Denizin dalgası vapura çarpıyordu. Kaptan son yolcuları bekliyor olsa gerek. Hülya okula geç kalacaktı. Dağınık kömür karası saçları yüzüne çarpıyordu. Ve o sırada elindeki kitapları sımsıkı tutmaya çalışıyordu. Rüzgar sanki fısıldıyor gibi geliyordu. Hülya halinden çok memnundu. Tam o esnada uzun boylu, zayıf biraz saçları yandan yatıran deniz mavisi gözleri olan Tarık, bindi vapura ve vapur harekete başladı. Tarık da kendi haline gülerek, elini uzattı ve sohbet ede ede yolculuk devam ettiler. Okulları aynı kampüsteydi. Biri mimar, diğeri doktor olacaktı. Her sabah aynı vapurda karşılaşınca bu karşılaşma sıcak bir ilişkiye dönüştü ve severek evlendiler. Evlilikleri çok güzel sürüyordu. Paralarını, dertlerini, kaygılarını hep paylaşıyorlardı. İkisinin tek sıkıntısı çocuklarının olmayışıydı. Her tedaviyi deniyorlardı ama nafile. Ama bu duruma çok üzülmüyorlardı, olsun her güzelliğin her mutluluğun bir eksiği olur. Bizim de bu olsun. Ama sevgilerini hiç azaltmadılar. Kadın eve geldiğinde hep küçük küçük aşk, sevgi, iltifat notları bulurdu. Kadın da Tarık'ı üzmemek, mutlu etmek için elinden gelenin fazlasını yapardı. Yaşları kırka gelince daha az çalışıp birbirleriyle daha çok vakit geçirmeye karar verdiler. Hülya küçük bir mimarlık bürosu açtı. Tarık ise özel muayenesini açtı. Bir gün sahilde dolaşırken üzerinde satılık yazan küçük ama balkonu büyük bir ev gördüler ve bu evi almaya karar verdiler. Tarık; Benim yurtdışındaki kongrem bitince taşınırız. dedi. Tarık'ın kongresi uzun sürmüştü bir hafta değil, iki hafta sürmüştü. Eve döndüğünde ise Tarık bambaşka biri olmuştu. Hülya ile aralarında her geçen gün duvar örmeye devam ediyordu. Kadın bu duruma çok üzülüyordu ve bir gün olan biteni en yakın arkadaşına anlattı ve arkadaşı dayanamayıp: Hülya buna inanmadı gidip kendi gözüyle görmek istedi ve her şey doğruydu eşi eve gelince bu doğru mu diye sordu. Tarık evet dedi. Ama başını kaldıramadı. Ve tek celsede boşandılar. Yakın arkadaşları Tarık'ın o kadınla evlenip yurtdışına gittiği söylediler. Hülya bir türlü nefret edemiyordu Tarık'tan. Tam bir yıl sonra Tarık'ın evlendiği kadın kapıya geldi. Lütfen beni dinle. Senden gerçekten özür dilerim. Hiçbir şey senin bildiğin gibi değildi. Tarık bir yıl önce konferans için yurtdışına gidince, kanser olduğunu öğrendi ve hastalık ilerlemişti. Sana kıyamadı eğer sana hastalığını söylerse sen de onla beraber ölürsün diyerek sana kıyamadı. Ve elinde bir kutu vardı Tarık bunu sana bıraktı. Hülya ağlamaktan kutuyu zor açtı. Evet, Tarık ölmüştü ve onsuz geçen her günün notunu almıştı ve kağıtlara yazmıştı. Ben ölmekten korkmam ama senin ölmene dayanamam demişti ilk notunda. Bir de anahtar vardı. O sahildeki evi almıştı arada gidip martıları beslersin sevgilim diye küçük bir not da düşmüştü. Bu masallar sayesinde sevgilim mutlu uyuyor ve böylelikle aklım onda kalmıyor bende mutlu oluyorum. Ayrıldınız mı sevgilim de bana hep bu masalı okurdu şimdi ayrıldık ben kendim okuyorum..


Bir zamanlar bir ormanın derinliklerinde bir köy varmış. Bu köyün içinde büyülü bir göl bulunurmuş. Göle giren insanlar hiç hasta olmazlarmış. Gölün suyundan içtiklerinde oluşan bütün hastalıklar yok olurmuş. Bir gün Ceylan ve Derya ormanda gezintiye çıkmışlar. İki arkadaş ormanda oyun oynamayı çok severlermiş. Çiçeklerden taçlar yapıp , ormandaki lezzetli meyvelerden yerlermiş. Çiçek toplarken mavi renkte bir ağaç farketmişler. Fakat bu ağaç daha önce yokmuş. Ağacın altındaki çiçeklerde altın rengindeymiş. Ceylan çiçeklerin yanına gelmiş. Kokularını çok merak etmiş. Fakat koklayıp koklamamak arasında kalmış. Çünkü daha önce hiç mavi renkte ağaç ve altın renginde çiçek görmemişlerdi. Ceylan merakına yenik düşmüş ve çiçeklerden birini koparıp koklamış. Koklamasıyla bayılması bir olmuş. Derya şok olmuş ve hemen köydekilere haber vermek için koşmaya başlamış. Köye geldiğinde Derya yardım isteyip Ceylan'ın ailesine haber vermiş. Köylüler hemen köyün biraz ilerisinde yaşayan Bilge Dede'nin yanına gitmişler. Ailesi hemen Ceylan'ı Bilge Dede'nin evine getirmiş. Ceylan'ın bütün vücudu masmavi olmuş . Bilge Dede hemen Derya' ya olanları sormuş Derya mavi ağacı ve altın çiçekleri anlatmış. Orada yer alan herkes şok olmuş çünkü daha önce hiç böyle bir olay olmamış. Bilge Dede hemen ağacın yanına gitmiş. Daha önce o da böyle bir ağaç ve çiçekleri görmemişti. Bilge Dede olanlara bir anlam verememiş. Ceylan'ı büyülü göle götürmeye karar vermişler. Yavaşça göle doğru bırakmışlar. Ceylan bir anda uyanmış ve kendine gelmiş. Fakat herkes Ceylan'a çok değişik bakıyormuş. Ceylan kendisine ne olduğunu sormuş. Kimse cevap vermiyormuş. Annesi Ceylan'ın yanına gelip yüzünü ellerinin içine almış. Bilge Dede'nin konuşmasını bekliyorlarmış ama o da bir cevap bulamamış. Çünkü ceylan uyanmış olsa da vücudu hala maviymiş. Olayın üstünden tam bir hafta geçmiş . Fakat Ceylan hala aynıymış. Bilge Dede eski kitapları araştırıyormuş. Her gün ağacın ve çiçeklerin yanına gidiyormuş. Fakat bugün gittiğinde ağacın tekrar yok olduğunu görmüş. Bilge Dede eski kitaplarından birinde kaybolan bitkilerle ilgili bir yazı okuduğunu hatırlamış. Kitabı açıp dikkatle okumaya başlamış. Kitapta eski bir büyüden söz ediliyormuş. Her 100 yılda bir bu ağacın ortaya çıktığını ve onu koklayanları lanetlediği yazıyormuş. Ağaçtaki çiçeği koklayanların vücudunun mavi olduğu da yazıyormuş. Bundan kurtulmanın tek çaresi ormanda bulunan kiraz ağacının meyvelerini büyülü gölün içindeyken yemekmiş. Bilge Dede hemen Derya'ya kiraz ağacından kiraz toplamasını söylemiş. Derya hemen bir avuç kiraz toplayarak büyülü gölün yanına gelmiş ve Ceylan'a kirazları vermiş. Ceylan büyülü gölün içine girerek kirazları yemeğe başlamış. Kirazı yemesiyle Ceylan tekrar eski haline geri dönmüş. Lanet ortadan kalkmış ve Deryayla Ceylan eski günlerdeki gibi ormandaki oyunlarına geri dönmüşler. Daha fazla masal okumak isterseniz Türk Masalları kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Selma dedesine seslendi daha yukarıya! dedesi bu kadar yeterli olduğunu söyleyerek daha fazla sallamadı salıncağı. O yaz Selma ve dedesi çok iyi vakit geçiriyorlardı. Ailecek yazı köylerinde, yeşilliklerin arasında geçirmeye karar vermişlerdi. Selma başlarda çok tereddüt etmişti. Ne yapacaklardı bütün bir yaz orada, o da arkadaşları gibi yüzmeye gitmek ve gezmek istiyordu. Annesi köyde çok eğleneceklerinin sözünü Selma'ya yazın başında vermişti. Selma gün geçtikte annesinin neden bu kadar kendinden emince söz verdiğini anladı. Dedesi ve anneannesinin sıcacık yuvaları Selma'yı da içine almıştı. Gündüzleri dedesiyle kırlarda geziyor. Akşam olunca doğru eve gidip acıkan karınlarını doyuruyorlardı. Anneannesi de hep onlarla olmak istiyordu ama dizlerindeki rahatsızlık buna engel oluyordu. Arada sırada onlara eşlik ediyordu. Annesi de o yaz ziyaret etmek istediği tüm akrabalarını ziyaret edip gönüllerini aldı. Hepsini ne kadar da özlediğini fark etti. Çocukluğunu birlikte geçirdiği teyzeleri amcaları hepsi çok yaşlanmıştı. Kadıncağız o yazı çok duygulu ve mutlu geçirdi. Günlerden bir gün Selma ve dedesi yine ormanda dolaşırken kocaman bir salıncak gördüler. Salıncak çok büyüktü ve çok yukarda olduğu için salıncağa binmek Selma için çok eğlenceli göründü. Salıncağa bindi ve dedesinden onu sallamasını rica etti. Dedesi salladıkça Selma bağırıyordu daha yukarıya! , daha yukarıya dedecim!. Dedesi bu kadar yüksekliğin Selam için yeterli olduğunu düşünerek daha fazla sallamadı. Havanın kararmaya başladığını fark eden Selam ve dedesi ormandan ayrılıp evlerinin yolunu tutmaya karar verdiler. Selma ev yolunda sürekli salıncağın ne kadar eğlenceli olduğunu dedesine anlatıp durdu. Bir anda dedesinin bakışlarını fark etti. Dedesi çok duygulanmış sanki aynı eğlenceyi Selma ile birlikte kendisi yaşamamış gibiydi. Dedesinin başka bir şeye üzüldüğünü düşünerek konuşmasını daha fazla sürdürmedi. Eve vardıklarında durumu hemen annesine anlattı. Dedesi için çok endişelenen Selma bunun için annesinden yardım istedi. Annesi bunu dedesine açıkça kendisinin sorması gerektiğini söyledi. Akşam yemeğinden sonra bir bardak çay ile dedesinin yanına oturdu. Dedecim bugün seni üzecek bir şey mi yaptım? Dedesi de Yok kızım olur mu öyle şey hiç? diyerek karşılık verdi. Selma durumu dedesine anlatınca dedesi olanları bir bir Selma'ya anlatmaya karar verdi. Zamanında bizim bugün gördüğümüz salıncağın orda bir ev varmış, o evde de yaşayan ormancı bir aile. Aile geçimlerini ormancılık yaparak sürdürüp hem de orada yaşarlarmış. O salıncağı da ormancı baba oğluna yapmış. Sonra bir gün ormancı ailenin çocukları ciddi bir rahatsızlığa yakalanıp melek olmuş. Aile de o günden sonra anılarla dolu o ormanı terk etmiş. İşte kızım bugün üzülmemin nedeni buydu. Ailenin önemi ve bütün yaz ne kadar mutlu olduğumuzu düşündüm. Ailemiz kimi zaman eğlenceden, kimi zaman bir yaz tatilinden çok daha değerli demiş. Daha fazla masal okumak isterseniz La Fontaine Masalları kategorimizi inceleyebilirsiniz. Bu sayfada okudugum en guzel hikayelerden biriydi.


Bir zamanlar, bir oyuncağın yaşadığı bir dünya vardı. Bu dünyada, canlılık kazanmış oyuncaklar bir arada yaşarlardı. Kırmızı Araba da bu oyuncaklardan biriydi. Kırmızı Araba, cesur ve macera dolu bir ruha sahipti. Bir gün, Kırmızı Araba, evinin dışına çıkmaya karar verdi. Yol boyunca yeni yerler keşfetmek ve heyecan verici maceralar yaşamak istiyordu. Yola çıktığında, yeşil bir Çim Adam ile karşılaştı. Çim Adam, Kırmızı Araba'nın yolda karşılaşacağı zorluklar hakkında uyarılarda bulundu ve ona bilgelik dolu bir tavsiye verdi. Kırmızı Araba, Çim Adam'ın sözlerini dikkate aldı ve yoluna devam etti. Yolda karşılaştığı ilk zorluk, dik bir yokuştu. Kırmızı Araba, motor gücünü kullanarak yokuşu tırmandı. Zorlanmasına rağmen asla pes etmedi. Bu deneyim ona dayanıklılığın ve azmin önemini öğretti. Daha sonra, Kırmızı Araba bir nehri geçmek zorunda kaldı. Nehirdeki su çok hızlı akıyordu ve onu geçmek oldukça zordu. Ancak Kırmızı Araba, cesaretini topladı ve suyun üzerine atladı. Azimle sürdü ve nehrin diğer tarafına güvenli bir şekilde ulaştı. Bu deneyim, cesaretin ve risk almanın önemini öğretti. Yolculuğuna devam eden Kırmızı Araba, bir ormanda kayboldu. Karşısına çıkan bir Bilişim Robotu, ona yol göstermek için yardıma koştu. Robot, haritaları ve navigasyon sistemini kullanarak Kırmızı Araba'ya doğru yolu gösterdi. Bu deneyim, başkalarından yardım istemenin ve bilgiye ulaşmanın önemini öğretti. Sonunda, Kırmızı Araba evine geri döndü. Yolculuğunun sonunda edindiği önemli dersleri içselleştirdi. Artık, zorluklarla karşılaştığında sabırlı ve cesur olacak, yardım istemekten çekinmeyecek ve risk almaktan korkmayacaktı. Kırmızı Araba'nın maceralarından sonra, diğer oyuncaklar ona saygı duydu ve onun cesaretine hayran kaldı. Kırmızı Araba, dostlarına edindiği önemli dersleri anlattı ve onları da cesaretlendirdi. Ve böylece, Kırmızı Araba'nın yaşadığı bu macera dolu hikaye, cesaretin, azmin ve dayanıklılığın ne kadar önemli olduğunu anlatır. Her zorluk, bir öğrenme fırsatıdır ve hayatta ilerlerken kararlılıkla hareket etmek gereklidir. Genel olarak hayatta başarılı olmuş kişilerin azminin ve mücadelesinin onları başarıya götürdüğü bilinir. Yaşanan hayat tecrübelerinin yanı sıra burada anlatılan hikayede de bunu net bir şekilde anlamak mümkün olmuştur. Bundan sonra hayatımızda kendimize çizeceğimiz çizgi artık anlaşılmıştır.


