Bir zamanlar, çocuklara çok düşkün bir kadın varmış. Çocukları bu kadar çok sevdiği halde, bir türlü çocuğu olmuyormuş. Bir gün ihtiyar bir büyücüye gidip, ona bir çocuk sahibi olup olamayacağını sormuş. Büyücü; 'Buna üzülme, çaresi var. Al sana bir arpa tanesi. Bu arpayı, ne köylü tarlasına eker, ne de tavuklar yer. Verdiğim arpayı evinde bir saksıya ek, sonra da bekle, ne olacağını görürsün.' demiş. Kadın teşekkür ederek, büyücünün bu iyiliği karşısında, ona biraz para vermiş. Sonra, doğruca evine giderek, arpa tanesini saksıya ekmiş. Sabırla saksının başında beklemeye başlamış. Çok geçmeden saksıda, laleye benzeyen, iri bir çiçek açmış. Lalenin taç yaprakları, sanki olgunlaşmamış gibi sımsıkı kapalı duruyormuş. Saksıdaki bu çiçeği, hayran hayran seyreden kadın, dayanamayıp öpüp koklamaya başlamış. O an içinden, ne güzel çiçek diye düşünmüş. Kadın böyle düşünür düşünmez, aniden çiçeğin yaprakları açılıvermiş. Bu, kadının hayatında gördüğü en güzel ve büyük laleymiş. Lalenin çanağının bir köşesine büzülüp oturmuş parmak boyunda bir çocuk varmış. Çocuğu görür görmez, kadın hemen adını Parmak Kız koymuş. Kadın, parmak kızın beşiğini cilalı ceviz kabuğundan, yatağını menekşe yaprağından, yorganını da gül yaprağından yapmış. Parmak kız, yeni hayatına kolayca alışmış. Geceleri kendisi için yapılan yatakta uyur, gündüzleri masanın üstünde oynarmış. Kadın masanın üzerine içi su dolu, etrafında çiçek süsleri olan tabağını koyarmış. Parmak kız da suya bir lale yaprağı atarak üstüne oturur, iki beyaz at kılını, kürek gibi kullanıp tabağın bir başından bir başına geçermiş. Onun bu hali, göze o kadar hoş görünürmüş ki, seyrine doyum olmazmış. Üstelik parmak kız o kadar içten, o kadar güzel şarkı söylermiş ki, böylesi bugüne kadar ne duyulmuş, ne de işitilmiş... Bir gece, parmak kız beşiğinde mışıl mışıl uyurken, pencerenin kırığından içeriye çirkin bir kurbağa girmiş. Bu patlak gözlü çirkin hayvan, küçük kızın uyuduğu masaya sıçramış. Küçük kızın yorganın altında mışıl mışıl uyuduğunu görünce; Ne kadar güzel bir kız, oğluma çok güzel bir eş olur, diyerek, parmak kızın uyuduğu ceviz kabuğundan beşiği kaptığı gibi, girdiği yerden bahçeye çıkmış. Evin yakınında, bataklık bir arsanın yanında geniş bir dere akmaktaymış. Çirkin kurbağa ile oğlunun evleri, bu bataklıktaymış. Çirkin kurbağanın oğlu da kendisi gibi pis ve çirkinmiş. Babasının getirdiği ceviz kabuğundaki küçük güzel kızı görünce; Viraaaak... Viraaaak.... diye bir çığlık atmış. Baba kurbağa; Çok yüksek sesle konuşuyorsun, şimdi uyandıracaksın. Kuğu tüyü gibi hafif, uyanırsa korkudan uçup gidiverir sonra, demiş. Baba ile oğul kurbağa, parmak kıza kalacak bir yer yapmaya karar vermişler. Bu arada baba kurbağanın aklına çok güzel bir fikir gelmiş; 'Derede yetişen nilüfer yapraklarından birisinin içine oturtalım. Orada bir adadaymış gibi olur ve kaçamaz. Biz de bu arada, bataklığın dibindeki büyük odayı güzelce derler, toplarız. Sizin yatak odanız olur.' demiş Derenin ortasında gerçekten de, suyun üstünde açılmış nilüferler ile yeşil yassı yaprakların yüzdüğü görülmekteymiş. Uzaklarda çok iri bir yaprak varmış. Baba kurbağa, parmak kızı alarak o yaprağa doğru gitmiş. Parmak kızı, ceviz kabuğundan beşiği ile birlikte oraya bırakmış. Sabah, güneşin ilk ışıklarıyla birlikte parmak kız da uyanmış. Önce nerede olduğunu anlayamamış. Zavallı parmak kız bir an sonra nerede, nasıl bir yerde olduğunu görmüş. Üstünde durduğu koca yaprağın etrafının su ile çevrili olduğunu anlayıp, yere inemeyeceğini düşününce ağlamaya başlamış. O anda ihtiyar kurbağa da, bataklığın dibindeki odayı oğlu ile parmak kıza hazırlamak için uğraşıyor, renkleri sararmış su bitkilerinin yapraklarıyla süpürüyormuş. Amacı, güzel geline layık bir oda hazırlamakmış. İşini bitirdikten sonra çirkin oğluyla beraber küçük kızın yatağını alıp, gelin odasını hazırlamak için işe koyulmuşlar. Baba kurbağa ve oğlu, parmak kızı almak için yanına gittiklerinde, suya dalıp çıkmışlar. Baba kurbağa; 'Güzel kız, işte kocan olacak oğlum bu. Bataklığın dibinde size eşsiz bir ev hazırlıyorum.' demiş. Çirkin oğlanın ağzından, Vıraaak, vıraaak diye sürekli aynı ses çıkıyormuş. Baba ile oğul, kızın yattığı ceviz kabuğundan, zarif yatağı almış, kızın yatağın üzerinde yalnız bırakıp, yüzerek evlerine dönmüşler. Parmak kız, baba kurbağa kadar çirkin bir yaratığın yanında oturacağını, bir de onun oğluna eş olacağını düşündükçe, gözünden seller gibi yaşlar akıyormuş. O sırada derede yüzen kırmızı balıklar, ihtiyar kurbağanın söylediklerini duymuş, Parmak kızı görür görmez o kadar güzel bulmuşlar ki, çirkin bir bataklık kurbağasının bu kadar güzel bir kızı alıp, onu üzmesine gönülleri razı olmamış. Hep beraber, kızı kurtarmak için çalışmaya başlamışlar. Önce, kızın üzerinde oturduğu yaprağın etrafına toplanıp, iyice dişleyerek yaprağı koparmışlar. Böylece serbest kalan yaprak, akıntıya kapılarak çirkin baba oğul kurbağalarının yetişemeyecekleri kadar uzaklara sürüklenmiş. Parmak kız, bu şekilde yeşil yaprağın üzerinde yol alırken, onu gören kuşlar; 'Oh! Ne kadar güzel ve nazlı kız!' diye öterek, hayranlıklarını gizleyemiyorlarmış. Akıntı ile durmadan yol alan parmak kız, çok geçmeden ülkesinin sınırlarını geçmiş. . Bu yolculuk esnasında, parmak kıza güzel bir beyaz kelebek arkadaşlık etmiş. O da yaprağın üzerine konmuş, yanındaki beyaz kelebekle birlikte üstelik kurbağaların kendisine yetişemeyeceklerinden dolayı parmak kız çok mutluymuş. Sular güneşin gönderdiği ışınlarla saf altınlar gibi parıldıyor, parmak kız bu güzellikleri seyretmeye doyamıyormuş. Daha hızlı yol alabilmek için, kemerinin bir ucunu kelebeğe, bir ucunu da yaprağa bağlamış. Kelebeğin gücüyle şimdi daha hızlı yol alıyorlarmış. Onlar, bu şekilde son hızla yol alırken, oradan geçmekte olan büyükçe bir mayıs böceği, parmak kızı görmüş. Küçük vücudunu ayakları ile sararak, birlikte uçup bir ağaca konmuş. Yeşil yapraklar ise, kelebekle birlikte akıntıya kapılıp gitmiş. Bir anda kendisini küçük vir ağacın üzerinde bulan parmak kız, büyük bir korkuya kapılmış. Fakat onu en fazla üzen, beyaz kelebek olmuş. Çünkü küçük, beyaz kelebeği, kemeri ile yaprağa bağlamıştı. Kelebek bu yüzden, açlıktan ölebilir, sulara boğulabilirdi. Mayıs böceği ise parmak kızın derdini sormak şöyle dursun, onu ağacın en iri yaprağına oturttuktan sonra, ağaçtaki çiçek suları ile karnını doyurup başının çaresine bakmasını söylemiş. Sonra da parmak kızın gönlünü almak için; 'Her ne kadar mayıs böcekleri gibi güzel değilsen de, pek çirkin de sayılmazsın.' demiş. O ağaçta oturan diğer mayıs böcekleri biraz sonra, parmak kızı görmek için misafirliğe gelmişler. Dişi mayıs böcekleri, parmak kıza yüksekten bakıp küçümseyen bir sesle; 'Ne kadar gülünç bir yaratık, yalnızca iki bacağı var.' diyerek gülmeye başlamışlar. Diğer mayıs böcekleri konuşmayı sürdürmüşler; 'Ne kadar da cılız öyle, kanatları bile yok.' Daha başkaları; 'Ay, ne kadar çirkin, yüzüne bakılır gibi değil.' demişler. Hepimiz biliyoruz ki, parmak kız, onların söyledikleri gibi çirkin değil, aksine seyrine doyum olacak kadar güzelmiş. Onu kaçıran ve ilk bakışta güzel bulan mayıs böceği de diğerlerinin söylediklerine inanmaya başlamış. Bu nedenle parmak kızı daha fazla yanında alıkoymak istememiş. Parmak kıza, gönlünün dilediği yere girmekte serbest olduğunu söylemiş. Mayıs böcekleri, onu alıp bir papatyaya oturtmuşlar. Çok güzel olduğu halde, kendisini çirkin bulan mayıs böceklerine içerleyen parmak kız, ağlamaya başlamış. Parmak kız, o yaz tek başına yaşamış. Açlığını ve susuzluğunun çiçeklerin öz sularını içerek gidermeye çalışmış. Parmak kız, yaz ve sonbahar mevsimlerini böyle geçirmiş. Kış olunca, ona şarkıları eşlik eden kuşlar bile bir bir gitmeye, ağaçlar yapraklarını dökmeye başlamış. Altında barındığı yapraklar bile sararıp kurumuşlar. Parmak kızın giysileri de zamanla eskiyip lime lime olduğundan, soğuktan etkileniyormuş. Kış mevsimi iyice bastırınca, lapa lapa kar yağmaya başlamış. Her kar tanesi onun ufacık vücudunu bir kürek toprak gibi örtüyormuş. Üşümemek için kuru yapraklara sarınmış ama yapraklar onu battaniye gibi ısıtamadığından tir tir titriyormuş. Parmak kızın sığındığı ormanın yakınında sürülmüş, büyükçe bir tarla varmış. Tarlanın üzeri samanla örtülüymüş. Parmak kız oraya gidebilmek için, ormanı bir baştan bir başa kat etmek zorundaymış. Tüm gücünü sarf etmiş ve son bir gayretle tarlaya ulaşmış. Samanların altında bir tarla faresinin yuvasını bulmayı başarmış. Tarla faresinin yuvası tıka basa yiyeceklerle dolu, dayalı döşeli yatak odası, mutfağı ve kileri ile çok rahat bir yuvaymış. Farenin de keyfi pek yerindeymiş. Açlıktan ve soğuktan ölmek üzere olan parmak kız, bir lokma yiyecek bulma ümidiyle, evin kapısını bir dilenci gibi çalıp, bir arpa tanesi rica etmiş. Bu yuvada yaşayan dişi tarla faresi, aslında çok iyi yürekliymiş. Dilenci olmadığını anladığından, parmak kıza; 'İçeriye gir bakalım, sıcacık bir odam ve pek çok yiyeceğim var. Benimle birlikte karnını doyurursun.' diyerek onu yuvasına davet etmiş. Parmak kızı çok beğendiği için ona, kendisine her gün bir masal anlatması şartı ile kışı birlikte geçirmeyi teklif etmiş. Parmak kız, bu teklifi ve şartları memnuniyetle kabul etmiş. Aradan birkaç gün geçtikten sonra tarla faresi, parmak kıza şunları söylemiş; Bugün konuğumuz gelecek. Komşum, haftada bir defa gelmeyi adet edinmiştir. Onun hali vakti benden daha iyidir. Evi çok geniş ve salonu mobilyalıdır. Üstelik sırtında siyah kadife kürkü var. Eğer onun yanına gidebilsen çok rahat edersin ama o burnunun ucunu bile göremez. Bildiğin en güzel masalları anlatıp, onu ömür boyu oyalaman gerekecek. Tarla faresinin komşum dediği köstebekten başkası değilmiş. Parmak kız, böyle birisinin yanında yaşamaya hiç de niyetli değilmiş. Biraz sonra, sırtında kadife kürkü ile köstebek gelmiş. Tarla faresinin anlattığına bakılırsa, çok zenginmiş. Evi, tarla faresinin yirmi katı kadarmış. Köstebek çiçekleri ve güneşi hiç görmemiş ama yine de seviyormuş. Parmak kız, evlerine gelen konuğu ağırlamak için şarkı söylemeye başlamış. . Parmak kızın söylediği şarkılar Uç böceğim uç ile Papaz tarlaya gelince imiş. Parmak kızın sesini ve şarkılarını çok beğenen köstebek, şefkatle kızın üzerine doğru atılmış fakat parmak kız çok sessiz olduğundan ağzını açıp bir şey söylememiş. Köstebek, biraz önce kendi evi ile fareninki arasında bir yeraltı koridoru yaparak buraya geldiğini anlatmış. Komşusu fareye ve yabancı kıza isterlerse orada gezinebileceklerini söylemiş ve Tabii geçitteki bir kuş ölüsüne aldırmazsanız. diye de eklemiş. Koridordaki kuş öleli aslında çok olmamış. Buraya da, köstebek koridoru kazdığı sıralarda düşmüş gibi duruyormuş. Köstebek, dişlerinin arasına, karanlıkta parlayan ve etrafa ışık saçarak aydınlatan bir çöp almış ve koridor boyunca hanımlara yol göstermiş. Koridora ölü kuşun yanına yaklaştığında, toprağı burnuyla eşeleyerek ışığın aydınlatabileceği bir delik açmış. İşte o zaman, yerde yatan bir kırlangıç görmüşler. Kanatları yanına düşmüş, başı ve ayakları tüylerinin arasına sokulmuş, zavallıcık herhalde soğuktan ölmüş. Ormanda etrafında uçuşup cıvıl cıvıl ötüşen kuşlara karşı, gönlünde sonsuz bir sevgi bulunan parmak kız, gördüğü bu manzara karşısında çok üzülmüş. Fakat köstebek, kırlangıcı ayağı ile iterek; 'Artık ötmüyor. Dünyada kuş doğmak gibi bir felaket var mı? Allah'a çok şükür çocuklarımdan hiçbirinin başına böyle bir dert gelmedi. Varı yoğu ötüşünden ibaret bir kuş tez zamanda yoksulluğa düşer, kış gelince de ölür.' demiş. Tarla faresi; 'Evet, komşucuğum, pek akıllıca konuştunuz. Kiviit diye ötmek neye yarar? Ancak yoksulluk içinde ölmek için birebirdir. Gene de öttükleri için tavus kuşu gibi kurulanlar bile var.' demiş. Parmak kız, bu konuşmalara katılmamış. Ama sırtları kuşa doğru döndüğünde, kırlangıcın başındaki tüyleri kaldırıp bir öpücük kondurmuş. İçinden de; 'Belki bu da, yaz aylarında benim için neşeli neşeli ötenlerden biridir. Şayet öyleyse ona ne sevinçler, ne mutluluklar borçluyum.' demiş. Köstebek, ışığın girmesi için açtığı deliği tıkadıktan sonra, hanımları evlerine kadar uğurlamış fakat gece parmak kız uyuyamamış. Kalkmış, saman çöplerinden bir hasır örmüş ve koridora gidip kırlangıcın üzerine örtmüş. Toprağın soğuğundan koruyabilmek için de ayrıca, farenin evinde bulduğu pamuklarla iyice sarmış; 'Allah'a ısmarladık, şirin küçük kuşcağız. Ağaçlar yaprakla örtülüyken, güneş bizi ısıtırken, yaz boyunca neşeli şarkılarını dinledim.' demiş. Sonra da başını kuşun göğsüne dayamış fakat korku ile doğrulması bir olmuş. Çok heyecanlanan parmak kız, önce ürkmüş. Kendisi, bir başparmak büyüklüğünde olduğundan, kuş yanında dev gibi duruyormuş. Yine de gayretle kırlangıcın iki yanındaki pamukları iyice sarmış, yorgan olarak kullandığı nane yaprağını da getirip kırlangıcın başına koymuş. Ertesi gece, parmak kız sürünerek kırlangıca bakmaya gitmiş ve onu hayatta bulmuş. Zavallı kırlangıç çok bitkin ve hasta olduğundan, küçük kıza bakmak için gözlerini zorlukla aralayabilmiş. Koridor çok karanlık olduğu için parmak pız, elinde ışıltılı bir çöp tutmaktaymış. Hasta kırlangıç; 'Sana nasıl teşekkür edeceğimi bilemiyorum, küçüğüm. Beni öyle ısıttın ki, yakında hiçbir eyim kalmayacak. Tamamen iyileştiğim zaman ben de güneşi çok olan ülkelere gideceğim.' demiş. Parmak kız, kırlangıcın başını okşamış ve 'Dışarısı çok soğuk. O kadar çok kar var ki, her taraf buz tutmuş. Sıcacık yatağında yatıp bir an önce iyileşmelisin. Senin için elimden geleni yapacağım, demiş. Parmak kız bunları söyledikten sonra, çiçek yaprağıyla su getirip kırlangıca içirmiş. Sonra da onun kanadını bir çalıya çarparak nasıl yaralandığını dinlemiş. Bu nedenle kırlangıç, arkadaşları kadar hızlı uçamamış. Sıcak ülkelere doğru zaman kaybetmeden yollarına devam ederlerken o, daha fazla dayanamamış, yorgunluktan ve halsizlikten yere düşmüş. Kendinden geçmiş. Nasıl olup da buralara geldiğini hatırlayamıyormuş. Zavallı kırlangıç, bütün kış mevsimini orada geçirmiş. Parmak kız, tarla faresi ile köstebeğe sezdirmeden kırlangıca yardım ediyormuş. Çünkü onların, birtakım nedenlerle bu yardımları engellemelerinden korkuyormuş. Yavaş yavaş güneş toprağı ısıtmaya, ilkbahar tüm güzelliğiyle kendini göstermeye başlamış. Kırlangıç, artık parmak kıza veda etme zamanın geldiğini biliyormuş. Ondan, köstebeğin açıp kapattığı deliği yeniden açmasını istemiş. Sırtına binip, yakındaki ormana gelip gelmeyeceğini sormuş. Oradan ayrılmasının arkadaşı tarla faresini çok üzeceğini bilen parmak kız; 'Seninle gelebilmeyi çok isterdim, fakat olmaz.' diye cevap vermiş. Kırlangıç, güneşli yerlere doğru uçarken; 'O halde, hoşça kal benim nazlı, küçük çocuğum. Senin yaptıklarını asla unutmayacağım. Allaha ısmarladık!' demiş. Parmak kız, gözleri yaşlarla dolu, kırlangıcın gidişini izliyormuş. Bu ayrılığa nasıl dayanacağını düşünmeye başlamış çünkü kırlangıca yürekten bağlanmış. Kırlangıç son bir defa; Kiviit! Kiviiit! diye öterek gözden kaybolmuş. Parmak kızın derdi, yaz mevsimin gelmesiyle birlikte artmaya başlamış. Güneşe çıkıp ısınması imkansızlaşmış. Tarla faresinin evinin üzerindeki buğdaylar büyümüş, parmak boyundaki bir kız için, geçilmesi zor bir orman haline gelmiş. Tarla faresi; Artık yaz geldi. O can sıkıcı, kadife kürklü köstebek, mutlaka seninle evlenmek istediğine göre, çeyizini hazırlamalısın. Sonra en güzel çeyizler gerek. Köstebek karısının hemen hemen hiç eksiği olmamalı. Tarla faresi, bu amaçla dört çıkrık kiralamış. Parmak kız iplik eğiriyor, gece gündüz demeden çalışıyormuş. Durmaksızın kumaş dokusunlar diye gündelikle dört tane örümcek tutmuş. Köstebek, hemen her akşam misafirliğe geldikçe, toprağı ısıtıp, dayanılmaz hale getiren güneşi kötülemekteymiş. Bu yüzden düğün mevsim sonuna kalmış. Düğün günü yaklaştıkça, parmak kız her gün, güneşin doğuşu ve batışında kapıya çıkıp, rüzgarda sallanan buğday başaklarının arasından, gökyüzünün mavisini, doğanın güzelliklerini seyredip, sevgili kırlangıcını düşünüyormuş. Fakat kırlangıç, uzaklara gittiğinden belki hiç dönmeyeceğini düşünerek üzülüyormuş. Sonbahar yaklaşırken, parmak kızın çeyizi tamamlanmış. İhtiyar fare; 'Dört hafta sonra düğün yapılacak.' Demiş fakat parmak kız ağlayarak, çirkin köstebekle evlenmek istemediğini söylemiş. Fare; 'Yoo... Yoo... İnatçılık yok, rica ediyorum senden. Yoksa beyaz dişlerimin tadını tadarsın haa... Üstelik böyle yakışıklı bir erkekle evlendiğin için ne mutlu sana. Kürkün böylesi krallarda bile yoktur, mutfağının kileri tıklım tıklım dolu. Karşına böyle kısmet çıktığı için sevinmelisin.' demiş. Düğün günü gelip çatmış. Köstebek, . Parmak kız'ı toprağın çok derinliklerindeki evine götürmek üzere gelmiş. Köstebek güneşi sevmediği için, artık o da bir daha güneşin parlak ışıklarının girmeyeceğini düşünüyormuş. Tarla faresinin evinde hiç olmazsa, gidip kapıdan dışarıya bakabiliyormuş. Parmak kız, küçük kollarını kaldırarak; 'Allah'a ısmarladık güneş! Allah'a ısmarladık. Senin ışıklarının girmediği bu iç karartıcı yerde yaşamaya mahkumum artık ben.' diye seslenmiş. Tarladaki buğdaylar biçilmiş, yerde yalnızca samanlar kalmış. Bu nedenle, parmak kız farenin evinin önünde birkaç adım ilerlemiş. Kırmızı bir çiçeği elini değdirmiş. Ona dönerek: Allah'a ısmarladık. Eğer, benim kırlangıç dostumu görürsen, selamımı söyle, demiş. . Tam içeriye gireceği anda, başının üzerinde, Kiviiit!.. Kiviiit! diye bir ses duymuş. Başını kaldırıp da baktığında, çok sevdiği kırlangıcını görmüş. Kırlangıç da kızı gördüğü için çok sevinçliymiş. Parmak kız, kırlangıca, köstebekle zorla evlendirileceğini, güneş girmeyen bir yeraltı evinde oturmaya mahkum olacağını anlatmış. Bunları anlatırken de gözlerinden yağmur gibi yaşlar dökülüyormuş. Tüm bunları dinleyen kırlangıç: Artık kış yaklaşıyor, sıcak ülkelere gitmeye hazırlanıyoruz. Birlikte gelmek ister misin? Seni bir kuşakla sırtıma iyice bağlarım. Birbirimizden hiç ayrılmayız. Uzaklara, çirkin köstebekle güneş girmeyen karanlık evinden çok uzaklara kaçarız. Böylece güneşin her gün görüldüğü, göz kamaştırıcı çiçeklerin açtığı sıcak ülkelere varmak için birlikte dağlar aşarız, gel, ne olursun. Seni bu halde bırakamam. Ben yerde yarı donmuş, baygın yatarken beni ölümden kurtardın, sevgili küçük, benimle gel. Parmak Kız: Seninle elbette gelirim, demiş: En sağlam tüylerden birine kuşağına bağlamış. Böylece kırlangıçla parmak kız ormanların, denizlerin, karla örtülü dağların üzerinden uçup gitmişler. Böyle rüzgara ve soğuğa alışkın olmayan Parmak kız, kırlangıcın tüyleri arasına iyice büzülmüş. Yalnızca aşağıdaki seyrine doyum olmaz güzellikleri seyredebilmek amacıyla başını çıkartıyormuş. Sonra iki dost, sıcak ülkelere gelmişler. Buralar öyle güzel yerlermiş ki, sanki güneşi daha parlak, gökyüzü pırıl pırılmış. Bahçelerde, bağ ve kayalıklarda sarılı, kırmızı güzel asmalar kendiliğinden yetişiyor, ormandaki ağaçlardan limonlar, elmalar sarkıyormuş. Belki de dünyanın en güzel çocukları yollarda, kırlarda bin bir renkli kelebeklerle oynuyorlarmış. Kırlangıç yol aldıkça, gördüğü bu güzelliklere, yeni güzellikler ekleniyormuş. Etrafı yemyeşil ağaçlarla çevrili, mavi bir gölün ortasında, bembeyaz mermerden bir saray görünmüş. Bu sarayın uzun sütunlarına asmalar sarılmış. İşte bu sütunların tepesinde birçok kırlangıç yuvası varmış. Tabii parmak kızı taşıyan kırlangıcındaki de oradaymış. Kırlangıç: İşte evime geldik. Ama birlikte kalmamız yakışık almaz. Zaten seni ağırlamak durumunda değilim. Sen en güzel çiçeklerden birini seç. Seni orada rahat ettirebilmek için elimden geleni yapmaya çalışacağım, demiş. Parmak kız ellerini çırparak: Çok güzel ne mutlu bana! diye cevap vermiş. Aşağıda, büyük bir mermer sütun üçe bölünmüş halde, yere uzanıyormuş. Aralarında çok güzel çiçekler varmış. Kırlangıç, parmak kızı yaprakların birisinin üzerine oturtmuş. Bu güzellikler içinde Parmak kız çok mutluymuş. Yaprağında oturduğu çiçeğin içine baktığında, birden hayretler içinde kalakalmış. Çiçeğin içinde cam gibi pırıl pırıl, bembeyaz ve küçük bir adam oturuyormuş. Adamın boyu bir parmak kadarmış. Omuzlarında parlak kanatları, başında ise altın tacı varmış. Bu görkemli adam, o çiçeğin perisiymiş. Oradaki her çiçek, bir küçük erkekle kadına saray olmuş. Kendisi de tüm bu ulusa hükmediyormuş. Parmak kız, kırlangıcın kulağına eğilerek; 'Aman, ne güzel.' demiş. Koskoca, dev gibi kırlangıcı görünce, çiçekler kralı biraz korkmuş. Fakat yanındaki kıza gözü ilişince, hem korkudan sıyrılmış, hem de çok sevinmiş. Hayatında bu kadar güzel bir kıza ilk kez rastlıyormuş. Önce ismini sormuş. Sonra da başındaki tacı çıkararak, parmak kızın başına koymuş. Ardından da kendisiyle evlenmek istediğini söylemiş. Razı olursa, tüm çiçeklerin kraliçesi olacağını da sözlerine eklemeyi ihmal etmemiş. Karşısına çıkan bu şansın, ne kurbağanın oğluna, ne de siyah kadife kürklü köstebeğe benzediğini düşünen parmak kız, Evet! demekte, tereddüt etmemiş. Kral ve kraliçeye armağanlar vermek üzere, her çiçekten erkekli kadınlı seçkin bir kalabalık ortaya çıkmış. Verilen armağanların içinde, omzuna iliştirilen ve çiçekten uçmasına yarayan bir çift kanat kadar hoşuna giden olmamış. Parmak kız böyle ağırlanıyorken, kırlangıç da yuvasında olabildiğine hüzünlü ötüyormuş çünkü parmak kızı çok sevmiş ve ondan hiçbir zaman ayrılmak istemiyormuş. İşte bu nedenle çok üzgünmüş. Çiçekler kralı, Parmak Kız'a; 'Bundan sonra senin adın Parmak Kız olmasın. Senin gibi güzel bir kıza yakışmayan, çirkin bir ad bu, bugünden sonra biz sana Maia diyeceğiz.' demiş. Kırlangıç, üzüntü içinde uzaklara doğru uçarken; 'Allah'a ısmarladık! Allah'a ısmarladık!' diyormuş. Kırlangıç, gittiği ülkede, Parmak kızın masalını yazan yazarın penceresinin üstündeki yuvasına yerleşmiş. Yazarda dört gözle onun dönüşünü bekliyormuş. Kırlangıç, Kiviiit!.. Kiviiit! diyerek ona olan biteni anlatmış. Yazar, bu serüveni böylece öğrenmiş ve çocuklar okusun diye yazmış.


