Bir zamanlar, her biri birbirinden güzel on iki kızı olan bir kral varmış. Bu prenseslerin hepsi, yataklarının yan yana durduğu tek bir odada yatarlarmış. Kral kızlarını çok sever ve korurmuş. Bu yüzden her gece, uyku vakti geldiğinde kızların odasının kapısını kitlermiş. Ama sabah olup herkes uyandıktan sonra çok garip bir olay yaşanıyormuş. Kızların ayakkabıları yıpranıyor, deliniyormuş. Sanki prensesler geceleri durmadan koşup, zıplayıp, dans ediyormuş. Kimse bunun nasıl olduğunu anlayamamış. Bir süre sonra Kral bu durumu iyice merak etmiş ve ülkenin dört bir yanına haber salmış ve demiş ki: Hangi yiğit kızlarımın ayakkabıların nasıl yıprandığını bulursa o kişiye, ölümümden sonra krallığımı vereceğim ve istediği kızımla da evlenebilecek. Ancak kralın bir şartı daha varmış ve eklemiş: Eğer bu kişi gelip de üç gün içerisinde sırrı çözemez ise o kişinin kellesini alırım ona göre! Çok geçmeden bir prens, bu görev için gönüllü olmuş. Kral onu güzel bir şekilde karşılamış, akşam olunca da prenseslerin odasına bitişik bir odaya yerleştirmiş. Kral, kızların odasını bu sefer kilitlemeden açık bırakmış. Böylece prens, kızların nereye gidip dans ettiklerini bulabilecekmiş. Prens odaya gittikten bir süre sonra göz kapakları kurşun gibi ağırlaşmış ve derin bir uykuya dalmış. Sabah uyandığında, kızların ayakkabılarının yine yıpranıp, delindiğini görmüşler. İkinci ve üçüncü gecelerde de prens bu sırrı çözememiş ve sonunda kellesinden olmuş. Ülke ve ülke dışından birçok kendine güvenen delikanlı bu sırrı çözmek için gelmiş. Ancak hiçbiri sırrı çözememiş. Gel zaman git zaman fakir bir genç şansını denemeye karar vermiş ve sarayın yolunu tutmuş. Yolda yürürken karşısına zayıf yaşlı bir kadın çıkmış. Genç adama: Evladım, çok açım bana bir parça ekmek verebilir misin? diye sormuş. Genç adam, kadına yanında bulunan tüm yiyecekleri vermiş. Yaşlı kadın çok sevinmiş ve genç adama daha önce bu yoldan geçen bir kişinin bile ona yardım etmediğini söylemiş. Yaşlı kadın temiz kalpli gencin bu iyiliğini karşılıksız bırakmamış. Ona sihirli bir pelerin hediye etmiş ve demiş ki: Bu sihirli pelerini takarsan kimse seni göremez. Gece saat 12'yi gösterdiği anda pelerini hızlıca tak ve 12 prensesin olduğu odaya gir. Böylece sırrı çözebileceksin. Ama unutma prensesler sana ne ikram ederse etsin onları yemeyip içmeyeceksin. Genç adam bu güzel tavsiyeyi aklında tutarak saraya varmış. Kral'a prenseslerin sırrını çözmeye geldiğini söylemiş. O da kızlarının yanındaki odaya yerleştirilmiş. Akşam olduğunda en büyük prenses gencin yanına gelmiş ve ona bir bardak meyve suyu getirmiş. Genç, prensesi görünce heyecandan yaşlı kadının dediklerini unutmuş. Meyve suyunu içmiş ve birden derin bir uykuya dalmış. Sabah olduğunda genç, o içeceğin içinde uyku ilacı olduğunu anlamış. İkinci gece genç, kızların kapısında nöbet tutmaya karar vermiş. Bu sefer ortanca kız elinde meyve suyu ile gelmiş. Genç adam o an çok yorulduğu için meyve suyunu lıkır lıkır mideye indirmiş. Ve sırrı yine bulamamış. Üçüncü gece geldiğinde artık genç adam artık bu sırrı bulmak zorundaymış. Yoksa Kral'ın verdiği süre dolacak ve kellesinden olacakmış. Bunun üzerine yine nöbet tutmaya koyulmuş. Bu sefer en küçük kız meyve suyu getirmiş. Bardağı alıp teşekkür etmiş ama içmeden yanındaki saksıya boşaltmış. Saat 12 olduğunda genç adam pelerinini takmış ve kızların odasına bakmış. O da ne? Prenseslerin hepsi balo elbiselerini ve ayakkabılarını giymiş. Süslenip, püsleniyorlarmış. Büyük olan prenses: Gidip şu adama bakın bakalım horluyor mu? diye sormuş. En küçükleri kontrol etmek için dışarı çıkmış. Bunun üzerine genç adam hemen horlamaya başlamış. Prenses horultuyu duyunca adamın uyuduğunu sanmış. Bunun üzerine en büyük prenses yatağı itip elini çırpmış ve gizli bir geçit açılmış. Hepsi geçitin içine girmiş. Genç adamda onları takip etmiş. Yüzlerce basamağı inmeye başlamışlar. Adam yanlışlıkla küçük olanın eteğine basmış. Küçük olan biri eteğime bastı dediysede diğerleri kendin basmışsındır diyip geçiştirmiş. Merdivenler bitince gümüş yaprakları olan ağaçların arasında yürümeye devam etmişler. Genç adam gümüş bir dal koparıp prensesleri takibe devam etmiş. Biraz yürüdükten sonra nehirde durmuşlar. Nehir kıyısında tam 12 kayık ve içlerinde 12 yakışıklı prens bulunuyormuş. Herkes bir kayığa binmiş. Adam en son giden kayığa atlamış. Nehrin karşına geçmişler. Genç adam, burada büyük bir saray görmüş. İçerisinden müzik sesleri geliyormuş. 12 prenses, yanlarındaki prenslerle birlikte bu sarayın önüne gelmiş ve müzik eşliğinde hiç yorulmadan dans etmeye başlamışlar. Tüm prenseslere altın kadehlerde içecek ikram edilmiş. Hepsi bunları içmişler. Adam gizlie en küçük prensesin içtiği kadehi kapmış. Kadehinin birden kaybolduğunu gören küçük prenses yine söylenmeye başlamış. Ama ablaları onun yine abarttığını düşünmüş ve umursamamışlar. Dans bittiğinde prensesler geri dönmek için yine gümüş ağaçlı yoldan ilerlemiş. Genç adam ise hızlıca önden yürüyerek odasına gitmeye karar vermiş. Yürürken bir dala basmış ve KIRT diye bir ses çıkmış. Bu sesi yine küçük prenses duymuş. Tüm bu olanlar üzerine içine büyük bir şüphe düşmüş ama büyük ablaları onu umursamamış. Hepsi yataklarına çıkmış ve mışıl mışıl uyumaya başlamışlar. Genç adamda hemen odasına geçmiş. Sabah olduğunda Kral genç adamın yanına gelmiş ve sırrı çözüp çözmediğini sormuş. Genç adam her şeyi anlatmış ama Kral ona inanmamış. Bunun üzerine adam gümüş dalı ve kadehi Kral'a göstermiş. Bunun üzerine Kral sözünü tutmuş ve krallığını ona bırakacağını ilan etmiş. Genç adama: Söyle bakalım hangi kızımı istersin? diye sormuş. Genç adam küçük kızın hem yaşına uygun olmasından hem de her şeyi fark edebilecek kadar zeki olmasından dolayı onu seçmiş. Genç adam ve küçük prenses büyük bir törenle aynı gece evlenmişler. Kral ise ayakkabıların sırrını çözebildiği için artık mutlu ve huzurluymuş. Bu masal da burada bitmiş.


Bir zamanlar yoksul mu yoksul bir ninenin, miskin bir kedisi vardı. Nine fakir olduğu için, kedisine artıkları veriyordu. Ciğer, et, ekmek, işkembe gibi yiyecekleri kedi rüyasında bile göremezdi yoksa. Miskin kedi bazen bir fare yakalıyor, kendisini şanslı görüyordu. Günler böyle geçip giderken, bizim miskin kedi, iyice zayıflamış, çelimsizleşmişti. Bir gün evin damına çıktı. Baktı, orada iri yapılı, semiz mi semiz bir kedi var. Doğrusu onu kendisinin yanında bir kaplan gibi gördü. Zayıf kedi: Niçin ben böyle güçsüz, bakımsızım, sen böyle şişman, semizsin? diye sordu. Semiz kedi: Sen de her gün padişahın sarayında bulunursan, türlü türlü yemekler yersin, benim gibi olursun. dedi. Güçsüz kedinin aklına yattı bu. Her gün miskin miskin oturuyordu. Yoksul ninenin evinde ne vardı ki? Ne yiyecek, ne de içecek. .. Semiz kediye: Ne zaman saraya gidersen, haber ver birlikte gidelim. dedi. Semiz kedi de bunu kabul etti. Güçsüz kedi, akşam olduğunda durumu nineye anlattı. Nine: Vah vah! dedi. Çok üzüldüm. Hırstan ancak zarar gelir, şimdi sen bunu düşünemiyorsun. Kedi, nineye gülüp geçti. Ertesi gün yiyeceği türlü türlü yiyecekleri düşünüyordu. Sabah oldu. Semiz kedi, pencereden; Miyaav! Miyaaav! diye zayıf kediyi çağırdı. Birlikte saraya gittiler. Fakat sarayda durum hiç de tekin değildi. Padişah, yüzlerce kedinin miyavlamasından bıkmış usanmıştı. Adamlarına: Bundan soma gelecek yabancı kedileri öldürün! diye emir vermiş; bunun için de özel olarak okçular hazırlamıştı. Semiz kediyle, ninenin kedisi durumdan habersiz iştahla yemek artıklarına saldırdılar. Bunun üzerine okçular harekete geçti. Bizim zavallı kedi, tam midesinden bir ok yedi ve oracıkta ölüverdi. Elindekiyle yetinmeyip, açgözlülüğünün cezasını böyle çekti.


