir ve O'da kendini kayalıklardan aşağıya atar. Şehir suya kavuşmuştur ama artık ne Ferhat kalkmıştır ne de Şirin.


Ali adında bir çocuk varmış Ali'nin öğretmeni Aynur öğretmen tahtaya yazdığı yazıları Ali'nin göremediğini fark edip onu en ön sıraya almış. Ali'nin arka sırada oturduğu arkadaşı Kerem de bu durumdan pek memnun olmamış parmak kaldırıp neden Ali'yi öne aldınız beni almadınız diye atılmış hemen öğretmen de durumu anlatmış. Ali arkadaşın uzağı göremediği için öne aldım demiş ama kerem o kadar kıskanmış ki bu durumu çok yanlış anlamış ve Kerem de öğretmenine uzağı göremediğini ve doktora gitmek istediğini söyleyip gözlük almak istediğini söylemiş. Aynur öğretmen aslında keremin gözünde bir problem olmadığını ailesini arayıp söylemiş. Kerem'in bu durumu fark etmesi için de ona küçük bir oyun yapmışlar ailesi doktora gidip çok büyük camlı gözlükler almışlar ama Ali'nin durumu öyle değilmiş, öğretmen Aynur Hanım, Ali'nin ailesini arayıp çocuklarının ciddi bir şekilde uzağı görme sorunu olduğunu ve doktora gitmeleri gerektiğini tavsiye etmiş. Bunun üzerine Ali'nin annesi Büşra Hanım ve babası Nazım Bey öğretmenden izin alıp Ali'yi göz doktoruna getirmişler Ali'nin gözleri o kadar çok ilerlemiş ki doktor ona gözlük vermiş. Ali ertesi gün olunca okula gitmiş. Herkes aliye tuhaf bir şekilde bakıp sorular soruyormuş bu yüzden Ali okulda gözlüklerini takmayıp sadece evde takıyormuş ama bundan ailesinin haberi yokmuş bu durumu fark edip teneffüste Ali'nin sırasının altından gözlükleri alıp bir hediye paketine koymuş. Sonra zil çalmış herkes sınıfa gelmiş öğretmen yüksek sesle herkes yerine otursun bu ders oyun oynamak isteyen var mı demiş bütün sınıf hep bir ağızdan eveettt! diye bağırmış. Öğretmen oyunu anlatmış tahtaya yazılar yazıp boyutlarını büyükten en küçüğe kadar yazıp en küçük olanı okuyana ödül vereceğini söylemiş. Bunun üzerine herkes çok basit bir oyun diye sevinmiş sınıf sırasına göre sırayla herkesi en arka sırada oturtup tahtaya yazdığı yazıları okutmaya çalışmış, sınıftan herkes öğretmenin yazdığı yazıları okumuş fakat kerem ve Ali okuyamadığı için öğretmenin verdiği çikolata ödülünü almamışlar ikisi de o kadar çok üzülmüş ki öğretmenlerinden bir şans daha istemişler. Kerem tekrar en arka sıraya oturmuş fakat bu defa o kıskançlık uğruna aldığı büyük camlı gözlükleri çıkarmış o kadar net görüyormuş ki bütün yazıları okumuş ve ödülünü almış sıra Ali'ye gelmiş Ali sıraya oturup yine net göremediğini fark edip okumaktan vazgeçmiş. Öğretmen çantasından bir hediye kutusu çıkarmış ve aileye vermiş Ali şaşırmış hemen atılmış öğretmenim ben yazıyı okuyamadım neden bana hediye verdiniz demiş öğretmen belki bu hediyeyi aldıktan sonra okursun demiş, Ali kutuyu açar açmaz çok şaşırmış. Çünkü içinde alinin gözlükleri varmış öğretmen birde bununla okumayı dene demiş Ali gözlükleri takmış ve başlamış okumaya o kadar iyi görmüş ki hepsini tek tek okumuş ve çok mutlu olmuş Ali de kerem de hatalarını anlamışlar. Kerem sadece kıskançlık uğruna gözünde problem olmadığı halde gözlük kullandığı için görmekte zorlanmış Ali ise gözünde problem olduğu halde gözlük takmadığı için okuyamamış iki arkadaş da öğretmenlerine teşekkür edip bir sonraki derste çok güzel ders işleyip evlerine dönmüşler. Daha fazla hikaye okumak isterseniz Hikayeler ve Hikaye Oku kategorimizi inceleyebilirsiniz. Sezinim yani guzel kizim guzel sevgilim bir tanem ne zaman masal istese bu siteden okuyorum onu cok seviyorum herkese iyi geceler.


Bir zamanlar güzel güneşli bir günde yemyeşil bir çayırda küçük bir çekirge dinleniyormuş. Çekirge etrafındaki çimenlerin rengi gibi parlak yemyeşil tonlarındaymış. Bu yüzden kendini güvende hissediyormuş. Etrafındaki arıların ve kelebeklerin bir çiçekten diğer çiçeğe konmalarını hayran hayran izliyormuş. Çekirge bir anda koşmaktan nefes nefese kalan küçük bir fındık faresi görmüş. Fındık faresi çok telaşlıymış. Etrafına bakıp saklanacak yer arıyormuş. Çekirgenin yakınlarındaki bir kayanın arkasına saklanmış. Fındık faresinin bu hareketleri çekirgenin garibine gitmiş ve sebebini sormuş. - Hayırdır böyle fare kardeş neden böyle telaşlı ve korkmuş görünüyorsun demiş. Fındık faresi çekirgenin sesine irkilip cevap vermiş. - Ay ödümü koparttın! Çekirge kardeş seni tilki sandım çayırda dolaşan büyük bir tilki gördüm. Ondan saklanıyorum demiş. Çekirge fındık faresinin bu durumuna kahkahalarla gülmüş. Kibirlenerek korkmuş olan fındık faresine seslenmiş. - Demek bu yüzden korktun. Ee tabi herkes benim gibi olamaz. Bu çimenlerin üstünde kimse beni fark edemez. Çünkü dünyanın en iyi kamuflajına sahibim. Burada oturup şarkı söylesem dans etsem bile kimse beni fark edemez. Her girdiğim ortama uyum sağlarım demiş. Kendiyle övünmeye devam eden çekirge, tıpkı kendisi gibi yeşil olan bir şeyin kendisine yaklaştığını fark etmemiş. Tehlikeyi fark eden fındık faresi çekirgeye seslenmiş. - Çekirge kardeş dikkat et! Çimlerin arasında seni yemek isteyen bir kurbağa var demiş. Çekirge kurbağayı görür görmez tam zamanında sıçraya sıçraya güvenli bir yere ulaşmayı başarmış. Kurbanın gittiğini gören çekirge fındık faresinin yanına sıçramış. - Hayatımı kurtardığın için teşekkür ederim fare kardeş, dikkatin sayesinde büyük bir tehlike atlattım demiş. Bu sefer fındık faresi çekirgenin durumuna gülmüş. - Kimsenin seni fark etmemesiyle övünüyordun ancak demek ki senin de zayıf noktaların varmış demiş. - Ne söylesen haklısın fare kardeş. Seni hafife aldığım için özür dilerim. Artık ben de kendimle övünmeyi bırakıp daha dikkatli olacağım demiş. Çekirge ve küçük fındık faresi o günden sonra çok iyi arkadaş olmuşlar. Birbirlerini tehlikelere karşı koruyup kollamışlar. Kurbağa ve tilkinin geldiğini görünce bir kayanın altına beraber saklamışlar. Daha fazla uyku masalları makalesi için 4 yaş masalları kategorisini ziyaret edebilirsiniz.


Bir zamanlar, Fısıldayan Orman adlı büyülü bir ormanda Aslan adında genç ve maceracı bir aslan yavrusu yaşardı. Aslan'ın güzel altın yelesi ve yıldızlar gibi parıldayan parlak, meraklı gözleri vardı. Aslan her gün arkadaşlarıyla oynardı. Pamuk adında yaramaz bir maymun ve Limon adında zarif bir geyik. Birlikte kelebekleri kovalayacak, ağaçlara tırmanacak ve büyüleyici ormanı keşfedeceklerdi. Güneşli bir sabah Aslan patilerinde gıdıklanma hissiyle uyanır. Olağanüstü bir şey olmak üzere olduğunu biliyordu. Ormanın içine doğru ilerlerken, gizli bir çayıra giden gizli bir yola rastladı. Çayırın ortasında eski bir meşe ağacı duruyordu. Dalları gökyüzüne doğru uzanıyor, bilgelik ve sihir hikayeleri fısıldıyordu. Aslan ağacın enerjisiyle güçlü bir bağ hissetti ve gölgesinin altına oturmaya karar verdi. Aniden, hafif bir esinti Aslan'ın etrafında döndü. Şimdiye kadar duyduğu en tatlı sesi taşıdı. Ses cesaretten, dostluktan ve hayallerin gücünden bahsediyordu. Aslan gözlerini kapatıp müziğin kalbini doldurmasına izin verdi. Gözlerini açtığında Aslan gözlerine inanamadı. Meşe ağacı, pırıl pırıl tüyleri olan yaşlı bilge bir baykuşa dönüşmüştü. Baykuş kendini Fısıldayan Ormanın koruyucusu Maviş olarak tanıttı. Aslan o günden itibaren, ihtiyacı olan hayvanlara yardım etmek için yeteneğini kullanarak inanılmaz maceralara atıldı. Arkadaşları yanındayken, kapana kısılmış kuşların kurtarılmasına yardım etti. Sonrasında ise yaralı hayvanları iyileştirdi ve kavga eden sincaplara barış getirdi. Aslanın cesareti ve nezaketi tüm ormana yayılmış, çok uzaklardan gelen hayvanlar ondan yardım istemeye gelecekti. Sadece Fısıldayan Orman için değil, komşu topraklar için de bir kahraman oldu. Tüm bu heyecan ve cesaretin arasında Aslan dostluğun önemini hiç unutmadı. Pamuk ve Limon ile olan bağına değer verdi ve birlikte ormanın harikalarını keşfetmeye devam ederek ömür boyu sürecek anılar yarattılar. Yıllar geçtikçe Aslan kudretli ve bilge bir aslana dönüştü. Fakat kalbi her zamanki gibi tertemiz kaldı. Büyülü topraklarda barış ve uyumun hüküm sürmesini sağlayarak Fısıldayan Ormanın koruyucusu oldu. Böylece Aslanın, anlama yeteneği olan aslanın hikayesi nesilden nesille aktarıldı. Daha Fazla Uyku Masalları İçin 1 Yaş Masalları ve Hikayeleri Kategorimizi Ziyaret Edebilirsiniz.


Bir zamanlarda kasabanın birinde futbolcu bir adam varmış. Bu adam erken yaşta futbolu bırakmak zorunda kalmış. Fakat içinde hala futbolculuk ateşi olduğu için çocuğum olursa kesin futbolcu olacak diye düşünürmüş. Derken evlenmiş ve çocuğu olmuş. Fakat çocuğu minik mi minik bir kızmış. Gökçe babasının futbol anılarını dinleyerek büyümüş. Attığı golleri, futbolcu arkadaşları ile olan sohbetler her zaman ilgisini çekmiş. Küçük yaşlarda babası ile parka gider ve top oynarmış. Annesi biraz bu durumdan şikayet etse de kızının mutlu olduğunu gördüğü için o da mutlu olurmuş. Gel zaman git zaman Gökçe büyümüş ve kocaman bir kız bir kız olmuş. Okula başlamış. Derslerde çok başarılıymış. Annesi ile ders çalışırmış. Aynı zamanda babası ile top oynadığı için okulda teneffüs aralarında erkek arkadaşları ile maç yaparmış. İlk başlarda arkadaşları bu durumu yadırgasa da zamanla alışmışlar. Çünkü çok iyi top oynuyormuş. Gökçe büyümüş ve liseye başlamış. Liseye başlayana kadar sokakta, okulda top bulduğu heryerde maç yaparmış. Kız arkadaşlarını da top oynamak için ikna etmeye çalışmış ama onlar kabul etmemiş. Bu nedenle genelde erkekler ile top oynarmış. Kız arkadaşları ile sohbet eder, dışarı çıkar gezer tozarmış. Kısacası çok mutlu bir hayat sürüyormuş. 15 yaşında geldiğinde okullarında sınıflar arası bir futbol turnuvası olmuş. Sınıfın kaptanı olan Gökçe bu durumdan çok heyecanlıymış. Çünkü bir çok gözlemci gelecek ve aralarından yetenekli olan kişileri futbol okullarına kaydedecekmiş. Gökçe'nin takım kaptanı olduğunu duyan müdür çok şaşırmış. Fakat buna bir engel olmadığı için sorun çıkarmamış. Gökçe'nin takımı turnuvayı birincilikle bitirmiş. Gökçe en fazla gol atan öğrenci olmuş. Bir çok gözlemci gelmiş ve Gökçe ile tanışmış. Hepsinden davet gelmiş. Gökçe ise aralarından bir tanesini seçmiş ve Oyuncu seçmelerine girmiş. Oyuncu seçmelerine seçildiği zaman birçok kişi ona karşı gelmiş. Fakat Gökçe hepsine '' Ben erkek değilim diye futbol oynayamayız mıyım? Bu spor sadece erkekler için mi? Sizden daha iyi olduğum için beni kıskanıyorsunuz' demiş. Bu aslında doğru bir tespitmiş. Zaten cevap verememişler ve arkalarını dönüp gitmişler. Gökçe'nin babası da futbolcu olduğu için süreci çok iyi biliyorlarmış. Kız futbolcu seçmelerine giden Gökçe burada da çok fark yaratmış. Ama kızlarla olan maçlar onun için hiç zorlayıcı olmadığı için erkeklerle maç yapmayı tercih ediyormuş. Gökçe'nin babası bunun mümkün olmadığını söylemiş. Eğer profesyonel futbolcu olmak istiyorsa Gökçe'nin kadın futbol takımlarına girebileceğini ifade etmiş. Bu durumdan şikayetçi olmamış Gökçe ve bir takıma girerek çok başarılı bir kariyer yapmış. Futbolcu olmak isteyen kısacası hayallerine kavuşmuş. Dünya'nın en iyi takımlarından teklifler almaya başlamış. Babası için övünç kaynağı olmuş. Fakat babası için değil kendisi için futbolcu olan Gökçe bundan sıkıntı duymamış. İnsanlar istediği mesleği yapmakta özgürler. Önemli olan kişinin ne istediğidir. Ne yaparken mutlu olduğunuzu düşünerek ona göre meslek seçmeniz son derece önemlidir. Aileniz sizi belli bir alana yönlendirebilir ama siz gene de düşünmelisiniz. Ne yaparken mutlu olursunuz, ne yaparken mutsuz olursunuz. Futbol her ne kadar erkek sporu olarak düşünülse de dünyanın her yerinde kadın futbol ligleri oynanmaktadır. Pek çok kadın ünlü futbolcu bulunmaktadır. Kısacası meslek seçimlerinde kadın erek olarak bakmak doğru değildir. Gökçe bu yaptıkları ile bir çok insana ışık olmayı başardı. Tercihleri sayesinde dünyanın en mutlu insanlarından biri oldu. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz. .


