Bir zamanlar, Sevim İlkokulu'nda beş yakın arkadaş mutlu bir şekilde derslerine girer çıkarmış: Ali, Ayşe, Cem, Deniz ve Ela. Bu beş arkadaş, okulun en eğlenceli ve renkli öğrencileri olarak dikkat çekermiş. Okulda sıkılmadan, hep birlikte ders çalışıp, oyunlar oynarlarmış. Okuldaki diğer öğrenciler, bu beş arkadaş gibi yakın olabilecekleri, beraber keyifli vakit geçirebilecekleri arkadaşları nereden bulabileceklerini hep merak edermiş. Bir gün, okulda büyük bir yarışma düzenleneceği haberi gelmiş. Arkadaşlar hemen bir araya gelip takımlar oluşturmaya karar vermiş. Ali ve Cem, birlikte koşu yarışına katılacaklar. Ayşe, zeka yarışında yarışacakmış. Deniz ise, çeviklik yarışında boy göstermeye karar vermiş. Ela ise, resim yarışmasına katılacağını söylemiş. Yarışma günü geldiğinde, arkadaşlar birbirlerini destekleyip ve motive etmişler. Koşuda Ali ve Cem, ellerinden gelenin en iyisini yapmak için yarışmış. Zeka yarışmasında Ayşe, zekasını konuşturarak başarıyı yakalamış. Çeviklik yarışında Deniz, hızlı ve çevik hareketleriyle dikkatleri üzerine çekmiş. Ela ise, resim yarışmasında hayal gücünü ve yeteneklerini sergilemiş. Sonuçlar açıklandığında, Ali ve Cem koşu yarışında birinciliği kazanmış, Ayşe zeka yarışmasında başarılı olmuş, Deniz çeviklik yarışmasında ikinci olmuş ve Ela resim yarışmasında üçüncülüğe layık görülmüş. Arkadaşlar, birbirlerini kutlarken en önemlisinin yarışmak ve eğlenmek olduğunu anlamışlar. Yarışma sonrasında, birlikte yaşadıkları bu deneyimin değerini daha da iyi anlamışlar. Her biri kendi alanlarında birinci olamasa da, eğlenmek, yarışmak ve birbirlerine destek olmak, hayatlarının her alanında bir arada olmanın ne kadar önemli olduğunu göstermiş. Sevim İlkokulu'nda artık herkes, bu beş arkadaşın ne kadar eğlenceli ve yardımsever olduğunu görmüş. Bu arkadaş grubu, bugünden sonra, okuldaki öğrencilerin kaynaşmasına, yeni arkadaşlar edinmesine ve tanışmasına yardımcı olacak etkinlikler düzenlemeye başlamış. Farklı farklı aktivitelerden oluşan bu etkinlikler sayesinde birçok kişi, anlaşabildiği ve beraber güzel vakit geçirebildikleri arkadaşlar edinmiş. Beş arkadaşın birbirlerine karşı duydukları sevgi, Sevim İlkokulu'nu iyileştirmeye, geliştirmeye ve huzurlu bir eğitim yuvası haline getirmeye imkan sağlamış. Sevim İlkokulu duvarları arasında öğretmenler öğrencilerine yeni bilgiler aktarırken, öğrenciler de kendi aralarında eğlenerek vakit geçirmiş. Daha Fazla Uyku Masalları İçin Uyku Masalları Kategorimizi Ziyaret Edebilirsiniz.


Senelerden 2023, mevsimlerden sonbahar. İçi çeşitli hayvanlarla dolu olan güzel mi güzel bahçeli bir evde çekirdek bir aile yaşar. Bu aile Fethiye'deki tatillerinden henüz dönmüş ve 8 yaşındaki çocukları Bulut'un yaptıklarından habersizdir. Bulut, son sahil gezilerinde kumsalda yavru bir caretta caretta bulur ve onu anne babasından gizlice yanında taşır. Yazlıktan döndüklerinde, eve vardıklarında ise evin bahçesine bırakır. Caretta caretta çok yorgundur ve kendisinin denize ait olduğunu düşünür. Hiç bilmediği bir şehrin bahçesine öylece bırakılmak hiç hoşuna gitmez. Bulut'a çok kızgındır. Çünkü çok sorumsuz ve bencilce davranmıştır. Küçük şirin deniz kaplumbağası, Bahçe Perisi'nden yardım ister. Yardım sesini duyan Bahçe Perisi; uzun dalgalı saçları, parlak elbisesiyle yeşil kanatlarını ahenkle çırparak caretta carettanın yanına gelir. Duruma çok üzülür ve çareyi bahçedeki sevimli arkadaş grubunda bulacağını söyler ve minik renkli kristaller eşliğinde sihirli bir şekilde uçar, gider. Artık akşam olmuştur. Bilge Baykuş her şeyin farkındadır. Caretta carettalar nesli tükenmekte olan hayvanlardır ve koruma altında tutulan canlılardandır. Böyle bir durumda Bulut yüzünden onun hayatının bambaşka bir yere sürüklenmesine izin veremeyeceğini düşünür ve bir toplantı düzenler. Tavşan ve sincaplar çalılık toplayıp çınar ağacının önünde ateş yakılmasına yardım eder. Kedi ve köpek, tatlı didişmelerine ara verip ateşin etrafına tabureleri dizer. Dakikalar sonra herkes ateşin etrafında oturup ve toplantının başlamasını bekler. Bilge Baykuş yanına caretta carettayı alır ve civar bahçelerdeki diğer hayvan dostlara onu tanıtır, yaşadığı durumu anlatır. Komşu bahçedeki hayvanlar da Bulut'tan çok şikayetçi olur. Dahası, kendi bahçelerindeki dost serçeler de ev sahiplerinin bahçedeki bir ağacı keseceğini duydukları için ağlamaya başlarlar. Serçeler de yakın zamanda caretta caretta gibi evsiz kalacaklardır. Durum iyice kötüleşir. Bulut'a ders vermenin yanında serçeler için de bir çözüm bulmaları gerekir. Herkes uzun uzun düşünür. Saatler geçer, gecenin bir vakti herkes ateşin etrafında hararetli bir şekilde tartışırken köpekler bir şey hissederler. Birden kulaklarını dikleştirip burunlarını oynatarak koku almaya çalışırlar. Çok geçmeden yabancı ve kötü niyetli bir insan kokusu alırlar. Bu koku, eve giren hırsızın kokusudur. Ev sahiplerinin çocuğu onlara ne kadar kötü davranmış olsa da onları hırsızdan korumak gerektiğini düşünürler ve hemen toplantıyı yarıda kesip eve doğru koşarlar. Hırsız, tam Bulut'un odasına girmiş ve onu kimyasal bir kokuyla bayıltacakken köpekler havlayıp hırsıza saldırır. Bu seslere Bulut'un anne ve babası da uyanır ve hemen hırsızı yakalayıp polis çağırırlar. Bulut için de anne ve babası için de günün kahramanları sevimli arkadaş grubudur... O gece herkes için zor bir gece olmuştur ve sabah olduğunda Bulut bahçeye inerek sevimli arkadaş grubunun yanına gider. Onların arasında caretta carettayı da görür. Bulut birden Bilge Baykuş'un sözünü keser ve ''Anladım, Bilge Baykuş. Çok iyi anladım. Çok haklısınız. Hemen istediğiniz her şeyi yapacağım. Sevgili caretta caretta, lütfen beni affet. Seni istediğin denize götüreceğim. Seni sahilden alırken neslinizin tükenmekte olduğunu nasıl aklıma getiremedim bilmiyorum. Yaptığım çok kötü bir şey. Şimdi anlıyorum ve sevgili serçeler, evinizden olmayacaksınız. Ailemle konuşacağım. Daha küçük bir havuz istediğimi söyleyeceğim. Böylece o ağacın kesilmesi gerekmeyecek. Komşu bahçenin hayvanlarına gelince... Onlara en güzel mamalardan alıp kendimi affettireceğim ve nazik, hayvansever bir çocuk olarak hayatımı yaşayacağım bundan sonra. Bu kocaman bahçede, sevimli arkadaş grubu, Bilge Baykuş ve Bahçe Perisi önünde söz veriyorum... Siz bana bir günde farkında olmadan çok şey öğrettiniz.'' der ve koşarak eve gider. Bütün hayvanlar çok sevinir. Hepsi neşe içinde hoplayıp zıplar ve bunu kutlamak için bir parti düzenlerler. Partinin ortasında Bulut gelir ve caretta carettanın artık ayrılma vakti geldiğini anlar herkes. Duygusal serçeler, sincap ve tavşan gözyaşlarını tutamaz. Kısa sürede ona çok alışmışlardır ama doğasının gerektirdiği yaşam koşullarına saygı göstermek zorundadırlar. Bu yüzden kaplumbağa arkadaşlarına sarılıp vedalaşırlar. Caretta caretta, Bulut'un kucağında eve doğru giderken arkadaş grubuna seslenir ''Sizi çok sevdim. Hepiniz kendinize dikkat edin. Beni merak etmeyin. Yaşadığımız bu macerayı denizin derinliklerinde tanışacağım arkadaşlarıma anlatacağım. Siz de beni unutmayın. Hep sevgiyle kalın.'' der ve gözden kaybolur. Sevimli arkadaş grubu hüzünlü bir şekilde mutludur. Komşu bahçedeki hayvan dostları partiye davet edip onlara güzel haberleri verirler ve hepsi neşeli bir şekilde akşam olana kadar dans eder. Daha fazla masal okumak isterseniz Kısa Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir zamanlar, sevgi dolu bir ayı yaşarmış ormanda. Herkes onu seviyormuş çünkü o nazik, cesur ve şefkatli biriydi. Bir gün ormanda yürürken, küçük bir ayıcık görmüş. Ayıcık yalnızdı ve yardıma ihtiyacı vardı. Büyük ayı hemen çocuğa doğru koştu ve ona yardım etmeye başladı. Ayıcık, annesiyle ormanda gezintiye çıkmış ama bir anda annesinden ayrılmış ve kaybolmuştu. Büyük ayı, ayıcıkla birlikte ebeveynlerini aramaya başladılar. Uzun bir arama sonrasında, ebeveyn ayıları buldular ve ayıcık onları sevinçle karşıladı. Büyük ayı, ayıcıkla tanıştığından beri ona bakıyor ve ona yardım ediyor. Ayıcık, büyük ayının sevgisi ve desteğiyle büyüdü ve mükemmel bir ayıya dönüştü. Büyük ayı, onu avutmak için her zaman yanındaydı ve birlikte ormanın güzelliklerini keşfettiler. Birgün ormanda yürürken karşılaştıkları bir kurt, ayıcığa saldırmak istedi. Ama büyük ayı hemen korumaya geçti ve kurdu ormanın dışına kovdu. Ayıcık, büyük ayının cesaret dolu müdahalesini görünce çok mutlu oldu ve başka hiçbir şeyin onların arkadaşlıklarını bozamayacağına karar verdi. Ve böylece büyük ayı ve ayıcık, her zaman birlikte dolaşıp maceralara atıldılar. Büyük ayı her zaman ayıcıkla ilgilendi ve ona yardım etti. Büyük ayı her zaman ayıcığı korudu ve her zaman yanında olacaklarına söz verdi. Böylece ormanın en mutlu ikilisi oldular. Ayıcık, büyük ayının sadakati ve sevgisi karşısında çok mutlu oldu. Büyük ayı, ona yalnız olmadığını ve her zaman yanında olduğunu hissettirdi. Ayıcık, yaşadığı güzel anıları ve büyük ayı ile anılmaktan dolayı bir yaşam boyu minnettar kaldı. Bir gün, ormanda bir yangın çıktı ve büyük ayı çok korktu. Ayıcık, onu sakince ve güvenle yönlendirdi ve yangını söndürmek için birlikte çalıştılar. Çaba ve fedakarlıkları sonucu, yangını birlikte kontrol altına almayı başardılar. O günden sonra büyük ayı, ayıcık için daha da değerli hale geldi. Her zaman yanındaydı ve ona her türlü desteği verdi. Ayıcık da ona karşı minnettarlığını ve sevgisini her fırsatta dile getiriyordu. Bir gün büyük ayı, ayıcıkla vedalaşmak zorunda kaldı. Yaşlılık nedeniyle sağlığı kötüye gitmişti ve artık ilerleyemiyor ve yaşamını tamamlayacak kadar yaşlanmıştı. Ayıcık, büyük ayıyla vedalaştığında kalbi sıkıntı içindeydi. Ama büyük ayı ona, hep yanında olduğunu ve onu izlediğini söyleyerek teselli etti. Büyük ayı, son nefesini vermeden önce ayıcığa bir mektup bıraktı. Mektupta, ona olan sevgisini, yardımlarını ve dostluğunu ifade ediyordu. Büyük ayının vefatı, ayıcığı fena halde yıkılmış olsa da, kendine verdiği sözü koruyup onunla ilgili unutamayacağı anılarını yüreğinde her zaman yaşattı. Ayıcık, her zaman büyük ayının sevgi dolu partneriydi ve duygusal anıları her zaman onunla birlikte yaşıyordu. Büyük ayı, onun hayatını değiştiren en önemli figürlerden biri oldu ve dostluğu kalbinde canlı kalmaya devam etti. Bir ömür boyu sürecek olan onların dostluğu, ormanın derinliklerindeki en güzel masallardan biriydi. Daha fazla masal okumak isterseniz Hikaye Oku kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Eski zamanlarda, fantastik diyarda Gofi isminde çok tatlı bir hayalet yaşarmış. Bu hayalet istediği kişiye gözükür, istediği kişilere de gözükmezmiş. İnsanlar ile çok iyi geçinirmiş ama diğer hayaletler ile geçinemezmiş. Çünkü diğer hayaletler güçlerini kullanarak insanlara kötülük yapmak istermiş. Gofi bir gün tek başına ıssız sokaklarda gezerken küçük bir bebek görmüş. Bebek tek başına ormanda duruyormuş. Sürekli ağlıyormuş ve Gofi bu duruma karşı tepkisiz kalamamış. Bebeği kucağına almış ve evine götürmüş. Aslında Gofi'nin evi yokmuş. İstediği yerde yaşaması mümkünmüş. Hayalet olduğu için duvarların içinden geçebiliyor ve istediği kişilere görünmez olabiliyormuş. Ama bu özelliklerini asla kötülük için kullanmazmış. Bebeği uyutan Gofi kendi de uyumuş. Ertesi gün uyandığı zaman Bebeğin yattığı yerde kocaman bir adamın yattığını görmüş. Buna çok şaşırmış ve adamı uyandırmış. Adam gülümseyerek uyanmış ama Gofi hala çok şaşkınmış. Adam; '' Merhaba ben Gaspi'' demiş ve elini uzatmış. Gofi; '' Sen de kimsin, burada yatan bebek nerede?'' demiş. Adam gülerek; '' Sana inanmayacağın bir hikaye anlatayım mı? O bebek aslında benim. Ben gece bebeğe dönüşüyorum, sabahları ise bu şekilde uyanıyorum'' demiş. Gofi bu duruma çok şaşırmış. Ama adamı üzmemek için bunu belli etmemek istemiş. İkisi birkaç gün boyunca birlikte zaman geçirmişler. Birbirlerini çok sevmişler. Geceleri Gofi bebeğe bakıyor, gündüzleri de adamla bol bol geziyormuş. Günler bu şekilde geçerken, bir gün adam çok önemli bir şey söyleyeceğim demiş. '' Gofi, seninle çok güzel zaman geçirdim. Ama artık buradan gitmem gerekiyor.'' Demiş. Gofi kara büyü kelimesini duyduğu aman irkilmiş. '' Kara büyü diyorsun. Yoksa bahsettiğin kara büyücüler mi? Onlar bana da zarar vermek istiyor. Bence birlikte hareket ederek bu büyüyü bozabiliriz'' demiş. Gaspi bunun üzerine Gofi ile hareket etmeye karar vermiş. Birlikte kara büyücülerin bulunduğu şatoya gitmişler. Şato çok karanlık ve ihtişamlıymış. Görenlerin içini karartan bir yapısı varmış. Korku salan bu şatoya girerken Gofi '' Ben görünmez olabiliyorum. Bu nedenle tek başıma gireceğim ve sana yapılan büyüleri bozacağım'' demiş. Bir süre sonra Gofi geri gelmiş ve gülerek başardığını söylemiş. Bu başarı sayesinde artık ikisi de ayrılmadan sonsuza dek yaşayabilecekmiş. Adam artık geceleri bebek olmuyormuş. Fakat Gofi bebeği özlüyormuş. Gaspi '' O bebek benim kaybettiğim küçük oğlum, benden daha fazla gördün onu, çok şanslısın'' demiş. İkisi de ağlamaya başlamış. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Uzun zaman önce, Orman Harikaları adını verdikleri bir ormanda, sevimli hayvanlar bir arada yaşardı. Orman, rengarenk çiçeklerle, yemyeşil ağaçlarla ve tertemiz nehirlerle doluydu. Ormandaki hayvanlar arasında en yakın dost olanlar ise Karakedi Kiki, Pembe Tavşan Lulu, Orman Baykuşu Cemal ve Tüylü Tavuk Tuğba'ydı. Bir gün, ormanın derinliklerinde gizli bir yerde, eski ve büyük bir çınar ağacının altında buluşmaya karar verdiler. Çınar ağacı, onların yeni bir şeyler öğrenmeye ve paylaşmaya hevesli olduklarını hissetti. Bu buluşmada, hayvanlar müzik yapmayı öğrenmeye karar verdiler. İlk başta, her biri farklı bir müzik aleti çalmayı denedi. Kiki, darbuka çalmayı seviyordu ve vurmalı çalgılardaki ritmiyle ormanın kalbini hissettiriyordu. Lulu, flüt çalmayı seviyordu ve tatlı melodileriyle herkesi büyülüyordu. Cemal, tüyleriyle davul çalarken, ormanın derinliklerinde yankılanan ritimleri yaratıyordu. Tuğba ise en güzel şarkıları söyleyerek, melodileri tamamlıyordu. Hayvanlar, her birinin farklı müzik yetenekleri olduğunu fark ettiler, ama birlikte daha güçlü olduklarını ve birbirlerini tamamladıklarını gördüler. Birlikte müzik yapmak, onların dostluklarını daha da güçlendirdi. Her gün, buluşup müzik yapmayı sürdürdüler. Ormanın her köşesinde güzel sesler yankılanmaya başladı. Diğer orman sakinleri, bu sevimli hayvanların melodilerini dinlerken neşeleniyor ve mutlu oluyorlardı. Bir gün, ormanın diğer tarafında yaşayan Trollerin, ormanın güzelliklerine zarar verdiğini öğrendiler. Ağaçları kesiyor, nehirleri kirletiyor ve ormanın dengesini bozuyorlardı. Sevimli hayvanlar, ormanlarını korumaya ve Trollerin ormana zarar vermesini engellemeye karar verdiler. Müzikleriyle bir araya geldiler ve ormanın tüm sakinlerini bir araya getirdiler. Tüm hayvanlar, güçlü bir dostlukla birlikte çalıştılar ve Trolleri ormandan uzaklaştırmak için ellerinden gelenin en iyisini yaptılar. Sonunda, Troller ormandan kaçtılar ve orman tekrar huzura kavuştu. Bu zaferin ardından, sevimli hayvanlar bir konser düzenlediler. Ormandaki tüm hayvanlar geldi ve müziği, dostluğu ve dayanışmayı kutladılar. Ormanın derinliklerinde yankılanan şarkılar, herkesin yüreğini ısıttı. Sevimli hayvanlar, ormanın koruyucuları olarak görevlerine devam ettiler. Artık ormanlarının güzelliklerini sadece korumakla kalmıyorlar, aynı zamanda dostlukları ve müzikleriyle ormanın her köşesini neşelendiriyorlardı. Ve her zaman hatırlatıyorlardı ki, dostluk ve müzik, tüm zorlukların üstesinden gelebilirdi. Orman Harikaları'nın melodileri, sonsuza kadar devam etti ve ormanın ruhunu canlı tuttu. Daha Fazla Çocuk Masalları İçin Hikaye Oku Kategorimizi Ziyaret Ediniz.


