Howard, yoksul bir ailenin çocuğuydu ve okul giderlerini karşılamak için kapı kapı dolaşarak eşyalar satıyordu. O gün, hiçbir şey satamamıştı ve karnı da çok açtı. Bundan sonra çalacağı ilk kapıdan yiyecek bir şeyler istemeye karar verdi. Kapıyı açan sevimli genç kadını görünce utandı. Yiyecek bir şeyler yerine Affedersiniz, bir bardak su rica edebilir miyim? diyebildi yalnızca. Genç kadın çocuğun aç olabileceğini düşünerek onu içeri aldı ve ona bir bardak süt ile biraz kurabiye getirdi. Çocuk sütü yavaş yavaş içine sindirerek içtikten sonra, Çok teşekkür ederim, borcum ne kadar? diye sordu genç kadına. Genç kadın, Borcunuz yok diyerek yüzünde sıcak bir gülümsemeyle devam etti: Annem, gösterdiğimiz şefkat ve nezaket karşılığı olarak bir bedel ödenmesini asla beklemememiz gerektiğini öğretti bize, dedi. Çocuk: O halde çok teşekkürler, yürekten teşekkür ederim size, dedi. Howard Kelly, evin önünden ayrıldığı zaman kendisini yalnızca bedensel olarak değil, ruhsal olarak da güçlü hissediyordu. Yıllar sonra genç kadın çok ender rastlanan bir hastalığa yakalanmıştı. Yöredeki doktorlar çaresiz kalınca, hastalığı ile ilgili araştırmalar yapılması için onu büyük bir kente gönderdiler. Dr. Hovvard Kelly, konsültasyon yapması için çağrıldığı hastanın hangi kasabadan geldiğini duyunca heyecanlandı. Artık genç olmasa da yıllar önce kendisine sevgiyle yaklaşan kadını, baygın haliyle bile, ilk gördüğü anda tanımıştı ve onun yaşamını kurtarmak için elinden geleni yaptı. Uzun süren tedaviden sonra kadın sağlığına kavuştu. Dr. Kelly, denetlenmesi için önüne getirilen faturaya şöyle bir baktı, üstüne bir şeyler yazarak zarfın içine koydu ve hasta kadının odasına gönderdi. Kadın, elleri titreyerek aldı zarfı eline. Açmaya korkuyordu. Hastane faturasını asla ödeyemeyeceğini ve geri kalan yaşamı boyunca bu faturayı ödemek için çalışacağını biliyordu. Sonunda zarfı açtı ve faturaya iliştirilmiş bir not dikkatini çekti. Notta şunlar yazılıydı: Hastane giderlerinin tamamı bir bardak süt karşılığı ödenmiştir


Vaktiyle bir adamın bir eşeği varmış. Bu eşek çuvalları bıkmadan usanmadan yıllarca değirmene götürmüş. Fakat artık takati kalmamış, işe yaramaz bir hale gelmiş. Sahibi onu boş yere beslemek istemiyormuş. Eşek de işlerin yolunda olmadığını sezmiş, başını alıp çıkmış, Bremen yolunu tutmuş. Orada şehir çalgıcısı olabileceğini sanıyormuş. Eşek böylece az gitmiş, uz gitmiş, dere tepe düz gitmiş ... Yolda boylu boyuna yatan bir av köpeğiyle karşılaşmış. Hayvan, koşmaktan yorulmuş köpekler gibi soluyup duruyormuş. Eşek sormuş: Ne soluyup duruyorsun böyle bakayım, bekçi baba? Köpek: Sorma demiş, ihtiyarladım. Günden güne kuvvetten düşüyorum. Artık koşamıyorum, diye sahibim beni öldürmek istedi. Ben de kaçıp kurtuldum. Bundan sonra karnımı nasıl doyuracağım bilmem? Eşek: Sana bir şey söyleyeyim mi? demiş, Ben Bremen'e gidiyorum, şehir çalgıcısı olacağım. Benimle gel, sen de bandoya gir! Ben lavta çalarım, sen de davul Bu teklif köpeğin hoşuna gitmiş. İkisi birlikte yola çıkmışlar. Aradan uzun zaman geçmemiş. Yolun kenarında bir kedi görmüşler. Kedinin suratından düşen bin parçaymış. Eşek: Ne o? İşin sarpa mı sardı yoksa, ihtiyar palabıyık? demiş. Artık yaşım ilerledi, dişlerim kütleşti. Farelerin peşinde koşacağıma sobanın arkasında oturup pinekliyorum. Bu yüzden hanımım beni suya atıp boğmak istedi. Ben kaçıp kurtuldum. Şimdi nereye gideyim? Bizimle beraber gel. Müzikten anladığın malum. Oraya varınca şehir mızıkacısı olursun! Kedi, bu sözü hoş karşılamış, onlarla beraber yola çıkmış. Bu üç yurt kaçağı bir çiftliğin önünden geçerlerken selamlık kapısının üstünde cıyak cıyak öten bir horoz görmüşler. Eşek: Sesin insanın iliğine kemiğine işliyor. Neyin var kuzum? demiş. Horoz: Yarın pazar, misafirler gelecek. Onun için hanım hiç insaf etmeden aşçı kadına söyledi. Yarın benim çorbamı yiyecekmiş. Nasıl olsa bu akşam kellem uçacak. Bari ben de gırtlağım yırtılıncaya kadar bağırayım dedim. Eşek: Zavallı demiş, öyleyse bizimle gel daha iyi. Biz Bremen' e gidiyoruz. Nerde olsan ölümden daha iyisini bulabilirsin. Sesin güzel... Hepimiz bir arada şarkı söylersek hoş bir şey olacak muhakkak. Horoz bu teklifi beğenmiş. Dördü birlikte yola çıkmışlar ... Bunlar bir günde Bremen'e varamamışlar. Akşam olunca bir ormana gelmişler. Horoz, uzakta küçük bir ışık görür gibi olmuş. Arkadaşlarına: Işık görünüyor, yakınlarda bir ev olsa gerek! diye demiş. Eşek: O halde kalkalım, hemen oraya gidelim. Burada rahat edilmiyor. demiş. Köpek, orada birkaç parça kemik, biraz et bulursa pek makbule geçeceğini düşünmüş. Bunun üzerine ışığın bulunduğu tarafa doğru yola koyulmuşlar. Yaklaştıkça ışığın parıltısı artmış. Nihayet haydutların barındığı eve gelmişler. İçlerinde en irisi eşek olduğu için pencereye yaklaşmış, içeriye bakmış. Horoz sormuş: Neler görüyorsun babacan? Eşek: Neler mi görüyorum? demiş, Kurulmuş bir sofra ... Üstünde her türlü yiyecek, içecek var ... Haydutlar oturmuş, keyif çatıyorlar. Horoz: Tam bize göre bir iş! demiş. Eşek: Ah sorma birader! demiş, şu sofranın başında biz olsak ne olurdu sanki? Haydutları buradan nasıl kaçıralım? diye her kafadan bir ses çıkmış. Nihayet bir çare bulmuşlar: Eşek ön ayaklarını kaldırıp pencereye dayayacak. Köpek eşeğin sırtına çıkacak. Kedi köpeğin üstüne tırmanacak. Horoz da uçacak, köpeğin tepesine konacak! Dedikleri gibi yapmışlar. Sonra biri işaret verince hep bir ağızdan şarkı söylemeye başlamışlar: Eşek anırmış, köpek havlamış, kedi miyavlamış, horoz da ötmüş. Sonra şangur şungur pencereden içeri dalıvermişler! Haydutlar bu korkunç bağrışmayı duyunca oldukları yerde havaya fırlamışlar. İçeriye her halde bir hortlak girdi sanmışlar. Evden çıkıp ormana doğru kaçmaya başlamışlar. O zaman dört ahbap sofranın başına kurulmuşlar, yemeklerini yemişler. Dört çalgıcı işlerini bitirince ışığı söndürmüşler. Herkes kendi keyfine göre rahat edebileceği bir yer aramış: Eşek gübrelerin üzerine uzanmış, köpek kapı arkasına, kedi ocakta sıcak külün yanına, horoz da bir tüneğin üstüne ... Yol yorgunu oldukları için az sonra da hepsi uykuya dalmışlar. Vakit gece yarısını geçmiş. Haydutlar uzaktan bakmışlar, artık evde ışık yanmıyor, her taraf da sessiz ... Elebaşları: Boş yere mantara basmamalıydık ama oldu! demiş. İçlerinden birini oraya yollamış, eve baktırmış. Gönderilen adam her tarafı sessiz bulmuş, mutfağa girmiş. Lamba yakmak istemiş. Kedinin parıldayan gözlerini yanık ateş sanmış, kükürtlü bir çöp almış, bunu ateşte tutuşturmak istemiş. Ama kedi şakadan anlar mı? Hemen adamın suratına atılmış, tırmık içinde bırakmış. Haydutun korkudan ödü patlamış, arka kapıdan fırlayıp kaçmak istemiş ama oracıkta yatan köpek üstüne saldırmış, bacağını ısırmış. Adam avludan, gübrelere basıp kaçarken eşek de arka bacaklarıyla hatırı sayılır bir çifte savurmuş. Bu gürültülerle uyanan horoz da: Ööröö ... diye avazı çıktığı kadar ötmeye başlamış. Haydut alabildiğine koşarak nefes nefese elebaşının yanına gelmiş: Sormayın! demiş, Evde korkunç bir cadı oturuyor. Suratıma doğru tısladı, uzun tırnaklarıyla yüzümü gözümü tırmaladı. Kapının önünde bir herif duruyor. Elinde bir kama var. Bacağıma sapladı. Avluda bir canavar yatıyor. Beni meşe sopasıyla patakladı. Damda da hakim oturuyor: 'Getirin şu keratayı bana!' diye bar bar bağırıyordu. Zor kaçıp kurtuldum ellerinden ... O günden sonra haydutlar bir daha eve girmeye cesaret edememişler. Bremen mızıkacıları da ömürlerini bu evde geçirmişler.


Gecenin bir vakti canım balık çekti. Lakin vakit çok geçti. Geçti, erkendi derken elime bir kamış geçti. Kamışın bir ucu Tosya'da, diğer ucu Hanönü'nde. Kamışa ipi bağlayıp, topukları yağladım. Pınarbaşı'ndan geçerken eski bir dosta rastladım. Allem etti kallem etti, beni evinde kırk gün kırk gece misafir etti. Nar gibi kızarmış; bıldırcın, sülün ve kuzu eti ikram etti. Sofrasında balıkla, kuş sütü eksikti. Kırk birinci gün arkamdan su döküp Doğanyurt'un yolunu tarif etti. Ben deryaya varmadan aksakallı bir dede bana şu nasihatleri etti. Ey oğul, öfkelenip bir pire için yorgan yakma. Yorgun gözle at, bekar gözüyle avrat alma. Güz gelmeden kazın cücüğünü sayma. Güçlüden taraf olup adaletten sapma. Ne yaparsan yap, sakın ha, kimsenin gönlünü kırma! Anne leylek, gece gündüz demeden yuvadaki yavrularına yiyecek taşıyormuş. Annelerinin getirdiği balık, kurbağa, yılan ve böcekleri midelerine indiren leylek yavruları kısa zaman içinde semirip tüylenmişler. Yuvadaki üç yavrudan ikisi diğer yavrudan daha iriymiş. Annelerinin getirdiği yiyeceklerden pek azını küçük kardeşleriyle paylaşırlarmış. İyi beslenemediği için kardeşlerine göre zayıf kalan yavru leyleğin kanatlarında; ne yetirince tüy ne de havalanacak güç varmış. Kuzey rüzgarlarının esmeye başlamasıyla telaşlanan anne, yavrularına uçuş talimleri yaptırmaya başlamış. İyi beslenen yavrular güçlenen kanatlarıyla kolayca havalanıp küçük ve zayıf kardeşlerine nispet yapıyorlarmış. Anne leylek zaman daraldığından yeterince büyüyemeyen yavrusu için endişe ediyormuş. Zamanı geldiğinde yola çıkamaması ihtimali anne leyleğin endişelerini artırıyormuş. Küçük kardeş kardeşlerinden arta kalanlarla karnını doyurmaya çalışıyor, onların kanat çalışmalarını izleyerek kanatlarını güçlendirmeye çalışıyormuş. Büyük kardeşler, annelerinin yemek için ayrılmasını fırsat bilip küçük kardeşlerini itekleyerek yuvadan düşürmüşler. Yuvadan düşen küçük leylek, suyun üstünde yüzmekte olan bir kütüğe zorlukla çıkmış. Akıntının sürüklediği kütüğün üstünde gittikçe uzaklaşan yavru leylek hüzünlü gözlerle yuvasına baka kalmış. Aradan çok geçmeden kütüğün içinden gelen sesleri duymuş. Kafasını kütüğün üstündeki kovuktan içeri soktuğunda bu seslerin ördek yavrularına ait olduğunu görmüş. İki gündür kütüğün içinde sürüklenmekte olan yavru ördekler, yavru leyleği görünce mutlu olmuşlar. Küçük leylek de yalnız olmadığını görünce çok mutlu olmuş. Ördek yavrularının bulunduğu ağaç yaşlandığı için suya devrilmiş, Avlanmaya giden anne ördek tüm aramalarına rağmen yavrularını bulamamış. Diğer ördeklere göre kuluçkaya geç yatan anne ördeğin yavruları da leylek gibi küçük ve güçsüzmüş. Yavru leyleği merak eden yavru ördekler saklandıkları kovuktan dışarı çıkmışlar. İçlerinden biri diğerlerinden daha zayıf ve güçsüz görünüyormuş. Yavru leylek, o ördek yavrusunun da kendisi gibi olduğunu düşünüp, onunla ayrı ilgilenmiş. Ördek yavrularından birisi: O kardeşimiz bizden günler sonra yumurtadan çıktığı için bize göre daha zayıf ve güçsüz kaldı, demiş. Duydukları karşısında, düşüncesinden dolayı mahcup olan yavru leylek, tüm ördek yavrularıyla tanışıp arkadaş olmuş. Suyun üstünde bulduğu yiyecekleri arkadaşlarıyla paylaşmış. Buldukları yiyecekleri önce en küçük ördek yavrusuna vermişler. Günler sonra havada avını arayan bir kartal kütüğün üstündeki yavru leylek ve ördekleri görünce saldırıya geçmiş. Kartalı fark eden yavru leylek arkadaşlarını hızlıca kovuğa sokmuş. Yaşanan karmaşada dışarıda kalan küçük ördek yavrusu kartala av olacakken yavru leylek kartala karşı kahramanca mücadele vermiş. Bütün bunlar yaşanırken Hızır gibi yetişen anne ördek, kartala kuvvetli bir gaga darbesi indirmiş. Neye uğradığını anlamayan kartal çareyi uzaklaşmakta bulmuş. Anne ördek, yavru leyleğe yaptığı kahramanlıktan dolayı teşekkür etmiş. Yavru leyleğin de ailesinin bir üyesi olmasını teklif etmiş. Bu teklifi seve seve kabul eden yavru leylek yeni ailesiyle güzel günler geçirmeye başlamış; fakat aklı kendi ailesindeymiş. Bunu anlayan anne yavru leyleğin yabancılık çekmemesi için yavru leyleği kendi yavrularından hiç ayırmamış. Ördek kardeşleri de yeni kardeşlerini kıskanıp dışlamamışlar. Geçen zaman içinde yavruların kanatları havalanabilmek için yeterince kuvvetlenmiş. Leylek ve yeni ailesi sıcak memleketlere doğru yola çıkmışlar. Gece günüz yol alan leylek ve yeni ailesi dinlenmek için sulak bir alan inmişler. Anne ve genç ördekler avlanırken genç leylek kıyıda onları izliyormuş. Genç leyleğin kulağına tanıdık sesler gelmiş. Kanat çırparak sesin geldiği yöne doğru uçmuş. İki ağacın arasına asılan ağa takılan annesi ve kardeşlerini görünce heyecandan ne yapacağını bilememiş. Ağa takılan leylek ailesi üç gündür aç susuz halde kendilerine uzanacak yardımı bekliyorlarmış. Genç leylek ne kadar uğraşsa da annesi ve kardeşlerini bir türlü ağdan kurtaramamış. Ümitsizce ne yapacağını düşünürken anne ördek ve genç yavruları yardımlarına gelmişler. Hep birlikte leylek ailesini takıldıkları ağdan kurtarmışlar. Açlıktan güçsüz düşen leylek ailesiyle yiyeceklerini paylaşmışlar. Leylek kardeşler, güçlerini topladıklarında yuvadan itekledikleri kardeşlerinden özür dilemişler. Yaptıklarından dolayı çok pişman olduklarını söylemişler. Anne leylek, büyük yavrularının kardeşlerinin kartal tarafından avlandığı yalanına inandığı için kendini çok kötü hissetmiş. Kanatlarıyla yavrusunu kucaklamış. Yufka yürekli genç leylek, kardeşlerini affetmiş. Eski ve yeni ailesiyle birlikte sıcak memleketlere doğru kanat çırpmışlar. Gökten üç elma düşmüş; biri bu masalı anlatana, biri bu masalı yazana, birisi de bu masalı dinleyene. NİLSU


