On beş yaşlarındaydım. Manastır Askeri İdadisi'ne gidiyordum. Yaz tatilinde dayımın çiftliğine gitmiştik. Komşunun oğlu Enver'le çok iyi arkadaştık. Ara sıra birlikte gezerdik. Bir gün Enver, bizim bağa gidip üzüm yiyelim, dedi. Ben de olur dedim. Annelerimizden izin alıp yola çıktık. Sağda solda fazla eğlendiğimiz için, karanlığa kaldık. Enver: İstersen dönelim. Sen şehir çocuğu olduğun için, karanlıktan korkarsın. Böyle durumlara alışık değilsin dedi. Ben karanlıktan korkmadığımı söyledim. Yola devam edelim dedim. Tarla kenarı, patika yol, ağaçlık alan derken, karanlık iyice çöktü. Yanımdaki Enver'i zor seçer oldum. Bir saat önce dağların kartalıyım diyen Enver, gel Mustafa dönelim, az kalmıştı ya, yarın gündüz geliriz, demeye başladı. Neyseki sonunda bağa vardık ve birer salkım üzüm kopardık. Üzüm yiyerek çiftliğe döndük. Daha fazla anı okumak isterseniz Atatürkün Çocukluk Anıları kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Mustafa'nın dayısı Hüseyin Ağa akşamüstü çiftliğe geldi. Hava karamaya başladığından herkes odada oturmuş, akşam yemeği öncesi sohbete dalmıştı. Odada gülüşmeler çoğalınca Hüseyin Ağa, ben ellerimi bir yıkayayım, deyip dışarı çıktı. Akşam yemeği yendikten sonra da aynı konu konuşuldu. Konuşulanlar özetlenirse, artık Mustafa, Makbule ve Hüseyin Ağa'nın çocukları kesinlikle çiftlik duvarları dışına çıkmayacaktı. Mustafa ise, korkmakla bir yere varılamayacağını, söyledi. Benim tarlaya gitmemem, zalimin zulmüne dur demeyeceğim anlamına gelir. Ben tarlaya gitmeyeyim, Ahmet, Mehmet gitmesin. Bunun sonu nereye varır? Bu duruma karşı çıkacak birileri lazım, birisi lazım. Mustafa, Rum çocuklardan korktu da tarlaya gitmedi dedirtmem kimseye, dediyse de dinletemedi. Zübeyde Hanım: Cesaretin böylesini alkışlarım ama tarlaya yalnız gitmeni istemiyorum. Otur oturduğun yerde, dedi. Hüseyin Ağa: Boş ver be Mustafa. Önemseme böyle şeyleri. Ben o Rum çocukları görürsem sopayla kovalarım. Sanki memleketi sen mi kurtaracaksın? diye sordu. Mustafa ertesi gün daha güneş doğmadan yatağından kalktı. Üstünü değiştirip, dışarı çıktı. Çiftlikten ayrılıp bakla tarlasına doğru yürümeye başladı. Ay ışığı altında önünü görüyordu. Demek Rum çocuklar çete kurmuşlar ve Türk çocuklarını dövüyorlarmış. Daha iki gün önce Veli'yle dört taş oyunu oynamışlardı. Veli şimdi acaba ne haldeydi? Yüzündeki yaralar biraz iyileşmiştir. Ayaklarına sopayla vurmuşlar. Yürüyememesi çok kötü. Mazluma eziyet, cezayı gerektirir. Gerekirse cezalandırıcı olurum. Mustafa bakla tarlasına vardığında güneşin ilk ışıkları ortalığı aydınlatmaya başlamıştı. Sabah oluyordu. Tarlanın ortasında bulunan kulübeye girdi. Oradaki birkaç aleti aldı. Bunları eski giyecek eşyalarının altına koyarak kapının iki tarafına gizledi. Daha sonra tarlanın dışına çıkarak, geri döndü. Son derece yavaş adımlarla, arada bir durup düşünerek, tarlaya girdi ve kulübeye doğru yürümeye başladı. Kendini çete reisi yerine koyuyor, yine kendisi için, felaket senaryosu üretiyordu. Mustafa tarlanın ortasında bulunan kulübenin yakınlarında dururken ilerideki tarlanın kenarından yürüyerek gelen birkaç kişi gördü. Gelenler yaklaştıkça Mustafa bunların görünüşlerinden çocuk, giyinişlerinden Rum olduklarını anladı. Bakalım bu Rum çocuklar yalnız buldukları Türk çocuklarını döven çetenin elemanları mıydılar? Mustafa, en kötü ihtimalle bunlar onlardır, diye düşünerek, dik duruşunu bozmadı. Değilseler ne iyi ama ya onlarsa önce uyarıcı sonra caydırıcı olmalıydı. Mecbur kalmadıkça kavga işine girmek istemiyordu. Belki de büyüdüğünde çok daha büyük kavgalara kendini hazırlıyordu. Böyle dar alanlarda marifet gösterilemeyeceğini düşünüyordu. İnsanın bir marifeti varsa bunu dünyaya göstermeliydi. Beş Rum çocuğundan dördü tarlanın kenarında kaldı. Sadece biri, kabadayı hareketlerle yürüyeni tarlaya girdi ve Mustafa'ya doğru yürümeye başladı. Sağ tarafından su almış, hafifçe yana yatmış gemi gibi, kafa öne eğilmiş, gözlerini belertmiş, bakışlarını Mustafa'ya dikmiş, O'nun korkmasını ve kaçmasını bekleyerek yanından geçip kulübeye girip çıktı ve gelip Mustafa'nın iki adım karşısında durdu. Rum çocuklar gittikten sonra Mustafa bir süre oralarda gezindi. Cesur olmak, bana her zaman artı puan kazandırmıştır, diye düşündü. Cesur olmasaydım, sabahın köründe tarlaya gelip Rum çocuklarını beklemezdim. Çetenin elebaşı, karşımda tutunamayacaklarını anladığı için, ters yüz edip, arkasına bakmadan kaçtı. Benim için, birle beş hiç fark etmez. Kapışma olsaydı, onların alacakları eksi puanları geldikleri Rum köyündekiler bir günde saymakla bitiremezdi. Sabah uyanınca Mustafa'nın yatağının boş olduğunu gören dayısı, Mustafa'yı aramaya çıkmıştı. O'nu nerede bulacağını çok iyi biliyordu. Tarlaya geldiğinde: Daha fazla anı okumak isterseniz Atatürkün Çocukluk Anıları kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Yıl 1896. 15 yaşındaydım. Manastır Askeri İdadisi 1. sınıfa gidiyordum. Okulumuz iki katlıydı ve bizim sınıf üst kattaydı. Fizik dersindeydik. Birden sarsıntı oldu. Arkadaşlardan bazıları, hocam, deprem oluyor, dedi. Fizik öğretmenimiz tavanda sallanan lambaya baktı ve sakin olun çocuklar, dedi. Geri geri gitmeye başladı. Kapının yanına gelince hızla kapıyı açıp dışarı kaçtı. Birkaç saniye içinde sınıfta yalnız kaldım. Sağıma, soluma bakındım, kimse yoktu. Bir süre bekledim. Sonra ayağa kalktım ve pencereye doğru yöneldim. Dışarı baktığımda hayretler içinde kaldım: Okulumuzun mevcudu iki bin kişiydi ve bahçe öğretmen ve öğrenci doluydu. Yere çömelmişler ve öylece bekliyorlardı. Neden korktular hala anlayabilmiş değilim. Sınıfımdan çıktım, bazı sınıflara baktım, kimse yoktu. Alt kata indim, sınıflar boştu. Ön kapıdan bahçeye çıkarsam öğretmenler bu davranışımdan hoşlanmazlar diye düşünerek, arka kapıdan bahçeye çıktım. Beni ayakta gören bir öğretmen, otur Mustafa, otur, dedi. Ben de yere çömeldim. Daha sonra aradan zaman geçti ve öğrenciler, öğretmenler nezaretinde sınıflarına gitti. Daha fazla anı okumak isterseniz Atatürkün Çocukluk Anıları kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Günlerden bir gün komşumuz Binbaşı Kadri Bey'in oğlu Ahmet izinli gelmişti. Temiz üniforması, anlamlı bakışlarıyla hayranlık duyulacak bir askeri ortaokul öğrencisiydi. Bir an kendimi o üniformanın içinde hissettim. O birkaç gün içinde komşular Ahmet'i görmeye gitti. Biz de annem Zübeyde Hanım ve kız kardeşlerim Makbule ve Naciye ile birlikte Ahmetlerin evine gittik. Ahmet askeri üniformasıyla evin salonunda, misafirlerin yanında sol eli cebinde biçimlice yürüyordu. Asalet ve saadetin ulaştığı en yüksek nokta buydu. Komşumuzun oğlu Ahmet'in başla demesiyle Rum çocukları ileri atıldılar ve tepeye tırmanmaya başladılar. Takımlar beşer kişiydiler ve ilk tepeye tırmanan Rum çocuğu bir arkadaşımı kolundan tutup aşağı çekti. Rum çocukları çok hırslıydı ve paçasından yakalanan bir arkadaşım daha aşağı çekildi. Aşağı çekilen iki arkadaşımın yukarı çıkma şansı yüzde bir bile değildi. Şimdi tepeyi savunan üç Türk çocuğu kalmıştık. Beş Rum çocuğu tepenin üstüne çıktı ve etrafımızı sardı. Yeniliyorduk. Bir Türk çocuğu, beş Rum çocuğuna bedeldir, dedim. Onlar bana değil, ben onlara saldırdım. Tepeyi Rum çocuklarına bırakmamaya kararlıydım. Benim kazanma isteğimi gören arkadaşlar da ileri atıldılar. Sonunda tepenin üstünde iki Türk çocuğuyla yalnız kalmıştım. Rum çocuklar, yenilgiyi kabul etmişler ve üstleri toz toprak içinde aşağıdan bakıyorlardı. Biz kazanmıştık. Mustafa daha sonra gizlice sınava girdi ve Selanik Askeri Rüşdiye'sine kaydını yaptırdı. Mustafa özellikle sınavın yetenek bölümündeki piyadecilik oyununda demir gibi bileği, çelik gibi yüreğiyle komutanların dikkatini çekti. Kuvvet, kudret, hareket, kabiliyet hepsi Mustafa'da vardı. Gelmedi, dedi komutanlar, bu askeri rüşdiyeye böyle bir öğrenci daha gelmedi. Gelemez, dedi bir başka komutan, dünya durdukça hiçbir askeri rüşdiyeye böylesine bir öğrenci gelemez.


Buğra henüz üniversiteye hazırlanıyordu. Geçen sene istediği bölümü ne yazık ki tutturamamıştı. En büyük hayali ise doktor olmaktı. Her konuda başarılı olan bu genç ne yazık ki dini yönden oldukça zayıftı. Buğra'nın ailesi dinine çok bağlı bir hayli muhafazakar insanlardı. Fakat Buğra üzerinde çok baskı yapıyorlar ve bu durum dini açıdan onu daha da soğutuyordu. Buğra gün geçtikçe dinden daha da uzaklaşmaya başladı ve artı Tanrı'nın olduğuna karşı inancını kaybetmişti. Bir yandan derslere yoğunlaşan bu genç evdekiler ile tartışma içine girmemek için sürekli evden uzaklaşıyor ve farklı arkadaş grupları ile takılıyordu. Daha önce ailesine olan saygısı sebebi ile alkol almayan bu genç sınavın da yaratmış olduğu buhran ile sürekli içmeye ve düşüncelerden kurtulmaya çalışıyordu. Üniversite sınavlarına az kalmıştı. Buğra çok çalışmış ve dersten arda kalan zamanlarda sürekli eğlenip içmeye gitmeye başlamıştı. Böyle kendini daha mutlu hissediyordu. Hatta arkadaşlarına Tanrı'nın sadece insanların söylemlerinden ibaret bir durum olduğunu söylüyor ve insanların kendini kısıtladıklarını anlatıyordu. Genç bir süre sınava girdi ve bu sefer istediği başarıyı elde ettiğini düşünüyordu. En sonunda istediği bölümü kazanacak ve ailesinden kurtulacaktı. Bu hayal ile günlerini geçiren Buğra en sonunda sınavların açıklandığını öğrendi. Büyük bir heves ile bilgisayar başına koşarak sonuçlarına bakmak istedi. Fakat bilgisayar biraz yavaş çalışıyordu. Buğra beklerken heyecandan adeta nefes alamıyor eli ayağı titriyordu. Ve sonunda sonuçlarına bakabildi. İşte istediği yer geliyordu. Puanı oldukça yüksektir. Sevinçten havaya zıpladı ve koşarak ailesine haber verdi. Ailesi de çok mutlu olmuştu. Hemen bir yurt arayışı içerisine girdiler. Buğra nerde kalacaktı ailenin en çok merak ettiği soruydu bu. Çocuklarının üniversiteye gidip yoldan çıkmasından korkuyorlardı. Ailesi bir cemaat yurdunda kalması taraftarıydı fakat Buğra bunu istemedi. Devlet yurduna başvurdu ve kabul edildi. Buğra ilk kez ailesinden uzak bir yaşam sürecekti fakat mutluydu. Ailesinin ona dayattığı dini görevlerden kurtuluyordu. Ailesi onu üniversiteyi kazandığı ile gidip yerleştirerek tekrar memleketine döndü. İşte Buğra artık ailesinden uzak bir güne merhaba dedi. Ertesi gün okula başladı. Okulunu ve arkadaşlarını çok sevmişti. Gün geçtikçe dersleri ağırlaşıyordu. Bir süre böyle devam edip giderken staja başlamıştı. Pek çok kişinin ameliyatına giriyor, hocalarını izliyor ve gerektiğinde onlara yardımcı oluyordu. Bir gün ameliyata giren yaşlı bir teyze ile karşılaştı. Daha ameliyata girmeden görmüştü onu. Teyzenin dilinden dua düşmüyordu. Buğra ise çok yorgundu. Teyze; Allah sizleri başımızdan eksik etmesin. Çok yorgun görünüyorsun. Fakat Allah her zaman yanımızda. O sizlere yardımcı olacak. dedi. Bunun üzerine ise ameliyata girdiler. Teyzenin ameliyatı çok kolay geçmişti. Oysa doktorlar ameliyata girmeden önce çok riskli olacağını söylüyor ve kurtaramayabiliriz diyordu. Buğra teyzede tek bir şeyi fark etti. Herkes Allah'tan korkması gerektiğini söylerken o sadece Allah'a tevekkül etmişti. İçinde öyle büyük bir sevgi vardı ki bu korkudan da öte bir şeydi. Bu durum onu çok etkilemişti. Buğra o günden sonra dini konularda araştırma yapmaya başlayarak Müslüman oldu. Tek bir ameliyat Buğra'nın belki de bir ömür yaşayamayacağı bir duyguyu yaşamasına vesile oldu.


