Hekimoğlu, Ordu denildiği zaman akla ilk gelen türkülerdendir. Fatsalı olan Hekimoğlu'nun farklı farklı hikayeleri, Ünye ile Fatsa ilçelerinde dilden dile söylenir. Kimine göre eşkıya, kimine göre mazlumun yanında bir iyilik savaşçısı olarak bilinir. Bazı rivayetlere göre sadece Ünye, Fatsa ve Ordu içerisinde yaşamamıştır. Tokat ile Niksar arasında da bulunduğu ve yaşamının belli dönemlerini buralarda geçirdiği söylenir. Asıl adı Hekimoğlu İbrahim'dir. Hekimoğlu'nun asıl hikayesi Gürcü Beyi ile girdiği çatışmaya dayanır. Hekimoğlu, Narin isimli bir kızı sevmektedir. Gürcü Bey'i de Narin ile sözlüdür. Hekimoğlu fakir bir aileden gelmekte olup, annesi ile birlikte yaşamaktadır. Tüm hikaye de Narin ile Hekimoğlu'nun ilişkisi ile başlayıp bambaşka bir hale dönüşür. Hekimoğlu İbrahim, Narin ile gizli gizli görüşmeye devam eder. Bunu haber alan Gürcü Bey'i Hekimoğlu'nun peşine düşer. Belirlenen gün ve mevkide Hekimoğlu ile birlikte karşı karşıya gelecekler ve hesaplaşacaklardır. Kararlaştırılan yere Hekimoğlu yalnız gelmesine rağmen Gürcü Bey'i sözünde durmayarak, yanında bir yığın adamı ile birlikte gelir. Abluka altına almaya çalıştıkları Hekimoğlu bir şekilde bu çemberi delerek kaçar. Bu tarihten sonra artık yaşamı kaçarak devam etmeye başlar. Gürcü Bey'i son derece nüfuzlu ve herkesi etki alacak güce sahiptir. Olmadık iftiralarla Hekimoğlu'nu yakalatacak boyutta hareketlere başvurur. Artık Hekimoğlu'nun meskeni dağlardır. Burada yanına iki tane sevdiği ve güvendiği amcaoğlunu da alır. Hekimoğlu, dağlara çıktıktan sonra daha da güçlenir. Yaşı ilerlemekte, o yoksul ve toy İbrahim, yerini olgun ve gözü kara Hekimoğlu'na bırakmaktadır. Onunla birlikte haksızlığa uğrayan başka gençler de yanında saf tutarak, giderek çeteleşme yolunda ilerlerler. Hekimoğlu, zenginden alıp fakire veren, mazlumu doyuran, haklının yanında olan biri olarak nam salmaktadır. Orta ve Doğu Karadeniz'de adı giderek daha da duyulur. Ondan çok korkan olduğu gibi çok ta seven ve hürmet eden bir kesim de bulunur. Kendine has giyimi ve türkülere konu edilen aynalı martini en temel özelliğidir. Mert ve cesur kişiliği ile Ordu'nun en temel simgesi haline gelir. Hekimoğlu, çetelerle savaşırken, tüm alanı aynı anda görmek ister. Yanından gelen, arkasından onu vurmak isteyen herkese karşı tedbirli olacaktır. Aynalı martin yaptırarak bu konuya bir çözüm bulur. Mavzerine yaptırdığı aynalı martin, onun çatışmalarda bir kurtarıcısıdır. Çatışma anında karşısındaki düşmanına aynayı yansıttığında gözlerinin net görememesi, karşı tarafı alt etmesini sağlamıştır. Ölümü konusunda da birçok rivayet bulunur. Bu rivayetlerden en bilineni, Gürcü Bey'i ile yaptığı çatışma sonucunda atının üzerinde iken vurulur. Yaralı vaziyette Ordu içerisine kadar at sırtında gelir. Yaraları ağırlaşması sebebiyle de kan kaybından kısa sürede vefat eder. Türküleri ve hikayesi yaşadığı Ünye ve Fatsa yörelerine kültür mirası olarak kalır. Daha fazla hikaye okumak isterseniz Türküler ve Hikayeleri kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir zamanlar, her gün bir altın biriktiren bir adam yaşarmış. Bu adam, cimri ve açgözlü biriydi. Onun tek amacı daha çok zengin olmaktı ve bunun için her gün bir altın biriktirmeye karar vermişti. Adam, her sabah güne günlük işlerini hızlıca hallederek başlardı. Sonra eline aldığı bir altınla, masalsı ülkenin pazar yerine giderdi. Pazarda elindeki altını kimseye göstermeden, hemen bir kenara gömmeye başlardı. Günler ve haftalar geçtikçe, bu alışkanlık adamın hırsını daha da artırıyordu. Her gün bir altın biriktirmek onun için bir tutku haline gelmişti. Ailesi ve arkadaşları, onun açgözlü tutumunu fark etmiş ve ona bu hırsının zarar verebileceğini söylemişlerdi. Ancak adam dinlemiyordu. O, sadece daha fazla zengin olmak istiyordu. Her gün biriktirdiği altınları gömdüğü yerden dışarı çıkarmaya kıyamazdı. Onun için altınları sadece sayıları önemliydi, onların gerçek değeri ise umurunda değildi. Bir gün, ziyaretçi bir tüccar gelmişti. Tüccar, ülkenin nadir ve değerli bir hazine taşıdığını söylemişti. Bu hazine taşı, altından daha değerliydi ve kişinin kalbinin saf ve sevgi dolu olmasını gerektirirdi. Taşın sırrı, sahibinin kalbindeki gerçek zenginliği ortaya çıkarırdı. Adam, tüccarın anlattıklarını duyduğunda hemen hazine taşını elde etmek istedi. Onun tek amacı, bu taşın gücünü kullanarak daha da zengin olmaktı. Tüccar, ona taşın sahibinin kalbindeki gerçek zenginliği arayan bir test olduğunu söyledi. Adam, hemen hazırlıklara başladı ve tüccarın önerdiği yerde hazine taşını buldu. Ancak, taşı eline aldığında bir şeylerin ters gittiğini hissetti. Taş, onun ellerinde kaybolup gitti. Adam, tüccarın sözlerini anlamıştı. Onun için gerçek zenginlik, sadece altınla ölçülen maddi değerlerde değil, kalbindeki sevgi, cömertlik ve hoşgörüde yatıyordu. Bu olaydan sonra adam, altın biriktirmeyi bıraktı ve masalsı ülkede yaşayan insanlara yardım etmeye başladı. Maddi değerlerin ötesinde, kalbinin sevgi ve cömertlikle dolu olması onun gerçek zenginliği olduğunu anlamıştı.


Türkçe de hikaye, tasarlanmış ya da gerçek olan olayı anlatır. Hikayenin diğer adı öyküdür. Hikayeler düz yazı şeklinde yazılan türlerdir. Edebi olan destanlar ile birlikte var olan hikayeler, günümüzdeki son hallerine kadar farklı değişimlere uğramışlardır. Günümüzdeki haline ulaşması on dokuzuncu yüzyıl yazarları sayesinde oldu. Çehov gibi yazarlar kendi isimleriyle ifade edilen hikayelerin kurucusu sayılır. Hikayelerin genel konusu insanlardır. Hikayelerin özünde olayı anlatan anlatıcılar bulunur ve her anlatıcı kendine göre bir bakış açısı ile okuyucuya iletir. Ayrıca belirli bir mekan ile zaman anlatılır. Hikayede anlatılan kişilerin de özellikleri ifade edilir. Eski tarihte yer alan hikayelere göre, günümüz yazılan hikayeler daha kısadır. Hikayelerin farklı türlere ayrılması, olayları aktarma şekline göre değişiklik gösterir. Her hikaye türü konuları değişik şekillerde ele alırlar. Ayrıca her biri de kendi içinde farklı özellikleri barındırır. Olay hikayesi, olayın ve çözümün neler olduğunu anlatan, sonuca vardıran hikayeleri ifade eder. Merak uyandıracak şekilde yazılır. Durum hikayeleri, Çehov'da denilen günlük yaşamdan kesintiler ifade eder. Sonuca varmak gibi bir amaç yoktur. Ben merkezli modern hikayeler ise, daha çok düşünülemeyen fakat hayal edilen hikayeleri ifade eder. Herhangi bir olayı anlatan metinler arasında yer alan hikayelerin dört tane yapı unsuru bulunur. Bu yapı unsurlarından ilki olaydır. Genel olarak her hikaye bir olaydan meydana gelir. Bazen de hikayede anlatılan olayın öncesiyle sonrası hayal gücüne bırakılır. İkinci yapı unsuru kişidir. Kişi sayısının az tutulduğu hikayelerde, olay kısa tutulduğu için kişi sayısının da kısa olması gerekir. Üçüncü yapı unsuru zamandır. Zaman ile ilgili pek fazla bilgi belirtilmez. Bazılarında belirtilse de bazılarında zaman kısa tutulur. Son yapı unsuru ise mekandır. Zamanda sergilenen yaklaşım, mekan konusunda da sergilenir. Yani mekan anlatımları de pek belirtilmez. Hikayeler diğer adı ile de öyküler, yaşanan veya yaşanacak olan olay ve durumları ifade eder. En belirgin özelliği kısa tutulmasıdır. Romanlar ile karşılaştırıldığında olaylar ve durumlar kısaca okuyucuya aktarılır. Ya olay ya da durum anlatılır. Yazar Boccaccio'dan Decameron ilk hikaye olarak bilinir. Bizim edebiyatımızdaki ilk hikaye kitabını Ahmet Mithat Efendi yazdı. Hikayelerin anlatımında planda önce serim vardır, sonra düğüm, en son da çözüm kısmı yer alır. Kendi içinde belirli bir yapıya göre yazılırlar. Az kişi sayısı ile kafa karışıklığı yaşatılmaz. Hikayelerde genel olarak iki tip anlatım biçimi kullanılır. Bunlardan ilki öyküleyici anlatımdır. Diğeri ise betimleyici anlatımdır. Öyküleyici anlatımda olay zamana, mekana ve kişiye bağlanarak anlatılır. Genel olarak yazarlar, okuyan kişinin bunu yaşamasını ve gerçekmiş gibi hissetmesini amaç edinir. Bu anlatımın merkezinde okuyan kişiye olay sunulur. Yani var olan olayda belirli bir zaman vardır, bu zaman içinde mekan ifade edilir ve ayrıca da olayı yapan kişiler bulunur. Belirli bir hareket şekli ile yazıldığı içinde okuyucuya gerçeklik duygusunu verir. Hayatın olağan akışı gibi sunulur. Betimleyici anlatımda ise, anlatılan durumun ya da olayın tüm özellikleri okuyucu zihninde canlanır. Duyu üzerinde izlenimler oluşur. Betimleyici anlatımın esasında gözlem vardır. Yazar betimleyici anlatım kullanarak, anlatmış olduğu herhangi bir kişi ya da nesneyi, bir fotoğraf gibi okuyucuya resmeder. Bazen de hikayelerde diyalog anlatım biçimi kullanılır. Karşılıklı konuşmaların yazılı olduğu anlatıma dayalı olarak kullanılır. Hikayelerin temeli masallara ve fabllara dayanır. Hint anlatıları olan Decameron, dünya edebiyatında hikaye türünün temeli olarak ifade edilir. Daha sonra da milattan sonra ikinci yüzyılda Pançatantra ile temel oluşturulmaya devam edildi. Böyle bir iddianın olmasının sebebi ise iki eserde de benzer tekniklerin kullanılmış olmasından ileri gelir. Fakat yine de ilk hikaye olarak Decameron olduğu kabul edilir. Bu hikayede on hikaye anlatılır. Daha sonra yıllar ilerledikçe hikaye türünde ilerlemeler kaydedildi. Türk edebiyatında hikayeler modern olarak yer almadan önce de eskiden beri halk hikayesi olarak bulunurdu. Modern olarak hikayenin Türk edebiyatına dahil olması ise, Tanzimat edebiyatıyla beraber belirdi. Zaman içerisinde de gelişim göstererek farklı hikaye türleri ortaya çıktı. Bizim edebiyatımızda hikayenin ilk temelinin Giritli Aziz Efendi ile atıldığı ifade edilir. On sekizinci yüzyılda yazılmasına rağmen hikaye unsurları barındırır. İlk deneme ise, Müsameretname olduğu söylenir. On dokuzuncu yüzyıla geldiğimizde ilk modern anlamdaki hikayeyi Ahmet Mithat yazdı. Tanzimat ile başlayan hikaye Milli Edebiyata kadar gelişim göstererek devam etti. Tarihimizde Sait Faik ve Ömer Seyfettin gibi pek çok hikaye yazarımız bulunur. Tanzimat dönemi hikayelerinde günlük ve sosyal yaşam sorunları konu edinilmedi. Onun yerine zorla evlendirilme, batılılaşmada yapılan yanlışlar ve adaletsizlik gibi konular yer aldı. Çünkü bu tarz konular ile halka ulaşmak amaçlanıyordu. Hikayeler halka mesaj verme hususunda birer araç görevi görüyordu. Eski edebiyatında etkisi sürüyordu. Çünkü hikaye dilleri süslü ve ağırdı. Romantizm akımı etkisi vardı. Hikayeler kitap gibi basılmak yerine bölümler şeklinde gazete ile okuyuculara iletilirdi. Hikaye yazarlığında teknik kusurların olduğu bir dönemdi. Yazarlar bunu bir mesaj verme aracı olarak kullandığı içinde, kendi düşüncelerine yer verirlerdi. Letaifi Rivayet ilk hikaye örneği, Küçük Şeyler de batı anlamında ilk hikayemiz olarak tarihe geçti. Hikayeler ve romanlar anlatım şekli ile birbirlerine benzeseler bile pek çok farklı yönleri bulunur. Bu farklardan ilki hikayeler romanlara göre daha kısa şekilde yazılır. Hikayelerde olaylar ön planda iken, romanlarda kişiler ön planda tutulur. Yani hikaye olay üzerine roman kişi üzerine kurgulanır. Romanda birden fazla olay söz konusu iken, hikaye bir olay söz konusudur. Hikayelerde fazla ayrıntı söz konusu değilken, romanda hem olay hem de kişiler ayrıntılı şekilde anlatılır. Hikayelerde olaylar belirli bir sınır içinde ifade edilirken, romanda detaylı bir şekilde çevre bilgisi verilir. Romanda kişiler hemen hemen her yönü ile tasvir edilir. Fakat hikayede yer alan kişinin yalnızca olay ile ilgili kısımlarına yer verilir. Öyküler kısa olduğu için küçük bir çevre bilgisi verilir. Romanlar hem uzun yazıldığı için hem de detay verilen bir tür olduğundan dolayı geniş çevre bilgisi okuyucu ile paylaşılır. Anlatım özellikleri olarak hikayeler sade ve anlaşılır bir dil ile yazılırlar. Romanlarda ise, sanat yapılan ağır bir dil kullanılarak yazılır.