Şehirlerden birinde sevimli mi sevimli bir küçük kız çocuğu yaşarmış. Tatlı dili, güler yüzü ile herkesi kendine hayran bırakırmış. Annesi, babası ve tek başına yaşayan biricik anneannesi onu çok severlermiş. Anneannesi bu küçük kıza sürekli hediyeler verirmiş. Bir gün torununa öyle güzel bir başlıklı pelerin vermiş ki gören tüm çocuklar hayran kalırmış. Bu kıpkırmızı, pırıl pırıl parlayan harika bir kumaşa sahip başlık imiş. O kadar çok dikkat çekiyormuş ki küçük kıza herkes kırmızı başlıklı kız diye seslenmeye başlamış bile. Anneannesini çok seven kırmızı başlıklı kız ona sürekli annesinin yaptığı yemeklerden götürürmüş. Anneannesi bir ormanın derinliklerinde yaşarmış. Bu sayede gezmeyi çok seven kırmızı başlıklı kıza da fırsat doğarmış. Yolda bulduğu çiçekleri toplayarak, şarkılar söyleyerek anneannesinin yanına gitmeyi pek severmiş. Yine günlerden bir gün annesi kırmızı başlıklı kıza seslenmiş. Gel bakalım güzel kızım, anneannene yeni hazırladığım çorbadan götür. Kadıncağız çok hasta, ona iyi gelecektir. Ancak çiçeklere dalıp ta yolunu kaybetme sakın. Sadece ana yoldan git anlaştık mı benim güzel kızım. Diye konuşmuş annesinin tüm sözlerini onaylayarak başını sallayan kırmızı başlıklı kız, hemen başlığını takmış kafasına sepetini de eline alarak koyulmuş yola. Yolda bir o yana bir bu yana rengarenk çiçekler toplayarak gidiyormuş. Dayanamamış kaptırmış kendini çiçeklere. Şarkıların sesini duyan kurt hemencecik sevimli kızın yanına gelmiş. Kırmızı başlıklı kız oyalanmış oyalanmasına ama başına geleceklerden habersizmiş. Kötü kalpli kurt usulca kırmızı başlıklı kızın yanına sokulmuş. Demiş. Bir anda yalnız olmadığını fark edip ürken kırmızı başlıklı kız: Diyerek gülümsemiş. Bu gülümseme karşısında biraz olsun şaşıran kurt yine de kötü düşüncelerini içinden atamamış. Ve ona: Demiş. Kırımızı başlıklı kız ise tüm samimiyetiyle: Büyük anneme gidiyorum, ona yemek götürmem lazım, çok hasta. Ben de düşündüm ki biraz çiçek toplayıp ona götürürsem belki biraz mutlu olur. Biraz ileride fındık ağaçları var ya tam onun dibinde. Demiş, içinde hiç kötülük barındırmadan. Ancak kötü kalpli kurt bu kıza hiç de iyi niyet beslemiyormuş. İçinden 'Demek bir de büyük annesi var. Önce büyük annesini arkasından da bu küçük kızı yerim. Benim için güzel bir ziyafet olacak' diye geçirmiş. Peki, o zaman sana güzel bir sır vereyim. Şu ileride çok güzel çiçekler var. Oradan bir demet toplarsan büyük annen çok daha sevinecektir. Kurda inanan kırmızı başlıklı kız ise hemen o yana yöneldi. Ve ormanın derinliklerine daldı. Bu fırsattan istifade kurt hemen büyük annenin evine gitti. Büyük annenin evine gelen kurt kapıyı çaldı. Ancak büyük anne kalkamadığı için hasta yatağından seslendi: Büyük anne, benim kırmızı başlıklı kız. Sana çorba getirdim. Zavallı büyük annenin olacaklardan habersiz yüzü güldü. Hoş geldin, güzel torunum. Ben de seni çok özlemiştim. Mandala bastır ve kapıyı aç. Kurt hızlı bir hamleyle kapıyı açtı ve yatağında hasta yatan zavallı büyük anneyi yuttu. Sıra ikinci yemeğindeydi. Hemen yatağa yatıp büyük annenin elbisesini giydi ve eşarbını kafasına geçirdi. Yatağın perdesini de çekti. Kırmızı başlıklı kız bir sürü çiçek topladı. Sepetinde ve elinde yer kalmayınca saatin farkına vardı. Hemen büyük annesinin yanına gitmeliydi. Büyük annenin evinin kapısına gelince kapıyı açık buldu. Ancak büyük annesi yalnızdı bu kapı neden açıktı, yanına kim gelmişti. Küçük kız bir an ürperdi. Yine de gülümsemesini bozmadan yatağın yanına geldi ve perdeyi açtı. Ancak büyük annesi biraz tuhaftı eşarbıyla yüzünün çoğunu kapatmıştı. Aaa, büyük anne kulakların ne kadar büyük. Aaa, büyük anne gözlerin ne kadar büyük. Aaa, büyük anne ellerin ne kadar büyük. Aaa, büyük anne ağzın ne kadar büyük. Dedikten sonra kurt, kırmızı başlıklı kızı bir hamlede yutuvermiş. Karnını iyice doyuran kurt uzun bir uykuya dalmış. Ancak öyle bir horlamış ki yoldan geçen avcı sesleri duymuş. Ve yaşlı kadının bir şeye ihtiyacı var mı diye bir bakayım demiş. İçeri giren avcı büyük annenin yatağında kurdu görmüş ve çok şaşırmış. Anlamış tabi büyük anneyi yediğini bir hamlede kurdun karnını açıvermiş. İçinden büyük anne ve kırmızı başlıklı kızı çekip çıkarmış. Karnı kesilen kurt oracıkta ölmüş. Avcı da hemen postunu alarak evinin yolunu tutmuş. Bu olay kırmızı başlıklı kızın aklını başına getirmiş. Demek ki anne sözü dinlemek çok önemliymiş. Annelerin sözünden çıkarsak başımıza kötü şeyler gelebilirmiş. Bunları düşünerek evinin yolunu tutan kırmızı başlıklı kız hızlıca annesinin yanına varmış. Ve ona kocaman sarılmış. Bir daha annesinin sözünden çıkmayacağına dair annesine söz vermiş. Aradan biraz zaman geçtikten sonra tekrar kırmızı başlıklı kız büyük annesinin evine doğru yola koyulmuş. Ve yine bir kurt görmüş. bu sefer sözünde duran küçük kız hiç yolundan sapmadan hızlıca büyük annesinin evine gitmiş. Büyük annesiyle kırmızı başlıklı kız konuşurken birden kapı çalmış. Diye kurt sesleniyormuş. Ne yapmalı diye düşünen kırmızı başlıklı kız ve büyük annesi hiç ses çıkarmamışlar. Ancak kurt gitmeye niyetli değilmiş kırmızı başlıklı kızın evden çıkmasını beklemiş. Büyük anne kırmızı başlıklı kızın getirdiği et yemeğini camdan dışarı koymuş. Etin kokusunu duyan kurt çatıdan öyle bir kafasını sarkıtmış ki kafası üstüne yere çakılmış. Bu sefer kötü kalpli kurda hiç üzülmeyen kırmızı başlıklı kız hızlıca evine gitmiş. O gün annesine öyle çok sarılmış ki bir daha annemin sözünden hiç çıkmayacağım diye içinden geçirmiş.


Bir var imiş belki de yok imiş, minicik, tatlıcık, şeker mi şeker bir kız varmış. Kırmızı rengi onun gözleriyle o kadar uyumluymuş ki annesi ona kırmızı bir bere örmüş. Bu kız beresini nereye giderse gitsin kafasından çıkarmıyormuş. Bir süre sonra da herkes ona kırmızı başlıklı kız demeye başlamış. Bu kızın bir de büyükannesi varmış. Büyükannesi ise çok hastaymış ve çok yaşlıymış. Bu yüzden kendisine yemek yapamıyormuş ve aç kalıyormuş. Kırmızı başlıklı kızın annesi bu duruma dayanamamış ve bir gün, büyükannesine götürmesi için kırmızı başlıklı kıza yemek vermiş. Kırmızı başlıklı kız büyükannesine giderken yolda kötü kalpli bir kurt ile karşılaşmış. Kurtla konuşup ona büyükannesine doğru yol aldığını söylemiş. Kurt çok açmış ve kırmızı başlıklı kızın büyükannesini yiyip karnını doyurmayı düşünmüş. Kırmızı başlıklı kız yavaş yürüdüğü için ve geze geze gittiği için, kötü kalpli kurt büyükannenin evine daha kırmızı başlıklı kızdan daha önce varmış. Büyükanneyi kandırıp eve girmiş ve onu yemiş. Daha sonra büyükannenin fistanlarını giymiş ve büyükannenin kılığına bürünmüş. Bu durumdan habersiz olan kırmızı başlıklı kız büyükannesinin evine gelmiş ve zili çalmış. Kurt, sesini değiştirerek kırmızı başlıklı kıza yürüyemediğini ve eve girmesini söylemiş. Daha sonra kırmızı başlıklı kız kapının mandal çubuğunu kaldırıp eve girmiş. Evde her zamankinden farklı bir koku varmış. Fakat kırmızı başlıklı kız bu kokuyu hiç aldırış etmeden uzun süredir görmediği büyükannesini görmek için can atıyormuş. Eve girer girmez doğrudan büyükannesinin yatak odasına doğru yönelmiş. Büyükannesinin yatağında yattığını görmüş. Yanına giderek ona yemek getirdiğini söylemek istemiş. Tam bu sırada büyükannesinin ellerinin, burnunun, kulaklarının, ayaklarının, ellerinin ve gözlerinin her zamankinden çok büyük olduğunu fark etmiş. Büyükannesine gözlerinin neden bu kadar büyük olduğunu sormuş ve seni daha iyi görebilmek için cevabını almış. Daha sonra ayaklarının neden bu kadar büyük olduğunu sormuş ve senin yanına daha iyi yürüyebilmek için cevabını almış. Daha sonra burnunun neden bu kadar büyük olduğunu sormuş ve senin o güzel kokunu daha iyi koklayabilmek için cevabını almış. Daha sonra ellerinin neden bu kadar büyük olduğunu sormuş ve bu sefer seni daha iyi yakalayabilmek için cevabını almış. Tam bu sırada kırmızı başlıklı kız, yatakta yatan kişinin büyükannesi değil kurt olduğunu fark etmiş. Bir anda dışarı çıkmış ve o anda bir asker ile karşılaşmış. Askerden yardım istemiş ve kurdu öldürmesi gerektiğini ve eğer kurdu öldürmezse kendisini yiyeceğini söylemiş. Asker çok iyi kalpli birisiymiş ve kırmızı başlıklı kıza yardım edeceğini söylemiş. Asker ve kırmızı başlıklı kız birlikte büyükannesinin evine gitmişler. Kurt kapının arkasında bekliyormuş ve onların sesini duymuş. Fakat yine de asker silahını çekerek kurdu öldürmüş. Elini kurdun ağzına sokarak kırmızı başlıklı kızın büyükannesini çıkarmış. Böylelikle hem kırmızı başlıklı kız hem de büyükannesi kurtulmuş ve sonsuza dek mutlu mesut bir şekilde yaşamışlar.


Zamanın birinde küçük ve tatlı bir kız çocuğu varmış. Bu kız çocuğu her zaman kırmızı şapkası olan bir pelerin giyermiş. Bu nedenle ona hep kırmızı başlıklı kız denilirmiş. Kırmızı başlıklı kızın büyük annesi varmış. Büyük annesi ormanda yaşıyormuş. Annesi kırmızı başlıklı kıza, büyük annesine hazırladığı yiyecekleri götürmesini söylemiş, Kırmızı başlıklı kız da heyecanla yola koyulmuş. Kırmızı başlıklı kız ormanda yürümeye başlamış. Ormandaki çiçeklerin güzelliğine hayran kalan kırmızı başlıklı kız çiçek toplamaya başlamış. O sırada bir ses gelmiş. Kızın karşısında bir kurt varmış. Küçük kız nereye gidiyorsun demiş. Kırmızı başlıklı kız kurda büyük annesinin ormanda yaşadığını ve ona yiyecek götürdüğünü söylemiş. Kurt bunu duyunca çok sevinmiş. Kırmızı başlıklı kız oraya varmadan ben gidip büyük anneyi yemeliyim demiş kurt. Kırmızı başlıklı kız olacaklardan habersiz yoluna devam etmiş. Kurt hemen büyük annenin bulunduğu kulübeye varmış ve kapıyı çalmış, Kapıyı açar mısın büyükanne? Ben kırmızı başlıklı kızım demiş. Büyük anne kilidi kaldırıp kapıyı açabilirsin, gel kızım demiş. Kurt kapıyı açmış ve oracıkta hemen büyük anneyi yemiş. Yatağa uzanmış ve kırmızı başlıklı kızı beklemeye başlamış. Kapı çalmış ve küçük kız gelmiş. Büyük anne kapıyı açar mısın? Ben torununum. demiş kırmızı başlıklı kız. Kurt Yavrum kilidi kaldırıp içeri gir demiş. Kırmızı başlıklı kız Büyük annecim sana annemin yaptığı kurabiyelerden getirdim. demiş ve yatağın kenarına oturmuş. Kırmızı başlıklı kız sorular sormaya başlamış. Kurt bu sözünden sonra bir çırpıda Kırmızı başlıklı kızı yemiş. Ardından yatağa uzanmış. Kurt hem büyük anneyi hem de Kırmızı başlıklı kızı yediğinden iyice ağırlaşmış ve yatakta uyumuş kalmış. Kurt öyle bir horulduyormuş ki ormandan geçen avcı sesi duymuş. Büyük anneye bakmak için kapıya doğru gelmiş. Bu sırada yatakta yatan kurdu görmüş ve çok şaşırmış. Büyük anneyi göremeyince durumu hemen anlamış. Aklına bir fikir gelmiş. Hemen bir bıçak getirip kurdun karnını yarmış. Kurdun karnından büyük anneyi ve Kırmızı başlıklı kızı çıkarmış. İkisi de avcıyı görünce çok sevinmiş. Avcı kurdun karnına kocaman taşlar doldurmuş ve karnını dikmiş. Bir süre sonra kurt uyanmış ve çok susadığını fark etmiş. Karnı çok ağır olduğundan yürümekte güçlük çekmiş. Kuyuya gitmiş ve eğilmiş. Eğilmesiyle kuyuya düşmesi bir olmuş. Kırmızı başlıklı kız olanları hayretle izlemiş.


Bir zamanlar, güzel bir köyde Kırmızı Bereli Çocuk adında bir çocuk yaşarmış. Kırmızı bir bere her zaman başında olan bu çocuk, köyün en sevilen ve haylaz çocuğu olarak bilinirdi. Herkes onun neşesini ve enerjisini seviyordu. Bir gün, Kırmızı Bereli Çocuk ormanda dolaşırken bir ses duydu. Sesin kaynağına doğru yöneldiğinde, ağlayan bir tavşan yavrusu buldu. Kırmızı Bereli Çocuk hemen yanına gidip tavşan yavrusuna ne olduğunu sordu. Tavşan yavrusu, annesini kaybettiğini ve nasıl eve döneceğini bilmediğini söyledi. Kırmızı Bereli Çocuk, tavşan yavrusuna yardım etmek için hemen harekete geçti. Ona evini bulmasında yardımcı olacağını söyledi. Beresini çıkarıp tavşan yavrusuna verdi ve Bu kırmızı bere senin rehberin olacak. Onu takip et ve evine ulaşacaksın dedi. Tavşan yavrusu, Kırmızı Bereli Çocuğun verdiği bereyi sevinçle kabul etti ve berenin rehberliğinde ilerlemeye başladı. Kırmızı Bereli Çocuk, tavşan yavrusunu dikkatlice takip ediyor ve ona yol gösteriyordu. Yolda birkaç engel çıksa da, Kırmızı Bereli Çocuk cesaretiyle tavşan yavrusunu destekledi ve onu güvenli bir şekilde eve götürdü. Tavşan yavrusu, Kırmızı Bereli Çocuğa minnettarlığını ifade etti ve onu sıcak bir şekilde kucakladı. Köy halkı, Kırmızı Bereli Çocuğun kahramanlığını duydu ve ona hayranlıkla bakmaya başladı. Artık Kırmızı Bereli Çocuk, köydeki herkesin sevgisini ve saygısını kazanmıştı. Kırmızı Bereli Çocuk, tavşan yavrusunu eve götürdükten sonra, beresini geri alıp tekrar başına taktı. Artık o, köydeki diğer çocuklara örnek olacak bir kahramandı. Herkes, onun cesaretini ve yardımseverliğini örnek alıyor ve birlikte daha iyi bir dünya inşa etmek için bir araya geliyorlardı. Ve o günden sonra, Kırmızı Bereli Çocuk hep birlikte yardımlaşmanın, sevgiyle büyümenin ve dostlukla güçlenmenin önemini anlatan bir hikaye olarak anıldı. Birçok çocuk onun bu güzel hikayesinden kendine önemli bir ders çıkardı. Yardımlaşarak aslında hepimizin hayatı çok daha güzel oluyordu. Bunu fark eden küçükler ve büyükler daha mutlu ve huzurlu şekilde yaşamlarına devam etmeye başladılar. Anne ve babalar çocuklarına sürekli olarak kırmızı bereli çocuğun yaşamış olduğu bu güzel hikayeyi anlatarak onlarında çevrelerindeki insanlara ve hayvanlara bu şekilde yardım sever bir tarzda davranmaları gerektiğini sürekli olarak hatırlattılar. Büyükler bile çocuğun davranışından kendilerine önemli dersler çıkardılar. Uzun zamandır göz ardı ettikleri bazı konular olduğunu kabul ettiler. Böylece masal yıllarca dilden dile dolanmaya başladı.