Zamanın birinde krallığın güzeller güzeli prensesi ormanda gezintiye çıkmış. Ormanların güzelliklerini keşfederken uzakta bir karanlık görmüş. Karanlığın arkasında kocaman tüylü bir ayı varmış. Ayıya doğru yaklaştığında ayının acı içerisinde yerde kıvrandığını görmüş. Önce tereddüt etmiş. Fakat sonra dayanamamış ve ayıya doğru yaklaşmış. Ayının kapana sıkıştığını fark etmiş. Onu oradan kurtarmak için hemen işe koyulmuş. Ayının gözyaşları dinmiyormuş. Biraz uğraştıktan sonra ayıyı kurtaran prenses derin bir nefes almış. Ayı o kadar yorgunmuş ki bir an acıdan bayılmış. Kısa süre sonra kendine gelmiş. Karşısında güzeller güzeli prensesi görmüş. Prenses ve ayı macerası birbirlerini ilk gördükleri andan itibaren başlamış. Prenses ayıyı kurtardıktan sonra onun kahramanı olmuş. Dişi ayı prensesi çok sevmiş. Prensesin seveceği çeşitli meyve ağaçlarının yanına götürerek onu beslemiş. Zamanla birbirlerine alışmışlar. Prensesler ormana gezintiye gittiğinde mutlaka ayı arkadaşa uğrarmış. Bir gün yine ormanda gezintiye çıktıktan sonra ayı arkadaşının evine gitmeye karar vermiş. Fakat yine görsün ev dağılmış. Ayı arkadaşın evi resmen talan edilmiş. Prenses çok korkmuş. Bunu kimin yaptığını merak etmiş. Çok geçmeden avcıların ayıyı alıp götürdüğünü anlamış. Prenses hemen babasına koşmuş. Kraldan yardım istemiş. Kral kızını kırmamış. Ayının peşine düşmüşler. Avcılar tarafından yakalanan ayı şehir merkezinde bir mahzende tutulmuş. Ayının sirklerde çalışması için tutsak edildiği yere muhafızlar gelmiş. Muhafızlar eşliğinde prenses ayıyı görünce onu hemen tanımış. Ayı hastalanmış. Bu zorlu yolculuğa dayanamamış. Prenses zaten ayı arkadaşını görünce bir problem olduğunu anlamış. Hemen ayıyı oradan alıp evine götürmüş. Türlü türlü ilaçlar yapsa da bir türlü iyileşmesini sağlayamıyormuş. Ayının başka bir derdi varmış. Fakat prenses bunu henüz anlamış değildir. Ayı arkadaş hasta yatağında yatarken ormanın derinliklerinden küçük bir ses duyulur. Bu ses küçük bir ayı sesi gibidir. Prenses bu sesin kimden geldiğini merak ederek dışarı çıkar. Minik tüylü kahverengi gözlü küçük bir ayı eve doğru yaklaşır. Prenses arkasını döndüğünde ayı arkadaşın ayaklandığını görür. Ayı arkadaşı minik ayıya doğru yürür. Prenses o an anlar. Bu küçük ayı prensesin ayı arkadaşının yavrusudur. Yavrusu geldikten sonra ayı arkadaş iyileşir. Prenses bu duruma çok şaşırır. Onları bir daha asla yalnız bırakmaz. Prensesin ayı arkadaşı ve yavrusu kralın izniyle daha güvenli bir yere taşınır. Kral artık bölgede avcılık hakkında kurallar getirir. Avcılığın nasıl yapılması gerektiğini detaylı şekilde anlatır. Bu şekilde hayvanlara zarar vermeden ve onların ailelerini koruyarak avcılığın kontrollü şekilde gerçekleşmesi sağlanır. Prensesin ayı arkadaşına olan sevgisi kralın gözünden kaçmaz ve avcılıkla ilgili kurallara uymayanların cezalandırılacağı söylenmiş. Bölge halkında avcılık artık daha duyarlı yapılmaya başlanmış. Daha fazla masal okumak isterseniz Kısa Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir zamanlar, uzak bir krallıkta bir çiftçinin küçük oğlu vardı. Adı Timmy idi ve her zaman maceraya atılmak isterdi. Timmy'nin en büyük hayali, dünyayı keşfetmekti ve her fırsatta ormana giderek keşfetmeye çalışırdı. Ormandaki hayvanlarla arkadaş olan Timmy, hep maceracı bir hayat sürdü ve her seyahatinde bir şeyler öğrendi. Bir gün, ormana giderek bir ayıyla karşılaştı. Ayı, Timmy'nin kalbini kazandı ve ona günlük hayatında yardım etmeye başladı. Ayı, Timmy'nin en iyi arkadaşı oldu ve onun en büyük destekçisi oldu. İkisi de hep birlikte ormanı keşfetmeye ve maceralara atılmaya devam ettiler. Ama bir gün, krallığın kötü kralı, tüm çocukları kaçırarak onları esir almaya başladı. Timmy de kaçırıldı ve ayısıyla birlikte kötü kralın sarayına götürüldü. Kral, çocukların güçsüzlüğünü kullanarak kendini güçlü hissetmek istiyordu ve bu yüzden onları esir aldı. Ayı, kralın büyüsünü bozmak için Timmy'nin yardımını istedi ve Timmy de yardım etmeye hazırdı. Cesurca kralın sarayına girdi ve kralın güçsüzlüğünü keşfetti. Kral, Timmy'nin güçsüz olduğunu düşünerek onu esir almaya çalıştı, ancak Timmy onun güçsüzlüğünü keşfetti ve onu yendi. Böylece, tüm çocuklar serbest kaldı ve krallık tekrar huzurlu oldu. Timmy, kralı yendikten sonra çok ünlendi ve tüm krallık onu kahraman olarak kabul etti. Ama Timmy, kendini hep maceracı bir çocuk olarak hissetti ve dünyayı keşfetmeye devam etti. Her seyahatinde ayısıyla birlikte oldu ve onlar hep birlikte güzel maceralar yaşadılar. Timmy'nin maceraları hep devam etti ve tüm krallık onun hakkında hikayeler duymaya devam etti. Bir gün, Timmy'nin ormana giderek tanıştığı bir güzel prensesle karşılaştı. Prenses, kralın kötülüğünden kaçmış ve Timmy'nin yardımına ihtiyaç duyuyordu. Timmy, prensese yardım etti ve onu güvende bir yere götürdü. Prensesle tanışmasından sonra, Timmy prensese aşık oldu ve onunla evlenmek istedi. Ama prenses, Timmy'nin bir çocuk olduğunu ve onunla evlenemeyeceğini söyledi. Timmy, prensesle evlenmek isteğini hiçbir zaman bırakmadı ve prensese hep aşık kaldı. Yıllar geçti ve Timmy büyüdü. O zamanlar, krallığın kötü kralı tekrar güç kazandı ve tüm krallık tekrar tehlike altında oldu. Timmy, kralı yenecek güçte değildi ve prenses de ona yardım etmek istemiyordu. Ama Timmy, kralı yenebileceğine inanıyordu ve tek başına kralı yendi. Timmy, kralı yendikten sonra prensesle evlendi ve onlar hep birlikte mutlu bir hayat sürdüler. Timmy, tüm krallığın kahramanı oldu ve onun maceraları hep konuşulmaya devam etti. Timmy ve prenses, tüm krallıkta sevgiyle hatırlandı ve onların hikayesi hep kuşaktan kuşağa aktarıldı. Daha fazla masal okumak isterseniz Uzun Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir varmış bir yokmuş. Yıllar yıllar önce bir köyde yaşayan baba oğul varmış. Baba altmış yaşlarında oğul da 25 yaşlarında imiş. Bir gün baba ve oğul evlerinin bahçelerinde beraber otuyorlarmış. Bahçelerindeki elma ağacına bir kuş konmuş, dalda neşeyle ötmeye başlamış. Kuşu gören baba oğluna bu ne diye sormuş. Oğlu da kuş baba diye cevap vermiş. Baba gözünü kuşa dikmiş ve takip etmeye başlamış. Aradan geçen az bir zaman sonunda baba tekrar oğluna dönerek bu ne diye sormuş. Oğul babasının baktığı yöne yönelmiş ve ağacın dalındaki bir kuş baba demiş. Bana tekrar gözünü kuşa iliştirmiş ve kuşu izlemeye koyulmuş. Aradan kısa bir zaman geçtikten sonra baba tekrardan bu ne diye oğluna sormuş. Oğlan babasının baktığı tarafa dönmüş ve kuş olduğunu görünce sinirlenmeye başlamış. Kızgınlıkla babasına dönmüş ' Baba sabahtan beri bu ne diye soruyorsun. Ben de sana o bir kuş diye cevap veriyorum ama sen yine sormaya devam ediyorsun. Hem sen onun kuş olduğunu da biliyorsun. Niye aynı şeyi tekrar edip duruyorsun? Beni anlamıyor musun? demiş. Oğlan o kadar kızmış ki bütün sinirliliğiyle babasına söylenmiş. Babası da sanki oğlunun bu cevabı vereceğini biliyormuş gibi gitmiş bir defter almış. Ona bir ders vermek istiyormuş. Ve defteri oğluna uzatıp okumasını istemiş. Oğlan defterde yazılanları içinden okumaya başlamış. Ama babası ondan yazılanları yüksek sesle okumasını istemiş. Oğlu notu gözleri dolmuş bir şekilde okuduktan sonra babasına döndü. Boğazı düğümlenmiş ve zor konuşuyordu. Babasına şunları söyledi: 'Babacım beni affeder misin? Senin gösterdiğin sabrı ben sana gösteremedim. Bunun için özür diliyorum' daha sonra babasına sarıldı ve bundan sonra daha dikkatli davrandı.


Anne ve babasıyla birlikte yaşayan 16 yaşındaki genç babasıyla pek anlaşamaz ancak annesini çok severmiş. Her gün babasıyla tartışsa da yine de sıkıntı yapmayan genç bir gün babasıyla öyle bir tartışmış ki evi terk etmiş. Annesi ne kadar yalvarsa yakarsa da çocuk bu fikrinden vazgeçmemiş ve annesini arkasında gözü yaşlı bırakarak evden çıkmış gitmiş. Babası oğlunun yaptığına çok kızmış ve karısına bir daha oğluyla ilgili evde hiçbir konunun geçmeyeceğini hatta adının bile anılmayacağını söylemiş. Anne bunun üzerine daha çok üzülmüş ve çocuğunuz eşyalarıyla avunur olmuş. Geceleri oğlunun yastığını koklayarak uyuyan anne günden güne bu duruma daha çok dayanamaz olmuş. Kadın bu duyguları yaşarken günler gelmiş geçmiş ve oğlu evden ayrılalı artık 2 sene olmuş. Kadın bir gün kocasına artık oğlunu çok özlediğini ve dayanamadığını söylemiş. Oğlumuzu gidip bulalım ve evimize getirelim demiş. Baba karısının bu halini görünce buna dayanamamış ve karısına oğlunun yerini bildiğini söylemiş. Anne bu duruma çok şaşırmış ve oğlunun nerede olduğunu sormuş. O gün hem babalar günü hem de oğlanın doğum günüymüş. Kadın kocasından oğlunun adresini almış ve oğlu için hazırladığı doğum günü pastasını alarak oğlunu bulmaya gitmiş. Kocasının verdiği adrese giden kadın önce bir süre dışarıdan oğlunun çalıştığı yeri izlemiş. 2 sene önce evden giden oğlunu bir işçi tulumu içinde görmüş ve ağlamaya başlamış. Oğlu bir tamirhanede çalışıyormuş ve oğlu dışarı çıkar çıkmaz annesi oğlum diye seslenmiş. Oğlan iki yıldır görmediği annesini karşısında görür görmez hemen annesine doğru koşarak annesine sımsıkı sarılmış. Annesi oğluna uzun uzun bakmış, onu çok özlediğini, eve gelmesini istediğini söylemiş. Oğlu ise önce bu soruyu ve isteği geçiştirerek annesini ve diğer kişileri sorup duruyormuş. En sonunda dayanamayıp babasını da o adam nasıl hala öfkeli mi diyerek sormuş. Annesi ise babasının öfkeli olmadığını hatta adresi babasından aldığını söylemiş. Babasının oğluna haber gönderdiğini söylemiş ve bu haberleri bir bir sıralamış. Oğlunun yeni bir arkadaş edindiğini ve bu kişiden uzak durmasını, eski arkadaşının daha iyi niyetli bir insan olduğunu anlatmış. Oğlunun bu sözler üzerine gözleri dolmuş. Annesi oğlunun doğum günü için hazırladığı pastayı oğluna vermiş ve oğluna eve dönmesini hatta birlikte gitmek istediğini söylemiş. Bu söz üzerine oğlu sessizce tamirhaneye girmiş. Kadın gözleri yaşlı bir şekilde evinin yolunu tutmuş. Kocası onu evde bekliyormuş, içeri giren karısına oğlunu sormuş. Kadın yaşadıklarını anlatmış ve kocasına sen oğlanın çalıştığı yeri nerden biliyorsun diye eklemiş. Adam oğlum gittiğinden beridir ben onu izliyorum, yaptığı her şeyden haberim var, molalarda ne yediğini, kimlerle arkadaşlık ettiğini, nerede kaldığını hep biliyordum demiş. Kadın bunun üzerine kocasına kızmış ve bu rahatlığının sebebini şimdi daha iyi anlıyorum demiş. Bu sözler üzerine ikisi de ağlamaya başlamış. Tam o sırada kapı çalmış ve anne kapıyı açmış. Kapıyı açar açmaz mutluluktan uçan anne oğlunu elinde koskoca bir pasta ve hediyelerle kapıda görmüş. İçeri giren oğlan babasına sarılmış ve hıçkıra hıçkıra ağlamaya başlamış. Canım babam, babalar günün kutlu olsun demiş. İnsanın hayatında belirli zamanlar vardır ve bu zamanlarda karşıdaki kişileri anlamakta zorlanır. Babaların yanlış yaptığını düşündüğümüz zamanlarda da mutlaka bu yaptıklarının altında farklı bir düşünce bulunabilir. Bu bakımdan bir babayı yargılarken, yaşananları ve olayları enine boyuna düşünmekte ve değerlendirmekte yarar vardır.