Bir şehirde iri mi iri bir köpek yaşardı. Bu köpek çok hırslı ve aç gözlüydü. Hırsı ve açgözlülüğü yüzünden birçok kez bedelini ödemek zorunda kaldı. Bu yüzden hırslı köpek kendi kendine söz verdi. Bir daha asla açgözlü ve hırslı olmayacaktı. Fakat bu sözünü uzun süre tutamadı. Yine eskisi gibi açgözlü ve hırslı bir köpek oldu. Yine bir gün şehirde gezerken yoruldu ve aç olduğu fark etti. Kendine yemek bulmak için şehrin sokaklarını yavaş yavaş dolaşıyordu. Şehirde biraz yürüdükten sonra bir köprüye geldi. Köprüden geçerek karşıda yemek bulacağını düşündü. Köprüde biraz ilerledikten sonra yerde büyük bir kemik parçası buldu. Sevinçle kemiğin yanına doğru koştu. Kemiği sevinçle ağzına alırken koklaya koklaya ilerledi. Kendinin ne kadar şanslı bir köpek olduğunu düşünürken hemen oradan uzaklaşıp evde yemeği düşündü. Eğer bir köpek görürse onunla paylaşmaktan korktu. Bu yüzden koşarak eve doğru ilerlerken ahşap köprünün sonuna geldi ve tam köprünün altında durgun nehre baktı. Tam o sırada nehirde ağzında kocaman kemik olan bir köpek gördü. Tıpkı kendisine benziyordu. O anda aklına o kemiği almak ve iki kemikle eve dönüp afiyetle karnını doyurmak istedi. Tam bu sırada onları düşündükten sonra nehirdeki köpeğe hırladı ve o da açgözlü köpeğe hırladı. Bu sırada ona saldırmak ve elindeki kemiği almak için nehre atladı. Nehirdeki köpeğin kendi yansıması olduğunu anlayamayan köpek kemiğini de nehre düşürerek aç gözlü olmanın bedelini ödedi. Hem kemiğini düşürdü hem de sırılsıklam olan köpek bu açgözlülüğün yüzünden yine kendine kızarak aç bir halde evinin yolunu tuttu. Bir daha asla sözünü unutmamak ve açgözlü davranmamak üzere kendine söz verdi ve asla açgözlü olmadı.


Bir varmış, bir yokmuş, evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, çok yoksul bir karı koca varmış. Öyle yoksul, öyle yoksullarmış ki, bir kel oğlancıklarına bile gerektiği gibi bakamazlarmış. Keloğlan da, inadına, hiçbir şeye aldırış etmeyen bir insanmış. Günün birinde, Keloğlan'ın annesi oğluna seslenmiş: Hadi, Keloğlan, al şu darıları değirmene götür sonra öğüt de getir, ekmek yapayım, akşama yiyelim. Keloğlan darı çuvalını yüklenmiş. Tam değirmene geldiği sırada bakmış keklikler yiyecek arayıp duruyorlar. Bunları da Allah yarattı! deyip darıları kekliklere saçmış. Akşama eve döndüğünde anasına ne demiş biliyor musunuz? Değirmenci yoktu, darıları bıraktım geldim, ana. demiş. Ertesi sabah gene değirmene yollanmış. Darıları saçtığı yere gelince elindeki değneği hızla yere çalmış. Bir de bakmış karşısına bir dev dikilmiş. Keloğlan, hiç korkmadan, deve bağırmış: Tez ver darılarımı! Onları sen yedirdin kekliklere. Ben şimdi ne diyeceğim anama? Ancak Keloğlan'ın bu aldırmazlığı devin pek hoşuna gitmiş. Al şu sofrayı. Acıkınca, Açıl, sofram, açıl! der. Karnını doyurursun. demiş, Keloğlan'a bir tepsi vermiş. Keloğlan: Açıl, sofram, açıl! deyince, sofranın üstünde en seçme yemekler belirmemiş mi? Keloğlan tıka basa karnını doyurmuş. Gelgelelim bir gün, nasıl olmuşsa olmuş. Hırsızlar Keloğlan'ın sofrasını çalmışlar Bunun üzerine Keloğlan gene değirmen yoluna düşmüş. Artık alıştı ya; vurmuş değneğini yere. Bu kez de sofra değil, bir eşek vermiş. Keloğlan eşeğin başını tutup çevirince, hayvandan altınlar dökülmeye başlamış. Sonra Keloğlan eşeğine binmiş, hamama gitmiş. Eşeği kapıya bağlamış Hamamcıya da: Sakın eşeğin başını çevirme! diyerek sıkıca tembih etmiş ama, adam eşeğin başını çevirmiş. Altınları görünce aklı başından gitmiş Eşeği değiştirmiş, başkasını bağlamış. Keloğlan doğru yine değirmenin yoluna. Devi bulmuş, olanları anlatmış. Bu kez dev ona bir topuz vermiş. Bir şölen ver... Hamamcıyı da, bütün tanıdıklarını da çağır... demiş. Şölenden sonra, konuklar giderken, topuz içlerinden birini kıstırmış. Çabuk, sofrayı geri getir! diyerekten başlamış adamın kafasına kafasına vurmaya. Adam bakmış ki kurtuluş yok, gitmiş getirmiş sofrayı. Topuz, hamamcıyı da kıstırmış. Çabuk, çaldığın eşeği geri getir! diyerekten başlamış adamın kafasına kafasına vurmaya. Getirmedikçe de yakasını bırakmamış. Sonuç olarak Keloğlan padişahın kızıyla evlenmiş. Bu sofrayla eşek sayesinde karısıyla, annesiyle yüz yıl yaşamışlar. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine.


Bir yokmuş, bir varmış. Azdan çoktan sana bir gömlek alayım has ipekten, düğmeleri sahici sedeften, yakası kadife, kolları satenden. Zamanın birinde uzak bir ormanda bir aslan, bir kurt ve bir tilki arkadaş olmuşlar. Birlikte eğlenip birlikte avlanırlarmış. Bir gün yine ormanda avlanırken bir yaban öküzü bulmuşlar. Getirip bir ağaca bağlamışlar. Sonra da bir koyun ve bir tavşan avlayıp onları da yaban öküzünün yanına getirmişler. Akşam olmuş, yemek vakti gelmiş. Aslan kurda demiş ki; Haydi sen bize avladıklarımızı adaletli bir şekilde paylaştır. Kurt da aslana; Yaban öküzü senin olsun, koyunu ben yiyeyim. Tavşanı da tilkiye verelim, demiş. Aslan sinirlenmiş; Bu nasıl adalet diyerek bir pençe atmış kurda, kurt ölmüş. Sonra da aslan tilkiye dönerek; Haydi avladıklarımızı bir de sen paylaştır, demiş. Tilki de demiş ki; Şu tavşan kahvaltın olsun, koyun öğle yemeğin, yaban öküzü de akşam yemeğin olsun. Aslan şaşırarak; Sen bu adaleti nereden öğrendin? Diye sormuş. Tilki; Şu, yerde yatan kurttan öğrendim, demiş.


Aslan, kurt ve tilki arkadaş olup avlanmaya çıkmışlar. Günün sonunda, bir öküz, bir keçi ve bir de tavşan avlayan kafadarlar avlarını bir mağaraya getirmişler. Aslan kurda dönerek; Hadi bakalım! demiş. Şu hayvanları paylaştır da karnımızı doyuralım. Demiş. Kurt ezile büzüle: Ey büyük sultanım. demiş. Şu öküzü siz buyurun, keçi benim, tavşanda tilki kardeşin olsun. demiş. Aslan birden çok kızmış. Ve Bre küstah! demiş. Sen kim oluyorsun? Ben varken sana pay etmek düşer mi? Sonra da bir pençe darbesiyle kurdu yere sermiş. Bu kez tilkiye dönüp Öyle aval aval bakma da paylaştır şu avları bakalım. Demiş. Tilki Pay etmek haddim değil ama madem emir buyurdunuz söyleyeyim. Tavşan sabah kahvaltınız, öküz öğle yemeğiniz olur. Keçiyi de akşam yersiniz. Demiş. Aslan bu paylaştırmadan çok hoşlanmış ve tilkiye, bu kadar adil bir paylaştırmayı nereden öğrendiğini sormuş. Tilki de: Yüce efendim! demiş. Şu haddini bilmez kurdun halinden öğrendim. demiş.


Şu bahçenin ortasında yalnız bir ağacım. Tüm dostlarımı birer, ikişer yok ettiler. Eskiden ne güzel meyveler verirdim, hepsi gerilerde kaldı. Şimdi o günleri geri getiremem ama tekrar meyve verebilmek kendimin olduğu kadar meyvelerimden faydalananların da yararına olacak ama bunu nasıl yapacağımı bilmiyorum diyerek yine ağlamaya başladı. Vurmayın ne olur, vurguların verdiği acılardan değil ağlayışım. Acı çektirmek, üzmek neden hep ön planda geliyor. Ağlayanı görüp de gülebilmek nasıl zevk verebiliyor. İşte bunu anlayamamak beni kahrediyor. Ağlayan ağaç derlerdi adına kimi kızar bir tekme vurur, kimi merak eder nasıl ağlıyor diye o da bir tekme...Canına yetmişti ama yapabileceği bir şey yok gibi çaresizlik içinde kıvranıyordu. Nice yağmurlar, fırtınalar, karlar gördüm. Yıkılmadan dimdik ayakta kalmayı başardım. Bir tekme atmalarıyla bana bir şey olmaz ama ben üzülürken onların güldüğünü görmek dayanamıyorum işte buna. Zamanında onlara ne güzellikler sundum, ama onlar merak ettikleri için, biri bu ağaca vurunca ağlıyormuş dedikleri için, bu güzellikleri unuttular. Bu kadar üzüntünün arasında düşüncelerine girmek istemezdim, beni affet, ağlayan ağaç. Yapılan kötülükleri derin derin düşünmek ve bir çıkar yol bulamamak seni devamlı yıpratmakta. Mutlu olman için, iyi şeyler düşünmen gerek. Böylelikle sürekli ağlamak yerine zaman zaman da olsa gülebilirsin. Örneğin, bana bak, ben küçücük bir kuşum ama senin dalların arasında yaptığım yuvamda yaşıyorum. Bu da seni mutlu masalalemi.com edebilir. Dediğin gibi ben de anlayamıyorum ağlayanı görüp de gülebileni. Onları yanlışlarıyla baş başa bırakalım. Güneşi dalların arasında göremiyorsun ama seni ısıtıyor, ışıkları sana enerji veriyor. Göremesen de var olduğunu biliyorsun ya bu da yeter. Koşarak gelen çocukları görünce İşte dedi ağlayan ağaç, yine geliyorlar ağlatmaya ancak ben şimdi senin dost sözlerinle daha da güçlüyüm. Çocuklar birer, ikişer ağaca tırmandılar. Köpek baktı bir şey yapamayacak, sinirleri gevşedi ve oradan uzaklaştı. İçlerinden biri: İyi ki, ağlayan ağacı da diğerleri gibi kesmediler yoksa çok zor anlar yaşayacaktık. Arkadaşlar, gelin bir daha ağlatmak için bu ağaca vurmamaya söz verelim dedi. Hep beraber söz verdiler ve gittiler. Ne o yine mi ağlıyorsun dedi minik kuş. Bunun üzerine ağlayan ağaç: Bırak belki son kez doya doya ağlayayım, çünkü artık mutluyum, güneşi de görüyorum minik kuş, güneşi de. Sabır ile sonuna kadar direnme gücünü kendinde hissedince demek iyi şeyleri görmek mümkün oluyormuş. Artık ağlamayacağım, minik kuş. Eskiden olduğu gibi güzel meyveler sunacağım, dallarım güçlenecek, daha çok yuva kurulabilecek üzerlerine. Hep birlikte mutlu günler bizleri bekliyor dedi. Minik kuş: Söylediklerine katılıyorum. Ben hep yanında olacağım. Ağlamaklı günler bitti. Senin güneşi gördüğün gibi, ben de ağlayanı görüp de gülebilenlerin zaman içinde azalacağını görür gibi oluyorum, arkadaşım dedi.


