Evvel zamanlardan birinde, güzel bir kız varmış. Annesini kaybedince babası tekrar evlenmiş. Üvey annesi de ilk evliliğinden olma iki kızıyla beraber bu ve yerleşmiş. Bu iki kız, yeni kız kardeşlerini hiç sevmemiş. Odasında ne varsa tavan arasına atmışlar. Bir kardeş gibi muamele göstermek yerine, tüm ev işlerini onun sırtına yüklemişler. Ev işlerini yaptığında bile kıza rahat vermiyorlarmış. Akşam vakitleri, mutfakta, sönmeye başlayan ocağın önünde bir başına oturup ellerini küllere doğru uzatarak ısınmaya çalışıyormuş. Bu nedenle iki üvey kız kardeş ona 'Külkedisi' lakabını takmışlar. Bir gün iki üvey kız kardeşe sarayda verilecek olan bir balo için davetiye getirilmiş. İkisi de heyecandan çılgına dönmüş. Saraydaki prensin evlenmek istediğini herkes biliyormuş. İki kardeş, 'Bakarsın ikimizden birini seçer' diye düşünmüşler. Ve kendilerini güzelleştirmek adına hazırlıklara başlamışlar. Fakat bu biraz zormuş, çünkü Külkedisinin tersine ikisi de çirkinmiş. Balo gecesi, üvey kardeşleri gittikten sonra Külkedisi oturmuş ve içini çekerek ağlamaya başlamış. Bir kadın sesi, 'Neden ağlıyorsun Külkedisi' diye sormuş. Külkedisi hıçkırıklar arasında, 'Ben de baloya katılmak istiyorum' demiş. Ses, 'Gideceksin o halde' demiş. Külkedisi sesin geldiği yere doğru dönmüş ve şaşkınlıktan öylece kalakalmış. Yanında güzelce bir kadın durmaktaymış. 'Ben senin peri annenim, şimdi kaybedecek zaman yok! Derhal bana bir bal kabağı getir' demiş kadın. Külkedisi bal kabağını bulup getirmiş. Peri anne, sihirli değneğini dokundurunca, bal kabağı oracıkta altından bir faytona dönüşüvermiş. 'Şimdi de altı fare getir' demiş kadın. Külkedisi altı tane fareyi getirmiş, peri annesi onları bir ata dönüştürüvermiş. Peri annesi bu kez 'Bir sıçan' demiş. Sıçanı da arabacı yapmış. Ve 'Altı kertenkele' dedikten sonra onları da faytonun ardından koşacak altı uşağa dönüştürmüş. Sonunda sıra Külkedisi'ne gelmiş. Peri anne, değneğiyle bir kez dokununca Külkedisinin eski ve harap durumdaki giysileri, son derece nefes kesecek muhteşem bir elbiseye dönüşmüş. Ayaklarında da bir çift camdan ayakkabı göz alıcı bir şekilde parlıyormuş. 'Yalnız bir şey var', demiş peri annesi. 'En geç gece yarısına kadar eve dönmüş olmalısın, çünkü elbisen saat on ikide tekrar eski haline, faytonun bal kabağına ve atların da fareye dönüşecek. Prens'in bu olaya şahit olmasını istemezsin değil mi? Git ve gönlünce eğlen' demiş. Külkedisi o gece balonun göz bebeği olmuş. Baloya katılan kadınlar, özellikle de iki üvey kız kardeşi onun elbisesinden gözlerini alamamış ve terzinin adını öğrenebilmek için adeta yalvarmışlar. Beylerin hepsi onunla bir kez olsun dans edebilmek için yarışa girmişler. Prens de ona gördüğü an aşık olmuş. Ve o andan sonra hiç kimsenin bu kızla dans etmesine müsaade edilmemiş. Dakikalar, saatler birbirini kovalamış derken Külkedisi saat on ikiyi vuracağı anda evde olması gerektiğini anımsamış. Prens onun ardından 'Gitme!' diye seslenmiş. Fakat Külkedisi hiç durmadan koşmuş ve saraydan uzaklaşmayı başarmış. Sokağa adımını attığında elbisesi eski haline dönmüş. Geride yalnızca camdan ayakkabılarından biri kalmış. Nerede kaybettiğini hiç hatırlamıyormuş. Külkedisi o gece boyunca durmaksızın ağlamış. Yaşamının bir daha kesinlikle bu geceki kadar muhteşem olamayacağını düşünüyormuş. Fakat bu doğru değilmiş. Ayakkabının diğer teki sarayın merdivenlerinde bulunmuş. Ertesi sabah prens, her evi dolaşıp ayakkabıyı evlerde gördüğü her kıza giydirmiş. 'Bu ayakkabının dün gece baloda rastladığım güzel sahibini bulamazsam yaşayamam', demiş. Derken sıra Külkedisinin evine gelmiş. Üvey kız kardeşler ayakkabıyı sırayla denemişler. Ama ne kadar uğraşırlarsa uğraşsınlar ayakkabı ayaklarına bir türlü olmamış. Prens, ayakkabının sahibini girdiği bu evde de bulamayınca çok üzülmüş. Çünkü bakılacak yalnızca birkaç ev kalmış. Tam evden çıkacağı sırada evin hizmetçisi dikkatini çekmiş. 'Hanımefendi, bir de siz deneseniz?' demiş Külkedisi'ne. Üvey kardeşler 'Ne münasebet, o niye deneyecek?' diye bağırmışlar. Fakat prens yine de ısrarcı olmuş. Külkedisinin güzelliği gözünden kaçmamış. Denediği ayakkabı Külkedisinin ayağına kalıp gibi oturmuş. Prens önünde diz çöküp Külkedisi'ne evlenme teklifinde bulunmuş. Bu sırada iki üvey kız kardeşe de öfke, nefret ve kıskançlık dolu duygularla onları seyretmek düşmüş. Külkedisi, prensin teklifini pek tabii kabul etmiş.


Çağlardan bir çağ... İnsanlık, her nimete erişme imkanı yakalamış. Her istediğine kavuşur bir hale gelmiş. Fakat büyük bir çoğunluk, küçük bir azınlığa hizmet eder olmuş. Zaman ise su misali akıp gidiyormuş. Her şey, bir tüketim eğilimini kıskacında eriyip yok olmaya yüz tutuyormuş. İnsan ömrü, gelişen bilim, teknoloji ve tıp karşısında gittikçe kısalıyormuş ve hayatlar, artık eskisi kadar hiç kimseye tat vermez olmuş. Modern çağ denilmişti insanlığın gelmiş olduğu son noktaya. Teknoloji adeta zirve yapmıştı. 15 20 yıl önceki insan yaşantısı ile bugünkü insan yaşantısı arasında büyük bir fark vardı. Her şey, iyi gibi düşünülürken aslında birçok şey yitirilmeye başlanmıştı. Gel zaman git zaman, aradan uzun mu uzun bir zaman geçmişti. Çocuklar büyümüş, iş güç sahibi olmuştu. Mustafa'nın saçlarına sakallarına aklar düşmüştü. Anne babasını bu koca şehirde yitirmişti. Elinde avucunda ne varsa sanki bir bir çekip gitmişti. Önce anne babası, sonrasında ise çocukları... Bu koca şehir, ona bir kez olsun sormadan her şeyini elinden bir çırpıda alıp gitmişti sanki. Oturduğu pencerenin önünde derin düşüncelere dalmıştı Mustafa. Yağan yağmur damlalarının pencerenin camına düşüp dağılmasını ve kısa bir müddet sonra kaybolmaya yüz tutmasını izlemeye başlamıştı. Kendisi de pencerenin camına düşen bu yağmur damlaları gibiydi. Şimdilerde bir kızının penceresinin camına düşüp dağılarak yok olmaya başlıyordu; bir de oğlunun penceresinin camına düşüp dağılarak yok olmaya başlıyordu. Onlarda bir zamanlar mevcut olan anlamını yitirmeye başlamıştı. Zaman en büyük ihaneti ona karşı yapmıştı. Alıp gitmişti her şeyi ellerinden. Geride sadece bir kendisi, bir de karısı kalmıştı. Bir gün, ya o da çekip giderse benden? diye düşünmeye başlamıştı. Kalbimi adeta yerinden fırlayacak gibi olmuştu. İşte bu kadarına dayanamazdı. Düşünmek dahi istememişti bu durumu. Silip attı hafızasını kirleten her şeyi. Sessizlik ve sakinliğe bırakmıştı kendisini. Gözlerini açtığında kum saatinde akıp giden zaman takılmıştı bakışları. Bakışlarını takip eden doktor kendisinin rahatlamasını sağlamıştı. Bak Mustafa, zaman hem senin için hem de sevdiklerin için akıp gidiyor. Yitirdiğin bir şey yok. İhtiyacın olan her şeye sahipsin. Şimdi git sahip olduklarınla tüket bu zamanı. demişti. Mustafa da denileni yapmıştı kum saatine sıkıştırılmış bir zaman kadar kısa dahi olsa hayat, bunu sevdiklerine adamıştı. Daha Fazla Masal İçin Uzun Masallar Kategorimizi İnceleyebilirsiniz.


Bir zamanlar ormanın derinliklerinde yaşayan bir kunduz ailesi varmış. Bu kunduz ailesinin küçük çocuklarının adı Kunduz Zundi'ymiş. Bu Kunduz Ailesi bir gölün kenarında güçlü dişleriyle kemirdikleri ağaçlardan yaptıkları barajlarda yaşarlarmış. Kunduz Zundi, gölün içinde yüzmeyi seven çok iyi bir yüzücüymüş. Zamanının büyük bir bölümünü gölde yüzerek geçiriyormuş en büyük hayali yüzme yarışmasında birinci olmakmış. Diğer bütün hayvanlar bu hayalinden vaz geçmelerini onun çok küçücük bir Kunduz olduğunu söyleyip duruyorlarmış. ama o bir kere kafasına koymuş muhakkak bir gün yüzme yarışmasında birinci olacakmış. Bir gün aniden bulutlar kararmaya rüzgar sert esmeye başlamış. Yağmur hızlı bir şekilde yağmaya başlamış. Bütün hayvanlar panik içinde sığınacak bir yer aramışlar. Yağmur öyle şiddetli yağmış ki dağlardan akan sular sele sebep oluyormuş. Bütün hayvanlar korku içinde paniklemişler Eyvah Şimdi ne yapacağız demişler. Kunduz Zundi'nin aklına çok güzel bir fikir gelmiş. Eğer dağdan gelen suyun önüne kocaman bir baraj yaparlarsa ormanı sel almazmış. Ama oraya yüzmek çok zormuş çünkü su çok şiddetli akıyormuş. Kunduz Zundi bu zor görevi kabul etmiş kendisinin bunu yapacağını söylemiş. Anne ve babası böyle bir şeye asla izin veremeyiz. Senin oraya gitmen çok tehlikeli demişler. Kunduz Zundi anne ve babasına başka şanslarının olmadığını, eğer bu görevi yapmazlarsa ormandaki bütün hayvanların öleceğini söylemiş. Çaresiz anne ve babası kabul etmişler onlar da yardıma geleceklerini söylemişler. Kunduz Zundi şiddetli akıntıya rağmen çok iyi yüzmüş. Anne ve babasının da yardımıyla kemirdikleri ağaç dallarından suyun önüne set yapmışlar. Böylelikle su artık şiddetini azaltmış ve yukarıda dağın yamacında birikmiş. Yağmur da artık azalmaya başlamış. Kunduz Zundi ve ailesi gelip diğer hayvanları güvenli bir yere götürmüşler. Bütün hayvanlar Kunduz zundi'nin bu cesur davranışı için çok teşekkür etmişler. Bu olanlar ormanlar kralının kulağına kadar gitmiş. Kunduz Zundi'yi en iyi ve en cesur yüzücü ödülüne layık görmüş. Zundi hayallerindeki en iyi yüzücü ödülünü aldığı için çok mutlu olmuş. Bundan sonra da hayallerinden asla vazgeçmemiş. Daha fazla uyku masalları makalesi için 9 yaş masalları kategorisini ziyaret edebilirsiniz.


Evvel zaman içerisinde krallıkta yaşayan, herkese sevgi dolu yaklaşımı ile bilinen bir Kunt vardı. Kunt'un hayvan sevgisi neredeyse insan sevgisini geçmişti ve çevresinde bulunan tüm hayvanları olabildiğince korumaya çalışırdı. Ahlaklı ve erdemli davranışı çoğu insanı kıskandırsa da Kunt her zaman için kendi bildiği yoldan ilerlemeyi severdi. Yıllardır kendisine yoldaşlık eden kargası her ne kadar küçücük olsa da yaşı bir karga yaşına göre oldukça yaşlıydı. Onu sonsuza kadar kaybetmekten çok korkuyordu. Kunt' un kargasına olan sevgisini herkes gibi düşmanları da en iyi şekilde bilirdi. Kunt' u gözden düşürmek için her planı göze alabilen bu kötü insanları durduracak hiçbir insanoğlu yoktu. Kunt'un çok sevdiği, biricik kargasını öldürme planları üzerinde düşünen hain grup pusuya çoktan yatmıştı. Kunt'u bekleyen masum karga her zamanki olduğu gibi yine bacanın tepesine konmuştu. Uzun süre kargayı gözleyen hainler kargayı birden bir çuvalın içine atıp ağzını bağladılar. Atılgan ve kıvrak bir yapıya sahip olan bu hain insanları kimse kötülükte geçemezdi. Kargasını olduğu yerde bulamayan Kunt endişeli ve meraklı gözlerle etrafına hızlı bakışlar attı. Kargasının öldüğünü düşünmeye başladı. Aklında binlerce kötü senaryo canlanan Kunt kendini tutamayıp ağlamaya başladı. Etrafına toplanan meraklı insan topluluğunun arasında kargayı rehin alanlarda vardı. Kunt'un bu hüznünden aşırı keyif aldıkları için hemen yanına yaklaşıp kargasının bu sabah ölü gördüklerini söylediler. Bu haber üzerine kendini yerden yere atan Kunt perişan hale düşmüştür. Nerede öldüğünü sormaya çalışsa da hiçbir cevap alamadı. Yalvardı yakardı dizlerinin önünde ama yine de söylemediler. Söyleyemezlerdi zaten çünkü bu bir başlı başına yalandı. Ne istemişlerdi küçücük bir kargadan anlam veremiyordu. Bu söyledikleri yalanı gerçeğe bindirmek isteyen hain insanlar kargayı gerçekten öldürmeye karar vermişlerdi yoksa Kunt bu konunun arkasını asla bırakmayacaktı. Alt tarafı bir kargaydı neden bu kadar uzatıp duruyordu bu konuyu anlam verememişlerdi. Biraz üzülsün diye yapmışlardı bu planı fakat düşündükleri gibi olmamıştı. Kunt her yerde kargasını arıyor ve belli saatler aralığında kargasının her zamanki durduğu yerde nöbet tutuyordu. Daha fazla masal okumak isterseniz Hikaye Oku kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Günlerden bir gün küçük bir çocuk vardı. Annesi her gün batımına doğru ona bir tas süt ve bir dilim ekmek verirdi. Çocukta sütü ve ekmeği yemek için bahçede oturuldu. Ekmeğini sütüne bandırıp yerken, duvardaki çatlaktan bir kurbağa başını uzatıp çocukla beraber yerdi. Bu çocuğun çok hoşuna giderdi. Kurbağa ile yemeğini paylaşmayı severdi. Ver akşam üzeri kurbağa ile paylaşırdı süt ve ekmeğini. Çocuk yine bir gün süt ve ekmeğini alıp bahçede oturunca, kurbağanın gelmediğini gördü. Bekledi ama kurbağa gelmedi. Daha fazla dayandı ve kurbağa seslendi; Aniden kurbağa duvardan belirdi ve sütü keyifle yedi. Yemeğini paylaşan çocuğa hediye olarak altından oyuncaklar, pahalı taşlar ve inciler verdi. Ama kurbağa kasedeki sütü içip, ekmeğe dokunmadı. Çocuk elindeki kaşıkla kurbağaya dokunup ekmekte ye dedi. Çocuğun kendi kendine konuştuğunu duyan annesi, eline aldığı odun parçası ile kurbağaya vurarak oracıkta öldürdü. Annesi kurbağayı öldürdükten sonra, o sağlıklı çocuk zayıflamaya, al al yanakları solmaya başladı. Kurbağa ile yemeğini paylaşan sağlıklı çocuk her gün giderek eriyordu. Uğursuzluk getiren Puhu kuşu o akşam ötmeye başladı. Kızılgerdan kuşu ağaçlardan topladığı yapraklardan çelenk yaptı; Ardından da çocuk hayatını kaybetti. Annesiz ve babasız kız çocuğu kalenin duvarında oturmuş ip örmekteydi. Kalenin duvarından bir kurbağa çıkı verdi. Annesiz babasız kız kurbağayı görünce boynuna doladığı mavi ipek fuları çıkarıp duvarın üstüne serdi. Bu kurbağanın çok hoşuna gitti ve fuların üstünde sevinçten hoplayıp zıpladı. Biraz zaman geçince kurbağa geri geldi. Kendisiyle getirdiği tacı fuların üstüne bırakıp gitti. Küçük kız o tacı alıp saçlarının üzerine koydu. Tac pas parlak ve altından işlenmişti. Biraz zaman geçince kurbağa ortaya çıkıverdi; ama baktı küçük kızın fularının üstünde taç yok ve buna çok üzüldü. Üzüntüden başını kalenin duvarına vurmaya başladı. Durmadan vurdu. Vurmaya devam etti. Sonra giderek halsizleşti ve en sonunda dayanamadı ve kalenin duvarının dibinde öldü. Eğer küçük kız taca dokunmasa, tac fularının üstünde kalsaydı, kurbağa ona daha birçok değerli eşya ve hediye getirecekti.