Penguenler dünya turuna çıkmıştı. Yeni durakları İstanbul'du. Penguen Baba küçük Penguenlere İstanbul hakkında bilgiler veriyordu: Sevgili penguenlerim, İstanbul dünyanın en güzel şehirlerinden biridir. Birçok medeniyete başkentlik yapmıştır. Sayısız tarihi esere sahiptir. Bu konuşmadan sonra küçük Penguenler İstanbul'u gezmek için penguen babadan izin istediler. Penguen Baba saatine baktı. Saat 14'ü gösteriyordu. 5 saat sonra hepinizi Galata Kulesi'nin önünde göreceğim o zamana kadar izinlisiniz dedi. Penguenler İstanbul'un dört bir yanına dağıldılar. Turuncu penguen soluğu Sultanahmet köftecisinde aldı. Tüm köfteleri büyük bir zevkle midesine indirdi. Mavi penguen, Mısır çarşısına gitmişti. Burası yıllar önce inşa edilen insanların ticaret yatığı bir çarşıydı. Çarşıda satılan baharat, kuruyemiş ve çeşit çeşit yiyecek vardı. Mavi penguen evde yemek yapmayı çok seviyordu. Bu yüzden yemeklere katmak için kendine çeşitli baharatlar aldı. Tabii Mavi penguen çarşıdaki güzel yiyeceklerin tadına bakmayı da ihmal etmedi. Pembe penguen, Ayasofya'ya gitmişti. Burası kocaman ve çok eski bir yapıydı. Neredeyse 1500 yaşındaydı. Pembe penguen çok şaşırmıştı. Etrafı gezdi kendine hediyelik eşyalar aldı. Sonrasında Sultanahmet meydanına doğru yürümeye başlamıştı. Burada Turuncu penguen ile karşılaştı. Oda köftelerini yemiş ve meydanda bir yürüyüşe çıkmıştı. İkisi diğer penguenleri bulup birlikte gezmeye karar verdiler. Bu esnada Yeşil penguen Gülhane Parkı'nda bir ağacın altında uykuya dalmıştı. Kendisini park görevlisi diye tanıtan bir adam: Burası Otel mi? Burada yatamazsın! diye çıkıştı. Bu ses, Yeşil pengueni uyandırdı. Yeşil penguende uyanıp meydana doğru gitti. Pembe ve mavi penguen kardeşleri ile karşılaştı. Ancak Turuncu penguen ortalıklarda değildi. Turuncu pengueni bulana kadar çevreyi gezmeye karar verdiler. Ayasofya'nın hemen karşısındaki Sultanahmet Cami'sine gittiler. Burası içi masmavi çinilerle dolu kocaman eski bir camiiydi. Camiden çıktıklarında hava çok sıcaktı birer dondurma yediler. Turuncu penguen ise alışverişi bitirmiş etrafı gezmeye başlamıştı. Kardeşlerini meydanda dondurma yerken gördü ve hemen yanlarına gitti. Artık dört kardeş de toplanmıştı. Hep birlikte Yerebatan Sarnıcı'na gittiler. Burası yerin altında olduğu için çok serindi. Hepsi ferahladılar. Burasıda diğer yerler gibi büyüleyiciydi. Kocaman sütunlar vardı. İçerisinde su bulunuyordu. Eskiden insanların su biriktirmek için kullandığı bir yerdi burası. Çocuklar etrafı gezerken, Baba penguen ve anne penguen birlikte Galata Kulesi'ne çıkıp lokantaya girdi. Karnını doyurdu. Kule ile ilgili bilgi aldı. Israr etmesine rağmen lokanta sahibi kendisinden para almadı. Baba penguen kuleden inerken Ne konuksever bir millet diye düşündü. Penguen babanın verdiği süre dolmak üzereydi. Penguenler bir bir kulenin önünde toplanmaya başladılar. Hepsi İstanbul hakkında birlikte sohbet ediyorlardı. İstanbul'u çok sevmişlerdi. Baba ve anne penguende kuleden inmişlerdi. Hepsi bir araya geldiler. Uçan balonlarına atlayıp başka bir şehirde buluşmak üzere ayrıldılar. Tüm penguenler bir ağızdan bağırdılar: Hoşça kal güzel insanların şehri Hoşça kal güzel İstanbul