Bir varmış bir yokmuş. Evvel zamanda bir padişah ve üç tane de oğlu varmış. Bunlar ülkelerinde mutlu bir hayat sürerlermiş. Küçük oğlan bir gün köşkünde otururken, sokaktaki çeşmeden su almak için ihtiyar bir kadının geldiğini görmüş. Oğlan ninenin testisine küçük bir taş atmış ve testiyi kırmış. Nine bir şey söylemeden evine dönmüş. Bir testi daha alıp tekrar çeşmeye gelmiş. Oğlan bu sefer de bir taş atıp testiyi kırmış. Nine sessizce evine geri dönmüş. Ertesi gün testi elinde gene çeşmeye gelmiş. Oğlan, ninenin geldiğini yukarıdan görüp hemen eline bir taş daha almış. Uygun bir anda atıp gene testiyi kırmış. Nine başını kaldırmış: Hey oğul, bir şeycikler demem. Dilerim Mevla'dan, ağlayan elma ile gülen elmaya aşık olasın demiş, çekip gitmiş. Oğlan da aradan birkaç gün geçince ninenin söylediğini kendine dert etmeye başlamış. Gerçekten ağlayan elma ile gülen almaya aşık olmuş. Günden güne sararıp solmaya başlamış. Çok geçmeden padişah, oğlunun hastalandığını işitmiş. Hekimler bir türlü derdini anlayamamışlar. Günlerden bir gün kente bir hekim gelmiş. Bakması için saraya çağırmışlar. Hekim: Bunun hastalığı sevdadan başka bir şey değil demiş. Oğlan da en sonunda ağlayan elma ile gülen elmaya aşık olduğunu babasına söylemiş. Babası çok üzülmüş: Şimdi ne yapalım, oğlum? Biz onu nerede buluruz demiş. Oğlan: Ben gider onu bulurum, yeter ki siz izin verin diye cevap vermiş. Padişah; Oğlum, bu hal ile nereye gideceksin? Onun kim olduğunu, nerede olduğunu bilmezsin. Vaz geç bu sevdadan. Dediyse de oğlan kanmamış. Mutlaka gidip bulacağım demiş. Ağabeyleri de babalarına; Biz de onunla birlikte gideriz. Kardeşimizi yalnız bırakmaz, bu elmaları mutlaka buluruz demişler. Bunlar yol hazırlığı yapmışlar. Üçü birlikte yola düşüp bilmedikleri ülkelere, kentlere doğru yürümeye başlamışlar. Az gitmiş uz gitmişler; dere tepe düz gitmişler. En sonunda bir çeşme başına gelmişler. Çeşmenin taşının üzerinde bir yazı görmüşler. Taşta şunlar yazılıymış: Karşıdaki üç yolun birine giden gelir, birine giden ya gelir ya gelmez, öbürüne giden hiç gelmez Büyük oğlan; Giden gelir yola ben gideyim demiş. Ortanca oğlan da; Giden ya gelir ya gelmez yola da ben gideyim demiş. Giden gelmez yola gitme de küçük oğlana kalmış. Büyük oğlan; Gittiğimiz yerden hangimiz önce gelirse, ötekilerin gelip gelmediğini nereden bilsin? demiş Küçük oğlan ileri atılmış: Parmaklarımızdaki yüzükleri çıkarıp şu taşın altına koyalım. Kim önce gelirse taşı kaldırsın yüzüğünü alsın. Sonra gelen de kimin dönüp dönmediğini bilsin. Böyle yapmışlar. Her biri istediği yola gitmiş. Büyük oğlan giden gelir yoluna çıkmış. Az gitmiş, uz gitmiş; bilmediği bir ülkeye varmış. Orada, Giren çıkandan bir şeyler öğrenirim umuduyla bir hamama girmiş. Hamamda tellak olarak çalışmaya başlamış. Ortanca oğlan giden ya gelir ya gelmez yoluna koyulmuş. Az gitmiş uz gitmiş. Günlerden bir gün bir ülkeye varmış. Orada bir kahveye girerek çalışmaya başlamış. Sonunda kahveci olup orada kalmış. Küçük oğlan da giden gelmez yoluna düşmüş. O da az gitmiş, uz gitmiş. Çok uzun yollarda yürümüş. Otura kalka, gide gide bir gün bir çeşme başına gelmiş. Bakmış ki bir nine bu çeşmeden su dolduruyor. Oğlan yanına gitmiş. Nineciğim, beni bu akşam evinde konuk eder misin? demiş. Nine de; Ah oğul, benim bir evim var. Yattığım zaman ayaklarım dışarı çıkar. Ben kendim sığamıyorum, seni nerede konuk edeyim diye cevap vermiş. Küçük oğlan yaşlı kadına bir avuç altın vermiş: Aman nine, ne olur bana yatacak bir yer bul deyince nine altınların hatırına; Gel oğul gel, evim de var odam da... Senden başka kimi konuk edeyim Deyip, oğlanı evine götürmüş. Evde biraz yemiş içmişler. Otururken oğlan sormuş: Aman nine, bir ağlayan elma ile gülen elma varmış. Nerededir onlar bilir misin? Nine bunu duyar duymaz oğlana bir tokat vurmuş. Sus! Onların adını anmak yasaktır. Bunun üzerine oğlan çıkarmış bir avuç altın daha vermiş. Nine sevinerek; Oğlum, yarın kalkarsın, şu karşıki dağa giderisin. Oraya bir çoban gelir. O çoban, ağlayan elma ile gülen elmanın olduğu sarayın çobanıdır. Onun gönlünün yapıp saraya girebilirsen elmaları orada bulursun. Ama elmaları aldıktan sonra doğruca benim yanıma gelesin demiş. Oğlan da sabahleyin kalkmış. Kadının tarif ettiği dağa gitmiş. Bakmış ki orada bir çoban koyun otlatıyor. Gidip çobana selam vermiş. Oturup konuşmaya başlamışlar. Sonra oğlan ağlayan elma ile gülen elmayı çobana söylemiş. Çoban da tıpkı yaşlı kadının yaptığı gibi bu sözü işittiği anda oğlana bir tokat vurmuş. Tokatı yiyen oğlanın aklı başından gitmiş. Aman çoban kardeş bana neden vurdun? Deyince çoban yeniden üstüne yürümüş. Sus daha konuşuyorsun, öyle mi? Diye bir tokat daha vurmuş. Onun lafı burada yasaktır, demiş. Oğlan çobana yalvarmış yakarmış, bir avuç altın vermiş Çoban altınları görünce yumuşamış. Oğlana demiş ki: Ben şimdi bir koyun keserim. Onun derisini tulum çıkarırım. O tulumun içine girersin. Akşamüzeri ben koyunları sürüp saraya giderken sen de koyunların içinde saraya girersin. Çünkü saraya girerken koyunları sayarlar. Sen de koyun gibi yürüyüp kendini bildirmeyerek sürüyle birlikte içeri girersin. Geceleyin, herkes uyuyunca, en yukarı kata çıkar sessizce sağ taraftaki odaya girersin. Padişahın kızı yatakta yatar, elmaları da rafta durur. Onları, uyandırmadan alabilirsen alırsın. Eğer kız uyanırsa bağırır. Seni yakalarlarsa iş fena olur... Çoban bunları söyledikten sonra kalkmış bir koyun kesmiş. Koyunun tulum gibi çıkardığı derisine oğlanı sokmuş. Koyunların içine katarak doğruca saraya gitmiş. Nöbetçiler koyunları saraydan içeri girerken saymışlar. Oğlan da sürüyle birlikte içeri girmiş. Gece olmuş, herkes uyumuş. Saat dörde beşe gelirken oğlan tulumdan çıkmış. Yavaş yavaş en yukarı kata gidip çobanın söylediği odayı bulmuş. Açıp bakmış ki orta yerde bir yatak, içinde de ayın on dördü gibi güzel bir kız yatıyor. Oğlan ona bakarken, raf üzerinde bulunan elmaların biri kahkaha ile gülmeye diğeri de hüngür hüngür ağlamaya başlamışlar. Bunları işiten oğlan hemen kapıyı kapadığı gibi kaçmış, doğruca koyunların yanına gitmiş. Elmaların gürültüsüne yatakta yatan kız uyanmış. Bakmış ki kimsecikler yok. Odanın dışına çıkmış, öteye bakmış, beriye bakmış. Kimseyi bulamayınca içeri girmiş: Sizi gidi yalancılar sizi. Beni aldattınız. Diyerek elmalara kızmış. Yeniden yatağa yatmış. Aradan kısa bir süre geçince kız tekrar uyumuş. Oğlan da bir daha yukarı çıkmış. Yavaş yavaş odanın kapısını açmış, içeri girmiş. Elmalara doğru bir iki adım atmış. Bu sırada yeniden elmaların biri gülmeye, biri ağlamaya başlamış. Oğlan korkusundan gene kaçmış. Kız uyanmış, bakmış ki kimsecikler yok... Hay gidi edepsizler hay. İkidir beni uykudan uyandırıyorsunuz. Gene bir şey yaparsanız sizi döverim demiş ve yeniden yatmış. Kız uyuyunca oğlan gene gelmiş, kapıyı açıp elmaların yanına yaklaşmış. Elini uzatıp raftan alayım derken elmalar gene gülüp ağlamaya başlamış ve oğlan gene korkup kaçmış. Kız uyanıp bakmış ki kimsecikler yok: Sizi gidi arsızlar sizi. Bu gece deli mi oldunuz? Üç keredir beni uykudan uyandırıyorsunuz. Bu nasıl iş? Deyip, bir tokat birine, bir tokat ta ötekine vurmuş. Sonra yeniden yatağına girip yatmış. Aradan epeyce vakit geçmiş. Oğlan gene odaya girmiş ve rafa yaklaşmış. Elmanın birini eline almış. Bakmış ki ses yok. Öbürünü de alıp dışarı çıkarmış. Doğruca koyunların arasına gidip tulumun içine girmiş. Meğer elmalar kıza, kendilerine kızdığı için darılmışlar, bu yüzden ses çıkarmazlarmış. Sabah olmuş. Çoban koyunları saraydan çıkarmış ve dağa doğru gitmiş. Oğlan, saraydan uzaklaşınca kimsenin olmadığı bir yerde tulumdan çıkmış. Çobana bir avuç altın daha vermiş. Allah'a ısmarladık, deyip doğru ninenin evine gelmiş. Nine oğlanı görünce hemen bir leğenin içine biraz su koymuş. Bir tavuk keserek kanını suya akıtmış. Suyun içine bir tahta koyup oğlanı tahtanın üstüne oturtmuş. Kız sabah olup da uykudan uyanınca, aşağı bakmış, yukarı bakmış ki rafta elmalar yok. Eyvah! Bu gece elmalarım çalındı. Onlar beni üç kere uyandırdılar ama ben anlayamadım; meğerse hırsız gelmiş diye ağlamaya başlamış. Padişah bunu duyunca sarayın kapılarını kapattırmış. Hatta şehrin etrafındaki kalenin kapılarını da kapatarak gireni çıkanı sıkı sıkı arattırmış. Şehrin içini de aramışlar, bir türlü bulamamışlar. Falcılar fal bakmışlar. Sonunda görmüşler ki elmaları alan kanlı bir denizde gemiyle gidiyor. Padişahım, demişler; Bu adam çok uzaklara gitmiş. Bu kanlı deniz nerededir bilemeyiz... Sonunda bu elmaları aramaktan vazgeçmişler artık. Kalenin kapıları eskiden olduğu gibi açılmış. Oğlan nineye biraz daha altın verdikten sonra Eyvallah deyip oradan çıkmış. Geldiği yoldan dönmeye başlamış. Gide gide bir gün, ağabeyleriyle ayrıldığı çeşme başına gelmiş. Yüzüklerini koydukları taşı kaldırıp bakmış ki hiçbiri gelmemiş. Kendi yüzüğünü almış ve küçük ağabeyinin gittiği yola gitmiş. Az gitmiş uz gitmiş, dere tepe düz gitmiş. Bir gün bilmediği bir ülkeye varmış. Yolunun üstündeki bir kahveye girmiş. Yorgunluk çıkarmak için kahve içmiş. Bakmış ki ağabeyi orada kahvecilik ediyor. Yaklaşmış yanına, ama kahveci olan ağabeyi onu tanımamış. Bir ara oğlan ağabeyini yanına çağırmış. Söz arasında: Sen nerelisin? Filan derken, ağabeyi anlamış ki kendisiyle konuşan kardeşidir. Sonra birlikte kalkmışlar geri dönmek için yola koyulmuşlar. Şurası burası derken gene o çeşmeye gelmişler. Taşı kaldırıp bakmışlar ki, ağabeyleri gelmemiş. Ortanca oğlan da yüzüğünü almış. Ağabeylerini aramak amacıyla onun gittiği yola gitmişler. Bir zaman sonra buluşmuşlar. Ağabeyler; Kardeşim, bu elmalar biraz bizde dursun, sonra gene sana veririz demişler. O da; Pekiyi deyip vermiş. Sonra bu iki ağabey birbirlerine; Biz bunu öldürelim; şu elmaların biri sende biri bende kalsın demişler. Yol üzerinde bir kahveye rast gelmişler. O kahvenin bahçesinde biraz oturup yemek yiyelim demişler. Kahveciden bir hasır istemişler, kahveci de hemen getirmiş. Bahçede ağzı açık bir kuyu varmış. Hasırı o kuyunun üstüne yaymışlar. Küçük oğlan kuyuyu görmemiş. Hasırın üstüne oturduğu gibi kendisini kuyunun dibinde bulmuş. Ağabeyleri biraz oturmuşlar. Yemek yiyip karınlarını doyurmuşlar. Kahve, çay içmişler. Az sonra gene yola düşüp ülkelerine doğru gitmişler. Kuyuda su olmadığı için, aşağıya düşen oğlan ölmemiş, ama bayılıp kalmış. Ağabeyleri ülkelerine varmışlar. Babaları küçük kardeşlerinin nerede olduğunu sormuş. Onlar da; Biz gittik, ağlayan elma ile gülen elmayı bulup getirdik. O, bir giden gelmez yola gitmişti, bir daha gelmedi demişler. Babaları da üzülmüş, ağlamışsa da; Elbet gelir diyerek kendini avutmuş. Onlar babalarının yanında otura dursun, biraz sonra, kuyuya düşen oğlanın aklı başına gelmiş. Kuyunun içinde yukarıya doğru bağırmaya başlamış. masalalemi.com O sırada kahveci bahçede gezerken bir de bakmış ki kuyudan bir ses geliyor. En sonra kuyuya bir adam sarkıtmışlar ve oğlanı çıkarmışlar. Sen buraya nasıl düştün diye sorunca oğlan da başına gelenleri bir bir anlatmış. Sonra kalkıp kendi ülkesine gitmiş. Ama babasının sarayına gitmemiş. Başına bir işkembe geçirmiş ve keloğlan kılığına girerek bir kalaycı dükkanına girmiş. Orada çırak olarak çalışmaya başlamış. Gel zaman git zaman, herkes kendi hayatını yaşamaya devam etmiş... Ama ağlayan elma ile gülen elmanın sahibi olan kız çok büyük üzüntü içindeymiş. Kızın padişah babası bin taneli bir tespih yaptırmış ve adamlarına vermiş. Bu tespihi alın, ülke ülke gezin. Kim başına geleni anlatarak bu tespihi bitirinceye kadar çekebilirse bu elmaları o almıştır. Onu tutup bana getirin demiş. Adamlar tespihi almışlar. Çeşitli ülkelere gitmişler. Gezmişler, dolaşmışlar ama kimse o tespihi çekememiş. En sonunda bu elmaları çalan oğlanın ülkesine gelmişler. Tam o kalaycının önünden geçerlerken, oğlan ustasına; Usta, ben başıma gelenleri anlatırken bu tespihi çekerim demiş. Ustası adamlara haber vermiş. Onlar da tespihi getirmişler: Haydi bakalım, hem anlat hem de çek demişler. Oğlan o zaman; Ben bunu çekerim ama buranın padişahının yanında çekerim demiş. Oradan oğlanı alıp padişahın yanına getirmişler. Olan biteni padişaha anlatmışlar. Oğlan oturmuş, başına gelenleri bir bir anlatmış. Bu arada tespihi çekmeye de başlamış. Tam kardeşlerinin onu kuyuya attıklarını söylediği sırada tespih bitmiş. Padişah da bu oğlanın kendi küçük oğlu olduğunu anlayıp, hemen kalkmış onun boynuna sarılmış. Vah oğulcuğum, senin başına bunca işler gelmiş de benim haberim olmamış diyerek ağlamaya başlamış. Adamlar oğlanı alıp öteki padişaha götürmek istemişler. Ama önce elmaları alan iki büyük oğlanın cellat elinde cezaları verilmiş. Sonra da küçük oğlanı elmalarla beraber öteki padişahın ülkesine göndermişler. Az gitmişler, uz gitmişler. Gide gide bir gün gene, elmaların çalındığı ülkeye ulaşıp, bu oğlanı padişahın yanına götürmüşler. Padişah oğlanı görür görmez ona kanı kaynamış. O tespihi bir de kendi önünde çekmesini istemiş. Oğlan gene tespihi alıp başına gelenleri baştan sona kadar anlatmış ve tespihi de çekmiş. Padişah; Oğlum, sen bu elmaları aşık olduğun için çaldın. Ama benim kızım da bunlara aşıktır. Gel, kızımı sana vereyim, ikiniz de bu elmalardan ayrılmayın demiş. Oğlan da: Baş üstüne deyip padişahın söylediğini kabul etmiş. Küçük oğlanla kız evlenmişler. Kırk gün kırk gece düğün yapmışlar. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine..