Bir varmış, bir yokmuş, rengarenk bir meyve bahçesi varmış. Bu bahçede çeşit çeşit meyveler bir arada yaşarmış. Her bir meyve, kendi rengiyle bahçeye ayrı bir güzellik katarmış. Bahçede bir kırmızı elma ve bir çilek ise birbirini hiç görmemişlerdir. Günlerden bir gün, kırmızı elma bahçede dolaşırken birden çileği görmüş. Çok heyecanlanmış ve hemen yanına gitmiş. Merhaba! Ben kırmızı elma, sen de kim? demiş. Çilekse şaşkınlıkla kırmızı elmaya bakmış ve Merhaba! Ben de çileğim. Ama senin gibi kırmızı değilim, ben pembe renkteyim diye yanıtlamış. Kırmızı elma, çileğin güzel pembe rengine hayran kalmış. İkisi de birbirlerine çok benzemese de bu farklılık onları daha çok merak ettirmiş. Birlikte bahçede gezip oyunlar oynamaya başlamışlar. Her geçen gün birbirlerini daha iyi tanıyor, güçlü bir arkadaşlık kuruyorlarmış. Bir gün bahçede büyük bir fırtına çıkmış. Rüzgar çok güçlü esiyormuş ve ağaçlar sallanıyormuş. Kırmızı elma ve çilek, birlikte sıkıca tutunarak fırtınanın geçmesini beklemişler. Bu zorlu anlarda birbirlerine destek olmuşlar ve korkularını birlikte yendiklerinde ne kadar güçlü olduklarını fark etmişler. Fırtına sona erdikten sonra, kırmızı elma ve çilek birbirine sarılarak teşekkür etmişler. Seninle bu zorlu anı atlattığımız için çok mutluyum. Gördüm ki renklerimiz farklı olsa da, birlikte çok güçlüyüz demiş kırmızı elma. Çilekse ona gülümseyerek Evet, gerçek dostluk ve dayanışma rengimize değil, kalbimize bağlıdır demiş. O günden sonra, kırmızı elma ve çilek en iyi dost olmuşlar. Her zaman birlikte vakit geçiriyor, birbirlerini destekliyorlarmış. Bahçenin en güzel ikilisi olmuşlar ve birlikte unutulmaz anılar biriktirmişler. Ve böylece, Kırmızı Elmayla Çileğin Tanışması ve Muhteşem Hatırası tüm meyveler arasında bir efsane haline gelmiş. Bu masal, farklılıkların dostluğu zenginleştirdiği ve dayanışmanın her zaman önemli olduğunu anlatır. Dayanışmanın ne kadar önemli olduğunu aslında her yaş gurubunda ki canlı bilmelidir. Her zaman için tek başımıza başa çıkamayacağımız bazı sorunlarımız olabilir. Böyle bir durumda bize yardım edecek bir dostumuzun olması paha biçilemez bir kıymettir. Dostu bulunmayan insanlar mutlaka hayatın belirli bir zamanında yaşadıkları sıkıntıyı aşamayacaktır. Kısa zaman içerisinde hayattan başarısızlıklar alan kişilerin en büyük sorunu belki de dostlarının bulunmaması dayanışmayı yaşayamamalarıdır. Güzel anılar ve aynı zamanda güzel arkadaşlar biriktirmek hayatımızda ki en önemli konulardan birisidir.


Bir zamanlar, bir ormanda Kırmızı Köpek Kiraz adında sevimli bir köpek yaşarmış. Kiraz, parlak kırmızı tüyleri ve burnundaki minik kiraz şeklindeki lekesiyle ormanın en dikkat çekici köpeğiymiş. Ancak onun güzellikleri sadece dış görünüşle sınırlı değilmiş, çünkü içindeki kalp de aynı derecede güzel ve sevgi doluymuş. Kırmızı Köpek Kiraz, ormanda diğer hayvanlarla hep dostça geçinirmiş. Güler yüzü ve neşeli tavrı, tüm orman halkının gönlünü kazanmış. Ormanda her gün yeni arkadaşlar edinir ve herkesi güler yüzüyle selamlarmış. Kiraz'ın bu iyilik dolu tavırları, onu masalsı ormanın en sevilen köpeği yapmış. Bir gün ormanda tuhaf bir olay olmuştu. Masalsı ormanda uzun zamandır süren bir kuraklık başlamış ve tüm su kaynakları kurumuştu. Hayvanlar susuzluktan perişan olmuş, bitkiler solmuştu. Ormanın dengesi alt üst olmuştu. Kırmızı Köpek Kiraz, kuraklığın yarattığı bu zor durumu görünce hemen harekete geçmişti. Arkadaşlarına, ormanda saklı olan büyülü bir gölün efsanesini anlatmıştı. Efsaneye göre, gölün suyu sonsuz bir bereket ve yaşam kaynağıymış. Ancak göl, ormanda sadece saf ve iyilik dolu bir kalbe sahip olanlara görünürmüş. Kiraz, dostlarıyla birlikte bu büyülü gölü bulmaya karar vermişti. Yola çıktıklarında, birbirlerine destek olmuş ve türlü zorluklarla karşılaşmışlardı. Kiraz'ın kalbi, arkadaşlarını motive edip onlara güç veriyordu. Sonunda, büyülü göle ulaşmışlar. Kiraz, saf ve sevgi dolu kalbiyle gölün suyunu içmeye hak kazanmıştı. Suyu içtiklerinde, gölün büyülü gücü etrafı sarıp her yeri yeşillendirmiş ve ormana yaşamın bereketi geri dönmüştü. Kuraklık sona ermiş, hayvanlar ve bitkiler yeniden canlanmıştı. Ormanda tekrar neşe ve mutluluk hakim olmuştu. Kırmızı Köpek Kiraz ve arkadaşları, büyülü gölün iyilik ve dayanışma gücü sayesinde masalsı ormanı kurtarmışlardı. Bu olaydan sonra, Kırmızı Köpek Kiraz ve dostları ormanın kahramanları olarak anılmaya başlamıştı. Kiraz'ın iyilik dolu kalbi, ormanın dengesini sağlayan bir güç olarak hatırlanıyordu. Ormanda artık herkes, Kırmızı Köpek Kiraz'ın neşe dolu hikayesini anlatarak, iyilik ve sevgi dolu bir dünya yaratmanın önemini öğreniyorlardı. Ve ormanda bir daha hiçbir zaman kuraklık yaşanmadı, çünkü dostluk ve dayanışmanın gücü her zaman ormanı koruyordu.


Bir zamanlar ormanın derinlikte yaşayan Bambu adında bir ayıcık varmış. Ayıcık Bambu'nun son günlerde çok telaşı varmış. Çünkü kısa süre sonra bütün ayılar gibi o da kış uykusuna yatacakmış. Bu uyku öylesine uzun ve derinmiş ki ayıların hepsi uyurken acıkmamak için çok kilo almaları gerekmiş. Bambu da çok kilo almak için bulduğu her yiyeceği yiyormuş. Bambu'nun en sevdiği yiyecek ormanın içinden geçen dereden tuttuğu somon balıklarıymış. Somon balıkları hem çok lezzetli hem de kilo almasına yarıyormuş. Ayrıca balıkları tutarken derede yıkanmaya da bayılırmış. Yine günlerden bir gün ayıcık Bambu lezzetli yiyecekler ararken leziz görünen ahududular bulmuş. Meyvenin kırmızı rengi, patilerine ve suratının her yerine bulaşmış. Bambu hemen derenin kenarında patilerini ve yüzünü yıkamış. Tam o sırada ormandaki arkadaşlarından birisi olan porsuğu görmüş. Porsuk Bambu'ya, - Merhaba dostum nasılsın sanırım kış uykun yaklaştı demiş. Ayıcık Bambu da küçük arkadaşına cevap vermiş. - Evet arkadaşım en kısa sürede kış uykusuna yatacağım için sabırsızlanıyorum. Gelecek bahara görüşürüz demiş. Bambu arkadaşı porsuğa veda etmiş. Porsuk da Bambu'ya güzel uykular dilemiş. Bambu evine doğru yol alırken bu sefer de komşusu sincabı görmüş. Sincabın da kendine göre telaşı varmış. O da Bambu gibi kış uykusuna yatmasa da kış için yuvasına yiyecek depolamakla meşgulmüş. - Gelecek bahara seni görmek için sabırsızlanıyorum. İyi uykular demiş. Bambu arkadaşı sincaba da teşekkür edip evine girmiş. Akşam olunca bir anda hava soğumaya başlamış. Gökyüzünde birkaç tane yıldız belirmiş. Bambu artık uyku vaktinin geldiğini anlamış sıcak yatağına yatmış. Bambu tekrar uyanmak için baharın gelmesini bekleyecekmiş. O zaman tekrar arkadaşlarına kavuşacak, o çok sevdiği somon balıklarından yakalayıp, ormanın lezzetli meyvelerinden yiyecekmiş. Bambu bunları düşünürken derin bir uykuya dalmış. Rüyasında ormanı keşfetmekle ilgili tatlı rüyalar görmeyi umuyormuş. Her ne kadar baharın gelmesini ormanda güzel vakitler geçirmeyi özlese de, uyumak da bir o kadar eğlenceliymiş. Çünkü rüyalarda eğlenceli ve macera doluymuş. Bu masal da burada bitmiş. Daha fazla uyku masalları makalesi için 3 yaş masalları ve hikayeleri kategorimizi ziyaret edebilirsiniz.