Bir zamanlar yemyeşil ağaçlarla kaplı, rengarenk çiçeklerin şarkı söylediği ve insan elinin değmediği ormanlarda, güzellikleri dillere destan rengarenk tüyleriyle, cıvıl cıvıl ötüşen birbirinden güzel kuşlar yaşarmış. Kuşlar her sene kendilerine bir kral seçerlermiş. Krallarını güzellik yarışmasında kim birinci gelirse, onu kralları seçerlermiş. Yine kuşlar geleneksel kuş güzellik yarışması düzenlemişler. Bütün kuşlarda tatlı bir telaş başlamış. Hepsi derenin kenarına gidip yıkanmış, tüylerini tarayıp bir güzel süslenmişler. Kuşların arasında tatlı bir rekabet varmış. Kuşların hepsi birbirinden güzelmiş. Ancak içlerinde Guguk kuşu ne yapsa da onlar gibi güzel olamıyormuş. O da diğerleri gibi derenin kenarına gidip tüylerini taramış süslenmeye çalışmış ama nafile hiçbir işe yaramamış. Bu yüzden derenin kenarında süslenen diğer kuşların düşürdüğü tüyleri toplamış. Bu rengarenk tüyleri kendisine takmış takıştırmış. Bu tüyler kendisini öyle güzelleştirmiş ki diğer bütün kuşların ağzı açık kalmış. Hepsi daha önce görmedikleri bu güzel kuşa hayran hayran bakmışlar. Nihayet yarışmanın günü gelmiş. Bir bir podyuma çıkan kuşlar tüm maharetlerini göstermişler. Kiminin uzun güzel kuyruğu, kiminin renkli tüyleri varmış. Hepsi de birbirinden güzelmiş. Ormanın ileri gelen kuşları jüri üyesiymiş. Bütün kuşları titizlikle inceleyen jüri üyeleri daha önce görmedikleri guguk kuşunu gördüklerinde hayran kalmışlar ve onu yarışmanın birincisi seçmişler. Başına da bir taç takmışlar. Bundan böyle kendisini kuşların kralı ilan etmişler. Bütün kuşlar heyecanla sıraya girip yeni krallarına sarılmak istemiş. Yalnız kuşların her biri sarıldığında guguk kuşunun takmış olduğu tüyler birer birer yere düşmüş. Sonunda bütün tüyleri yere düşen guguk kuşunun yapmış olduğu hile meydana çıkmış. Bütün kuşlar hilekar guguk kuşunun yaptığına çok kızmışlar. Başındaki tacı alıp, onu krallıktan atmışlar. Guguk Kuşu da yaptığı hilenin er ya da geç ortaya çıkacağını anlamış olmuş. Yaptığı hatayı anlamasını anlamış ama her şey için çok geçmiş. Hem doğup büyüdüğü ormandan atılmış hem de kendisi sevilmeyen bir kuş olmuş. Artık başka ülkelere giden Guguk kuşu kendiyle barışık bir şekilde yaşamaya başlamış. Bir daha hiç kimseye hile yapmamış. Daha fazla uyku masalları makalesi için 9 yaş masalları kategorisini ziyaret edebilirsiniz.


Bir zamanlar Hindistan'da, geniş yeşil çayırlıkların ortasında yaşayan bir at vardı. Bu at, adı Gülümserken olan güzel bir dişiydi ve Hindistan'ın en hızlı atlarından biriydi. Gülümserken, sahibi tarafından özenle yetiştirilmişti ve sahibinin hayatta yalnızca ona güvendiği birkaç şeyden biriydi. Gülümserken, sahibiyle birlikte yarışlara katılmış ve her seferinde zaferle dönmüştü. Ancak, bir gün bir grup avcı Gülümserken'in çevresindeki çayırlıklarda ava çıktılar. Gülümserken'in sahibi onu avcılardan saklamak için onu bir kulübeye kilitledi. Ancak, Gülümserken, kulübenin kapısını açmayı başardı ve koşarak kaçtı. Gülümserken, şimdi avcıların peşindeydi ve ondan kurtulmak için hızla koşmaya başladı. Ancak, Gülümserken'in koşusu hiçbir zaman önceden yaptığı kadar hızlı olmadı. O kadar yorgun ve bitkin düştü ki, sonunda bir nehre kadar koştu ve suların içine atladı. Nehir, Gülümserken'e güvenli bir yer sağladı ve onu avcılardan korudu. Nehir kıyısında, Gülümserken, hayatının en zor gününü yaşadığını düşünürken, kendisine bir tür yaşlı bir adam yaklaştı. Adam, Gülümserken'in zorluklarını duyduğunda, ona yardım etmek istediğini söyledi. Adam, Gülümserken'e bir sürücü olduğunu ve onu güvenli bir yere götürebileceğini söyledi. Gülümserken, adamın teklifini kabul etti ve onunla birlikte gitti. Adam, Gülümserken'i sıcak ve güvenli bir ahıra getirdi ve onu güzel bir yemeği yedirdi. Gülümserken, karnını doyurduktan sonra, uzun süre uyudu. Uyandığında, ahırda başka atlar olduğunu fark etti ve onlarla oynamaya başladı. Birkaç gün sonra, sahibi Gülümserken'i buldu ve onu geri aldı. Sahibi, Gülümserken'in nehirde kaybolduğunu ve onu bulamadığını söyledi. Ancak, Gülümserken'in sahibi, onun nasıl kurtulduğunu öğrendiğinde, onu hayranlıkla övdü. Gülümserken, artık sahibinin yanında daha mutlu bir at haline gelmişti ve artık yarışlarda daha da hızlı koşuyordu. Gülümserken artık başka bir şey de öğrenmişti: dayanışma ve sadakatin önemini. Nehirdeki zorlu deneyimi sırasında, Gülümserken'in yanında olan yaşlı adam, onunla ilgilenmiş ve ona yardım etmişti. Bu yardım, Gülümserken'in hayatını kurtarmıştı. Artık, Gülümserken, birlikte olduğu herkesle aynı sadakat ve dayanışmayı paylaşmayı öğrenmişti. Bir gün, Gülümserken'in sahibi, onu bir yarışa kaydetti. Ancak, yarış sırasında, bir diğer at yarış sırasında düşüp yaralanmıştı. Gülümserken, yarışı kazanabilecek olsa da, yaralı atı bırakmayarak ona yardım etmeye karar verdi. Gülümserken, yarışı kazanma şansını kaybetti ama onun yerine yaralı atı güvenli bir yere götürdü. Diğer yarışmacılar şaşkınlık içinde izliyordu ama Gülümserken'in sahibi gururla onu övdü. Gülümserken'in sahibi, onun sadakatini ve dayanışmasını takdir etti. Bu olaydan sonra, Gülümserken, diğer atlarla daha da iyi arkadaş oldu ve artık onlarla yarışa gitmek yerine, onlarla birlikte zaman geçirdi.


Bir zamanlar bir krallıkta, hırsızlarla dolu oldukça kötü bir dönem yaşanıyormuş. Krallığın huzuru ve güvenliği tehlikeye girmiş, insanlar sürekli hırsızların saldırısına uğruyormuş. Kral, halkının güvenliğini sağlamak için krallık ordusundan bir grup askeri görevlendirmeye karar vermiş. Bu askerler, Hırsızları Arayan Askerler olarak anılmaya başlamış. Krallığın en cesur ve adil askerleri seçilmiş, hırsızları yakalamak ve krallığı tehdit eden tehlikeleri bertaraf etmek üzere yola çıkmışlar. Askerler, ormanın derinliklerine kadar iz sürdüler. Ormanda gizlenen hırsızların peşine düştüler. Ancak ormanda ilerlemek zorluydu; çetin doğa koşulları ve tehlikeli yaratıklarla karşılaşıyorlardı. Yine de askerler, krallık için görevlerini yerine getirmek için birbirlerine destek olarak ilerlediler. Bir gece, askerler, hırsızların gizlendiği bir mağaraya ulaştılar. Mağara karanlık ve ürkütücüydü, ancak askerlerin kalplerindeki kararlılık onları cesaretlendirdi. Hırsızları yakalamak için mağaranın içine girdiler. Mağarada, hırsızlarla zorlu bir mücadeleye giriştiler. Hırsızlar, hızlı ve çevik hareketleriyle askerlerin işini zorlaştırıyordu. Ancak askerler, eğitimlerini ve disiplinlerini kullanarak hırsızları etkisiz hale getirmeye çalıştılar. Uzun ve zorlu bir mücadeleden sonra, askerler hırsızları yakaladılar ve krallığın güvenliği için tehditleri ortadan kaldırdılar. Hırsızları cezalandırmak yerine, adaletli bir şekilde onlarla konuştular ve neden hırsızlık yaptıklarını öğrenmeye çalıştılar. Hırsızların hikayelerini dinleyen askerler, bazılarının çaresizlik içinde hırsızlık yaptığını anladılar. Onlara yardım eli uzattılar ve krallığın toplumunu daha iyi bir yer haline getirmek için çaba harcadılar. Askerler, hırsızları yakalayarak krallığı tehditten korumuş, ancak onları da dönüştürerek yeni bir başlangıç yapmalarına yardımcı olmuşlardı. Bu olay, krallığın adalet ve merhametle yönetildiğini göstermişti. Bu olaydan sonra kral rahatlamıştı ve ormanda dolaşıp, kuşların şarkılarına kulak kabartıp, ağaçların kollarında keyifli anlar yaşıyordu. Hırsızı arayan askerler, krallığın kahramanları olarak anılmaya başlandı. İnsanlar onların cesareti ve adaleti karşısında saygıyla eğildi. Krallık, artık hırsızlardan ve tehlikelerden korkmadan yaşayabiliyordu. Askerler, hırsızları yakalayarak huzuru sağlamış ve onları dönüştürerek yeni bir yaşamın kapılarını açmışlardı. Hırsızları arayan askerler sayesinde herkes güven içerisinde uyuyabiliyordu. Bu askerlerin hikayesi nesilden nesile aktarıldı ve günümüze kadar ulaştı.


Çok eski zamanlarda kimsenin bilmediği BÜYÜLÜ TOPRAKLAR adında bir ülke varmış. Bu ülkede herkes çok mutlu ve çok rahatmış. Öyle ki kimse evinin kapısını kilitlemezmiş. Herkesin bir işi, sofrasında kendine yetecek yiyeceği, evinde kendini mutlu edecek ve kendine yetecek kadar eşyaları varmış. Kimse kimseye yan gözle bakmaz, kimse kimseye saygısızlık etmezmiş. Gel zaman git zaman, nasıl olmuşsa bu ülkeye yaşlı bir adamla oğlunun yolu düşmüş. Yaşlı adam o kadar yaşlıymış ki görenler onun yürüyebildiğine hatta konuşabildiğine bile hayret edermiş. Ama o bir lokma ekmek, bir hırka ve bir asa ile çok mutlu görünüyormuş. Ama oğlanın böyle bir şeye hiç niyeti yokmuş. Çünkü babasının elinde tuttuğu asanın içinde bir hazinenin anahtarının var olduğunu biliyormuş. Bunu yaşlı adam karısı ölmeden önce konuşurlarken duymuş. Dilerse babasının elinden asayı rahatlıkla alabilirmiş oğlan ama babası, annesi ölüm döşeğindeyken ona şöyle demiş: Bu asa çok büyük bir hazinenin anahtarını saklıyor. Ancak o anahtarın çok önemli bir özelliği var. Hazinenin kapısının açılabilmesi için benim ecelimle ölmem gerekiyor. Ve ben öldükten sonra da her kim asayı eline alırsa anahtarın sırrını da o çözecek. Başka türlü olmaz. İşte hain evlat bu yüzden babasının yanında duruyormuş. Baba ve oğul büyülü topraklara yerleştikten sonra tuhaf şeyler olmaya başlamış. Kiminin parası, kiminin eşyası kayboluyor; evlerine birileri girip ancak kendilerine yetebilecek kadar olan yemekleri silip süpürüyormuş. Tabii bütün halk baba ve oğlundan şüphelenmeye başlamış. Zamanla kapılarını kilitler olmuşlar. Artık birbirlerine de pek güvenemiyorlarmış. Bakmışlar olacak gibi değil, yaşlı adama gidip konuşmaya karar vermişler. Çoğu bu işi oğlunun yaptığını anlamış zaten. Ancak bunu yaşlı adama anlattıklarında adamcağız o kadar üzülmüş ki birden olduğu yere yığılıvermiş. Hemen doktoru çağırmışlar. Fakat adam doktorun kollarında can vermiş ve asa da doktorun eline geçmiş. Bunu gören oğlan hışımla doktora saldırmış ancak doktor elindeki asayı havaya kaldırınca boru gibi olan asanın altındaki kapak açılmış ve içinden bir kağıt yere düşmüş.


Bir gün Hz. Musa 'ya bir adam geldi: Ey Musa benim için dua et hayvanların dilini anlayabileyim ve bu durumdan ders çıkararak iyi biri olayım. der. Hz. Musa : İşine git ve kaldıramayacağın yükü üstlenme bu durumun senin için daha hayırlı olandır. dedi. Ancak adam Hz. Musa 'yı dinlemedi ve ısrarına devam etti: Ey Musa en azından kapımın önünde olan horoz ve köpeğin dilinden anlayayım. dedi. Musa bu isteğinden adamı vazgeçirmek için çalışsa da adam vazgeçmedi ve ısrara devam etti. Adamın bu kadar ısrar üzerine Hz. Musa adam için istediği duayı yaptı. Adam mutlu bir şekilde evine gitti. Ertesi gün sabah hizmetçisi sofra kurarken küçük bir ekmek parçası yere düştü. Horoz hızlıca ekmeği yerden kaptı. Köpek horozun bu hareketine kızdı: Horoz senin bu hareketin doğru mu? Sen hem arpa yiyebilirsin hem buğday da. Ayrıca mısırı da yiyebilirsin, küçük taneli besinleri de. Ben ise ekmek dışında bir şey yemem, niçin benim rızkıma göz koyuyorsun? dedi. Horoz köpeğe cevap verdi: Haklısın ama yarın sahibimizin eşeği ölmüş olacak, böylelikle sende karnını güzelce doyuracaksın. dedi. Köpekle horozun konuşmasını duyan adam derhal eşeğini sattı. Ertesi gün sabahında adam köpekle horozun ne konuşacaklarını merak ederek yanlarına geldi. Köpek horoza sitem ederek konuşuyordu: Eşek hani ölecekti, güzelce karnını doyuracaksın diyordun. dedi. Horoz: Eşek öldü ancak başka bir yerde öldü. Çünkü sahibimiz eşeği sattı. Ancak meraklanma yarın sahibimizin atı da ölecek. At ölünce daha fazla doyacaksın. dedi. Köpekle horozun konuşmasını duyan adam derhal atını da sattı. Hayvanların dilini öğrenmekten oldukça memnun olan adam bu sayede zarardan kurtulabildiğini düşünüyordu. Ertesi günün sabahında adam tekrardan köpekle horozun yanına geldi. Acaba ne konuşacaklar diye merakla dinledi. Köpek bugün de horoza sitemkar konuşup duruyordu: Yahu bugünde söylediğin olmadı, yalan mı söylemeye başladın yoksa sen. dedi. Horoz cevap verdi: Hayır kesinlikle yalan söylemedim. At da eşek gibi ölecekti ancak sahibimiz hemen onu da eşek gibi pazarda sattı. dedi. Ancak hiç meraklanma yarın bu sefer de sahibimizin kölesi ölmüş olacak, onun hayrı için helvalar ve yemekler dağıtılacak bizde doyacağız. dedi. Köpek ve horoz arasında geçen bu konuşmayı da duyan adam hiç zaman kaybetmeden kölesini de pazara götürüp sattı: Köpekle horozun dillerini öğrenmem oldukça faydalı oldu. Bu sayede birçok zarara uğramaktan kurtuldum. diye aklından geçirerek sevindi. Bu durumdan oldukça fazla yararlanmaya çalışan adam ertesi günün sabahında yine hemen köpekle horozun yanına koştu. Köpekle horoz yine aralarında konuşuyorlardı. Köpek bu defa horoza oldukça fazla kızgındı: Hani bu seferde köle ölecekti, karnımızı güzelce doyuracaktık yalancı horoz günlerdir bana yalanlar söyleyerek beni oyalıyorsun, sana bu yakışıyor mu hiç? Horoz köpeğe cevap verdi: Ben kesinlikle yalan söylemem. Ayrıca yalancı da değilim, diyerek söze başlayan horoz: Köle de öldü ancak burada ölmedi başka bir yerde öldü. Sahibimiz eşeği, atı sattığı gibi köleyi de sattı. Ancak bunu yapması hiç doğru olmadı. Çünkü artık ölüm sırası sahibimize geldi. Eğer eşek satılmasaydı, eşeğin başına gelecek olan kaza-bela sahibimizin üzerinden kaza ve belayı def edecekti. Eşeği satmasının ardından kaza-bela atına geldi. Atını da satınca bu sefer sıra kölesine geldi. Kölesini de satınca bela sahibimizin kendisine gelecek. Artık sıra sahibimizde oda yarın ölecek ve böylece karnımızı doyuracağız. dedi. Adam bunu duyunca ah vah etse de artık onun için çok geç olmuştu. Böylece tamahkarlığını hayatı ile ödedi.