Yıllar önce And Dağları'nda soğuk gözlü bir cadı yaşardı. Bütün yaz boyunca uyur, ilk kar yağışında neşeyle uyanırdı. Çünkü kış onun avlanma ve yemek yeme zamanıydı. Garip bir sihirle çocukları birer birer kendisine çekip onları avlardı. Cadının bunu nasıl yaptığını kimse bilmiyordu. Aslında cadının bu sihrinin sebebi bir toptu. Bu top parlak ve çok renkliydi. Cadı bu sihirli topu çocukların oynadığı yerlere bırakırdı. Tabii hiçbir yetişkinin göremeyeceği kadar da gizli yerlere! Bir gün gölün yakınında bir erkek ve kız kardeş oyun oynuyorlardı. Sihirli topu küçük bir tepenin üzerinde gördüler. Natalia adlı kız, bu parlak toptan çok etkilendi ve ona doğru koştu. Ama ona yaklaştıkça, sihirli top yuvarlanarak uzaklaşıyordu. Kız yaklaştı, top uzaklaştı, kız yaklaştı top uzaklaştı. Bu böyle bir süre devam etti. Böylece Natalia topun peşinden koşuyordu. Ağabeyi Luis de onu takip ediyor ve peşinden koşuyordu. İşin tuhaf yanı, sihirli top sadece bir böğürtlen çalısının yakınında ya da kristal berraklığındaki bir suyun kenarında duruyordu. Böylece küçük Natalia, böğürtlenleri yiyerek ve suyu içerek topu takip etmek için enerji topluyordu. Sonunda Natalia, Luis ile birlikte, iki büyük tepe arasında geniş bir nehrin aktığı vadiye geldi. Arazi kayalarla ve kar parçaları ile doluydu. Çok geçmeden hava kararmaya başladı, ortaya bir sis çıktı ve kar taneleri gökten düşmeye başladı. Bunun üzerine Natalia ve Luis çok korktu. Çünkü ortaya çıkan bu sis ve karanlık onların yollarını kaybetmesine sebep olmuştu. Çocuklar korku içinde etrafa bakınırken sihirli top bu sefer yavaş biçimde yuvarlandı. Yuvarlandı, yuvarlandı... Siyah bir kayanın üzerinde durdu. Sonunda Natalia onu eline alabilmişti. Ama bu fazla uzun sürmedi çünkü Natalia onun güzelliğine bakarken top aniden yok oldu. Natalia bunun üzerine ağlamaya başladı, Luis ise onu neşelendirmeye çalıştı. Ancak artık hava kararmıştı. Kardeşler bir kayanın yanında durmuş, Natalia köşeye kıvrılmış ve uykuya dalmıştı. Luis, kız kardeşi dinlenir dinlenmez eve dönüş yolunu bulmaları gerektiğini düşünerek kayanın yanına oturdu. Çok geçmeden Luis de uykuya dalmıştı. Natalia, şiddetli rüzgardan uzak olduğu için büyük taşlara oyulmuş yerde çok rahattı ve rüyasında evde olduğunu görmüştü. Annesi, diye düşündü, saçlarını tarıyor ve bunu yaparken şarkı söylüyordu. Ama annesi, diye düşünürken, saçlarının çekildiğini hissetti. Natalia acıyla küçük bir çığlık attı ve uyandı. Kalkmaya çalıştı ama başaramadı. And Dağları'nın yaşlı cadısı o uyurken Natalia'nin yanına gelmiş, saçlarını okşamış ve ona büyü yapmıştı. Natalia görünmez bir balonun içerisindeydi. Hiçbir yere kımıldayamıyordu. Natalia görünmez duvardan kardeşine seslendi ve ağlamaya başladı. Abi, bana yardım et kımıldayamıyorum! Deniyorum ama yapamıyorum. İçinden geçemediğim bir şey var. Seni görebiliyorum ama geçemiyorum. Tırmanamaz mısın, Luis? Hayır, Natalia. Uzanabildiğim kadar yükseğe çıktım, ama duvar çok yüksek. Ama ben burada seninle kalacağım, o yüzden korkma. Bu esnada yakınlarda, şarkı söyleyen büyük beyaz bir baykuşun sesi geldi: Karanlık şeyler ve isimsiz şeyler, Bir meşalenin kırmızı alevinden gelen alevden uzak durun. Luis, Baykuşun ne dediğini duydun mu? Evet ama ne dediğini anlamadım. Dinle, dedi Natalia. Karanlığa ait şeyler ve isimsiz şeyler, bir meşalenin kırmızı alevinden gelen alevden uzak durun diyordu. Bu vadideki şeylerin ateşten korktuğu anlamına geliyor olmalı. Beni bırak ve biraz ateş bul! Luis kardeşini bırakmak istemiyordu. Tam o sırada çok büyük bir kuş olan Kara Akbabası tepeden uçtu. Akbaba alçalırken, Ateş buzu yenecek, dedi. Duydun mu kardeşim? dedi Natalia. Akbaba da aynı şeyi söylüyor. Hemen ateş bulmalısın! Böylece Luis kız kardeşine veda etti ve havada uçan akbabayı takip ederek vadiden aşağı doğru yola koyuldu. Luis, büyük kuşun onu bir yere götürdüğünü biliyordu ve onu takip etti. Kısa süre sonra akbaba onu bir nehre götürdü. Tepede bir ev vardı fakat evde kimse yoktu. Akbaba yüksekten uçtu ve sonra havada daireler çizerek uzaklaştı. Luis kapıyı iterek açtı, şöminedeki küllerin yanında orada birinin yaşadığını gördü, çünkü ateşi canlı tutmak için kırmızı közler vardı. Luis biraz su içti o esnada evin sahibi geldi. Adam kızgınlıkla burada ne işi olduğunu sordu. Ancak Luis kız kardeşine olanları anlattığında yaşlı adam, And Dağları'nın yaşlı cadısı kötüdür. Ama onu yenmenin yolunu bilmiyorum. Söyle bana delikanlı, bunun ne olduğunu biliyor musun? dedi. Luis, akbabanın söylediklerini hatırlayarak. Ateş buzlu ölümü yenecek. dedi. Onlar konuşurken akbaba geri geldi ve şöyle dedi: Soğuk yavaş yavaş büyüyor,ama ateş buzu yenecek. Yaşlı adam uzanıp ateşin yaktığı bir dalı aldı ve Luis'e verdi. Cesur delikanlı hemen yola koyuldu. Gölün etrafında, nehir kenarı boyunca, karla kaplı yuvaların ve küçük tepelerin üzerinden koştu. Ancak Luis koşarken kaygan bir kayaya bastı ve odun düşüp söndü. Bunun üzerine hemen geri koştu. Yaşlı adamın yanına geldiğinde adam gökyüzüne baktı ve bağırdı: İşte akbaba geliyor. Mesajını duymalıyız. Akbaba tekrar alçalarak seslendi: Küçük kızın nefesi artık daha da azalıyor, gece onun buzlu ölümünü getirecek. Bunu duyan Luis hemen yanan bir çubuk aldı. Gölün etrafında koşarak doğruca dağa yöneldi. Sopayı öyle sıkı kavradı ki parmakları acıdı ama bir an bile bırakmadı. Luis sonunda ulaşmıştı hemen, yanan çubuğu kız kardeşinin yanındaki kurumuş yosun yığınına daldırdı. Dans eden alevler yukarı sıçradı. Muazzam bir gürültüyle, görünmez duvar kırılmıştı. Artık büyü bozulmuştu. And Dağları'nın yaşlı cadısının gücü sonsuza dek gitmişti. Natalia ve Luis'e gelince, onlar uzun yıllar yeşil vadide yaşadılar. Cadının Sihirli Topu için bir yorum Bu masalı beğendim see you later


Zamanın birinde, bir çakalla bir tilki arkadaş olmuşlar. Birlikte avlanıp, birlikte yemeye başlamışlar. Tilkinin kurnazlığı, çakalın gücüyle birleşince, avlanmalarını kolaylaştırıyormuş. Bu iki arkadaş, günlerden bir gün, bir deve ile karşılaşmışlar ve onunla da anlaşıp, arkadaş olmuşlar. Bundan sonra da hep birlikte dolaşıp, karınlarını doyurmaya başlamışlar. Tilki ile çakal, çok zor yiyecek bulurlarken, deve güzel kokulu ince otlar bulup yiyor, giderek de semirip güçleniyormuş. Deve böylece hayatın tadını çıkarırken; tilki ile çakal giderek daha da zorlanmaya başlamışlar. Günden güne iyice zayıflıyorlarmış. Buna bir çare düşünen tilki, bir gün çakala; Çakal kardeş, biz boşuna dağ bayır dolaşıp av arıyoruz. Üstelik de bulamayıp aç aç dolaşıyoruz. Bu gidişle açlıktan öleceğiz. Oysa deve günden güne semirip gidiyor. Ondan güzel av mı olur, niçin onu yemiyoruz? demiş. Bunu duyan çakal da; Bak ben bunu hiç düşünmemiştim. Hay aklınla bin yaşa sen tilki kardeş. Onu yemek için hemen bir yol bulalım diye cevap vermiş. Bunun üzerine günlerce düşünen tilki, bir gün üçü de bir aradayken; Herkes şimdi, bu güne kadar yemiş olduğu şeylerin adlarını saysın. Eğer sayamazsa diğerleri onu yesin. demiş. Bunu bir oyun sanan deve de kabul etmiş. Önce tilkiye; Say bakalım, şimdiye kadar neler yedin? demişler. O da; Tavuk, üzüm, kaz, tavşan demiş ve kurtulmuş. Sonra da deveye dönüp; Haydi bakalım sıra sana geldi. Şimdi sen yediklerini say. demişler. Deve: Ben de ot yedim demiş ama, Olmaz, yediğin otların adlarını say! demişler. O zaman düştüğü tuzağın korkunçluğunu anlayan deve; Sayamam ve siz biliyorum ki beni yiyeceksiniz ama yemeden önce nalımda babamın vasiyeti yazılı, onu bir okuyun da ölmeden önce, ne olduğunu öğreneyim. demiş. Tilki okuma bilmediğini söyleyip geri çekilince, iş çakala kalmış ve okumak için nala bakmaya başlamış. Olanları fırsat bilen deve çiftesini öyle bir savurmuş ki, çakal hemen oracıkta cansız kalmış. Bunu gören ve pabucun pahalı olduğunu anlayan tilki hemen oradan kaçıp uzaklaşmış. Başkasına hile yapma, masumane ve adilane düşün ve eğer konuşursan düşündüğün gibi konuş. Benjamin Franklin


Bir gün ağaçlar Bizim de bir kralımız olsun demişler. Bunun için önce zeytin ağacına sormuşlar: Zeytin ağacı; bizim kralımız olur da bizi yönetir misin? Zeytin ağacı kaşlarını çatmış: Benim şerbet gibi yağım var. Herkes beni çok sever. Neden ağaçların kralı olayım? demiş. Ağaçlar düşünmüşler: İncir ağacına gidelim. O büyüktür, heybetlidir. Krallığa yaraşır demişler. İncir ağacı; bizim kralımız olur da bizi yönetir misin? diye sormuşlar. İncir ağacı iri yapraklarını bir aşağı bir yukarı sallamış. Sonra Benim ne işime kral olmak? Bal gibi meyvemi bırakıp da sizi mi yöneteceğim? diye kızmış. Gide gide meşe ağacına varmışlar. Meşe ağacı; ne olur, sen kralımız olmayı kabul et! Meşe ağacı damla damla gözyaşı dökmüş. Benim ömrüm çok kısadır. Çünkü insanlar beni keserler. Benden size kral olmaz, demiş. Ağaçlar yorgun düşmüşler. Umutlarını da yitirmişler. Her halde biz kendimize bir kral bulamayacağız diye ağlamaya başlamışlar. O sırada önlerine bir kozalak düşmüş. Meğer çam ağacının tam altında duruyorlarmış. Hepsi birden Çam ağacı; sen ağaçların en güzelisin. Bizim kralımız ol demişler. Çam ağacı onların bu isteğini kıramamış; kralları olmuş. O gün bu gündür, tüm ağaçların kralı çam ağacıdır. Hans Christian Andersen


Kral aslan sarayda yapılacak toplantıya bazı hayvanların liderlerini çağırmış. Bunlar kaplanların, tavşanların, kurtların, geyiklerin, ayıların ve domuzların liderleriymiş. Kral aslan toplantının yapılacağı gün nezle olduğu için toplantıya katılamamış ama bir genelge yayınlamış. Bu genelgede katılımcıların aralarından oy birliğiyle bir başkan seçmelerini ve bu başkanın kendisine vekalet etmesini istemiş. Vekilin alacağı kararlar benim kararım sayılır, demiş. Seçimde tavşanların lideri cesur tavşan oyların büyük çoğunluğunu alarak başkan seçilmiş. Bu tavşan gece yarısı ormanın derinliklerinde yalnız gezecek kadar korkusuzmuş. Onun cesaretine saygı duyan panterler, leoparlar karanlıkta cesur tavşanı görünce saklanıp geçip gitmesini beklerlermiş. Cesur tavşanın ilk işi toplantıya katılanlarla birlikte giderek tahtı ele geçirmek olmuş. masalsitesi.com Kral aslan bağlanarak zindana atılmış. Cesur tavşan kral olmuş ve uzun yıllar boyunca ordusuyla birlikte diğer ormanlara saldırmış, pek çok can almış. Kral olmadan önce savaşa karşı olan cesur tavşanın bu derece başkalaşması, değişime uğraması, can alması, cesurken zalim olması yaşanmamış değildir. Prens kral olur, şehzade padişah olur, değişir. Hele hele çobanın hükümdar olup da diğer ülkelere saldırması, taş üstünde taş, gövde üstünde baş bırakmaması açıklanamaz bir faciadır. Serdar Yıldırım


