Uzak diyarlarda sayıları çok seven bir çocuk varmış. Bu çocuk 4 işlem yapmayı, problemleri çözmeyi çok severmiş. Ailesi de bu nedenle çocuklarının çok zeki olduğunu, ileride de çok büyük adam olacağını düşünürmüş. Mert isimli bir çok sadece matematik dersinde iyiymiş, diğer derslerde ise çok başarısızmış. Sadece matematik ile çok başarılı olacağına dair bir inancı varmış. Okulda herkes tarafından parmakla gösterilen çocuk olmuş. Matematik sorularını öğretmenlerinden daha önce çözüyormuş. Fakat diğer derslerde sürekli başarısız oluyormuş. Ama ne o, ne ailesi de ne de okul bunu önemsemiyormuş. Çünkü okul kendi okullarından bir dahi çıkmasını istiyormuş. Bu okulun sahibi için güzel bir reklam, doğal olarak zengin olmak demekmiş. Mert bu şekilde eğitim hayatına devam etmiş. Her gün eve gider, kimsenin çözemediği matematik sorularını çözermiş. Bir çok yarışmaya katılmış ve hepsinde de birinci olmuş. Tüm eğitimini matematik üzerine almış. Mezun olunca da artık iş bulması gerekmiş. Mert okul bittiği zaman büyük bir boşluğa düşmüş. Çünkü hiçbir hobisi, ilgi alanı yokmuş. Varı yoğu matematik olan Mert, iş aramaya başlamış. Çok iyi matematiği olduğu için en iyi işi bulacağını düşünmüş. Fakat aramış aramış bulamamış. Çünkü tüm işverenler matematik haricinde farklı yetenekler de arıyormuş. Bunun hiçbiri Mert'te yokmuş. Mert çok pişman olmaya başlamış. Keşke diğer derslere de çalışsaydım, farklı zevklerim olsaydı diye düşünmeye başlamış. Ailesi de sürekli hesap sorar hale gelmiş. İş bulamadığı için yakınmaya başlamışlar. Mert'in aklına bir fikir gelmiş. Matematik eğer yetmiyorsa, başka ilgi alanları bulacakmış. Yaşının yüksek olduğunu söyleyen ailesini dinlememiş. Çünkü ne isterse onu yapabileceğinin inancına sahipmiş. Mert'in küçüklükten beri bir hayali varmış. Fakat hep matematik ile ilgilendiği için hiç bu hayalinin peşinden gitmemiş. Piyano çalmak istiyormuş. Daha önce bir kere bile piyano başına oturmadığı için neler yapabileceğinin farkında bile değilmiş. Hemen gitmiş yarışmalardan birincilikleri nedeniyle kazandığı para ile piyano almış. Ailesi hep ona bu yaşta ne piyanosu demiş. Fakat o aldırış etmemiş. Başına oturmuş ve çalmaya başlamış. O kadar güzel çalıyormuş tüm komşuları kapısında toplanmaya başlamış. Mert dürtüsel bir şekilde içten çalıyormuş. Ne nota biliyormuş ne başka bir şey. Fakat tuşlara bastığı zaman adeta kendini farklı bir dünyada hissediyormuş. Kendini bu dünyaya soktuğu zaman ise içindeki kelebekler uçuyormuş. Hayatının odak noktasında matematiği koyan Mert, aslında dahi olduğu alanın piyano çalmak olduğunu anlamış. Kısa süre içinde bu yeteneğini keşfeden kişiler vasıtası ile konserler vermeye başlamış. Dünya çapında bilinen, dinlenen bir kişi olmuş. Yaptığı besteler uzun uzun sene dinlenecekmiş. Matematik ise artık geri planda kalmış. İnsan hayatında verdiği kararlardan sorumludur. Bazen gizli bir yeteneğimiz olabilir. Kendimize her zaman şans vermemiz gerekir. Farklı alanlarda kendimizi yetiştirmemiz, kendimizi mutlu etmemiz gerekir. Mert bunun en güzel örneğidir. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir zamanlar, masalsı bir ormanda Mavi Kanatlı Kuş adında sevimli bir kuş yaşarmış. Mavi Kanatlı Kuş, tüyleri gök mavisiyle kaplı, pırıl pırıl parlayan kanatlarıyla herkesin dikkatini çekerdi. Kuşlar arasında çok sevilen ve saygı duyulan biriydi. Bir gün, Mavi Kanatlı Kuş, ormanda yeni bir maceraya atılmaya karar verdi. Yıllardır duyduğu bir efsaneyi keşfetmek için yola çıktı. Efsaneye göre, ormanda sihirli bir ağaç vardı ve bu ağaç, dilekleri gerçeğe dönüştürebiliyordu. Mavi Kanatlı Kuş, bu sihirli ağacın izini sürmek istiyordu. Uzun ve meşakkatli bir yolculuktan sonra, Mavi Kanatlı Kuş sihirli ağacı buldu. Ağacın altında oturup düşüncelere daldı. Kalbiyle konuştu ve içinden geçen dileği dile getirdi. İçinden geçen tek dilek, ormanda yaşayan tüm canlıların mutlu ve huzurlu olmasıydı. Birdenbire, sihirli ağaç parıldamaya başladı. Ağaçtan güçlü bir enerji yayıldı ve ormanın her yanını aydınlattı. Mavi Kanatlı Kuş, kuşlar, hayvanlar ve bitkilerin neşeyle dans ettiğini gördü. Ormanda birbirinden güzel çiçekler açmış, ağaçlar yapraklarını sallayarak sevinçle hikayeler anlatmıştı. Mavi Kanatlı Kuş, ormanın dönüşümünü seyretti ve büyük bir mutluluk duydu. Artık dileğinin gerçekleştiğini görmek, onu sonsuz bir neşeyle doldurdu. O günden sonra, Mavi Kanatlı Kuş, ormanda iyilik ve sevgi tohumları ekmeye karar verdi. Diğer kuşlar ve hayvanlarla birlikte çalışarak ormanı daha da güzelleştirdi. Bir süre sonra, ormana dışarıdan bir tehlike yaklaştığını duydu. İnsanlar, ormanı kesip doğal yaşam alanlarına zarar vermeye başlamışlardı. Mavi Kanatlı Kuş, arkadaşlarıyla bir araya gelerek ormanlarını korumak için savaşmaya karar verdi. Birlikte insanlara doğanın değerini anlatmak için çabaladılar. la birlikte çalışarak ormanı eski sağlıklı haline getirdi. Artık ormanda kuşlar özgürce uçabiliyor, hayvanlar huzurla dolaşabiliyor ve bitkiler gürül gürül büyüyordu. Mavi Kanatlı Kuş, insanlara öğrettiği önemli bir dersin farkına vardı: Doğanın bir parçası olduğumuz ve onu korumanın görevimiz olduğu. İnsanlar ve doğa arasındaki dengeyi sağlamak için herkesin elinden geleni yapması gerektiğini anlattı. Böylece, Mavi Kanatlı Kuş ve dostları, ormanda barış ve uyum içinde yaşadılar. Mavi Kanatlı Kuş, kendisiyle gurur duydu ve her gün ormanda mutluluğu paylaşmanın tadını çıkardı. Artık ormanda neşe ve sevgi hüküm sürüyordu ve Mavi Kanatlı Kuş, bu güzellikleri korumak için her zaman görevinin başındaydı. Mavi Kanatlı Kuş'un maceraları ve öğrettikleri sonsuzdu. İnsanlar ve doğa arasındaki uyumu hatırlatması, herkesi doğaya saygı duymaya ve onu korumaya teşvik etmesi büyük bir hazineydi.


Bir zamanlar bir tilki yiyecek aramak için ormanda dolaşıyormuş. Onun için şansız bir günmüş. Bir lokma yiyecek bile bulamamış yorgun ve aç kalmış bir kasabaya ulaşana kadar yürümüş yürümüş. Kasabaya gitmesinin onun için güvenli olmadığını biliyordu. Ama zavallı tilki çok çaresiz de bir şeyler yemesi gerekiyordu yoksa açlıktan ölecekti. Kasabanın içinde dolaşırken, yolun kenarına saçılmış bazı yiyecekler gördü. Tilki hızla koştu ve yemeye başladı aniden bazı köpekler onu gördü ve havlamaya başladılar. Tilki oradan hızla kaçtı ama köpekler onu çamaşırcının evine kadar kovaladılar. Çamaşırcı bir takım elbiseyi maviye boyamak da meşguldü yani bir küvet dolusu mavi boya hazırdı. Tilki küvet görmedi ve içine yuvarlandı. Tilki küvetten çıktığında her tarafının masmavi olduğunu gördü ne yapacağını bilemedi. Köpeklerin uzaklaşmasını beklerken giysi Yunanın altına saklandı gece olunca tilki elbiseyi yanından çıktı ve kasabadan ormana doğru yola koyuldu. Ormanda bütün hayvanlar onu görünce kaçtılar hiç kimse daha önce böyle garip bir mavi yaratık görmemişti hepsi çok korkmuştu. Ancak tilki çok zekiydi bu durumdan yararlanmaya karar verdi. Tilki hayvanlara tanrı tarafından tüm hayvanları korumak için gönderildiğini söyledi bütün hayvanlar ondan etkilenmiş ve ona itaat etmeye karar vermişlerdi. Onu mutlu etmeye çalışıyorlardı ona yemek ve su getirdiler. Tilkininhiçbir şey için endişelenmesine gerek yoktu. Her akşam tilki etrafındaki tüm hayvanlarla birlikte kayanın tepesine oturuyor onlara hikayeler ve masallar anlatıyordu. Bütün hayvanlar tilkinin liderliğini sevmişti bir akşam tilki onlara hikayeler anlatırken bir çift tilkinin olduğunu duydum. Tilki çok uzun zamandır diğer tilkileri ne görmüş ne de duymuş onların okumalarını duyunca çok sevindi ve oda ulumaya başladı. İşte o zaman bütün hayvanlar seçtikleri liderin sıradan bir tilki olduğunu anladılar hepsi onu kovalamaya başladı. Ama tilki elinden geldiğince hızlı koşarak onlardan çoktan uzaklaşmıştı. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Evvel zaman içinde kalbur saman içinde zamanın birinde, bir köy varmış. Bu minik ve sevimli köyde yaşayan maviş kız ve babaannesinin hikayesi şu şekildeymiş. Maviş kız bir gün babaannesinin dizine uzanmış ve beraber sohbet etmişler. Maviş kızın babaannesi ile her akşam olan klasik sohbetlerinden biriydi. Bu sohbetlerinde babaannesi mavişi çok sevdiğini ve onun ne kadar tatlı bir kız olduğunu söylemiş. Maviş bu sözlere çok sevinmiş. Babaannesine başka neleri sevdiğini sormuş. Mavişin babaannesi ise demiş ki, ben her şeyi çok severim, seni sevdiğim gibi. Maviş ise peki en çok sevdiğim şeyler nelerdir diye sormuş ısrarla. Babaannesine demişi ki ben çiçekleri çok severim. Hem de orkidelere bayılırım. En sevdiğim çiçeklerdendir. Keşke şimdi elimde tohumları olsaydı da bahçeme ekseydim demiş. Mavişte belki bulursun babaanne, beraber büyütürüz demiş. Bu konuşmadan sonra sohbetlerine devam etmişler. Fakat mavişin aklı hala orkidelerdeymiş. Babaannesi onları çok sevdiği için, Orkideleri ona bulmanın fikri aklına gelmiş. Babaannesi maviş için çok hediyeler almış, kıyafetler örermiş. Mavişte babaannesine sürpriz yapıp ona orkide vermek istemiş. Gel zaman git zaman bu tatlı küçük maviş kız, keyifsiz bir şekilde arkadaşları ile bankta oturuyormuş. Herkes ona sormuş maviş, neyin var ne oldu diye. Maviş babanne4sini ne kadar çok sevdiğini ve şimdiye kadar ona hiç sürpriz yapmadığını söylemiş. Bir gün bana orkide çiçeklerini çok sevdiğini söyledi. Eğer bulursam ekerim dedi. Bende onun için orkide bulmak istiyorum diyerek neye üzüldüğünü anlatmış. O sırada arkadaşlarından biri maviş ben biliyorum nerede orkide var. Maviş heyecanla bir anda yerinden kalkarak demiş ki; öylemi, Nerde nerede, haydi söyle nerde. Arkadaşı da şu karşıki ormanda varlar ben gördüm. Seni oraya götürebilirim. Maviş'te haydi hemen gidelim demiş. Bütün arkadaşları beraber o ormana doğru yola çıkmışlar. Ormanın derinliklerine doğru ilerlediler biraz hava soğumaya başlamış ve ne orkide görebilmişler nede ormandan çıkış yolunu bulabilmişler. Bu çocukların hepsi biranda korkmaya başlamışlar ne yapacaklarını bilememişler. Hem iyice acıkmaya da başlamışlar. Hepsi beraber ağlamış. Bu sırada bu çocukların anne ve babaları, çocuklarını eve gelmeyince hepsi köy meydanında karşılaşmış ve herkes çocuklarını aramaya başlamış. Ama hiçbir yerde yoklarmış. Derken birbirinin aklına ormana bakmak gelmiş. Ve hepsi beraber ormana gitmişler. Onlara çok kızmışlar yalnız başınıza ormana geldiniz diye. Maviş te ağlayarak neden geldiklerini anlatmış. Arkadaşlarınındı yardım için geldiğini söylemiş. Babaannesi de yaptığınız çok yanlış, her ne olursa olsun büyüklerimizden habersiz tehlikeli yerlere gelmeyin demiş. Mavişte yaptığının farkındaymış. Maviş ve arkadaşları herkesten özür dilemişler ve evlerine doğru yola koyulmuşlar. Yolda giderken birden Maviş bir anda koşmaya başlamış ve orkide orkide orkide diyerek bir çiçeğin yanına gitmiş. Maviş, sonunda orkideyi alıp babaannesine vermiş. Babaannesi mavişi öpmüş teşekkür etmiş. Böylece herkes çok mutlu olmuş. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz. güzel kızım tüm acıların birgün elbet geçicek ve iyi olucaksın ve ben seni daha çok geceleri bu masallarla uyutacağım hep bi umudun olsun sni seviorum A.