Ormanın derinliklerinde yaşayan minik kirpi gezmeyi ve keşfetmeyi çok severmiş. Kardeşleri onunla oynamak istese de o çevreyi gezmeyi istermiş. Yeni yerler keşfetmek ve yeni bitkiler tanımak onun için vazgeçilmezmiş. Bir gün yine ormanda gezerken gördükleri karşısında şaşkına uğramış. Küçük çocuklar görmüş. Bu çocukların ellerinde rengarenk yuvarlak uçan şeyler varmış. Daha önce hiç balon görmeyen minik kirpi şaşkınlıkla bu balonlara bakmış. Rengarenk olan balonlara bir kez olsun dokunmak ve neye benzediklerini yakından görmek istemiş. Fakat etrafın tehlikeli olduğunu unutmuş. Küçük kirpi bahçede gezerken balonların olduğu tarafa doğru hızlıca ilerleyeme başlamış. Uzaktan göründüğü kadar güzel ve capcanlı renklere sahip olan balonlar minik kirpiyi büyülemiş. Gözü balonlardan başka bir şey görmeyen minik kirpi balonların etrafında tur atmaya başlamış. Balon rüzgardan uçup gittikçe o da peşinden koşmaya başlamış. Kendi kendine çok güzel oyun oynuyormuş. O kadar mutluymuş ki çevredekilerin onu takip ettiğinin farkında bile değilmiş. Sevimli kirpi etrafta oynarken minik çocuklar içerde yemeklerini yemiş ve bahçeye çıkıp oyun oynamaya devam edeceklermiş. Tam bu sırada kirpinin bahçede olduğunu gören çocuklar kirpiden korkarak kaçmaya başlamış. Fakat aralarından biri kirpinin ne kadar güzel olduğunu görmüş ve ona yakından bakmak istemiş. Kirpi kendisine yaklaşan küçük çocuğu görünce bir an olsun korkmuş ama sonrasında korkacak bir şey olmadığını anlamış. Çocuk kirpiye balonlarla oynayabileceğini söylemiş ve balonların ona zarar vermeyeceğini anlatmış. Kirpi ve çocuk arasında çok güzel bir bağ kurulmuş. Kirpi çocuktan birçok şey öğrenmiş. Aslında balonlar kirpiye göre değilmiş. Çünkü balonlara yaklaştığında onları patlatabilirmiş. Kirpinin dış görünümü iğneli olduğu için balonlara yaklaşamamış. Ama çocuk ona uzaktan balonlarla nasıl oynayabileceğini göstermiş. Bir balonu koluna takmış ve kirpi nereye giderse balonda onla birlikte gitmiş. Bu durum kirpiyi çok mutlu etmiş. Sürekli balonla gezmek ona keyif vermiş. Ayrıca çocuk ve minik kirpi çok uzun sürecek bir dostluğa yelken açmış. Bundan sonra küçük çocuk daima kirpinin yanında olacakmış ve ona çok şey öğretecekmiş. Daha Fazla Kısa Masal İçin Kısa Masallar Kategorimizi Ziyaret Edebilirsiniz.


Seyit Onbaşı, Çanakkale Zaferi'nin kazanılmasında büyük bir etkisi olan kahramanlar arasında yer alır. Gerçek adı Seyit Ali Çabuk'dur. 1889 tarihinde Balıkesir'in Havran ilçesinde dünyaya gelmiştir. 1909 tarihinde, askere alınmıştır.1914'de Birinci Dünya Savaşı patlayınca, Seyit Onbaşı terhis edilmedi ve Çanakkale'ye gönderildi. Rumeli yakasında olan Kilitbahir'in 28'lik Bataryasında topçu eri oldu. 18 Mart 1915'te, İngilizlerin Ocean adlı zırhlısı Çanakkale Boğazı'na dayanmıştı. Saat 5.30 civarında Müttefik filosundan kimi gemiler kendilerini taciz etmiş olan Rumeli Mecidiyesi'ni susturabilmek adına, çok şiddetli bir şekilde ateş altına almışlardı. Seyit Onbaşı, denize doğru bakınca düşman gemileri karaya sokulmuş olan taretlerinden duman ve alev yükseltiyordu. Ateş çemberi de genişleye genişleye Seyit Onbaşı'nın bataryasına kadar ulaşmıştı. Bataryanın sağına ve soluna mermiler art arda düşmeye başlamıştı. Bu durumu gören batarya komutanı da sığınağa emrini vermişti. Ancak batarya erleri bu sığınağa doğru ulaşmadan bir gürültü kopmuş ve yer yerinden oynamıştı. Seyit Onbaşı da o gürültüden daha sonrasını hatırlamıyordu ve düşman gemilerinden bir mermi de cephaneliğe doğru isabet etmiş, cephanelik de havaya uçmuştu. Bataryada bulunan erlerden toplam on dört kişi hayatını kaybetmiş ve yirmi dört kişi de yaralanmıştı. Geriye Seyit ve Ali isimli arkadaşlar bu olaydan yara almadan kurtulmuşlardı. Sağlık erlerinin yapmış oldukları müdahaleler ile birlikte kendine gelen Seyit Onbaşı gözlerini açınca Bataryada iki arkadaştan başka kimse kalmadığını öğrenmişti. Bataryanın toplarından ikisi de toprağa gömülmüştü ve sadece bir tanesi iyi durumdaydı. Ancak bunun da vinci kırılmıştı. Seyit Onbaşı, daha sonra gemilere, topa ve yerde duran yaklaşık olarak 275 kilo olan mermiye baktı. Daha sonra Seyit Onbaşı mermiyi sırtına aldı ve topa doğru yürüdü. Ardından merdiven basamaklarına doğru ayağını attı, güç bir şekilde mermiyi namluya sürdükten sonra da kamasına kapaladı. Namluyu da geriye çevirerek mesafeyi ayarlayan Seyit Onbaşı, besmele çektikten hemen sonra da topu ateşledi. Atmış olduğu ilk mermi uzun bir şekilde düştü. Daha sonra bir tane daha mermi getirerek onu da namluya doğru sürdü. Bu attığı mermi de kısaydı. Ancak üçüncü mermi ise en önde bulunan geminin su kesiminde ve kıç tarafında patladı. Daha sonra da düşman gemisinden yoğun bir şekilde kara duman yükseldi. Seyit Onbaşı'nın tek başına taşımış olduğu topuna yerleştirdiği mermi Ocean savaş gemisini vurmuştu. Bu İngiliz gemisi ise Boğaz'ın serin sularına daha doğrusu da tarihin derinliklerine gömüldü. Cevat Paşa, Seyit Onbaşı'nın 275 kiloluk mermiyi sırtında taşırken fotoğrafının çekilmesini istedi ve sonrasında fotoğrafçı geldi. Hazırlıklar yapıldı. Seyit Onbaşı'nın mermiyi o gün olduğu gibi sırtında taşıması lazımdı. Fakat Seyit Onbaşı zorlansa da, bir türlü bu top mermisini sırtlayamadı. Demek ki bu işin sırrı başka bir şeydi. Mermiyi sırtladığı günkü şartlar şu an mevcut değildi ve bu gösteri şeklinde yapılabilecek olan bir şey değildi. Bu durumun arkasında yatan başka bir güç vardı. Bu durumun üzerine tarihte yerini alan o büyük başarının belge olması için tahtadan o mermi büyüklüğünde bir mermi yapıldı. Seyit Onbaşı da o mermiyi sırtında taşıyarak fotoğrafçının karşısına geçti. Daha sonra birçok isimsiz kahraman gibi Seyit Onbaşı da vazifesini hakkıyla yerine getirmiş olmanın huzuruyla köyüne döndü. Bir süre geçimini sürdürmek amacıyla odun kesip sattı. Ardından Havran'da bulunan zeytin fabrikasında da hamallığa başladı. Bu fabrikada çalıştığı sırada da üşüttü ve sonuçta vereme yakalandı. İsmi tarihe altın harflerle yazılan bu kahraman, verem sebebiyle hayatını kaybetti.


Çok eski zamanlarda rivayet odur ya, büyü yapılan gizemli bir dünya varmış. Bu dünyada insanlar daha iyi bir hayat sürmek için büyü yaparmış. Ama kötü niyetli kişiler de olduğu için insanlar büyüleri kötülükler için de kullanırmış. Selena isminde bir geç kız bu konuda çok yetenekliymiş. En gizemli büyüleri o yapar, insanları mutlu edermiş. Hiçbir zaman yeteneklerini kötüye kullanmamış. Bu nedenle herkes tarafından da sevilirmiş. Ama kötü niyetli kişiler de ondan çok rahatsız olurmuş. Selena da kötü niyetli kişileri hiç sevmezmiş. Her zaman barış içinde, mutluluk içinde yaşamak istermiş. Kim dara düşse hemen yardımına koşarmış. İnsanlara yardım eder onların sorunların çözermiş. Günlerden bir gün kötü niyetli büyücü Harup, ona itaat eden diğer büyücüler ile bir toplantı yapmaya karar vermiş. Amacı bu dünyayı ele geçirmek ve kötülüklere boğmakmış. Kötülüklere boğarken de baş düşmanı olarak Selena'yı görüyormuş. Çünkü Selena ona engel olacak tek kişiymiş. İtaat eden büyücüler ayağa kalkmış ve alkışlamaya başlamış. O ne derse herkes ayağa kalkıp alkışlıyormuş. Toplantı bitmiş ve kararlar alınmış. Kötü büyücüler dünyayı ele geçirmek için hazırmış. Aradan bir süre geçmiş. Herşeyin güllük gülistan olduğu bir dönemmiş. Kötü büyücülerden hiç ses çıkmamış. Bu durum Selena'yı biraz telaşlandırmış. Fırtına öncesi sessizlik olarak düşünmüş. Bu nedenle her an hazırda bekliyormuş. Gel zaman git zaman, çok büyük bir eğlence olduğu bir gün, insanların çok mutlu olduğu anda Kara büyücü ve ona itaat eden kişiler ortaya çıkmış. Kara büyücüler artık dünyayı ele geçirmek için vakit geldiğini düşünüyormuş. Birden Selena çıkagelmiş ve önlerinde durmuş. Kara büyücüler tek başına kızı görünce gülmeye başlamış. Bize karşı koyacak kişi bu mu diye düşünmüş. Fakat Selena hazırlıklıymış. Arkasında kocaman yığınla insan türemiş. Bu insanlar Selena'nın zamanında yardım ettikleri, gönlünü hoş tuttuğu kişilermiş. Kısacası sevgi galip gelecekmiş. Sevmek, değer vermek her zaman işe yarıyormuş. Harup karşısında çok büyük kalabalık görünce ne yapacağını şaşırmış. Yaklaşık 3 katları kadar bir kalabalık varmış. Bunu görünce geri çekilme kararı almış. Dünya tekrar sevgi ve güzellikler içine var olmaya devam etmiş. Kısacası dünyayı kurtaracak şey sevgidir arkadaşlar. Her ne kadar plan yaparsanız yapın, eğer sevgi ile rekabet ediyorsanız kazanamazsanız. Kazanan olmak istiyorsanız iyilik yapmayı, insanlara güzel davranmayı ve onların gönlünü hoş tutmayı öğrenmeniz gerekir. Ama bunu asla kendi çıkarınız için yapmamalısınız. Selana gibi içinizden geldiği için yapmalısınız. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir zamanlar, dünyada yaşayan büyülü bir sihirbaz vardı. Sihirbazın adı Melchior'du ve onunla birlikte çalışan genç ve meraklı bir çırağı vardı. Çırağın adı ise Elric'di. Melchior, büyü yapmayı ve sihirli eşyaları kullanmayı çok iyi bilen deneyimli bir sihirbazdı. Elric ise sihirli dünyaya olan ilgisini keşfetmiş ve Melchior'un çırağı olmak için can atıyordu. Her gün, Melchior ve Elric birlikte büyülü gösteriler yapar ve insanları şaşırtırlardı. Melchior, çırağına her zaman büyücülük hakkında bilgi ve deneyimlerini aktarırdı. Elric, Melchior'un sihirlerini hayranlıkla izler ve onun büyülü dünyasına her geçen gün daha da bağlanırdı. Bir gün, Melchior ve Elric, gezinirken eski bir büyülü kitap buldular. Kitabın kapağında gizemli semboller ve yıldızlar vardı. İkisi de kitabın içindeki sırları çözmeye çalıştılar ve sonunda kitabın içinde güçlü bir büyü olduğunu keşfettiler. Ancak kitabı açtıkları an, güçlü bir büyü dalgası onları sarıp sarmaladı. Melchior ve Elric, birdenbire bir ışık huzmesiyle ortadan kayboldular ve farklı bir boyuta ışınlandılar. Yeni boyutta, Melchior ve Elric farklı bedenlere bürünmüşlerdi. Melchior artık küçük bir çocuk olmuş, Elric ise yaşlı bir adamdı. İkisi de şaşkındı ve nasıl geri döneceklerini bilemiyorlardı. Ancak Elric, hemen pes etmedi ve yeni yaşlı bedeninde bile büyülü güçlere sahip olduğunu fark etti. Melchior da çocuk bedeninde hala büyücülük yeteneklerine sahipti. İkisi de birbirlerine yardım ederek yeni bedenlerindeki güçlerini keşfetmeye başladılar. Melchior, genç bedeninde daha enerjik ve hızlıydı. Elric ise yaşlı bedeninde daha bilge ve sağduyulu davranabiliyordu. Birlikte çalışarak güçlerini birleştirdiler ve yeni boyutta hayatta kalmayı başardılar. Melchior ve Elric, yeni boyutta maceradan maceraya atıldılar ve birbirlerinin gücünü keşfetmeye devam ettiler. Birlikte zorlu sınavlardan geçip, masalsı dünyayı korumak için birçok büyülü yaratıkla mücadele ettiler. Sonunda, Melchior ve Elric, evlerine geri dönmeyi başardılar. Bu macera, ikisinin arasındaki bağı daha da güçlendirmiş ve Melchior, Elric'i artık sadece bir çırağı olarak değil, bir dostu olarak görmeye başlamıştı. Melchior ve Elric, dünyanın en iyi sihirbazları olarak ün kazanmıştı. Herkes onların büyülü maceralarını ve dostluklarını hayranlıkla dinler ve Melchior ile Elric'in büyülü dünyasını birlikte yaşamak isterlerdi. Ve böylece, Melchior ve Elric'in hikayesi masalsı dünyanın en güzel masallarından biri olarak anlatılmaya devam etti. Daha Fazla Masal İçin Bebek Masalları Kategorimizi Ziyaret Edebilirsiniz.


Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde, develer top oynarken, eski hamam içinde. Horozlar tellal iken, pireler hamal iken, gizemli bir ormanda yaşayan bir kız çocuğu olan Elif'in hayatı, esrarengiz bir olayla değişti. Elif, ormanda gezerken topraktan parlayan bir anahtar buldu. Anahtar, altından yapılmış gibiydi ve üzerinde gizemli semboller vardı. Elif, anahtarın nereden geldiğini ve ne işe yaradığını merak etti. Günlerce anahtarı inceledi durdu. Anahtarın sihirli olduğunu düşünen Elif, bir gün dışarıda yürüyüş yaptıktan sonra eve döndüğünde babasına gösterdi. Babası da anahtarın esrarengiz görünümüne hayran kaldı. Birlikte anahtarın sırrını çözmeye karar verdiler. Anahtarı farklı kapılara denediler, ama hiçbiri açılmadı. Ta ki ormanda eski ve unutulmuş bir kapıya rastlayana kadar. Elif ve babası anahtarı kapıya denedikleri zaman kapı anında ışıldamaya başladı ve açıldı. Arkalarında ormanın hışırtıları kaldı ve şimdi yeni bir dünyadaydılar. Sihirli Anahtar, başka bir boyuta geçiş yapmalarını sağlamıştı. Yeni dünya, renkli ve büyülüydü. Burada konuşan hayvanlar, sihirli bitkiler, uçan atlar ve eşsiz güzellikteki doğal oluşumlar vardı. Elif ve babası bu sihirli dünyada keşifler yaparken, buranın saklı bir cennet olduğunu fark ettiler. Yeni arkadaşlar edindiler ve unutulmaz maceralara atıldılar. Ancak, dönüş zamanı geldiğinde, Elif ve babası tekrar kapıya geldiler. Kapı tam da kapanmak üzereyken, Elif son bir kez geriye dönüp gülen yüzlerle el salladı. Yeni dünyadan ayrılırken, kalbinde unutulmaz anılar ve özel bir bağ vardı. Elif ve babası geri döndüklerinde, kapı tekrar toprağa gömülüp gizemli bir şekilde kayboldu. Anahtarı kimse bulamadı, ancak Elif'in yaşadığı macera ve sihirli deneyim, onun ve babasının yaşamında sürekli bir gizem ve heyecan kaynağı oldu. Sihirli anahtarı buldukları o günden itibaren Elif ve babası, daha da birbirlerine bağlı oldular. Her zaman gizemli anılarını paylaşıyor, başka sihirli dünyalara yelken açmanın hayalini kuruyorlardı. Sihirli anahtar, Elif ve babasının kalplerindeki özel bir yere sahipti ve onların hayatlarına sonsuz bir merak ve keşif ruhu getirmişti. Daha Fazla Masal İçin Uzun Masallar Kategorimizi İnceleyebilirsiniz.


Bir zamanlar, tatlı bir bebek olan Lara, renkli balonlara olan sevgisiyle bilinirdi. Onun odası, balonlarla doluydu büyük, küçük, parlak renklerdeki balonlarla süslenmişti. Ancak bir gün, Lara odasına girdiğinde, sıradışı bir şey fark etti. Odasının ortasında büyülü görünümlü, parlak renkte balonlarla dolu bir sepet duruyordu. Lara'nın gözleri büyülenmişti. Sepetteki balonlar gökkuşağı renklerindeydi ve üzerlerinde sihirli semboller vardı. Lara, sepete yaklaştığında, bir balonun yanına dokundu. O an, balon hareketlenmeye başladı ve uçmaya başladı. Lara, balonun peşinden koştu ve onu pencereden dışarı takip etti. Lara, balonun peşinden sokağa çıktı ve gördüğü manzara onu büyüledi. Diğer çocuklar da sihirli balonlarla uçuyor, gökyüzünde renkli bir dans sergiliyorlardı. Balonların içinde gülümseyen yüzler beliriyordu ve bu yüzler onlara neşe ve mutluluk saçıyordu. Lara, sihirli balonlarla dolu bu yeni dünyayı keşfetmeye karar verdi. Diğer çocuklarla birlikte gökyüzünde yüksekten uçtular, bulutların üzerinde yatıp rüya gibi anlar yaşadılar. Her renkteki balon, farklı bir macera vaat ediyordu. Sarı balonlar, güneşin sıcaklığını hissettiriyor ve çocukları plajlara, kumsallara götürüyordu. Mavi balonlar, okyanusun derinliklerine dalış yapmayı ve denizaltı dünyasını keşfetmeyi mümkün kılıyordu. Kırmızı balonlar, dünyanın en büyük sirklerine götürüyor ve sirk gösterilerine katılmalarını sağlıyordu. Lara, sihirli balonlarla geçirdiği her anın tadını çıkarıyordu. Ancak en çok sevdiği anlar, yıldızlı gecelerde gökyüzünde yıldızlar arasında uçmaktı. Sihirli balonlar, ona yıldızların ışığında dans etme şansı veriyordu. Bir gün, sihirli balonların onları farklı bir maceraya götürdüğünü fark ettiler. Rüzgarın savurduğu balonlar, büyük bir ormana indi ve çocuklar ormanın içine doğru yürümeye başladı. Orman, büyülü yaratıklar ve gizemli yerlerle doluydu. Çocuklar, ormanda yaşayan peri yaratıklarıyla tanıştılar ve onların dünyasını keşfettiler. Periler, sihirli balonların gücünü kullanarak bitkileri büyütüyor ve çiçeklerin dans etmesini sağlıyordu. Çocuklar, peri dünyasında unutulmaz anlar yaşadılar. Ancak en önemlisi, çocuklar ormanda yeni arkadaşlar edindiler ve doğayı korumanın önemini öğrendiler. Periler, onlara doğanın güzelliklerini ve çevreyi korumanın ne kadar önemli olduğunu anlattılar. Çocuklar, bu dersi kalplerine aldılar ve doğaya daha fazla saygı göstermeye karar verdiler. Bir gün, çocuklar sihirli balonlarla geri döndüler ve her biri kendi eve uçtu. Lara, kendi odasına geldiğinde, sihirli balonların sepette olduğunu fark etti. Ancak artık onlara daha fazla ihtiyaçları yoktu, çünkü onların kalpleri artık doğanın güzelliğine ve doğaya olan sevgiye ait bir sırrı çözmüştü. Sihirli balonların macerası sona ermiş olabilir, ancak çocuklar yaşadıkları bu büyülü deneyimi unutamayacaklardı. Her zaman gökyüzüne baktıklarında, o renkli balonların dansını ve peri dostlarını hatırlayacaklardı. Sihirli balonların gücü, çocukların dünyasını daha da renklendirmişti. Daha Fazla Masal okumak isterseniz Bebek Masalları Kategorilerimizi Ziyaret Edebilirsiniz.


Uzak diyarların birinde küçük bir kasaba varmış. Bu kasaba halkı aksi ve mutsuz insanlardan oluşmaktaymış. Bu kasabada kimse kimseye gülmez, kimse kimsenin yardımına yetişmez, kimse kimsenin halinden anlamazmış. Gün boyu herkes asık suratları ile işlerini yapar sonrada gece olunca herkes kendi evinde mutsuz bir biçimde uykuya dalarmış. Bu kasabanın bir terzisi varmış. Bu terzi kasaba halkının bu durumundan hiç hoşnut değilmiş. Her gün ne yapabilirim düşüncesi beynini kemirirken bir gün kasaba halkı için özel elbiseler dikmeyi ve bu elbiseler sayesinde herkesin mutlu bir insan olmasını sağlayabileceği fikrine kapılmış. Bizim terzi başlamış var gücüyle kasaba halkına elbiseler dikmeye. Günler geceler boyu uğraşmış. En son elbiseyi diktiği günün sabahında tüm kasaba halkına ücretsiz olarak elbiseler dağıtacağını duyurmuş. Ertesi sabah somurtuk ve mutsuz yüzleri ile terziye gelen kasabalılar elbiselerini alarak terzinin dükkanından ayrılmışlar. Terzinin tek bir isteği varmış. Tüm kasaba halkının belirlenen günde eksiksiz olarak dikmiş olduğu elbiseleri giymesini istemiş. Terzi gün boyu şaşkınlık içerisinde dolandıktan sonra dükkanına geri dönmüş. Bu işin sırrını kendisi bile bilmediği için meraklar içerisinde kıvranıyormuş. Günlerdir elbise diktiği için oturduğu koltuğunda uyuyakalmış. Uykusunda onun yanına gelen bir melek, ona gayretinden ötürü teşekkür ettikten sonra tüm olan biteni terziye anlatmış. Ertesi sabaha kadar deliksiz bir biçimde uykusuna devam eden terzi uyandığında gördüklerinin rüya olmasından çok korkmuş. Bir hışımla kendisini kasaba meydanına atarak halkın durumunu kontrol etmiş. Halk tıpkı dün gördüğü gibi davranmaktaymış. Herkesin birbirine yardım ettiği, kimsenin kimseyi kırmadığı, güler yüzün ve tatlı dilin hakim olduğu bir kasaba ortaya çıkmış. Terzi yapılan hiçbir emeğin boşa gitmeyeceğini ve eğer güzel şeyler istenilirse meleklerin mutlaka yardıma geleceğini artık çok daha iyi biliyormuş.


Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur zaman içinde, horozlar tellal iken, pireler hamal iken, ben anamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken, eski ve büyülü bir ormanda, sihirli bir flüt yaşarmış. Bu flüt, melodisiyle doğanın dengesini sağlayan ve kalpleri sevgiyle dolduran eşsiz bir güce sahipti. Sihirli flütün adı, Melodi idi. Ormanda yaşayan genç ve meraklı bir kız çocuğu olan Ela, Melodi adlı sihirli flütü bulmuştu. Flütü çaldığında, kuşlar ötmeye, çiçekler açmaya ve rüzgar tatlı bir melodiyle esmeye başlıyordu. Ela, flütün bu büyülü gücünün farkındaydı ve onu koruyarak kötü ellerden uzak tutmaya karar verdi. Ancak, ormanda yaşayan bir kötü cadı da Melodi flütünün gücünü duymuştu. Cadı, sihirli flütü elde etmek için Ela'yı takip etmeye başladı. Ela, Melodi flütü her çaldığında, cadının kara kuşları uçuyor ve onu takip ediyordu. Bir gün, cadı Ela'nın önüne çıktı ve sihirli flütü ondan istedi. Ela, cadıya Melodi flütünün gücünü anlatarak onu ikna etmeye çalıştı, ancak cadı kalbi karanlıkla dolu olduğu için Ela'nın sözlerini dinlemedi. Cadı, Melodi flütünü Ela'dan zorla almak istedi, ancak flütün gücüyle Ela'nın yüreği cesaret ve kararlılıkla dolmuştu. Ela, sihirli flütü korkusuzca çalmaya başladı ve etraftaki doğa güçlerini harekete geçirdi. Kuşlar, çiçekler ve rüzgar, cadıyı etkisiz hale getirmek için birleşti. Melodi flütünün gücü sayesinde cadı yenildi ve ormandan kaçtı. Ela, Melodi flütünün büyülü gücünü koruyarak, doğanın dengesini ve insanların kalplerini sevgiyle doldurmaya devam etti. Artık ormanda Melodi flütünün melodisi her zaman duyuluyor ve insanlar, bu eşsiz gücü sayesinde birbirlerine sevgi ve yardım eli uzatıyordu. Ela, sihirli flütün koruyucusu olarak ormanda sevgi ve dostlukla yaşamaya devam etti ve her zaman sevgi dağıttı. Melodi flütü, kötülüğe karşı zaferin ve sevginin gücünü simgeliyordu. Ela'nın kalbi, Melodi'nin sihirli melodisiyle dolup taşarken, ormanda yaşayan herkes de sevgi ve barış içinde bir arada yaşamaya devam etti. Bu eşsiz masal, Melodi flütünün gücünü ve sevginin insanları nasıl birleştirdiğini anlatıyordu. Daha Fazla Eğitici Masal İçin Eğitici Masallar Kategorimizi Ziyaret Ediniz.


