Neden yorgunsun ve neden böyle soluyorsun? diye sormuş. Köpek ise: Çok yaşlandım artık. Günden güne eski kuvvetimi kaybediyorum. Artık avlara beni götürmüyorlar. Sahibim de beni öldürmeye kaçmayı tercih ettim. Ama nasıl hayatta kalacağımı bilmiyorum. demiş. Bak ben de kaçtım ve Bremen'e gidiyorum. Orada şehir bandosuna katılmak istiyorum. Hadi sen de benimle gel belki seni de bandoya alırlar. Ben lavta çalmak istiyorum belki sen de davul çalarsın demiş eşek. Böylece köpekle eşek yola birlikte yola çıkmışlar. Biraz yürüdükten sonra karşılarına bir kedi çıkmış. Kedi çok üzgün duruyormuş. Eşek: Bizimle sen de Bremen'e gel. Biz bandoya katılacağız belki sen de katılmak istersin demiş eşek. Kedi bu tekliften hoşlanmış ve düşmüşler yollara. Uzun bir yürüyüş sonrasında üç kafadar bir çiftliğe gelmişler. Çiftliğin avlusunda bir horoz durmadan ötüyormuş. Neden bu kadar hiddetli ötüyorsun? Neyin var senin? diye sormuş eşek. Yarın çiftliğe misafir gelecekmiş. Evin hanımı da çorba yapmak istemiş. Çorba yapacağı için de bu akşam bana hiç acımadan benim kafamı kesecekmiş. Bugün aşçı kadından duydum. Bu yüzden avazım çıktığı kadar hiddetle bağırıyorum demiş horoz. Horoz kardeş, bizimde başımızda pek çok dert vardı. Biz evlerimizden kaçtık. Hadi sen de bizimle gel, daha iyi. Biz Bremen'e bandoya katılmaya gidiyoruz. Hem senin sesin de güzel. Biz çalarız sen de söylersin demiş eşek. Bu teklif üzerine horoz da gruba katılarak, yola devam etmişler. Bremen'e o gün varamadıkları için geceyi bir ormanda geçirmek zorunda kalmışlar. Eşekle köpek bir ağacın altında uyurken, kediyle horoz dalda uyumaya başlamış. Fakat horoz çok ileride bir ışık görmüş. Yoldaşlarına seslenerek bu ışığın bir ev ışığına benzediğini söylemiş. Eşek, hemen: Öyleyse hemen o ışık gelen eve gidelim. Burada çok korumasız bir haldeyiz. demiş. Köpek çok acıktığı için birkaç kemik ve birazcık etin karnını bu gecelik doyuracağını düşünmüş. Bunun üzerine ışığın geldiği eve doğru yoldaşlar yürümeye başlamışlar. Işık giderek büyümüş ve karşılarına çok aydınlık bir haydut yatağı çıkmış. Eşek hepsinden daha büyük ve uzun olduğu için evin penceresine yaklaşıp, içeriye doğru bakmış. Ne görüyorsun eşek söylesene? diye sormuş. Ne mi görüyorum? diye cevap vermiş eşek. Aklınızın almayacağı kadar yiyecek ve içecek. Muhteşem bir sofra ve haydutlar orada oturmuş keyif çatıyor. demiş. Horoz hemen lafa atılarak: Tam bize göre desene, keşke biz de orada olsaydık demiş. Sonra hep birlikte kafa kafaya vermişler ve haydutları o evden nasıl kaçırtacaklarını düşünmüşler. Sonunda işlerine yarayacak bir plan bulmuşlar. Eşek ön ayaklarını pencerenin pervazına doğru dayamış. Eşeğin üstüne köpek binmiş. Kedi de köpeğin sırtına binmiş. Horoz ise uçarak kedinin başına tünemiş. Üst üste sıralanan hayvanlar bir anda hep bir ağızdan şarkı söylemeye başlamışlar. Önce eşek anırmış sonra köpek havlamış sonra kedi miyavlamış ve en son da horoz da durmadan ötmüş! Derken cam bir anda kırılarak hepsi birlikte pencereden içeri düşmüşler. Haydutlar korkudan çığlık atarak kaçmaya başlamışlar. Bu 4 kafadar ise istediklerini elde etmenin haklı gururu ile sofra başına geçip olan her yiyeceği yiyip bitirmişler. Yemeği bittikten sonra ışığı söndürerek, her biri yatacak rahat bir yer aramış. Eşek doğrudan gübrenin üzerine yatmış. Köpek kapı arkasına uzanmış, kedi ocaktaki küllerin içerisine yerleşmiş. Horoz ise kendisine bir tünek yer bulmuş. Yattıkları yerde bu kafadarlar hemen uykuya dalmışlar. Haydutlar bir müddet ormanda bekledikten sonra adamlarından birinin eve bakması için gitmesini söylemiş. Eve gelen adam kedinin gözlerini kömür ateşi sanarak ışık için yakmaya çalışmış. Kedi ise hemen adamın üzerine sıçrayarak, yüzünü tırmalamış. Adam tam kaçarken köpek de onun bacağını ısırmış. Eşek ise güçlü bir çifte atmış. Gürültüden korkan horoz sürekli ötmeye başlamış. Haydut reisinin yanına gelerek, içeride bir büyücünün ya da cadının olduğunu söylemiş. Önce upuzun tırnaklarıyla yüzümü tırmaladı, sonra bıçakla bacağımı yaraladı demiş. Üstelik avluda bulunan bir lobutla beni öldürmek istercesine dövdü demiş. Arkamdan da biri oradan çıkmam için bağırıyordu diye olan biten her şeyi reislerine anlatmışlar. Haydutların hepsi olan bitene çok şaşırmış ve oldukça korkmuşlar. O an yaşadıklarından sonra haydutlar o eve bir daha asla yaklaşmama kararı almış. Bremen mızıkacıları da bu durumdan keyif alarak hep o evde yaşamaya başlamışlar.


Ülkenin birinde güzel bir hayvanat bahçesi varmış. Bu hayvanat bahçesinde zürafalar, aslanlar, kuşlar, köpekler ve diğer hayvanlar aileleriyle birlikte yaşarmış. Hayvanlar bu hayvanat bahçesinde çok mutluymuş. Sürekli birbirleriyle sohbet ederler. Hayvanat bahçesinde yaşayan hayvan ailelerinden birisi de zürafa ailesiymiş. Zürafa ailesi anne zürafa, baba zürafa ve iki tanede yavru zürafadan oluşuyormuş. Bu zürafa ailesi bir gün yanlarında kimseler yokken konuşmaya başlamışlar. Sohbetleri devam ederken yavru zürafalardan birisi hep merek ettiği soruyu babasına sormuş. Yavru zürafanın sorusu ise bulundukları hayvanat bahçesine nasıl gelmiş olduklarıymış. Yavrusunun sorusu üzerine baba zürafa hayvanat bahçelerine geliş hikayelerini anlatmaya başlamış. Baba zürafa, zürafa ailesinin hayvanat bahçesine gelişlerinin baba zürafanın babası olan zürafa sayesinde olduğunu anlatmaya başlamış. Yani yavruların dedesi olan zürafa onların yaşadıkları hayvanat bahçesine gelmelerini sağlayan kişiymiş. Çünkü yavruların dedesi olan zürafa bilindik zürafaların aksine kısa boyluymuş. Bu sebeple de zürafaya herkes bücür zürafa diye seslenirmiş. Bücür zürafanın tek hayali ise sirklerde gösteri yaparak insanların onu izlemesiymiş. Zürafa her fırsatta bu hayalini arkadaşlarına anlatır ancak arkadaşları boyunun kısa olmasından dolayı bir gösteri yapamayacağını söyleyerek onunla dalga geçerlermiş. Bir gün arkadaşlarının onunla dalga geçmesi zürafanın canına tak etmiş. Onların düşüncelerini haksız çıkarmak için hırslanmış. Bunun üzerine de bücür zürafa sirke çıkacak gibi gösteri çalışmalarına başlamış. Günlerce gösteri için durmadan çalışmış. Zürafa çalışmaları sonunda bir gün bir gösteri hazırlamış ve tüm hayvanları yapacağı gösteriye davet etmiş. Onunla dalga geçen diğer hayvanlar bücür zürafayla yine dalga geçmek için onun yapacağı gösteriye gelmişler. Derken bücür zürafa gösteriye başlamış ve yaptığı gösteri gelen tüm hayvanlar tarafından çok beğenilmiş. Bunun üzerine bücür zürafa belirli aralıklarla hayvanlara gösteri yapmaya başlamış. Çünkü gösteriyi beğenen hayvanlar bücür zürafadan yine gösteri yapmalarını istemişler. Günler böyle geçmiş. Bir gün bücür zürafa gösteri yaparken hayvanat bahçesine koymak için hayvan arayışında olan avcılar zürafayı görmüşler ve onu hayvanat bahçesine koymaya karar vermişler. Avcıların amaçlarını bücür zürafa öğrenmiş ve onların karşısına çıkmış. Çünkü zürafa hayvanat bahçesinde daha çok kişiye gösteri yaparak ününün daha çok duyuracağını düşünmüş. Böylece sirklerde gösteri yapma imkanı da bulabileceğini de düşünmüş. Bücür zürafa daha sonra hayvan avcıları tarafından hayvanat bahçesine getirilmiş ve orada da gösteriler yapmaya başlamış. Bücür zürafanın tutulduğu kafeste başka zürafalar da varmış. Bu zürafalardan birisi de baba zürafanın annesi olan zürafaymış. Zaman geçerken iki zürafa birbirini sevmiş ve evlenmişler. Daha sonra baba zürafa doğmuş. O sırada bücür zürafa sirk sahipleri tarafından gösterilerinin izlenmesi üzerine çok beğenilmiş ve yurt dışına götürülmüş. Ailesi hayvanat bahçesinde kalmış ve bücür zürafa onların sirk gösterileri olduğu zaman yanlarına gelerek onları görmüş. Sonunda hayaline kavuşan bücür zürafa sirklerde gösteri yaptığı için çok mutlu olmuş. Böylece baba zürafa hayvanat bahçesine gelişlerinin hikayesini yavrularına anlatmayı bitirmiş. Zürafaların hayvanat bahçesine gelişleri kısaca dedeleri olan bücür zürafanın pes etmeyip hayallerinin peşinde koşması sayesinde olmuş. Dedelerinin olan bücür zürafanın hikayesi yavru zürafaları çok etkilemiş. Bulundukları yuvalarda sıkıldıkları zamanda dedelerinin hikayesini hatırlayarak onun ettiği mücadeleye hayran olarak yaşamaya devam etmişler. Cüce zürafa hikayesi de burada sona ermiş.


Bir varmış bir yokmuş Evvel zaman içinde kalbur saman içinde büyük bir Krallığı yöneten güçlü bir hükümdar varmış. Bir gün balkonunda otururken bir bülbülün sesini duymuş onun büyüleyici sesine hayran olmuş. Ertesi gün yine bülbülün sesini duyan hükümdar mest olmuş. Hükümdar bütün bir yaz gecelerini bülbülü dinleyerek geçirmiş. Bülbülün sesinin etkisinden kurtulamayan hükümdar askerlerine emir vermiş. Derhal bülbülü yakalayıp getirmelerini emretmiş. Gece çökünce askerler bir tuzak kurup bülbülü tutmuşlar. Hükümdar bülbülün yakalandığını duyunca sevinç içinde bağırmış Artık benim oldun şimdi bundan sonra gece ve gündüz fark etmez istediğim kadar senin o güzel sesini dinleyebileceğim. Demiş. Bülbül hükümdara cevap vermiş. Biz bülbüller bir kafesin içindeyken hapis hayatı yaşarken asla ötmeyiz demiş. Biz ancak özgürken çok güzel öteriz. demiş. Beni kafese kapatmakla yanlış yaptın demiş. Hükümdar hiddetlenmiş Bülbüle dönüp: Demek ötmüyorsun öyle mi? Ben de seni yiyeyim de aklın başına gelsin demiş. Zaten diğer ülkelerden gelen elçiler eskiden beri söylüyorlardı. Bülbül etinin çok lezzetli bir şey olduğunu demiş. Bülbül hükümdarın sözünü keserek: Lütfen beni yeme diye yalvarmış. Zaten beni yesen de doymazsın küçücük bir şeyim demiş. Eğer beni serbest bırakırsan sana şu zavallı bir lokmacık bedenimden çok daha kıymetli üç şey öğreteceğim demiş. Hükümdar iyice düşünmüş. Bülbülün dediklerine inanıp bülbülü serbest bırakmış. Bülbül büyük bir hızla uçarak tehlikeden uzaklaşıp sarayın uzağındaki bir ağacın dalına konmuş. Hükümdara dönüp yüksek sesle seslenmiş. Söyleyeceğim üç şeyden birincisi şu: Eğer yine birisini esir alırsan hiçbir zaman esir düşmüş birinin sözüne inanma demiş. İkinci söyleyeceğim şey şöyle: Bir kere sahip olduğun şeyi artık bir daha elinden sakın bırakma demiş. Üçüncüsüne gelince dostum, elinden kaybettiğin hiçbir şey için boş yere kedere düşüp üzülme demiş. Hadi bana eyvallah deyip oracıktan uçup gitmiş. Hükümdar bülbülün yaptıklarına çok sinirlenmiş olsa da dediklerine hak vermiş. Bülbül hükümdara iyi bir ders vermiş. Her ne kadar bülbülü elinden kaybettiğini düşünse de üç önemli tavsiye almış. Daha fazla uyku masalları için 7 yaş masalları kategorimizi ziyaret edebilirsiniz.


Bir varmış bir yokmuş evvel zaman içinde kalbur saman içinde pireler berber için develer tellal iken. Çok uzak ormanların birinde bir bülbül varmış. Bu bülbülün güzelliği dilden dile dolaşırmış. Bülbülün endamlı boyu canlı ve parıldayan tüyleri, tüylerinin rengarenk hali herkesin dikkatini çekermiş. Bütün ülkenin buradaki bülbülden haberi olmuş herkes bu bülbülü görmek istermiş. Fakat bülbül kendini bir türlü göstermemiş. Bu bülbülün birde çok güzel dillere destan bir sesi varmış. Çok güzel şarkılar söylermiş. Bülbülün sesinin güzel olmasının yanında birde şifa getirdiği söylenirmiş Kim bir yerde bu sesi duysa hemen bilirmiş ki bülbül buralarda bir yerde. Bu bülbülün ünü ülkenin sarayına kadar gitmiş. Bir gezgin gidip krala demiş ki kralım buradaki ormanlarda bir bülbül varmış. O kadar güzel o kadar güzel renkleri varmış ki görenlerin içini açıyor, ayrıca o kadar güzel bir sesi varmış ki sesi hastalara bile iyi gelirmiş. Kim dinlese hemen şifa bulup ayaklanıyor. Bu haber karşısında şaşkınlığını gizleyemeyen ülke kralı derhal emretmiş, çabuk o bülbülü yakalayın bana getirin diye. Ama kimse sebebini anlamamış. Neden kral bir kuşu yakalatmak ister ki. Ne suçu var diye merak edilmiş. Bu haber bugün ülkede yayılmış, bülbülün kulağına kadar gitmiş. Bülbülde kendin isteği ile kralın yanına gitmiş. Kral muhafızlarına derhal yakalatma emri vermiş. Kuşu yakalayan muhafızlar bir kafese koymuşlar. Bülbülün canı çok sıkılmış. Kralım beni neden yakalattı diye sormuş kralda üzgün bir şekilde demiş ki. Bülbül, ben seni cezalandırmak için yakalamadım. Benim bir kızım var ve çok hasta. Ben duydum ki sen şarkı söyleyerek hastalara iyi geliyormuşsun. Bülbülde çok sinirlenmiş ve demiş ki sen beni kafese koydun ben sana şarkı falan söylemem. Kralda evet söz veriyorum demiş. Bu teklifi kabul eden bülbülü kralın yanına götürmüşler. Bülbül o dillere destan sesi ile çok güzel şarkılar söylemiş ve bir mucize olmuş. Kralın kızı kendine gelmiş ayaklanmış bülbülün sesinden şarkılar dinlemiş. Çok mutlu olan kral sevincinden ağlamış. Daha sonra bülbüle dönüp demiş ki dile benden ne dilersen. Bülbül de demiş ki. Derhal haber sal. Bundan böyle hiçbir hayvan kafeslere koyulmayacak. Çünkü beni bu kafese koyduğunda ben çok üzüldüm. Kral bülbülün bu isteğinin yerine getirmiş. O günden sonra bu ülkenin hiçbir canlı kafeslere konulmamış. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz. Küçükken okuduğum bu masalı şimdi küçük kızıma okudum. Çok beğendi. Bence dünya masallarla güzel.