Evvel zaman içinde kalbur saman içinde çok uzak diyarın birinde küçük bir evde bir aile yaşarmış. Bu ailenin henüz 2 yaşında bir kızı ve bir de Şita adında bir kedisi varmış. Şita bembeyaz kar gibi bir kediymiş. Küçük kız Burcu Şita'yı çok sever ve hatta bazı geceler beraber uyurlarmış. Yemek yerken dahi ufak bir sandalyede onlara eşlik eden Şita evin çocuğu gibi olmuş. Şita yemeklere yardım eder ve akşam olunca Burcu'ya masallar anlatırmış. Burcu bu masallar eşliğinde uyuyakalır ve çok güzel rüyalar görürmüş. Gün geçtikçe aralarındaki bağ çok daha kuvvetlenmeye başlamış. Burcu her sabah uyandığında Şita'yı öper ve güne mutlu bir şekilde başlarmış. Burcu'nun anne ve babası çalışmaya başlamış. Burcu evde tek kalmasın diye de onu bir okula yazdırmışlar. Burcu okula gideceğine seviniyor olsa da Şita'dan ayrı kalacağını düşündüğünde çok üzülüyormuş. Okula başlayan Burcu çok güzel etkinliklere katılıyor, resim yapmayı öğreniyor, halk oyunlarına katılıyormuş. Öğrendiklerini evde Şita ile paylaşan Burcu, onun resimlerini yapmaya çalışıyor bazen de Şita ile halay çekiyormuş. Satranç da öğrenen Burcu çok başarılı olması sebebiyle olimpiyatlara hazırlanmaya başlamış. Bu yolda Şita'nın onun için çok büyük destekleri olmuş. Şita ile sürekli satranç oynamaya başlayan Burcu daha da başarılı olmayı başarmış ve olimpiyatlarda birinci olmuş. Burcu kazandığı madalyayı ise boynunda büyük bir sevinçle taşıyarak koşuyor, oynuyor ve sürekli Şita'ya sarılıyormuş. Bir süre sonra Burcu'nun ailesine yeni bir üye daha katılmış. Ailenin yeni çocuğu olan minik Ege tüm dikkatleri üzerine topluyor ve Burcu ile kedi Şita bu durumu çok kıskanıyormuş. Aile Burcu ve Şita'yı ihmal etmese dahi bu durum onları çok rahatsız ediyor ve minik Ege'yi aralarında istemiyorlarmış. Burcu bir gün annesine ; Ege benim kardeşim değil. Siz sadece onunla ilgileniyorsunuz. Demiş. Anne bu durumun üzerine çok şaşırmış. Oysa o Burcu, Ege ve Şita'yı çok seviyormuş. Şita ise Ege'nin yatağına gidiyor onu yatırmak istemiyor ve hatta onun yatağına çişini yapıyormuş. Oysa Şita hiç bir zaman evde ortalığa çişini yapmazmış. Hatta Burcu'ya tuvalet eğitimini dahi Şita vermiş. Şimdi ne oldu da böyle yapar oldu diye düşünmeye başlamış aile. Gün geçtikçe Burcu'nun okuldaki başarısı düşüyor, öğretmenleri ailesini sürekli okula çağırıyormuş. Bu durum karşısında üzülen aile bir gün Burcu ve Şita ile konuşma kararı almış. Şita onlara karşı çok hırçın davranıyor ve artık yemek masasına dahi oturmuyormuş. Akşam yemeği vaktinde aile Şita ve Burcu'nun masaya oturması gerektiğini ve bir şeyler konuşmak istediğini söylemiş. Zorla masaya gelen ikili; Bizimle ne konuşabilirsin ki? Git Ege ile ilgilen. Sen bizi artık sevmiyorsun. Demiş. Ben sizleri çok seviyorum. Ama Ege daha çok küçük. Sizleri anlamıyor. Oysa o da sizi çok seviyor. deyince Şita ve Burcu çok şaşırmış. Ege'yi sevmeye ve hatta onunla çok daha yakından ilgilenmeye başlamışlar. Aradan yıllar geçmiş Ege, ablası Burcu ve Şita herkese örnek olacak kardeşlikleri ile mutlu bir yaşam sürmüşler. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir zamanlar Afrika'nın kızgın çöllerinde yaşamını devam ettiren maymun ile sarı tavuk, çok sıkı dostlarmış. Aralarında su bile sızmaz, her günü birlikte geçirirlermiş. Maymun, aslan krala kuş sütü bulmak için her gün, uzak diyarlara gider, kızgın çöllerden geçer ve çeşitli tehlikeler atlatırmış. Bu zorlu görevin sonunda aslan kral, ona çeşitli yiyecekler verirmiş. Sarı tavuk, arkadaşı maymunun her gün çektiği sıkıntıyı görmezden gelip yediği çeşit çeşit yiyecekleri kıskanırmış. Ben her gün aynı yiyeceği yerken, maymun her gün çeşit çeşit yiyecekler yiyor diye düşünürmüş. Kıskançlıktan gözü dönen sarı tavuk, maymuncuğun yanına giderek, kadim dostum sen her gün uzak diyarlara yol alıp o kadar yol yürüyorsun yazık değil mi sana? Krala söyle ve bu görevi bırak.'' Demiş. Maymuncuk: Bunu nasıl yaparım sarı tavuk, böyle bir şey söylersem aslan kral bana bir daha yiyecek vermeyi bırak beni oracıkta öldürür.'' Demiş. Sarı tavuk o zaman git krala, artık hastalandığını, dizlerinin ağrıdığını ve uzaklara gidemeyeceğini söyle. Böylece, seni bir daha uzak diyarlara göndermez ve böylece bu zorlu görevden kurtulmuş olursun.'' Demiş. Bu duruma maymuncuğu inandırmış. Ertesi gün güneş doğar doğmaz maymuncuk soluğu kralın yanında almış. Aslan kral maymuna bugünkü görev için hazır olup olmadığını sormuş. Maymuncuk; ''Kralım, ben çok hastayım. Dizlerimden dolayı yürüyemiyorum. Lütfen beni affedin. Ben artık bu göreve devam edemeyeceğim.'' Demiş. Aslan kral üzgün bir şekilde maymuncuğa bakarak: '' O halde hemen doktoru çağıralım ve seni tedavi etsin. Böylece sen görevine devam etmiş ve sağlığına kavuşmuş olursun.'' Demiş. Az sonra kralın emri ile oraya gelen doktor, maymuna iyi gelecek merhemler hazırlayıp vermiş. Doktor krala dönerek, maymuncuğun bol bol proteine ihtiyacı var bu yüzden de her gün tavuk eti yemesi lazım.'' Demiş. Maymunu çok seven aslan, o halde hemen bir tavuk kesin ve maymuna yemesi için getirin diye emir vermiş. Aslan kralın emri ile hemen bir tavuk kesilip maymuna getirilmiş. Tavuğu afiyetle yiyen maymun, arkadaşı sarı tavuğun yanına gidip olanları anlatmak için yola koyulmuş. Her yerde sarı tavuğu aramış ama onu hiçbir yerde bulamamış. Sonra birden aklına yediği tavuğun arkadaşı sarı tavuk olduğu ihtimali gelmiş ve kahrolmuş. Hemen aslan krala koşarak ona ikram edilen tavuğun sarı tavuk olup olmadığını sormuş. Aslan kraldan yediği tavuğun en yakın dostu olduğunu duyan maymun bağıra bağıra ağlamaya başlamış. Aslan kral ise: ''Sabah sen gelmeden önce sarı tavuk buraya gelip göreve aday olduğunu söyledi. Seni kıskandığı için görevi bırakmanı istedi. Bu şekilde kıskançlığının bedelini ödemiş oldu. Kıskançlık dostlar arasında asla olmaması gereken bir duygudur. Kıskançlığın bedeli her zaman ağır olur.'' Dedi. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Anne ve babası kardeşi olmasının onun için daha iyi olacağını düşünerek kardeşi olmasına karar vermişler. Aradan aylar geçmiş ve annesi bu mutlu haberi ailesiyle paylaşmış. Efe çok sevinmiş ve sevinçten, sabırsızlıktan aylarca zor dayanmış ve annesi bir kız çocuğu dünyaya getirmiş. Efe evde beklerken anne babası kucağında bir bebekle evlerine girmişler. Efe de koşarak gidip bebeği sevmek kucağına almak istemiş. Daha minicik bir bebek olduğu gibi annesi izin vermemiş. Efe üzülmüş ama ben abi oldum artık kardeşimi kucağıma alıp sevmek istiyorum. demiş. Yine de anne babası izin vermemiş. Efe yavaş havas kardeşini kıskanmaya başlamış artık. Ailesi kızları bebek diye onun üzerine çok düşüyormuş. Efe iyice yalnız kalmaya başlamış. Anne babasının dikkatini çekmek için bir sürü şey yapıyormuş ama yok anne babası küçük kızlarından başka bir şeyle ilgilenmiyormuş. Efe Ah, kardeşimi istemeseydim, çok pişmanım neden doğdu ki? Ah ölse! demiş. Belli bir zaman sonra minik bebek hastalanmış, doktor zatürre olmuş biraz hastane de yatması lazım deyip bebeği hastaneye yaptırmışlar annesi bebeğin yanında hastane de kalırken babasıyla evde kalan Efe, çok üzgünmüş babasını karşısına alıp, babacığım, sana bir şey demek istiyorum ama korkuyorum demiş. Babası da neden korkuyorsun? Ne yaptın ki? diye sormuş. Babası da bunun üzerine tam tokadı basacakken hemen elini indirip Efe'ye sarılmış. Oğlum affet bizi, o küçücük bir bebekti, ona zarar geleceğini düşündük bu yüzden sana vermemiştik. Ama biz seni çok seviyoruz, iyi ki bizim oğlumuzsun. demiş. Efe Babacığım o halde kardeşim için dua edelim de bir an önce hastaneden gelsin. Demiş. Efe mahalledeki camiye gitmiş ve oturmuş camide Allah'ım ben kardeşim için böyle bir şey dedim ve çok pişman oldum, onu çok özlüyorum, o şu an hastanede yatıyor benden dua bekliyor, lütfen onu iyileştir evimize gelsin artık. demiş. Ve arkasından bir bebek gülümsemesi duymuş koşa koşa dışarıya çıkmış ve bir bakmış annesi ve kucağındaki küçük kız kardeşi, çok mutlu olmuş gitmiş hemen kardeşine sarılmış ve ellerini açıp Allah'ım sana binlerce kez teşekkür ederim duamı eder etmez, kardeşimi bana kavuşturduğun için. demiş ve küçük kız kardeş oyun oynayacak kadar büyümüş ve abisiyle her gün çok güzel oyunlar oynamışlar. Daha fazla hikaye okumak isterseniz Hikayeler ve Hikaye Oku kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir varmış bir yokmuş, gün geceyi kovalarken, bilginle cahil birbirine karışmış. Köyün birinde, kitap okumayı çok seven bir domuzcuk varmış. Bu domuzcuk günlerce, gecelerce kitap okumaktan usanmazmış. Öğrendiklerini hayvan dostlarıyla paylaşmaktan da pek hoşlanırmış. Okuduklarını dostlarıyla paylaştığında, hem kendi hem de dostları çok memnun olurmuş bu durumdan. Hatta okudukları kitap elde ele dolaşır ve herkesi mutlu edermiş. Herkes sıradaki kitabı okuduğunda, kitap üzerinde herkes fikrini söyler ve böylece güzel bir cümbüş olurmuş. Herkes o kadar memnunmuş ki bu kitap okuma deneyiminden, domuzcuğa minnettar olduklarını her seferinde söylerlermiş. Yalnız bir tek sincap hiç sevememiş kitap okumayı. Kitap sırası ona geldiğinde okumaktan kaçınır ve asla okumaya yanaşmazmış. Domuzcuk kitap okumanın öneminden ne kadar bahsetse de kesinlikle sincabı buna ikna edememiş. Bu okuma buluşmalarına bir tek katılmayan, elbette sincap olmuş. Her çağrıldığında ya hasta olduğunu ya da bir işinin çıktığını söylermiş. Böylece hep bir bahaneyle kitap okumadığı gibi, tartışmalara da katılmayı reddetmiş. Bu iş öylece gittikçe, artık dostları tarafından aranmamaya başlamış. Sincap bir gün, kitap okumayı sevmeyen, onu kitap okumak için zorlamayan bir arkadaş grubuna katılmayı düşünmüş. Ormanda gezinmiş gezinmiş ve en sonunda kendi gibi bir sincap grubuyla tanışmış. Ormandaki diğer arkadaşlarını da artık hayatından çıkarmaya karar vermiş. Böyle olunca yeni sincap arkadaşlarıyla daha fazla vakit geçirmeye başlamış. Başlamış ama gördükleri yine onu zorluyormuş. Gruptaki sincaplar her hafta başka bir kitaptan bahsediyor ve bu kitaplar üzerine konuşuyorlarmış. Böylece daha güzel konuşuyorlar ve daha mutlu bir hayat yaşıyorlarmış. Her hafta öğrendikleri yeni kelimeleri birbirilerine söylüyorlar ve çok kelimeyi böyle öğreniyorlarmış. Kitaplarla araları hiç iyi olmayan sincap, buraya da kendini ait hissedememiş. Artık nasıl yaşayacağını bilmeyen, yalnız ve çaresiz biri olarak görüyormuş kendini. Böyle gördükçe pişmanlığı daha fazla artıyormuş. Kendini bir arkadaş topluluğuna ait hissetme isteği, günden güne daha fazla ağır gelmiş. Böyle olunca artık aklını başına toplamanın zamanı geldiğini de fark etmiş. Hem kitap okumak o kadar sıkıcı bir şey değilmiş ki...Aksine dostları hep çok eğleniyorlarmış okurken. Domuzcuğa gidip, kendisine uygun kitap olup olmadığını sormuş çekine çekine. Domuzcuk bu tekliften çok memnun olmuş. Hemen onun sevebileceği bir kitabını getirmiş. Sincap kitabı almış. O günden sonra elinden bırakamamış. Nasıl güzel yerlere gitmiş kitapla, nasıl güzel dostlarla karşılaşmış oturduğu yerden. Bu kitap okuma olayını çok sevmeye başlamış. O günden sonra adı kitap kurdu sincaba çıkmış.


Zaman zaman içinde, kalbur saman içinde.. Tıngır elek demişler, tıngır felek demişler. Gelin bakalım, bu masalı nasıl anlatmışlar.. Çok eski zamanların birinde bir padişah yaşarmış. Bu padişahım üç kızı varmış. Bir gün padişah, üç kızını da başına çağırmış. Hepsine bir soru yöneltmiş: Beni ne kadar seviyorsunuz, güzel kızlarım?, demiş. Büyük kız bu soruya; Dünyalar kadar severim babacığım, demiş. Ortanca kız; Kucak kadar seviyorum babacığım, demiş. Küçük kız ise; Tuz kadar severim babacığım, demiş. Küçük kızın verdiği bu cevaba çok sinirlenmiş. Ona göre bir insan tuz kadar sevilmezmiş, sevilse bile böyle şey olmazmış. Kızdığı küçük kızını, askerlerine teslim eden Padişah, kızının zindana atılmasını emretmiş. Askerler, küçük kızı zindan atmışlar. Küçük kızın zindandaki bu kötü haline kayıtsız kalamayan bir muhafız, bir gün kızı gizlice zindandan çıkarmış ve sarayın etrafından uzaklaştırmış. Kız askerin yaptığı bu iyiliği koynunda taşıyarak, yollara düşmüş. Az gitmiş, uz gitmiş. Dere tepe düz gitmiş. En sonunda da bir köye ulaşmış. Burada köyün zenginlerinden biri kızı görmüş ve onu himayesi altına köle olarak almış. O küçük kız büyüdükçe çok güzel bir hanımefendi olmuş. Güzelliği her yere yayılmış. Nasip ya, kız başka bir padişahın oğlu ile evlenmiş. Gel zaman git zaman, kız kocasına küçükken başına gelenleri, padişah babasının ona yaptıklarını bir bir anlatmış. Kocasından da bir gün onları yemeğe çağırmalarını istemiş. Kocası da karısının bu isteğini kabul etmiş ve hazırlıklara başlanılmış. Kızın padişah babası ziyafete çağrılmış. Yemek yeneceği gün padişah, yanında aveneleri ile saraya gelmiş. Kız, yardımcılarına bütün yemeklerin tuzsuz yapılmasını emretmiş. Hiçbir yemeğe tuz konmamış. Padişah ve beraberinde gelenler hangi yemeğe ellerini uzattılar ise geri çekmişler. Yemeklerin hepsi tuzsuz olduğu için yemek yiyemeyip aç kalmışlar. Kız bu hale daha fazla dayanamamış ve ayağa kalkıp padişaha doğru: - Padişahım, küçük kızınızın sizi tuz kadar sevdiği için zindana attırmışsınız. O küçük kız benim. Bugün bütün yemekleri tuzsuz yaptırdım ki ne kadar kıymetli olduğunu anlayasınız diye, demiş. Padişah bu sözler karşısında utanmış ve kızının boynuna sarılıp, tuzun ne kadar değerli olduğunu anlamış. O günden sonra ise artık yeni bir hayat başlamış. Padişah mutlu, kızı mutlu, herkes mutlu olmuş.. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine..


Kızkulesi Adası, o dönemde Kubadabad Saltanat Kentinin haremliği olarak bilinirdi. Ada da etrafı büyük sularla çevrili bir tane kale ve tam orta yerinde yüksekçe bir tane kule bulunmaktaymış. Bu kalede Selçuklu Sultanının kız çocuğu yaşamaktaymış. Rivayetlere göre Sultan, uykusunda kızının öleceğini ve buna da bir yılanın neden olacağını görmüş. Bu olaydan sonra bu yaptırdığı yüksek kalenin içindeki kuleye biricik kızını kapatmış. Bu kule içine yılan girmemesi için beton borular yardımı ile Adaya doğru sular ve sütler akıtılırmış. Yıllar, aylar, günler geçmiş bir gün biricik güzel Sultan aniden ateşlenip yatağa düşmüş. Ülkedeki en becerikli, en tanınmış hekimler getirilmiş. Bu hekimler sultanın derdinin devasını çok zor bulmuşlar. Güzel sultan hekimlerin tedavileri ile bu hasatlıktan kurtulup ayağa kalkmış. Sağlığına huzuruna yeniden kavuşmuş. O günden sonra bu olayı, iyileşerek yeniden sağlığına kavuşmasını kutlamak için, dört bir yandan hediyeler gönderilmiş sultana. Kule hediye ile dolup taşmış. Hediye gönderenlerden biride yaşlı bir köy kadını imiş. Bu kadın, güzel sultana bir sepet dolusu üzüm getirmiş, rivayete göre bu üzüm sepeti içinde meğer küçük bir yılan varmış. O gece yılan uykuda olan güzel sultanı sokup öldürmüş. Bir rivayette de şöyle geçer: Ovidius'un yitirdiği bir sevda hikayesi olarak ta bilinir. Hero ve Leandros isimli iki gencin sevda hikayesidir. Hikaye Hero'nun kuleden gitmesiyle başlıyor. Hero, Afrodit'in rahibelerinden biriydi. Rahibe olmasından dolayı aşık olması imkansızdı, yasaktı. Seneler sonra bir gün Hero, bir törene katılmak için Afrodit'in tapınağından ayrılır. O gün katılmış olduğu törende Leandros ile göze göze gelir. O an birbirlerine aşık olurlar. Leondros Hero' yu görmek için her gece yüzerek kuleye gelir. O andan sonra aşklarının kutsallaştığı söylenmektedir. Bundan sonra Kız Kulesi her gece bu iki gencin sevdasına tanıklık eder. Rivayete göre; Leondros'un yüzerek geldiği bir gün Hero, Leandros'un yolunu rahat bulmasına yardım etmek için sevda ateşini yakar. Bu ateş ise rüzgarın etkisiyle söner. Gece karanlığında Leandros yolunu kayıp eder. Boğazın sularında boğularak ölür. Sevgilisinin ölmesinden sonra Hero da kendini boğazın serin sularına teslim eder. Osmanlı İmparatorluğu zamanında geçen efsaneye göre Battal Gazi, ordusuyla birlikte istanbulu feth etmeye gider.Üsküdar tekfuru bunu duyuncakızıyla birlikte kız kulesine sığınır hazinelerinide kız kulesine götürmüştür. Kız kulesine baskın yapan Battal Gazi tekfurun kızını ve hazineleri kaçırır. İstanbul'u fethe giden Battal Gazi kuşatmadan istediğini alamayınca Kız Kulesi karşısına ordusunu konuşlandırır ve tam 7 yıl orada kalır. Battal Gazinin Üsküdar kıyılarına konuşlanmasının ve uzun bir süre orada kalmasının sebebi Üsküdar tekfurunun kızına aşık olmasıdır. Hatta günümüzde de sıkça kullanılan 'Atı alan Üsküdar'ı geçti' deyiminin kaynağı bu hikaye olduğu söylenmektedir. Kız Kulesi Boğazda boğzda zarif bir şekilde süzülen inci tanesi iken, Galata Kulesi ise, İstanbul'u maskülen ve güçlü bir sembolüydü. Kız Kulesi boğazda yalnız ve zarif bir şekilde süzülürken karşısına Galata kulesi çıkıverir, o an galata kulesinin heybetli duruşundan etkilenen kız kulesi gözünü galata kulesinden alamaz. İİki kule İstanbulluların huzurunda birbirlerine aşık olurlar, ama kavuşamaz. Çünkü istanbul boğazı sanki bu aşka engel olmak için ikisinin arasını bir şerit gibi kesiyordur. İmkansız olan bu aşk karşısında Kız Kulesi gün geçtikçe erimeye başlamıştır, her gün galata kulesine olan aşkını kağıda kaleme döküyor şiirler ve mektuplar yazıyordu. Günlerden bir gün Ahmet Çelebi Galata kulesinin tepesine çıkar. Amacı Galatadan Üsküdara uçmaktır. Galata kulesi Çelebiyi görür ve ısrarla Kız Kulesine Yazdığı mektupları götürmesi için tabiri caizse yalvarır durur. Çelebi bu ısrara dayanamaz ve Galata Kulesinin yüzyıllardır biriktirdiği mektupları alıp uçmaya karar verir. Çelebi uçmaya başlar ama o sırada müthiş bir rüzgar Çelebinin Kız kulkesine uçmasını engellemektedir, Salacak sahili civarında tüm mektuplar denize dökülür, bu sefer dalgalar yetişir Galata Kulesinin feryadına mektupları Kız Kulesine ulaştırır. Kız Kulesi artık Galata Kulesinin kendisine ne kadar aşık olduğunu anlamıştır. Aşklarının karşılıklı olduğunu anladıktan sonra iki kulede dahada güzelleşir ve güzelleşir. KKavuşmaları imkansızdır ama karşılıklı bakışmaları dahi yeter onlara... Nesilden nedile anlatılır bu muhteşem aşk, İstanbul boğazının güzelliğine efsunlu bir hava katmıştır, şimdi ise aşklarını haykırabiliyorlar ve kendilerine takılan feneler birbirlerine mors alfabesi ile seni seviyorum mesajı yollayabiliyorlar. Kız Kulesinin tarihi günümüzden 2500 yıl önceye dayanmaktadır. Tarihi belgelerde ilk kez M.Ö 410 yılında bahsedilmiştir. Atinalı komutan Alkibiades tarafından yaptırılır amacı boğazdan geçen gemileri vergiye bağlamak ve bir askeri üs gibi kullanmaktır. İstanbulun Roma imparatorluğu tarafından feth edilmesi ile İmparator Manuel Comnenos kuleyi güçlendirerek tasarımını değiştirir ve ve kule artık tamamen bir savunma merkezi haline gelmiş olur. Osmanlı Devletinin fethinden sonra kulede mehter takımları halka melodiler çalmaya başlar. Günümüze kadar birçok badireler atlatan kız kulesi, 2000 yılında turizme kazandırıldı. Kız Kulesini yaptıran Atinalı komutan Alkibiades'dir tam anlamıyla bir boğaz hakimiyeti kurmak ve boğazdan geçen gemilerden vergi almak için inşaa ettirmiştir. Kız kulesi kaç yıllık bir yapı sorusunu soruyor iseniz ilk olarak M.Ö 410 Yıllarında tarihi kayıtlara geçmiştir. Yani Kız Kulesi en az 2500 yıllık bir yapıdır.