Bir zamanlar tüm dileklerin gerçek olduğu bir devirde bir kral ve güzeller güzeli bir kızı varmış. Kız o kadar güzelmiş, o kadar sevgi doluymuş ki kral kızın her istediğini yerine getirirmiş. Baba artık eski oyuncaklarım ile oynamak istemiyorum çok sıkıcılar yeni bir oyuncak istiyorum. Benim için çok kıymetlisin bu yüzden dedemin bana küçükken verdiği bir oyuncağı ben şimdi sana vermek istiyorum. Kral bunu söyledikten sonra yanındaki kasadan altın bir top çıkarır. Artık bu top senin olabilir. Bu top güneşin altında bile güneşten fazla parlar. Bu topu asla kaybetmemelisin. Teşekkür ederim, sen dünyanın en harika babasısın. Prenses hemen topla oynamak için bahçeye çıktı. Önce topu attı sonra peşinden kendisi gitti. Oyuna devam ederken karşısına çok çirkin bir kurbağa çıktı. Hemen git buradan pis çirkin kurbağa. Çalıların orada dikkatimi çektin, güzelliğin ile beni büyüledin. Seninle arkadaş olmak istiyorum birlikte oyunlar oynarız. Senin gibi pis bir kurbağa ile oynayacağıma tek başıma kalırım daha iyi. Prenses midesi bulanarak şatosuna döndü. Sonraki gün kendisine hem kurbağanın onu bulamayacağı hem de sakin ve huzurlu bir yer olan kuyunun yanındaki ıhlamur ağacının altına geçti. Topu havaya attı tam tutmak üzereyken top güneş ışığı ile parladı ve prensesin gözlerini kamaştırdı. Prenses topu tutamadı ve top kuyunun içine kaçtı. Olamaz babamın hediyesi altıntopum kuyuya kaçtı. Ama bu kuyu çok derin, nerede olduğunu bile göremiyorum. Birden ağlamaya başladı. Kimse ona yardım edemezdi. Ağlamaya devam ederken birden bir ses duydu. Neden böyle ağlıyorsun? Kalbim taştan olsa bile dayanamam. Prenses etrafına bakındı sesin nereden geldiğini bulmaya çalıştı. Sen miydin çirkin kurbağa? Ağlamamın sebebi pırıl pırıl parlayan altın topumun kuyuya düşmüş olması. Eğer topumu çıkarabilirsen ne istersen onu veririm. Elbiselerimi, takılarımı, altınlarımı, hatta başımda duran tacı bile verebilirim. Elbiselerini, takılarının, altınlarını ya da tacını istemiyorum. İstediğim şeyler benimle arkadaş olman, birlikte oyun oynamak, aynı sofrada oturup yemek yemek, aynı içecekten içmek eğer kabul edersen ben topunu hemen çıkarırım. Prenses kurbağadan sıkıldığı için ne derse kabul etmeye karar verir. Tamam ne istersen hepsini kabul ediyorum. Sen sadece topumu kurtar hepsini yaparız söz. Kurbağa bunu duyar duymaz hemen kuyuya atlar ve kısa bir süre sonra kuyudan çıkarak altıntopu çimlerin üzerine bırakır. Prenses topu aldığı gibi oradan kaçarak uzaklaşır. Dur lütfen söz vermiştin beni de yanında götür ben senin kadar hızlı koşamıyorum. Ama nafile prenses gitmişti çoktan. Bir sonraki gün kral ve prenses yemek yemek için masaya oturdu. Prenses tam yemek yemeye başlayacaktı ki birden kapıdan bir ses geldi. Seni çirkin şey ne işin var senin burada, nasıl gelirsin sen benim kapıma? Hemen buradan git. Kapıyı sertçe kapattı ve tekrar kralın yanına döndü. Kral kızının halini görünce dayanamadı, Hayır baba kapıda çirkin bir kurbağa var. Dün kuyunun yanında altıntopum ile oynarken top bir anda kuyuya düştü. Kurbağa yanıma geldi ve topumu oradan çıkarabileceğini ama bir şartı olduğunu söyledi. Benimle arkadaş olmak istediğini söyledi. Bende o anda kabul ettim ama peşimden buraya kadar geleceğini bilmiyordum. Şimdi kapımın önüne gelmiş onu içeri almamı bekliyor. Prenses kapıyı aç bana söz vermiştin. Kızım söz verdiysen sözünü tutmalısın, aç hadi kapıyı al kurbağayı içeri. Prenses babasının isteği üzerine kalktı ve kapıyı açtı. Prenses kapıyı açınca kurbağa zıplaya zıplaya yanına geldi. Teşekkürler prenses. Beni sandalyede yanına oturt. Prenses sinirli sinirli kurbağaya baktı ancak babasının ona nasıl baktığını fark edince kurbağayı sandalyeye oturttu. Prensesin iştahı kaçmıştı. Zorla da olsa biraz yemeğini yedi. Kurbağa ise iştahlı iştahlı daldı yemeklere. Biraz daha çorba alabilir miyim? Çok uzun zamandır böyle lezzetli bir şey girmiyordu mideme. Prensesin tüm yedikleri boğazına diziliyordu. Sonunda kurbağa yemek yemeyi bitirdi. Hadi odana gidelim ben çok yorgunum, bana o ipek yatağını hazırla birlikte uyuyup dinlenelim. Yeter artık çirkin kurbağa hemen bu saraydan gideceksin. Bir prensese bu sözler hiç yakışmıyor kızım. Bir soylu söz verdiyse eğer o sözü tutmak zorundasın. Sen de sözünü tutacaksın. Prenses istemeden de olsa kurbağayı parmaklarının ucu ile tutarak odanın herhangi bir köşesine koydu. Eğer buradan bir yere kıpırdarsan seni en karanlık ormana atarım. Ama bende yorgunum, güzel bir uyku uyumak istiyorum. Eğer beni de yanına yatırmazsan seni krala şikayet ederim. Prenses kurbağayı tutar ve hızlıca duvara fırlatır. Kurbağa o anda ölür ve yere düşer. Prenses kurbağayı dürter ve numara yapma kalk hemen der. İnanamıyorum öldü mü gerçekten? Ben nasıl böyle bir şey yaparım. Kurbağayı eline alır ve ağlamaya başlar. Sonra kurbağayı öper. Tam o anda kurbağa canlanır ve yere zıplar. Daha sonra da çok yakışıklı bir prense dönüşür. Korkma, ben o minik kurbağayım, sonunda bir prense dönüştüm sana başıma neler geldiğini anlatacağım. Ben insanken çok bencil ve şımarık birisiydim. Bir gün sıkılmış ve ormana ava çıkmıştım. Hayvanları öldürüyordum. Birden karşıma bir orman perisi çıktı. O hayvanlarında canı var, onlar senin oyuncağın değil. Tanrı doğayı bunun için yaratmadı. Sen benimle ne cüretle böyle konuşursun? Ben kimim biliyor musun? Ben kralın oğluyum, buraların prensiyim ben. Bu ormanda doğa da benim, tek sahibi benim. Sen bilmiyorsun, doğanın tek bir sahibi vardır, o da tanrıdır. Bu evreni tanrı yarattı, o hayvanları öldürmeye senin hakkın yok. Tanrı bu harika doğayı senin gibi şımarık bir prens yok etsin diye yaratmadı. Yeter artık çok saçmaladın çekil şuradan. Tam o anda peri uzun bir kadına dönüştü. Seni bencil prens. Seni bir kurbağaya çevireceğim. Bu sayede doğayı anlayacaksın. Aç kalan yılanlar senin peşinden koşacak, tıpkı senin onları avladığın gibi seni avlayacaklar. Peri bunu dedikten hemen sonra prens kurbağa oldu. Lütfen yapma peri, affet beni bir daha asla doğaya zarar vermeyeceğim. Yaptığın yanlışın farkına vardın ama seni affetmeyeceğim yine de sana büyünün nasıl bozulacağını söylemeliyim. Lütfen söyleyin nasıl kurtulacağım? Kurtulmak ve tekrar insan olmak için her şeyi yapabilirim. Kurtulmanın tek yolu doğaya saygısı olmayan bir prenses bulup onun sana iyi davranmasını sağlayacaksın. Eğer başarırsa insan olacaksın. Prenses hatasını anladı ve kendinden utandı. Üzülme prenses artık bitti bundan sonra canlılara iyi davran hepsine nazik ol. Sana söz veriyorum prens bundan sonra tüm canlılara karşı nazik olacağım. Tamam söz verdiğine göre senden bir şey isteyeceğim prenses. Güzeller güzeli prenses bu teklifi hiç düşünmeden kabul etti. Tüm olanları krala anlattılar ve evlenmek istediklerin söylediler. Kral evlenmelerine izin verdi ve evlendiler. Her gün birlikte bahçeye ve ormana gidip hayvanları beslediler. Yakışıklı prensi bir kurbağaya dönüştüren orman perisi onları gördü ve çok mutlu oldu. Sizi tebrik ederim çocuklar. Siz de artık yüce insanlar oldunuz. Aslında her insanın içinde yüce bir kişilik yatar. Ancak çoğu kişi bunu dışarı çıkaramaz. Siz doğaya iyi davranarak yüce birer insan olduğunuz kanıtladınız. Çünkü doğayı seven ve doğaya iyi davranan insanlar yüce insanlardır. Tanrı sizin mutlu olmanız için elinden gelen her şeyi yapmalı. Prens ve prenses orman perisinin kendileri için söylediklerinden sonra uzun ve mutlu birer hayat sürmüşler. Sevgilime okudum 2 dakikada uyuyakaldı. HARİKA! karım bu masalı her gün zorla okutturuyor. bir gün ona son kez bu masalı okudum ve bunun farkında değildim. artık kimseye masal okumak yok. sevgilime her gece okuyorum, alışkanlık oldu artık. burada anlatılan masallardan daha güzel bir masal o, fakat farkında değil. onu deliler gibi seviyorum ve 30 yaşımıza gelsek bile buradan okumaya devam edeceğim. Okadar çok pişmanım ki, şuan onun nefesini duyabiliyorken içim rahat etmiyor, bukadar berbat birine dönüşüp onu üzüp kırdıktan sonra şuan hala onun nefesini duyabiliyorum.. Benim acı çekmeme dayanamıyor bana kıyamayacak kadar çok seviyordu, o benim annem🤍 ben onun evladıydım🐝 çünkü o beni hep evladı gibi sevdi, bir anne gibi sevdi, o beni bir bebek gibi sevdi🥺. İnanın sonsuza kadar buraya yazabilirim, ama en önemlisi ne biliyormusun şuan telefon açık ve o uyuyor, evet şuan benimle henüz affetmedi henüz bana aşkını dile getirecek kadar geçmedi kırgınlığı, geçmesini değil benimle kalmasını istiyorum, ben onsuz yapamıyorum hem bir çocuk annesi olmadan nasıl yaşayabilir, nasıl mutlu olabilir, nasıl gülebilir ki, şuan saat 05:48 tam 28 dakikadır yazıyorum, yazarken beni mutlu eden tek bir şey var,


Bir varmış bir yokmuş.Evvel zaman içinde kalbur saman içinde yaşayan bir at ile geyik arasında bir kavga çıkmış. At öyle çok sinirlenmiş ki bu kavgadan sonra bir avcıya başvurmuş. Geyikten kendisinin intikamını almasını rica etmiş. Avcı bu teklifi iyice düşünmüş sonra da büyük bir memnuniyetle kabul ettiğini ancak bazı şartları olduğunu söylemiş. Şimdi beni iyi dinle At kardeş Eğer geyiği yenmek istiyorsan bu demiri ağzına yerleştirmeme müsaade etmelisin. Seni bu yularla istediğim tarafa yöneltebilirim demiş. -Galiba bunda kötü bir şey yok peki isteğini kabul ediyorum demiş. Sonra sırtına da şu semeri oturtmalıyım ki beraberce düşmanın peşinden koştuğumuz zaman beni sırtında dengeli tutsun demiş. At yine düşünüp herhalde Bunda da bir sakınca yok geyiği yakalamak İstiyorsam bunları kabul etmeliyim diye düşünüp avcının teklifini kabul etmiş. Avcı atı semerleyip yularladıktan sonra üzerine sıçrayıp yola koyulmuşlar. Bir zaman sonra atın ve Avcı'nın gayretiyle geyiği yakalayıp tutmuşlar. Demek ki avcı ile bir olup bana tuzak kurdunuz öyle mi yalnız at kardeş dikkat et kiminle ortak olduğuna demiş. Zafer sarhoşluğu ile hiçbir şeyin farkında olmayan şaşkın atsa sevinçten havalara uçuyormuş. Geyikten intikamımı aldım diye düşünüyormuş. At epey bir sevinç naraları attıktan sonra avcıya dönmüş. Eh hadi artık bunları çıkart sırtımdan ve ağzımdan avcı kardeş çıkart da kurtulayım demiş. O kadar aceleye ne lüzum var dostum artık seni kendi yönetimim altına almış oldum. Bundan böyle de hep öyle kalmanı isterim. Niçin senin ağzındaki ve sırtındakileri sökeyim ki? demiş. Şaşkın at beyninden vurulmuşa dönmüş. Şimdi avcının kendisini tuzağa düşürdüğünü anlamış. Aklın sıra geyiğe iyi bir ders vermek istemiş ama kendisi şimdi çok daha kötü bir duruma düşmüş. Hayatı boyunca da avcının boyunduruğu altında kalmış. Artık sadece eski günlerdeki özgürce koşup zıpladığı zamanları aklına getirip özlem duymaktan başka bir şey yapamıyormuş. Daha fazla uyku masalları makalesi için 3 yaş masalları ve hikayeleri kategorimizi ziyaret edebilirsiniz.