Yere düşmeye başlamıştı kar taneleri. İncitmeden, kırmadan, dökmeden düşüyordu yeryüzüne inci taneleri. Etraf beyaz bir örtüye bürünmüştü çoktan. Tüm bedenler üşümeye başlamıştı soğuktan. Sobalar yanmaya ve bacalardan kara duman çıkmaya başlamıştı. Mevsim kıştı. Sıcacık yatağı terk etmenin çok zor olduğu zamanlardı. Avcı, gözlerini açmıştı. Hiçbir tereddüt belirtisi göstermeden doğrulmuştu yatağında. Kenara atmıştı yorganı ve hemen çıkmışı yataktan. Lavabonun yolunu tutup çarpmıştı buz gibi soğuk suyu yüzüne. Kurulanıp üzerini giyinmişti hemen. Tüfeğini ve kovanları da alıp düşmüştü yola. Kar, her yeri bürümüştü. Karda yürümek oldukça zor bir işti. Oldukça sıkı bir şekilde giyinmiş olan avcı, büyük bir keyif almıştı bu durumdan. Seviyordu soğuğu. Kimsenin cesaret edemediği bir şekilde tutku ile bağlanmıştı doğaya ve onun getirdiklerine. Yürümüştü alabildiğince, tırmanmıştı en sarp yokuşları ve varmıştı olmak istediği yere. Tüfeğini eline alıp başlamıştı beklemeye. Çıt dahi çıkarmıyordu. Duyulan tek ses, rüzgarın kendi sesiydi. Herkes susmuş, doğa dile gelmişti. Şimdi söz, onundu. Aradan uzunca bir zaman geçmişti. Avcı, büyük bir sabırla avının gelmesi için bekliyordu. Çantasında sıcak bir bardak çay çıkarmış ve yudumlamaya başlamıştı. Çayın sıcaklığı ile içi ısındığı gibi, yüzü de nemlenmişti. Beklemeye devam ediyorken avcı, bir çıtırtı işitmişti. Bakışlarını hemen çıtırtının geldiği yöne yöneltmişti. Gördüklerine inanamamıştı: Bu, bir ceylan. dedi. Hemen kendisini konumlandırmıştı. Fakat kısa bir süre içinde iki yavru ceylan çıkmıştı ortaya. Sokulmaya başlamışlardı anne ceylana. Belli ki üşümüşlerdi ve karınları da acıkmıştı. Avcı, basmıştı tetiğe ve anne ceylan yere yığılmıştı. Kaçışmaya başladı hemen yavru ceylanlar. Belli ki onlar da çok korkmuştu. Avcı, ilerlemeye başlamıştı avına doğru. Yüzü gülümsüyor pek de mutlu olmuştu. Büyük bir iş başarmış gibi, biraz da mağrurdu. Avcı yaklaştı anne ceylana. Gözünden yaşlar akıyordu. Anne ceylan son kez baktı yavrularına, belli ki kalbi ağlıyordu. Bunun görev avcı, bu duruma aldırış etmemişti. Sırtına alarak avını yoluna devam etmişti. Avcının yüzünde bir tebessüm, kalbinde ise katı bir hal kalmıştı ve ondan geriye gaddar bir avcı bırakmıştı. Daha Fazla Çocuk Masalları İçin Kısa Masallar Kategorimizi Ziyaret Ediniz.


Galata kulesi ve Kız Kulesi birbirine aşıktır. Aradan geçen boğaz bu aşkı imkansız hale getirir. Bir gün Hezarfen Ahmet Çelebi Galata Kulesine tırmanır. Amacı Avrupa yakasından Anadolu yakasına uçmaktır. Galata Kulesinin ısrarlarına dayanamamış ve Galata'nın yüzyıllardır biriktirdiği mektupları da yanına alır. Mektupları Salacak sahiline yaklaşırken Kız Kulesine bırakır. Mektuplar rüzgara kapılır ve dalgalarla mektuplar Kız Kulesine ulaşır. Kız kulesi aşkının karşılıksız olmadığını anlar ve daha da güzelleşir. Böylelikle Galata Kulesi de Kız Kulesinin ona aşık olduğunu anlar. Karşılıklı bakışarak ama kavuşamayarak İstanbul'un en güzel manzarasını oluştururlar ve bu aşkları yüzyıllara meydan okur. Bu sebeptendir Galata Kulesi aşıkları birleştirir. Bir kadın ve bir erkek ilk defa Galata Kulesine beraber çıkarlarsa mutlaka evlenirlermiş. Fakat kuleye çıkacak çiftlerin kaderinde kavuşamamak varsa Galata Kulesi kuleye çıkmalarına bir şekilde engel olurmuş. Eğer çiftlerden biri daha önce çıktıysa bu tılsım bozulurmuş. 528 yılından beri İstanbul'u süsleyen Galata Kulesi dünyanın en eski kulelerinden biri olarak kabul edilmektedir. Kule yerden çatının en uç kısmına kadar 69.90 metre yüksekliğe sahip. Yapılan statik hesaplamalara göre kulenin ağırlığının 100.000 ton olduğu tahmin edilmektedir. Kulenin zemininde yapılan araştırmalarda kafatası ve insan kemiklerinin bulunması kulenin altında bir zamanlar zindan olduğu görüşünü güçlendirmektedir. Bizans İmparatoru Anastasius tarafından Fener Kulesi olarak 528 yılında inşa ettirilmiştir. Kule 1204 yılındaki 4.Haçlı Seferi sırasında bir hayli zarar görmüş olup yıkılmıştır. 1348 yılında Cenevizliler surlar ile birlikte kuleyi de onarmıştır. Galata Kulesini yığma taşlardan yeniden oluşturarak adını İsa Kulesi koymuşlardır. 1445 1446 yıllarında kule yükseltilmiş, Osmanlı hakimiyetine geçtikten sonra her yüzyılda bir yenilenmiştir. İlk önce fener kulesi olarak inşa edilen Galata Kulesi birçok farklı şekillerde kullanılmıştır. 16.yüzyılda Kasımpaşa tersanelerinde çalıştırılan savaş esirlerinin barınağı, Sultan III. Murat döneminde rasathane ve 1717 yılından itibaren yangın kulesi olarak kullanılmıştır. III. Selim döneminde çıkan bir yangın sonucunda kulenin büyük bir bölümü zarar görmüş ardından onarılan kule 1831 yılında başka bir yangında yine hasar görerek onarılmıştır. 1875 yılında çıkan ir fırtınada kulenin külahı devrilmiş ve 1967'de tamamlanan onarım ile kule bugünkü görünümüne ulaşarak günümüze kadar gelmiştir. Rivayete göre Hezarfen Ahmet Çelebi kollarına tahta kanatlar takarak ilk uçuş deneyimini gerçekleştirmiştir. Hem de bunu İstanbul'un Avrupa yakasından Anadolu yakasına geçiş yaparak yapmıştır. Kendini Galata Kulesinin üzerinden bırakan Hazerfen Çelebi lodostan faydalanarak İstanbul Boğazı'nı aşmış ve Üsküdar Doğancılar semtine iniş yapmıştır. Bu olaydan sonra Murad Han, Hezarfen Çelebiye bir kese altın vererek ''Bu adam pek korkulacak bir ademdir'' diyerek Hezarfen Çelebi'yi Cezayir'e sürmüştür. Hezarfen Çelebi Cezayir'de merhum olmuştur.


Galileo Galilei (1564-1642) İtalyan bir astronom, matematikçi, filozof ve fizikçidir. Galileo, modern bilimin temel atılımlarından biridir ve 17. yüzyılın başındaki bilimsel devrimin öncülerinden biridir. Kendisi mercekli gözleme dayalı keşifleri ve astronomik araştırmaları ile tanınmıştır. İlk olarak 1591 yılında mercekli gözlemini keşfetti ve bu, astronomi alanındaki gelişmelerin hızlandığı bir dönemi başlattı. Galilei, dünyanın merkezde olmadığını ve dünyanın ve diğer gezegenlerin güneş etrafında döndüğünü keşfetti. Aynı zamanda, yerçekimi konusunda çalışmalar yaptı ve Kepler'in yasalarına göre hareketi açıkladı. Galileo'nun çalışmaları, Rönesans dönemi boyunca bilimsel ve teknolojik alanlardaki gelişmelerin öncüsü oldu ve bugün hala gezegenlerarası uzaya seyahat gibi teknolojik ilerlemelerin temelini oluşturmaktadır. Galilei, aynı zamanda felsefe alanında da çalışmalar yapmış ve kilise ile bilim arasındaki çatışmaları ele almıştır. 1632 yılında yazdığı Dialogues Concerning Two New Sciences adlı eseri, güncel bilimsel meseleleri ele alan bir eserdir ve hala okunmaktadır. Galilei, bilimin gelişmesi için önemli bir isimdir ve bugün de büyük bir saygı ile anılır.


Bir varmış Bir yokmuş evvel zaman içinde kalbur saman içinde develer tellal iken pireler berber iken ben dedemin beşiğini tıngır mıngır sallar iken, küçük bir kız çocuğu varmış. Bu kız çocuğunun adı Gamze imiş. Gamze'nin en büyük hayali sihirli güçlerinin olmasıymış. Her gece bunun hayalini kurarmış. Bir gün dışarıya annesine çiçek toplamaya çıkan Gamze yolda yürürken yaralı bir kuş görmüş. Gamze onu alıp hemen evine götürmüş. Annesine topladığı çiçekleri verir vermez hemen kuşana bakmaya gitmiş. Kuşun tedavisini yaptıktan sonra kuş tekrar kanatlanmış Gamze evin penceresini açmış ve kuşun uçmasına izin vermiş kuşa da Minik ismini vermiş Minik artık uçabilirsin. Minik birden konuşmaya başlamış Gamze önce korkmuş sonrada heyecanlanmış. Bir kuş konuşuyor ve ben bunu duyuyorum nasıl olduğunu çok merak etmiş ama hayvanlar konuşamaz ki sanırım rüyadayım! Minik; Ben normal bir kuş değilim ki Gamze, ben özel bir kuşum. Sendeki duyarlılığı gördüm ve bu çok hoşuma gitti. Teşekkür ederim. Dedi. Şimdi dile benden ne dilersen sana istediğin gücü vereceğim. Bana yaptığın iyilikten dolayı bunu sen hak ettin. Ne dilersen dile derken ciddiydi. Gamze bu durum karşısında çok mutlu olur. Gamze ise en büyük hayali olan hayvanlarla konuşma yeteneğini istiyordur. Ve hiç sallanmadan bu dileğini söyler küçük kuş tabiiki sana bunu yapacağım. Fakat bir şartım var bu yeteneğine güzel yerlerde ve güzel şeyler için kullanmalısın asla kötülük için kullanmamalısın. Ve oradan hızlı uzaklaşır, kanatlanır ve uçar gider. Gamze, sihirli gücüyle baş başa kalır ve bu yeteneğini nasıl kullanacağını tam olarak bilemez. İlerlerken karşısında bir kedi çıkar. Kedi mazlum mazlum gözlerinin içine bakar. Gamze'nin aklına sihirli gücü gelir. Kedicik neyin var neden öyle bakıyorsun? Kedicik aç olduğunu ve ailesini kaybettiğini söyler. Gamze önce kedinin karnını doyurur sonra kedi ile birlikte kedinin ailesini aramaya başlarlar. Gamze kedinin ailesini ağacın üstünde mahsur kalmış bir şekilde bulur. Gamze hemen kedinin ailesine yardım eder ve onları ağaçtan aşağı inmelerine yardımcı olur. Minik Kedi ve ailesi çok mutlu olurlar. Teşekkür edip uzaklaşırlar. Gamze artık hayvan arkadaşlarını duyabildiği için ve onlara yardım edebileceği için çok mutludur. Bir kuşa sonra bir kediye, köpeğe başka ineğe derken artık Gamze bütün hayvanların dilini anlıyor ve onlara yardımcı oluyor. Normalde de hayvanları çok seven Gamze artık kendini tamamıyla hayvanlara adamış ve onlara yardım edecek kişi olarak görüyor. Her çocuk her insanın aslında böyle güzel güçleri vardır. Kedilerin, köpeklerin ve ya bir çiçeğin bir böceğin neler yaşayacağını neler isteyeceğini hepimiz tüm çocuklar tüm ebeveynler bakarak görebiliriz. Gamze ermiş muradına biz çıkalım kerevetine. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz. Ben de 20 yaşında bir çocuk olarak burdan kendime masal okuyorum. Şaka şaka ben masal yazabilmek için masal okuyorum . Ben de buradan Aylinime masal okuyorum. Onu çok seviyorummm. Her şeyim benim.... Ders cikarici bir masal bayildim .


Gazneli Mahmud Hindistan da kurulan imparatorluğun sultanlarından biridir. Ava olan merakıyla bilinen çok güçlü sultanlarımızdan Gazneli Mahmud Efendi bir gün ava çıkar. Avda önüne geyik çıkar ve geyiğin peşine verir. Yol boyu onu kovalamaktan vazgeçmez atıyla peşine düşer. Sonra geyik şöyle der: senin görevin beni vurmak mı, sen bu iş için mi yaratıldın. der. Sözlerin önünde şok olan sultan kan ter içinde geyiği bırakır ve geri dönüş yoluna girer bir köye girer orda bir evden su ister. Orada sekiz yaşlarında bir çocuk kapıyı açar. Sultan ondan bir bardak su ister. Çocuk, biraz bekleyin babam su getirmeye gitti. Der biraz bekleyin der. Ve misafirin atını alır gezdirir. Gelen misafirin sultan olduğundan haberi yoktur çocuğun. Biraz sonra sultan içerde oturup iyice dinlenmiştir ve ardından küçük çocuk içeri girer bir bardak suyla beraber içeri girer buyurun efendim der. Mahmud Efendi: Yalan söylemişsin, su var. demiş. Bu olgun ve düşünceli hareket sultanın hoşuna gider ve kendini babasına tanıtıp küçük çocuğu sarayına götürmek istediğini orda ilim irfan öğrenmesi gerektiğini söylemiş. Küçük çocuk sadece küçük bir bohçayla saraya gitmiş. İlim irfan şerbetinden her gün içiyormuş. Ama o küçük çuvalın içinde ne olduğunu kimse bilmezmiş. Ayaz isminde ki bu çocuk her geçen gün sultanın gözünde ki ve gönlündeki yeri değerlenmiş. Çok akıllı ahlaklı dürüst kişiliğiyle kendini sevdirmiş. Ama etrafında onu sevmeyende varmış acaba ne yapsak ki sultanımızın gözünden düşse derlermiş. Sultan hazine anahtarını bizim ayaz a teslim etmiş. Etrafındaki kötü düşünür düşmanlar için de bu bir fırsat olmuş. En iyisi bir dedikodu çıkartalım da Ayaz düşsün sultanın gözünden, ve etrafa hırsız lafını yaymışlar. Bu sözler Mahmud Efendinin kulağına da gitmiş. Ama Gazneli Mahmut hemen inanmamış bu tür iftiralara kanmam. Ancak ispat ederseniz. Hasetçiler durmamış. o halde neden her gün odasının kapısı kilitli girerken kilitli çıkarken kilitli. Sultanın Ayaz a inancı sonsuzmuş ama bu insanları da susturmalıydı. O halde Ayaz'ın odasına girin ne altın bulursanız sizin olsun demiş. Hemen hasetçiler odanın kapısını kırmışlar ve ne görsünler. Eski bir hasır duvarda asılı bir post ve kaval. Sultan ayaz ı çağırmış peki neden odan kilitli demiş. Ayaz: siz beni alırken ben bir çobandım, varım yokum oradakilerdi. Nerden geldiğimi unutmamak için her gece odama girip nefsimi köreltiyorum. Tabii ki bu hareketi sayesinde sultanın gözündeki ve gönlündeki yeri daha da artmış. Hasetçiler de kendi hallerine yanmışlar.