Çok eski zamanlarda köyün birinde yaşayan çok zengin bir adım varmış. Adam çok yaşlanmış ve artık ve işlerini artık yapamaz hale gelmiş. Bu nedenle işlerini 3 çocuğu arasında paylaştırmak istemiş. Onları evlerine çağırarak konuyu anlatacakmış. Çocuklar babalarının araması sonrasında bir sonraki gün babalarının evine gitmiş. Aralarında konuşmaya başlamışlar. Baba çocuklarına ''Artık çok yaşlandım çocuklarım. İşlerimi yapamaz hale geldim. Bu neden size devretmeye karar verdim. Eşit bir şekilde aranızda paylaştırmak istiyorum demiş. En büyük çocuk '' En büyük pay bana ait olmalı, en çok ben yardım ettim sana'' demiş. Ortanca çocuk ise '' Hayır bence benim hakkım, en zor işleri ben yaptım'' demiş. Küçük çocuk ise bu tartışmaya çok bozulmuş '' Siz neden böyle şeyler söylüyorsanız, bu kadar mal mülk peşinde olmayın'' demiş. Sonrasında da üç kardeş evlerine geri dönmüşler. 3 gün sonra tekrar baba çocuklarını aramış ve bu sefer hastalandığını söylemiş. Çocuklar duruma üzülmüş ama sadece küçük oğul babasının yardımına gitmek istemiş. Diğer kardeşler çeşitli bahaneler üreterek gitmemişler. Küçük oğul karısına '' Ben babamın yanına gidiyorum, çok hastalanmış, kardeşlerim de gelmiyor. Babamın bana çok ihtiyacı var onu yalnız bırakmam lazım'' demiş. Karısı da bunu duyunca '' Evet en doğrusunu yapıyorsun. Zor günlerimizde birbirimizin yanında olmamız gerekir, insanlık bunu gerektirir. O seni bu günlere getiren adam'' demiş. Küçük çocuk karısında almış ve babasının evine gitmiş. Kapıyı çalışmışlar ve babaları karşılarındayım. Fakat herhangi bir hastalığı yokmuş. Karı koca çok şaşırmışlar. Babalarının hasta olmadıklarını görünce de çok sevinmişler. Küçük çocuk ''Bana hasta olduğunu söyledin, inşallah bir şeyin yoktur'' demiş. Baba da bunun üzerine '' Çok iyiyim evladım, ben sizi denemek için böyle bir şey yaptım. Kim gelirse işimi onlar arasında paylaştıracaktım. Ama görüyorum ki sadece sen geldin. Bu nedenle işimi sana sadece devrediyorum'' demiş. Çocuk bunu kabul etmek istememiş ama babası çok ısrar etmiş. O günden sonra küçük çocuk çok zengin bir hayat sürmeye başlamış. Önemli olanın para değil aile olduğunu bilen küçük oğul, işi çok iyi bir şekilde yönetmiş ve çok yüksek yerlere gelmiş. Diğer kardeşler ise sıradan hayatlarına devam etmişler. Yaptıklarından çok utanmışlar. Küçük oğulun içi el vermediği için işe kardeşlerini de ortak yapmış. O günden sonra çok mutlu bir hayat sürmüşler ve babalarına çok iyi bir şekilde bakmışlar. Diğer iki kardeş ise hayatının geri kalan bölümünde çok zorlanmış. Maddi anlamda zorlanmalar haricinde manevi anlamda kardeşlerinin ve babalarının eksikliğini her zaman hissetmişler. Her ne kadar kardeşleri yanlarında olmak istese de onlar çekimser olmuş. Her şey para değildir. Bazı insanlar zengin olmanın verdiği hırs ile çok büyük hatalar yapabilir. Önemli olan hırs sahibi olmak değil, doğru değerlendirme yapmak, insanları üzmemek ve onlara değer vermektir. Masalımızda da olduğu gibi pek çok para peşine düşen insan mutsuz olmuştur. Aynı zamanda insan evleneceği insanı da iyi seçmelidir. Evlendiğiniz kişi ile bir ömür yaşamak adına imza atarsınız. Onunla birlikte hem güzel günler hem de kötü günler yaşama ihtimaliniz vardır. Kötü günleri geride bırakmak, iyi günler yaşamak için ise doğru olan yolları tercih etmek gerekir. Diğer masallarımızı da sitemiz üzerinden okuyabilir, pek çok kategoriye ait masallar ile kendi dünyanızı yaratma şansı elde edebilirsiniz sevgili arkadaşlar. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir varmış bir yokmuş, şehirlerin birinde çok tatlı bir kız varmış. İsmi Büşra imiş. Bu Büşra'yı herkes çok sever, ona hediyeler alır oyuncaklarla mutlu edermiş. Büşra büyümüş okula başlamış. En okuldaki derslerini de çok severmiş. Bütün dersleri pekiyi olurmuş. Büşra'nın en sevdiği ders de müzik dersiymiş. Müzik dersi her zaman güzel geçermiş Büşra için. Aynı okula beraber gittikleri bir kuzeni de varmış bu kuzeninin ismi de sema imiş. Sema ve Büşra derslerinde çok iyi çok başarılı öğrencilermiş. Semanında en sevdiği ders resim dersiymiş. Bu iki kuzenin babaanneleri, bu seneki karne hediyelerinde Büşra'ya bir müzik aleti ve Sema'ya da bir boya seti alacağını söylemiş. Bunu duyduklarında sevinen bu iki kız karnelerini alır almaz baba annelerine sürpriz yapmak için hemen onun evine doğru gitmişler. Kapıya çalmışlar çalmışlar ama babaanneleri evde yokmuş. Bir bakmışlar ki arka mutfak kapısı açık. Oradan içeri girmişler. Salonda babaanneleri o beklemeye karar vermişler. Biraz bekledikten sonra bir sesler duymuşlar. Herhalde babaannelerinin geldiğini zannetmişler. Sese doğru gitmişler ama çok korkuyorlarmış. O kadar korkuyorlarmış ki acaba sese doğru gitmesek mi demişler. Çünkü ses bodrum katından geliyormuş. Sema, Büşra'ya demiş ki; ya babaanne ordaysa ve başına bir şey gelmişse. O kadar, o yüzden aşağı doğru gitmeye karar vermişler. Korkudan titremeye başlamışlar. Depodan gelen sesler çok korkunçmuş ve onlar çok daha fazla korkmaya başlamışlar. Yüreği ağızlarına gelmiş. Sema daha cesaretli olduğu için deponun kapısını aralamaya başlamış. Sesler derinden gelmeye başlamış. Nefeslerini tutan bu iki kız. Kim var orda. Bu ses nedir? Ne var orda gibi sorular yöneltmişler. Fakat ses seda yok. Bütün tıkırtılar kesilmiş. İçeriyi aydınlatan ışık sızıntısı azalmış. Bir anda bağırmaya başlamışlar. İçlerinden keşke buraya gelmeseydim. Şimdi başımıza bir şeyler gelecek diye geçirmişler. Artık dayanamayıp bağırmışlar; kim var orda diye. Bir çift ayak sesi duymuşlar. Gözleri kocaman olan bu iki korkan kızın. Hem de ayak sesleri Zekeriya onlara doğru geliyormuş. Dayanamamışlar aaaaaa diye bağırıp çıkışa doğru koşmuşlar. Tam çıkışa yaklaştıklarında ayakları kaymış ve düşmüşler. İşte şimdi bittik diyen bu iki kız. Elleriyle gözlerini kapamışlar. Sonra bir anda ışıklar yanmış. Babaanneleriymiş meğer. Kızlar neler oluyor neden bağırıyorsunuz diye sormuş. Korkudan bir şey diyemeyen bu kızlar, babaanneleri ile birlikte yukarı çıkmışlar. Birer bardak su içtikten sonra durumu ve çok korktuklarını anlatmışlar. Babaanneleri de onlara gülmüş. Kızlar ben sizin geleceğinizi tahmin ettiğim için sizlere daha önceden aldığım hediyeleri depodan çıkarmaya gitmiştim. Neredeyse gelirler diye düşündüğüm için aceleden de ışığı açamadım. Tüh, siz de korkmuşsunuz. Kusura bakmayın demiş. Kızlar da babaannelerine sarılarak hediyelerini almışlar ve çok teşekkür edip ninelerinin elini öpmüşler. Sema ve Büşra çok geç olup hava kararmadan önce ninelerinin evlerinden evlerine doğru gitmişler. Daha fazla hikaye okumak isterseniz Korku Hikayeleri kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir varmış bir yokmuş. Anadoluda köyün birinde Ahmet adında bir çocuk yaşarmış. Birkaç gün sonra Ahmet'in babası vefat etmiş. Ahmet kendi kendine, Burada benim için başka bir şey yok. Sanırım bir süre seyahat edeceğim ve yolda biraz iş arayacağım. diyerek babasının boynuzunu taşıyarak yola çıkmış. Günlerce yolculuk ettikten sonra nihayet bir kaleye vardı. Orada uzun saçlı bir dev olan kalenin sahibiyle tanıştı. Deve ona biraz iş vermesi için yalvardı. Dev, İyi yemek yapabiliyorsan, benim yemeklerimi de pişirebilirsin! demiş. Deve çok lezzetli bir akşam yemeği hazırlamış ardından işe alınmış. Bir gün Ahmet şatoda dolaşırken mahzene inen bir yol buldu. Mahzene yaklaşınca birinin ağladığını duyuyordu. Mahzenin içinde bir direğe bağlı güzel bir kız buldu. Sen kimsin? Neden bu kadar bağlısın? Ahmet kıza sordu. Kız yanıtladı, Benim adım Meryem ve ben bu güzel Krallığın prensesiyim. Dev, Kral olan babamı öldürdü ve sonra beni esir aldı. Lütfen bana yardım et! Prenses için üzüldü Ne yapabilirim? Ben sadece sıradan bir adamım ve o bir dev. Onu nasıl alt edebilirim ki? Ahmet, Prenses'e yardım etmenin bir yolunu bulamadığı için çok üzüldü. Günlerden bir gün karar verdi, Kaybedecek hiçbir şeyim yok! Babamın boynuzunu kullanayım da Dev'in düşüncelerini dinleyip dinleyemeyeceğime bir bakayım! Boynuzu kulaklarına kadar kaldırır kaldırmaz Dev'in Sanırım aşçı Prenses'i öğrenmiş! Yarın, onu kahvaltıda yiyeceğim. O zamana kadar, gücümün sırrının saçlarım olduğunu bilmediğinden emin olmalıyım. Diye düşünüyordu. Ahmet, Dev'in saçları olmadan güçsüz olduğunu öğrendiğine çok sevindi. Bu nedenle, o gece Dev'in yatak odasına sızdı ve uyurken saçlarını kesti. Ertesi sabah, Dev uyandığında kendini çok zayıf hissetti ve çok geçmeden gücünün gittiğini fark etti. Ahmetin artık onu kolayca dövebileceğini bilen zayıf Dev, eşyalarını toplayıp kaleden kaçtı. Ahmet, Dev'in kaçtığını anlar anlamaz mahzene koştu ve Prenses'i kurtardı. Sonunda Dev'in laneti kaldırıldı ve kale muhteşem bir saraya dönüştü. Ahmet, Prenses ile evlendi ve Kral oldu. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Ben yedi yaşındayken, babamı kısa süren bir hastalığın ardından kaybettik. O tarihlerde kadınlar bir işte çalışamadıkları için maddi sıkıntılar içine düşmüştük. Onun için evimizin yanında bulunan daha küçük bir eve taşındık. Ertesi gün yeni evin bahçesine teftişe çıktım. Otların arasından yürüdüm. Sağda solda dut, erik, armut ağaçları vardı. Armut ağacının ilersinde bir kuyu olduğunu gördüm. Kuyunun yanına sokulduğumda hayretler içerisinde kaldım. Yer seviyesinde olan kuyunun üstü açıktı. Annemi durumdan haberdar ettim. Annem komşumuz Ali Usta'yı çağırdı. Ali Usta kuyunun üstüne tahtadan bir kapak yaptı. Kilidi taktı. Anahtarı anneme verdi. Böylece kötü bir olay yaşanmadan kuyunun üstü kapatılmış oldu. Yeni evimiz küçüktü ama bahçesi büyüktü. Bu bahçede komşu çocuklarıyla askercilik oynardık. Askercilik oynarken, beni komutan seçerlerdi. Ben de karşımda hazır ola geçmiş arkadaşlara çeşitli görevler verirdim. Onlar da, emredersin komutanım deyip koşarak uzaklaşırlardı. Üç beş dakika sonra geri gelerek görevi tamamladıklarını söylerlerdi. Daha sonra onları sıraya sokar, uygun adım yürütürdüm. Bir gün bize tahtadan tüfekler hazırlayan marangoz Celal Amca oyunumuzu seyretmiş ve anneme: Zübeyde Hanım, Mustafa'yı askeri okula göndermelisiniz. Kendisi iyi bir komutan adayıdır. demiş. Bir gün evimizin bahçesinde kanadı kırık, yaralı bir güvercin buldum. Eve götürdüm. Anneme ve kardeşlerime gösterdim. Güvercini veterinere götürdük. Kanadını sardı, iyileşir, dedi. Üç gün güzelce besledim. Dördüncü günün sabahında kafeste cansız yatarken buldum. Çok üzüldüm. Gözyaşları içinde güvercini bahçenin bir köşesine gömdüm. Seni hiç unutmayacağım, güvercin, dedim. Aradan yıllar geçti ama ben o güvercini unutmadım. Mustafa, Şemsi Efendi Okulu 4. sınıfa giderken beden eğitimi dersinde öğretmeni sınıfa koşu yarışması yaptırdı. Okul etrafında iki tur atılacak ve birinci olan okul çapında yapılacak koşuda sınıfını temsil edecekti. İlk turu önde geçen Mustafa ikinci turun ortalarında bitiş çizgisine doğru güçlü adımlarla koşarken, biraz ilerde uçamayan bir yavru kuşun peşinden koşan siyah, kocaman bir kediyi fark etti. Mustafa yön değiştirip hızla koşarak yavru kuşu kedinin pençesinden kurtardı. Yavru kuşu severek ve yürüyerek yarışı en sonda tamamlamasına karşın, olayı öğrenen öğretmeninden yavru kuşu kurtardığı için aferin alan Mustafa, yarışı birinci bitiren arkadaşının: Hayır, ben birinci değilim. Yarışın birincisi Mustafadır. O benden daha hızlı, sınıfımızı benden daha iyi temsil eder demesi üzerine öğretmeni tarafından birinci gelmiş sayıldı. On beş gün sonra yapılan koşuda okul şampiyonu olan Mustafa, derslerindeki başarıyı koşuda da gösterecek ve Selanik Şampiyonu olarak bir kupa alacaktı. Daha fazla anı okumak isterseniz Atatürkün Çocukluk Anıları kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir gün Makbule ile Naciye'yi yanıma alarak çiftliğin yakınındaki gölette balık tutmaya gittim. Ben oltayla balık yakaladıkça Naciye ağladı, yalvardı, balıkları suya atmamı istedi. Naciye ağlamasın diye, balıkları suya attım ve erkenden çiftliğe döndük. Zaten hastaydı, hastalığının ilerlemesinden korkuyordum. Çiftlikte elimdeki kovanın boş olduğunu gören dayım bana şöyle dedi: Dayım konuşmasına devam edecekti fakat Makbule araya girdi: Bunun üzerine dayım: Nee, abin yakaladığı balıkları suya mı attı? Ama neden? diye sordu. Naciye: Ben ağladım diye abim bir dolu balığı suya attı. dedi. Dayım: Affet beni Mustafa.. Durup dururken haksız yere sana laf söyledim. Senin boşa konuşmayacağını anlamalıydım. Yarın ikimiz gideriz balık tutmaya. Yanımıza dört kova alırız. dedi. Dayım konuşmasını bitirince bir an Naciye ile göz göze geldik. Kardeşim yalvaran bakışlarla bana bakıyordu. Ertesi gün sabah kahvaltısından sonra dayım çiftlikte beni çok aradı. Bulamazdı tabi ki çünkü samanlığa saklanmıştım. Dayım, Mustafa, Mustafa, neredesin? diye bağırdıkça yanımdaki Makbule ile Naciye kıkır kıkır güldüler. Daha fazla anı okumak isterseniz Atatürkün Çocukluk Anıları kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Günlerden bir gün Deniz'in ta derinlerinde yaşayan turuncu, güzel ve parlak pullara sahip bir balık yaşarmış. Renginden dolayı balık arkadaşları onu hep portakal diye çağırırmış. Portakal o kadar sevimli bir balıkmış ki diğer balıkların tehlike olarak gördüğü büyük balıklar bile kendisini çok severmiş. Onlarla gün boyu çok eğlenir hatta eve bile gitmek istemezmiş. Eve o kadar gitmek istemezmiş ki annesi evlerinden kendisine Portakal hadi ama artık çok karanlık oldu, balıkçılar yakında burada olur! diye seslenirmiş. Denizdeki tüm canlılar hep birbirleriyle mutlu ve huzurla yaşarlarmış. Günleri eğlenceyle ve gün boyu yeni bir şeyler keşfetmeyle geçermiş. Ta ki insanlar onları avlamak isteyene kadar. Balıklar kendi yaşam alanlarında özgür değillermiş. Yeterince eğlenmediklerini düşündükleri zaman biraz daha eğlenceye bile vakit bulamazlarmış. Çünkü yakında insanlar burada olacak korkusu yaşarlarmış. Yine bir gün Portakal eve gitmek istemediği zaman annesi aynı sözlerle ve aynı ses tonuyla seslenmiş ama bizim Portakal dinler mi? Mavili adında bir arkadaşla tanışmış o gün sohbete dalmışlar Mavili ile. Annesi bilerek duymazlıktan gelmiyormuş bizim Portakal. Mavili başından geçen hüzünlü hikayesini Portakal'a anlatmış. Mavili ve annesi bir gün eve gecikmişler. O gün yiyecek aramak için uzak bir mesafeye yüzmeleri gerekmiş. Bu yüzden de zamanında evlerine yetişememişler. İnsanların seslerini duymaya başlayınca Mavili tedirgin olmuş. Annesi hemen bir taş bulmuş Maviliyi bu taşın arkasına gizlemiş. Maviliyi saklamış saklamasına ama kendisi gizlenememiş insanlara yakalanmadan. Bir anda onu bir şeyin tuttuğunu fark etmiş. Fark etmiş fark etmesine ama hiç korkmamış çünkü yavrusunun güvende olduğunun farkındaymış. Yukarı doğru çekerken onu bir güç Maviliye seslenmiş Sakın korkma, karanlık geçince hemen eve git, senin geri döneceğim... demiş. Mavili annesinin yokluğu ile tedirginmiş ama annesinin sözleri onu rahatlatmış. İşte Mavilinin hikayesi böyleymiş o gündür Mavili annesini bekler ve onun yanına gitmenin yollarını ararmış. Bizim Portakal da bu hikayeyi duyar da durur mu? Yardım etmek istemiş Maviliye birlikte ve plan yapmışlar. Karanlık olunca Mavili insanlarla annesinin yanına gidecekmiş ve Portakal da doğru evine. Karanlık başlayınca insanların da sesleri duyulmaya başlamış. Mavili beni alın, beni alın diye bağırmış. İnsanlar hemen bir balık bulunca çekmişler kendilerine. Mavilinin bu güzel mavi rengi onları büyülemiş. İnsanlar kendi aralarında geçen gün yakaladığımız mavi balığın yanına koyalım demişler. Mavili de çok üzülmüş çünkü o mavi balığın yanına değil annesinin yanına gitmek istiyormuş. Maviliyi götürdükleri yerde Mavili gözlerine inanamamış bu karşısındaki annesiymiş. Kocaman bir akvaryumun içinde ona heyecanla bakan kişi annesiymiş. Annesi ve Mavili, Portakalın yardımları sayesinde birbirlerine kavuşmuşlar. İster deniz, ister okyanus, ister küçük, ister büyük bir akvaryum olsun insanın sevdikleri neredeyse orasıymış insanın cenneti!


