Günün birinde, kadın hamile olduğunu fark etmiş ve çok mutlu olmuşlar. Hamilelik döneminde kadın, yan bahçedeki ağaçtan bir meyve yemek istemiş. Ancak o marullar kötü bir cadıya aitmiş. Kadının kocası, karısının dileğini yerine getirmek istemiş ve gizlice bahçeye girmiş ve bahçedeki marulları koparmış. Hmm... Hem de taze ve lezzetli marullar... Ertesi gün tekrar marul koparmaya gittiğinde, karşısında cadıyı bulmuş. Çok korkmuş ve tam kaçmaya çalışırken cadı seslenmiş: Sen neden burada benim ağacımdan marul koparıyorsun? Üstelik benden izin bile almadan! Adam titreyerek cevap vermiş: Siz kötü bir cadısınız. Ben sizden izin istemeye çok korktum. Cadı bu cevap üzerine oldukça sinirlenmiş. Öyleyse sen artık cezalısın. Benden marul çalmanın bir bedeli var. Çocuğun doğar doğmaz bana teslim edeceksin. demiş. Adam korkuyla kabul etmiş ve hızla uzaklaşmış. Her gün marullardan karısına götürmeye devam etmiş, çünkü anlaşmaya göre karısı marullardan istediği kadar yiyebilirmiş. Gel zaman git zaman kadın doğum yapmış ve cadı gelip bebeği almış. Annesi gözyaşlarına boğulmuş. Aradan yıllar geçmiş. Rapunzel isimli bu bebek büyüyüp 16 yaşına geldiğinde çok güzel bir kız olmuş. Cadı onu yüksek bir kulede hapsetmiş. Hiç kimsenin onu bulmasını istemiyormuş. Burada yaşadığı süre boyunca, Rapunzel hiç saçlarını kesmemiş. Böylece upuzun altın sarısı saçları olmuş. Bir gün camın önünde şarkı söylerken, ormanda avlanan Prens Aman tanrım bu sesin sahibini görmeliyim. diyerek sese doğru gitmiş. Bir de bakmış ki kız yüksek bir kulede yaşıyor. Onu tam olarak görememiş. Merakla bakarken, annesinin geldiğini ve ona seslendiğini fark etmiş. Rapunzel, Rapunzel uzat o altın sarısı saçlarını. Rapunzel upuzun saçlarını camdan aşağı uzatmış ve annesi saçlarına tutunarak yukarı tırmanmış. Bunu gören prens sevinmiş ve ertesi akşam Rapunzel' in kulesine geri gelmiş ve sesini değiştirerek Rapunzel Rapunzel uzat o altın sarı saçlarını. demiş. Rapunzel de saçlarını uzatmış ve prens kızın saçlarına tutunarak yukarı tırmanmış. Ancak bir gün, kadın ormandan dönerken prensin kuleye tırmandığını görmüş. Hemen Rapunzel'in yanına giderek saçlarını kesmiş ve onu uzak bir çöle göndermiş. Sonrasında kadın, prensi cezalandırmak için kuleye gitmiş. Prens geldiğinde Rapunzel, Rapunzel, saçlarını uzat da göreyim seni. demiş. Ancak saçları kesilen Rapunzel olmayınca, prensi aşağı itmiş. Prens, düşerek çalılara çarpmış ve kör olmuş. Prens, Rapunzel'i uzun bir süre aramış, ona olan sevgisi ve umuduyla yaşamış. Bir gün, Rapunzel'e yeniden kavuşacağını biliyormuş. Uzun bir zaman sonra, prens çöle gelmiş. Orada güzel sesi duyduğunda, Evet, işte Rapunzel. Onu bulacağımı biliyordum. diyerek sese doğru gitmiş. Rapunzel, prensi görünce koşarak ona sarılmış ve büyük bir mutlulukla gözyaşları dökmüş. Prens'in gözlerine damlayan gözyaşları sayesinde, bir mucize gerçekleşmiş ve prensin gözleri yavaş yavaş görmeye başlamış. Prens ve Rapunzel birlikte prensin sarayına gitmiş ve muhteşem bir düğünle evlenmişler. Halk da onları çok sevmiş. Yıllar boyu huzur ve mutluluk içinde yaşamışlar ve masal da bu şekilde mutlu sonla sona ermiş.