Evvel zamanda, aklı çok, saçı yok bir Keloğlan vardı. Yaşlı, iyi yürekli annesi ile birlikte kalırdı. Yoksul olduklarından mıdır, nedir, hiç kimse kapılarını açmazdı. Cimriler Köyü'nde yaşayanlar, yardımdan kaçtıkları gibi, iyilik etmekten de uzak duruyorlardı. İnsanlık hali bu ya, günün birinde Keloğlan hastalandı. Yatağa düştü. Yorgan döşek haftalarca, aylarca yattı. Varsıllar Köyü'nde, cimrilerden hiç biri, gelip de; Geçmiş olsun Keloğlan! demedi. Aylardan sonra Keloğlan yavaş yavaş iyileşip gelirken, bu kez de yaşlı anası hastalandı. Yiyecekleri tükendi. Yakacakları tükendi. Ne doktor parası, ne ilaç parası vardı. İneğin, eşeğin yemi, yiyeceği de bitmişti. Keloğlan, öte baktı olmadı, beri baktı bir çare bulamadı. En sonunda hasta anasına şöyle söyledi: Anam, anacığım! Görüyorsun işte. Bir kaşık çorbaya özlem duyuyoruz. Sonumuz hiç de iyi görünmüyor. Yakında açlıktan öleceğiz. Bari izin ver de sarı ineği keselim, yiyelim. dedi. Hasta kadın beyninden vurulmuşa döndü. Birden yatağından fırladı: Olmaz! Ölürüm de Sarı Kızı'mı yine de kestirmem! dedi. İyi ama anacığım. Açız, ne yiyeceğiz? Un yok ekmek yapalım, bulamaç yapalım. Buğday yok, gölle pişirelim. İster misin yatalım, ölelim? Hayır dedi anası, Ölmeyelim! Hem de ölmeyeceğiz. Şimdi kalkıyorum. Kapı kapı dolaşacağım. Komşulardan yadım isteyeceğim. Kimsenin iyiliğinin altında kalmam. Elbet hastalığım geçince karşılıklarını birer birer, öderim. Tümü de cimri mi insanların? İçinde hiç iyi yüreklisi yok mu? Gidip arayacağım iyi insanları. Hem de bulacağım. İnsanların bini kötü olsa, içlerinden biri yine iyidir. dedi. Keloğlan'ın yaşlı, hasta anası titreye titreye yatağından çıktı. Yalpalaya, sendeleye umutlandığı kapıları çaldı. Çaldı ama her gittiği evde kapı yüzüne kapandı. Varsıl Köyü'n cimri insanları, yardım etmedikleri yetmiyormuş gibi bir de akıl veriyorlardı: Açsanız sarı ineği kesin, etini yiyin. Açıksanız, sarı ineğin derisini giyin. diyorlardı. Keloğlan'ın zavallı anası, umutlandığı tüm komşulardan eli boş ters yüz edilince çok üzüldü. Anasının üzüldüğünü görünce Keloğlan, kahkaha atarak güldü: Güzel anacığım, kadın anacığım gördün mü? Gördün mü Varsıl Köy'ün cimri insanlarını ... Güvendiğin dağların tümüne de kar yağdı. Sen de başını sert kayalara çarptın, sözüme geldin. Şimdi son çarenin sarı inek olduğunu anladın değil mi? dedi. Kadıncağız, baktı çıkar bir başka yol yok. İstemeye istemeye Sarı Kız'ın kesilmesine razı oldu. Başını salladı. Sonra da KeloğIan'a: Arslan oğlum, keloğlum, seninle başa çıkılmaz. Ne yapacaksan yap. Yeter ki gözüm görmesin! dedi. Keloğlan gitti, ineği kesti. Derisini yüzdü, tuzladı. Daha sonra da sarı ineğin etlerini bir kazana doldurdu. Bir güzel pişirdi. Varsıl Köy'ün cimri insanlarını yemeğe çağırdı. Çağırılan da, çağırılmayan da geldi. Sarı ineğin etini afiyetle yediler. Keloğlan, cimrileri çağırırken: Biz herkesi bir gün ağırlarız. Onlarsa bizi her gün ağırlarlar. Evleri sıraya koyarız. Aylarca konuk oluruz. Yeriz, içeriz, geçinir gideriz. diye düşündü. Keloğlan'ın planı böyleydi. Gelin görün ki, evdeki pazarlık çarşıya uymadı. Aradan günler, haftalar, aylar geçti. Keloğlanların evi yine, tamtakır, kuru bakır oldu. Sarı ineğin etini yiyenlerden ne gelen oldu, ne de çağrıda bulunan. Keloğlan utandı. Anasının yüzüne bakamaz oldu. Düşündü. Hiç bir umut kapısı olmadığını anlayınca, bu kez de gözünü sarı ineğin duvarda gerili duran derisine dikti. Gitti anasına yalvardı: Ana! Ana! Sarı ineğin derisini satayım. Parası ile ekmek alayım, olur mu? dedi. Anası yarı kızgın, yarı üzgün: AI götür, bakıp durma. Son umudun bu. Sat da, parasına yiyecek al, getir! dedi. Keloğlan, duvarda dura dura kuruyan, tahta gibi tamtakır olan deriyi aldı. Pazara götürdü. Pazar yeri kente, çok uzaktı. Keloğlan' ın oraya varması için yüksek dağları aşması, karanlık ormanları geçmesi lazımdı. Ne yapsın Keloğlan? Her zorluğu göze aldı. Az gitti, uz gitti, dere, tepe düz gitti. Yüksek dağları aştı. Karanlık ormanlara vardı. Vardı varmasına ama demesi dile kolay. Ortalık günlük güneşlik iken, güzelim hava yavaş yavaş karardı. Gökyüzünü kara bulutlar sardı. Ilık ılık esen rüzgar, giderek sertleşti. Şimşek çakmaya, gök gürlemeye başladı. Kısa süre içinde korkunç bir fırtına koptu. Bulutlar, kara koyun yünü gibi, oradan oraya savruluyordu. Rüzgar çok hızlı, hem de güçlü esiyordu. Sarı ineğin derisine çarpan fırtına, Keloğlan'ı yerden yere vuruyordu. Tam karanlık ormanların son bulduğu yere gelince, deli fırtına meydan buldu. Olanca gücünü artırarak tekrar tekrar yeniden gürledi. Keloğlan'ı yolun dışına fırlatıp attı. Sarı ineğin derisini de kaldırdı, havalara uçurdu. Şimdi ne yapsın Keloğlan? Düşe kalka, tek umudu derinin peşine takıldı. Deri uçtu, Keloğlan koştu. Neden sonra fırtınanın hızı, azgınlığı azaldı. Fırtınanın dinmesi ile havalarda uçan sarı ineğin derisi de yavaş yavaş aşağıya indi. Sarp kayaların içine, karanlık bir mağaranın önüne düştü. Meğer mağarada iki hırsız varmış. Oturmuşlar, padişahın sarayından çaldıkları altınları bölüşmeye çalışıyorlardı. Kurumuş deri birden bire, takır tukur yanlarına düşünce korktular. Baskına uğradıklarını sandılar. Yakalanmamak için, bir torba dolusu altını oraya bıraktılar, tabana kuvvet kaçtılar. Biraz sonra Keloğlan, nefes nefese mağaranın önüne geldi. Sarı ineğin derisini alayım, derken baktı ki koca kayanın dibinde altın olduğunu anladı. Onları sevine sevine topladı. Ayrılacağı sırada bir de ne görsün ... Biraz ileride bir torba durmuyor mu! Şöyle bir yokladı. Tamam, bunlar da altın! dedi. Hem de torba dolusu altın! Keloğlan, oralarda daha fazla durur mu hiç? Sarı ineğin derisine bile bakmadı. Torbayı sırtladığı gibi geriye döndü. Cimriler Köyü'ne, yaşlı anasının yanına geldi. Aradan çok zaman geçmedi. Keloğlan'ın yediği, giydiği değişti. Bir eli yağda, bir eli balda olmaya başladı. Yürümesi, konuşması başkalaştı. Cimriler, Keloğlan' da gördükleri bu ileri yaşam karşısında şaşırdılar. Keloğlan, cimrilerin şaşırmaları karşısında onlara şöyle dedi: Çok zengin olduğumu görüyorsunuz. Fakat nasıl zenginleştiğimi bir türlü anlayamadınız değil mi? Anlatayım da dinleyin. Merakınızı gidereyim. dedi. Yoksul Keloğlan'ın nasıl zengin olduğunu öğrenmek için herkes yanaştı, can kulağı ile dinledi. Keloğlan söze başladı: Hani, bizim bir sarı inek vardı. Hepinizin bildiği sarı inek. Onu kesip etini hep birlikte yemiştik. Şimdi anımsadınız değil mi? Cimriler: Tamam. Evet, anladık. Sonra ne oldu? dediler. Keloğlan: Sonrası şu. Bildiğiniz o sarı ineğin derisini pazara götürüyordum. Bir torba altına sattım, iyi mi? dedi. Keloğlan cimrilerden öc almak istiyordu. Keloğlan'ı dinleyen cimriler, onu kıskandılar. Herkes satırı kaptığı gibi evine, ahıra koştu. Çünkü, tüm Cimriler daha çok zengin olmayı düşünüyorlardı. İneklerini kestiler, Keloğlan ile anasını et yemeye çağırdılar. Keloğlan ile anasının keyiflerine diyecek yoktu artık ... Bu gün bu ev, yarın şu ev derken ziyafetten ziyafete koştular. Yedikleri önlerinde, yemedikleri arkalarındaydı. Geçmişte yaşadıkları, aç kalıp açık yattıkları günlerin acılarını bir iyice çıkardılar. Öte yandan cimriler, ineklerinin derilerini, birer, ikişer pazara götürmeye başladılar. Başladılar ya boşuna öyle ya, kim alır bir inek derisini bir torba altına. Zengin olacağız umudu ile yola düşen cimriler, dağ aştılar, dere geçtiler. Pazara vardılar. Kent sokaklarında akşamlara değin dolaştıktan sonra, derileri satmadan bin öfke, bir tafra ile köye döndüler. Döndüler ya, sonuçta da olanca kabaklar yine Keloğlan'ın başında patladı. Bütün Cimriler öc almak, öfke çıkarmak için söz birliğine vardılar. Bir gece çuvallara sığır gübresi doldurdular. Keloğlanların damına çıktılar. Gübreyi bacadan aşağıya boşalttılar. Keloğlan hiç oralı bile olmadı. Bacalarından dökülen, evin içine yayılan gübreyi, derledi, topladı, tezek yaptı. Aradan uzun bir süre geçince tezekler kurudu. Keloğlan bunları çuvallara doldurdu, yakacak olarak satmak için, bir eşeğe yükleterek pazara gitti. Dağları aştı, dereleri geçti. Bir de baktı ki, adamın biri kendisine doğru koşarak gelmiyor mu? Adam, hem koşuyor, hem de bağırıyordu: Ben bir kumaş hırsızıyım. Varyemezleri soydum. Çaldığım kumaşları bir katıra yüklettim. Kaçarken peşime Varyemezler takıldı. Bana yardım et. Ne olur, beni onların elinden kurtar! dedi. Eli ile sarp kayalıkları işaret ederek, kumaş yüklü katırın durduğu yeri gösterdi. Keloğlan, hırsızın yalvarmalarına dayanamadı: Sana nasıl yardım edebilirim? dedi. Hırsız ona akıl verdi: Eşekle katırı hiç kimse ayırt edemez. Hele senden kimse kuşkulanmaz. Tezek yüklü eşeği ben alayım. Kumaş yüklü katın da sen al. İyi dedi Keloğlan. Tezek yüklü eşeği hırsıza verdi. Kendisi de gitti, kayalıklarda saklı bekleyen kumaş yüklü katın aldı. Ortalık kararıncaya değin, orada bekledi. Gece bastırınca, kumaş yüklü katırın üzerine bindi. Cimriler Köyü'ne döndü. Hoş geldin Keloğlan! diyenlere bir metre kumaş verdi, verdi ya: Bu değirmenin suyu nereden geliyor? diye cimrileri yeni bir merak sardı. Keloğlan, onların merakını şöyle giderdi: Hani bir gece bizim dama çıkmıştınız. Evimizin bacasından aşağıya çuval çuval sığır pisliği boşaltmıştınız. Anımsadınız mı? dedi. Cimriler, utandılar, sıkıldılar. Başlarını önlerine eğdiler. Ses çıkarmadılar. Keloğlan sözlerine devam etti: İşte o zaman ocağıma döktüğünüz mayısları topladım. Çuvallara doldurdum. Pazara götürdüm, sattım. Parasıyla gördüğünüz bu kumaşları aldım. Şimdi bunları size veriyorum. Alın ... Alın ... dedi. Keloğlan zengin olur da cimrilerin gönlü razı olur mu? Çekemediler onu. Keloğlan'ın yaptıklarına onlar da özendiler. Daha da zengin olmayı düşlediler. Doğru ahırlara koştular. Kimisi kürekle, kimisi eliyle taze gübreleri toplayıp çuvallara doldurdular. Kentteki pazar yerine, biri diğerinden önce varabilmek için ivedili bir yarışmaya girdiler. Kentliler bu işe çok şaşırdılar. Öyle ya, görmedikleri bir şeydi bu. Sokakları, gübre yüklü eşekleriyle dolaşan köylüler doldurmuştu. Hem de her yerden bir ses geliyordu: Gübre satarım! Mayısla kumaş değiştiririm! diyorlardı. Gübre kokusunu alanlar, bağrışmaları duyanlar, sokaklara fırladı. Biraz sonra cimrilerin sesleri kesildi. Gübre kokuları azaldı. Çünkü, bundan rahatsız olan kentliler, Keloğlan'ın cimri köylülerini bir hana kapattılar. Hepsine birden bir güzel sıra dayağı çektiler. Sopayı yiyen cimriler, köye döndüler. Herkes öfkesinden Keloğlan' a diş biliyordu. Onunla başa çıkamayacaklarını anladılar: Başımıza olmadık işleri açan, köyümüzün belası şu Keloğlan' dan kurtulalım. Onu öldürelim! dediler. Kimi, asmayı; kimi kesmeyi önerdi. Kimisi de Bir sandığa kapatalım, ırmağa atalım. dedi. Dediklerini de yaptılar. Keloğlan'ı bir sandığın içine koydular. Kapağını sıkıca çivileyip, çağlayıp akan ırmağa atıverdiler. Sonra da: Şükür, Allah'ın belası kelden kurtulduk! dediler. Kapalı sandık ırmak suları ile sürüklene sürüklene uzun bir yol aldı. Keloğlan sandığın içinde, orada ırmağın kıyısında günlerce kaldı. Acıktı, susadı. Sandıktan çıkabilmek için de türlü türlü planlar hazırladı. Fakat bir türlü planlarını uygulayıp, başarıya ulaşamadı. Sandıktan çıkamadı. Neden sonra bir gün, çan sesleri, koyun, kuzu melemeleri duydu. Uzaklardan beriye doğru, yavaş yavaş gelen, kaval öttüren biri vardı. Onu sürüyü güden çoban çalıyordu. Yanık yanık, üfleye üfleye yaklaştı. Geldi. Keloğlan'ın yakınına oturdu. Kaval çalmayı bıraktı. Kendi kendine konuşmaya başladı: Of ... Of!. .. Yanıyorum, tutuşuyorum, Allahım sen bana acı. Padişah kızını vermezse, yaşayamam, ölürüm! diyordu. Meğer çoban aşıkmış. Hem de padişahın kızına. Gönül bu; söz anlamaz, ferman dinlemez ki... Keloğlan, çobanın derdini anladı. Bu fırsatı kaçırmamak için bir kurnazlık düşündü. Başladı bağırmaya: Hayır!.. Hayır! .. İstemiyorum, Padişah'ın kızını istemiyorum! Ben onunla evlenmek istemiyorum! Çoban hemen ırmağa atladı. Orada duran kapalı sandığı kucaklayıp çıkardı. Acele acele çivileri söktü. Kapağı kaldırdı. Keloğlan durmadan bağırıyordu: Hayır!.. Hayır!.. Dokunmayın bana. Gelmeyin üzerime. Padişah'ın kızını istemiyorum. Ben onunla evlenmek istemiyorum. Çoban: Seni bu sandığa niçin kapattılar? dedi. Keloğlan: Bana Padişah'ın kızını vermek istiyorlar. Ben Padişah'ın kızı ile evlenmek istemiyorum. Gönlümü yapmak için işkence ediyorlar. dedi. Çoban ise Keloğlan' a: Madem sen Padişah'ın kızını istemiyorsun. Ben istiyorum. Sandıktan sen çık, senin yerine ben gireyim. dedi. Keloğlan sandıktan çıktı. Yerine çoban girdi. Keloğlan, sandığı kapattı. Çobanı ırmağa attı. Çoban sandığın içinde, ırmak suları ile sürüklene dursun. Bizim Keloğlan koyun sürüsünü toparladı. Süre süre köye geldi. Merhaba Keloğlan. Hoş geldin Keloğlan! diyen her Cimri' ye bir koyun verdi. Bu sürüyü nereden aldın, nereden buldun? diyenlere de şu karşılığı verdi: Beni sandığa kapattınız. Irmağa attınız. Irmak beni aldı, götürdü. Vardım bir denize. Baktım denizin dibine. Denizin dibi koyunlarla, kuzularla dolu. Hem de sahipsiz, çobansız. Bu gördüğünüz kadarını denizin dibinden topladım. Süre süre buraya geldim. Denizin dibinde daha pek çok koyun sürüleri var. dedi. Cimriler önce inanmadılar. Sonradan Keloğlan'ın gerçekten koyun, kuzu dağıttığını görünce inandılar. Sürülerin birazını da biz alalım dediler. Irmak boyunca yürüdüler. Denize vardılar. Çok hırslı, çok Cimrilerden birinin oğlu hemen denize atladı. Ik!. .. ık!. .. ık!... diye diye denizin dibine battı, boğuldu. Hırslı Cimri'nin bulanık sularda kaybolduğunu seyredenler: Atlar, atlamaz kırk tane buldu. Keloğlan doğru söylüyor! dediler. Daha çok koyun, kuzu toplamak için denize atladılar. Anladılar ya, bir daha geriye dönmediler.