Bir varmış bir yokmuş evvel zaman içinde kalbur saman içinde topraklarına hiç yağmur yağmayan bir köy varmış. Köye en son ne zaman yağmur yağdığını kimse hatırlamıyormuş. Yağmur yağmayınca topraklar yeşermiyor, güzel nimetlerinden kimseye vermiyormuş. Köylüler bütün gün bu konuyu düşünüyor yağmuru nasıl getireceklerini araştırıyorlarmış. Her gün toplanıp yağmur duası ediyorlarmış. Ancak ne kadar dua etseler de ne kadar bekleseler de yağmur bir türlü yağmıyormuş .Gökyüzü her zaman masmavi oluyor, tek bir bulut bile gözükmüyormuş. Yabancı biraz düşünmüş ve demiş ki: Köy halkı şaşırmış, bulut hiç küser mi? Hem neden bulutlar bizim köyümüze küssün ki demişler. Orasını da düşünüp siz bulmalısınız demiş yabancı ve eşyalarına toplayıp yoluna devam etmiş. Bu olayı düşünen ve köyün en yaşlı kadını olan Hatice ana bir şeyi fark etmiş. Eskiden köylerine bol bol yağmur yağarmış, toprak hep nemli olur ve köy halkına leziz yiyecekler verirmiş. Ancak köy halkı bu yiyeceklere hor davranır, israf eder ve yiyecekleri hep çöpe atarmış. Hatice ana köylüyü toplamış ve fark ettiği bu durumu onlarla paylaşmış. Doğa ana naif ve hassastır demiş. Bu sebeple önce buluttan sonra da topraktan özür dileyeceğiz. Bundan sonra da asla yiyecekleri israf etmeyeceğiz demiş. Böylece doğa ana bizi affedebilir ve bizi eski bereketli günlerimize götürebilir. Köylü yağmurdan ve topraktan özür dilemiş ve geçmişte yaptıklarından çok pişman olmuş. Ertesi sabah köylü camı tıklatan yağmur damlalarının sesine uyanmış. Yağmuru gören tüm köy halkı dışarı koşmuş. Yağmurun altında sırılsıklam olmuşlar. Bol bol dans etmişler ve her bir yağmur damlası için bulutlara teşekkür etmişler. Hayatlarının sonuna kadar da bir daha hiçbir yiyeceği israf etmemişler. Bolluk ve bereket içinde yaşamlarını sürdürmüşler. Daha fazla masal okumak isterseniz Uzun Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz. 22 Şubat 2023 Çarşamba 00.59 ayrıldığımız ve hala kopamadığım kız için okudum. Onu hala çok seviyorum.


Bir zamanlar uzak bir diyarda bir krallık bulunmaktaymış. Bu krallıkta herkes huzur ve mutlulukla yaşarmış. Kral ve kraliçe halkını mutluluğu ve refahı için çok çalışırmış. Bir de kral ve kraliçenin bir dünyalar güzeli kızları varmış. Ancak kızlarını asıl güzel yapan şey sevgisi ve merhametiymiş. Öyle ki herkes prensesin güzel kalbinden bahsedermiş. Ancak bir gün krallığa bir büyücü gelmiş. Ve büyücü krallığın en değerli hazinesini çalmış ardından da dünyalar güzeli prensesi bir kuşa çevirmiş. Bu büyünün bozulması için ise prensesin gerçek aşkı bulması gerekiyormuş. Kral ve kraliçe ne yapacaklarını bilememiş ve pek çok insana danışmışlar. Kızlarının hali içlerini acıtıyormuş. Prenses bir gün artık daha fazla krallıkta yaşayamayacağını fark ederek gökyüzünde süzülerek bir ormana yerleşmiş. Kral da hala her yerde askerlerine büyücüyü aratmaktaymış. Ancak bir türlü kötü kalpli büyücüyü bulamıyorlarmış. Derken prenses yine ormanda süzülürken bir prensin geldiğini görmüş. Prensin yakışıklılığı prensesi başka diyarlara götürmüş. O sırada prens de bu güzel kuşu görmüş gözlerinden çok etkilenmiş ve yanına gelmesi için saatlerce prensese dil dökmüş. Prenses sonunda süzülerek prensin koluna konmuş. Prens onu alarak sarayına götürmüş. Ve her gün ona sevgiyle yaklaşmış, her şeyi ile ilgilenmiş. Zamanla prens prensese aşık olmuş ve karşısına geçip aşkını dile getirmiş. Tam o anda prenses büyük bir ışık ile eski haline geri dönmüş. Prens şaşkın bir şekilde prensese bakıyormuş. Prenses prensi karşısına alıp olan biten her şeyi ona anlatmış. Daha Fazla Çocuk Masalları İçin Kısa Masallar Kategorimizi Ziyaret Ediniz.


Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde günün birinde herkesin bilmediği bir yerde bir orman varmış. Ve bu ormanda sen say desen benim bildiğim sayıların yetmediği bir sürü ağaç varmış. Bu ağaçlar çeşit çeşit, yeşilin her tonuna sahip, büyüklü küçüklü, farklı yaprakları olan, meyvesi olan olmayan bir sürü imiş. Bu ağaçlardan biri ormanın hem en güzel hem de en yaşlı ağacıymış. Bütün ağaçların içinde en dikkat çeken bir ağaçmış. Ormandaki bütün ağaçlar ona gıptayla bakarmış. Genç ağaçlar bir gün onun kadar güzel ve onun kadar uzun yaşayabilecekleri mi diye düşünürlermiş. Günler günleri kovalaya dursun bir gün bir rüzgar çıkmış. Öyle şiddetli, öyle kuvvetli esmiş ki rüzgar demek az kalırmış. Fırtına esiyor demek daha doğruymuş. Ormandaki bütün ağaçlar hem şaşırmışlar hem de çok korkmuşlar. Yaşlı ağaç bile ömründe böyle bir rüzgar görmemiş. Günlerce süren rüzgar gitmiş başka diyarlara esmeye. Bizim orman sakinlemiş, herkes kendine bakıyor, dalları kırılmış mı, yaprakları dökülmüş mü kontrol ediyormuş. Neyse ki ağaçlar zarar görmemiş ama bir yerlerden bir bağırma sesi duyulmuş. Bir bakmışlar yaşlı ağaç acıyla kıvranıyor, bağırıyormuş. Rüzgar yaşlı ağacın dallarını kırmış. Ormandaki bütün ağaçlar bu duruma şaşmış kalmışlar. Ahmet'in yanına gelmiş ve yaşlı ağacın durumunu görünce çok üzülmüş. Ona yardım etmek için arkadaşlarını çağırmış ve bir anda bir sürü kuş ağacın gövdesine konmuş. Bütün kuşlar ağacın dallarını ayırmış ve bakım yapmaya başlamışlar. Ahmet de onlara yardım etmiş. Ve ağacı onarmayı başarmışlar. Buna çok sevinen ağaç herkese çok teşekkür etmiş ve kırık dallarından ikisini Ahmet'e vermiş. Ve demiş ki ' Bunu toprağa dik. Benim gibi büyüsün ağaç olsun. Sana da bol bol sevap yazılsın.' Ahmet de büyük bir mutlulukla dalları almış evinin bahçesine dikmiş. Ve ağaç büyümüş insanların nefes alması için çalışmış. Herkes mutlu mesut yaşamaya devam etmişler.


Bir varmış bir yokmuş evvel zaman içinde kalbur saman içinde kocaman bir köyün içinde kocaman bir çiftlik varmış. Bu çiftlikte yediden yetmişe bir sürü hayvan yaşarmış. Çiftliğin çoğu tavuklar, kazlar, ördekler gibi hayvanlardan oluşuyormuş. O kadar çok tavuk ve ördek varmış ki yumurtladıkları zaman yumurtaları bile karışırmış. Birde bu çiftliğin güzel mi güzel, sarı saçlı, uzun boylu sahibi varmış. Çiftliğin sahibi bu kız, sabah olduğunda yumurtaları toplamaya gittiğinde yumurtaların arasından değişik bir yumurta fark etmiş. Sonra kız, Aman Allah'ım! Bu nasıl yumurta ilk defa böyle yumurta görüyorum demiş. O yumurtayı alıp saklamış, yarın olmuş ve yeniden yumurta toplamaya gittiğinde bir başka tavuğun altında da başka bir renkte benekli bir yumurta varmış. Çiftliğin sahibi o yumurtayı da alıp diğer yumurtanın yanına koymuş, yarın olduğunda yine bir bakmış yine aynı yumurtadan. Kız kendi kendine bu aralar neler oluyor burada? Tavuklarım neden böyle yumurtalar yumurtlamaya başladı ki? diye sormuş. Kız kümese bir kamera koymayı düşünmüş ve kümesin en gizli bölüme küçük bir kamera yerleştirmiş. İki gün sonra kamerayı alıp izlemek için evine götürmüş. Daha sonra kamerayı açmış ve sessizce kümeste neler olduğunu öğrenmek için izlemeye başlamış. Birkaç saat izledikten sonra pır diye bir şey uçup duruyormuş. Defalarca geri sarmasına rağmen ne olduğunu tam anlayamamış. Günler sonra yine aynı yumurtalar birikmeye başlayınca kız, bir akıl düşünmüş, yumurtaların hepsini alıp bir tane tavuğun altına koymuş ve içinden civciv mi? Yoksa başka bir şey mi çıkacak diye beklemiş. Üç hafta bekledikten sonra, çiftliğin sahibi kümese gitmiş ve cikkk cikk diye öten bir ses duyup tavuğunu kaldırmış, bir bakmış minik minik tüyü olmayan kuşlar. Çiftliğin sahibi çok şaşırmış ve demek bunlar kuş yavruları! Peki neden günlerce anneleri buraya yumurtladı ki? deyip araştırmaya başlamış. Çiftliğin sahibi kümesin etrafını temizlerken, o kuşların annesi kuş, kızın omzuna bir anda konuvermiş. Kız çok şaşırarak sen miydin o gizli gizli yumurtlayıp kaçan? kuş da sanki bir şeyler anlatmaya çalışıyordu. Kuş, kızın etrafında adeta dört dönüyormuş. Hava da ileri geri uçarak kızı bir yere götürmek istiyormuş sanki. Çiftliğin sahibi kız, şaşkın ve meraklı gözlerle kuşun yaptığı hareketleri anlamaya çalışıyormuş. Kuş kızın anlamadığı anlayarak, uçarak uzaklaşmış oradan. Aradan bir gün geçmiş ve aynı kuş yine gelerek kızın omzuna tekrardan konmuş. Çiftliğin sahibi, sanki bana bir şey demeye çalışıyor gibisin! Acaba derdin ne? demiş. Kuş da yine havada ileri doğru uçarken kızın kendisini takip etmesini istiyormuş. Çiftliğin sahibi, kuş uçarken onu takip etmeye başlamış. Uzun bir süre gitmişler ve kız kuşun girdiği ormana girdiğinde ne görsün! Tüm orman yerle bir olmuş, ormancılar ağaçları kesmişler. Ormanda kuşlar için yuva yapacak hiçbir yer bırakmamışlar. Kız çok üzülmüş ve ağlamış Demek bu yüzden sen günlerce benim kümesime yumurtladın. demiş. Kız ormanda ki bütün kuşları peşine takıp kendi çiftliğine götürmüş ve kuşlarla birlikte binlerce yuva yapmışlar. Her taraf cıvıl cıvıl, kuş sesleriyle donanmış.


Rahip, sen zaten 99 adamı öldürmüşsün bu durumda nasıl tövbe edeceksin? dedi. Senin tövben kabul edilmez diyerek ekledi. Bunun üzerine büyük umutlarla gelen adam, tövbesinin kabul olmayacağını söyleyen rahibi öldürdü. Rahibi de öldüren adam böylelikle tam 100 kişiyi öldürmüş oldu. Alim; Tabi ki de diyor. Tövbe ve insan arasına ne girebilir! Rabbi ile insan arasına ne girebilir! Dua ile insan arasına ne girebilir! Alim, adama falan yere gitmesini söylüyor. Gittiğin yerde Allah'a ibadetle meşgul olan güzel kişiler var. Onlarla birlikte sende Allah'a ibadette bulun. Memleketine sakın geri dönme. Çünkü o yer fenadır, dedi. Adam, alimin söylediği yere gitmek için yola koyuldu. Tam yolu yarıladığı anda adamın eceli geldi. Azap melekleri ile rahmet melekleri arasında adamı kimin götüreceğine dair tartışma başladı. Rahmet melekler; Adam, kalbiye Allah'a doğru yönelerek ve tövbesini ederek yola koyuldu, dediler. Adam tüm kalbi ile Allah'a doğru yöneldi, tövbesini etti ve ardından yola koyuldu. Onu bizim almamız gerekli dediler. Azap melekleriyse; Olmaz, bu adam hayatı boyunca hiçbir iyilikte bulunmadı ve 100 adam öldürmüştür, dediler. Tam bu esnada insan kılığına bürünmüş bir melek geldi. Rahmet melekleri ve azap melekleri gelen bu meleği hakem olarak seçtiler. Seçilen hakem melek onlara şöyle dedi; Gittiği yer ile geldiği yer arasındaki mesafeyi ölçün. Adam hangi yere daha yakın olursa o bölgeye ait olur. Azap ve rahmet melekleri iki yer arasındaki mesafeyi ölçtüler. Adamın gitmek için yola koyulduğu, iyi insanlar bulunan yerin çok az miktar daha yakında olduğunu anladılar. Böylece adamı rahmet melekleri aldılar. Bu hadis Sahihi Müslüm ve Sahih Buhari'de geçer. Sahihi Müslim'de yer alan başka rivayet diyor; O adam, iyi insanların yaşadığı yere biraz daha yakın olduğu için oralı sayılmıştır. Allah, adamın geldiği yeri uzaklaştırmış gittiği yeri ise yakınlaştırmıştır. Meleklere ise bu iki yer arasındaki mesafeyi ölçmelerini emretmiştir. Böylece adamın gideceği yere olan mesafenin daha az olduğu anlaşıldı. Bu durumun anlaşılmasından sonra adam affedildi, deniliyor. Bir başka rivayette ise adamın göğsünün olduğu ve iyi insanların olduğu yere ilerlediği, deniliyor. Günahlar, çok fazla ve büyük bile olsa onlardan kurtulmak mümkündür. Büyük günahlar arasında adam öldürmekte bulunur. Bir insan 3-5 kişi değil 100 adamı da öldürse Allah'a olan inancını kaybetmediği ve inkar etmediği sürece günahını affettirebilir. Bu hadiste işte bu gerçek anlatılmaktadır. Hz. İsa döneminden sonra 99 adamı öldüren bir kişi, bu günahtan pişman olmuş ve tövbe etmek istemiştir. Bu durumun olup olmayacağını öğrenebilmek için yeryüzünde en iyi alimi aramaya koyulmuştur. Ancak din alimi olarak gösterilen kişi gerçek bir alim değildi. Bu nedenle adamın nasıl bu günahtan kurtulacağını söyleyemedi. Günahlarının dayanılmaz olmasına katlanamayan adam, günahlarından kurtulmanın bir yolu olmadığını duyunca kendisini bu umutsuzluğa sevk eden sahte alimi de öldürüyor. Oysa o alim çok iyi düşünmeliydi öyle değil mi? Öldürmekten asla geri durmamış bir adam karşısında nasıl olması gerektiğini bilmeliydi. Bir aslan nasıl parçalamaktan geri durmazsa öldürmekte bir insan için aynı doğal olaydır. Ancak alim bunu bilemedi. Bu gerçek olmayan alim tam olarak bilgi sahibi değildi. Adam daha sonra gerçek alime gidiyor ve kul ile Allah arasına hiçbir şeyin giremeyeceğini öğreniyor. Adama, yaşadığı yere geri dönmemesini söylüyor. Çünkü kötü insanların arasında yaşamak zamanla onlar yaşamaya neden olur. Sonuçta üzüm üzüme baka baka kararır sözünün doğruluğu vardır. İyi insanların arasında iyi olarak yaşanılır. Çöpte yaşayan çöp, gül bahçesinde yaşayan ise gül kokar. Allah şöyle buyuruyor; İyi olan insanlarla beraber olunuz. Allah'tan korkunuz ve iyi olan insanlar birlikte olunuz. Allah bizleri iyiliklerle bir etsin inşallah. İyilerin ve sıdıkların yolu üzerinden ayrımasın.