Peygamber bir gün çarşıdan eve giderken, iki gözü iki çeşme ağlayan küçük bir kız çocuğu ile karşılaştı. Peygamber çocuğa: Neden ağlıyorsun? diye sordu. Küçük kız: Ben bir hizmetçiyim. Ev sahibi un almam için bana para vermişti. Ama ben parayı kaybettim, dedi. Peygamber üzerinde olan bütün parayı küçük kıza verdi. Ancak küçük kız hala ağlamaya devam ediyordu. Peygamberimiz : Kaybettiğin paraya kavuştun, hala niye ağlıyorsun, diye sordu. Küçük kız: Eve geç kaldım, beni dövmelerinden korkuyorum, dedi. Peygamber küçük kızın elinden şefkatle tuttu: Korkma yavrum gel benimle dedi ve onu eve kadar götürdü. Kapıya gelince dışardan ev sahibine selam verdi. Ama kapı üçüncü selamdan sonra açıldı. Peygamberimiz : İlk selamımı duymadınız mı? diye sordu. Ev sahibi: Duyduk ama, sesinizi tekrar tekrar duymayı, selamınızın artmasını istedik. Size canımız feda olsun, Ey Allah'ın Rasulü. Buraya kadar niye zahmet ettiniz? dedi. Peygamberimiz : Bu kızcağız geç kaldığı için dövülmekten korkuyordu, bu sebepten onu size kadar getirdim, buyurdu. Ev sahibi Peygamberimiz in ziyaretine öyle sevinmişti ki : Buna sebep olan kız artık hizmetçi değil evladımız sayılır, dedi.