Bir varmış bir yokmuş evvel zaman içinde kalbur saman içinde ormanın birinde bir ayı yaşarmış. Ormanda yaşayan bu ayının adı da Koca Ayı'ymış. Ormandaki tüm hayvanlardan çok büyük olması ve her hayvan arkadaşına yardım etmesinden dolayı ormanda yaşayan diğer hayvan arkadaşları ona bu adı vermiş. Koca Ayı o kadar büyükmüş ki bazen diğer ayı arkadaşları bile yanında küçücük kalıyormuş. Koca Ayı'nın bu büyüklüğü ise kimseyi korkutmuyormuş. Çünkü Koca Ayı herkese yardım ediyor ve hayvan arkadaşların hayatlarına neşe katıyormuş. Koca Ayı'nın tüm bu güzel huylarının yanı sıra bir gün Koca Ayı'dan korkan bir kuş belirmiş. Bu kuş daha önce hiç bu ormanda görülmediği ve Koca Ayı'yı da tanımadığı için ondan hemen korkmuş. Küçük kuş daha önce başka bir ormanda yaşıyormuş ve yaşadığı ormana birdenbire avcılar gelmiş. Küçük kuş da avcılardan kaçmak için sürekli uçmuş ve Koca Ayı ile arkadaşlarının olduğu ormanda kendini bulmuş. Sürekli uçmanın yorgunluğu ve avcılara yakalanmanın korkusundan dolayı da Koca Ayı'yı karşısında görünce istemeden de olsa korkmuş. Küçük kuş Koca Ayı'dan korksa da Koca Ayı ve ormandaki diğer hayvanlar onu sakinleştirmeye çalışmışlar. Bu ormanda avcıların olmadığını ve Koca Ayı'nın da zararsız olduğunu ona anlatarak onu mutlu etmeye çalışmışlar. Koca Ayı, küçük kuşun korkusunu görünce onu daha fazla korkutmamak için her şeyi uzaktan izlemiş ve küçük kuş sakinleştiğinde de onun yanına gelerek nasıl olduğunu sormuş. Küçük kuş da Koca Ayı ve arkadaşlarına şimdilik iyi olduğunu ancak artık bir yuvasının olmadığını ve evsiz kaldığını ormandaki tüm hayvanlara söylemiş. Koca Ayı ve ormandaki hayvanlar küçük kuşa bunun için endişelenmemesi gerektiğini söyleyerek ona kalacakları bir yer ayarlamışlar. Küçük kuş kalacağı yeri gördükten sonra çok mutlu olmuş ve artık hiç korkmaması gerektiğini anlamış. Küçük kuş yeni evine yerleştikten sonra zamanla Koca Ayı ve ormandaki tüm hayvanlarla yakın arkadaş olmaya başlamış. Bu yakın arkadaşlık sonucunda da herkes küçük kuşa yeni bir ad bulmak istemiş. Çünkü ormanda her hayvanın bir adı varken ormana yeni gelen küçük kuşun bir adı yokmuş. Bu yüzden ormandaki tüm hayvanlar küçük kuşa hangi adı vereceklerini düşünmüşler ve en sonunda da Koca Ayı küçük kuşun çok tatlı olmasından dolayı adının Şeker Kuş olması gerektiğini söylemiş. Bunu duyan tüm hayvanlar ile birlikte küçük kuş da çok mutlu olmuş ve küçük kuşun adının artık Şeker Kuş olduğuna hep birlikte karar vermişler. Şeker Kuş adını aldıktan sonra ormana daha çok alışmış ve ormandaki tüm arkadaşları ile birlikte her zaman mutlu bir şekilde yaşamaya devam etmiş. Daha fazla masal okumak isterseniz Uyku Masalları kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Günlerden bir gün, bir ormanda kocaman bir ağaç varmış. Bu ağaç, çocuklar ile konuşur onlar ile güzel vakit geçirirmiş. Onların adeta oyun arkadaşı olurmuş. Çocuklar, evde oturmaktan çok sıkıldıkları zaman, ağacın yanına gidermiş. Çünkü ağaç, onlara istedikleri her türlü masalı anlatırmış. Çocuklar kendilerine anlatılan masal karşısında, ağacın gölgesinde gün boyu uyuyakalırmış. Bir gün, ormana iki tane adam gelmiş. Bu adamlar, hiç iyi bir karaktere benzemiyormuş. Çocuklar, adamları görünce bir anda irkilmiş ve korkmuşlar. Çünkü adamların elinde, ağaçları kesmeye yarayan bir balta varmış. Konuşan ağaç ve çocuklar merak içinde elinde balta olan adamı izliyorlarmış. Baltayı kapan adam, birden konuşan ağacın yanındaki ağacı kesmeye başlamış. Bu durumu gören konuşan ağaç ve çocuklar hüngür hüngür ağlamaya başlamışlar. Konuşan ağaç, baltayı tutan adama ağacı kesmemesi gerektiğini söylemiş. Bunu duyan adam, hiç umursamadan ağacı kesmeye devam ediyormuş. Kesilen ağaç da, diğer ağaçlar gibi ağlamış ve sonunda yaşamını yitirmiş. Konuşan ağaç çığlık atmış ve yeter artık demiş. Sen benim arkadaşlarıma ve çocuklara zarar veremezsin. Burada bulunan bütün ağaçlar bizler için çok faydalı. Onların her biri sabahtan akşama kadar bize oksijen veriyor. Ağaçlar sayesinde çocuklar gün boyu gölgenin altında oturuyor demiş. Bunu duyan adam, konuşan ağaca kızmış. Benim yakacak oduna ihtiyacım var. Sen bana karışamazsın demiş ve ağacın bir kısmını arabasına atıp ormandan uzaklaşmış. Çocuklar ve kesilen ağacın yarım kalan kısmı ağlamaya devam etmişler. Çocuklar kendi aralarında bir plan yapmışlar. Adamlar geldiği zaman, onlara ağaç olmadığı zaman dünyanın nasıl yaşanılmaz olduğunu konuşalım demişler. Ağaçlar kendilerini kamufle edip kapatmışlar. Etrafta bir sürü arının dolaşması için, çocuklar arılar ile anlaşma yapmışlar. Aradan zaman geçmiş ve adamlar tekrar ağaç kesmek için ormana gelmişler. Geldiklerinde orman artık yaşanılmaz bir hal almıştı. Ormanda bir sürü arı, her yer aşırı sıcak ve kötü kokuyordu. Üstelik toprak, yağmur yağdığı için kendiliğinden kaymaya başlamıştı. Baltayı tutan adam, neler olduğuna anlam veremedi. Kaymamak için kendisini zor tutuyordu. Feryat figan içinde, ormanda neler olduğunu öğrenmek istiyordu. Etrafa baktığında konuşan ağacın sesini duydu. Konuşan ağaç, ağaçları keserken sana neler olacağını anlatmıştık. Sen bizi hiç dinlemedin. Bak, ormanda tek bir ağaç bile kalmadı. Hepsi senin yaptığın işkence nedeni ile yaşamını yitirdi. Bundan sonra ağaç kesmeyi düşünme demiş. Bunu duyan adam, üst üste özür dilemeye başlamış. Çok pişmanım, ben böyle olacağını bilmiyordum. Ağaçlar bizim için çok önemliymiş ben şimdi anladım. Ağaçlar olmadan her yer kurumaya başlamış. Üstelik yağmur yağdığı için toprak ayağımın altından kayıyor demiş. Pişman olan adam hüzünlü bir şekilde yere bakmış. Ardından ağaçlar kendilerini kamufle eden şeyleri başlarından kaldırmışlar. Bunu gören adam çok mutlu olmuş. Bundan sonra hiç ağaç kesmeyeceğini söylemiş ve ormandan uzaklaşmış. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Konuşan filler kendi aralarında bu düzenin artık değişmesi gerektiğini konuşuyorlarmış. Aslanların kaba kuvvet ile yıllarca yürüttüğü bu görevi, farklı bir yöntemle devralmanın zamanı çoktan gelip geçmiş. Bunun için kendi taraflarında olacak destekçilere ihtiyaçları varmış. Hiç vakit kaybetmeden yola koyulmuşlardı. Konuşan filler kapı kapı dolaşmaya başlamışlardı. Her hayvanın kapısını çalıp durumu izah etmeye çalışıyorlardı. Bu anlamda kendilerine destek çıkacak birilerini toplamaya başlamışlardı. Sıra tilki ile konuşmaya gelmişti. Tilki konuşan filleri dinlemiş fakat yine aklından doğası gereği tilkiliğini geçirmişti. Konuşan filler çıkıp gittikten sonra tilki soluğu aslanın yanında almıştı. Olan biten her şey konusunda aslan bilgi vermişti. Aslan ise hiç vakit kaybetmeden konuşan fillerin yanına varmıştı. Aslan her zamanki hali ile ortaya çıkmış, konuşan fillerin kapısına dayanmıştı. Adeta konuşan filleri, kozlarını paylaşmak üzere düelloya davet etmişti. Konuşan fillerin lideri dışarı çıkıp aslana beklediği karşılığı hiç ummadığı bir şekilde vermişti. Aslan bu durum karşısında afallayıp kalmıştı. Aslan susmuş, fil konuşuyordu: Aslan, adeta dili lal olmuş bir şekildeydi. Ne diyeceğini bilememişti. Karşısında konuşan her kelimesi ile onu büyülemişti adeta. Kapışmak için geldiği fillerin bu tavrı tüm sinirlerini yumuşatmıştı. Tatlı dilleri yılanı deliğinden çıkaracak cinstendi. Aslan daha fazla dayanamadı ve bu teklifi geri çevirmeyip davete icabet etti. Konuşan filler ve aslan birlikte aynı sofraya oturmuşlardı. Her şeyi etraflıca ce açık seçik konuşup masaya yatırdılar. Yönetimin değişmesi gerektiğini ve artık kaba kuvvetle işin yürütülemeyeceğini anlattılar. Böyle bir değişikliğin aslan dahil herkes için daha iyi olacağını söylediler. Aslan konuşan fillerin bu anlamda destek bulamayıp yalnız kalacaklarını düşünüyordu ve bu tezini onlara karşı ortaya atmıştı. Konuşan filler tam tersi arkalarında büyük bir destek olduğunu savunmuşlardı. Bunun ispatı nedir? diye sordu aslan. Aslan denileni yaptı ve pencereden dışarı baktı. Dışarısı devasa bir kalabalıkla dolup taşmıştı. Bütün orman konuşan fillerini hanelerinin önünde toplanmıştı. Durumu kabullenen aslan çaresiz bunu kabul etmişti ve yönetim sorunsuz bir şekilde değişip konuşan fillere geçmişti. Daha Fazla Masal İçin Uzun Masallar Kategorimizi İnceleyebilirsiniz.


Kalabalıklar içerisinde hayat mücadelesi ile yaşamını sürdüren bir ailenin tek çocuğu olan Ahmet başa çıkamadığı yalnızlık duygusunu biraz olsun yenmek için ailesinden bir kedi almalarını istemiş. Günler boyu yalvarmasına rağmen bir türlü ikna olmayan anne babası sonunda pes ederek Ahmet için uygun bir kediyi sahiplenerek evlerine getirmiş. O çok istediği kediyi evlerinde görünce Ahmet'in sevinçten deliye döndüğünü gören anne babası ilk defa çocuklarını bu kadar mutlu görüyormuş. Günler günleri, aylar ayları kovalamış. Ahmet ile kedisi o kadar iyi bir dost olmuşlar ki Ahmet kedisini gittiği her yere götürür olmuş. Tüm gece birlikte uyuyor, sabah olduğunda da günü yine birlikte geçiriyorlarmış. Zaman böyle akıp giderken, bir gün Ahmet ve kedisi cam kenarında vakit geçirirken Ahmet kedisine üzüntülerinden bahsetmiş. Bu sırada kedi tıpkı insanlar gibi konuşmaya başlayarak Ahmet'e büyük bir şok yaşatmış. Ahmet olan biteni anlamaya çalışırken, kedisi ondan korkmaması gerektiğini aslında tüm kedilerin kendilerini çok seven sahipleri ile konuşabildiğini ancak bunun gerçekleşmesi için belirli bir güvenin kazanılması gerektiğini söylemiş. İlk şaşkınlığını üzerinden atan ve kedisi ile sohbete başlayan Ahmet olan biteni anne ve babasına anlatmayacağına dair kedisine söz vermiş. O günden sonra Ahmet için kedisi çok daha önemli bir hal almış. Artık ne zaman birisi ile konuşmak istese, ne zaman canını sıkan bir olay olsa, ne zaman mutlu bir olay ile karşılaşsa ilk anlattığı kişi kedisi oluyormuş. Günler günlerin ardından hızla geçerken Ahmet kocaman bir delikanlı olmuş ve bu sırada kedisi de hayli yaşlanmış. Kedisi ile hayatın tadını çıkaran ve tüm çocukluluğunu doyasıya yaşayan Ahmet'in içini inceden bir sızı kaplamış. O da biliyormuş ki artık o çok sevdiği kedisi ile ayrılma vakti yaklaşmaktaymış. Her zaman olduğu gibi o gün de Ahmet okul dönüşü okulda yaşadıklarını kedisi ile paylaşmanın acelesi ile eve koşmuş. Eve geldiğinde anne ve babası çoktan eve gelmiş oluyormuş. Eve girince anne ve babasını üzgün bir şekilde görmüş. Ahmet'i yanlarına çağırarak kedisinin artık onlarla olamayacağını anlatan anne ve baba çocuklarının dostu için hazırladıkları vedaya onu hazırlamışlar. Kedisini bahçelerinin en güzel yerine bırakan ve asla ona veda etmeyen Ahmet yıllar sonra okulunu bitirerek ünlü bir veteriner olmuş. Evlerini her ziyaret ettiğinde kedisinin mezarı başına geçer ve tıpkı onunla gerçek hayatta sohbet ettiği gibi tüm olan biteni ona anlatırmış.