Carolina Hristiyan bir ailede dünyaya gelmişti. Dünyaya geldiği ilk andan itibaren ailenin göz bebeği olmuştu bile. Çok küçük yaşta başlamıştı konuşmaya. Carolina'nın ailesi dinine çok düşkündü. Küçük yaşta öğretmeye başlamıştı her şeyi. Fakat yan komşuları Müslümandı. Komşularının çocuğu da aynı Carolina yaşlarındaydı. Her iki aile dinleri farklı olmasına rağmen çok iyi anlaşıyor ve birbirlerine saygı duyuyorlardı. Carolina Müslüman ailenin kızı ile çok iyi anlaşıyor ve sürekli onların evine oynamaya gitmek istiyordu. Medine çok sevecen akıllı bir çocuktu. Carolina'nın ailesi bu sebeple oraya gitmesine karşı çıkmıyor ve her seferinde izin veriyordu. Carolina arkadaşının yanına gitmiş olduğu bir gün ilgisini çeken bir olay olmuştu. Arkadaşının annesi yere eğiliyor kalkıyor ve başını yere koyuyordu. Bunun ne olduğuna bir türlü anlam veremedi. Eve geldiğinde aynı hareketleri kendi de yapmaya başlamıştı. Ailesi bunu görünce şaşırmış olsalar da ona bir şey dememişlerdi. Her arkadaşına gidişinde aynı şeyler ile karşılaşan Carolina bunun ne olduğunu sordu. Medine'nin annesi bunun namaz olduğunu ve insanları mutlu ettiğini söyledi. Caroline merak etti bu namaz nasıl bir insanı mutlu edebilirdi ki? Eve giderek annesine anlatmış olsa da bir karşılık alamadı. Caroline gün geçtikçe büyüyor fakat namaz onun aklından çıkmıyordu. Okula gidip gelmeye başlayan küçük kız zaman geçtikçe farklı Müslüman arkadaşlar edindi. Liseye geçtiğinde ise İslam dinine olan merakı bir hayli artmıştı. Arkadaşlarından ona kutsal kitaplarını getirmesini istemişti. Bir yandan da internetten araştırmalar yapmaya koyuldu. Nasıl olur da bunca gerçek olan şey binlerce yıl öncesinden bir kitapta yazılı olabilirdi. Bunu düşünmekten kendini alıkoyamıyor ve sürekli karşısına Müslümanların kutsal kitaplarında geçen olaylar çıkıyordu. Carolina bir yandan enerji ile ilgili de araştırmalar yaparken karşısına namaz kılmanın insan vücudunda yer alan negatif enerjileri boşalttığını ve bir nevi topraklama yapılmış olduğunu öğrendi. İşte şimdi taşlar yerine oturuyordu. İnsanların neden kendilerini daha mutlu hissettiklerini anlamaya başlamıştı. Bunun üzerine kendisi de namaz kılmaya başlamış ve gerçekten mutluluk verip vermediğini incelemeye koyulmuştu. Gerçekten de namaz kıldığı zamanlarda çok mutlu oluyor ve adeta içini bir huzur kaplıyordu. Daha sonra namaz kılarken secdeye gittiğinde fark etti ki diyafram nefesi alıyor ve bu onu daha da rahatlatıyordu. Oysa Hristiyanlıkta böyle bir şey ile daha önce hiç karşılaşmamıştı. Müslüman arkadaşlarının türbanlı olduğunu gören Carolina bunun ne ise yaradığını araştırmaya başladı. Araştırmaları sonucunda kadınların en fazla negatif yükü topladıkları yerin saç olduğunu ve hatta hastanelerde aslında bunun için bone takıldığını öğrendi. İslam ne kadar güzel bir dindi. Her şeyi ince ayrıntısına kadar düşünüp yazan bir insan olamazdı. Tüm bunları öğrendikçe Müslüman olmaya bir adım daha yaklaşıyordu. Ailesine bu durumu anlatan Caroline ilk önce büyük tepkiler ile karşılaşsa da onlara rağmen Müslüman oldu ve huzurlu bir yaşam için en büyük adımı atmış oldu.


Çok geniş bir ovanın ortasında yalnız başına yaşayan, gökyüzüne doğru süzülen uzun boyu, geniş dalları ile yaşlı bir çınar ağacı yaşıyormuş. O çevredeki tek ağaç olduğu içinde bütün kuşlar onun dallarına yuva yapıyorlarmış. Yaşlı çınar ağacı bu durumdan hiç memnun değilmiş. Yıllardır sürekli kuşların kendi aralarında konuşmalarından, seslerinden, kahkahalarından artık bıkmış. Onun sürekli söylenmesine kuşlar alışmış ve çınar ağacı Gidin buradan dallarıma konmanızı da yuva yapmanızı da istemiyorum demesine hiç aldırmadan yaşamaya devam ediyorlarmış. Kuşların bu şekilde onu dinlememelerine Çınar ağacı çok bozuluyormuş. Ne yapsam da bu kuşlardan kurtulsam diye düşünmeye başlamış. Bir gün hafif bir rüzgar eserken dallarının sallanması aklına müthiş bir fikir getirmiş. İçinden Ben şimdi dallarımı hızlıca sallasam onların yuvalarını bozsam hepsi kaçar gider. Bende sessizlikte kafamı dinlerim diye geçirmiş. Hemen bu fikrini hayata geçirmiş. Rüzgar hafif esmesine rağmen o adeta fırtına çıkmış gibi sallanıyormuş. Dallarını çırpıyor kuşların korkmasına neden oluyormuş. Kuşlar bu durumu anlamsız buluyorlarmış ve çok korkuyorlarmış. Kuşlar ne kadar yuvalarını tutmaya çalışsalar da Çınar ağacının dallarını hızla sarsmaya devam etmesi ile bütün yuvalar bozulmuş. Hepsi yere düşmüş. Kuşlar bu duruma çok kızmışlar. Çınara İstediğin oldu biz artık gidiyoruz. Sen de yalnız başına kal ama sessizlikten yalnızlıktan sıkıldığında yaptığının ne kadar yanlış olduğunu anlayacaksın demişler. Çınar ağacı kocaman bir kahkaha atmış ve Gidin benim size ihtiyacım yok ki zaten benim istediğim yalnız kalmak zaten demiş. Kuşlar sürü halinde uçmuşlar ve uzaktaki başka bir ağacın dallarına yuvalarını yapmışlar. Kuşlar çok mutlu bir şekilde hayatlarını devam ederken Çınar ağacı da ilk günlerde mutlu hissediyormuş. Nihayet sessizlik işte bıkmıştım bu geveze kuşların sesinden çok iyi yaptım diyormuş. Böyle diyormuş ama bir yanını da eksik hissediyormuş. Adeta yaşama nedeni yokmuş gibi geliyormuş. Bütün dalları boşmuş ve bir tane bile kuş yokmuş. Birkaç gün sonra Çınar ağacı yalnızlıktan sıkılmaya başlamış. Kuşların cıvıltılarını ve onarla yaptığı tatlı atışmaları özlemeye başlamış. Günler geçip giderken Çınar ağacının yalnızlığı ve kuşlara, onların sesine duyduğu özlem artmaya başlamış. Üzüntüden Çınar ağacının yaprakları dökülmeye başlamış. Bu sırada çok yakınından bir kuşun uçtuğunu görmüş Çınar ağacı hemen ona sesleniş. Hey tatlı kuş gelsene dallarıma kon, yuva yap arkadaşlarını da çağır demiş. Kuş Çınar ağacına doğru dönmüş ve Hayır gelmeyeceğiz, sen bizi kovdun, buda yetmezmiş gibi yuvalarımızı bozdun. Sen kötü kalpli bir Çınar ağacısın demiş. Çınar öyle üzgünmüş ki birden yaprakları yağmur gibi dökülmeye başlamış. Bunu gören kuş Çınar ağacının gerçekten pişman olduğunu anlamış. Hemen gitmiş arkadaşlarını ağırmış ve tekrar ağacın dallarında yuvalarını yapmışlar. Yalnız kalmanın dostlarından uzakta kalmanın ne kadar kötü olduğunu anlayan Çınar ağacı da bir daha hiç şikayet etmemiş.


Bir varmış bir yokmuş... Deve pireye, pire deveye düşmanmış derken, kediyle köpek birbirine dost olmuş. Öyle zamanlardan biriymiş ki, hayat tüm hayvanlar alemini başka yerlere savurmuş. Ormanın yöneticisi yine herkesin malumu aslan olmuş. Tüm hayvanlar kralı çok sevip, kendisine saygı duyuyormuş. Yalnız bu kadar çok hürmet görmesine rağmen, kralın bencilliği tüm halkı yormuş. Halktan kimseyi yanına yaklaştırmayan kral, her derdine derman arayanı azarlayıp geri gönderiyormuş. Bu artık hayvanlar aleminin çok canını sıkmaya başlamış. Ormanın sakinleri artık ailelerini alıp, çok uzak diyarlara gitme derdine düşmüş. Herkes kralının her daim yanındayken, kimse bu güzel ağaçların arasında daha fazla vakit geçirmek istemiyormuş. Öyle zamanlar gelmiş de kral artık kendini her şeyin hakimi sanmış. Her dediği oluyor, kendini her hayvanın sahibi gibi görüyormuş. Bunu düşünmekten uyku uyumayanlarsa, dert sahibi olmuş. Günlerden öyle bir günmüş ve herkes tasını tarağını toplamış. O gün kralla vedalaşmak için makama çıkılmış. Tüm hayvanlar ormanı terk etme kararı almışlar ve bunu krala iletmişler. Kral önce bozulsa da sonra tüm hayvanlara cehennem olmalarını söylemiş. Aslan krala bir ders vermek isteyen hayvanatın, aslında çok uzağa gitmeye niyeti yokmuş. Çok uzak olmayan, sevdikleri bir kralın köyünde belli bir süre barınmışlar. Bu süre aslında kralın, halkının değerini anlaması için planlanmış. Böylece kendi memleketlerinden uzakta, günler günleri kovalamış. Kral tek başına günler geçirmiş. Yalnız başına ne konuşacak insanı varmış ne öfke kusacağı halkı yanındaymış. Zaman geçtikçe ormandaki canlılığı özlemiş. Özlemiş de tek başına kaldığı ormanı yönetmenin ne manası varmış. Ağzını bıçak açmadan haftalar geçmiş. Önce halka öfkeli bile olsa, sonraları onlara kötü davrandığı için çok pişmanlık yaşamış. Yollarını gözlemiş sevgili halkının. Gelseler de yine dertlerini anlatsalar diye beklemiş hep. Ama koca bir ay nasıl geçmişse, canı epeyce sıkılmış. Yemeden içmeden kesilmiş. Hastalıklara karmış. Öyle zor zamanlar geçirdiği anlarda bir gün, bütün hayvanlar, ormandaki kulübesine tek tek girmeye başlamışlar. Üstelik hasta olduğunu duydukları için çorbalar, kekler, börekler, ıhlamurlar hazırlamışlar. Halkını gören aslan öyle mutlu olmuş ki, gözlerinin içi parlamış. Bir daha halkından hiçbir hayvana kötü davranmamış.


Bir varmış bir yokmuş. Denizin kenarında yağmura, çamura, rüzgara, aşırı sıcağa daha fazla dayanamayıp, hastalanmış bir tekne yaşarmış. Hava koşulları ne olursa olsun o tekneyi yerinden kimse alıkoyamazmış. Etrafındaki diğer tekne arkadaşları sahipleri tarafından alınıp kullanılır ve sonucunda gezdirilirlermiş. Denizin kıyısına yanaşıp, yalnız tekneye yaklaştıklarında, havalı havalı el sallamayı unutmazlarmış. Teknecik bir hüzünlü ağaç parçası gibi, bir o bir bu yana sallanıp, hayatını yaşamaya çalışsa da onları içten içe kıskanırmış. Sahibinin niye onu terk ettiğini, bu güzel tekneyi bir başına bırakıp niye hasta ettiğini sorgulayıp durmuş günlerce, gecelerce. Kendini yalnızca çaresiz kalıp uykuya daldığında iyi hissedermiş. Günlerden bir gün tekne arayışında olan genç bir delikanlının, gözüne bu tekne çarpmış. O sırada sahilde dolaşmaya çıkan delikanlı, aslında bu tekneyi görür görmez sevmiş. Yandaki küçük kulübede ağlarını açan balıkçıya selam vererek teknenin sahibini sormuş. Balıkçı ciddi bir ses tonuyla, sahibinin yıllar önce ölen yaşlı bir ihtiyar olduğunu ve çocuklarının ihtiyarın teknesine sahip çıkmadığını söylemiş. Bunun üzerine delikanlı sevinerek, tekneyi kendisinden satın almak istediğini, parayı kendisine verirse çocuklarına ulaştırıp ulaştıramayacağını sormuş. İhtiyar, tekneyi ziyaret eden olursa bu olayı anlatıp, parayı gelen kişilere teslim edeceğini belirtmiş. Hüzünlü teknenin kalbi küt küt atmaya başlamış ve artık hüzünlü değil, neşeli bir tekne olmaya karar vermiş. Delikanlı balıkçıyla el sıkışıp anlaştığında, gözlerinden iki sevinç damlası akmış. Delikanlı tekneyi öyle çok sevmiş ki, o da sahibine içtenlikle bağlanmış. Önce biraz tamir, bakım yapılmış. Tekne tüm bunlardan sonra adeta kendini yeni doğmuş gibi hissediyormuş. Eskisi gibi her yanı ağrımıyor, gençlik günlerindeki gibi sağlıklı geziyormuş. Delikanlı onu alıp uçsuz bucaksız denizleri aşarak gezdiriyormuş. Masmavi sularda öyle bir süzülüyorlarmış ki beraber, keyfine diyecek yokmuş. İkinci baharını tatlı tatlı yaşamaya başlamış ve sahibinin yanında hiç hastalanmamış. Sahibi onu her gün elleriyle sevmiş. Ona hep iyilikten, güzellikten, bol kazançtan bahsetmiş. Hüzünlü hüzünlü sularda titreyen tekne, kendine artık çok mutlu olduğu bir hayatı sunduğu için, evrene minnet borcuyla gülümsüyormuş. Daha Fazla Uyku Masalları İçin Uyku Masalları Kategorimizi Ziyaret Edebilirsiniz.