Bir zamanlar küçük bir mağarada kurnaz bir fare yaşarmış. Bir gün fare yemek aramaya çıkmak üzereyken bir kedi görmüş. Bu kedi dikkatle mağaranın girişine bakıyor gibiydi. Şimdi gidersem, kesinlikle kedi tarafından canlı canlı yenirim, diye düşündü fare. Sonra aniden farenin aklına bir fikir geldi. Hızla sıçan kolonisinden arkadaşının inine doğru koştu. Şimdi, kurnaz farenin arkadaşı onun aksine kurnaz değildi. Kurnaz olmayan fare arkadaşını görünce şaşırdı. Uzun zamandır görüşemedik, diyerek arkadaşını selamlıyor. Ardından kurnaz fare basit fareye sorar Hemen dışarıda bir mısır tarlası olduğunu biliyor muydun?. Daha yeni keşfettim ve yalnız yemenin iyi olmayacağını düşündüm. Bu yüzden seni davet etmek için koşarak geldim. Der. Bu harika bir haber! diye bağırdı kurnaz olmayan fare. Yol göster dostum. Sonunda harika bir yemek yiyeceğiz! Kedinin varlığının farkında olarak, diğer fareyi aldatmak için başka bir plan daha düşündü. Kurnaz olmayan fare Nasıl yapabilirim? diye sordu. Kurnaz fare cevap verir. Küçüklüğümüzden beri sana hayranım. Seni yönlendirmek gibi bir şey yapamam! Lütfen, önden sen git, sen yol göster. Ben seni takip edeceğim. Der. Diğer fare, kurnaz olmadığı için olduğu için hiçbir şeyden şüphelenmedi ve yolu gösterdi. Kısa süre sonra küçük inlerinin kapısına geldiler. Diğer fare, dışarıda bekleyen kedi hakkında hiçbir şey bilmiyordu, bu yüzden savunmasız bir şekilde dışarı çıktı. Kedi fareyi görür görmez üzerine atladı ve onu yedi. Kurnaz fare ise mısır tarlasına doğru koştu. Aptal fare, benim numarama kandı! kurnaz fare hiç pişmanlık duymadan düşündü. Kurnaz fare tam mısır tarlasına varmak üzereyken, bir kartal aniden aşağı indi ve onu alıp götürdü. Kurnaz fare ne yaparsa yapsın kurtulamadı. Aman Tanrım, aynı arkadaşım gibi öldürülüp yeneceğim! dedi ve ağladı. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Ormanın derinliklerinde yaşayan kurnaz mı kurnaz bir kurt varmış. Kurt iri gözlü, uzun kulaklı ve koyu renkli bir tene sahipmiş. Gecenin geç saatlerinde, herkes uykuya daldığı bir anda köye iner ve kuzuları yermiş. Sabah uyanan köylüler kuzularının eksik olduğunu fark edip bu işi kurdun yaptığını bilirlermiş. Uzunca süre böyle devam eden bu durum köylülerin canından bezdirmiş. Bu duruma dayanamayan köylüler bu meseleyi İnatçı Horoz'a bildirmişler. İnatçı Horoz onlara evlerine dönmelerini ve hiçbir şeye karışmamalarını tembih etmiş. Köylü evlerine dağılmış ve İnatçı Horoz hiç vakit kaybetmeden işe koyulmuş. Köyün etrafında tuzaklar kurmuş. Tilkiyi yakalamak için her şeyi hazırlayıp gece karanlığının çökmesi için beklemiş. Gecenin bir vakti İnatçı Horoz beklemeye başlamış. Uzaklardan bir çatırtı sesi işitmiş. Kurnaz Tilki, yola koyulmuş ve kurulan tuzakların farkına varmış. Bir çıkış yolu bulamayınca o gece eli boş olarak geri dönmüş. Kurnaz Tilki, günlerce aç kalmış ve oturup düşünmeye başlamış. Yanına bir tavuk alarak gece yine yola koyulmuş. Sessizce horozun olduğu yere gelip tavuğu bırakmış. Tavuğu gören horoz bir an boş bulunmuş ve tilki aradan sıyrılıp kuzuların olduğu yere doğru ilerlemiş. Bu durumun bir aldatmaca olduğunu fark eden horoz hemen kuzuların olduğu yere doğru hızlıca ilerlemiş ve tilkiyi suçüstü yakalamış. Horoz, tilkiye doğru dönerek: Tilki kardeş sen ne kadar kurnazsan, ben de o kadar inatçıyım. demiş. Daha Fazla Çocuk Masalları İçin Kısa Masallar Kategorimizi Ziyaret Ediniz.


Günlerden bir gün, çok çok uzak ülkelerden birinde çok büyük bir orman varmış. Bu kocaman ormanın içinde sayısız çeşit hayvan yaşarmış. Bu hayvanların biri tilkiymiş. Bu tilki çok kurnaz ve açıkgöz bir hayvanmış. Herkesle dalga geçer ve diğer hayvanlara karşı çok saygısızmış. Bir gün bu kurnaz tilkinin canı çok sıkılmış ve ormanda gezintiye çıkmış. Ormanda gezerken kendi kendine konuşuyormuş Canım çok sıkılıyor. Keşke şimdi bir olsa da dalga geçip kendimi eğlendirsem. diye etrafına bakınarak ormanda yürüyormuş. Kocaman ormanda öylece etrafına bakarak gezinirken, birden ağaçların arasından uçan beyaz leyleği görmüş. O anda leylek ile dalga geçip eğlenmeye karar vermiş. Tilki: 'Hey leylek arkadaşım! Şu kocaman ormanda bir başıma kaldım. Canım çok sıkılıyor. Yanıma gel de biraz konuşalım. demiş. Leylek, evden yiyecek bulmak için çıkmış. Ormanda yiyecek arıyormuş. Ama tilkinin böyle yalnız kaldığını görünce üzülmüş onun o haline. Yanına gidip bir bakayım neden yalnız kalmış diyerek tilkinin yanına doğru uçmuş. Leylek: 'Tilki arkadaşım, seninle zaman geçirirdim ama yiyeceğim hiç kalmadı. Ben de evime yiyecek bulmak için uçuyorum. Eğer izin verirsen şimdi yiyecek aramaya devam edeceğim. demiş. Ama bir yandan da merak ediyormuş, tilki onu neden çağırdı diye. Tilki: Ben de bu akşam tek başıma yemek yiyecektim. Madem senin de yemeğin yok, gel beraber benim evde yemek yiyelim, demiş kurnaz tilki. Leylek çok şaşırmış. Çünkü tilki durup dururken neden onu yemeğe çağırsın ki. Kesin tilki bir işler çeviriyor diye düşünmüş. Ama tilkinin davetini de geri çevirmek ayıp olabilir diye geçirmiş içinden. Ve tilkiye bakıp: Leylek: Tilki arkadaş, mademki o kadar çok istiyorsun, kabul ediyorum. Yalnız kalma. Akşama seninle yemek yemeye geleceğim demiş. Ve uçarak ormanın ağaçları arasından kaybolup gitmiş. Tilki, leyleği kandırabildiği için gülerek evine doğru gitmiş. Tilki evine gittiğinde hazırlıklara başlamış. Çok güzel bir çorba pişirmiş. Çorbanın güzel kokusu ormana kadar yayılmış. Kurnaz tilki çorbayı yemek tabaklarına doldurup sofraya koymuş. Oturup leyleğin gelmesini beklemiş. Leylek, evdeki işlerini halledip tilkinin evine doğru uçmaya başlamış. Tilkinin evine ulaşıp kapıdan girdiğinde çorbanın o güzel kokusu içini doldurmuş. Çok sevinmiş karnını doyuracağı için. Leylek: 'Kolay gelsin Tilki arkadaşım. Çorba da çok güzel kokuyor demiş. Tilki: Teşekkürler leylek arkadaşım. Bol bol çorba yaptım. Karnımız doyana kadar içeriz demiş. Yemek masasına oturduklarında tilki hemen çorba tabağını önüne alıp iştahla yemeye başlamış. Tilkinin çorbayı öyle içtiğini gören leylek daha fazla dayanamamış ve çorbayı içmek için tabağa eğilmiş. Ama leylek ne yaparsa yapsın çorbayı içemiyormuş. Çok uzun gagası içmesine izin vermiyormuş. Gagası tabağın yüzeyine değip duruyormuş. Tilki ise leyleğin bu durumuna bakıp içinden gülüp eğleniyormuş. Çorbasını iştahla yemeye devam eden tilki bir an durmuş ve leyleğe bakarak: Tilki: Leylek arkadaşım, çorba da çok güzel olmuş değil mi demiş. Leylek, Tilkinin onu dalga geçip, eğlenmek için yemeğe çağırdığını anlamış. Ama hiç belli etmeden cevap vermiş. Leylek: Evet tilki arkadaş. Çok güzel çorba pişirmişsin. Ellerine sağlık. Çok içtim karnım tıka basa doydu demiş. Leylek, tilkinin onunla dalga geçmesine çok içerlemiş. Bu yaptığına karşılık vermek istemiş. Tilkiye dönerek: Leylek: Tilki arkadaş. Sen bugün benim için güzel bir yemek hazırladın. Yarın da ben seni yemeğe davet ediyorum. Eğer beni kırmaz ve yarın bana yemeğe gelirsen çok mutlu olurum demiş. Tilki her şeyden habersiz, leyleğin bu teklifini hemen kabul etmiş. Diğer gün tilki ormanın içinde leyleğin evine doğru yol almış. Leyleğin evinden girince mis gibi yemek kokuları kurnaz tilkinin iştahını daha da açmış. Yemek yiyeceği için çok mutlu olmuş. Ama tilki masaya bakmış ve çok şaşırmış! Çünkü bütün yemekler daracık ağızlı tabaklardaymış. Leylek uzun gagası ile daracık tabaklardan rahat rahat yemekleri yerken tilki bakakalmış. Yemeği yemeye çalışmış ama ne yaparsa yapsın yemeğe ulaşamıyormuş. Leyleğin ona oyun oynadığını anlamış. Leylekten özür dileyerek, dün yaptığı hatadan dolayı çok utanmış. O akşamdan sonra tilki kimse ile dalga geçmemiş. Ormanda ki bütün hayvanlara karşı saygılı bir tilki olmaya karar vermiş.


Bir varmış, bir yokmuş evvel zaman içinde kalbur saman içinde, develer tela pireler berber iken çok uzaklarda bir ülkede oyuncak satan bir ustanın şirin evinde altıtane kurşun asker bir rafta altı tane kurşun asker uzun zamandır alıcısını beklermiş. Nihayet bir oyuncakçı bunları görerek almış ve mağazasının vitrininde sergilemeye başlamış. Bu altı asker ellerinde tüfekleriyle hazır olda beklermiş. Birbirine çok benzeyen bu altı askerin birisi diğerlerinden farklıymış. Farklı olan askerin bir ayağı yokmuş. Günlerden biir gün işinden evine dönen bir baba doğum günü yaklaşan oğlunu sevindirmek istemiş. Oğlunun resmigeçit yapan askerleri hayran hayran izlediğini bilen baba, doğum günü için vitrinde duran askerleri almaya karar vermiş. Satıcıdan bu oyuncak askerleri hediye paketi yapmasını rica etmiş. Bu sırada da ayağı olmayan askeri fark ederek onu almak istememiş. Bunun üzerine satıcı, ustadan dinlediği bu askerin hikayesini anlatmaya başlamış: Baba, askerleri ayırmak istememiş ve topal ayağına rağmen altıncı askeri de almış. Çocuğunun doğum gününe gelen çocuklar bu askerleri çok sevmişler. Ama artık evlerine gitme vakitleri gelince oyunu bırakıp kurşun askerleri kutularına yerleştirip rafa kaldırmışlar. Bir müddet kimse onları oradan alıp oyun oynamayınca askerlerin canı sıkılmaya başlamış. Ama kurşun topal asker şanslıymış. Kutunun aralık kalan kapağından dışarıyı görebiliyormuş. Bu durumu değerlendiren kurşun asker, bunu bir eğlenceye dönüştürüyormuş. Önce gözüne masa ve masanın üzerinde duran oyuncak kale ve kaledeki şato çarpmış. Şatoda bir prensesin yaşadığını dans eder gibi duran prenses heykelinden anlamış. Prenses aslında hareket etmiyormuş. Ama kolları iki yana açık bir ayağı havada olarak yapılmış heykelinden bunu anlamamak mümkün değilmiş. Bizim asker prensesin bu heykeline bakıp bakıp iç geçirmeye başlamış. Çünkü ona aşık olmuş. Aşkı yüzünden ağzını bıçak açmamaya başlamış. Prensese kavuşması ancak başka birinin yardımıyla olabileceğinden ümitsizce dua ediyormuş. Ertesi gün bu isteğini gerçekleştirecek olaylar peş peşe gelmeye başlamış. Evdeki çocuk gelerek önce kale ile biraz ilgilenmiş. Ardından kalede askerlerin bulunması gerektiğini düşünmüş olacak ki kurşun askerlerin kutusunu açarak bizim askeri alıp masanın üzerinde oynamaya başlamış. Bu kurşun asker için büyük bir fırsatmış. Prensesi artık çok yakından görebiliyormuş. Bu yakınlık onu prensese daha da bağlamış. Çocuk onlarla oynarken prensesin başına bir hal gelecek diye kurşun asker çok endişeleniyormuş. Bu sırada birden şiddetli bir rüzgar çıkmış. Kara bulutlar alçalarak ortalığı karartmış. O kuvvetli rüzgar prensese bir şey yapmamış ama bizim askeri uçurup dışarı atmış. Bir kaldırımın kenarına düşen kurşun asker, rüzgarın ardından gelen şiddetli yağmurdan kaçmak için telaş içinde evlerine koşan insanların kendisini ezmesinden çok korkuyormuş. Neyse ki kimse üzerine basmadan sokaklar boşalmış. Ama yağmur bir türlü dinmiyormuş. Önce çukur dolmuş, sonra yağmur damlaları sel olup akmaya başlamış. Sonra yağmur dinmiş, bulutlar dağılmış. Oynamaya çıkan çocuklardan birisi, su birikintilerinde oynamak için kağıttan güzel bir kayık yapmış. Arkadaşı kurşun askeri görüp onu da kayığa bindirmiş. Çocuklar başka oyunlara dalınca kayık yavaş yavaş süzülerek oradan uzaklaşmış. Sular kayığı içinde dimdik duran kurşun askerle ırmağa doğru sürüklemiş. Sel sularıyla coşan ırmakta akıntı kayığı sürüklerken yağmur da tekrar başlamış. Yağmura dayanamayan kağıt kayık eriyip gitmiş. Kayığı olmayan kurşun asker hem sürükleniyor hem de ırmağın derinliklerine doğru batıyormuş. Nihayet ırmağın dibindeki çamura ulaşmış. İyiden iyiye korksa da yorgunluğun da etkisiyle suyun altında uyuyakalmış. Bu arada güneş yeniden yüzünü göstermiş, sular azalmış. Kurşun asker bir müddet sonra sıcak ve aydınlık bir mutfakta ocağın yanında gözlerini açmış, şaşkınlık içerisinde etrafına bakmış ve oyuncağın sahibi olan çocuğu görmüş. Meğerse oyuncağı pencereden uçtuğunda onu aramaya çıkan çocuk, bularak tekrar evine getirmiş. Çocuk mutfakta biraz oynadıktan sonra askeri kutusuna koyup odasındaki rafa yerleştirmiş. Sıcacık odada kendisini güvende hissetmek bizim askeri çok mutlu etmiş. Ama prensesi merak ederek hemen masaya bakmış. Prenses orada duruyormuş. Bütün geceyi prensesle birbirlerine sevgiyle bakarak geçirmişler. Günler ikisi içinde mutluluk içinde geçerken oyuncaktan sıkılan çocuk bir gün onu yanan şöminenin içine atmış. Önce canı çok yanıyormuş, sonra erimeye başlamış. Ama o eridiğine değil prensesten ayrıldığına üzülüyormuş. O sırada kapı açılmış ve odada oluşan kuvvetli esintiyle prenses de şömineye, kurşun askerin yanına düşmüş. Kollarını açıp prensesi kucaklayan kurşun askerin yüreği yeniden mutlulukla dolmuş. Bu olay, prensesle birlikte yeni bir hayatın başlangıcı olmuş.