Evet çocuklar, Ezop masallarının belki de en bilindiği içinden kendinize der çıkaracağınız Ağustos Böceği ile Karınca masalı ile sizlerleyiz. Eğlenceyi çok seven bir ağustos böceği varmış. Bu ağustos böceği sürekli saz çalar, şarkı söylermiş. Tüm gününü bu şekilde geçirirmiş. Bir gün yine oturmuş şarkı söylerken karıncayı görmüş. Sırtında kocaman buğdayları taşımaya çalışıyormuş. Karınca saz çalan ağustos böceğini görünce ona kış için yiyecek biriktirmesini tavsiye etmiş. Tabii bizim Ağustos böceği, karıncayı dinlememiş bile. Derken güzel, sıcak günler bitmiş, kış gelmiş. Artık havalar çok soğuk ve yağışlıymış. Ağustos böceği şarkı söylemez hale gelmiş. Soğuktan çok üşüyormuş ve karnı da çok açıkmış. Ama hiç yiyeceği yokmuş. Çünkü tüm yazı saz çalarak ve şarkı söyleyerek geçirmiş. Kış için hiç hazırlık yapmamış. Ama o bu şekilde eğlenirken küçük komşusu karınca tüm yazı kış hazırlığı yaparak geçirmiş. Ağustos böceği bunu hatırlamış ve aklına karınca komşusundan ödünç istemek gelmiş; Karınca komşumdan ödünç yiyecek bir şeyler isteyeyim, hem ne var ağustosta tekrar öderim, demiş. Ağustos böceği bu düşünce içerisinde karınca komşusunun kapısına gitmiş. Kapıyı çalmış. Karınca açmış kapıyı. Karşısında açlık ve soğuktan perişan olmuş ağustos böceğini görmüş: Ne istiyorsun ağustos böceği, demiş. Karınca kardeş havalar çok soğudu çok üşüyorum, üstelik karnımda çok aç ama yiyecek hiçbir şeyim yok. Bana ödünç yiyecek bir şeyler verir misin? Söz veriyorum ağustosta borcumu ödeyeceğim sana, demiş ağustos böceği. Karınca; Neden yiyecek hiçbir şeyin yok, bütün yaz ne yaptın sen? Ağustos böceği çok utanmış, çok mahcup olmuş; Şeyyy, ben bütün yaz saz çaldım, şarkı söyledim. Kış için hiç hazırlık yapmadım. Karınca çok sinirlenmiş bu cevabı duyunca; Madem öyle tüm yaz saz çalıp, şarkı söyledin şimdide oyna o zaman, demiş karınca ve tak diye kapıyı ağustos böceğinin yüzüne kapatmış. Ağustos Böceği İle Karınca Masalı için bir yorum Çok güzel masal 🥰


Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, memleketin birinde Ahmet ile Mehmet adında iki kardeş varmış. Günlerden bir gün, ihtiyar babaları hastalanıp yatağa düşmüş: Evlatlarım demiş, Benim günlerim sayılı. Artık tarlalarımıza ve hayvanlarımıza siz bakacaksınız. Birlikte kardeşçe çalışın ve annenize çok iyi bakın. diye vasiyet etmiş. Aradan günler geçmiş. İki kardeş, tarlalarını güzelce sürmüşler. Ekim zamanı gelince Ahmet, Mehmet'e: Ağabey, sen tarlaları ek. Ben de davarları güdeyim. demiş. Sonra koyunları alarak dağlara çıkmış. Koyunları otlatmaya başlamış. Bu arada komşu köylerden bir çobanla arkadaş olmuşlar. Çoban: Arkadaş. Bu hayvanları otlatmak için gece gündüz boşuna çalışıyoruz. Gel şunları satıp, şehre gidelim. diye Mehmet'in aklını çelmiş. Mehmet ile çoban arkadaşı, koyunları götürüp satmışlar. Sonra da başka bir şehre gitmişler. Şehirde günlerce gezip eğlenmişler. İçkiye, kumara dalıp tüm paralarını yiyip bitirmişler. Bir ara tekrar köylerine dönmeyi düşünmüşler ama utandıklarından dönememişler. Çaresiz, şehirde ameleliğe başlamışlar. Bu arada Ahmet, tarladan buğdayları kaldırmış. Kardeşi koyunlarla birlikte köye dönmeyince, Ahmet ile annesi çok büyük darlığa düşmüşler. Yarı aç yarı tok günlerini geçirmeye başlamışlar. Kışın köyde iş olmadığı için, çalışkan Ahmet doğruca şehre gitmiş. Bir bakkal dükkanında çırak olarak çalışmaya başlamış ve biriktirdiği paraları annesine gönderip, onu geçindiriyormuş. Annesi ise her gün çalışkan oğluna dua ediyormuş. Ahmet, bir sabah dükkanı erkenden açmış. Tezgahın önünde, yerde bir kese duruyormuş. Keseyi eline alıp içine bakınca, içinde tam bin altın olduğunu görmüş. Ahmet, bu paraları alıp köyüne dönmeyi düşünmüş, ama birden kendisinin olmayan bir şeyi almanın doğru olmayacağını, bu parayı sahibine vermesi gerektiğini hatırlamış. Bakkal sahibi gelince, Ahmet, para kesesini ustasına vermiş. Ustası: Aferim evladım. Bu dürüstlüğünün karşılığını Allah mutlaka sana verecektir. demiş ve paranın sahibine teslim edilmesi için karakola götürmüş. Ekim zamanı, Ahmet ustasından izin isteyip köyüne dönmüş. Yine tarlasını güzelce sürmüş ve çil çil buğdaylar ekmiş. Annesi, oğluna öğlenleri yemek getiriyor ve ona sürekli dua ediyormuş. Hasat zamanı Ahmet, buğdayları biçmiş ve arabasına doldurmuş. O sene buğdaylar o kadar çok ve iri olmuş ki, ambarlara buğday taşımaktan yorulmuşlar. Ahmet kalan buğdayları da arabasına yükledikten sonra, köye doğru yola çıkmış. Bir yokuş başında atları aniden durmuş. Ahmet ne kadar uğraşsa da hayvanlar bir adım bile atmamış. Çaresiz, orada yatmaya karar vermiş. Sabah uyandığında birde ne görsün! Arabadaki buğdayların hepsi altın olmamış mı! Şaşkınlıktan neredeyse küçük dilini yutacakmış. Buğdayların nasıl altın olduğunu düşünürken, arabanın içinden küçücük bir adam çıkmış. Şaşırmana gerek yok evladım. Bu altınların hepsi senin helal parandır. Sen babanın vasiyetini tuttun. Dürüst ve namusluca çok çalıştın ve yerde bulduğun parayı sahibine iade ettin. Bu buğdaylar, dürüstlüğün sayesinde altın oldu. Kardeşin Mehmet ise tam aksine babanın sözünü dinlemedi. Sizleri hiç düşünmeden zevk ve sefaya daldı. Sonra da cezasını buldu. deyip ortadan kaybolmuş.


Gecelerden bir gece, sevgili aynacık bakın neler anlatmaya başlamış. Bir gün ülkenin küçük kasabalarından olan Yitan'da şöyle bir haber yayılmış: Güzel başkentimizde bir Akıl Okulu varmış. Her kim o okula giderse orada ona akıl öğretiliyormuş. Herkes bu haberi şaşkınlıkla birbirine anlatıyormuş. Şehrin en zenginlerinden olan bir adam da bu haberi duyunca kahkahalarla gülmeye başlamış: Efendim, hayatımda hiç bu kadar komik bir şey duymamıştım. Bir insan akıllıysa akıllıdır. Sonradan akıl kazanılır mı hiç? Olacak şey midir? Duyulmuş mudur? Görülmüş müdür? Bu adam çok zengin olduğu için çocuklarının hiçbirisini okutmamış. Öyle çok parası varmış ki, istese şehrin tamamını satın alabilirmiş. Fakat çocuklarına devamlı şöyle diyormuş: Şükürler olsun çok paramız var. Yine de paramıza para katmalıyız. Ne kadar çok kazanırsak o kadar güçlü oluruz. Çocuklarından biri ise, babasının bu düşüncesine katılmıyormuş. Devamlı; Babacığım, okumak gibisi var mıdır, diyormuş. Bak ne çok paramız var. Ama bu parayla bilgi satın alamayız. Buna kimsenin de gücü yetmez. Neden okumayı kötü görüyorsun? Adam, çocuğunun bu sözlerini günlerce, gecelerce düşünmüş durmuş. Sabahlara kadar sayıklar olmuş: Akıl Okulu, Akıl Okulu Bir sabah dayanamamış ve kararını vermiş: Böyle olmayacak. Şu Akıl Okulu neymiş gidip göreceğim. Adam yolculuk için hazırlanmış. Atına binmiş ve yola koyulmuş. Günler geçmiş. Geceler geçmiş. Memleketinden ayrılalı tam otuz-iki gün olmuş. Günün birinde, yolda ağır ağır yürüyen bir ihtiyara rastlamış. İhtiyarın gözleri görmüyormuş. Adam bu ihtiyarın haline acımış. Yanına yaklaşarak; Ey yolcu, nereye gidiyorsun, diye sormuş. İhtiyar da başkente gitmek istediğini söylemiş. Bunun üzerine adam atından inmiş ve ihtiyarı atına bindirmiş: Ben de başkente gidiyorum, demiş. Bir günlük yolum kaldı. Birlikte konuşa konuşa gideriz. İhtiyar atın üzerinde, adam yaya yolculuklarına devam etmişler. Şehre vardıkları zaman adam ihtiyara; İşte başkente geldik, demiş. Burada inebilirsin. Fakat ihtiyar, adama şunları söylemiş: Madem bir iyilik yaptın, bunun gerisini de getir. Beni şehrin meydanına kadar götür. Ondan sonra var git nereye gideceksen. Adam hiç karşı çıkmamış ve tamam demiş. Beş-on dakika sonra şehrin meydanına gelmişler. Tam bu sırada ihtiyar bağırmaya başlamış: İmdat!.. Yardım edin. Bu adam atımı çalmak istiyor. Bu garibana yardım elini uzatacak yok mu? İmdat!.. Meydandaki insanlar koşa koşa gelmişler onların yanına. İhtiyar kör olduğu için ona acımışlar ve adamı suçlamışlar: Utanmıyor musun bu yaşta hırsızlık yapmaya. Hem de kör bir adamın atını çalmaya çalışıyorsun. Adam haykırıyormuş: Hayır, yalan söylüyor. Bu at benim. Onu yoldan ben aldım. İhtiyardır, yorulmasın, bir iyilik yapmış olayım, dedim. Bu at benim. Ben hayatımda hırsızlık yapmadım. O yalancıdır. Fakat gelgelelim insanlar adamı dinlememişler. Atı, kör ihtiyarı ve adamı doğruca şehrin hakimine götürmüşler. Hakim önce kör ihtiyarı, sonra adamı dinlemiş. Ardından da şöyle demiş: Bana bir baytar, bir nalbant, bir de saraç çağırın. Hemen gelsinler. Bekliyoruz. Adam bu üç kişinin neden çağrıldığını bir türlü anlayamamış. Kimseye de soramamış. Mecburen çağırılanların gelmesini beklemiş. Kısa bir zaman sonra da hepberaber gelmişler. Hakim gelenleri tek tek huzuruna kabul etmiş. Önce baytar alınmış odaya. Hakim ona sormuş: Ata bak. Bu at hangi memlekete aittir? Baytar şöyle karşılık vermiş: Çok fazla incelemeye gerek yok. Bu at bu şehirden alınmamış. Yitan yöresine ait bir aittir. Adam kendi memleketinin ismini duyunca hayretler içinde kalmış. Bu sefer de hakim nalbantı çağırmış ve ona; Sen de bu atın nerede nallandığına bak, demiş. Nalbant biraz inceledikten sonra şunları söylemiş: Bu at burada nallanmamış. Yitan yöresinde atlar böyle nallanır. Bizimkine benzemez. Adam yine şaşırmış. Kendi kendine, Nasıl bilebilirler? diye sorup duruyormuş. Hakim son olarak saraca; Bu atın koşumlarını incele, demiş. Nasıl eyerlenmiş? Saraç hiç beklemeden cevap vermiş: Efendim, ilk bakışta bizim yöremize ait olmadığı anlaşılıyor. Yitan yöresinin koşum şeklidir bu. Hakim cevapları aldıktan sonra atın sahibine dönerek; Evet, sen doğru söylüyordun, demiş. Bu at senin. Artık atını alıp gidebilirsin. İhtiyara da gereken ceza verilecektir. Hiç meraklanma. Fakat adam dayanamayarak hakime sormuş: Siz böyle bir şey yapmayı nasıl düşündünüz? Bu adamlar, bu atın Yitan yöresine ait olduğunu nereden anladılar? Lütfen bana söyler misiniz bütün bunlar nasıl olabiliyor? Hakim adamın sorusuna gülerek cevap vermiş: Ben ve bu gördüğün herkes, bu şehirdeki Akıl Okulu'nu bitirdik. Her şeyi o okulda öğrendik. Orada doğrunun nerede ve nasıl bulunacağı öğretilir. Adam böylece Akıl Okulu'nun ne anlama geldiğini yaşayarak öğrenmiş. Heyecanla memleketi olan Yitan'a dönmüş. Bütün olanları ailesine ve arkadaşlarına anlatmış. Sonra da bütün çocuklarını bu Akıl Okulu'na göndermiş. Anlamış ki, herkeste akıl var, ama onu kullanabilmek için eğitim gerekiyor Naz Ferniba