Bir gün bir çiftlikte çok mutlu bir aile yaşıyormuş ve çiftlikte de birçok hayvanları varmış. Çiftlikteki en sevilen hayvan ise küçük kedi Mistymiş. Misty, çiftlikteki diğer hayvanlarla çok yakın arkadaş olmuş ve hep birlikte eğlenip, oyunlar oynayıp ve maceradan maceraya koşarlarmış. Bir gün çiftlikteki köpek Max, çiftliğin içinde koşturmaya başlamış ve en yakın arkadaşı kaybolan kedi Misty'nin peşine düşmüş. Çiftliğin sevimli tavşanı Tom, yardım etmek ve arkadaşlarını çabucak bulabilmek için Max ile birlikte maceralarla dolu bir yola koyulmuşlar. Çiftliğin diğer hayvanlarını da toplanıp birlikte Max ve Tom'un peşine düşmüşler. Yol boyunca birçok zorlukla karşılaşmışlar ama Tom ve arkadaşları, şimdiye kadar birbirlerine yardım ederek her şeyi aşmışlar. Sonunda Misty ,bir ağacın tepesinden korktuğu için inemediğinden ortadan kaybolduğu anlaşılmış. Kafadar arkadaşlar hemen bir Misty'i kurtarma planı yapmışlar. Ağacın dibinden Misty'nin olduğu dala üst üste çıkıp Misty'i alacaklarmış . Maalesef her şey düşündükleri gibi olmamış. Defalarca yere düşmüşler ,bazen yavru kedi Misty korkmuş tüm bunlar tabi ki planı olumsuz etkilemişti. Daha sonra ne yapabiliriz diye düşünürken Tom'un aklına bir fikir gelmiş. Ağacın dalına bir ip sallayıp yukarı tırmanma fikriymiş bu fikir. Biraz korkutucu olsa da minik arkadaşlarının da yukarıda daha fazla korktuğunu düşünmüşler ve hemen işe koyulmuşlar. Max çiftlikten sağlam bir ip bulmuş daha sonra eşek arkadaşının sırtına çıkıp birkaç deneme sonrası ipi dala atmayı başarabilmiş. Şimdi planın en zor kısmına gelmiş yukarıya kimin çıkacağına karar verememişler. Uzun bir sessizliğin ardından yine cesur ve fedakar köpek Max görevi kabul etmiş ve ipten yukarı arkadaşını kurtarmaya çıkmış. Çıkmış çıkmasına ama Misty çok korktuğundan dolayı hala ürkekmiş. Max onu konuşarak rahatlatmaya çalışırken ağacın üzerinde yaşayan kuşlar da Max ve Misty'nin yanına gelivermişler . Misty'nin minik ellerinden tutup Misty'i aşağıya uçarak indirmişler. Evet sonunda görev tamamlanmış ve Misty arkadaşlarına kavuşmuş .Tam çiftliğe dönmek için gideceklermiş ki bu sefer ağaçta Max'in kaldığını hatırlamışlar. Max biraz korkarak ve utanarak aşağıya inemediğini arkadaşlarına anlatmış. Arkadaşları biraz alay ederek geç de olsa olayın gerçek olduğunu anlamışlar. Max ise çaresizce yardım bekliyormuş. Diğerlerinin aklına Misty de olduğu gibi üst üste çıkma fikri gelmiş ve hemen işe koyulmuşlar . Evet bu sefer olmuştu .Üst üste çıkarak Max'e ulaşmayı başarmışlar ve onu da ağaçtan kurtarmayı başarmışlar. Max ve arkadaşları derin bir nefes çekmiş ve mutlulukla evlerine dönmüşler. Max ve arkadaşları, maceralarından ders çıkardılar, arkadaşlığın ve fedakarlığın ne kadar güçlü bir şey olduğunu öğrendiler ve hayatlarına daha da iyi arkadaş olarak devam ettiler. Daha fazla masal okumak isterseniz Çocuk Hikayeleri kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Çok eski zamanlarda, yemyeşil bir dağın yamacında minik bir evde yaşayan bir aile varmış. Bu ailede Maya isminde küçük bir kız annesi ve babası ile yaşarmış. Maya hem akrabaları hem de komşuları tarafından çok sevilirmiş. Bunun nedeni ise herkese çok iyi davranması ve sarılmak istemeseymiş. Günlerden bir gün küçük bir kız Maya ormanda tek başına dolaşıyormuş. Ailesinden uzak kalan ve uzaklaştıkça biraz daha korkan bu kızın karşısına sevimli mi sevimli bir fil yavrusu çıkmış. Kız ilk başlarda korksa da zamanla filin sevimli halinden etkilenmiş ve ona dokunmak için bir adım atmış. Fil de ona hortumu ile cevap hareketler yaparak cevap vermiş. Maya da bunun karşılığında file sarılmış. Fil, Maya'ya dönmüş ve şunları söylemiş; -Nereye gidiyorsun, buralar senin için tehlikeli olabilir, en iyi gel ben seni evine götüreyim. Senin yanında olursam sana bir şey yapamazlar. Maya bu teklifle çok mutlu olmuş. Minik filin onu korumak istemesi çok hoşuna gitmiş. Fakat onun yanından ayrılmak hiç istemiyormuş. Bunun için ne yapması gerektiğini düşünmeye başlamış. Birlikte yürümeye başlamışlar. Küçük çocuk o gün hayatının en güzel gününü geçirmiş. Son olarak da evine dönmüş. Ertesi gün uyandığı zaman aklına hemen fil gelmiş. Birlikte ne kadar güzel zaman geçirdiklerini düşünmüş ve fili özlemeye başlamış. Bu özlem o kadar büyümüş ki Maya tekrar ormana çıkmaya ve fili aramaya karar vermiş. Hem de bu sefer yanında en sevdiği giysilerini ve biraz yiyecek de almış. Çünkü temelli onun yanında yaşamak niyetindeymiş. Yükünü sırtına almış ve ormanda yürümeye başlamış. Bu sefer gerçekten çok zorlu bir yolculuk olmuş. Aramış aramış yorulmuş. Yemeklerini de bitirmiş. Ama en sonunda fili bulmuş. Fil ailesi de birlikte oyun oynuyormuş. O da onlara katılmış birlikte oyunlar oynamaya başlamışlar. Maya gerçekten çok mutlu olmuş. 1 gece onların yanında kalmış. Ertesi gün minik filin ailesi Maya'nın yanına gelmiş. ''Biz seni çok sevdik, ama annen ve baban seni arıyormuş. Çok üzülmüşler sen olmadığın için'' demişler Maya'ya. Maya bir an onları unuttuğunu, aslında gerçek bir ailesi olduğunu anlamış. Pişmanlık hissetmiş. Ama fil ailesi birlikte yaşamaktan da gerçekten çok mutluymuş. Ne yapması gerektiğine karar vermesi gerekiyormuş ama. Maya ailesi ile yaşadığı zaman her zaman onlara sarılırmış. Aynı zamanda komşuları da onu çok severmiş. O da komşularını çok severmiş. Aklına bu güzel anlar gelmiş. Aslında olması gereken yerin kendi ailesi olduğunu anlamış. Fil onun sadece arkadaşıymış. Tabii ki istediği zaman filin yanına gelebilir, onunla zaman geçirebilirmiş. Fakat gerçek ailesi onu seven, onu yetiştiren kişilermiş. Maya bunları düşündükten sonra fil ile birlikte kendi evinin yolunu tutmuş. Eve vardıkları zaman gizli gizli ailesinin konuşmalarını dinlemiş. Ailesi Maya'yı ne kadar özlediklerini, başına bir şey geldiği için telaşlandıklarını konuşuyormuş ve hep ağlıyormuş. Bunu duyan Maya gerçekten pişman olmuş ve kapıyı çalmış. Anne ve babası Maya'yı görünce çok sevinmişler. Sonsuza kadar mutlu mesut yaşamışlar. Fil ailesi ile dostluk kurarak ailecek görüşmeye başlamışlar. Maya hem güzel bir arkadaş kazanmış, hem de ailesinin değerini anlamış. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Mevsimler gelip geçerken sadece kendi odasında vakit geçirmekte olan Maysa odasının her köşesini ayrı ayrı incelerdi. Pencereden ışık ya da güneşin girmesini tamamen engellerdi. Yaşama amaçlı annesinin zorla yedirmeye çalıştığı yemeklerden yemekteydi. Odasını tekrar keşfetmeye başlayan Maysa dolabının arkasından küçük tıkırtılar geldiğini fark eder. Büyük bir eğlence içerisinde kaybolmak isteyen Maysa dolabını itmeye çalışır, itmeye çalıştıkça tıkırtılar daha da artmaya başlar. Maysa' nın içindeki bitmek bilmeyen merak dolabın üstündeki kutunun düşmesi ile sonlandı. Kutuya sımsıkı sarılan Maysa, hem sert hem de sımsıkı kapanmış ayakkabı kutusunu inatla açamaya çalıştı. Evdeki tüm kesici aletler ile kutuyu kesip açmaya çalışmasına rağmen bir türlü açamadı. Sinirden göz yaşlarına hakim olamayan Maysa ağlamaya başlar. Hıçkıra hıçkıra ağlamakta olan Maysa kenara koyduğu kutudan renk renk ışıklar süzüldüğünü fark eder. Ayakkabı kutusu ve kapağının arasındaki boşluktan sızan bu ışıltılar kör edecek derecede parlaktı. Gözyaşlarını kazağının tersi ile silerken bir yandan da kamaşan gözlerini kısmaya çalışıyordu. Kısılan gözlerinin arasında ne olduğunu anlamak için çabalayan Maysa' nın gözyaşları sonunda dindi. Yorucu bir günün ardından eve gelen Maysa sınavından beklediğinden düşük almıştı. Her ne kadar çalışsa da bir türlü başaramayan Maysa başını yastığına gömerek hıçkırarak ağlamaya başladı. Ağlarken günler önce bir kenara koymuş olduğu kutudan ışıklar saçıldığını gördü. Hiçbir şeye anlam veremeyen Maysa ağlamaya devam ediyor ve ettikçe yayılan ışık daha da fazla yayılıyordu. O an ağladıkça bu kutunun sihrinin ortaya çıktığını anlayan Maysa daha fazla ağlamak için elinden geleni yapıyordu. Kutuya elini uzatır uzatmaz kendini bambaşka bir masalın içerisinde bulan Maysa neye uğradığını şaşırmış vaziyetteydi. Ağlayan insanların çare bulduğu bir ütopya olan bu evren Maysa'ya her anlamda iyi gelmişti. Kendi gibi birçok hüzünlü çocuk oraya ağladığında ışınlanıyordu ve birbirleri ile eğlenerek mutlu oluyorlardı. Mutluluğa ulaşan her çocuk güzel bir günün sonunda odalarına geri dönmekteydi. Her kendini yalnız ve ağlamakta hisseden çocukların yurdu olan bu masalsı diyarı keşfeden Maysa kendini her anlamda oldukça şanslı ve eşsiz hissetmekteydi. Güzel bir yolculuk yapıp tekrar odasına döner ve yaşamına daha sıkı bağlanan Maysa artık daha mutluydu. Daha fazla masal okumak isterseniz Eğitici Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir varmış, bir yokmuş. Şehrin kalabalık ve neşeli bir mahallesinde Mehmet Yusuf adında bir çocuk yaşarmış. Mehmet Yusuf'un babası Halil ise mahallenin sevilen polis memurlarından biriydi. Herkes onun dürüstlüğüne ve yardımseverliğine hayrandı. Mehmet Yusuf da babasını çok seviyor ve onun gibi bir kahraman olmayı dört gözle bekliyordu. Babası gülümseyerek kabul etti ve oyun için hazırlandılar. İlk olarak Mehmet Yusuf, babasına Doğruluk mu cesaret mi? diye sordu. Babası düşünmeden Doğruluk dedi. Mehmet Yusuf, babasının doğruluk sorularını cevapladı ve her bir soruda ne kadar dürüst olduğunu gösterdi. Ardından Mehmet Yusuf, babasına cesaret görevleri verdi. İlk olarak babası, mahalledeki çiçekçiye gidip en güzel çiçeği satın alarak komşularına hediye etti. Sonra, sokakta gördüğü yaşlı bir amcayı yanına çağırarak ona yardım etti ve onunla sohbet etti. Oyunun devamında Mehmet Yusuf, babasının cesaretini gördükçe gurur duydu. Babası, polis memuru olarak her gün cesurca görevlerini yerine getirirken, aynı zamanda insanlara yardım etmekten de geri durmazdı. Mehmet Yusuf, onun cesareti ve fedakarlığını örnek alarak büyümek istedi. Oyunun sonunda Mehmet Yusuf, babasına sarılarak ona teşekkür etti. Baba, seninle oyun oynamak çok güzeldi. Hem eğlendik hem de birlikte ne kadar anlamlı şeyler yapabileceğimizi gördüm dedi. Babası da ona gülümseyerek Oğlum, seninle vakit geçirmek ve seninle birlikte öğrenmek benim için en değerli hazinedir. Her zaman doğrulukla ve cesaretle hareket et ve insanlara yardım etmekten hiç vazgeçme diye yanıtladı. Mehmet Yusuf, babası Polis Halil'in güzel ve anlamlı oyunu sayesinde cesaretin ve doğruluğun önemini öğrendi. Birlikte geçirdikleri bu özel gün, onun hayatında unutulmaz bir anı olarak kalacaktı. Ve Mehmet Yusuf, büyüdüğünde babası gibi bir kahraman olmayı hedefledi. Yıllar geçse bile bu muhteşem oyunu hiçbir zaman unutmayacaktı. Böylece aslında birçok kişinin de hayatına ışık tutacak onlarında yapması gerekenleri hayatı boyunca gösterecekti.