Bir varmış, bir yokmuş. Ufak bir köyde güzellik dolu bir bahçe varmış. Bahçeyi gören herkes onun güzelliği karşısında büyülenir kalırmış adeta. Bu bahçede çeşit çeşit çiçekler açarmış. Beyaz güller, pembe sümbüller, mor menekşeler ve daha pek çok güzellikler. Bahçenin sahibi ise yaşlı bir çiçekçiymiş. Çiçekçi amca, bahçesindeki çiçeklerle gurur duyarmış. Her sabah erkenden kalkar, çiçeklerini güneşe götürüp sulayıp, özenle bakımını yaparmış. Bir gün, bahçede bir gül bitmiş ama bu gül, diğer çiçekler gibi değilmiş. Bir peri tarafından büyülüymüş ve sadece saf kalpli insanlar onu görebilirmiş. Köyün dışından yakışıklı ve alımlı bir genç gelmiş. Adı Aliymiş. Ali, çiçekçi amcanın bahçesine hayranlıkla bakarken, birden gözü güzelim büyülü gülde kalmış. Gül, Ali'ye doğru bir sıcaklık yaymış ve onun kalbini yakalamış. Ali, gülü görür görmez aşık olmuş ve onu alıp götürmek istemiş. Ancak büyülü gül, saf kalpli insanların eline dokunmadan büyüsünü korurmuş. Ali, her gece bahçeye gelir, gülü izlermiş. Fakat çiçekçi amca, gülün özel olduğunu fark etmiş ve onu korumak istemiş. Gülü çalan kişiye büyüsünün zarar verebileceğini düşünmüş. Bir gece, Ali çiçekçi amcanın uykusunun geldiğini fark etmiş. Fırsatı kollayarak gülü alıp kaçmış. Ancak Ali'nin kalbi, gülü çaldığı için ona acı çektiriyormuş. Gecenin ilerleyen saatlerinde Ali, gülü elinden bırakmış ve ağlamaya başlamış. Tam o sırada bahçenin ortasında parlayan bir ışık belirmiş. Peri, Ali'nin kalbindeki saf sevgiyi görmüş ve büyülü gülü geri getirmeye karar vermiş. Peri, Ali'ye yaklaşmış ve Gülü çalmak sana acı verdi, çünkü kalbin saf ve sevgi dolu. Büyülü gül, saf kalbe ait. Onu geri getirdiğin için sana bir dilek hakkı veriyorum, demiş. Ali, çok sevinmiş ve dileğini düşünmeye başlamış. Ama sonra anlamış ki, gerçek sevgi, çalıp sahip olmak değil, paylaşmakmış. O yüzden, dileğini Çiçekçi amcama bahçesine daha güzel çiçekler dikmek için yardım edebilme dileği, şeklinde dilemiş. Peri, Ali'nin sevgi dolu kalbine çok etkilenmiş ve dileğini kabul etmiş. Ertesi sabah Ali, çiçekçi amcanın yanına gitmiş ve ona bahçeye yeni çiçekler dikmek için yardım teklif etmiş. Çiçekçi amca çok sevinmiş ve Ali'yi kabul etmiş. O günden sonra, Ali ve çiçekçi amca birlikte çalışarak bahçeyi daha da güzelleştirmişler. Bahçede renk cümbüşü başlamış. Bahçenin güzellikleri, tüm köy halkının ilgisini çekmiş ve herkes bu büyülü bahçeye hayran kalmış. Ali, gerçek sevginin paylaşmak olduğunu öğrenmiş ve saf kalpli insanların büyülü güzelliklere sahip olabileceğini görmüş. O günden sonra, Ali ve çiçekçi amca çok iyi arkadaş olmuşlar ve birlikte bahçelerine özen göstermeye devam etmişler. Büyülü gül de mutlu olmuş, çünkü artık gerçek sevgiyle korunuyormuş ve bahçenin herkesin kalbinde bir yer edinmişmiş.


Evvel zaman içinde, kasabanın birinde derslerinde çok başarılı, ailesi tarafından çok sevilen bir çocuk yaşarmış. Tüm dersleri çok başarılı olan bu çocuk hem çok zeki hem de çok çalışkanmış. Arkadaşları ile arası iyi değilmiş ama. Çalışkan olması nedeniyle arkadaşları onunla çok zaman geçirmek istemiş. Çalışan Çocuğun adı Ali'ymiş. Ali bir gün matematik sınavına çalışmak için dersin başına oturmuş. Sorular ona çok basit geliyormuş. Derslerini derste dinlediği için soruları çözmesi çok kolaymış. Ertesi gün sınav heyecanı da yokmuş. Ali ders çalışırken birden kapı zili çalmış. Salona indiğinde sınıftan arkadaşı Ahmet olduğunu görmüş. Ahmet Ali'ye '' Yarın matematik sınavı var. Beni çalıştırır mısın? Bu sınav benim için çok önemli'' demiş. Ali tüm nezaketi ile bunu kabul etmiş ama şaşkınlığını da gizleyememiş. Çünkü normalde Ahmet sınıfın en tembel, en haylaz öğrencisiymiş. Bu nedenle ders çalışmak istemesi Ali'ye biraz garip gelmiş. Fakat Ali bunu güzel bir jest olarak algılamış. Sonuçta sınıfta arkadaşı yokmuş ve en çok istediği şey arkadaşları olmasıymış. Birlikte ders çalışmışlar ve müzik dinlemişler. Çok keyifli zaman geçirmişler. Ahmet anlatılan her şeyi hemen anlıyormuş. Ali bu yüzden çok mutlu olmuş. Anlattıklarının anlaşılması çok hoşuna gitmiş. En büyük hayali öğretmen olmakmış zaten. Ertesi gün Ali okula gittiğinde Ahmet'i görmüş ve selam vermiş. Ahmet hiç oralı olmamış. Hatta arkasından gülmüşler. Bu da Ali'nin çok canını sıkmış. İlk ders sınav olduğu için hemen son kontrollerini yapmış. Öğretmen sınıfa gelmiş ve sınav kağıtlarını dağıtmış. Ali, Ahmet kendisine selam vermediği için morali çok bozulmuş. Bu nedenle sınava tam konsantre olmamış. İstediği sonucu alamayacağını düşünmüş. Bu nedenle çok üzülmüş. Son 20 dakika kala sınav kağıdı boşmuş. Öğretmeni yanına gelmiş ve; '' Ali sen çok başarılı bir öğrencisin. Sınav kağıdın neden bu halde' demiş. Ali birden ağlamaya başlamış ve sınıftan çıkmış. Ertesi gün sınav sonuçları açıklanmış. Aile 0 almış Ahmet ise 100 almış. Ahmet bir anda öğretmenlerin gözdesi olurken, Ali geri plana düşmüş. Diğer dersleri de bu durumdan etkilenmiş ve Ali başarısız bir öğrenci olmuş. Yaşanan tüm bu olaylar nedeniyle Ali çok üzülmüş. Derslerine tekrar konsantre olmakta çok zorlanmaya başlamış. Hem arkadaşsız kalmış hem de dersleri başarısız olmuş. Günlerden bir gün Ali ders çalışırken tekrar zil çalmış. Genel tekrar Ahmet'miş. Ahmet Ali'ye '' Ali merhaba, yarın matematik sınavı için beni çalıştırır mısın'' demiş. Ali bu sefer ne diyeceğini tam olarak bilememiş. Çünkü önceki matematik sınavı sonrasında yaşadıkları aklına gelmiş. '' Geçen Sınavda da seni çalıştırdım ama sonrasında yüzüme bile bakmadın. Çok üzdü bu beni, tüm derslerim de kötü artık. Benimle hem arkadaş olmadın hem de derslerim bozuldu'' demiş. Ahmet bunları duyunca çok üzülmüş. Daha önce bu şekilde düşünmediğinin farkına varmış. Ali'den özür dilemiş ve durumu düzelteceğini söylemiş. Ertesi gün tüm arkadaşları ile konuşarak Ali ile arkadaş olmuşlar. Çocuklar bazen olgun bir insan gibi olayları değerlendirmez. Bu nedenle arkadaşlarını üzebilir. Önemli olan onların olaylara doğu bakış açısı ile bakmasını sağlamaktır. Ali ve Ahmet bu olaydan sonra en yakın arkadaşlar olmuşlar. İkisi de çok başarılı öğrenci ve aynı zamanda sosyal çocuklar olarak hayatlarına devam etmişler. İkisinin de özünde altın gibi çok temiz kalpleri varmış aslında. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir varmış bir yokmuş... Uzak ve güzel bir ülkenin birinde, çok çalışkan ve iyiliksever bir kız yaşarmış. Bu kız ülkenin en zeki, en güzel ve başarılı kızı seçilmiş. Anne ve babası fakir değil ama çok da zengin olmayan insanlarmış. Kızların çok sever, az imkanlarla onun hayatlarını en güzel şekilde yaşatmayı isterlermiş. Bu nedenle kızları da hem çok iyi hem de çok arkadaş canlısı birisi olmuş. Bu kız okula devam ederken, onu kıskanan öğrenciler de yok değilmiş. Bunlardan biri de en yakın sıra arkadaşıymış. Bu kız aslında kralın kızıymış. Ne zaman yüksek notlar alsa, bu kız hep mutsuz mutsuz güzeller güzeli kızın yüzüne bakarmış. Bunu yakından fark eden köyün en yetenekli kızını evine çağırıp, ondan intikam almak istemiş. Bir gün okul çıkışı, krallığın bahçesine, bu planı uygulamak için davet etmiş. Kız hiç bunları fark etmeden, bu teklifi kabul etmiş. Arkadaşına geldiğinde en güzel yemekleri yemişler, en güzel meyveli içeceklerden içmişler ve oyun oynamak için bahçeye çıkmışlar. Bu esnada iyi kalpli kız, arkadaşına neden ona okulda kötü davranıp, burada öyle davranmadığını sormuş. Kız yüzü kızararak, çünkü bu kızın kendisinden daha iyi, yetenekli ve başarılı olduğunu düşündüğü için, kendisini iyi hissetmediğini söylemiş. Kız aradığı cevabı bulmuş ve arkadaşına dönmüş. Bunun ne kadar yanlış bir davranış olduğunu arkadaşına anlatmış. Arkadaşlar birbirini kıskanmaz, aksine severler demiş. Arkadaşlık kavramını yanlış anladığını, düzeltmezse arkadaşlık ilişkisinin yürümeyeceğini, sözlerine eklemiş. Kralın kızı, arkadaşı gittiğinde derin düşüncelere dalmış. Neden böyle düşündüğünü fark ederek, arkadaşına haksızlık ettiğini anlamış. Sonrasında bu kötü huyundan vazgeçip, bir daha böyle davranmamaya söz vermiş. Bu nedenle kendisini affetmesi için, okulda arkadaşından özür dilemiş. İyi kalpli kız, arkadaşının bu özrünü derhal kabul etmiş. Kendisinin de derslerinin daha iyi ve sınıflarında daha başarılı olmasını istiyorsa, birlikte çalışabileceklerini belirtmiş. Bundan sonra hep birlikte, el ele vererek çalışmışlar. Sonrasında kralın kızının da notları çok iyi duruma gelmeye başlamış. Hem de kimseyi kıskanmadığından dolayı, daha fazla arkadaş edinmeyi öğrenmiş. Okulda neşeyle onlarla oynamaya devam etmiş. Daha Fazla Uyku Masalları İçin Uyku Masalları Kategorimizi Ziyaret Edebilirsiniz.


25 Nisan 1915 tarihinde Arıburnu'na Anzaklar çıkartma yapmıştı. Saat gece 24.00 te Kaymakam Mustafa Kemal dinamit torbasını yanına aldı. Bu iş için, kimseye güvenememişti. Gece karanlığında sessizce siperlerin arasından süzüldü. Tepeyi aşıp sahile inmesi gerekti. Düşman çıkartma yaptığı sahilin etrafına pek çok nöbetçi koymuştu. Nöbetçilerin hal ve hareketlerini bir süre izlemeli ve her şeyden emin olduktan sonra, kampa nüfuz etmeliydi. Gün dönmüş ve yeni gün yol alıyordu. Saat sabaha karşı 03.00 olmuştu. Mustafa Kemal, Anzakların orta yerdeki büyük cephanelik çadırına yan taraftan girdi. Nöbetçiler, ön kapı tarafındaydı. Konuşmaları duyuluyordu. Mustafa Kemal fitili uzun olan dinamiti çakmak taşlarını birbirine sürterek çıkardığı kıvılcımla tutuşturdu. Diğer dinamitlerin fitilini ateşlemek zor olmadı. Dinamitleri cephanelik çadırının dört köşesine yerleştirdikten sonra girdiği yerden dışarı çıktı. Bir an önce buradan gidebildiği kadar uzağa gitmeliydi. Az sonra dinamitler kampı yok edecekti. Gök gürültüsünün milyon katı büyüklüğünde bir patlama Çanakkale Boğazı'nı sardı. Patlama güvenlik sınırları dışına çıkmasına ramak kalan Mustafa Kemal'i boş geçmedi. O'nu yere düşürdü. Mustafa Kemal çabucak toparlandı fakat elbiseleri toz içindeydi. Aylardır Çanakkale'deydi ve üstü başı toz topraksız günü olmamıştı. Özellikle Çanakkale Savaşlarında dört gün, beş gün uyumamak Mustafa Kemal için, sıradan bir olaydı. Şu gece dahil dört gecedir başını yastığa koymamıştı. Atına biner, o tepe senin, bu tepe benim koşturur dururdu. Gece yarısında yeni günün planını yapardı. Ben düşman komutanı olsam nereden çıkartma yapardım, diye düşünürdü. O bölgeleri muhakkak kontrol eder ve gerekli önlemi alırdı. Türk subayları ve askerleri, Mustafa Kemal'i o halde görünce patlamanın sebebini hemen anladı. Bu dünya tarihinin ve Çanakkale Savaşı'nın dönüm noktasıydı. Orada bulunanlar Mustafa Kemal'i tebrik ettiler. Böyle bir komutanları olduğu için, gurur duydular. Şimdi geleceğe daha bir umutla bakıyorlar ve Çanakkale'nin geçilemeyeceğine inanıyorlardı.