Bir varmış bir yokmuş. Zamanın birinde yemyeşil otlakların olduğu, derelerin şırıl şırıl aktığı bir köy varmış. Bu köyde sürüler halinde yılkı atları yaşarmış. Yılkı atları yelelerini rüzgarda dalga dalga savururken bu atları uzaktan uzağa izleyen Toprak adında üzgün bir çocuk varmış. Toprak yakın zamanda en sevdiği dostu olan Spot adındaki köpeğini kaybetmiş. Yine bir gün toprak kendisi için yaptığı minik kulübesinde yılkı atlarının geçişini izlerken köyden arkadaşları ellerinde bir yavru köpekle Toprak'ın yanına koşarak gelmişler. Toprak yavru köpeği görünce heyecanlanmış. Ve merakla arkadaşlarına sormuş. -Hey! Bu güzel köpüşü de nerden buldunuz? -Tepenin ardındaki göle balık tutmak için giderken bir meşenin altında onu uyurken bulduk. Etrafında annesi yoktu. Biz de bu yavrunun seni mutlu edeceğini düşündük ve sana getirdik. -Yaaaa! Çok teşekkür ederim. Beni o kadar çok mutlu ettiniz ki! Hadi ona bir isim bulalım! Ve aralında isim aramaya başlamışlar. Birisi Bulut olsun demiş. Diğeri Rüzgar olsun, bir başkası Başak olsun derken Toprak arkadaşlarına bir fikir sunmuş. -Arkadaşlar ben bu yavrunun adının Spot olmasını istiyorum. Çünkü benim daha önce çok sevdiğim dostum olan köpeğin adı Spot'tu. Onun adını bu yavru köpekte yaşatmak istiyorum demiş. Ve arkadaşları tarafından bu fikir kabul edilmiş. O günden sonra Toprak ile Spot her yere beraber gitmişler. Spot sanki Toprak'ın gölgesi haline gelmiş. Tarlaya, ormana, göle, parka hatta okula bile Spot'la gidiyormuş. Köyde herkes Toprak ile Spot'u konuşuyormuş. Birbirlerine çok bağlı güzel bir dostluk oluşturmuşlar. Yine bir gün Toprak kulübesine gitmek için bisikletine binmiş yola koyulmuş. Tabii arkasından da Spot koşarak onu takip ediyormuş. Kulübesine geldiklerinde, Toprak Spot'un ayağının kanadığını fark etmiş. Spot'un ayağını kaldırıp baktığında bir dikenin battığını ve ayağını acıttığını görmüş. Hemen dikeni çıkarıp kulübesinden ilk yardım çantasını almaya gitmiş. Geri döndüğünde Spot'un ayağında sadece kan lekesinin olduğunu görmüş. Yara yerinde ise hiç bir şey yokmuş. Toprak bu duruma anlam verememiş. Yanıldığını sanıp diğer ayağına bakmış. O ayak ise sapasağlammış. Hatta onda kan lekesi bile yokmuş. Bu durum Toprak'ı epeyce şaşırtmış. Arkadaşlarına anlattığında ise arkadaşları kendisiyle alay etmişler ve bu duruma inanmamışlar. Toprak bu olaydan sonra Spot'u daha dikkatle incelemeye başlamış. Bazen başka köpeklerle oynarken bazen ormanda gezerken hafif bir yarası olduğunda hemen iyileştiğini görmüş. Meğer Spot sihirli bir köpekmiş. Çünkü neresi yaralanırsa hemen iyileşiyormuş. Zaten Toprak oturup düşününce bu zamana kadar Spot'un hiç hasta olmadığını, büyük yaralarının hiç olmadığını ve çabucak büyüdüğünü fark etmiş. Bu durumu kimseye söylememiş. Spot'u kaybetmekten çok korkan Toprak o günden sonra hiç endişe etmeden sonsuza kadar Spot'la mutlu yaşamış. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir zamanlar, küçük bir kasabanın yakınında gizemli bir orman vardı. Bu ormanın adı Sihirli Orman olarak biliniyordu. Ormanın derinliklerinde keşfedilmemiş topraklar, gizli hazineler ve sihirli yaratıklar barınıyordu. Ormanın girişine yakın, üç yakın arkadaş yaşardı: Mia, Ali ve Can. Bir gün, bu üç arkadaş, ormanın sınırlarına doğru yürürken, gizemli bir ışık parıldamaya başladı. Işık, onları içine çekti ve derinliklere doğru yol almaya başladılar. Birkaç adım attıktan sonra, etraflarını saran ağaçlar büyümeye ve onları sarıp sarmalamaya başladı. Mia, Ali ve Can, bu yeni dünyada buldukları sihirle büyülenmişlerdi. Yollarını kaybetmişlerdi, ama asla korkmamışlardı. Ormanda gezerken, konuşan hayvanlar ve ışık saçan çiçeklerle tanıştılar. Bir tavşan, onlara yol gösterdi ve ormanın büyülü yaşamını keşfetmelerine yardım etti. Bir su perisi, onlara gölün dibinde parlayan bir hazine bulabilecekleri ipuçlarını verdi. Mia, Ali ve Can, sihirli ormanın sırlarını çözmek için birlikte çalıştılar. Yaratıkların yardımıyla, gizli hazinenin yerini buldular. Hazinenin içinde değerli taşlar ve eski bir harita vardı. Harita, ormanın her köşesine yayılmış başka hazinelerin izini sürmelerine yardım etti. Yıllar boyunca, bu üç arkadaş Sihirli Orman'da sayısız macera yaşadılar. Ormanın sihirli dünyasını korudular ve dostlukları hiç eksilmedi. Sihirli Orman, onların kalplerinde sonsuza kadar yaşayacaktı. Bu macera, Mia, Ali ve Can'ın Sihirli Orman'ın sırlarını keşfetmesini ve dostluklarını güçlendirmesini anlatan bir hikayeydi. Sihir ve macera dolu bu dünya, her zaman onları bekliyordu, çünkü Sihirli Orman asla unutulmayacak bir yerdi. Bir gün, Sihirli Orman'da bir tehlike belirdi. Ormanın koruyucu ruhu olan Büyücü Baykuş, ormanı tehdit eden karanlık güçlerin yaklaştığını hissetti. Mia, Ali ve Can, bu kez ormanı koruma görevine atanmıştı. Üç arkadaş, ormanın gizli güçlerini ve yeni dostlarını yanlarına alarak tehlikeye karşı durmaya karar verdiler. Yaratıkların yardımıyla karanlık güçleri yenmek için büyük bir savaş başlattılar. Mia'nın cesareti, Ali'nin zekası ve Can'ın dostluğu, onları zaferin kapısına taşıdı. Sonunda, karanlık güçler geri çekildi ve Sihirli Orman bir kez daha güvende oldu. Büyücü Baykuş, üç kahramanı övgüyle karşıladı ve onlara ormanın koruyucuları olarak özel bir görev verdi. Mia, Ali ve Can, Sihirli Orman'ın güzelliklerini ve sırlarını sonsuza kadar korumak için yemin ettiler. Bu yeni sorumluluklarıyla, üç arkadaş birlikte daha birçok macera yaşadılar ve Sihirli Orman'ın eşsiz güzelliklerini yeni nesillere aktardılar. Onların dostluğu ve cesareti, Sihirli Orman'ı her zaman güvende tutmaya devam edecekti. Daha fazla uyku masalları makalesi için 8 yaş masalları kategorisini ziyaret edebilirsiniz.


Bir zamanlar, uzak bir krallıkta Sihirli Orman adında büyülü bir yer vardı. Bu ormanda yaşayan her şey, sihirli güçlere sahipti. Ama bu güçler, sadece kalpleri saf ve iyilik dolu olanlara verilirdi. Kalbi saf ve temiz olmayanlar içinse orman ceza vermekteydi. Bu ormanı keşfetmek istemek içinse tek bir şart vardı. Temiz kalpli ve sevgi dolu olmaktı. Bir gün, cesur ve meraklı bir genç olan Leon , Sihirli Orman'ı keşfetmeye karar verdi. Yanına sadık dostu Belly'i de alarak yola çıktılar. Ormana girdikleri andan itibaren tuhaf ve güzel şeyler olmaya başladı. Leon ve Belly etraflarına hayranlıkla bakmaya başladılar. Ormanda yürürken, etraflarında renkli çiçekler açtı ve kuşlar melodik şarkılar söyledi. Her yer güzel ışıklarla doluydu. Burası oldukça esrarengiz bir yere benziyordu. Birdenbire, ormanda yaşayan peri Lily belirdi. Lily pırıltılı tatlı ve güzel bir periydi. Özellikle kanatları göz alıcı görünmekteydi. Lily , Leon ve Bell'ye ormanın sihirli güçlerini keşfetmelerine yardımcı olabileceğini söyledi. Ancak bu güçleri elde etmek için, bir dizi zorlu görevi tamamlamaları gerekiyordu. İlk görev, Ejderha Mağarası'na gitmekti. Ejderha mağarasında, öfkeli bir ejderha yaşamaktaydı. Leon ve Belly, ejderhanın öfkesini yatıştırmak için içtenlikle konuşmaya karar verdi. Bu konuşmanın samimiyetinin sorunu ortadan kaldıracağına inanıyorlardı. Ve tam da umdukları gibi oldu. Ejderha, onların samimiyetini hissederek gücünü kontrol etmeyi öğretti. İkinci görev, Peri Göleti'ne ulaşmaktı. Gölette yaşayan bir peri, gölün büyülü suyunun içerdiği iyileştirici gücü açıkladı. Leon ve Belly, periye yardım ederek gölün temizliğini sağladılar. Bunu yaparken hem eğlendiler hem şifayı bedenlerinde hissettiler ve bu sayede gölün sihirli gücünü elde ettiler. Son görev, Uyuyan Orman'ın derinliklerine gitmekti. Uyuyan Orman'da, sihirli bir elma ağacı vardı. Bu ağaç, kalbi temiz olanları uykudan uyandırabilirdi. Leon ve Belly, elma ağacına sevgi ve şefkatle dokundu ve ormandaki tüm uykucuları uyandırdı. Sonunda, Leon ve Belly Sihirli Orman'ın en derin ve gizli köşesine ulaştılar. Orada, tüm sihirli güçler toplanmıştı. Leon, kendisine ve Belly'ye bu güçleri kullanma yeteneği veren sihirli bir taş buldu. Bu taş oldukça parlak ve güzeldi. Bu taş ancak ve ancak iyilik için kullanılan bir taştı. Olur da kötüye kullanılmak istenirse tam o anda sıradan bir taşa dönüşmekteydi. Leon ve Belly, Sihirli Orman'dan ayrıldıktan sonra, krallıklarına döndüler ve sihirli güçlerini iyilik için kullanmaya başladılar. Saflığı ve temizliği tüm dünyaya yaymayı amaç edindiler. İnsanlara yardım ettiler, doğayı korudular ve krallıklarında barış ve sevgi yaydılar. Yardıma ihtiyacı olan herkese içtenlikle ve sevgi ile yardım ettiler. Ve böylece, Leon ve Belly'nin macerası Sihirli Orman'da başlayıp krallıklarında devam ederek sonsuza kadar süren bir masal oldu. Daha Fazla Masal İçin Uzun Masallar Kategorimizi İnceleyebilirsiniz.


Bir zamanlar, uzak bir köyde Sihirli Orman adında bir yer vardı. Bu orman, gizemli ve büyülü güçlere sahip olduğuna inanılıyordu. Herkes ormanın içine girmekten korkardı, çünkü efsanelere göre ormanda birçok tehlikeli yaratık yaşardı. Ancak, bu hikayede yer alan üç cesur arkadaş, ormanın sırlarını keşfetmek için bir araya geldi. İsimleri Ela, Leo ve Mia olan bu üç arkadaş, maceraya olan tutkularıyla tanınıyordu. Bir gün, cesaretlerini topladılar ve Sihirli Orman'a girmeye karar verdiler. Yolculuklarına bir harita ve yanlarında yiyecekler alarak başladılar. Ormanın girişinde durdular ve birbirlerine cesaret verdiler. İlk adımı attıklarında, etraflarındaki atmosfer aniden değişti. Ağaçlar daha yoğun ve yeşil, kuşların şarkıları daha coşkulu hale geldi. İlerledikçe, bir dereden geçtikleri bir vadiye ulaştılar. Vadinin ortasında büyük bir çiçek bahçesi vardı. Çiçeklerin renkleri o kadar canlıydı ki gözlerini kamaştırıyordu. Derin bir nefes aldıktan sonra, arkadaşlar yolculuklarına devam ettiler. Ancak, bir süre sonra bir yaratığın fısıltıları duyuldu. Leo, yaratığın kaynağını bulmak için hızlıca ormana doğru ilerledi. Diğerleri onu takip etti ve bir ağacın ardında saklanan küçük bir periyle karşılaştılar. Peri, ormanın koruyucusu olduğunu söyledi. İsimleri Titania olan bu peri, arkadaşlara ormanın sırlarını açıkladı. Sihirli Orman, insanların içlerindeki cesaret ve sevgiyle dolu olduğunda gerçek gücünü gösteren bir yerdi. Yaratıklar aslında dost canlılarıydı ve ormanda yaşayan her şey birbirine bağlıydı. Titania, Ela, Leo ve Mia'ya ormanda büyülü bir kehanet olduğunu söyledi. Bu kehanete göre, ormanda gizlenen bir hazinenin izini sürmeleri gerekiyordu. Hazinenin sadece kalpleri cesur olanlara açılacağına inanılıyordu. Arkadaşlar, kehanete inandılar ve hazineyi bulmak için birlikte çalıştılar. Engellerle karşılaştılar, ama birlikte cesurca üstesinden geldiler. Birçok gizli yol, sırlı mağaralar ve büyülü varlıklarla karşılaştılar, ancak hiçbir zaman umutsuzluğa kapılmadılar. Sonunda, en yüksek tepeye tırmanıp ormanın manzarasını seyrettiklerinde, hazineyi buldular. Ancak hazine, değerli taşlar ve altınlarla dolu bir sandıktan daha fazlasıydı. Hazine, birlikte geçirdikleri maceralarla oluşturdukları dostluğun değerini simgeliyordu. Arkadaşlar, hazineyi açtıklarında kalplerinin içindeki gerçek hazineyi bulmuşlardı. Bu hazine, birlikte yaşadıkları anılar, cesaretleri ve sevgi dolu bağlarıydı. Sihirli Orman, onlara gerçek değeri keşfetmeyi öğretmişti. Ela, Leo ve Mia, Sihirli Orman'dan ayrıldıklarında, kalpleri birbirlerine olan sevgiyle doluydu. Her zaman hatırlayacakları bu macera, hayatlarının en önemli anılarından biri olmuştu. Arkadaşlar, ormanda geçirdikleri zamanı daima sevgi ve cesaretle hatırlayacaklardı. Bu macera, onların hayatlarını değiştirmiş ve onlara gerçek dostluğun gücünü göstermişti.


Bir zamanlar ülkelerin birinde Damla adında minik bir kız yaşarmış. Damla şeker yemeyi çok sever, ne zaman dışarıya gitse annesinden istermiş. Annesi fazla şeker yemenin çok zararlı olduğunu söylermiş. Damla bunları dinlemek istemezmiş. Günlerden bir gün damla annesi ile birlikte parka gitmiş. Parkta oyun oynarken pamuk şekeri arabası çocukların yanına gelmiş. Damla rengarenk pamuk şekerleri görünce dayanamamış. Annesinden almasını istemiş. Annesi bu kadar fazla şeker yemenin başını iş açacağını söyleyip bir tane pamuk şeker almış. Damla afiyetle pamuk şekeri yemiş. Akşam eve gelince Damla yemek yemek istememiş. Nedense iştahı yokmuş. Annesi yediği pamuk şekerden dolayı iştahının gittiğini söylemiş. Damla annesinin bu söylediklerini anlam verememiş. Akşam olup yatağına yatıp derin uykuya dalmış. rüyasında şekerlerle kaplı rengarenk büyük bir ormana girmiş. Bu ormanda her şey şekerdenmiş. Pamuk şekerden ağaçlar, çikolatalı rengarenk çiçekler, meyveli şekerden mantarlar hatta evler bile pasta kremalı şekerlerden oluşuyormuş. Damla gözlerine inanamamış. Hayalinde ne kadar şeker varsa buradaymış. Damla daha fazla dayanamam bir o yandan, bir bu yandan alabildiği şekerlerden ne varsa hepsinden yemiş. Öyle çok yemiş ki biraz daha yerse artık kusabilirmiş. Karnını şekerle dolduran Damla yorgunluktan, şekerden bir ağacın kenarında uyuyakalmış. Uyandığında gözlerine inanamamış. Çünkü Damla ihtiyar, ağzında dişleri olmayan, kambur ve çirkin birine dönüşmüş. Ne olduğunu anlayamıyorum Damla ağlamaya başlamış nasıl bu hale geldim nasıl demiş. Oradan geçen şapka takmış bir tavşan Damla'nın sesini duymuş. - Demek sen de şeker yemeyi çok seviyorsun öyle mi? diye sormuş. Damla Evet ne olmuş yediysem demiş. Tavşan Bütün şeker yemeyi seven çocuklar buraya gelir maalesef hepsi senin gibi yaşlı ve çirkin olur demiş. Damla 'Peki bu durumdan nasıl kurtulurum diye sormuş. - Şu an bir rüyanın içindesin ama tekrar uyanınca şeker yemeyi bırakıp sağlıklı yiyecekler yemelisin. Böylelikle hem yaşlanmaz hem dişlerin dökülmez hem de gayet sağlıklı olursun demiş. Bu söylediklerimi yapmazsan gerçekten de yaşlı ve çirkin birisine dönüşürsün demiş. Damla sabah olur olmaz rüyasından uyanıp korkudan hemen annesinin yanına gitmiş. Annesine bundan sonra asla şeker yemeyeceğini, sağlıklı yiyecekler yiyeceğini söylemiş. Damla O günden sonra hep sağlıklı beslenmiş şekerli gıdaları arada bir yese de çok tüketmemiş. Bu yüzden çok sağlıklı ve çok mutlu bir çocuk olmuş. Daha fazla uyku masalları makalesi için 8 yaş masalları kategorisini ziyaret edebilirsiniz.