Bir zamanlar, bir köyde, geceleri uçabilen ve sihirli bir süpürgeyle dolanan bir cadı yaşarmış. Köy halkı ona Süpürgeli Cadı dermiş. Süpürgeli Cadı, aslında iyilik dolu ve yardımsever biriydi, ancak dışarıdan bakıldığında korkutucu görünümü nedeniyle insanlar arasında efsanevi hikayeler anlatılırmış. Süpürgeli Cadının adı, Melisa'ymış. O, masalsı ormanın derinliklerinde yaşayan ve doğayla iç içe olan bir cadıydı. Geceleri, ay ışığında süpürgesiyle uçar, köydeki insanların yardımına koşarmış. Bir gece, köyde bir yangın çıkmış ve evler alevler içinde kalmıştı. Melisa, yangın haberini duyar duymaz süpürgesiyle hemen olay yerine gitmiş. Süpürgesiyle havada uçarak yangına doğru ilerlerken, korku dolu gözlerin ona şaşkınlıkla baktığını hissediyordu. Melisa, var gücüyle yangına karşı savaştı ve su büyüsüyle yangını söndürmeyi başardı. Köy halkı, Süpürgeli Cadının aslında iyilik dolu olduğunu ve onların yardımına koştuğunu görünce şaşkınlıklarını gizleyemedi. Bir başka gece, masalsı ormanda yaban hayvanlarının başı dertteydi. Melisa, ormanda kaybolmuş yavruları bulmak için süpürgesiyle dolaşmaya çıktı. Onları güvenli bir yere götürerek ailelerine kavuşturdu ve yaban hayvanları Melisa'ya minnettarlıkla bakarak teşekkür etti. Süpürgeli Cadı, köy halkının gönlünde taht kurmuştu. İnsanlar onun iyilik dolu kalbini ve yardımseverliğini gördükçe, ona olan korkuları ve önyargıları yok olmuştu. Melisa, artık onların korktuğu bir cadı değil, sevgiyle anılan bir dost olmuştu. Bir gün, köyde kötü kalpli bir büyücü ortaya çıktı. Büyücü, köy halkını sihirli bir kara bulutla tehdit etti ve köyü ele geçirmek istedi. İnsanlar korku içindeydi, ancak Melisa cesaretle büyücüyle yüzleşmeye karar verdi. Melisa, süpürgesiyle büyücünün karşısına çıktı. İyilik dolu kalbi ve cesaretiyle büyücüye meydan okudu. Süpürgesiyle gösterdiği hünerlerle büyücünün sihrini bozdu ve köyü karanlık tehditten kurtardı. Köy halkı, Süpürgeli Cadının kahramanlığını coşkuyla kutladı. Melisa, artık köyün korktuğu ve dışladığı bir cadı değil, sevgi ve iyilik dolu bir koruyucu olarak kabul edilmişti. İnsanlar, onun sayesinde dostluk, yardımseverlik ve cesaretin ne kadar değerli olduğunu anlamışlardı. Süpürgeli Cadı Melisa, masalsı köyde sevgi ve iyilikle anılmaya devam etti. Süpürgesiyle geceleri uçmaya ve insanların yardımına koşmaya devam etti. Artık o, köyün korktuğu değil, sevgiyle hatırlanan eşsiz bir kahramandı. Onun hikayesi, masal ülkesinin en güzel efsanelerinden biriydi ve insanların kalplerinde sonsuza kadar yaşayacaktı.


Bir zamanlar, ışıltılı yıldızlarla ve ayın gümüş ışığıyla dolu bir gece vardı. Bu büyülü gece, aşkın gücünü ve romantizmin büyüsünü kutluyordu. İki genç, Ay ve Yıldızlar'ın hafif esintisi altında tanıştı: Leyla ve Can. Leyla, geceyi ve yıldızları çok severdi. Gökyüzünün altında, yıldızların altında büyümüştü ve onlarla konuşmayı, onların hikayelerini dinlemeyi hayal ederdi. Can ise gökyüzünün güzelliğine aşık bir gezgindi. Yıldızların altında dolaşmak, onun için özgürlüğün ve huzurun simgesiydi. Bir gece, Leyla ve Can, rastlantı sonucu aynı çayırlıkta karşılaştılar. Yıldızlar, onların buluşmasını kutluyormuş gibi daha da parlarken, Ay gümüş ışığını onların üzerine saçtı. Leyla ve Can, ilk bakışta birbirlerine aşık oldular. İkisi de yıldızların altında saatlerce sohbet etti. Leyla, gökyüzündeki yıldızların hikayelerini anlattı, Can ise dünyayı dolaşırken yaşadığı maceraları paylaştı. Her bir sözleri, gecenin büyüsünü daha da derinleştirdi. Gecenin ilerleyen saatlerinde, Leyla ve Can birlikte dans etmeye başladılar. Yıldızların ışığında hafifçe sallandılar ve Ay'ın melodisine kulak verdiler. Dansları, sevginin ve romantizmin bir ifadesiydi. Her adımları, gecenin büyüsüne eşlik etti. Birlikte geçirdikleri her an, Leyla ve bağını daha da güçlendirdi. Gökyüzü, onların aşkını destekledi ve romantizmin şarkısını söyledi. Leyla ve Can, gökyüzünün altında birbirlerine olan sevgilerini ifade ettiler ve ilk öpücüklerini paylaştılar. Ay ve Yıldızlar, bu büyülü anı kutlarken, Leyla ve Can sonsuza kadar sürecek bir aşkın başlangıcını yaşadılar. Gece'nin şarkısı, romantizmin ve aşkın büyüsünü anlatır. Leyla ve Can'ın hikayesi, gökyüzünün altında romantizmin ne kadar güçlü olabileceğini hatırlatır. Leyla ve Can, gece boyunca birlikte zaman geçirmeye devam ettiler. Ay ve yıldızlar, onların etrafında dönerken, ikisi de birbirlerine aşık oldular. Leyla'nın saçları, Ay'ın ışığında altın gibi parladı ve Can'ın gözleri, yıldızların parıltısına karıştı. Gökyüzü, onların aşkının şahidi oldu ve romantizmin büyüsü her anlarını sardı. İkisi de gece boyunca birbirlerine sevgi dolu bakışlarla baktılar ve duygularını ifade ettiler. Sabahın ilk ışıklarıyla birlikte, Leyla ve Can, birlikte izledikleri geceyi özel kılan anılarıyla uyandılar. Ay ve yıldızlar artık gitmişti, ama Leyla ve Can'ın kalplerindeki aşk sonsuza kadar sürecekti. Daha Fazla masal okumak isterseniz 6 yaş masalları Kategorimizi Ziyaret Edebilirsiniz.


Vaktiyle köyün birinde eşiyle çok mutlu olan bir gelin yaşar Ancak bu gelin eşinin annesiyle bir türlü geçinemez. Bunda ikisinin farklı kişiliklere sahip olmasının etkisi vardır. Bir türlü anlaşmayı başaramayan gelin eşinin de gelin ve kaynana kavgasından mutsuz olduğunu görünce bu iş için kesin çözüm bulmaya karar verir. Kaynanasıyla kavga etmekten sıkılan gelin onu öldürmeye karar verir. Ancak eşinin bunu anlamaması gerektiğinden akrabası olan bir baharatçıya gider ve ondan kaynanası için etkili bir zehir hazırlamasını ister. Zehrin anlaşılmaması gerektiğini de vurgular. Bunun üzerine baharatçı gelinin istediği zehri hazırlar ve ona kaynanasına 3 ay bu zehirden vermesini ister. Anlaşılmaması içinde zehri kaynanasının yemeklerine katmasını söyler. Ayrıca şüphe çekmemesi için kaynanasına iyi davranmasını ve onun istediği yemekleri hazırlamasını söyler. Gelin baharatçıdan zehri alır ve evine gider. Baharatçının dediklerini yapmaya başlar. Kaynanasının istediği gibi davranır ve güzel yemekler yapar. Yaptığı yemeklere az miktarda zehir katmayı da eksik etmez. Zaman geçtikçe kaynanası da ona olan tavrını değiştirir ve kızı gibi davranmaya başlar. Gelin ve kaynananın arasının düzelmesi en çok damadı mutlu eder. Eşinin mutlu olması ve kaynanasının ona iyi davranması gelinin yaptıklarından pişman olmaya başlamasına neden olur. Bir süre sonra gelin kaynanasını kurtarması için baharatçıdan yardım istemeye gider. Akrabası olan baharatçıya pişmanlığını anlatır ve kaynanasının artık ölmesini istemediğini söyler. Bunun üzerine yaşlı baharatçı ona gülümseyerek geline verdiğinin zehir değil vitamin olduğunu anlatır. Ona bu oyunu oynamasında ki amacın aralarının düzelmesini sağlamak olduğunu ve asıl zehrin ikisi arasındaki kavgalar olduğunu belirtir. Vitaminler sayesinde kaynanasının daha iyi olmasını sağladığını anlatır. Ayrıca kayınvalidesine iyi davranarak onunda iyi davranmasını teşvik ettiğini söyler. Baharatçıdan duydukları gelini çok mutlu eder çünkü artık kaynanasını sevmekte ve onun ölmesini istememektedir. Bunun üzerine mutlu bir şekilde evine gider ve o günden sonra kaynanasına içinden geldiği gibi iyi davranmaya devam eder. Kaynanasından da aynı karşılığı alınca uzun yıllar anne kız olarak yaşamaya devam ederler.


Günün birinde doğada bir gelincik ve bir horoz yaşarmış. Gelincik horozu yakalamış. Ben bu horozu yiyeceğim ama bir nedenim olmalı. demeye başlamış. Uykunun en güzel yerinde ötmeye başlarsın, herkesi uykusundan edersin, rahatları bozarsın. Seni yersem eğer ki bu sorun ortadan kalkmış olacak, rahat bir uyku çekeceğiz. demiş. Bu sözleri duyan horoz hemen bir cevap bulmuş: Evet, insanları sabah uyandırıyorum ama onlara kötülük olsun diye değil. Onlar benim sesime uyanıp erkenden işlerinin başına geçiyorlar. İşlerini çabuk hallediyorlar. demiş. Bunun üzerine gelincik başka bir yerden uydurmaya başlamış: Ben senin ahlakını hiç beğenmiyorum. Senin gücün sadece tavuklara yetiyor. Bu yüzden onların saçını başını devamlı yoluyorsun. demiş. Horoz yine durmadan cevabını vermiş: Biz aynı kümes içerisinde doğru düzgün yaşıyoruz. Gayet güzel anlaşıyoruz. Sana ne Oluyor? Gelincik kızarak: Seni gidi laf ebesi seni. Sen her söze bir karşılık buluyorsun diye benim karnım açlıktan zil mi çalacak? bu sözün üzerine horozu tutup yemiş. Bu hikayeden çıkarılacak ders şudur: Bir insan kötü olabilir, yaptığı kötülüğü gizli yapamayacak durumdaysa açıkça da yapabilmektedir.


Henüz 18 yaşında gençliğinin baharında bir genç kızagönlünü kaptırmıştı Mücahit. Daha önce hiç böyle olmamıştı kalbi. Sanki onu görünce pırpır kalbi atıyor adeta havada uçuyordu. Stajda görmüştü Meryem'i. Meryem beyaz tenli, Siyah saçlı, gözleri mavi yanakları dolgun güzel bir kızdı. Bir gören bir daha bakıyordu. Mücahit birkaç kez yeltenmişti kalbini ona açmaya fakat her seferinde karşısında onu görünce dili dolanmaya başlamış bir türlü konuyu açamamıştı. Aynı mahallenin genciydi Meryem ve Mücahit. Çok geç tanışmış olsalar da bir görüşte aşık olmuştu ona. Mücahit'in annesi bir gün onu ekmeğe göndermiş. Ekmek alıp dönerken Meryem ile karşılaşmışlar. Artık tüm gücünü toplayarak Meryem'e onu ne kadar çok sevdiğini söylemiş. Meryem'de ona karşı aynı duyguları besliyormuş fakat çekindiğinden söyleyemiyormuş. Meryem ve Mücahit sevgili olmuş her an birbirlerini düşünerek uyuyor birbirlerini düşünerek uyanıyorlarmış. Mücahit daha önce beş vakit namazını kılan ve Meryem'in onu sevmesi için dua eden bir gençmiş. Fakat Meryem ile sevgili olduktan sonra namazlarını aksatmaya başlamış. Ezan okunuyor olsa dahi gelince namazımı kılarım Meryem beklemesin diye koşarak onun yanına gidiyormuş. Artık Meryem ile evlilik hayali kuruyor ve bir an önce askere gidip gelmesi gerektiğini düşünüyormuş. Ailesine Meryem'den bahsetmiş. Ailesi ise zaten onu tanıyormuş. Mücahit askere gitmek için otogara gittiğinde Meryem bir köşede onu izliyor ve ağlıyormuş. Ailesi ile sarılıp vedalaşan Mücahit otobüse binerek onlara el sallamış. Askere gittiğinde Meryem ile eskisi kadar ilgilenemez olmuş Mücahit. Bu durum ise Meryem'i üzmeye ve onu düşündürmeye başlamış. Bir hafta sonu Mücahit mesaj attığında Meryem'den cevap gelmemiş. Çok meraklanmış bunun üzerine. Fakat ne yaparsa yapsın Meryem'e ulaşamamış. Namazlarını aksatan Mücahit bir gün nöbet esnasında uyuyakalmış. Rüyasında bir ses; Ey kulum, ben senin istediğini verdim ama sen beni unuttun. Ben seni her vakit huzuruma çağırdım fakat sen Meryem ile buluştun. Şimdi ise o çok sevdiğin kişiyi senden aldım demiş. Bir anda irkilerek uyanan Mücahit oturup rüyasındaki o sesin söylediklerini düşünmüş. Evet, her gün dua ettiği Allah'ı hiç anmıyor ve hatta aklına dahi gelmiyormuş. Varsa yoksa Meryem'miş aklında olan. Bunu Meryem'den cevap alamayınca idrak etmiş. Hemen bir abdest alarak namaza durmuş. Namaz bittiğinde ise yine Meryem'den haber almak için dua ediyor ve yine ondan aklını alamıyormuş. Bu durum uzun bir süre aynı şekilde devam etmiş. Mücahit'in kalbini kor alevler kaplamış adeta. Oysa Meryem'den hiçbir ses seda yokmuş. Zamanla namaz aşkına dönüşmüş bu kor ateş. Mücahit anlamış ki gerçek aşkın sahibi, yalnızca sonsuz olandır. Aşk sonsuz bir duygudur ve sadece sonsuz olana verilmelidir. Oysa insan sadece beşeridir.