Kocaman bir ormanın bir ucunda yaşayan Kırmızı Başlıklı Kız her hafta ormanın diğer ucunda yaşayan büyükannesine taze yiyecekler götürüyordu. O ormanın derinliklerinden geçerken başına gelecek tehlikelerden koruyan iyi kalpli bir kurt vardı. Kırmızı Başlıklı Kızın bu iyi kalpli kurttan hiç haberi yokmuş. Çünkü kurt onu korkutmamak için hiç yoluna çıkmazmış. Onu uzaktan izler onun neşesiyle neşelenir, güzel sesiyle söylediği şarkıları dinlermiş. Bir gün kurt ormanın diğer tarafındayken Kırmızı Başlıklı Kız yine büyükannesine yiyecek götürmek için ormana girmiş. Onu gözleyen kurt olmadan yürürken karşısına kocaman bir ayı çıkmış. Ayı kükrüyor ve Kırmızı Başlıklı kızı yemek için ona doğru yaklaşıyormuş. Kırmızı Başlıklı Kızın yardım isteyen çığlıklarını kurt ormanın içinden duyduğunda koşarak hemen yardıma gitmiş. Kırmızı Başlıklı Kız ile ayının arasına girmiş. Ayıya çekil git buradan bu tatlı kıza zarar veremezsin o benim arkadaşım demiş. Ayı kurdun çok kararlı olduğunu ve sivri dişlerini görünce Bu sıska kız için kavga etmeye değmez diyerek arkasını dönüp gitmiş. Kırmızı Başlıklı Kız bu kez korku ile kurda bakmaya başlamış. Kurt yumuşak bir sesle Korkma küçük kız ben sana zarar vermeyeceğim. Ben senin koruyucunum demiş. Kırmızı Başlıklı Kız buna çok şaşırmış Nasıl yani anlamadım demiş. Anlatmaya başlamış kurt Ben daha küçükken baban beni aslanlardan kurtarmıştı. O gün ona söz verdim eğer bir gün bana ihtiyacı olursa bende ona yardım edecektim. Sen büyüyüp ormana gelmeye başlayınca baban beni buldu. Seni korumamı istedi bende sözümü tuttum seni uzaktan korumaya başladım. Beni görünce korkacağını bildiğimden yanına yaklaşmıyordum demiş. Kırmızı Başlıklı Kız bu gizli koruyucusu olan kocaman kurdu çok sevmiş. Yoo ben senden korkmuyorum sen iyi bir kurtsun hem benim hayatımı kurtardın. Benimle arkadaş olur musun? demiş. Bu sözler onu çok seven ve onunla oyunlar oynamak isteyen kurdu çok mutlu etmiş. Birlikte çiçekler topluyor, şarkılar söylüyor ve oyunlar oynuyorlarmış. Bir yandan oynayıp bir yandan da büyükannenin kulübesine doğru yürüyorlarmış. Kulübenin önüne geldiklerinde büyükannede hava almak için dışarıdaymış. Kurdu torununun yanında görünce çok endişelenmiş. Hemen tüfeğini almış ve kurdu vurmak için nişan almış. Kurdu koruma sırası artık Kırmızı Başlıklı Kızdaymış. Hemen atılmış Dur büyükanne ne yapıyorsun, o benim arkadaşım, az önce hayatımı kurtardı demiş. Büyükanne torununa inanmak istememiş ama Kırmızı Başlıklı Kız kurdun yanına gitmiş, onun boynuna sarılmış. Kurtta başını küçük kızın omuzlarına yaslamış. Onların bu sevgi dolu hallerini gören büyükanne kurdun kötü olmadığına ikna olmuş. Hadi gelin çörek yapmıştım birlikte yiyelim demiş. Kırmızı Başlıklı Kız ve kurt büyükanne ile birlikte kulübeden içeri girmişler. O günden sonra kurt ve Kırmızı başlıklı Kız yakın arkadaş olmuşlar. Daha fazla masal okumak isterseniz Eğitici Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Diyar diyar içerisinde her kim daha kuvvetli ve gücü yerindeyse o her zaman haklıdır. İnanmayan herkes dinlesin bu masalı. Kuzucuğun biri bir gün su içiyormuş, tertemiz çok güzel su akan pırıl pırıl bir nehirde. Aç olan kurt yaklaşmış bir yanına, belli ki karnı çok acıkmış. Vay kuzucuk demiş, sinirli şekilde. Sen kimsin ki bana ait olan suyu bulandırıyorsun, şimdi göstereceksin sen. Ah vah diyerek aman efendim diyerek söze başlamış kuzu: Kızmayın lütfen bana özür dilerim. Hem iyice bakın hele ben nehre çok uzağım. Bulunduğum konum suyunuzu iyi değil ki suyunuzu bulandırmak için. Hem ayrıca siz yukarıdasın, ben aşağıda ancak suyu siz bulandırıyorsunuz, demiş. Kurt yine de aldırış etmeden üzerine doğru gelmiş kuzucuğun. Evet, bilmiyorum demiş asi kurt: Bulandırıyorsun işte ayrıca dahası bile var. Sen geçen sene küfür etmiştin bana, sakın unutmam ben onu. Kurt kardeş ben geçen sene yoktum. Bu sene doğdum ben emin olabilirsin. Kurt bozularak o zaman kardeşindir ukala kuzu demiş. Kardeşim yok bu yüzden küfretme ihtimalide yok demiş kuzu. O zaman senin cinsinden biridir kesinlikle. Benden bilemezsin. Tüm işiniz benimle uğraşmak olduğunu biliyorum. Çobanlar ve köpekleri bana söylediler, demiş. Kuzuyu kaparak ormana kaçmış ve bir daha gören olmamış.


Masal Ülkesi'nin büyülü ormanlarında, kuşların şarkısı ile dolu bir konser düzenleniyormuş. Her gün güneşin doğuşuyla başlayan bu muhteşem gökyüzü konserinde, renkli kuşlar kendi melodilerini söylüyor ve doğanın dansı başlıyormuş. Bu olağanüstü etkinlik, insanları büyülemeye ve onları sevgi dolu bir atmosferle sarmaya yetiyormuş. Sabahın ilk ışıklarıyla birlikte, İlkbahar Perisi sahne alırmış. Hafif esintilerle tüyleri rüzgarda dans eden çiçeksi renkli kuşlar, tüm ormanı bir neşe havasına sokarmış. İlkbaharın gelişi, doğanın uyanışını simgelerken, kuşların şarkısı da masal ülkesinin canlanışını kutlarmış. Yazın sıcak günlerinde sahne alan Yaz Perisi, parıldayan güneşle birlikte şarkı söylermiş. Renk renk tüyleri ve coşkulu sesleriyle yaz aylarının enerjisini taşıyan kuşlar, insanların yüzlerine tebessüm getirirmiş. Ormanın tüm canlıları, bu eşsiz konserin tadını çıkarmak için bir araya gelir ve doğanın müziğine katılırlarmış. Sonbahar Perisi, kızıla dönen yaprakların ve hafif serin esintilerin işaret ettiği sonbahar mevsiminde sahneye çıkarmış. Yavaşça savrulan yaprakların dans ettiği bu gökyüzü konserinde, melankolik ve hüzünlü şarkılar söylenirmiş. Sonbaharın gelmesiyle birlikte, doğanın döngüsü tamamlanırmış. Kış Perisi, beyaz bir örtüyle kaplanan kış mevsiminde konseri sonlandırırmış. Minik kar tanelerinin masumiyetle süslediği kuşlar, dingin ve sakin bir atmosfer yaratırmış. Her bir tını, insana iç huzuru ve dinginlik hissi verirmiş. Kışın büyülü dokunuşu, Masal Ülkesi'nin tüm halkını sarıp sarmalarken, kuşların şarkısı da kalpleri ısıtırmış. Bu olağanüstü gökyüzü konseri, Mevsim Perileri'nin eşsiz dansı ve müziğiyle bir araya gelirmiş. İnsanlar, bu muhteşem gösteriyi büyülenerek izler, doğanın güzellikleriyle bir bütün olurlarmış. Kuşların şarkısı, Masal Ülkesi'nin kalbinde sonsuz bir neşe ve sevgi kaynağı olurmuş. Bu masalsı konser, her gün tekrarlanarak insanların hayatlarına umut ve güzellik getirirmiş. Gökyüzü konseri, Masal Ülkesi halkının en sevdiği etkinliklerden biri haline gelmiş. Her gün insanlar, kuşların şarkısı eşliğinde bir araya gelerek doğanın büyülü dansına katılırmış. Çocuklar, renkli kuşların melodilerine hayranlıkla eşlik eder, dans eder ve coşkuyla şarkılarına eşlik ederlermiş. Yaşlılar ise, bu gökyüzü konserini izleyerek gençlik anılarına dalarmış. Konser sonunda, Mevsim Perileri sahneye çıkarak insanlara teşekkür eder ve doğanın dengesi için dualar edermiş. Kuşların şarkısı, Masal Ülkesi'nin her köşesinde duyulan büyülü bir masal olurmuş. Bu eşsiz etkinlik, insanların ruhlarına huzur ve sevinç verir, Mevsim Perileri'nin sihirli dokunuşlarıyla her gün yeniden canlanırmış.


Çok güzel bir ormanda, renkli ve cıvıl cıvıl kuşlar yaşardı. Bu kuşlar arasında en hızlı ve en uçabilir olanı, mavi tüyleriyle ünlü Mavi Kuş'tu. Mavi Kuş, tüm ormanın gıpta ettiği bir hıza sahipti ve uçarken gökyüzünde zarif bir dans sergilerdi. Bir gün ormanda heyecanlı bir haber yayıldı; tüm kuşlar arasında bir yarış düzenlenecekti. Yarışın galibi, Ormanın En Hızlı Kuşu unvanını alacak ve ormanın kralı olacaktı. Her kuş, bu unvanı kazanmak için antrenmanlara başladı ve yarışa hazırlıklı bir şekilde girmek istiyordu. Mavi Kuş, yarışa olan hırsı ve yeteneğiyle dikkat çekiyordu. Ormanda herkes, onun yarışı kazanacağına inanıyordu. Ancak, yarışa katılmak isteyen diğer kuşlar da gözlerini kırpmadan çalışıyor ve kendilerini geliştiriyorlardı. Yarış günü gelip çattığında ormanda büyük bir heyecan vardı. Tüm kuşlar bir araya gelmişti ve yarışın başlamasını heyecanla bekliyorlardı. Yarışın hakemi, Ormanın Bilge Baykuşu, kuralları anlatıp yarışın başlayacağı işareti verdi. Yarış başladığında, kuşlar hızla havalandı ve gökyüzünde kanat çırpmaya başladılar. Mavi Kuş, hızıyla diğerlerini geride bırakıyordu, ancak diğer kuşlar da pes etmiyordu. Her biri kendi en iyi performansını sergiliyor ve yarışın kazananı olmak için mücadele ediyordu. Yarış ilerledikçe, Mavi Kuş diğer kuşlardan uzaklaşıyordu, ama son viraja gelindiğinde Mor Kanatlı Kuş hızla ona yaklaşmıştı. Mor Kanatlı Kuş'un çabukluğu herkesi şaşırtmıştı. Son anlarda, Mavi Kuş ve Mor Kanatlı Kuş birlikte yarışın son düzlüğüne girdiler. Son düzlükte nefes kesen bir yarış başlamıştı. Mavi Kuş ve Mor Kanatlı Kuş, gökyüzünde birbirleriyle yarışıyordu. Her iki kuş da son güçlerini kullanıyor ve hızlarını artırıyorlardı. Gökyüzü, renkli tüyleri ve kanatlarıyla doldu taştı. Ve nihayet, son saniyede Mavi Kuş, Mor Kanatlı Kuş'u geride bırakarak yarışı kazandı. Ormanın En Hızlı Kuşu unvanını almış ve ormanın kralı olmuştu. Diğer kuşlar, onun hızına ve yeteneğine olan hayranlıklarını dile getirdiler ve Mavi Kuş, bu özel anı büyük bir gururla kutluyordu. Yarış sonrasında, ormanda bir bayram havası vardı. Mavi Kuş'un zaferi, tüm orman halkını bir araya getirmiş ve birlik ve beraberlik duygusunu güçlendirmişti. Kuşların Yarışı, masalsı ormanda her zaman anlatılan, hız, cesaret ve dostluğun önemini vurgulayan bir efsane olarak yaşamaya devam etti.


Bir zamanlar Kuzey Antartika'da karlar diyarında yalnız yaşayan bir kutup ayısı varmış. Kutup ayısı yalnız yaşamayı çok seviyormuş. Hiçbir arkadaşı yokmuş. Kimseye ihtiyaç duymuyormuş. İstediği zaman istediğini yapıyor, kimseyle uğraşmak zorunda kalmıyormuş. Bir sabah kutup ayısı güneş ışıklarıyla uyanmaya çalışırken patisinin kenarında bir şey hissetmiş. Uykulu gözlerini araladığında patisinin kenarında bir yumurta olduğunu anlamış. Ne olduğunu anlam veremeyen Kutup ayısı sana soluna bakmış tam o sırada yumurta hareket etmeye başlamış. Yumurta çatlayıp içinden minik bir penguen çıkmış. Penguen karşısında Kutup ayısını görünce Anne diye bağırmış. - Hayır minik penguen ben senin annen değilim. Üstelik ben bir kız bile değilim demiş. Minik penguen bu sefer de Baba diye seslenmiş. - Hayır hayır ben senin baban da değilim. Ben bir kutup ayısıyım. Sen ise bir penguensin. Nasıl senin baban olabilirim? demiş. Kutup ayısı geçen gece çıkan şiddetli fırtınada yumurtanın yuvasına kadar sürüklendiğini düşünmüş. Bebek pengueni de yanına alıp, Hadi bakalım küçük dostum gidip anne ve babayı bulalım. dedikten sonra bebek pengueni sırtını çıkarmış ve yola koyulmuşlar. Kutup ayısı buzların üstündeki her yere, her bölgeye bakmış ancak etrafta hiç penguen yokmuş. Çaresiz bebeğe bakmak durumunda kalmış. Bu uzun süren arayışlar ikisini de çok acıktırmış. Kutup ayısı ikisi için güzel bir yemek hazırlamış. Yemeklerini yedikten sonra uyumak için hazırlanan kutup ayısı bir köşeye yatmış. Bebek penguen ise uyumak için gelip kutup ayısının yumuşak tüylerinin içine kıvrılmış. Daha önce Yalnızlığa alışan kutup ayısı minik penguenin kendisine bu kadar yakın olduğunu görünce kalbinde sıcaklık hissetmiş Bu saatten sonra penguene bir aile olmaya karar vermiş. Günler günleri, aylar ayları kovalamış. Kutup ayısı minik penguen ile çok mutluymuş. Bebek penguen evin neşesi olmuş. Bir gün kutup ayısı bir buzun üstünde telaşlı bir şekilde bir şeyler arayan iki penguen görmüş. - Kar fırtınasında yumurtamızı kaybettik. İçinde yavrumuz vardı. Buralarda minik bir penguen gördün mü diye sormuşlar. Tam o esnada anne ve babasının sesini duyan minik penguen dışarıya çıkmış. Yavrularını buldukları için çok mutlu olan anne ve babası yavrularını doyasıya sarılmışlar. Kutup ayısına da yavrularıyla ilgilendiği için çok teşekkür etmişler. Bebek penguen anne ve babasına kutup ayısıyla yaşadığı eğlenceyi anlatmış. Kutup ayısı ile arasındaki güçlü dostluğu gören anne penguen ve baba penguen çok uzaklara gitmemiş. Kutup ayısının evinin yakınlarına yuva kurmuşlar. Kutup ayısı o günden sonra bir daha asla yalnız kalmamış. Yeni arkadaşlarıyla sonsuza kadar mutlu yaşamış. Daha Fazla Uyku Masalları İçin Uyku Masalları Kategorimizi Ziyaret Edebilirsiniz.