Uzun zaman önce, henüz bulutların yumuşak ve pamuk gibi olduğu zamanlarda, sevimli bir köyün yakınında büyülü, görkemli ve neşeli bir çiftlik varmış. Bu çiftlikte yaşayan birçok hayvan, insan ve dört yakın arkadaş çocuk varmış: Ali, Ayşe, Cem ve Deniz. Bu dört arkadaş, birlikte yaşadıkları çiftlikte dostluklarını ve dayanışmayı çok önemsiyorlarmış. Birbirlerinin yardıma ihtiyacı olduğunda hemen koşar, birbirlerine yardım ederlermiş. Bir gün, çiftlikte büyük bir fırtına başlamış. Rüzgarlar kuvvetle, sinirli bir şekilde esmiş, yağmur damlaları her yeri ıslatarak hiçbir kuru yer bırakmamış. Hayvanlar korkmuş ve ürkmüş, her biri kendi barınağına girerek yağmurdan korunmuş. Kümesin tavukları, rüzgarın etkisiyle uçup gitmek üzereymiş. İşte tam o anda dört arkadaş çocuk, bir araya gelip ellerinden geleni yapmaya karar vermiş. Ali, kovalarla su toplamaya gitmiş. Tavukların yaşam alanı kuvvetli yağmur yüzünden suyla dolmak üzereymiş. Ayşe, küçük tavukları güvende tutmak için kulübelerini güçlendirmek için çalışmalara başlamış. Cem, rüzgarın etkisiyle uçmaya çalışan kuşları, sakin ve güvenli bir noktaya toplayarak hayatta kalmalarını sağlamış. Deniz ise, küçük bir tilkinin mahsur kaldığını fark etmiş ve onu kurtarmak için hemen harekete geçmiş. Birlikte çalışarak, hayvanların çoğunu güvende tutmayı ve yardım etmeyi başarmışlar. Fırtına sona erdiğinde, çiftlik sakinleri minnettarlıkla dört arkadaşa teşekkür etmiş. Arkadaşlar, birlikte çalışmanın ve yardımseverliğin ne kadar önemli olduğunu anlamışlar. Bu olaydan sonra, dört arkadaş daha da yakınlaşmış ve birlikte yardım edebildikleri bütün canlılara, insan, hayvan ya da bitki, ağaç demeden yardım etmeye karar vermişler. Artık çiftlikteki hayvanlar, onlara güvendikleri ve yardım ettikleri için minnettar kalmışlar. Dört arkadaş, yardımsever olmaları sayesinde etraflarındaki bütün canlıların takdirini kazanmış. Böylece, dayanışma ve yardımseverlikle geçen mutlu günler, çiftliğin her köşesine neşe ve huzur getirmiş. Çiftlikteki hayvanlar, dört arkadaşın çiftliğe getirdiği sevgi sayesinde hızla gelişip büyümüş. Bütün hayvanlar, dört arkadaşa daha fazla yardımcı olabilmek için ellerinden geleni yapmaya karar vermiş. Bir araya gelerek, dört arkadaşa katılan çiftlik hayvanları, etraflarında yer alan diğer çiftliklerde de çalışmalara başlayarak, hayvanların yaşam alanlarını iyileştirmeye karar vermiş. Daha Fazla Uyku Masalları İçin Uyku Masalları Kategorimizi Ziyaret Edebilirsiniz.


Her insan her Müslüman bilir ki Hz. Eyüp ün sabrı bir insanlık örneğidir. Gelmiş geçmiş hiçbir kul da böyle sabır görülmedi. Hz. Eyüp malı mülkü hayvanları evlatları sayılamayacak kadar çoktu. İlk kez hayvanlarına hastalık girdi ilk olarak hayvanlarını kaybetti. Ve insanlar şaşkınlık için de Hz. Eyüp'ü izliyorlardı ne tepki vereceğini merak ediyorlardı. Vah vah edip Hz. Eyüp'ü kışkırtmaya çalışıyorlardı. Ama koskoca hz eyüp kanar mı? Allah verdi Allah aldı derdi herkese gayet metanetli bir şekilde. Ardında Hz. Eyüp dışarıdayken bir zelzeleyle evi yıkıldı içinde sadece hanımı sağ çıktı. Hz. Eyüp ün ellerinde evlatlarının kanı vardı gözleri yaşlarla doluydu. Ama ya sabır demekten başka bir şey gelmiyordu elinden. Peygamber malını mülkünü evini ve de evlatlarını kaybetti ama hiçbir zaman sabrını Allah'a olan inanç ve güvenini kaybetmedi. Daima metanetle dimdik durup ibadetine devam etti. Ama sınavı henüz bitmemişti. Hastalıklarda peşinden düşmüyordu. Vücudunu yaralar sarmıştı. Her yeri hastalık olmuştu. Karısı ona bakıyordu. Elinde avucunda bir şey kalmamıştı. Evi, hanımı geçindirmeye çalışıyordu. Hastalığı artmıştı ve insanlar bulaşıcı olmasında korktuğu için kimse ona yaklaşamıyordu. O kadar artmıştı ki hastalığı dudağını bile kıpırdatamaz olmuştu. Bir insanın başına gelebilecek şeylerin en kötüleri gelmişti başına ama o hiçbir zaman kalbinden Allah aşkı yitirmedi kalbiyle şükrünü sabrını söyleyip Allah a olan bağlılığı hiç azalmamıştı. Sınavını çok güzel bir şekilde geçmişti ve insanlara büyük örnek olmuştu. O kadar malını, evini, parasını, evlatlarını, sağlığını her şeyini kaybetmesine rağmen istemeyen peygamber, şifa istemesinin tek sebebi ibadetlerinde zorlaşması daha sık yapamaması işte bu yüzden sadece şifa istedi Allahtan, Allah rızası için. Yüce Allah Eyüp kulundan çok memnundu. Eyüp peygamberin yerini kendi makamında da yükseltti. Artık sınavını geçmişti ve ona şifa olması için yol gösterdi. Ona ayağını yere vur diye emir yolladı. Hz. Eyüp kulu ayağını zorla hareket ettirebildi. Ve ayağı yere değdiği an şifalı su yerden fışkırdı. Berrak tertemiz mis kokulu su akıyordu yerden. Ve Eyüp peygamber o sula kendini temizledi, yıkadı, yaralarına şifa oldu ve bir güzel de içince eski sağlığına kavuştu. Hatta daha dinç ve kuvvetli oldu. Çalışarak daha yakın zamanda mal mülk sahibi oldu eşi onun yanına geldi ve tekrardan çoluk çocuk sahibi oldu. Eskisinden çok daha ferah günleri oldu. Veren Allah'tır alan da Allah'tır. Hiçbir sınavını ödülsüz bırakmaz. Eyüp peygamber sabrıyla sadakatiyle kitaplara geçti hepimize örnek oldu.


Evvel zaman için kalbur saman içinde, develer tellal pireler berber iken, günün birinde padişah ülkesinde yaşayan bir sürü insan varmış. Bu insanlar padişahın bir dediğini iki etmezmiş, padişahın da güzeller güzeli bir kızı varmış. Bu kız ülkenin en güzel kızıymış ülkenin bütün erkekleri padişahın kızından gözlerini alamazmış, padişahın kızı yüzünden padişah birçok erkeğin kellesini yardımcılarına vurdurmuş. Kız çok üzülüyormuş babasına üzülerek söylenmiş. Babacığım güzel olmak benim suçum değil, ama beni beğenen bütün erkekleri kellesini vurdurdun, vicdan azabı çekiyorum neden böyle yapıyorsun? Diye sormuş. Güzel kızım benim, annen öldükten sonra bitek sen kaldın benimle, elimden seni alacaklar sende bir gün birine aşık olup, evlenip gideceksin diye korkuyorum demiş. Babacığım benim yüzümden hiç kimsenin ölmesini istemiyorum, bu yüzden beni saraya kapat bir daha dışarı çıkmayacağım. diyerek söz vermiş. Kız odasına kapanmış, baştan her şey güzelmiş ama günler geçtikçe haftalar oldukça yavaş yavaş sıkılmaya başlamış, ama babasına söz verdiği için bir şey diyemiyormuş. Sonra padişahın kızı bir anda bayılı vermiş. Padişahta kendi odasına giderken aklına kızı gelmiş yatmadan önce kızıma da bir bakayım demiş. Ne görsün! Kızı yerde bayılmış halde yatıyormuş. Feryat, figan halde saraydan bağırıyormuş ne oldu sana? Diye. Herkes başına toplanmış ve kıza ne olduğunu merak ediyorlarmış. Aradan yine günler geçmiş. Fakat padişahın kızı henüz uyanamamış. Padişah ta ülkeye haber salmış, kızımı iyileştirene tonlarca altın vereceğim bir de kızımı vereceğim, yeter ki kızım iyileşsin demiş. Bunu duyan ülkenin marifetli, sihirbaz erkekleri sıraya girmiş padişahın kızını iyileştirmek için. Bir tanesi çorba yapmış. Çorbasını överek benim çorbam çok güzeldir. Çorbayı içirdikten sonra kesin iyileşecektir demiş. Kıza çorbayı içirip beklemişler. Ama hiç bir işe yaramamış. Padişah çok sinirlenmiş ve yardımcısına kellesini vurulmasını istemiş. Bunu gören ülkenin erkekleri korkarak kaçışmışlar. Yine aradan günler geçmiş. Padişahın kızı bir türlü uyanmıyormuş. Kızının haline üzülen padişah ağlamaktan helak olmuş. Ah be kızım, neden böyle oldun? Ne oldu sana? Ben sensiz ne yaparım? Diyerek sürekli ağlıyormuş. Sonra yolunu kaybeden ibiş adında bir oğlan varmış. Sarayın önünden şarkı söyleye giderken padişah sinirlenmiş. Padişah bunu duymasıyla birlikte üzerine hemen kızının yanına gitmiş ve kızı gözlerini açmış. Babacığım kendime geldim şükürler olsun. Bana tam olarak ne oldu farkında değilim ama bir ses duydum. Çok güzeldi onun sayesinde uyandım ben demiş. Ben o genci şarkı söylemekte olmasından dolayı kellesini vurduracaktım eyvahhh! Demiş. Sonra padişah yardımcılarına o şarkı söyleyen oğlanı getirin çabuk diye emir vermiş. Oğlanı geri getirmişler. Farkında olmadan kızımın hayatını kurtardın. Saraydaki herkes kaçtı kellesini vurduracağım diye, kızımda sana aşık oldu bu yüzden kızımı sana vermek istiyorum benim damadım bu sarayında padişahı ol demiş. İyi ki kaybolmuşum, iyi ki şarkı söylemişim, iyi ki kızınızla evleniyorum demiş. Ve ibişle padişahın kızı evlenip mutlu mesut yaşamışlar. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


İbn-i Sina, 979-1037 yılları arasında yaşamış olan Bizans asıllı Arap filozof, tıp bilimci ve hekimdir. İbn-i Sina, Avicenna olarak da bilinir ve özellikle Avrupa'da çok etkilendiği Avicenna ismiyle tanınır. İbn-i Sina, Avrupa'da Tıp Kitabı ve El-Kanun fi't-Tıp adlı eserleriyle çok önemli bir yere sahiptir. İbn-i Sina, Avrupa'da tıp ve filozofi alanlarında yapılan çalışmaların birçok yönünde öncü bir rol oynamıştır. İbn-i Sina'nın eserleri, Avrupa'daki tıp okullarında okutulmuş ve çok etkilendiği Avrupa'daki tıp ve filozofi alanındaki çalışmalar için birçok yönüyle bir kaynak olarak kullanılmıştır. İbn-i Sina, tıbbi eserlerindeki derin analiz ve yalın yazım tarzıyla da ünlüdür. Günümüzde bile, İbn-i Sina'nın tıbbi eserleri hala okunmakta ve araştırılmaktadır.


Bir zamanlar ormanın birinde küçük bir kulübede ihtiyar bir kadın yaşarmış. İhtiyar kadının minik bir bahçesi varmış. Bu bahçede çeşitli sebze ve meyve yetiştirerek geçimini sağlıyormuş. Bir gün evinde otururken çok şiddetli bir yağmur başlamış. Rüzgar çok şiddetli esiyormuş. İhtiyar kadın camdan bakarak söylenmiş. - Yıllardır böyle şiddetli bir yağmur yağmamıştı demiş. Tam o esnada kapı çalmış. Bu yağmurlu havada kimin geldiğini ihtiyar kadın çok merak etmiş. Yavaş adımlarla ilerleyerek kapıyı açmış. Kapının dibinde yağmurdan iyice ıslanan bir tavuk duruyormuş. Tavuk zavallı bir halde ihtiyar kadına yalvarmış. - Ne olur büyükanne beni içeriye al. Yağmurda yolumu kaybettim. Gidecek hiçbir yerim yok demiş. İhtiyar kadın dışarıdaki fırtına ve yağmurun ne kadar şiddetli olduğunu bildiği için küçük tavuğa acımış. - Pekala minik tavuk içeri gir bakalım. Havalar düzelene kadar benimle birlikte kalabilirsin demiş. - Bu kulübede yalnız mı yaşıyorsun büyükanne diye sormuş. Evet minik tavuk demiş ihtiyar kadın. İhtiyar kadın ıslanan tavuğu bir güzel kurulamış. Üşüdüğü için ona sıcak bir çorba pişirmiş. Tam çorbayı birlikte içeceklerken kapı bir anda tekrar çalmış. İhtiyar kadın kapının tekrar çalmasına çok şaşırmış. Sandalyeden kalkıp kapıyı açmış. Kapıda yağmurdan sırılsıklam olmuş bir inek duruyormuş. - Büyükanne seni rahatsız ettiğim için özür dilerim. Yağmurda yolumu kaybettim. Yağmur dinene kadar burada kalabilir miyim? demiş. İhtiyar kadın ineğe gülümseyerek içeriye almış. Hep birlikte sıcak çorbalarını içmişler. Daha önce yalnız yaşayan ihtiyar kadın bu iki dostunu çok sevmiş. Eve neşe getirmişler. Aradan birkaç gün geçince yağmur durmuş. Güneş tekrar gökyüzünde parlamış. İnek ve tavuğun evlerine gitme vakti gelmiş. Büyükanne bu küçük dostlarının gideceğini duyunca çok üzülmüş ama onlara veda etmek zorundaymış. Büyükannenin üzüldüğünü gören inek ve tavuk artık onunla yaşamaya hiçbir yere gitmemeye karar vermişler. Büyükanne bu kararlarını duyunca çok sevinmiş ikisine de sarılmış. O günden sonra tavuk büyükanne için taze yumurtalar vermiş. İnek ise taze sütünden vermiş. İhtiyar kadın ve dostları sonsuza kadar mutlu yaşamışlar. Daha Fazla Uyku Masalları İçin 1 Yaş Masalları ve Hikayeleri Kategorimizi Ziyaret Edebilirsiniz.