Uzun seneler ulaşımın eski binek hayvanları ile devam ettiği zamanlarda doğru düzgün iletişimin olmadığı yıllarda şehirler ve beldeler arasında kız alıp vermek oldukça zor olduğundan köyler arasında gelin giden kızlar günlerce, haftalarca hatta yıllarca ailelerini görmedikleri zamanlardan olan Gesi bağları türküsü böyle bir hikayeyle başlamaktadır. Ülkemizin güzel illerinden birinde olan Gesi köyü bağları ile ünlü olan yaşayan saygın bir aile komşu beldeden bir kızı gelin olarak almayı tercih ederler. Genç kız ve erkek birbirlerini sevdikleri içinde genç kızın ailesini arkasında bıraktığını onları haftalarca hatta aylarca göremeyeceğinin pek farkına varmadan mutlu ve huzurlu olacağını düşündüğü gelin olarak girdiği ev tam tersi genç kızın eziyetli günlerinin başladığını fark etmemesi başına geleceklerden habersizdir. Genç kız evlendiği sabahı erkenden kocasıyla olduğu odanın kapısı kırılırcasına çalınır, kapıyı çalan kaynanası ineklerin sağım vaktinin geldiğini, tavukların yemlenmesi gerektiğini, tarlanın çapalanmasına gidileceğini söyler. Genç kız daha gün doğmadan yatağından kalkar baba evinde hiç sağmadığı ineği nasıl sağacağını kaynanası sorar ve ilk tokadını bilmediği inek sağımı yüzünden kaynanasından yer burası babanın evi değil diye bağırarak sitem eder. Kocası hiç yerinden kalkmadığı için olanları görmez. Zar zor sağmaya çalıştığı sütü de yere dökünce kaynanası daha çok hiddetlenir ve daha fazla homurdanmaya başlar. Tavukların yanından yumurtaları almakta pek kolay olmamıştır. Aldığı yumurtaların bazılarını da kırınca daha da fazla eziyet görmeye başlamıştır. Tarlaya ilk defa giren genç kız çapa yapmayı da kocasının göstermesiyle anlamaya çalışır. Bu şekilde her sabah erkenden kalkıp aynı işleri yapar. Ama bu sırada kaynanası ve görümcesinin bitmek bilmeyen istekleri yemek yapması, çamaşırları yıkaması, çeşmeden su getirmez her gün devam bir tempo eşliğinde devam eder. Genç kız bir gün çocuğunun olacağını öğrenir. Annelik duygusu da ağır basınca annesini görmek ister ve kendi köyünden uzak olduğu için kocasına anasını çok özlediğini gidip onu görmek istediğini söyler. Ama koca evinde kocasının değil kayınbaba ve kaynanasının sözü geçmektedir. Genç kızın köyüne gidebilmek için 3 gün binek hayvanları ile yol gidilmesi gerekmektedir. Kayınbabası izin verse de oğluna gelinini anasına götürmesi için kaynanası yol çok uzun üstelik gebesin bebe doğsun sonra gidersin diye izin vermez. Gesi bağları köyünden bir türlü çıkamayan genç kız ailesinden de haber alamaz aradan geçen her gün anasına olan hasreti kat ve kat artar eziyetler her gün hala devam etmektedir. Çocuk doğduktan sonra tekrar kocasına der. Kocası yine ana ve babasına söyler. Ve yine aynı cümleyle karşılaşır. Kendi köyünden birileri haber getirir ve anasının vefat ettiğini söyler. Genç kızın acısı kat ve kat artar ve Gesi köyünün uzanan bağlarına hüznünü ve acısını azaltmak için Gesi bağları türküsünü söyleyerek derdini azaltmaya çalışır. Bu türkü Gesi Bağları bu şekilde ortaya çıkmıştır. Daha fazla hikaye okumak isterseniz Türküler ve Hikayeleri kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Ağaçların rengarenk olduğu, hayvanların barış içinde yaşadığı, cıvıl cıvıl rengarenk gökkuşağının hemen altın da çok güzel bir orman varmış. Bu ormanda kuşlar özellikle bülbüller hep şarkı söyler arada sırada küçük toplantılar yapar beraber şarkı söylerdiler. Bülbül ve ormandaki hayvan arkadaşları konser verip, orman halkını eğlendirmek isterler. Böylelikle küçük bir orkestra gurubu oluşturmak istemişler. Ama saksağan kuşu duymasın diyerek işlerini gizliden yürütmeye karar verirler. Çünkü saksağan kuşu duyarsa; işleri kötüye götürür, her şeyi bildiğini sayıp işleri bir hayli de zorlaştırır. Kimseye söz hakkı vermeyen konuşanların sözünü kesen saksağan kuşu arkadaşlarından haberi yoktu. Ve bülbül birkaç hayvan arkadaşıyla beraber gurubu oluşturur. Bu grupta bütün hayvanların bir görevi vardı; tavşan keman çalacaktı, fil davul çalacaktı, sincap ise flüt çalacaktı ve bizim Bülbül de güzel sesiyle gruba şarkılar söyleyecekti. Saksağan ve bülbül iyi arkadaşlardı fakat bütün hayvanlar saksağan kuşundan kaçardı. Çünkü saksağan çok konuşur kimseye sıra vermezdi. Bir de yetmezmiş gibi konuşanların sözünü keserdi. Bu yüzden grup toplantıları oldu mu saksağana kimse haber vermezdi. Çünkü saksağan hem kendini bilmiş zanneder hem de konuşanlara saygısızlık yaparak sözlerini keserdi. Bir gün bizim grup yine gizliden toplanarak konser verdiler. Saksağan kuşu onları görünce öfkeyle Bülbül ve Ekibine doğru koştu ve konserin ortasında şarkıyı da bilmediği halde onları eşlik etmeye çalıştı. Üstelik de davet edilmemişti. Bu güzel konseri berbat eden saksağan arkadaşlara tarafından büyük tepki gördü. Öfkesini sebebini anlattı: bana söylemediniz konseri, Neden benim haberim yok? Neden bana da bir görev verilmedi?'' gibi soru üstüne soru yağmuruna tuttu yine her zamanki gibi kimsenin konuşmasına müsaade etmedi: konuşanın lafını kesti. Evet ya! Hangi arkadaşımın yanına gittiysem bana arkalarını dönüp gittiler. Ben hiçbir arkadaşımın sözünü dinlemedim. Sadece ben konuşuyorum.'' diyerek yaptığı hataları geç de olsa anladı. Kendi kendine söz vererek; ''Bundan sonra kimsenin lafına karışmayacağım. Kimsenin işine burnunu sokmayacağım.'' diyerek tekrar arkadaşlarının yanına geri döndü. Arkadaşlarından özür dileyerek Ona da bir görev verilmesini istedi. Bülbül de onu üzdüğünü düşünerek ona da yapabileceği bir alet vererek onu da gruba dahi etti. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir zamanlar, uzak bir galakside, renklerin ve şekillerin hükmettiği büyülü bir dünya vardı. Bu dünya Renkçiyan olarak adlandırılıyordu. Renkçiyan, sayısız gezegen ve yıldızın arasında parlıyordu ve en dikkat çekici yeri, Gezegen Mavi'ydi. Gezegen Mavi, mavi renklerin ve su şekillerinin büyüsüne kapılan herkesi büyülüyor ve cezbetmeye devam ediyordu. Bu hikayemizin ana karakteri, sevimli bir bebekti. Adı Leo'ydu ve Renkçiyan'da yaşayan en meraklı bebeklerden biriydi. Gözleri, her rengi ve şekli daha fazla görmek isteyen büyük bir istekle parlıyordu. Leo, her gece yatağına yatarken, Gezegen Mavi'nin sırrını çözmeyi hayal ediyordu. Bir gece, Leo'nun rüyalarında görkemli bir renk seli gördü. Gözleri kapalıyken bile tüm renkleri hissedebiliyordu. Bir yıldızın üzerine sıçradığını hissetti ve birden uyanıverdi. Bu rüya bir işareti olmalı! diye düşündü Leo. Ertesi gün, Leo'nun macerası başlamıştı. Gezegen Mavi'yi keşfetmek istiyordu ve bu heyecan dolu yolculuk için hazırlıklara başladı. İlk olarak, uzay gemisi yapımına başladı. Yatak örtülerini kullanarak küçük bir uzay gemisi inşa etti ve oyuncak dostlarıyla birlikte bu maceraya katılmalarını istedi. Arkadaşları Koko, Pıtır ve Momo da heyecanla kabul etti. Uzay gemisi hazır olduğunda, Leo ve arkadaşları yıldızlara doğru yol almaya başladılar. Gezegen Mavi'nin güzel mavisi ve su şekilleri gözlerini büyüledi. Ancak, sırrı çözmek için daha fazlasına ihtiyaçları vardı. Bir gece, Leo ve arkadaşları Gezegen Mavi'nin en yüksek tepesine tırmandılar. Orada, büyülü bir göl gördüler. Bu gölde yıldızlar parlıyordu ve Leo'nun rüyasındaki renk seline benziyordu. Koko, Belki de sır burada gizli! dedi ve gölün sularına yaklaştı. Aniden, su yüzeyinin altından büyülü renkler yükselmeye başladı. Suların altındaki renkli şekiller, Leo'nun rüyasını canlandıranlarla aynıydı. Pıtır, Evet, bu Gezegen Mavi'nin sırrı olmalı! dedi ve suyun içine daldı. Momo ise suyun üstünde yıldızlara dokunarak büyülü bir şarkı söyledi. Leo ve arkadaşları, Gezegen Mavi'nin sırrını çözdükleri için çok mutlu oldular. Artık Renkçiyan'ın büyülü dünyasına ait birer parça olmuşlardı. Renklerin ve şekillerin gücünü anlayan Leo, bu büyülü macera sayesinde daha da meraklı bir bebek haline geldi. Ve böylece, Leo ve arkadaşlarının Gezegen Mavi'deki macerası sona erdi. Ancak bu sadece başlangıçtı, çünkü Renkçiyan'da daha birçok büyülü dünya ve sır keşfedilmeyi bekliyordu. Leo ve arkadaşları, Renkçiyan'ın güzelliklerini keşfetmeye devam ettiler, yeni maceraların ve sırların peşinden koştular ve her gün biraz daha büyüdüler. Ve işte, bu sevimli bebek hikayesi, Leo'nun Gezegen Mavi'nin sırrını çözme macerasını anlatıyor. Renklerin ve şekillerin büyülü dünyasına yapılan bu yolculuk, Leo ve arkadaşlarının hayal güçlerini ve meraklarını besledi. Ve kim bilir, belki de başka yeni maceralar ve sırlar keşfetmek için başka gezegenlere yolculuk yapacaklardı. Daha Fazla Çocuk Masalları İçin Bebek Hikayeleri ve Masalları Kategorimizi Ziyaret Ediniz.


Bir varmış bir yokmuş evvel zaman içinde kalbur saman içinde uçsuz bucaksız gökyüzünde milyonlarca yıldızın içinde 7 tane gezegen varmış. Bu gezegenler durmadan güneşin etrafında döner onun için çalışırlarmış. Bu yüzden de aralarında büyük bir rekabet varmış. Bir araya gelince sürekli kendilerini över hepsi kendisinin daha önemli bir gezegen olduğunu iddia eder dururmuş. Aralarındaki bu rekabet artık o kadar çekilmez bir hale gelmiş ki büyük kavgalara dönüşmeye başlamış. Bir gün yine güneş hepsini davet etmiş. Hepsi tek tek gelmiş ve sohbet etmeye başlamışlar. Fakat yine kendilerini övecek ve diğerlerinden üstün gösterecek sözler söylemeye başlamışlar. İlk olarak Merkür başlamış konuşmaya Güneş, sana en yakın gezegen benim hatta sana diğerlerinden daha yakın olduğum için sıcak bir gezegenim. Mars gibi soğuk değilim. Diyerek Mars'ı küçüksemiş. Bunu duyan Mars sinirlenerek Soğuk bir gezegen olabilirim ama insanlar tarafından oldukça merak ediliyorum. Hiçbiriniz benim kadar araştırılmıyorsunuz. İnsanlar burada yaşamak için araştırmalar yapıyor demiş. Bunu duyan dünya lafa karışmış İnsanlar istediği kadar araştırma yapsın. Onlar için en güvenilir en uygun gezegen benim. Mavi gezegen derler bana canlıların eviyim. Demiş. Ardından Venüs Dünya, ben sana çok benziyorum bu yüzden kendini çok da önemli sanma! Diye sinirlenmiş. Fakat Jüpiter hemen müdahale etmiş ve Dünya'ya çok benziyor olabilirsin ama tersine tersine dönüyorsun. Ayrıca aranızda en büyük gezegen benim. Oldukça da hızlı dönerim. Kendinizi çok önemli sanmayın. Demiş. bu kadar tartışmanın arasında Uranüs de onlardan geri kalmamak için hemen kendini övmeye başlamış Hepinizden farklı olan benim, yana yatmış bir görünümüm var. Sizin gibi sıradan değilim diyerek kendini göstermiş. Bu sırada kendini övmek için konuşmaya hazırlanan Neptün'ün sözünü Satürn kesmiş ve Sen hiç konuşmaya başlama Neptün. Güneş'e en uzak olan sensin. Bir de bana bakın hepinizden daha farklıyım. Halkalarım var benim. Demiş. Bu tartışmalara sinirlenen Güneş Hepiniz çok önemli gezegenlersiniz. Hepinizin bir görevi var. Koskoca evrende adı bile olmayan milyonlarca küçük gezegen varken sizin bir adınız var. Benim etrafımda dönerek, bana uzaklığınız ge yakınlığınızla ya da pek çok diğer özelliğiniz ile siz çok önemli gezegenlersiniz. Bu kavga çok anlamsız. Diyerek azarlamış onları. Böylece gezegenler birbirlerine mahcup bir şekilde bakmışlar. Hatalarını anlamışlar ve birbirlerinden özür dilemişler. Sonra hep birlikte güneşin etrafında dönerek şarkı söylemeye başlamışlar. Daha fazla masal okumak isterseniz Çocuk Masalları kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Gılgamış destanının ortaya çıkış yeri Mezopotamya'dır. Tarihte yazılı destan olarak ilk olarak, ölümsüz olma arayışında olan kralı anlatır. Kral gılgamış Mezopotamya'nın Uruk şehrinde hükmünü sürer. Gılgamış destanı, kral öldükten bir asır sonra yazılarak günümüze ulaşmıştır. Mitoloji tarihi olarak sümer ve akatlarda yer alır. Destan akat dilinde yazılmış olup, on bir tablet şeklinde günümüzde bulunabilmiş. Tam olarak bulunamamasının sebebi ise, eksik tabletlerin olmasından kaynaklanır. Türkiye Boğazköy'de de bu destanın izlerinin olduğu söylense de tam olarak doğruluğu kanıtlanamamış. Destanda kralın özelliklerinden büyük bir övgü ile bahsedilir. Savaşçı olmasının yanı sıra denizde ve karada neler olup bittiği ile ilgili pek çok şeyi bilirmiş. Bu destanda anlatılan tufan, üç büyük din kitabında yer alır. Tufan hikayesinde ise dünyanın sular ile dolması anlatılır. Bu tufan hikayesi de gılgamış destanında yer alır. Suların dolup taşması hikayesini tanrıçaların başlattığını ifade eder. Gılgamış adına sahip olan kral, ölümsüzlüğü aramak amacı ile ölümsüz olan tek insanı bulmak için yollara düşer. O insanı bulmak istemesinin sebebi ise, o kişiden bu işin sırrını öğrenmek istemesi yatar. İnsanların katlanmakta zorluk çekeceği pek çok acıya, tehlikeye ve zorluğa kafa tutar. Bu çekilen zorluklardan daha önce hiç kimsenin geçmediği ve geçemeyeceği ifade edilir. Denizin üzerinden yellerin esmesi süresince de hiç kimsenin geçemeyeceği söylenir. Pek çok sıkıntı çekilmesinin ardından en sonunda gılgamış amacına ulaşır. Gılgamış, solgun yüzü ve çökmüş hali ile tek ölümsüz insana ulaşmayı başarır. Tek ölümsüz olan insanın ismi utnapiştim'dir. Utnapiştim çok uzakta olan bir yerde, ırmak ağzında bir yerlerdedir. Ölümsüz insan olan utnapiştimden su altında bulunan bitkinin ne olduğunu öğrenir. Su altında bulunan bu bitki ölümsüz olmayı sağlayan bitki olduğu için çok önemli gelir. Gılgamış hemen bu bitkiyi almak amacı ile çok soğuk olan bu suyun içine girer ve bitkiyi oradan kopararak alır. Fakat yılan bu koparılan bitkiden çıkan kokuyu duyar. Tatlı bir koku yayan çiçeği gılgamıştan kapar. Çiçeği alan yılan hemen deri değiştirerek bir kuyu içine girer. Gılgamış'ın bu otu yemesi gerekiyordu ama yılana kaptırmış oldu. Oturup ağlamaya başlayan gılgamış, bu bitkiyi yaşlılara vereceğini söyler. Kendisinin yiyeceğini söyleyen yazılarda söz konusudur. Gılgamış destanı sümerler hakkında bilgiler verir. Ölümsüzlüğü sağlayacak çiçek ile ilgili hikaye Lokman Hekimin verdiği bilgilere benzetilir.