Fasulye tanesi mi? demiş delikanlı tereddütle. Ama bunlar sihirli, demiş yaşlı adam. Adam öyle deyince bu iş delikanlının aklına yatmış ve fasulyeler karşılığında Süt Beyazı'nı yaşlı adama vererek yaptığı değiş tokuştan memnun, eve dönmüş. Anne! Bak elimde ne var! diye seslenip olanları anlatmış delikanlı eve dönünce. Ama annesi ona çok kızmış. Fasulye tanelerini dışarı, eline geçirdiği tavayı da delikanlıya fırlatmış. Sonra da ceza olsun diye onu odasına yollamış ve ona yemek vermemiş. Sabah olunca delikanlı gözlerine inanamamış. Yatak odasının penceresinden, dışarıda bir bitkinin hızla büyüdüğünü görmüş. Bu ne bir ağaç, ne de dev bir ay çiçeğiymiş; göğe doğru büyümüş sihirli bir sırık fasulyesiymiş. Delikanlı hemen pencereden sarkıp sihirli fasulyeye tutunmuş ve tırmanmaya başlamış. Yarım saat sonra kendini, her şeyin normalden daha büyük olduğu garip bir ülkede bulmuş. Tarlaların ötesinde çok büyük bir ev varmış. Delikanlı evin yanına gidip kapıyı çalmış. Kapıyı bir kadın açmış. Yiyecek bir şeyiniz var mı? diye sormuş delikanlı. Var, demiş kadın. Ama dev kocam gelince ortadan kaybolman gerek. Çünkü çocuklara hiç dayanamaz, onları hemen yer. Delikanlı tam bir şeyler yemek üzere sofraya otururken dışarıdan birinin gür bir sesle şunları söylediğini duymuş: Fee-fi-fo-fum, işte bir çocuk kokusu duydum. Ölü de olsa, diri de olsa güzeldir onları yemek. Kemiklerini öğütür, yaparım kendime ekmek. Fırına saklan. Hemen! demiş kadın delikanlıya. Sonra da kocasına, Ne çocuğu hayatım, dün kediye verdiğim et parçalarının kokusunu aldın herhalde, diye seslenmiş. Yemekten sonra dev kese kese altınlarını saymaya başlamış. Kısa bir süre sonra altın saymaktan yorulup uykuya dalmış. Delikanlı saklandığı yerden çıkıp bir kese altın almış. Keseyi sihirli fasulyesinden aşağıya atmış, ardından fasulyenin sırığına tutuna tutuna aşağıya inmiş. Annesi artık şanslarının döndüğüne bir türlü inanamamış. Ama birkaç ay sonra ellerindeki tüm altınlar bitmiş. Delikanlı tekrar sihirli fasulyesine tırmanarak devin yaşadığı ülkeye gitmiş. Devin karısı bu kez ona kuşkucu bir şekilde davranıyormuş. Geçen gelişinde bir kese altınımız kayboldu, diye iğnelemiş onu. Ama yine de delikanlıyı içeri almış. Çok geçmeden dev çıkagelmiş. Fee-fi-fo-fum, diye bir şarkı söylüyormuş. Bunu duyan delikanlı hemen yine fırına saklanmış. Ne çocuğu, hayatım, demiş devin karısı. Dün yediğin piliç haşlamanın kokusunu duydun herhalde. Sen etli böreğini yemene bak! Yemeğini bitirdikten sonra dev, karısına, Kadın, bana tavuğumu getir, demiş. Karısı hemen tavuğu getirmiş. Yumurtla! diye emretmiş dev ve delikanlının hayret dolu bakışları altında tavuk altın bir yumurta yumurtlamış. Tabii delikanlı tavuğu da alıp evine götürmüş. Delikanlı ile annesi böylece zengin olmuşlar. Ama bir yıl sonra çocuk şansını bir kez daha denemeye karar vermiş ve tekrar sihirli fasulyesine tırmanmış. Bu sefer eve, devin karısına görünmeden girip, bir bakır tencerenin içine saklanmış. Dev girmiş içeri. Fee-fi-fo-fum, diye başlamış yine tekerlemesine. Eğer bu yine o lanet olası çocuksa, fırına bak hayatım, kesin oradadır, demiş karısı. Delikanlı orada değilmiş tabii ki. Buralarda bir yerde, eminim, diye gürlemiş dev, ama karısıyla birlikte evin altını üstüne getirmelerine rağmen onu bulamamışlar. Bu sefer dev yemekten sonra altın bir harp çıkarmış ortaya. Söyle! diye emretmiş ve harp ninniler söyleyip onu uyutmuş. O an delikanlı bu harpı her şeyden çok istediğini anlamış. Horlamakta olan devin dizine tırmanmış, masaya atlamış ve harpı kapmış. İmdat! diye bağırmış harp. Delikanlı, sırtında harp, masadan aşağıya atlamış. Dev peşine takılmış. Delikanlı sihirli fasulyesini yarıladığında harp, İmdat! diye bağırmış yine. Dev delikanlının peşinden sırık fasulyesine atlamış. Delikanlı aşağıya ulaşınca, Anne! Çabuk bir balta getir, diye bağırmış. İkisi birlikte sihirli fasulyeyi baltayla kesmeye başlamışlar. Bir süre sonra sihirli fasulyeyle birlikte dev de yere düşmüş ve anında ölmüş. Üf! demiş çocuk. Az kalsın gidiyorduk! O günden sora delikanlıyla annesi zenginler gibi yaşamışlar. Onlar söyledikçe tavuk altın yumurta yumurtluyormuş. İnsanlar altın harpı dinlemek için onlara para ödüyorlarmış. Delikanlının güzel bir prensesle evlendiği de söyleniyor. Kim bilir belki de gerçekten evlenmiştir.