Bir çiftlikte sevimli bir ördek ve ailesi yaşıyormuş. Anne ördek yumurtaların üzerine oturmuş yeni yavrularının yumurtadan çıkacağı zamanı bekliyormuş. Çatlamayı bekleyen tam yedi tane yumurta varmış. Nihayet güneşli bir sabah yumurtalar çatlamaya başlamış. Biraz sonra 6 tane minik sevimli ördek yavrusu neşe ile yumurtalarından çıkmışlar. Yavrular, annelerinin etrafında yürümeye çalışıp bağrışıyorlar, yeni dünyaya alışmaya çalışıyorlarmış. Fakat en büyük yumurta hala çatlamamış. Anne ördek endişelenmiş, bir terslik olduğunu düşünmüş. Biraz daha yumurtanın üzerinde beklemeye karar vermiş. Birkaç dakika sonra yedinci ve en büyük yumurta da çatlamış. Yumurtadan çıkan ördek şaşkın şaşkın etrafına bakınıyormuş. Ama anne ördek ve diğer kardeşleri ondan daha şaşkınmış. Çünkü bu ördek kardeşlerine hiç benzemiyormuş. 6 kardeşin sarı ve güzel tüyleri varken bu ördeğin tüyleri griymiş. Diğer yavru ördekler ona gülüp dalga geçmeye başlamış. Ördek yavruları hep bir ağızdan Çirkin! Çirkin! diye gri renkli ördek yavrusuna seslenmişler. Çirkin ördek yavrusu bu duruma çok üzülmüş. Aradan belli bir zaman geçtikten sonra yavrular büyümüş. Ama bizim çirkin ördek yavrusu kardeşlerinden daha büyükmüş. Tüylerinin rengi ise hala farklıymış. Kardeşleri onunla oynamıyor, dışlıyormuş. Çirkin ördek yavrusuna: Biz seninle oynamıyoruz çünkü sen çok çirkinsin. Çirkin ördek yavrusu! Çirkin ördek yavrusu! diye onunla alay ediyorlarmış. Çirkin ördek yavrusu ise bu duruma çok üzülmüş. Giderek daha da mutsuz olmuş. Anne ördek: Sen ne kadar büyüdün böyle, nasıl oldu da benim senin gibi bir yavrum oldu. diyormuş. Çirkin ördek yavrusu, annesi de onunla hiç ilgilenmeyince bir sabah erken saatte yuvasından kaçmış. Biraz uzaklaştıktan sonra gölden avcıların silah sesleri gelmiş ve hemen sazlıkların içerisine saklanmış. Birkaç gün böylece geçmiş. Sonunda aç ve yorgun bir şekilde ormana doğru yürümeye başlamış ve orada uyuyakalmış. Burada ormancının iyi kalpli ikizleri onu bulmuşlar ve eve götürüp beslemişler. Birkaç gün boyunca küçük çocukların baktığı ördek kendine gelmiş. Ona kötü davranmalarına rağmen anne ve kardeşlerini özlemiş. Kaldığı yerden çıkıp evine doğru gitmeye başlamış. Çirkin ördek yavrusu, gölün kenarından yürürken kuğuları görmüş ve ne kadar güzel olduklarını düşünmüş. Bu esnada çok susamış ve su içmek için oda göle yaklaşmış. Su içerken birde ne görsün? Sudaki yansımasında bembeyaz bir kuğuya dönüştüğünü fark etmiş. Böylelikle çirkin ördek yavrusu, aslında bir kuğu olduğunu bu yüzden kardeşlerinden farklı olduğunu anlamış. Çirkin ördek yavrusu, diğer kuğulara katılmış ve onlarla mutlu bir şekilde yaşamaya başlamış. Bu masalda burada bitmiş.


Vaktiyle bir mahallede zengin bir adam varmış. Bu adamın iki tane oğlu varmış. Fakat bu adamın çocukları çok şımarık ve başıboşmuş. Komşulardan yaşlı başlı, akıllı, iyi ahlaklı, herkesin sevdiği bir zat da varmış. Bir gün bu zat: Komşu, şu oğullarına biraz din dersleri verdirsen senin için çok iyi ve hayırlı olur. Dini terbiye öğrenen çocuklar güzel ahlaklı olurlar. Sonra bana dua edersin. Bak ben yaşlı, görmüş geçirmiş, tecrübeli bir adamım. Siz daha gençsiniz, ne de olsa tecrübeniz azdır. Çocuklarına bir din dersi hocası tut, onlara edep, terbiye, din, ahlak, fazilet dersleri versin. Sonra çok rahat edeceksin ve bana dualar edip hatırlayacaksın., der. Çocukların babası, tecrübesi az, çok zengin olduğundan şımarıkça aklı pek iyi ermiyor, iyi derin, inceden inceye düşünemiyormuş, çünkü yaşı gençmiş. Biraz da dünyaperestmiş. Bunun için, o güngörmüş ihtiyar komşunun öğütlerine kulak vermediği gibi şöyle konuşmuş: Ben çocuklarıma çok servet bırakıyorum. Bırakacağım miras onlara yeter. Din derslerine ahlak derslerine ihtiyaçları yoktur, diyerek ihtiyarı azarlamış. Aradan on-on beş sene geçmiş. Bir gün oğullarıyla beraber sofrada yemek yerken adam küçük oğluna: -Oğlum bana biraz su verir misin? der. Küçük oğlu babasına: Baba! Su karşında duruyor, bardak orada, sürahi orada, alıp iç, der. Küçük kardeşinin babasına karşı böyle konuşmasına güya kendi aklınca üzülen büyük oğlu da söze karışıp şöyle demiş: Baba, sen bu çocuğun huyunun, ahlakının böyle olduğunu biliyorsun, bir de kalkıp ondan su istiyorsun! Sürahi yanında durup durur, uzanıver de koyup kendin iç, biraz da bana ver der.


Resul-i Ekrem ashapla yolculuklarından birinde, boş ve otsuz bir yerde indiler. Odun ve ateşe ihtiyaçları oldu. Yakılacak bir şey toplayınız buyurdu. Ya Rasulullah, bakınız, bu yer ne kadar boş, hiç bir odun görülmüyor dediler. Buna rağmen herkes mümkün mertebe bir miktar toplayabilir dedi. Ashab sahraya dağıldı. Dikkatle yere bakıyorlardı. Eğer yere düşmüş, küçük bir dal parçası gördülerse, hemen alıyorlardı. Herkes parça parça toplayabildikleri şeyleri getirdi. Sonra hepsi, topladıkları şeyleri bir araya döktüler ve böylece çok miktarda odun parçacıkları toplandı. Bu sırada Resul-i Ekrem buyurdu: Küçük günahlar da bu küçük odunlar gibidir. Başlangıçta göze batmaz. Fakat her şeyi arayan ve takip eden vardır. Aradınız, takip ettiniz, bu kadar odun toplandı. Günahlarınız da böyle toplanıp sayılır ve bir gün görürsünüz ki göze batmayan o küçük günahlardan, büyük bir yığın meydana gelmiştir!


Bir çocuk varmış. Eşyalarını toplamaktan hiç hoşlanmazmış. Bir gün yerlerde atılı duran eşyalar, aralarında konuşuyorlarmış. -Sen neden hala buradasın. Bu saatte okulda olman gerekmiyor mu? diye sormuş ceket ders kitabına. Ders kitabı: -Evet, ama dağınık çocuk okula giderken beni aradı, bulamadı. Sonunda beni almadan gitti dedi. Çorap: -Ben tam üç gündür burada yatağın altında sıkışıp kaldım. Kimse beni görmüyor. dedi. Tişört: -Ben tertemiz bir tişörttüm. Beni dolaptan çıkarttı sonra yere attı. Üstelik dağınık çocuk odada yürürken üstüme basıyor. Hem kirlendim, hem de buruştum. -Bir fikrim var demiş pantolon. Dağınık çocuk benim cebimde otobüs bileti unutmuş. Hep birlikte otobüse binip gidelim. -Evet diye bağırmışlar. Hep birlikte yola çıkmışlar. Otobüs onları yemyeşil kırlara götürmüş. -Ne kadar güzel bir yer burası? İyi ki yatak altlarında dolap kenarlarında beklemek yerine buradayız. Saklambaç oynamışlar, yerlerde yuvarlanmışlar. Tozlanıp çamurlandıklarına hiç aldırmıyorlarmış. Tekrar otobüse binip eve dönmüşler. Bütün eşyalar daha önce atılmış oldukları yerlere aynen uzanıp yorgunluktan uyuya kalmışlar. Çocuk okuldan dönüp eşyalarının halini görünce: -Aman Allahım! Yerlerde bıraktım diye ne hale gelmişler. demiş. O günden sonra eşyalarını hep yerli yerinde tutmuş.


Oğuz ilinde, Duha Kocaoğlu Deli Dumrul adında bir yiğit yaşardı. Bir kuru derenin üzerine bir köprü yaptırmıştı. Geçenden otuz akçe alırdı. Geçmeyenden döve döve kırk akçe alırdı. ''Benden güçlü bir er varsa çıkıp ne ağlarsınız karşıma dövüşsün! Dövüşsün ki erliğim, yiğitliğim, kahramanlığım, Rum'a, Şam'a yayılsın, ün salsın,'' derdi. Bir gün köprünün yamacına bir bölük göçebe halkı konaklamıştı. Obada herkes ağlıyordu. Deli Dumrul bu sesleri duyunca atına binip obaya geldi. ''Bre cahiller, ne ağlarsınız? Benim köprümün yakınında bu kavga nedir? Neye yas tutarsınız?'' diye sordu. ''Han'ım, seçme bir yiğidimiz öldü, ona ağlarız!'' Deli Dumrul: ''Bre yiğidinizi kim öldürdü?'' diye sordu. ''Bre yiğit, Tanrı'dan buyruk oldu, al kanatlı Azrail yiğidimizin canını aldı.'' ''Bre Azrail dediğinizde kim oluyor da bir yiğidin canını alıyor? Ya Kadir Tanrı! Birliğin, varlığın hakkı için Azrail'i benim gözüme göster! Savaşayım, vuruşayım, uğraşayım! Bu güzel yiğidin canını kurtarayım! Bir daha güzel yiğitlerin canını almasın,'' dedi. Deli Dumrul öfkesini yenemedi. Atını sürüp evine geldi. Ulu Tanrı'ya, Deli Dumrul'un bu sözleri hoş gelmedi: ''Deli budala, benim birliğimi bilmez, birliğime şükür kılmaz! Benim ulu eşiğimde gezer, benlik eyler!'' deyip Azrail'e buyruk verdi: ''Ey Azrail, var o delinin gözüne görün, benzini sarart, canını hırlat, al!'' dedi. Deli Dumrul, kırk yiğidi ile yiyip içip otururken, birdenbire Azrail çıkageldi. Azrail'i ne asker gördü, ne kapıcı. Deli Dumrul'un görür gözü görmez oldu; tutar eli tutmaz oldu; dünya alem Deli Dumrul'un gözüne karanlık kesildi. Deli Dumrul, Azrail'e söyledi, görelim ne söyledi: Bre, sen ne heybetli ihtiyarsın! Kapıcılar seni görmedi, Askerler seni duymadı! Benim görür gözlerim görmez oldu, Tutar ellerim tutmaz oldu! Altın kadehim elimden yere düştü, Ağzımın içi buz gibi oldu. Kemiklerim toz gibi oldu. Bre sakalcığı akça koca! Gözceğizi sönük koca, Bre ne heybetli ihtiyarmışsın, söyle bana! Kazam, belam dokunur bugün sana! Deli Dumrul böyle söyleyince Azrail öfkelendi: ''Bre deli budala. Sakalımın ağardığını ne beğenmezsin? Ak sakallı, kara sakallı yiğitlerin çok canını almışım! Sakalımın ağarmasının nedeni budur. '' Azrail konuşmasına devam etti: '' Al kanatlı Azrail elime geçse öldüreyim. Güzel yiğidin canını onun elinden kurtarayım, derdin. İşte, bre deli, geldim ki senin canını da alayım, verir misin? Verir misin yoksa benimle savaşır mısın?'' Deli Dumrul: ''Bre al kanatlı Azrail sen misin? diye sordu. ''Evet, benim.'' ''Bu güzel yiğitlerin canını sen mi alırsın?'' '' Evet, ben alırım.'' Deli Dumrul seslendi: ''Bre kapıcılar, kapıyı kapayın. Bre Azrail, ben seni geniş yerde ararken dar yerde elime iyi geçtin! Şimdi ben seni öldüreyim, o güzel yiğidin canını kurtarayım,'' dedi. Kara, çelik kılıcını sıyırdı. Eline aldı. Azrail'e saldırdı. Azrail güvercin oldu, uçtu. Ben onu doğana aldırmadan durur muyum?'' dedi. Kalktı, sıçrayıp atına bindi. Doğanını eline aldı. Azrail'in gözünü öyle bir korkuttum ki geniş kapıyı bıraktı, dar bacadan kaçtı. Mademki benim elimden güvercin oldu, uçtu. Ben onu doğana aldırmadan durur muyum?'' dedi. Kalktı, sıçrayıp atına bindi. Doğanını eline aldı. Azrail'in ardına düştü. Bir iki güvercin öldürdü. Evine dönerken Azrail bindiği atın gözüne göründü. At ürktü, Deli Dumrul'u kaldırıp yere vurdu. Deli Dumrul'un karabaşı bunaldı, ak göğsünün üzerine Azrail basıp kondu. Demin mırıldanıyordu, şimdi hırıldamaya başladı: Bre Azrail, aman! Tanrı'nın birliğine yoktur şüphem, Ben seni böyle bilmezdim, Can aldığını duymazdım. Bizim dumanlı, büyük dağlarımız vardır, O dağlarda bağlarımız vardır, O bağların kara salkımlı üzümü olur, O üzümü sıkarlar, al şarabı olur, O şaraptan içenler sarhoş olur. Şaraplıydım, duymadım, Ne söyledim, bilmedim, Beylikten usanmadım, Yiğitliğe doyamadım! Canımı alma, Azrail aman! Azrail yanıtladı: '' Bre deli, bana ne yalvarıyorsun? Ulu Tanrı'ya yalvar. Benim elimde ne var? Ben de bir emir kuluyum,'' dedi. Deli Dumrul: ''Ya! Demek can veren, can alan Ulu Tanrı mıdır?'' diye sordu. ''Evet. O'dur,'' dedi Azrail. Bunun üzerine Deli Dumrul: ''Ya, öyleyse sen ne işe yarar bir belasın? Sen aradan çık, ben de Ulu Tanrı ile haberleşeyim,'' dedi. Tanrıya yalvarmaya başladı: Yücelerden yücesin, Kimse bilmez nicesin! Ulu Tanrı, Nice cahiller seni gökte arar, yerde ister, Sen inananların gönlündesin! Daim duran güçlü Tanrı, Ayıplar örten Tanrı, Ölümsüz, bağışlayıcı Tanrı, Benim canımı alacaksan sen al, Azrail'i almaya bırakma! Ulu Tanrı'ya Deli Dumrul'un sözleri hoş geldi. Azrail'e seslendi: '' Mademki o deli budala, benim birliğimi bildi; birliğime şükür kıldı. Ya Azrail, Deli Dumrul, kendi canı yerine can bulsun, onun canı azat olsun!'' dedi. Azrail: '' Bre Deli Dumrul, Ulu Tanrı'nın buyruğu böyle oldu, Deli Dumrul canı yerine can bulsun, onun canı azat olsun! diye buyurdu,'' dedi. Deli Dumrul: ''Ben nereden can bulayım? Yaşlı bir babam, ihtiyar bir anam var. Gel gidelim, ikisinden biri canını verirse al, benim canımı bırak,'' dedi. Deli Dumrul atını sürdü, babasının yanına geldi, elini öpüp söyledi, görelim ne söyledi: Ak sakallı, aziz, izzetli, canım baba! Bilir misin neler oldu? Küfür söz söyledim, Ulu Tanrı'ya hoş gelmedi. Gök üzerinde al kanatlı Azrail'e buyurdu, Uçup geldi, Akça göğsüme basıp kondu, Hırıldatıp tatlı canımı almak istedi, Baba, senden can dilerim, verir misin? Yoksa ''Oğul, Deli Dumrul!'' diye ağlar mısın? Babası, Deli Dumrul'a söyledi: Oğul oğul, ey oğul! Canımın parçası oğul! Doğduğunda dokuz buğra kurban ettiğim aslan oğul, Bacalığı altın, büyük evimin dayanağı oğul, Güzel kızımın, gelinimin çiçeği oğul! Karşıdaki kara dağlarım gerek ise, Söyle gelsin, Azrail'e yaylak olsun! Soğuk soğuk pınarlarım gerek ise, Ona içit olsun! Katar katar develerim gerek ise, Ona yüklet olsun! Ağılda akça koyunum gerek ise, Kara mutfak altında onun şöleni olsun! Dünya şirin, can tatlı, Canıma kıyamam, belli bil, Benden aziz, benden sevgili anandır, Oğul, anana var! Deli Dumrul, babasından yüz bulamayınca, atını sürdü, anasına geldi: Ana, bilir misin neler oldu? Gökyüzünden al kanatlı Azrail uçup geldi, Akça göğsüme basıp kondu, Hırıldatıp canımı almak istedi! Babamdan can diledim, ana, vermedi! Şimdi senden can dilerim, ana, vermedi! Şimdi senden can dilerim, ana! Canını bana verir misin? Yoksa'' Oğul, Deli Dumrul!'' diye ağlar mısın? Anası, Deli Dumrul'a söyledi: Oğul oğul, ey oğul! Dokuz ay karnımda taşıdığım oğul, On ay dolunca dünyaya getirdiğim oğul, Dolama beşiklerde belediğim oğul, Bol bol ak sütümden emzirdiğim oğul, Akça burçlu hisarlarda tutsak olaydın, Altın, akçe gücüyle varıp seni kurtarırdım oğul! Yaman yere varmışsın, varamam! Dünya şirin, can tatlı, Canıma kıyamam, belli bil! Anası da, Deli Dumrul'a canını vermedi. Azrail, Deli Dumrul'un canını almaya geldi. Deli Dumrul, Azrail'e yakardı: ''Bre Azrail aman! Tanrı'nın birliğine yoktur şüphem,'' dedi. Azrail: ''Bre Deli, daha ne aman dilersin? Ak sakallı babanın yanına vardın, can vermedi; ananın yanına vardın, can vermedi! Daha kim var ki sana can verecek? Diye sordu. ''El kızı helalim var. Ondan, benim iki oğlancığım var, emanetim var, ısmarlarım onlara. Gidip görüşeyim, ondan benim sonra canımı al!'' Atını sürdü, helalinin yanına geldi. Görelim neler söyledi: Bilir misin, neler oldu? Gökyüzünden al kanatlı Azrail uçup geldi, Akça göğsüme basıp kondu, Benim tatlı canımı almak istedi! Babama vardım, can vermedi, Anama vardım, can vermedi, Dünya şirin, can tatlı dediler! Gözün kimi tutarsa, gönlün kimi severse, git, ona var, İki oğlancığı öksüz koma! Deli Dumrul'un karısı, bu sözleri duyunca, kara gözlerinden yaşlar geldi. Başı bunaldı. Dünyası yıkıldı. Deli Dumrul'a söyledi: Ne dersin, ne söylesin? Göz açıp gördüğüm, gönül verip sevdiğim, Koç yiğidim, şah yiğidim! Karşı yatan kara dağları, Senden sonra ben neyleyim? Yaylar isem, benim mezarım olsun! Soğuk soğuk sularını içer isem, benim kanım olsun! Altınını, akçeni harcar isem, benim kefenim olsun! Tavla tavla atlarına biner isem, benim tabutum olsun! Senden sonra bir yiğidi sevip varsam, Ala yılan olup beni soksun! Senin o namert anan, baban, Bir canda ne var ki sana kıyamamışlar? Gökler tanık olsun! Yerler tanık olsun! Ulu Tanrı tanık olsun! Benim canım senin canına kurban olsun! Azrail, kadının canın almaya geldi. Deli Dumrul, yoldaşına, sevdiğine kıyamadı. Ulu Tanrı'ya yalvardı: ''Yücelerden yücesin, kimse bilmez nicesin? Ulu Tanrı! Çok cahiller, seni gökte arar, yerde ister. Oysa sen inananların gönlündesin! Her zaman var olan, güçlü Tanrı! Ölümsüz, bağışlayıcı Tanrı! Ulu yollar üstüne imaretler yapayım senin için! Aç görsem doyurayım, senin için! Alırsan ikimizin canını birlikte al, bağışlarsan ikimizi birlikte bağışla! Bağışlaması bol, Ulu Tanrı!'' dedi. Deli Dumrul'un bu sözleri Ulu Tanrı'ya hoş geldi. Azrail'e buyurdu: ''Deli Dumrul'un atasının, anasının canlarını al! Deli Dumrul ile eşine, yüz kırk yıl ömür verdim.'' Azrail de bu buyruğu yerini getirip Deli Dumrul'un babasının, anasının canlarını aldı. Deli Dumrul yüz kırk yıl daha yoldaşıyla yaş yaşadı. Dedem Korkut geldi, boy boyladı, soy soyladı. ''Bu boy Deli Dumrul'un olsun, benden sonra alp ozanlar söylesin, alnı açık erenler dinlesin,'' dedi. Bakalım ne söylemiş: Karlı yüce dağların yıkılmasın, Gölgelice ulu ağaçların kesilmesin! Durmadan akan coşkun suların kurumasın, Ulu Tanrı seni namerde muhtaç etmesin, Ak alanında beş kelime dua kıldık, kabul olsun! Derlesin, toplasın, günahınızı adı güzel Muhammed'e bağışlasın!