Makbule Hanım Ağabeyi Atatürk'ün bir insan olarak çeşitli yönlerini de içtenlikle anlatır. Ağabeyinin çocukluk yıllarına dair pek çok anekdotu dile getirir. Makbule Hanım ağabeyinin çocukluk yıllarında her çeşit oyuncağa, özellikle de silaha düşkün olduğunu belirterek, daha o yıllarda askerliğe sempati duyduğunu dile getirir. Ne varki Atatürk'ün silahla oynaması az kalsın bir felakete yolaçacaktır. Atatürk, elindeki eski bir silahı temizlemesine yardım etmesi için kızkardeşini yanına çağırır. İşte o anı Makbule Hanım şöyle anlatır: Karşısına geçtm. O elindeki lüveri temzilemeye başladı. Ne yaptı nasıl etti, bilmiyorum. Birden korkınç bir ses duydum. Annem korku ve heyecan içinde: 'Eyvah ! Kardeşini öldürdün Mustafa' dedi. Ben ise 'Ağabeyim öldü' diye ağlıyordum. Tabancanın dumanı kalkınca baktık ki ikimiz de sağız.


Bir varmış bir yokmuş evvel zaman içinde kalbur saman içinde develer tellal iken pireler berber iken ben nenemin beşiğini tıngır mıngır sallar iken uzak diyarlarda yemyeşil ormanın içinde meşe ağacının kovuğunda yaşayan sincap ailesi varmış. Anne ve baba sincap dışında bir de yaramaz ve çok akıllı olan yavru sincap varmış zamanlar ormanın sınırları içinde kaldığı ülkenin padişahı özel bir iksir hazırlayıp ormanın içinde tütsü yakarak tüm hayvanların konuşmalarını sağlamış. Tüm hayvanlar konuşup düşündükleri her şeyi ifade etmeleri onların daha güzel ve yaşanılır bir ortamda yaşamlarını sağlamıştır. Padişah her hafta tüm hayvan gruplarından bir sözcüyü divanına kabul edip sorunlarını dinliyormuş. Böylece ülkedeki huzuru ve mutluluğu sağlayan adil ve iyi kalpli padişah tüm canlıların huzurunu da sağladığı için tüm canlılar tarafından çok seviliyormuş. Gel git zaman hayvanlar o kadar şikayet de bulunmuşlar ki padişah ve veziri ne yapacaklarını şaşırmışlar. Padişah vezirle baş başa verip düşünmeye başlamış. Bir çözüm bulamayan padişah kendisi tebdili kıyafet giyerek ormanı teftişe gitmeye karar vermiş. Kendisini ormanın içinde yeşilliklerle kamufle edip hayvan gruplarını tek tek dinlemeye başlamış. Ormanın girişinde papağan ve farklı kuşları dinlemekle başlamış ormanın en derin yerindeki solucanlara kadar devam etmiş. Aslında hayvanlar çok mutluymuş tek sorunları anlaşma seslerinin değişmesiymiş. Yani birbirlerinin seslerine alışamamışlar. Padişah bunu anlayıp düşünmeye başlamış. Tam da o sırada küçük bir sincap elinde küçük fındıklarla dolu sepetiyle güle eğlence geçmiş. Padişah sincabı o kadar sevimli bulmuş ki takip etmek istemiş. Kamufle bir şekilde sincabı takip eden padişah sincabın yuvasına giden ağacın altına çalıların arkasına girip saklanmış. Ve küçük sincabın ailesiyle diyaloğunu dinlemeye başlamış. Küçük sincap babasına of baba çok yoruldum fındıkları toplarken daha doğrusu goril amcanın ağacı sallarken ki bağırışı çok rahatsız etti beni demiş. Eskiden ne güzeldi küçük mırıltılarla rica ederdim o da homurdanarak fındık ağacını silkelerdi ve ben rahatlıkla fındıkları toplardım. diyerek fındık sepetini annesine uzatmış. Babası Bunlar hep padişahın yüzünden eskiden tüm hayvanlar kendi doğalarına uygun seslenerek hareket ederek anlaşıldı. Şimdiyse herkes konuşmayı öğrendiği için sabırsız bir şekilde birbirini dinlemeden düşünmeden konuşuyor ve karmaşaya sebep oluyor. diye sitem etmiş. Sofrada fındıklarını kırıp yemişler. Padişah duyduğu şeye çok şaşırmış ağaçlarda tırmanan daldan dala atlayan sincaplar bile bu durumdan hoşnut değilmiş. Padişah kamufle dal ve yeşillikten sıyrılıp elini meşe ağacının kovuğunda koyup küçük sincabı eline alarak dile benden ne dilersen demiş. Sevimli sincap padişahım herkesi kendi doğasına geri çevir. Hayvanlar kendine özgü seslerle anlasın bu şekilde karmaşa oluyor ve huzurumuz kaçıyor demiş. Padişah aferin sana akıllı küçük sincap isteğin olacak diyerek onu ağaç kovuğunda tekrar bırakmış. Padişah o an karar vermiş. Ülkeye dönüp büyücü başını çağırtmış. Tekrardan iksiri hazırlayıp hayvanların eski haline dönmesini istemiş. Ormanda büyülü tütsüyü soluyan tüm hayvan bir anda eski hallerine dönmüşler. Konuşmadan kendilerine özgü sesler çıkaran hayvanlar huzurlu bir şekilde mutlu ve mesut yaşamışlar.


Çok eski zamanlarda, çok büyük bir ormanda 3 sincap kardeş yaşarmış. Bu sincap kardeşlerin hepsinin çok farklı özellikleri varmış. Aralarında sürekli olarak bir gerginlik olsa da birbirlerini çok severlermiş. Bu 3 kardeşin isimleri pof pof, şip şip ve hop hopmuş. Pof pof çok sıkılgan bir sincapmış. Sürekli olarak sıkılır ve şikayet edermiş. Çok fazla şikayet ettiği için kardeşleri bazen ona kızarmış. Özellikle Hop Hop, çok aksi olduğu için sürekli olarak pof pof ile kavga etmek istermiş. Ama pof pof ona cevap vermez, gene bildiğini yaparmış. Şip şip ise en akıllı ve uslu olanıymış. 3 kardeş bir gün ormana yemek aramaya çıkmışlar. En sevdikleri yemek fındıkmış. Bu nedenle fındık aramışlar. Buldukları fındıkları bir yerde saklar. Sonrasında da aralarında paylarmış. Pof pof tabii bunu isteyerek yapmazmış. Çünkü o herşeyden sıkılırmış. Şip şip onlara görevler verir, en doğru şekilde nasıl yemek bulacaklarını anlatırmış. Hop hop ise çok aksi olduğu için başta kabul etmez ama sonrasında da en doğru yolun o olduğunu anlarmış. Çok aç oldukları için başlamışlar tartışmaya. Tartışma büyümüş büyümüş. En sonunda hepsi birbirine küsmüş ve farklı yollardan yürümeye başlamışlar. Ama bu karar onları için iyi bir karar değilmiş. Çünkü o gece hepsi farklı yerlerde yatmışlar ve birbirilerini çok özlemişler. Ertesi gün olduğunda tekrar bir araya gelmişler. Yaptıkları hataların farkına varmışlar. Ama farklı yerlerde kaldıkları zaman daha kolay yemek bulacaklarını da anlamışlar. Şip şip topladığı tüm fındıkları ortaya çıkartmış. Diğer 2 kardeş çıkartmamış çünkü hepsini yemişler. Kardeşlerinin yaptığı bu güzel davranış sonrasında utanmışlar. Çünkü kardeşleri onlar için güzel bir şey yapmışken onlar yapmamış. Ertesi gün hop hop ve pof pof birbirlerinden habersiz bir şekilde ormana giderek yiyecek aramaya başlamış. Fakat yiyecek ararken ormanda her ikisi de kaybolmuş. Aradan günler günler geçmiş hala birbirlerini bulamamışlar, ormandan sayısız havyan ile mücadele etmek, kaçmak zorunda kalmışlar. En sonlarında ikisini de şip şip bulmuş. Ailesini tekrar bir araya getirmiş. Mutlu mesut yaşamaya başlamışlar. Kardeş olduklarını, aslında dünyada birbirlerinden başka kimse olmadığının farkında varmışlar. Hayaller kurmuşlar ve her zaman bu hayalleri gerçekleştirmek için mücadele etmişler. Sincap ailesi birlikte mutluluktan mutluluğa koşarken aynı zamanda diğer hayvanlarla da çok iyi geçinmişler. Kardeşler arasında kimi zaman tartışmalar meydana gelmesi olası bir durumdur. Burada önemli olan nokta tekrar barış sağlamak ve birbirini kırmamaktır. Çünkü bazen kırılan kalplerin tekrar onarılması kolay olmaz. Eğer sizde birini kırdıysanız onun kalbini tekrar kazanmak için mücadele etmeniz gerekir. Bu mücadele sonunda kazanan siz olursunuz. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir zamanlar yağmur ormanlarında yaşayan sincap kardeşler Aliş ve Zeliş, tüm günlerini birbiriyle geçirir birbiri olmadan hiçbir şey yapmazlardı. Yine yağmurlu günlerden birinde Zeliş Aliş'e çok acıktığını söyledi ve yiyecek aramak için ormanın derinliklerine daldılar. Yağmur o kadar artmıştı ki sırılsıklam olmuşlar ve çok yorulmuşlardı. Açlıktan artık karınlarında zil çalmaya başlmaıştı. Bitkin ve yorgun halde giderken Zeliş bir anda dev ağacın tepesinde asılı kalmış bir meşe palamudu olduğunu gördü. Ama yalnızca bir tanecik meşe palamudu vardı. Düşünmeye başlayan Zeliş, eğer abime ağacın tepesinde meşe palamudu olduğunu söylersem bu meşe palamudunu onunla paylaşmak zorunda kalırım. Oysa Aliş'e söylemezse bu koca palamudu tek başıma yiyip karnımı doyurabilirim diye düşünmeye başlayan Zeliş'in aklına bir fikir geldi. Eğer Aliş'i bir bahane ile oradan uzaklaştırırsa meşe palamudunu tek başına yemeyi başarabilirim diye düşündü. Ardından Aliş'e dönerek; ''Abiciğim ben yoruldum ve çok susadım. Artık yürüyecek dermanım kalmadı. Bana şu ilerideki dereden su getirebilir misin?'' dedi. Aliş, abilik iç güdüsü ile:'' Tamam kardeşim. Sen burada bekle, ben hemen sana su alıp geleceğim.'' Diyerek dereye doğru yürümeye başladı. Durumu fırsat bile Zeliş, meşe palamudunu almak için hızla dev ağacın tepesine tırmanmaya başladı. Tam palamuda ulaştı ki, bir de ne görsün tam arkasında bir tilki kurnaz kurnaz sırıtıyordu. Zeliş panikle, '' Yalvarırım bana dokunma.'' Dedi. Bir anda kahkaha sesiyle ormanı titreten tilki, seni zavallı sincap sen bu meşe palamudunu tek başına midene indirmek için abini kandırdın. Şimdi burada yalnız kaldın. Söyle seni benim elimden kim kurtaracak?'' dedi. Zavallı Zeliş can havli ile, ''Abiciğim koş yetiş, beni kurtar. Burada zalim bir tilki var.'' Diye haykırmaya başladı. Kardeşinin sesini duyan sincap Aliş, ne yapacağını bilemez bir şekilde kardeşi Zeliş'e doğru koşmaya başladı. Koşarken, ''geliyorum Zeliş, sakın korkma seni kurtaracağım diye kardeşini teselli etti. Kardeşinin sesinin geldiği yere ulaşan Aliş, bir de ne görsün? Kurnaz tilki Zeliş'i sıkıştırmış yemek üzereydi. Aliş, hiç düşünmeden kardeşini kurtarmak için tilkinin üzerine atladı. Her tarafı yara bere içinde kalan Aliş, sonunda kurnaz tilkiyi alt etmeyi başardı. Abisinin kendini korumak için canı pahasına tilkinin üzerine atladığını gören zeliş hüngür hüngür ağlamaya başladı. Ne olduğuna anlam veremeyen Aliş, ''Korkma Zeliş artık güvendesin, abin yanında.'' diye Zeliş'i teselli etti. Zeliş, hayır abi ben onun için ağlamıyorum. Ben aç gözlülük edip ağaçta gördüğüm meşe palamudu tek başıma yemek için seni bilerek dereye gönderdim. Sen ise beni kurtarmak için canın pahasına tilki ile boğuştun. Aç gözlülük yaptığım ve sana yalan söylediğim için çok pişmanım. Beni affet abiciğim diyerek abisine sarıldı. Zeliş'in çok pişman olduğunu göre Aliş onu affetti. Zeliş o günden sonra hiç aç gözlülük yapmadı ve abisine hiç yalan söylemedi. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Çok eski zamanlarda yaşayan güzel mi güzel bir kız varmış. Bu güzel kızın annesi ölünce babası da yeniden evlenmiş. Üvey annesi de iki kızı ile birlikte gelmiş ve evlerine yerleşmiş. Ancak bu iki kız yeni kardeşlerini hiç benimsememişler. Onu hiç sevmeyen kızlar ona kötü davranmaya başlamış ve eşyalarını tavan arasına atmışlar. Tüm ev işlerini güzel kız yapmasına rağmen bu iki kardeş onun hiçbir iş yapmadığını söylüyor ve yemek yedikten sonra bile iş yapmasını istiyorlarmış. Bir gün bu iki kız kardeşe saraydaki balo için davet gelmiş. İkisi de çılgına dönmüş ve hemencecik hazırlanmaya başlamışlar. Saraydaki prensin evlenmek istediğini de bilen bu iki kız çok güzel olmak için erkenden hazırlanmışlar. Çünkü prens onlardan biriyle de evlenebilirmiş. İki kız kardeş kendilerini güzelleştirmek için kolları sıvamışlar. Ancak ikisi de Külkedisi'ne göre çirkin olduğu için güzelleşmeleri maalesef oldukça zormuş. Balonun olacağı akşam, üvey kardeşleri gittikten sonra Külkedisi çok hüzünlenmiş. Mutfakta oturmuş ve hüngür hüngür ağlamaya başlamış. Külkedisi ağlarken tam o anda bir kadın sesi ona Ne oldu, neden ağlıyorsun? diye sormuş. Külkedisi de ağlamaya devam ettiği için başını kaldırmadan Ben de baloya gitmek istiyordum. demiş. Bunun üzerine kadın Gideceksin öyleyse. demiş. Külkedisi merakla başını sese doğru çevirmiş ve karşısında güzeller güzeli bir kadın görmüş. Kadın kendisine şaşkınlıkla bakan Külkedisi'ne Ben senin peri annenim kızım. Fakat şimdi kaybedecek zamanımız yok! Bana çabucak bir bal kabağı getir! demiş. Külkedisi şaşkın şaşkın baksa da kadının dediğini yapmak için ayağa kalkmış. Bal kabağını getirmiş, kadın bu kabağa dokununca kabak altından bir faytona dönüşüvermiş. Kadın sonra altı tane fare istemiş ve bunları ata çevirmiş. Sonra altı tane sıçan istemiş ve bunları da arabacıya çevirmiş. Altı tane de kertenkele isteyen kadın bu kertenkelelere de dokunmuş ve onları arabanın yanındaki uşaklara çevirmiş. Sıra gelmiş Külkedisi'ne. Kadın Külkedisi'ni ayağa kaldırmış ve ona dokunmuş. Kadın dokununca Külkedisi'nin üstündeki yırtık, kirli elbiseler çok güzel elbiselere dönüşmüş. Külkedisi bu elbiseler içinde çok güzel görünüyormuş. Hele ayakkabıları parıl parıl parlıyormuş! Külkedisi tam yola çıkacakken peri annesi ona Dikkat etmen gereken bir şey var. Saat 12 olmadan eve dönmelisin çünkü saat 12'de her şey eski haline dönecek. Prensin seni o elbiselerin içinde görmesini istemezsin herhalde. demiş. Külkedisi baloya gitmiş ve balonun yıldızı olmuş. Baloya katılan kadınlar, Külkedisi'nin elbisesini çok beğenmişler ve terzisinin adını öğrenmek için yalvarmışlar. Beyefendilerin hepsi Külkedisi ile dans etmek için birbirleriyle yarışmışlar. Prens görür görmez ona aşık olmuş! Akrep yelkovanı kovalayadursun bizim Külkedisi çok eğlenmiş ve saate hiç dikkat etmemiş. Sonra birden aklına saat gelmiş ve saate bakmış. 12'ye çok az varmış ve hemen gitmesi gerekiyormuş. Koşa koşa uzaklaşmaya başlayan Külkedisi'ne prens Gitme! diye bağırmış. Sarayın tam girişinde Külkedisi eski haline dönmüş ve ayakkabısının birini sarayın önünde düşürmüş. Eve gelince bir daha asla o kadar güzel bir gün geçiremeyeceğini düşünse de yanılıyormuş. Çünkü ayakkabısını bulan prens onu bulmak için her şeyi yapacak kadar aşıkmış. Külkedisi içten içe çok üzülüyor, hep o gecenin hayalini kuruyormuş. Zaten kötü davranan kardeşleri yüzünden çok üzülen Külkedisi o günden sonra iyice içine kapanmış. Olurda bir gün peri annesinin geleceğini düşlese de bu hiç olmamış. Peri annesi gelmek bir yana dursun var olduğuna dair bir işaret bile vermemiş. Bu sırada prens de Külkedisi'ni bulabilmek için seferber olmuş. Ayakkabıyı her hanedeki kızlara denetmek için günlerini hatta aylarını harcamış. Ev ev kasaba kasaba dolaşan prens bir gün Külkedisi'nin evine gelmiş. İki kardeşine ayakkabıyı denettirse de ikisine de bu ayakkabı olmamış. Çünkü onların ayakları çok büyükmüş. Prens hüzünlü bir şekilde evden çıkacakken temizlik yapan kızı görmüş. Onun çok güzel olduğunu fark eden prens ayakkabıyı ona denettirmek istemiş. Bunu duyan iki kıskanç kardeş gülmeye başlamışlar fakat prens kararlıymış. Ayakkabıyı giymiş ve ayağına tam olmuş. Prens iki kıskanç kardeşin önünde Külkedisi'ne evlenme teklifi etmiş. Külkedisi kabul etmiş ve mutlu mesut yaşamışlar. Bensiz uyuyamayan Tubişim(22) benden uzakta olduğu için telefonla masal okuyorum ve her defasında uyuyor. Çoğu zaman bir kaç masal okuyup uyutuyorum bir tane ile geçiştirmiyorum çünkü yalnız yaşadığı için biricik sevgilim gündüz olana kadar uyanmasını istemiyorum. Derin uykulara dalarken sen ben seni çok seviyorum. İyi ki varsın ve iyi ki benimsin.