Çanakkale Cephesi çok önemlidir bütün dünyayı etkilemiştir. Çanakkale savaşı esnasında çıkan bu türkü yıllardır söylenmektedir. Çanakkale türküsünün ortay çıkışı bir mektupta anlatılır. Bu mektubun sahibi Emrullah Nutku'nun kardeşi olan Seyfullah'a aittir. Seyfullah 1903 senesinde doğmuştur. Savaş öncesi dönemde Seyfullah lise 1.sınıfta okumaktaydı. Seyfullah'ın bu mektubu 29 Eylül 1914 tarihine aittir. Mektup üzerindeki tarih 29 Eylül 1914 tür. Seyfullah Çanakkale'den annesine göndermiş olduğu mektupta şöyle yazmaktadır; İki senedir ayrı kalmış olduğumuz bu zaman artık sona eriyor. Sana ve aileme yeniden kavuşacağım için oldukça mutluyum. Okulumuzu hastane olarak kullanacakları için bizleri İstanbul'daki başka okullara göndereceklermiş öyle söyleniyor. Öğretmenlerimizde asker olacak. Bizden büyük üst dönem olan ağabeylerimiz, onlar ise gönüllü olarak askere katılacaklarmış. Türkçe dersi öğretmenimiz sınıfa gelerek bizlere veda etti, sınıfta fazla kalmadı. Giderken bize şunu söyledi; zamanı geldiğinde vatan için yapılan hizmet, okuldaki hizmetten daha kutsaldır, dedi. Çanakkale: Kısa süre önce askerler sokaklardan geçmeye başladı. Askerler yollarda türkülerle ilerliyorlar. Kimileri atlar üzerinde kimileri develerin üzerinde yol alıp gidiyorlardı. Top arabaları da onlarla birlikte ilerliyordu. Savaşın çıkma ihtimali olduğunu dile getirdiler. İngilizlerin ve Fransızların gemilerinin boğazda dolaştıklarını işittik. Gemiler bu mekanları vuracaklarmış, fakat kısa bir süre sonra İstanbul'a gideceğiz ve bunları göremeyeceğim. Ben onları görmek isterdim. En Sonunda sizlerle görüşeceğimi iyi biliyorum. Babamın ve senin ellerinden öper, kardeşlerime selam yollarım. Bu türküyü Çanakkale Savaşı henüz başlamadan hazırlıkların olduğu sırada söyleniyor. Çanakkale Türküsü anonim bir özelliktedir. Türkü cephede iken savaş esnasında yazılmış ve dilden dile söylenmiştir. Türkü savaş sırasında şehit olan tüm askerlerin anısına yazılmıştır. Savaşın hazırlıkları esnasında türkü ortaya çıkıyor. Savaş sırasında askerler tarafından söyleniyor, kendi dillerine uygun olarak türküyü söylüyorlar. Savaş bittikten sonrada ağızdan ağıza yayılarak günümüze kadar geliyor. 18 Mart tarihi altın harflerle yazılmıştır. Osmanlı İmparatorluğu ve İtilaf Devletleri arasında olmuştur.18 Mart 1915 senesin de başlamış olan Çanakkale Savaşı 9 Ocak 1916 tarihine kadar sürmüştür. Çok uzun süren bir savaştı. Çanakkale zaferi dünya tarihine adını yazdıran onca imkansızlığa, olanaksızlığa rağmen Türk askerinin özgürlük mücadelesi ve vatan topraklarını düşmandan koruma amacıyla topyekun kadın, erkek, yaşlı genç tüm insanların varını yoğunu ortaya koyduğu, sonuna kadar mücadele ettiği eşi benzeri olmayan bir savaştır. Çanakkale zaferi ile tüm imkansızlıklar başarılmıştır. Daha fazla hikaye okumak isterseniz Türküler ve Hikayeleri kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir zamanlar bir mağarada yaşayan bir canavar varmış. Canavar kendini çok yalnız hissetmeye ve yaşadığı yalnız hayattan çok sıkılmaya başlamış. Ve kendine arkadaş edinmek için mağarasından çıkmaya karar vermiş. Güzelce dinlendikten sonra sabah uyanıp yola çıkmış. İlerlemiş ilerlemiş ve ilerde sonunda arkadaş edinebileceği bir köy görmüş. Hızlı ve mutlu adımlarla köye doğru ilerlemeye başlamış. Kısa bir süre sonra köyün içine girmiş. Ancak onu gören insanlar korkuyla kaçışmaya başlamış. İçlerinden güçlü olanlar ise canavara saldırmaya başlamış. Canavar çok korkmuş ve koşarak hüzün içinde oradan uzaklaşmış. Derken ilerde bir yerleşke daha görmüş. Umudu tekrar kabarmış ve burada arkadaş bulabileceğine inanarak hızlı adımlarla oraya doğru ilerlemiş. Hava artık kararmış. Ve gittiği yerde kimsecikler görünmüyormuş. Canavar da artık çok yorgun ve aç hissediyormuş. Dinlenip yarın köydekilerle arkadaş olmayı düşünmüş. Belki yarın edineceği arkadaşları ona yemek bulma konusunda da yardım eder düşüncesiyle köyün meydanındaki çimenlikte uyuyakalmış. Canının acısıyla uyanan canavar ne olduğunu anlamaya çalışarak ayağa fırlamış. Diğer köyde olduğu gibi burada da ne yazık ki pek hoş karşılanmamış. İnsanların ondan neden korktuğunu anlayamıyor ve üzülüyormuş. Oysaki mağaradan çıkarken amacı sadece güzel vakit geçirebileceği arkadaşlar edinmekmiş. Düşüncelerini dağıtan şey ise bacağından akmakta olan kanmış. Canı o kadar çok yanmış ki insanları fevri hareketleri ile korkutarak kuytu bir köşeye kaçarak saklanmış. Mağaradan çıktığı için çoktan pişman olmaya başlamış. Kanlar içinde orada uzanmaktan başka çaresi olmadığını fark etmiş. Üstelik artık çok açmış ve gözünün önü kararmaya başlamış. Derken birinin olduğu yere doğru geldiğini fark etmiş ve korkuyla inlemeye başlamış. Yanına iyice yaklaşmış olan kişiye baktığında bunun bir çocuk olduğunu görmüş. Daha Fazla Çocuk Masalları İçin Kısa Masallar Kategorimizi Ziyaret Ediniz.


Bir zamanlar çok uzak ülkelerin birinde çiçeklerle dolu bir bahçesi olan bir evde Can adında küçük bir çocuk yaşarmış. Can güzel bahçelerinde oyun oynayıp etrafı keşfetmeyi çok severmiş. Yine günlerden bir gün bahçelerinde oyun oynarken rengarenk kelebekleri görüp onları yakalamaya çalışmış. Daha sonra küçük yeşil bir kurbağanın zıp zıp zıplayarak bir göle atladığını görmüş. Can ve ailesi bahçelerinde bir de inek yetiştiriyorlarmış. Uzaktan ineğin otladığını görmüş. İneğin taze otları nasıl çiğnediğini şaşkınlıkla izliyormuş. Daha sonra aniden bir sinek gelip ineğin üstünde vızıldamış. İnek vızıldayan sinekten hiç hoşlanmamış. Sineği uzaklaştırmak için kuyruğunu sallamış. Can bu olanları çok komik bulmuş ve kahkahalara boğulmuş. Doğanın çeşit çeşit renklerinin ne kadar güzel göründüğünü düşünmüş. Can dolaşırken evin bahçesindeki kestane ağacının üstünde aniden bir sincap belirmiş. Can'ı görüp korkan sincap kaçmaya başlamış. Can' da sincabın peşinden koşmuş. Güllerin olduğu bahçeye kaçan sincap gözden kaybolmuş. Can rengarenk gülleri görünce sincabı unutmuş. Güllerin güzelliğine dayanamayıp birkaç tanesini koparmaya çalışmış. Ancak güllerin dikeni parmağına batmış. Can acı içinde bağırıp ağlamaya başlamış. Elini tutarak hemen eve annesinin yanına gelmiş. - Ne oldu Can neden ağlıyorsun? oğlum diye sormuş. - Gülün dikeni koparırken parmağıma battı. Şimdi elim çok acıyor anneciğim demiş. - Gülleri koparmaya çalışmamalıydın. Çiçekler sadece uzaktan bakmak ve koklamak içindir. Koparmak için değildir. Eğer biz onları koparırsak doğamız nasıl güzel görünürdü öyle değil mi? Bunun yerine duamızı korumalı hiçbir bitki ve hayvana zarar vermemeliyiz demiş. Can yaptığı hatayı acı da olsa anlamış. Annesine hak vermiş. - Haklısın anneciğim bundan sonra ben de ne hayvanlara ne de bitkilere zarar vermeyeceğim. Doğamızı korumak için elimden geleni yapacağım anneciğim demiş. Can'ın yarasını saran annesi oğluna sarılmış. O günden sonra Can çevresine duyarlı ve daha dikkatli bir çocuk olmuş. Can'ın bu durumu arkadaşlarına da örnek olmuş. Onlar da doğayı korumak için ellerinden geleni yapıyorlarmış. Masal da burada bitmiş. Daha Fazla masal okumak isterseniz 6 yaş masalları Kategorimizi Ziyaret Edebilirsiniz.


Bir varmış bir yokmuş evvel zaman içinde kalbur saman içinde uzak diyarlarda bir minik bahçe varmış. Bahçenin sahibi Mina çiçekleri çok severmiş. Bu sebeple ise her ilk baharda bahçeye çiçek tohumları saçar ve onları büyük bir sabırla sular büyümesini beklermiş. Birbirinden farklı çiçekler ile donattığı bahçesi onun için büyük bir neşe kaynağıymış. Her sabah uyandığında kahvaltı öncesinde çiçeklerinin yanına gider ve onlara güzel sözler söyler, onları sular ve öylelikle kahvaltısının başına geçermiş. Günlerden bir gün bu bahçenin yer aldığı kasabayı çekirgelerin istila ettiğini duymuş. Çiçekleri için çok endişelenen Mina ne yapacağını bilemez halde etrafına bakınıp duruyormuş. En sonunda korktuğu başına gelmiş ve çekirgeler bahçeyi istila etmiş. Her bir çiçek korkudan titriyor ve adeta Mina'nın gözlerinin içine bakıyorlarmış. Çekirgelerden biri bahçede bulunan beyazlı mavili bir güle aşık olmuş. Tüm arkadaşlarını uyararak o ortamı terk etmeleri gerektiğini söylemiş. Çekirgeler arkadaşını dinleyerek bölgeyi terk etmiş. Aşık olduğu gül ise korkudan titremeye devam ediyormuş. Çekirge gülün yanına giderek ona zarar vermeyeceğini söylese de gül buna inanmamış. Mina çekirgelerin bölgeden ayrıldığını gördüğü an koşarak dışarı çıkmış ve orada kalan çekirgeyi de kovalamaya başlamış. Çekirge canını korumak için ondan kaçsa da bir köşeye saklanarak gülü izlemeye devam etmiş. Korkudan titreyen çiçekleri tek tek sakinleştiren Mina onların beslenebilmesi için çeşitli karışımlar yaparak topraklarına boşaltmış. Fakat mavi gülde bir değişiklik sezmiş. Çok yorgun görünüyormuş mavi gül. Oysa bahçedeki en ihtişamlı en dikkat çeken ve en neşeli çiçekmiş o. Nasıl da korkmuş garibim çekirgeleri görünce. Onunla ayrıca ilgilenmiş Mina. Daha özel karışımlar vermiş onun yaşaması için. Çekirge ise günlerdir saklandığı köşede onu izliyormuş. Onun bu halini gördükçe çok üzülüyor ve kendisi de gücünü kaybediyormuş. Mina içeriye girdiği anda çekirge dayanamayarak gülün yanına gitmiş. Neden böyle olduğunu sormak istemiş fakat gülün hiç konuşacak hali yokmuş. Boynunu büken gül çekirgeyi çok korkmuş. Hemen oradan ayrılarak bir ilaç bulmak için yola çıkmış çekirge. Tüm arkadaşlarına da haber göndermiş. Her biri bölgede yer alan ilaçları toplayarak arkadaşına götürmüş. Gül belki düzelir diye çekirge her sabah bu ilaçlardan ona vermeye başlamış. Ne yazık ki gül her geçen gün daha da kötü olmaya ve hatta yapraklarını dökmeye başlamış. Çekirge ne yapacağını bilemez bir halde onu izliyor ve ilk aşkının yok olmasına gönlü dayanmıyor sürekli ağlıyormuş. O ağlarken gülünde gözlerinden birkaç damla göz yaşı akıvermiş. Çekirge şaşırmış. Gül ilk kez bir şeye tepki veriyormuş. Çekirge bir anda ötmeye başlamış. Meğer gül oracıkta ölüvermiş. Ondan sonra ne zaman bir çekirge sevdiğini kaybetse adeta öterek ağlar ve sevdikleri için dua ederlermiş.