Bir varmış bir yokmuş zamanın birinde kimsenin bilmediği uzak mı uzak güzel mi güzel bir denizin kıyısında şirin bir kasaba varmış bu kasabadaki herkes çok mutlu bir hayat sürermiş, buradaki insanlar çalışıp çabalar denizden balık çıkarır bunları satarak geçimlerini sağlarlarmış. Deniz, kasabanın halkını çok sever onları hiç üzmezmiş balık mevsimi olmadığı zamanlar da bile bu kasaba halkı hiç sıkıntı çekmezlermiş. Bu kasabada Pepe ve Şila adında iki kardeş yaşarmış Pepe ve Şila denize girip yüzmeyi, oyun oynamayı çok severlermiş tek eğlenceleri sokak sokak dolaşıp koşmak ve deniz kabuğu toplamakmış. Pepe ve Şilanın annesi ve babası da diğer kasaba halkı gibi geçimlerini denizden tuttuğu balıklarla sağlarlarmış. Küçük yoksul evlerinde böylece çok mutlu bir şekilde yaşayıp giderlermiş. Günler günleri kovalarken Pepenin annesi artık yoksulluktan bıktığını ve daha iyi bir hayat sürmek istediğini söylemiş babası da zaten hayatımızı sürdürecek kadar kazanabiliyorum çok şükür her şeyimiz var hiç aç kalmıyoruz demiş, kadın bunu duyunca daha çok sinirlenmiş ve adamı bağırıp çağırıp evden kovmuş; bana güzel elbiseler altınlar alabilecek parayı kazanmadan sakın dönme demiş. Zavallı adam ne yapacağını bilmez bir halde üzgün üzgün her zaman gittiği deniz kıyısındaki mağaralara gitmiş. Pepe ve Şila annelerinin neden böyle davrandığına anlamamışlar ve babalarını evden kovduğu için çok üzülmüşler ve annelerine kızarak her zaman yaptıkları gibi denizin kıyısına deniz kabuğu aramaya gitmişler. Sonra iki kardeş konuşmaya başlamışlar annem neden babamı kovdu ki, ne güzel her şeyimiz vardı biz şimdi babasız ne yapacağız diye ağlamaya başlamışlar. Oradan geçen bir yunus balığı iki kardeşin ağlamalarını duymuş ve olanları dinlemiş. Sonra onlara yaklaşarak korkmayın benim adım Badem ve sakın üzülmeyin babanızı bulup buraya getirin, ben buna bir çözüm bulacağım demiş. Pepe ve Şila önce denizden ses geldiğini sanarak korkmuşlar ama sesin balıktan geldiğini anlayınca şaşkınlıkla sevinç arasında gidip gelmişler ve birbirlerine sımsıkı sarılmışlar. Şila babalarının nereye gittiklerini bilmedikleri için bu habere çok sevinememiş bile ama Pepe babasının üzüldüğü zamanlarda gittiği yeri biliyormuş Şilayı da alarak kasabanın sonundaki deniz kıyısı mağaralarının oraya gitmişler. Babaları onları görünce hem şaşırmış hem de kızmış tek başına oralara kadar geldikleri için Pepe ve Şila özür dileyip babalarının boynuna sarılmışlar ve balığın dediklerini babalarına anlatmışlar. Zavallı adam çaresizlikten bitkin bir halde ne yapacağını şaşırmış ve çocuklara inanmakla inanmamak arasında gitmiş gelmiş. Çünkü böyle olaylar ancak masallarda gerçekleşirmiş. Ama başka çaresi de yokmuş mecburen Pepe ve Şilanın ellerinden tutarak dedikleri yere gelmişler ve beklemeye başlamışlar. Biraz sonra denizin içinden güzel mi güzel bir yunus balığı çıkıp onlara yaklaşmış. Pepenin babasına olanları bildiğini ve üzülmemesi gerektiğini söylemiş. Pepenin babası önce şaşkınlıktan küçük dilini yutacağını sanmış ama sonra bu şaşkınlığı geçmiş ve balığa biraz daha yaklaşarak onu dinlemeye başlamış. Badem ona birazdan kuyruğunu uzatacağını adamın sırtına tutunup onunla gelmesi gerektiğini söylemiş. Pepe ve Şila önce korkmuşlar babalarına denizde bir şey olursa diye ama başka da çare olmadığını görünce babalarının istediği gibi sessizce orda durup babalarını bekleyeceklerine söz vermişler. Babaları balığın kuyruğundan tutarak sırtına tırmanmış vee biraz sonra denizin suları içinde kaybolup gitmişler. Balık biraz sonra adamı denizin dibinde çok muhteşem bir ormana getirmiş ve ona ilerdeki altın elma ağaçlarını göstermiş ve bunlardan yalnızca bir tane koparması gerektiğini sıkı sıkı tembihlemiş. Balıkçı adam gördükleri karşısında büyülenmiş gibi kıpırdamadan duruyormuş. Biraz sonra kendine gelerek balığın dediğini yapıp bir elma koparmış sonra hemen balığın yanına dönmüş ve balık da onu hızla çocuklarının yanına götürmüş balıkçıya gördüklerini kimseye anlatmaması gerektiğini ve elmayı satıp karısının isteklerini almasını söylemiş. Her gün buraya gelip kendisini çağırmasını ve ormandan yalnızca bir elma koparması gerektiğini unutmamasını tembihlemiş. masalalemi.com Balıkçı çocuklarının yanına döndüğünde sevinçten ne yapacağını bilemez haldeymiş çocuklara bunun bir sır olduğunu ve kimseye söylememeleri gerektiğini anlatmış. Pepe ve Şila da babalarının sevincine ortak olarak peki babacığım demişler ve söz vermişler olanları kimseye anlatmayacaklarına dair. Balıkçı hemen pazara gidip bu elmayı satmış ve karısına bir sürü güzel kıyafetler ve altınlar alarak geri dönmüş. Karısı balıkçıyı görünce çok kızmış ama elindekileri görünce hiçbir şey olmamış gibi davranıp boynuna sarılmış. Pepe ve Şila aileleri tekrar mutlu oldu diye çok sevinmişler. Balıkçı artık her gün aynı yere gidip bazen Bademi çağırıyor bazen de gelmesini bekleyerek ilk günkü gibi kendisini ormana götürüp bir elma koparıp balığın kendini sahile bırakmasını bekliyormuş. Karısı bu paranın nerden geldiğini merak edip balıkçıya soruyor balıkçıdan cevap alamadıkça hırslanıyormuş. Ama yinede balıkçıya bir şey diyemiyormuş. Günler günleri kovalarken balıkçının karısının istekleri de bitmek tükenmek bilmez hale gelmiş. Kasaba halkı da balıkçının nasıl kısa sürede böyle zengin olduğuna bir türlü akıl erdiremiyorlarmış ama kimsede balıkçıya bunu sormamış çünkü herkes elindeki ile geçinmeyi büyük bir nimet sayarmış bu güzel kasabada. Balıkçının karısı balıkçının her gün bir tane altın elma satarak isteklerini aldığını öğrenmiş ve balıkçıya elmaları nerden aldığını sormaya başlamış balıkçıda ona bunu söyleyemeyeceğini ve her şeyleri olduğunu artık ellindekilerle yetinip şükretmesi gerektiğini anlatmış kadın onu dinlememiş. Balıkçı karısının bu gözü doymaz hallerinden bıkmış artık her gün yeni elbiseler altınlar götürdüğü halde karısı her gün daha fazlasını ister hale gelmiş öyle ki artık Pepe ve Şila ile de eskisi gibi ilgilenmiyormuş. Pepe ve Şila bu duruma çok üzülse de babalarını üzmemek için bir şey demiyorlarmış. Balıkçı bir sabah yine erkenden evden çıkmış ve sahile gidip bademi beklemeye başlamış karısı da onu uzaktan izliyormuş biraz sonra denizin içinden bir balığın çıktığını ve kocasının onun sırtına binip denizin içinde kaybolduğunu görünce aklını kaçırmış gibi bağırmış. ama sonra sessiz olması gerektiğini düşünerek elmaların kaynağını bulması gerektiğini hatırlamış çünkü o zaman daha çok zengin ve çok daha mutlu olabilirmiş. Sessizce saklandığı yerde balıkçıyı beklemeye başlamış birazdan aynı şekilde denizin içinden aynı balık kocasını sahile bırakmış tek farkla ki adamın elinde kocaman güzel mi güzel altın bir elma parlıyormuş. Balıkçı elmayı satıp eve dönmüş karısı da hiçbir şey görmemiş gibi yapmış. Saklandığı yerden çıkıp doğruca evin yolunu tutmuş. Akşam çok güzel bir sofra hazırlamış, Pepe ve Şilayla daha fazla ilgilenip onlarla oyunlar oynamış ve masallar anlatarak uyutmuş çocuklarını. Balıkçı karısının düzelmeye başladığını düşünerek içten içe sevinmiş. Kadın balıkçıya belli etmese de hala aynıymış. Ertesi sabah kimse kalkmadan sahile balığın balıkçıyı almaya geldiği yere gitmiş ve beklemeye başlamış. Sonra balık çıkıp gelmiş balıkçının orada olmadığını onun yerine bir kadının beklediğini görmüş ve kadın balığa seslenmiş ben balıkçının karısıyım. Balıkçı çok hasta çocuklarda onun yanında beni de buraya altın elmayı almaya gönderdiler ilaçlar için para lazım diyerek balığı kandırmış. Balık da kadının masum görünmesine ve gözyaşlarına dayanamamış ve ona inanmış ve kadına sırtına tutunmasını ve yalnızca bir elma koparmasını sıkı sıkı tembihlemiş. Birazdan denizin sularında kaybolup büyülü ormana gelmişler kadın gördükleri karşısında balığın söylediği her şeyi unutmuş ve deli gibi bir ağaçtan diğerine koşup elma koparmaya başlamış. Balık bağırdığı halde onu dinlemiyormuş. Birazdan orman büyük bir gürültü ile kadını ayaklarının altından kaymış elmalar deniz kaplumbağalarına dönüşmüş kadında korkup balıktan yardım istemeye başlamış. İyi kalpli badem kadının çırpınışlarına dayanamamış ve onu aldığı gibi sahile götürmüş. Birde bakmış ki balıkçı ve çocukları orada bekliyor. Karısını bademin sırtında gören balıkçı şaşırmış badem de balıkçıya karısına kızmış bir elmaya kanaat etmediniz güzelim orman yok oldu demiş. Balıkçı ve karısı olanlara çok üzülmüş Pepe ve Şila da tabi ama balıkçının karısı elindeki ile yetinmeyip fazlasını da istediği için sahip olduğu her şeyi kaybettiği zaman anlamış yaptığı hatayı balıkçıdan Pepe ve Şila'dan da özür dileyerek eski hayatlarına geri dönmek istediğini söylemiş. Bademde onlara kanaatkar olmanın ne kadar güzel bir şey olduğunu öğütlemiş Pepe ve Şila'dan her gün onunla oynamak için sahile gelmelerini istemiş pepe ve Şila da bunu sevinçle kabul etmişler. Balıkçı eskisi gibi balık tutarak para kazanmaya başlamış karısı ve çocukları ile mutlu bir yaşam sürmüşler.


Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde bir köylü kadını varmış. Her gün bu kadının evinin önünden geçen bir delikanlı, kadının sokağa bir tas süt döktüğünü görür, merak edermiş. Delikanlı bir gün gene oradan geçerken köylü kadının koca bir tas süt döktüğünü görünce, dayanamamış seslenmiş: Nedir o döktüğün? Kadın kapıdan içeri giriyormuş. Delikanlının yüzüne bakmadan cevap vermiş: Ne olacak, kızımın elinin kiri... Bu cevap karşısında hayrete düşen delikanlı, yere eğilip çukurda birikmiş olan sütlere iyice bakmış. Bunun temiz sütten başka bir şey olmadığını görmüş. Kalkıp koşa koşa eve gitmiş. Annesine: Aman anne, demiş, şuracıkta bir köylü kadını oturuyor. Oradan her geçişimde taslarla süt dökerdi. Bugün merak edip sordum. Kızımın elinin kiri dedi. Baktım gayet temiz süt. Elinin kiri böyle olursa, kız kim bilir ne kadar güzeldir... Annesi demiş ki: Hiç böyle şey olur mu be oğlum? Delikanlı ısrar etmiş: Yalan söylemek adetim değildir anne. Bunu sende bilirsin. Evet, gördüğüm şey hakikaten süttü. O vakit kadın: Peki, demiş, bundan bize ne? Oğlan hemen cevap vermiş: Ne var olur mu anneciğim? Sen bana geçenlerde, evlenme zamanın geldi, artık evlendirelim de yuvanı bil, çoluk çocuk sahibi olmak en büyük mutluluktur, dememiş miydin? İşte şimdi sırası. Bu kadının kızını bana iste! Meğer köylü kadını o zaman hiç evlenmediği için, kızı falan yokmuş. Şaka olsun diye delikanlıya öyle söylemişmiş. Delikanlının annesi, kızı görmek için köylü kadının evine gitmiş. Köylü kadın hiç belli etmeden: Kızım hasta, demiş, şimdi yatıyor. Onu görmenize ne lüzum var? Hem çok güzel, hem de hamarattır. Görmeden alırsanız alırsınız, yoksa kızımı göstermem! Oğlanın annesi, kızın hastalığına inanmış, elinin kiri süt gibi beyaz olan kız elbette güzeldir, diye düşünerek kadınla sözü kesmişler. Evine dönmüş. Vakit geçirmeden düğün hazırlıklarına başlanmış. Hazırlık çabuk bitmiş. Düğün günü kızı almak üzere gelin arabasını köylü kadının evine göndermişler. Köylü kadın gelin arabasını görünce, etekleri tutuşmuş. Şimdi ne yapacak? Gelin diye arabaya kimi bindirecek. Böyle düşünüp dururken aklına bir çare gelmiş. Hemen mutfağa girerek bir kazana un doldurmuş. Unu su ile karıştırarak hamur yapmış. Hamuru insan şekline sokup kurusun diye bırakmış. Ellerini iyice temizledikten sonra hazırlanmak için yukarı çıkmış. Köylü kadın iyice hazırlanıp aşağıya indiği zaman hamurdan insanın da adamakıllı kuruduğunu görmüş. Onu alıp odanın birine götürmüş. Gelin elbisesini üzerine giydirip telleri başına takmış. Hamur gelinin, hakiki bir geline tamamen benzediğini görünce, onunla beraber, kapının önünde duran gelin arabasına binmiş. Araba hemen yola çıkmış. Araba gidiyor, köylü kadın da düşünüyormuş. Düğün evine varınca damadın koluna gelin diye kimi verecek? Çaresiz bu defa işin aslı meydana çıkacak, kendisi de herkese rezil olacak... Köylü kadın kendi kendine böyle düşünürken araba da büyük bir gölün kenarından gidiyormuş. Gölün hem büyük, hem de derin olduğunu görünce, aklına bir çare gelmiş. Hamur gelinin üzerinden elbiseleri çıkarıp arabacıya belli etmeden onu göle atmış. Hemen arkasından da: Eyvahlar olsun, kızım göle düştü! diye bağırmış. Araba durmuş. Adamlar köylü kadının başına toplanmışlar. O durmadan ağlıyor, sızlıyormuş. Gelin göle düştü diye düğün evine haber göndermişler. Bu fena haber karşısında çok üzülen delikanlı, arkadaşlarıyla beraber gölün yanına gelmiş. Ağaçlardan bir tane sal yapmışlar. Balıkçıların ağlarını alıp göle açılarak ağları derinlere bırakmışlar. O sırada gölün dibinde üç peri kızı top oynuyormuş. Yukarıdan doğru balık ağlarının indiğini görünce: Acaba dünya nasıl yer ki, demişler. Şu ağlara balık yerine biz takılsak, yukarı çıkar mıyız? Onlar böyle konuşurlarken, ağlar da bunlara doğru iyice yaklaşmış. Perilerin en küçüğü: Ben bu ağlardan birine tutunup dünyaya çıkacağım, demiş. Haydi hoşçakalın. Küçük peri, en yakındaki balık ağını iyice yakalamış. Yukarıdakiler bir ağırlık hissederek ağları çekmişler. Suyun üstüne ayın on dördü gibi bir kız çıkınca, köylü kadın bağırmış. İşte kızım çıktı! Kızı alıp arabaya bindirmişler. Köylü kadın ona hemen gelin elbiselerini giydirmiş, tellerini, duvağını takmış. Gölden çıkan bu kızın, kendisini büyük bir felaketten kurtardığını düşünerek ferahlamış. Araba yeniden yoluna devam ederek düğün evine gelmiş. Gelini karşılamışlar. Kırk gün, kırk gece süren bir düğünden sonra peri kızı ile oğlan evlenmişler. Delikanlı, eşine her gün Köylü kızı diye takılırmış. Onu adıyla değil, Köylü kızı diye çağırdığından, peri kızı kocasına gücenmiş. Delikanlı ne isterse yapmaya, fakat bir tek kelime bile konuşmamaya başlamış. Oğlan bakmış ki, olacak gibi değil, karısı hiç konuşmuyor. Ne yapsın da onu konuştursun? Bir gün ona şakadan: Seni bir odaya kapatırım, demiş. Peri kızı o vakit konuşmuş: Kapatırsan kapat, demiş, başa gelen çekilir. Delikanlı kızmış; tutup karısını bir odaya kapatmış. O günden sonra evin işlerini delikanlının büyük ablası görmeye başlamış. Abla bir gün demiş ki: Köylü kızı acaba ne yapıyor? Gidip bakayım. Gidip odanın anahtar deliğinden kızı gözetlemeye başlamış. Peri kızı o sırada bir yer minderine oturarak: Ateşim yan! demiş. Odanın içinde bir tıkırtı olmuş, nar gibi kömür dolu bir mangal kendi kendine gelerek peri kızının önünde durmuş. Delikanlının ablası, içerde olanları hayretle seyrederken, peri kızı: Yağım gel! diye seslenmiş. Bu defa da içinde yağ bulunan bir tava kendi kendine gelip ateşin üzerine oturmuş. Biraz sonra yağ, ateşin üzerinde cızırdamaya başlamış. Peri kızı, iki elini birden tavanın içine sokarak: On parmağım, balık ol da piş, diye seslenmiş. Tavanın içinde on balık pişmeye başlamış. Balıklar piştikten sonra, peri kızı bunları bir tabağa koyarak öğle yemeğinde yemesi için kocasına göndermiş. Oğlanın ablası, peri kızının yaptıklarını kıskanmış. Kendi kendine, onun yaptığını ben de yaparım , diyerek mutfağa gitmiş: Ateşim yan! demiş. Fakat ne gelen var, ne giden. Kalkıp ateşi yakmış. Mangalı önüne getirmiş. Bu iş bitince: Yağım gel! diye seslenmiş. Gene gelen giden yok. Yerinden kalkıp bir tavaya yağ koyarak almış, mangalın üzerine oturtmuş. Bu sefer: On parmağım balık, kardeşimin ağzına layık! diyerek parmaklarını tavadaki kızgın yağa batırmış. Parmakları yanınca, bağıra bağıra mutfaktan dışarı fırlamış. Ev halkı bunun başına toplanmışlar. O da köylü kızının yaptıklarını aynen yapmak istediğini, fakat ellerinin yandığını anlatmış. Ablasının parmaklarının yanmasına çok üzülen delikanlı, bu sefer de ev işlerinin idaresini ortanca ablasına bırakmış. Peri kızı, bir gün bahçedeki kuyudan su çekiyormuş. Oğlanın ablası da pencereden onu seyrediyormuş. Kız, elinden kovayı kaçırmış. Fakat hiç telaşlanmamış. Saçından bir tel kopararak kuyuya uzatmış. Saç uzamış, uzamış, kuyunun dibine inmiş. Sonra peri kızı çekmeye başlamış. Kova yukarıya çıkmış. Oğlanın ortanca ablası, peri kızının yaptıklarını kıskanmış. Kendi kendine, bunu ben de yaparım , diyerek bahçeye inmiş. Kuyunun başına giderek kovayı bırakmış. Sonra onu yukarıya çıkarmak için saçından bir tel koparıp kuyuya uzatmış. Fakat saçı uzamamış. Bu sefer başını kuyunun içine sokup saçlarını sarkıtmış. Kuyunun dibine değsin diye iyice uzanmış. Ayağı yerden kalkmış, kendini tutamayarak kuyuya yuvarlanmış ve bacağı kırılmış. Ortanca ablasının da başına bu felaket gelince, oğlan, karısının yanına giderek: Senin yüzünden büyük ablamın parmakları yandı, demiş. Bu sefer de ortanca ablamın bacağı kırıldı. Nedir bu yaptığın? Konuşacaksan konuş, yoksa seni hiçbir yere çıkarmam! Peri kızı konuşmuş: Sen bilirsin! demiş. Delikanlı, karısının ağzından başka söz çıkmayınca, yanından ayrılmış. Fakat ona kızgınlığı da artıyormuş. Bu defa çaresiz olarak evin işleri delikanlının küçük ablasına kalmış. Bir gün evde ekmek bitmiş. Küçük abla kendi kendine: Ne yapsak, ekmeği nasıl yetiştirsek? diye söylenerek dolaşıyormuş. Peri kızı evde ekmeğin bittiğini onun sözlerinden anlamış. Hemen kollarını sıvamış: Fırın, gel! diye seslenmiş. Bir patırtı, bir gürültüden sonra odanın ortasında kocaman bir fırın meydana çıkmış. Delikanlının küçük ablası gürültüyü duyunca, ne oluyor, diye merak edip peri kızını gözetlemeye başlamış. Peri kızı, bu sefer: Ateşim yan! demiş. Çok geçmeden fırının gürül gürül yandığı görülmüş. Peri kızı ateşe şöyle bir baktıktan sonra: Hamur teknesi buraya gel! diye seslenmiş. Bir tıkırtı olmuş. Koca bir hamur teknesi fırının yanına gelip durmuş. Peri kızı hemen soyunarak fırının içine girmiş. Saçlarını süpürge gibi yaparak külleri bir tarafa, ateşi bir tarafa çekip fırından çıkmış. Tekneden hamur alıp ekmek yaparak fırına koymuş. Böylece bir tekne hamurdan pek çok ekmek yapmış. Ekmekleri olduğu gibi kocasına göndermiş. Anahtar deliğinden peri kızının yaptıklarını gören küçük abla, onu çok kıskanmış. Kendi kendine demiş ki: Kardeşim bu ekmekleri şimdi bunun yaratıverdiğini öğrenirse, her şeyi unutur. Onunla barışır. Halbuki her şey kendiliğinden oldu. Ben de onun gibi yapabilirim... Doğru mutfağa koşarak: Fırınım yan, hamurum yoğrul! diye seslenmiş. Fakat ne fırın yanmış, ne de hamur yoğurulmuş. Gidip fırını yakmış. Tekneye su koyup hamur yoğurmuş. Sonra ateşle külü saçlarıyla süpürüp ayırmak için fırına girmeye yeltenmiş. Girmeye çalışır çalışmaz vücudu yanmaya başlamış. Hemen geri çekilmiş. Küçük ablasının da başına gelenleri duyan delikanlının kederi artmış. Onun da karısının yüzünden yandığını zanneden delikanlı, hemen peri kızının yanına giderek demiş ki: Sen benim ablalarıma zarar veriyorsun, onlardan ne istiyorsun ki? Delikanlı, ablalarının kıskançlık yüzünden böyle felaketlere uğradıklarını bilmiyormuş. Peri kızının cevap vermediğini görünce, oradan ayrılmış, sokağa çıkmış. Peri kızı, kocası gittikten sonra seslenmiş: Yağ küpü, bal küpü, buraya gelin! İki küçük küp, tıkır tıkır peri kızının önüne gelmişler. Kız demiş ki: Benim küçük küplerim, şimdi çarşıya gideceksiniz, yağcıdan yağ, balcıdan bal dolup kardeş kardeş geleceksiniz! haydi güle güle... İki küçük küp, tıkır tıkır odadan çıkmışlar. Açık olan sokak kapısından da çıkarak yola koyulmuşlar. Önden giden delikanlıya yetişip onun yanından geçmişler. Delikanlı, iki küçük küpün insan gibi yürüdüklerini görünce, şaşırmış, merak ederek peşlerine düşmüş. Küpler gitmiş, bu gitmiş, küpler gitmiş, bu gitmiş. Nihayet çarşıda bir dükkanın önünde durmuşlar. Yağcı, küplerden birine yağ koymuş. Bunlar diğer bir dükkana, balcıya gitmişler. Bu işler bitince, küpler geriye dönüp yola koyulmuşlar. Delikanlı da arkalarından... Küpler tıkır tıkır yürüyerek eve gelmişler. Kapıdan içeri girerlerken, yağ küpü, bal küpüne çarparak onun ağzını kırmış. Buna canı sıkılan bal küpü, ağlamaya başlamış. masalalemi.com Yaptığını beğendin mi, demiş, hanımıma söyleyeyim de o da senin ağzını kırsın... Yağ küpü demiş ki: Kardeşim, bir kaza oldu. Hanım eline sopayı alırsa, ben ona Ay baban, Güneş annen, Yıldız kardeşlerinin başı için vurma! derim, o da bana dokunmaz. Gene tıkır tıkır yürüyerek kızın oturduğu odanın kapısının önüne gelmişler. Delikanlı da bunların peşinden ayrılmıyormuş. Bal küpü içeriye girmiş, ağlayarak: Hanımım, demiş, bu benim dudağımı yardı. Peri kızı, oradan bir sopa bulup yağ küpünün üzerine yürümüş. Tam vuracağı sırada, yağ küpü yalvarmaya başlamış: Peri kızı, beni dövme! Ay baban, Güneş annen, Yıldız kardeşlerinin başı için dövme, bir kaza oldu... Peri kızı bu sözler karşısında sopayı elinden atmış. Delikanlı da o anda içeriye girerek: Ay baban, Güneş annen, Yıldız kardeşlerinin hatırı için konuş! demiş. O zaman peri kızının dili iyice açılmış. Kocasına cevap vermiş: Sen bana nerden geldiğimi, kim olduğumu sordun mu? Köylü kızı diye alay ettin. Köylü kızı bile olsam, alay mı etmen lazımdı? Sen bana hiçbir şey sormadığın için, ben de sana darıldım, konuşmadım. Delikanlı: Hakkın var, demiş, kabahatli olan her zaman cezasını çeker. Ben bugüne kadar cezamı çektim. Artık her şey düzeldi. Söyle bakalım şimdi, kimsin, nereden geldin? Peri kızı anlatmaya başlamış: Biz üç peri kardeşiz. Bir gün gölün dibinde top oynuyorduk. Yukardan doğru balık ağları inmeye başladı. Bu ağlara takılıp da yukarı çıksak, acaba dünya güzel midir, dedik. Ben ablalarımdan ayrılarak ağlara tutunup yukarıya çıktım. Bir kadın İşte kızım çıktı diye bağırdı. Beni alıp buraya getirdiniz. Düğün yapıp benimle evlendin. Sonra da Köylü kızı diye alay etmek istedin! Ben de sana gücendim, bir daha konuşmadım. Üstelik beni haksız yere odaya kapadın! Bunu duyan delikanlı alay ettiğine pişman olmuş. Karı koca barışmışlar. O günden sonra birlikte mutlu yaşamışlar. Onlar ermiş muradına, darısı sizin başınıza.


Dünya çocuk edebiyatının başyapıtlarından birisi olan Pinokyo'nun masalını, gelin hep birlikte okuyalım. Yıllar yıllar önce küçük bir kasabada Gepetto adında bir oyuncakçı varmış. Gepetto ahşap oyuncaklar yaparak para kazanırmış. Çocuklar için Gepetto Ustanın oyuncakları çok önemliymiş, onlar bu oyuncakları çok beğenirler ve onun yaptığı oyuncaklarla oynamaya bayılırlarmış. Gepetto Usta yalnız yaşarmış ve hep bir çocuğu olsun istermiş. Hayalini gerçekleştiremediği için kendine ahşaptan bir çocuk yapıp ona çocuğu gibi davranmaya karar vermiş. Ormana gidip bir ağaç parçası bulmuş. Ağaç kütüğünü atölyesine getirip şekil vermeye başlamış. Kütüğe her vuruşunda Ah! diye sesler gelmeye başlamış. Usta marangozun neredeyse gerçek bir çocuğa benzeyen kuklası sonunda bitmiş. Şimdiden onu çok sevmeye başlayan Gepetto Usta ona Pinokyo adını vermiş. Tüm gün çalışan Gepetto yorgunluktan oracıkta uyuyakalmış. Pinokyo da masasında oturuyormuş. O sırada bir peri ortaya çıkmış ve: Ah iyi kalpli Usta, bugüne kadar yaptıklarınla en büyük dileğinin gerçekleşmesini hak ettin. Sana hayalindeki gibi bir çocuk hediye edeceğim. demiş. Elindeki sihirli değneği ile Pinokyo'ya dokunmuş ve bir anda kukla hareket etmeye başlamış. Sabahın erken saatlerinde gerinerek uyanan Gepetto birden yanında ona boncuk gözleri, kırmızı yanaklarıyla bakan şirin mi şirin Pinokyo'yu görünce çok şaşırmış ve ona sarılmış: İnanamıyorum oğlum canlanmış, demiş. Evet babacığım, ben senin oğlunum, demiş Pinokyo. Aradan yıllar geçmiş ve Pinokyo büyümüş, artık okula gitme zamanı gelmiş. Pinokyo'nun okula gidebilmesi için kalem, defter ve kitaba ihtiyacı varmış. Bunları almak için babasından para istemiş. Oldukça fakir olan ve zor geçinen Gepetto bunları alacak parasının olmadığını oğluna söyleyememiş ve gidip paltosunu satmış. Bu parayı al ve okul için istediklerini al Pinokyo, demiş. Tamam baba, hemen pazara gidip alayım, demiş Pinokyo. Babasından parayı alan Pinokyo yola çıkmış ve yolda giderken kocaman bir çadır ve kalabalık görmüş. Hemen yanlarına gidip olan biteni anlamaya çalışmış. Bu bir sirkmiş ve içeride çeşitli gösteriler düzenleniyormuş. Hemen içeri girmeye çalışmış ama kapıdaki görevli onu durdurmuş: İçeri girmek için bilet almalısın. Pinokyo biraz düşündükten sonra elindeki parayı göstererek: Bana da bilet verir misin?, demiş. Biletini alıp içeri giren Pinokyo, heyecanla gösterileri seyretmeye başlamış. Sirk sahibi onun canlı bir kukla olduğunu hemen fark etmiş ve onu yakalayıp kafese kapatmış. Çok üzülen Pinokyo ağlamaya başlamış. O sırada onu canlı bir kuklaya çeviren peri gelmiş. Peri, onu kurtaracağını ve parasını geri vereceğini söylemiş. Perinin tek bir şartı varmış: Pinokyo'nun iyi bir çocuk olması ve yalan söylememesi! Pinokyo sirkten koşarak çıkmış ve elinde parasıyla yola koyulmuş. Onun elinde para olduğunu gören kurnaz tilki ile paragöz kedi yolunu kesmişler. Ne yapacaksın o parayla? Okul için kitap ve kalem alacağım. Okula gidip de ne yapacaksın? Gel bizi dinle! O parayı tarlaya ekelim daha çok çıksın. Böylece zengin olursun, demişler. Çok iyi fikir, paramı alın ve ekin, demiş Pinokyo. Pinokyo'yu kandıran kedi ve tilki, parayı alıp kaçmışlar. Pinokyo bir kez daha parasını kaybetmiş. O sırada peri ortaya çıkmış ve Pinokyo'ya: Neler oldu Pinokyo? Bir kedi ve tilki elimden zorla paralarımı aldı. Yalan söyleyen Pinokyo'nun burnu birden uzamaya başlamış. Neler oluyor burnuma böyle? Yalan söylüyorsun ve burnun uzuyor. Bu sana bir ceza! Bir daha yalan söylememeye söz vermiştin. Yaptığı hatayı fark eden Pinokyo olanları doğru bir şekilde periye anlatmış. Peri onu affetmiş ve tekrar kurtarmış. Pinokyo evine doğru yürümeye başlamış ama şans bu ya karşısına kötü kalpli sirk sahibi çıkmış. Kaçtığı için ona çok sinirliymiş. Pinokyo'yu tuttuğu gibi denize atmış. Kocaman bir balina Pinokyo'yu yutmuş. Karanlık, soğuk ve ıslak bir yermiş balinanın midesi. Korkmuş, ıslanmış ve ağlamaya başlamış. -Babacığım keşke yanımda olsan, sana sarılsam. Yaptıklarım için o kadar pişmanım ki, demiş. Uzun süredir oğlundan haber alamayan Gepetto Usta da Pinokyo'yu arıyormuş. Komşuları Pinokyo'yu en son denize atlarken gördüklerini söyleyince kayığa binip onu aramaya başlamış yaşlı marangoz. Gepetto kayığa binince fırtına başlamış ve denize düşmüş. Masal bu ya aynı balina onu da yutmuş. Babasını karşısında gören Pinokyo çok sevinmiş. Baba ve oğlu birbirlerine sarılarak hasret gidermişler. Pinokyo tüm olanları babasına anlatmış ve balinanın midesinden çıkmak için bir plan yapmış. Babasına: Cebinde kibrit var mı babacığım?, demiş. Evet, var, demiş Gepetto. Şimdi balinanın midesindeki tüm tahtaları yakalım ve çıkan dumanla birlikte ağzını açınca kaçalım, demiş Pinokyo. Pinokyo'nun planı başarılı olmuş ve kaçıp kurtulmuşlar. Tüm bu olanları gören peri, onun iyi bir evlat olduğunu fark etmiş. Ona çok güzel bir hediye vererek onu gerçek bir çocuğa çevirmiş. O günden sonra çok dürüst ve çalışkan bir çocuk olan Pinokyo ile babası mutlu bir hayat sürmüşler.