Bir varmış bir yokmuş, uzak bir diyarda bir aile yaşarmış. Dışarıdaki soğuğa hiç aldırmadan tüm gün çalışırlarmış. Sabahtan akşama kadar odun kırarlar sonra da kırdıkları odunları satarlarmış. Akşamları da sıcacık şöminelerinde ateş yakar, şöminenin başında hep beraber ısınırlar, sohbet ederlermiş. Günlerden bir gün yine şöminenin başında otururlarken dışarıdan gelen bir ses duymuşlar. Kapıyı açtıklarında ise soğuktan titreyen ve kimsesiz bir köpek ile karşılaşmışlar. Yavru köpek, kapının önünde oturuyor, kapıyı açan bu ailenin gözlerinin içine bakıyormuş. Ailenin küçük çocuğu dayanamayıp titreyen köpeği hemen kucağına almış. Çocuk, yavru köpeği ısınması için şöminenin başına götürmüş. Titreyen köpek birkaç dakika sonra ısınmış ve sıcaktan mayışarak uykuya dalmış. Fakat köpeği evde bırakamazlarmış. Tüm aile üyeleri tüm gün çalışıyormuş, köpek evde tek kalamazmış. Fakat bu yavruyu da dışarı bırakamazlarmış, daha çok küçükmüş. Daha sonra, işe giderlerken köpeği de yanlarında götürmeye karar vermişler. Hem böylece köpeği eğitebilirlermiş. Ertesi gün evden çıkarken yavru köpeği de yanlarına almışlar. Bir yandan odun keserlerken bir yandan köpeğe göz kulak oluyorlarmış. Bazen küçük bir odun parçasını fırlatıyor, köpekle oyun oynuyorlarmış. Yine küçük bir odun parçasını fırlattıktan sonra köpek odun parçasından peşinden gitmiş fakat uzun bir süre geri gelmemiş. Küçük çocuk köpeğin peşinden gittiyse de bir türlü bulamamış onu. Hep birlikte köpeğe seslenmeye başlamışlar. Birkaç dakika sonra yavru köpek, ağaçların arasında belirmiş. Hiçbir şey yokmuş gibi geri gelerek ailenin yanında uzanmış. İş bitince de köpekle birlikte hep beraber eve dönmüşler. Ertesi gün odun kesmeye çıktıklarında yavru köpek de yine onlarla beraber gitmiş. Oyun oynarlarken köpek yine birden ortadan kaybolmuş ve bir süre sonra tekrar gelmiş. Ertesi gün de aynı şey olmuş ve sonraki gün de. Bu böyle günlerce sürüp gitmiş. Yavru köpeğin nereye gittiğini ve ne yaptığını hiç öğrenememişler. Bir süre sonra tekrar geleceğini bildikleri için içleri rahatmış. Bir gün, akşam iş bittikten sonra eve dönerlerken uzaktan bir duman görmüşler. Bu yanan evlerinin dumanıymış. Sabah evde çıkarlarken söndürdüklerini sandıkları şömine meğerse yanmaya devam etmiş. Bir süre sonra da tüm evi alev almış. Aile bu gördükleri manzara karşısında dehşete düşmüş, yangını söndürmeye çalıştılarsa da artık tüm ev küle dönmüş. Harabeye dönmüş evlerinin önünde kara kara düşünürlerken köpek havlamaya başlamış. İleri geri gidiyor kuyruğunu sallayıp havlamaya devam ediyormuş. Ailenin küçük çocuğu, köpeği takip etmeye başlamış. Köpek onu bir kulübenin önüne götürmüş. Çocuk bu kulübeyi hayatında ilk defa görüyormuş. Meğerse köpek, her ortadan kaybolduğunda bir odun üst üste koyarak bu kulübeyi yapan bir iyilik perisiymiş. O gün yavru bir köpeği soğukta bırakmayan aile, yeni kulübeleri sayesinde soğukta kalmaktan kurtulmuş. Daha fazla masal okumak isterseniz Türk Masalları kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Esma, Gizem ve Metin hep birlikte Meral'e doğum günü hediyesi verebilmek için Meral'i Korku Evi'ne götürmeye karar vermişlerdi. Meral on üç yaşının ilk günlerini yaşıyordu. Artık genç kız oldum ve arkadaşlarımla birlikte korku evine gitmemde bir sakınca olamaz diye düşünerek arkadaşlarının hediyesini mutlulukla kabul etmişti. Meral'in arkadaşları akşam gitmenin daha heyecanlı olacağını söylediler ve dört arkadaş Korku Evi'nin yolunu tutmaya başladılar. Meral; Geç kalmadan döner miyiz? dedi. Metin; yok canım alt tarafı karanlık bir evin içini gezip geleceğiz en fazla ne kadar süremizi alabilir ki... şeklinde Meral'in sorusunu cevapladı. Dört arkadaş birbirlerine belli ememeye çalışsalar da aslında daha şimdiden korkmaya başlamışlardı. Evde nelerle karşılaşacaklarını bilmiyorlardı. Alt tarafı bir ev, diyerek yüksek sesle konuşup birbirlerine korkmadıklarını belli etseler bile içten içe oldukça ürkmüşlerdi. Hava kararıyordu, caddedeki insanlar hızlıca evlerine gitmeye çalışıyorlardı. Ve her dakika insan sayısı azalmaya başlıyor, gittikleri yollar ilerledikçe adeta ıssızlaşıyordu. Çıkmaz sokağa gelmişlerdi ki Esma; İnternette baktığımız ev burası olmalı. dedi. Üç katlı müstakil bir eve doğru bakmaya başladılar. Dört arkadaş, evin dışı bile bu kadar ürkütücüyse kim bilir içerisi nasıldır diye biran düşünmeye başladılar. Ama hiçbirisi ben şimdiden korkmaya başladım haydi geri dönelim diyemedi. Metin ilk adımı attı ve haydi kızlar takip edin beni eminim çok heyecanlı olacak, baksanıza evin dışı bile gerilim dolu diyerek korkmuyormuşçasına yüksek sesle güldü ve yürümeye başladı. Metin, Esma, Gizem ve en son da Meral cesaretini toplayıp evin içine girebilmeyi başarmışlardı. Kapı girişinde personel dört arkadaşı karşıladı ve onlara evin içinde hayaletlerin dahi olabileceğini, evin kapısını üstlerine kilitleyeceğini ve evin karanlık olduğunu, ışıkların ne olursa olsun yanmayacağını söyledi. Ayrıca evin içinde aydınlık olsun diye el fenerlerinin olduğunu ancak gençlerin saklanan el fenerlerini kendilerinin bulmasının bir görev olduğunu da belirtti. Gençler evde gördüğünüz her şey gerçek diyerek birden ışıklar söndü ve personel hızlıca kapıyı kilitlemeye başladı. Dört arkadaş olduğu yerde donakaldı ve ne yapacağını bilemedi. Gizem; Tüm bu saçmalıklara inanmadınız değil mi, hayalet diye bir şey yoktur. dedi ve tam bu sırada Metin çığlık atmaya başladı. Kızlar, neden bağırdın ne oldu diye sorunca, Metin kim bana dokundu diye sordu ve o an dört arkadaş gerçekten korkmaya başlamıştı çünkü Meral, kimse dokunmadı hayalet, dedi. Dört arkadaş bir an önce evden çıkabilmek için el fenerini aramaya başladılar. Zaman geçmek bilmiyor, adeta nefes bile alamıyorlardı. El ele tutuşup tüm evde el fenerini ve anahtarı aramaya başladılar. Meral sonunda el fenerini buldu ve anahtarın kapının üstünde olduğunu fark edince, dört arkadaş arkasına dahi bakmadan Korku Evin'den çıkmaya başladılar. Daha fazla hikaye okumak isterseniz Korku Hikayeleri kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir zamanlar, balıklar yuvalarında neşeyle yaşarken, yunuslar sevgi içerisinde oyunlar oynarken, masmavi suların üstünde yelken açan Neşeli Denizci adında bir çocuk arkadaşları ile birlikte birbirinden farklı maceralara atılırmış. Neşeli Denizci, macera dolu bir hayat yaşamayı çok severmiş ve denizlerin sırlarını öğrenmeye hevesliymiş. Ona göre deniz, büyülü varlıklarla dolu olan, heyecan verici, farklı ve yeni bir alemmiş. Bir gün, bir gemiyi kullanabilecek kadar büyüdüğünde, gemi kullanmayı öğrendiğinde, büyük bir gemiye binerek uzun bir yolculuğa çıkmaya karar vermiş. Fakat ebeveynleri, bu duruma izin vermemiş. Korkusuz denizci de farklı bir rotadan ilerlemek üzere yola çıkacak olan bir başka gemiye atlamaya karar vermiş. Yolculuğuna başladığında, gemide dört yeni arkadaş edinmiş: Ayşe, Cem, Ela ve Can. Her biri de denize büyük ilgi duyar, denizdeki bütün canlıları tanımak için can atarmış. Ayşe, yanında bir sürü farklı, ilgi uyandıran teleskop, dürbün ve aynalar taşırmış. Cem, haritalar ve büyüteçlerle gezer, üzerinde süzüldüğü bütün denizleri kendi büyük haritasına eklermiş. Ela ve Can, gittikleri denizlerin, okyanusların sularını araştırır, buralardaki balıkların yaşamı hakkında bilgi edinir ve öğrendiklerini not defterlerinde saklarmış. Bir gece, gemi birdenbire fırtınaya yakalanmış. Rüzgarlar sert esmeye başlamış ve dalgalar gemiyi kuvvetle sallamış. Herkes korkmuş, ama Korkusuz Denizci cesaretini toplayarak arkadaşlarıyla bir araya gelmiş ve plan yapmaya başlamış. Ayşe, gökyüzündeki yıldızlara bakarak yön vermiş. Cem, haritasına bakarak rotayı düzeltmek, gemiyi kurtarmak için çalışmalara başlamış. Ela, geminin içerisinde telaş içerisinde olan yolcuları yöneterek sakinliği ve düzeni korumuş. Can da Ela'ya yardım etmiş. Birlikte çalışarak, fırtınayı atlattılar ve güvenli limana ulaşmışlar. Herkes birbirini kutlamış ve bu deneyimden büyük dersler çıkarmış. Fırtına, onlara dayanışmanın ve birbirlerine yardım etmenin ne kadar önemli olduğunu göstermiş. Gemide geçen bu korku dolu maceradan sonra, bu arkadaş grubu, bir araya gelerek, bundan sonraki yolculuklarına beraber çıkmaya karar vermiş. Her biri yeterince büyüdüğünde büyükçe bir gemi hazırlayıp, içerisine ihtiyaç duydukları bütün yiyecekleri, araç ve gereçleri doldurmuşlar. Bu gemi ile yola çıkan arkadaş grubu, bir daha uzun süreler boyunca karaya ayak basmamak üzere, henüz keşfedilmemiş denizlere yelken açmış. Daha Fazla Uyku Masalları İçin Uyku Masalları Kategorimizi Ziyaret Edebilirsiniz.


Köroğlu destanın ana kahramanı Ruşen Ali'dir. Ruşen Ali 16. YY'da yaşayan bir halk ozanı olan Köroğlu'dur. Ruşen Ali ve babası Koca Yusuf ile birlikte Bolu Beyi arasında geçen mücadeleler bu destana konu olmuştur. Bolu beyi, güvendiği seyislerden biri olan Koca Yusuf'a bir emir verir. Bu emir ise hünerli ve değerli olan bir at bulunmasıdır. Seyis Yusuf, uzun bir süre Bolu beyinin bu isteğine uygun bir at arar. Seyis Yusuf ise sonunda iki küçük tay satın alır. Bolu beyi de bu zayıf olan tayları görünce de çok kızar ve Koca Yusuf'un gözlerine de mil çekilmesini emreder. Gözleri kör olan ve işinden kovulmuş olan Yusuf, zayıf taylarla beraber evine döner ve Oğlu Ruşen Ali'ye de talimat vererek tayları büyütür. Babası kör olması sebebiyle Köroğlu takma adı verilen Ruşen Ali, babasının talimatlarıyla bu atları yetiştirir. İlerleyen zamanlarda Taylardan biri ise mükemmel bir at olur ve bu ata Kırat ismi verilir. Kırat isimli at da destan kahramanı Köroğlu gibi ünlenir. Koca Yusuf ise Bolu beyinden alacağı intikam ile gözlerini açacak ve sonrasında onu güçlü yapacak olan üç sihirli köpüğü de içmek üzere oğluyla beraber pınara gider. Fakat Köroğlu babasına getireceği köpükleri kendisi içer. Daha sonra ise şairlik, yiğitlik ve sonsuz bir güç kazanır. Babası ise oğlundan, ne olursa olsun kendi intikamını almasını söyler ve kısa bir süre içinde de ölür. Babasının ölümünden hemen sonra Ruşen Ali dağda kaçakçılığa başlar. Kısa sürede de Ruşen Ali'nin bu namı çevreye yayılır. Bu yolla büyük bir servet yapar. Daha sonrasında ise kendine Bolu'nun karşısında kale yaptırır. Bu kaleden de çeşitli yerlere seferler yapmıştır. Bu esnada da Bolu Beyi'nin kardeşi olan Döne Hatun'u da kaçırıp evlenir. Kısa zaman sonra da Bolu'yu yakıp yıkarak Bolu Beyi'nin evini de yağmalayıp babasının isteğini yerine getirmiştir. Ruşen Ali bu olaydan sonra da tüm hayatını çaresizlere ve fakirlere yardım elini uzatarak geçirmeye başlar.


Bir zamanlar, okyanusların derinliklerinde, cesur ve özgür ruhlu bir prenses yaşarmış. Onun adı, Prenses Selin'di. Selin, korsan babası Kaptan Barbaros'un cesaretini ve denizlerdeki özgürlüğü miras almıştı. Korsan Prenses Selin, hiçbir kurala boyun eğmeyen, cesur ve gözüpek bir kadındı. Bir gün, Korsan Prenses Selin ve mürettebatı, gizemli bir harita bulmuşlardı. Haritada, kayıp hazinelerin ve efsanevi bir adanın yerini gösteriyordu. Selin, hemen maceraya atılmaya karar verdi ve tüm mürettebatı da ona destek oldu. Uzun ve zorlu bir yolculuktan sonra, Korsan Prenses Selin ve ekibi efsanevi adaya ulaştılar. Ancak ada, tehlikeli tuzaklar ve bilinmeyen tehlikelerle doluydu. Selin ve mürettebatı, cesaretleri ve zekaları sayesinde birçok engeli aşarak hazineye doğru ilerlediler. Ancak onları bekleyen en büyük tehlike, adanın koruyucusu olan Kaptan Kara Barbaros'tu. Kaptan Kara Barbaros, karanlık ve kötü bir korsandı. Kendisi de bir zamanlar bu hazinenin peşindeyken, kötü yollar seçmiş ve lanetlenmişti. Artık ada ve hazineyi koruyordu ve kimse ona yaklaşamıyordu. Korsan Prenses Selin, ada koruyucusuyla yüzleşmek zorunda kaldığında, asaleti ve sevecenliğiyle onun kalbini yumuşatmaya çalıştı. Kaptan Kara Barbaros, Selin'in cesaretine ve iyilik dolu yüreğine hayran kaldı. İkisi arasında beklenmedik bir bağ oluştu. Selin, Kaptan Kara Barbaros'un içindeki iyiliği uyandırmaya kararlıydı. Uzun ve zorlu bir mücadeleden sonra, Selin, Kaptan Kara Barbaros'un lanetini kırmayı başardı. Artık o, eski haline dönmüş ve tekrar iyi bir kaptan olmuştu. Korsan Prenses Selin ve Kaptan Kara Barbaros, ada halkının gözünde kahramanlar olmuşlardı. Ada halkı, Selin ve mürettebatına minnettarlıkla doluydu ve onlara sonsuz teşekkür ettiler. Selin, hazinenin bir kısmını adaya bıraktı ve geri kalanıyla kendi gemisini ve mürettebatını güçlendirdi. Korsan Prenses Selin ve ekibi, daha birçok macera ve hazine arayışıyla dolu denizlere yelken açtılar. Korsan Prenses Selin, cesaretinin, asaletinin ve iyiliğinin yanında, denizlerdeki özgürlüğü ve bağımsızlığıyla da bilinen bir efsaneydi. Onun maceraları, dilden dile anlatıldı ve masallarında nesiller boyunca yaşatıldı. Cesaret ve sevgi dolu yüreği, tüm denizlerdeki korsanların rol modeli olmuştu.