Küçük ve eğlenceli bir kız çocuğu vardı. Babası Murat ve Kızın adı da Şirin idi. Kıza doğum gününde hediye vermek için bir Tavşan getirmişti. Tavşanın gizli bir sırrı vardı . Tavşanda sihirli bir şekilde konuşabilme özelliği vardı . Fakat bu konuşma yeteneğini sadece şirin duyabiliyordu. Şirinden başka hiç bir insan konuştuğunu anlayamıyordu. Şirin ile Tavşan yakın arkadaş oldular. Tavşan bu özel yeteneği sayesinde şirin'e orman hakkında birçok sır öğretti. Şirin, tavşanın öğrettikleriyle ormanın sırlarını keşfederken, hayvanlarla iletişime geçebilmeyi ve doğanın anlatmaya çalıştıklarını anlamayı öğrendi. Bu özel yetenek sayesinde Şirin, ormanda yaşayan tüm canlılara yardım etmeye ve onların sorunlarını çözmeye başladı. Şirin ile Tavşan, beraber bir çok macera yaşadılar ve ormandaki diğer hayvanlar tarafından sevildiler. Şirin ile konuşan Tavşan, ormandaki canlıların problemlerine çözüm ararken, bir sabah ormanda herkes tarafından konuşulan ciddi bir sorun fark edildi. Ormanda, çok sık görülmeyen bir ağacın solmak üzere olduğu ve bu ağacın kaybolmasıyla , ormanda ki dengenin bozulabileceği söyleniyordu. Şirin ile Tavşan hemen bu sorunu çözmek için harekete geçtiler. Yolculukları boyunca karşılaştıkları hayvanlar, onlara ağacı kurtarabilmek için fikirler verdiler. Uzun bir yolculuk sonrasında , ağaca ulaşabildiler. Ağaç, güvenli bir şekilde büyüyebilmesi için güneş ışığına ihtiyaç duyuyor fakat gölgelerin altında kaldığı için güneş ışıklarını alamıyordu. Şirin, tavşan ve diğer hayvanların desteğiyle, diğer ağaçların dallarını nazik bir şekilde kırparak, ağacımıza yeteri kadar güneş ışığı gelmesini başardı. Ağaç yeniden canlanarak ormanın dengesi tekrar korundu. Şirin ile Tavşan tüm orman canlıları tarafından kutladı. Bu olaydan sonra, Şirin ormanda yaşayan tüm canlılar tarafından çok daha fazla sevilmeye başladı. Herkes şirini kurtarıcıları olarak görüyordu. Masalımızın sonunda, takım olarak çalışmanın ne kadar önemli olduğunu, ve tek başımıza çözemeyeceğimiz sorunları rahatlıkla halledebileceğimizi anladık. Kız ile Tavşan masalları boyunca, yalnızca onların arasındaki arkadaşlığı değil, aynı zamanda tüm ormanda ki canlılar ile olan bağları da güçlendirir. Evet çocuklar bu masalımızda burada bitti. Anne ve babanızı uyuyabilirsiniz. Sizde bize masal göndererek binlerce okuyucuya ulaştırabilirsiniz.


Masalımız buya ; Anne tavuğumuz bir çok yumurta yumurtlamış. Yumurtaların üzerine oturmak için kuluçkaya yatmış ve yumurtaların büyümesini beklemiş. Bir kaç hafta geçmiş ve yumurtalar olgunlaşmış. Bu yumurtaların 3 tanesinden civciv olmuş. Bu civcivlerin hepsi de birbirinden güzel olarak doğmuş. Fakat birisi diğer civcivlerden farklıymış. Civcivlerin iki tanesi sarıyken, bir tanesinin rengi kömür gibi kapkaraymış. Civcivler yem yiyerek büyümeye devam etmiş. Anneleri tüm yavrularını da ayırmadan çok seviyormuş. Siyah renkli civcivin ismi Kara olmuş.Kara büyüyüp kendi renginin farkına vardığında diğer kardeşlerinden farklı olduğunu anlamış. Kardeşlerin arası çok iyi olmasına rağmen, arkadaşları ona karşı ve zorbalık yapıyormuş. Çünkü Kara rengi dolayısıyla sadece kardeşlerinden değil , çiftlikte yaşayan tüm civcivlerden farklı renkteymiş. Kara tüm bunlara rağmen her zaman neşeli olmaya çalışıyormuş. Bir sabah derenin etrafından yüzerken suda ki kendi yansımasını görmüş. Herkes çok haklı. Maalesef herkes den farklı görünüyorum. Çirkin görünmek siyah olmak istemiyorum. Diyerek düşünmüş. Kendi görüntüsünden nefret ediyormuş. Kara üzüntülü bir şekilde derenin etrafından beklerken