Yağmurlu bir gündü. Gökyüzü ikiye ayrılacak gibi gürlüyordu. Sokakta hiç kimse kalmamış, tüm çocuklar evlerine gitmişti. Bardaktan boşanırcasına yağan yağmur damlaları Yasemin'in odasının camına vuruyordu. Hava iyice kararmaya başlamıştı. Yasemin evde tek başınaydı. Odasında kitap okurken birden elektrikler kesildi ve Yasemin o an ne yapacağını bilemedi. Annesi doktor, babası da polisti ve o gece her ikisi de nöbetçiydi. Yasemin koşar adımlarla mutfağa koştu ve çekmeceden mum çıkardı. Ancak bir türlü çakmağı bulamadı. AA, buradaki çakmak nereye gitti ya? Her yer kapkaranlık oldu, hiçbir şey de görünmüyor! diyerek kendi kendine konuşup el yordamıyla çekmeceden çakmağı aramayı sürdürdü ve bulamadı. Of ya, tam da gününü buldu elektriklerin kesilmesi, şimdi kocaman evde ne yapacağım? diyerek yavaş yavaş odasına doğru yürümeye başladı. Tam odasına girecekken binanın koridorundan bir çığlık sesi duydu ve o an ne yapacağını bilemeden olduğu yerde donakaldı. Kaç dakika boyunca adeta nefes almadan öylece kalakaldı. Sonra sanki birisinden kaçarmışçasına parmak uçlarında odasına gitti. Odasına girdikten sonra arkasına bile bakmadan yorganın altına girdi ve biraz önceki çığlığın neden kaynaklandığını düşünmeye çalıştı. Babasını aramayı düşünüyordu ancak telefonunu salonda unuttuğunu fark etti. Salona nasıl gideceğim şimdi! diyerek kendi kendine söyleniyor ancak yataktan çıkmaya bir türlü cesaret edemiyordu. En iyisi bebekler gibi emekleyerek salona gidip hızlıca telefonu almalıyım, diye düşünerek yatak odasından çıkmaya karar verdi. Gıcırdayan kapıyı yavaşça açan Yasemin, tam odasından dışarı çıkacakken mutfaktan bir ses duydu. Sanki mutfaktaki eşyalar Yasemine bir şeyler anlatmaya çalışıyormuş gibi sesler işitti ve yine olduğu yerde donakaldı. Buzdolabı, bulaşık makinesi hatta fırın bile on saniye arayla çatır çutur sesler çıkarıyordu. Yasemin; Allah'ım, aynı okuduğum romandaki gibi adeta eşyalar bana bir uyarı vermeye çalışıyor! Ne yapmalıyım? diye düşünerek yine olduğu yerde kaldı. Ama ses şimdi de salondaki televizyondan da gelmeye başladı. Şimdi de salondaki televizyon çatır çutur ses çıkarmaya başlamıştı. Tam bu sırada dışarıda dolu da yağmaya başladı. Yasemin'in penceresine taş atılıyormuş gibi sesler gelmeye başladı. Yoksa romanımdaki gibi bir hayalet mi geldi? Ya da babamın tutukladığı bir seri katil hapisten kaçtı ve beni mi öldürecek! diye düşünerek. Çığlık çığlığa tekrar yatağına koştu. Bu sefer annem ve babam gelene kadar odadan çıkmayacağım, diye düşünüyordu ama bir şeyler yapmalıydı. Hem bir çığlık sesi duymuştu hem de eşyalardan çatur çutur sesler. Bu sefer korkmadan yataktan çıkıp hızlıca salona gitmeliyim, diye karar vermişti ve yavaşça yatağından kalktığı anda birden elektrikler geldi ve tüm dünyası odasıyla birlikte aydınlanmıştı. Koşar adımlarla salona gitti ve babasını arayıp tüm olanları anlatmaya başladı. Babası da elektrikler kesildiği için eşyaların genleşip ses çıkardığını korkmaması gerektiğini söylemişti. Ancak koridordaki gizemli çığlık sesinin nedenini bir türlü bulamamışlardı. Daha fazla hikaye okumak isterseniz Korku Hikayeleri kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Lara gördükleri karşısında bir o kadar şaşkın ve meraklıymış. Parıltıları en son gördüğü yere doğru yürümeye başlamış. Sonunda havada uçuşan ve dans eden parıltıları bulmuş. Öyle büyük bir şaşkınlık yaşamış ki kendine gelmesi uzun zamana almış. Lara havada gördüğü ve parıltı sandığı küçük şeylerin aslında birer peri olduğunu anlamış. Periler babasının ona anlattığı tüm hikayelerde varmış. Bu durum karşısında şaşkınlığını daha fazla koruyamayan Lara hemen perilerin içine dalmış. Periler ona selam vermiş. Perilerin konuşabildiğini gören Lara büyük bir hayretle susmuş kalmış. Sonra perilerin arasından en tecrübeli olanı Lara'ya doğru yaklaşmış. Peri: ''Senin burada ne işin var küçük kız'', Lara: ''Merhaba peri ben buraya sizi görmeye ve gerçek olduğunuzu anlamaya geldim'' demiş. Küçük kız başlamış perilerle sohbet etmeye. Saatin ne kadar geç olduğunun farkında olmayan küçük kızı zorlu bir yolculuk bekliyormuş. Ormanın karanlığında Lara eve dönüş yolunu aramaya başlamış. Perilerle zamanın nasıl geçtiğini anlamadan oynamış ve dans etmişler. Hal böyle olunca Lara eve dönmek için biraz geç kalmış. Lara'nın ailesi onu çok merak etmiş. Lara'nın zor durumda olduğunun haberini alan periler hemen işe koyulmuş. Öncelik ailenin Lara'yı daha kolay bulması için onlara yanıp sönen sinyaller göndermişler. Böylece karanlık ormanda Lara'yı bulmak daha kolay hale gelmiş. Babası ve annesi Lara'yı perilerin ışıltılı kanatları sayesinde hemen buluvermiş. Lara eve döndüğünde babasına söz vermiş. Bir daha asla ondan habersiz iş yapmayacakmış.


Küçük bir kasabada yaşayan yağız delikanlı Buğra artık büyüdüğünü ve kasabadan çıkarak kendi yolculuğunu yapmak istediğini ailesine söylemiş. Ailesi bu durum karşısında çocukları için en iyisinin gitmesi gerektiğine karar vermiş. Çünkü o artık özgür ve ayakları yere basan bir delikanlıymış. Yapacağı yolculuğu sırasında babası onu uyarmış ve yaşadıkları kasabanın çevresinde gizemli ormanlar olduğunu anlatmış. Tabi delikanlı bunların hepsini bir hikaye olarak dinlemiş ve önemsememiş. Babasına alaycı bir tavırla merak edilecek bir şey olmadığını ve yolculuğun çok rahat geçeceğini söylemiş. Orman yolculuğuna başlayan Buğra, gece konaklamak için kendine rota çizmeye başlamış. Konaklayacağı yerleri haritada işaretliyormuş. Çoğunlukla büyük yırtıcıların ulaşamayacağı korunaklı yerleri seçmeye karar vermiş. Sonunda haritasını oluşturarak yola devam etmiş. Yolculuğun ilk günü bir sorun yaşanmadan son bulmuş ve konaklayacağı noktaya istediği sürede ulaşan Buğra mutlulukla bu yolculuğun ne kadar kolay geçeceğini düşünmeye başlamış. Fakat bu durum o kadar kolay olmayacakmış. Orman yolculuğunun ikinci gününe gelen Buğra herhangi bir sorun yaşamadan ikinci konaklama noktasına ulaşmış. Gece çadırını kurarak ateşini yakmış ve karnını doyurmak için yanında yiyecekleri çıkarmış. Yiyeceklerini yerken bir ses duymuş ama pek önem vermemiş. Hatta sesin geldiği yerde sanki bir ışık bulutu geçer gibi olmuş. Gördüğünün göz yanılsaması olduğunu düşünen genç delikanlı yemeğini yemeğe devam etmiş. Yolculuğun üçüncü günü için uyanan Buğra uyandığında karşısında güzeller güzeli bir peri kızı görmüş. Ne olduğunu önce anlamamış. Hatta bu güzel kız onla konuşarak korkulacak bir şey olmadığını anlatmış. Genç delikanlı kızı görür görmez aşık olmuş. Gizemli diyarlardan gelen bu kız Buğranın konakladığı yere çok yakın bir mağarada yaşıyormuş. Kimsenin bilmediği bu mağara kızın kaçış noktası olmuş. Çünkü kötülerden kaçmak zorunda kalan güzeller güzeli peri kızı çok korkmuş ve günlerdir aç ve susuz yaşamak zorunda bırakılmış. Peri kızı yaşadığı zorlu yaşamı genç delikanlıya anlatmış. Peri kızının peşinde olanlar aslında perinin cildinde bulunan peri tozuna ulaşmak istiyormuş. Bu toz ile birbirinden farklı kötü amaçlı sihirler yapılabilirmiş. Peri kızından alınacak olan peri tozu miktarı onun ölümüne yol açacağı için peri kızı çareyi kaçmakta bulmuş. Peri kızı saklandığı yerden çıkarak genç delikanlıdan yardım istemiş ve delikanlı ise babasının ona anlattığı gizemli orman hikayesine artık inanmış. Peri kızını da alarak yaşadığı kasabaya götürmüş ve peri kızını orada asla bulamamışlar. Genç delikanlı ve peri kızı birbirlerine aşık olmuş ve bir ömür boyu mutlu yaşamışlar.


Yıllar önce, geniş ve gizli bir bahçe vardı. Bahçe, eski bir malikanenin yanındaydı ve uzun süre terk edilmişti. Ancak bu gizli bahçenin sırları hala canlıydı. Bahçe, rengarenk çiçeklerle dolu, büyülü bir dünyaya ev sahipliği yapıyordu. Bir gün, mahallenin bir grup çocuğu, bu esrarengiz bahçeyi keşfetmeye karar verdi. Bahçenin kapısını açtıklarında, içlerinde heyecanla dolu bir dünya buldular. Çiçeklerin arasında yürürken, kuşların cıvıltısını ve rüzgarın hafif esintisini hissettiler. Bu çocuklar arasında birbirlerine bağlı bir arkadaşlık vardı. İsimleri Emma, Liam, ve Sophie'ydi. Bahçe, onların dostluğunu daha da pekiştirdi. Her gün bahçeye gelirlerdi, yeni çiçekleri keşfederler, oyunlar oynarlardı. Orman, onları sıradışı bir dünyaya götürdü. Rengarenk kuşlar, büyülü ağaçlar ve gizemli yaratıklarla doluydu. Çocuklar bu yeni dünyayı keşfederken, birbirlerine daha da yakınlaştılar. Zamanla, ormanın sırlarını çözmeye başladılar. Ormanın derinliklerinde gizlenmiş bir şelale keşfettiler ve suyunun sihirli iyileştirici özellikleri olduğunu fark ettiler. Bu sırları korumaya karar verdiler ve ormanın güzelliğine saygı gösterdiler. Gizli bahçe ve orman, çocukların aşkını büyüttü. Her gün birlikte yeni maceralara atıldılar, doğayı daha iyi anladılar ve arkadaşlık bağları daha da güçlendi. Emma, Liam ve Sophie, gizli bahçe ve onunla bağlantılı ormanın sırlarını her geçen gün daha da fazla çözüyordu. Ormanın derinliklerinde, eski bir pınarın yanında durdular. Pınarın etrafı yosunlarla kaplıydı ve suları berraktı. İçlerinden biri olan Liam, suyu elleriyle topladı ve bu suyun insanları iyileştirme gücünü keşfettiler. Çocuklar, bu sihirli suyu kimseye söylemeden korumaya karar verdiler. Onunla temas ettiklerinde enerji doluyorlar ve her anlarını bir mucize olarak yaşıyorlardı. Gizli bahçe ve orman, Emma, Liam ve Sophie'nin dostluğunu güçlendirdi. Birlikte geçirdikleri her an, onların bağını daha da sağlamlaştırdı. Artık sadece arkadaş değiller, bir aile gibiydiler. Böylelikle dostluğun önemi bir kere daha anlaşılmış oldu. Daha Fazla Masal okumak isterseniz 5 yaş masallar Kategorilerimizi Ziyaret Edebilirsiniz.