Bir zamanlar, tatlı bir bebek olan Ali, büyük bir merakla dünya etrafında keşfe çıkmayı hayal ediyordu. Onun en sevdiği yerlerden biri, mahallelerinin köşesindeki eski ve gizemli bir kütüphaneydi. Ancak bu sadece bir kütüphane değildi, aynı zamanda büyülü ve fantastik maceraların kapısını açan bir yerdi. Ali, kütüphaneyi ziyaret etmeyi çok seviyordu. Her hafta annesiyle kütüphaneye gidip kitaplarla dolu rafları keşfederlerdi. Ancak bir gün, Ali'nin kütüphane ziyareti sıradışı bir şekilde başladı. Ali ve annesi, kütüphaneye girdiklerinde, bir kitabın önünde durmuştu. Bu kitap, diğerlerinden farklıydı. Kapağı altın yaldızla süslenmişti ve ışıl ışıl parlıyordu. Ali kitabı alıp eline aldığında, aniden kitabın sayfaları canlanmış gibi göründü ve Ali'nin içine doğru çekildi. Ali, şimdi büyük bir maceranın içinde buluyordu kendini. Kitabın sayfaları arasında yürürken, kendini büyülü bir ormanda buldu. Ormanın ağaçları yüksek ve gizemliydi, kuşlar melodilerini ötüyordu ve renkli çiçekler açmıştı. Ali, bu yeni dünyanın tadını çıkardı ve etrafı keşfetmeye başladı. Ali, ormanda dolaşırken, ileride devasa bir kale gördü. Kale, yüksek surlarla çevriliydi ve tıpkı peri masallarındaki kaleler gibiydi. Ali, kaleye doğru ilerledi ve kapısını çaldı. Kapı aniden açıldı ve içeri girdi. Kale, büyülü ve gizemliydi. Odalardan biri tamamen şekerlemelerle doluydu, diğeri devasa bir kütüphaneyle süslenmişti. Ali, kitapları incelemeye başladı ve her biri bir başka fantastik maceranın kapısını açıyordu. İşte bu kütüphane, gerçek bir dünya kütüphanesiydi, her kitap kendi hikayesini yaşıyordu. Ali, farklı kitaplara dalıp farklı maceralara katıldı. Bir kitapta ejderhalarla savaştı, diğerinde uzaya yolculuk yaptı, başka bir kitapta tarihi bir maceraya atıldı. Her macera onu farklı bir dünyanın içine çekti ve her biri büyülü ve unutulmazdı. Bir gün, Ali bir kitapta sıkıştı kaldı. Kitabın sayfaları kapanıp onu içine hapsetmişti. Ancak bu sefer kitapla sadece okuyucusu değil, kahramanı da birlikteydi. Ali, bu yeni dünyada hayatta kalmanın yollarını öğrenmeye başladı. Ali, maceralarla dolu bu dünyada dostlar edindi ve zorlu görevler üstlendi. Ejderhaları yenmeye yardımcı oldu, uzay gemilerini onardı, tarihi sırları çözdü. Her macera, Ali'nin cesaretini ve bilgisini artırırken, kendini keşfetmesine yardımcı oldu. Ancak en önemlisi, Ali, bu fantastik dünyalarda öğrendiği şeyleri gerçek dünyasına taşıdı. Cesaret, bilgi ve arkadaşlık, onun gerçek hayatında da değerli oldu. Artık her kitap, sadece bir hikaye anlatmıyor, aynı zamanda yaşam dersleri veriyordu. Bir gün, Ali bir kitaptan çıktı ve gerçek dünyasına geri döndü. Kütüphanenin sessizliğinde, annesi onu bekliyordu. Ali, yaşadığı maceraları ve öğrendiklerini paylaştı ve annesi onun bu büyülü yolculuğunu gülümseyerek dinledi. Ali'nin Kütüphane Macerası sona erdi, ama bu macera ona okumanın ve hayal gücünün gücünü öğretti. Her kitap, kendi dünyasını sunuyor ve her okuma, bir maceraya dönüşebiliyordu. Ali artık her kitabı bir kapı olarak görüyor ve her sayfanın büyülü bir dünyaya açıldığını biliyordu. Daha Fazla Masal okumak isterseniz Bebek Masalları Kategorilerimizi Ziyaret Edebilirsiniz.


Geçmiş zamanların birinde oduncunun biri ormanda kış için odun hazırlarken, yakınlarda bulunan çalıdan gelen sesle irkilmiş. Baltasını sıkı sıkıya tutarak çalılara yaklaşmış ve orada kıvrılmış bir yılan görmüş. Oduncu elindeki baltayı kaldırarak nefret ettiği yılanın başına indirmeyi düşünürken yılanın ona baktığını görmüş. Yılanın oduncunun gözlerine bakışı o kadar içten ve mahzunmuş ki oduncu çok etkilenmiş. Elindeki baltayı, tedbiri de elden bırakmamak için usulca hemen yanına bırakmış. Yılanın da bir canının, onun da yavrularının olduğu düşüncesiyle yılanı öldürmekte tereddüde düşmüş. Oduncu, bir yandan acıma hissiyle baktığı yılandan çekinmiyor da değilmiş. Ama onun da yuvasında yavruları olabileceğini, yuvada yiyecek beklerken anasız kalmalarının onları nasıl da perişan edeceğini düşünerek korku ve nefretini bir yana bırakarak yılanın canını bağışlamaya karar vermiş. Meğerse oduncunun karşısındaki aslında yılanların kralıymış. Yılanın konuşmasına şaşıran oduncu bir yandan yılana küçümser gözlerle bakarken bir yandan da yılana Büyük de olsan sen bir aciz hayvansın, beni ödüllendirebilmen nasıl mümkün olur? diye sormaktan da kendini alamamış. Yılan; Beni burada biraz beklersen görürsün diyerek oduncunun daha önce görmediği deliğine dalarak ortadan kaybolmuş. Oduncu merak ve şaşkınlıkla kalakalmış. Çok geçmeden yılan deliğinden çıkmış. Ağzında çil çil bir altın tutuyormuş. Altını oduncunun önüne bırakarak altının oduncunun olduğunu söylemiş. Yılan daha sonra: Ne zaman ihtiyacın olursa benim yuvam olan bu kuyunun başına gel ve bana seslen, ben geldim, dostun oduncuyum ben, ortaya çık da altınımı ver bana diye bana buradan seslen demiş. Oduncu şaşkın şaşkın bir elindeki altına bir yılana bakarken yılan tekrar yuvasına dönmüş. Oduncu da; Vardır bu işte de bir hikmet diyerek sevinçle şehrin yolunu tutmuş. Altını kuyumcuya verip karşılığında yüklüce bir para almış. Fakir oduncu, evine eli yiyeceklerle dolu olarak dönmüş. Ama parayı nereden bulduğunu, ormanda yaşadıklarını karısı dahil hiç kimseye anlatmamış. O günden sonra ne zaman para ihtiyacı olsa yılanın yuvasının önüne gidip altınını alıyormuş. Oduncunun evi bolluk ve bereketle doluyormuş. Böylece hayat sürüp giderken oduncu bir gün hastalanmış. Hastalanınca da ne odun kesmek için ne de kuyunun başına gidip yılandan altın almak için dermanı kalmamış. Bu nedenle oduncunun evini eskisinden daha beter bir yoksulluk almış. Neredeyse yiyecek bir kuru lokmalık ekmekleri yokmuş. Çaresiz kalan oduncu oğlunu yanına çağırarak sırrını açmak zorunda kalmış. Sonra da oğluna ormandaki yılanın yuvasının yerini tarif ederek; Kuyunun başına git ve yılana ben oduncunun oğluyum, babam hasta, altını ben almaya geldim de. Sana vereceği altını şehre gidip bozdur. Evin ihtiyaçlarını pazardan al gel. demiş. Oduncunun oğlu duyduklarına çok şaşırmış. Babasının hastalığın etkisiyle konuştuğunu düşünse de hem onu kırmamak için hem de doğru olma ihtimalini düşünerek ormana gitmiş ve yılanın yuvası olan kör kuyuyu bulmuş. Babasının söylediği gibi yılana seslenerek beklemeye başlamış. Biraz sonra yılan ağzında bir altınla gelivermiş. Oduncunun oğlu bir yandan şaşırmış öte yandan kuyudaki altınların hepsine sahip olma düşüncesiyle yılanı öldürmeye karar vermiş. Elindeki baltayı yılanın kafasına doğru savurmuş. Yılan, durumu fark ederek can havliyle hareket ederek canını son anda kurtarmışsa da balta kuyruğundan bir kısmını koparmış Bunun üzerine yılan çocuğun bacağından ısırıvermiş. Çocuk, zehirlenerek oracıkta can vermiş. Evde geciken oğlunu bekleyen oduncunun yüreğine bir sızı düşmüş. Oğlu uzun süre gelmeyince komşularından oğlunu aramalarını istemiş. Olup bitenlerden bahsetmeden kuyuyu onlara da tarif etmiş. Komşuları, delikanlıyı kuyunun başında ölmüş olarak bulmuşlar. Oğlunu defneden oduncunun hastalığına bir de evlat acısı eklenmiş. Bir müddet sonra iyileşen oduncunun acısı da küllenmiş. Oğlunun ölüm sebebini bilmeyen oduncu parası da kalmadığından iyileşince hemen kuyunun yolunu tutmuş. Kuyunun başına gidip yılanın söylediği gibi seslenmiş. Yılan oduncuyu her zamankinden daha çok bekletmişse de sonunda dışarı çıkmış. Ama bu sefer ağzında altın yokmuş. Yılanın kuyruğun hemen oduncunun dikkatini çekmiş ve yılana ne olduğunu sormuş. Yılan tüm olanları anlatmış. Oduncu oğlunun hatasını anlamış. Oğlunun çok büyük bir hata yaptığını ve bunun bedelini ödediğini, bunun için yılanı suçlayamayacağını eski dost olduklarını ve kendisinin bu dostluğu devam ettirmek istediğini söylemiş.


Bir varmış bir yokmuş, zamanın birinde yüksek dağların ardında tavşanlar ülkesi varmış. Bu ülkede renkli renkli çiçekler, kocaman ağaçlar ve bir sürü havuç varmış. Tavşanlar ülkesinde yaşayan Lili isimli tavşanın kuyruğu yokmuş ve o buna çok üzülürmüş. Lili'nin kuyruğu olmadığı için diğer tavşanlar Lili'yle oynamaz ve hep onunla dalga geçerlermiş. Bir gün Lili bu duruma çok üzülmüş ve annesine gidip Anne neden diğer tavşan arkadaşlarım benimle dalga geçiyor, ben çok mu çirkin bir tavşanım? diye sormuş. Lili'nin annesi de 'Hayır Lili sen kuyruğun olmadan da çok güzel bir tavşansın ama bazen dış görünüş bizi yanıltabilir, arkadaşların da bunu zamanla anlayacaktır.' demiş. Gel zaman git zaman tavşanlar havuç yeme yarışması yapmak istemişler. Ama yarışmanın bir şartı varmış. Bu havuçlar sihirli büyük dağın arkasından toplanacakmış ve bu dağın yolunda da kötü kalpli tavşanlar yaşarmış. Bu yarışmayı duyan Lili havuç toplamak için sabahın erken saatlerinde sihirli dağın arkasına gitmek için diğer tavşanlardan gizli yola çıkmış. Yolda bir de ne görsün? Sihirli dağın arkasında duran kötü kalpli tavşanlar tüm havuçları zehirlemiş, bunu gören Lili de hemen geri dönüp arkadaşlarına durumu anlatmış. Ama diğer tavşanlar Lili'ye inanmışlar 'Senin kuyruğun yok, hem sen bizim gibi güzel bir tavşan değilsin, yarışma yapmayalım diye bizi kandırıyorsun.' demişler ve sihirli dağın arkasına havuç toplamak için gitmişler. Aradan çok zaman geçmiş ve gündüzler gece olmuş ama sihirli dağın arkasına giden tavşanlar hala dönmemişler. Diğer tavşanlar da sihirli dağa gidip kaybolan arkadaşlarını bulmak üzere yola çıkmışlar. Bir de yolda ne görsünler? Havuç toplamak için dağın arkasına giden tavşanlar yolda uyuyakalmış. Sonra büyük tavşanlar, uyuyan arkadaşlarını kendi köylerine taşımışlar. Köyde yaşayan bilge tavşan dede, uyuyan tavşanlar için iksir hazırlamış ve herkese içirince tavşanlar iyileşmeye başlamış. Yavaş yavaş kendine gelen tavşanlar sihirli dağa havuç toplamak için gittiklerini, yolda gördükleri güzel havuçları yemek için durduklarını ama sonra hastalandıklarını anlatınca bütün tavşanlar bu duruma çok üzülmüş, ağlamışlar. Sonra yarışmayı düzenleyen tavşan Fiti, Lili'nin yanına gitmiş Lili'ye sarılıp olanları anlatan Fiti 'Senden çok özür dilerim kuyruğun yok diye sana hep kötü davrandım, oyunlara almadım ve seninle hep dalga geçtim ama sen yine de bizi uyardın ve doğruyu söyledin senden özür dilerim.' demiş. Hatasını anlayan diğer tavşanlar da Lili'den özür dilemişler ve tüm tavşanlar mutlu mesut yaşayıp hep birlikte oyunlar oynamışlar. Daha fazla masal okumak isterseniz Çocuk Hikayeleri kategorimizi inceleyebilirsiniz. güzelliğin umrumda değil ben içindeki sen'e aşık oldum A.


Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde ormanın derinliklerinde yaşayan bir tilki varmış. Günlerden bir gün tilki etrafına bakına bakına geziyormuş. Etrafta tehlikeler olacağını düşünerek çevresine dikkatli dikkatli bakıyormuş. Bütün dikkatine rağmen sonunda bir kapana yakalanan tilki, bir sürü zorlamadan sonra nihayet kuyruğunu kapanda bırakarak kapandan kurtulabilmiş. Vücudunda sadece kuyruğunun kökü kalmış. Tilki kuyruğunu gördükçe çok üzülüyormuş ancak oradan da sağ selamet kurtulduğu için şükür ediyormuş. Derken tüm cesaretini toplayarak tilkilerin yanına gitmiş. Bir toplantı düzenleyerek onlara kuyruk kadar gereksiz hiçbir şeyin olmadığını özellikle de düşmanlarından mesela peşlerinde koşan köpekler varken kuyruklarının serbest hareket etmelerine ne kadar büyük bir engel olduğunu söylemiş. Hatta oturdukları zaman rahatça yerlerine yerleşememelerinin en büyük sebebin de yine o münasebetsiz kuyrukları olduğunu uzun uzun anlatmış. Bütün tilkiler hayret ederek dinlemişler. Hatta tilkilerden bazıları keşke bizim de kuyruğumuz olmasaydı diye düşünmüşler. Tilki kendini beğendirmek için sözlerini devam ederken, toplantıdaki tilkilerden en yaşlısı şöyle konuşmuş. Bütün söylediklerin yanlış diyemem. Bazı şeyleri çok güzel söyledin ama eğer sen kuyruğunu elinde olmadan kaybetmeseydin, acaba bizim için çok önemli olan ve tek süsümüz olan kuyruğumuz için yine böyle bir tavsiye de bulunur muydun? çok merak ediyorum demiş. Kuyruksuz Tilki ne diyeceğini şaşırmış. Yaşlı tilki çok doğru söylüyormuş. Eğer ki biricik kuyruğunu kaybetmeseymiş, asla bunları söylemezmiş. Evet çok haklısın yaşlı Tilki gerçekten de hayatımdaki en güzel süsüm olan kuyruğumu kaybetmeseydim ben de bu lafları söylemezdim ama diğer hayvanların beni dışlayacağını düşündüm demiş. Dalga geçip beni aranıza almazsınız diye çok korktum demiş. Yaşlı tilki kuyruksuz tilkiye dönerek: Sen kuyruğunu isteyerek kaybetmedin ya bunların hepsi bizim de başımıza gelebilirdi. O yüzden birbirimize her zaman destek olmalıyız demiş. Asıl birbirimizi dışlarsak, birbirimizden ayrılırsak, böyle olaylar başımıza çok gelir demiş. Herkes bu durumdan ders çıkarsın kimse benim başıma gelmez diye büyük konuşmasın demiş. Bu masalda burada bitmiş. Daha fazla uyku masalları makalesi için 8 yaş masalları kategorisini ziyaret edebilirsiniz.