Türkiye'nin tarihi en eski şehirlerinden bir tanesi olan Şanlıurfa'nın, il sınırları içerisinde yer alan Balıklıgöl, şehir merkezinin güney batısında yer almakta. Balıklıgöl, bir diğer adıyla Halil-ür Rahman Hz. İbrahim'in ateşe atıldığı yer olarak bilinir. Balıklıgöl'ün bu kadar çok turist çekmesi ve gezilecek yerler arasında ön sıralarda olmasının yegane sebebi bu efsanedir. Balıklıgöl hakkında insanların nesilden nesle, kulaktan kulağa anlattığı birçok hikaye vardır. Bu hikayelerden en çok bilineni şu şekildedir; Efsaneye göre, bu hadise Babil Hükümdarı Nemrut ile Hz. İbrahim arasında geçen olaydan kaynaklıdır. Putperestlik ile mücadele eden Hz. İbrahim günümüzde üç büyük dinin inandığı peygamberlerden bir tanesidir. Hz. İbrahim, kentteki insanlara putlara tapınmayı bırakmalarını ve Tanrı'ya inanmaları gerektiğini tebliğ eder. Bu durum Nemrut'un hoşuna gitmez. Bu arada Nemrut'un kızı Zeliha, Hz. İbrahim'e aşıktır. Hz. İbrahim'in söylediklerine inanlar arasında Nemrut'un kendi kızının olması hiç hoşuna gitmez. Hem halkının inançlarını değiştirmeye çalışan hem de kızını kendinden Hz. İbrahim'e düşmanlık besler. Küçük bir tepe üzerine kurduğu mancınıklara gerdiği halat ile Hz. İbrahim'i aşağıda yanan ateşe fırlatır. Efsaneye göre yanan ateş göle odunlarda balıklara dönüşür. Hz. İbrahim'in arkasından ağlayan Zeliha'nın göz yaşlarından bu gölün yanında bir göl daha oluşur. Bu gölün adı Zeliha'nın gözü anlamına gelen Ayn Zeliha'dır. Bir diğer hikayeye göre, Babil Hükümdarı Nemrut, bir rüyasında bir yıldız görür. Nemrut'a rüyasını yorumlayanlar, o sene dünyaya bir erkek çocuk geleceğini ve bu çocuğun büyüdüğü zaman putperestliği yok ederek hükümdarlığı alacağını söylerler. Bunun üzerine Kral Nemrut, o sene doğan tüm erkek çocuklarının öldürülmesini emreder. Nemrut'un askeri olan Azer, kısa süre içerisinde doğum yapacak olan eşini bir mağaraya götürür. Nuna Hatun burada doğum yapar. Lakin Nemrut'tan korktuğu için çocuğunu mağarada bırakır ve evine dönmek üzere yola koyulur. Evine dönmesi döner ama anne yüreği dayanmaz ve Nuna Hatun geri mağaraya döner. Çocuğunun bir ceylan tarafından besin ihtiyacını karşıladığını görür. Hz. İbrahim büyüdüğünde baba evine döner. Nemrut'un putlara tapındığını ve halkı da buna zorladığını gören Hz. İbrahim bunun yanlış olduğunu halka anlatmaya başlar. Halk Nemrut'tan korktuğu için inançlarını dışa vuramaz. Öte yandan Nemrut'un kızı Zeliha, Hz. İbrahim'e gönlünü kaptırmıştır ve onun yanında yer alır. Hz. İbrahim kimsenin olmadığı bir zamanda saraydaki tüm putları baltayla parçalar ve baltayı en büyük putun boynuna asar. Haber kısa sürede Nemrut'un kulağına gider. Öfkeden deliye dönen Nemrut, baltayı eline alarak bir taş parçasının diğerlerini nasıl parçalayabileceğini sorar. Hz. İbrahim aynı taş parçasının kötülüklerden koruması için ibadet ederken sizi koruması için dua ederken nasıl olur da diğer taş parçalarını kıramayacağını sorar. İyice öfkelenen Nemrut, Hz. İbrahim'in yakılmasını emreder. Bunun üzerine daha önce görülmemiş büyük bir ateş yakılır. Urfa Kalesi burçlarında yer alan mancınıklara gerdirilen halatlarla ateşe atılır. Ancak Tanrı'nın mucizesi ile ateş suya, odunlarda balığa dönüşür. Hz. İbrahim'de ateşin yanındaki gül bahçesine düşer. Hz. İbrahim atıldıktan sonra kendini burçlardan atan Zeliha'nın düştüğü yerde de Ayn Zeliha Gölü oluşur. Bu durum Tanrı'nın bir tür mucizesidir.


Yörenin birinde Kam Büre oğlu Bamsı Beyrek ile Banıçiçek isimli iki kişi yaşarmış. Bunlar bebekken birbirlerine beşik kertmesi ilan edilmişler. Ancak birbirlerini tanımayan bu iki kişi ayrı ayrı avlanmaya çıktıkları bir gün karşılaşmışlar. Karşılaşma sonrasında ise birbirlerine üstünlük kurmak için güreşmeye başlamışlar. İkisi de birbirinden güçlüymüş ve güreş zorlu geçmiş. O sırada Bamsı Beyrek insanların kendisini izlediğini görmüş ve bir kadına karşı yenilecek olmanın onun hakkında insanların kötü düşünmelerine neden olacağına karar vermiş. Bunun üzerine Banıçiçek'e yumruk atarak güreşi kazanmış. Bu olay Bamsı Beyrek'in güreşi kazanmasıyla son bulurken bir gün Bamsı Beyrek düşmanları tarafından esir edilmiş. Bunun üzerine ikili tam tamına 16 yıl boyunca birbirlerini görmeden yaşamışlar. Bamsı Beyrek esir düşmüşken Banıçiçek evlenmek zorunda kalmış. Büyük bir düğün alayı kurulmuş. Ancak Bamsı Beyrek Banıçiçek'in evleneceğini duymuş ve gelip düğünü basmış. Banıçiçek'i düğünden kaçırmış ve ikili mutlu mesut yaşam sürmüşler.


Oğuzlarda Aruz Koca isimli bir adam yaşarmış. Bu adamın Basat isimli oğlu varmış. Bir gün Oğuz yurdunu düşmanlar basmış. Bu sırada Aruz Koca oğlu Basat'ı düşmanlardan kaçarken düşürmüş. Oğlan bir aslan tarafından bulunmuş. Aslan Basat'ı büyütüp yetiştirmiş. Bu arada Basat ailesiyle de görüşmeye devam etmiş. Diğer yanda bir çoban ile peri kızının çocuğu olmuş. Bu çocuk tek gözlü bir canavarmış ve ona Tepegöz ismini vermişler. Tepegöz bir türlü doymak bilmezmiş. Bu sebeple ailesinin yanından ayrılmış ve dağlara çıkmış. Dağlarda ne bulsa yermiş. İnsan ya da hayvan olması onun için fark etmezmiş. Bunun üzerine insanlar Tepegöz'le bir anlaşma yapmaya karar vermişler. Aracı olarak da Dede Korkut'tan yardım istemişler. Dede Korkut'un aracılığıyla Tepegöz anlaşmaya razı olmuş. Buna göre Tepegöz'e her gün 500 koyun verilecekmiş. Bu koyunları da bir aşçı pişirerek Tepegöz'ün yemesini sağlayacakmış. Anlaşma yapılsa da insanların her gün o kadar koyunu vermesi oldukça zormuş. Çünkü kendilerinin de yiyeceğe ihtiyaçları varmış. Bir gün Basat ailesini ziyarete gelmiş ve onların çok dertli olduğunu görmüş. Sebebini sorunca da Tepegöz olduğunu öğrenmiş. Bunun üzerine Tepegöz'ün bulunduğu yere giderek onu öldürmüş ve ailesini Tepegöz'den kurtarmış.


Girijkal kalesi 1555 yıllarında yüz kişilik bir mücahit ordusu tarafından korunuyordu. Osmanlı mücahitlerinin savunduğu bu kale bini aşkın düşmanın saldırısına uğramıştı. Bu mücahitlerin içinde bulunan bir yiğit de Deli Mehmet'ti. Ne yazık ki Deli Mehmet bu saldırıda şehit düştü. Şehit düşü ancak sergilediği kahramanlığı dillere destan bir öykü oldu. Girijgal kadısının şahit olduğu bu kahramanlık öyküsü onun anlatımıyla destanlaştı. Yaşanan gerçeği Girijgal kadısı tarafından anlatılan bu destanın yüz beyit kadarı da Peçevi Tarihinde yer almıştır. Hikaye ustası Ömer Seyfettin ise bu hikayeye kayıtsız kalmayarak Peçevi'den alarak Başını Vermeyen Şehit ismiyle 15 sayfalık güzel bir hikayeye çevirmiştir. Bu ibretlik hikayenin özeti ise şöyledir: -Kuru kadı hisarın kapısını açınca bir ne görsün? Askerler Allah Allah nidaları eşliğinde şehadete koşuyorlardı. Her bir asker canı pahasına hücuma geçmişti. İki koldan hücuma geçmişlerdi. Kollardan birinin başında Deli Mehmet diğerinde ise Deli Hüsrev bulunuyordu. Deli Mehmet ve Deli Hüsrev öyle azimliydi ki düşmanlar kaçmasın diye her bir yandan sarmışlardı. Kuru kadı da cübbesini bir kenara atmış bu meydana katılmıştı. Kuru kadı yiğitçe savaşa koyulan Deli Mehmet'i gözleriyle aradı. Ancak bir türlü göremiyordu. Düşman safında iri bir vücudun yere uzanmış olduğunu gördü. Düşman askeri bir kargıyı bu vücuda saplayıp duruyordu. O sırada şövalye atından inip kargıladığı vücudun başını teninden ayırdı. Ardından eline aldığı başı da alıp atının sırtına atlayıverdi. Kadı koştu arkalarından bütün kuvvetiyle şövalyeye yetişmek istedi. Tam o sırada Deli Hüsrev'in bağırışını duydu. -Mehmet. Mehmet. Canını verdin ancak başını sakın verme. Diye bağırıyordu. Kuru kadı bu şehidin Deli Mehmet olduğunu öğrenince içi burkuldu. Olduğu yerde kalakaldı. Bir de ne görsün kesik başlı şehit yerinden bir andan fırlayıp şövalyenin şövalyenin peşinden koşmaya başladı. Öyle bir koştu ki şövalyeye yetişir yetişmez vurmasıyla birlikte kara şövalyeyi yere fırlatması bir oldu. Deli Mehmet'in başsız vücudu başını yerden aldı ve yorgun bir insan gibi oracığa yığılıverdi. Bütün askerler mücadele içindeyken bunu sadece kuru kadı görebilmişti. Allah şehitlerimizden razı olsun. Onlar kanlarıyla bize bir gelecek hediye ettiler, masallarda ve hikayelerde onları yaşatmak da bizim görevimiz. Ömer Seyfettin bunu çok güzel işleyerek yapan bir yazarımız. Günümüzde gençliğimiz maalesef geçmişine ve değerlerine eskisi gibi ilgi duymuyor. O nedenle masallar ile ilgili böyle bir site hazırladığınız için size çok teşekkür ederim. Çocuklarımız masallar ile hem doğruluğu ve dürüstlüğü, hem de vatan sevgisini ve şehitlere saygıyı öğreniyor. Masallar iyi ki var.


Battal Gazi Destanı, Seyyid Battal Gazi'nin kahramanlık hikayelerinin anlatıldığı bir eserdir. 8. yüzyılda yaşayan Battal Gazi, Emevilerin Bizanslılara açmış oldukları savaşlarda Battal lakabıyla ünlenen Müslüman bir Arap kumandanı olup gerçek ismi de Abdullah'tır. Bu kumandan hakkında söylenmiş olan menkıbeler ve kahramanlık hikayeleri, 11. yüzyıldan beri Türkler arasında rağbet görmeye başlamıştır. Battal Gazi de gazi-veli hüviyetiyle destan kahramanı olmuştur. Battalname adlı eserde Battal Gazi'nin Anadolu'da yaşayan Hristiyanlarla yapmış olduğu savaşlar konu edilmektedir. Kuzende Cazu tam bu anda koynundan çıkarmış olduğu taşa efsun okuyup Battal Gazi'ye atar. Battal Gazi Kuzande cazunun atmış olduğu okla birlikte ateşte kalır ve bu anda da ateşin içinden ejderhalar belirir. Battal Gazi ise peygamber duasını okur ve daha sonra da atına biner. Kayser kaçar fakat yakalanıp Battal Gazi'nin huzuruna getirilir. Battal Gazi Kayser'e Müslüman olması konusunda bir teklif sunar. Kayser ise bu durumda bir istekte bulunur ve bu isteği Battal Gazi, halife ve ulular tarafından görüşülür. Battal Gazi şehirde pek çok dükkan ve kiliseyi harap edince Kayser Battal Gazi'yi halifeye şikayet eder. Daha sonra Battal Gazi ve yanındakiler İstanbul'dan Malatya'ya giderler. Devler ve caddarla birlikte savaşır; okumuş olduğu dualarla büyüleri bozar. Göz açıp kapayıncaya değin uzun mesafeler aşar. Ateşte yanmaz. Hızır ile yoldaştır ve sıkışık zamanlarda da ondan yardım görür. Kafirleri İslam'a çağırır, bu çağrısını kabul etmeyenleri de öldürür. Savaş sonunda kazandığı malı mülkü de din uğruna savaşanlara dağıtır. Türk gazilerinin bir örneği olan Battal Gazi, gerek evliya karakteri, gerekse kahramanlığıyla Anadolu insanı üzerinde etkili olmuştur. Bu nedenle de Battalname Anadolu halkı tarafından asırlarca sözlü bir şekilde yaşamıştır. Ayrıca Anadolu dışında da yaşamış olan Türk toplulukları tarafından da yazılıp okunmuştur. Tam anlamıyla Müslüman Türk geleneklerine uygun olarak meydana getirilmiş olan bu destanın yazıya geçiriliş tarihi kesin olarak bilinmemekle birlikte, eserin 11 veya 12. yüzyıllarda Danişmendliler döneminde söylendiği ve Danişmendname'den önce yazıldığı varsayılıyor. Battalname'nin günümüzde bilinen nüshaları arasında da yazıldığı döneme ilişkin olan bir nüsha mevcut değildir. Eldeki nüshalar ise ilerleyen zamanlarda yazılmışlardır. Tarihte bilinmiş olan en eski nüsha ise 840 tarihini taşımaktadır. Battalname, Darendeli bir şair Bakai tarafından 1183'te manzum bir şekilde de yazılmıştır.