Evvel zaman içinde, kalbur zaman içinde çok güzel bir kız varmış. Çok sevdiği annesi hastalıktan vefat edince babası yeni bir kadınla evlenmek istemiş ve evlenmiş. Yeni gelen kadın yani kızın üvey annesi ilk eşinden olan çocuklarıyla beraber kız ve babasının yanlarına taşınmış. Kızın üvey kardeşleri ondan hiç haz etmemişler ve odasındaki bütün eşyalarını yağma etmişler. Kızı kendileriyle aynı görmek, ailenin bir üyesi gibi görmektense ona hizmetçi muamelesi yapmışlar. Kız bütün evi çekip çevirdikten sonra bile üvey annesi ve kardeşleriyle beraber oturamıyormuş. Üçü birlikte kıza işkence edercesine sıcak bir ortama bile girmesine izin vermiyorlarmış. Geceleri ise mutfakta yanmış olan şöminenin başında küllerle titremesini ve soğuğu geçirmeye ve uyumaya çalışıyormuş. Sabah kalktığında yüzü küllerden simsiyah oluyormuş, üvey kızlar da onunla kavga etmek için ona ''külkedisi'' ismini takmışlar. Ülkenin kraliyeti bir balo düzenliyormuş ve birkaç gün sonra üvey kızlara katılım davetiyesi gelmiş, ikisi de bu durumdan havalara uçar olmuşlar. Bu balonun aslında prense eş seçmek amaçlı olduğunu biliyorlarmış. Üvey kızlar da prensle evlenmeyi hep hayal etmişler, böylece çok zengin prensesler olabileceklermiş. Baloya kadar ellerinden geldiğince güzelleşmek isteyen, hayallere kapılan üvey kardeşler takıp takıştırmışlar, boyanmışlar. Bu yine de güzel olmaları için yeterli olmamış çünkü üvey kardeşleri külkedisinin aksine çok çirkinlermiş ikisi de ve ne yapsalar da onun doğal hali kadar bile güzel olamıyorlarmış. Balonun yapıldığı gece gelmiş, çatmış. Üvey kızlar anneleriyle beraber evden çıkmışlar. Görünmez bir kadından külkedisine; Niye bu kadar üzgünsün, gözyaşlarının sebebi ne? diye bir soru gelmiş. -Ben hiç baloya gitmedim, bu baloya gitmek istiyordum, demiş külkedisi. Gözyaşı dökme yavrum, gideceksin, demiş peri anne. Külkedisi bu sesin kime ait olduğunu merak edip arkasını dönmüş ve bakakalmış, karşısında mükemmel güzellikte ve kudrette bir kadın duruyormuş. Kadın külkedisinin peri annesiymiş. Külkedisi çok şaşırmış ve ne diyeceğini bilememiş. -Zaman kaybetmememiz lazım, buralarda balkabağı var mı getirebilir misin demiş. Külkedisi hemen bulmuş ve peri anne balkabağını birden altından atlı arabaya çevirmiş. Kız fareleri bulmuş ve peri anne onları atlı arabayı çeken atlar haline getirmiş. Peri anne bir sıçan istemiş ve külkedisi ikiletmeden getirmiş. Onu da atlara hakim olan faytoncu yapmış. Altı kertenkele istemiş peri anne ve külkedisi getirmiş, bunları da kızımızın atlı arabasının peşinden koşacak kahyalar haline getirmiş. Peri anne her şey tamam diye düşünmüş sonra aklına en önemli şey gelmiş. Külkedisinin yırtık pırtık kıyafetlerini mükemmel hayretlere düşürücü bir balo kıyafetine dönüşmüş, ayakkabılara camdan kristal ayakkabı olmuş. Görenleri kendine aşık edermiş. Külkedisi artık tam anlamıyla hazırmış, gitmeye hazırlanırken peri anne uyarmış: -''Bir detay var yapılan bu büyüler kalıcı değildir, gece 12'ye kadar bu büyü devam saat on ikiyi geçince her şey eski haline dönecek fayton balkabağına, atlar fareye, arabacı sıçana, elbisen eski haline dönmüş olacak. Evine geri dönmelisin, prens seni böyle görmemeli. Şimdi gecenin tadını çıkar. Bunun üzerine hemen yola koyulmuş. Sindirella baloya yetişmeyi başarmış ve herkesin dikkatlerini üzerine çekmiş, büyülü gözlerle bakmışlar. Başta üvey kardeşleri olmak üzere herkes bu denli mükemmel bir elbisenin nereden geldiğini merak etmişler ve sormuşlar. Baloya katılan soylu erkeklerin hepsi ona aşık olmuşlar ve dansa davet etmişler. Prens baloya ayak bastığı anda külkedisine aşık olmuş. Sonra hiçbir erkek Sindirella'ya yaklaşamamış. Prens ve Sindirella dansa kalkmışlar birçok kez dans ettikten sonra beraber vakit geçirmeye başlamışlar, çok güzel bir zamanmış bu. Saatler ışık hızında geçmiş, neredeyse saat on ikiye gelmiş, Sindirella durumu hatırlayıp koşmaya başlamış, prens yakalamaya çalışsa da külkedisi hızla uzaklaşmış, sarayın dışına çıktığında ise her şey eski haline dönmüş. Ayakkabıları hariç fakat diğer teki nerede bilmiyormuş, arkasında düşürdüğünden habersizmiş. Yatana kadar ağlamış. Bunun bir daha gerçek olamayacak kadar güzel olacağını düşünmüş fakat prensin bundan vazgeçmeyeceğini tahmin edememiş. Ayakkabının teki prenste kalmış ve ertesi gün ayakkabının sahibini aramak Çin tüm ülkeyi gezmeye başlamış, bulana kadar tüm geç kızlara ayakkabı giydirecekmiş. Ama o kadar evdeki hiçbir genç kıza uymuyormuş, sadece birkaç ev kalmış. Artık ümidini kaybetmeye başlamış, son evlerden birine girmiş, bu külkedisi ve üvey kardeşlerin eviymiş. Üvey kızlar bu ayakkabının kendilerine olmayacağını bilse de çok istiyorlarmış Onlar ne kadar oldurmaya çalışsalar da ayaklarına olmamış, külkedisi hizmetçilik ediyormuş ve ayakkabıyı deneyemediği için üzgünmüş. Tam evden çıkarken prensin dikkatini çekmiş ve külkedisine denettirmek istemiş. Fakat üvey kızlar ve üvey anne bu duruma: Bir hizmetçi ayakkabı deneyemez, diye karşı çıkmışlar. Ülkedeki her geç kız deneyecek, demiş. Sonrasında ayakkabıyı Sindirella'nın ayağına kendi giydirmiş . Ayakkabı uyuyormuş, işte o an birbirlerinin gözlerinin içine bakakalmışlar. Prens dizlerini çökmüş ve evlenme teklifi etmiş. Üvey kardeşler o kadar sinirlenmişler ki ama ellerinden bir şey gelmemiş. Aşkın eninde sonunda her engeli aşacağının farkına varmışlar. Sindirella evet demiş, evlenmişler ve sonsuza kadar mutlu yaşamışlar.


Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde, kalbur saman içinde uzak diyarlarda küçük bir oğlan çocuğu yaşarmış. Bu çocuk yaşıtlarına göre çok daha cin gibiymiş. İnsanları kandırır, paralarını alır sonra da bir daha yüzlerine bakmazmış. Köyde adı bu yüzden Sinsi Necmi'ye çıkmış. Sinsi Necmi'nin annesi Türkan Hanım bir başına yapayalnız bir kadınmış. Köylerde inek sağar, sütüyle de para kazanırmış. Türkan Hanım her gün ağlarmış oğlu akıllansın diye ama fayda etmezmiş. Günlerden bir gün Sinsi Necmi yine sokakta parasını alacağı birini bulmuş. Tam ona gidip kandıracakken karşıda kurulan pazarı görmüş. ''İşte bu! Ne zamandır köye pazar kurulmuyordu, şimdi bu adamlardan ne para alırım ben!'' diye düşünerek hızla pazara doğru koşmuş. Meyve satan bir adamın yanına geldiğinde alayla gülmüş. İçinden, ''Ben bu keriz adamdan ne para alırım be!'' diye geçirmiş. Zavallı yaşlı adam, ilk defa köye geldiğinden Sinsi Necmi'yi tanımıyormuş. ''Ne istersin evladım?'' diye sormuş yaşlı adam. ''Ağabey, senin ismin Muharrem mi?'' diye soran Sinsi Necmi'nin aklında yine sinsi planlar yatıyormuş. ''Allah Allah! Ee, ben ne yapacağım şimdi? Tezgahı da bırakıp gidemem ki!'' Yaşlı amca telaşla etrafına bakmış. ''Ağabey, sen köyümüze yeni gelmişsin, buyur git. Ben bakarım tezgahına.'' diyen Çakal Necmi, yaşlı amcayı kandırmış bile. Adamın arkasından giderken kahkaha atmış. Tezgahın başına geçip tüm paraları yaşlı adam görmeden cebine atmış. Çaldığı yetmezmiş gibi bir de elma yiyeyim dediği an tezgahın üzerinde elmalardan biri gözünü dikmiş Necmi'ye bakıyormuş. ''Utanmıyor musun sen çocuk! Yaşlı adamı kandırdın! O paraları zorla kazandı! Bir de beni yiyecek misin!'' Sinsi, korkuyla geriye kaçmış. Gözlerine inanamamış. ''Ne diyorsun be sen!'' diye elmaya çıkışmış Necmi. ''Yetti artık bu köye yaptıkların. Gününü göreceksin!'' deyip elma gözlerden kaybolmuş. Şaşkınlıkla etrafına bakan Necmi bir anda arkasında hissettiği kuyrukla çığlık atmış. Elma resmen Necmi'ye ceza vermiş! Günlerce elmayı arayan Sinsi Necmi, köyde rezil olmuş. Gitmediği doktor kalmamış. Ertesi gün köyde kimden para arakladıysa tek tek gitmiş teslim etmiş. En son kuyunun dibinde başlamış ağlamaya. ''Allah'ım! Ne yaptım ben? Çok büyük hata ettim, bana yardım et! Bir daha kimsenin malına el sürmeyeceğim!'' Bir anda kuyunun dibinde gördüğü elma ona gülümseyerek bakmış. ''Aferin, şimdi seni düzeltiyorum.'' deyip ortadan kaybolmuş. Şaşkınlıkla ne olduğunu anlamaya çalışan Necmi, kuyruğunun gittiğini görünce sevinçten havalara uçmuş. O günden sonra bir daha kimsenin malına el sürmemiş, okula düzenli gidip gelmiş, büyümüş doktor olmuş! Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur zaman içinde uzak bir ülkede, şirin bir kedi varmış. Bu kedi, sarayın bahçesinde yaşayan prensesin en yakın arkadaşıydı. Prenses, kedinin zarifliğine ve zekasına hayrandı. Kedi, prensese her zaman neşeli anlar yaşatır ve onunla paylaşımlarıyla prensesi mutlu ederdi. Adeta beraber büyümüşlerdi ve birbirlerinin en yakın dostulardı. Bir gün, prenses yalnız kalmıştı. Sarayda herkesin işi vardı ve prenses, kendini hüzünlü hissediyordu. Kedi bunu fark etti ve prensese yaklaştı. Neden üzgünsün, prensesim? diye sordu. Prenses, kedinin yanına oturdu ve ona, Babam bana istemediğim bir prensle evlenmemi söyledi. Kendimi hiç mutlu hissetmiyorum dedi. Kedi bunu duyunca önce bir afalladı fakat daha sonra kedi, prensesi dinledi ve ona yardım etmek istedi. Sana bir fikir verebilirim prensesim. Baban seni zorla evlendiremez. Bir prens seni kalbinden sevmeden seni sevmeni bekleyemez dedi. Prenses, kedinin söyledikleriyle rahatladı ve ona teşekkür etti. Biraz da olsa üzüntüsü kedi dostu sayesinde azalmıştı. Aradan birkaç gün geçti ve prenses, sarayda bir balo düzenleyeceğini duyurdu. Balo için birçok prens davet edildi ve prenses, kediye dans edecek bir prens aramasını söyledi. Kedi, prensesin isteğini yerine getirmek için, birçok prensle görüştü, konuştu ve tanıştı. Fakat ne yazık ki prenses, hiç kimseyle dans etmek istemedi. Günler geçti ve prenses artık umudunu kaybetmişti. Derken saraya, yakışıklı mı yakışıklı bir prens gelmişti. Prens, prensesin kalbini kazanmıştı. İkilinin birbirlerine sırılsıklam aşık olduğu ortaya çıktı. Prens, prensese gerçek bir aşkla bağlandı ve ona asla zarar gelmesine izin vermedi. Bir gün, prenses kediye dönüp, Sen beni hep mutlu ettin. Senin sayende gerçek aşkımı buldum. Sen de benim en yakın arkadaşımsın. Seninle hep yanımda olmak istiyorum dedi. Kedi, prensesin bu sözleriyle çok mutlu oldu ve prensesle birlikte yaşamak istediğini söyledi. Prens ve prenses, kediyi yanlarına aldılar ve sarayda mutlu bir hayat yaşamaya devam ettiler. Böylece, prensesin kalbine giren gerçek aşk sayesinde mutlu bir sona ulaşan, kediyi de yanına alan prens ve prenses bir ömür boyu sevgi, sadakat, huzur ve güven içerisinde yaşadı. Hem sevdiği adam hem de en yakın arkadaşı olan kedi prensesin yanında olduğu için prensesin sırtı hiçbir zaman yere gelmedi. Prenses 60 yaşına geldiğinde hala 20 yaşında gösteriyordu. Çünkü en büyük ilacın sevgi ve dostluk olduğunu prens ve kediden öğrenerek tecrübe etmiş bulundu.