Bir zamanlar küçük bir köyün yakınlarında derin ve karanlık bir kuyu bulunurmuş. Köylüler bu kuyunun dibinde kocaman bir canavarın yaşadığına dair efsaneler anlatırlarmış. Kuyu Canavarı olarak adlandırılan bu yaratığın köye zarar vermek için her an yüzeye çıkabileceği söylenirmiş. Köyde yaşayan çocuklar, annelerinin akşamları dışarı çıkmamaları konusunda uyardığı bu kuyudan korkarlarmış. Ancak köyün en cesur ve meraklı çocuğu olan Ali, Kuyu Canavarı hikayesine inanmazmış. Bir gün arkadaşlarına meydan okuyarak, onlara Kuyu Canavarını yakalamak için gizlice plan yapmış. Ertesi gün, Ali ve arkadaşları gizlice kuyuya yaklaşmışlar. Kuyunun başına geldiklerinde, derinliklerinden tuhaf sesler geldiğini işitmişler. Arkadaşları korkudan geri çekilirken, Ali daha da meraklanmış ve cesaretiyle kuyunun içine doğru ilerlemiş. Kuyunun dibine ulaştığında, gerçekten de kocaman bir yaratıkla karşılaşmış. Ancak yaratık, korkunç bir canavar değilmiş, sadece aç ve susuz kalmış bir köpekmiş. Kuyuya düşmüş ve oradan çıkamamış. Yıllardır kimsenin gelip ona yardım etmediğini söyleyen köpek, Ali'ye minnettarlıkla bakmış. Ali, hemen köye dönüp arkadaşlarını alıp köpeği kurtarmış. Köylüler önce köpeği görünce korkmuş olsalar da Ali, onlara köpeğin aslında zararsız olduğunu ve Kuyu Canavarı olmadığını anlatmış. Köylülerin de kalpleri yumuşamış ve köpeği köye almışlar. O günden sonra, köylüler köpeğe Kuyu Canavarı değil, Kuyu Dostu adını takmışlar. Kuyu Dostu, köyde sevgi ve şefkatle büyümüş, çocukların en iyi arkadaşı olmuş. Artık köyde Kuyu Dostunun hikayesi anlatılırmış ve insanlara bir canavarın dış görünüşüne aldanmamaları gerektiği öğretilirmiş. Dost canlısı ve insanlara karşı oldukça meraklı olan Kuyu Dostu, köylülerin ona olan ilgisini ve sevgisini hemen fark etmişti. Onun sevimli tavrı, köylülerin kalbini çalmış ve köyün en özel köpeği haline gelmişti. Çocuklarla oynamaktan ve koşuşturmaktan hoşlanırdı. Onların yanında olduğunda, gözleri parlar ve mutlulukla kuyruğunu sallardı. Ali ve arkadaşları, korkularını yenebildikleri için gurur duyarmış. Bir zamanlar korkutucu bir efsane olan Kuyu Canavarı hikayesi, dostluğun gücü sayesinde mutlu sonla bitmiş ve Kuyu Dostu köyün en özel varlıklarından biri haline gelmiş. Herkes, Kuyu Dostunun hikayesini gelecek nesillere anlatarak, insanların birbirine sevgiyle yaklaşmasını sağlamışlar. Böylece, köyde hep birlikte mutlu ve huzurlu bir yaşam sürmüşler.


Leyla ile Mecnun hikayesi çok meşhur olan bir hikayedir. Mecnun, bir kabile reisi olan adaklar ve dualar ile dünyaya gözlerini açan olan Kays isimli oğludur. Bu Kays okul içinde iken bir başka kabile reisi kızı olan Leyla ile tanışmıştır. Bu iki kişi birbirine aşık olmuşlardır. Okulda başlayan ve git gide çoğalan bu aşkı ve macerayı Leyla'nın annesi öğrenmiştir. Bunun üzerine annesi bu konu ile ilgili Leyla kızına çok kızmıştır. Bunun üzerine ona çıkışmıştır ve okuldan almaya karar vermiştir. Kays okul içinde Leyla'nın gelmediğini görünce üzüntüsü çok fazla artmıştır. Bunun üzerine başını alıp çöllere doğru yol alır. Bunun ile birlikte Mecnun diye adlandırılmaya başlar. Mecnun'un babası, bu durumdan rahatsız olmaktadır. Bunun üzerine ise Leyla'yı ailesinden istemiştir. Ama Leyla'nın annesi ve babası Mecnun olduğu için kızlarını vermezler. Bunu duyan Leyla ise evden kaçmış ve Mecnun'u çölde bulmuştur. Halbuki Mecnun, çölde ahular ile, ceylanlar ve kuşlar ile arkadaşlık etmiştir ve mecazi olan aşktan doğru ilahi aşka yükselme göstermiştir. Bu neden ile Leyla'yı tanımamıştır. Bunun üzerine üzülen babası Mecnun'u iyileşebilmesi için Kabe'ye götürmüştür. Allah'a olan duaların kabul gördüğü bu yerde Mecnun da kendisinde bulanan aşkını daha fazla arttırması için Allah çok fazla dua etmektedir. Allah'a olan duası ve daha doğrusu aşkı daha fazla artmıştır ve bunun üzerine tüm zamanını çöl içerisinde geçirmeye başlamıştır. Diğer tarafta ise Leyla da aşk ıstırabına kendini kaptırmıştır. Bir vakit sonra ailesi, Leyla'yı İbn-i Selam isimli zengin ve adı duyulmuş biri ile evlendirmiştir. Ancak, Leyla bu durum karşısında kendisinin bir peri tarafından sevildiğini söyler. Ayrıca eğer kendisine dokunur ise ikisinin de kötü olacağını söyleyerek İbn-i Selam'dan uzak tutmaya çalışır. Mecnun, çölde Leyla'nın evlendiğini duyunca çok üzülür. Leyla'ya bunun üzerine sitem ile mektup göndermiştir. Leyla da Mecnun'a durumunu anlatır. Kendisini anlamadığı için o da sitemde bulunur. Bir zaman sonra Mecnun'un ahı tutar ve İbn-i Selam ölür. Leyla evine döner. Daha sonra Mecnun'u çölde aramaya başlamaktadır. Fakat Mecnun, ilahi aşk yüzünden Leyla'nın varlığını unutmuştur. Leyla, çölde Mecnun'u bulduğu halde, Mecnun onu tanımamıştır. Leyla onun erdiğini anlamış olsa da yine onsuz yaşayamamaktadır. Hastalanır ve yataklara düşer ve ölür. Mecnun, Leyla'nın mezarını kucaklar ve ağlayıp söylenir. O anda o da ölür. İkisi cennette buluşmuşlardır.


Evvel zaman için köyün birinde bir yuva varmış. Bu yuva bir leylek yuvasıymış ve yuvada anne leylekle beraber 4 yavrusu birlikte yaşarmış. Leyleğin yavruları henüz çok küçükmüş. Bu sebeple de gagalarının rengi kırmızı değil siyahmış. Yuvanın olduğu köyde çok sayıda çocuk varmış ve bu çocuklar bir gün yuvanın aşağısında oynamaya başlamışlar. Oyun oynayan çocuklar çok yaramazmış ve leylekleri gördüklerinde şarkı söylemişler. Bu şarkı ise leylek leylek havada. Yumurtası tavada şeklindeymiş. Onların söyledikleri şarkılar yavru leylekleri korkutmuş ve çocukların onlar hakkında kötü konuştuğunu annelerine söylemişler. Anne leylek bunun üzerine yavrularına korkmamalarını ve çocukları dinlememelerini söylemiş. Ancak çocuklar leylekleri üzen şarkılarını söylemeye devam etmişler. Yalnızca içlerinde adı Peter olan çocuk leyleklerle ilgili yaptıkları şarkıyı söylemiyormuş ve arkadaşlarını hayvanlarla dalga geçmemeleri için uyarıyormuş. Ancak arkadaşlarının hiçbiri onu dinlemiyormuş. Ertesi gün olmuş. Çocuklar yine gelip aynı şarkıyı söylemeye başlamış. Bunun üzerine yavru leylekler annelerine çocukların onların yumurtalarını tavada pişirmek mi istediklerini sormuşlar. Anneleri hayır demiş onlara ve bir an önce büyüyüp uçmayı öğrenmelerini istediğini belirtmiş. Çünkü onlar uçmayı öğrenince sıcak ülkelere gideceklermiş ve başka yerlerde yaşayacaklarmış. Ayrıca yavrularını şu an yaşadıkları köyün kışın soğuk olduğunu gitmezlerse donacaklarını söylemiş. Bunun üzerine yavruları çocukların da kışın doğup donmayacaklarını merak etmişler. Bunun üzerine anne leylek yavrularına çocukların kışın donmayacaklarını ancak soğuk olduğu için evlerinden dışarı çıkamayacaklarını söylemiş. Kendi yavrularının ise sıcak ülkelerde diledikleri gibi yaşayabileceklerini anlatmış. Zaman böylece geçmeye başlamış. Anne leylek yavruları için her gün yiyecek bulmaya gidiyormuş ve buldukları yiyecekleri gagasında biriktirip yavrularına getirerek onların beslenmelerini sağlıyormuş. Onun getirdiği yiyecekler sayesinde de yavru leylekler büyümeye başlıyormuş. Günler geçerken yine yavru leylekler büyümeye ve uçmaya başlamışlar. O zaman sonbaharda geldiği için anne leylek yavrularıyla beraber sıcak ülkelere gitmeye karar vermiş. Bunun içinde hazırlanmaya başlamışlar. Ancak yavru leylekler zamanında onlarla eğlenen çocuklardan intikam almadan oradan ayrılmayı kabul etmemişler. Bunu annelerine de söylemişler. Bu istekleri sonrasında anneleri onlara aklına bir fikir geldiğini söylemiş ve anlatmaya başlamış. Yavrularına insanların yavrularının bir göl etrafında toplandığını ve kendisi gibi leyleklerin insan yavrularını alarak annelerine götürdüğünü anlatmış. Bunun için de insan yavrularının sıraları gelip leylekler onları alana kadar gölde durduklarını söylemiş. Aynı zamanda bebeklerin gölde uyuduğunu ve ailelerinde güzel bebekleri leyleklerin onlara getirmesini beklediklerini anlatmış. Aynı bekleyişin kardeşleri olmasını isteyen çocuklar tarafından da gerçekleştiğini anlatmış. Daha sonra da yavrularına bahsettiği gölün yerine bildiğini ve birlikte o göle gideceklerini söylemiş. Aklına gelen fikre göre de göle gidecekler ve kendilerine iyi davranan çocuklara ve insanlara güzel bebek getireceklermiş. Ancak onlara kötü davranan ve leylek leylek havada diyerek dalga geçen çocuklara kardeş götürmeyeceklermiş. Böylece de onlardan intikam alıp sıcak ülkelere uçacaklarmış. Annelerinin bu fikrini yavru leylekler çok beğenmişler ve kötü çocukların onları üzdüğü gibi onlarda kötü çocukları üzmek istemişler. O sırada akıllarına onlarla ilgili ilk kötü şarkı söyleyen çocuğa ne yapacakları sorusu gelmiş. Annelerine bunun sorunca da anne leylek onlara gölde bir de ölü bebek olduğunu ve o çocuğa da ölü bebeği götürmelerinin doğru olacağını söyler. Anne leylek aynı zamanda kötü çocukları alay etmemeleri konusunda uyaran iyi kalpli adı Peter olan çocuğa da iki kardeş götüreceklerini söylemiş. Sonra da yavrularına iyi kalpli olan çocuğun adını yavrularının da kullanmasını istediğini belirtmiş. Tüm bu dediklerini yaparak kötü çocuklara ya ölü bebek getirmişler ya da kardeş getirmemişler. İyi olanlara da kardeş getirmişler. O günden sonra da leylek yavruları Peter ismini kullanmaya başlamışlar. Sonbaharda da sıcak ülkelere uçarak arada yaşamlarına devam etmişler.


Bir işadamının evinin bahçesinde, her türlü meyve ağacı bulunuyordu. Yalnız iki limon ağacı vardı ki Mayıs ayı gelince bahçede ferah bir esintinin kaynağı olur, bu ağaçlardan yayılan koku çevredeki apartmanların dört duvarı arasına sıkışmış insanları bile yaşama sevinciyle doldururdu. Ancak bu ağaçlardan biri sanki topraktaki tüm gücü diğer ağaca vermişçesine bir çalı gibi düzensiz, bir vişne ağacı gibi cılız dallarla sahipti. Büyük ağaç cılız ağacı hor görür, fırsat buldukça cılızlığını yüzüne vuru ve hep düzenli şekli güçlü dallarıyla böbürlenirdi. Zayıf ağacı sadece büyük olan ağaç küçümseniyordu. Bahçedeki bahçıvan da ondan neredeyse ümidi kesmiş, ev sahibine sık sık bu ağacın gereksizliğinden dem vuruyordu. Bu nedenle suyun çoğu her zaman büyük ağaca gidiyor, hatta çoğu zaman küçük ağacı sulama zahmetine bile girmiyordu. Şiddetli bir poyraz, bahçede yeni bir canlılığı da beraberinde getirdi. Poyrazın dağlardan taşıdığı çiçek tohumları bahçeye dağıldı. Bahçenin her tarafı bir sürü sebze, çiçek ve ağaçlarla dolu olduğundan kendilerine hayat alanı bulmaya çalışan dağ çiçeklerinin tohumları çareyi altı boş olan limon ağaçlarından izin istemekte buldular. Büyük ağaç, bahçedeki yerini kaptırmak niyetinde değildi. Çiçek tohumlarına; Sizler çok su istersiniz. Benim için verilen suyu da emip beni susuz bırakırsınız, kurumama sebep olursunuz. dese de susuz bırakılmayacağını biliyor, asıl korkusunu dile getirmekten utanıyordu. Büyük limon ağacı, kendisinden daha güzel çiçekleri olan bu dağ bitkilerinin bahçedeki tahtını sallamalarından korkuyordu. Öyle ya kendisinin küçük beyaz çiçekleri, dağ çiçeklerinin yanında fark bile edilmeyecekti. Halbuki limon ağacı tüm çabasını bahçenin en gözde ürünü olmaya harcıyordu. Küçük ağaç ise bu duruma çok farklı bakıyordu. Susuzluk çekme korkusu hiç taşımıyor, bu hayatı ona bahşeden gücün onun yaşaması için ihtiyaç duyacağı suyu da vereceğinden hiçbir zaman şüphe duymamıştı. Cüssesi ve güzelliğiyle böbürlenme telaşı da hiç olmamıştı. Büyük ağacın başkalarına tahammül edemeyen kıskanç yapısın aksine küçük limon ağacı her güzelliğin güzelliğini artıracağına inanıyordu. Böylece dağ çiçeği tohumları küçük limon ağacının etrafında yerlerini aldılar. Tohumları bir müddet sonra filizlenip ardından çiçek açınca bahçenin en iyi köşesini oluşturdular. Küçük limon, bu güzelliğin daha da serpilmesi için güneşe engel olan yapraklarını bile dökme fedakarlığı gösteriyordu. Çiçekler, gelişip serpildikçe bahçede hiç olmamış kokular rüzgarla etrafa yayıldı. Bu kokunun kaynağını arayan bahçıvan, dağ çiçekleriyle karşılaşınca çok mutlu oldu. Ev sahibinden de bu mis kokular sebebiyle övgüler alan bahçıvan, sabahın erken saatlerinde kalkıp mis kokular saçan çiçeklerin yanına geliyor, onlara özel bir ihtimam gösteriyor, önce onları gübreyle besliyor, suluyor ardından diğer çiçek ve ağaçlarla ilgileniyordu. Çiçekler; kendileri için toprağa konulan her gübre parçasını, akıtılan her damla suyu küçük limon ağacıyla paylaşıyorlardı. Bu bolluk içinde açlığı unutan, dallarının ucuna kadar suya kavuşan limon ağacı da her gün biraz daha güçlendi. Cılız dallar güçlü dallara dönüşürken, tüm şekilsizliği de ortadan kalkmıştı. Küçük limon ağacının çiçeklere karşı gösterdiği sevgi, ona öyle güçlü bir dönüş yaptı ki ilkbahar geldiğinde bahçedeki en büyük ağaç haline gelmişti. Arılar ondan bal almak için sürekli onu etrafında uçuşuyor, dallarına konan kelebekler güzelliğine güzellik katıyordu. Büyük limon ağacı ise artık bahçedeki en cılız ağaç haline gelmişti. Yalnızlık bir yandan bir türlü içinden atamadığı kıskançlık duygusu bir yandan onu her geçen gün kurutuyordu.