Eski zamanlarda Mehmet isminde bir çocuk varmış. Mehmet hayal kurmayı çok seven uysal bir çocukmuş. Her gece uymadan önce hayal kurar. Sonraki günde hayallerine kaldığı yerden devam edermiş. Bu nedenle gerçek hayattan daha çok uyku öncesi kurduğu hayaller onu mutlu edermiş. Çünkü hayalleri her zaman çok renkliymiş. Günlerden bir gün Mehmet uymadan önce tekrar bir hayal kurmuş. Kurduğu bu hayalde çok ünlü bir futbolcu olmuş. Herkes onu konuşuyor, herkes ondan bahsediyormuş. Her maçta gol atıyor ve taraftara koşarak sevinç gösterileri yapıyormuş. Ertesi gün Mehmet kurduğu hayalin olmaması nedeniyle çok üzgün bir şekilde uyanmış. Futbolcu olmak istiyormuş ama ailesi buna izin vermiyormuş. Ailesi ondan derslerinden başarı olmasını, okulda çalışkan bir öğrenci olmasını istiyormuş. Fakat Mehmet'in hayalinde bunlar yokmuş. Mehmet sabah hazırlanmış kahvaltısını ettikten sonra servise binmiş. Servis ile okul arasında 30 dakika varmış. Bu nedenle hayallerine kaldığı yerden devam etmek istemiş. 30 dakika boyunca çok fazla kurabileceği hayal varmış. İlk olarak dün nerede kaldığını düşünmüş. Sonrasında da kendisini o ün dolu, şaşalı hayata bırakmış. Goller atıyor, herkes onu konuşuyor, insanlara imza veriyormuş. En zorlu maçların yıldızı oluyormuş. Servisten indikten sonra Mehmet sınıfa girmiş ve en arka sıraya oturarak öğretmenin gelmesini beklemiş. İlk ders Beden dersiymiş. Bir hayal daha kurmuş. Beden dersinde sınıfın takım kaptanı olacak takımları o kuracakmış. Ama gerçek maalesef bu şekilde değilmiş. Onu sınıf takımına almıyorlarmış. Bu da Mehmet'in çok üzülmesine neden oluyormuş. Fakat Mehmet bunun böyle olmayacağını düşünmüş. Futbolu çok seviyorsa o da o sahada olmalıymış. Bu nedenle Beden öğretmenine '' Öğretmenin bugünkü maçta bende oynamak istiyorum'' demiş. Öğretmeni de bunu kabul etmiş. Maç başlamış ve Mehmet hayallerindeki gibi goller atamamış. Koşmaya çalışmış ama nefesi yetmemiş. Gol atmak için şut atmış ama gol olmamış. Maçı da kaybetmişler. Sonra Mehmet üzgün bir şekilde derslere girmiş. Dersler bitince de tekrar servisine binerek evine gelmiş. Tekrar hayal kurmak, gerçeklikten uzaklaşmak istiyormuş. Bu nedenle evine gider gitmez yatağına yatmış ve hayal kurmaya başlamış. Aradan çokça zaman geçmiş. Mehmet büyümüş ve avukat olmuş. Hala içinde futbolcu olma isteği varmış. Yaşadığı hayat onu bazı yönlerden tatmin etse de içindeki o ukte hayatı boyunca devam etmiş. Fakat belli bir yaşa geldiği zaman bu günleri gülerek anımsamaya başlamış. Avukat olarak başarılı bir kariyere sahip olan Mehmet, sevdiği bir kadın ile evlenmiş ve 1 tane çocuğu olmuş. Çocuğuna çok yakınlık göstermiş ve onun hayallerini hep merak ederek istediği yolda gitmesi adına teşvik etmiş. Her insan hayatında bazı hayaller kurar. Bazı hayallere kavuşuruz, bazılarına ise kavuşamayız. Önemli olan hayallerimiz için ne yaptığımızdır. Mehmet futbolcu olmak istedi ama bunu sadece hayallerinde istedi. Gerçekte isteseydi bunun için çok çaba harcayabilirdi. Hikayemizden almamız gereken ders gerçeklik ile hayal arasındaki ince çizgidir. İki dünya arasında hem benzerlik hem de uzaklık vardır. İnsanların hayal kurması çok güzel olsa da, eğer gerçekten istiyorsak mutlaka emek harcamamız gerekir. Emek harcadığımız zaman olaylar zaten kendiliğinden gelişir. Bunun yanında ailelerin görevi çocuklarına destek olmaktır. Çocukların kısıtlanması her zaman için en doğru davranış şeklide maalesef olmayabilir. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Mekselina, arkadaşlarına ve ailesine karşı duyduğu tavizsiz sevgi ve neşeyle coşan, oldukça sevimli bir kızmış. Evvel zaman içinde kalbur zaman yaşayan bu kız çevresi için aileler tarafından parmakla gösterilirdi. Her zaman örnek bir çocuktu ve yine her zaman yemeklerini zamanında yerdi ve asla anne babasını of bile demezdi. Kızın tek sorunu uyku sorunuydu. Uykuyla ilişkisi epey bir çalkantılıydı. Uykuyla bir türlü geçinemeyen Mekselina birçok gecenin huzursuz geçmesine ve sabahların geç geçmesine neden olmuştu. Akşamları yorgunluktan yatağına çekildiğinde bile, kitaplarını masasının üzerine saçılmış halde bırakarak, uykusuzluktan sızana kadar okurdu. Çünkü kolay kolay uykuya dalamazdı. Işığı kapatıp yatağına yattığı her gece uyku ellerinin arasından uçup giderdi. Mekselina hala rüyadaydı ve rüyasında yanına tünemiş olan uyku meleği ona bir oyun teklif etti. Bu bir uyku oyunu, bayılacaksın. Aslında bundan sonra her akşam hemen uyuyacaksın dedi. Meraktan kulaklarını iyice meleğe veren Mekselina heyecandan ve mutluluktan adeta uçuyordu. Uyku meleği Mekselina'ya uyku oyunun kurallarını basit bir dille detaylandırdı. Kurallar oldukça basitti. Mekselina her gece tam olarak saat 21:00'de yatağına girecekti ve hayal kuracaktı. Uyku meleği de Mekselina uykuya daldığında ortaya çıkacak ve onu keşfedilmemiş, kimsenin bilmediği uçsuz bucaksız diyarlara götürecekti. Bu diyarda Mekselina maceradan maceraya katılabilecek ve hayallerini gerçekleştirmek için merak ve sonsuz fırsatlarla dolup taşacaktı. Ancak bu uyku oyunun bir zorunlu kuralı vardı. Mekselina gerçekten uyumuş olmalıydı. Mekselina hayal dünyası oldukça geniş olan büyük bir hayalperest kızdı ve çeşitli fantezilerine dalmaktan büyük ölçüde zevk alırdı. Ona büyük neşe getiren ve hayatını değiştiren aktivite işte bu uyku oyunuydu. O unutulmaz ve hayat değiştiren olaydan beri Mekselina, Meleğin sözünü tutacağını bildiği için uyku saatini dört gözle bekler. Melek, her gece Mekselina'yı bolca macera yaşadığı yeni yerlere götürür. Mekselina bu şekilde büyür ve bu oyunu uyku sorunu yaşayan diğer tüm çocuklara öğretir. Dünyayı değiştirir Mekselina. Daha fazla masal okumak isterseniz Uyku Masalları kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir varmış bir yokmuş Gökkuşağı Köyünde sevimli, neşeli bir Uzun Kulak Ailesi varmış. Bir de yaramaz, sevimli, kendine çok güvenen ufak bir Minnoş varmış. Dışarı çıkıp, biraz çiçek toplayayım. Annem gelince onlara sürpriz olsun diyerek annesinin sözünü dinlemeden çıkmış çiçek toplamaya. Derken rengarenk ormanın içine girmiş ve etrafa bakmaktan ne için dışarı çıktığını unutmuş ve epeyce evden uzaklaşmış olduğunu görünce birden panikleyivermiş. Ama eve eli boş gitmek istemiyormuş ve biraz daha gidersem en güzel çiçekleri bulabilirim diye düşünmüş. Yine koşmuş şarkılar söylemiş ve kendini dağın zirvesinde bulmuş. Minnoşu gören kuşlar paniğe kapılmış ve çılgınlar gibi ötmeye başlamışlar çünkü minnoşun tehlike de olduğunu biliyorlarmış. Ama minnoş başına geleceklerden habersiz tırmanmaya devam ediyormuş. Ne uçurum ne de tehlike Minnoş için önemli değilmiş. Sadece annesi için toplayacağı en güzel çiçeklerin hayalini kuruyordu. Ve uçurum kenarında çok güzel parlayan bir çiçek gördü. Sepetini kenara bırakıp çiçek için eğilmeye başladı bu hareketi çok tehlikeliydi. Ha gayret biraz daha biraz daha elim yetişecek derken birden kaymış çalılıkların arasından ve eteği ağaca takıldığı için çok şanslıydı ve imdat diye bağırmaya başladı işte şimdi Minnoş çok korkuyordu. Çiçek umurunda değildi artık, sadece kurtulmak istiyordu. Akşam evine balık götürmek için göle giden Ayı Bob şarkı söyleye söyleye ve elinde oltasıyla dağ eteğinden ormandaki evine gitmeye devam ediyordu. Birden imdat çığlıklarını duyan Bob birden panik oldu ve korkuya kapıldı. Acaba bu ses nerden geliyor. Neler oluyor diye etrafına bakınmaya başladı. Ve gördükleri karşısında ne yapacağını bilemedi ve dağın zirvesinde ki minnoşu gördü ve hemen oltasıyla beraber minnoşa doğru koşmaya başladı. Minnoş korkma! Geliyorum, kurtaracağım seni diyordu. Ayı Bobi; herkese yardım eden, yardımsever bir ayıydı. Kimseyi kırmaz ve üzmezdi özellikle çocuklara karşı daha duyarlıydı ve köy halkı tarafında sevilen bir amcaydı. Lütfen Bob Amca, beni kurtar korkuyorum diyordu minnoş. Ve zirveye yaklaşmıştı. Ama nasıl kurtaracağım diye kara kara düşünürken aklına oltası geldi. Ve hızlı bir şekilde oltayı savurarak Minnoşu kavramasını sağlamıştı oltayı sımsıkı sarmıştı ve Bob da tuttu. Sıkı dur minnoş, seni çekeceğim çok hareket etme. Ve güçlü ve hızlı bir şekilde minnoş u yanına çekiverdi. Minnoş çok korkmuştu çiçekler falan umurunda değildi, çok pişmandı. Annesinin babasının evde kalmalısın dışarı çıkmamalısın sözünü dinlemeyip çok uzaklara gittiği için pişmandı. Bob amca ya çok teşekkür etti. Ve Bob Amca onu eve bıraktı olan biteni anne ve babasına anlattı onlarda merak içindeydiler. Minnoş onlardan da özür diledi. Bir daha uzaklara ya da herhangi bir yere sizden habersiz gitmeyeceğim özür dilerim. demiş. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz. Seni çok seviyorum inşallah kavuşabiliriz . -Balın 💙


Bir varmış bir yokmuş evvel zaman içinde kalbur saman içinde küçük bir köyde bir çocuk yaşarmış. Bu çocuğun güzelliği tüm köyün dilindeymiş. Nar kırmızısı dudakları, al al yanakları ve zeytin gibi kara gözleriyle bir görenin bir daha göresi gelirmiş. Evin tek çocuğu olan bu güzel bebeğin adı Mercanmış. Annesi onu görür görmez güzelliğinden bu ismi vermiş. Öyle ki hem güzelliği hem de isminden dolayı çoğu kişi onu kız sanıyormuş. Mercan büyüdükçe güzelliğinden hiçbir şey kaybetmemiş. Büyüdükçe daha da güzelleşmiş. Ayrıca çok da iyi huylu ve tatlı dilli bir gençmiş. İnsanlara sürekli yardım edermiş. Gittiği her yerde güzelliği yüzünden dikkat çekiyormuş ve herkese ona çok ilgi gösteriyormuş. Mercan bu ilgiden çok memnunmuş. Çünkü her istediği oluyormuş. Güzel bir ilkbahar gününde Mercan köyün ormanında yürüyüşe çıkmış. O kadar uzun yürümüş ki artık çok yorulmuş ve susamış. İlerde çalılıkların arkasında bir dere görmüş. Hem su içmek hem de biraz dinlenmek için derenin oraya gitmiş. Suya tam eğildiğinde kendi yansımasını görmüş. O anda gözlerine inanamamış. Kendi güzelliğini ilk defa o zaman bu kadar net bir şekilde fark etmiş ve kendi güzelliğinden çok etkilenmiş. Fakat bu güzellik onu çok korkutmuş. Çünkü güzelliğini kaybetmek istemiyor. Başına bir şey gelmesini istemiyormuş. Kendi güzelliğini fark ettikten sonra Mercan'ın davranışlarında huyunda suyunda bir değişiklik olmaya başlamış. Güzelliğini korumak isterken bambaşka bir insana dönüşmüş. İstediği kadar kötülük yapıyor fakat kimse onun yaptığını düşünmüyormuş. Çünkü köydekilere göre bu kadar güzel bir çocuk kötülük yapmazmış. Kötülük her zaman çirkinlere ait bir özellik gibi düşünülürmüş. Mercan da bu durumu kullanarak istediği gibi davranıyormuş. Hırsızlık yapıyor, kötü davranıyor ve insanları aşağılıyormuş. Mercan, her gün o dereye gidiyor kendi güzelliğini saatlerce izliyormuş. Fakat her geçen gün Mercan güzelliğini kaybetmeye başlamış. Aslında Mercan aynı güzellikteymiş. Ama o kendini her zamankinden daha çirkin görmeye başlamış. Çirkin gördükçe de daha da hırslanmış ve daha çok kötülük yapmaya başlamış. Güzelliğini de bu kötülüklerin kılıfı olarak kullanıyormuş. Fakat sonunda yapılan kötülüklerin sahibinin Mercan olduğu ortaya çıkmış. Artık Mercan köylülere çok sıradan hatta çok çirkin gelmeye başlamış. Eskisi kadar ilgi duyulmamaya başlamış. Mercan da bu yüzden hep güzelliğini suçlamış. O günden sonra Mercan kendini kontrol edemeyen kötü biri olmuş. Artık dereye gitmiyor kendini izlemiyormuş. Daha fazla masal okumak isterseniz Çocuk Masalları kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Eski zamanlarda çoğu gerçekten yaşanan birçok olay günümüze kadar masallar, hikayeler ve türkülerle gelmiştir. Bu yaşanan olaylar büyük ders çıkarılabilecek yaşantılardandır. Özelikle türkülerle hala severek dinlediğimiz dinledikçe huzur bulduğumuz araçlardan biridir. Türküler arasında bulunan Merdo türküsünün de oldukça hüzünlü bir hikayesi bulunmaktadır. Köyün birinde yaşayan Merdo, kimsesi olmayan fakir bir gençti. Çeşme başında gördüğü bir kıza aşık oldu kızda onu çok sevdi. Gizli gizli görüşüp aşklarını yaşarlardı. Bir gün başka bir köyde yaşayan zengin yaşlı bir adamın karısı vefat etti ve evinin içinde ona yardımcı olacak temizlik ve çamaşır, bulaşık yıkanması için birine ihtiyacı vardı bunun için de evlenmeye karar verdi. Yaşlı adam genç kızın babasına gelerek kızıyla evlenmek istediğini söyledi kızın babası ise adam zengin olduğu için kızı o yaşlı adama verdi ve evlendirdi. Bunu duyan Merdo çok üzüldü perişan oldu ve her gün kızın evlendiği köye giderek bir kerede olsa kızı görmeye gidiyor ama bir türlü kızı göremiyordu. Merdo her kızı görmek için gittiği köprüye yine gitmişti bu defa onu bir meczup gördü o meczup haline acıdı ve kızın evlendiği yaşlı adama giderek olanları anlattı. Yaşlı adam kıza dönerek sevdiğin biri olduğunu bilseydim seninle evlenmezdim dedi ve hallerine acıyarak git sevdiğinle görüş konuş üzülmeyin ben ölünce de evlenirsiniz ama dikkat et köylüye kimseye görünmemeye çalış bana laf getirme herkesin diline düşürme, diye tembihledi. Ve Bir aşk tekrar alevlenmeye başlamıştı. Gizli gizli görüşmeler yapılıyordu. Adamın yaptığı bu ince hareket her iki tarafı da mutlu etmeye yetmişti. Ancak beklenmedik olaylar olacaktır. Genç kız ve Merdo gizli gizli buluşmaya ve konuşmaya başladı bir süre böyle devam etti. Ama bazı kötü niyetli köylüler kızın bir adamla sürekli buluştuğunu herkese yaydı. Duyan herkes yaşlı adama gelip gidip senin karın, kötü kadın oldu elin adamları ile görüşüyor diyerek birçok cümleler kurarak yaşlı adamı iyice öfkelendirerek Merdo'ya pusu kurması gerektiğini onu öldürmesi için iyice adamı ikna ettiler. Olan biten her şeyi gören meczup köprüye gider. Merdo genç kız ile buluşacağı köprüye doğru gittiğini görür ve Merdo'yu durdurmaya çalıştı ama Merdo o meczubu dinlemeyerek yoluna devam etti meczup onu durdurmak için çok uğraşsa da durmadı ve köprünün üzerine çıkar çıkmaz yaşlı adam ve adamları Merdo'yu vurdular. Anlatılanlara göre onu ikna etmeye çalışan meczup bu hikayeyi anlatarak türkü olmasına vesile olmuştur. Sözler oldukça dikkat çekici olması ile ön plana çıkıyor. Birçok sanatçı tarafından seslendirilen bu türkü yaşanmışlığı da en iyi şekilde hissettiriyor. Daha fazla hikaye okumak isterseniz Türküler ve Hikayeleri kategorimizi inceleyebilirsiniz. Söylemek bir zor dinlemekde bir o kadar zor.