Portakalı soydum, Başucuma koydum. Portakal çok güzelmiş, Afiyetle yenirmiş. Turuncu rengi ile Vitaminler verirmiş. Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde derler ya, peki bu evvel zaman ne zaman ? Gökyüzünde oynayan cüceler, yeryüzünde koşturan kuşlar aman pek bir hoşlar. Kuşlar niye yeryüzünde, cüceler neden gökyüzünde dersen, ben bilmem onlar öyle yapmışlar. Ülkenin birinde bir portakal ağacı yaşarmış, öyle bir ağaçmış ki her yerden bu ağacı görmeye gelirlermiş. Dalları gökyüzüne kadar uzanan bu ağaç, aslında sahiden de görülmeye değermiş. Ağacın etrafı mis gibi portakal kokarmış. O ülkedeki bütün çocuklar portakal yemeye bayılırlarmış. O ağaca C vitamini deposu derlermiş. Günlerden bir gün, uzaklardan bir cücücenin geldiği haberi duyulmuş. Bu parmak kadar bir cüceymiş. Anlatılanlara göre bu cüce, gördüğü portakal ağaçlarını köklerinden tutup yiyor ve içindeki bütün vitaminleri hoop midesine indiriyormuş. Onun köklerinden vitamin içtiği ağaçlar kısa bir süre sonra kuruyup gidiyormuş. Bunu duyan ülke halkı o cücenin portakal ağaçlarına zarar vermesini engellemek için ne yapacaklarını düşünmeye başlamışlar. Tam portakal ağacının yanında büyük bir toplantı düzenlemişler. Toplantıya 7`den 77`ye herkes davetliymiş. Ülkenin en yaşlıları fikirlerini söylemek için ağacın etrafına toplanmışlar. Kulaklarına gelen haberlere göre cüce ülkelerinin sınırları içine girmiş bile. En yaşlı bilge. O cüce portakal ağacımıza hiç bir şey yapamaz , buna izin veremeyiz` diyerek söze başlamış. Saatlerce konuşmuşlar ama içlerinden bir tanesi bile çare bulamamış. En sonunda kalabalığın arasında fırlayan bir çocuk: Bunları o cüceye anlatsak, onunla konuşsak bizi anlamaz mı acaba ? diye sormuş. Cüceyi bulmadan bunu yapabilmeleri imkansız olduğu için cüceyi aramaya başlamışlar.Her yere haber bırakmışlar. Parmak boyunda bir cüce görenlerin onu portakal ağacından uzak tutmaları gereklidir diye sokaklarda bağırmışlar. Bu arada portakal ağacının yanında beş nöbetçi birden bekliyormuş Sabah çok erken bir saatte nöbetçilerin bağırışlarıyla herkes sokaklara dökülmüş. Portakal ağacının yanına gelenler, olup bitenleri izlemeye başlamışlar. Parmak boyundaki cüce çıkmış portakal ağacının tepesine oturmuş ve şarkı söylüyor. Küçük çocuklardan biri : Bizim portakal ağacımızı yemeyeceksiniz değil mi ? demiş. Cüce kahkaha atarak gülmüş: Hayır tabi ki, hayır, ben portakal ağacı yemem, portakal yerim. Hem niye yiyecekmişim portakal ağacını o kadar güzel görünüyor ve o kadar güzel kokuyor ki. İçindeki c vitamini sayesinde nasıl enerji veriyor baksanıza.Hem ağacı kökünden kurutsam, bir daha portakal bulabilir miyim sizce ? Ülke halkı o gün cüceye bol bol portakal ikram etmiş. Cüce bir kaç gün onlara misafir olmuş. Bir daha başkaları hakkında söylenen şeyleri iyice araştırmadan karar vermemeye çalışmışlar. Portakal ağacı mı ? Bakın hala yerinde ve c vitamini deposu portakallarını herkesle paylaşmaya devam ediyor. Portakal ağacındandan , ne güzel koku gelir. Portakallar etrafa , neşe ve sağlık verir. Haydi portakal haydi,Vitaminleri taşı, Bol bol yesin çocuklar, Sen düşünme bu işi. Portakal Ağacı Masalı için bir yorum Beğendim 😍


Çok ama çok eski zamanlarda kocaman bir sarayda kral, kraliçe ve prens yaşarmış. Kral ve kraliçe oğullarının iyi yetişmiş, kibar bir prensesle evlenmesini çok istiyormuş. Prens hem aşık olacağı hem de ailesinin seveceği bir prenses bulabilmek için dünyayı gezmiş ama nafile. Bazen bulduğu kişi asil bir prenses olmuyor, asil prenseslere ise aşık olamıyormuş. Dünyayı dolaşan prens sonunda evine dönmüş. Döndüğü gece inanılmaz bir fırtına çıkmış ve yolları kapamış. Sular sel olmuş, topraklar çamur olup akmaya başlamış. Tüm aile sarayda oturup sohbet ederken birden kapı çalınmış. Uşaklar kapıyı açmış ve karşılarına yağmurdan ıslanmış ve üşümüş güzel bir kız çıkmış. Bu üstü başı toprak içinde, ıslak ve yorgun görünen kız bir prenses olduğunu ve sarayına giderken fırtınaya yakalandığını söylemiş. Kral ve kraliçe ona pek inanmamış ama prens, onu görür görmez aşık olmuş. Bunu fark eden kraliçe gizlice gidip bu kızcağız için hazırlanan odaya girmiş. Yardımcılarına 20 döşek ve yirmi tane de kaz tüyünden yapılmış yorganı üst üste koymalarını söylemiş. Yatak hazır olunca da en altına bir tane bezelye tanesi koymuş. Odadan çıkınca genç kadının yanına gidip odasının hazır olduğunu, istediği zaman uyuyabileceğini söylemiş. Kızcağız gidip hemen uyumaya başlamış. Sabah olmuş ve herkes kahvaltı sofrasına oturmuş. Misafirleri de yorgun argın masaya gelmiş. Kraliçe gece rahat uyuyup uyumadığını sorunca: Hiç uyuyamadım. Çünkü yatağın altında sırtıma batan yuvarlak bir şey vardı ve bu beni bütün gece rahatsız etti. Kusura bakmayın ama yatak çok rahatsızdı, demiş. Kraliçe o an onun gerçek bir prenses olduğunu anlamış. Olanları ona da anlatmış. Prens ve prenses çok iyi anlamış. Birbirlerine aşık olup evlenmeye karar vermişler. Yatağın altındaki bezelye tanesini de ömür boyu saklamışlar.


Bugünkü Peru Dağları eteklerinde henüz İnka Uygarlığı kurulmadan önce, bu topraklarda genç, güçlü ve iyi kalpli bir prens varmış. Bu prens çevresine o kadar iyi davranır, herkese sevgiyle yaklaşırmış ki; yalnız kendi halkı değil tüm hayvanlar da onu sever, hizmet yarışında olurlarmış. Evlenme çağı gelmiş olan prens, eşini halkın içinden seçmek istemiş. Bu seçimi gizli yapmak için de yaşlı ve yoksul bir adam kıyafetine bürünerek sarayından çıkmış, halkın arasına karışmak için yola koyulmuş. Gide gide çok uzaklara varmış yolu. Onu kim görse, bu yaşlı ve yoksul görünümdeki insana başını döndürüp selam bile vermiyormuş. Üzülmüş ama sabırla yoluna devam etmiş prens. Yolu dik, yüksek bir dağa çıkmış. Dağı bin güçlükle aşınca öbür yakada, içinden coşkun bir ırmağın aktığı şirin bir kasaba görmüş. Her taraf bereketli bağlar, bahçeler ve bostanlarla doluymuş. Prens kasaba içine girmiş. Girmiş ama açlık ve yorgunluktan da tükenmiş. Bir kenara çöküp oturmuş, insanları seyre koyulmuş. O gün şenlik varmış kasabada. Herkes bir şeyler yiyor, içiyor, şarkı söyleyip eğleniyormuş. Ama kimse bir köşede büzülüp oturmuş olan bu yaşlı ve yoksul görünümdeki prensle ilgilenmiyormuş. Prens sabırla, üzüntüyle beklemeye başlamış yine. Sonra yanına güzel bir kız yaklaşmış. Elindeki yiyeceği ve içecek dolu koca tası prense uzatmış. Sevgili ihtiyar. Burada yapayalnız oturmana gönlüm razı gelmedi. Umarım açsındır. Bu yiyecekle içeceği kabul et lütfen. Sonra da eğlenen halka karış, sen de eğlen. Prens kızın uzattığı yiyecekle içeceği almış, karnını güzelce doyurmuş. Sonra şöyle demiş kıza: Burası kötülükler ülkesi güzel kız. Bu yüzden kasabayı kötü bir geleceğin beklediğine inanıyorum. Sen iyi kalpli bir kızsın. Bu yoksul ihtiyarın sözünü dinle ve hemen bu akşam aileni toplayıp dağın öbür yöresindeki vadiye geç. Seninle orada tekrar görüşeceğiz. Kıza bunları söyleyen prens yerinden kalkmış, ağır ağır uzaklaşıp gözden kaybolmuş. Genç kız hemen eve koşmuş, prensten duyduklarını ailesine anlatmış. Gün batmadan da yola çıkıp kasabayı terk etmişler. Kız ve ailesi öbür vadiye daha yeni varmışlar ki, dağdan inen ırmak bir felaket olup akmış kasaba üzerine. Önüne ne geldiyse almış, sürüklemiş, götürmüş. Ne bağ kalmış, ne bahçe, ne bostan. Tüm kasabada tek bir kişi bile canını kurtaramamış... Genç kız ve ailesi dağın öbür yakasındaki vadiye gelince orada yaşamakta olan halk tarafından güzelce karşılanmışlar. Kendilerine barınacak ev, tarlalarda geçinecek iş verilmiş. Ancak bir süre sonra bu vadide de kuraklık ve kıtlık başlamış. Dağdaki kocaman göl o felaket ırmakla birlikte gittiği için sular azalmış ve tükenmiş. Uzunca bir zaman da gökten bir damla yağmur düşmemiş. Prens, kasabada gördüğü iyi kalpli genç kızı özlemiş, merak etmiş. Yine yaşlı ve yoksul görünümlü giysilere bürünerek sarayından çıkmış, kızın yaşadığı yeni kasabaya gelmiş. Gelmiş ama ne kadar aradıysa kızı bulamamış. Sonunda, kuruyan gölün başında onu ağlar görmüş ve yanına varmış. Sevgili güzel kız, neden ağlıyorsun? Ben senin neşeli ve mutlu olmanı istiyorum. Çünkü sen güzel ahlakın ve yüce kişiliğinle bunu fazlasıyla hak ediyorsun. Kız, kendisine bu güzel sözleri söyleyen yaşlı adamı tanımış, ağlamasını kesmiş. Ah ah! Ağlıyorum çünkü, bu bitkilere verecek bir damla suyum yok. Yakında hepsi ölecek. Prensin bu sözlere içi yanmış. Uzanıp kızın saçını okşamış, söylenmiş. Ben aç ve susuzken sen bana kendi yiyeceğini nasıl verdiysen, şimdi ben de senin istediğini vereceğim. Ancak bir şartım var. Nedir şartın? Bütün bu vadiyi suya, berekete boğacağım. Ama sen de bana eş olacaksın. Kabul mü? Genç kız hiç düşünmemiş. Kabul. İhtiyar da olsan bu iyiliğin için senin eşin olurum. Çünkü yalnız beni değil, ailemi de sevgiyle kabul eden bu vadinin tüm insanları açlık tehlikesiyle karşı karşıya. Prens bu sözü alınca kızın elinden tutmuş, dağın eteğine kadar birlikte inmişler. Sonra ellerini açıp tüm gücüyle ormandaki dostlarına haykırmış. Yalvarırım bana yardım edin sevgili dostlarım! Bu topraklar sularla dolsun. Ürünler bol ve bereketli olsun. Olsun ki bu güzel kızın gözyaşları da son bulsun! Bunu duyan kuşlar gökyüzüne yükselip bulutlara yağmur yağdırmaları için yalvarmışlar, razı etmişler. Kurtlar, çakallar, tilki ve filler, geyikler güç birliği ederek gölden vadiye su kanalları açmışlar. Gölün o felakette yıkılan ve bozulan yerlerini onarıp eski haline getirmişler. Çoğa kalmadan gökten yağmurlar boşalmış. Göl dolmuş, kanallardan vadiye gürül gürül sular akmış, kurak topraklar kana kana su içmiş. Prens, tüm bu olanları şaşkınlıkla seyreden genç kıza yaklaşmış, üzerindeki yaşlı ve yoksul görünümlü giysileri çıkarıp bir kenara atmış. Sonunda kendime ve aileme yakışacak soylu kızı buldum. Ben bu ülkenin prensi, sen de prensesisin bundan böyle. Diyerek genç kızı almış, sarayına götürmüş. Derler ki, o bereket yağmurları hiç dinmemiş Peru'daki bu zengin topraklarda. Güçlü İnka Uygarlığı da bir zaman sonra bu topraklarda var olmuş.