Mağusa, Kıbrıs'ın ana liman şehirlerinden biridir. Bu üzücü olay Kıbrıs'ın henüz kuzey ve güney olarak ikiye ayrılmadığı bir dönemde 1943 senesinde yaşanmıştır. 1943 senesinden itibaren günümüze kadar gelen bu türkünün hikayesinde oldukça duygu yüklü olarak karşınıza çıkıyor. Hamal olarak çalışan Ali'nin hüzün dolu öyküsü türkülere yansımıştır. Güçlü ve kuvvetli olan Ali'nin hikayesi sizi şaşırtacak. Arap Ali, Mağusa limanında hamal olarak çalışmaktadır. Bu esmer teninden dolayı Arap lakabıyla anılan Arap Ali'nin hikayesidir. Arap Ali, genç yaşta evlenen ve bir çocuğu olan çetin bir gençtir. Neredeyse her akşam işini bitirdikten sonra çalıştığı Mağusa limanı yakınlarında bir meyhaneye gider, günün yorgunluğunu atmak için bir şeyler içer ve evine giderdi. Günleri böyle geçiyordu. Yine bir gece, Ali işten sonra bir meyhaneye gider. Bu kez meyhaneye girdiğinde İngiliz kolonisine ait 7 Hintli askerin kahkahalar eşliğinde ve saygısız bir tavır sergilediğini görür. Ali'nin gözlerini askerlere dikmiş olmasından endişe duyan Hintli askerler, Ali'ye yaklaşırlar ancak beklenmedik bir şekilde Ali tarafından dayak yiyerek ve meyhaneden ayrılırlar. Ve bu olay o gece tüm Kıbrıs'a yayılır. Bu olaydan sonra arkadaşları Ali'ye bir an önce gitmesini ve rahat bırakılmayacağını söylerler. Ama Ali kaçmayı aklından bile geçirmez. Ali asıl gitmesi gereken onlar der. Ali'nin korkusuz olması etrafta yayılmaya başlar. Ali'nin yaptıklarından dolayı İngilizler tarafından aranmaya da başlar. Ertesi gün Ali iş çıkışı aynı meyhaneye gider ve bu sefer meyhanede farklı bir atmosferle karşılaşır. Tüfeklerinde süngü olan 7 Hintli asker onu beklemektedir. İçlerinden biri Ali'ye doğru bir adım atar. Ali ilk askeri yumruğuyla yere serer ama diğer 6 askerin süngü darbelerine dayanamaz. Sonunda, yedinci Asker, Ali'yi bir süngü ile bıçaklar. Hızla kan kaybetmeye başlayan Ali'yi ibret olması için Hint askerleri sürükleyerek Mağusa limanına getirirler. Ve onu orada bırakırlar, olayı öğrenen Ali'nin karısı hızla limana koşar ve kanlar içinde olan Ali'nin yanına gider. Ali'nin ağzından son sözler dökülür. İskeleden çıktım yan basa basa Mağusa'ya vardım kan kusa kusa. Mağusa limanı, limandır liman, beni öldürenlerde yoktur din iman sözlerinin ardından Ali ölür. Ali'nin karısı, uyan Alim uyan uyanmaz oldun yedi bıçak yarasına dayanmaz oldun diye ağıt yakar. Bu sözleri duyan mahalle sakinleri, bu sözlerden türkü yaparlar. Yediği bıçak darbeleri ile hayata gözlerini kapayan ali bu türkü sözleri ile hala yaşamımızda yer alıyor. Sözler dinlendiğinde dikkat çekici olması ile ön plana çıkıyor. Geçmişten günümüze gelen bu türkü birçok sanatçı tarafından seslendirilmiştir. Sözleri anonim olarak ortaya çıkmıştır. Mağusa, Kıbrıs'ın ana liman şehirlerinden biridir. Bu üzücü olay Kıbrıs'ın henüz kuzey ve güney olarak ikiye ayrılmadığı bir dönemde 1943 senesinde yaşanmıştır. Daha fazla hikaye okumak isterseniz Türküler ve Hikayeleri kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Adına türküler yazılan efsaneler den biri de zengin Elazığlı bir ailenin mensubu olan Mehmet ve Koca Mustafa Paşa Mahallesinde yaşayan Bekir Hocanın genç ve güzel karısının arasında geçen aşkın hüzünlü hikayesidir. Bu hikayenin kahramanları, kendi başlarına ne kadar masum ve toy olsalar da, ortaya çıkan hikaye bir o kadar hazin ve göz yaşartıcı. Elazığ'da yaşayan Bekir hoca orta yaşlarında, insanlara yardım etmeyi seven dürüst bir insanmış. Harput bölgesinde dürüstlüğü ve iyi kalbi insanların hocaya karşı çok saygılı olmasına ve ona güvenmesine neden olmuş. Hoca bir gün kendinden yaşça genç bir gelinle evlenmiş. Kızın ailesi böylesine onurlu ve dürüst bir hocaya kız verdikleri için çok memnunlarmış. Kız daha gençliğine doyamadan kendinden yaşça büyük bir hocayla evlendirildiği için önceleri çok üzülmüş. Ancak zamanla hocaya alışmış ve iyi geçinmeye başlamışlar. Bölgenin meddahlarının anlattığına göre, Elazığlı zengin bir ailenin tek oğlu olam Mamoş şehir dışında gördüğü eğitimi tamamladıktan sonra memleketine geri dönmüş. Halk arasında çok sevilen Mehmet'i ailesi kısa sürede evlendirmek istiyormuş. Daha eğitimini yeni bitirmiş ve atik Mehmet, evlilik konusunda ayak sürtmüş ailesine. Mamoş eğitimi sırasında yine kendi gibi iyi eğitim almış ailelerin mensuplarından etkilenen Mehmet, memleketindeki kızları beğenmez olmuş. Yine Mehmet'in pazar yürüdüğü günlerden bir günde Bekir Hocanın zevcesi de pazar da tezgahların arasında dolaşıyormuş. Gencecik ve toy olan kadının gözleri onu gözetleyen Mehmet'in gözlerini yakalamış. Mamoş genç kızın gözleriyle karşılaşınca önce utançla gözlerini kaçırmış. Genç kız aynı anda Mehmet'ten uzaklaşmak için hızlı adımlarla yürümeye başlamış. Ancak Mehmet elinde olmadan genç kızı takip etmiş. Genç kızı bir süre takip ettikten sonra kız ortada kaybolmuş. Mehmet günlerce bu genç kızı aklından çıkaramamış. Kızı soruşturmaya başlayan Mamoş, kızın Bekir Hoca'nın zevcesi olduğunu öğrenince yıkılmış. Ancak genç kız aynı şekilde Mehmet'e ilk görüşte aşık olmuş. Zamanla aşıklar buluşmaya başlamışlar. Önceleri çok masum buluşmalarla başlayan bu sevgi gitgide büyümüş ve yasak bir aşka dönüşmüş. Dedikodular Bekir Hocanın kulağına bile ilişmiş. Ancak sevdalılar aşklarından sarhoş bu durumun farkına bile varmamış. Günlerden bir gün hoca karısına Harput'ta gideceğini söyler. Arkasından da gece onu beklememesini ve sabah erken saatte geleceği bilgisini verir. Genç kız heyecanını saklayarak hocayı uğurlar. Hoca gider gitmez sevgilisini eve çağıran genç kız, birkaç saat sonra olanlardan habersiz sevgilisine sarılmaktadır. Hoca saatler sonra evin kapısına gelir, sessizce kapıyı açar. İçeride gördüğü manzara karşısında şok olur. Elindeki silahı iki el ateşler. Biri Mehmet'in kalbine öbürü de zevcesinin yüzüne gelen kurşunlar kurbanlarının canını alır. Daha fazla hikaye okumak isterseniz Türküler ve Hikayeleri kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Manas destanı eski Türk destanları arasında yer alır. Bozkır kültüründen ve Türk mitolojisinden izler taşıyan destan ise diğer destanlara göre daha fazla önem taşır. Ergenekon, göç, türeyiş ve yaradılış destanlarına göre bağımsız olan manas destanı mısra sayısı bakımından da fazladır. Manas destanı herkes tarafından zamanla değiştirilmiş ve farklı yazarlar tarafından da kaleme alınmıştır. Manas destanı toplam da üç büyük koldan meydana gelmektedir. Her bir kolunda farklı destanları okuyabilirsiniz. Ancak destanın geneline bakıldığı zaman Manas karakterinin hayatını ve intikam alma olaylarını görmek de mümkün. Destanın ilk bölümünün adı ise manas olarak bilinir. Bu bölüm de tamamen manas kahramanı ele alınmış ve Kırgız kahramanı olan Manasın doğumundan başlayarak, güç sahibi olmasına, zamanla şöhret kazanmasına, çeşitli savaşlar da elde ettiği başarılar da bu bölüm de meydana gelmektedir. Bu bölüm için verilen bilgilere göre Yakup Han ve Haydar Han'ın kızı evlidir ve çocukları olmaz. Ancak Yakup Han artık çocuğunun olması için Tanrıya yalvarmaya başlar. Belli bir süre sonra ise bir oğlu olur. Çocuğuna ise Manas adını verir. Manasın anlamı ise zeki ve akıllıdır. Daha yeni doğmuş olan Manas konuşmaya başlar ve onu Hızır korur. Manas normal çocuklara göre daha hızlı bir şekilde büyümeye başlar. Kaşgar bölgesin de yaşayan Çinli vatandaşların hepsini haraca bağlar doğuya sürülmesini emreder. Manas yıllar sonra Kökçököz tarafından zehirlenir ve ölür. Manas destanının ilk bölümün de sıklıkla Kökçö ile savaştığı sıra da almış olduğu yaralardan bahsedilir. Manas öldükten sonra içeri de başlayan çekişmeler ve savaşlar da destanın diğer bölümlerin de anlatılmıştır. Manas destanın da milli mücadeleden daha fazla şahsi kavgalar ve beyler arasında meydana gelen iç savaşlar da anlatılır. Seytek ve Semetey kolların da ise özellikle kardeş kavgaları çok sık görülür. Semetey'in adının geçtiği yer ise yedinci bölüm de yer alır. Manasın karısı ve annesi Semeteyi de yanına alarak Buhara'ya gitmeye karar verir ve kayın pederi Temir Han'a sığınmak isterler. Buhara da dayısının yanın da büyüyen Semetey de ise ancak on dört yaşına geldiği zaman kim olduğunu da öğrenmiş olur. Ancak babasının vasiyeti üzerine Talasa dönmek zorunda kalır. Uzun yıllar sonra iktidarı dedesi ve amcasından almak durumun da kalır. Bunun için de oldukça fazla mücadele vermek zorunda kalır. Bu sıra da beylikler arasında da mücadeleler sürmeye devam eder. Bu mücadele sonrasında Semeteyi öldürürler ve karısını da Ay Çörük kendisine alır. Bundan sonraki bölüm de ise Semeteyin karısı ve annesinin alacağı intikam ve bununla birlikte çeşitli olaylar da anlatılır. Seytek kolu olan Manas destanının üçüncü bölümün de ise tamamen Seytek'in hayat hikayesi anlatılır. Seytek de babası Semetey gibi büyüdüğü zaman babasının katillerinden intikam almak ister. İktidarı kendi eline alarak annesi, dedesi ve büyük annesini de esaretten kurtarmış olur. Manas destanı yapılan incelemelere göre Uygur Türkleri ve Çinlilerin yapmış oldukları savaşlar sonrasından ortaya çıkmış bir destandır. Zamanla bu savaşlar da artarak destan daha fazla zenginleşmiştir. 1917 yılın da Sovyet devriminden önce Rus çarına ve daha sonra da komünist yönetime de çeşitli övgüler yaparak teşekkür etmiştir. Günümüzde yapılan çalışmalarda ise destana daha sonradan giren çeşitli methiyeler de ayıklanmış ve destan aslına uygun bir şekilde de yeniden düzenlenmiştir. Manas destanın da ise genellikle Kırgızların hayatları anlatılmıştır. O dönemler de henüz dünyaya hükmetmeye başlamamış ve daha küçük beylikler olarak yaşamaktaydılar. Ancak destan Kırgızların iç ve dış dünyasın da Çinliler, Uygurlar ve Orta Asya da yaşayan tüm Türk boylarının mücadelelerini de anlatan ve söyleyişleriyle dikkat çekmektedir. Manas destanı diğer destanlara göre çok daha renkli ve kendine has orijinal bir destandır. Kırgız Türklerinin ise günümüzde de yaşatmış olduğu gelenekler, inanç ve töreler o dönemden kalmaktadır. Destanda birçok isim yer almaktadır. Bu isimler ise, Açık, Aybeke Ağış, Abılay, Acıbay, Akılay gibi bazı kahramanların hayatı ve özellikleri de Oğuz Kağan, Dede Korkut gibi çeşitli Türk destanlarıyla birlikte benzerlik de göstermektedir. Manas destanında ise kopuz çalınarak türküler söylenip, çeşitli kahramanların konuşmalarına yer verilen ve ozan aşık gibi çeşitli kişileri de bünyesinde barındırır. Manas destanını çok iyi bilen kişilere Nagız Manasçı ismi verilir. Nagız Manasçı olarak bilinen kişiler destanı anlatırken adap ve erken ile anlatırlar. Bilinen en eski manasçı ise Keldibektir. Günümüzde ise Kazakistan ve Kırgızistan taraflarında da eski manasçılar yaşamaktadır. Manasın ve etrafın da bulunan kişilerin mücadele ettikleri ise Moğol asıllı olan Çinlilerdir. Ancak destan da bunların dışın da Kırgızlar arasın da bulunan kardeş kavgaları da çok iyi bir şekilde anlatılmaktadır. Kırgız Türkleri arasında gelişen Manas Destanı günümüzde de tüm canlılığıyla devam ediyor. Bu destanın yapılan incelemeler sonrasında XI ve XII yüzyılları arasında meydana geldiği söyleniyor. Destanın asıl kahramanı olan Manas da Oğuz Kağan gibi İslamiyet'i yayma düşüncesinde olan bir kahraman olarak bilinir. Manas destanı öncesin de Türk kültür, gelenek görenek ve inançları da burada görmek mümkün. Manas destanı kültür belgesel niteliğini taşıyan önemli bir belgeseldir.


Marie Curie, 1867 yılında Polonya'nın Varşova şehrinde doğdu. Kimyager ve fizikçi olan Curie, radyasyon ve elementlerin radioaktivite özellikleri konularındaki çalışmalarıyla ünlüdür. Paris'te bulunan Ecole Normale Superieure'e girdikten sonra, Pierre Curie ile tanışması ve evlenmesi sonrası birlikte kimyasal araştırmalara başladılar. Birlikte polonyum ve radyum elementlerinin keşfedilmesi sonucu, bu iki elementin radioaktivite özelliği hakkında önemli bilgiler elde ettiler. 1903 yılında Pierre Curie ile birlikte Nobel Fizik Ödülü'nü kazandı ve daha sonra 1911 yılında Nobel Kimya Ödülü'nü tek başına kazandı. Bu, hala dünya çapında bir ilk olarak kabul edilen ilk kadın Nobel Ödülü kazanan kişidir. Curie ayrıca radyasyonun tehlikelerine karşı insanları uyarmak amacıyla, X-Işınları ve radioaktivite hakkındaki çalışmalarını sürdürdü. Bu çalışmalar, kanser tedavilerinde ve nükleer enerjide kullanılan ilaçların gelişmesinde önemli bir rol oynadı. 1934 yılında, Curie öldü ve post mortem olarak radyasyon zehirlenmesine yakalandı. Ancak, çalışmaları hala kimya ve fizik dünyasında etkisini sürdürmektedir ve insanlığa çok büyük katkıları bulunmaktadır.