Eski çağlarda Şahimerdan isimli bir han yaşarmış. Han, bir gün bütün halkı toplamış ve onlara şöyle bir vazife vermiş: -Şu soruların cevabını en kısa zamanda bulun: Doğu ile batının arası kaç günlük yol? Allah, şu anda ne yapıyor? Bu iki sorunun cevabını üç gün içinde bulamazsanız hepinizin boynunu vururum!.. Hanın fermanına uymak lazım, yoksa sonunda ölüm var. Ahali, üç gün düşünmüş taşınmış; fakat soruların cevabını bulamamış. Verilen üç gün bittikten sonra cellatlar, halkı sorgu alanına toplamışlar. Fakat, hanın sorularının cevabını hiç kimse bilmiyormuş. Yüce dağın eteklerinde koyun güden bir çoban, ahalinin müşkül halini görmüş. Yoldan geçen bir atlıya ne olup bittiğini sormuş. Yolcu şöyle demiş: Han, halkına 'Doğu ile batının arası kaç günlük yol? Allah, şu anda ne yapıyor?' diye iki soru sordu. Soruların cevabını bulmak için de üç gün mühlet verdi. Bugün belirlenen vakit bitti. Fakat, henüz hiç kimse soruların cevabını bulabilmiş değil. Halkın böyle yorgun, bitkin ve üzgün olmasının sebebi ise ölüm korkusu... Çoban, bu üzücü durumu öğrendikten sonra atın terkisine binmiş ve ahalinin toplandığı sorgu alanına gelmiş. Bütün halk toplandıktan sonra han, tahtına oturmuş: Sorularımın cevabını bulan huzuruma gelip cevap versin. diye buyruk vermiş. Meydana toplananların başları öne eğilmiş, ödleri kopmuş korkudan. Herkes 'Sonumuz geldi.' diye düşünürken, üstünde ak kaftanı, başında eski püskü başlığı ile bir genç, kalabalığı yara yara öne çıkmış: Çoban cevabı buluyor -Hakanım, sorularınızın cevabını ben buldum, diyerek hanın huzuruna varmış. Bu durumu gören ahali, şaşkınlıktan adeta donakalmış. -Sorulara doğru cevap veremediğin takdirde başını alacağımı biliyorsun, değil mi? diye sormuş han, sert bir tavırla. Biliyorum, sultanım... Öyle ise söyle bakalım: Doğu ile batının arası kaç günlük yol? Yalnızca bir günlük yol, hakanım. Nereden biliyorsun öyle olduğunu? Eğer doğu ile batının arası iki günlük yol olsaydı, güneş yarı yolda kalırdı. Fakat öyle olmuyor; güneş sabahleyin doğudan doğuyor, akşamleyin de batıdan batıyor. Demek ki bu mesafe sadece bir günlük yol... Bundan sonra han; -Allah şu anda ne yapıyor? diyerek ikinci sorusuna geçmiş. Çoban bu sefer şöyle cevap vermiş: Hakanım, tahttan inerek yerinizi bana verin. Yerinize geçerek cevap vermek istiyorum. Han, çobanın bu ricasını kabul etmiş; yerinden kalkarak aşağı inmiş. Delikanlı, tahtın üstüne çıkarak ahalinin de işiteceği şekilde şöyle demiş: Yüce Allah, şu anda çobanı hanlığa, hanı da çobanlığa tayin ediyor. Han, delikanlının bu cevabını da kabul etmiş. Böyle hazırcevap olana baskı yapılmaz, demiş ve meydana toplanan halkı da dağıtmış. O günden sonra halk, çobana büyük saygı göstermeğe başlamış. Bir müşkülü olan ondan akıl sorar olmuş.


Bir varmış, bir yokmuş... Evvel zaman içinde, zenginlerden zengin bir adam varmış. Zengin adam, bir gün üç oğlunu da yanına çağırarak demiş ki: Sevgili yavrularım, bakın artık saçım sakalım iyiden iyiye aklaştı. Daha ne kadar yaşayacağım belli değil ama her halde günlerim sayılı. Ölmeden önce malımızı aranızda bölmek istiyorum. Ne olur ne olmaz, belki ben öldükten sonra aranızda anlaşamaz, kavga edersiniz. Halbuki ben, sizin kardeş kardeş, birbirinizi severek yaşamanızı istiyorum. Zaten kardeşlere yakışan da budur. İhtiyar adam, sözlerine şöyle devam etmiş: Şimdi her birinize birer kese altın vereceğim. İstediğiniz yere gidin. Üç yıl dolmadan buraya dönmeyin. Üç yıldan sonra döndüğünüz zaman, her biriniz bana bu üç yıl içinde neler yaptığınızı, altınları nerelere harcadığınızı anlatacaksınız. Hanginizin yaptığı işleri daha çok beğenirsem, mallarımı, paralarımı ona vereceğim. Üçünüz de beni memnun ederseniz, mallarımı aranızda eşit olarak paylaştırırım. Haydi şimdi yolunuz açık olsun evlatlarım. Çocuklar hemen hazırlığa başlamışlar. İşlerini bitirdikleri zaman gelip babalarının elini öpmüşler. Atlarına binip yola çıkmışlar. Üçü birlikte bir zaman gittikten sonra, önlerine üç yol çıkmış. Büyük kardeş sağdaki, ortanca kardeş ortadaki, küçük kardeşte soldaki yola koyulup uzaklaşmışlar ... Günler günlerle birleşiverip aylar olmuş. Aylar aylarla birleşiverip yıl olmuş ta kimse farkına varamamış. Derken efendim, baharlar yazları, yazlar da kışları kovalamış ... Yel esmiş, sel gelmiş, üç yıl gelip çatmış ... Zenginler zengini ihtiyar, etrafındaki adamlara: Artık demiş, çocuklarım nerede ise gelirler. Hasretlik çöktü içime ... Daha sözünü bitirmemiş ki, adamlardan biri gün doğusunu göstererek: Gelenler var! demiş, her halde sizin çocuklardır .. , Hep birden o tarafa bakmaya başlamışlar. Tozu dumana katarak bir şeydir geliyor. Gele gele büyük oğlan çıkagelmiş. Arkasında da birbirinden babayiğit kırk atlı varmış. Hemencecik koşup babasının elini öpmüş, Derken, arkadan ortanca oğlan görünmüş. Onun yanında da yüz tane deve varmış. O da gelip babasının elini öpmüş. En sonra küçük oğlan gelmiş. O da kırk katırın üzerinde kırk erkek çocuk getirmiş. Çocukları yere indirdikten sonra gelip babasının elini öpmüş. Katırlardan inen çocuklar da gelip ihtiyar adamın elini öperek bir kenara çekilmişler. İhtiyar zengin, yanındaki adamlara: İzin verirseniz demiş, oğullarım bu güne kadar neler yaptıklarını anlatsınlar. Orada bulunanlar: Hay hay demişler, biz de merak ediyorduk zaten ... Önce büyük oğlan söze başlamış: Az gittim, uz gittim ... Dere tepe düz gittim ... Altı ay bir güz gittim ... Öyle bir yere vardım ki, her taraf ormanlık. .. Pınarlardan buz gibi sular akıyor, kayalıklarında keklikler sekiyor, yaylalarında geyikler, ceylanlar dolaşıyor ... İnsanların yüzlerinden de kan damlıyor ... Şu kırk babayiğidi oradan aldım. Onlara ata binmeyi, kılıç kuşanmayı öğrettim. Bana vereceğin malları, paraları bu adamlar koruyacaklar. İhtiyar baba, büyük oğluna hiç bir şey söylememiş. Dönüp ortanca oğluna bakmış. Ortanca oğlan, sıranın kendisine geldiğini anlayarak konuşmaya başlamış: Az gittim, uz gittim ... Dere tepe düz gittim ... Altı ay bir güz gittim. Öyle bir yere geldim ki, insan ayağını uzatıp otursa da hiç iş görmese, aç kalmaz. Giderken bana verdiğin altınlarla şu 100 deveyi aldım. Ama, görüyorsunuz, öyle develer ki; her biri bir kese altın eder. Burada onları satarak zengin olacağım. Fazla mal göz çıkarmaz ya .. . Ortanca oğlan sözlerini bitirince, ihtiyar baba ona da bir şey söylememiş. Sıra küçük kardeşe gelmiş. O, demiş ki: Az gittim, uz gittim ... Dere tepe düz gittim ... Altı ay bir güz gittim. Bir ulu su başına vardım ... Öyle bir su ki; kızıl akar, boz akar, durmaz yatağını yıkar. Sordum, araştırdım, öğrendim ki; bu su nice yiğitleri almış, nice gelin duvakları yutmuşta, nice çocukları yetim bırakmış. Dört bir tarafa haberci gönderip ustalar getirttim. Kavakları kırdırıp suyun üzerine köprü kurdurdum. O suyun yetim bıraktığı çocukları da toplayıp buraya getirdim. Mallarını kime verirsen, bu çocuklar onun evlatları olacak. O, bu çocukları büyütüp yetiştirecek. Hem iyilik yapmış, hem de memlekete faydalı insanlar kazandırmış olacak. Küçük oğlan sözlerini bitirdiği zaman, ihtiyar babanın yüzü gülüyormuş. Öteki kardeşler, babalarının bu halinden bir şey anlamamışlar. Fakat o, bastonuna dayanarak ayağa kalkmış, eliyle işaret ederek küçük oğlunu yanına çağırmış. Eğilip onu alnından öptükten sonra: Aferin sana! demiş, Üçünüzün içinde ben yalnız senin yaptığın işi beğendim. Paralarımın, mallarımın hepsi de senindir! Bu yetimlere sen babalık edeceksin. Büyük ağabeyin adamlarıyla seni koruyacak. Küçük ağabeyin de develeriyle senin vereceğin işleri görecek. Sen de hepsine baş olacaksın. Bunu hak ettin!