Göç destanı Uygur devletine ait bir destandır ve destanda Uygurların yaptıkları şöyledir. Bu destanın İran ve Çin kaynaklarına göre anlatılışında farklılıklar vardır. Bu kaynaklara göre Göç destanı şöyledir; Uygur ülkesinin bulunduğu Selenga ve Tolga ırmaklarının birleşmekte olduğu yerde Hulin Dağı bulunur. Bu dağ üzerinde iki tane ağaç bulunur. Bu ağaçlardan birisi kayın ağacıdır ve bir gece kayın ağacının üzerinde bir ışık belirir. Bu ışık hep kayın ağacında kalır ve ağacın gövdesi büyümeye başlar. Günler geçerken bu ağacın gövdesi ansızın yarılır ve içinden beş tane küçük çadır ve odacıklar ortaya çıkar. Bu odalarda ise ağızlarında emzik olan çocuklar vardır. Uygur halkı bu çocukları görünce çok şaşırırlar ve onların kutsal olduğunu düşünürler. Bu çocukların isimleri Sungur Tekin, Türek Tekin, Kutur Tigin, Us Tekin ve Buğu Tekin'dir. Uygur halkı bu çocukların Tanrı'nın izniyle gönderildiğini düşünürler ve aralarında en büyük olan Buğu Tekin'i kendilerine hakan seçerler. Yıllar geçerken Uygurların başında bulunan hakan oğluna Çinli bir prensesi gelin almak ister. Gah Tekin ile Çinli prenses Kiu Lien evlenir ve prenses kendisine ülkede bulunan Hatun Dağı'nda saray kurar. Günler geçerken prensesin sarayına falcılar gelir ve yaptıkları konuşmada Hatun Dağı yakınında bulunan Kutlu Dağı'nın alınarak Çin'e geçmesi durumunda Uygurların zayıflayacağını söylerler. Bunun üzerin Çinliler gelin olarak verdikleri prenses yerine bu dağı isterler. Uygurların başındaki hakanda devlet için kutsal olan bu dağı Çinlilere verir. Aslında hakan hata yapar çünkü Uygurlar tarafından bu taşın kutsal sayılma sebebi Uygurların parçalanmasını bu taşın önlüyor olmasıdır. Çinliler söz konusu dağı alırlar ancak söküp götürmek pek mümkün olmaz. Bunun üzerine Çinliler kayanın etrafında ateş yakarlar ve kayanın kızmasını sağlarlar. Kaya kızınca da üzerine sirke döküp kayayı parçalarlar. Böylece parçalara ayrılan kayaları alıp götürerek Kutlu Dağı yok ederler. Bu olay sonrasında dağın verilmesine karar veren hakan ölür. Ancak hakanın ölümü ile Uygurların sorunları bitmez ve kuraklık başlar. İnsanlar ve hayvanlar kuraklık sıkıntısı çekerler. Aradan belirli bir zaman geçince Uygur tahtına Buğu Kağan'ın torunu çıkar. Bu zamandan sonra insanlar, hayvanlar ve Uygur topraklarında bulunan her şey Göç Göz diye seslenmeye başlar ve göç kararı alırlar. Bunun üzerine de bilmedikleri ülkelere doğru göç etmeye başlarlar. Sonunda bir yerde dururlar ve buraya yerleşirler. Yerleştikleri bu yere de Beş Balıg adını verirler. Burada yerleşik hayata geçerek çoğalırlar. Bu destanın İran kaynaklarında anlatılışında birkaç farklılık bulunur. Ayrıca söz konusu İran kaynaklarında göç olayının yanı sıra Uygurların Maniheizm dinine geçişlerine de yer verilir. Bu kaynaklarda Bögü Kağan'ın hakanlığı zamanında yaptıkları ve onun sayesinde Uygurların Mani dinini benimseyip kendi özelliklerini kaybetmelerine yer verilir.


Elif adında tatlı bir bebek, hayatı ve dünyayı keşfetmeye bayılıyordu. Onun odası, rengarenk oyuncaklarla ve canlı renklere boyanmıştı. Ancak en çok ilgisini çeken şey, gökkuşağının muhteşem renkleri ve duyguların farklı tonlarıydı. Elif, her rengin ve duygunun kendine özgü bir dünyası olduğunu düşünüyordu. Bir sabah, Elif uyanır uyanmaz, odasının penceresinden gökkuşağına bakarken bir şey fark etti. Gökkuşağı, bu sefer sıradışıydı. İnci beyazı bulutların üstünde parlıyor ve altın renkte bir gemiye benziyordu. Elif, bu geminin Gökkuşağı Gemisi olduğunu fark etti ve içinde neler olduğunu öğrenmek için hemen hazırlandı. Gökkuşağı Gemisi, Elif'i almak için penceresine yaklaştı ve büyülü bir ışık saçarak onu içine çekti. Gemide, rengarenk odalar ve farklı duyguların temsil edildiği alanlar vardı. Elif, bu büyülü gemide farklı renklerin ve duyguların dünyasını keşfetmeye başladı. Gemi mavi bir odaya doğru ilerledi. Bu oda huzur ve sakinlikle doluydu. Elif, kendini hafiflemiş ve sakin hissetti. Burası, denizin sakinliği ve gökyüzünün derin mavisi ile doluydu. Daha sonra, gemi sarı bir odaya geldi. Bu oda neşe ve mutlulukla doluydu. Elif, sarıda kayboldu ve gülmekten yoruldu. Burada, güneşin parlaklığı ve çiçeklerin coşkusu vardı. Gökkuşağı Gemisi, yeşil bir ormana doğru yol aldı. Bu oda, doğanın canlılığı ve tazeliği ile doluydu. Elif, ağaçların gölgesinde yürümekten ve çiçeklerin arasında koşmaktan keyif aldı. Daha sonra, gemi turuncu bir odaya geldi. Bu oda enerji ve heyecanla doluydu. Elif, burada hızlı koştu ve çırpıcı turuncu kuşlarla dans etti. Burası, macerayı çağrıştıran bir enerjiye sahipti. Gemi, son olarak kırmızı bir odaya geldi. Bu oda, duyguların en yoğun olduğu yerdi. Elif, burada sevgiyi ve coşkuyu hissetti. Kırmızı odada, kalp atışları ve kahkahalar yükseldi. Gökkuşağı Gemisi, farklı renklerin ve duyguların dünyasını keşfettikten sonra, Elif'i tekrar odasına geri götürdü. Elif, bu büyülü yolculuktan dönüşünde gökkuşağının rengarenk dünyasını daha derinden anlamıştı. Her renk, duygu ve hissin kendine özgü bir güzelliği vardı ve bu güzellikleri keşfetmek, hayatın tadını çıkarmak anlamına geliyordu. Elif artık her renkte bir duygu yaşamanın ne kadar özel olduğunu biliyordu. Ne zaman mutlu hissetmek istese, sarı odasına gider ve neşe dolu anlar yaşardı. Hüzünlü olduğunda, mavi odasına gidip huzur bulurdu. Her renk, ona hayatın farklı yönlerini deneyimleme fırsatı sunuyordu. Elif'in Gökkuşağı Gemisi'nin Yolculuğu sona erdi, ama bu yolculuk ona renklerin ve duyguların büyülü dünyasını keşfetme fırsatı verdi. Artık her gününü bir macera olarak görüyor ve her rengin ve duygunun tadını çıkararak büyümeye devam ediyordu. Daha Fazla Masal okumak isterseniz Bebek Masalları Kategorilerimizi Ziyaret Edebilirsiniz.


Bir zamanlar, efsanevi bir ülkede, gökkuşağının ucunda gizli bir hazine olduğuna dair bir efsane anlatılırdı. Bu eşsiz hazine, sadece kalbi saf ve iyilik dolu olanların ulaşabileceği bir yerde saklıymış. Bu gizemli hazine, insanların en büyük dileklerini ve hayallerini gerçekleştirebilecek sihirli bir güce sahipmiş. Ülkenin köylerinden birinde, sevgi dolu ve neşeli bir kız çocuğu olan Aylin yaşarmış. Aylin, gökkuşağının ucunda gizli hazine efsanesini büyüleyici bir masal gibi dinler ve gözlerinde parlayan ışığı hayal ederdi. Onun kalbi, sevgi ve iyilikle doluydu, bu yüzden gizli hazinenin izini sürebilecek nadir insanlardan biriydi. Aradan biraz zaman geçtikten sonra da köyde düzenlenen bir eğlenceye katılan Aylin, gökkuşağının belirdiği sırada büyülü bir his yaşadı. Kalbindeki istekle birlikte gökkuşağına doğru yolculuğa çıktı. Çocuklar gibi koşarak gökkuşağına doğru yaklaştı, ancak gökkuşağı ona sürekli bir adım daha uzak gibi görünüyordu. Ancak Aylin, vazgeçmedi ve kalbindeki saf niyetle yoluna devam etti. Gökkuşağı, ona doğru renklerini huzurla yayıyordu. Aylin, yolculuğunda birçok zorluğa ve engelle karşılaştı, ancak kalbi ona güç veriyordu. Sonunda, gökkuşağının ucunda gizli hazineye ulaştı. Büyülü bir bahçeye adım attığında, gözleri parlayan altın ve değerli taşlarla dolu bir sandıkla karşılaştı. Sandığın kapağını açtığında içinde dünyanın en değerli hazinesi olduğuna inanılan bir elmas vardı. Bu sihirli elmasın dilekleri gerçekleştirebilecek güce sahip olduğuna inanılıyordu. Aylin, düşünmeden dileğini dile getirdi. Kalpleri sevgiyle dolsun, herkes mutluluk içinde yaşasın, diye fısıldadı. Sihirli elmas parıldadı ve dileği gerçekleştirdi. Aylin'in dileği, ülkenin her köşesine yayıldı ve insanların kalpleri sevgiyle doldu, mutluluk içinde yaşamaya başladılar. Aylin, sihirli elması gökkuşağının ucunda bıraktı ve köyüne geri döndü. Artık onun dileği, efsanevi hazineyi elde etmek değil, sevgiyle dolu kalpleri ve mutlu bir ülke oluşturmaktı. Gökkuşağının ucunda gizli hazine efsanesi, Aylin'in cesareti ve saf kalbi sayesinde gerçekleşmişti. Aylin'in dileği, sihirli bir elmas değil, sevgi ve mutluluktu. Bu güzel masal, sevgi ve iyiliğin gücünü vurguluyor ve insanların kalplerini nasıl doldurabileceğini öğretiyordu.


Hiç kimsenin bilmediği diyarlarda yaşayan prenses kendinden farklı bir hayat yaşayan canlıları merak eder. Göklerde yaşayan prenses en büyük hayali olan karada farklı arkadaşlar edinmek ister. Fakat kara onun için son derece tehlikelidir. Çünkü karadan tekrar göklere inmesi imkansızdır. Ailesi bu hayalinden vazgeçmesini söyler. Prenses çok hayalperesttir. Bir gün bu hayalperestliğinin başına büyük olaylar getireceğini bilemezdi. Gök krallığında yaşayan prenses arkadaşlarıyla oyun oynarken çok önemli bir şey fark etti. Gizli bir geçit olduğunu gördü. Bu geçidin karaya gittiğini biliyordu. Fakat emin değildi. En yakın arkadaşıyla bu geçidi kullanmaya karar verdiler. Korku ve heyecan vardı. Ama son derece kararlılardı. Geçidi kullandıktan sonra gördüklerine inanamadılar. Geçit merdivenlerden oluşmuştu. Son basamağa indikten sonra masmavi bir deniz yemyeşil bir orman ve altınlar gördüler. Oldukça ihtişamlı bir görüntü onları çok etkiledi. Fakat etrafta kimse yoktu. İlerledikten sonra gördüler ki birbirinden farklı yiyecekler masada duruyordu. Yiyecekleri yemek için masaya doğru yöneldiler. Tam bir ısırık alacakken ormanın derinliklerinden bir ses geldi. Üzerlerinde bir anda önünü göremeyecekleri bir örtü ile birilerinin onları tuttuğunu anladılar. Bunlar yerlilerdi. Yerli kabilesi prenses ve arkadaşını rehin almıştı. Ayrıca bu kabile son derece tehlikeliydi. Prenses ve arkadaşındaki mühür göklerden geldiğini gösteriyordu. Kabilenin büyüklerinden biri bu mührü gördü. Mühür kutsal olduğu için ikisine de dokunmadılar. Fakat tutsaklıkları sürdü. Sadece günde bir kez yemek veriliyordu. Zindanda her geçen gün prenses için son derece zordu. Kurtulmak istiyordu fakat hiçbir şey yapamıyordu. Prenses özel yetenekleri olduğunu bilmiyordu. Göklerde yaşayanların bazı özel yetenekleri vardır. Bu yetenekler sadece krallık soyunda bulunanlara aitti. Prensesin kulağına bir ses fısıldadı. Artık zamanı geldi diyordu bu ses. Prenses önce ne olduğunu anlayamadı. Özel yeteneği olduğunu bilmiyordu. Bu ses tekrar ona yapması gerekenleri anlattı. Prenses ayağa kalktı ve arkadaşıyla birlikte zindandan kurtulmak için harekete geçti. Arkadaşının elini tutarak göklere doğru baktı. Baktığı yerde uzun bir ışık hüzmesi görüldü. Bu ışık onun nerede olduğunu belirten bir işaretti. Kısa süre içerisinde krallık muhafızları prensesi ve arkadaşını buldu. Prenses karaya inmenin cezasını çekti. Fakat gördü ki kendi yetenekleri oldukça farklıydı. Yetenekleri için özel bir eğitim aldı. Krallıkta aldığı bu eğitim ile birlikte kendini geliştirdi. Kral yaptığı harekete çok kızsa da kızının bu özel yeteneğini gördükten sonra onu her zaman destekledi. Zaten prenses yaptığının büyük bir hata olduğunu öğrenmişti. Bir daha aynı hatayı yapmaz. Özel yeteneği birçok anlamda krallığa fayda oldu. Sadece kendisinde bulunan çeşitli yeteneklerle birlikte prenses insanlara iyi gelmeye başladı. Daha fazla masal okumak isterseniz Uyku Masalları kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Zaman, zaman içinde, kalbur saman içinde. Bu sözün önü var, arkası yok. Gömleğimin yeni var yakası yok. Sabır da bir huydur; suyu var, tası yok.. Bir varmış, bir yokmuş. Develer tellal iken; ben de anamın beşiğini tıngır mıngır sallar imişim. Böyle geçerken günler, çok eski zamanların bir tanesinde, dünyanın en iyisi, meleklerin de en meleği bir padişah yaşarmış. Bu padişahın, sayamayacağı kadar çok eşyası varmış. Çok zenginmiş, çok varlıklıymış ama ne yazık ki hiç çocuğu yokmuş bu adamcağızın. Padişah gittikçe yaşlanıyormuş. Yaşlandıkça da içindeki bu ukde gittikçe büyümeye devam ediyormuş. Günlerden bir gün akıllı bir pir, bu padişahın derdini öğrendikten sonra ona 'kolayı var' demiş ve başlamış akıl vermeye. Demiş ki: Bu sözler üzerine padişah öyle güzel bir bahçe yaptırır ki dillere destan, gözlere şölen bir bahçe olur. Padişah bahçeyi yaptırınca hemen çocuğu olacağını düşünür. Fakat bu konuda hiçbir müjde gelmez bir türlü. Bu müjdeli haberin gelmeyişine mi kızsın, çocuğunun olmayışına mı ağlasın, yoksa boş yere bu bahçeyi yaptırdığına mı sinirlensin? Ne yapsın bu adam? Padişah başlar, sinirinden bahçeyi dağıtmaya. Çiçekleri ezer, çimlerin üzerinde tepinir, bütün bahçeyi dağıtır. Bunun üzerine hanımı, yalvar yakar adamı durdurabilmiş, az da olsa padişahın sakinleşmesini sağlayabilmiştir. Padişahın hanımı, bu bahçeyi yapıldığı günden beri çok sevdiğinden, hep bahçede dururmuş, çıkmazmış bu bahçeden. Ağaçlarla konuşur, derdini anlatırmış. Bir gün oldukça yaşlı olan bir elma ağacı hanımın bu durumuna üzülmüş ve dile gelip hanım ile konuşmaya başlar ve ona akıl verir. Elma ağacı: Benim tohumlarımdan al bahçenin bir yerine dik. Bir gün sana elma verecek. O elmanın yarısını sen yersin, yarısını da padişaha yedirirsin, demiş. Harika masallar var.Her gece ikiz kızlarıma okuyorum.Emegi geçen herkese teşekkür ederim. Bugün parçamı uyutmak için okuyorum bu masalı. Bu masalı sesinde huzur bulduğum sevgiliye okudum . Ben okurken çoktan uyuya kalmıştı ama olsun. Bende bu masalı prensesim betülüme okudum baba sen okumadan uyuyamıyorum diyor. Bu masalı her zerresinde kaybolduğum kadına okudum. O şuan en tatlı uykusunu geçirirken ona bu masalı okumanın huzuruyla bende yatıyorum. İyi uykular şarapsal kadın.