Bir varmış bir yokmuş evvel zaman içinde kalbur saman içinde pireler berber iken develer tellal iken. Uzak ülkelerin birinde çok güzel bahçeler ve ormanlar varmış. Bu ormanda herkes ama herkes çok mutluymuş. Bütün canlılar hepsi bir arada yaşarlarmış. Çekirgeler, kurbağalar, kuşlar, kelebekler, sincaplar ve daha neler neler... Ormandaki bu canlılar hepsi birbiri ile arkadaşlık kurabiliyorlarmış. Bir gün bir çekirgecik ve arkadaşları ormanda gezintiye çıkmışlar. Gitmişler, gitmişler, gitmişler ormanın derinliklerine doğru. Bizim çekirge etrafına bir bakmış ki arkadaşlarından hiçbiri yok. Birden korkmaya başlamış çünkü bu geldiği yerlerin hiç tanımıyormuş. Çekirgecik Arkadaşlarını kaybettiğini anlamış. Buna çok üzülmüş. Tek başına evin yolunu bulabileceğini hiç düşünmüyormuş. Başlamış bir çıkar yol aramaya. Az gitmiş uz gitmiş dere tepe düz gitmiş. Bir anda kendini bir çukura düşer halde bulmuş. Bu çukurda birkaç tane daha çekirge varmış. Hiçbiri oradan çıkamıyormuş. Hepsi zıplayıp çıkmaya çalışıyormuş. Kimsede çıkamıyormuş. Bu minik çekirgeler oradan çıkamayınca oldukça üzülmüşler. Kendi aralarında, ah ah biz ne yapacağız. Kaldık burada bir daha kimse bizi kurtaramaz. Hayatımız boyunca bu çukurda yaşayacağız bittik biz. Nereden çıktığı bu çukur bizim karşımıza diye diye hayıflanmışlar. Artık bitkin düşen bu çekirgeler hepsi bir köşeye çekilmiş kara kara düşünmeye başlamışlar. Fakat bizim çekirgecik hala zıplamaya devam ediyormuş. Sanki hiç bitmeyecek bir enerjisi var gibi. Bizim çekirgemizin, bu çukurda karşılaştığı diğer çekirgeler yeni gördükleri çekirdeciğim oldukça küçümsemişler, gülüp durmuşlar, sen bizden de ufaksın hiç çıkamazsın, biz çıkamadıysak sen hiç çıkamazsın, aman boşuna zıplayıp enerjimi tüketme, sen kim buradan çıkmak kim, bu çekirge de kendini ne sanıyor, görmedin mi biz bile çıkmayı başaramadık, sen nasıl çıkacaksın ki gibi birçok olumsuz cümleler söyleyip durmuşlar. Ama bizim çekirgeciğin hiç pes etmeye niyeti yokmuş. Zıplamışta zıplamış, zıplamışta zıplamış. Sonunda bizim bu tatlı çekirgecik o çukurdan çekivermiş. Tabiki öteki çekirgeler şaşkınlıkla bizimkini izlemişler. Ağızları bir metre açıkta kalmış. Aman tanrım, nasıl olur bu? Biz nasıl çıkamadıktan bu minik çekirge çekiverdi. Bizim çekirge çıkınca onlar hiç bakmadan çukur başında üstünü başını temizlemeye başlamış. Bizim çekirgeciğe o kadar çok seslenmişler yine de hiç dönüp bakmamış geride kalanlara. Orda anlaşılmıştı. Bu minik çekirgenin kulakları duymuyormuş. Eğer duysaymış, oda diğerleri gibi. Bir kenara çekilir onlar gibi olumsuzca konuşur o çukurda hala olurmuş. Bu sefer bu çekirge in arkasından konuşmaya başlamışlar. Bakın gördünüz mü kendini kurtardı hiç arkasına bakmadan gitti. Şimdi bizi kim kurtaracak diye hayıflanmaya başlamışlar. Ne yapalım nasıl çıkalım derken birde ne görsünler. Bizim minik çekirge onlara yardım getirmeyi başarmış ve hepsi tek tek oradan çıkmışlar. Çekirgeye teşekkür etmek istemişler ve çekirge onlara bir şekilde kaybolduğunu anlatmayı başarmış. Bu ormanın diğer ucuna kadar onu ailesinin ve arkadaşlarının yanına kadar eşlik etmişler. Böylelikle hepsi iyi arkadaş olmuş. Daha fazla hikaye okumak isterseniz Hikayeler ve Hikaye Oku kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir zamanlar büyük bir ülkenin, şatosunda yaşayan iki tencere vardı. Bu tencerelerden birisi çelik diğeri ise topraktan yapılmıştı. Her gün bu tencerelerde çeşit çeşit yemekler yapılırdı. Akşam olunca tencereler yıkanıp, kurulanır, yerine konulurdu. Bu her gün böyle devam edip giderdi. Bu tencereler çok iyi iki arkadaştı. Aralarında bazen konuşurlardı. Çelik tencerenin hayalinde hep dünyayı dolaşmak vardı. Toprak tencereye birlikte dünyayı dolaşmayı teklif etti. Ancak toprak tencere burada kalmasının daha mantıklı ve güvenli olduğunu söyledi. - Maalesef arkadaşım ben uzun yolculuğa çıkamam. Ne kadar kırılgan olduğumu biliyorsun. En ufacık darbede paramparça olurum. Demiş. - Düşündüğün şeye bak. Bunun senin gezmeni engellemesine izin vermemelisin. Hem ben senin yanındayım. Sana zarar gelmesine asla izin vermem. Ben sana çok iyi bakacağım. Eğer zor bir şeyle karşılaşırsan araya girip engel olurum merak etme diyerek ısrar etmiş. Çelik tencerenin ısrarlarına daha fazla dayanamayan toprak tencere sonunda kabul etmiş. Ancak içi hiç rahat değilmiş. Yine o gün de son kez yemekler pişirilmiş, bulaşıklar yıkanmış tencereler yerine konulmuş. Çelik tencere ve toprak tencerenin mutfakta geçirdikleri son günleriymiş. Ertesi gün sabah erkenden çelik tencere ve toprak tencere yola koyulmuşlar. İki tencere bir o yana bir bu yana sarsıla sarsıla birbirlerine çarpa çarpa ilerlemeye çalışmışlar. - Hey arkadaşım ne olursun biraz dinlenelim. Çünkü ben de derman kalmadı. Ben bu yolculuk için hiç uygun değilim. İstersen sen yoluna devam et ben geri dönmek istiyorum demiş. - Saçmalama sakın biz bu yola birlikte çıktık. Geri dönüp beni yalnız başıma mı bırakmayı düşünüyorsun yoksa demiş. Toprak tencere ne kadar gitmek istemese de arkadaşına kıyamamış ve yolculuğa devam etmişler. Yine bir o yana, bir bu yana, sallana sallana, sağa sola çarpa çarpa giderken toprak tencere daha fazla dayanamamış. Önce çatlamış. Bir diğer sarsıntıda da binlerce parçaya bölünmüş. Maalesef arkadaşının ısrarı toprak tencerenin sonunu getirmiş. Daha Fazla Uyku Masalları İçin 1 Yaş Masalları ve Hikayeleri Kategorimizi Ziyaret Edebilirsiniz.


Cemalim türküsü aslında bir ağıttır. Cemal Ürgüp' lü bir ailenin oğludur. Yiğitler, yapılı mert delikanlı yaşadığı zamanın sevilen sayılan gençlerindendir. Cemal iyi ve varlıklı bir ailenin tek oğlu olarak bilinir. Ürgüp te sayılan sevilen bir ailenin sayılan sevilen oğludur Cemal. Kader mi nazar mı denir hasetlik mi kıskançlık mı bilinmez ama gencecik yaşta da yitirilmiş acı bir kayıptır aynı zamanda Cemal. Üstelik ailesinin yani sıra arkasında gözü yaşlı bir eş küçücük bir çocuk bırakarak ayrılmıştır bu dünyadan. İşte o arkasında bıraktığı esin ağıtıdır şimdi Cemalim diye söylenen bu Türkü. Cemal Şerife nin Cemalim dediği Cemaldir. 1900' lü yılların başında doğmuş olan Şerife de Cemal gibi Ürgüp' lüdür. Cemal ile Şerife aynı yörenin gençleridir. Daha çocukluktan ilk gençlik çağına adam attığı sıralarda sevmiştir Cemali Şerife. Kara yağız bir delikanlı olan Cemal sevilmez mi oda sevmiş Şerife' yi. Henüz Şerife on dört on beş yaşlarına yeni basmışken evlenmişler. Çokta mutlu olmuşlar. Her şey çok güzel giderken Şerife iki kişi iken artık üç kişi olanaklarının müjdesini vermiştir Cemal' e. Şerife hamilelik ve Cemal ile bir çocukları olacaktır. Böyle birbirini kovalayan bir kaç güzel yılın ardından her şey tersine dönmüştür. Mutlu bir evlilikleri bir evlilikleri olan Cemal ile Şerife' nin Mustafa adında güzel bir oğlan çocukları olur. Hayatlarına neşe canlarına can olur Mustafa ve birlikte çok daha mutlu olurlar. Ancak Cemal' in aniden şaibeli bir şekilde ölümü yıkar Şerife' yi. Cemal hain bir saldırı bir pusu sonucu öldürüldüğü rivayet oluşur. Çok güzel giden evlilikleri böylece ayrılıkla sonuçlanır. Cemal ve Şerife' nin birliktelikleri edinilen bilgilere göre üç yıl kadar sürmüştür. Bu Cemalim Türküsü ise Şerife' nin ölmüş eşine olan özlemini hasretini dile getiren şiiridir. Simdi dillerde Türkü olan Cemalim sözleri Şerife' ye ait olan bir şiirdir. Şerife Cemal' i hiç unutmadı. Acı bir kaza sonucu ondan kalan tek yadigarı olan Mustafa sini da erkenden yitirdi. Bu gencecik gözü yaşlı eş, bu erkenden terk edilmiş anne oğluna ve cemalini olan hasretini dizilere döktü. Şerife sonra tekrar evlendi. Üstelik evlendiği kişi de Cemal in yeğeni idi. Şerife nin Cemal için unutulamaz olmasına her zaman saygı duyan kocası bu aşkın en yakın şahidi olmuştur. Sonra Şerife' nin bir oğlu daha olmuştur. Şerife son nefesine kadar Cemali Al kanlar içinde gördüğünü unutmalısın ve dizelerini de öyle bitirmiştir. Cemalin karısı Şerife, neredeyse 90 yıldan daha fazla bir süre yaşamıştır. Bilinen olum tarihi 30 Kasım 1993 günüdür. Bu şiiri günümüze ulaştıran ise Şerife nin ikinci eşinden olma oğludur. Daha fazla hikaye okumak isterseniz Türküler ve Hikayeleri kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir zamanlar, uzak bir ormanda Cesaretli Tavşancık adında sevimli bir tavşan yaşarmış. Tavşancık, diğer tavşanlardan farklıydı. O cesur ve maceraperest bir ruha sahipti. Diğer tavşanlar ormanda sadece güvenli alanlarda dolaşırken, Cesaretli Tavşancık yeni keşifler yapmayı ve sınırlarını zorlamayı seviyordu. Bir gün, ormanda dolaşırken, yüksek bir tepeye ulaştı. Ormanda daha önce hiç gitmediği bir yerdi. Tavşancık, merakla tepenin ötesini görmek istedi. Cesur bir şekilde tepenin üstüne çıktı ve etrafına baktı. Karşıda muhteşem bir vadiden ve ormanın derinliklerinden gelen gizemli seslerden oluşan bir melodi duydu. Tavşancık, merakıyla melodiye doğru ilerledi. Melodinin geldiği yere vardığında, renkli bir çiçek tarlasıyla karşılaştı. Çiçeklerin arasında neşeli arılar, uçuşan kelebekler ve cıvıldayan kuşlar vardı. Tavşancık, bu güzel manzarayı seyretmekten büyük bir mutluluk duydu. Ancak, o sırada bir tehlike fark etti. Çiçek tarlasının kenarında yaklaşan bir kurt gördü. Kurt, hızla tavşanın yanına yaklaşıyordu. Tavşancık, hemen harekete geçti. Kendini korumak için hızla koştu ve zikzaklar çizerek kurtun dikkatini dağıttı. Kurt, tavşanı kovalamak için o kadar odaklanmıştı ki, çiçek tarlasının içinde kayboldu ve tavşanı bulamadı. Cesaretli Tavşancık, kurtun tehlikesinden kaçtıktan sonra güvende olduğunu hissetti. Ama içinde bir endişe vardı. Çiçek tarlasının güzelliğini ve keşfettiği güzel melodiyi paylaşmak istedi. Diğer tavşanların da bu güzellikleri görmesini istedi. Tavşancık, cesurca hareket ederek ormana geri döndü ve diğer tavşanlara keşfettiği yerleri anlatmaya başladı. Onlara güzellikleri ve maceraları paylaştıkça, diğer tavşanlar da cesaretlendi ve yeni yerler keşfetmek için onunla birlikte yola çıkmaya karar verdiler. Böylece, Cesaretli Tavşancık'ın cesareti ve keşif ruhu diğer tavşanların da içinde uyandırdı. Artık ormanda birlikte yeni yerler keşfettiler, güzellikleri paylaştılar ve birbirlerine destek oldular. Cesaretli Tavşancık, cesaretinin ve macera ruhunun peşinden gitmekten asla vazgeçmedi. Onun cesareti, diğer tavşanları da etkileyerek birlikte daha güçlü olduklarını keşfetmelerini sağladı. Cesaretin ve keşiflerin her zaman yeni kapılar açabileceği bir dünyada, hayallerimizin peşinden gitmekten korkmamalıyız. Yeri ve zamanı geldiğinde ön plana çıkmak, zamansız olarak cesaret göstermemek ne kadar önemli olduğunu burada tavşancık bizlere aslında göstermiş oldu. Böylece cesaretin ne kadar kıymetli bir şey olduğunu da aslında daha iyi anlamış oluyoruz. Böylece zor durumda kaldığımızda zorlukların üstesinden gelebilmek için yeri geldiğinde cesur davranmanın kıymetini bize aslında cesur tavşancık öğretmiş oluyor.


Bir zamanlar, sık ormanlarla çevrili küçük bir köy varmış. Köylüler barış ve uyum içinde yaşıyorlarmış ama ormanda dolaşan vahşi hayvanlardan sürekli korkuyorlarmış. O yüzden ormana gidemiyor ve evlerini ısıtmak için odun,karınlarını doyurmak için bitki toplayamıyorlarmış.Bir gün Ali adında genç bir çocuk korku içinde yaşamaktan bıktığına karar vermiş. Köyün içinde sürekli tarla işlerinden çok bunalmışArkadaşları ile farklı yerler gezmek başka köyleri görmek istiyormuş ama diğer köylere giden yollar yine ormanın içerisinden geçiyormuş. Çok zaman şenlikleri bile bu yüzden kaçırırlarmış köydeki çocuklar. Ormana girmeye ve köyünü tehlikeli yaratıklardan korumanın bir yolunu bulmaya ve ormanı keşfetme isteğine karşı koyamamış. Ali, arkadaşlarının da bu durumdan çok sıkıldığını görmüş ve bir sabah erkenden yola çıkmış. Elinde sadece cesareti ve küçük bir bıçağı varmış Ali'nin. Yoğun ormanda hayaller kurarak saatlerce yürümüş ,yol boyunca birçok zorluk ve engelle karşılaşmış.Hiç görmediği hayvanları ve bitkileri görmüş yeni yeni keşfettiği ormana hayranlık duymaya başlamış. Birden çok yol ve tepe kocaman kocaman ağaçlar varmış ormanda. Ne kadar ürkütücü ve karanlık olsada cıvıl cıvıl kuş sesi ve rengarenk çiçekler onu rahatlatmış daha da motive olmuş genç çocuk..Sonunda bir açıklığa rastlamış ve çayırda otlayan güzel bir tek boynuzlu at görmüş. O kadar görkemli ve güzelmiş ki Ali gördüğü manzarada adeta büyülenmiş. Bunun sadece masallarda olacağına inanıyormuş ama gözlerinin gördüklerine de inanmak zorundaymış. Ali tek boynuzlu ata temkinli temkinli yaklaşmış aynı zamanda korkuyormuş ama tek boynuzlu atın kaçmaması onu şaşırtmış. Bunun yerine, ona yaklaştı ve burnunu onun eline dayayıp Ali'den sevgi beklemiş. Ali hala olayın şokuyla tek boynuzlu atın zararsız olduğunu anlamış ve o da tek boynuzlu ata istediği sevgiyi ve güveni vermiş.Boynuzlu at Ali'ye çok ısınmış ve sürekli onunla oyunlar oynamak istemiş. Ali ve tek boynuzlu at hızla arkadaş olmuşlar ve tek boynuzlu at, Ali ile ormanın sırlarını paylaşmış. Ali bu bilgiyle köyünü koruyabilmiş ve onları zarar görmekten korumuş.Köye bir kahraman olarak dönmüş ve köylüler onun cesaretini ve tek boynuzlu atla kurduğu dostluğu kutlamışlar. O günden sonra Ali, köyün ve ormanın koruyucusu olarak tanınmış ve köylüler artık vahşi hayvanlardan korkmadan evlerine odun ve yiyecek götürebilmiş.Hepsi de Ali'nin cesaretine ve tek boynuzlu atın büyüsüne sonsuza dek minnettar olarak, barış ve mutluluk içinde yaşamışlar. Daha fazla masal okumak isterseniz Bebek Masalları kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Uzak bir ormanda, yeşillikler içinde bir vadi bulunurmuş. Bu vadide, cesur ve güçlü bir aslan yaşarmış. Adı, Kral Aslan'dı. Kral Aslan, ormanın hakimi olarak tanınır ve diğer hayvanlar ona saygı duyardı. Bir gün, vadinin biraz ilerisinde, küçük bir köyde yaşayan insanlar hakkında duydu. İnsanların ne olduğunu merak eden Kral Aslan, onları görmek için köye doğru yürümeye başladı. Köye vardığında, insanların günlük yaşamlarını izledi ve onların evlerine nasıl bakım yaptığını gördü. Kral Aslan, insanların evlerini güzelleştiren eşyaları ve dekorasyonları çok beğendi. Renkli kumaşlar, ahşap oymalar ve güzel resimlerle dolu evler, ona ilham verdi. Kral Aslan, ormana döndüğünde aklında bir fikir belirdi. Kararını veren Kral Aslan, ormanda bulunan diğer hayvanları toplamaya başladı. Onlara, köyde gördüğü güzellikleri anlattı ve birlikte ormanlarını daha güzel hale getirebileceklerini söyledi. Hayvanlar heyecanlandı ve cesur liderleri Kral Aslan'ın yönlendirmelerine uydu. Kral Aslan, her hayvana bir görev verdi. Kuşlar, ağaçlara renkli yuvalar yapmak için renkli yapraklar topladı. Tavşanlar, toprak altına çiçekler dikti ve kelebekler onlara eşlik etti. Sincaplar, ağaçlara tüylerinden süsler astı ve böcekler, çiçeklerin üzerine renkli desenler çizdi. Her hayvan, kendine özgü yetenekleriyle ormana bir güzellik katıyordu. Bir süre sonra, orman renkli bir cennete dönüştü. Ağaçlar, çiçekler ve süslerle doluydu. Ormanda dolaşan diğer hayvanlar, gördükleri güzellik karşısında büyülendi. Kral Aslan ve arkadaşları, ormanlarını sevgi ve emekle süsleyerek herkesin mutluluğunu ve hayranlığını kazandı. Bir gün, köydeki insanlar ormanı ziyaret etti. Onlar da ormanın güzelliklerine hayran kaldılar. İnsanlar, Kral Aslan ve arkadaşlarının yaptıkları işi takdir ettiler ve onlara minnettarlıklarını ifade ettiler. İnsanlar ve hayvanlar arasında bir dostluk ve anlayış köprüsü kuruldu. Cesur Aslan, ormanı güzelleştirmekle kalmamış, aynı zamanda insanlarla da bir köprü kurarak onları anlamıştı. Artık insanlarla beraber yaşama fikri ona daha da yakın gelmeye başlamıştı. Ve böylece, Kral Aslan'ın liderliğindeki hayvanlar, ormanlarını güzelleştirirken insanlarla da dostluk içinde yaşamaya devam etti. Cesur Aslan'ın uzun hikayesi, sevgi, emek ve dostlukla dolu bir masal olarak anlatıldı ve herkesin kalbinde yer etti. Üzerinden uzun yıllar geçmesine rağmen buradaki hayvanlarla insanlar arasındaki kurulmuş olan bu köprü hiçbir zaman zedelenmedi. İnsanlar hayvanların aslında hayatlarında çok değerli bir yere sahip olduğun daha iyi anlamış oldular. Tabi hayvanlarda insanlara olan saygısını asla kaybetmediler.