Günlerin birinde bir dana, bir keçi ve bir kene, ortak ekin ekmeye çıkmışlar. Buldukları boş bir yere ekin ekecekleri sırada, bir tilki gelip: Burası benim atarımdan kalma miras malımdır. Beni ortak etmezseniz size burada ekin ektirmem! demiş. O zaman dana: Olur, seni de ortak ederiz. demiş. Ondan sonra tilki: Gidip size saban getireyim. deyip gitmiş. Tilki, gidip bir daha dönmemiş. Diğerleri buğdayı ekip biçmişler. Harman çıkarıldıktan sonra tilki dönüp gelmiş. Dana, tilkiyi görünce: Vay tilki dost! Sen bir gün bile gelip çalışmadın. Onun için sana herhangi bir şey vermeyeceğiz. demiş. Bunun üzerine tilki: Gelin harmana kadar koşalım, kim daha önce varırsa harman onun olsun. Arkaya kalana bir şey verilmesin. demiş. O zaman kene: Gelin öyle yapalım. demiş. Bu fikre hepsi razı olmuş. Yarış başlar başlamaz tilki öne geçmiş. Akıllı kene de tilkinin kuyruğuna yapışmış. Tilki, varıp harmanın üstüne oturacağı sırada: Vay beni öldürdün! diye kene alttan bağırmış. Tilki ona: Ne zaman geldin? diye sormuş. Kene de: Ay ben biraz önce geldim. demiş. Böylece harmanı kene kazanmış. Kene, dana ve keçi harmanı paylaşmışlar. Tilki ise kötü niyetinin kurbanı olup yiyeceksiz kalmış.


Çok çok eski bir çağda, ne ovada ne dağda, ne bostanda ne bağda... Ne Hint'te ne de Çin'de, Bağdat ili içinde bir Alaaddin varmış, sessiz sakin yaşarmış. Henüz bir çocukmuş Alaaddin. Gün boyu kırda bayırda gezer, arkadaşlarıyla oynarmış. Bir gün gene oyuna dalmışken bir adam yaklaşmış yanına. Sen Hamza oğlu Alaaddin değil misin? diye sormuş. O da: Evet, ben Alaaddin'im. Ama babam Hamza öleli çok oldu, demiş. Adam kesesinden birkaç altın çıkarıp Alaaddin' in avucuna bıraktıktan sonra: Ben senin amcanım Alaaddin, demiş. Hadi, beni evinize götür. Aldığı altınlarla gönlü yumuşayan Alaaddin, adamı evlerine götürmüş. Annesi kapıyı açınca da adam: Ben Alaaddin'in amcasıyım, diye söze başlamış ve devam etmiş. Sizler beni tanımazsınız. Çünkü ben bu ülkeden ayrılalı çok yıllar oldu. Uzaklara gittim, zengin oldum. Şimdi döndüm ama kardeşimin ölmüş olduğunu öğrendim ve üzüldüm. Ama sizlere kavuştum ya şükür Allahıma! O gece yemek yiyip uzun uzun söyleşmişler ve yatmışlar. Ertesi sabah amcası Alaaddin'i alarak gezmeye çıkarmış. Yürümüşler yürümüşler ve şehir dışına çıkarak suların şarıldadığı, ağaç dallarında kuşların ötüştüğü güzel bir yere gelmişler. Küçük yeşil bir alanın tam ortasında kocaman bir kaya duruyormuş. Amcası Alaaddin'e çevreden birkaç kuru odun toplayıp kayanın dibinde bir ateş yakmasını söylemiş. Alaaddin söylenenleri çabucak yapıp odunları ateşlemiş. Amcası önce, bir kutudan bir miktar toz serpmiş ateşe. Alevler bir anda sönüp etrafı koyu bir duman kaplamış. Alaaddin şaşkın şaşkın bakınırken amcası: Kaldır şu kayayı. İnan hiç zorlanmayacaksın, demiş. Ve dediği gibi olmuş. Alaaddin kayanın bir ucundan tuttuğu anda bir tüy gibi kaldırıvermiş havaya. Kayanın altında aşağılara doğru inen karanlık bir delik belirmiş. Amcası parmağından çıkardığı bir yüzüğü Alaaddin'e uzatmış. Bu yüzüğü kendi parmağına tak. Bu, sihirli bir yüzüktür. Şimdi bu delikten gir ve yürü. Aşağıda altın, gümüş, zümrüt ve yakuttan yapılmış çok değerli eşyalar göreceksin. Sakın hiç birine dokunma. Yalnızca duvarda asılı olan eski bir lambayı al ve dön. Bir aksilik olursa da parmağındaki sihirli yüzüğü kullan. Alaaddin deliğin ağzından bakınca, aşağılara uzayan bir taş merdiven görmüş. Basamakları dikkatle inerek lambayı aramaya başlamış. Sağında solunda pek çok değerli eşya varmış ama hiç birine dokunmamış. Sonunda, duvarda asılı olan eski lambayı bulmuş ve uzanıp aldıktan sonra geldiği yollardan geri dönüp deliğin alt eteğine varmış. Seslenmiş yukarıya. Geldim amca! Uzat elini de beni yukarıya çek! Amcası deliğin ağzından seslenmiş. Sen önce lambayı at hele! Bu öneride bir kötü niyet kokusu alan Alaaddin, lambayı vermek istememiş ve yeniden seslenmiş. Lamba koynumda, çıkaramıyorum. Sen beni yukarıya çek hele! Bu sözlerden kuşkulanan amcası, Alaaddin'in lambayı kendisine vermeyeceğini sanmış ve: Öyleyse geber orada! diye haykırarak kayayı deliğin ağzına itmiş, kapatmış. Meğer adam, Alaaddin'in amcası değil, lambayı ele geçirmek isteyen Afrika'lı bir sihirbazmış. İçeride kalan Alaaddin, çaresizlik içinde bir taşa oturup parmağındaki yüzükle oynamaya başlamış. Ve o anda karşısında bir dev belirmiş. Ben bu yüzüğün kölesiyim. Siz de benim efendim. Dileyin benden ne dilerseniz! Şaşkınlığa kapılan Alaaddin kendini çabuk toparlamış ve: Beni hemen evime götür! Emrini vermiş. Göz açıp kapayıncaya kadar da kendini evinde, annesinin yanında bulmuş. Büyük bir heyecanla başından geçenleri anlatmış annesine. Adamın amcası olmadığını, gerçekte kötü niyetli bir sihirbaz olduğunu, yer altına inişini ve bulduğu lambayı bir bir söylemiş. Sonra da lambayı koynundan çıkarıp annesine vermiş. Annesi eski ve tozlu lambayı temizlemek için bir bezle ovalarken güçlü bir ışık bulutu çıkmış lamba içinden. Bu ışık bulutunun ortasında da yüzükteki devden daha iri bir dev belirmiş. Ben bu lambanın kölesiyim. Sizler de benim efendilerim. Dileyin benden ne dilerseniz! Karınları çok aç olan Alaaddin ve annesi yiyecek dilemişler hemen. Bir anda oda en güzel ve zengin yiyeceklerle dolmuş. Yemişler içmişler ve bundan böyle refah ve mutluluk günlerinin başladığına inanmışlar. Aradan günler aylar geçmiş. Alaaddin bir gün şehirde gezinirken dört güçlü adamın taşıdığı bir tahterevan içinde ülkenin güzeller güzeli prensesini görmüş ve görür görmez de aşık olmuş. Bu aşk zamanla öyle işlemiş ki içine, yemeden içmeden kesilmiş, ağzını açıp bir söz söyleyemez olmuş. Zavallı anası, Alaaddin'e bakar bakar çaresiz kalırmış. Arada bir de: Yapma oğul etme oğul. Gel vazgeç bu sevdadan. Ülke prensesi bize gelin gelir mi hiç? diye yalvarırmış ama boşuna. Alaaddin gözlerini anasının gözlerine diker, acımalı bakarmış öyle. Bakmış ki oğlu cayacak cinsten değil prensesi babasından istemeye karar vermiş. Lambanın devine bir sandık dolusu altın ve ziynet eşyası getirterek Bağdat Prensi'nin sarayına gitmiş. Prens açılan sandıktaki birbirinden kıymetli taşları görünce öylesine etkilenmiş ki kızını Alaaddin'e vermeyi kabul etmiş. Güzel prensesle Alaaddin görkemli bir düğünden sonra evlenmişler. Alaaddin, lambanın devinden kocaman bir saray istemiş. Karısıyla bu saraya yerleşerek sevgi dolu, mutluluk dolu günler yaşamaya başlamışlar. Ama gelin görün ki Afrika'lı sihirbaz unutamamış Alaaddin'i. Memleketine döndükten sonra bir gün, onun yer altında kalarak ne gibi zorluklar ve acılar çektiğini görmek ve keyiflenmek istemiş. Yanında devamlı taşıdığı sihirli tozu çıkarıp ocaktaki alevler üzerine atmış; o an ortalığı saran yoğun bir duman sütununda Alaaddin'in tüm yaşam hikayesini ayrıntılarıyla görmüş. Gördükleri karşısında derin bir kıskançlık ve üzüntüye kapılmış sihirbaz. Lambayı onun elinden almayı kafasına koymuş ve Alaaddin'in ülkesine gelerek sarayın önünde gezinmeye başlamış. O gün de Alaaddin avda imiş. Bunu fırsat bilen sihirbaz: Eski lambalar alırım! Yenileri ile değiştiririm! diye bağırmaya başlamış. Prensesin hizmetçilerinden biri bu sesi duyarak pencereye çıkmış. Efendimin eski bir lambası var. Dur sana getireyim. Avdan dönünce yeni bir lamba görüp sevinecektir, demiş ve sihirli lambayı sihirbaza vererek yerine yeni bir lamba almış. Sihirbaz lambayı alınca devi çağırmış ve ondan, içindekilerle birlikte prensesin sarayını Afrika'ya götürmesini istemiş. Alaaddin avdan dönüp sarayını yerinde göremeyince dünyalar başına yıkılmış sanki. Ama hemen parmağındaki sihirli yüzük gelmiş aklına. Yüzükteki devi çağırıp ona kendini Afrika'daki saraya götürmesini emretmiş. Saraya varınca karısından olup biteni öğrenmiş. Ve o an, sihirbazı öldürmeden ondan kurtuluş olmadığını anlamış. Sihirbazın karyolası başucunda Çin seramiğinden özel bir bardağı varmış. Her gece yatmadan önce mutlaka bu bardaktan birkaç yudum su içer, öyle uykuya dalarmış. Alaaddin, gündüz vakti kimseye görünmeden odaya girmiş, bardağın içine bir parça toz zehir karıştırmış ve geceyi beklemiş. Gece olup yatma vakti gelince sihirbaz odasına çekilmiş, bardağı başına dikip son damlasına kadar içmiş. Sonra da yatağının üzerine cansız düşüvermiş. Sihirbazın öldüğünü anahtar deliğinden gören Alaaddin odaya girerek sihirli lambayı saklı olduğu yerde bulup almış. Devi çağırmış ve sarayını yeniden eski yerine götürmesini emretmiş. Alaaddin, güzel karısı ve sadık dostlarıyla görkemli sarayında uzun, mutlu bir yaşam sürmüş.