İslam'ın İran topraklarında yayılmaya başladığı zamanlarda ihtiyar bir Mecusi yaşarmış. Bu ihtiyar Mecusi yaşadığı yerde bir odaya kapanır ve kimseyle görüşmezmiş. Bu adamın taptığı bir putu varmış ve tüm vaktini puta tapmak ve ona hizmet etmekle geçirirmiş. Bir gün ihtiyar Mecusi bir sıkıntıya düşmüş. Kimseyle konuşup görüşmediği için bu derdini kime anlatacağını bilememiş. O sırada aklına yıllardır hizmet ettiği ve taptığı put gelmiş. İnandığı putun ona yardım edeceğini düşünmüş. Bunun üzerine putun karşısına geçmiş ve yalvarmaya başlamış. Ondan sıkıntısını ortadan kaldırarak onu rahata erdirmesini istemiş. Bir süre putun karşısında ağlamış sızlamış ancak puttan hiçbir karşılık alamamış. Putun ona bir yardım edemeyeceğini ve onun gerçekten tapılması gereken şey olmadığını anlamamış. İhtiyar Mecusi sıkıntısı için yardım istediği putun ona hiçbir tepki vermemesi üzerine kızmış ve puta söylenmeye başlamış. Yıllarca taptığı puta ona yıllarca hizmet ettiğini, her hizmetini gördüğünü ancak sıkıntısına onun yardımcı olmadığını söylemiş. Ardından puta ondan yardım gelmeyeceğini anladığını Müslüman insanların inandığı Allah'tan yardım isteyeceğini söylemiş. İhtiyar Mecusi bunun üzerine sıkıntısını geçirmesi için Allah'a yalvarmaya başlamış. Kısa sürede de yalvarmaları sonuç vermiş ve yaşadığı tüm sıkıntılardan kurtulmuş. Böylece adam asıl yardım istemesi gerekenin Allah olduğunu anlamış. İhtiyar adam yaşadıklarını bulunduğu yerde bulunan insanlara anlatmaya başlamış. Allah'a inanmazken onun yalvarmalarına cevap verdiğini söylemiş. Adamın bulunduğu yerde büyük bir zat varmış. İhtiyarın yaşadığı olay üzerine Allah'ın yıllarca puta tapan bir insana ona inanmamasına rağmen yardım ettiğini anlamış. Adamın düşünceleri üzerine büyük zat bazı sözler duymaya başlamış. O sırada zata sıkıntıda olan ihtiyar adamın sıkıntıdan kurtulmak için saatlerce putuna yalvardığı ancak cevap alamadığı anlatılmış. Daha sonra Allah'a yalvarmasıyla isteğinin yerine geldiği böylece putlar ve Allah arasındaki farkın ortaya koyulduğu açıklanmış. Böylece büyük zat insanların ne isteyeceklerse Allah'tan istemeleri gerektiğini Allah'ın onlar için hayırlı olan şeyi er ya da geç kendilerine vereceğini bir kere daha anlamış. Sıkıntısından kurtulan ve yardım istenmesi gerekenin Allah olduğunu anlayan ihtiyar Mecusi'de İslam dinini kabul ederek Müslüman olmuş.


Üniversite yıllarında tanışan iki aşık birbirlerine olan sevgisini her zaman gösterirmiş. Bu iki aşık delillercesine birbirlerine aşıkmış. Fakat başlarına gelecek kötü olaylar aşklarını zedeleyebilirmiş. Ama her ikisi de birbirlerine karşı ne kadar aşık olduklarını bu olaylardan sonra anlayacakmış. İki genç kısa süre içerisinde büyük aşkı bularak sabırları sonunda çok güzel bir ilişki yaşamışlar. Her iki gencin de okulu bittikten sonra çalışma hayatına girmişler. Fakat çalışma hayatı yüzünden daha az görüşür hale gelmişler. Bu durum ilişkilerini yıpratmış. Ama hiçbir zaman vazgeçmemişler. Genç delikanlının iş yerinde onu beğenen bir kız varmış. Bu kız kötü kalpli bir kızmış. Oğlanın bir sevgilisinin olduğunu bildiği halde kendisine çıkma teklif etmiş. Ama genç delikanlı sevgilisine o kadar aşıkmış ki bu kızı tatlı bir şekilde reddetmiş. Ret cevabı alan kız genç delikanlıya kafayı takmış. Bundan sonra başına gelecekler genç oğlanı üzecekmiş. Bir gün genç kız oğlanın sevdiği kızın iş yerine gitmiş. Ona birçok yalan söylemiş. Aralarında bir şey olduğundan bahsetmiş. Ama genç kız bu duruma inanmamış. Sevdiği oğlanın onu ne kadar çok saygı duyduğunu ve önemsediğini bildiği için bu kızı güzel bir dille uzaklaştırmış. Ama kızın uzaklaşmaya niyeti yokmuş. İş gerçekten de çok büyümüş. İki aşık akşam iş çıkışında buluşmuş. Her ikisi de yaşadığı olumsuz olayları birbirlerini anlatmaktan çekilmiş. Çünkü bu durumun aşklarını etkileyeceğini düşünmüşler. Gel zaman git zaman bu iki aşık aralarını bozmak isteyen kişiden birbirlerine bahsetmemiş. Birbirlerine karşı o kadar aşk dolu duygular beslemişler ki küçük bir problem yüzünden birbirlerini üzmekten korkuyorlarmış. Ama bir gün genç kız sevdiği oğlana yaşadığı bu olumsuzluğu anlatmak istemiş. Sadece bilmesi gerektiğini düşünmüş. Genç delikanlı aşık oldu kızın tavrını çok beğenmiş. Çünkü sorun çıkaran kıza karşı hiç sinirlenmeden tatlı bir dille onu uzaklaştırmış. Bu duruma farklı bir bakış açısı ile bakan iki aşık aslında birbirlerini ne kadar önemsediğini göstermiş. Böylece aralarına kimse girmemiş. Genç delikanlıya kafayı takan kız ise artık pes etmiş. Daha sonra yaptığının yanlış olduğunu görünce her ikisinden de özür dilemiş. Çünkü gerçek aşk hiç kimse tarafından bozulamazmış. Daha fazla masal okumak isterseniz Hikaye Oku kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Günlerden bir gün, çok yakın iki dost varmış. Ece ile Narin. Bunlar öyle yakınmış ki ne yedikleri ne içtikleri ayrı gitmezmiş. Bu iki kızın aileleri de çok yakınmış, Ece çok tembel aklı oyundan başka bir şeye çalışıyormuş Narin ise edepli, saygılı ve çalışkan bir kızmış. Öğretmeninin verdiği ödevleri yapar, okulda arkadaşlarıyla iyi geçinen biriymiş. Ece Narin'in bu çalışkanlığından faydalanıp ödevlerini sürekli Narin'e yaptırırmış. Bunun üzerine Narin ama o benim en yakın dostum, beni çok seviyor, bende onu çok seviyorum ve o benim dostum olduğu için yardımcı oluyorum. demiş. Ece bu ödev işini iyice alışkanlık haline getirmiş ve gecenin bir yarısı Narin'i arayıp bu ödevim var deyip yine ödevini ona yaptırıyormuş, Narin ise gece kalkıp, uyuyakalmışım diye yüzünü yıkayıp ödevi yapmaya başlamış. Gece bu tıkırtıları duyan anne babası gizlice odaya bakmaya gittiğinde Narin' in ödev yaptığını görmüşler ve odaya girip saatte ödev mi yapılır kızım? Narin anne bu ödev Ece'nin arayıp yapmam için benden rica etti. demiş. Anne ve baba birbirine bakıp ama bu kadarı da yeter demiş. Sabah olmuş Narin okula gidince arkasından anne ve babası da Ece'nin ailesine gidip kızlarının yaptıklarını bir bir anlatmışlar. Ece'nin ailesi onlara hak verip tamam özür dileriz Ece'nin adına okuldan geldiğinde onunla konuşacağız demişler. Akşam olmuş ve Ece'nin ailesi Ece ile konuşmuşlar. Ece de hak vereceği yerde iyice sinirlenip Narin'i aramış parka gel çabuk demiş. Narin de apar topar çıkıp gitmiş. Ece Narin' e bağırıp çağırmış Neden söylüyorsun ailene, söyleyeceksen biz neden dostuz demiş. Bu şekilde tartışarak ikisi de gitmişler evlerine. Ece girmiş evine beş karış suratla Narin de aynı şekilde üzgün bir sıfatla eve girerken ailesi merak edip sormuş Narin ise anne babasına bağırmış neden gidip Ece'nin ailesiyle konuştunuz diye. Günlerce anne babasına kızgın kalmış Narin. Okula gittiklerin de herkes ikisinin küsmesine çok şaşırmış ve merak edip sormuşlar. Narin de anlatmış hepsini, sınıftaki herkes Ece'yi böyle bir şey yaptığı için ona kızıp küsmüşler. Ece de çok üzülmemiş ama günler geçtikçe arkadaşı kalmamış. Eve gidince odasına çekilip boş boş oturuyormuş okula geldiğinde ise sırasına geçip usluca duruyormuş. Günden güne arkadaşı kalmadıkça oda yaptığının farkına varmaya başlamış. Narin'den özür dilemek istiyormuş ama cesaret edemiyormuş bir türlü daha sonra bir cesaret gelmiş ve sınıfın tahtasının önüne geçip herkesi toplamış. Bu zamana kadar Narin'i ödevlerim için kullandım. Hem saftı hem her dediğimi yapıyordu, bu yüzden bende bu durumdan yararlandım. Ve şimdi küsüz baştan umursamıyormuş gibi yaptım ama hiç arkadaşım kalmadı bende iyice düşündüm ve hatamın farkına vardım. Sizlerden ve Narin' den çok özür dilerim demiş. Sınıfta alkışlar kopmaya başlamış ve sınıftakiler Ece'yi affetmişler, Ece ile Narin de sıkı sıkı sarılmışlar bir daha küsmeyeceğiz diye söz vermişler. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Ali henüz okula yeni başlamıştı. Son derece muhafazakar bir ailenin çocuğuydu. Ailesi ona daha çok küçük yaşlardan itibaren dini eğitimlerini vermeye başlamıştı. 2 yaşında duaları öğrenmeye başlayan Ali henüz dört yaşında iken Kur'an-ı Kerim okumaya başlamıştı. Evin göz bebeği olan bu ufak çocuk okula başladığı sıralarda arkadaşlarına da evdeki öğrenmiş olduğu dini bilgileri aktarıyor ve onların da bu durumdan yararlanmasını istiyordu. Henüz çok küçük yaşta olmasına rağmen kalbi Allah aşkı ile adeta yanıp tutuşuyordu. Zamanla büyüyen Ali bilimin din açısından önemli oluşunun son derece farkındaydı. Bu sebeple ise gerek dini görevleri yerine getiriyor gerekse derslerine çalışarak çok iyi yerlere gelmeyi hayal ediyordu. Onun en büyük hayali ise mimar olmaktı. Mimar Sinan'ı örnek alan Ali aynı onun gibi camiiler yapmak istiyordu. Bunun için ise çok çalışması gerektiğini biliyor derslerini bir an bile olsun ihmal etmiyordu. Ali Üniversite sınavına hazırlanırken oldukça heyecanlıydı. Fakat emeğinin karşılığını alacağını biliyor ve Allah'a karşı sonsuz güven duyuyordu. Sınav günü geldiğinde ise öncelikle hazırlanmış olduğu dersleri düşündü ve daha sonra ise dualarını okuyarak sınava girdi. Fakat Ali sınava girmeden önce yetim bir genç ile karşılaştı. Ali'nin karşılaştığı bu genç babası vefat ettiği için bir yandan ailesine ekmek parası götürmek için peçete ve su satıyor bir yandan ise o da aynı Ali gibi üniversite sınavlarına hazırlanıyordu. Tam sınava giderken karşılaştığı bu kişi Ali'yi çok derinden etkilemişti. Fakat üzerinde fazla parası olmadığı için bir peçete almakla yetinmişti. Genç bunun üzerine Ali'ye; Teşekkür ederim. Bu benim için o kadar önemli ki ailemi geçindirmem gerekiyor. İnşallah sınavında başarılı olursun. diye dua etti. Ali bu duanın üzerine sınava girdi ve besmele çekerek sınav sorularını çözmeye başladı. Zaten sınava çok çalışarak giren Ali soruları rahatlıkla çözdü. Üstelik karşılaştığı gencin duası ise onun gönlüne adeta su serpmişti. Sınav çıkışında ise Ali'nin aklına bir fikir geldi. Hızlı bir şekilde eve giden Ali biriktirmiş olduğu bir miktar parası ve üzerinde işaretleme yapmamış olduğu kaynak kitaplarını toplayarak karşılaştığı genci aramaya koyuldu. Sınava girdiği alandan çok uzaklaşmış olamazdı. Sonunda genci bularak biriktirdiği parayı ve kitapları gence takdim etti. Gencin gözünden mutluluğu okunabiliyordu. Sana söz veriyorum ağabey. Bende derslerime çok çalışacağım ve başarılı olacağım. Benden bir isteğin varsa hemen söyle yerine getireyim. dedi. Attığın her adımda Allah'ı hatırla ve onun daima yanında olduğunu bil. O istedikten sonra her şey olur. diyerek oradan uzaklaştı. Ali istediği bölümden mezun oldu ve işe başladı. Çalışırken ise yanına bir kişi yanaştı. Ali onu hatırlayacak gibi oluyor fakat bir türlü çıkaramıyordu. Yanına gelen kişi bir mimardı. Aslında o kişi Ali'nin üniversite sınavı zamanında yardım etmiş olduğu kişiydi. O da aynı şekilde okumuş ve mimar olmuştu. Ufak bir yardım ile başlayan hikaye birlik içinde güzel camilerin mimarisine imza atarak sonuçlanmıştı. Ali ve karşılaştığı bu genç birçok kişinin namaz kılmasına vesile olacak ortamları tasarlamanın vermiş olduğu mutluluk ve hazzı ömürlerinin sonuna kadar yaşayacaklarının farkındalardı.