Masal Ülkesi'nin sevimli bir köyünde, minik patileri ve büyük bir yüreği olan bir kedi yaşarmış. Bu kedi, diğer kedilere göre biraz farklıymış. Onun adı Cesur'muş. Cesur, etrafındaki tüm kedilere ve diğer hayvanlara yardım etmeyi çok severmiş. Arkadaşları, onun cesaretini ve yardımseverliğini her zaman örnek alırmış. Bir gün, Masal Ülkesi'nin ormanında başı belaya giren bir grup fare olduğunu duymuş. Cesur, hemen olay yerine koşmuşmuş. Fareler, büyük bir kurt tarafından kovalanıyormuş ve kaçacak yerleri yokmuş. Cesur, fareleri kurtarmak için hiç tereddüt etmeden kurdun önüne atılmış. Kurt, Cesur'a sert bakışlarla bakmış, ama kedinin gözlerindeki kararlılık ve cesaret onu durdurmuş. Cesur, kurtla konuşmuş ve ona dostça bir şekilde yaklaşmışmış. Kurt, ilk başta şaşırmışmış, ama Cesur'un samimi niyetlerini anlamış ve onunla arkadaş olmuşmuş. Cesur, kurtla birlikte diğer hayvanlara barış ve dostluk mesajı yaymış. Artık ormanda kimse kimseden korkmuyormuş. Cesur'un cesaret ve yardımseverliği halk arasında ün salmışmış. Bir gün, Masal Ülkesi Kralı, Cesur'u sarayına çağırmış. Kral, Cesur'a teşekkür ederek ona cesaret madalyası vermiş ve onu krallığın kahramanı ilan etmiş. Cesur, ödülünü alırken gözleri parlamışmış. Ancak o, her zaman yaptığı gibi, ödülü paylaşmak istemiş ve Madalyayı ormandaki tüm hayvanlara ithaf etmiş. Cesur Küçük Kedi, Masal Ülkesi'nin sevilen bir kahramanı olmuş ve onun cesareti ve yardımseverliği efsanelerde anlatılmışmış. Cesur, her zaman başkalarına yardım etmeye ve hayvanlar arasında barışı sağlamaya devam etmiş. Onun hikayesi, Masal Ülkesi'nin en unutulmaz masallarından biri olarak nesilden nesle aktarılmışmış. Böylece, Cesur Küçük Kedi'nin özverili ve sevgi dolu masalı sonsuza dek yaşamış. Cesur Küçük Kedi'nin özverili ve sevgi dolu masalı, Masal Ülkesi'nin dört bir yanında anlatılır olmuşmuş. Cesur, halkın gönlünde taht kurmuş ve herkes onun iyilik dolu kalbine hayranlıkla bakarmış. Kendisine ihtiyacı olan her canlıya yardım etmekten hiç vazgeçmemiş ve bunun için ne gerekiyorsa yapmış. Cesur, zamanla hayvanlar arasında bir lider haline gelmiş. Onun liderliğinde hayvanlar arasındaki iletişim ve dayanışma güçlenmiş, birbirlerine destek olmayı öğrenmişler. Birlikte çalışarak, Masal Ülkesi'ni daha yaşanabilir bir yer haline getirmişler. Masal Ülkesi, Cesur Küçük Kedi'nin cesareti ve sevgisi sayesinde değişip dönüşmüş. Cesur, yaşadığı bu masalsı serüvenden sonra bile, yüreği daima iyilik ve sevgiyle dolu olmuş. Onun masalı, insanların hayatlarına dokunmaya, kalplerini ısıtmaya devam etmiş. Cesur Küçük Kedi, Masal Ülkesi'nin unutulmaz kahramanlarından biri olmuşmuş ve masalı her kuşaktan çocuğa ilham vermeye devam etmiş. Bugün benim biricik sevgilim bu masal ile uyudu. Mışıl mışıl uyuyor 🙂 Belki olur da bu yorumumu görürsen aşkım, seni çok seviyorum. İyi ki hayatımdasın güzelliğim.


Bir zamanlar ormanın derinliklerinde bir ağaç kabuğunun içinde bir sincap ailesi yaşarmış. Bu ailede anne sincap, baba sincap ve iki küçük çocukları varmış. Bu küçük sincaplardan en büyüğünün adı Bisküvi, en küçüğünün adı ise Karamel'miş. Her ikisi de ormandaki hayvanlar tarafından çok sevilirmiş. Anne ve babalarına yardımcı olurlar, onları hiç üzmezlermiş. İnanılmaz fikirler üretirler, anne ve babalarını her zaman gururlandırırlarmış. Çok enerji dolu olduklarında kovalamaca oynamayı Saklambaç oynamayı ormanda farklı şeyler keşfetmeyi çok seven cesur çocuklarmış. - Yardım edin lütfen. Kimse yok mu? diye bağırıyormuş. Karamel ve Bisküvi sesin ya geldiği yöne gittiklerinde bağıran kişilerin arkadaşları porsuklar olduğunu görmüşler. Porsuklar kaçak avcıların hayvanları yakalamak için kazdıkları çukura düşmüşler. Sincaplar hiç düşünmeden arkadaşlarını kurtarmak isteseler de çukur oldukça derinmiş. Sonra bir anda bisküvinin aklına muhteşem bir fikir gelmiş. Kardeşi karamele çok iş düşüyormuş. Bisküvi önce uzun bir dal bulmuş. Dalın ucuna otlardan ip yapıp kardeşi Karameli belinden sıkıca bağlamış. Dalın diğer ucundan tutan bisküvi porsukların olduğu yere kardeşini indirmiş. Aşağıda Karamel arkadaşı porsuklara elini uzatmış. Bisküvi tüm gücünü kullanarak onları bir bir yukarıya çekmiş. Sonunda porsuk arkadaşlarını kurtaran sincap kardeşler, bir daha kimse düşmesin diye o çukuru toprakla kapatmış. Porsuk arkadaşları cesurca ha hayatlarını kurtaran Bisküvi ve Karamel'e çok teşekkür etmişler. Akşam olunca sincap kardeşler olup biteni anne ve babalarına anlatmış. Çocuklarının yaşadıklarını duyan anne ve babaları kulaklarına inanamamış. - Evet bu yaptığınız şey çok cesurca bir davranıştı. Sizi tebrik ediyorum çocuklar ancak bir dahaki sefere büyüklerinizden yardım almayı unutmayın. Çünkü çok daha tehlikeli bir durum olabilirdi demişler. Anne ve babalarının öğütlerini dinleyen iki kardeş kendileriyle gurur duymuşlar. Öyle yorulmuşlar ki yemeklerini yer yemez derin bir uykuya dalmışlar. Daha Fazla Çocuk Masalları İçin Kısa Masallar Kategorimizi Ziyaret Ediniz.


Bir zamanlar, masal gibi çok ama çok güzel bir ülkede, renkli ve büyülü bir çiçek açan duvar vardı. Bu duvar, masalsı bahçeleri çevreliyor ve ülkenin en güzel ve nadir çiçeklerine ev sahipliği yapıyordu. Duvarın her bir tuğlası, farklı bir çiçeği simgeliyordu. Masalsı ülkenin insanları, çiçek açan duvara büyük bir saygı ve hayranlıkla bakıyorlardı. Duvarın yanında zaman geçirmek, insanlara huzur ve mutluluk veriyordu. Duvarın etrafında yürüyüş yapmak, masalsı çiçeklerin kokusunu duymak ve renkli güzellikleri seyretmek büyülü bir deneyimdi. Bir gün, masalsı ülkenin hükümdarı olan Kraliçe, duvara olan sevgisini daha da artırmak istedi. Duvarın etrafında büyülü bir bahçe oluşturmak ve daha fazla çiçeği toplamak için emir verdi. Kraliçe, bahçeye nadir ve özel çiçekler ekletmek istiyordu. Masalsı bahçenin oluşması için birçok uzman ve bahçıvan çağrıldı. Onlar, çiçeklerin doğal yaşam alanlarına uygun şekilde dikimini yaparak duvarın etrafındaki bahçenin oluşmasına yardımcı oldular. Günler ve haftalar geçtikçe, masalsı bahçe, çiçek açan duvara daha da güzellik katıyordu. Bahçenin her bir köşesinde, rengarenk ve eşsiz çiçekler açıyordu. Masalsı ülkenin insanları, bu güzellikleri görünce şaşkınlık içindeydi. Bir gece, masalsı ülkeyi kaplayan büyülü bir ışıkla uyanıldı. Duvar ve bahçe, ışıkla parlamaya başlamıştı. Her bir çiçek, yıldızların ışıltısını andıran bir parıltı yayıyordu. Masalsı ülkenin halkı, çiçek açan duvarın büyülü bir güçle donatıldığını anlamıştı. Duvarın gücü, masalsı bahçeyi daha da büyülü ve eşsiz kılıyordu. Çiçeklerin kokusu, duvarın etrafını saran bir büyü olarak masalsı ülkenin her yerine yayılıyordu. Çiçek Açan Duvar, masalsı ülkenin en büyük hazine ve simgesi haline gelmişti. Her gün binlerce insan, duvarın yanında yürüyüş yapar, çiçeklerin güzelliklerine hayran kalırdı. Masalsı ülkenin insanları, duvarın büyülü gücüyle daha da sevgi dolu ve saygılı bir toplum haline gelmişti. Çiçek Açan Duvar'ın masalı, doğanın güzelliklerine olan sevgiyi ve saygıyı vurguluyordu. Masalsı ülkenin efsanevi hikayeleri arasında en parlak olanıydı. Çiçek Açan Duvar'ın gücü ve güzelliği, masal ülkesinin sonsuz hayal gücünü beslemeye devam edecekti.


Bir zamanlar bir ormanda dere kenarında yaşayan rengarenk çiçekler varmış. Hava o kadar sıcakmış ki çiçekler susuzluktan kavrulmuşlar. Az ileride gürül gürül akan dere varmış ama ayakları yokmuş ki nasıl gitsinler. Yağmurun yağmasını dört gözle bekliyorlarmış. Oradan geçen bir ağustos böceğinden yardım istemişler. Çiçekler ağustos böceğine Ne olur ağustos böceği kardeş şu dereden ne olur bize biraz su getirir misin sıcaktan ölmek üzereyiz. demişler. Ağustos böceği maalesef size yardım edemem ben oraya kadar gidip kendimi yoramam demiş. Daha sonra oraya bir kelebek gelmiş kelebekten de yardım istemiş çiçekler oda kusura bakmayın ama ben o dereye gidip size su getiremem kanatlarım ıslanırsa bir daha uçamam diye çiçeklerin isteğini reddetmiş. Çiçekler artık tam umudu kesmiş ölmeyi beklerken bir anda bir saka kuşu gelmiş yanlarına çiçekler şaka kuşuna ne olur bize yardım et eğer bir yudum su içmezsek ölürüz biraz şu dereden su getirir misin bize demişler. Saka kuşu teklifi kabul etmiş. Dereden suyu küçücük gagasıyla defalarca çiçekler için taşımış. Çiçeklere adeta can suyu olmuş. Ölmekten son anda kurtulmuşlar. Saka kuşu ise yorgunluktan çiçeklerin dalları arasına bayılmış. Sonra bir anda yağmur yağmaya başlamış. Çiçekler bir yandan sevinirken bir yandan da şaka kuşunun ıslanmaması için yapraklarıyla tüylerini örtmüşler. Masal bu ya çiçeklerin renkleri yağmur suyuyla saka kuşunun üzerine akmış. Yağmur durunca saka kuşu uyanmış. Bizim çiçekler saka kuşunu görünce gözlerine inanamamışlar. Öyle güzel rengarenk tüyleri olan bir kuşa dönüşmüş ki hepsi hayran kalmışlar. Saka kuşuna hemen derenin kenarına gidip kendine bakmasını söylemişler. Saka kuşu rengarenk tüylerini görünce çok mutlu olmuş. Saka kuşu yaptığı küçücük bir iyiliğe karşılık Allah tarafından kendisine hediye olarak bu güzel tüylerin verildiğini anlamış. Bundan sonra da her zaman yardıma muhtaç olanlara yardım etmeye karar vermiş. Çiçekler kendisine çok teşekkür etmişler. O olmasaydı az daha öleceklerini söylemişler. Saka kuşu çiçeklere veda edip neşe içinde yuvasına doğru yol almış. Daha Fazla Çocuk Masalları İçin Hikaye Oku Kategorimizi Ziyaret Ediniz.