Bir zamanlar bir kadınla kocasının çocukları yokmuş ve çocuk sahibi olmayı çok istiyorlarmış. Gel zaman git zaman kadın sonunda bir bebek beklediğini fark etmiş. Bir gün pncereden komşu evin bahçesindeki güzel çiçekleri ve sebzeleri seyrederken, kadının gözleri sıra sıra ekilmiş özel bir tür marula takılmış. O anda sanki büyülenmiş ve o marullardan başka şey düşünemez olmuş. Ya bu marullardan yerim ya da ölürüm demiş kendi kendine. Yemeden içmeden kesilmiş, zayıfladıkça zayıflamış. Sonunda kocası kadının bu durumundan öylesine endişelenmiş, öylesine endişelenmiş ki, tüm cesaretini toplayıp yandaki evin bahçe duvarına tırmanmış, bahçeye girmiş ve bir avuç marul yaprağı toplamış. Ancak, o bahçeye girmek büyük cesaret istiyormuş, çünkü orası güçlü bir cadıya aitmiş. Kadın kocasının getirdiği marulları afiyetle yemiş ama bir avuç yaprak ona yetmemiş. Kocası ertesi günün akşamı çaresiz tekrar bahçeye girmiş. Fakat bu sefer cadı pusuya yatmış, onu bekliyormuş. Bahçeme girip benim marullarımı çalmaya nasıl cesaret edersin sen! diye ciyaklamış cadı. Bunun hesabını vereceksin! Kadının kocası kendisini affetmesi için yarvarmış cadıya. Karısının bahçedeki marulları nasıl canının çektiğini, onlar yüzünden nasıl yemeden içmeden kesildiğini bir bir anlatmış. O zaman, demiş cadı sesini biraz daha alçaltarak, alabilirsin, canı ne kadar çekiyorsa alabilirsin. Ama bir şartım var, bebeğiniz doğar doğmaz onu bana vereceksiniz. Kadının kocası cadının korkusundan bu şartı hemen kabul etmiş. Birkaç haftasonra bebek doğmuş. Daha hemen o gün cadı gelip yeni doğan bebeği almış. Bebeğe Rapunzel adını vermiş. Çünkü annesinin ne yapıp edip yemek istediği bahçedeki marul türünün adı da Rapunzel'miş. Cadı küçük kıza çok iyi bakmış. Rapunzel oniki yaşına gelince, dünyalar güzeli bir çocuk olmuş. Cadı bir ormanın göbeğinde, yüksek bir kuleye yerleştirmiş onu. Bu kulenin hiç merdiveni yokmuş, sadece en tepesinde küçük bir penceresi varmış. Cadı onu ziyarete geldiğinde, aşağıdan Rapunzel, Rapunzel! Uzat altın sarısı saçlarını ! diye seslenirmiş. Rapunzel uzun örgülü saçlarını percereden uzatır, cadı da onun saçlarına tutuna tutuna yukarı tırmanırmış. Bu yıllarca böyle sürüp gitmiş. Bir gün bir kralın oğlu avlanmak için ormana girmiş. Daha çok uzaktayken güzel sesli birinin söylediği şarkıyı duymuş. Ormanda atını oradan oraya sürmüş ve kuleye varmış sonunda. Fakat sağa bakmış, sola bakmış, ne merdiven görmüş ne de yukarıya çıkılacak başka bir şey. Bu güzel sesin büyüsüne kapılan Prens, cadının kuleye nasıl çıktığını görüp öğrenene kadar hergün oraya uğrar olmuş. Ertesi gün hava kararırken, alçak bir sesle Rapunzel, Rapunzel! Uzat altın sarısı saçlarını ! diye seslenirmiş. Sonrada kızın saçlarına tutunup bir çırpıda yukarı tırmanmış. Rapunzelönce biraz korkmuş, çünkü o güne kadar cadıdan başkası gelmemiş ziyaretine. Fakat prens onu şarkı söylerken dinlediğini, sesine aşık olduğunu anlatınca korkusu yatışmış. Prens Rapunzel'e evlenme teklif etmiş, Rapunzel'de kabul etmiş, yüzü hafifce kızararak. Ama Rapunzel'in bu yüksek kuleden kaçmasına imkan yokmuş. Akıllı kızın parlak bir fikri varmış. Prens her gelişinde yanında bir ipek çilesi getirirse, Rapunzel'de bunları birbirine ekleyerek bir merdiven yapabilirmiş. Her şey yolunda gitmiş ve cadı olanları hiç farketmemiş. Fakat bir gün Rapunzel boş bulunup da. Anne, Prens neden senden daha hızlı tırmanıyor saçlarıma? diye sorunca herşey ortaya çıkmış. Seni rezil kız! Beni nasıl da aldattın! Ben seni dünyanın kötülüklerinden korumaya çalışıyordum! diye bağırmaya başlamış cadı öfkeyle. Rapunzel'i tuttuğu gibi saçlarını kesmiş ve sonrada onu çok uzaklara bir çöle göndermiş. O gece cadı kalede kalıp Prensi beklemiş. Prens, Rapunzel, Rapunzel! Uzat altın sarısı saçlarını ! diye seslenince. cadı Rapunzel'den kestiği saç örgüsünü uzatmış aşağıya. Prens başına neler geleceğini bilmeden yukarıya tırmanmış. Prens kederinden kendini pencereden atmış. Fakat yere düşünce ölmemiş, yalnız kulenin dibindeki dikenler gözlerine batmış. Yıllarca gözleri kör bir halde yitirdiği Rapunzel'e gözyaşları dökerek ormanda dolaşıp durmuş ve sadece bitki kökü ve yabani yemiş yiyerek yaşamış. Derken bir gün Rapunzel'in yaşadığı çöle varmış. Uzaklardan şarkı söyleyen tatlı bir ses gelmiş kulaklarına. Rapunzel! Rapunzel! diye seslenmiş. Rapunzel, prensini görünce sevinçten bir çığlık atmış ve Rapunzel'in iki damla mutluluk göz yaşı Prensin gözlerine akmış. Birden bir mucize olmuş, Prensin gözleri açılmış ve Prens görmeye başlamış. Birlikte mutlu bir şekilde Prensin ülkesine gitmişler. Orada halk onları sevinçle karşılamış. Mutlulukları ömür boyu hiç bozulmamış.


Çok uzun yıllar önce Nottingham adlı bir kasabada büyük ve yemyeşil bir orman varmış. Bu ormanın ismi Sherwood imiş. Robin Hood, bu büyük ormanda tek başına yaşarmış. Robin Hood daha çok küçük yaşlarda iken zengin bir adam onu kandırıp tüm parasını almış. Robin Hood bu adama çok sinirlenmiş, haksız yere para kazanan ve çok parası olan herkese düşman olmaya karar vermiş. Kendi kendine: Büyüdüğümde onların parasını çalıp zenginlere dağıtacağım. demiş. Gel zaman git zaman Robin Hood büyümüş. Güçlü ve zeki bir adam olmuş. Aynı zamanda ok ve yay kullanmada çok ustaymış. Robin Hood yeteneklerini kullanarak ormandan geçen zenginlerin parasını alıp, yoksul insanlara dağıtmaya başlamış. Bu durum onu ünlü etmiş ve ünü yavaş yavaş tüm ülkeye yayılmaya başlamış. Tabi bu ünü hem zengin insanları hem de Nottingham kasabası şerifi için büyük bir sorun haline gelmiş. Onu yakalayıp cezalandırmak istiyorlarmış. Şerif, onu yakalayıp getirene büyük bir ödül verileceğini duyurmuş ama Robin Hood bir türlü yakalanamamış. Çünkü yalnız değilmiş. Etrafında onu çok seven arkadaşları da varmış. Ne zaman birisi Robin Hood'u yakalamaya çalışsa hemen arkadaşlarından biri ona haber salar yakalanmaktan kurtulurmuş. Bu olay ülkede iyice yayılmış, öyle ki bir gün kralın kulağına kadar gitmiş. Kral da Robin Hood'un derhal yakalanması için yardım etmeye ve bir kaç adamını Nottingham kasabasına göndermeye karar vermiş. Kralın adamları kasabaya gelince şerif ve adamları ile birlikte toplanmışlar. Bir plan yapmaya karar vermişler. Düşünmüşler taşınmışlar ve bir karar vermişler. Kasabada herkesin katılacağı büyük bir ok atma yarışı düzenlenecek ve karşılığında büyük bir ödül verileceğini herkese duyurup Robin Hood'un katılmasını bekleyecekler. Bu yarışma esnasında da onu yakalayacaklardır. Düşündükleri gibi de olur. Robin Hood yarışmayı duyar duymaz hemen katılmaya karar verir. Ancak şerifin bilmediği bir şey vardır. Robin Hood'un arkadaşları şerifin bu planını duymuşlardır. Arkadaşları Robin Hood'u uyarıp vazgeçirmeye çalışırlar ama Robin Hood yarışmaya katılmayı çok ister. Arkadaşları ne yapıp ettilerse de onu vazgeçiremezler. Derken aradan bir zaman geçmiş ve yarışma günü gelmiş. Yarışmaya on yarışmacı katılmış ve tam on tur ok atıldıktan sonra galip gelen okçu birinci seçilecekmiş. Bu sırada kral ve şerif gözünü dört açıp ve Robin Hood'u aramaya başlamış. Etraftaki insanlara Robin Hood'u sormuşlar ama yarışmayı izlemeye gelenler Robin Hood'un kızıl saçlı olduğunu ve yarışmacılar arasında kızıl saçlı kimsenin olmadığını söylemiş. Yarışmanın ilk turu ve dokuzuncu tura kadar bütün turlarını yeşil kıyafet giymiş ama kızıl saçlı olmayan ve de kimsenin tanımadığı bir adam kazanmış. Bu yarışmaya aynı zamanda kralın en iyi okçularından birisi olan Willim'da katılmış. Son turda William okunu hedef tahtasının tam ortasına isabet ettirmiş. Bunun üzerine tüm izleyiciler heyecanla yeşil kıyafetli okçuyu beklemiş. Sıra yeşil kıyafetli okçuya geldiğinde, yayını gerip ve oku fırlatmış. Herkes nefesini tutmuş yarışmayı izliyormuş. Ok, William'ın okunu ortadan ikiye bölerek tam ortadan hedefi vurmuş. Bu olay sonucunda seyirciler okçuyu ayakta alkışlamaya başlamış. Bu yeşil kıyafetli okçunun kim olduğunu bilmeyen seyirciler büyük bir heyecanla kim olduğunun açıklanmasını beklemişler. Bu sırada okçu şerifin oturduğu yere doğru dönmüş ve iki ok fırlatmış. Bu okların biri şerifin sağ yanına öbürü de sol yanına isabet etmiş. İki okun arasında kalan şerif şaşırıp kalmış, ne yapacağını bilememiş. Bu sırada yeşil kıyafetli okçu ona bakarak peruğunu çıkarıp fırlatmış. Peruk çıkınca okçunun kızıl saçları savrulmuş. Seyirciler onun kim olduğunu hemen tanıyıp isimini haykırmaya başlamışlar: Robin Hood! Robin Hood! Robin Hood! Şerif günlerdir aradığı adamın bu yarışmacı olduğunu görnce hemen ayağa fırlayıp adamlarına onu yakalamalarını emretmiş. Ama Robin Hood peruğu fırlattıktan sonra öyle hızlı hareket ederek kaçmış ki herkes bir anda donakalmış. Böylece bir kez daha Robin Hood yakalanmaktan kurtulmuş. Şerif ise bu yarışmadan eli boş dönmüş. Robin Hood efsanesi ise devam etmiş.


Bir zamanlar, güzel bir göl kıyısında bir yılan yaşıyordu. Epey yaşlandığı için artık kurbağa avlayamaz olmuştu. Kurbağa dışında bir şey yemeyen yılan neredeyse açlıktan ölecek hale gelmişti. Ne yapıp ne edip mutlaka kurbağa etiyle karnını doyurmalıydı. Bunun için epeyce düşündü, taşındı. Sonunda ilginç bir fikir geldi aklına... Gözleri parladı. Tek çıkar yol bu! deyip doğruca kurbağalar padişahının huzuruna vardı. Padişah, karşısında yılanı görünce birden ürktü. Korkmayınız efendim. Benden size zarar gelmez. dedi yılan. Kurbağaların padişahı çok şaşırmıştı. Yılan onların ezeli düşmanıydı. Nasıl olur da dost olabilirdi? Yılan: Ben artık çok yaşlandım. Geri kalan ömrümü size hizmet ederek geçirmek istiyorum. deyince, padişahın şaşkınlığı bir kat daha arttı. Yılan konuşmasına devam etti: Günün birinde bir kurbağanın peşine düşmüştüm. Derken, benden kurtulmak için bir dervişin evine girdi. Ben de arkasından içeri daldım ama evin içi karanlıktı. Ben kurbağayı ararken yumuşak bir şey hissettim ve onu kurbağa zannederek hemen ısırdım. Meğer ısırdığım, dervişin uyuyan oğlunun parmağıymış. Çocuk ağlamaya başlayınca, derviş oğlunun yanına geldi ve beni fark etti. Hemen kaçmaya çalıştım ama peşime takıldı ve bir tılsımla beni yakaladı. 'Sen nasıl masum yavrumun canını acıttınsa, ceza olarak bundan böyle kurbağalar padişahına binek olarak hizmet edeceksin. Eğer söylediğimi yapmazsan seni öldürürüm.' dedi. İşte ben de bunun için size geldim. Benim sırtıma binin de sizi taşıyayım. Ben buna razıyım ve memnunum. Kurbağalar padişahı, ezeli düşmanının sırtına binmeyi şeref verici ve övülmeye değer bir hareket sandı. Yılanın sırtına binerek gezmeye başladı. Padişah, artık gideceği her yere yılanın sırtında gidiyordu. Bir iki gün içinde çok samimi bir dost oluverdiler. Bu arada yılan bir şey yemediği için iyice zayıflamış, kuvvetten düşmüştü. Padişah: Yahu sen niye bir şey yemiyorsun? Baksana açlıktan ne hale geldin? diye sordu. Yılan, kendisini acındırarak: Sultanım, biliyorsunuz ben kurbağadan başka bir şey yiyemem. Dervişe de size hizmet edeceğime dair söz verdim ve bu yüzden de kurbağa avlayamıyorum. deyince, kurbağalar padişahı yılana acıdı. Madem ki sen benim bineğim oldun, seni beslemek de bana düşer. diyerek yılana her gün iki kurbağa verilmesini emretti. Ve böylece yılan ömrünün sonuna kadar padişahın hediye ettiği kurbağalarla yaşamını sürdürdü.


Bir şölende sarhoş olan Salur Kazan'ın tüm uyarılara karşın çıkmış olduğu av sonrası yaşanılanların anlatıldığı Dede Korkut hikayesidir. Salur Kazan bir şölende sarhoş olmuş ve ava çıkmak için diretmiş. Dayısı ve oğlu Uruz Han'ın tüm ikazlarına karşın, Oğuz beyleriyle ava gitmiş. Evini koruması içinde üç yüz yiğit ve ve oğlu Uruz Hanı bırakmış. Kendisi avda iken, yokluğunu fırsat bile düşmanı Şökli Melik gelmiş, karısı Burla, oğlu Uruz Han ve annesini tutsak almış. Bu da yetmezmiş şeklinde başlangıcında çobanları olan Salur Kazan'ın on bin koyundan oluşan sürüsünü de yok etmeye çalışmış. Sadece sürünün başlangıcında olan akıllı Karaçuk Çoban, koyunları savunurken 2 kardeşi hayatını kaybetmesine rağmen buna engel olmuş ve sürüyü korumayı başarmış. Bunlar olurken av esnasında görmüş olduğu fena rüyadan etkilenip evine dönmüş olan Salur Kazan durumu öğrenmiş ve düşman ellerine gitmiş. On bin koyununu düşmana vermeyen çoban da Salur Kazan'ın karşı çıkmasına karşı kendisiyle gelmiş. Oğuz beyleriyle beraber düşmanı Şökli Melik'i yenmişler ve yurtlarına dönmüşler.