Günlerden bir gün begonya, bir sürü bitki arasında gözlerini açmış. Begonya kahverengi saksı içinde yeşil yaprakları olan arkadaş canlısı bir çiçekmiş ama henüz renk vermemiş. Etrafında kırmızı, sarı, turuncu, mor bir sürü rengarenk çiçekleri olan bitkiler varmış ama kimse begonya ile konuşmuyormuş. Bu kadının ismi Rüya'ymış... Rüya evde birlikte yaşadığı annesi için bir çiçek almak istiyormuş. Rüya'nın annesi yaşlı ak saçlı tonton bir teyzeymiş ve çiçeklere bakmayı onlarla konuşmayı arkadaşlık etmeyi çok seviyormuş. Rüya uzun kahverengi saçlı, yeşil gözlü, beyaz tenli bir kadınmış. Çiçeklerin hepsini gezmiş. Kasımpatı ile konuşmuş, Gül'ü koklamış, Lale'nin yapraklarını sevmiş. Daha sonra Begonya'nın önünde durmuş, uzun uzun baktıktan sonra ona doğru eğilerek ''belli ki sen de annem gibi yalnızlık çekiyorsun, seni ona götüreceğim'' demiş. Begonya ne olduğunu anlamadan kahverengi saksısına kırmızı parlak bir kağıt sarılmış ve yola koyulmuşlar. İlk başta gözlerini açtığı yerden uzaklaşıyor olması kalbini kırsa da onu sevecek ve arkadaşlık edecek biri ile tanışacağı için de heyecanlanmış. Nihayet tonton teyzenin evine gelmişler. Tonton teyze Begonyayı görür görmez çok sevinmiş ve ona kocaman sarılmış. Gel zaman git zaman Tonton teyze ve Begonya çok mutlu yaşamaya başlamışlar. Bir sabah uyandığında bir de ne görsünler Begonya beyaz beyaz bir sürü çiçek açmış. Tonton teyze Begonya'yı sevgisi ile büyütmüş onunla konuşmuş sohbet etmiş ve günden güne iyileştirmiş. Yani dostlarım buradan çıkarmamız gereken mesaj sevgi ve şefkat ile iyileşmeyecek bir şey yoktur insanlarda tıpkı çiçekler gibidir. Sevgi ile güzelleşir sevgi ile iyileşirler. Daha fazla masal okumak isterseniz Uzun Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir varmış bir yokmuş evvel zaman içinde kalbur saman içinde köyün birinde Belkız adında küçük bir kız çocuğu yaşarmış. Belkız henüz küçük olsa da yakın arkadaşı Alp ile birlikte her gün köylerinin yakınındaki ormana yürüyüşe giderlermiş. Aslında ormana gitmelerinin sebebi yürüyüş değil de köydeki büyüklerinin anlattığı mağarayı bulmakmış. Köydeki büyüklerin anlatmalarına göre ormanın içinde bir mağara varmış ve bu mağarayı bulup da içinde dilek dileyen olursa o kişinin dileği kabul oluyormuş. İşte Belkız ve Alp de büyüklerinin söyledikleri bu hikayeye inanıp her gün ormanda o mağarayı aramaya çıkmışlar. Belkız ve Alp her gün mağarayı arasa da bir türlü mağarayı bulamamışlar. Mağarayı her bulamamalarında da köylerine üzgün bir şekilde dönmek zorunda kalmışlar. Her gün mağarayı bulamadıkları için üzülmektense artık Belkız ve Alp mağarayı aramaya gitmemeye karar vermişler. Belkız ve Alp'in bu kararından sonra ise köyde hiç istenmeye olaylar olmuş. Köyün içinde sürekli yeni olaylar olmaya ve köylüler de bu olaylardan kötü bir şekilde etkilenmeye başlamışlar. Köydeki bu durumu düzeltmek için pek çok büyük olaya el atsa da yine de sorunlar aynı şekilde devam ediyormuş. Köydeki sorunların devam etmesini durdurmak için de Belkız ve Alp mağarayı aramaya karar vermişler. Bu kararları sonucunda da Belkız ve Alp yola koyulup mağarayı aramaya başlamışlar. Günler, haftalar ve hatta aylar sonra Belkız ve Alp mağara arayışında yoruldukları için dinlenmeye karar vermişler. Tam dinlenirken de birden bir ses duymuşlar. Arkalarını dönüp baktıklarında ise bu sesin çok yakından geldiğini fark etmişler. Sesi fark ettikten sonra sessizce sesi takip etmişler ve sesin aslında bir mağaranın girişinden geldiğini görmüşler. Sesin geldiği yeri takip etmeleri sayesinde Belkız ve Alp mağarayı bulup içine girmişler. Mağaranın içine girdikten sonra da köydeki sorunların çözülmesi için dileklerini dilemişler ve tekrar mağaradan çıkıp köylerine dönmek için yola koyulmuşlar. Köylerine döndüklerinde de artık her şeyin eskisi gibi güzel olmasını hayal etmişler ancak bir yandan da mağaranın dileklerini gerçekleştirip gerçekleştirmeyeceğini bilmedikleri için çok fazla korkmuşlar. Tabi bu korkuları sadece köylerine gidene kadar sürmüş. Çünkü ikisi de köylerine gittiklerinde köyün eskisi gibi olduğunu ve insanların artık daha mutlu olduklarını görmüşler. Köydeki sorunların çözülmesi ve artık herkesin daha mutlu olması ile de hayatlarının sonuna kadar bu mutluluğu onlara sağlayan mağaraya teşekkür etmeyi de asla unutmamışlar. Daha fazla masal okumak isterseniz Uyku Masalları kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Ormanın derinliklerinde bencil bir kurt yaşarmış. Bir gün bu kurt çok aç bir şekilde avını yiyordu. O kadar hızlı yiyordu ki boğazına bir kemik takıldı. Acı içinde uluyarak ormanın etrafında koşuşturuyordu. Lütfen bana yardım edin! Biri boğazımdaki kemiği çıkarırsa cömertçe ödüllendireceğim, diye haykırıyordu. Sana yardım edeceğim ama hareketsiz kalman gerekiyor. Boğazına bakacağım ve sonra kemiği çıkaracağım, diye açıkladı turna. Kurt ağzını kocaman açtı. Çok geçmeden turna ağzına baktı kurdun. Kemiğin boğazına saplandığını gördü. Kurdun boğazındaki kemiği çıkarmanın tek yolu gagasını boğazına sokmaktı. Gagasını soktu ve kemiğe ulaşmaya çalıştı ama kemik çok derin bir şekilde boğazına sapşanmıştı. Turna daha sonra bütün kafasını kurdun ağzına soktu. Sonunda kemiği tutup boğazından çekmeyi başardı. Söz verildiği gibi, turna işini yaptı. Kurt kurtulduğu için çok rahatlamıştı. Şimdi, bana ödülümü ver! dedi turna. Ne ödülü? Seni açgözlü kuş! Kafan boğazımdaydı ve seni yemek yerine zarar görmeden gitmene izin verdim. Bu senin için yeterli bir ödül olmalı! Git yoksa seni ezerim! dedi bencil kurt. Turna hayal kırıklığıyla uzaklaştı. Kısa süre sonra, durumdan canlı çıktığı için mutlu bir şekilde ormana kaçtı. Aynı zamanda, birinin hayatını kurtarmaya yardım ettiği için mutlu hissediyordu. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir zamanlar Ali adında bir çocuk varmış. Ali'nin kısa süre sonra doğum günü partisi yapılacakmış. Ali ailesi ve arkadaşları ile birlikte doğum gününü kutlayacağı için çok heyecanlıymış. Ali ve annesi her doğum gününde yaptıkları bir şeyi yapmaya bu doğum gününde de yapmaya karar vermişler. Ali ve annesi her doğum gününde çikolatalı kurabiyeler yaparlarmış. Ali doğum günü sabahı erkenden uyanıp hızlıca mutfağa koşmuş. Annesi tüm hazırlıklarını yapmış, Ali'yi bekliyormuş. Babası ona sürpriz olarak tüm salonu balonlarla süslemiş. Ali'nin içini mutluluk ve heyecan kaplamış. Ailesi onu doğum gününde hiçbir zaman unutmayıp muhakkak çikolatalı kurabiyelerini yaparlarmış. Bu onu özel hissettirmiş. Ali ve annesi önlüklerini takıp işe koyulmuşlar. Önce unu ölçüp bir kabın içine almışlar. Daha sonra diğer malzemeleri karıştırıp güzel bir hamur elde etmişler. Elleriyle şekil verirken Ali çok eğleniyormuş. Bu tıpkı okulda oyun hamuruyla oynadığı zamanları hatırlatmış. Sonra Ali'nin en sevdiği bölüm olan kurabiyelerin üstünü süslemeye geçmişler. Kurabiyelerin üstüne çikolataları ve en sevdiği renkli ve şekilli süslemeleri koymuş. Uzun bir uğraş sonunda nefis kurabiyeler yapmışlar. Kurabiyelerin enfes kokusu evin her köşesine dağılmış. Bu kokulardan evin kedisi Boncuk' ta nasibini almış. Birkaç kurabiyeyi Ali kedisi için mama kabına koymuş. Boncuk kurabiyeleri afiyetle yemiş. Diğer kurabiyelerinin bir kısmını doğum gününde gelecek arkadaşları için ayırmış. Bir insanı komşuları ve birazını da okula götürmek için ayırmış. Bunlar çok güzel oldular. Seninle gurur duyuyorum canım oğlum demiş. - Çok teşekkür ederim anneciğim. Seni çok seviyorum diye annesine sarılmış. - Ben de seni çok seviyorum. Benim tatlı oğlum diye cevap vermiş. Akşam olunca tüm arkadaşları ve komşuları doğum günü kutlamak için Alilerin evine gelmiş. Hediyeler verilmiş. Güzel bir pasta yaptıran anne ve babası Ali'ye dilek dileyip mumu üflemesini söylemişler. Ali dileğinde ailesiyle daha uzun yıllar hep böyle doğum günlerinde çikolatalı kurabiyeleri yapmayı dilemiş. Çünkü bu an Ali'nin kalbinde özel bir yer edinmiş. Daha fazla uyku masalları makalesi için 3 yaş masalları ve hikayeleri kategorimizi ziyaret edebilirsiniz.


Çok eski zamanlarda, kraliyet ile yönetilen bir ülkede genç bir çiftçi varmış. İsmi John olan bu çiftçi, hayatını çiftlikte ektiği ürünlerin mahsul vermesi ve sonrasında da onları satarak kazanıyormuş. Fakat yaz mevsimi olmasına rağmen topraklar çok verimsizmiş. Ne ekerse eksin sonuç alamıyormuş. Bu da onu çok üzüyormuş. Derken John bir kazan bulmuş. Bu kazanın kullanırım diye düşünmüş ve içine küreğini atmış. Sonra odasına gitmiş ve uyumuş. Uyandığında ne de görsün. Kazanın içinde 1 değil 10larca kürek varmış. Ne olduğunu anlamayan John kafa yormaya başlamış. Sonrasında da kazanda bir sihir olduğunu düşünerek içine cebinden çıkardığı bir altın koymuş. Bir anda altın çoğalmış. O kadar çok altın olmuş ki John bunlar ne isterse onu alabilirmiş. Artık çalışmasına, emek vermesine gerek yokmuş. Daha sonra John altınları almış ve Kraliyete giderek alışveriş yapmaya başlamış. İşe yarayan yaramayan bir sürü şey almış. En güzel yemekleri yemiş, en güzel kıyafetleri satın almış ve giyinmiş. Gitmiş kendine kocaman bir saray tutmuş. O kadar çok parası varmış ki, insanlar artık onla arkadaş olmak istiyormuş. Artık ülkede kraldan bile daha zenginmiş. Bir gün kral John'u yanına çağırmış. John başta korkmuş, ama sonra ülkede en zengin adamın kendisi olduğunu düşünmüş rahatlamış. Kralın yanına gitmiş ve huzuruna çıkartılmış. Kral ona nasıl bu kadar zengin olduğunu sormuş. John bir sürü yalan söylemiş ama hepsi tutarsızmış. Bu nedenle Kral ona inanmamış ve tüm malvarlığına el koyacağını söylemiş. John tamam ama bana biraz süre verin demiş. Çünkü bir planı varmış. John sarayına geri dönmüş. Krala karşı koymak için kendini kazana atmış ve kendini çoğaltmış. Düşünmüş ki Krala ve ülkesine 1 tane John karşı koyamaz ama onlarca, yüzlerce, binlerce John karşı koyabilir. Fakat düşünmediği bir şey varmış. Sürekli kendisini kopyaları türemeye başlamış. Kopyalar evin her yerindeymiş. John onlara her ne kadar ''Beni dinleyin, siz benim kopyamsınız, benden izinsiz hareket etmeyin'' dese de, kopyaları ona karşı geliyormuş. Hepsi John'un kendisi olduğunu, zengin olanın kendisi olduğunu iddia ediyormuş. Derken, kazanı kaçırmak için kavga etmeye başlamışlar. Çünkü kazan kimin olursa zengin olan o olacakmış. Bu hengamede kazan kırılmış. Kazan kırıldığı zaman mucizevi bir şey olmuş. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Büyük sevimli ve rengarenk ağaçlarla ve çiçeklerle çevrili olan tatlı bir orman vardı. Bu ormanda büyük bir ağacın kovuğunda yaşayan minik bir fare ailesi vardır. Fare ailesinin Beyaz isminde sevimli mi sevimli bir yavrusu vardı. Bir gün annesi Beyaz'a ''Kurbağa dostlarımız yarın bizi çaya davet ettiler'' der Kurbağa ailesi, Fare ailesini gölde ki Nilüfer çiçeklerinin en büyük yaprağında misafir edeceklerdi. Beyaz bunu öğrenince sevincinden havalara uçar. Ertesi gün Fare ailesi büyük bir kayığa binerler. Böylece Beyaz'ın göl üstündeki ilk gezisi başlar. Babası kürek çekerken Beyaz da heyecanla etrafı seyreder, biraz sonra Nilüferlere yaklaşırlar. Beyaz çok mutluymuş. Kurbağa ailesi en büyük Nilüfer yaprağında Fare ailesinin gelişini seyrederler. Farelerin kayığı yaprağa iyice yaklaşır, Beyaz heyecandan yerinde duramayarak hop diye yaprağa atlayıverir. Az kalsın göle düşüyordu, hemen toparlanıp ceviz kabuğundan yapılmış en baştaki koltuğa oturdu.'' oh ne kadarda rahatmış ''diyerek sallanmaya başlar. Kurbağa ailesi ile yaprağı henüz yanaşan kayıkta ki anne ve babası şaşkın şaşkın Beyaz'a bakıyorlardı. Tam o sırada Beyaz pat diye göle düşüverir. Kurbağalar hemen atlayıp beyazı kurtarır. Beyaz'ın anne ve babası da kayıktan indikten sonra iki aile birlikte oturup sohbet etmeye başlar. Anne Kurbağa misafirlere fındık ikram eder. Beyaz güzel bir yaprak tabaktaki ikram edilen fındıkları görünce kendini tutamaz'' fındığa bayılırım'' diye bağırır. Beyaz hatasını anlayınca, çok üzülür ve çok utanır. Gözleri dolu dolu ''özür dilerim anneciğim, bilmiyordum'' der. Anne ile yavrunun konuşmalarını uzaktan dinleyen baba fare, Beyaz'ın üzülmesine dayanamamış ''gelin bakalım size bir şarkı öğreteyim'' diyerek şu şarkıyı söylemeye başlar. 'Başkasına öncelik vermelisin, mutluluğu böyle de tatmalısın. Görgülü olanlar hep böyle yapar, çevrelerine hep neşe saçar.'' Beyaz babasının şarkısını çok sevmiş ailece bu şarkıyı söyler olmuşlar. Beyaz o gün bu şarkıyla öğrendiklerini hiç unutmamış. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Kısa bir süre sonra sahipleri kutuyu açmışlar ve Beyaz içerisinde ne görsün içerde gerçekten de bir kedi var. Beyaz, kedinin burada ne işi olduğunu anlamaya çalışırken anne ve babasının onun artık yeni kardeşi olduğunu söylediklerini duymuş. Bunu duyan Beyaz ne yapacağını şaşırmış. Üstelik annesi ve babası sürekli onunla ilgileniyorlarmış. Beyaz artık ailesinin onu sevmediği için yeni bir kedi sahiplendiklerini düşünmeye başlamış ve hüzünle yatağına geçmiş. Bir süre sonra annesi zorla o kediyle kendisini tanıştırmaya çalışmış. Beyaz ise huysuzlanarak yatağına geçmiş. Gece boyu uyuyamamış. Kendisini çok üzgün hissediyormuş. Düşüncelerin arasında kaybolurken patisinin üstünde bir pati görmüş. Bu o küçük yavru kediymiş. Beyaz öfkeli gözlerle ona bakmaya başlamış. Ve ailesini elinden aldığı gibi yatağını da alacağını düşünerek ona kızmış. Yavru kedi korkarak kendi yatağına geçmiş. Daha Fazla Çocuk Masalları İçin Kısa Masallar Kategorimizi Ziyaret Ediniz.