Bir zamanlar ülkelerin birinde büyük bir hayvanat bahçesi varmış Bu hayvanat bahçesindeki hayvanların bahar geldiğinde minik yavruları dünyaya gelirmiş. Bu baharda fil ailesinin minik bir yavruları olmuş. Bu çok mutlu bir olaymış. Hayvanat bahçesindeki bütün hayvanlar çok mutlu olmuşlar. Tabii hayvanat bahçesinin görevlilerinde çok mutlu olmuş. Minik fil yavrusu gün geçtikçe etrafındaki dünyayla ve hayvanat bahçesinin yeni üyeleriyle tanışıyormuş. Minik fil çok akıllıymış. Her şeyi çok çabuk öğreniyormuş. Bakıcısı her gün onun için gelip taze meyve ve sebze veriyor, gözlemliyormuş. Bakıcısı yine günlerden bir gün filin yanına gelmiş ancak minik filin durumunu hiç beğenmemiş. Minik fil çok yorgun ve halsiz görünüyormuş. Sürekli esneyip duruyormuş. Bakıcısı neler olur bittiğini öğrenmek için gün boyunca minik fili gözlemlemiş. Ortada hiçbir gariplik yokmuş. Minik filde diğer filler gibi yemeğini düzenli yiyor, diğerleri gibi etrafta dolaşıyormuş. Bu yüzden bakıcısı akşam da minik fili gözlemlemeye karar vermiş. Akşam olunca bütün filler uyumak için bir yer bulmuşlar ancak minik filin gözüne bir türlü uyku girmiyormuş. Bazen gözlerini kapatır gibi oluyormuş ancak yeniden açıp ortalıkta dolaşıyormuş. Bakıcısı birkaç gün daha minik fili gözlemlemiş. Her gece aynısı olmuş. Bakıcısı minik filin uyuyamadığı için böyle yorgun görüldüğünü anlamış. Hemen bir çare düşünmüş. İnsan yavrularının uyuyamadığında annelerinin masal okuduğunu aklına getirmiş. Minik fil de denemeye karar vermiş. Bakıcı güzel bir masal kitabı seçip okumaya başlamış. İlk başta minik fil şaşkın şaşkın bakıcısına bakmış. Ama daha sonra yavaş yavaş gözleri kapanmaya başlamış. Bakıcısının sakin sesi uykusunu getirmiş. Minik fil iyice rahatlayıp uykuya dalmış. Bakıcısı gülümseyerek evine dönmüş. Ertesi gün minik fil bakıcısının tekrar masal okumasını kapının önünde sabırsızlıkla beklemiş. Bakıcısı minik filin kendisini sabırsızlıkla beklediğini fark edince, tekrar masalını okumuş. Minik fil yine uykuya dalmış. Minik fil büyüyüp yetişkin olana kadar bu her gece böyle devam etmiş. Minik fil ve bakıcısıyla arasında kopmaz bir bağ oluşmuş. Daha Fazla Çocuk Masalları İçin Çocuk Masalları Kategorimizi Ziyaret Ediniz.


Bir zamanlar, Masal Ormanı'nda küçük bir yıldız yaşarmış. Adı Yıldızcık'mış. Yıldızcık, gece gökyüzünde parlar ve herkesin hayranlıkla baktığı bir ışık kaynağı olurmuş. Ancak, Yıldızcık kendini yalnız hissedermiş. Diğer yıldızlar gibi bir arkadaşı olmadığı için içi sıkılırmış. Bir gece, Yıldızcık bir dilek tutmaya karar vermiş. O kadar çok arkadaş arzuluyormuş ki dileği, yıldızlar arasında seyahat edebilmek ve başka yerlerdeki yıldızlarla tanışmakmış. Gökyüzüne yükselip dileğini yıldızlara fısıldamış. Bir sabah uyandığında, gözlerine inanamamış. Onun dileği gerçek olmuş! Bir sihirli güç tarafından Masal Ormanı'ndan alınarak başka bir yıldız sistemindeki Yıldız Topluluğu'na götürülmüş. Orada birçok farklı yıldızla tanışmış. Yıldızcık, yeni arkadaşlarıyla harika vakit geçirirken, hepsi birbirinden farklıydı. Bazıları parlak ve büyük, bazılarıysa küçük ve sevimliydi. Hepsi bir araya geldiklerinde gökyüzü muhteşem bir şölene dönüşürmüş. Yıldızcık, bir yıldızın sadece büyüklüğüne veya parlaklığına bakmadan önemli olduğunu öğrenmiş. Yıldızcık, yeni arkadaşlarıyla birlikte maceralara atılmış. Bir yıldız topluluğu olarak farklı gök cisimlerini keşfetmişler. Birlikte yeni yıldızlar doğurmuşlar, kuyruklu yıldızların izini sürmüşler ve uzayda dans etmişler. Yıldızcık, bu maceralar sayesinde hem kendini hem de arkadaşlarını daha iyi tanıma fırsatı bulmuş. Bir gün, Yıldızcık Masal Ormanı'na geri dönmeye karar vermiş. Yeni arkadaşlarına veda etmek zor olsa da, onları her zaman kalbinde taşıyacağını biliyormuş. Düşlerin gerçekleştiği bir yerde yaşadığı için minnettarlık duyuyormuş. Yıldızcık, Masal Ormanı'na geri döndüğünde mutlu olmuş. Kendi yıldız arkadaşlarının yanında olduğunda hissettiği sıcaklık ve sevgi, onun en değerli hazinesiymiş. Artık yalnız hissetmiyormuş, çünkü gerçek dostluğun değerini anlamıştı. Bu masal bize, her birimizin farklı olduğunu ve her birimizin kendi parlaklığımızı ortaya koyduğunu hatırlatıyor. Arkadaşlığın, boyutları veya şekilleri ne olursa olsun, kalplerimizin birleştiği bir bağ olduğunu anlatıyor. Ve Yıldızcık, Masal Ormanı'nda yaşamaya devam ettiğinde, gökyüzünde parlamaya devam etti. Onun ışığı, insanların yüreklerini aydınlatırken, arkadaşlığın gücünü herkese hatırlatıyordu. Ve Masal Ormanı'ndaki Küçük Yıldız'ın hikayesi, her zaman var oldu ve hep sevgi dolu bir şekilde hatırlanmıştı. Bu masalı okuyanlar ve dinleyenler hayatındaki ve çevresindeki insanlarla ilgili olarak önemli dersleri mutlaka çıkarmış olmaları gerekir. Böylece farklılıkların birer eksiklik değil aslında önemli bir değer olduğunu bilmek ve hayatımıza bunu yansıtmak gerekir. Böylece daha kaliteli ve daha seviyeli arkadaşlıklar kurulabilir. Herkesin kendi etrafına saçacağı olumlu bir ışığın olduğu unutulmamalıdır.


Masal Ülkesi'nin en güzel sarayında sevimli bir prenses yaşarmış. Onun adı Elif'miş. Elif, pırıl pırıl gözleri ve gülümsemesiyle herkesi büyülermiş. Bir gün sarayın bahçesinde oynarken, ormanda bir periyle karşılaşmış. Peri, Elif'e sihirli bir hediye vermiş. Elif, bu sihirli bilezikle dilediğin gibi masallar yaratabilirsin. Demiş. Elif, bu sihirli bileziği takarken büyülü bir parıltı hissetmiş. Artık, yatağına yattığında bilezikle masallar anlatıyormuş. En sevdiği masal, ormanda kaybolan bir tavşanın hikayesiymiş. Tavşanı bulmak için arkadaşlarına yardım etmiş ve onunla dost olmuş. Prenses Elif, sarayın bahçesinde sevdikleriyle oynamaktan çok mutlu olurmuş. Bir gün ormanda yeni bir arkadaş edinmişti: Şirin adında bir tavşan. Şirin, masum ve sevimli bakışlarıyla Elif'in kalbini fethetmişti. Birlikte o kadar güzel zaman geçiriyorlarmış ki, birbirlerini hiç yalnız bırakmaz olmuşlar. Bir gün, ormanda dolaşırken, Şirin kaybolmuştu. Elif, onu hemen bulmak için arkadaşlarına haber yollamıştı. Onun kaybolduğunu duyan tüm saray halkı, prenses için bir araya gelmiş ve tavşanı bulmak için yardıma koşmuştu. Elif, sihirli bileziğiyle masallar yaratmış ve herkesi umutlandırmıştı. Sonunda, prenses ve arkadaşları Şirin'i derin bir mağarada bulmuşlardı. Tavşan, korkmuş ve ürkmüş şekildeydi. Elif, yavaşça yanına yaklaşıp ona sevgi dolu bir şekilde dokunmuştu. Tavşan, prensesin güven veren ellerine sıkı sıkıya sarılmış ve hüznünü atmıştı. Artık, onun için yeni bir yuva vardı: Sarayın bahçesi ve prensesin kalbi. Şirin artık prensesin en yakın dostuydu. Onlar, beraber o kadar güzel vakit geçiriyorlardı ki, masal ülkesinde herkes bu dostluğa hayranlıkla bakıyordu. Elif, her gece sihirli bileziğiyle masal anlatmayı sürdürüyordu. Bu masallar, prensesin arkadaşlarına olan sevgisini ve dostluğun değerini anlatıyordu. Prenses Elif'in güzellik ve iyilik dolu kalbi, tüm masal ülkesine yayılmıştı. Artık herkes, onun neşeli gülüşüyle seviliyordu. Onun öğrettiği en önemli şey ise dostluğun ve yardımlaşmanın ne kadar kıymetli olduğuydu. Masal ülkesinin halkı, Elif'in masallarına hayranlıkla kulak verirken, Elif de her gün yeni bir masal yaratmanın heyecanını yaşıyordu. Sihirli bileziği sayesinde, masallar hiç bitmeyecek ve masal ülkesi hep neşeyle dolup taşacaktı. Bu şekilde, Prenses Elif'in masalı, herkesin kalbinde sonsuza kadar yaşamaya devam etti. Elif, dostlarına ve masal ülkesine sevgiyle hükmederken, masallarının sihirli dünyası tüm çocukları büyülü bir rüyaya götürüp, onların hayatlarını neşeyle aydınlattı. Masal ülkesinde her zaman güzellik ve iyilik vardı çünkü Prenses Elif, kalbinin ışığıyla herkesi kucaklamaya devam ediyormuş. bizimkide uyudu. masalları okurken kahramanın isimlerini değiştiriyorum kızımın ismini söylüyorum daha güzel oluyor. 26 yaşındaki koca bebeğime her akşam anlatıyorum.


Bir zamanlar masmavi okyanusların derinliklerinde mavi bir balık yaşarmış. Bu mavi balık büyüklerinden masallar dinlemeyi çok severmiş. Büyükler masallar anlattıkça o hayallere dalarmış. Küçükken bütün masallar ona çok gerçekçi gelirmiş. Ama gün geçip de büyümeye başladığı zaman artık masalların gerçek olmadığını anlamış. Büyüklerinin bugüne kadar anlattığı her şeyin yalan olduğunu düşünüp herkese küsmüş. Bugüne kadar kendisini uyuttuklarını düşünmüş. Kimseye güveni kalmayan mavi balık doğup büyüdüğü bu yerlerden gitmeye karar vermiş. Buradan gidecek ve tüm gerçeği kendisi öğrenecekmiş. Mavi balık günlerce yüzmüş yüzmüş. Yorulduğu yerlerde deniz mercanlarının arasında uyumuş. Acıktığı yerde bulduğu yosunlardan yemiş. Mavi balık günlerce yüzmüş yüzmesine ama nereye gideceğini ve gerçeği nasıl öğreneceğini bilmiyormuş. Kendisinde büyük bir yalnızlık duygusu hissetmiş. Yine de herkese kırgın olan mavi balık kendisini anlayacak bir balığın olduğuna inanıyormuş. Yine günlerden bir gün mavi balık nereye yüzdüğünü bilmeden giderken uzaklardan çok hoş bir ses duymuş. Sesin geldiği yöne doğru gidip baktığında büyük bir balık sürüsünün şarkı söylediğini görmüş. Şarkının sözleri ile adeta büyülenen Mavi Balık sürünün yanına gitmiş. Şarkının bitmesini bekleyen mavi balık, küçük bir balığın yanına gidip bu şarkıyı nereden öğrendiklerini sormuş. Küçük balık Öğrenmek istiyorsan bizimle gelmelisin demiş. ortaya elmas gibi parlak solungaçları olan renkleriyle adeta büyüleyen birbirinden güzel deniz kızları çıkmış. Deniz kızları hep bir ağızdan sürünün de daha önce söylediği büyülü şarkıyı söylemeye başlamışlar. Mavi balık gördükleri karşısında çok şaşırmış. Demek büyüklerinden dinlediği masallarda geçen deniz kızları hep yalan değilmiş. Küçük balık sayesinde bunu anlamış. Küçük balık mavi balığa, Bazı masallar gerçektir gitmezsen ve inanmazsan asla göremezsin demiş. Mavi balık masallarında gerçek olabileceğini anlamış. O günden sonra yuvasına dönüp yine en sevdiği masalları dinlemeye başlamış. Daha fazla uyku masalları makalesi için bebek masalları kategorisini ziyaret edebilirsiniz.


Bir varmış bir yokmuş. Uzak diyarlardan küçük bir köye, minik bir çocuk gelmiş. Bu çocuğun adı Elif'miş. Elif, 3 yaşında, neşeli ve merak dolu bir kız çocuğuydu. Güneşli bir sabah, Elif, annesi ve babasıyla birlikte ormanda piknik yapmaya gitmiş. Ormanda yürürken, Elif'in gözüne bir tavşan çarpmış. Tavşan, hızlıca koşarak ormanın derinliklerine doğru gitmiş. Elif, merakla tavşanı takip etmeye başlamış. O kadar hızlı koşuyormuş ki, annesi ve babası onu yakalamakta güçlük çekmiş. Elif, tavşanı takip ederken, birden kendini masalsı bir ormanda bulmuş. Ağaçlar altın yapraklara bürünmüş, kuşlar en güzel şarkılarını söylüyormuş. Ormanda yürümeye devam eden Elif, önünde devasa bir çiçek tarlası görmüş. Papatyalar, güller ve laleler bir arada rengarenk bir halı oluşturmuşlarmış. Elif, hemen çiçeklerin arasına girip sevinçle dans etmeye başlamış. Tam o sırada, ormanda tatlı bir ses duymuş. Bu ses, küçük bir periye aitmiş. Peri, Elif'e yaklaşmış ve gülümseyerek Merhaba Elif, ben Küçük Peri Maviyim. Sen masalsı ormanıma hoş geldin demiş. Elif şaşkınlıkla periyi dinlemiş ve Masalsı orman mı? Burası gerçek mi? diye sormuş. Peri Mavi, gülümseyerek Evet, Elif. Bu orman gerçek ve senin gibi masal sever, neşeli çocuklar için özel bir yer. Burada hayal gücünün sınırlarını zorlayabilir, dilediğin gibi eğlenebilirsin demiş. Elif, büyülü ormanda neşe içinde dolaşmış, kelebeklerin peşinden koşmuş ve masal kitaplarındaki gibi büyülü yaratıklarla tanışmış. Peri Mavi, Elif'e masal dünyasının güzelliklerini göstermiş ve yeni arkadaşları tanıtmış. Ancak, günün ilerleyen saatlerinde Elif'in annesi ve babası onu özlemiş. Onu aramaya başlamışlar. Neyse ki, Küçük Peri Mavi, Elif'i onlara geri götürmeyi teklif etmiş. Elif, masalsı ormandan ayrılmadan önce, Peri Mavi'ye teşekkür etmiş ve ona veda etmiş. Elif, ailesiyle ormandan ayrıldığında, masalsı anların hayal gücünde ve kalbinde sonsuza dek yaşayacağını anlamış. Artık Elif'in en sevdiği oyun Mış Mış Ormanı olmuştu. Her gün yatağına yatarken, masalsı ormanda geçirdiği güzel anları düşünerek huzurla uyuyormuş. Böylece, Elif'in masal dolu macerası, onun yaşamının en güzel anılarından biri olmuş ve o masalsı ormanın büyülü güzellikleri, onun kalbinde sonsuza dek yaşamış. Ve o günden sonra, Elif, hayal gücünün sınırlarının olmadığını bilir ve her gün masallarıyla büyümeye devam edermiş. Daha Fazla Uyku Masalları İçin Uyku Masalları Kategorimizi Ziyaret Edebilirsiniz.