Çok diyarlarda bir güzel padişah kızı yaşarmış. Bu kıza her gece uyumadan önce bir ayna ona masal anlatırmış. O gecede gelen ayna kıza masal anlatmaya başlamış. Ayna sözlerine şöyle başlamış; . Vezirleri sayesinde ülkeye Hızır'ın getirilmesi için duyuruların yapılmasıyla padişahın uykusuz günleri başlamış. Çünkü padişah Hızır gelir ümidiyle uyku uyumaz olmuş. Gece gündüz demeden pencerede bekler olmuş. Padişahın durumu vezirlerini korkutmaya başlamış. Yapılan duyurular sonrasında birisinin ona Hızır'ı getirmesi gerektiğini düşünmeye başlamışlar. Çünkü Hızır gelmezse padişahlarının delireceğini düşünmeye başlamışlar. Günler geçerken bir sarayın kapısına bir adam gelmiş. Adamın hali dikkat çekiciymiş ve gelen adam saray kapıcısına padişahla görüşmek istediğini belirtmiş. Padişaha verilecek güzel haberlerinin olduğunu da ayrıca eklemiş. Sarayın kapıcısı adamı padişahla görüştürmek istememiş. Ona padişaha söyleyeceği şey neyse kendisine söylemesini, söylediklerini kendisinin padişaha ileteceğini belirtmiş. Bunun üzerine adam kapıcıya padişaha Hızır'dan haber getirdiğini söylemiş. Hızır'dan haber geldiğini duyan kapıcı telaşlanmış. Kapıdan ayrılan kapıcı adamın sözlerini padişahın vezirlerine hemen anlatmış. Gelen haber vezirleri sevindirmiş. Çünkü Hızır'dan gerçekten haber gelmesi durumunun padişahlarını mutlu edeceğini düşünüyorlarmış. Kapıcı gittikten sonra vezirler padişahın bulunduğu odaya gitmişler ve padişaha bir adamanı ona Hızır'dan haber getirdiğini söylediğini söylemişler. Bunun üzerine yıllardır Hızır'ı görmek ve onun hakkında bilgi almak isteyen padişah çok heyecanlanmış. Daha sonra da vezirlerine kapıdaki adamın hemen huzuruna getirilmesini istemiş. Birkaç dakika sonra adam padişahın huzuruna gelmiş. Kendinden emin duruşa sahip olan bu adam padişaha Hızır'ı ona getirebileceğini ancak kendisine 4 yıl süre vermesini söylemiş. Verecekleri süre içerisinde de onlardan ne isterse yapmaları gerektiğini belirtmiş. Padişah adamın şartını düşünmüş ve kabul etmiş. Ona her isteğini yerine getireceklerini söylerken verdikleri 4 yıl sonunda Hızır ona gelmezse adamın öldürüleceğini de vurgulamış. Hızır'ı getireceğini söyleyen adam bu şartı kabul etmiş. Yapılan anlaşma sonrasında adamın isteğiyle padişah tarafından ona bir köşk verilmiş. Daha sonra da 4 yıl boyunca adamın her isteği yerine getirilmiş. Padişahla anlaşma yapan adam bu 4 yıl içinde dilediği gibi yaşamış. Ancak günler çabucak geçmiş ve 4 yılın sonuna gelinmiş. İstediği 4 yılın bittiğini sonradan fark eden adam telaşlanmaya başlamış. Çünkü padişah ona Hızır'ı sorduğunda ne cevap vereceğini bilmiyormuş. Adam çünkü zamanında rahat yaşam sürmek için padişaha yalan söylemiş ve Hızır'ın nerede olduğuna dair bir fikri yokmuş. Padişahın onu kandırdığını anlayıp kendisini öldürmesinden korkan adam sonunda padişahtan kaçmaya karar vermiş. Bir şekilde kaldığı yerden kaçmayı başaran adam şehirden oldukça uzak bir yere sığınarak orada saklanmaya başlamış. Diğer yanda padişah 4 yılın bitmesi üzerine Hızır'ı getireceğine söz veren adamın huzuruna getirilmesine söylemiş. Padişahın adamları adamın kaldığı köşke gitmişler ve onun kaçtığını anlayarak haberi padişaha iletmişler. Bunun üzerine padişah adamın her yerde aranmasını ve öldürülmesini emretmiş. Bunun üzerine aramalar başlamış. Padişahtan kaçan adam ise saklandığı yerde ölüm korkusundan her gece dua etmeye başlamış. Duasında da kurtulmayı dilemiş. Yine bir gece dua ederken yanına bir dede gelmiş. Adamın halinden bir derdi olduğunu anlamış ve ona neyi olduğunu sormuş. Adam padişaha karşı oynadığı oyunu ve yaşananları dedeye anlatmış. Bunun üzerine dede adama onu padişaha götürmesini söylemiş. Bu istek üzerine adamla dede yola düşmüşler. Saray yolunda ise padişahın adamlarına yakalanmışlar. Adamlar onları padişahın huzuruna çıkarmışlar. Padişah ona Hızır'ı getireceğini söyleyen adama 4 yılın dolduğunu ve kendisi tarafından adamın her isteğinin yerine getirildiğini artık Hızır'ı ona getirmesini söylemiş. Bunun üzerine adam padişaha Hızır'ın nerede olduğunu bilmediğini zamanında kendisine rahat yaşamak için yalan söylediğini anlatmış. Bunun üzerine padişah ölüm kararı olan adamın öldürülmesine karar vermiş. Daha sonra da orada bulunan vezirlerinden birisine adam için nasıl bir ölümün uygun olacağını düşündüğünü sormuş. Bunun üzerine vezir adamın parçalara ayrılarak meydana asılmasını ve böylece insanların padişaha yalan söylediklerine başına neler geleceğini görmesini söylemiş. Bu cevap üzerine adamın yanında gelen dede herkesin aslına çekeceğini söylemiş. Padişah aynı soruya diğer vezirine de sormuş. Diğer vezir ise yalan söyleyen adamın kazanda kaynatılarak öldürülmesinin doğruluğunu savunmuş. Orada olan dede yine herkesin aslına çekeceğini söylemiş. Aynı sorunun sorulduğu üçüncü vezir ise adamın fırında pişirilmesini söylemiş. Dede bu öneri üzerine de aynı sözü tekrarlamış. Üç vezirin ardından sıra sonuncu vezire gelmiş. Aynı sorunun sorulduğu vezir, padişahın merhametli birisi olduğunu düşündüğünü söylemiş. Ayrıca Hızır'ı görmeyi çok istediğini ve aynı zamanda da merak ettiğinin farkında olduğunu belirtmiş. Ancak yalan söyleyen adamın Hızır aşkına affedilmesinin daha doğru olacağını düşündüğünü de eklemiş. Bağışlamanın büyük bir erdem olduğunu ve adamın padişah tarafından bağışlanmasının illa ki bir ödülü olacağını düşündüğünü de belirtmiş. Dördüncü vezirin sözü bitince de dede yine herkesin aslına çekeceğini söylemiş. Padişah vezirlerin sözlerine hep aynı sözü tekrarlayan dedenin başından beri farkındaymış. Sonuncu veziri de fikrini belirttikten sonra padişah sonunda dedeye dönmüş. Dedeye fikirlerini belirten her veziri için herkesin aslına çekeceğini söylediğini bunun ne anlama geldiğini merak ettiğini söylemiş. Padişahın sözleri üzerine dede neden öyle söylediğini anlatmaya başlamış. Padişaha birinci vezirinin bir kasabın oğlu olduğunu ve aslı gereği yalan söyleyen adamın parçalanıp asılmasına karar verdiğini söylemiş. İkinci vezirinin ise bir aşçının oğlu olduğunu onun da aslı gereği yalan söyleyen adamın kazanda kaynatılıp pişirilmesini uygun gördüğünü söylemiş. Üçüncü vezire sıra gelince de o vezirin babasının da kebapçı olduğunu ve bu sebeple vezirin adamın fırında kebap gibi pişirilmesini istediğini belirtmiş. Böylece sıra son vezire gelmiş. Dede dördüncü vezirin ise bir alimin oğlu olduğunu ve adamın affedilmesini istediğini belirtmiş. Çünkü babası alim olan vezirin merhamet etmeyi öğrendiğini anlatmış. Böylece tüm vezirlerin nasıl gördülerse öyle ceza verdiklerini söylemiş. Açıklamasını yapan dede en sonunda kendinin Hızır olduğunu belirtmiş ve ortadan kaybolmuş. Düşüncelere dalan padişah onun yanına Hızır'ın geldiğini anlamış ancak o olduğunu anlayamadığı için arkasından bakakalmış. Adamın peşinden camdan baksa da onu görememiş. Bunun üzerine vezirlerine hep Hızır'ı görmeyi istediğini ve ona yalan söyleyen adam sayesinde de Hızır'ı gördüğünü söylemiş. Hızır'ın da ona merhametli olmayı öğrettiğini belirtmiş ve ona yalan söyleyen adama merhamet ederek onu affetmiş. Adam bu sefer sarayda padişahla yaşamaya başlamış ve her şey onun önüne sürülmüş. Ancak adam artık padişahtan bir şey istemiyormuş. Böylece uzun yıllar padişahla sarayda yaşamaya devam etmiş.


Bir zamanlar yuvarlanan tepelerin ortasında yer alan küçük bir köyde Merve adında genç bir kadın yaşardı. Merve köydeki birçok talibin dikkatini ve kalbini çeken büyüleyici güzelliği ve nazik doğasıyla tanınıyordu. Fakat en sevdiği aşk romanlarında okuduğu hikayeler kadar derin ve büyüleyici bir aşka özlem duyuyordu. Bir gün köye gizemli bir gezgin geldi. Adı Osman'dı ve gözleri bir macera parıltısı ve hüzün dokunuşu taşıyordu. Merve'nin kalbi onu ilk gördüğünde atmaya başladı. Kader onları bir araya getirmişti ve yolları bir aşk masalında iç içe geçmişti. Günler geçtikçe Merve ve Osman'ın yolları daha sık kesişmeye başladı. Birbirlerinin sözlerinden büyülenerek sohbetlere girerler ve genellikle kendilerini çiçek dolu çayırlarda uzun yürüyüşlerde bulurlardı. Birlikte geçirdikleri her gün bağlantılarını derinleştirdi ve aşkları bir gülün canlı yaprakları gibi çiçek açtı. Aynı zamanda aşkları zorluklardan yoksun değildi. Toplum aşklarının onları ayıran farklılıkların gerçekten üstesinden gelip gelemeyeceğini sorgulayarak şüpheler ve yargılar fısıldadı. Kalpleri şüphecileri dinlemeyi reddetti çünkü aşk sınır tanımaz ve en büyük engelleri bile aşabilir. Mehtaplı gökyüzünün altındaki çalıntı öpücükler ve ormanın fısıltıları arasında gizli buluşmalar sayesinde Merve ve Osman birlikte bir gelecek hayal etmeye cesaret ettiler. Aşklarının gücüne inandılar ve sıkıca tuttular önlerine çıkan her fırtınayı atlatacaklarına söz verdiler. Aşkları titreyen ancak asla sarsılmayan nazik bir alevdi. Merve ve Osman'ın bağı derinleştikçe köy aşklarındaki güzelliği görmeye başladı. Kalplerinin senkronize bir şekilde nasıl dans ettiğine tanık oldular ve sevgilerinin saflığı kendi romantik hikayelerini arayanlar için bir umut ışığı haline geldi. Genç çiftin aşk hikayesi aşkın olağanüstü gücünün bir kanıtı haline geldi ve gerçek aşkın sınır tanımadığını kanıtladı. Böylece Merve ve Osman'ın aşk hikayesi çözülmeye devam etti köyü neşe ve ilham renkleriyle boyadı. Merve'nin her zaman hayalini kurduğu büyüleyici romantizm hikayelerinin somutlaşması haline geldiler sadece köy halkının değil daha sonra hikayeleriyle geniş gözlerle karşılaşacak okuyucuların da kalbini ele geçirdiler. Daha fazla masal okumak isterseniz Hikaye Oku kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Mevsim Perileri, Masal Ülkesi'nin büyülü ormanlarında gizlice yaşayan sevimli mi sevimli varlıklarmış. Bu peri topluluğu, her biri farklı mevsimi temsil eden dört ana periden oluşurmuş. Bunlar: İlkbahar Perisi, Yaz Perisi, Sonbahar Perisi ve Kış Perisi. İlkbahar Perisi, uykulu kışın sona erdiği ve doğanın canlanmaya başladığı zamanı temsil edermiş. Uyandırdığı her tomurcuk, açan her çiçek, Masal Ülkesi'nin güzelliklerini ortaya çıkarırmış. İlkbahar Perisi'nin etkisinde, baharın gelişi kutlamalarla karşılanır, sevinç ve umut dolu günler başlarmış. Yaz Perisi, sıcak güneşin doğanın üstüne tebessüm ettiği, masmavi gökyüzüyle dolu zamanı yönetirmiş. Serin sulardan yapılmış kristal göllerde yüzen Masal Ülkesi halkı, yazın keyfini çıkartırmış. Yaz Perisi'nin enerjisi, herkesin kalplerine coşku ve neşe getirirmiş. Sonbahar Perisi, ağaçların yapraklarının kırmızı, sarı ve turuncu renklere büründüğü ve doğanın hazan mevsimini yaşadığı zamandaymış. Sonbahar, bereketin zamanıymış ve Sonbahar Perisi'nin eliyle hasat kutlamaları düzenlenir, sebzeler ve meyveler toplanır, Masal Ülkesi'nin sofraları lezzetli yiyeceklerle dolarmış. Kış Perisi ise, beyaz örtüsüyle ülkeyi kaplayan soğuk mevsimi yönetirmiş. Kar taneleriyle süslenen ormanlar, kışın sihirli güzelliğini yansıtırmış. Kış Perisi'nin sihirli değneği, donmuş nehirleri ve gölleri süsleyen buz çiçekleri yaratırmış. Kış mevsimi boyunca, Masal Ülkesi halkı sıcak şöminelerin etrafında toplanır, masalsı hikayeler anlatır ve birbirlerine sevgi dolu sözcükler söylermiş. Mevsim Perileri, insanlarla etkileşimde bulunmaktan gizli bir zevk alırlarmış. Onların iyilikleri ve sihirli dokunuşları, Masal Ülkesi'nin doğal dengesini korurmuş. İnsanlar, mevsim perilerinin varlığını bilmeseler de, doğadaki değişimlerin perilerin elinden geldiğini hissederlermiş. Masal Ülkesi halkı, Mevsim Perileri'ne minnettarlık duyar ve onlara özel günlerde teşekkürlerini sunarmış. Periler ise, Masal Ülkesi'nin her köşesine iyilik ve güzellikleri yaymak için var güçleriyle çalışmaya devam edermiş. Mevsimlerin dansı, Masal Ülkesi'nde daima sürecekmiş ve perilerin sihirli elleriyle var olacaktı. Mevsim Perileri, gizli bir görevi yerine getirmek için insanların hayatına da dokunurmuş. İnsanlar, aniden oluşan güzelliklerin arkasında perileri hisseder, minnettarlıkla gizemli varlıkları kutlarmış. Periler, sevgiyle beklenen ve özlenen mevsimlerin armağanı olarak kalplerde sonsuza dek yaşarmış. Daha Fazla Kısa Masal İçin Kısa Masallar Kategorimizi Ziyaret Edebilirsiniz.


İngiltere'nin batı tarafında bulunan Devon bölgesinde, tam üç yüz yıl kadar eski bir çiftlik evi bulunuyordu. Bu çiftlik evinin sahibi ise Egna Ruggles adlı yaşlı bir kadıncağızdı. Egna evinin üst karında orayı sanki kendi oyun alanlarıymış gibi kullanan iki küçük kız çocuğunun yaşadığını biliyordu. Üstelik bu iki çocuğun yıllar önce ölmüş olduklarını da biliyordu. Yani iki hayalet çocukla birlikte yaşıyor, onların seslerini duyuyor ve bazen de yatak odasının önünde oynadıklarını görüyordu. Ama Egna onlardan korkmuyordu. Ara sıra çok ses yaptıklarında sessiz olmalarını söylüyor ve çocukları susturabiliyordu. Bir gün Egna Ruggles'ın ziyaretine bir kadın geldi. Eski bir arkadaş olan bu ziyaretçiye ev sahibi evinde garip bir şeyler hissedip hissetmediğini sordu. Ziyaretçisi bu evde yaklaşık olarak dört yaşlarında iki çocuğun hayaletinin olduğunu söyledi. Çocukların ikisi de kızdı ve birinin ismi E birininki de A ile başlıyordu. Egna Ruggles çocukların kim olduğunu merak edip kiliseye gitti ve bu evde eskiden yaşayan iki kız çocuğun daha dört yaşındayken öldüğünü öğrendi. Çocukların ölümlerinin arasında 56 yıl vardır. İkisi de bu evde güzel zamanlar geçirdikleri için hala ayrılmak istemiyorlardı. Egna Ruggles ve çocuklar arasında 58 yaş vardı. Ama Egna çocukları anlayabiliyordu Kilise görevlisinin çocukların burada çok mutlu oldukları için gitmek istemedikleri fikrini de anlıyordu. Bu yüzden ara sıra onları susturarak onlarla birlikte yaşamaya devam etti. Neyse ki çocuklar geçmiş zaman terbiyesiyle büyüdükleri için onun sözünü dinliyorlardı.