Uzak bir köyde, güzellikleriyle ünlü olan genç bir kız yaşardı. Adı Elara'ydı ve kalbi iyilikle doluydu. Ancak köyleri, karanlık ve kötü bir cadın olan Morgana'nın laneti altındaydı. Morgana, köyü büyük bir karanlığa hapsetmiş ve sakinleri umutsuzluğa sürüklemişti. Elara, köyün kurtuluşunu sağlayacak bir kahraman olma arzusuyla yanıp tutuşuyordu. Bir gün, ormanın derinliklerinde dolaşırken, esrarengiz bir parıltı gördü. Bu parıltı, onu büyülü bir kristalin yanına götürdü. Kristalin içindeki yansıma, Elara'ya köyün lanetini kırmak için nasıl bir yol izlemesi gerektiğini gösterdi. Bu yolda karşısına çıkacak tüm zorluklar vardı. Elara, bu zorlu görevi kabul etti ve kristali yanına aldı. Ancak Morgana'nın lanetiyle başa çıkmak için yalnızca kendisinin yeteceğini anladı. Yola çıkmadan önce, ormanın içinde yaşayan büyülü yaratıklardan yardım istedi. Bir peri, bir elf ve bir trol, onun yanında olmayı kabul ettiler. Birlikte, Morgana'nın köyüne saldırdığı kaleye doğru yola çıktılar. Yolda, çeşitli tehlikelerle karşılaştılar ve bu sıralarda Elara'nın dostları, ona büyüleri ve bilgileriyle yardım ettiler. Peri, ışık büyüleriyle karanlığı dağıttı, elf, ormanın sırlarını açığa çıkardı ve trol, güçlü bir kalkan oluşturarak takım arkadaşlarını korudu . Sonunda, Morgana'nın kalesine ulaştılar. Elara, cesareti ve dostlarının yardımıyla içeri girdi ve Morgana ile karşı karşıya geldi. Kötü cadın, Elara'nın geldiğini görünce öfkeyle karşıladı. İkisi arasında büyülü bir savaş başladı. Elara, dostlarının öğrettiklerini ve kristalın gücünü kullanarak Morgana'nın lanetini kırmayı başardı. Morgana, karanlıkla kayboldu ve köy tekrar eski parlaklığına kavuştu. Köylüler, Elara'ya minnettarlıkla teşekkür ettiler ve onu bir kahraman olarak selamladılar. Elara, artık bir kahraman olarak köyünde yaşadı ve dostları olan peri, elf ve trolle birlikte büyülü maceralara devam etti. Morgana'nın laneti artık sadece bir hikaye haline gelmişti, ancak Elara ve arkadaşları, dostlukları ve cesaretleriyle her zaman büyülü bir dünyanın kahramanları olarak anıldılar. Bu büyülü dünyada yaptıkları onları birer kahraman haline getirmişti ve artık musmutlu yaşıyorlardı. Hayatları boyunca yaptıklarından memnuniyet duyacak, bu anılar ile yaşamaya devam edeceklerdi. Daha fazla uyku masalları makalesi için 8 yaş masalları kategorisini ziyaret edebilirsiniz.


Kral ve kraliçenin kızı olan Selincik, herkesin dikkatini çeken güzeller güzeli bir kızmış. Ancak kraliçe, tek kızına olan saplantılı ilgisi nedeniyle tek kızını diğer tüm erkeklerden uzak tutar. Selincik'in en büyük talibi hiç şüphesiz uzak diyarlardaki kötü bir prensti ve Orta Çağ'da ölülerin karanlığında ve gölgesinde yaşayan zor bir insan olan kötü prens, Selincik'in gençliği ve güzelliğiyle yumuşamıştı. Kraliçeye kızıyla evlenmek istediğini söyleyince kraliçe sinirlendi ve bunun imkansız olduğunu söyleyince kalbi kırılan Kötü Prens, Selincik'ten yine de vazgeçmedi. Bir gün genç bir kız bir vadide çiçek toplarken gördüğü en eşsiz çiçek olan siyah bir gül çiçeğine rastlar. Selincik gülü koparırken deprem olur ve yer yarılır. Yerin altından simsiyah atıyla kötü prens çıka gelir. Kötü prens, genç kızı çığlık atmadan önce yakalar ve dünya tekrar kapanırken onu yeraltı krallığına kaçırır. Çok hızlı olduğu için kimse görmemiş. Kederli kraliçe kızını tüm dünyada aramaya karar verir ve yakın arkadaşı ona her şeyi gören bir bekçinin ona yardım edebileceğini söyler. Kraliçe bağırıp bekçiden yardım isteyince, üzgün bekçi gördüklerini kraliçeye anlatmış. Kraliçe sinirlenir ve kötü prensten intikam almak ister ama bekçi ona bunun bir sorun olmadığını, Selincik'in kötü prensin karısı olduğunu ve yeraltında olduğunu söyler ama kraliçe pes etmez, sinirlenir. Kötü prensi kızına layık görmez. Sonuç olarak, toprak kurumaya başlar, ekinler ve bitkiler verimlerini kaybetmeye başlar, hayvanlar aç kalır ve tüm dünyada kıtlık başlar. Dünyanın acı çeken insanlarının feryatları krala ulaşır ve kral bunu anlar, bu yüzden kraliçe ile kötü prens arasında bir anlaşmaya aracılık etmeye çalışır. Kraliçeye, Selincik'in kocasının kötü biri olduğu ortaya çıkarsa, kötü prens tarafından iradesi dışında hapsedildiğini, kızını geri vereceğini aksi takdirde Selincik'in kocasına ait olacağını söyler. Bunu öğrendikten sonra kötü prens, bütün gün ağlayan ve ayrılmak isteyen inatçı karısına sihirli nar taneleri yedirir. Bu yeraltı meyvesinin tohumları, tohumlarını yiyen herkesin yeraltı dünyasına özlem duymasını sağlayacaktır. Herkes kralın huzurunda toplanıp Selincik'in nerede olmak istediğini sorduğunda Selincik, Kocamla birlikte olmak istiyorum yanıtını verdi. Bunu duyan kraliçe çıldırdı ve kötü prensi kızına ihanet etmekle suçladı. Büyük bir savaş patlak verdi ve kraliçe bir daha asla dünyaya verim, mutluluk ve para vermemekle tehdit etti. Kral, anlaşmazlığı çözmek için Selincik'in yılın yarısını kocasıyla yeraltında, yarısını da annesiyle sarayda geçirmesine karar verdi. Böyle bir çözüm her iki tarafı da tatmin etmedi, ancak yapacakları başka hiç bir şey yoktu, bu yüzden Selincik kötü prensin karısı ve yeraltı dünyasının prensesi oldu. Altı ay boyunca kraliçe, üzüntüsünden dolayı dünyaya verimlilik getirmeyi bıraktı ve kalan altı ay boyunca annesiyle saraya geldiğinde, kraliçe mutlulukla parlayarak tüm dünyaya verimlilik getirdi. Gel zaman git zaman Selincik yer altından çok sıkılmaya başladı ve yer altından kaçmaya karar verdi. Bir gece kötü prens uyurken, Selincik yeraltından bir uçan ata eşyalarını hazırladıktan sonra bindi ve yeryüzüne kaçtı. Saraya Kraliçe olan annesinin yanına kaçtı. Bunu duyan kötü prens çıldırdı ve yeryüzünü yok etmeye karar verdi. Fakat Selincik yer altından kaçarken kötü prensin atını çalmıştı. Bu yüzden kötü prens bir daha hiç yeryüzüne çıkamadı, sonsuza kadar yer altında tutsak kaldı. Kraliçe kızının dönmesine o kadar çok sevindi ki, dünyaya tekrar güneş doğdu ve yaşanılan her şey zamanla unutuldu. Daha fazla masal okumak isterseniz La Fontaine Masalları kategorimizi inceleyebilirsiniz. aramızda mesafeler olsa bile beni mutlu etmeyi başarıyorsun seni böyle gördükçe midemde kelebekler uçuşuyor birlikte olduğumuz sürece çözemeyeceğimiz hiçbir sorun yok,


Çok uzun olmayan bir zaman önce, uzaklarda bir yerlerde, bir krallıkta, güçlü ve acımasız bir kral vardı. Krallığın halkı, kralın adaleti ve gücüne hayran olsa da onun zalimliği nedeniyle dehşete düşmüştü. Bir gün, krallığın en ünlü şairi, kralın sarayına çağrıldı. Kral, şaire bir görev verdi: Bana bir şiir yaz ve ölüm meleğini de içersin, dedi. Şair, görevi kabul etti ve birkaç gün sonra geri döndü. Kral şiiri okudu ve memnun kalmadı. Şair, bir ölüm meleği hikayesi yazmıştı, ama kral onun daha fazla ölüme odaklanmasını istedi. Şair, kralın isteğini kabul etti ve bir kez daha yazmaya başladı. Ancak, bu kez şiirin sonunda ölüm meleği yerine, bir tanrı vardı. Kral, şaşkınlık içindeyken şiiri okudu. Şiirde, tanrı, krala ölüme karşı yaptığı yanlışların hesabını sordu ve onun yaşamını sonlandırmadan önce kendisini affetmesi için son bir şans verdi. Kral, şiirin etkisinde kaldı ve kendisine yapılan yanlışların farkına vardı. O günden sonra, krallıkta daha adaletli ve merhametli bir yönetim sergiledi. Kralın krallığı, artık daha adil ve merhametli bir yönetim altındaydı. Halkı mutlu ve güvende hissediyordu. Ancak kralın içinde hala bir korku vardı. Ölüm meleği, onu her gece kabuslarında ziyaret ediyordu. Kral, o gece ölmek istemediğini düşünüyordu. Bir gün, krallığa ölüm meleği gerçekten de geldi. Kralın kapısını çaldı ve onu almaya hazır olduğunu söyledi. Kral, ölüm meleğine karşı koyamadı. Ancak ölüm meleği, onu almaya gelmemişti. Onu sadece bir uyarı yapmak için ziyaret etmişti. Ölüm meleği, krala Yaşamınızın sonuna yaklaşıyorsunuz, ancak henüz zamanınız gelmedi. Hayatınızda yapacak daha birçok şeyiniz var. Adaleti sağlamaya ve insanlara yardım etmeye devam etmelisiniz dedi. Kral, ölüm meleğinin uyarısını dikkate aldı ve gerçekten de daha fazla hizmet etmeye karar verdi. Halkına daha çok yardım etmek için çalıştı ve güçlülerin zayıfların haklarını çiğnemelerine izin vermedi. Yıllar geçti ve kral ölüm meleği tarafından ziyaret edildiğinden beri daha merhametli, mutlu ve huzurlu bir yaşam sürdürdü. Artık ölümden korkmuyordu, çünkü ölümle bizzat tanışmıştı ve kaderinin kontrolünü elinde tutuyordu. Ve böylece, kralın hayatındaki son ziyaret, ona hayatının anlamını hatırlattı ve o da hayatının geri kalanını insanlığa hizmet ederek geçirdi. Krallığında barış ve adaletin hüküm sürdüğü bir dünya yarattı ve ölümünün ardından yaptığı iyiliklerle nesilden nesile hatırlanmaya devam etti.


Zamanın birinde bir ülkede yaşamakta olan çok kötü kalpli bir cadı varmış. Bu cadı uzun zamandır yaşamaktaymış. Kötü ruhlu olması nedeniyle herkes tarafından büyük bir nefret ile anılan bu cadının ölümsüzlük sırrını bulduğu düşünülmekteymiş. Cadı çeşitli büyüler yaparak ülke genelindeki herkesin mutsuz ve huzursuz olmasını sağlamaktaymış. Ülkede ne kadar kaos varsa hepsinin sorumlusu bu cadı olurmuş. Günlerden bir gün ülkede yaşamakta olan bir mucit uzun zamandır üzerinde çalıştığı bir fener için ülkenin ileri gelenleri ile görüşmek istemiş. Ülkenin ileri gelenleri mucit adamı kabul ederek onun neler yaptığını görmek istemişler. Mucit uzun süre üzerinde çalıştığı ve artık cadının kötülüklerini ortadan kaldıracağını iddia ettiği büyülü fenerini de yanına alarak ülkenin büyüklerinin önüne çıkmış. Ülkenin yönetiminden sorumlu kişiler mucit tarafından icat edilen bu fenerin maharetlerini görmek için sabırsızlanıyorlarmış. Mucit icadını gösterdikten sonra denemesi için cadının hasta ettiği bir kadını ziyaret etmek için yola koyulmuş. Tabi ülkenin ileri gelenleri de büyük bir merak içerisinde onun yanında yola çıkmışlar. Az gitmişler, uz gitmişler. Dere tepe düz gitmişler ve sonunda hasta kadının evine ulaşmışlar. Hasta kadının evinin bahçesinde birbirinden farklı ve güzel meyve ağaçları bulunmaktaymış. Bu ağaçlarda yetişen meyveler ülke genelindeki fakir kişilerin evlerine dağıtılmaktaymış. Gel gelelim hasta kadının iyileştirilmesine. Mucit büyülü fenerini yanına alarak hasta kadının yatağının ucuna ilişmiş. Pek çok doktora gösterilmesine rağmen bir türlü sağlığına kavuşamayan kadının bu büyülü fenerden de pek umudu yokmuş aslında. Ama son çare belki bir işe yarar umuduyla fenerin üzerinde denenmesine müsaade etmiş. Hasta kadının yanında bulunanlar son derece meraklı bakışlar ile icadın işe yarayıp yaramayacağını bekliyormuş. Mucit fenerini çalıştırmış ve hasta kadının ayaklarından başlayarak fenerin yaymış olduğu ışığı tüm vücudunda gezdirmiş. Fenerin ışığı nereye gelse kadının o yeri gençleşmiş ve iyileşmiş. Kadının tüm vücudunda fenerin ışığını gezdirme işlemi bittikten sonra kadıncağız eski sağlıklı günlerine dönmüş. Orada bulunan herkesin yüreğini bir umut kaplamış. Herkes çok mutlu olmuş. O günden sonra cadının kime bir zararı dokunsa büyülü fenerden yardım alınmış. Mutsuzluğa düşen kişiler fenerin yardımı ile eski mutluluklarını geri kazanmış. Kötülükler fenerin büyülü ışığı ile ortadan kaldırılmış. Hastalar fenerin ışığında tedavi edilmiş. Cadının yaptığı kötülükler neticesinde birbiri ile küs olanlar fenerin ışığında bir daha hiç ayrılmamak üzeri barışmışlar.