Bir zamanlar ormanın birinde birçok hayvan barınırmış. Yıllarca filler, zebralar, antiloplar, hep aynı ovalarda barış içinde yaşarlarmış. Bu ormanın bir de aslan kralı varmış. Bu Aslan ormanın en güçlüsüymüş. Ama aynı zamanda çok akıllı ve bilge bir kralmış. Bir gün aslan kralın yanına oldukça sinirli bir şekilde bir zebra gelmiş. Aslana, - Sayın kralım, Bu antiloplara bir şeyler söylemelisiniz. Sanki bütün bu ovalar kendilerininmiş gibi ne var ne yok her şeyi yiyorlar. Bize ise otlanacak hiçbir yer bırakmıyorlar demiş. O sırada bir antilop gelmiş ve zebranın söylediklerine itiraz etmiş. - Hayır sayın kralım bu söyledikleri doğru değil. Asıl onlar bize hiç yer bırakmıyorlar. Kendilerinden başka hiç kimseyi düşünmüyorlar. demiş. Aslan Kral her iki tarafı da dinleyip konuşmaya başlamış. - Siz ikiniz yıllarca bu topraklarda barış içinde yaşamadınız mı? İki tarafa da yetecek kadar alan ve ot var demiş. Zebra Aslan krala sesini yükselterek cevap vermiş. - Peki söyler misiniz nerede ot var? Biz birlikte nerede otlayabiliriz? demiş. Etrafına bakan aslan kral gerçekten de iki tarafa da yetecek ot olmadığını fark etmiş. Zebra ve antilopların sinirli olmalarını anlayışla karşılamış. Bu sorunu çözeceğine söz vermiş. Arkadaşı kartala tüm ormanı dolaşıp her iki sürüye yetecek kadar otun nerede olduğunu bulmasını söylemiş. Kartal günlerce ucu bucağı görünmeyen ormanda uçmuş. Sonunda uzun çimenlerin olduğu güzel bir yer keşfetmiş. Ancak bu bulunan yer uzakta bir yermiş. Kartal olanları aslan krala anlatmış. Aslan çok güçlüymüş. Oraya rahatlıkla ulaşabilirmiş. Ancak zebra ve antilop sürülerinin bu yere ulaşmaları çok zor olurmuş. Zaten yiyecek bulamadıkları için çok zayıflamışlar. Kararını veren aslan kral sürüyü yanına çağırmış. - Sevgili halkım, burada otunuz kalmadığı için sıkıntı çektiğinizi görüyorum. Arkadaşımla birlikte sizin için çok daha uygun bir yer ayarladım. Burada bol miktarda ot var. Bu yol tehlikelerle dolu ve biraz uzak ama ne olursa olsun ben sizi oraya götüreceğim ve sizi tüm tehlikelere karşı koruyacağım demiş. Zorlu geçen yolculuktan sonra nihayet güzel bereketli ovalara ulaşmışlar Aslan kral yol boyunca halkını korumuş. Güzel sulu sulu otları gören zebra ve antilop sürüsü krallarına çok teşekkür etmişler. Ertesi gün bir zebra kralın yanına gelip ona, - Sayın kralım siz ot yemiyorsunuz. Ama bizi buraya getirmek için çok sıkıntı çektiniz. Yapmak zorunda değildiniz. Neden yaptığınızı öğrenebilir miyim? demiş. - Kral olmak sadece güçlü olmak değildir. İyi bir kral her zaman yerinde kararlar vermelidir. Bu kararları verirken halkını düşünmelidir. Ben de iyi bir kral olmak isterim demiş. - Sen hayatımda gördüğüm en iyi kralsın. Çok yaşa kralım demiş. Bilge Kral ve halkı sonsuza kadar mutlu bir şekilde yaşamışlar. Daha Fazla Çocuk Masalları İçin Çocuk Masalları Kategorimizi Ziyaret Ediniz.


Uzak bir köyde, masalsı bir atmosferde yaşayan küçük bir kız çocuğu vardı. Adı Melisa'ydı. Melisa, meraklı ve öğrenmeye aç bir ruha sahipti. Günlerini kitaplarla geçirir, etrafındaki dünyayı keşfetmek için her fırsatı değerlendirirdi. Köy halkı onu Meraklı Melisa diye sevgiyle anardı. Bir gün, Melisa köyün yaşlı bilgesi olan Dede Ahmet ile karşılaştı. Dede Ahmet, köyün bilgeliği ve bilgi hazinesiydi. Melisa'nın meraklı gözleriyle bakıştı. Onun içinde yanan öğrenme aşkını gördü ve gülümseyerek ona yaklaştı. Dede Ahmet, Melisa'ya bir bilmece sordu: Bilmeceyi bilene açılan kapı neresindedir? diye sordu. Melisa şaşırdı ve düşünmeye başladı. Bilmeceyi çözmeye çalıştı, ancak cevabını bulamadı. Bu onun için zorlu bir bulmacaydı. Birkaç gün boyunca Melisa, bilmeceyi çözmek için Dede Ahmet'in yanına gitmeye devam etti. Her seferinde, Dede Ahmet ona ipucu verdi, ancak cevabı söylemedi. Melisa çaresiz ve hüzünlüydü. Ama merakı onu asla bırakmıyordu. Nihayet bir gün, Melisa yine Dede Ahmet'in önündeydi ve bulmacayı çözmeye çalışıyordu. O anda, Melisa'nın gözleri parladı ve bir ışık hüzmesi içinde cevabı buldu. Bilmeceyi bilene açılan kapı, bilgi ve öğrenme arzusudur, dedi sevinçle. Melisa'nın yüzünde gururlu bir tebessüm belirdi. O günden sonra, Dede Ahmet ile sık sık buluşmaya başladı ve onun bilgelik dolu sözlerini dinledi. Köyün tüm halkı, Melisa'nın bilgelik ve öğrenme sevgisiyle dolu bir kalbe sahip olduğunu gördü ve ona saygı duydu. Melisa, büyüdüğünde köyün bilgesi olmaya karar verdi. Etrafındaki insanlara bilgelik ve sevgiyle rehberlik edecekti. Onun kalbindeki bilmeceyi çözmüş olan bilgelik, ona bir kapı açmıştı ve o kapıdan içeri giren ışık, köyüne umut ve aydınlık getirecekti. Böylece, Melisa'nın masalı, bilgi ve öğrenme arzusunun bir kapı açtığı ve onu bilgelik yolunda ilerlettiği güzel bir öyküydü. Onun masalı, diğerleri için de bir ilham kaynağı oldu ve bilginin gücünü ve insanın içindeki sınırsız potansiyeli anlatan eşsiz bir masal olarak hafızalarda kaldı.


Cornelius, Harry, Ben Fritz ve küçük yeğeni Emily, ve Monty noelden tam iki gün önce dışarı çıktılar. Ve bir kardan adam yapmaya karar verdiler. Emily, yaşadığı yer dolayısı ile daha önce hayatında hiç kardan adam göremedi. Diye bahsetti Fritz. Ve ardından da Bizim kış aylarımız hakkında hiç birşey bilmiyor. diye de ekledi. Emily'nin daha önce hiç kış görmediğini herkes anlamıştı. Noel Baba da kim? diye sordu bana, havanın soğukluğundan dolayı tir tir titreyerek. Noel Baba? dedim. Noel ayı geldiğinde ondan oyuncak ve hediye isteyen çocuklara istedikleri şeyleri getiriyor. Peki, ona mektup yazarsam gelebilir mi? şeklinde soru sordu Emily. Eminim ki gelmeyecek dedi ona bakarak değişik bir sesle. Ve ekledi Onu hiç görmedim ben diye. Ardından da Harry onu destekleyerek Noel Babayı bende görmedim dedi başını sallayarak. Noel Baba çocuklar içindir onlara gider. dedi Fritz. Hadi donmadan bir an önce eve gidelim diye de ekledi. Sonra ertesi sabahın erken saatlerinde Emily'nin kuzeni olan Fritz'i posta kutusuna doğru çekiştirirken gördüm. Ardından da bana gülümseyerek Noel Baba için dün güzel bir mektup yazdım! dedi bana zarfı göstererek. İyi şanslar, ama umudunu fazla yükseltme yoksa üzülebilirsin. dedim ona. Eğer ki gelmez ise üzülmeni istemeyiz. O gelecek ve hepiniz göreceksiniz dedi Emily üzgün ve hafif sinirli bir şekilde. Sonra kendi kendime Emily'nin haline acıdım. Çünkü Noel gelecek ve Noel Baba gelmeyeceği için oldukça büyük bir hüsrana kapılacak. O yüzden Emily için üzüldüm. Ardından aklıma oldukça güzel bir fikir geldi. Hemencecik şehre hızlıca indim ve Emily'e hediye etmek için birkaç şey aldım. Noel sabahı olunca Emily'nin yüzündeki sevinci görebilmek için sabırsızlıkla o anı bekliyordum. Ertesi sabah çok erken kalktım. Çarşıdan aldığım Noel Baba kostümünü giydim. Aynaya baktım gayet güzel gözüküyordu ve bundan memnundum. Bu kıyafet ile beni annem bile tanımazdı şu anda. Sonra yeni botlarımı giydim ve birkaç Ho-Ho-Hoo alıştırması yaptım. Ardından Emily'e vermek için hediyelerimi aldım ve Fritz'in evine doğru yola koyuldum. Ön kapısına yaklaşırken kapıda bir sürü eşyayı fark ettim ve şaşırdım. Fritz, büyük bir Noel kutlaması yapıyordur. Diye düşündüm içimden. Neden davet etmedi acaba diye düşündükten sonra kapıyı çaldım. Kapıyı Emily açtı. Yavaşça açarken, Hepimiz de senin gelmeni bekliyorduk. Hadi durma içeri gir. dedi. Beni mi bekliyordu? İyi de ben olduğumu nasıl anladı? Noel Baba'ya benzememiş miydim yoksa? derken ona beni götürdüğü oturma odasına kadar eşlik ettim. Kanepede oturarak kahve içen Fritz, Monty, Cornelius ve Harry içeride idi. Ve hepsi benim gibi düşünüp Noel Baba kostümü giymişlerdi. Ardından Monty, Küçük Emily'nin üzülmesini istemedik, o yüzden böyle bir şey yaptık dedi. Biliyorum, durumun farkındayım dedim. Hepinize mutlu ve güzel Noeller! dedim ve herkes hediyesini açmaya başladı. Hediyeleri açtıktan sonra Emily, Hadi dışarı çıkıp kardan adam yapalım ve kartopu oynayalım. Bundan sonra dışarıda üşümeyeceğim! dedi. Bundan sonra kapı aniden oldukça şiddetli bir şekilde çarptı. Acaba bu gelen de kim? diye herkes birbirine baktı. Herkes zaten buradaydı. Herkes dikkat ile kapıya doğru gittik. Ancak kapıyı açtığımızda kişi çoktan gitmişti bile. Yukarılara doğru baktığımızda dağların arkasında kızakların sonu görünüyordu. Emily, Noel Babaaa demek geldin diye bağırdı. Ancak bunun üzerine sadece Ho ho ho seslerini duyabildik. Bakın bana güzel bir hediye getirmiş dedi Emily hediye paketini göstererek. Biliyordum diyerek Emily dans etti. O Noel en güzel günlerden birisiydi. çççççççççççççççççççççççççççççççççççççççççççççççççççççççççççççççççççççoooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooookkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkk beğendim çok harika ben okudum annem dinledi.


Bir varmış bir yokmuş. Çok uzak ülkelerin birinde bir mavi gözlü çocuk yaşarmış. Bu çocuğun ismi de Metehan'mış. Metehan okula giden yaramaz ama şirin bir çocukmuş. Derslerinde bir o kadar iyi ve aynı zamanda ders çalışmayı da seven bir çocukmuş. Sadece birazcık meraklı ve yaramazmış. Bu merakı Metehan'ın başına işler açıyormuş. Metehan kendi gibi birkaç arkadaş da bulmuş. Onların isimleri de Ali ve veli imiş. Bu üçü bir araya gelse kimse onları tutamaz her yeri birbirlerine katarmış. Günlerden bir gün Metehan, Ali ve veli birlikte okulun bahçesinde oyu oynuyorlarmış. Bir bakmışlar ki akşam olmuş. Hiç de zamanın farkında değillermiş. Oyunları bitince anlamışlar etrafta kimsenin kalmadığını. Metehan arkadaşlarına demiş ki biliyor musunuz; eski öğrencilerden birini bodrum katına eski kitapların olduğu kısma kilitlemişler. Ben öyle duydum yıllardır orda bir çocuk varmış. O çocukta çok yaramaz olduğu için orada cezalandırılmış. Bunu duyan Ali ve veli inanamamışlar. Ama bu haksızlık. Yazık değil mi ona. Diyerek çıkışmışlar. Bu üçlü arkadaş bir plan yapıp o çocuğu oradan kurtarmaya karar vermişler ve okula girmişler. Hemen bodrum katına doğru yavaş yavaş iletmeye başlamışlar. Tuhaf olan bir şey varmış bu kapı kilitli değilmiş. İşlerinin kolay olacağını düşünmüşler. Ve içeri girmişler. Bir anda kapı üzerlerine kapanmış. Korkudan tek bir ses bile çıkaramamışlar. Neyse ilk iş çocuğu kurtarmak diye daha da ileri gitmeye başlamışlar. Karanlıktan da bir şey görmüyorlarmış. Ara tara her yeri didikle ama kimse yokmuş. Sadece toz kokan evraklar ve bir masa sandalye varmış. Çocuk mocuk yok. Bu işe anlam veremeyen Metehan Ali ve veli geri çıkmaya karar vermişler. Fakat o da ne, kapı hala kilitli ve açılmıyor. İyice korkmaya başlamışlar. Biz hem acıktık hem korkuyoruz hem de ailelerimiz bizi merak eder demişler. Başlamışlar ağlamaya. Korkudan titreyen bu yaramaz çocuk, bağırmış seslenmiş. İmdat, yetişin, kurtarın, burada kapalı kaldık, ama hiç ses yokmuş. Aramışlar ikinci bir çıkış kapısı ama o da yokmuş. Sonra bir tıkırtı duyulmuş. Korkudan çığlık atmış bu üç yaramaz. O kadar çok bağırmış ki. Okulun dışardaki güvelik görevlisi bile onların sesini duymuş. Ama sesin nerden geldiğini bilememiş. Başlamış binayı gezmeyen kat kat geziyor ama ses olmadığı için bulamamış. Bu tıkırtının kaynağı da anlaşılmış. Birkaç fare ortalarda oyun oynuyormuş. Bu çocuklar hem ağlıyorlar hem bağırıp yardım istiyorlar. Sonunda güvenlik görevlisi bu sesleri duymuş. Ve sesin nerden geldiğini anlamış. Oraya doğru gitmiş. Ve kapının üzerlerine kilitlendiğini fark etmiş. Çocuklara seslenmiş. Çocuklar orda mısınız? Ne işiniz var orada. Çocuklar da; abi bizi kurtar burada kapalı kaldık demişler. Güvenlik görevlisi abileri de tamam bekleyin anahtar getiriyorum demiş. Gitmiş çok olmadan geri gelmiş bir anahtar ile. Ve kilitli olan kapıyı açıvermiş. Onlara neden burada olduklarını sormuş tekrar. Bu yaramazlar da utanarak durumu anlatmışlar. Hiçbir zaman buradan çıkamayacağız. Bizi de buraya hapsettiler zannettik demiş. Güvenlik görevlisi de bir anda kahkaha atmış. Çocuklar hiç öyle şey olur m? Burada bir çalışan var. Çocuklar böyle bir hikaye uydurmuş siz de gerçek sanmışsınız. Haydi evinize gidin ailelerimiz sizi daha fazla merak etmeden, diyerek onları göndermiş. Daha fazla hikaye okumak isterseniz Korku Hikayeleri kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde dünyanın merkezinde yaşayan yedi kardeş varmış. Bu kardeşlerin çok önemli görevleri varmış. Dünyanın yükünü omuzlar, ayakta tutarlarmış. Yedi kardeşin yedisi de birbirinden güçlüymüş. Yoksa dünyayı nasıl ayakta tutsunlar. Yedi kardeş hem bu görevlerini yerine getiriyor. Hem de mutlu mesut yaşayıp gidiyorlarmış. Bir gün içlerinden en küçük olanı bu durumdan sıkılmaya başlamış. Hep farklı şeyleri merak ediyormuş. Mesela dünyanın görünüşünü çok merak ediyor, yeryüzünde nasıl canlılar var diye düşünüp duruyormuş. Bunu yapması kesinlikle yasakmış. Eğer en ufak hareket etse dünya yerle bir olurmuş. Küçük kardeş bunu biliyor olsa da aklından bir türlü yeryüzünün merakı gitmiyormuş. Bir gün diğer abisinin yanına gitmiş. Onu bu dileğinden bahsetmiş. Yeryüzünü ne kadar çok merak ettiğini, biraz olsun görebilmeyi çok istediğini söylemiş. Abisi bunu duyunca çok şaşırmış. Çünkü aynı istek kendisinde de varmış. Bir gün yeryüzünü uzaktan da olsa görmek istiyormuş. Bunu duyan küçük kardeş çok sevinmiş. Kendisiyle aynı isteğe sahip olan abisine bir teklifte bulunmuş. - Hadi gidip bu isteğimizi ortanca abimize de söyleyelim. Eminim bize yardımcı olur demiş. Birlikte ortanca abisine konuyu açmışlar ortanca abi küçük kardeşlerinin bu isteğini duyunca korkuyla kulaklarını kapatmış. - Sakın bir daha böyle bir şey söylemeyin. Ben böyle bir şey duymadım. Siz de bana bunu söylemediniz varsayıyorum demiş. İki kardeş tekrar düşünüp, taşınmışlar. Bu isteklerini en büyük abilerine söylemeye karar vermişler. Ancak çok korkuyorlarmış. Yine de her şeye rağmen söylemeye karar vermişler. Abilerinin yanına gitmişler. Bu isteklerinden bahsederken, daha sözlerini bitirmeden abileri hiddetle bağırmış. - Sakın bunu aklınızdan dahi geçirmeyin. Bizim bir görevimiz olduğunu ne çabuk unuttunuz. Biz en ufacık bir hareket yapsak dünyanın altı üstüne gelir diye hiddetle bağırmış. Abileri öyle kuvvetli bağırmış ki diğer bütün kardeşler yerinden zıplamışlar. Yeryüzünde büyük sarsıntı olmuş. Bu sarsıntıyla yeryüzünde çatlaklar oluşmuş. Yedi kardeşin her biri çatlaklarla birbirinden yavaş yavaş ayrılmış. Artık her bir kardeş bir parçayı sırtında taşır olmuş. O günden sonra birbirine küsen kardeşler zaman zaman birbirlerine çarpıp, birbirlerini itiyorlarmış. İşte bu küs kardeşler ne zaman birbirleriyle kavga edip, itişip kalkışsalar, yeryüzünde sallantılar depremler oluyormuş. Daha Fazla Çocuk Masalları İçin Kısa Masallar Kategorimizi Ziyaret Ediniz.