Ezgi ve kardeşi Ömer, her hafta sonu yaptıkları gibi İngilizce kursuna doğru evden ayrılmışlardı. Ezgi 13 yaşında, kardeşi de 10 yaşındaydı. Anneleri yanlarına akşamdan hazırladığı peynirli poğaçalardan koymuştu. Ders arası olduğunda bu iki kardeş kantinde buluşup meyve suyu eşliğinde annelerinin yaptığı mis gibi poğaçaları yiyeceklerdi. Ömer, ablasının sözünü hiç dinlemez, her zaman bir bahane bulup birlikte gidip birlikte dönecekleri yollarda genelde dönüş saatlerinde Ezgiyi yalnız bırakırdı. O gün de öyle oldu ve derse beraber gitmelerine rağmen, akşama doğru ders çıkışında yine bir kaçış yolu bulmuş olan Ömer, ablasına haber dahi vermeden dershaneden ayrılmıştı. Çıkışta her zamanki buluşma noktalarında bütün dershane öğrencilerinin kapıdan çıkışını öylece durup izleyen Ezgi, bugün de kardeşinin haber vermeden kendisinden önce eve ya da arkadaşlarıyla oyun oynamaya gitmiş olacağını düşündü. Böyle düşünerek başını bulunduğu noktadan, otobüs durağına kadar olan yokuşun yukarısındaki durağa doğru çevirdi. Yine tek başına bu yol kenarındaki mezarlığın yanından geçmek zorunda kalacaktı. İşte Ömer'e de aslında sadece bunun için çok kızıyordu. O yokuş yukarı olan mezarlık kenarındaki yoldan tek başına geçmekten hep ürküyordu. Ürkmesine çok ürküyordu ama şu anda eve gidebileceği daha iyi bir çıkış yolu da yoktu. Mecburen o yoldan geçecek ve otobüs durağına varacaktı. Dershanedeki öğrenciler birer birer yanından geçmiş, Ezgiyse yavaş adımlarla diğerlerinin gittiği yönün aksine doğru olan istikamette yol almaya başlamıştı. Kış mevsimindeki bu erken kararan havaları hiçbir zaman sevememişti Ezgi. Yeni yeni kararmaya başlayan havada, elleri cebinde, başını paltosunun içine gömer gibi yavaş adımlarla yokuşu tırmanmaya başladı. İçinde öyle büyük bir korku vardı ki, yolun tam karşı tarafında yer alan mezarlığa hiç bakmamaya çalışıyordu. Yol bitme bilmiyor, sanki her adımında yokuşun tepesindeki otobüs durağı daha da uzaklaşıyordu. Çaresiz bir şekilde yokuşu tırmanırken kalbi de hızla çarpmaya devam ediyordu. Karşı yoldaki mezarlığa bakmamak için çok çabalıyordu ama sebebini bilmediği bir çekimle, kaçamak bakışlar atmaktan da geri durmuyordu. Sonra kendi kendine korkacak bir şey yok, hem orada kimse de yok, diyerek etraftan gelen seslere kulak kabartmaya başladı. Sanki aynı anda hem köpek havlamaları hem de türünü bilmediği kuşlar çığlık atar gibi sesler çıkarmaya başlamıştı. Birden bu seslerin de etkisiyle olduğu yerde kalakaldı. Ne yapacağını, hangi yöne doğru kaçacağını hesaplamaya çalıştı. Beyni çok hızlı çalışmaya başladı, ne kadar korksa da seslerin kaynağını merak etmekten alıkoyamıyordu kendini. Ardından mezarlığa doğru hızlı adımlarla yürümeye başladı. Sesler şimdi daha da yakından gelmeye başlamıştı. Dikkatini toplayıp sebebini öğrenmeye çalıştı ama sanki kalbinin sesi kulaklarında çınlıyormuş gibi geliyordu. Artık korkudan olduğu yere çakılıp kalmıştı ki Ömer ve onun üç arkadaşının mezarlığın ağaçları arasından kendisine kahkahayla güldüğünü fark etti. Daha fazla hikaye okumak isterseniz Korku Hikayeleri kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Eskiden beri ülkemizde en çok dinlenen türkülerin başında gelen Mihriban türküsü Abdurrahim Karakoç'un kaleminden çıkmış değerli bir eserdir. Musa Eroğlu'nun sesiyle bütünleşmiştir. Musa Eroğlu ile dinlenmeye başlanan bu türkü birçok sanatçı tarafından da seslendirilmiştir. Önemli şairimiz Abdurrahim Karakoç bu sevilen türküyü kavuşamadığı aşkı için yazmıştır. Başka bir deyişle 1960 yılında yaşadığı yürek yangınını bu şiir sayesinde dile getirmiştir. Hikaye Abdurrahim Karakoç'un köyündeki bir düğünde başlamıştır. Karakoç'un köyüne düğün için misafirler gelmiştir. Ancak içlerinde öyle bir güzel vardır ki o Abdurrahim Karakoç'un Mihribanıdır. Mihriban Kahramanmaraş'tan ailesiyle birlikte düğün için gelmiştir. O zamanlar genç bir delikanlı olan Karakoç, Mihriban'ı görür görmez tanışmak ister ve tanışırlar. Mihriban kelime anlamı olarak şefkatli, merhametli ve güler yüzlü demektir. Bu kelime tam da Abdurrahim Karakoç'un sevdiği kız için söylemiş gibi onu anlatmaktadır. Genç kızın aslında adı Şehribandır ancak Karakoç ona bu güzel anlamı sebebiyle Mihriban demiştir. Misafirlik devam ettikçe Abdurrahim Karakoç ile Mihriban'ın aşkı daha da büyümüştür. Bir sabah komşusuna Mihriban'ı görmeye giden Karakoç onu göremez. Ailesiyle birlikte memleketine döndüğünü öğrenmiştir. Bu aşk Karakoç'u yemeden içmeden keser, hayat onun için anlamsızlaşır. Bu haline kayıtsız kalamayan anne ve babası Maraş'a Mihriban'ı bulmaya giderler. Bulurlar da ancak bu aşk mümkün değildir. Karakoç'un anne ve babası Mihriban'ı ister ancak ailesi kızı yaşı küçük derler. Ancak ailenin ısrarcı tavırlarından sonra kızlarının nişanlı olduğunu ve yakında evleneceğini söylerler. Bu durum üzerine Karakoç'un anne ve babası geri dönerler. Abdurrahim Karakoç'un merakla beklediği anne babasından kötü haberi alınca bu konunun kapatılacağını ve bir daha konuşulmayacağını söyler. Ancak dili her ne kadar sussa da yüreğine söz geçiremez. Aradan yıllar geçer ve Karakoç'un Mihriban aşkı önce şiir olur ve ardından ise türkü. Türkü olması ile birlikte bu aşk dilden dile duyulur. Türküyü duyan Mihriban, Abdurrahim Karakoç'a bir mektup yazar. Ve bu mektupta tek bir cümle yazılıdır. Mektupta 'Unutmak kolay değil..' yazıyordur. Yıllardır bu koca aşkla bir başına kalmış Karakoç, bu mektuptan sonra bir şiir daha kaleme alır. Üzerinden yıllar geçmiş bu aşkın olgunluğuyla yazdığı sözler oldukça manidardır. Bazen aklıma düşüyor. Ben unutursun diyorum ancak insan unutamıyor. Bir mektup aldım başlıkta ise unutmak kolay mı, yazıyor. Özetle ikinci yazdığı şiir bu şekildedir. Karakoç'un ölümsüz aşkı bugün birçok insan tarafından ezbere bilinen acılı, sancılı günlerinde dilinden düşürmediği türkü olarak dillerde kaldı. Gerçek aşk kavuşulamayan aşktır sözü bu türküde de doğrulanmış oluyor. Belki Mihriban ile Abdurrahim Karakoç kavuşmuş olsaydı bu şiir ve türkü olmayacaktı. Onlar kavuşamayınca bu eşsiz şiir günümüze kadar gelmiş oldu ve türkü olarak dilimize dolaştı. Daha fazla hikaye okumak isterseniz Türküler ve Hikayeleri kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir zamanlar her kesimden insanın çok zengin olduğu ve bir yaşadığı bir ülke varmış. Bu ülkede Mina isminde küçük bir kız yaşarmış. Mina henüz ilkokula yeni başlamış. Herkesin zengin hayatı yaşadığı bu ülkede Mina çok mutsuzmuş. Mina'nın ailesi de bu zenginlerden biriymiş. Bütün günleri birbirinin aynısı oluyor, evden işe işten eve geldikleri an da sohbet etmiyorlarmış. Mina yaşanan bu hallerinden çok rahatsızmış. Çevresini gözlemlemekten çok keyif alan Mina herkesin neden bu halde olduğunu merak edermiş. Mina bunun hakkında bir deney yapıp çözmeye karar vermiş. Ülkesinde hiçbir şekilde çiçek yaşamıyor, oluştukları an solup yok oluyorlarmış. İnsanların da bu çiçekler gibi olduğunu düşünmüş. Deney için araştırdığı bilgilerden ilgisiz kalan ve kötü şeyler söyleyen insanların daimi mutsuz kaldıklarını öğrenmiş. Bu öğrendiğinden sonra okuldan dönerken papatya tohumları almaya karar vermiş. Aldığı tohumları da evde yetiştirmeyi düşünmüş. Tohumları aldıktan sonra dışarıdan toprak da getiren Mina evde iki adet saksı bulmuş. Aldığı papatya tohumlarını narin ve özenerek bu saksılara ekmiş. Tohumları ektiği saksılardan bir tanesini kendi odasına, diğer birini ise anne ve babasının odasına yerleştirmiş. Okuldan her gelişinde papatyalara biraz su vermiş ve seni seviyorum temalı güzel mesajlar fısıldamış. Annesiyle babasına da yalnızca saksıda papatya tohumu olduğunu ve ona bakmalarını istediğini söylemiş. Daha sonra ise kendi odasındaki çiçeği yetişene kadar anne ve babasının odasına girmemiş. Odasında güneşin aydınlattığı bir köşeye yerleştirdiği çiçeğinin büyümediğini gören Mina hayal kırıklığı yaşasa da çiçeğini sulamaya ve sevgisini fısıldamaya devam etmiş. Bazı zamanlar çiçeği ile sohbet eden Mina yaptığı deneyin sonucunu ne kadar merak ettiğini sürekli dile getiriyormuş. Okuldan döndüğü bir gün çiçeğinin filizlendiğini görmüş. Çok heyecanlanan Mina merak etse bile anne ve babasının odasındaki çiçeğe bakmaya gitmemiş. Her gün yaptığı şeyleri aksatmadan tekrarlayan Mina çiçeğinin gün geçtikçe daha da büyüdüğünü görmüş. Ülkesinde kimse birbirine güzel sözler söylemiyor çok duygusuz bir şekilde hayatlarına devam ediyorlardı. Mutsuzluğun kaynağının bu durum olacağını düşünen Mina bir kez bile çiçeğini ihmal etmemiş. Buna karşılık yetişridiği çiçeği tomurcuklanmaya bile başlamıştı. Bir gün okuldan geldiğinde Mina karşısındaki manzarayla çok mutlu oldu. Her gün sevgisini gösterdiği ve suladığı papatyaları artık ona gülümsüyordu. Mina; ' Beni kocaman bir sevgi ve sabırla büyüttün. Yaptıklarının karşılığı olarak sana bu güzel çiçeklerimi verdim.' Dedi. Hızlıca anne ve babasının odasındaki çiçeğe bakmak için koşan Mina oraya yerleştirdiği papatyanın öldüğünü gördü. Yaşadığı o günden sonra ise her gün anne ve babasına sevgi sözleri söyledi. Daha sonra fark etti ki anne ve babası zaman geçtikçe daha mutlu ve sevecen hale gelmeye başladı. Yaptığı bu deneyle Mina insanların sevginin ve güzel sözlerin etkisiyle mutlu olduklarını buldu. Artık attığı her adımda sevgisini hissettiren Mina ülkesini huzura ve mutluluğa erdirmeyi başardı. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Masal Ülkesi'nde renkli ve canlı bir şehir varmış. Bu şehirde yaşayanlar, büyülü arabalarla seyahat edermiş. Arabaların adı Hızlı'ymış, Çevik'miş ve Minik'miş. Bu üç sihirli araba, masal ülkesinin dört bir yanına ışık hızında ulaşırmış. Her biri birbirinden farklı özelliklere sahipmiş. Hızlı, en hızlı arabaymış. Onun tekerlekleri, sanki kanatlar gibi çırpılır ve gökyüzüne doğru uçarmış. Hızlı'nın görevi, masal ülkesindeki acil durumlarda hızlıca yardıma yetişmekmiş. Bir gün ormanda yangın çıkmış, hemen Hızlı'ya haber verilmiş. Hızlı, sihirli gücüyle hemen ormana ulaşmış ve yangını söndürmüş. Çevik, adından da anlaşılacağı üzere en çevik arabaymış. Onun tekerlekleri, dönüp dolaşarak en zorlu yollarda bile kolayca ilerlermiş. Çevik'in görevi, masal ülkesinin her köşesini gezmek ve güzellikleri keşfetmekmiş. Bir gün Çevik, dağların tepesine tırmanmış ve oradan masal ülkesinin tüm güzelliklerini seyretmiş. Minik, en minik arabaymış. Onun tekerlekleri, incecik ve nazikmiş. Minik'in görevi, masal ülkesindeki en küçük ve sevimli canlılara yardım etmekmiş. Bir gün Minik, ormanda kaybolan bir tavşanı bulmuş ve onu güvenli bir yere götürmüş. Bir gün, masal ülkesine kötü kalpli bir kara büyücü gelmiş. O, arabaların gücünü çalmak ve masal ülkesini karanlığa gömmek istemiş. Hızlı, Çevik ve Minik, birlik olup bu kötü planı durdurmak için bir plan yapmışlar. Bir gece, büyücünün kulübesine sızarak onun sihirli gücünü geri almışlar ve masal ülkesini yeniden aydınlık yapmışlar. Büyücü, arabaların dostluğu ve cesareti karşısında yenilmiş ve masal ülkesinden kaçıp gitmiş. Masal ülkesi, arabaların kahramanlıkları sayesinde tekrar huzura kavuşmuş. Hızlı, Çevik ve Minik, herkesin gönlünde taht kurmuşlar. Masal ülkesi halkı, arabaların gücüne minnettarlıkla bakıyor ve onları her zaman sevgiyle anıyormuş. Bu şekilde, arabaların masalı, masal ülkesinin en güzel hikayelerinden biri olarak nesilden nesile aktarılmış. Arabaların sihirli dünyası, masal ülkesinin her köşesinde neşe ve sevgiyle dolup taşmış. Masal ülkesi, arabaların dostluğu ve cesareti sayesinde her zaman aydınlık ve güzellikle dolu bir yer olmuş. Bir daha hiç üzüntü uğramamış hep mutluluk var olmaya devam etmiş. Daha Fazla Çocuk Hikayeleri İçin Hikaye Oku Kategorimizi Ziyaret Edebilirsiniz.