Türkü; hal edebiyatında da var olan özlü deyişlerin saz eşliğinde ifade edilmesi şeklinde açıklanır. Özellikle Anadolu topraklarında geçtiği rivayet edilen olayların ardından söylenen ve yazılan sözlerin türkülere dönüştüğü bilinir. Şiir tarzında yazılan türkülerin olmuş ya da olduğu iddia eden olayların dilden dile aktarılması sayesinde günümüze kadar geldiği iddia edilir. Genelde Anadolu hikayelerinin yer aldığı türkülerin her birinde derin anlamların yattığı belirtilir. Önemli türkülerimizden olan iki keklik türküsünün de altında acıklı bir hikayenin yattığı rivayet edilir. İki keklik türküsü oldukça acıklı ve yürekleri parçalayan bir şiirden yola çıkılarak hazırlanmıştır. Söylentiye göre Balıkesir ilinde yaşayan Şöhret isminde bir kadın varmış. Balıkesir'in Edremit ilçesine bağlı Güre köyünde yaşayan kadın o zamanın varlıklı ailelerinden olan Mehmet Şevki Bey'in eşiymiş. Mehmet Şevki Bey o yörenin sayılı zenginleri arasında yer alırmış. Kahveci diye anılan adamın karısı bir gün zeytin toplamaya gitmiş. Zeytin Balıkesir ili için oldukça önemlidir. Şöhret hanım zeytin toplamaya camdan parıl parıl parlayan rugan ayakkabılarla gidermiş. Zengin olduğunu köye ilan etmeyi seven Şöhret Hanım yine bir gün zeytin toplamaya diye çıkmış. Zeytin toplamaya çıktığı vakitte kekliklerle dertleşirken askerde olan oğlunun ölüm haberini almış. Biricik oğlunun öldüğünü öğrenen Şöhret Hanım kekliklerin yanında bu türküyü oğlunun arkasından ağıt olarak yakmış. Varlıklı bir Bey'in karısı olan Şöhret hanımın biricik oğlu Sarıkamış ilçesinde askerlik görevini yaparmış. Askerlik görevi yaparken karlı dağları aşması gerekiyormuş. Karlı dağlarda arkadaşlarına yol açmaya çalışan Şöhret Hanım'ın oğlu kar kuyusunun içerisine düşmüş. Karlı kuyuda son nefesini veren Şöhret Hanım'ın oğlu böylece şehit olmuş. Biricik oğlunun ölüm haberini kekliklerin yanında alan Şöhret Hanım içindeki yangını kekliklere anlatmış. Böylece iki keklik türküsü bir annenin ölen oğlunun ardından yaktığı ağıt olarak günümüze kadar gelmiş. Kekliklerle dertleşen ve içindeki evlat acısını ağıt olarak dillendiren Şöhret Hanım'ın iki keklik türküsünün acıklı hikayesi bu şekilde rivayet edilir. Türkülerin şiirlerden hazırlandığı ve yazılanının genelde bilinmediği belirtilir. İki keklik türküsünde evladı şehit olan bir annenin en derin duygularıyla yaktığı ağıtın sözleri insanların içini parçalar. İçten sözleri ve tınısıyla günümüzde de oldukça dinlenen iki keklik türküsünün dramatik hikayesi ise sözlerin açıklaması gibidir. Köyün varlıklı ailelerinden olan Şöhret Hanım ve eşi Mehmet Şevki Bey'in evlat acısını; Şöhret Hanım o kadar içten bir şekilde dile getirir. Anadolu halkının bağrından kopup gelen bir türkü olduğunun en iyi kanıtı da aslında bu duygu yoğunluğudur. İki keklik türküsünün rivayet edilen acıklı hikayesi bir annenin en zor durumdaki yakarışıdır. Yanında olan kekliklere derdini anlatan anne şehit olan oğlunun arkasından gözyaşı döker. Daha fazla hikaye okumak isterseniz Türküler ve Hikayeleri kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir varmış bir yokmuş, eski zamanlarda, Sema ve Suna isminde iki kız kardeş yaşarmış. Bu iki kız kardeş birbirinden çok farklıymış. Sema çok agresif, sinirli ve hırçın bir kızmış. Suna ise insanlara iyilik yapmayı seven, insanların iyiliğinden mutlu olan biriymiş. Sema sürekli Suna ile kavga etmeye çalışır, Sema ise her zaman alttan alırmış. Bu iki kardeş annesi ile birlikte yaşıyormuş. Anneleri de iki kızını da tabii ki çok seviyormuş ama Suna'ya üzülüyormuş. Çünkü Sema bazen çok kötü davranıyormuş. Kötü davranışlar kızı çok üzüyormuş. Bu durumun düzelmesi için annesi bir plan yapmış. Anne bir gün Suna'yı kenara çekmiş ve konuşmaya başlamış '' Biliyorum Sema çok agresif bir kız ve seni çok üzüyor. Ama aslında o çok iyi bir insan. Bu kızı yumuşatmanın bir yolunu bulmamız lazım'' Sema ise annesine hak vermiş '' Evet anneciğim. Sema aslında çok yumuşak kalpli biri. Ama kendisini öyle göstermiyor. Fakat ben de senle aynı şekilde düşünüyorum. Ne yapıp ne edip Sema'nın yumuşak kalbini ortaya çıkarmamız gerekiyor. Anne'nin planı şu şekildeymiş, Suna hasta taklidi yapacak, Sema bunu görünce çok üzülecek ve kardeşine yardım etmek isteyecekmiş. Suna bunu kabul etmiş ve ertesi gün çok hastaymış gibi ağlama başlamış. Bunu duyan Sema hiç oralı olmamış. Hatta ağladığı için çok sinirlenmiş ve agresifleşmeye başlamış. Bu durumu göre annesi çok üzülmüş. Fakat Sema annesinin üzülmesine de aldırmadan evden çıkmış ve gitmiş. Ertesi gün Suna gerçekten hasta olmuş. Ateşi çok yükselmiş. Durumu gittikçe daha kötü oluyormuş. Annesi Suna'nın iyileşmesi için ilaç alınması gerektiğini söylemiş. Sema ilaç almaya girmek istememiş. Hastalanan kardeşine yardım etmek yerine kendi işleri ile uğraşmış. Bu durum Annesini hem ok üzmüş hem de çok telaşlandırmış. Annesi evden çıkmış ve ilaç almaya gitmiş. Aradan çok uzun zaman geçmesine rağmen annesi bir türlü eve gelmemiş. Suna hasta halinle annesini çok merak etmesine rağmen Sema gene oralı bile olmamış. Annesine yemek yapmadan gittiği için serzenişte bulunmaya başlamış. Aradan bir süre daha geçmiş ne gelen varmış ne giden. Suna'nın durumu daha ağırlamış. Ne yapacağını bilmez halde yatağında kıvranıp duruyormuş. Nihayet annesi gelmiş ama çok bezgin görünüyormuş. Annesine neden bezgin olduğunu sormuş Suna. Annesi ''Kızım ilaç almaya giderken Sema'nın bazı arkadaşlarını gördüm. Sema'nın çok fazla borcu varmış. Bu yüzden çok agresifmiş. Bu borcu bir şekilde kapatmamız lazım ama öncelikle iyileşmen için bu ilacı içmen lazım'' demiş. Suna hasta hali ile kardeşinin durumu için üzülürken, Semanın bunlarla ilgilenmemesi onu çok üzmüyormuş. Suna herkesin mutlu olması için kendi dertlerini unutan bir yapıya sahipmiş. Fakat karşılıksız sevgi onun için çok önemliymiş. Bu nedenle kardeşine kırılmadan, ona üzülmeden borcu olan parayı, biriktirdiği paralardan vermiş. Sema yaşananlardan sonra değişmeye karar vermiş. Ailesinden gelen güzel ilginin farkına varmış ve artık agresifliğinden eser kalmamış. Aile kavramının önemin anlamış. Kardeşinin bir daha hastalanmaması için elinden geleni yapmış. Mutlu mesut bir hayat sürmeye başlamışlar.. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir zamanlar, küçük bir köyde Ela ve Ayşe adında iki kız kardeş yaşarmış. Ela büyük, cesur ve maceracı bir ruha sahipti. Ayşe ise nazik, duygusal ve hayal gücü geniş bir kızdı. İkisi birbirine çok yakındı ve birlikte pek çok macera yaşarlardı. Bir gün, köylerinde bir pazar kurulduğunu duydular. Ela'nın gözleri heyecanla parladı. Ayşe, pazarda neler olduğunu görmek istiyorum! Hadi gidelim! dedi. Ayşe, ablasının heyecanına ortak oldu ve birlikte pazara doğru yola çıktılar. Pazarda birçok tezgah vardı. Renkli meyve ve sebzeler, el işleri, oyuncaklar ve daha pek çok şey satılıyordu. İki kız kardeş gezerken, bir köşede sevimli bir kedi yavrusu gördüler. Kedinin gözleri doluydu ve çok zayıftı. Ela ve Ayşe hemen yanına koştu ve onu sevgiyle kucakladılar. Kız kardeşler, kedi yavrusunun sahipsiz olduğunu anladılar. Ona bakmak ve ona sevgiyle dolu bir yuva sağlamak istediler. Eve döndüklerinde ailelerine durumu anlattılar ve kedi yavrusunu aileleriyle birlikte beslemeye karar verdiler. Kedi yavrusuna Minnoş adını verdiler ve onu çok sevdiler. Bir süre sonra, köylerine bir fırtına geldi. Yağmur şiddetli bir şekilde yağıyordu ve evlerini tehdit ediyordu. Ela ve Ayşe, hemen harekete geçti. Komşularına yardım etmek için aileleriyle birlikte evlerine yardım ettiler. Suları tahliye ettiler, çatıları onardılar ve herkesi güvenli bir yere götürdüler. Köy halkı, Ela ve Ayşe'nin yardımseverliğine ve cesaretine hayranlıkla bakıyordu. İki kız kardeş, birlikte çalışarak köylerini kurtardılar ve herkesin güvende olmasını sağladılar. Köy halkı onlara minnettarlıklarını ifade etti ve onları köylerinin kahramanları ilan etti. Ela ve Ayşe, büyük bir mutluluk duydu. Onlar için en değerli şey, birlikte hareket etmek ve insanlara yardım etmekti. Küçük kızlar, köylerinde birlik ve dayanışmanın gücünü gördüler. İkisi de büyüdüklerinde aynı değerleri korumaya söz verdiler. İki Küçük Kız Kardeş, cesaret, sevgi ve dayanışmanın önemini keşfetti. Birlikte çalışarak, insanlara yardım etmek ve dünyayı biraz daha iyi bir yer haline getirmek için ellerinden geleni yapacaklardı. Ve her zaman, birbirlerine sıkı sıkıya tutunacaklardı. Zamanın su gibi geçmesine rağmen kardeşler verdikleri sözleri asla unutmadılar. Dayanışmanın gücünü kesinlikle her ortamda uygulamaya devam ettiler. Hayatlarının çoğu yerinde elde ettikleri bu güzel kazanımın faydasını görmeye devam ettiler. Birçok kişiye örnek olmayı ve çok kişinin hayatına olumlu anlamda tesir etmeyi başardılar. Böylece kendi hayatlarını ve çevrelerindeki insanların hayatlarını güzelleştirdiler.


Bir zamanlar yeşil bir ormanda, iki küçük sincap kardeş yaşarmış. İsimleri Momo ve Lulu idi. Momo, büyük kardeşti ve her zaman Lulu'ya koruyucu gözüyle bakardı. Bir gün, ormanda gezinirken bir ağacın altında parlak bir nesne buldular. Bu, sihirli bir yuvarlaktı. Momo ve Lulu merakla sihirli yuvarlağı aldılar ve bir anda etraflarında büyülü bir ışık belirdi. Işıkla birlikte, iki sincap yeni bir dünyaya taşındı. Bu dünya, oyunlar ve maceralarla dolu bir yerdi. İlk günlerinde, Momo ve Lulu, büyük bir macera parkında buldular kendilerini. Kaydıraklar, salıncaklar, tırmanma alanları ve daha birçok eğlenceli aktivite vardı. İki sincap, heyecanla her oyuna katıldı, kahkahalarla dolu bir gün geçirdi. Ertesi gün, sihirli yuvarlak Momo ve Lulu'yu başka bir maceraya götürdü. Bu sefer, bir sirkte buldular kendilerini. Renkli palyaçolar, ip cambazları, hokkabazlar ve daha birçok gösteri vardı. Momo ve Lulu, şapşal palyaçoların esprilerine güldü, ip cambazlarının gösterilerini hayranlıkla izledi ve hokkabazların şaşırtıcı numaralarına şaşırdı. İki gün boyunca, Momo ve Lulu birbirinden farklı oyunlarda ve maceralarda kayboldular. Her gün yeni bir dünya keşfettiler, yeni arkadaşlar edindiler ve birlikte eğlenceli zaman geçirdiler. Sihirli yuvarlağın onlara getirdiği bu deneyimlerle, Momo ve Lulu arasındaki bağ daha da güçlendi. Sonunda, iki sincap sihirli yuvarlağın yardımıyla gerçek dünyaya geri döndü. Ormanda tekrar ağacın altına geldiklerinde, Momo ve Lulu birbirlerine sarıldılar ve birlikte geçirdikleri harika zamanları anmaya başladılar. Sihirli yuvarlağı bir kenara koydular, ancak kalplerinde yaşattıkları anılar her zaman onları birleştirecekti. Artık her günlerinde, Momo ve Lulu oyunlar oynamak, maceralar yaşamak ve birlikte eğlenmek için ormanda dolaşıyorlardı. İki küçük sincap, kardeşlik bağlarının değerini ve birlikte geçirdikleri zamanın önemini her zaman hatırlayacaklardı. Ve bu şekilde, İki Küçük Sincapın 2 Gün Süren Eğlenceli Oyunu masalı sona erdi. Momo ve Lulu'nun maceraları, her zaman hatırlanan ve sevgiyle anılan bir hikaye olarak kaldı. Sadece bu hikayelerden küçükler değil büyüklerde gerçekten önemli dersler çıkardılar. Basit ama eğlenceli oyunların hayatımızda gerçekten ne kadar büyük önem taşıdığını buradan anlamış oluyoruz. Bazen eğlenmek çok önemli araçlar veya oyuncaklarla da olmayabilir. Eğlenceyi yanınızdaki arkadaşınızla veya bazen de tek başınıza yakalayabilirsiniz. Hayatınızı sıkıcılıktan kurtarmak ve daha eğlenceli bir hale sokmak tabi ki bizim elimizde olan bir şeydir.


Bir varmış bir yokmuş...Çok güzel bir ülkenin kralının, birbirinden güzel iki kızı varmış. Güzelliklerine diyecek yokmuş da birbirleriyle anlaşmaları oldukça zormuş bu genç kızların. Birbirlerinin çiçekli fistanlarını, aynalarını, yazmalarını kıskanıp sudan bahanelerle kavga ederlermiş. Sarayın içinde didişme, inatlaşma, bağrışma eksik olmazmış. Kral bu duruma üzülmekle birlikte, artık genç kız olan iki kardeşin bir yerde durulacağına kanaat getiriyormuş. Evlilik çağları gelen genç kızlar artık beyaz atlı prenslerini bulma zamanları geldiğinde, iki kardeş biraz yakınlaşmaya başlamışlar. İki çevre ülkenin prensleri, yakında bu prensesleri istemeye gelecekmiş. Bu nedenle artık kavga etmenin manasını göremiyorlarmış. Belki de uzak ülkelere gidip, birbirlerini bir daha hiç göremeyecek olmanın zorluğunu, kafalarında kurup durmuşlar günlerce. Babaları kızların hayatlarındaki bu değişikliği görüp, içten içe gülümsüyormuş sadece. Çünkü kardeşlik bağlarının bu sayede düzeleceğini düşünmeye başlamış. Birbirlerinin entarilerini kesmekten, altınlarını, zümrütlerini saklamaktan zevk alan bu iki durmaz durulmaz kız, artık evde sessiz sakin geziniyorlarmış. Düğün günü gelip çattığında, iki kız kardeş birbirinden ayrılmak istememiş. Yemekler yenilmiş, içkiler içilmiş. Şölen devam ederken, kızlar bir yandan mutlu bir yandan hüzünlüymüşler. Bunu fark eden baba, topluluğun önüne çıkıp konuşmayı doğru bulmuş. Kral herkesin ortasına çıkınca, prensesler babalarının bu düğünün şanına yakışan bir konuşma yapacağını anlamışlar. Kral iki sevgili kızının gözlerine bakarak, yanlarına davet etmiş kendilerini. Kızlar gelinliklerini sürüye sürüye babalarının yanına gelmişler. Babaları geçmişteki incir çekirdeğinin doldurmayacak kavgaların üzerinden tatlı tatlı geçmiş bilerek. İkisinin birbiriyle anlaşamadıkları günlerin bile, bir aradayken ne kadar kıymetli olduğundan bahsetmiş. Yaşlı babaları öldüğünde birbirlerinin daha fazla yanında olmaları gerektiğini ve sevgi bağlarının eksilmemesi gerektiğini, uzunca anlatmış herkesin içinde. Şölende duygusal dakikalar yaşanırken, kız kardeşler birbirlerine, babalarına ve topluluğa, bir daha hiç küsmeyeceklerinin sözünü vermişler. Kavga ettikleri, uzun zaman küs kaldıkları konuların ne kadar saçma olduğunun farkına varıp, birbirlerine uzun uzun sarılmışlar. Herkes onları tebrik ederken, eşleri de gelip onları tebrik etmişler. Böylece hayatlarını tatlı ve keyifli yaşamanın önemini, ilerde çocuklarına, hatta torunlarına anlatmaya, hayatları boyunca devam etmişler. Daha Fazla Uyku Masalları İçin Uyku Masalları Kategorimizi Ziyaret Edebilirsiniz.