Gönül dağı, yıllarca anlamı yanlış anlaşılan Neşet Ertaş' In hisli duygu dünyasını yine kendisinin açıklaması gereken o müthiş türkü. Türkü genellikle kendi söz ve bestelerinden oluşan seslendirmeler yapan Neşet Ertaş' a aittir. Ve seslendirdiği günden bu yana değerini yitirmemiş artarak sürdürmüştür. Herkes Neşet Ertaş in çok hisli bir aşık olduğunu bilir. Yine herkes Neşet Ertaş in Leyla sini da bilir. Babasının Leyla' yı hor gören bir sözünün üstüne bugün kadına verilmesi gereken değeri anlatmak üzere her yerde gördüğünüz o sözü söylemiştir. Demiştir ki anneler, kadınlar insandır erkekler insanoğlu. Kitlelerin halkların toplumların böyle bir insanı sevmemesi ne mümkün değil mi? Birçok türkü yapmıştır Neşet Ertaş ve hiç biri diğerinden daha az güzel değildir. Mesela bir Gönül Dağı türküsü vardır ki aşkın kanunlarını yazmıştır desek abartmış olmayız. Bu türküden bir aşk hikayesinin nasıl süreceği duygular eskimeden nasıl devam edeceği ömürlük ilişkilerin aslında bu esaslara dayandığını kolaylıkla anlayabilirsiniz. Yürek dağlandığında gözler, aşkın asaletine yakışır gizlilikte aşkın esrarlı güzelliğine yaraşır yaşlar döker gizli gizli. Sakin bir kuytuda kalp sevdasını bulunca, dile gelmez duygular taşar dil susar hal konuşur gizli gizli. Kişi sanır ki kalpten taşan göğse sığmaz, kelimeler bu hissi anlatamaz. Tanıdık bir yüz, sevilen bir seda ile çağırılmayınca kişi, yakınlar uzak olur. Gittiğin yerlerde gönlünü titreten biri yoksa her yol varılmaz aranan bulunmaz olur. Aradığını sen bulsan bile onun aradığı sen değilsen kapısı vurulmaz, çalınmaz içeri buyur edilmeden girilmez. Herkesi birbirine yakın kılan yaratandan hediye bir sevgi damarı var. Cananın canda hissettiği, gördüğünde attığı, sevdiğinde bildiği işte o görülmez aynı Gönül inceliğine sahip olanlarda karşılıklı hissedilir. Gönül cananını bulursa o damar bağlama teline dönüşür Neşet Ertaş' ta. Ve seslenir Leylasına. Gönülden gönüle giden yolda bulduğu O dur. O gizli bir yoldur oradan gel sevgiden gel, o hisle gel. Bu yolu bilen pek yok his gizli, yol gizli. Sabahın en güzel saatinde kuşlar yeni ötüşürken, gözlerini ovuştururken, kirpiklerin dağınıkken gel diyor Neşet Ertaş. Tüm dünya uyurken, sevdanın sesini duyanlar dışında her şey tüm evren uyurken gel. Bu yol gizli bu kalpten kalbe hissedilen yol, bileni yok göreni yok yine de duymayan yürekler görmeden gel. Sevdanın özünü gör gel Yaratana seni bağlayan aşk, bunu bil gel diyor. Bu yolu Rabbinin gönlüne açtığını yalnız onun kalbine sızdırdığı saf sevgiyi hissedenler bilir, bil de gel diyor Neşet Ertaş. Gönül Dağı kor olmadan gel. Daha fazla hikaye okumak isterseniz Türküler ve Hikayeleri kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir varmış bir yokmuş. Gökkuşağı ormanında çiftliği olan bir goril ailesi yaşıyormuş. Baba goril çiftlik işleriyle uğraşır tarla ile ilgilenirmiş. Anne goril ise ev işleriyle uğraşırmış. Evin en küçük oğlu ise kümes hayvanlarıyla ilgilenirmiş. Ama işinden de pek memnun olduğunu söyleyemeyiz çünkü kendini büyük görür daha fazla yük istermiş. Tavuklarla uğraşmak bizim küçük Osmi'ye basit gelirmiş. Artık ben büyüdüm, tarlayla da ben ilgilenebilirim, sebzeleri de ben sulayabilirim. Ama babam izin vermez ki. En iyisi bunu babama kanıtlamalıyım. demiş kendi kendine. Eline tırpanı almış ve annesinden babasından habersiz tarlayı sürmeye gitmek için yola koyulmuş. Yolda giderken arkadaşı küçük tavşan Babi'yi görmüş ve ona da her şeyi anlatmış. Kendine güvendiğini ve bunu ailesine ispatlamak için tarlayı süreceğini anlatmış. Küçük Babi; Hadi öyleyse ben de aileme yardıma gidiyordum beraber gidelim o zaman demiş. Beraber çalışmaya karar vermişler. Osmi önce tarlayı sulamalıyız demiş, Babi ise hayır önce kazmalıyız demiş. Ama sulamaya karar vermişler. Çeşmenin yanına gidip hortum bağlı olan suyu açmaya çalışmışlar. Bütün köylü aynı sudan faydalanıyormuş yani ortak çeşme imiş. Osmi biraz korkmuş çünkü su açılmamış. Babi korkma demiş yaparız bu işi ve musluğu zorlayınca musluk kırılıp ellerinde kalmış ve bütün su hızlı bir şekilde akmaya başlamış. İkisi de çok sevinmiş ve tarlayı çabalamaya başlamışlar iş gerçekten yapabildiklerine inanmışlar. Ama su çok hızlı akmaya başlamış suyu kontrol edememişler. O kadar hızlı akmış ki bayan Köstebek in evi sular içinde kalmış. Komşu domuzcuk un bahçesi sular içinde kalmış sebzelerini hepsini sular götürmüş. Osmi ve Babi koru ve telaştan ne yapacaklarını şaşırmışlar ve oldukçada korkmuşlar. Köstebekten çok özür dilemişler. Bay domuzcuğa durumu anlatmaya çalışmışlar ama herkes üzüntü ve sinir içindeymiş. Küçük Babi ve Osmi ailelerinin yanına koşmuşlar olan biten her şeyi anlatmışlar. Baba Gorilcik komşularının yanına gelip çok özür dilemiş. Babi ve Osmi'nin babası bu tür işleri ailenizden habersiz yapmamalısınız. Bir büyük eşliğinde yaparsanız daha güvenli olur. Böylelikle etrafa da zarar vermemiş olursunuz. Babi ve Osmi komşuları için ve aileleri için çok üzgünlermiş. Anne goril. Bu mahcubiyetinizi komşularımızın zararını tamir ederek biraz olsun hafifletebilirsiniz. Mesela bayan köstebeğin evini beraber temizleyip eşyaları kurutup yeni den eski haline çevirmesine yardımcı olabilirsiniz. Ardından bay domuzcuğun bahçesinde beraber çalışıp, yeni hatta daha güzel bir bahçe kurmasına yardımcı olabilirsiniz tabii ki önce onlarda izin isteyerek ve tabii ki onlarla beraber yaptığınız yanlışı telafi edebilirisiniz. Bu durum Babi'nin ve Osmi'nin hoşuna gitmiş. Biraz olsun kendilerini rahat ve suçluluk duygusunu bastırmaları için iyi gelecekti. Ve aynen denilenleri yapan bayan köstebeğe ve bay domuzcuğa yardımcı olmuşlar. Ve bir daha boylarından büyük işler yapmamışlar. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir varmış bir yokmuş. Zamanın birinde, bir kasabada adamın biri hem varmış hem de yokmuş. Bu adam herkesi görür ama hiç kimse onu göremezmiş. Ancak adam isterse görmelerine izin verirmiş. Bu yüzden herkes onu Görünmez Adam olarak çağırırmış. Bu sebepten dolayı adamın ismini duyan ya da bilen yokmuş. Çünkü adam, artık Görünmez Adam olarak hafızalarda yer almış. Bu özelliğe sahip bu adam, bu özelliğini insanların faydasına olacak şekilde kullanmaya çalışırmış. Nerde bir haksızlık olsa müdahale eder ve haklı olanın hakkını haksız olandan alıp haklı olana teslim edermiş. Bir akşam sokakta eve doğru yürüyormuş. Etraf karanlık ve hava soğukmuş. Bir kadın iş çıkışı evine gidiyormuş. Kapüşonlu bir adam aniden belirmiş. Kadının arkasından sessiz ve usulca kadına yanaşmış. Kadının kolundaki çantasını kaptığı gibi koşmaya başlamış. Bunu gören adam, hemen görünmez olup kendisine doğru koşan adamın önüne geçmiş. Adam hızlıca koşmaya devam ediyormuş. Görünmez adama yaklaşınca sert bir kayaya çarpar gibi görünmez adama çarpmış ve o şiddetle olduğu yere yığılmış. Adam ne olduğunu anlayamamış. Görünmez adam biraz bekleyip adamı izlemeye koyulmuş. Adam tam ayağa kalkacakken adamın ayağına bir çelme takmış ve adam olduğu yere kapaklanmış. Adam tekrar ayağa kalkıp kaçmaya çalışmış ve görünmez adam yüne adamın ayağına çelme takmış. Adam yere düşmüş. İçine büyük bir korku girmiş adamın ve bir daha böyle bir şey yapmayacağına dair söylenmeye başlamış. Bunu duyan görünmez adam adamın elindeki çantayı çekip almış ve kadına doğru yürümeye başlamış. Bu durum karşısında iyice korkuya kapılan hırsız, olduğu yerden hemen kalkıp koşmaya başlamış. Görünmez adam kadına doğru ilerlerken normal bir hale bürünmüş ve kadına çantasını teslim edip yoluna devam etmiş. Sahip olduğu bu özelliği bu gibi vakaları çözmek için kullanan görünmez adam, kötü niyetli birçok kimsenin korkulu rüyası haline gelmiş. Görünmez adamın yaşadığı kasabada, bir zamanlar üst safhalarda olan suç oranları minimum seviyeye düşmüş ve kasaba halkı, içinde bulundukları bu durumdan oldukça memnun kalmışlar. Elbette onlar da bu durumun ortaya çıkmasında görünmez adamın parmağının olduğun çok iyi biliyorlarmış. Görünmez adam, sahip olduğu bu özellikten almış olduğu iyi neticeler dolayısıyla oldukça memnun bir haldeydi. Bir şekilde insanların hayatlarına dokunmak ve bu konuda ana etken olmak ona iyi geliyordu. Tıpkı onun da başkalarına iyi geldiği gibi. Bu yolda elinden geldiğince yürümeye devam edeceğine dair kendisine büyük bir söz vermişti. Şahit olduğu her kötülüğe müdahale edip buna engel olmaya çalışacaktı. Bunu yapmıştı ve bu konuda oldukça başarılı da olmuştu. Bu başarı neticesinde kasabadaki çocukların neredeyse hepsi görünmez adam olmak için hayaller kurmaya ve bu yönde oyunlar oynamaya başlamıştı. Görünmez adam, bir efsane olma yolunda önemli bir adım atmıştı. Daha Fazla Masal İçin Uzun Masallar Kategorimizi İnceleyebilirsiniz.


Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar perilerin ülkesinde bahçelerinin tam ortasında gül ağacı varmış. Bu gül ağacının en üstünde küçük bir gül perisi yaşarmış. Bu peri o kadar küçükmüş ki kimse tarafından görülmemiş. Kanatları o kadar uzunmuş ki omuzlarından aşağı kadar sarkıyormuş. Bu küçük ve güzel perinin güllerin her yaprağı yatağıymış. Gülden oluşan evinin odaları mis gibi kokarmış. Gül perisi yazları, ılık güneşin altında çiçekten çiçeğe konar, kelebeklerin kanatları üzerinde dans eder ve incecik kanatları ile ıhlamur yapraklarının üzerinde koşup akşam edermiş. Gül perisi en çok yaz mevsimini severmiş. Havalar sıcak olduğu için bütün çiçek arkadaşları ile oyunlar oynayıp, daha çok vakit geçirebiliyormuş. Gül perisinin sıcağı sevdiğini duyan yağmur damlaları bu duruma çok üzülmüş. Gül perisi beni ve bulutları sevmiyor, diye düşündüğü için uzun bir süre yağmur damlacıklarını gül perisinin yanına getirmemiş. Bir gün gül perisi kanatlarının çok kirlendiğini fark etmiş ve yağmur damlacıklarına ihtiyacı olmuş. Fakat yağmur damlacıklarının uzun zamandır olmadığını anlayıp ona seslenmiş; Yağmur damlacıkları sizi çok özledim neredesiniz gelin oynayalım beraber. demiş. Yağmur damlacıkları gül perisini duymasına rağmen ona kırgın oldukları için cevap vermiyormuş. En sonunda; Çok işim var gül perisi şuan seninle oynayamam. Seninle sonbaharda görüşürüz. demiş. gül perisi yağmur damlacıklarının kendisine küs olduğunu bilmeden, yağmur damlacıkları ise gül perisini yanlış anladığından habersiz uzun zaman görüşmeden yaşamlarını sürmüşler. Birbirlerini özlemelerine rağmen uzun süre daha görüşmemişler. Bu masal da bu şekilde sona ermiş.