Bir zamanlar ormanın derinliklerinde yaşayan iki şirin kaplumbağa varmış. Bu kaplumbağalardan birinin adı Tospik diğerinin adı Tombak'mış. Bu iki kaplumbağa çok iyi arkadaşmış. Günlerinin çoğunu birlikte geçirirlermiş. Tombak yerinde duramayan hareketli herkese yardım etmeyi seven ve güler yüzlü bir kaplumbağaymış. Tospik ise sabahtan akşama kadar yatmayı, ağzına ne bulursa atmayı, çok severmiş. Hiç hareket etmez kimseyle de görüşmek istemezmiş. Tek arkadaşı Tombakmış. Tombak her sabah erkenden kalkıp sağlıklı bir şekilde kahvaltısını yapar sonra spor yapmaya gidermiş. Sonra diğer işlerini halleden Tombak bütün gününü çok verimli geçirirmiş. Tospik' in ise akşama kadar yaptığı tek şey yiyip içip yatmakmış. Tombak arkadaşını yürüyüşe çıkarmak için çok uğraşıyormuş. Birlikte vakit geçiririz. Sen de hareket etmiş olursun diyormuş. Evde sürekli yemek yiyip yattığın için çok şişmanladın biraz gez de zayıfla diyormuş. Bazen Tombak ile gezmeye çıkan Tospik hemen yoruluyormuş. Gezerken ormanda gördüğü meyve, sebze, mantar ne bulursa yiyormuş. Tospik bulduğun her şeyi yememelisin bu çok zararlı belki zehirli olabilirler demiş. Tospik arkadaşının dediğine aldırış etmeden gördüğü mantarları ağzına atmış. Bir ağacın altında dinlenmek için uzanmış. Aradan biraz zaman geçtikten sonra Tospik sancı çekerek uyanmış. Bir yandan kusan Tospik bir yandan ağlıyormuş. Tombak ne olduğunu anlayamamış arkadaşına yardım etmek istemiş ama elinden hiçbir şey gelmiyormuş. O yüzden ormanda herkesin yardımına koşan Bilge baykuşun yanına gitmişler. Olup biteni Bilge baykuşa anlatmışlar. Bilge baykuş Tospik için güzel bir ilaç hazırlamış. Bunu içen Tospik kendine gelmiş. Bilge baykuş tospiğin yediği bir şeyden zehirlendiğini söylemiş. Çabuk geldikleri için çok şanslı olduklarını da söylemiş. Yaptığı yanlışı anlayan Tospik bir daha asla bilmediği yiyecekleri yememiş. Bundan sonra artık o da Tombak gibi sağlıklı yiyecekler yemeye karar vermiş. Her sabah Tombak ile birlikte ormanda spor yapmışlar. Gün geçtikçe zayıflayan Tospik şişmanlıktan kurtulmuş. Böylece iki arkadaş uzun yıllar birlikte yaşamışlar. Daha fazla uyku masalları makalesi için 9 yaş masalları kategorisini ziyaret edebilirsiniz.


Bir zamanlar gökyüzünde yaşayan siyah bir bulut varmış. Bu bulutun görüntüsünden dolayı hiç arkadaşı olmuyormuş diğer bulutlar bu bulutu gördüklerinde Hemen oradan uzaklaşıyorlarmış. Siyah bulut bu duruma çok üzülüyormuş. Bu yüzden de çok ağlıyormuş Günlerden bir gün yine diğer bulutların arasına gidip arkadaş olmak istemiş ama diğer bulutlar onu asla aralarına almamışlar. Sanki canavar görmüş gibi davranıp oradan kaçmışlar. Siyah bulutsa üzüntüyle oradan uzaklaşıp bir yere gitmiş. O kadar çok Ağlamış o kadar çok Ağlamış ki yeryüzü sel olmuş. Bunu gören Güneş hemen siyah bulutla konuşmuş: Hey siyah bulut sen ne yapıyorsun görmüyor musun? Demiş. Siyah Bulut ağlamaya devam ederek karşılık vermiş: -Başını indir de bir yeryüzüne bak insanları zor durumda bıraktığının farkında değil misin sen demiş. Sen ağladıkça yağmur yağdığını fark etmiyor musun demiş o kadar çok ağladın ki yeryüzü sel oldu artık ağlamayı kesmelisin siyah bulut demiş. Siyah bulut her şeyi şimdi daha iyi anlıyormuş ama üzüntüsüne de engel olamıyormuş. Güneşe: -Görüntüm yüzünden ağlıyorum, kimse benimle arkadaş olmuyor demiş. Güneşte: Ne varmış senin görüntünde siyah diye mi üzülüyorsun demiş. Evet görmüyor musun diğer bulutlar bembeyaz Bense onlardan farklı olarak simsiyahım Onun için kimse beni sevmiyor demiş. şu üzüldüğün şeye bak sen tabii ki siyah olacaksın. Çünkü bir yağmur bulutusun. Senin diğerlerinden farklı olman çok normal çünkü senin onlarınkinden çok daha özel bir görevin var. Sen yeryüzündeki insanlar için çok önemlisin. Eğer sen Yağmur yağdırmazsan insanlar asla yaşayamazlar kendinle iftihar edeceğin yerde bir de üzülüp ağlıyorsun demiş. Güneşin konuşmaları siyah Buluta öyle iyi gelmiş ki kendinin ne kadar önemli bir görevi olduğunu hatırlamış. Artık üzülüp ağlamamaya karar vermiş. Çok geçmeden kendisi gibi diğer siyah bulutlarla tanışmış onlarla arkadaşlık kurmuş çok mutlu olmuş siyah bulut artık mutlu çok önemli bir görevi olduğunu bilen bir bulutmuş. Daha Fazla Çocuk Masalları İçin Eğitici Masallar Kategorimizi Ziyaret Ediniz.


Bir zamanlar, büyülü bir ormanda Siyah ve Beyaz adında iki at yaşarmış. Siyah at, gururlu ve cesur bir atken, Beyaz at, nazik ve duygusal bir at olarak bilinirdi. Her ikisi de ormanda özgürce koşup oynayarak mutlu bir yaşam sürerlerdi. Bir gün, ormanda bir dizi zorlu engel bulunan bir yarış düzenlendi. Bu yarışa katılan tüm hayvanlar, kendi yeteneklerini sergileyebilmek ve kahramanlık göstermek için büyük bir heyecanla hazırlanıyorlardı. Siyah ve Beyaz at da yarışa katılmak istediler. Yarış günü geldiğinde, tüm hayvanlar bir araya geldi. Yarış başlamadan önce, herkesin gözü Siyah ve Beyaz atların üzerindeydi. Siyah at, hızı ve gücüyle dikkat çekerken, Beyaz at ise zarafeti ve duygusal yaklaşımıyla dikkat çekiyordu. Yarış başladığında, Siyah at hızla öne geçti ve liderliği ele geçirdi. Ancak, bir engelde takıldı ve düştü. Siyah at, kalkmak için mücadele etti, ancak üzgün ve hayal kırıklığı içindeydi. Bu sırada, Beyaz at ona yaklaştı ve ona moral verdi. Pes etme, sadece düşmek değil, ayağa kalkmayı da öğrenmeliyiz dedi. Beyaz at, Siyah atı cesaretlendirerek onunla birlikte yarışa devam etti. Birlikte engelleri aştılar, zorlukları yenmeye çalıştılar. Her düşüşte birbirlerine destek oldular. Onlar için yarış sadece birincilik değil, birlikte çalışmak, birbirlerine yardım etmek ve dostluk demekti. Sonunda, yarışı kazanmasalar da, Siyah ve Beyaz atın özverili çabaları herkesin takdirini kazandı. İkisi, yarışın gerçek amacının birlikte çalışmak ve birbirimize destek olmak olduğunu anladılar. Yarış sonrası, Siyah ve Beyaz at birbirine minnettarlıkla sarıldılar. Birlikte başardıkları ve dayanışmanın gücünü deneyimledikleri için çok mutluydular. Artık, birlikte daha fazla macera yaşamak ve birbirlerine destek olmak için yan yana duracaklardı. Ve böylece, Siyah ve Beyaz atın duygulu hikayesi ormanda anlatılmaya devam etti. Onların öğrendiği değerli ders, birbirimize destek olduğumuzda ne kadar güçlü olabileceğimizdi. Bu hikaye, dostluğun, dayanışmanın ve birbirimize güvenmenin önemini vurguluyordu. Ancak Siyah ve Beyaz atın maceraları sonsuzdu. Onlar, her zaman birlikte olacak ve birlikte her zorluğun üstesinden geleceklerdi. Çünkü gerçek dostluk, zor zamanlarda yanımızda olanlardır. İyi günde sürekli yanımızda birilerini bulmamız normaldir. Arkadaş ve dost tercih ederken bizi her zaman için yalnız bırakmayacak kişileri tercih emeliyiz. Siyah ve Beyaz arasında geçen bu hikayenin bize vermek istediği dersi iyi anlamalı ve ona göre tercihlerimizi yapmalıyız.


Günlerden bir gün yaz tatili için ailesiyle geziye çıkan Ayşe hayatının aşkıyla tanışır. Ayşe okulu bitirmiş ve ailesiyle birlikte yaşıyordu. Birbirinden farklı yetenekleri bulunan Ayşe çok güzel bir kızdı. Ev işlerinde son derece ustaydı. Ayrıca yemek yapmayı bilirdi. Tam bir ev hanımı olan Ayşe genç bir delikanlıya aşık oldu. Bu delikanlının adı Ahmet'ti. Ayşe ve Ahmet aşka önce bir süre gizli devam etti. Tanışmaları çok garip bir hikaye ile oldu. Ayşe küçük bir tatil kasabasında market alışverişine gittiğinde Ahmet'le tanıştı. Markete giderken köşe başında bulunan Ahmet'in giyim mağazasına uğrayan Ayşe burada hayatının aşkıyla tanıştı. Ahmet küçük bir butik sahibiydi. Bölgede en çok tercih edilen birbirinden farklı kıyafetler bulunan bu güzel mağaza Ahmet'in ailesinindi. Ahmet yaz tatillerinde ailesine yardımcı olmak için bu mağazada çalışıyordu. Kendine elbise bakarken Ahmet gören Ayşe önce utangaç tavırlar sergiledi. Ahmet'te Ayşe'yi görünce vuruldu. Ayşe'nin en sevdiği renk pembeydi. Mağazada elbiselere bakarken çok güzel pembe bir kıyafet gördü. Tam elbiseye doğru giderken Ahmet pembe elbiseyi doğru yönelerek ve eline alıp ''bu size çok yakışır'' dedi. Ayşe cevap veremedi ve genç delikanlı ya bakakaldı. Genç oğlan kızın utangaç tavırlarından çok etkilendi. Daha sonra beğendiği kıyafeti satın alan Ayşe dükkandan çıktı. Ahmet dükkanda tek başınaydı ve bu güzel kızla tanışmak için bir fırsat kovaladı. Hiç düşünmeden dükkana kilidi vurdu ve Ayşe'yi takip etmeye başladı. Ayşe durumdan habersizdi. Ahmet Ayşe'yi evine kadar takip etmiştir. Bu güzel kızın nerede yaşadığını merak ediyordu. Ayrıca Ahmet hiç beklemediği bir şekilde şaşkına uğradı. Çünkü Ayşe onlara çok yakın bir evde oturuyordu. Aralarında iki sokak vardı. Ahmet bu duruma çok sevindi. Ayşe'yi görebilmek için her sabah evin önünde bekleyen Ahmet onunla tanışmak için can atıyordu. Yine bir gün Ayşe ekmek almaya markete giderken Ahmet'le karşılaştı. Aslında Ahmet sokağın başında onu bekliyordu. Fakat şans eseri denk gelmişler gibi davrandı. Ayşe'yi görünce selam verdi. Dükkanından elbise aldığını söyledi ve Ayşe Ahmet'i hemen tanıdı. Ama Ayşe hemen tanıdığını belli etmedi. Önce biraz sohbet ettiler. Sonra Ahmet Ayşe'yi çaya davet etti. Ahmet ve Ayşe kısa süre içerisinde büyük bir aşk yaşadı. Aslında her ikisi de yaz tatillerinde aynı yerde vakit geçirirmiş. Ama daha önce hiç denk gelmemişler. Birbirlerine geçmişten şeyler anlatarak sohbet ederek hoş vakit geçiren iki aşık tüm yazı beraber geçirdi. Bütün yaz boyunca birbirlerini iyice tanıdılar. Yaz tatili bittikten sonra herkes kendi yaşadığı şehre geri döndü. Fakat aradaki mesafe Ahmet ve Ayşe'nin aşkına mani olamadı. Bu sonsuz aşk kısa süre içerisinde evlilikle devam etti. İki aşık herkesin imrendiği sonsuz aşkı bulmuş oldu. Herkes onların aşkına imrendi. Daha fazla masal okumak isterseniz Hikaye Oku kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir varmış bir yokmuş...Şirin bir kasabanın birinde, yaramaz mı yaramaz bir kız çocuğu yaşarmış. Bu kız çocuğu annesine ve babasına karşı bir hayli asiymiş. Ne yazık ki, sözlerini hiçbir zaman dinlemezmiş. Onlar güzel güzel anlatsa da o her zaman küçük yaşında keyfine göre yaşamak istiyormuş. Bir de evden çıkarken annesine çok yalan söylüyormuş. Yalanını yakalayan annesi, bu duruma bir hayli üzülüyormuş. Günlerden bir gün, annesinin yaptığı çörekleri sepete koyup, uzaktaki yaşlı nineye götüreceğini annesine söyleyerek, evden çıkmış. Ama elbette dürüst davranmamış. Neden böyle yaptığını anlamayan annesi, onun aklının başına gelmesini çok istemiş. Bu istek aslında dik başlı kızının başına kötü şeyler gelmemesi içinmiş. Anne ve babası kızın her dediğini yapsalar da özgür ruhu dur durak bilmiyormuş. Küçük kız çörekleri içine koyduğu sepeti koluna asmış ve yola koyulmuş. Aslında önce niyeti yaşlı nineye gitmek olsa bile, içinden bir ses çılgınlık yapması gerektiğini kulağına fısıldamış. Şelalenin yanından geçerken, nineye gitmekten vazgeçip, şelalenin kenarında piknik yapmaya karar vermiş. Şelalenin yanına gelip, piknik sepetindeki örtüyü açmış usul usul, buraya yerleşivermiş. Annesinin yaptığı çörekleri, büyük bir afiyetle yemiş. Yaz günü çok sıcak olduğundan, ayakkabılarını çıkarıp, şelaleye ayaklarını sokmayı çok istemiş. Öyle çok istemiş ki, heyecanla ayakkabılarını çıkararak, koşar adım şelaleye ilerlemiş. Bu sırada ayağı öyle bir kaymış ki, şelalenin içine yuvarlanıvermiş. Bir onu kurtarsın diye, sesi kısılana kadar çığlık atmış. Etrafta kimse görülmüyor ve yavaş yavaş kıyıdan uzaklaşmaya başlıyormuş. Bu esnada uzaktan bir köylü amca, kızın çığlıklarını duymuş. Şelalede birinin bağırdığını görünce de hızla sese doğru koşmuş. Gördüğü manzara karşısında çok şaşırmış. Çünkü buraya girilmesi aslında yasakmış ama yasaklar bu kıza çok cazip geliyormuş. Hemen suya dalmış ve kızı kurtarmış. Kız sudan aldığı gibi çimenlerin üzerine oturtmuş ve başlamış nefesini düzeltmesini beklemeye. Sonra burada ne aradığını, neden girilmesi yasak suya girdiğini, hepsini tek tek sormuş. Kız hepsini tekrar tekrar anlatmış. Anlattıkça da köylü amcanın uyarılarını dinlemek zorunda kalmış. Bir daha annesinin sözünden çıkmaması konusunda, bu olay kulağına çok büyük bir küpe olmuş. Daha Fazla Masal İçin Çocuk Masalları Kategorimizi Ziyaret Edebilirsiniz.