Bir zamanlar, bir çiçek bahçesinde iki minik kelebek yaşarmış. Birinin adı Pamuk, diğerinin adı Pırıltıymış. Pamuk beyaz renkteyken Pırıltı gök mavisiydi. İkisi de bahçedeki güzellikleri keşfetmeyi ve özgürce uçmayı çok severlerdi. Bir gün, Pamuk ve Pırıltı, bahçedeki en güzel çiçeğe konduklarında birbirlerini fark ettiler. Gözlerindeki ışıltıyı fark eden Pamuk, Pırıltı'ya yaklaştı ve dostluklarının başladığı an oldu. İki kelebek birlikte uçmanın ve dünyayı keşfetmenin ne kadar eğlenceli olduğunu keşfettiler. Birlikte her gün bahçeyi dolaşıp çiçeklerin arasında dans ediyorlardı. Pamuk, Pırıltı'ya güzel çiçeklerin nasıl açtığını ve her birinin farklı renklere sahip olduğunu anlatıyordu. Pırıltı ise Pamuk'a gökyüzündeki yıldızları ve onların nasıl parladığını anlatıyordu. Her bir an, iki kelebek için unutulmaz bir maceraydı. Bir gün, Pamuk ve Pırıltı, uçarken bir çiçek bahçesinin dışına çıktılar. Ormanda yeni yerler keşfetmek istediler. Ancak yolda bir rüzgar çıkarak onları ayırdı. Pamuk, üzgün bir şekilde Pırıltı'yı aramaya başladı. O sırada Pamuk, başka bir kelebekle karşılaştı. Bu kelebek çok büyük ve rengarenkti. Adı, Cemre'ydi. Cemre, Pamuk'a yardım etmeye karar verdi ve Pırıltı'nın nerede olduğunu sordu. Pamuk, Pırıltı'yı özlediğini ve onu bulmak için endişelendiğini söyledi. Cemre, Pamuk'a cesaret verdi ve birlikte Pırıltı'yı bulmaya karar verdiler. Uzun bir yolculuktan sonra, Pamuk ve Cemre, Pırıltı'yı bir çiçeğin üzerinde buldular. Pamuk ve Pırıltı birbirlerine sarıldılar ve çok mutlu oldular. Cemre, Pamuk ve Pırıltı'nın gerçek bir dost olduğunu gördü ve onları birlikte uçarken izlemekten mutluluk duydu. Artık üç kelebek birlikte yeni yerler keşfetmek için yola çıktılar. Pamuk, Pırıltı ve Cemre, dünyadaki güzellikleri paylaşmanın ne kadar önemli olduğunu öğrendiler. Birbirlerine destek olup birlikte uçtuklarında, hayatta her şeyin daha güzel olduğunu fark ettiler. Ve böylece, Pamuk, Pırıltı ve Cemre'nin dostluğu sonsuza dek sürdü. Onlar, bahçenin ve dünyanın en güzel yerlerinde uçmaya devam ettiler, yeni maceralar yaşadılar ve birbirlerine her zaman destek oldular. Bu masal, Pamuk, Pırıltı ve Cemre'nin dostluğunun gücünü ve birlikte uçmanın ne kadar özel bir deneyim olduğunu anlatır. Her zaman yanınızda olan gerçek dostlarınızı değerli tutun ve hayatta keşfedeceğiniz güzelliklerin tadını birlikte çıkarın. Böylece gerçek dostlarla daha iyi bir hayat ve daha yüksek başarılar her zaman için bizi beklemektedir. Masaldan küçük ve büyük birçok kişi önemli dersler çıkarabilir.


Bir zamanlar kıtlığın kol gezdiği vakitlerde köyde yaşayan yaşlı bir adam ve ikiz kızları varmış. Anneleri onları doğururken vefat etmişti. Yaşlı adam tek başına oduncunun yanında odun kırarak geçimini sağlıyordu. Kızlarını tek başına büyüten baba zamanla zorlanıyordu. İkiz kızlardan Nurefşan çok çalışkan ve pek hamaratmış. Babasını dinleyen, sözünden çıkmayan, elinden geldiğince ev işlerinin dışında köyün kızlarıyla birlikte tarlalara çapaya giden ve bu şekilde babasına destek olmaya çalışan bir çocukmuş. Kardeşi Zerefşan ise çok tembelmiş hem ev işlerini yapmaz hem de babasına destek olmazmış. Üstelik çok da inatçıymış huyuyla babasını ve ikiz kardeşini bezdirirmiş. Bir yaşlı adam artık çok yorulduğunu kıtlıktan dolayı zorlandıklarını kızlarına onların çalışmaları gerektiğini belirtmiş. Zerefşan oflayıp puflarken Nurefşan hemen atılmış: -Babacım ben teyzemlerin köyüne gidebilirim, belki orda çalışır sonbahar sonuna kadar kışı çıkaracak kadar bize yetecek para kazanırım demiş. -Ah benim pamuk kızım bu nasıl olacak ki diye üzülerek söylenmiş. -Hiç bir şey olmaz babacığım. Siz Zerefşan ile kalırsınız. Ben altı ay sonra gelirim inşallah diyerek babasına sarılmış. Nurefşan sabah hazırlığını yapıp babasıyla kardeşine iyi dileklerde bulunup teyzesinin köyüne gitmek için yola koyulmuş. Yavaş yavaş karanlığa kalmadan varmak istemiş çok acıkmış yolun kenarında bulunan ağacın gölgesine oturup azığını açıp yemeğini yemiş. Yemekten sonra çok tatlı bir uyku gözüne girdiğinden dolayı ağacın altına kıvranmış uyumuş. Uykuyla uyanıklık arasında bir ses duymuş inleyen bir ses başta rüya sanmış ama uyanmış. Dibinde uyandığı ağaç hasta bir insan gibi inliyormuş. Çok susuzum dalların susuzluktan kırılacak gibi diye söylemiyormuş. Nurefşan hemen toparlanıp kalkmış ve yolda su içtiği kırbada kalan suyun hepsini ağacın dibine döküp ağacı sulamış. Ağaç mutlu bir ses çıkararak: -Güzel kız çok teşekkür ederim, demiş. Ve devam etmiş. -Çok uzun zaman önce senin gibi çok güzel ve iyi kalpli bir kız daha benim yamacıma gelmişti. Padişah kızı olan güzel kız fidye için kaçırılmıştı, bunu haber babası on kese dolusu altınla haramilerin peşine düşmüştü. Haramilerle yamacımda dinlenen kızın gözyaşları toprağıma damladığında çok üzüldüm. Haramilerden biri bu geceyi burada geçirmek zorundayız yoksa padişah biri bu fırtınada bulamaz. Ben çok üzülüyordum sabaha doğru rüzgar çıkınca aklıma bir fikir geldi. Fırtına çıkınca ben dallarını çatırdatıp kırdım haramilerin üstüne düşürdüm. Güzel kız birden bağırdı koşmaya başladı o zaman padişah ta atıyla göründü. Kız koşup babasının atına atladı ve gittiler. Haramilere gelince bir tanesi koca dallarımdan kurtulup diğerlerini gömüp yol alıp gitti gittikten sonra başkalarından çaldıkları bir torbayı unutmuştu kırık dallarında yavaşça ayırdım. İçinde bir kese altın gördüm hemen toprağıma gömdüm. Onu al beni sulamana karşılık olarak sana hediye etmek istiyorum. demiş. -Nurefsan : Olmaz kabul edemem. Hak etmedim. Emek vermedim demiş. -Ağaç : Hak ettin çünkü kendi hakkın olan suyla beni suladın. Hem bu senin iyi kalpliliğinin karşılığı demiş. Nurefşan almış kese dolu altını eve mutlu dönmüş. Babası sorunca her şeyi baştan anlatmış. Babası onu tebrik etmiş. Aferin yavrum bu dünyada iyi kalpli olursan daima kazanırsın demiş. Baba ve ikiz kızları bir ömür mutlu ve mesut yaşamışlar. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir zamanlar kıtlığın kol gezdiği vakitlerde köyde yaşayan yaşlı bir adam ve ikiz kızları varmış. Anneleri onları doğururken vefat etmişti. Yaşlı adam tek başına oduncunun yanında odun kırarak geçimini sağlıyordu. Kızlarını tek başına büyüten baba zamanla zorlanıyordu. İkiz kızlardan Nurefşan çok çalışkan ve pek hamaratmış. Babasını dinleyen, sözünden çıkmayan, elinden geldiğince ev işlerinin dışında köyün kızlarıyla birlikte tarlalara çapaya giden ve bu şekilde babasına destek olmaya çalışan bir çocukmuş. Kardeşi Zerefşan ise çok tembelmiş hem ev işlerini yapmaz hem de babasına destek olmazmış. Üstelik çok da inatçıymış huyuyla babasını ve ikiz kardeşini bezdirirmiş. Bir yaşlı adam artık çok yorulduğunu kıtlıktan dolayı zorlandıklarını kızlarına onların çalışmaları gerektiğini belirtmiş. Zerefşan oflayıp puflarken Nurefşan hemen atılmış: -Babacım ben teyzemlerin köyüne gidebilirim, belki orda çalışır sonbahar sonuna kadar kışı çıkaracak kadar bize yetecek para kazanırım demiş. -Ah benim pamuk kızım bu nasıl olacak ki diye üzülerek söylenmiş. -Hiç bir şey olmaz babacığım. Siz Zerefşan ile kalırsınız. Ben altı ay sonra gelirim inşallah diyerek babasına sarılmış. Nurefşan sabah hazırlığını yapıp babasıyla kardeşine iyi dileklerde bulunup teyzesinin köyüne gitmek için yola koyulmuş. Yavaş yavaş karanlığa kalmadan varmak istemiş çok acıkmış yolun kenarında bulunan ağacın gölgesine oturup azığını açıp yemeğini yemiş. Yemekten sonra çok tatlı bir uyku gözüne girdiğinden dolayı ağacın altına kıvranmış uyumuş. Uykuyla uyanıklık arasında bir ses duymuş inleyen bir ses başta rüya sanmış ama uyanmış. Dibinde uyandığı ağaç hasta bir insan gibi inliyormuş. Çok susuzum dalların susuzluktan kırılacak gibi diye söylemiyormuş. Nurefşan hemen toparlanıp kalkmış ve yolda su içtiği kırbada kalan suyun hepsini ağacın dibine döküp ağacı sulamış. Ağaç mutlu bir ses çıkararak: -Güzel kız çok teşekkür ederim, demiş. Ve devam etmiş. -Çok uzun zaman önce senin gibi çok güzel ve iyi kalpli bir kız daha benim yamacıma gelmişti. Padişah kızı olan güzel kız fidye için kaçırılmıştı, bunu haber babası on kese dolusu altınla haramilerin peşine düşmüştü. Haramilerle yamacımda dinlenen kızın gözyaşları toprağıma damladığında çok üzüldüm. Haramilerden biri bu geceyi burada geçirmek zorundayız yoksa padişah biri bu fırtınada bulamaz. Ben çok üzülüyordum sabaha doğru rüzgar çıkınca aklıma bir fikir geldi. Fırtına çıkınca ben dallarını çatırdatıp kırdım haramilerin üstüne düşürdüm. Güzel kız birden bağırdı koşmaya başladı o zaman padişah ta atıyla göründü. Kız koşup babasının atına atladı ve gittiler. Haramilere gelince bir tanesi koca dallarımdan kurtulup diğerlerini gömüp yol alıp gitti gittikten sonra başkalarından çaldıkları bir torbayı unutmuştu kırık dallarında yavaşça ayırdım. İçinde bir kese altın gördüm hemen toprağıma gömdüm. Onu al beni sulamana karşılık olarak sana hediye etmek istiyorum. demiş. -Nurefsan : Olmaz kabul edemem. Hak etmedim. Emek vermedim demiş. -Ağaç : Hak ettin çünkü kendi hakkın olan suyla beni suladın. Hem bu senin iyi kalpliliğinin karşılığı demiş. Nurefşan almış kese dolu altını eve mutlu dönmüş. Babası sorunca her şeyi baştan anlatmış. Babası onu tebrik etmiş. Aferin yavrum bu dünyada iyi kalpli olursan daima kazanırsın demiş. Baba ve ikiz kızları bir ömür mutlu ve mesut yaşamışlar.


Eski dönemlerde yaşayan ve ilim öğrenme aşkıyla yanıp tutuşan bir genç vardı. Bu genç uzak bir köyde yaşadığından dolayı ilim öğrenebilmesi biraz zormuş ve bu durum genci çok üzüyormuş. Küçük yaşlardan itibaren yetim kalan ve yetim olarak büyüyen bu genç delikanlı sadece annesiyle birlikte yaşardı. Annesini bırakıp gitmek içine elvermese de ilim öğrenmenin faziletini bildiğinden dolayı da bu sevdadan vazgeçmeye de niyeti yoktu. Günlerden bir gün bu arzusunu paylaştığı bir arkadaşıyla oturup dertleşirken arkadaşı dedi ki eğer istersen ben de seninle gelirim. Birlikte ilim tahsis etmek için gitmeye ne dersin dedi. Genç bunu duyunca çok duygulandı. Gözyaşlarını silerek başını salladı. Bu kararını annesiyle paylaştılar. Annesi her ne kadar canı sıkılıp üzülse de oğluna belli etmedi. Çünkü nihayetinde ilim sahibi bir insan olacaktı ve buna mani olmak istemiyordu. Yüreğine taş basarak oğluna yolculuk için azık hazırladı ve bohçasını oğluna vererek onu Allah'a emanet etti ve gözyaşları içinde uğurladı. Arkadaşı ile bilmedikleri dağları yolları aşarak uzun bir yolculuk eden delikanlı sonunda şehre vardı. Burada bir tekkeye vardılar ve durumlarını anlattılar. Orada bulunan dervişlerden birisi delikanlıyla arkadaşını şeyhin huzuruna götürdüler. Şeyh iki genci de dinleyip anladıktan sonra delikanlıya çıkmasını söyledi. Arkadaşı içerde kalan delikanlıya odasını gösterdiler fakat gözüne uyku girmiyordu. Acaba şeyh onu neden istememişti? Bu şekilde yatağında döne döne sabahı zor etti. Sabah erkenden delikanlıyı uyandırıp birtakım görevler verdiler ve bu günlerce böyle sürdü. Arkadaşı ise şeyhin hususi işlerine bakıyordu. Delikanlı bozulsa da vardır bir hikmeti deyip geçiyordu. İlim öğreneceği günü sabırsızlıkla bekliyordu. Gel zaman git zaman delikanlı iyice olgunlaşıp artık ilim konusunda da bir hayli ilerlemişti. Etrafta, sadece dergahta ve tekkede değil çarşı pazarda bile bu delikanlının kerametleri konuşuluyordu. Ama genç daha kendi kerametlerinin bile farkında değildi. Gönlünde yanan Allah aşkı ve ilim sevdası onun gönlünde öylesine kor gibi yanıyordu yükselen bu rütbesinin farkında bile değildi. Kendine verilen hiçbir işi geri çevirmemiş, tüm dergahın işini omzuna yüklenmiş o da yetmezmiş gibi geceleri ilim öğrenmek için kitaplar okuyormuş. Şeyhi onu çok seviyordu ama bunu açıktan kendisine belli etmiyordu. Ama artık bunu bilmesinin zamanı geldiğini düşünerek delikanlıyı yanına çağırdı. Ona ne kadar çok ilerlediğini ve artık kendisini bile geçtiğini söyleyerek seni uzak diyarlara Allah'ı ve O'nun ilmini öğretmen için gönderiyorum dedi. Çok fazla heyecanlanmıştı genç. Yollara düştü yepyeni diyarlara gitmek üzere. Kuş uçmaz kervan geçmez memleketlere giderek onlara ilim öğretmek için uğraştı. Kitaplar yazdı herkesin okuyup öğrenmesi için. Sonunda arzuladığı işi yapıyordu. Allah'a binlerce şükretti. Halk her gittiği yerde Onu çok sevdi ve vefatından sonra da pek çok kişi onun kabrini ziyaret edip ona dualar etti. Allah tüm gençlere bu delikanlı gibi Allah aşkı ve ilim sevdası nasip etsin inşallah. Hikayelerinizde İslami bir koku var. Allah, daim etsin inşallah.