kardeşleri onu fark etmiş. Kardeşleri hemen yanına giderek içlerinden birisi: -Kara bizde seni arıyorduk. Buraya gelmeden bize neden haber vermedin ? Kara: Herkes den uzakta düşünmek istedim. Deyince kardeşleri çok şaşırmış çünkü kara hiç bir zaman bu şekilde davranmazmış. Nereye giderse gitsin her zaman kardeşleriyle beraber gider ya da haber verirmiş. Bu olaydan sonra da kara akşama kadar sessiz ve üzüntülü bir şekilde durmuş. Bu durumun farkında olan kardeşleri de çok üzülmüş. Ertesi sabah okula gidecek olmasına rağmen heyecan yerine kara tam aksine mutsuz bir şekilde bekliyormuş. Gece saatleri olduğunda uyumuşlar. Sabah olduğunda tüm civciv kardeşler çok heyecanlı bir şekilde kalkmışlar. Anne Tavuk civcivleri okula götürmüş. Tüm yavrularını tek tek öpüp sınıfın öğretmenlerine teslim etmişler. Civcivlerin hepsi okulu çok severek sınıf arkadaşlarıyla çok iyi arkadaş olmuşlar. Teneffüs zili çaldığında tüm civcivler bahçeye çıkarak oyunlar oynamışlar. Oyun esnasında civcivlerden birisi kara civcive : -Bugüne kadar senin gibi bir civciv görmemiştim. Ne kadar da çirkin görünüyorsun böyle.. demiş. Bu lafları duyar duymaz kara hemen ağlamaya başlamış. Kardeşleri Kara'yı savunmasına ve yanında durmalarına rağmen karanın ağlaması hiç kesilmemiş. Sürekli ağlıyormuş.. Kardeşleri Kara'nın bir suçunun olmadığını ve üzülmemesi gerektiğini anlatmış. Okul sonrası evlerine döndüklerinde kara hemen odasına kapanmış. Hiç bir yemek yememiş ve kimseyle konuşmamış. Annesiyle babası bu durum karşısında çok üzülmüşler. Ne yaparsak kara mutlu olur diye düşünmüşler. Babalarının aklına çok güzel bir fikir gelmiş.. Akıllarına bir fikir gelmiş. Tüm ailesi karanın kapısını çalmışlar. Kara: -Girebilirsiniz. Demiş.. Tüm ailesi kapıdan içeri girip karanın yanına oturmuşlar. Kara ailesi görür görmez şaşırmaya başlamış. Çünkü tüm ailesi kendi renklerini de siyah'a boyamışlar. Artık onlar da Kara gibi simsiyah görünüyormuş. Kara kahkaha atarak gülmeye başlamış. Kara güldüğünde tüm ailesi de kara gibi gülmeye başlamış. Kara: -Neden böyle bir şey yaptınız ? Demiş. Annesi: Sen siyah renkli olduğun için üzülüyorsun. Bu üzülmen için hiçbir sebep değil. Bu yüzden kardeşlerinle sana bir şey anlatmak istedik. Babası da lafa dahil olarak: Sen de bizim gibi kapkara görünüyorsun. Bak gördün mü bizde şimdi siyah renkliyiz.. Şimdi sende bizi bu rengimizde dolayı sevmeyecek misin evladım demiş ! Kara , Hayır Tabi ki ! Siz benim annem babam ve kardeşlerimsiniz demiş. Kardeşlerinden büyük olanda , peki sen bizi şuan çirkin olarak mı görüyorsun ! dedi. Kara da ; Hayır tabi ki. Şimdi de çok güzel görünüyorsunuz öncesinde de çok güzel görünüyordunuz dedi. Diğer küçük kardeşi de lafa girerek Sende bizim için aynen bu şekilde görünüyorsun ve kimseye benzemek zorunda değilsin demiş. Kardeşleri beraber bir şekilde konuşmaya başlamış. Sen bizim kardeşimizsin ve biz seni çok seviyoruz. Lütfen böyle bir sebepten dolayı üzülmeyi bırak eskisi gibi davranmalısın. Biz seni aynı bizim gibi görüyoruz ve bu şekilde çok güzel görünüyorsun demiş. Annesi de tüm evlatları arasında hiç bir ayrım yapmadığını hepsini aynı derecede görüp aynı şekilde sevdiğini söylemiş. Kara bu günden sonra hiç bir zaman üzülmemiş ve dışarda ki arkadaşları da ona bu şekilde bir laf söylememiş. Evet çocuklar bu masalımızda da anladığınız üzere farklılıklarınız sizin güzelliklerinizdir. Bu yüzden dış görünüşüyle alakalı hiç bir çocuğu üzmeyin ya da diğer çocukların söylediklerini önemsemeyin. İyi bir çocuk olarak tüm arkadaşlarınıza iyi davranmalısınız.