Bir zamanlar büyük bir vadi içinde yemyeşil bir köy varmış. Bu köyde oğlundan hiç memnun olmayan çok zengin bir tüccar yaşarmış. Oğlan genç olmasına rağmen bu yaşına kadar hiçbir zeka ya da yaratıcılık belirtisi göstermemiş. Aynı zamanda da o kadar üşengeçmiş ki hiç çalışmazmış. Ancak annesi, oğluna toz konduramaz sürekli onun iyi işler yapacağını ve çok zeki olduğunu söylermiş. Aradan yıllar geçmiş, çocuk evlenme yaşına gelmiş. Annesi kocasına: Bey, şu oğlana bir eş bul, evlendirelim. demiş. Ancak adam oğlunun tembelliğini bildiğinden hiç yanaşmıyormuş. Annesi ümidini kaybetmemiş ve oğluna gelin aramaya çıkmış. Köyü karış karış gezmiş. Ama bir kişi bile oğlunu istememiş. Çünkü oğlan hiç çalışkan değilmiş. Annesi pes etmeden gelin ararken kocasına sürekli oğlunun ne kadar zeki ve akıllı olduğundan bahsediyormuş. Bu durum artık tüccarı kızdırmış. Tüccar: Bak hanım, sürekli bu oğlanın çok zeki olduğundan bahsiyorsun. Madem bu oğlan bu kadar zeki neden bu zamana kadar hiç bunu göremedik? demiş. Tüccar bu sefer oğluna dönüp konuşmasına devam etmiş. İşte zeki olduğunu kanıtlaman için sana bir fırsat! Al bu bir lirayı pazara git. Bu para ile yiyecek bir şey, içecek bir şey, çiğnenecek bir şey, bahçeye ekecek bir şey ve inek için biraz yiyecek al demiş. Anne ve oğlan şaşkın şaşkın adamın suratına bakakalmışlar. Oğlan babasının uzattığı parayı almış ve pazarın yolunu tutmuş. İçinden: Sadece bir lirayla ne alınabilir? Bu imkansız bir şey! Ben ne yapacağım şimdi? diye düşünüp duruyormuş. Oğlan pazara yürürken yolda demircinin kızıyla karşılaşmış. Kız oğlanın üzgün suratını görünce merak etmiş: Noldu sana? Neden böyle üzgünsün? diye sormuş. Oğlan olan biteni anlatmış. Demircinin kızı: Ne yapabileceğini biliyorum. Git ve bu bir lira ile karpuz al. demiş. Oğlan: Eee, bu sadece tek bir şey hepsini nasıl karşılayacağım? diye sormuş. Kız anlatmaya başlamış: Bu karpuzu yiyebilir ve çiğneyebilirsin, suyunu içebilirsin, çekirdeklerini bahçeye ekebilirsin ve kabuklarını da ineklere verebilirsin. Haydi, hemen karpuzu al, anne ve babana götür, onlar da mutlu olsunlar, demiş. Oğlan kızın dediklerini yapmış. Tüccar ve karısı bunu görünce çok sevinmişler. Kadın: Bak, bu oğlumuzun fikri ne kadar zeki olduğunu şimdi anladın mı? demiş. Çocuk: Anne, aslında bunu bana demircinin kızı söyledi. demiş. Anne ve babası yine de oğullarının bu dürüstlüğü karşısında çok etkilenmişler. Demircinin ailesini akşam için yemeğe davet etmişler. İki aile birbiriyle çok iyi anlaşmış, iki genç arasındaki aşkın çiçek açtığını görmüşler. Kısa bir süre sonra demircinin kızı ve tüccarın oğlu evlenmiş. Genç delikanlı artık çalışkan bir koca olmuş. İkisi sonsuza kadar mutlu yaşamışlar.


Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, memleketin birinde küçük bir çocuk yaşarmış. Okul çağına gelince, babası: Artık okul çağına geldin, okula gitme vaktidir, yarın seninle birlikte kente gideceğiz. demiş. Ertesi gün oğlu ile birlikte kente gidip, onu çok bilgili, çok görgülü bir öğretmene teslim etmiş. Çocuk da bu öğretmenden ders alıp görgüsünü, bilgisini artırmak istemiş ama olmamış. Niçin mi? Çünkü ne yazmayı becerebiImiş, ne okumasını ... Ay, bu harfler bana hiçbir şey söylemiyor, hiç birinden hiçbir şeyanlayamıyorum. İnsan, bu 'kargacık burgacık şekilleri nasıl olur da tek tek aklında tutar, ben anlamıyorum. diye yakınıyormuş. . Günler sonra da kendi kendine; İyice düşündüm taşındım, ben bu okuma yazma işini beceremeyeceğim, en iyisi eve dönüp hayvanlarımıza baksam daha iyi. diye düşünmüş. Kentten köyüne giden yola düşmüş, ha babam de babam yürümüş de yürümüş. Öğle sıcağı bastırmış. Yorulduğu için olduğundan bir çeşme başında durmuş. Su içmiş, elini yüzünü yıkamış, ağaç altında otururken uykusu gelmiş, başlamış uyumaya... O sırada bir pirinç tanesini iterek götüren bir karınca elinin üstüne tırmanmış. Çocuk yerinden kıpırdamış, uyanıp elinin üstündeki karıncayı yere doğru üflemiş, sonra yeniden uykusuna dönmüş. Kısa bir süre sonra karınca yine iterek götürdüğü pirinç tanesiyle görünmüş, yine çocuğun eline tırmanmış. Çocuk yine uyanmış, elinin üstündeki karıncayı yine yere doğru üflemiş. Fakat karınca bir üçüncü kez eline pirinç tanesiyle tırmanınca hiç kıpırdamamış; ne üflemiş, ne bir şey yapmış. Gözlerini dikerek, karıncayı izlemeye başladı. Çocuğun oturduğu kocaman taşa tırmanmaya başlamış karınca. Tam taşın doruğuna vardığında sert bir rüzgar esmiş pirinç tanesini yere yuvarlamış. Karınca tekrar geri dönmüş, yeniden, kim bilir kaçıncı kez aynı pirinç tanesiyle başlamış yine yokuş yukarı tırmandırmaya. Karıncanın azmini gören çocuk, çok utanmış. Su başından kalkmış, köyünün yolu yerine kentin, okulun yolunu tutmuş. Ve bundan sonra pes etmeden derslerine çalışmaya karar vermiş. Ders Veren Karınca Masalı için bir yorum Çok güzel bir hikaye💕


Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, memleketin birinde bir deve varmış. Bozkırda dolaşırken yerdeki kurumuş otların arasında mini minnacık bir karınca görmüş. Bakmış; karınca, boyunun belki de on kat büyüklüğünde bir buğday tanesini oflayıp ıhlayarak götürmeye çalışıyormuş. Deve, inanmaz gözlerle bakmış, bir kez daha bakmış, sonra da: Beni çok şaşırttın karınca kardeş! demiş. Kendi boyunun en az on katı bir buğday tanesini hiç hık mık bile demeden alıp götürmeye çalışıyorsun, doğrusu pes, kırk bir kere de maşallah sana! Ben, sırtıma vurulan bir çuval yükün altında bile eziliyorum sanki. Neden ama, sorabilir miyim? Neden mi? demiş karınca. çünkü ben kendim için çalışıyorum da ondan. Sen ise efendilerine çalışıyorsun, o nedenle sırtına vurulan her yük gerçeğinden daha ağır geliyor sana, anladın mı? Sonra, buğday tanesini yuvarlaya yuvarlaya uzaklaşmış karınca ...


Bayındır Han'ın hükmettiği halkına her yıl düzenlemiş olduğu şölene giden Dirse Han'ın evladı olmadığı için Kara Otağa oturtulması ile adım atar. Sonrasında ise Dirse Han'ın karşılanma sırasındaki duygu ve düşünceleri ile ondan sonra doğan oğlu Boğaç Han'ın kahramanlıkları anlatılan Dede Korkut hikayesidir. Bayındır Han yönettiği halkı için her yıl büyük şölen düzenlermiş. Bu şölenlerin birinde gelecek konukları için üç ayrı çadır hazırlanmasını ve konukların bu çadırlarda ağırlanmasını emretmiş. Bunlar Ak, Kızıl ve Kara çadırlarmış. Ak çadırda oğlan evladı olanlar, Kızıl çadırda kız evladı olanlar, Kara çadır ise asla evladı olmayan konuklar içinmiş. Bayındır Han çocuk sahibi olmayan kişileri Tanrının lanetledikleri olarak görürmüş. Dirse Han'ın ise evladı yokmuş. Tarafındaki 40 adamıyla geldiği için bu davranış zoruna gitmiş ve hanımına hesap sormaya karar vermiş. Hanımından hesap sorarken kendini nasihat dinlerken bulmuş. Fakat öğüdü de tutmuş ve büyük yiyecek düzenlemiş. İnsanlara yardım etmiş, hayır dualarını almış. Sonunda sıhhatli bir oğlu olmuş. Oğlan büyümüş ve Bayındır Han tarafınca düzenlenen bir şölende ipinden kurtulan büyük boğasıyla güreşmiş. Güçlü yumruğuyla boğayı dizginlemiş ve yenmiş. Bu yiğitliği ile nam kazanıp Dede Korkut'un iltifatını kazanmış ve adı Boğaç han olmuş. Oğluyla gurur duyan babası tarafınca da ödüllendirilmiş. Bunu imrenen babasının 40 adamı fesatlıkla babasına Boğaç Han'ı kötülerler. Bir av düzenlenmiş ve o sırada türlü oyunlarla Boğaç Han'ı babasının vurmasını sağlamışlar. Annesinin sütü ve dağ çiçeği Boğaç Hanın yarasına derman olur ve iyileşir. Boğaç Han'ın iyileşmesinden ve kendilerinden öç almasından korkan 40 hain, Boğaç Han'ın babasını da zorla yanlarına alarak firar etmiş. Yanına 40 yiğit alarak kaçırılan babasını kurtarmaya giden Boğan Han hainleri yenip babasını kurtarmış. Kendisini kurtaran Boğaç Han'a babası Dirse Han taht vermiş ve bu destansı öykü de böylece bitmiş.


Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; pireler berber develer tellal iken, ben anamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken dokuz tane Arap kardeş varmış. Bunlardan biri ne yaparsa öbür dokuzu da onu yaparmış. Birbirlerinden hiç ayrılmazlarmış. Dokuz Arap, bir gün topluca para kazanmış ve bu parayla ne alalım diye düşünmüşler. Et alsak kemiği var, kelle alsak temizlemesi zor, en iyisi mi biz bununla ciğer alalım. demişler. Ciğer almışlar, yıkamışlar, kavurmuşlar. Sofraya oturmuşlar. Yiyecekleri zaman bir tanesi, Hani su? demiş. Bakmışlar testi boş. Bir tanesi, Haydi sen doldur gel. demiş. Yoo, ben gidince ciğeri siz yiyeceksiniz değil mi? Hep beraber gidelim. demiş. Kalkmışlar hepsi birden kapıdan çıkmışlar, o sırada komşuları görmüşler. Komşu biz suya gidiyoruz, ciğeri kavurduk, ocağın başına kapattık, anahtarı da kapının üzerine koyduk. Biz gelinceye kadar bakalak oluver. demişler. Bunlar uzaklaşınca komşuları kapıyı açmış, ciğeri bir güzel yemişler. Kabın içine de karasineklerin büyüklerinden doldurmuş, kapağı kapatmışlar. Bizimkiler sudan gelmişler, hemen sofraya oturmuşlar. Ciğerin üzerindeki kapağı bir açmışlar ki ne görsünler? Bütün sinekler vız vız diye üzerlerine doğru uçmuyor mu? Vay, siz bizim ciğerleri yediniz haa diyerek hepsi birlikte sinekleri kovalamaya başlamışlar. Sokakta sinekleri kovalarken sineklerden bir tanesi ciğeri yiyen komşunun suratına konmuş. Sineği vuralım derken adamcağızı alnından vurup yere sermişler. Sonra da hep birlikte sineklere Oh olsun, bir sizden gitti, bir bizden. demişler.


Bir zamanlar Toprak Ana, evinde yalnız yaşıyormuş. Yalnız yaşamak zormuş, bu yüzden canı çok sıkılıyormuş. Bir gün kalkmış, gök kralına misafirliğe gitmiş. Sarayın kapısına varınca, gürültüler, patırtılar duymuş. Kapıdaki nöbetçiye, bunların ne olduğunu sormuş. Nöbetçi: Ne olacak, demiş. Mevsim kardeşlerin gürültüsü. İkisi kız, ikisi oğlan dört yaramaz çocuk var. Kavga edip duruyorlar. Toprak Ana : Onları bana gönderin, demiş. Ben yalnızım, biraz da benimle otursunlar. Nöbetçi Toprak Ananın isteğini krala söylemiş. Kral da Peki demiş. Toprak Ana bunun üzerine evine dönmüş, mevsim kardeşleri beklemeye başlamış. Önce en küçük kardeş gelmiş. Pembe, beyaz saçlı, güzel bir çocukmuş. Toprak Anaya : Benim adım İlkbahar, demiş. Size ufak bir armağan getirdim. İlkbahar, çantasını açmış, çantasından tomurcuklanmış dallar, renk renk çiçek demetleri, cıvıl cıvıl ötüşen kuşlar çıkarmış. Çok geçmeden ikinci kardeş gelmiş. Tombul, kırmızı yanaklı bir kızmış. Adı da Yaz'mış. Kardeşine : Haydi çekil bakalım, bak, ben geldim, demiş. Sonra o da çantasından çilek, kiraz, şeftali, erik gibi meyveler çıkarmış, bunları Toprak Anaya sunmuş. Derken üçüncü kardeş gelmiş. Sarı sapsarı bir çocukmuş. Toprak Ana'ya : Ben sonbaharım demiş. Yalnızlığı, sessizliği çok severim, demiş. Sonra da kuşları kovmuş, her yeri sarıya boyamış. Ortalığa bir sessizlik çökmüş. Tam bu sırada dördüncü kardeş gelmiş. Çiçekleri, meyveleri dağıtmış, cebinden beyaz bir su çıkarmış, bu suyla her yeri beyaza boyamış. Bir yandan da : Benim adım kış, benim adım kış diye bağırıyormuş. Dört kardeş de Toprak Ananın evinden gitmek istememiş. Kavgaya tutuşmuşlar. Ortalık alt üst olmuş. Toprak Ana kızmış: Beni dinleyin, demiş. Ya sırayla gelin, evimde üçer ay misafir kalın, ya da çekilip gidin. Hepinizi birlikte istemiyorum. Bunun üzerine mevsim kardeşler düşünmüşler. Aralarında anlaşıp Toprak Anaya, peki demişler. İşte o günden beri sırayla geliyor, Toprak Anada üçer ay misafir kalıyorlar.


Bir zamanlar, ülkelerin birinde ihtiyar bir adam yaşarmış. Bu adamın bir eşeği varmış. Bu ihtiyar, bilge bir kişiymiş. Her yaptığı iş, söylediği her söz insanların dikkatini çekermiş. Bir gün, ihtiyar adam, padişahın adamlarının yanında: Benim eşeğim, padişahın vezirlerinden akıllıdır! demiş. Padişahın adamlarından biri: Akılsız ihtiyar, vezirlerimize hakaret etme! diye çıkışmış. Başka biri: Eğer bir daha böyle konuştuğunu duyarsak seni de eşeğini de öldürürüz! demiş. Fakat, ihtiyar, aynı sözleri tekrar etmiş. Buna çok öfkelenen bir saray görevlisi, doğruca padişaha koşmuş: Padişahım, şurada bir ihtiyar var, 'Benim eşeğim, padişahın vezirlerinden akıllıdır' diyor. diye ihtiyarı şikayet etmiş. Padişah, çok sinirlenmiş: Hemen, o adamı bana getirin! diye emir vermiş. Görevliler, ihtiyarı yaka paça tutup eşeğiyle birlikte padişahın huzuruna getirmişler. Padişah sormuş: Sen, hangi hakla vezirlerimi akılsızlıkla suçluyorsun? İhtiyar: Padişahım, ben doğru söylüyorum. demiş. Vay küstah, bir de yalanını savunuyor! Padişahım, izin verin anlatayım. Anlat bakalım. Ben eşeğimle bir köprüden geçiyordum. Ayağı bir deliğe sıkıştı, zorla kurtardım. Daha sonra eşeğimle birlikte o köprüden defalarca geçtim. Ama eşeğim, aynı deliğe hiç basmadı. Çünkü, oranın tehlikeli olduğunu anlamıştı. Oysa sen, zaman zaman vezirlerini cezalandırırsın. Ama, o vezirler, hiçbir şey olmamış gibi yine sana gelip, vezir olmak isterler. Şimdi, söyleyin padişahım, eşeğim mi, yoksa vezirleriniz mi akıllı? Padişah, bu sözlerden çok hoşlanmış. İhtiyar adama, iki kese altın vermiş. Her kim gördüğünden ibret almazsa onun görmemezliği görmesinden üstündür. Cüneyd-i Bağdadi


Hindistan'ın ücra taraflarında sık ağaçlı, gayet güzel çayırlı, av hayvanları bol bir orman vardı. Tesadüfen oraya bir aslan yerleşmiş, etrafta ne kadar vahşi hayvan varsa hepsini yanına toplayıp onlara hükmetmeye başlamıştı. Çevrede ne kadar yırtıcı hayvan varsa hepsi bu aslanın hizmetine girmişti. Böylece aylar, yıllar geçti. Derken aslan ihtiyarladı. Gözleri ve dişleri zayıfladı, vücudu bitkinleşti. Önüne konulan yemekleri bile rahat yiyemiyordu. Hatta yemek yiyip uykuya vardığı zaman, dudakları sarkıp ağzı açılınca o civarda bulunan birçok fare gelip dişlerinin arasında kalan parçaları yiyorlardı. Bunların verdiği eziyetten dolayı rahat rahat uyuyamıyordu. Her yarım saatte bir uyanıyor, fareleri kaçırıyordu. Lakin aslan yine uyuyunca tekrar geliyorlar ve onu rahatsız etmeye devam ediyorlardı. Aslan, bu kadar cesaretine rağmen farelerin elinde oyuncak olmuştu. Onları yakalayıp bir türlü cezalandıramıyordu. Bir kurt, vezirlik rütbesiyle aslana yakınlık kazanmıştı. Arslan, kurda, bu farelerin elinden çektiği zahmeti söylemiş ve şikayette bulunmuştu. Kurt bunu işitince: Aslan hazretleri, kapınızın emektarlarından kedi diye bir hizmetçiniz vardır. Ferman buyurursanız, tahtınızın bekçiliğini ona havale edelim. Aslan, kurdun bu teklifini kabul etti. Çapik denilen kedi huzura çağrıldı, bekçiliğe tayin edildi. Kedi görününce fareler perişan olup kaçtılar. Lakin Çapik farelerin hiçbirini öldürmüyor, sadece onların aslanın huzuruna gelmesini engelliyordu. Arslan bu şekilde rahat ettiği için Çapik'in itibarı da günden güne arttı. Böylece yerini sağlamlaştıran Çapik, bir gün büyük çocuğunu huzura getirip yer öptü ve dedi ki: Ey Sultanım. Bu benim büyük oğlumdur ve öz evladımdır. Padişahlara hizmet etmenin yolunu yordamını bilir. Her türlü hizmet elinden gelir. Ben kulun, bazen başka bir işe gittiğim zaman bu oğlum yerime bakıp kapıcılık etsin. Aslan, kedinin bu ricasını kabul etti. Bir gün Çapik bir işe gitti. Yerine oğlunu bırakıp; Görevini dikkatli yap! diye tembih etti. O gece oğul kedi, kapıcılık yaparken, babası gibi işi idare yoluna gitmeyip, ilk ortaya çıkan fareyi öldürdü. Sonra diğerini, diğerini derken sabaha kadar bütün fareleri mahvetti. Ertesi gün babası gelip yığın halinde fare leşlerini görünce aklı başından gitti. Yavrusuna: Ey ahmak ve cahil! Benim bin türlü zahmetle ömrüm boyunca elde ettiğim mevkiimi bir gecede elden çıkardın. Kadrimi kıymetimi yerle bir ettin. Bilmiyor musun ki bize gösterilen ilginin sebebi onlardır. Yoksa fareler olmazsa bizler ne yaparız? Nasıl iltifat ve ihsana mazhar oluruz! diye iyice azarladıysa da artık olan olmuş, iş işten geçmişti. Birkaç gün sonra farelerden eser kalmadığını gören aslan, Çapik ile oğlunun görevine son verdi.


Uzun zaman önce Hindistan'da terk edilmiş eski bir köy vardı. Evler, sokaklar ve dükkanlar bomboştu. Pencereler açıktı, merdivenler kırıktı. Burası artık fareler için çok güzel bir yer haline gelmişti. Aslında, fareler, insanlar gitmeden öncede bu köyde mutlu bir şekilde yaşıyorlardı. Ama şimdi fareler için çok daha rahat bir zamandı. Tüm bu güzel eski ev ve dükkanlara tünel açarak büyük labirentler oluşturdular. Akşam yemeği partileri, festivaller, düğünler ve ziyafetlerle güzel zamanlar geçirdiler. Ve böylece zaman geçti. Bir gün, binlerce filden oluşan büyük bir sürü, batıdaki büyük göle giderken köye çok yaklaştılar. Biraz dinlenmek, yüzmek ve su içmek için bu göle uğramaya karar verdiler. Ancak farelerin oluşturduğu tünellerin bazıları çoktan ezilmişti. Fillerin bu tünellerden haberleri yoktu. Zaten bunlardan nasıl haberleri olabilirdi ki? Bu durum fareler arasında kısa sürede fark edildi ve fareler hızla bir toplantı yaptılar. Sürü tekrar bu şekilde geri gelirse, tüm tüneller yıkılır, şehrimiz mahvolur! diye bağırdı bir fare. Şansımız olmayacak! diye bağırdı bir başkası. Yapacak tek bir şey vardı. Bir grup cesur fare bu fil ayak izlerini göle kadar takip etti. Orada Fillerin Kralı'nı buldular. Küçük fare bu kralın önünde eğildi ve bir diğeri konuşmaya başladı; Ey kral, buraya çok yakın bir fare şehrimiz var. Yanından geçtiğiniz eski terk edilmiş köyde. Hatırlayabilir misin? Tabii hatırlıyorum, dedi Fil Kralı. Ama orada bir fare şehri olduğunu bilmiyorduk. Fare sözlerine devam etti; Sürünüz yüzlerce yıldır yaşadığımız evlerin bazılarını yıktı. Eğer aynı şekilde tekrar gelecek olursanız bu kesinlikle bizim sonumuz olur! Biz küçüğüz ve siz büyüksünüz. Lütfen eve gitmenin başka bir yolunu bulabilir misiniz? Kim bilir, belki bir gün fareler de size yardımcı olabilir. Fil Kralı gülümsedi. Minicik fareler, koskoca fillere nasıl yardım edebilirdi?! Ama sürüsünün, fare şehrini bilmeden ezdiği için gerçekten üzüldü. Dedi ki, Endişelenmene gerek yok. Sürüyü başka bir şekilde eve götüreceğim. Yakınlarda, avcılarına mümkün olduğunca çok fil yakalama emri veren bir kral yaşardı. Fillerin yüzmek için büyük göle geleceklerini tahmin eden avcılar, onları yakalamak için tuzaklar kurmuşlardı. Ama fillerin bunlardan haberi bile yoktu. Fil Kralı ve sürüsü o göle geldiklerinde hepsi tuzağa yakalandı. İki gün sonra avcılar, Fil Kralı'nı ve sürüsünü büyük halatlarla ormandaki ağaçlara bağladılar. Avcılar gittiğinde, Fil Kralı düşünmeye çalıştı. Ne yapabilirlerdi? Bir fil hariç hepsi ağaçlara bağlıydı. O fil ise kaçmayı başarmıştı. Fil Kralı, kaçmayı başaran file seslendi. Ona eski terk edilmiş köye geri dönüp orada yaşayan fareleri geri getirmesi gerektiğini söyledi. Fareler, Fil Kralı ve sürüsünün avcılar tarafından ağaçlara bağlandığını öğrenince göle koştular. Kral ve sürüsünün bağlandığını görünce hızla iplere koştular ve çiğnemeye başladılar. İpleri mümkün olduğunca çabuk çiğnediler. Halatlar çiğnenerek koparıldığında, fareler filleri serbest bıraktı. Fil Kralı, farelere çok teşekkür etti. Fil sürüsünü farklı bir yoldan eve götürdü. Fareler ise fillerin şehri yok etmesinden kurtuldu ve yeni dostlar kazandılar böylece fareler uzun yıllar boyunca mutlu yaşadı.


Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar perilerin ülkesinde bahçelerinin tam ortasında gül ağacı varmış. Bu gül ağacının en üstünde küçük bir gül perisi yaşarmış. Bu peri o kadar küçükmüş ki kimse tarafından görülmemiş. Kanatları o kadar uzunmuş ki omuzlarından aşağı kadar sarkıyormuş. Bu küçük ve güzel perinin güllerin her yaprağı yatağıymış. Gülden oluşan evinin odaları mis gibi kokarmış. Gül perisi yazları, ılık güneşin altında çiçekten çiçeğe konar, kelebeklerin kanatları üzerinde dans eder ve incecik kanatları ile ıhlamur yapraklarının üzerinde koşup akşam edermiş. Gül perisi en çok yaz mevsimini severmiş. Havalar sıcak olduğu için bütün çiçek arkadaşları ile oyunlar oynayıp, daha çok vakit geçirebiliyormuş. Gül perisinin sıcağı sevdiğini duyan yağmur damlaları bu duruma çok üzülmüş. Gül perisi beni ve bulutları sevmiyor, diye düşündüğü için uzun bir süre yağmur damlacıklarını gül perisinin yanına getirmemiş. Bir gün gül perisi kanatlarının çok kirlendiğini fark etmiş ve yağmur damlacıklarına ihtiyacı olmuş. Fakat yağmur damlacıklarının uzun zamandır olmadığını anlayıp ona seslenmiş; Heyyy yağmur damlacıkları uzun zamandır neredesiniz? diye seslenmiş. Bir cevap alamayınca iyice meraklanan gül perisi bir daha seslenmiş; Yağmur damlacıkları sizi çok özledim neredesiniz gelin oynayalım beraber. demiş. Yağmur damlacıkları gül perisini duymasına rağmen ona kırgın oldukları için cevap vermiyormuş. En sonunda; Çok işim var gül perisi şuan seninle oynayamam. Seninle sonbaharda görüşürüz. demiş. gül perisi yağmur damlacıklarının kendisine küs olduğunu bilmeden, yağmur damlacıkları ise gül perisini yanlış anladığından habersiz uzun zaman görüşmeden yaşamlarını sürmüşler. Birbirlerini özlemelerine rağmen uzun süre daha görüşmemişler. Birbirlerini karşı özlem duymalarına rağmen uzun bir süre daha birbirine hasret bir şekilde görüşmemişler. Bu masal da bu şekilde sona ermiş.