Cennete benzerliğiyle nam salmış olan Osaka'da bir bahar sabahıydı. Güneşin pırıltıları sakura dallarının arasından tüm güzelliyle halkı selamlıyordu. Çiçeği burnunda imparatoriçe Sakuramachi'nin tahta çıkmasına üç günden az bir zaman vardı ki bu heybetli tören hazırlıklarıyla ülkeyi tatlı bir telaş sarmıştı. Kumaşların en güzeli, mahsullerin en tazesi, süslerin en renklisi ve daha nicesi el birliğiyle saraya taşınıyordu. Ne var ki, bu güzel kargaşanın ardında imparatoriçe halinden pek de memnun değildi. Bunun sebebi; kuzeninin kıskançlıktan dolayı güzel Sakuramachi'ye yaptığı büyü idi. Kendisi güzel mi güzel olmasına karşın saçları hiçbir zaman var olmamıştı ve bu durum onu insanlardan uzaklaştırmış, dünyaya ve aynalara küsmesine sebep olmuştu. Büyü şiddetli kin ve nefretin etkisiyle epey güçlü yapılmıştı ve çözülmesi için dünyada en değerli şeye sahip olmak gerekiyordu. Şehir merkezine epey uzak bir muhitte yaşayan Haruki bir silah ustasıydı. İmparatoriçenin ilanından önceki dönemde Japonya yakınlarında gerçekleşen bir savaşta felç olmuş, yürüme yetisini kaybetmişti. Tüm enerjisini tutkunu olduğu zanaat olan silah yapımına adamıştı. Öyleydi ki dili baldan tatlı, bakışları kalbi ısıtan, fikri kötü düşüncelerden ırak ve sözü özü bir insandı. Yaptığı işle tezat bir hayat süren, kısa sürede herkesten farklı olduğu sezilen bir kişiydi. Bir gün hassas bir işe odaklandığı esnada bahçesine giren atların heybetli sesiyle irkildi. Evinde tek başınaydı. Askerlerin kapıyı güçlü vuruşlarından tedirgin olan Haruki zorlukla kapıya ulaşabildi. Kendisine verilen mektubu hayretler içinde okudu ve gözelerine inanamadı. İmparatoriçe kendisinden zümrüt ve yakutlarla bezenmiş çok özel bir hançer yapmasını istemişti. Gizliden gizliye artık hayatına son vermek istiyordu. Hemen işe koyulan silah ustası bu emre bir anlam vermeye çalıştı fakat bir türlü sebebini anlayamadı. Hançerin bitmesine yakın Haruki'nin kapısı yeniden çalınmış, karşısında güzel kimonosuyla ve başında göz kamaştıran şapkasıyla bir kadın beliriverdi. Gördükleri karşısında hayran kalan silah ustası, kadının güzel konuşmasıyla daha da mest oldu. Bu kişi kimliğini saklayarak gelen Sakuramachi'nin ta kendisiydi. Tüm günü hançerinin işlenişini izleyerek geçiren Sakuramachi, hem yakında bu hüzünden kurtulacağı için mutlu oluyor hem de Haruki ile geçen zamanlarından keyif almaya başladığını hissediyordu. Haruki için de durum farklı değildi. Günler günleri kovalarken onlar da güzel duyguların esiri oldular. İmparatoriçe bir gün durumunu silah ustasıyla konuşmaya karar verdi ve bu görünüşüyle sevilebileceğinden emin olmak istedi. Bunları öğrenmesine karşın Sakuramachi'ye büyük bir şefkatle yaklaşan Haruki, yalnızca onunla kurduğu güzel bir hayatı hayal ediyordu. Birbirlerini oldukları gibi seven bu iki insan, gün doğumunda el ele ve kalp kalbe bakışarak birbirlerine sevgiyle bağlandılar. Şafak vakti bittiği ve gün yüzünü gösterdiği esnada büyünün lanet kalktı ve imparatoriçe Haruki'ye en güzel haliyle göründü. Ardından tüm gerçekleri öğrenen silah ustası ve Sakuramachi, herkesten uzakta tertemiz bir sayfa açtılar ve kendisi de imparatoriçenin sevgisiyle zamanla iyileşti. Sonsuza kadar mutlu ve sevgiyle yaşadılar.


Bir zamanlar çok eski ülkelerin birinde yaşayan bir çiftçi varmış. Bu çiftçinin iki oğlu varmış. Çiftçi artık ihtiyarlamaya başlamış. Tarla işleri kendisine zor geliyormuş. Çocuklarını yetiştirmek için tarla işlerini öğretmek istemiş. Ancak çiftçinin oğulları her zaman birbirleriyle kavga eder ve birbirlerini kıskanırmış. Ne zaman babaları bir diğeri için bir şey getirse diğeri huysuzluk çıkarıyor ve bir türlü kardeşine rahat vermiyormuş. Hal böyle iken çiftçi bu işi öğrenemeyeceklerini anlamış. Bu böyle sürüp gidemezmiş. Çiftçi bir çare aramış. Çiftçi iki oğlunun kavgasına son vermek için bir yarışma düzenlemeye karar vermiş. Tarlanın ortasına şiddetli rüzgarın da etkisiyle bir ağaç devrilmiş. Çiftçi ne kadar uğraşsa da bu ağacı kaldıramamış. Bu ağacı hangi oğlu kaldırmayı başarırsa bir kese altını ödül olarak vereceğini söylemiş. Büyük oğul çırpınmış, didinmiş, ağaç kütüğünü kaldırmak için çok uğraşmış. Ancak yerinden bile kıpırdatamamış. Babasının yanına gelip utanarak ne kadar uğraşsa da kütüğü kaldıramadığını söylemiş. Abisinin kütüğü kaldıramadığını duyan küçük oğul çok sevinmiş. Kendisinin kütüğü kaldıracağına eminmiş. Ertesi sabah erkenden yanına zincir, ip ve daha bir sürü alet edevat almış. Zincirlerle halatlarla iyice bağlamış. Bir o yana çekmiş, bir bu yana çekmiş derken sonunda o da abisi gibi pes etmiş. O da koca kütüğü yerinden bile oynatamamış. İki oğul babalarının yanına gelip ne yaptılarsa kütüğü yerinden oynatamadıklarını söylemişler. Babaları önceden böyle olacağını biliyormuş. Çocuklarına ikisinin birlik olmalarını ve tekrar denemelerini söylemiş. Babaları Birlik olmak güçlü olmaktır demiş. Sabah tarlaya giden çocuklar el ele verip kütüğü yerinden oynatmışlar. Tarlanın kenarına kadar sürmüşler. Babaları haklıymış. Gerçekten de birlik olmak güçlü olmakmış. Görevi yerine getiren çocuklar çok mutlu olmuşlar. Hemen babalarının yanına gidip bir kese altın ödülünü almışlar. Babaları altını ikisine paylaştırmış. Çocuklar babalarına bundan sonra asla kavga etmeyeceklerine, her işlerini birlikte halledeceklerine söz vermişler. Birbirlerinden ve babalarından özür dilemişler. Babalarından öğrendikleri işin püf noktaları sayesinde ikisi de uzman birer çiftçi olmuşlar. Babaları ve oğulları bundan sonra hep birlikte mutlu mesut yaşamış. Daha fazla uyku masalları makalesi için 3 yaş masalları ve hikayeleri kategorimizi ziyaret edebilirsiniz.


Uzak ülkelerin birindeki bir köyde çilekleri çok seven küçük bir kız çocuğu varmış, bu kızın ismi de Ayşe' imiş. Ayşe'nin yaşadığı minik köyde hiç çilek yetişmezmiş. Bu köye her yıl çilek mevsimi geldiğinde çilekleri getiren bir kamyoncu amca varmış. Annesi ona her seferinde o çileklerden alırmış. Ama Ayşe bu çilekleri o kadar çok severmiş ki keşke biraz daha olsa da daha çok yesem diye içinden geçirirmiş. Fakat bu çilekler yılda sadece bir defa yetiştiği için yılda bir kez köylerine gelirmiş. Ayşe çilekleri o kadar çok severmiş ki, bir gün şöyle bir karar vermiş. Bir dahaki çilek kamyonu geldiğinde kendisi içine girip bir suru yiyecekmiş. Günler günleri kovalamış ve o beklediği gün gelmiş. Sabah olunca erkenden uyanmış ve gelen kamyon arabasının yolunu gözlemeye başlamış. Öğlene doğru beklediği çilek kamyon gelmiş, Ayşe o kamyonun bir ucundan kasaya girmiş ve yemeye başlamış. Ayşe'nin annesi de kamyondan çilek almak için evden çıkmış, bütün köy çileklerini alırken Ayşe'de yemeye devam ediyormuş. Kamyoncu amca satışlarını yaptıktan sonra o köyden uzaklaşmaya başlamış ve başka köye doğru yola çıkmış. Ayşe'nin bir süre sonra karnı ağrımaya başlamış ve kamyondan çıkmaya karar vermiş. Ayşe şaşkınlık içerisinde çevresine bakınmaya başlamış. Birde ne görsün. Ayşe köyünde bile değilmiş. Yol da hareket eden bir kamyonun içerisinde olan Ayşe hem korkudan hem de karnı ağrıdığı için ağlamaya başlamış. Fakat kamyoncu amca onun sesini yolda olduğu için duyamıyormuş. Ayşe kimsenin ona yardım etmediğini görünce daha da korkmuş. Kamyoncu amca biraz daha ilerledikten sonra başka bir köyde çileklerin satmak için durmuş. O sırada gelen ağlama sesini duyan kamyoncu amca bu kızın nereden geldiğini anlayamamış. Çileklerden almaya gelen insanlarda ne olduğunu sormuş ve bu durumu gören köy halkından bir teyze hemen Ayşe'yi tanıyı vermiş. Ayşe'yi yanına çağırmış ve ona sarılmış. Bu teyze Ayşe'nin halası imiş, Ayşe'de halasını tanımış ve hemen oda ona sımsıkı sarılmış ve ağlamış. Ayşe'nin durumu anlatması ile durum anlaşılmış. Kamyoncu amca ise Ayşe'yi ve halasını alarak Ayşe'nin köyüne doğru yola çıkmışlar. O sırada Ayşe' nin annesi ise Ayşe' nin kaybolduğunu düşünerek her yerde Ayşe'yi arıyormuş. Ama kimse Ayşe'nin nerde olduğunu bilmiyormuş. Ayşe ve halası beraber köylerine doğru ilerlerken yaptığının yanlış olduğunu Ayşe'ye anlatmışlar. Ayşe'de pişman olduğunu bir daha asla böyle bir şey yapmayacağını söylemiş. Hava kararmaya başlamış ve Ayşe'nin ailesi çok korkuyormuş. O sırada Ayşe ve halası köye varmışlar. Ayşe annesine ve babasına uzun uzun sarılmış. Çilek getiren kamyoncu amcaya teşekkür edip uğurlamışlar ve Ayşe halası ile birlikte evlerine girmişler. Ayşe bir daha anne ve babasından habersiz hiçbir yere gitmemiş. Annesinin sözünden de çıkmamış. Her sene çilek getiren amca Ayşe'ye hep biraz daha fazla çilek yemesine izin vermiş. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.


Bir varmış bir yokmuş evvel zaman içinde kalbur saman içinde çok güzel bir çilekli orman varmış. Bütün çocuklar bu sokağa gelir, istedikleri kadar çilek yerlermiş. Günlerden bir gün Ali isimli bir çocuk, annesi ile yolda geziyormuş. Yolda gezerken bir sürü çocuk ile karşılamış. Çocuklar birbirleri ile sevinç içinde gülerek oyunlar oynuyorlarmış. Ali ise bu durumu görünce çok şaşırmış. Çünkü onun yaşadığı mahallede kimse birbirleri ile oyunlar oynamazmış. Ali dikkatini bir türlü çocuklardan ayıramamış. Çocuklar hem birbirleri ile oyun oynuyor aynı zamanda da bir şeyler yiyorlarmış. Ali annesinden izin alıp çocukların yanına gitmiş. Çocuklara nasılsınız çocuklar demiş. Çocuklar ise hiç oralı olmamışlar, o kadar güzel oyun oynuyorlarmış Ali'nin sesini bile duymamışlar. Ali, çocukların eline baktığı zaman çilekli şeker yediklerini görmüş. Şeker o kadar güzelmiş ki, Ali ne kadar da güzel şeker yiyorlar diye düşünmüş. Şekerden etrafa buram buram çilek kokusu yayılırken Ali çocuklara, ellerindeki şekerlerin nereden geldiğini sormuş. Çocuklar az ötedeki ormandan geldiğini söylemişler. Ali bu durumu çok merak etmiş. Nasıl olur da bir ormanda şeker yetişir diye düşünmüş. Merak ettiği ormana kendi kendine gitmiş. Az gitmiş, uz gitmiş dere tepe düz gitmiş ve karşısına kocaman bir akarsu çıkmış. Ormanda akarsuyun ne işi var diye düşünürken akarsudan çok güzel bir koku geldiğini görmüş. Kokunun peşine gitmiş ve akarsuyun hemen yanında bir ağaç varmış. Ağaçtan bir ses yükselmiş. Gelen seste, sen de şeker yemek ister misin demiş. Ali çok heyecanlanmış ve hemen evet diye yanıt vermiş. Ali ağaca nasıl çilekli şeker verdiğini sormak istemiş. Ağaç, yıllarca birçok çocuğa çilekli şeker verdiğini ve bundan çok mutlu olduğunu söylemiş. Ali, daha önceden hiç şeker veren bir ağaç görmediğini ifade etmiş. Bunu duyan çilekli ağaç çok duygusallaşmış. Ali, bir anda endişe etmeye başlamış. Ne oldu ağaç kardeş seni üzdüm galiba demiş. Bunu duyan ağaç, hayır üzmedin, fakat sen bana anılarımı hatırlattın demiş. Ali, meraklı bir şekilde nasıl bir anısının olduğunu sormuş. Çilekli ağaç, yıllar önce ormanlardan gelen adamların kendisini kesmeye çalıştığını söylemiş. Ali, bu durum karşısında çok şaşırmış. Neden seni kesmeye çalışıyorlar, anlamış değilim demiş. Çilekli ağaç ağlamış ve kendisinin şekerleri nedeniyle birçok çocuğun dışının çürüdüğünü söylemiş. Bunu duyan Ali, çok üzülmüş. Ama bu senin suçun değil demiş. Çilekli ağaç, bundan sonra bana söz verin demiş. Ali, neyin sözü ağaç kardeş diye yanıt vermiş. Çilekli ağaç, artık benim şekerlerimi yiyen bütün çocuklar dişlerini fırçalamalıdır, demiş. Ali, bunu kendisine bir görev bilmiş. Ağacın hemen yanına dişlerinizi fırçalayın çocuklar, diye bir yazı yazmış. O günden sonra bütün çocuklar hem çilekli şeker yemişler hem de dişlerini fırçalamışlar.


Evvel zaman içinde kalbur saman içinde bir varmış bir de yokmuş. Güzel zamanlardan birinde ormanın içinde büyüyen yaşlı bir çınar ağacı varmış. Çınar ağacı yıllarca ormanın en kuytu köşesinde tek başına yaşarmış, yalnızlığına o kadar çok alışmış ki. Bir gün yaşlı Çınar ağacının hemen yanına minik bir küçük ağaç dikmişler. Yeni dikilen ağacı gören çınar ağacı yalnızlığa alışık olunca çok sinirlenmiş çok öfkelenmiş. Özgürlüğünün gideceğini rahatlığının bozulacağını seslerin olacağını düşünmüş. Aradan birkaç gün geçmiş ağaçlar başlamış konuşmaya kendi aralarında tabii ki çınar ağacı yalnızlığa alışkın olduğu için bu durumdan çok rahatsız olmuş. Minik ağaçlar o kadar güzel ses çıkartıyorlarmış ki ama Çınar ağacı bu seslerden rahatsız oluyormuş. Ne için bu kadar çok gürültü yapıyorsunuz, niye gülüyorsunuz, size komik gelen şey ne Çınar ağacı sinirlendikçe minik ağaçlar daha çok gülmeye ve sesleri çoğalmaya başlıyormuş. Minik ağaçlardan bir tanesi ama biz konuşmazsak sohbet etmezsek birbirimizle eğlenmezsek bugünler hiç geçmez ki çok sıkılırız eğlenemeyiz dertleşemeyiz demiş. Çınar ağacı buna daha çok sinirlenmiş minik ağacın söylediğini cevap verememiş ve gökyüzüne bakmış. Günler küçük ağaçların şen kahkahaları gülmeleri eğlenmeleri ile geçiyormuş. Çınar ağacının surat asmasıyla geçmiyormuş. Yine günlerden bir gün çok şiddetli kuvvetli bir rüzgar esmiş. Rüzgar o kadar çok kuvvetli esmiş ki bütün ağaçların meyveleri yerlere dökülmüş, düşen yaprakların etrafa uçuşmasıyla gökyüzünün kararması bir olmuş. Ormanda bulunan bütün ağaçlar kökleriyle ve tüm güçleriyle toprağa tutunmaya çalışmışlar. Tam o sırada çınar ağacının bütün dalları birbirinden ayrılmaya başlamış. Çınar ağacı onları bir arada tutamamış. Çok çabalamış ama en sonunda dallarından birisi düşmüş. Dalları tek tek kırılmaya başlayan çınar ağacı bağırmış yardım edin yardım edin dalım kırılıyor dallarım gidiyor. Canım çok yanıyor lütfen yardım edin. Bunu duyan minik ağaçlar Çınar ağacının yanında olmak istemişler. Ne yapacaklarını düşünmüşler. Tam da o sırada Çınar ağacına en çok yakın olan minik ağaç dallarının hepsini Çınar ağacına destek olması için toparlamış ve kırılmasın diye dalların altına girmiş. Bir an olsun acısı dinen Çınar ağacı kırılmak üzere olan dallarını tekrar sarmış sarmalamış. Minik ağaçlar çınar ağacının sözleri karşısında çok etkilenmişler. Yaşlı ağacın tekrar iyi bir ağaca dönüşmesine çok sevinmişler. O gün bugündür Çınar ağacı etrafına ne kadar çok yeni minik ağaç dikilirse dikilsin o kadar çok mutlu oluyormuş ki! ağaçların çoğalmasından. Artık onlarla beraber yaşıyor, sohbet ediyor, günlerinİ neşe içinde geçiriyormuş. Bundan sonra da ormanda yalnız kalmamak için elinden geleni yapıyormuş. Bu masalda burada biter iyi uykular çocuklar. Daha fazla masal okumak isterseniz Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz. Bende canım kızım Güllüme okudum ama uyumadı haylaz kızım.