Günlerden bir gün Ahmet ve arkadaşları okul gezisine katılacaklarmış. Gezide büyük bir fidanlığa gidilecekmiş. Fakat Ahmet ve arkadaşları hayvanat bahçesine gitmek istiyormuş. Öğretmenleri biyoloji dersi kapsamında onlara bitkileri öğretecekmiş. Bu gezinin sıkıcı olacağını düşünen Ahmet'in başına bir sürü olay gelmiş. Ahmet'in arkadaşları gezi sırasında birbirinden farklı bitkiler görmüş. Bu bitkilerin sofralarda kullanılan çeşitli bitkiler olduğunu öğrenmişler. Aslında bitkiler hakkında hiçbir şey bilmiyorlarmış. Bu gezi Ahmet ve arkadaşlarına çok şey katmış. Bütün gezi boyunca meraklı gözlerle etrafı inceleyen Ahmet öğretmenine gidip bitkilerin isimlerini sormuş. Her bitkinin çeşitli amaçlarla kullanıldığını öğrenmiş. Kimisi ilaç üretiminde kimisi ise kozmetik sektöründe kullanılırmış. Bazı bitkiler ise süs bitkileri amaçlı üretilirmiş. Hayretler içerisinde etrafı izleyen Ahmet daha sonra bir üretim tesisine girmiş. Üretim tesisinde domates ve biber üretimi varmış. Ayrıca bu üretimler topraksız bir şekilde yapılırmış. Son derece modern bir sera içerisinde dalından domates yiyen Ahmet bu duruma çok sevinmiş. Bundan sonra kendisi de aynı şekilde domates ve biber üretmek istiyormuş. Üretim alanından ayrılmadan önce her birine bitki yetiştirmek seti hediye edilmiş. Bu setle domates ve biber üretebileceklermiş. Ahmet ve arkadaşları eve gittiklerinde ailelerine heyecanla gezide öğrendiklerini anlatmış. Birbirinden farklı bitkiler gördüklerini ve her birinin ayrı bir görevi olduğunu söylemişler. Bu sayede sofralarda kullandıkları baharatları inceleme fırsatı elde etmişler. Çok büyük bir tesise gittikleri için birden fazla üretim görmüşler. Ayrıca onlara hediye edilen tohumları hemen ekmek istemişler. Ahmet annesi ve babasıyla verilen tohumları ekmiş. Her geçen gün büyümelerini izlemek oldukça keyif vericiymiş. Bir sonraki gün okula giden Ahmet biyoloji öğretmenine teşekkür etmiş. Çünkü öğretmeni onları çok güzel bir tesise götürmüş. Bu tesis sayesinde sofralarda yedikleri her bir sebzenin nasıl zorlu koşullar altında yetiştirildiğini görmüşler. Bu sebepten dolayı hiçbir meyve ve sebze iyi artık israf etmeyeceklermiş. İsrafın ne kadar kötü bir şey olduğunu anlamışlar. Ahmet domates yerken gittiği tesisi hatırlar ve tabağındaki bütün domatesleri bitirirmiş. Ayrıca sadece domates için değil yetiştirilen tüm meyve ve sebzelerin ne kadar zorlu koşullarda oluşturulduğunu görünce üretim konusunda her üreticinin bu konudaki emeğine karşı hayranlık duymuş. Daha Fazla Çocuk Masalları İçin Eğitici Masallar Kategorimizi Ziyaret Ediniz.


Bir varmış bir yokmuş bir ülkede minik kanatları ve parlak renkli gözleriyle sevimli böcekler yaşarmış. Her biri, masal ülkesinin doğal dengesini koruyan önemli varlıklarmış. Bir gün, böceklerin lideri Prenses Sedef'miş, diğer böceklerle birlikte masal ülkesini daha güzel bir yer yapmak için bir toplantı düzenlemiş. Prenses Sedef, bir araya gelen böceklerle birlikte masal ülkesindeki çiçeklerin bakımından ormanda yaşayan hayvanların refahına kadar birçok konuda planlar yapmış. Her böcek, kendi yeteneklerini kullanarak masal ülkesine katkıda bulunmuş. Bıdık, en küçük böcekmiş. O, masal ülkesindeki en küçük çiçekleri ve bitkileri koruyormuş. Bir gün, masal ülkesine yabancı bir zararlı böcek gelmiş ve çiçekleri yemeye başlamış. Minik, hemen arkadaşlarını toplayıp bir plan yapmışlar. Hep birlikte, zararlı böceği masal ülkesinden uzaklaştırmışlar ve çiçekleri korumaya devam etmişler. Asil, en hızlı böcekmiş. O, masal ülkesinin her köşesini gezerek diğer böceklere haber taşırmış. Bir gün, masal ülkesinin derin ormanlarından birinde bir tilki avını izlerken, çevreye zarar veren yabani bir ateş çıkmış. Çevik, hemen Prenses Sedef'e haber vermiş ve böcekler birlikte ormandaki yangını söndürmüşler. Cesur, en cesur böcekmiş. O, masal ülkesinin en tehlikeli böcekleriyle başa çıkabiliyormuş. Bir gün, masal ülkesine kötü kalpli bir yaratık gelmiş ve masal ülkesini korku içinde bırakmış. Cesur, hiç tereddüt etmeden yaratığın peşine düşmüş ve onu masal ülkesinden uzaklaştırmış. Böcekler, birlikte çalışarak masal ülkesini her zaman güvenli ve güzel bir yer yapmışlar. Her birinin özverili çabaları, masal ülkesinin halkı tarafından takdirle karşılanmış. Prenses Sedef, böceklerin dostluğunu ve cesaretini her zaman gururla anlatmış. Masal ülkesindeki herkes, böceklerin örnek alınacak dostluğu ve dayanışmasıyla birbirlerine daha çok bağlanmış. Böceklerin lideri Prenses Sedef, masal ülkesinin en sevilen prensesi olmuş ve böceklerle birlikte yaşadığı dostluk masal ülkesinin efsanelerinden biri olmuş. Böylece, böceklerin masalı, masal ülkesinin en güzel hikayelerinden biri olarak masallarda nesilden nesile aktarılmış. Minik, Çevik ve Cesur'un dostluğu, masal ülkesinin daima aydınlık ve güzel kalmasını sağlamış. Masal ülkesindeki herkes, böceklerin gücü ve dostluğuyla birbirlerine destek olmuş ve masal ülkesi her zaman sevgiyle dolu bir yer olmuş.


Bir varmış bir yokmuş büyük bir ormanda bir böğürtlen ve bir kavak ağacı yan yana yaşarmış. Kavak ağacı böğürtlen ağacını her gün görünce kendi kendine gülüp böğürtlen ağacının ne kadar boyunun ne kadar küçük olduğunu düşünüp duruyormuş. Artık daha fazla dayanamayıp böğürtlen ağacına sataşmaya karar vermiş. Kavak ağacı kendini beğenmiş bir tavırla böğürtleni küçümseyerek demiş ki: - Ben senden daha büyüğüm sen hiç benimle boy ölçebilir misin? Hem de benim ağacım o kadar değerlidir ki benden ev yaparlar, gemi gövdesi yaparlar, kereste mi kullanarak demiş. Ben o kadar değerli bir ağacım ki birçok şeye faydalıyım demiş. Böğürtlen ağacı ilk başta gayet sakin bir şekilde cevap vermiş. - Bak kavak ağacı kardeş çok yanlış düşünüyorsun. Benim de çok güzel meyvelerim var. Herkes onu yiyince çok iyi hisseder demiş. Kavak ağacı hala küçümsemeye devam ediyormuş. - Meyvelerin olsa ne olacak benimkilerin yanında hepsi bir hiç demiş. Böğürtlen ağacı bu kibirli kavak ağacının dediklerine sinir olmaya başlamış. - Kavak ağacı kardeş bazı şeyleri söylemeyecektim ama bilsen iyi edersin. Ben senin gibi birçok kavak ağacı gördüm. Birçok insan gelip baltalarıyla kavak ağaçlarını kesip arabalarına yükleyip götürdüler bunlardan haberin var mı demiş. Eğer sen de görseydin o görüntüleri sen de benim gibi küçücük bir böğürtlen ağacı olmak isterdin demiş. Kavak ağacı böğürtlen ağacının söylediklerini duyunca kahkahalar atmaya başlamış. - Bu söylediklerin kadar hayatımda daha saçma bir şey duymadım bunları nereden çıkarıyorsun demiş. - İnanıp inanmamak sana kalmış ben söyleyeyim de demiş. Çok geçmeden ellerinde testere ve baltalarla bir sürü insan gelmiş. Gördükleri en uzun kavak ağaçlarını seçip kesiyorlarmış. Bu görüntüleri gören kavak ağacı çok korkmuş. Bir an boyunun böğürtlen ağacı gibi küçücük olmasını dilemiş. Onun da yanına gelecekler diye çok korkuyormuş. Neyse ki hepsi işlerini bitirdikten sonra gitmişler. Kavak ağacı böğürtlen ağacına bakıp ona söylediği kötü sözler aklına gelmiş. Yaptığı hatanın farkına varmış ve kendinden çok utanmış. - Ne olur beni affet böğürtlen kardeş gerçekten seni çok kırdım demiş. Şimdi hatamı anladım ne kadar da yanlış düşünüyormuşum demiş. Bir daha hiç kimseye bu şekilde davranmayacağım demiş. - Hatanı anladığına göre seni affediyorum demiş. Biz hiç kimseyi böyle küçük görmemeliyiz. Doğada hepimizin bir görevi var demiş. Böylelikle kavak ağacı ve böğürtlen ağacı çok iyi iki arkadaş olmuşlar. Daha Fazla Çocuk Masalları İçin Eğitici Masallar Kategorimizi Ziyaret Ediniz.


Bir zamanlar, eski bir köyde yaşayan bir kadın vardı. Halk arasında Boyalı Kadın olarak bilinirdi. Adı Ayşe'ydi, fakat herkes ona Boyalı Kadın derdi, çünkü elbisesinin her zaman canlı ve göz alıcı renklere boyalı olmasından dolayı böyle anılmıştı. Ayşe'nin boyalı elbisesi, köydeki diğer kadınların beyaz örtülerinin yanında her zaman dikkat çekiyordu. Boyalı Kadın, resim yapmayı ve renkleri kullanmayı çok seviyordu. Boya kutuları ve fırçaları, onun en değerli arkadaşlarıydı. Her sabah erkenden kalkar, güneşin doğuşunu izler ve gördüğü güzellikleri renklere dökerdi. Tabloları, köydeki herkesin hayranlıkla seyrettiği birer sanat eseri gibiydi. Ancak, Boyalı Kadın'ın farklılığı bazı köylüler arasında hoş karşılanmıyordu. Onlar, geleneksel beyaz örtülere ve sade giysilere bürünmeyi tercih ederlerken, Ayşe'nin renkli elbisesi onları rahatsız ediyordu. Bazıları onunla dalga geçer, bazıları ise onu dışlar ve yadırgardı. Fakat Boyalı Kadın, dışlanmaktan ve alay edilmekten asla vazgeçmedi. Çünkü onun için boyalar, renkler, güzellik ve sanatın gücü yaşamının bir parçasıydı. Gördüğü her şeyi boyamak, onun ruhunu huzurlu ve mutlu ediyordu. Bir gün köye yeni bir resim öğretmeni gelmişti. Boyalı Kadın, onun derslerine katılmaktan büyük mutluluk duydu. Öğretmen, Ayşe'nin yeteneğini fark etti ve onu cesaretlendirdi. Ona, boyaların büyülü dünyasında özgürce gezinmesini ve yaratıcılığını ifade etmesini öğütledi. Bu destekle Boyalı Kadın, resim yeteneğini geliştirdi ve köyde düzenlenen bir sanat sergisine katılmaya karar verdi. Sergide, resimleri köylülerin büyük ilgisini çekti. Herkes onun yeteneğini takdir ediyor ve boyalı elbisesini artık bir sanat eseri olarak görüyorlardı. Boyalı Kadın, artık köyde kabul gören bir sanatçıydı. Kendisiyle dalga geçenler, onun yeteneğini gördükçe saygı duymaya başlamışlardı. Renkleri ve sanatıyla köyüne güzellik ve sevinç getiren Boyalı Kadın, artık insanların gurur duyduğu bir isim haline gelmişti. Hikayesi, Boyalı Kadın'ın cesareti ve özgünlüğü sayesinde diğerleri arasında bir köprü kurarak, sanatın gücünü ve farklılıkların değerini gösteren güzel bir örnek olmuştu. O, renklerin sihirli dünyasında kaybolmuştu ve Boyalı Kadın adı, köyde yaşayan herkesin gönlünde sonsuza kadar yaşayacaktı.