Bir zamanlar zengin bir tüccar varmış. Üç kızı olan bu tüccarın kızlarının ikisi son derece bencilmiş. Ama üçüncüsü, yani adı Güzel olanı hem iyi hem de sevgi doluymuş. Bir gün tüccar, gemilerinin şiddetli bir fırtınada battığı haberini almış. Zavallı adam varını yoğunu kaybetmiş, geriye bir tek kasabadaki küçük evi kalmış. Açgözlü iki kardeş bu durumdan hiç hoşlanmamışlar. Yatakta yatmak ve oflayıp puflamaktan başka bir şey yapmaz olmuşlar. Evin bütün işleri Güzel'e kalmış. Bir zaman sonra tüccar kayıp gemilerinden birinin limana ulaştığını duymuş. Haberin doğru olup olmadığını öğrenmek için yola çıkmadan önce kızlarına, dönüşte size ne hediye getireyim, diye sormuş. Açgözlü iki kardeşin neşeleri hemen yerine gelmiş. Elbiseler ve mücevherler! isteriz demişler. Peki ya sen Güzel? diye sormuş tüccar. Bir gül. O bana yeter, demiş Güzel. Birkaç gün sonra tüccar evine dönmek üzere üzgün üzgün yola koyulmuş. Yine yoksulmuş, çünkü son gemiden ona kalan paraları da dolandırıcılara kaptırmış. Akşam karanlığı bastırırken bir ormana varmış. Orman hem karanlık, hem de soğukmuş. Şimşekler çakıyor, rüzgar yerden karları havalandırıyormuş. Uzaklardan kurtların uluma sesleri geliyormuş. Tüccar nereye gittiğini bilmeden atıyla birlikte karların üzerinde bata çıka saatlerce yol almış, derken birden ileride pencerelerinden dışarı parlak ışıklar sızan son derece güzel bir şato görmüş. Ama bu çok garip bir şatoymuş, çünkü şöminelerinde harıl harıl ateş yanmasına, bütün odaları gün gibi aydınlık olmasına rağmen ortada kimsecikler yokmuş. Tüccar seslenmiş, seslenmiş, cevap veren olmamış. Sonunda, beklemenin bir anlamı olmadığını anlayınca, atını ahıra bağlamış ve salondaki uzun masanın üzerinde hazır bekleyen yemeği yemiş. Sonra bir yatağa yatıp uyumuş. Sabah uyandığında onun için bırakılmış yeni giysiler bulmuş yanıbaşında. Aşağıda da güzel bir kahvaltı onu bekliyormuş. Bu şato, bana acıyan iyi kalpli bir periye ait herhalde, demiş tüccar. Ona bir teşekkür edebilseydim keşke. Tüccar şatodan ayrılırken, bahçedeki gülleri fark etmiş. 'Hiç yoksa Güzel'e verdiğim sözü yerine getireyim,' demiş içinden. Güllerden birini koparmış. Ama koparır koparmaz müthiş bir kükremeyle inlemiş her yan. Çalıların arkasından korkunç görünüşlü bir canavar çıkmış. Öylesine korkunçmuş ki, tüccar neredeyse korkusundan bayılacakmış. Seni değer bilmez adam! diye kükremiş Canavar. Hayatını kurtardım! Seni besledim, giydirdim! Sen kalkmış güzel güllerimi çalıyorsun. Hemen ölmeyi hak ettin! Tüccar Canavar'ın karşısında diz çökmüş. Gülü kızlarımdan birine götürecektim efendim, demiş. Ben efendi falan değilim, bir Canavar'ım, diye hırlamış yaratık. Sonra tüccarın tepesine dikilmiş. O değerli kızlarına gelince... Git, sor bakalım onlara, hayatına karşılık içlerinden biri gelip benimle birlikte yaşar mı? Bu teklifimi kabul eden olmazsa, üç ay içinde öleceksin. Tüccar gün ışığıyla aydınlanmış ormanın içinden, üzgün bir şekilde atını sürüp evine dönmüş. Evde iki bencil kız kardeş babalarının başından geçen korkunç maceraları dinlerken kıllarını bile kıpırdatmamışlar. Babaları onlara giysi ve mücevher getirmedi diye küplere binmişler. Ama Güzel onlar gibi yapmamış. Baba, izin ver ben gideyim, demiş hiç tereddüt etmeden. Tabii sen gideceksin, suç senin, demiş kardeşleri. Gül isterim diye tutturmasaydın, Canavar babamızı öldürmeyi düşünmeyecekti. Üç ay geçince tüccar şatoya Güzel'le birlikte gitmiş. Her şey orayı ilk gördüğü gibiymiş: etrafta yine kimsecikler yokmuş, sofra hazırmış. Yemeklerini yemeyi bitirdiklerinde Canavar ortaya çıkmış. Güzel korkusundan tir tir titremeye başlamış, çünkü Canavar babasının anlattığı kadar korkunçmuş, hatta daha da korkunç! Buraya kendi isteğinle mi geldin? diye sormuş Canavar. Evet, demiş Güzel. O zaman baban sabah olunca buradan gidecek ve bir daha buraya hiç gelmeyecek. Sabah olup da babası gidince Güzel tek başına kalmış. Önce bir süre ağlamış, ama sonra gördüğü rüyayı hatırlayıp biraz olsun rahatlamış. Rüyasında bir peri, Üzülme, babanın hayatını kurtarmak için gösterdiğin bu cesaret karşılıksız kalmayacak, demiş ona. 'Belki de bu yaşama alışırım,' diye düşünmüş, neşesi yerine gelmiş azıcık. Bahçede dolaşmış, güllere bakarken içi hüzünle dolmuş. Sonra şatonun içini gezmiş. Oda kapılarından birinin üzerinde adının yazılı olduğunu görünce çok şaşırmış. Kapıyı açıp içeri bakmış. Oda tam istediği gibi döşeliymiş, kitaplarla, müzik aletleriyle doluymuş. 'Canavar beni burada rahat ettirmeye çalıştığına göre, bana zarar vermez herhalde, diye düşünmüş. Güzel. Şu anda babamı görebilseydim keşke! demiş Güzel yüksek sesle Bunu der demez odanın öte ucundaki aynada babasının görüntüsü belirmiş. Böylece Güzel'in yalnızlık duygusu ve ev hasreti biraz olsun geçmiş. O gece yemekte Canavar ortaya çıkmış. Seni izlememe izin verir misin Güzel? diye sormuş. Buranın sahibi sizsiniz, demiş Güzel. Hayır, demiş Canavar. Şatom senin emrindedir. İstersen hemen giderim. Canavar bir an duraksamış. Yalnız bir şey soracağım. Beni çok mu çirkin buluyorsun? Güzel ne diyeceğini bilmemiş önce. Sonra başını kaldırıp Canavar'a bakmış. Bunu söylemek istemezdim, ama doğruyu söylemem gerek. Evet, çirkin buluyorum, demiş. Güzel, yemeğini bitirince Canavar, Benimle evlenir misin? diye sormuş. Hayır Canavar, asla, demiş Güzel. Canavar derin bir iç geçirirken çıkardığı ses, tüm şatoda yankılanmış. Her gece saat dokuzda Canavar konuşmak için Güzel'in yanına geliyormuş. Güzel, gün geçtikçe Canavar'a alışmaya başladığını fark etmiş. Hatta geç kaldığında onu merak bile ediyormuş. 'Keşke,' diyormuş, 'bu kadar çirkin olmasaydı! Keşke ikide birde bana evlenme teklif etmeseydi! Çünkü Güzel, Canavar'ın, evlilik teklifini geri çevirdiğinde çıkardığı o sesten çok korkuyormuş. Canavar bir gün, Beni sevmeyebilirsin ama, beni bırakıp gitmemeye söz vermelisin, demiş. Her günü birbirine benzeyerek üç ay böyle geçmiş. Derken bir gün Güzel aynada babasının hasta olduğunu görmüş. Hemen Canavar'a babasına bakmak için eve gitmek istediğini söylemiş. Gidebilirsin, Güzel, demiş Canavar. Ama geri dönmezsen kederimden öleceğimi biliyorsun, değil mi? Korkarım ki, babanın yanında kalmak isteyeceksin ve dönmeyeceksin. Ama eğer fikrini değiştirir de dönmek istersen, yüzüğünü yatağının yanındaki sehpaya koyman yeterli. Sabah olduğunda şatomda açacaksın gözlerini. Bir hafta sonra döneceğim, söz, demiş Güzel. Ertesi sabah Güzel, babasının evinde, kendi yatağında açmış gözlerini. Babası onu karşısında görünce çok sevinmiş, kendini daha iyi hissetmiş. O gün öğleden sonra, kısa süre önce evlenmiş olan kız kardeşleri babalarını ziyarete gelmişler. Eve geldiklerinde babalarının biricik kızını karşılarında görünce kıskançlıktan ve öfkeden çatır çatır çatlamışlar. Dinle! demiş iki kardeşten biri. Ona bir oyun oynayalım. Burada bir hafta daha kalmasını sağlayalım. O zaman Canavar gelip onu öldürür. Bağırıp çağırıp onu kötülemek yerine, iki kardeş gözlerine soğan sürüp Güzel'in karşısına yaşlı gözlerle çıkmışlar ve ondan ayrılmak istemedikleri için ağladıklarını söylemişler. Güzel bir hafta daha kalmaya söz vermiş. Çok geçmeden Güzel, Canavar'ı babasını özlediği kadar özlediğini fark etmiş. Bir gün rüyasında Canavar'ı şatonun bahçesinde kaskatı ve cansız yatarken görmüş. Uyandığında, 'Benim yaptığım düpedüz acımasızlık!' diye düşünmüş. Hemen yüzüğünü parmağından çıkarıp, başucundaki sehpanın üzerine koymuş. Sabah gözlerini Canavar'ın şatosunda açmış. masalalemi.com O günün akşamı Canavar'ı beklemiş. Saat dokuz olmuş. Canavar gelmemiş. Dokuzu çeyrek geçmiş, ortalarda yok. Birden endişe içinde koşa koşa şatodan bahçeye çıkmış. Canavar bahçede boylu boyunca yatıyormuş. 'Onun ölümüne neden oldum!' diye düşünmüş Güzel. Hemen ona sarılmış. Canavar'ın kalbi hala atıyormuş! Artık dönmezsin diye düşündüm. Yemeden içmeden kesilip ölmeye hazırlandım, demiş Canavar fısıltılı bir sesle. Ama ben seni seviyorum Canavar! demiş Güzel. Seninle evlenmek istiyorum. O anda tuhaf bir şey olmuş. Birden sanki şato daha bir güzel, daha bir ışıltılı hale gelmiş. Güzel bir süre etrafına bakınmış, sonra tekrar Canavar'a çevirmiş başını. Fakat Canavar yerinde yokmuş. Yattığı yerde şimdi genç ve yakışıklı bir prens duruyormuş. Ben Canavar'ı istiyorum, diye ağlamaya başlamış Güzel. Prens bu sırada ayağa kalkmış. Canavar benim, demiş. Kötü bir peri bana büyü yapmıştı. Beni yüzüne bakılamayacak kadar çirkin bir yaratığa dönüştürmüştü. Bana benimle evlenmek istediğini söylemeseydin, hayatımın sonuna kadar öyle kalacaktım. Prens Güzel'i şatoya götürmüş. Şatoda Güzel, babası ve rüyasında gördüğü iyi periyle karşılaşmış. Gösterdiğin cesaretin ödülünü aldın, demiş iyi peri Güzel'e. Peri sihirli değneğini sallamış. Birden şatodaki herkes Prens'in topraklarında bulmuş kendini. Orada halk coşku ve alkışlarla karşılamış Prens'i. Çok geçmeden Güzel ve Canavar evlenmişler. Dünyanın gelmiş geçmiş en mutlu Prens ve Prenses'i olmuşlar. Madame de Beaumont


Grimm Kardeşler Masalı Bir zamanlar Hansel ve Gretel adında iki kardeş varmış. Anneleri daha onlar bebekken ölmüş. Oduncu olan babaları, anneleri öldükten birkaç yıl sonra tekrar evlenmiş. Oduncunun yeni karısı hali vakti yerinde bir aileden geliyormuş. Ormanın kıyısında virane bir kulübede oturmaktan ve kıt kanaat yaşamaktan nefret ediyormuş. Üstelik üvey çocuklarını da hiç sevmiyormuş. Hansel ve Gretel çok soğuk bir kış gecesi, yataklarına yatmış uyumaya hazırlanırken, üvey annelerinin babalarına, Çok az yiyeceğimiz kaldı. Eğer bu çocuklardan kurtulmazsak, hepimiz açlıktan öleceğiz, dediğini duymuşlar. Babaları bağırarak karşı çıkmış. Tartışmaya gerek yok, demiş karısı. Ben kararımı verdim. Yarın onları ormana götürüp bırakacağız. Endişe etme, diyerek kardeşini teselli etmiş Hansel. Evin yolunu buluruz. O gece Hansel geç saatlerde gizlice dışarı çıkmış ve cebine bir sürü çakıl doldurmuş. Sabah olunca, ailece ormana doğru yürümeye başlamışlar. Yürürlerken Hansel cebindeki çakılları kimseye fark ettirmeden atıp, geçtikleri yolu işaretlemiş. Öğle üzeri babalarıyla üvey anneleri onlar için bir ateş yakmışlar ve hemen geri döneceklerini söyleyip ormanın içinde yok olmuşlar. Tabii geri dönmemişler. Kurtlar etraflarında ulurken tir tir titreyen Hansel ve Gretel ay doğana kadar ateşin yanından ayrılmamış. Sonra ay ışığında parlayan çakılları izleyerek hemen evin yolunu bulmuşlar. Babaları onları görünce sevinçten havalar uçmuş. Üvey anneleri de çok sevinmiş gibi davranmış ama aslında kararını değiştirmemiş. Üç gün sonra onlardan kurtulmayı tekrar denemek istemiş. Gece, çocukların odasının kapısını kilitlemiş. Bu sefer Hansel'in çakıl toplamasına izin vermemiş. Ama Hansel zeki bir çocukmuş. Sabah ormana doğru yürürlerken, akşam yemeğinde cebine sakladığı kuru ekmeğin kırıntılarını yere saçıp arkasında bir iz bırakmış. Öğleye doğru üvey anneleriyle babaları çocukları yine bırakıp gitmişler. Onların geri dönmediklerini görünce, Hansel ve Gretel sabırla ayın doğup yollarını aydınlatmasını beklemişler. Ama bu sefer geride bıraktıkları izi bulamamışlar. Çünkü kuşlar bütün ekmek kırıntılarını yiyip bitirmişler. Bu defa çocuklar gerçekten de kaybolmuşlar Ormanda, üç gün üç gece, aç açına ve korkudan titreyerek dolanıp durmuşlar. Üçüncü gün, bir ağacın dalında kar beyazı bir kuş görmüşler. Kuş onlara güzel sesiyle şarkılar söylemiş. Onlar da açlıklarını unutup kuşun peşine düşmüşler. Kuş onları tuhaf bir evin önüne getirmiş. Bu evin duvarları ekmekten, çatısı pastadan ve penceleri şekerdenmiş. Çocuklar tüm sıkıntılarını unutmuşlar ve eve doğru koşmuşlar. Tam Hansel çatıdan, Gretel de pencereden bir parça yiyecekken içeriden bir ses duyulmuş: Evimi kim kemiriyor bakiim? Bir bakmışlar kapıda dünya tatlısı yaşlı bir teyze. Zavallıcıklarım benim, demiş kadın, girin içeri. İçeri girmişler ve hayatlarında hiç yemedikleri yiyecekleri yemişler. O gece kuş tüyü yataklarda yatmışlar. Fakat sabah her şey değişmiş. Meğer yaşlı kadın dikkatsiz çocukları tuzağa düşürmek için evini ekmek ve pastadan yapmış bir cadıymış. Hansel'i saçlarından tuttuğu gibi yataktan kaldırmış ve onu bir ahıra kilitlemiş. Sonra da Gretel'i sürüye sürüye mutfağa götürmüş. Kardeşin bir deri bir kemik! demiş cırtlak bir sesle. Ona yemekler pişir! Onu şişmanlat! Eti budu yerine gelince ağzıma layık bir yemek olacak! Ama sen hiçbir şey yemeyeceksin! Bütün yemekleri o yiyecek. Gretel ağlamış, ağlamış, ama çaresiz cadının söylediklerini yapmış. Neyse ki Hansel'in aklı hala başındaymış. Gözleri pek iyi görmeyen cadıyı kandırmaya karar vermiş. Cadı şişmanlayıp şişmanlamadığını anlamak için her sabah Hansel'in parmağını yokluyormuş. Hansel de parmağı yerine bir tavuk kemiği uzatıyormuş ona. Yok, olmaz. Yeterince şişman değil! diye bağırıyormuş cadı. Sonra da mutafa gidip Gretel'e daha fazla yemek yapmasını söylüyormuş. Bu böyle bir ay sürmüş. Bir gün artık cadının sabrı taşmış. Şişman, zayıf fark etmez. Bugün Hansel böreği yapacağım! diye haykırmış Gretel'e. Fırına bak bakalım hamur kıvama gelmiş mi! Korku içinde yaşamasına rağmen Gretel'in de Hansel gibi hala aklı yerindeymiş. Başımı fırına sokamıyorum! Hamuru göremiyorum! diye sızlanmış. Cadı elinin tersiyle Gretel'i hızla kenara itmiş ve başını fırına sokmuş. Gretel bütün gücünü toplayıp yaşlı cadıyı fırının içine itmiş, sonra da arkasından kapağı kapamış. Hansel ve Gretel böylece kurtulmuş Ama hala eve nasıl gideceklerini bilmiyorlarmış. Tekrar ormana dalmışlar. Bir süre sonra karşılarına bir dere çıkmış. Bir ördek önce Hansel'i sonra da Gretel'i karşı kıyıya geçirmiş. Çocuklar birden bulundukları yeri tanımışlar. Hızla evlerine doğru koşmuşlar. Onları karşısında gören babaları çok mutlu olmuş. Sevinç gözyaşları içinde, onları ormanda bıraktıktan kısa bir süre sonra o acımasız üvey annelerinin ailesinin yanına gittiğini söylemiş. Yaptıkları için üzüntüden nasıl kahrolduğunu anlatmış. Babalarını bir sürpriz daha bekliyormuş. Hansel ceplerinden, Gretel de önlüğünün cebinden cadının evinde buldukları altın ve elmasları çıkartmışlar. Böylece ailenin tüm sıkıntıları sona ermiş. O günden sonra da ömürlerini mutluluk içinde sürdürmüşler.