Bir gün, Tavşan ve Kaplumbağa arasında bir yarış düzenlemeye karar vermişler. Heyecanlı bir yarış yapalım ve kimin daha hızlı olduğunu görelim! demiş Tavşan. Kaplumbağa, yavaş ama emin adımlarla, Elbette! Belki de yarışta bana yetişemezsin, kim bilir! diye cevap vermiş. Yarış günü gelip çatmış. Ormanın diğer hayvanları merakla toplanmışlar. Tavşan ve Kaplumbağa gözlerinde parıltılarla birbirlerine bakmışlar. Baykuş, yarışı yönetmek için önlerine gelmiş ve kuralları anlatmış: Sevgili dostlar, bugün harika bir yarış izleyeceğiz! Tavşan ve Kaplumbağa, ağacın etrafında dönecek ve bitiş çizgisine ulaşmaya çalışacaklar. Kim bitiş çizgisine ilk varırsa, o yarışın şampiyonu olacak! Yarış başlamış. Tavşan, hızlı adımlarıyla hemen öne geçmiş. Rüzgarın estiği kadar hızlı koşuyormuş. Kaplumbağa ise yavaş ama kararlı bir şekilde ilerliyormuş. Yarışın ortasında Tavşan, Kaplumbağa'nın çok gerisinde kalmış. Kazandım bile! diye sevinçle düşünmüş. Ama sonra Tavşan, arkadaşlarının coşkulu tezahüratlarını duymuş. Onun için tezahüratlar yeterliymiş gibi gelmiş ve duraklamış. Biraz dinleneyim, sonra yine hızlıca koşarım! demiş kendi kendine. Tam o sırada, Kaplumbağa kararlı adımlarıyla yaklaşmaya başlamış. Tavşan uyuya kalmış bile! Kaplumbağa, yavaş ama emin adımlarla ilerleyerek bitiş çizgisine yaklaşmış. Birden Tavşan uyanmış ve Kaplumbağa'yı çok önde görmüş. Hemen hızlıca koşmaya başlamış. Ama artık çok geçmiş. Kaplumbağa, bitiş çizgisine ulaşmış ve yarışı kazanmış! Ormandaki diğer hayvanlar coşkuyla bağırmış: Bravo Kaplumbağa, harikaydın! Tavşan, Kaplumbağa'yı gülümseyerek tebrik etmiş. Gerçekten de harikaydın! Senin azmin ve sabrın sayesinde kazandın. Dostluğumuzu hiçbir yarış bozamaz! Tavşan ve Kaplumbağa o günden sonra en iyi dost olmuşlar. Her zaman birlikte oyunlar oynar, maceralara atılırlarmış. Ve Adisebaba Ormanı'nda, dostluk ve dayanışma her zamankinden daha da güçlenmişmiş. İşte, bu güzel masalın bize öğrettiği önemli derslerden biri de budur: Dostluğun ve kararlılığın gücü, her zaman hızlı koşmaktan daha değerlidir. Ve Adisebaba Masalı, çocukların kalplerinde sonsuza kadar yaşamış, onlara dostluğun ve sabrın büyülü gücünü hatırlatmıştır.


Evvel zaman içinde, kalbur zaman içinde, develer tellal iken, pireler berber iken, bir tane ülkede kral ve onun eşi kraliçe yaşarmış. Kral ve kraliçenin arzu dolu yürekleri uzun yıllar boyunca bir bebek sahibi olmayı dört gözle beklermiş. Ve nihayet, beklenen gün gelip çatmış, ışıltılı gözlere sahip, minicik bir prenses dünyaya gelmiş. Doğumun şerefine, kral halka muhteşem bir ziyafet vermiş. Ziyafet sona erdiğinde, kral minnettarlığını dile getirerek duygularını paylaşmış. Bu mutluluk anını yaşamanın en büyük nedeni, kral ve kraliçenin uzun süredir hayalini kurdukları bebekleriyle sonunda kucaklaşmış olmalarıymış. Ardından kral, kızıyla yaşadığı komik ve sevimli anılardan bahsederek herkesi gülmüş. Zaman, hediyelerin sunulma anına gelmiş. Misafirler sırayla prensese armağanlarını sunmaya başlamışlar. İlk peri: Benim armağanım, ölmekten bile daha kötü olan mutluluk eksikliğini yaşamaman olacak, demiş. İkinci peri: Benim armağanım, herkesi büyüleyecek kadar büyük bir güzellik, diye eklemiş. Üçüncü peri: Benim armağanım, hayatını daha iyi bir şekilde yönlendirmen için akıl, demiş. Ve böylece on iki peri armağanlarını sunmuşlar. Fakat sonuncusu gelirken, gök gürlemiş ve bir şimşek çakmış. Kapılar büyük bir gürültüyle açılmış, içeri yaşlı bir kadın girmiş. Herkesi dehşete düşüren bir atmosfer yaratmış. Kadın, sert bir sesle: Son peri benim, 13. peri, demiş. Herkesin bakışları kadına yönelmiş, korku dolu gözlerle ona bakmışlar. On üçüncü peri, derin bir sesle konuşmuş: Kral, niye beni davet etmedin? demiş. Kral isteksizce: Seni davet etmeyi unuttuk sanırım, diye yanıtlamış. Ardından hemen hizmetkarlarına dönerek: Hemen bir masaya daha yerleştirin, hemen! emrini vermiş. Aslında kral, 13. periyi istemeden davet etmemiş. Çünkü sarayda on üçüne yetecek kadar tabak yokmuş. Bir periyi davet etmese, bir sıkıntı olmayacağını düşünmüş. 