Bir varmış bir yokmuş evvel zamanın birinde yemyeşil bir alanda geyikler yaşıyormuş. Bu geyiklerin bir tanesi çok cüsseli bir geyikmiş kalın kürkü kocaman uzunca boynuzları varmış. O yeşillik alandaki tüm geyikler o büyük geyiğe hürmet ediyorlarmış. Geyik o kadar büyük görünüyormuş ki oradaki kurtlar bile geyikten korkup geyiklerin olduğu bölgeye giremiyorlarmış. Geyik uyumak istediğinde yattığında boynuzları yüzünden yatamıyormuş, yemek yiyeceği zaman sorun yaratıyormuş ve yolda yürürken de yol kenarındaki ağaçlara boynuzları takılıyormuş. Geyik sinirli sinirli yeter artık her sene boynuz çıkartıyoruz, bu senede boynuz çıkarmayacağım, diyerek boynuzlarını taşlara vurmuş, kırmaya çalışmış ve kırılmışlar. Geyik oh be kurtuldum şu boynuzlardan, bu sene hiç boynuz çıkarmayacağım. Demiş. Daha sonra geyik yola koyulmuş ve yuvasına gitmiş bunu gören geyikler gül gül yerlere yatmışlar ve geyikle dalga geçmişler. Geyik buna çok üzülüp tekrar oradan uzaklaşmış boynuzlarının olduğu yere gitmiş ama boynuzları orada yokmuş. Geyik ben şimdi ne yapacağım? Nasıl onların arasına gireceğim? demiş ve günlerce oraya dönmemiş. Aradan günler geçmiş ve geyikler boynuzsuz geyiği merak etmişler hepsi de grup olup boynuzsuz geyiği aramaya çıkmışlar. Ne yazık ki boynuzsuz geyik hiçbir yerde yokmuş. Sonra bir horuldama sesi geldi ve boynuzsuz geyik bir ağacın dibinde uyuya kalmış. Diğer geyikler boynuzsuz geyiği uyandırmışlar. Sen ne yapıyorsun burada? Günlerdir seni merak ediyoruz, yoksun ortalıklarda sen gittiğinden beri kurtlar artık evlerimize sinsice yaklaşmaya başladılar. demişler. Boynuzsuz geyik siz benimle alay ettiniz, halbuki ben çok sorun yaşıyordum boynuzlarım yüzünden, yemek yiyemiyordum, uyuyamıyordum. Demiş. Sonra boynuzsuz geyiği bir şekilde ikna edip yuvalarına dönmüşler. Sonra yuvalarında kurt sürüleri basmış etrafta yiyecek geyikler arıyorlarmış geyik sürüsü de eve döndüklerinde kurtlarla karşılaşmışlar, ama bu sefer kurtlar geyikten korkmamışlar, boynuzsuz geyiği büyük ve cüsseli gösteren boynuzlarıymış kurtlar iyice cesaretlenip geyiklerin üzerine doğru yürümüşler, geyikler ne yapacaklarını şaşırmışlar ve boynuzsuz geyiğe şimdi ne yapacağız, geliyorlar. demişler. Boynuzsuz geyik beni takip edin çabuk doğru mağaraya koşalım demiş. Bütün geyikler mağaraya doğru koşmuşlar. Mağaraya girmişler. Kara kara düşünmüşler kurtlar iyice her tarafı sardı, acıktık ta demişler. Boynuzsuz geyik biraz gizli gizli ot yemeğe çalışacağız, biraz burada dişinizi sıkıp duracağız, boynuz zamanı geldiğinde boynuzlarım yine eskisi gibi koskocaman olacak ve bir daha adım atamayacaklar buraya demiş. Gel zaman git zaman belli bir müddet geyik sürüsü o karanlık mağara da gizli gizli boynuzsuz geyik sürüye biraz ot biraz da su getirmeye çalışıyormuş. Boynuz zamanı geldiğinde, boynuzsuz geyiğin boynuzları küçük küçük çıkmaya başlamış, ertesi sabah olmuş ve boynuzsuz geyiğin boynuzları upuzun olmuş, uyandıklarında geyik yine bir yerlere çarpmış bir bakmış boynuzları yeniden koskocaman olmuş. Mağaranın kapısını açmış arkasına geyik sürüsünü toplayıp kurtlara meydan okumuş, kurtlarda birden kaçmışlar ve bir daha geyiklerin olduğu yere adım atmamışlar. Geyikler de bu rahatlıkla sonsuza dek orada yaşamışlar. Daha fazla hikaye okumak isterseniz Hikayeler ve Hikaye Oku kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bundan yıllar yıllar öncesiymiş. Bir ülkede genetik kodları normal bir insanınkinden çok farklı çalışan bir adam yaşarmış. Bu adam, bu yönde sahip olduğu özelliklerle birçok kimsenin dikkatini üzerine çekmiş. Bu adamın bu özelliğini duymayan kalmamış ülkede. Bu adamı duyan herkes birbirine anlatmaya başlamış. Sağır sultan bile bu adamın kim olduğun öğrenmiş adeta. Bu adamın ünü, ülkenin dört bir yanını sarmış adeta. Ergenlik dönemine varıncaya kadar normal bir gelişim süreci yaşayan bu adam, ergenlik döneminden sonra ise anormal şeyler yaşamaya başlamış. Vücudu çok farklı tepkimeler veriyormuş. Hatta bu durumu uyanıkken kendisi dahi hissedebiliyor ve görebiliyormuş. Adam, adeta kendi gelişimini canlı canlı takip ediyormuş. Bu şekilde ortaya çıkan bu anormal durumun farkına varan aile bireyleri, doktor doktor gezmeye başlamışlar. O doktor senin, bu doktor benim... Bu da yetmemiş, alternatif tıp yöntemlerine varana kadar denemedik bir şey bırakmamışlar. Bu yönde ne yaptılarsa bu duruma bir çare bulamamışlar. Aradan uzunca bir zaman geçmiş. Adam, liseyi bitirmiş, üniversite sınavlarına girmiş. Üniversiteyi kazanmış ama üniversiteye gitme konusunda tereddütler yaşamış. Çünkü adamın boyu sürekli uzuyormuş. Adam kapıdan girmeyecek derecede bir uzunluğa ulaşmış. Gittiği her yerde boyu, tavanı geçecek seviyeye gelmiş. Adeta bir dev adam hüviyetine bürünmüş. Kendisini görenlerin çoğu şaşkın şaşkın bakakalırken, bazıları da korkarak bir kenara çekilmiş. Adam zor bir sürecin eşiğine gelmiş. Bu şekilde yaşamak beraberinde büyük zorluklar getirmiş. Adam kendi evine giremez, yatağında yatamaz olmuş. Boyu ile orantılı büyüyen midesini doyuramaz olmuş. Kocaman elleri, kocaman ayakları, kocaman kafası ve kocaman bir vücudu olmuş. Etrafında çokça kişi olmuş ama pek bir arkadaşı kalmamış. Derin bir yalnızlığın içine düşmüş. Adamın sahip olduğu yalnızlık da, tıpkı kendisi gibi oldukça büyük bir yalnızlıkmış. Adamın boyu her gün uzamaya devam ediyormuş. Adam artık şehre giremez olmuş. Mesken tuttuğu yerler, kendisini barındırabilecek ölçek boş ve geniş arazilermiş. Bu denli sıkıntılı bir durumun içine giren adam: Yapacak bir şey yok! demiş kendi kendine. Bu duruma alışmaya gayret göstermiş. Adamın bu durumundan haberdar olan birçok hekim, bu durumu araştırma konusu haline getirmiş. Sürekli bu yönde çalışmalar olmuş. Bu durum, yurtdışında haberlere konu olmuş. Boyu uzayan adamın namı ülke sınırlarını dahi aşmış. Bu gibi durumları umursamayan adam bulunduğu arazide gökyüzünü seyrederek düşünceler içinde derin bir uykuya dalmış. Tam uykuya dalacağı sırada kalbinden diline bir dua dökülmüş. Duası kabul olacak ki, sabah gözlerini açtığın kendisini normal bir insan olarak bulmuş. Daha Fazla Masal İçin Uzun Masallar Kategorimizi İnceleyebilirsiniz.


Evvel zaman içinde kabul saman içinde bir köyde yaşlı bir eşek yarmış. Bu eşek sahibinin çiftliğinde onun her işini yapar, tüm ağır yüklerini çekerek ona yardımcı olurmuş. Ama zamanın da geçmesiyle yaşlı eşek artık eskisi gibi çalışamaz hale gelmiş. Artık eski gücünden bir hayli uzak olan eşek artık yaptığı işleri aksatır olmuş. Sahibi de bu durumdan hiç memnun değilmiş. Artık eşeğin çalışması iyice azalmış ve sahibi artık onu beslemenin gereksiz olduğunu düşünmüş. Eşek de sahibinin bu düşüncesini fark etmiş ve ona daha fazla yük olmak istememiş. Bir gece sahibine haber vermeden çiftlikten ayrılmış ve Bremen'e doğru yola koyulmuş. Amacı Bremen'e gidip orada çalgıcı olmakmış. Eşek yolda giderken yolda boylu boyuna uzanmış ve yorgun argın yatan bir av köpeğiyle karşılaşmış. Yaşlı köpek oldukça yorulmuş olacak ki nefes nefese olduğu yere yığılmış. Eşek hemen bu av köpeğinin yanına gitmiş ve ona durumunu sormuş. Hey bekçi baba neden böyle nefes nefese yatıyorsun? Bir şey mi oldu? demiş. Eşeği gören köpek zorlukla nefes alarak: Sorma eşek kardeş, arık çok yaşlandım, burnum da eskisi gibi koku almıyor. Sahibim bu durumu fark etti ve artık benden hiç memnun değil. Ava çıktığımızda beni vurup, benden kurtulacaktı. Elinden zor kaçtım. Artık aç karnımı nasıl doyururum bilmem. demiş. Bunu duyan eşek hemen köpeğe bandoya katılmasını teklif etmiş. Bekçi baba üzüldüğün şeye bak bende aynı duruma düştüm ama aklıma çok güzel bir fikir geldi. Ben Bremen'e gidiyorum orada çalgıcı olacağım. Hadi sende gel hem ben lavta çalarken sende davul çalarak eşlik edersin bana. diye teklifte bulunmuş. Bu teklifi duyan köpek oldukça sevinmiş ve birlikte yola koyulmuşlar. İkisi birlikte yolda ilerlerken yolda üzgün bir şekilde uzanmış olan kediye rastlamışlar. Eşek kedinin üzgün olduğun hemen anlamış ve yanına giderek: Hayırdır kedi kardeş yüzünden düşen bin parça, işlerin pek yolunda gitmiyor galiba. Neden bu kadar üzgünsün? demiş. Eşek ve köpeği karşısında gören kedi kendini toparlamaya çalışmış ve eşeğe: Baksana şu halime artık çok yaşlandım. Ne dişlerim tutuyor ne eskisi gibi hızlıyım. Sahibim için artık yararlı tek bir şey bile yapamıyorum. Sahibim de bunu görünce artık beni yanında istememeye başladı ve beni bir kova suda boğmaya çalıştı. Bende canımı zor kurtardım ve kendimi sokağa attım. diye cevap vermiş. Kedinin bu durumuna bir hayli üzülen eşek ve köpek hemen onu da bandoya almaya karar vermişler. Eşek hemen kediye güzel haberi vermiş. Üzülme kedi kardeş bak, beki baba ve bende aynı durumdayız bizde Bremen'e gidiyoruz çalgıcı olmak için. Sende bizimle gel ha ne dersin. Hem bilirim ki kediler müzikten anlarlar. Sende bize mızıka çalarsın. Hem bandoya katkın olur, hem de karnın doyar. diye teklifte bulunmuş eşek. Bu teklife oldukça sevinen kedi hemen kabul etmiş ve birlikte Bremen'e doğru yola koyulmuşlar. Üç yaşlı hayvan yolda giderlerken cıyak cıyak diye bir ses duymuşlar. bakmışlar ki horoz avazı çıktığı adar bağırıyor. Eşek hemen horozun yanına gitmiş. Eşeği ve diğer hayvanları gören horoz derdini anlatmış hemen. Sorma eşek kardeş, akşama misafir gelecek, onlara ikram etmek için de benim çorbamı yapacaklar. Bende son günümde avazım çıktığı kadar bağırıyorum. diye dert yanmış. O zaman sende bizimle gel horoz kardeş Bremen'e çalgıcı olmaya gidiyoruz sende solist olursun demiş eşek. Bu teklife çok sevinen horoz hemen kabul etmiş ve birlikte yola koyulmuşlar. Gece olmuş ancak Bremen'e henüz varamamışlar. Ormanda dinlenmek için durmuşlar. Eşek ve köpek ağacın dibine kıvrılmış, horoz ne kedi de ağacın tepesine çıkarak etrafta ne var ne yok bakınmaya başlamışlar. Horoz birden seslenmiş karıda bir ışık var diye. Hepsi kaldıkları yerin ne kadar rahatsız olduğundan şikayetçi olmuş ve eve doğru gitmeye karar vermişler. Eve vardıklarında ilk önce eşek pencereden bakmış ve içeride ziyafet sofrası gibi kurulmuş bir masa ve masanın başında haydutları görmüş. Bu durumu diğer hayvanlara anlatınca bunun tam onlar için bir iş olduğunu düşünmüşler. Birlikte haydutları nasıl kovacaklarını düşünmeye başlamışlar. Sonra akıllarına çok güzel bir fikir gelmiş. Eşek ön ayaklarını cama yaslamış ve onun üzerine köpek sıçrayarak çıkmış. Kedi de kıvrak hareketiyle köpeğin üzerine çıkmış ve en üstede uçarak horoz konmuş. Hepsi üst üste oldukça korkunç görünüyormuş ve hep bir ağızdan şarkı söylemeye başlamışlar. Eşek anırıyor, köpek havlıyor, kedi miyavlıyor ve horoz da ötüyormuş. Bu şekilde kapıya kadar gelmişler ve bu sesleri duyan haydutlar onları gördükten sonra arkalarına bile bakmadan korkup açmışlar. Haydutlar kaçınca bizim akıllı hayvanlar hemen haydutlardan kalan ziyafet sofrasının başına oturmuş ve tüm yemekleri yemişler. Güzel bir ziyafetten sonra herkes kendisi için en rahat köşeyi seçmiş ve ışıkları kapatıp bir güzel uykuya dalmışlar. Bir süre sonra geri gelen haydutlar etrafın sessiz olduğunu görünce neler olduğunu anlamak için içlerinden birini eve göndermişler. Eve giden haydut etrafa bakmış kimse yok ışıkların kapalı olmasından etrafı göremeyince ışığı yakmak için mutfağa gitmiş. Tam ışığı yakacakken kedinin karanlıkta parlayan gözlerini görmüş ve korkudan üstüne atlamış. Kedi de durmamış ve adamın yüzüne atlayacak onu tırmalamış. Korkan haydut evin salonuna koşmuş ve köpeği kuyruğuna basınca köpek de hayduda saldırmaya başlamış. Canını zor kurtaran haydut arka bahçeye kaçmış ama orada da eşek karşısına çıkmış ve arka ayaklarıyla ona tekme atmış. Tüm bunlar olurken çatıdaki horoz da tüm gücüyle bağırınca haydut artık dayanamayıp kaçarak arkadaşlarının yanına gitmiş. Haydut arkadaşlarına evde bir cadı olduğunu ve yüzünü tırmaladığını, sonra bir adamın sopayla dövdüğünü, damdaki yargıcın getirin bana şu adamı diye bağırdığını söyleyerek, o evde ilginç şeyler olduğunu söylemiş. Haydutlar bunu öğrendikten sonra buradan kaçmışlar ve bir daha asla geri dönmemişler. Haydutları kaçıran hayvanlar ise buldukları bu evden son derece memnun kalmışlar ve Bremen'e gitmekten vazgeçerek artık burada kalmaya karar vermişler. Dört Bremen mızıkacısı evde mutlu mesut yaşamaya başlamışlar.