Eski zamanlarda insanlar ilim edinmek için çok çalışırlardır ve her türlü zorluğa göğüs germişlerdir. Çocukken bazı köylerde ve ailelerin bazı fertleri ilim tahsil etmek için uzaklara giderlermiş ve yıllarca zor durumlarda onlardan uzak yaşamışlar. Ebubekir adında küçük bir çocuk küçük yaşlardan itibaren öğrenme isteği yüreğine saplandı ve çare aramaya başladı. Sonunda daha fazla kabul edemedi ve soluğu annesinin yanında almıştır. Ebubekir: Anne, ilim edinmek için Şam'a gidebilir miyim sen ne düşünüyorsun, anne? dedi. Annesi Ebubekir'in yol hazırlıklarına başladı. Sonunda oğlunun ihtiyacı olabilir diye, 50 altını kaybetmemek için yeleğin koltuk altındaki keseye dikti. Sonra oğlunun gözlerinin içine baktı ve dedi ki: Ebubekir, ağlayarak ve annesinin elini öperek söz verdi. Şam'a giden bir kervana katılarak başladı. Şehir yakınlarındaki bir yola girdiklerinde kavga, gürültü yaşandı. Haydutlar kervana saldırdı. Tüm sandıkları talan ettiler ve insanların eşyalarını yağmaladılar. Haydutlar, kervanın sahip olduğu her şeyi masum insanlardan aldılar. Hırsızlardan biri Ebubekir'in yanına geldi. Şaka olarak, kötü durumu göz önüne alınarak ve dalga geçerek; Ebubekir: Sadece 50 altınım var diye yanıtladı. Haydutlar önce şaşırdı, kahkaha atmaya başladılar. İnanmak istemediler ardından aynı soruyu Ebubekir'e yine yönelttiler. Haydutlar büyülendi. Ebubekir'i alıp liderlerin yanına götürdü. Bu durumu liderlerine aktardılar. Haydutlar daha sonra hırkasında kolunun altına gizlenmiş 50 altın buldular ve liderlerine verdiler. Herkes şaşırmıştı. Şaşırtıcı bir şekilde lider sordu; Ebubekir: Annemle vedalaşaınca yalan konuşmayacağım dedim. Önümüze korumalarınızdan biri, Bir şey var mı? diye sorduğunda Altın var dedim. Ebubekir'in sözlerinden sonra haydut lideri ağzı açık kaldı ve düşündü. Sonra korumalarına bakarak şöyle dedi; Liderin korumaları hep birlikte şöyle dediler; Liderimiz, senden ayrı değiliz. Sen ne yoldan giderse git ve hangi yolu seçersen seçersen seç bizlerde, bu yolda yürüyeceğimize and içeriz. Kervanda bulunan kişilerden aldıkları eşyaları geri verdiler ve bir daha hırsızlık yapmayacaklarına söz verdiler. Ebubekir yola devam ederek Şam'a vardı. Böylece eğitimine devam etti. Kısa sürede çok tanınan bir alim oldu. Böylece Ebubekir, binlerce insanın kötülükten uzaklaşmasına vesile olmuştur.


Bakla tarlasında yalnız başıma bekçilik yaptığım günlerden birinde öğle vakti kulübenin önündeki çardak altında uyuya kalmışım. Aradan ne kadar zaman geçti bilmiyorum, annemin sesine uyandım. Annem: Dayısı şuna bak, Mustafa uyuya kalmış. Makbule dün pınardan soğuk su içince hastalandı ya, Mustafa bütün gece başında bekledi. Ondan uykusunu alamadı. Neyseki Makbuleye ballı ıhlamur içirdim de iyileşti dedi. Dayım: Bırak canım uyusun. Benim en sevdiğim şeydir burada uyumak. Bu öğle sıcağında karga falan uğramaz. Bir yatsam iki saatten önce top atsan uyanmam dedi. Bu konuşmaları duyunca ayağa fırladım. Uykuda yakalandım diye ilk anda canım sıkılmıştı ama Makbulenin iyileştiğini duyunca rahatladım. Dayımın bakla tarlasına Makbule ile giderdik. Bir gün Naciye de bizimle gelmek istedi. İlk defa benden birşey istediği için olmaz diyemedim. Annemde izin çıkınca o gün üç kardeş tarlaya gittik. Naciye eline bir sopa aldı ve kargaların ardından koşturdu durdu. Bir ara Makbule ile uzun süren bir konuşmamız oldu. Tarlanın ortasındaki kulübenin önüne oturduk ve yemeğe başlayacaktık ki, Naciyenin yanımızda olmadığını fark ettik. Sağa baktık, sola baktık, Naciye nerdesin diye bağırdık, Naciye yok. Neden sonra Naciye çıkageldi. Meğer karga peşinde koşarken çok yorulan Naciye kulübeye girmiş ve döşeğe yatıp uyumuş. Naciyenin ortaya çıkmasıyla birlikte rahatladık ve yemeklerimizi yedik. Daha fazla anı okumak isterseniz Atatürkün Çocukluk Anıları kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Kral Agamemnon, Truva Savaşı'nda Akhalar'ın komutanıydı. Bu sırada kralın en cesur ve başına buyruk olan savaşçısı Aşil vardır. Bu kişi kimseye boyun eğmez ve kendi bildiği gibi hareket ederdi. Aşil'in savaşta kaçırmış olduğu Briseis adında Truvalı kız vardı. Bu kız yüzünden Aşil ile Agamemnon arası bozuldu. Tutmuş olduğu bir kızı babasına geri vermeye ikna olmayan Agamemnon, bunun yerine Aşil'in sevdiği olan Briseis'i istemekteydi. Agamemnon'a boyun eğen Aşil ise kızı ona vermiştir. Bunun üzerine hırsını alamayıp savaştan çekilme kararı almıştır. Agamemnon'u cezalandırma amacıyla deniz tanrıçası annesi Thetis'i çağırmıştır. Thetis ise bunun üzerine tanrıların kralı olan Zeus'tan yardım istemiştir. Bunun üzerine çok olmadan sadece Aşil ve Agamemnon değil, tanrı ve tanrıçalar da kavga etmeye başladılar. Tanrıların işe karışması Yunan askerleri üzerinde korku yarattı. Agamemnon ise görmüş olduğu rüyaya aldanmış ve ordusuna Yunanistan'a döneceğini bildirmiştir. Bunun üzerine askerlerinin gitmek istemeyeceğini düşünürken onların çok istekli olduğunu görmesiyle birlikte hayal kırıklığına uğramıştır. Yunanlı komutanları da orduyu yine savaş düzenine koymakta güçlük çekmişlerdir. Bütün bu durumlar Yunan ordusunun savaş gücünü azaltmış ve birliğinin zayıflamasına neden olmuştur. İki ordu arasında savaş yine başlamış ve bu savaş olurken, Paris'in kardeşi olan Hektor, ortaya çıkmış olan anlaşmazlığın Paris ile Menelaos arasında dövüş ile birlikte çözülmesini önermiştir. Bu çözümün yapılma kararı alınmıştır. Bu dövüş sırasında tam Paris yenilgiye uğrayacakken, annesi olan Afrodit onu son anda kaçırmış ve kurtarmıştır. Bunun üzerine ordular arasında yeniden bir kez daha savaş başlamıştır. Truva alanında her iki taraftaki savaşçılar göğüs göğse ve yiğit bir şekilde savaştılar. Ama bu sırada asıl kahramanlar ortalıkta yoktu. Aşil savaşa girmeme kararında diretmekteydi. Truvalı Paris ise yenilmenin acısını dindirmeye çalışmaktaydı. Bu sırada Truvalıların en yiğit olan savaşçısı Hektor, kardeşi olan Paris'ten hesap sormak ve eşini görebilmek için geri çekildi. Hektor ve Paris geri döndükleri vakit, Truvalılar Akhalar'dan biraz daha güçlüydü. Cesareti kırılmış olan Agamemnon, Aşil'in savaşa dönmesini sağlamaya karar verdi. Ama Aşil onun isteğini reddetti. Aşil olmasa bile Yunanlıların savaşı yapması gerekliydi. Olaylar iyiye gitmiyordu. Agamemnon ve birden fazla savaşçı yaralandı. Truvalılar'ın kıyıda bulunan Yunan gemilerine ulaşmak üzereydi. Tam bu anda tanrılar işe karışarak onlara izin vermedi. Ama Truvalılar sonunda Yunan gemisini ateşe verdiler. Aşil'in çok sevmiş olduğu Patroklos olağanüstü bir yiğitlikle Truvalılar'ın, gemilerinin hepsini yakmasını engellemiştir. Bunun ile birlikte Aşil kendi zırhını Potroklos'a vermiş ve onun bu zırhla savaşa katılmasını istedi. Patroklos savaş heyecanı ile onların peşinden gitti ve Hektor, insanların hayatını belirleyen tanrıların yardımı ile birlikte, onu öldürmüştür. Truvalılar bunun üzerine zafer ile birlikte Patroklos'un zırhını şehirde dolaştırmışlardır. Yunanlılar, Patroklos'un cesedini onların elinden almıştır. Patroklos'un ölümüne çok üzülen Aşil, bunun hesabını Truvalılara sormaya kararlı idi. Bunun üzerine annesi Thetis, Aşil'e yeni bir zırh hediye etti. Bunun yanında öcünü almasına yardım etti. Aşil zaman geçmeden savaşa katılmıştır. Bu savaşa tüm tanrılar karıştı. Aşil sonunda, Truva surlarının orada Hektor'la karşılaştı. Bu son olayda ise Hektor yenildi ve öldü. Aşil, Hektor'un ölüsünü arkasında sürükledi ve arabasıyla Truva'nın çevresinde dolaşmaya başladı. Homeros'un öyküsü ise, Yunan tarafında olan Patroklos'un cenazesi ile birlikte son bulur. Bunun yanında Truvalı yaşlı Kral Priamos'un oğlu olan Hektor'un ölüsünü para karşılığı geri almasıyla sona erer.


Bir zamanlar ormanın derinliklerinde yaşayan inatçı bir cırcır böceği varmış. Çok ama çok eski zamanlarda cırcır böceği uçabilen bir böcekmiş. Arılardan ve hatta kuşlardan bile hızlı uçarmış. Cırcır böceğinin gitmediği yer kalmamış. Tek gitmediği yer, karlarla kaplı Kuzey'miş. Bir gün Kuzey'e gitmeye karar vermiş. Arkadaşı karınca Kuzey'in çok soğuk olduğunu oraya gitmemesi gerektiğini söylemiş ancak cırcır böceği çok inatçı olduğundan karıncayı dinlememiş. Ertesi sabah cırcır böceği yola çıkmış. Öyle hızlı uçuyormuş ki oraya sürmesi fazla uzun sürmemiş. Oraya vardığında bir ağacın dibine konmuş. Etrafta kardan başka hiçbir şey görünmüyormuş. Etrafta dolaşan bir kar porsuğu cırcır böceğini fark etmiş. - Merhaba cırcır böceği kardeş. Sanırım burada yabancısın ama biraz sonra akşam olacak. Bence kendine sıcak bir yuva bulmalısın. Burası sandığından da soğuk olur demiş. Cırcır böceği hiç oralı olmamış. Kendi bildiğini okumaktan vazgeçmemiş. Gece uyumak için bir çam ağacının tepesine uçmuş. Bir baykuş cırcır böceğiyle aynı dala konmuş. - Cırcır böceği kardeş burası gece uyumak için çok soğuk olur. Kendine başka bir sığınak bulmalısın. demiş. İnatçı cırcır böceği baykuşu da dinlememiş. Günlerce uçmaktan yorulan cırcır böceği dalların üstünde uykuya dalmış. Ertesi sabah uyanıp evine dönmeye karar veren cırcır böceği uçmak istemiş. Ancak her uçmak istediğinde karın içine düşmüş. Tekrar tekrar uçmak istedikçe başarısız olmuş. Kanatları bir türlü çalışmıyormuş. Gece boyu dalın üstünde uyuduğundan kanatları donmuş. Onları birbirine sürterek ısıtmaya çalışmış ama başarılı olamamış. Çaresiz cırcır böceği evine zıplayarak dönmek zorunda kalmış. Evine dönmesi haftalarını almış. Evine döndüğünde kanatlarının donması geçmiş ama hala uçamıyormuş. Kanatlarını birbirine sürtünce ormanda daha önce kimsenin duymadığı bir cıvıltı sesi çıkarmış. Eskiden her yere özgürce uçabilen cırcır böceği inadının bedelini artık uçamayarak ödemiş. Arkadaşı karınca gibi yerde kalmış. Gitmek istediği yerlere zıplayarak gitmek zorunda kalmış. Eğer bir yerlerde cıvıldayan bir cırcır böceği duyarsanız ısınmak için kanatlarını birbirine sürttüğünü anlayabilirsiniz. Hava sıcakken daha hızlı, hava soğukken daha yavaş cıvıltı sesi çıkaran cırcır böceği kendi yaptığı hatayı başkalarının yapmamasını dilemiş. Bu masal da burada bitmiş. Daha Fazla masal okumak isterseniz 6 yaş masalları Kategorimizi Ziyaret Edebilirsiniz.


Bir gün bir çoban sürüsünü önüne katıp tırmanmaya başlamış dağları, taşları. Arşınlamaya başlamış sarp kayaları. Sürüsü önde, o ise arkada epeyce yol yürümüşler. Kendilerinin uğrak yeri olan sulak bir araziye gelmişler. Koyunlar kuzular ve keçiler başlamışlar otlamaya. Çoban çekilmiş bir kenara. Bulmuş bir ağaç altı gölgeliği, sırtını vermiş ağaca. İzlemeye koyulmuş sürüyü, başlamış yanık mı yanık bir ağıt yakmaya. Kuzuların melemesi ile onun yanık sesi toplamış her canlıyı etraflarına. Çoban söylemiş, kuzular melemiş. Aradan epey bir zaman geçmiş. Hava hafiften kararmaya başlamış. Sürü iyice doyurmuş karınlarını. Çoban olduğu yerden kalkıp: Artık gitme vaktidir. demiş. Geri dönmeye başlamışlar geldikleri yoldan. Ağıla bırakıp sürüyü geçmiş odasına çoban. Derin bir uyku çekmek için uzanmış yatağına. Gözlerini kapatır kapatmaz dalmış derin rüyalara. Sabahın erken saatlerinde köy horozu ötmeye başlamış. Uykusundan uyanan çoban, soluğu ağılda almış. Yine önüne katmış sürüyü ve başlamışlar yürümeye. Çıkıp köy meydanından ulaşmışlar dağın eteğine. Bugün her zaman gittikleri yerden başka bir yere gitmeye karar vermiş çaban. Yol ayrımına geldiklerinde sürüyü başka bir yöne sevk etmiş. Fakat bir keçi süreden ayrılıp eski yolun rotasına girmiş. Bunu fark eden çoban hemen onu yakalamış. Keçiyi kucaklayıp hemen sürünün içine bırakmış. Yürümeye devam etmişler alabildiğince. Tırmanmışlar sarp kayaları. Bir süre sonra varmışlar gitmek istedikleri yere. Çoban, salmış sürüyü meraya. Yine bulmuş bir ağaç altı. Tam olarak oturup sırtını ağaca dayayacakken fark etmiş bir eksiği. Hemen dalmış sürünün içine. Bakmış ki yok aynı keçi. Bakınıp etrafına bulamamış keçiyi. Çoban, sürüyü önüne katıp geri dönmüş hemen. İlerlemeye devam ederken hep bakınmış etrafına. Keçiden herhangi bir iz bulamayan çoban, sürüsü ile varmış keçi ile yol ayrımlarına. Tutmuş eski otlak yolunu. Gitmiş sürü ile oraya. Vardıklarında meraya, görmüşler ki keçi orada. Çoban salıvermiş sürüyü. Sürü halinden memnun, keçi ise oldukça mutlu. Durumu anlayan çoban, anlamış ki bu inatçı bir keçi. Keçi ile konuşan çoban, Yapacak bir şey yok! deyip her zaman gitmiş o meraya. Daha Fazla Çocuk Masalları İçin Kısa Masallar Kategorimizi Ziyaret Ediniz.