Minik balık Lori dünyaya gözlerini yeni açmıştı. Annesi Lori'yi sürekli uyarıyordu. Yuvadan uzaklaşmamasını ve tanımadığı kimselerle asla konuşmamasını öğütlüyordu. Lori küçük bir deniz kestanesi gördü. Ardından Saklambaç oynayalım mı? dedi. Deniz kestanesi kabul edip saymaya başladı. Lori hızla oradan uzaklaştı. Öyle bir saklanmalıydı ki deniz kestanesi onu asla bulamasın. Lori saklanırken bir anda karnı guruldamaya başladı. Çok acıkmıştı. Çevrede de yiyecek hiçbir şey yoktu .Fakat o da ne! Az ileride kocaman bir yiyecek parçası görmüştü. Kocaman bir iğne parçasının ucunda yiyecek sallanıp duruyordu. Lori yiyeceğin ucundan korka korka bir lokmacık kopardı. Deniz kestanesi Lori'yi görüp Sobe sobe! diye bağırdı. Lori bir parça yiyecek bulduğu için mutluydu ancak sobelendiğine üzülmüştü. Deniz kestanesi Lori'yi uyardı.Bu çok tehlikeli az kalsın o oltadaki yiyeceği yutsaydın insanlar seni yakalayacaktı. Lori büyük Bir tehlike atlatmıştı. Hemen evine gidip olanları annesine anlattı. Annesi Lori'ye çevrelerinde daha bir sürü tehlike olduğunu Deniz kestanesine ne kadar teşekkür etse az olduğunu bundan sonra çok daha dikkatli olması gerektiğini yavrusuna öğütlemiş. Ertesi sabah Lori yuvanın etrafında dolaşırken kendinden büyük bir palyaço balığına rastlamış. Konuşurlarken bir anda ne olduğunu anlayamadan üzerlerine iplerle örülmüş bir şeyin geldiğini fark etmişler. Çırpınıp kurtulmaya çalışmışlar ama kaçamadan hapsolmuşlar. Ağın toplanması ile birlikte Lori ve palyaço balığı da yeryüzüne doğru çıkmış alıkçı av İçindeki bütün balıkları geminin içine boşaltmış. Geminin içine düşen balıklar susuz kaldıkları için çırpınıyorlarmış Lori bir an annesinin sakın evden uzaklaşma dediğini hatırlamış. Balıkçı Lori'yi görünce Sen pek de küçükmüşsün, hadi geri denize git demiş. Loris suya düşer düşmez hayata yeniden dönmüş hemen yuvasına gidip annesine sarılıp Başından geçenleri anlatmış. Annesi Gözyaşları içinde Lori'yi dinliyormuş. Merak etme Lori yarın yiyecek aramaya birlikte gideriz demiş. Bundan sonra neyin tehlikeli olup olmadığını sana kendim öğreteceğim demiş. Ertesi sabah Lori ve annesi yiyecek bulmak için dışarıya çıkmışlar dışarıda ahtapot ve köpekbalığı görmüşler. Annesi bu canlılara karşı Lori'yi uyarmış. Onlardan uzak durmasını söylemiş. Lori komşu yuvada yaşayan kendi gibi küçük olan Mani ile tanışmış. Lori ve Mani Artık hep birlikte oynuyorlarmış. Tehlikeli bir şey gördüklerinde hemen uzak duruyorlar ve artık evlerinden de fazla uzaklaşmıyorlarmış. Daha fazla uyku masalları makalesi için 4 yaş masalları kategorisini ziyaret edebilirsiniz.


Bir gün küçük Büşra annesi ve babasıyla dışarıda oynamaya gider. Dışarıda oynayan küçük çocukları görünce çok sevinen Büşra aralarına katılmak ister. Annesi ve babası Büşra'yı kocaman bir parka götürmüştü. Bu parkta çeşitli oyunlar vardı. Herkesin severek oynadığı bir oyun Büşra'nın çok ilgisini çekti. Bu oyun sayılarla oynanıyordu. Minik Büşra diğer çocuklara oyuna katılmak istediğini söyledi. Kendinden yaşça büyük olan bu çocuklar önce ona rakamları bilip bilmediğini sordu. Fakat Büşra henüz rakamları bilmiyordu. Ama oyuna kısa süre içerisinde alışabileceğini söyledi. Fakat bu isteğini kabul etmediler. Çünkü rakamları bilmek gerekiyordu. Ama Büşra henüz birden üçe kadar sayabiliyordu. Büşra oyuna katılamadığı için çok mutsuzdu. Aslında uzaktan nasıl oynatıldığını görmüştü. İzin verselerdi Büşra'da onlarla birlikte oynayabilirdi. Bu konuya çok kafayı takan minik Büşra sayıların tamamını öğrenmeye karar verdi. Anne ve babasını giderek sayıları öğretmesini istedi. Onlar da rahatlıkla sayıları öğrenebilmesi için Büşra'yı bazı taktikler önerdi. Bu taktikler çok işe yaradı. Büşra kendi odasına bütün rakamları kocaman bir kağıda yazarak renkli kalemlerle içlerini boyadı. Her gün bu rakamlara bakıyor ve ezberlemeye çalışıyordu. Rakamlar duvarda asılı olduğu için gece yatarken ve sabah kalkarken sürekli bu rakamları görüyordu. Bu uygulama kolayca rakamları ezberlemesine yardımcı olmuştu. Büşra'nın azmi gerçekten rakamları ezberleye bilmesine yetti. Kendi yaşıtları henüz saymayı bilmezken Büşra bütün rakamları artık ezbere biliyordu. Büşra yine bir gün daha önce gittiği büyük parka tekrardan gitti. Aynı oyunu oynayan arkadaşlarını görerek yanlarına gitti. Artık rakamları bildiğini ve oyuna katılmak istediğini söyledi. Arkadaşları bu duruma çok şaşırdı. Kısa süre içerisinde bu kadar rakamı öğrenebilmesi imkansızdı. Büşra'yı denemek istediklerini söylediler. Daha sonra oyunun lideri Büşra'yı bir fırsat verdi. Büşra'nın toplamda iki hakkı vardı. Eğer bu iki hakkını kullanır ve hala oyunu oynayamazsa aralarına alınmayacaktı. Fakat Büşra hiçbir hakkını kullanmadı ve tek seferde oyunu oynayarak bütün arkadaşlarını şaşırttı. Büşra oynadığı bu oyunu çok sevdi. Hatta herkes grubunda Büşra'yı ister oldu. Çünkü Büşra bu oyunda oldukça iyiydi. Her geçen gün biraz daha tecrübe kazandı. Bu sayede matematiğe olan ilgisi arttı. Okulda ise arkadaşlarından her zaman bir adım önde oldu. Okula başladığında da merakının meyvesini yemiş oldu. Çünkü matematikte herkesten öndeydi. Daha Fazla Çocuk Masalları İçin Eğitici Masallar Kategorimizi Ziyaret Ediniz.


Bir zamanlar ülkelerin birinde bir Minik Civciv ve ailesi uzak bir kasabaya taşınıyormuş. Çünkü Minik Civcivin babası orada kendi işine başlayacakmış. Gitmek için hazırlıklarını yapmışlar, eşyalarını yüklemişler. Minik Civciv gözyaşları içinde son kez evlerine bakmış. Mahalledeki arkadaşlarıyla vedalaşmış annesinin elini tutup arabaya binmiş. Minik Civciv araba köşeyi dönene kadar arkadaşlarına el sallamış. Bundan sonra arkadaşlarını göremeyecek olmanın üzüntüsünü yaşıyormuş. Birlikte geçirdikleri onca zaman artık bir hatıra olarak kalacakmış. Minik Civciv arabada giderken annesine Yeni bir yere taşınmak çok zormuş anneciğim anladım demiş annesi minik civcivin üzgün olduğunun farkına varıp teselli vermiş. Merak etme benim minik civcivim yeni yuvamızı da çok seveceksin. Yeni dostlarımız, güzel arkadaşlıklarımız olacak bunları düşünerek mutlu ol tamam mı demiş. Minik Civciv üzgün üzgün başını sallamış. Aslında bir sürü şey varmış. Acaba yeni taşındığı yer nasıl bir yer olacakmış. Acaba arkadaşlarım olabilecek mi? diye içinden geçirirken uykuya dalmış. Hadi benim minik civcivim yeni evimize geldik gözlerini aç demiş. Minik Civciv meraklı gözlerle hemen aşağı inip yeni evlerini incelemiş. Pembe renkli sarmaşıklar, kırmızı renkli güller evin etrafını sarmış. Bahçeleri renk renk çiçeklerle süslüymüş. Ağaçlarda lezzetli görünen meyveler varmış. Minik Civciv yeni evlerini çok beğenmiş. Anne ve babasıyla birlikte eşyalarını yerleştirmeye başlamışlar minik civciv arkadaşlarının giderken hediye ettiği eşyalarını da yerleştirmiş. Onları şimdiden çok özlemiş. Pencere kenarından dışarıyı seyrederken bahçelerinin önündeki salıncak dikkatini çekmiş. Dışarıda oynamak için annesinden izin almış. Kendi kendine sallanırken bir ses duymuş. Minik Civciv başını çevirip sesin geldiği yöne doğru baktı. Sevimli bir sincap ona bakıyordu. Tabii ki de sallana bilirsin. Benim adım Minik Civciv, senin adın ne? Diye sormuş. Benim adım sincap Cimi. Tanıştığımıza memnun oldum. Bisküvi ister misin? Diye sormuş. Minik Civciv teşekkür ederek sincap Cimi'nin uzattığı bisküviyi almış. Birlikte oynarlarken minik bir kuzu Cimi'ye seslenmiş. Onu parka davet etmiş ancak minik civcive hiçbir şey söylememiş. Cimi arkadaşına hadi gidelim o halde demiş. Minik civciv sessiz sessiz bir kenara oturup üzülmeye başlamış. Demek ki kimse benimle oynamak istemiyormuş yoksa çağırırlardı diye düşünüyormuş. O anda Cimi gelip Minik Civciv,e: Minik Civciv arkadaşlarıma seni anlattım. Seninle tanışmak istiyorlar. Hadi gidelim demiş. O gün çok güzel arkadaşlar edinmiş güzel bir gün geçirmiş buraya taşınmak sandığı kadar kötü bir şey değilmiş. Önemli olan minik civcivin ailesi ve arkadaşlarıyla bir arada olmasıymış. Daha fazla uyku masalları makalesi için 4 yaş masalları kategorisini ziyaret edebilirsiniz.


Bir zamanlar küçük bir kasabada kendi halinde yaşayan minik bir fare varmış. Minik fare uygun bulduğu yerlerde tek başına yaşarmış. Çoğu zaman bulunduğu yeri değiştirmek zorunda kalırmış. Peynir en çok sevdiği yiyecekmiş. Ne kadar uzakta da olsa peynirin kokusunu alırmış. Çünkü bu kokuyu her yerden tanırmış. Bu anlamda adeta bir peynir uzmanıymış. Bir gün olduğu yeri terk edip başka bir yer bulmaya karar vermiş. Sokakları yürümüş alabildiğince. Bir yerde karar vermek için bir peynir kokusuna ihtiyaç duyarmış. Peynir kokusunu aldığı yeri hemen kendisine mesken yaparmış. Aslında çok iyi bildiği böyle bir yer varmış. Fakat oraya gitmeye de biraz korkarmış. Gitmeye cesaret edemediği o evde iri yarı bir kedi yaşarmış. Bu kedi, tam bir fare avcısıymış. O eve giden fare, bir daha geri dönemezmiş. Bu sebepten dolayı çok arkadaşını kaybetmiş. Kendisi de bu kayıplardan birisi olmamak için çok çabalamış. Ama sanırım artık yolun sonuna gelmiş ve minik fare kendi kendine: Artık bize yol göründü. İstikamet koca kedinin olduğu ev. demiş. İstemeye istemeye koca kedinin olduğu eve doğru yürümüş. Sanki kendi cenazesine gidiyormuş gibi ilerlemiş. Sonra birden aklına bir fikir gelmiş: Ne yapıp edip bu kediyle arkadaş olmak gerekir. diye kendi kendine fısıldamış. Kedi kulaklarının duyduğuna inanamamış. Hemen ciğeri alıp yemeye başlamış. Adeta kendini kaybetmiş. Karnı doyduktan sonra ciğeri getiren minik fare aklına gelmiş. Aslında koca kedi çok vefalıymış. Kendisine yapılan iyiliği asla unutmaz ve karşılıksız bırakmazmış. Hemen minik fareye yemesi için minik farenin önüne peynir bırakmış. Minik en çok sevdiği peyniri güzelce yemiş ve koca kendi ile minik farenin arkadaşlığı bu şekilde başlayıp sonsuza kadar devam etmiş. Daha fazla uyku masalları makalesi için 7 yaş masalları ve hikayeleri kategorimizi ziyaret edebilirsiniz.


Bir zamanlar ormanın derinliklerinde yaşayan Gizo adında minik bir geyik varmış. Sonbahar bitip kış mevsimi yaklaşmaya başlamış. Orman hayvanları telaşla yiyecek stokluyor, yuvalarını kış için daha sıcak hale getirmeye uğraşıyorlarmış. Gizo daha yeni doğduğu için daha önce hiç kışı yaşamamış. Ama sonbaharı öyle çok seviyormuş ki dökülen yaprak yığınlarının üstünde zıplamayı, ağaçtan düşen çam kozalaklarını oraya buraya fırlatmak çok hoşuna gidiyormuş. Yapraklar onun için sıcak ve yumuşak bir yatağı andırıyormuş. Günlerden bir gün yaprak yığınlarında oynayan Gizo yanlışlıkla bir köstebeğin yuvasını dağıtmış. Yuvasının dağıldığını gören köstebek ağlamaya başlamış. - Şimdi Ben ne yapacağım? Neredeyse kış kapıda, yeni bir yuva inşa etmek çok zor demiş. Köstebeğinin yuvasını yanlışlıkla dağıttığını fark eden Gizo hatasını telafi etmek istemiş. - Benim dikkatsizliğim yüzünden evin dağıldı. Çok özür dilerim ama merak etme köstebek kardeş ben her şeyi düzelteceğim demiş. Minik toynakları ve minik burnuyla küçük bir çukur kazmış. İçine bulduğu kuru yapraklardan ve dallardan konforlu bir yatak yapmış. Kısa sürede işi biten Gizo köstebeğe yeni yuvasını göstermiş. Köstebek yeni yuvasına girince çok beğenmiş. İçi hem sıcak hem de çok konforlu olmuş. Köstebek Gizo'ya yardımları için çok teşekkür etmiş. Gizo'da hatasını anlayıp, köstebek için sıcak bir yuva yapıp soğuktan kurtardığı için çok mutlu olmuş. Artık hem köstebek hem de diğer hayvanlar kış için hazırmış. Gizo akşam olunca evine gitmiş. Kışın nasıl olabileceği ile ilgili hayaller kurarken tatlı bir uykuya dalmış. Susadığı için uykusundan uyanıp mutfağa gitmiş. Pencereden baktığında gökten beyaz ve küçük bir şeyler düştüğünü görmüş. Ayrıca içini bir ürperti kaplamış. Çünkü hava her zamankinden daha soğuk hissettirmiş. Heyecanla annesine seslenmiş. - Anneciğim bu dışarıdaki beyaz şeyler de nedir? Peki hava neden bu kadar çok soğuk diye sormuş. - Dışarıda gördüğün bu beyaz şeyler kar oğlum. Sonbahar bitti. Artık kış geldi demiş. - Ama ben sonbaharı çok seviyordum. Kışın gelmesini istemiyorum demiş. - Merak etme Gizo sonbahar bitince kış, kış bitince de ilkbahar gelir.Bu doğanın kanunudur. Bir şeyin bitmesi aynı zamanda yeni başlangıçlar demektir. Hadi şimdi doğru yatağa git demiş. Annesi böyle konuşunca Gizo artık kıştan korkmamaya başlamış. O gece annesine sarılıp tatlı bir uyku çekmiş. Kışın güzelliklerini keşfetmeyi sabırsızlıkla beklemiş. Daha Fazla Çocuk Masalları İçin Hikaye Oku Kategorimizi Ziyaret Ediniz.