13. peri, bebeğin yanına gitmiş. Küçük bebek, hiçbir şeyden habersiz bir şekilde parmaklarını ona uzatmış. Yaşlı cadı, minik parmaklara bakarak şöyle demiş: Benim armağanım da, prenses 15 yaşına geldiğinde eline bir iğne batıp, hayatını kaybetmesi, şeklinde ilan etmiş. Sonra kötü bir kahkaha atmış ve hızla ortadan kaybolmuş. Sarayın kapıları sert bir şekilde kapanmış ve etraf sessizliğe gömülmüş. Prensesin annesi hüngür hüngür ağlamaya başlamış. Herkes düşüncelere dalmış, karanlık düşüncelere... Ancak 12. peri, sessizliği bozmuş: Ben hala armağanımı vermedim. Büyüyü kesin olarak bozamasam da hafifletebilirim, demiş. Ve devam etmiş: Benim armağanım, prenses 15 yaşına bastığında, eğer eline iğne batar ve uykuya dalarsa, yüz yıl süreyle uyuyacak, şeklinde sözlerini sürdürmüş. Yıllar hızla geçip gitmiş. Küçük bebek büyümüş, artık güzel, mutlu ve akıllı bir genç kız olmuş. Saray halkı, kötü büyüyü unutmuş gibi davranıyormuş. Bu yıllar içinde, iğne ve kesici aletler yok edilmiş, güvenlik önlemleri alınmış. Herkes, genç prensesin artık güvende olduğuna inanmış. Ama ne yazık ki, karanlık güçlerin unutulan izleri hala oradaymış. Ve nihayet o gün gelmiş çatmış. Prenses, sarayda keşfedemediği gizli bir kapı bulmuş. Kapının ardında uzun merdivenler görmüş, merakla yukarı tırmanmış. Zirvede, altın bir kapıyla karşılaşmış. Bu kapının anahtarı cebindeymiş. Prenses, kapıyı açarak içeri girmiş. Odada, tekerlekli bir sandalyede oturan bir kadın görmüş. Kadın, yaşlı bir cadıymış. İplik eğirmekteymiş. Prenses, kadına ne yaptığını sormuş ve kadın cevap vermiş: İplik eğiriyorum. Gel, dene sen de. Kadının sözleri bitmiş, tam da o anda iğne genç kızın parmağını delip batmış. Prenses aniden bayılmış. Sarayda ne var ne yoksa, hayvanlar, insanlar, zaman durmuş gibi hareketsiz kalmış. Yıllar geçip gitmiş, yılların ardından, ülkenin yakınlarında dolaşan büyülü bir prens bulunmuş. Rastlantı sonucu, karanlık ve dikenli çalılıklarla örtülü bir saray bulmuş. Prensi çalıların içine çeken bir güç olmuş, dikkati buraya çekilmiş. Yardımcıları, bu eski ve gizemli sarayın içindeki prenses ve büyü hakkında hikayeyi anlatmışlar. Prens, hikayeyi dinledikten sonra, içinde büyüyü ve uykudaki prensesi bulma arzusuyla sarayın yolunu tutmuş. Çalılıklar engel teşkil ediyormuş, fakat keskin kılıcıyla bir yolu açmayı başarmış. Sonunda, durulmamış kalbinin rehberliğinde, karanlık ve sessiz çalılıkları kesmiş ve içeri adım atmış. Sarayın içinde dolaşırken, her şeyin donmuş gibi olduğunu fark etmiş. Kuşlar şarkı söylemiyor, rüzgar esmiyor, yapraklar hareket etmiyormuş. Prens, merdivenleri çıkarken parıldayan bir şeyin göz kırptığını görmüş. Gözlerini odaklayarak yukarı baktığında, bir kat aşağıda bir yatakta yatan uyuyan bir prenses görmüş. Ona doğru koşmuş ve kızı uyandırmaya çalışmış: Uyuyan Güzel! diye seslenmiş. Ancak, ne kadar bağırsa da hiçbir tepki alamamış. Prensin göğsü sıkılmış, yüreği korku ve merakla dolmuş. Prens, prensesin yanına gitmiş, onu uzun bir süre izlemiş. Sonunda, kendinden geçmiş bir şekilde prensesi öpmüş. Bu öpücükle birlikte, sarayın içinde bir dokunuş gibi bir titreşim hissedilmiş. Kuşlar yeniden şarkı söylemeye başlamış, rüzgar esmeye başlamış, yapraklar dans etmeye başlamış. Ve prenses gözlerini açmış. Prens ve prenses birbirlerine baktıklarında, kalplerinin birbirine kaydığını hissetmişler. Prens, hemen evlenme teklif etmiş ve prenses sevinçle kabul etmiş. Kral, kraliçe ve tüm saray halkı büyük bir sevinçle karşılamışlar. Uzun süren bir düğün ve kutlamalarla prens ve prenses dünya evine girmişler. Ve öylece, yaşamlarını birbirlerine adayarak, her daim birlikte mutlu yaşamışlar. Kötü büyü, aşkın gücüyle geride bırakılmış, prensesin uykusu sonsuza kadar sürmemiş. Saray tekrar yaşamla dolmuş, güzellik ve sevinç prensesin gözlerinde parlamış. Artık herkes, uyuyan güzellik efsanesini anlatırken, bu hikayenin aşkın, umudun ve büyünün muhteşem bir harmanı olduğunu söylermiş. Ve böylece, herkesin kalbinde bir iz bırakan bir masal sona ermiş.