Bir zamanlar güzel büyük ve yemyeşil bir bahçe varmış. Bu bahçenin etrafını çalılardan bir çit sarıyormuş. Çitin ötesinde ineklerin ve koyunların olduğu tarlalar ve çayırlar varmış. Bahçenin tam ortasında ise çiçek açmış bir Gül ağacı, altında ise Salyangoz oturuyormuş. Salyangoz: Dünyaya sadece basit güller veriyorsun. Bunlar önemsiz ve basit şeyler, Ben Dünyaya güllerden daha önemli bir şey vereceğim. demiş. Senden çok şey bekliyorum, ne zaman olacağını bana haber ver demiş gül ağacı. Bana biraz zaman lazım, acele edemem demiş salyangoz. Aradan bir yıl geçmiş. Gül ağacı tomurcuklanmış ve pembe güzel güller açmış. Salyangoz ise gül ağacının altında yine aynı yerde masalalemi.com yatıyormuş. Salyangoz kabuğundan kafasını çıkarmış, etrafa bakmış ve tekrar kafasını içeri sokmuş. Gül ağacına: Her şey geçen yıl olduğu gibi! Hiç ilerleme yok, toprağa bağlı olduğu için uzağa gidemiyorsun bile ne yazık. demiş. Gül ağacı salyangozun bu sözlerine üzülmüş ve ona, Eeee, ne zaman Dünyaya önemli bir şeyler vereceksin? diye sormuş. Salyangoz, Daha vakit var, demiş. Yine iş yapmayı erteleyip olduğu yerde yatmaya devam etmiş. Aradan biraz daha zaman geçmiş. Yaz ve sonbahar bitmiş. Kış gelmiş, gül ağacının çiçekleri dökülmüş ve sadece dalları kalmış. Salyangoz yine hiçbir iş yapmadan gül ağacının dibinde oturuyormuş. Birden kafasını çıkartıp gül ağacına: Artık yaşlı bir gül ağacısın. Acele edip ölmelisin. Dünyaya, verebileceğin her şeyi verdin. Şimdi ise şu haline bak sadece bir sopaya benziyorsun. demiş. Gül ağacı, Bunu hiç düşünmemiştim demiş. Salyangoz ise Zaten fazla işe yaradığın söylenemez. Basit birkaç gül dışında bu dünyaya ne verebilirsin ki? Gül ağacı bu sözler karşısında şaşırmış ve biraz düşündükten sonra salyangozun sorusunu cevaplamış: Güneş beni ısıttı ve toprağa bağlı köklerimle yağmur beni besledi. Nefes aldım ve yaşadım! İçimden bir güç çıktı, dallarım yeşillendi ve üzerinde pembe güzel güller açtı. İnsanlar bu gülleri sevdiklerine verdiler. Bu sayede onların en mutlu anlarına şahit oldum ve bu beni mutlu etmeye yetti, demiş. Salyangoz, Çok kolay bir yaşam sürdün demiş. Gül ağacı, Evet. Bana her şey verildi. Ama sana çok daha fazlası verildi. Baksana hareket edebiliyorsun, düşünüp faydalı işler yapabilirsin, demiş. Salyangoz somurtmuş. Şuanda bunu yapmaya hiç niyetim yok. Biraz kendimle yalnız kalacağım, demiş. Kafasını kabuğundan içeri sokmuş ve girişi kapatmış. Gül ağacı, Bu çok üzücü, ne kadar istesem de, kendi kabuğuma giremem. Ben gül açmaya devam etmeliyim. Böylelikle güzel güllerimle insanları ve canlıları mutlu edebilirim demiş. Gül ağacı masumiyet içinde çiçek açmaya devam ederken, salyangoz ise kabuğunda boş boş yatmış. Aradan yıllar geçmiş. Salyangoz ölüp toprağa dönmüş ve gül ağacı da. Gül ağacı geride binlerce mutlu insan bırakırken salyangoz ise hiçbir şey yapmadan sadece söylenmiş. Bu masalda burada bitmiş.


Fatih Sultan Mehmet, bir gün, kılık değiştirerek bir seyahate çıkar. Basit bir köylü kıyafeti giyer. Köy köy, kasaba kasaba yürür. Bir ara çok yorulur ve dinlenmek ister. Gözüne bir kulübe ilişir, oraya varır. Bu kulübede yalnız yaşayan kadıncağızdan, içecek soğuk bir şey ister. Kadın ter içindeki yolcuya ayran ikram eder. Köylü kıyafetindeki Fatih, ihtiyar kadının sunduğu ayranı doğru dürüst içemez. Çünkü her yudumda ağzına birkaç tane saman çöpü gelir. Fatih, ayranı yudumlaya yudumlaya içtikten sonra kadına sorar. Nine, ayranın çok lezzetli ama içindeki şu saman çöpleri niye? Kadıncağız tatlı tatlı gülümser. A evladım! Ter içindesin. Eğer bu soğuk ayranı saman katmadan verseydim bir yudumda içecek, belki de hasta olacaktın. Kıyamadım sana! Bu söz, Fatih'in çok hoşuna gider ve fakir kadına kulübesinin civarındaki araziyi bağışlar.


Bir varmış, bir yokmuş, evvel zaman içinde kalbur saman içinde insanlardan çok daha uzun yıllar önce yaşayan sevimli bir dinozor varmış. Bu dinozor anne ve babasıyla birlikte yaşarmış. Yemyeşil kırlarda gezer, çiçekler toplar, ağaçlardan meyveler yermiş. Fakat bu sevimli dinozorun bir sorunu varmış, hiç arkadaşı yokmuş. Çünkü sevimli dinozor ormanda yaşayan diğer hayvanlardan çok daha büyükmüş. Herkes ondan korkup kaçıyormuş. Bu durum onu çok üzüyor arkadaşı olmadığı için ağlıyormuş. Annesi onun bu halini görünce çok üzülüp ona: Sevimli çocuğum, sen kendini üzme eminim ileride seni çok seven arkadaşların olacaktır. Endişe etme. dediyse de, bu sözler sevimli dinozoru teselli edemiyormuş. Günlerden bir gün sevimli dinozorumuz yeşil kırlarda yürüyüşe çıkmış. Çiçek toplayıp yürüyüşe devam ederken bir ses duymuş. Sesin geldiği yere doğru yavaşça ilerlemiş. Bir de ne görsün! Bebek tavşan ayağını bir kütük parçasına sıkıştırmış ve kurtarılmak için sürekli ağlıyor. Sevimli dinozor onu kurtarmak için gelmiş. Ancak kütük sıkıştığı için onu çıkaramamış. Bu sırada onları izleyen bir tilki varmış. Çünkü yavru tavşana bu tuzağı tilki kurmuş. Amacı yavru tavşanı bir güzel midesine indirip yemekmiş. Ama tilki, sevimli dinozorun onu kurtaracağını anlamış ve ona bir kötülük yapmaya karar vermiş. Birden ağaçların arasından fırlayıp tüm gücüyle bağırmaya başlamış: Heyyyy koşun, bu koca dinozor küçük tavşanı yiyecek, hemen yardım edin! Sesi duyanlar koşup gelmiş. Bebek tavşanı kurtarmışlar. Sevimli dinozor yavru tavşanı kurtarmaya çalıştığını söylemiş fakat kimse ona inanmamış. Herkes sevimli dinozorun, bebek tavşana zarar vermeye çalıştığını düşünmüş. Ormandaki hayvanlar bebek dinozor ve ailesine düşman olmuşlar. Sevimli dinozor bunun tilkinin oyunu olduğunu anlamış ama elinden bir şey gelmemiş. Aradan günler aylar geçmiş. Sevimli dinozor üzgün üzgün kırlarda yürüyormuş. Eskiden arkadaşım yoktu ama en azından diğer hayvanlar bana düşman değildi. diye düşünüyormuş. Tam o anda ufak tiz çığlıklar duymuş. Sesin geldiği yöne gitmiş. Ağaçların arkasından gizlice etrafa bakmış ve tilkinin yavru ceylanı bir mağaraya sıkıştırdığını ve onu yiyeceğini anlamış. Ağaçtan sarkan bir sarmaşığa tutunup tilkinin üstüne atlamış ve onu sarmaşıklarla bağlamış. Böylece yavru ceylan kurtulup kaçmış. Bu olayı hemen tüm hayvanlara anlatmış. Böylelikle ormandaki hayvanlar bunun tilkinin bir oyunu olduğunu anlamışlar. Hepsi sevimli dinozor ve ailesinden özür dilemiş. Artık hayvanlar onlardan korkmuyormuş. Sevimli dinozorun ise bir sürü arkadaşı olmuş. Eeee peki ya kötü kalpli tilkiye ne olmuş? Hayvanlar onu ormandan sürgün etmişler bir daha da hiç bir hayvana kötülük yapamamış. masalalemi.com'a aittir. Kopyalanması yasaktır.


Evvel zaman içinde bir sihirbaz vardı. Dilenci kılığına girerek sokaklarda dilenmeye çıkar, evlerin önünde bulduğu küçük kız çocuklarını çalar ama onları nereye götürdüğünü kimsecikler bilmezdi. Bir gün üç güzel kızı olan bir adamın evinin önünde sakat bir dilenci kılığında belirdi; omuzuna uzun bir torba asmıştı. Kapıyı çalarak bir dilim ekmek dilendi. Kapıyı ev sahibinin büyük kızı açmıştı. Sihirbaz ona şöyle bir dokundu, dokunmasıyla kızın torbaya girmesi bir oldu! O zaman sihirbaz koşar adımlarla hemen oradan uzaklaştı. Bir süre sonra büyük, karanlık bir ormana girdiler ve sonunda sihirbazın evine vardılar. Burası şahane bir yerdi. Sihirbaz, kıza: Burada çok rahat edeceksin, çünkü gönlünün tüm istediklerine sahip olacaksın. dedi. Aradan iki gün geçti. Üçüncü sabah sihirbaz: Benim birkaç günlüğüne evden ayrılıp bir yere gitmem gerekiyor dedi, Seni yalnız bırakıyorum. Al, işte evin tüm odalarının anahtarları, istediğin gibi gez, dolaş, her köşeyi gez. Yalnız küçük anahtarla açılan bir oda var ki, oraya girmek yasak. Sözümü dinlemez, bu yasağa karşı gelirsen canınla ödersin. Sonra kıza bir yumurta vererek: Bunu iyi sakla üzerinden hiç ayırma. dedi. Yumurtaya birşey olursa başına büyük bir felaket gelir! Kız, anahtarlarla yumurtayı aldı ve onun dediklerinden çıkmayacağına söz verdi. Ne var ki, sihirbaz evden uzaklaşır uzaklaşmaz, kızcağız merakını yenemez oldu. Önce tüm evi, tavanlarından mahzene kadar dolaştı, sonra küçük anahtarı alarak yasak odanın kapısını açtı ve içeriye girdi. İçeri girince korkusundan donup kaldı. Çünkü odanın orta yerinde içi kan dolu bir leğen durmaktaydı. Korkudan tirtir titremeye başlayınca, yumurta elinden kayarak leğenin içine düşmez mi? Kızcağız gerçi yumurtayı hemen çıkarıp sildi ama boşuna! Ne kadar sabunlarla yıkayıp ovsa yumurtanın üzerindeki kan lekesi çıkmıyordu. Ertesi gün sihirbaz eve döndü ve kızdan yumurtayla küçük anahtarı istedi. Kız bunları korkudan titreyerek ona uzattı ve adam onun yasak odaya girmiş olduğunu anladı. Demek benim isteğime karşı gelerek o yasak odaya girmeye cüret edebildin! dedi. Şimdi de ben senin isteğine karşı gelerek seni o odaya kilitleyim de gör! diyerek onu yasak odaya soktu, kapıyı üstünden kilitledi. Sonra kendi kendine: Şimdi de gidip ikincisini getireyim. diye düşünerek gene dilenci kılığına girdi. Kızın evine gidip kapıyı çaldı, bir dilim ekmek dilendi. Ekmeği bu kez ortanca kız getirdi. Sihirbaz onu da torbasına sokarak oradan uzaklaştı ve kendi evine döndü. Burada, büyük kızın başına gelmiş olanlar ortanca kızın da başına geldi. O da merakını yenerneyerek yasak odaya girdi ve sihirbaz eve dönüşünde onu da o odaya kilitledi. Sonra gene dışarı çıktı ve bu kez gidip en küçük kızı kaçırdı, torbasına koyup eve getirdi. Fakat bu kız çok akıllıydı; sihirbaz ona yasak odanın anahtarıyla yumurtayı verip söyleyeceğini söyleyerek uzaklaştıktan sonra kızın ilk işi yumurtayı elinden bırakıp güvenli bir yere koymak oldu. Sonra yasak odanın kapısını açıp içeri girdi ki, bir de ne görsün? İki ablası da orada yatmıyorlar mı! Açlıktan, susuzluktan yarı ölmüş durumda ... Küçük kız hemen onları kaldırdı, önlerine yemek ve su koydu. Ablalar çok geçmeden kendilerine geldiler, kurtuldukları için sevinçle küçük kardeşlerini kucaklayıp öptüler. Sihirbaz eve dönüşünde hemen anahtarlarla yumurtayı istedi. Bunların üzerinde kan lekesi görmeyince memnun olarak küçük kıza: Sen merakına kapılmadın, koyduğum yasağa karşı gelmedin. dedi. Benim eşim olacak, saltanat süreceksin, gönlünün her istediği senin olacak! Kız da: Peki, olur. dedi. Yalnız benim de senden bir istediğim var. Annemle babama bir çuval altın götüreceksin hem de sırtında taşıyacaksın bunu. Bu arada ben de düğün hazırlıklarına başlarım. Sonra hemen, bir odaya gizlemiş olduğu ablalarının yanına döndü: Tamam, sizi buradan kurtarıyorum artık. Hem de sihirbaz sizi sırtında taşıyacak. Sakın varlığınızı belli etmeyin, eve varır varmaz da bana yardım yollayın. diyerek ablalarını sihirbazın torbasına koydu, üzerlerini altınla örttü, sihirbaza da: Şimdi al şu torbayı, bizimkilere götür. dedi. Yalnız bil ki ben pencereden senin yollarını gözleyeceğim. Onun için sakın yollarda oyalanma, hemen dön. Sihirbaz torbayı omuzuna vurduğu gibi yola koyuldu, gelgelelim yükü öyle ağırdı ki, terler yüzünden aşağı akıyordu. Biraz sonra bir parça durup dinlenmek istedi ama tam o sırada torbanın içinden: Penceremden seni gözlüyorum, lütfen yoluna devam et! diye bir ses' yükselmez mi? Sihirbaz bunu nişanlısının sesi sanarak hemen ayağa kalktı, yeniden yürümeye başladı. Ne zaman dinlenmek için dursa aynı sesi duyuyordu! Sonunda yorgunluktan perişan bir durumda kızların evine ulaştı. Bu arada evde kalan küçük kız, düğün şölenini hazırlamış, sihirbazın dostlarını davet etmişti. Hemen iri bir şalgam aldı, bıçakla şalgamın üzerine göz ve ağız yerleri açıp boyayarak yüze benzetti, başına duvak ve çiçek takarak en üst katta bir pencereye yerleştirdi. Sonra kendisi bir bağ fıçısının içine girdi, yataktan sökerek dışarı çıkardığı kuş tüylerinin içinde yuvarlandı ve şahane, görülmedik bir kuşa benzeyip çıktı! Bu kılıkta onu kimsecikler tanıyamazdı. Küçük kız dışarı çıkıp yürümeye başladı. Yolda rastladığı düğün davetlileri ona: Nereden geliyorsun? diye soruyorlardı. O da: Tüyler kralının evinden geliyorum. diye cevap veriyordu. Kimileri de: Gelin kız ne yapıyor? diye soruyorlardı. Küçük kız bunlara: En üst kat penceresinden güveyin yollarım gözlüyor. diye karşılık veriyordu. Bir süre sonra kendi evine dönmek te olan sihirbazla karşılaşınca, sihirbaz da ona ayın şeyleri sordu ve aynı cevapları aldı. Bunun üzerine sihirbaz evin en üst penceresine baklı, orada süslü püslü şalgamı görünce kız sanarak oraya doğru gitmeye başladı. Ne var ki, tam o anda gelinin ağabeyleriyle akrabaları imdada yetişti. Kimse kaçmasın diye tüm kapıları kapatıp onları oraya kitlediler. Böylece hain sihirbazla, tüm kötü yürekli dostları oracıkta esir kaldı. Başkasına kötülük için düzen kuran, kendi kuyusunu kazmış olur. Ezop


Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde bir keloğlan varmış. Keloğlan kel olduğu için hep kafası üşürmüş. Annesi şapka almak için pazara göndermiş Keloğlanı. Keloğlan pazara giderken yolda aksakallı bir dede görmüş. Dede şapka satarmış. Keloğlan tembel olduğu için pazara gitmeye üşenmiş şapkayı bu dededen almaya karar vermiş. Selamünaleyküm dede ben bir şapka almak istiyorum demiş. Dede, Aleykümselam. Tabi ama benim şapkalarım sihirlidir almak için hak etmek gerek demiş. Bu şapkayı almak istiyorsan beni tek bir hareketle tepetaklak et demiş. Keloğlan düşünmüş düşünmüş kel kafasını kaşımış sevinçle buldum! demiş. Yeleğinin cebinden çıkardığı küçük aynasını dedenin başına tutup hele yukarı bak dede demiş. Dede başını kaldırıp aynaya bakınca kendini tepetaklak görmüş. Aferin Keloğlan sen çok akıllı bi delikanlısın al bakalım şapkanı demiş. Ve devam etmiş, bak Keloğlan çok darda kalırsan başın derde girerse davran şapkam davran, kurtar beni bu durumdan de seni kurtarır...davran şapkam davran, bana ver altınlarından dersen altın verir sana... eğer şapkayı çaldırırsan geri almak için davran şapkam davran, sahibine gel şapkam, demiş. Keloğlan tamam deyip evine doğru yol almış, eve gidip anasına olanı biteni anlatmış. Annesi madem öyle Keloğlum altın iste de ihtiyaçlarımızı alalım demiş. Keloğlan davran şapkam davran, bana ver altınlarından demiş şapkadan altınlar dökülmüş. Keloğlan sevinç içinde pazara gitmiş her ihtiyaçlarını almış bir de eşek masalalemi.com almış, eşeğe yükleyip yola düşmüş. Yolda karşısına hırsızlar çıkmış. Eşeğini çalmak istemişler o sırada Keloğlan davran şapkam davran kurtar beni bu durumdan demiş. Şapka ejderha olup hırsızları bir hamlede yutmuş sonra şapka olup Keloğlanın başına konmuş.. Keloğlan eve gitmiş yemiş içmişler gece olunca şapkayı çıkarıp uyumuş Keloğlan. Eve hırsız girmiş üç beş bir şeyler çaldıktan sonra evden çıkacakken şapkayı görmüş onu da başına takıp çıkmış. Keloğlan sabah şapkayı bulamayınca çok üzülmüş. çıkmış evden üzgün üzgün dolaşırken hırsızı görmüş şapka başındaymış. Gitmiş durdurmuş adamı kardeş bu şapka benim, hemen geri ver şapkamı demiş, hırsız inkar edip kaçmaya başlayınca Keloğlan davran şapkam davran sahibine gel şapkam demiş. Şapka keloğlanın başına gelmiş. Hırsız korkudan kaçıp gitmiş. Keloğlan eve dönmüş, şapka sayesinde anacığıyla beraber varlık içinde yaşamışlar.


Yeni yılı Ocak ayının başında kutlarız ama pek çok ülkede bu olay baharın başında olur. Ne de olsa bu, bitkilerin büyüdüğü ve çiçeklerin açtığı yeni bir yaşam zamanıdır. Eski İran'da, baharın başında geleneksel bir Yeni Yıl şöleni vardı. Kraliyet sarayında sanatçılar, zanaatkarlar ve yabancılar en iyi becerilerini veya hazinelerini krala sunarlardı. Kral memnun olursa, onlara güzel bir hediye verirdi. İran'daki bu Yeni Yıl kutlamalarından birinin sonuna doğru, kralın önüne bir gezgin geldi. Zengin bir şekilde süslenmiş yapay bir atı krala sundu. Gezgin, krala hitap ederek, Majesteleri böyle harika bir şey yaptığım için kendimle gurur duyuyorum, dedi. Kral, Her yetenekli sanatçı bunun gibi bir at yapabilir, diyerek kaşlarını çattı. Efendim, diye yanıtladı gezgin, bu atı bu kadar sıra dışı yapan, süslemesi değil, kullanımı. Sırtına bindiğimde havalanıp çok kısa sürede dünyanın en uzak köşesine gidebilirim, dedi. Bu kralın ilgisini çekti. İlerideki bir dağı göstererek, Pekala, şuradaki dağın tepesinde bir palmiye ağacı var. Oraya git ve bana dalında bulunan hurmalardan birini getir, dedi. Gezgin atına bindi. Atın boynunda bulunan bir mandalı çevirir çevirmez at uçtu. 15 dakika sonra elinde bir hurma ile geri döndü ve onu kralın ayaklarının dibine bıraktı. Kral bundan etkilenmişti. Hemen atı satın almak istedi. Majesteleri, dedi gezgin, bana bu atı satan sanatçı, para için ondan asla ayrılmayacağıma yemin ettirdi. Kral bunun üzerine gezgine Para istemiyorsan ne istiyorsun? diye sordu. Gezgin biraz düşünüp, eğer kralın prenses kızı ile evlenirse, atı seve seve vereceğini söyledi. Kraliyet mensupları bu abartılı isteği duyunca gülmeye başladılar. Kralın oğlu Prens, babasının teklifi ciddi bir şekilde düşündüğünü görünce daha da şaşırdı. Prens krala yaklaşarak, Affet beni baba. Ama bir an için kızını, oyuncak at için evlendirmeyi mi düşünüyorsun? diye sordu. Aslında kral, evlilik talebini reddederse sihirli atı başka bir kralın alabileceğinden endişeliydi. Oğlundan atı dikkatle incelemesini ve onun hakkındaki görüşünü bildirmesini istedi. En azından bu, meseleyi düşünmesi için ona daha fazla zaman verirdi. Prens ata yaklaştı. Gezgin, prense nasıl yönetileceğini göstermek için öne çıktı. Ancak genç prens, kraliyet ailesini kandırmaya cesaret eden bir yabancıdan talimat alacak değildi. Dinleyemeyecek kadar büyük bir öfkeyle eyere atladı ve mandalı çevirdi. Bir anda Prens at ile birlikte havaya yükseldi. Gezgin, prensin uçup gittiğini gördüğünde çok korktu. Çünkü atı kullanmayı bilmiyordu bu yüzden de düşebilirdi. Kral, oğlunun at ile havalandığını görünce çok kızdı. Yardımcılarına gezgini hemen hapse atmalarını emretti. Oğlum çok kısa bir süre içinde sağ salim dönmezse, senin canını alacağım! diye kükredi. Bu arada Prens nefes kesen bir hızla havaya çıktı. O kadar yüksekteydi ki artık dünyayı bile zar zor görebiliyordu. Mandalı bir o yana bir bu yana çevirmeyi denedi ama bunun bir etkisi olmadı. Paniğe kapıldı ve yaptığından çok pişman oldu. Atı yakından inceleyince, sonunda kulağın arkasında olan başka bir mandal keşfetti. O mandalı çevirdiğinde çok geçmeden atın aşağı inmeye başladığını gördü. Prens yere yaklaştığında hava kararmıştı. Diğerlerinden daha yüksek bir çatı görünce atı onun üzerine indirdi ve atından indi. Aç ve yorgun, etrafı araştırdı ve büyük bir binanın çatısında olduğunu gördü. masalalemi.com Basamaklardan inerken bir kapı buldu ve kapıdan bir ışık gördü. Birkaç muhafız, kılıçları yanlarında, uyuyordu. Bu binanın başka bir kralın sarayı olduğunu düşündü. Eğer muhafızlar onu yakalarsa izinsiz girdiği için zarar verebilirlerdi. Bu yüzden sessizce çatıya çıkan basamakları tırmandı ve geceyi karanlık bir köşede uyuyarak geçirmeye karar verdi. Şafaktan önce, kimse uyanmadan sihirli atına binecekti. Ama sarayın prensesi çatıda duyduğu seslere çoktan uyanmıştı. Muhafızlarına, neyin düştüğünü bulmalarını ve izinsiz gireni hemen yanına getirmelerini söyledi. Muhafızlar hemen prensi yakaldı ve prensese götürdüler. Prens, Beni bağışla prenses. Ben bir kralın oğluyum ve başıma çok garip şeyler geldi, izin verirseniz ayrıntılarını sizinle paylaşmaktan mutluluk duyacağım. dedi. Prenses, bugün kuzey Hindistan'da bir bölge olan Bengal Kralı'nın kızından başkası değildi. Prenses, Seni dinleyeceğim fakat şimdi biraz dinlenin çok yorgun görünüyorunuz. dedi. Hizmetçilerine onu odaya götürmelerini, yiyecek ve içecek vermelerini emretti. Prens birkaç gün daha sarayda misafir olarak kaldı. Bu esnada ikiside birbirini tanımaya başladı ve çok geçmeden aşık oldular. Bir öğleden sonra prens prensese, Ah, prensesim, sihirli atı getiren gezgin aslında kötü biri değildi. Ben onun konuşmasına fırsat vermeden ata bindim. Şimdi benim yüzümden hapiste olabilir. Oysa onun sayesinde seninle tanıştım. Prenses, Artık geri dönmeyi mi düşünüyorsun? dedi. Prens ona birlikte gitmeyi teklif etti. Prenses biraz düşündü ve teklifi kabul etti. Ertesi sabah prenses kimsenin endişelenmemesi için bir not bıraktı ve şafakta atın olduğu çatıya gittiler. Prens ve Prenses ata bindi. Mandalı çevirdiler, kısa bir süre içinde İran'ın başkentine varmışlardı. Hapishaneye inmek için sihirli atı yönlendirdi. Prensin düşündüğü gibi, gezgin orada hapsedilmişti. Hemen Kral babasını bulmaya karar verdi. Prensesin güvenliği için onu bahçenin bir kenarında indirdi. Güvende olması için sihirli atı ona bıraktı. Prensese, Ben babamı görmeye giderken burada kal. Ona iyi olduğumu göstereceğim ve gezgini kurtaracağım, dedi. Sihirli atın tüm özelliklerini öğretti. Onlar konuşurken çalıların arkasındaki bir hırsız konuşmalarına kulak misafiri olmuştu. Ne şanslıyım! diye neşeyle düşündü. Yalnız bir prenses ve sihirli bir at! Onu Kaşmir Sultanı'na götüreceğim. Bir gelin aradığını söylüyordu. Kesin güzel bir ödül alacağım! Hırsız, Prens'in ormanda kaybolmasını bekledi. Prens gidince prensesi yakaladı ve ata bindirdi. Her şeyin bu kadar kolay olmasına çok sevinmişti. Mandalı çevirdi ve at havalandı. Kralın yanına doğru giden Prens ise havalanan atı gördü ancak hiçbir şey yapamadı. Hemen babasının yanına koştu. Kral, oğlunu gördüğüne çok sevindi. Ancak prens endişe ile olan biteni anlattı ve hemen prenses için yola çıktı. Hırsız ise çoktan Kaşmir Sultanı'na ulaşmıştı. Sultan Bengal Prensesi'nden çok etkilendi ve hırsıza ödülü verdi. Sihirli atı ise hazineye yolladı. Prenses İran Prensi'ni sevdiğini ona gitmek istediğini söylese de masalalemi.com Sultan onunla evleneceğini söyledi. Bu Prensesi hayal kırıklığına uğratmıştı. Ertesi sabah, sarayda ve şehirde yankılanan trompet sesleri ve davulların vuruşuyla erkenden uyandı. Bu sevincin sebebini sorduğunda, o gün Kaşmir Sultanı ile düğünlerinin olduğunu öğrendi. Çaresiz, bir şekilde aklına sadece bir fikir geldi. Ayağa kalktı ve özensizce giyindi ve delirmiş gibi hareket etmeye başladı. Sultan hemen prensesin yanına geldi ve onun hastalandığını düşündü. Onu iyileştirebilecek herhangi bir doktora büyük ödüller teklif etti. Ancak ne zaman doktorlar yaklaşsa, prenses de onlara doğru uçar ve yumruklarını döverdi, böylece Prensesin iyileşmesi için umudunu kaybetmeye başladı. Bu süre zarfında, Prens hala Prensesi arıyordu. Nereye gittiyse Prensesi bulamamıştı. Artık umutsuzluğa kapılan Prens bir kayaya oturdu. O esnada tanıdık bir ses işitti. Sihirli at nerede, sorabilir miyim? dedi prense. Prens bu sesi hemen tanıdı. Bu sihirli atı yapan gezgindi. Olan biteni anlattı ve ikisi dertleştiler. Konuşurken gezgin, düğün gününde deliye dönen Bengalli bir prenses ve Kaşmir Sultanı'nın hikayesini anlattı. Prensin kalbinde bir umut ışığı yanmıştı. Bu Bengal prensesi, aradığı kayıp aşkı olabilir miydi? Öğrenmeye kararlıydı. Hemen Kaşmir'e vardı, doktor kıyafetlerini giydi. Padişahın huzuruna çıkarak prensesi iyileştirebileceğini iddia etti. Önce, onun beni göremediği bir yerde onu görmeliyim. dedi. Böylece onun gerçekten aradığı aşkı olup olmadığını anlayacaktı. Doktor kılığındaki prensi bir dolaba götürdüler. Delikten Prensese baktı. İşte! dedi içinden, O benim Prensesim! Prens, Sultan'a prensesi iyileştirilebileceğini, ancak onunla yalnız konuşması gerektiğini söyledi. Sultan kabul etti. Prens odasına girer girmez, prenses her zamanki öfkeli tavrıyla çıldırmaya başladı, bu esnada Prens bileklerini tuttu ve aceleyle fısıldadı, Ben Prens, sevgilin. Prenses bir anda çıldırmayı bıraktı. Görevliler, doktorun yeteneklerinin bu kanıtına sevinerek Sultana söylediler. Prens fısıldayarak planını söyledi. Sonra Sultan'a döndü. Her şey sadece bir şansa bağlı. Görüyorsun, prenses hastalanmadan birkaç saat önce büyülü bir şeye dokunmuş olmalı. O şeyi elde edemezsem, onu tedavi edemem. dedi. Kaşmir Sultanı, hala hazinesinde bulunan sihirli atı hatırladı. Kendisine getirilmesini istedi ve doktora gösterdi. Genç adam atı görünce çok ciddi bir tavırla, Majestelerini tebrik ediyorum. Bu gerçekten prensesi büyüleyen sihirli nesne. Birkaç dakika içinde tamamen iyileşeceğine söz veriyorum. dedi. Ertesi sabah sihirli at meydanın ortasına yerleştirildi. Doktor etrafına büyük bir daire çizip dairenin etrafına, her birinde küçük bir ateş bulunan kaplar yerleştirdi. Sultan, bütün soylular ve devlet bakanlarıyla birlikte büyük bir ilgiyle onu izliyordu. Prenses başı örtülü olarak dışarı çıkarıldı ve dairenin ortasına götürüldü. Sahte doktor masalalemi.com onu büyülü atın üzerine oturttu. Daha sonra her kabın yanına gitti ve bir toz attı. Bu tozlar kısa sürede dumana dönüştü. Ne prenses ne de sihirli at görünmüyordu. O anda doktor kılığındaki İran Prensi ata bindi. Mandalı çevirdi ve sihirli at havaya yükseldi. Prenses, Kaşmir Sultanı, asla sahip olmadığın şeyi kaybedemezsin! diye seslendi ve Prens ekledi: Kalp satın alınamaz, kazanılmalıdır! Aynı gün İran Prensi ve sevgili Prensesi saraya sağ salim geldiler. Baba oğlunun dönüşüne sevindi ve hemen o ülkede görülmüş en büyük ihtişamla bir düğün kutlaması emretti. Ve böylece Prens ve Prenses sonsuza dek mutlu bir şekilde birlikte yaşadılar.