Hayvanların arkadaş gibi yaşadığı, ağaçların rengarenk olduğu koca bir ormanın içinde koca gövdeli bir Çınar ağacı varmış. Bu çınar ağacı adeta ormandakilerin dedesi gibiydi. Kuşların, böceklerin, sincapların, tavşanların ve bütün hayvanların sığındığı koca dağ gibi dururdu Çınar ağacı. Çınar ağacı her hayvanın en sevdiği arkadaşı ve yuvasıydı. Bazı hayvanlara annelik bazılarına yoldaşlık yapardı. Başı derde giren bir hayvan oldu mu hemen koca çınara sığınırlardı. Dertleri oldu mu koca Çınar bir çözüm bulurdu. Nede olsa koca çınar 150 yaşındaydı. Çınar ağacının ondan habersiz küçük bir misafiri vardı küçük bir tırtıldı. Küçük tırtıl kozasının içinde büyümeye çalışan minik bir böcekti. Kozanın içinde büyüdükçe yavaş yavaş çıkmaya başlıyordu. Büyüdüğünde vücut hatlarını tamamladıktan sonra, kozayı yavaş yavaş delmeyi becerip ve dışarı çıkmayı başaracaktı. Koca Çınar, minik tırtılın ufak ufak seslerini duyar ona yardım etmeye çalışır, onunla konuşur: 'Merhaba minik misafirim hoş geldin.'' Minik tırtıl sesin nereden geldiğini anlayamaz, kozadan başını biraz daha çıkarır: Kim benimle konuşuyor? der. Koca çınar:'' Benim, Çınar. Benden korkma, ben herkesin hem yuvasıyım hem de arkadaşıyım. Seni burada korurum. Sakın korkma.'' Der. Ama minik tırtıl koca Çınar'ı dinlemiyordu. Olabildiğince kozalağı parçalamak istiyordu. Koca Çınar bir kez daha minik tırtılı uyardı.'' Erken çıkarsan kanatların minik kalır ve uçamazsın. Bir tırtıl olarak kalırsın, kelebek olamazsın. Sabredersen, zamanında yavaş yavaş çıkarsan çok güzel kanatların kocaman rengarenk bir kelebeğe dönüşürsün ve özgürce bütün ağaçları uçabilirsin. Çiçeklere konabilirsin. Ama sabretmezsen, kozanı zorla yırtarsan küçük kanatların olur ve istediğin gibi uçamazsın.'' der. ''Koza senin gelişimine sebep oluyor. der. Minik tırtıl koca Çınar'ı dinlemedi. Zorla da olsa bir dala yaslayarak kozayı parçaladı ve minik kelebek olarak dışarı çıktı. Fakat kanatları kırış kırıştı. Küçücüktü, kanatlarını çırpmak istiyordu fakat uçamıyordu. Çok üzgündü, kozayı yırtılmıştı bir kere bir daha onarılamazdı. Koca Çınar'da ona çok üzüldü'' beni neden dinlemedin. Ben Yüzyıllardır bu ormandayım. Nice misafirlerim geldi, gitti. Senin gibi nice kelebekleri tırtıllara ev sahipliği yaptım. Ama sen beni dinlemedin, bir daha özgürce uçamayacaksın. Sabırsızlığın cezasını çekeceksin. 'diyerek küçük tırtılın dersini verdi. Ama yine de onu yapraklarıyla koruyacağına söz verdi. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Zamanın birinde az sayıda kişinin yaşadığı küçük bir köy varmış. Bu köyde yaşamını sürdüren bir aile varmış. Pelo bu ailenin küçük kızıymış. Henüz 3 yaşında olan ve bahçede zaman geçirmekle çok keyif alan pelo, ağaçlara dokunur, onlarla konuşur ve her gün bahçedeki tüm çiçekleri tek tek koklarmış. Günün birinde Pelo ve ailesi güzel zaman geçirmek için bir pikniğe gitmeye karar vermişler. Piknik için gerekli olan tüm malzemeler hazırlandıktan sonra keyifli bir araba yolculuğu ile piknik yapacakları yere doğru yola çıkmışlar. Kısa süren bir yolculuktan sonra piknik yerine varan aile arabalarından piknik için getirdiklerini özenli masaya yerleştirmişler. Hava son derece güzel ve etraf misler gibi çiçek kokuyormuş. Piknik alanında başka aileler ve onların da çocukları varmış. Pelo yerde oturmayı tercih etmiş. Yerde keyifli keyifli otururken birden yanına bir kelebek gelmiş. Doğru bir hamle ile kelebeği ellerinin arasına alan Pelo kelebeği yakalamış olmanın verdiği mutluluk ile birlikte babasının yanına koşmuş. Babasına olanları anlattığında ise babası Pelo'ya hemen elinde bulunan kelebeği serbest bırakmasını söylemiş. Kelebeğin de bir ailesi olduğunu ve eğer evine dönmesi gerektiği zamanda evine dönmezse ailesinin onun için endişeleneceğini Pelo'ya bir bir anlatmış. Pelo yapmış olduğu şeyin nelere sebep olabileceğini düşündüğünde çok üzülmüş ve hemen kelebeği özgür bırakmış. Tüm gün keyifli bir biçimde yiyeceklerini yiyen, piknik alanında bulunan göletin etrafında yürüyüşler yapan ve mutlu zaman geçiren Pelo tüm günün yorgunluğu ile babasının kurmuş olduğu hamakta uykuya dalmış. Uykusunda renkleri ile muhteşem görünün bir kelebeğin yanına geldiğini ve onunla konuşmaya başladığını gören Pelo kelebeğin nasıl kendisi ile konuştuğuna hayret etmiş. Rüyasında gördüğü bu kelebek piknik yerinde yakaladığı kelebeğin annesiymiş. Pelo'ya yavrusunu serbest bıraktığı için teşekkür etmiş ve Pelo'nun rüyasından ayrılmış. Pelo uyandığında rüyasını anne ve babasına anlatmış ve aslında kelebeği serbest bırakarak ne güzel bir hareket yapmış olduğunu anne ve babasına dillendirmiş. O gün keyif dolu anlar yaşayan Pelo piknik dönüşü etrafı izleye izleye evine dönmüş. Ertesi gün sabah uyandığında ilk iş bir resim kağıdı alarak dün gördüğü yavru kelebeğin resmini çizmek olmuş. O kadar güzel bir resim çizmiş ki tıpkı dün ki kelebeğe benzemiş. Resmi bittiğinde resmini anne ve babasına gösteren küçük kız resmini odasının duvarına asarak kelebeğin bir ömür boyu yanında olmasını sağlamış.


Minik penguen Pengu, buzullarda yaşayan ve yüzmeyi çok seven bir penguenmiş. Günlerden bir gün denizin derinliklerinde yine gönlünce yüzerken kayalıkların altında bir harita bulmuş. Büyük bir heyecan sonrası haritayı daha detaylı bir biçimde incelemek için hemen suyun yüzüne çıkmış. Kimsenin olmadığı bir yerde haritayı açarak tüm detayları anlamaya çalışmış. Anladığı kadarıyla harita çok eskilerden kalmış bir hazinenin yerini göstermekteymiş. Bulundukları yerden epey uzak bir noktayı gösteren bu hazine haritası hakkında ailesine bilgi vermeli mi? Yoksa vermemeli mi? Karar verememiş. Çünkü; ailesini bu haritadan bahsetmiş olsa anne ve babası büyük maceralara gerek kalmadan bu haritadan kurtulmaları gerektiğini söyleyecek ve böylece Pengu'nun macerası başlamadan bitecekmiş. Anne ve babasına haritadan bahsetmese, bu seferde haritada gösterilen yere gitmek için nasıl bir yol bulacak işte bunu bilmiyormuş. Birkaç gün ne yapması gerektiğini en ince ayrıntıları ile düşündükten sonra yakın arkadaşlarına bulduğu bu haritadan bahsetmeye karar vermiş. Arkadaşlarını bir araya toplayarak bulduğu bu define haritasını onlarla paylaşmış. Pengu'nun arkadaşları da bu olay karşısında çok heyecanlanmışlar. Bir an önce haritada işaretli yere gidip hazineye kavuşmak istemişler. Ancak bunu yapmak için güzel bir plana ihtiyaçları olduğunu hepsi de çok iyi biliyormuş. Günler boyu düşündükten sonra yalnız başlarına bu işin içinden çıkamayacaklarına karar vermişler. Onlara inanacak ve dahası onlarla birlikte bu hazine avına gelecek bir yetişkinden yardım almaya karar vermişler. Bu yetişkinin kim olması gerektiği konusunda ortaya koydukları pek çok fikir arasından en mantıklı olanının öğretmenleri olduğu noktasında hem fikir olmuşlar. Okula gittikleri ilk gün öğretmelerini teneffüs esnasında yalnız başına yakalayarak tüm olanı biteni bir çırpıda ona da anlatmışlar. Öğretmenleri duydukları karşısında hem çok heyecanlanmış hem de bu işin içerisinden nasıl çıkacakları konusunda uzun uzun düşünmeleri gerektiğini söylemiş. Yapılan toplantılar ve planlar sonucunda öğretmenleri ile birlikte gün doğumu ile beraber defineyi aramaya gitmeye karar vermişler. Gün doğumu ile birlikte haritayı da yanlarına alarak haritada gösterilen yöne doğru yüzmeye başlamışlar. Yüzmüşler, yüzmüşler, yüzmüşler... o kadar fazla yüzmüşler ki artık hiç birinde güç kalmamış ama definenin bulunduğu yere de varmışlar. Haritada gösterilen yere vardıklarında tam da haritada gösterildiği gibi onları bekleyen koca bir sandık ve bu sandığın içerisinde de altınlar varmış. Bu kadar emek karşılığında defineye kavuştukları için hepsi çok ama çok mutlu olmuşlar. Sandıklarını alarak evlerinin yolunu tutmuşlar.


Bir varmış bir yokmuş yeni doğan minik bir serçe varmış. Bu minik serçe annesiyle birlikte bir ağaç tepesinde kendi sıcacık yuvalarında yaşarlarmış. Serçe yeni doğduğu için annesi onu daha hiç dışarı çıkarmamış. Çünkü dışarıda bir sürü tehlike varmış. Büyük hayvanlar, büyük kuşlar en önemlisi de insanlar. Ve çok gürültüymüş dışarıdaki hayat artık her yerde ağaçlar yokmuş. Her yerde binalar, apartmanlar varmış. Serçenin annesi de zaten bu ağacı bulurken çok zorlanmış. Şehrin girişinde küçük bir ormanlık alanmış bulunmuş burada çok fazla büyük kuş türleri yokmuş. Arada sabahları kargalar öter onlar da insanların beslemesine alıştığı için insanların olduğu yerlere gidip karınlarını doyururlarmış. Ancak burada çok fazla köpek varmış. Serçenin annesinin korktuğu da köpeklermiş. Köpekler geceleri hem çok havlar hem de sabahları erkenden uyanıp havlamalarına devam eder minik serçeyi uykusundan ederlermiş. Anne serçe de bu duruma sinirlenip kızarmış kendi kendine köpeklere. Köpeklerin arasında iyi huylu olanları da vardır muhakkak ama bu çevredekiler hem çok kızgın hem de çok açlarmış. Anne serçe onlara da hak verirmiş aslında. Karınları çok aç olduğu için durmadan havlarlarmış. Nasıl anlatsın ki köpekçik aç olduğunu. Kuşlar öter, köpeklerse havlarmış. Anne serçe onlara üzülürmüş içten içe ama korkarmış da yavrusu için. Çünkü yavru serçe daha uçamıyormuş bile, eğer ki tehlikeli bir durum olsa anne serçe hemen uçar oradan hızla uzaklaşabilirmiş. Ama yavrusu daha uçamadığı için çok endişeliymiş. Bizim serçe bir yavru köpekle oyun oynuyormuş hem de çok az uçarak. Anne korkuyla koşup yavrusunu alıp yuvaya götürmüş. Yavru hemen annesine durumu anlatmış, çok acıktığı için köpeklerin getirdiği ekmeklerden yemek istediğini söylemiş. Ve sonra köpeklerin küçük yavrusuyla tanıştığını, yavrunun da tıpkı onu gibi kendisinden büyük hayvanlardan korktuğunu söylemiş. O yüzden de kendisine zarar vermeyeceğini düşünerek birlikte güzel bir arkadaşlığa başlamışlar. Yavru köpek ve yavru serçe annelerini de tanıştırmış. Anne serçenin içi artık rahatmış. Tehlike olmadığını anlayınca köpeklerle arkadaş olmaya karar vermiş. Köpekler de o günden sonra onları korumuş. Bütün hayvanlar hep birlikte sonsuza kadar dost olmuşlar. Daha fazla masal okumak isterseniz Eğitici Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir zamanlar, çok uzaklarda, renkli çiçeklerle dolu büyülü bir ormanda Minik Tonton adında sevimli bir tavşan yaşarmış. Bu tavşan günlerini oyun oynamakla, arkadaşları ile koşuşturmayla geçermiş. Karnını doyurduktan hemen sonra eğlenmeye koyulan ve gün batana kadar da geri dönmeyen Minik Tonton'un hayatı yavaş yavaş değişmeye başlamış. Günler su gibi akıp giderken, ormandaki huzur ve sakinlik git gide azalmaya başlamış. Vahşi ve sık ormanlardan gelen yeni hayvanlar, ormanın huzurunu bozmaya başlamış. Diğer hayvanların yiyeceklerine ve yuvalarına zarar veren bu yeni gelen hayvanlardan herkes korkarmış. Ne yapacağını bilemeyen Minik Tonton, kendisine yeni bir orman bulmaya ve tekrar huzurlu bir hayat yaşamaya karar vermiş. Minik Tonton ümitsizlik içinde yola çıkmış. Daha önce gitmediği, görmediği yollardan geçen Minik Tonton, en yakın ormanın ne kadar uzaklıkta olduğunu merak etmiş. Derken tavşan, patikaların birinde parıldayan bir şey bulmuş. Büyüleyici bir rengi olan bu cisim tavşanın ilgisini çekmiş. Tavşan, bu cismi eline almış. Fakat Minik Tonton, bu cisimden dumanlar çıkmaya başladığını görünce korkmuş. Çok geçmeden, dumandan bir peri oluşmuş ve tavşan, perili bir lamba bulduğunu anlamış. Peri gülümseyerek, Merhaba Minik Tonton! Bir dileğin var mı? demiş. Şaşkınlık içerisindeki Minik Tonton, huzursuzluk içinde yitip giden ormanını hatırlamış ve Evet, bir dileğim var. Tüm orman hayvanlarının mutlu olmasını istiyorum demiş. Peri, Minik Tonton'un dileğini duyunca çok memnun olmuş. Hemen ormanda yaşayan tüm hayvanları mutlu edebilmek için sihir yapmaya başlamış. Minik Tonton'un dileği gerçek olmuş, yeni gelen acımasız hayvanlar kaçarak ortadan kaybolmuş ve ormanda yaşayan her hayvanın yüzü gülerek dans etmeye başlamış. Minik Tonton bu güzel deneyimiyle ormana dönmüş, her zaman yardımlaşmayı ve dostluğu kalbinde tutmuş. Ve ormanda yaşayan tüm hayvanlar birlikte mutlu ve huzurlu bir şekilde yaşamışlar. Daha fazla uygu masalları makalesi için 4 yaş masalları kategorisini ziyaret edebilirsiniz.