Bir varmış bir yokmuş köyün birinde kuluçkalarından yumurta çıkmasını heyecanla bekleyen bir anne ördek varmış. Günler geçerken kuluçkaların çatlama zamanı gelmiş ve tüm yumurtalar tek tek çatlayıp yavru ördekler dışarı çıkarken kuluçkadaki yumurtanın biri çatlamamış. Çok güzel yavrulara sahip olan anne ördek çatlamayan yumurtasından da güzel bir ördek yavrusunun çıkmasını beklemeye başlamış. Bir süre sonra kalan yumurta da çatlamış. Ancak yumurtadan çıkan yavru anne ördeğin beklediği gibi güzel değilmiş. Aksine diğerlerinden çirkinmiş. Anne güzel gördüğü yavrularını kucaklarken çirkin ördek yavrusunu tek başına bırakmış. Çirkin ördek yavrusu buna çok üzülmüş. Kardeşlerinin yanına gitmeye çalışmış ancak kardeşleri de onu sevmemiş ve çirkin olduğu için onunla dalga geçmişler. Annesinden sonra kardeşleri tarafından da dışlanan çirkin ördek yavrusu buna dayanamamış ve evden kaçmaya karar vermiş. Bir gün sabahın erken saatlerinde annesi ve kardeşleri uyurken evden kaçmış. Maksadı kendisine benzer birilerini bulmak ve çirkin olmadığını ispat etmekmiş. Gittiği yerlerde çok sayıda kuşla karşılaşan ördek hiç birinin kendisine benzemediğini fark etmiş ancak yılmamış. Kendi gibi birinin olacağına çok inanıyormuş. Günler sonra çirkin ördeğin yolu bir göle düşmüş. Bu gölde yaban ördekleri yüzüyormuş ve çirkin ördek yavrusu yaban ördeklerini izlemeye başlamış. Derken birden bir avcı çıkmış ve gölde bulunan yaban ördeklerini vurmuş. Bu olay çirkin yavruyu çok korkutmuş ve onlar gibi ölmek istemeyen yavru avcıdan saklanmış. Ancak avcının köpeği ördek yavrusunu fark etmiş ve onun çirkin olduğunu görünce ördekten çok korkarak kaçmış. Anne ve kardeşlerinden sonra köpekten de benzer tepkiyi gören çirkin ördek yavrusu yıkılmış ancak yine de pes etmemiş. Günlerce kendisi gibi olan birini bulmak için yürüyen yavru ördek çok yorulmuş. Bir ormana yolu düşünce burada dinlenmek istemiş ancak hava çok soğuk olduğundan üşümeye başlamış. Çirkin ördek yavrusu titrerken ormana odun için gelen çocuklar onu görmüşler ve ısınması için evlerine götürmüşler. Evlerinde önce onun ısınmasını sağlamışlar sonrada onu beslemişler. Ayrıca yavrudan hiç korkmamışlar. Onların kendinden korkmaması ve sevmesi çirkin ördek yavrusunu çok mutlu etmiş. Çocuklar ördeği çok sevmişler ancak evlerinde bulunan kedi hiç sevmemiş. Bu nedenle onun evden gitmesini istemiş ve çirkin ördeği kovmaları için plan yapmış. Oduncu çocuklar ve ailesi evde yokken şişede bulunan sütü yere dökmüş ve ailenin eve döndüklerinde sütü dökenin ördek yavrusu olduğunu sanmalarını sağlamış. Planı aynen de olmuş ve aile sütü çirkin ördek yavrusunun döktüğünü sanarak onu evden kovmuş. Çok üzülen ördek yavrusu tekrar yollara düşmüş. Umudu iyice tükenmeye başlayan çirkin ördek yavrusu bir göle ulaşmış ve buradaki kuşların kendisine benzeyip benzemediğini incelemeye başlamış. Kuşların arasında kuğu isimli kuş onun dikkatini çekmiş ve incelemeye başlamış. Kuğuyu izlerken çok susayan çirkin ördek yavrusu su içmek için göle yaklaşmış ve göldeki resmini görmüş. Kendini görünce izlediği kuğuya çok benzediğini fark etmiş. Kendini incelerken onu sevmeyen ailesine kuğu olduğu için benzemediğini anlamış. Kuğu olduğunu anlayınca göldeki diğer kuğuların yanına gitmiş ve kendi gibi olan kuğularla birlikte mutlu mesut yaşamış. Çirkin ördek yavrusu masalı da burada bitmiş.


Bir varmış bir yokmuş uzak diyarlardan birisinde büyük bir çiftlik varmış. Bu çiftlikte şirin bir de ördek ailesi varmış. Bu aileden anne ördek yumurtalarının üzerinde oturmuş yavrularının çıkacağı günü büyük bir heyecanla bekliyormuş. 7 tane yumurtası olan anne ördek güneşli bir sabahın ilk saatlerinde nihayet yavrularına kavuşmuş. Yumurtaları tek tek çatlamaya başlayan anne ördeğin yavrularını tüm güzellikleri ile yumurtalarından çıkmışlar. Ancak bir tanesi henüz çatlamaya bile başlamamış. Anne ördek bu duruma şaşırsa da bir süre daha bu büyük yumurtanın üzerinden oturmaya karar vermiş. Bir süre sonra nihayet en büyük yumurta da çatlamış. Dışarı çıkan ördek etrafa meraklı gözler ile bakıyormuş. Ancak bu ördeğin diğer ördeklerden farklı olması kardeşlerini ve annesini çok şaşırtmış. Diğer ördeklerden daha gri ve iri olan bu ördeğe diğer kardeşleri gülmeye başlamışlar. Daha sonra aralarından bir tanesi büyük ördek yavrusuna bir anda; Çok çirkin olduğunu söyledi. Anne ördek de; Sen nasıl bir ördeksin böyle diye söylendi. Tüm kardeşlerinin çirkin diye alay ettikleri büyük ördek bu duruma çok üzülmüştü. Bir süre sonra ise tüm yavrular büyüdüler. Ancak çirkin ördek yavrusu diğer kardeşlerinin neredeyse iki katı olmuştu. Bunun üzerine anne ördek; Neden bu kadar büyüdün sen benim annem gibi oldun dedi. Günler geçtikçe kardeşlerinin bile onunla oynamadığı çirkin ördek yavrusu daha da içine kapanmıştı. Her gün daha fazla üzüntü içine kapılan çirkin ördek yavrusu ile arkadaşları da sürekli dalga geçiyorlarmış. Anne ördeğin ise sürekli korumaya çalıştığı çirkin ördek yavrusu için anne ördek; Yavrum benim acaba neden bu kadar çirkinsin ki diye düşünüyormuş. Günler birbirini kovalarken her geçen gün çirkin ördek yavrusunu daha da yalnız hale getirmiş. Geceleri tek başına ağlayan büyük ördek kimse tarafından istenmediğini düşünüyormuş. Sürekli olarak kendi kendine aynı soruları soran çirkin ördek; Neden çirkinim? Niye farklıyım, sorularını düşünerek ağlıyormuş. Günler böyle devam ederken ördeklerin yaşadıkları gölün etrafında bir gün avcılar gelmiş. Ördekleri tek tek avlayan bu kişilere yavrularına yemek arayan anne ördek de yakalanmış. Tüm bu olanlardan habersiz olan çirkin ördek yavrusu da tüm gece annesinin dönmesini beklemiş ama ne gelen var ne giden. Bu durum üzerine annesini aramaya karar veren çirkin ördek ilk olarak yakınlardaki bir köpeğin yanına gitmiş. Ama köpek onunla konuşmak dahi istememiş. Köpek; - Git buradan senin gibi çirkin bir ördek ile konuştuğumu kimse görmesin. demiş. Daha sonra tavuğun yanına giden çirkin ördek aynı durumu yine yaşamış. Tavuk çirkin ördek yavrusuna; kendisini bile ondan güzel olduğunu söyleyerek onu uzaklaştırmış. Annesinin dönmemesi ve diğer hayvanların davranışları nedeniyle iyice yalnızlaşan çirkin ördek yavrusu çiftliği tek etmeye karar vermiş. Bir sabah çiftlikten ayrılan ördek yavrusu yüzerek gölün diğer tarafına ulaşmayı başarmış. Yolculuğa ilk çıktığı andan itibaren gördüğü tüm hayvanlara aynı soruyu sormuş çirkin ördek; Benim gibi ördek gördünüz mü? Her defasına aynı olumsuz cevabı alan çirkin ördek yılmadan yoluna devam ediyormuş. Diğer göle vardığında ise kazlar ile karşılaşmış. Kazlar çirkin ördeği avcılar konusunda uyararak oradan gitmesini söylemişler. Bir diğer göle geldiğinde ise çirkin ördek kimseyi görememiş. Artık kimse tarafından istenmemekten bıkmış olan çirkin ördek bu ıssız gölde sonsuza kadar saklanmaya karar vermiş. Bu yeni evinde yalnız olmasına rağmen kimsenin kötü söz söylemediği çirkin ördek çok mutluymuş. Göç zamanı geçen kuşları izliyor. Keşke bende onlar gibi olabilseydim diyormuş. Aylar geçmiş ve kara kış iyice bastırmış. Gökyüzünden beyaz beyaz küçük bir şeyler düşmeye başlamış. Hayatında ilk defa kar gören çirkin ördek bu beyaz örtüyü çok sevmiş. Havadan tek tek düşen kendi üzerini bembeyaz yapan bu görüntü de bir süre oynayan çirkin ördek yemek sıkıntısı çekmeye başlamış. Karların her tarafı kapatmasından dolayı yemek bulmamaya başlayan çirkin ördek bir süre bu durum ile mücadele etse de artık dayanamamış. Daha sonra bulunduğu yeri terk etmek zorunda kalan çirkin ördek yemek bulmak için yürüme kararı almış. Bir süre yürüdükten sonra üşüyen ve yorulan ördek bir çiftçi ile karşılaşmış. Bu diğerlerinden farklı olan ördeğe acıyan çiftçi onu ceketinin içine almış ve evin götürmüş. Soğuk havalar geçtikten sonra ise çiftçi daha da büyüyen çirkin ördeğin özgürce dolaşabilmesi için onu yakındaki bir göle bırakmış. Çiftçinin kış ayları boyunca çok iyi baktığı çirkin ördek tekrar bir başına kalmış. Ne yapacağı hakkında bir fikri olmayan çirkin ördek başlarda tekrar aynı şeyleri yaşamaktan çok korkmuş. Daha sonra önceden yaşadığı ıssız göle gitmeyi düşünerek cesaretini toplamış göl kenarında yürümeye başlayan ördek uzun aradan sonra ilk defa göldeki yansımasından kendisine bakmış. İlk başta gördüklerine kendisi dahi inanamayan ördek arkasında birisinin olduğunu sanmış. Farklı hareketler yapan çirkin ördek göldeki yansımasının da aynı hareketleri yapması ile şaşkınlık içinde; Bende gördüğüm kuşlar gibi güzelim artık demiş. Çiftçinin bakımı sonrasında çok değişen güzelleşen ördek bu halini ilk olarak kendisini ile dalga geçenlere göstermek istemiş. Hemen yeni halini kardeşlerine göstermek için yola koyulan çirkin ördek bir kuğu sürüsü ile karşılaşmış. Onlardan birisi olduğu için kuğular onu hemen aralarına almışlar. Yeni arkadaşları ile uzun süre eğlenceli şekilde yolculuk yapan çirkin ördeği uçarken gören bir çocuk arkadaşlarına; Hey! Şu en arkada uçan kuğunun güzelliğine bakın diyerek çirkin ördek yavrusunu göstermiş. Gerçekten de çirkin ördek en başından beri bir kuğuymuş aslında. Sadece şanssız şekilde ördek yumurtalarına düştüğü için hayatı boyunca hep yanlış yerdeymiş. Yaşadığı bunca zorluktan sonra gerçek ailesine kavuşan çirkin ördek yavrusu da sonunda mutlu bir hayat yaşamaya ve kendisiyle barışmaya karar vererek mutlu mesut yaşamaya başlamış.


Anne ördek yumurtalarının kırılmasını ve bebeklerine kavuşmayı bekliyormuş. Bütün yumurtalar zamanı gelmiş kırılmış ama içlerinde en büyük yumurta bir türlü kırılmıyor muş. Bir süre sonra kabuk yavaşça çatlamaya başlamış ve içinden diğerlerinden farklı renkte ve diğerlerine benzemeyen son yavru da çıkmış. Yavru gerçekten de diğerlerinde çok farklı gri renkte imiş. Anne onu görünce şefkatle içinden umarım değişir ileride diye geçirmiş. Ama değişmemiş. Kümesin diğer hayvanları zamanla onunla alay etmeye ve çirkin ördek yavrusu demeye başlamışlar. Zavallı yavru ördek bu dışlanmaya o kadar üzülmüş o kadar üzülmüş ki, sonunda uzaklara gitmeye karar vermiş. Paytak ayakları uzun uzun yürümüş, yorulmuş, acıkmış, gece olup karanlık basınca da korkmuş. Çareyi uyumakta bulmuş. Sabah olup da uyanınca kendisini bir göl kıyısında bulmuş. Yaban ördekleri burada çılgınca eğleniyorlarmış. Yavru ördek çok sevinmiş ve tam kendini onlara tanıtmaya hazırlanırken bir tüfek sesi duymuş. Çok korkmuş ve derhal kaçmış. Kendisini bir çiftlik evinde bulmuş. Evin sahibesi onun doyurmuş, ısıtmış çok güzel bakmış ama bizim yavru kendisine yaşayacak bir göl bulmakta inatçıymış. Buradan da ayrılıp kendisine göl aramaya devam etmiş. Günlerce yürümüş yürümüş ve sonunda aradığını bulmuş. Hemen orada yaşamaya başlamış. Bu arada kendi başına olmayı, kendi başına yetmeyi öğrenmeye de başlamış. Gelişmeye, büyümeye başlamış. Serpilmiş, görüntüsü de değişmiş. Gölden geçen kuğu sürülerine bakıp iç geçiriyormuş. Onların o güzel, asil ve zarif görünüşlerini hayranlıkla izliyormuş. Günlerden bir gün bir kuğu sürüsü göle yerleşmiş ve bizim yavru ile tanışmaya gelmişler. Bizim yavru kendisini çirkin sandığından ve kendisini onların güzelliklerine yakıştıramadığından, önce bu güzel kuğularla konuşmaya çekinmiş . Fakat tam o sırada suya yansıyan görüntüsünü görmüş ve çok şaşırmış. Artık oda dünyalar güzeli bir kuğu olmuş. Diğer kuğu sürüsüne katılmış ve ömür boyu onlar ile mutlu mesut yaşamış.