Bir zamanlar, uzak bir krallıkta Ay Kraliçesi yaşıyordu. Ay Kraliçesi, geceleri gökyüzünde parlayan ve insanlara huzur veren güzel bir ışıktı. Krallığında herkes ona hayrandı ve onun güzel ışığını izlemek için her gece dışarı çıkardı. Bir gece, Ay Kraliçesi gökyüzünde dolunay olarak parladı. Her zamankinden daha parlak ve daha büyüleyici görünüyordu. Ancak bir sorun vardı, Ay Kraliçesi'nin yüzünde bir burun olduğunu fark etti. Bu onu çok üzdü çünkü güzelliğini bozan bir şeydi. Ay Kraliçesi, burun konusunda çok endişeliydi. Kendini karanlık bir köşeye çekti ve üzgün bir şekilde ağlamaya başladı. O sırada gökyüzünde ufacık bir yıldız belirdi. Yıldız, Ay Kraliçesi'nin üzgün olduğunu görünce yanına yaklaştı. Yıldız, Ay Kraliçesi'ne güzel bir hediye getirdi. Bu sihirli bir tozdur dedi. Eğer bu tozu burnuna sürersen, burun kaybolacak ve güzelliğin eski haline dönecek. Ay Kraliçesi sevinçle tozu aldı ve burnuna sürdü. Ve gerçekten de sihirli toz işe yaradı! Ay Kraliçesi'nin burunu kayboldu ve yüzü tekrar pürüzsüz ve güzel bir şekilde parlamaya başladı. Ay Kraliçesi çok mutluydu ve teşekkür etmek için yıldıza sarıldı. Ay Kraliçesi, yıldıza olan minnettarlığını ifade etmek için hemen kabul etti. Bir sihirli değnek kullandı ve gökyüzünden küçük bir parça alarak ona verdi. Bu parlak ve küçük ışık parçası, yıldızın yanında parlamaya başladı. O zamandan beri, Ay Kraliçesi'nin yanında her gece küçük bir yıldız parlar. İnsanlar bu ışığı görerek Ay Kraliçesi'ni hatırlarlar. Ay Kraliçesi ise yıldıza minnettarlıkla gülümser ve onunla birlikte gökyüzünde parlar. Ve bu şekilde, Gülen Ay Işığı hikayesi krallık boyunca anlatıldı. İnsanlar, Ay Kraliçesi'nin güzelliğine hayran olurlar ve yıldızın parlaklığını gördüklerinde onlara hatırlatırlar: Gerçek güzellik, içten gelen bir gülümsemeye sahip olmaktır. Ay Kraliçesi ve küçük yıldızın hikayesi sonsuza dek sürdü. Onlar, insanların kalplerinde güzellik ve umut bırakan ışıklar olarak hep hatırlanacaklardı. İnsanların onlardan öğrenecekleri aslında çok şey vardı. Hikaye yıllar boyuncu insanların bir birine anlattığı ve ders çıkardığı bir hikaye olarak uzun yıllarca anlatıldı. Çocuklar ve büyükler burada anlatılanlardan çok önemli dersler çıkardılar ve hayatlarını buradan çıkardıkları dersler doğrultusunda şekillendirdiler. Her zaman için burada anlatılanların ne kadar doğru olduğunu tekrar tekrar anladılar.


Bir zamanlar, fakir ve masum bir çocuk, hayatını zorluklarla geçiriyordu. Ancak çocuğun hayali, ayaklarında pırıl pırıl parlayan gümüş ayakkabılar giymekti. Geceleri yıldızlara bakan çocuk, gümüş ayakkabılarının onu mutlu ve özgür kılacağına inanıyordu. Bir gün, çocuk ormanda dolaşırken, esrarengiz bir bayanla karşılaştı. Bayanın elinde sihirli bir kutu vardı ve içinde parlayan gümüş ayakkabılar duruyordu. Bayan, çocuğun içindeki hayali bildiğini ve ona gümüş ayakkabıları vereceğini söyledi. Ancak bayan, gümüş ayakkabıları çocuğa vermeden önce de bir şart koştu. Ayakkabıları almak için çocuğun kalbinin saf ve sevgi dolu olması gerektiğini belirtti. Kalbi saf ve iyi niyetli olmayanların ayakkabıları taşıyamayacağını açıkladı. Çocuk, içindeki saf kalbiyle bayana doğru cevap verdi. Kalbinin sevgiyle dolu olduğunu ve gümüş ayakkabıları iyi niyetle taşıyacağını söyledi. Bunun üzerine bayan, çocuğa sihirli gümüş ayakkabıları verdi. Çocuk, ayakkabıları giydiği anda büyülü bir deneyim yaşadı. Ayakkabılar, onu hafifletmiş ve uçarcasına koşmasını sağlamıştı. Artık çocuk, sevgi ve umutla dolu bir enerjiyle her yere gidebilirdi. Gümüş ayakkabılarıyla çocuk, evinden ve hayatındaki zorluklardan uzaklaşarak masalsı bir yolculuğa çıktı. Yıldızların altında dans etti, kuşlarla şarkılar söyledi ve tüm doğal güzelliklerin tadını çıkardı. Ancak bir gün, çocuk ayakkabılarından uzaklaştı. Başkalarının mutluluğu için harcadığı çabalar, onun kalbindeki saf niyetiyle ödüllendirilmişti. Artık ayakkabılar onun için önemli değildi. Çünkü gerçek mutluluğun, içindeki sevgi ve iyi niyetle olduğunu anlamıştı. Çocuk, gümüş ayakkabılarını tekrar sihirli kutuya yerleştirdi ve bayana geri verdi. Sihirli ayakkabılara veda ettiğinde bile yüzündeki mutluluk eksik olmuyordu. Hayatta, gerçek mutluluğun kalbindeki sevgi ve iyilikle olduğunu öğrenen çocuk, bu deneyimle büyümüştü. Artık çevresine yardım ederek ve sevgiyle davranarak insanların kalplerinde güzellikler bırakıyordu. Gümüş Ayakkabı ve Çocuk masalı, saf kalbin gücünü ve içimizdeki hayallerin gerçekleşmesini anlatan masalsı bir hikayeydi. Çocuğun gümüş ayakkabılara olan arzusu, içindeki sevgiyle birleşince gerçek mutluluğu ve özgürlüğü bulmuştu. Bu eşsiz masal, sevgi ve iyilik dolu kalplerin sonsuz gücünü hatırlatan masal ülkesinin en değerli hikayelerinden biriydi.


Evvel zaman içinde devlerin hüküm sürdüğü bir ülkede yer alan Kafdağı'nda iyi niyetli bir dev yaşarmış. Bu dev parlak gümüş rengi gözlere sahip olduğundan dolayı Gümüş Gözlü Dev olarak anılırmış ve insanlara iyilik yapmadan duramazmış. Kimin ne yardıma ihtiyacı olsa hemen koşar yaparmış. Ancak bu devin yaşadığı ülkenin hükümdarı olan Sarı Dev onun aksine son derece zalim ve kötü biriymiş. Bu dev hatalı gördüğü herkes için ölüm emri verirmiş. Bu sayede de ülkeye korku salarak yönetirmiş. İyi kalpli olan devin kardeşi ise Sarı Dev emrinde çalışırmış. Sarı Dev'in kötülüğünü duyan Gümüş Gözlü Dev her gün kardeşine bir şey olacak korkusuyla yaşarmış. Çünkü tek bir kardeşi varmış ve ona bir şeyi olursa yaşlı annesi yaşayamazmış. Bir gün kardeşini görmeye devin sarayına gitmiş ve o gün Gümüş Gözlü Dev'in korktuğu başına gelmiş. Deve yemek götüren Nazlı Çiçek ayağı takılınca yemekleri devirmiş. Bu olay üzerine sinirlenen Sarı Dev yardımcılarına seslenerek Nazlı Çiçek'in damdan atılarak öldürülmesi emrini vermiş. Kardeşi için verilen kararı duyan Gümüş Gözlü Dev hükümdarın cellatlarının karşısına geçerek kardeşinin affedilmesi için yalvarmış. Onlara başka kardeşi olmadığını ve annesinin onsuz yaşamayacağını söylemiş. Ancak yardımcılar onun sözlerine kanmamışlar ve hükümdar olan devin sözünü tutmak zorunda olduklarını anlatmışlar. Yardımcıları yumuşatmayı başaramayan Gümüş Gözlü Dev kardeşinin atılacağı damın altına gelmiş. Ne olursa olsun onu kurtaracak ve yaşamasını sağlayacakmış. Derken Nazlı Çiçek'in damdan atılma zamanı gelmiş. Yardımcılar dama çıkarak aşağıya doğru Nazlı Çiçek'i atmışlar. Gümüş Gözlü Dev kardeşinin atıldığını görür görmez damın altına gelmiş ve kardeşi yere düşmeden önce onu kurtarmış. Böylece Nazlı Çiçek abisinin üzerine düşmüş ve yara almadan kurtulmuş. Abisinin onu kurtardığını anlayan Nazlı Çiçek abisine bakmış ancak onun hareket etmediğini fark etmiş. Gümüş rengindeki parlak gözleri gülüyor ancak abisi hareket etmiyormuş. Bunun üzerine abisinin onu kurtarırken öldüğünü anlayan Nazlı Çiçek çok üzülmüş. Bu olay üzerine Kafdağı'nda abisinden daha iyi birisi olmadığına dair ağıtlar yakmaya başlamış.


Uzak diyarların derinliklerinde, büyülü bir dünyada, Güneş ve Ay adında iki büyülü varlık yaşarmış. Onlar, gökyüzünün efendileri olarak, dünyada gerçekleşen farklı olayları yönlendirirlermiş. Birbirlerine tamamen zıt olsalar da birlikte çalışarak dünyayı aydınlatır, renklendirir ve insanların hayatına sihirli bir dansla dokunurlarmış. İnsanlar için adeta bir ışık kaynağı olmuşlar ve onlar için parıl parıl parlamışlar. Güneş, gündüzün kralıymış. Gökyüzüne doğduğunda, tüm dünyayı ışığıyla aydınlatırmış, sıcaklığını yayarak insanları sevgiyle kucaklar, tarlalardaki bitkileri, çiçekleri ve ağaçları canlandırırmış. İlkbaharın gelişiyle birlikte doğanın dansı başlar, insanlar onun enerjisinden güç alır, umutla dolarmışlar. Ay ise, gecenin perisiymiş. Güneş batarken gökyüzüne yükselir, ışığıyla geceyi aydınlatırmış. Yıldızlarla süslü gökyüzü, Ay'ın ışığıyla büyülü bir masala dönüşürmüş. İnsanlar, Ay'ın romantik ve sakin enerjisinde huzur bulur, rüyalara dalarmışlar. Bir gün, Güneş ve Ay, dünyayı dolaşırken beklenmedik bir olayla karşılaşmışlar. Gökyüzünde siyah bulutlar belirmiş, dünyayı karanlığa boğmuş. İnsanlar, endişe içinde, neden böyle bir şey olduğunu anlamaya çalışmışlar. Güneş ve Ay, bir araya gelerek durumu değerlendirmişlermiş. Birlikte, karanlığı dağıtmak ve dünyayı tekrar aydınlığa kavuşturmak için bir plan yapmışlar. Güneş, ışığıyla gökyüzündeki bulutları aydınlatmış, Ay ise yıldızları ve gökyüzünü büyülü bir şekilde süslemiş. Birlikte dans ederken, dünyayı aydınlatıp, insanların yüzlerine gülümsemeyi başarmışlar. İnsanlar, bu sihirli gösteri karşısında hayranlıkla izlemiş, şükranla bakmışlar. Herkes, Güneş ve Ay'ın dansına şükranla bakıp, gecenin karanlığından korkmadan, yeni bir günün umuduyla yataklarına yatmışlar. Güneş ve Ay, birlikte çalışarak dünyayı aydınlatmaya devam etmişlermiş. Onların dansı, insanların yaşamında süregiden eşsiz bir gösteri olmuş. Gündüz ve gece arasındaki bu sihirli uyum, dünyayı güzellik ve dengeyle doldururmuş. İnsanlar, Güneş ve Ay'ın varlığıyla mutluluk ve huzur bulup, onların dansıyla hayata sevgiyle bağlanırmışlar. Böylece, Güneş ve Ay'ın Dansı, dünyanın en güzel masallarından biri haline gelirmiş. İnsanlar, bu büyülü varlıkları sonsuza dek kalplerinde taşıyıp, her gün onların dansıyla hayatlarını dönüştürüp dururlarmış. Gökyüzünde, Güneş ve Ay'ın birlikte dans ettiği, güzellik ve sevgi dolu bir dünya vardırmış.


Mehtap ve arkadaşları bir gün denize gitmek için hazırlık yapmış. Aileleriyle birlikte en sevdikleri plaja gitmeye karar vermişler. Bütün gün denizde eğlenecek ve birbirinden farklı oyunlar oynayacaklardı. Heyecanla mehtap ve arkadaşları hazırlıklarını tamamlayarak yola çıktılar. Yolda giderken gittikleri yerde yiyecekleri birkaç yiyecek aldılar ve yola devam ettiler. Kısa süre sonra plaja varan mehtap ve arkadaşları hemen denize girmek istedi. Kıyafetlerini çıkardılar ve deniz giysileriyle hemen denize daldılar. Denizin sıcaklığı çok güzeldi. Saatlerce yüzebilirlerdi. Acıktıklarında annelerinin yanına giden küçük çocuklar karınlarını bir güzel doyurdu. Daha sonra tekrar oyun oynamaya devam ettiler. Küçük çocuklar denizde saatler süren eğlenceyi keyifle geçirdiler. Gün boyunca suda oynadılar ve zamanın nasıl geçtiğini unuttular. Mehtap daha sonra annesinin ona sürmek istediği güneş kremini sürmediğini fark etti. Güneş kremi sürmeyi sevmediği için unutmuştu. Fakat annesi güneş kremini sürdüğünü düşünmüştü. Evden çıkarken sürmesi gerektiğini ve asla unutmaması gerektiğini de eklemişti. Fakat mehtap annesinin sözünü dinlememişti. Akşam eve geldiklerinde mehtap vücuduna dokunamıyor, kıpkırmızı hali ile üzerinde kıyafet bile giyemiyordu. Annesinin sözünü dinlemediği için gerçekten çok pişmandı. Durumu anlayan annesi Mehtap'ın ateşini kontrol etti. Vücudu ateş gibi yanıyordu. Mehtap'ı hastaneye götürdüler. Güneş yanığı olan mehtap kısa süre içerisinde tedavi oldu. Tedavisi o gece hastanede süren mehtap ertesi gün evine gitti. Eve gider gitmez annesine bir daha asla sözünden çıkmayacağını söyledi. Mehtap annesi dinleseydi başına tüm bu olanlar gelmeyecekti. Sağlığı için bundan sonra daha dikkatli olması gerektiğini anladı. Mehtap artık annesi ne derse onu yapacaktı. Sadece denize giderken değil dışarı her çıktığında güneş kremini sürecekti. Cildi hassas olduğu için güneşten çok hızlı etkilenen Mehtap güneş kremini alışkanlık haline getirdi. Küçük kız annesinin aslında onun için hep doğru şeyler önerdiğini öğrendi. Çünkü anneler çocukları için her zaman en iyisini önerir ve yaparlardı. Bu yüzden Mehtap annesine hak verdi ve ne kadar şanslı olduğunu anladı. Çünkü en doğrusunu anneler bilirdi. Daha Fazla Çocuk Masalları İçin Eğitici Masallar Kategorimizi Ziyaret Ediniz.