Evvel zaman içinde kalbur saman içinde uzak ülkelerin birinde yaşayan ve insanları sevdiklerine kavuşturmak üzere ülkeden ülkeye yolculuklar yapan trenler varmış. Bu trenler içerisinde yaramazlıkları ile dikkat çeken Bobi herkes tarafından çok sevilen sevimli bir trenmiş. Bobi özellikle uzak mesafelere gitmeyi çok severmiş. Uzak mesafe yolculuklarında farklı yerler görmek ve farklı insanlar ile tanışmak onun için büyük bir keyifmiş. Yol boyu eşsiz manzaralardan geçerken manzaranın tadını yolcuları da doyasıya çıkarabilsin diye bu yollarda özellikle yavaşlarmış. Her gittiği yerde mutlaka daha önce tanışmadığı yeni bir arkadaş bulur ve onunla uzun uzun sohbet edermiş. Bir gün yine uzun mesafe bir yolculuk işi çıkmış. Her zaman olduğu gibi Bobi bu işi seve seve kabul etmiş. Tüm yolcuları gardan alarak yolculuğa başlamak için sabırsızlanıyormuş. Tüm bakımlarını ve ihtiyaçlarını yaptıktan sonra garda konuklarını beklemeye başlamış. Kalkış vakti geldiğine tüm konuklarını alarak yola koyulmuş. Yolun keyfini çıkara çıkara giderken, yola çıkmadan önce daha önce bu yolu kullanarak gideceği yere giden tren abisinin ona yapmış olduğu uyarıyı hatırlamış. Tecrübeli tren Bobi'ye yol boyu bir süre yüksek dağların olduğunu ve bu dağların tehlikelere söz konusu olabileceğini söylemişti. Bu dağları geçerken diğer tarafın manzarasının güzelliğine kapılmaması gerektiğini ve bu dağlık bölgeden mümkün olduğunda hızlı geçmesi gerektiğini vurgulamıştı. Bobi yol boyu keyifli keyifli giderken tam da abisinin bahsettiği yere gelmiş. Muhteşem bir manzara eşliğinde yolun keyfini çıkarırken abisinin sözünü ettiği hızlanma konusunu unutan Bobi kendini ve yolcularına büyük bir tehlikenin içine atmış. Yolu mümkün olduğunda hızlı geçmesi gerekirken, olabildiğince yavaş bir şekilde geçiyormuş. Büyük bir gürültü ile manzaranın büyüsünden çıkan Bobi neler olduğunu anlamak için motorlarını durdurmuş. Bir ne görsün ki, dağdan kopan ve tren rayları üzerine düşen koca bir kaya parçası tüm yolu kapamış. Bobi şimdi tehlikenin boyutunu çok daha iyi anlıyormuş. Bu tehlikeli yolda ne kadar az kalınırsa o kadar iyiymiş. Bu seferlik söz dinlemeyi unutan Bobi'nin yaşadıkları ona büyük bir ders olmuş. Bundan sonra ne kendini ne de yolcularını asla riske atmayacakmış. Uzun uğraşlar neticesinde açılan yoldan geçerek yolculuğunu tamamlayan Bobi başından geçenleri tren garındaki tüm tren dostları ile paylaşmış. Herkesin bundan iyi bir ders alması gerektiğini de özellikle vurgulamış. Söz dinlemeyen Bobi yaşayarak tecrübe ettiği olaylardan ders çıkarmış.


Her yangından sonra evlerine yetişebilmek için hızlı hızlı koşan tavşanların arasında büyümüş olan Su bu mevsimde artık tamamen taşınacaktı. Büyük bir şehirde yaşayacağı söylense de kendinden ve bu söylentiyi söyleyenlerden emin değildi. Güzel bir şehir ve yatak hayali kuran Su arkadaşlarını bırakacağı için oldukça üzgün ve çaresizdi ama bir yandan hayalindeki o yaşantıya sahip olacaktı. Bu hayaller onu her şeyden çok mutlu ediyordu ve kötü düşüncelerden arınmasına sebep oluyordu. Temiz ve refah bir yerde yaşamak herkesin gibi onun da hayaliydi. Kendini büyük bir arabanın içinde tüm eşyaları ile göç ederken bulmuştu bir anda. Cebinde ona rahatsızlık veren sürekli kaşındıran bir şey var gibiydi. Elini ne zaman oraya atsa ve iyice kontrol etse hiçbir şey olmadığını anlayıp çekiyordu. Daha fazla dayanamayıp elini bir daha attığında tüy yumağı içerisinde bir tavşan olduğunu anlar. Bu tavşan onun sır arkadaşı ve hatta daha çok kardeşi gibi olan Tavşan Jojo' ydu şoförün görmemesi için büyük bir çaba gösteren Su eli ile sus işareti yaparak ona onun ne için burada olduğunu sormaya çalışsa da Jojo esnek arka bacaklarını iterek hızla arabanın arka kısmına kaçtı. Sesiz sedasız bu olayı halletmek isteyen Su ne yapacağını şaşırmış bir durumdaydı. Su'yun garip hareketlerini fark eden şoför elini arka koltuğa atarak bir sorunun olup olmadığı sordu. Olanları gizlemek isteyen Su kekeleyerek bir problem olmadığını aksi takdirde hemen söyleyeceğini ifade etti. Karışık hisler içerisinde bekleyen Su ceketinin cebinden kafasını çıkarmış olan küçük Jojo' yu fark etti. Küçük bir tebessüm ile kafasını okşayıp avucunun içine aldı. Gözlerinin içine bakınca kıyamadı ve onu da bu büyük ıssız şehre götürme kararı aldı. Fark edemediği bu şirinlik artık onun için daha kıymetli hale gelmişti. Onun da belirtemediği bu mutluluk ikisinin de gözlerinden okunuyordu. Daha fazla çaktırmadan onu tavşan Jojo' yu çantasının içerisinde koydu. Olanlardan biraz şüphelenmeye başlayan şoför ise mırıldanmaya başlamıştı. Arabayı bir benzin istasyonuna çeken şoför olacakları planlamak ile meşguldü. Kendisi hakkında hiçbir şeyden habersiz olan Jojo en masum şekilde Su'yun lavabodan gelmesini beklemekteydi. Birden çantanın içerisinde sarsılan Jojo ne olduğunu anlayamadan sıkı ve kalın bir elin arasında olduğunu gördü. Nefessiz kalığını fark etse de aklından geçen tek şey Su oldu. Hızlı bir şekilde yeşilliklerin arasına koşan şoför birden Jojo' yu acımasızca savurdu. Çaresizlik ve acının hepsini bir anda hisseden bu iki küçük çocuk büyük bir oyuna yenilgi olmuştu. İkisi de birbirinden bağımsız bir şekilde hayatlarını sürdürmek zorunda kaldılar. Her ne kadar kalpleri başka evrende çarpsa da birbirlerini her zaman her yerde andılar. Daha fazla masal okumak isterseniz Eğitici Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir zamanlar ormanda gezmeye bayılan Sude adında küçük bir kız yaşarmış. Ormanda dolaşıp kitap okumayı ve dinlenmeyi, oradaki hayvanlara yem bırakmayı, onların üzerinde uzanıp mantarların kokusunu almaya bayılırmış. Bazen ormanda yetişen orman meyvelerinin tadına bakmayı çok severmiş. Yine bir gün çok güzel bir sonbahar gününde ormanda geziye çıkmış. Yine değişik renkte mantarlara bakarken parmaklarının ucunda hafif bir yürüyüş sesi duymuş. Hemen arkasına, sağına, soluna bakmış ama kimseyi görememiş. Bir süre sonra birtakım sözler duymuş. - Nereye koydum ben bunu az evvel buradaydı. Ah şimdi ne yapacağım Sude hemen bir ağacın arkasına saklanıp sesin nereden geldiğini tespit etmeye çalışmış. Bir süre sonra gördükleri karşısında hayretler içerisinde kalmış. Üzerinde şirin, pembe bir elbisesi olan, minik bir peri görmüş. Peri bir çiçekten diğer çiçeğe atlıyormuş. Sude gözlerine inanamamış. Gözlerini ovuşturup tekrar bakmış. Ancak Peri onun yanına geldiğinde olanların gerçek olduğunu anlamış. Sude tüm cesaretini toplayarak periyle konuşmuş. - Merhaba minik peri. Burada ne arıyorsun? Karşısında kocaman bir çocuk gören peri korkup çiçeğin üzerinden yere düşmüş. - Merak etme sana zarar vermeyeceğim Sanırım bir şey arıyorsun sana nasıl yardım edebilirim? demiş. Peri ilk başta çok korksa da Sude'nin nazik sesine karşılık vermiş. - Ben bir orman perisiyim. Buradaki hayvanların zarar görmemesi için çalışıyorum. Ama şimdi elimdeki asamı kaybettim. Hayvanlar için kışın erken gelmesini engelliyordum. Ancak bazı yerler çok soğuk olmaya başladı. Bazı böcekler henüz kış için hazır değil. Bu onlar için çok erken ve benim bunu durduracak asam yok demiş. Ormanda defalarca kez gezen Sude buranın her köşesini çok iyi biliyormuş. Bu yüzden periye, - Merak etme minik peri senden çok daha büyüğüm ve uzakları görebiliyorum. O yüzden asanı bulmana yardım edeceğim demiş. Ormanın her köşesini peri ile birlikte didik didik aramışlar. Ancak asa yer yarılmış da içine girmiş. Hiçbir yerde yokmuş. Sude'nin aklına bir fikir gelmiş. Saksağanların parlak şeyleri sevdiğini hatırlamış. Hemen bir saksağan yuvasına tırmanıp bakmış. Asa orada duruyormuş. Asayı alıp aşağıda bekleyen periye vermiş. Peri Asayı bulduğu için Sude'ye teşekkür edip tekrar görevinin başına dönmüş. Sude de ormana ve burada yaşayan hayvanlara yardım ettiği için çok mutlu olmuş ve evinin yolunu tutmuş. Daha Fazla Çocuk Masalları İçin Hikaye Oku Kategorimizi Ziyaret Ediniz.


Vaktiyle bir hükümdarın oğlu, atıyla seyir halindeyken attan düşmüş. Bu düşme sonucu boyun kemikleri birbirine girmiştir. Boynu, fil boynu gibi gövdesine batmıştı. Bir yere bakmak için tüm vücuduyla dönüyordu. Hükümdarın yurdunda bulunan tüm doktorlar, çareleri tüketmişti. Komşu ülkelerden birisinde yaşayan bir doktor, hükümdarın oğlunun boynunu düzeltmişti. Kemiklerini ve damarlarını düzelterek, başını eski haline getirmişti. O doktor olmasaydı, hükümdarın oğlu ömür boyu sakat kalacaktı veya ölecekti. Şehzade, tohumları yaktıktan sonra hapşırmaya başladı. Hapşıran şehzadenin başı eskisi gibi olmaya başladı. Hükümdarın emri ile doktor çok arandı ama doktor bulunamadı. Hükümdar, doktordan özür dileyecekti. Ancak doktordan haber alınamadı. Hükümdar teşekkür ve özür için geç kalmıştı. Ne yazık ki iş işten çoktan geçmişti.


Fahri bey ile Suna Hanım'ın hazin sonunu anlatan bu türkü dilden dile günümüze ulaşmıştır. Sunam türküsü Fahri Bey'in intihar eden eşinin ardından yaktığı bir türküdür. Suna, Fahri Kayhan adlı bir adamın eşidir. Fahri Bey, eşi Suna'yı çok sever. Bunu her fırsatta dile getiren bir adamdır. Suna da Fahri Bey'i çok sevmektedir. Dillere destan bir sevdaları vardır. Hamamda yıkanmak o zamanın kadınları için en büyük eğlencedir. Kadınlar belirlenen günlerde toplanır ve birlikte hamama giderlerdi. Yine bir gün hep birlikte hamama giderler. Kadınların içinde bulunan Neriman Hanım Suna Hanım'ın sırtındaki, kimsenin bilmediği beni görür. Aynı zamanda Neriman Hanım, Suna Hanım'ın yakın arkadaşıdır. Ama Suna Hanım'ın sırtındaki beni kıyafetlerinden dolayı daha önce görmemiştir ve çok dikkatini çekmiştir. Neriman Hanım eve döndüğünde Suna Hanım'ın sırtındaki beni kocası Mustafa Bey'e anlatır. Aradan günler geçer gider. Bir gün Fahri Bey, evinin yakınındaki bir kahvehanede Mustafa Bey ile karşılaşırlar. Aralarında geçen konuşmalardan sonra karşılıklı tartışmalar, küfürleşmeler başlar. Fahri Bey'in tehdidine karşı Mustafa Bey; Sen benimle kavga edeceğine, karına sahip çık. Ben senin karının sırtındaki beni bile bilirim diye çıkışmıştır. Fahri Bey duyduklarına inanamaz. Tek aşkı Suna Hanım'ın ona ihanet ettiğini düşünür bir an. Bir yabancı adam karısının sırtındaki beni nasıl bilebilirdi. Eve döndüğünde Fahri Bey'e her şeyi anlatır Suna Hanım. Fahri Bey, Suna Hanım'ın gözlerinin kendisinden başka kimseyi görmediğinden emin olmuştur. Fahri Bey ikna olur ve Suna Hanım'ın kendisini aldatmadığından emindir ama kafasındaki şüpheler asla geçmez. Bu sorundan sonra Fahri Bey Suna'ya kötü davranmaya başlamıştır. Bir akşam yemekte, bir nedenle bir tartışma başladıktan sonra, Fahri Bey ceketini alıp dışarı çıkar. Sabah eve gelir. Eve girdiğinde gördükleri karşısında şaşkına döner. Tek aşkı Suna Hanım kendini asmıştır. Suna Hanım bir mektup bırakarak intihar etmiştir. Kendini asması ve kocasının o halde onu bulması ve ağzından o an dökülen sözler günümüze kadar ulaşmayı başarmıştır. Sözleri de oldukça duygu yüklüdür. Fahri Bey, sevgilisinin cansız bedenini ipten ayırarak yere serer. Bu artık Fahri Bey için dayanılmaz bir acıdır. Sözlerin bittiği yerde, Suna Hanım'ın başucunda bu yürekleri yakan Sunam türküsünü yakmıştır. Sunam türküsü yaşanmış bir olay olması nedeni ile oldukça dikkat çekicidir. İçerisinde aşkı da barındıran bu türkü günümüze kadar gelmişolup birçok sanatçı tarafından da sevilerek seslendirilmiştir. Şarkının gözleri de oldukça duygu yüklü olmakla beraber bir yaşanmışlığı da beraberinde sunmaktadır. Daha fazla hikaye okumak isterseniz Türküler ve Hikayeleri kategorimizi inceleyebilirsiniz.