Sabah yatağından kalkar, köyün bütün koyunlarını topladığı gibi ormana götürür otlatırmış. Dedik ya, başka işi gücü yok. Arada sırada da canı sıkılırmış. Yine bir gün çoban, dağda koyunları otlatırken aklına bir fikir gelmiş. Demiş ki, madem benim canım sıkılıyor. Dur biraz, dur da ben köylülerle bir oynayayım. Düşünmüş, düşünmüş, düşünmüş. Ne yapacağına karar vermiş. Ve sonra, koyunları oldukları yerde bırakıp, köye doğru koşmaya başlamış. Olanca hızıyla koşmuş, bir taraftan koşuyor, bir taraftan da bağırıyormuş. İmdat! imdat! kurt geldi, koyunları parçalıyor, imdat! yetişin. Gitmiş köye, köydekiler şaşırmışlar. Kahvede oturan herkes toplanmış, kurt geldi kurt, koyunlara saldırıyor, koşun demiş, Köylüler korkuyla koşmuşlar yetişmişler, koyunların olduğu yere gelmişler, bakmışlar ki, ortalıkta kurt falan yok. Çobanın suratına bakmışlar, çobanda onlara bakmış, kendini tutamayıp gülmüş, gülmüş, gülmüş, kendisini yere atmış, göbeğini hoplata hoplata gülmüş. Ha ha, size oyun yapmıştım ben Haa haa, demiş. Çok kızmışlar köylüler çobana, yapacak bir şey yok diyerek köye geri dönmüşler. Aradan biraz zaman geçmiş. Bizim çoban bu, yine canı sıkılmış. Tekrar koyunları olduğu yerde bırakmış ve tekrar köye koşmaya başlamış. Bir taraftan da bağırıyormuş. İmdat, imdat, imdat!, koşun, koşun, koşun, kurt geldi, kurt. Koyunlara saldırıyor, koşun diye bağırıyormuş. Olanca hızıyla bağırıyormuş. Gitmiş köye, yine kahvedeki herkesi toplamış. Demiş ki, kurt geldi, kurt, kurt, koşun. Tabii kimse inanmamış. Hayır, demişler, hayır, biz inanmıyoruz sana. Sen yine bizi aldatıyorsun. yine yalan söylüyorsun. Hayır, demiş çoban, hayır, vallahi bu sefer yalan söylemiyorum. Gelin kendi gözlerinizle görün. Kurt geldi, bütün koyunları parçalayacak eğer yetişmezseniz. Eh demiş köylüler, tamam. Bir kere daha gidip bakalım. Kurt gelmiş mi, gelmemiş mi? Tekrar toplanmışlar, koyunların olduğu yere gelmişler. Bir de ne görsünler. Ortada yine kurt, murt yok. Çoban yine hepsini aldatmış. Bu sefer, bir temiz dövmüşler bizim çobanı, sen bizi nasıl aldatırsın diye. Ve hınçlarını almış bir şekilde gerisin geriye köylerine dönmüşler. Unutmuşlar bizim çobanı. Söylediği yalanı da unutmaya başlamışlar. Aradan epey bir zaman geçmiş. Bizim çoban yine, her zaman ki gibi koyunlarını otlatmaya devam ediyormuş dağda bayırda. Bir gün, gerçekten kurt gelmiş, sürüye dalmış. Önüne geçirdiği bütün kuzuları parçalamış, boğmuş hepsini yemeye başlamış. Çoban bu sefer gerçekten korku içinde, telaşla koşmaya başlamış. Koşun, koşun, yardım edin, kimse yok mu? Kurt koyunları parçalıyor, koşun! diye bağırmış, yalvararak köyde dolaşmış. Ama bu sefer, yüzüne bakan kimse olmamış. Hadi canım, sen de demiş köylüler. Hadi yine bizi aldatıyorsun sen. Sürüye kurdun murdun dadandığı yok. İnanmamışlar yalancı çobana. İnanmamışlar ve koyunların yanına gelip bakmaya bile gerek görmemişler. Çoban, yalnız başına koyunların olduğu yere gelince, ortalıkta yarısı yenmiş, parçalanmış, kan içinde bırakılmış bir yığın koyun cesediyle karşılaşmış. Eee çocuklar, yalancının dediğine bir inanılır, iki inanılır, üçüncü de, yüzünüze bakan olmaz. O yüzden, siz hiçbir zaman yalancı çobana benzemeyin olur mu? Hiçbir zaman, eğlenmek için dahi olsa, yalan söylemeyin. Sonra mazallah, yalancı çoban durumuna düşersiniz.