Bir zamanlar, uzak bir gökyüzünde Minik Yıldız adında sevimli bir yıldız yaşarmış. Minik Yıldız, diğer yıldızlar gibi parlak ve güzel olmak istiyordu. Bir gece, büyük bir dilek dileyerek gökyüzündeki en parlak yıldız olmak için yola çıkmaya karar verdi. Minik Yıldız, parlak bir ışıkla gökyüzünde yol aldı. Yol boyunca, diğer yıldızlarla tanıştı ve onlardan parlaklık sırlarını öğrenmeye çalıştı. Ancak hiçbir şey işe yaramadı, çünkü Minik Yıldızın kendi parlaklığı zaten içindeydi. Minik Yıldız, içindeki parlaklığı keşfetmek için kendine güvenmeye başladı. Her gece gökyüzünde parıldamaya devam etti ve diğer yıldızlara da parlaklık yaydı. Diğer yıldızlar, Minik Yıldızın pozitif enerjisinden etkilendi ve birlikte gökyüzünde muhteşem bir dans sergilediler. Gökyüzüne yayılan bu güzellik, dünyadaki çocukların da dikkatini çekti. Bir gece, Minik Yıldızın parlaklığı, bir çocuğun gözünden kaçmadı. Çocuk, Minik Yıldızın yeryüzüne inmesini diledi. O günden sonra, çocuk Minik Yıldızla her gece gökyüzüne bakar ve Minik Yıldızın rehberliğinde parlaklık içinde büyür. Çocuk, Minik Yıldızın öğrettiklerini diğer çocuklarla paylaşır ve her birinin içindeki parlaklığın farkına varmalarını sağlar. Ve böylece, Minik Yıldızın macerası, dünyadaki çocukların içindeki parlaklığı keşfetmelerine ilham verir. Minik Yıldız ve çocuk, hep birlikte daha da parlak bir dünya yaratırlar. Bundan sonraki süreç içerisinde çocuklar artık kendilerine daha fazla güvenir, içerisinde gerçekten de keşfedilmeyi bekleyen önemli bir cevher olabileceğine inanırlar. Böylece bir başkasının kabiliyetlerini kıskanmak ve kendini daha başarısız görmek yerine içerisinde gerçekten de fark edilmeyi bekleyen bir cevherin olduğuna inanırlar. Bu durumdan memnun olan sadece çocuklar değil aynı zamanda çocukların anne ve babalarıdır. Onlara da düşen çocuklarının içerisinde bulunmakta olan ve keşif edilmeyi bekleyen sırların ortaya çıkarılmasıdır. Mutlaka her insanın içerisinde bulunan onu daha mutlu edecek ve başarılı olduğunu gösterecek çok fazla sayıda ışık yani kabiliyet bulunmaktadır. Her konuda her kesin başarılı olması tabi ki beklenemez. Bu sebeple içimizde bulunan cevheri çıkarmak gerekecektir.


Bir zamanlar ormanlarda yaşayan sevimli mi sevimli bir yavru zebra varmış. Bu zebranın adı Zubi'ymiş. Zubi çok meraklı bir zebraymış. Bütün gün ormanda koşturup etrafta ne olup bittiğini araştırırmış. Zubi etrafta mutlu mutlu kişneyerek yeşil tarlaların arasından geçip, bitkileri incelemeyi, kelebeklerin uçuşunu gözlemlemeyi ve böceklerin yuvalarına girmelerini heyecanlı bulup çok severmiş. Zubi yine böyle ormanda dolaşırken bir ineğe rastlamış. - Merhaba inek kardeş demiş. İnek sesin geldiği yöne doğru kafasını çevirip: - Merhaba küçük zebra diye cevap vermiş. Zebra çok meraklı olduğu için iğneye bazı sorular sormuş. Sen kimsin ve adın ne? Ne işle uğraşıyorsun? Diye sormuş. Benim adım Sarı kız ben buzağılarıma insanlara süt veririm demiş. Peki söyle bakalım küçük zebra senin adın ne? diye sormuş. - Gerçekten çok güzel bir işin varmış. Seni tanıdığıma çok memnun oldum Sarı Kız deyip vedalaşıp yoluna devam etmiş. Yolda bir çiçeğin içinden sürünerek çıkan ince kanatları olup aynı kendi çizgilerine benzeyen sarı çizgili bir hayvan görmüş. - Merhaba diye seslenmiş. Sen de kimsin? diye sormuş. Benim adım Zubi.Ben bir zebrayım. Doğrusu senin kim olduğunu çok merak ediyorum. Bana anlatır mısın? diye sormuş. Benim adım Vız Vız. Ben bir bal arısıyım. Ama bana genelde böcek derler demiş. Çiçeklerden topladığım polenlerle bal yaparım. İnsanlar benim bu lezzetli balıma bayılırlar. Bir de kendimizi korumak için iğnelerimiz vardır. Tehlikede olmadıkça iğnemizi kullanmayız. Bir de bizim türümüzden olan eşek arıları vardır. Onlar bizden farklı olarak çok tehlikelidir. Çabuk sinirlenip insanları sokarlar demiş. Zubi, Vız Vız'ın dediklerini şaşkınlıkla dinlemiş. - Bunu bildiğim iyi oldu bir daha onlardan uzak dururum demiş. Vız Vız'a veda edip yoluna devam etmiş. Zubi yolda daha birçok hayvanla karşılaşmış. Bilmediği o kadar çok şey varmış ki, öğrendikçe heyecanlanıyormuş. O günden sonra Zubi ne öğrenmeyi ne de gezip dünyayı keşfetmeyi asla bırakmamış. Daha Fazla masal okumak isterseniz 2 yaş masalları Kategorimizi Ziyaret Edebilirsiniz.


Çok eski zamanlarda, bilinmez diyarlarda kendilerine minikler adı verilen bir toplum varmış. Kırmızı renkten oluşan bu canlılar çok şirinlermiş ve insanlardan uzak bir yaşam tercih etmişler. Minik baba adında onların daima akıl danıştığı tecrübeli biri de rehberleriymiş. Çok kalabalık bir topluluk olan Miniklerin bir de düşmanları varmış. Bu düşmanın yegane amacı onları yok etmekmiş. Bu nedenle zaman zaman miniklerin yaşadığı kasabaya gelip bazı girişimlerde bulunurmuş. Fakat Minik Baba aklı ile her zaman onu alt edermiş. Bu düşmanın adı Dardanelmiş. Dardenel köpeği ile büyüler yapar. Bu büyüler ile miniklere karşı savaş verirmiş. Miniklerin ise tek derdi huzurlu bir şekilde yaşam sürmekmiş. Aynı zamanda ölümsüzlermiş. Çok eski zamanlardan bu yana yaşıyorlarmış. Bir gün yakışıklı minik uykusundan sıçrayarak uyanmış. Rüyasında çok kötü bir kabus görmüş. Bu kabusta Dardanel tüm köyü ele geçiriyor ve Miniklere kötülük yapıyormuş. Yakışıklı minik yataktan kalktığı gibi Minik Baba'nın evine gitmiş. Tüm minikler, minik evlerde farklı bir yaşam alanına sahipmiş. Yakışıklı minik Minik babanın kapısını çalmış ve '' Minik baba, minik baba çabuk aç çok kötü bir rüya gördüm, çabuk aç çabuk!' diye bağırmaya başlamış. Minik baba koşarak kapıyı açmış ve '' Ne oldu yakışıklı şirin, ne bu hiddet'' demiş. Yakışıklı minik gördüğü rüyayı anlatmış. Minik Baba'nın yüzü düşmüş. Çünkü aynı rüyayı seneler önce kendisi de görmüş. Gördüğü rüya sonrasında da Dardanel köye baskın yapmış. Minik Baba '' Çabuk olmalıyız yakışıklı şirin, tüm köyü uyandırmamız bir araya gelip plan yapmamız gerekiyor'' demiş. Minik Baba yaşadığı minik evde bulunan bir tuşa basmış ve tüm köyde yüksek bir alarm sesi yükselmiş. Bu kötü bir şeyler olduğu anlamına geliyormuş. Minik Baba evinden çıkmış ve toplanma alanına doğru koşmaya başlamış. Aynı anda tüm minikler evlerinden çıkarak toplanma alanına doğru koşuyormuş. Minik Baba kalabalığın yaptığı gürültüye karşılık '' Susun! Susun!'' diye bağırmış. '' Arkadaşlar, belli ki bir saldırı altındayız. Yakışıklı şirin bir kabus görmüş. Ben de aynı kabusu görmüştüm. Bu kabus sonrasında Dardanel baskın yapıyordu. Sanırım gene aynısı olacak. Sakın telaş yapmayın ve beni dinleyin. Minikler sanki Minik Baba telaş yapmayın dememiş gibi sağa sola koşmaya çığlık atmaya başlamış. Aralarında sadece güçlü minik durduğu yerde '' Geleceği varsa göreceği de var. Ondan korkacak değilim'' demiş. Minik Baba '' Bakın arkadaşlar, eğer doğru adımlar atarsak bu baskından kurtulabiliriz. Bu nedenle panik yapmamız lazım. Hemen durduğunuz yerde durun. Şu an beni dinlemeniz gerekiyor'' demiş. Yaklaşık 30 cm boyunda olan minikler, 2 metreden uzun olan Dardanel'den çok korkarmış. Ama madem köylerini korumaları gerekiyor, bunun için her şeyi göze alırlarmış. Güçlü Minik, Tamirci Minik ve Çılgın Minik ellerini kaldırmışlar. Minik Baba'' Tam da beklediğim gibi demiş. 3'ünüz benim yanıma gelin. Kalanlar ise köyü terk etsin ve saklanma alanına gitsin. Her ne olursa olsun sakın oradan çıkmayın'' demiş. 3 minik ve minik baba bir araya gelmişler. Diğerleri ise telaşlı bir şekilde saklanma alanına doğru gitmiş. Kimse neler olacağını bilmiyormuş. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Güçlü, Tamirci ve Çılgın minik, Minik Baba ile birlikte yürümeye başlamışlar. Minik Baba; '' Çılgın Minik sen Dardanel'in dikkatini dağıtacaksın, Tamirci sen de ayakkabılarını birbirine bağlayacaksın. Güçlü, en zor iş sana düşüyor. Sen Minik Baba'yı köprüden aşağı iteceksin. Ama bunun için köprüye yetişmemiz gerekiyor. Çok hızlı davranmalıyız. 4 Minik çok hızlı bir şekilde, köye yakın bir yerde bulunan köprüye doğru koşmaya başlamışlar. Dardanel daha görünürde değilmiş. Bu nedenle yavaşlamışlar. Köprünün ucuna geldikleri zaman durmuşlar. Minik Baba '' Burada bekleyeceğiz'' demiş. Planlı kendi aralarında tekrar etmişler ve Minik Baba bulduğu bir taşın arkasına saklanmış. Çılgın ise dikkat dağıtmak için oradaymış. Bunun için yüksek sesle bağıracak ve şarkı söyleyecekmiş. Tamirci, köprüye en yakın yerde kendine yer bulmuş ve Dardanel şaşkınlaştığı zaman onun ayakkabı bağcıklarını bağlayacakmış. Güçlü de hareket etmekte zorlandığı anda onu birden aşağı itecekmiş. Dardanel köprünün bir ucunda görünmüş. Dev gibi bir adamış. Siyah giyinen, dağınık saçları olan gözlüklü bir adam olan Dardanel yüzündeki kötü ifade ile köprünün bir ucundan yürümeye başlamış. Diğer ucuna varmaya yakınken Çılgın Minik bir anda bağırmaya başlamış. O kadar çok bağırmış ki Dardanel bir an duraksamış ve ne yapacağını şaşırmış. O anda tamirci taşın arkasından çıkmış ve Dardanel'in ayakkabılarını kızlı bir şekilde bağlamış. Ne olduğunu anlamayan Dardanel, güçlü Minik'in zıplayarak kendini itmesi ile suya düşmüş. Plan tam istedikleri gibi olmuş. Minik Baba hepsini tebrik etmiş ve birlikte şarkılar söyleyerek köye dönmüşler. Gizlenme alanına gidip diğer minikleri de aldıktan sonra rahat bir uyku çekmişler. Sabah uyandıklarında ise daha önce olmadıkları kadar mutlularmış. Minikler köyünde her zaman mutluluk ve huzur varmış. Dardanel bazı zamanlar onların huzurunu kaçırsa bile onlar gene de bir yolunu bularak mutlu şekilde oyunlar oynama devam ediyorlarmış. Tabii hepsinin köyde farklı görevleri de varmış. Ertesi gün olduğunda Minik baba tekrar bir konuşma yapmaya karar vermiş. Bu nedenle tüm minikleri bir yerde toplamış. Minik Baba onları ziyafet salonuna davet etmiş ve Aşçı Minik'in yaptığı birbirinden güzel yemekler sofrada duruyormuş. Hepsi büyük bir iştahla yemekleri yemiş. Keyifleri çok yerindeymiş. Minikler hikayesi, insanların toplum olarak birlikte yaşaması noktasında çok önemli örnekler sunar. İnsanlar birlikte yaşamak zorunda olan varlıklardır. Fakat bu konuda bazen sıkıntı yaşarız. Fakat Miniklerin gösterdiği birlikte yaşama azmi insanlara örnek olmalıdır. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Evveli zaman içinde kalburu, saman içinde bir varmış birde yokmuş... Minimini göllerde yaşayan ve karayı hiç sevmeyen bir kuğuymuş. Yaşadığı gölün tam karşısında başka bir tane daha yaşarmış. Ama ikisinin de oldukları gölden başka bir göle gitmek gibi bir niyetleri yokmuş. Güneşli güzel günlerden bir gün mini mini gölde, pitipiti de karada gezinirlerken, durduk yere hiçbir şey yokken ortada kavgaya tutuşmuşlar. Tam da o sırada yavru bir kuğunun yanlarından geçmesiyle ve onları tartışır vaziyette görüp izlemeye başlamış. Kavga eden kuğular ve onları izleyen küçük kuğucuk dayanamamış ikiniz de kuğusunuz ve çok güzel kuğularsınız neden sürekli tartışıp kavga ediyorsunuz? Annem babam bana tartışmanın ve kavga etmenin çok yanlış bir şey olduğunu söylemişlerdi. Acaba babamla annem yanlış mı biliyorlardı? Diye konuşmuş. Yavru ördek konuşurken minimini ve pitipiti ikisi de susmuşlar konuşacak bir şey bulamamışlar. Minimini ben sadece gölde yüzmek diğer kuğularla iyi geçinmeyi ve onlarla eğlenmeyi isterim demiş... Ben de sadece toprakta, karada yaşamak diğer kuğularla birlikte anlaşmak ve iyi geçinmek isterim demiş. Yavru kuğu şaşkınlığını gizleyememiş. Ama biz kuğular hem suda hem de karada yaşayabiliriz. Ben şimdi hanginizle konuşmalıyım diye sormuş. Minimini ve Pitipiti bu soruyu duyunca şaşırmışlar ne diyeceklerini bilememişler, yavru kuğu devam etmiş konuşmaya devam etmiş o halde kiminle konuşup kiminle evleneceğimi ben karar verebilirim. Hem kavga eden iki kuğu ile konuşmak istemem. Çünkü kavga etmenin tartışmanın hiç doğru bir şey olmadığını düşünüyorum. Kuğuların yaşadıkları yerde birbirlerine yardımcı olmaları iyi geçinmeleri gerekmez mi demiş. Minimini ve Pitipiti yavru kuğunun çok doğru konuştuğunu ve haklı olduğunu düşünmüşler. Küçük bir kuğu onlara ders niteliğinde akıl vermesi ikisinin de utanmasına sebep olmuş, akıllarını başlarına getirmiş. Mini mini ne evet çok haklısın o suda da karada da yaşayabiliriz. Etmemiz kavga etmemiz hiç de doğru bir davranış değil çok özür diliyorum. Hem yavru kuğudan özür dilemiş, hem de Pitipiti' den. Pitipiti evet söylediklerinde çok haklısın tartışmak ve anlaşmamız için hiçbir sebep yok. Kocaman gölde ve kocaman karada ikimiz de hatta bizden başka kuğular da güzel bir şekilde yaşayabilir demiş. Yavru kuğu kendisinden çok büyük ördeklerin tekrar anlaşıp konuşabilmelerine çok sevinmiş, çok mutlu olmuş. Babasının ve annesinin öğrettikleri doğrultusunda bir kez daha anlamış ki konuşarak her şeyi halledebiliriz. Minimini ile Pitipiti birbirlerinden özür dilemiş iyi anlaşmaya başlamışlardı. Ve birlik oldukları için daha güzel zaman geçirmeye başladılar. Bazen Minimini karaya çıkıyor. Bazen de Pitipiti göle iniyormuş. Kavga etmek için ya da tartışmak için hiçbir nedenlerinin olmadığını görüyorlarmış ve iyi İki arkadaş olmuşlar masal da burada bitmiş. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.