Bir zamanlar, ne kadar çalışırsa çalışsın, beş kuruşu olmayan yoksul mu yoksul bir adam varmış. Kralın her yeri kapladığı, acı ve dondurucu rüzgarın estiği bir kış, yoksul kulübesi sıcacık olsun diye güzel bir ateş yakmış, kulübeye toprak getirmiş ve bir kavun çekirdeğini toprağa dikmiş. Bir zaman sonra, kocaman, güzel bir kavun yetiştirmiş. Onu imparatora götüreceğim demiş kendi kendine. İyi para verecektir. Yoksul adam kavunu alıp padişahın yanına gitmiş. Bunu tek başına mı yetiştirdin! demiş imparator merakla. Evet majesteleri diye mırıldanmış yoksul adam. Harika! diyerek onaylamış imparator. Hem de böyle bir kışta! Evet, majesteleri. Bütün bunları onu getirip bana sunmak için mi yaptın! Evet, majesteleri. Harika! demiş imparator. Kavunu almış ve yoksula çekilebileceğini işaret etmiş. Yoksul, imparatorluk sarayından çıktığında, öylesine açmış ki neredeyse ağlayacakmış. Bir hanın yanından geçerken hancının kendisine seslendiğini işitmiş: Hey, sen! Kıymalı böreklerimden yemek istemez misin? Yoksul çok nazlanmamış. Hana girmiş ve masaya oturmuş. Hancı onun önüne bir tabak kıymalı börek koymuş. Yoksul o kadar açmış ki böreğin hepsini çabucak yemiş. Bunu tek başına mı hazırladın? diye sormuş. Tabii! demiş hancı. Harika! diyerek onaylamış yoksul. Etini de mi! Tabii, demiş hancı. Harika! diyerek kalkıp kapıya doğru yönelmiş. Hey, sen! Yediğin yemeğin parasını ödemeye ne dersin? diyerek onu yakalamış aşçı. Ama bir kuruş çıkmadığını görünce öfkelenmiş ve onu beleşçilikle suçlayarak imparatorun karşısına çıkarmış. İmparator kızmış: Yemek ısmarlayıp parasını vermeden gitmek de ne demek! Harika demek yeter mi sanıyorsun? Majesteleri, karıştırmış olmalıyım. Size kışın ortasında binbir güçlükle yetiştirdiğim bir kavun getirdim ve siz bana 'harika' diyerek kapıyı gösterdiniz. Ben de ülkemizde harika sözünün ödemeye yettiğini düşündüm. Böylece, sözle böreklerin parasını ödemek istedim. demiş. Çok utanan imparator hancının parasını verip yoksul adamı bol bol ödüllendirmiş.


Ayşe ninenin bir horozu varmış. Bir gün yolda giderken horozun ayağına diken batmış. Horoz ninesine gidip benim ayağıma diken battı diye söylemiş. Ninesi de horozun ayağından dikeni çıkarıp fırına fırlatmış. Bu esnada Ayşe Nine fırında pide pişiriyormuş. Horoz, ninesine Benim dikenimi ver, demiş. Ninesi de ben onu fırına attım yandı, diye cevap vermiş. Horoz da Olmaz, ben dikenimi almadan gitmem! diye bağırmış. Bunun üzerine ninesi de ben diken yerine sana pide vereyim, demiş. Horoz kabul etmiş, pideleri alıp yola koyulmuş. Horoz yolda giderken çobana rastlamış. Çoban horozun pidelerini görünce Horoz kardeş pideleri birlikte yiyelim mi? diye sormuş. Horoz kabul etmiş. Oturmuşlar, yemişler. Horoz bu sefer de çobana Benim pidemi ver, ben yoluma gideyim, demiş. Çoban da oturduk, beraber yedik. Pide bitti o zaman ben sana kuzu vereyim, demiş. Horoz kuzuyu almış yola koyulmuş. Az gitmiş, uz gitmiş; dere tepe düz gitmiş. Yolda bir çiftçiye rastlamış. Çiftçi horoza: Horoz kardeş, kuzuyu pişirelim de yiyelim. demiş. Bunlar oturup kuzuyu yemişler. Horoz az durmuş, uz durmuş. Ben kuzumu isterim, demiş. Çiftçi de hadi ben sana öküzümü vereyim de sen yoluna git demiş. Horoz öküzü almış, yola koyulmuş. Yolda giderken düğüncülere rastlamış. Düğüncüler horoz kardeş; öküzü keselim de keşkeğe koyalım, sonra da yiyelim demişler. Oturup öküzü yemişler. Horoz az durmuş, uz durmuş. Ben öküzümü isterim, demiş. Düğüncüler sana davul verelim demişler. Horoz davulu istememiş. Zurna verelim demişler. Horoz zurnayı istememiş. İlla gelini istemiş. Gelini horoza vermişler. Horoz gelini almış, yola koyulmuş. Kendi kendine yolda şarkı uydurmuş: Bir dikene bir pide, Bir pideye bir kuzu, Bir kuzuya bir öküz, Bir öküze bir davul, Bir davula bir zurna, Bir zurnaya bir gelin, Daddiri dadda, Daddiri dadda. demiş ve gitmiş. Balıkesir Masalı


Geçmiş zamanlarda zalim bir han varmış. Han, bir gün kendi kendine şöyle bir karar almış: Yaşlı insanlar bir şeye yaramazlar. Toplumda üretici değil, tüketicidirler. Herkes altmış yaşına basan babasını öldürmelidir. Emrime karşı çıkanlar ise şiddetle cezalandırılacaklardır! Hanın ülkesinde Genci adında bir çoban varmış. Babası altmış yaşına basmış. Genci, babasını öldürmek için şehrin dışına çıkarmış. Babası: Oğlum beni nereye götürüyorsun? diye sormuş. O da: Seni hanın fermanı üzerine öldüreceğim. demiş. Yaşlı adam: Oğlum, beni öldürme, bir yerde sakla! Aklım ve tecrübem sana yardımcı olur. demiş. Genci, babasını öldürmeyip, gecenin yarısında kimseye gözükmeden getirmiş eve; bahçedeki üstü kapalı bir arabada saklamış. Yiyecek içeceğini gece veriyormuş. Bir gün büyük bir ejderha bu yöreye doğru gelmeye başlamış. Halk, korkudan arabalarına binip, kaçmaya başlamış. Genci de arabasını hazırlayıp, yola koyulmuş. Babası sormuş: Oğlum, bu ne telaş, nereye gidiyoruz? Genci de olup biteni anlatmış. Babası: Oğlum, sen kaçma, ejderhayı öldür! demiş. Ben bunu nasıl yaparım, baba? Onun ağzına bir at sığıyor, ağzından alevler fışkırıyor demiş Genci. Yaşlı adam: Oğlum, akıllı insan için böyle bir yaratığı öldürmek hiç de zor değildir. Ejderha büyük olduğu kadar da zayıftır. Bir çukur kazıp içinde saklanırsın. Ejderhanın başı saklandığın yere eğer tan ağardığında varırsa, bu demektir ki; ortası öğle varacaktır. O anda çıkıp, bir kılıç darbesiyle onu ikiye bölersin. Sana zarar veremez artık. Unutma, kestiğin yerden iki yuvarlak taş çıkacak, onları al, sakla; sonra sana lazım olacaktır. demiş. Genci, babasının dediği gibi yapıp, bir hendek kazmış. Ejderha sürüne sürüne gelip geçmiş. Ağzından alevler püskürtmekteymiş. Öğle vakti Genci yerinden kalkıp, bir kılıçla onu ikiye bölmüş. Kara kanlar akmağa başlamış. Genci, ejderhanın karnından çıkan iki yuvarlak taşı alıp, gelmiş babasının yanına ... Ejderhadan korkup kaçanlar, ıssız bir çölde susuz kalmışlar. Ne kendileri, ne de hayvanları için içecek su bulamıyorlarmış. Baba-oğul onlara ulaşmışlar. Genci babasına: Baba, kuyuyu nerede kazalım? diye sormuş. Yaşlı adam: Oğul, hayvanlar nerede toplanmışsa kuyuyu orada kaz. demiş. Genci başlamış kuyu kazmaya. Çok geçmeden su fışkırmış. Herkes kana kana su içmiş. Diğer taraftan hana haber ulaştırmışlar ki; adamın biri ejderhayı öldürmüş. Han, bu işi kimin başardığını, kuyuyu kimin açtığını sormuş. Birçok insan gelip, bu çetin işleri kendilerinin başardıklarını söylemişler hana. Han, onlara inanmamış. Han, bu işlerin üstesinden geleni bulmak için; Her kim gölün dibindeki altın kepçeyi çıkarıp getirirse, öldükten sonra onu yerime han tayin edeceğim! demiş. Talipliler toplanmış gölün yanına. Şeffaf suyun içinde altın kepçe gözüküyormuş. Dalıvermişler gölün derinliklerine. Tam kepçeye ulaşacakları esnada, kepçe gözden kayboluyormuş. Genci; Baba, bu altın kepçeyi nasıl çıkaracağım? diye sormuş. Tecrübeli ihtiyar: Oğlum, onu altında değil, üst de arayın. Oralarda bir ağacın üzerinde olabilir. demiş. Genci, gece gelip ulu ağacın üzerindeki altın kepçeyi alıp hana götürmüş. Han: Bunu nasıl becerdin? diye sormuş. Genci olup biteni anlatmış. Han: Bütün bunları nasıl yaptın? diye sorunca, Genci: Bütün bunları altmış yaşını doldurmuş olan babamın engin tecrübelerine dayanarak yapabildim ve halkımı büyük felaketlerden kurtardım. demiş. Han, hatasını anlamış. Bu olaydan sonra yaşlılara hürmet ve saygıda kusur etmemiş. Bir süre sonra han ölmüş, yerine Genci'yi veliaht tayin etmiş; o da ülkeyi adaletle idare etmiş, Yaşlılığa karşı en mükemmel ilaç, bilgili ve erdemli olmaktır. Cicero


Bir köprünün ortasında rastlaşmış iki keçi Ha ha hay ha ha hay ha ha ha ha hay Hep inatçılıkmış meğer bu keçilerin suçu Ha ha hay ha ha hay ha ha ha ha hay Büyük keçi demiş yol ver önce ben geçeceğim Ha ha hay ha ha hay ha ha ha ha hay Küçük keçi demiş eğer verirsem öleceğim Ha ha hay ha ha hay ha ha ha ha hay Tam köprünün ortasında toslaşmış iki keçi Ha ha hay ha ha hay ha ha ha ha hay İkisi de suya düşmüş bunu görenler şaşmış Ha ha hay ha ha hay ha ha ha ha hay Keçilerin inatçısı suya düşer boğulur Ha ha hay ha ha hay ha ha ha ha hay İnsanların inatçısı kim bilir ki ne olur Ha ha hay ha ha hay ha ha ha ha hay İşte böyle arkadaşlar, işin aslı şöyleymiş: Bir köylünün iki inatçı keçisi varmış. O kadar inatçılarmış ki biri diğerinin yaptığı şeylerin tam tersini yaparmış. Öyle ki birisi otlamak için köylünün evlerinin kenarından akan derenin karşı tarafına geçse o mutlaka bu tarafı tercih edermiş. Yine bir gün kırlara otlamaya gitmişler. Her taraf yemyeşil taptaze çimenlerle doluymuş. masalalemi.com Keçiler otlaya otlaya ırmağın kenarına kadar gelmişler. Keçilerden birisi ırmağın bir yakasında, diğeri öbür yakasında otlamaktaymış. İkisi de derenin karşı tarafından otlamak istemişler ve ikisi de ırmağın üzerindeki köprünün tam ortasına rastlaşmışlar. İki keçi, köprüde burun buruna gelmişler. Keçilerden birisi yol istemiş: Çabuk yol ver karşıya geçeceğim. Diğer keçi yol vermeye yanaşmamış: Önce ben geldim, sen bana yol ver. Keçilerin ikisi de inatçı mı inatçı. Köprüde kafa kafaya toslaşmışlar. İkisi de kavga etmekten yorgun düşmüşler. Bir tos, bir tos daha derken, keçilerin ikisi birden dengesini kaybedip, ırmağa düşmezler mi? İki keçi, ırmakta bata çıka sürüklenmeye başlamışlar. Boğulmak üzereyken yaptıkları hatayı anlamışlar. Son sözleri: Keşke ikimizde bu kadar inatçı olmasaydık! Olmuş.


İki katır yolda yan yana gidiyorlarmış. Biri buğday, biri altın yüklüymüş. Altın çuvalı taşıyan katır, değerli bir yük taşıdığı için böbürlenirmiş. Yolda arkadaşına: Doğrusu yorulduğuna değmez, demiş. İki çuval buğday kaç para eder ki? Etse etse beş yüz lira eder. Bense bir servet taşıyorum. Buğday yüklü katır dinler, sesini çıkarmazmış ama, onun bu böbürlenmesine de kızarmış. Uzun bir yolculuktan sonra, büyük bir ormandan geçerlerken hırsızların saldırısına uğramışlar. Buğday yüklü katıra hiç kimse karışmamış. Fakat ötekine gelince, hemen üstüne saldırıp hem altın çuvallarını almışlar hem de katırı dövmüşler. Hırsızlar gittikten sonra buğday yüklü katır, ayakta duramayacak kadar halsiz olan zavallı katıra, alaycı bir gülmeyle: -Bak,demiş. O kadar övünüp durduğun yükün yüzünden başına neler geldi. El alemin parasının hamallığı ile böbürlenmeye kalkanların sonu budur işte!