Bugün ki hikayemizin adı Yaralı Serçe. Eğer hepiniz hazırsanız hikayemize başlıyoruz. Kasabanın girişinde şirin bir ev vardı. Bu şirin evde yaşayan ailenin Cihan ve Cemil adında iki oğlu vardı. Ancak ne gariptir ki bu iki kardeşin huyları birbirine hiç benzemezdi. Cihan kitap okumaz, vaktini boşa harcardı. Gayesiz bir yaşayışı vardı. Cemil ondan farklıydı. O bazen oyun oynar, bazen kitap okurdu. Kitapları çok severdi. İki kardeş bir gün beraber parka gittiler. Cihan için gezmek, tozmak, eğlenmek, düğün bayramdı. Sapanını da yanına aldı. Park çiçek ve çimenlerle donatılmıştı. Ağaçlarda kuşlar, cıvıl, cıvıl ötüyordu. Ancak bu kuşlar sapan taşıyan çocuklardan çok korkarlardı. Onları görünce ötmeyi bırakırlardı. Cihan etrafına bakınmaya başladı. Ağaçların birinde bir serçe gördü. Hemen nişan aldı. Sapandaki taşı serçeye doğru fırlattı. Serçeyi vurmuştu. Zavallı serçe, hemencecik yere düştü. Cihan koşarak kuşun yanına geldi. Olanları Cemil de görmüştü. O da hemen koşup kuşun yanına geldi. Cihandan evvel Cemil serçeyi eline aldı. Çok kızmıştı. Cihana bağırarak şunları söyledi. Ne istedin zavallı kuştan? Eline geçen ne oldu? Serçe kanadından vurulmuş, kanadı kırılmıştı. Cemil elinde yaralı kuşla eve koştu. Hemencecik kuşun kanadını sardı. Onu bir kutunun içine koydu. İyileşmesi için ona titizlikle bakmaya başladı. Zaman gelince yeminini suyunu veriyordu. Serçe Cemil'i çok sevmişti. Cihan yaptığından utanmış, üzülmeye başlamıştı. Günler boyunca, hep suçlu, üzgün dolaştı. Bir kere değil, bin kere pişman olmuştu. Sonunda yaralı serçenin kanadı iyileşti. Canlanmış ve evin içinde uçmaya başlamıştı. Gelip Cemil'in omzuna eline konup duruyordu. Cemil serçeyi son bir defa sevdi. Sonra evin camına açtı, serçeyi camdan dışarı bırakıverdi. Serçecik camdan dışarı uçtu. Cemil arkasından bakıp duruyordu. Serçe uçtu uçtu, sonra gözden kayboldu. Olanları uzakta seyreden Cihan yaptıklarına tövbe etti. Bir daha hiçbir kuşu vurmayacaktı. Evet sevgili çocuklar. Her canlı bizim için kıymetlidir. Neden biliyor musunuz? Çünkü dünya üzerinde her ne varsa, hepsinin yaratıcısı Allah'tır. Ve Allah merhametlilerin el merhametlidir. Yani biz bütün canlıları yaratandan ötürü severiz. O halde bütün canlılara yüce Allah'ın bize vermiş olduğu o merhamet duygu suyla yaklaşmalı, ve her birini ayrı ayrı sevip korumalıyız. Özellikle de hayvanların canını acıtmamalı, aksine, eğer zorda kaldılarsa, üşümüşlerse veya aç kalmışlarsa, onlara mutlaka yardım etmeliyiz. Biz onlara yardım edelim ki onlar da bize dua etsinler. Biz iyilik yaparsak karşılığında yüce Allah bize çok daha büyük iyilikleri bahşeder unutmayın olur mu? Bugün ki hikayemizde buraya kadardı. Bir sonraki hikayemizde görüşünceye dek kendinize iyi bakın. Hoşçakalın, Sağlıcakla kalın.