Vaktiyle, bir kral bu kralında dünyalar güzeli bir kızı varmış. Prenses güzel olmasına güzelmiş ama bir o kadar da şımarık, kibirli ve kendini beğenmiş bir kişiliğe sahipmiş. Kral bu duruma çok üzülüyormuş. Çareyi kızını evlendirmek de bulmuş. Eğer evlenirse ve kocasına aşık olursa bu huyunun geçeceğini düşünüyormuş. Civar ülkelerden prensler, soylular, dükler, krallar güzel prensesle tanışmak için sıraya girmişler. Prenses kim ile tanışırsa tanışsın hiç birini beğenmiyor, hepsine bir kulp takıyor üstelik bir de alay edip hakaretler ediyormuş. Bu çok uzun, bu cüce, bu çok şişman, öbürü şaşı gibi hakaretlerde bulunuyor koca koca soylu beylere, krallara, prenslere ve hepsini ret ediyormuş. Baba kral bu durumu gördükçe utancından yerin dibine giriyor ve kızının bu kötü huyuna üzüntüsünden kahroluyor ancak yine de içine atıyormuş. Ama günlerden bir gün kral patlamış. Kızı kendisi ile tanışmaya gelen sakallı ve çok iyi bir krala her zamanki hakaret etmiş. Sakalına bak keçiye benziyorsun senin adın bundan sonra keçi sakal olsun diyerek alaycı bir kahkaha atınca, kral bu ne cüret? Haddini bil. Nasıl bu kadar soylu birine hakaret edersin demiş. Üstelik azarlamakla da yetinmeyip, bu kapıdan ilk giren kim olursa olsun, zengin fakir, güzel çirkin hiç fark etmez evleneceksin emrediyorum demiş. Kral bu emri verdikten bir gün sonra saraya ilk giren dilencilik yapan bir kavalcı olmuş. Kral derhal fakir kavalcıyı yanına çağırmış ve kızı ile evleneceğini söylemiş. Bu duruma çok şaşıran kavalcı çok sevinmiş. Ancak prenses kendisini yerlere atmış, ağlamış, bağırmış, yalvarmış yine de babasını ikna edememiş. Babasının emri ile dilenci kavalcı ile istemeye istemeye evlenmiş. Düğün bittikten sora kral kızına, kocanla beraber sende gezeceksin artık çabuk hazırlığını yap burada kalamazsın artık demiş. Kavalcı ve prenses çaresiz düşmüşler yollara dere tepe düz gitmişler aradan bir kaç gün geçmiş, gelmişler bir ormana. . . Orman çok güzelmiş. Prenses çok beğenmiş ve hemen kavalcıya sormuş. Bu orman kime ait acaba demiş. Kavalcı, bu orman büyük kral keçi sakala ait demiş. Bunu duyan prenses, üzüntü ile hayıflanıp ah ben ne yaptım ne aptalım demiş. Yola devam etmişler. Bu sefer de çok güzel bir çimenlik alana gelmişler. Prenses burayı da çok beğenmiş ve kocasına sormuş, Burası kime ait acaba demiş. Kocası da Burası büyük kral keçi sakala ait demiş. Prenses üzüntüden yine söylenmiş ve ah ben ne aptalım demiş. Burayı da geçmişler, yola devam etmişler. Bu sefer de çok şık bir kente gelmişler. Prenses buraya da bayılmış he hemen kimin olduğunu sormuş. Kocası, kime ait olacak tabi ki burası da büyük kral keçi sakala ait demiş. Aldığı cevap karşısında prenses ah çok aptalım, o kralı ret etmemeliydim demiş. Bunu duyan kocası prensese gönül koymuş ve ben sana iyi bir eş olamıyor muyum diye sormuş. Prenses sessiz kalmış ve cevap vermemiş. Yürümeye devam etmişler sonunda minnacık, şehrin dışında bir kulübeye gelmişler. Prenses çok şaşırmış. Hem çok küçük, hem ücra, hem de bakımsızmış. Üstelik hiç uşak ve hizmetkar yokmuş. Kocası prensesin bu duruma şaşırdığını görünce durumu açıklamış ve demiş ki, bundan sonra burada yaşayacağız. Uşaklarımız, hizmetkarlarımız olmayacak. Bundan böyle her işi kendimiz yapacağız demiş. Kulübe de az bir yemek varmış. Yemişler bitmiş. Prensesten yemek yapmasını istemiş fakir kavalcı. Ancak prenses yemek yapmayı bilmediği için becerememiş. Bunun üzerince kocası dal toplamış karısına ve sepet örmesini istemiş. Ancak prenses bu işi de bilmediği için, bunu da becerememiş, parmaklarını kesmiş. Kocası sıkılmış bu durumdan. Hiç bir şeyi beceremiyorsun başıma dert oldun demiş ve bu sefer de topraktan kap kaçak yaparak karısına pazarda tezgah açmış satış yapsın diye. Önceleri prensesin güzelliğine gelen bir kaç kişiye satış yapmış ancak bir gün sarhoş bir askerin azgın atı gelip bütün tezgahını yerle bir etmiş. Prenses çok üzülmüş ağlamış ve kocasına ne diyeceğini kara kara düşünmeye başlamış. Bir şekilde surumu izah etmiş. Kocası yine çok kızmış ve ne kadar aptalsın ki, tezgahını bu kadar orta yere kurmuşsun demiş. Son çare olarak prensesi kendi sarayında mutfak kısmına hizmetçi olarak sokmuş. Bir de burada çalış bakalım başarabilecek misin demiş. Zavallı prenses günler boyunca bütün pis işleri yapmış eve azıcık et götürebilmek için. Aradan bir zaman geçmiş, sarayda kralın büyük oğlunun düğün hazırlıkları başlamış. Zavallı prenses çok üzülüyormuş içinde bulunduğu duruma ve bir gün sesli şekilde düşünürken demiş ki, keşke kral keçi sakal ile evlenseydim. . . Biri arkasından seslenmiş. Beni mi çağırdınız diye. Bir bakmış ki kral keçi sakal arkasında duruyor. Prenses çok şaşırmış ve çok üzgün olduğunu, çok pişman olduğunu söylemiş, hatta özür dilemiş. Kral keçi sakal prensesi elinden tutarak düğün hazırlıklarının yapıldığı alana götürmüş. Bir bakmış ki prenses, zamanında hakaret ettiği, alay ettiği her kes orada. Hepsinden tek tek özür dilemiş ve dersimi aldım ben demiş. Bunun üzerine kral keçi sakal, prensese sevgiyle sarılmış ve demiş ki: Sevgili prensesim üzülme. Günlerdir dilenci kavalcı diye seninle yaşayan bendim. Bunu sana ders vermek için yaptım. Kendini beğenmişliğin ve şımarıklığın ne kadar kötü özellikler olduğunu görmen için bu yola başvurdum ve sende bu sayede dersini aldın. Bunu duyan prenses kulaklarına inanamamış. Meğer aylardır evli olduğu dilenci kavalcı, kral keçi sakalın ta kendisiymiş. O günden sonra sonsuza kadar mutlu yaşamışlar.


Bir zamanlar uzak bir ülkede, güzel bir kraliyet sarayı varmış. Kral ve Kraliçe, ülkenin hükümdarlığını yapmakta başarılı ve adaletli imişler. Ancak, bir gün Kraliçe amansız bir hastalığa yakalanmış ve hiçbir doktor onu iyileştirememiş. Kral, dünyanın her yerinden doktorlarını davet etmiş fakat hiçbiri kraliçeyi iyileştirmenin yanından bile geçememiş.Bir gün, bir genç prens gelmiş. Prens, kraliçeyi iyileştirebileceğini ve sağlıklı bir hayata ulaşabileceğini söylemiş. Ancak, bir ilacı bulmak bulmak için bir görev verilmiş ve prens bu görevi kabul etmiş. Kral, prensin başarılı olması için tüm servetini vermeye hazırmış ve prens yola çıkmış .Yol boyunca pek çok tehlikeyle karşılaşmış ama prens hep kahramanca mücadele etmiş. Sonunda, ilacı bulan ve Kraliçeyi iyileştirebilecek olan beklenti ile karşılaşmış. Tanrıça, prensin güzelliği ve cesareti karşısında etkilendi ve ona ilaç vermiş. Prens, Kraliçeyi iyileştirmiş ve saraya dönmüş. Kral ve Kraliçe, prensin kahramanlığından dolayı ona minnettar kalmışlar ve kızları Prenses prensle evlendi . Prens ve Prenses, mutlu bir hayat sürdüler ve ülkenin hükümdarlığını anne babası gibi birlikte yaptılar.Yıllar geçmiş ve prens, kral olmuş ve Prenses de Kraliçe olmuş. Onların halklarına adaletli ve iyi bir hükümdarlık yapmışlar ve hep mutlu kalmışlar. Prens ve Prenses, mutlu ve huzurlu bir evlilik sürdürmüşler ve ülkede barış ve huzur sağlamışlar. Ancak, bir gün kötü bir krallığın saldırısı ile karşı karşıya gelmişler. Düşman kötü kral, ülkenin zenginliğine ve güzelliğine sahip olmak ve ülkeyi ele geçirmek için işgal etmeye çalışmış. Kral ve Kraliçe, halklarını korumak için bir plan hazırlamış. Savaş zorlu ve çetin sürmüş ama Kral ve Kraliçe kahramanlıkları ve cesaretleri ile sürekli mücadele ediyorlarmış. Sonunda, kötü kralı yenmişler ve ülke tekrar barış ve huzura kavuştu. Prens ve Kraliçe, halklarına birçok hayır işi yapanlar ve yörenin zenginliği ve güzelliği her geçen gün artmaya devam etmiş Halk, onları seviyor sayıyor ve guru duyuyorlar onların da halklarına karşı olan sevgileri hep aynı kalıyormuş. Bir gün, Kral ve Kraliçe'nin bir oğulları olmuş ve ona en güzel ismi vermişler. Oğulları büyüdükçe, onların güzelliği ve cesareti de artmaya devam etmiş. Kral ve Kraliçe, onun da kendisi gibi bir kahraman ve iyi bir hükümdar olacağından emindiler. Bu masal, aile, kahramanlık, cesaret, aşk ve adaletin değerini gösterir ve vatanlarını korumak iyi bir insan olmak için mücadele etmek gerektiğini hatırlatır. Daha fazla masal okumak isterseniz Bebek Masalları kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Evvel zaman içinde kalbur saman içinde. Bir varmış bir yokmuş, pireler berber iken develer tellal iken. Denizlerin ardındaki ülkelerin birinde bir kral varmış. Bu kral halkı tarafından çok sevilirmiş. Herkes kralından oldukça memnunmuş. Bu kralın halkının onu sevdiği kadar hizmetkarları da onu severmiş. Halkı hiçbir zaman isyan etmez, bütün getirdiği yenilikleri benimser ve kurallara itaat edermiş. Halkına karşıda oldukça bonkör olan kralın sevenleri varmış ama onun artık tahttan inmesini isteyen kötü niyetli birkaç insanda varmış. Kralı sevmeyen bu insanlar bir plan yaparak onu tahttan indirip kendilerinin seçtiği birini tahta yerleştirmeye karar vermişler. Ama yapacaklarını bilmiyorlarmış. Çünkü onlara kimse yardım etmezmiş. Bir gün bu kötü kalpli kişilerin aklına bir fikir gelmiş. Hemen bir plan yapmışlar. Bu kötü kalplilerin olanı şu şekildeymiş, krala çok iyi davranarak içlerinden birini saraya Aşçı olarak koymak istemişler daha sonra bu saraya yerleştirilen kişinin haince bir olan ile kralın yediği tabağa zehir katarak onu öldürmeyi amaçlamışlar. Kralda ölünce kendi seçtikleri birini tahta koyacaklarmış. Zaman geçmiş bu kar krala çok iyi davranmış, tatlı dille güzel sözler söylemişler ve kralı kandırmayı başarmışlar. Aralarından birini krala yemek yapması ile görevlendirerek saraya yerleştirmişler. Saraya yerleştirilen kişi bir süre Krala yanaşarak ona hem güzel güzel konuşmalar yapmış hem de tam ağzına layık yemekler yapmış. Kralın bu kişiye tam güvenlik ve artık sadece onun yaptığı yemekleri yemeye başlamış. Bu aşçının zehir kaymasının zamanı gelmiş. Çünkü hemen zehiri koysaydı herkes onun yaptığını anlatacaktı. Şimdi anlamaları imkansız olmuştu. Fakat aşçı için işler tersine gitmeye başlamış. Bu aşçımızda kralı çok sevmiş. Çok iyi yürekli ve şefkatliymiş. Artık krala kötülük yapmak istemiyormuş. Fakat arkadaşlarının ısrarı başladığı için ne yapacağını bilememiş. Ne yapsam ne yapsam diye oturup düşünmüş. Ve kralı zehirlemekten vazgeçmiş. Her zaman kralın yanında sokmak iyilerden olmak istiyormuş. Ve bir plan yapmayan karar vermiş. Kralın huzuruna çıkmış ve kralına seninle bir şey konuşmak istiyorum kralım, demiş. Kral da buyur şöyle demiş. Aşçı da krala ta en başından beri tüm olan biteni anlatmış. Duydukları karşısında şok olan kral dona kalmış. Kralım bizde onlardan kurtulalım diye devam etmiş aşçı. Kral da evet onlara güzel bir ders verelim diyerek cevap verdi. Akşam yemeğine çağırmaya karar vermişler bu kötü niyetli insanları. Onlar da mecburen bu davete icabet edeceklermiş. Aşçı ama neden kralım diye karar vermiş. Kralda onlara güzel güzel yemekler hazırla bizde onlara yemek yedikten sonra yemeklerin içinde ilaç olduğunu birazdan öleceklerini söyleyeceğiz ve korkacaklar demiş. Aynen dediklerini yapmışlar. Mükellef bir sofra kurulmuş ve onlarda güzel güzel afiyetle yemeklerini yemişler. Kral bir süre sonra aşçıyı davet ederek. Amacımız sizlere özel yemeklerinize zehir ekledi. Beğendiniz mi diyerek kahkaha attım bu misafirler aman tanrım nasıl olur diyerek şaşırmışlar. Defalarca yalvarmışlar doktor için. Ama kral artık gerçeği itiraf etmiş. Size güzel bir ders verdik. Umarım artık aklınız başınıza gelmiştir demiş. Ve onları ülkeden kovdurmuş. Daha fazla hikaye okumak isterseniz Hikayeler ve Hikaye Oku kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir zamanlar ülkelerin birinde bir kral yaşarmış. Bu kralın iki tane beyaz tüylü, pembe kulakları olan tavşanları varmış. Kral sarayının neşesi olan bu tavşanlarını çok severmiş. Onları ne zaman görse hep yüzünde gülümseme olurmuş. Bir sabah kral uyandığında evcil tavşanlarını hiçbir yerde bulamamış. Kral sarayın her bir köşesine baktırmış ama hiç kimse tavşanların nereye gittiğini bilmiyormuş. Kral ülkenin dört bir yanına haber salmış. Kim tavşanlarını bulursa başındaki tacını dahi verecekmiş. Ülkenin her yerinde halktan insanlar tavşanları aramak için yola koyulmuşlar. Hatta sadece halk değil prensler ve prensesler, soylu kişiler bile tavşanları aramak için bir sürü şey yapmışlar. Ancak akıllarına şehirdeyken tavşan şeklinde kurabiye almak gelmiş. Bu tatlı kurabiyeleri krala götürmüşler. Bu tavşana benzeyen kurabiyeleri gören kral kendi tavşanlarını hatırlattığı için daha da üzülmüş. Tavşanlarla bir türlü bulamayan kral üzüntüden hasta olmuş. Tek üzülen kral değilmiş. Kralın en küçük prensesi tavşanları çok seviyormuş. Prenses tavşanları her gün besler, onları kraldan daha iyi tanırmış. İsimlerini, en çok neyi yemeyi sevdiklerini ondan daha iyi kimse bilemezmiş. Her sabah kahvaltıdan sonra minik tavşanlar için marul ve lahana getirirmiş. O günleri hatırlayınca çok üzülmüş. Şimdi tavşanların yuvası bomboşmuş. Prenses bunları düşünürken yuvanın kenarında küçük bir delik fark etmiş. Tavşanlar bu delikten içeriye girip uzun bir köstebek yuvasını andırarak toprağı kabartıp yol yapmışlar. Prenses bu izleri takip etmiş. Bu izler sarayın yakınlarındaki ormana kadar devam etmiş. Ormanda küçük bir kulübede bahçesinde lahanalar olan bir yere varmış. Gördüğü manzara karşısında çok şaşırmış. Çünkü kralın minik tavşanları lahana bahçesinde lahanaları kemiriyorlarmış. Prenses hemen saraya gidip olanları babasına anlatmış. Minik tavşanları ormandaki bir kulübede bulduğunu söylemiş. Kral minik tavşanları bulduğu için çok mutlu olmuş. Tavşanlarını bulana başındaki tacı bile vereceğini söylediği için küçük kızına, - Dile benden ne dilersen. İstersen tacım bile senin olsun demiş. Prenses babasının tacını veya altınlarını istememiş. Babasından kendisi için iki küçük tavşan istemiş. Babası küçük prensesi için iki küçük tavşan alıp vermiş. O günden sonra prenses bu tavşanlara gözü gibi bakmış. Onlarla çok iyi vakit geçirmiş. Daha Fazla masal okumak isterseniz 2 yaş masalları Kategorimizi Ziyaret Edebilirsiniz.