Evvelki zamanlardan bir zamanda bir hükümdar varmış. Bu hükümdar, halkın durumunu bizzat yakından takip edermiş. Bir gün ava çıkmış, uzaklarda bir Türkmen köyü görmüş. Tek başına o köye yaklaşmış. Genç bir çoban görmüş. Çok susayan hükümdar, genç çobandan su istemiş. Çoban, büyük bir saygı ile: Hükümdarım, babam şu tepenin ardına su almaya gitti. Gelince, o sudan içersiniz. Çünkü, pek şifalıdır. demiş. Fakat, çoban biraz zaman geçtikten sonra eve gitmiş, bir tas su getirmiş. Hükümdar, suyu içtikten sonra: Ey çoban, babanın su getirmesini neden beklemedin? diye sormuş. Çoban: Siz, biraz önce terliydiniz. Suyu hemen içseydiniz, sizi rahatsız edecekti. O yüzden biraz bekledim. Kusurumu bağışlayın. karşılığını vermiş. Çobanın bu inceliğinden ve saygısından dolayı pek memnun kalan hükümdar, onu saraya getirmiş. İpekli elbiseler giydirmiş. Bundan sonra sarayda kalmasını söylemiş. Çoban, çarığını ve postunu kaldığı odanın bitişiğindeki odanın duvarına asmış. Her sabah bu odaya girer: Sakın kendini büyük görme. Unutma ki, sen eskiden şu çarıkla postu giyerdin! diyerek odasından çıkarmış. Bazı saray görevlileri hükümdara: Hükümdarımız, bu çoban, odayı devamlı kapalı tutuyor. Galiba, altın gümüş biriktirip saklıyor! diyerek şikayette bulunmuşlar. Bunun doğru olup olmadığını anlamak isteyen hükümdar, derhal odanın aranmasını emretmiş. Odaya girenler, bir çarık ve bir posttan başka bir şey bulamamışlar. Odanın içini kazmışlar. Ne altın, ne gümüş bulabilmişler. Doğruyu padişaha mecburen söylemişler. Padişah, çobana iftira atanları tutuklatmış. Sonra, çobanı huzuruna çağırıp şöyle demiş: Bundan sonra, sarayın hazine başkanı sen olacaksın. Çoban, böylece alçakgönüllü olmasının ve doğruluğunun ödülünü almış. Hükümdar da iftiracılara hak ettikleri cezayı vermiş. İnsan ne kadar yükselirse, gönlü o kadar alçalmalıdır.Denis Diderot


Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, memleketin birinde Ali Baba ve Kasım adlı iki kardeş yaşarmış. Bunlar yoksul aile çocuklarıymış. Kader bu ya, Kasım, mal dal sahibi çok zengin bir kadınla evlenmiş. Ali Baba'nın şansı açık değilmiş. Çulsuza, çulsuz yakışır! deyip, yoksul bir kadınla evlenmiş. Gel zaman, git zaman... Derken, üç eşeği olmuş. Ali Baba onları önüne katar, ormanda odun kesip ailesine bakarmış. Yine böyle odun yaptığı bir gün, uzaktan yanına doğru birçok atlının geldiğini görmüş. Soyguncu olabileceklerini düşünüp bir ağacın tepesine çıkmış. Atlılar, tam da onun gizlendiği ağacın altında durmuşlar. Ali Baba üşenmemiş, adamları saymış. Kırk kişi oldukların öğrenmiş. Eşkıya bellediği bu adamlar, hırsızmış. Ali Baba korkmuş, üstüne uzandığı ağacın dalına yapıştıkça yapışmış, hiç kıpırdanmamış. Gelenler, atların üzerindeki torbalarını sırtlanmışlar, önderlerinin peşinden yürümüşler. Torbaları ağır olduğundan, taşımakta güçlük çekiyorlarmış. Bu hırsızların başı, karşıdaki koca kayanın yanına gidince, seslenmiş: Açıl susam, açıl! demiş. O da ne? Koca kaya açılmış, hırsızlar sırtlarındaki torbalarıyla birlikte bu kapıdan içeri girmişler. Son hırsız da içeri girince, kaya kendi kendine kapanıvermiş. Ali Baba, olduğu yerde kalmış. Az sonra adamlar, kayanın önünde görünmüşler. Başları, bu defa da şöyle demiş: Kapan susam, kapan! Koca kaya, hemen kapanıvermiş. Ağacın altında bıraktıkları atlarına binip çekip gitmişler. Ali Baba, hemen ağaçtan inmiş. Doğruca karşıdaki koca kayanın yanına gitmiş. Aklında tuttuğu sözlerden ilkini söylemiş. Açıl susam, açıl! Koca kayanın kapısı açılıvermiş. Ali Baba, oldukça aydınlık ve geniş olan girişi görünce şaşırmış. İçeride, yığın yığın altınlar, gümüşler, elmaslar, ipekli kumaşlar, içi para dolu sandıklar varmış. Ali Baba, sağına soluna bakmış, köşede gördüğü çuvalların üç tanesini altınla doldurup, hızla dışarı çıkmış.Çuvalları eşeklerine yükleyerek şehrin yolunu tutmuş. Eve gelince karısı gözlerine inanamamış. Ali Baba, ne olduğunu karısına anlatmış. Karısı sevinmiş, taşınan çuvalları tek tek boşaltmaya başlamışlar. Karısının aç gözlülük damarı kabarmış, bütün altınları saymak istemiş. Ali Baba; Hayır! demiş. Bir çukur kazarak gömelim! Ama karısı altınlarının sayısını bilmek istiyormuş. Kocasına: İstersen dışarı çık, çukur kaz. Ben de varıp gideyim, komşudan bir ölçek alayım. Aşağı yukarı ne kadar paramız var, hiç olmazsa bunu öğreniriz, olmaz mı? demiş. Ali Baba, onu uyarmış: Karıcığım, orada burada sakın ağzını yayma! Bu iş, gizli iş. İkimizden başka hiç kimse bunu duymamalı. Karısı: Duymayacak! deyip, kocasını inandırmış, Ali Baba'nın kardeşi Kasım'ın evine gitmiş. Avluda gördüğü eltisinden bir ölçek istemiş. Kasım'ın karısı sormuş: Ölçek mi? Hangisini istiyorsun? Büyüğünü mü, küçüğünü mü? Küçüğü benim işimi görür. Kasım'ın karısı Ali Baba'nın fakir olduğunu biliyordu. Ne ölçeceklerini merak ederek ölçeğin altına bir kat koyu bal sürmüş. Ali Baba'nın karısı evine dönünce altınları ölçmeye başlamış. Kocası, onun ölçüp bir kenara ayırdıklarını götürüp kazdığı çukura gömmüş. İş bitince aldığı ölçeği, bekletmemiş, hemen geri vermiş. Ancak ölçeğin altına üstüne bakmamış. Kasım'ın karısı ölçeğin dibine yapışıp kalan nal gibi altını görünce şaşıp, kalmış. Ali Baba'nın bu kadar çok altını var, ha!.. Nereden almış ki?.. diye düşünmeye başlamış. Düşündükçe nerdeyse aklını oynatacakmış. Akşam olmuş. Kocası Kasım'ı büyük bir heyecanla kapıda karşılamış. Hemen adamcağıza çıkışmış. Zenginlikte, Ali Baba aranızda yarışsanız sana sıfır çektirir. Biliyor musun, sen altınlarını ocak başına oturup tane tane sayarken, Ali Baba, ayarla ölçüyor. Kasım, şaşırıp öylece kala kalmış. Karısı, olup biteni ona da anlatmış. Kasım, Ali Baba'yı kıskanmış. Sabah olur olmaz erkenden kalkıp kardeşi Ali Baba'nın evine gitmiş, kardeşine çıkışmış. Ali Baba!, demiş, Hani sen fakirdin? Küp küp altınlarını neden bizden sakladın? Demek öyle ha? Neredeymiş bu altınlar Şimdi anlamazlıktan geliyorsun değil mi? Verdiğimiz ölçeğin dibine yapışan nal gibi altınlardan daha kaç tane var? Ali Baba kardeşi duyduklarını, başkasına söylemesin diye, gömdükleri altınlarının yarısını ona vermiş, başka kimselere söylememesini sıkı sıkı tembih etmiş. Kasım yaygarayı basmış: Bu hazinenin yerini ben de görmeliyim. Götürüp göstermezsen, herkese söylerim. Bunda bir kötülük düşünmeyen Ali Baba; Yarın sabah olunca yola çıkarız. Seni oraya götüreceğim. demiş, kardeşini evine uğurlamış. Kasım, sabah olunca Ali Baba'yı beklemeden ormana gitmiş. Koca kayaya gelince Ali Baba'dan öğrendiği sözleri tekrarlamış: Açıl susam, açıl! demiş. Emri alan kapı, hemen açılmış. İçeri dalan Kasım'ın gözleri kamaşmış. Tıka basa dolu hazineyi görmüş. Yanında getirdiği bütün çuvalları doldurmuş. Son çuvalı da doldurduktan sonra çıkış kapısına yönelmiş. Ancak işin kötüsü, en umulmazı başına gelmesin mi? Kasım, kapıyı açacak sihirli sözleri bir türlü hatırlayamamış. Ne söylediyse mümkünü yok, kapı açılmamış. Korkusundan ölüp ölüp dirilmiş. Can derdine düşmüş, kaçacak yer aramış. Ama başka hiçbir delik, hiçbir iz bulamamış. Öğle zamanı haramiler mağaralarına gelmişler. Kasım'ın, atını görüp şüphelenmişler. Hazinelerinin bilinip bulunduğunu anlamışlar. Harami seslenmiş: Açıl susam, açıl! Kapı açılmış. Haramileri Kasım'ı yakalamış. Haramilerin başı konuşmuş: Sen kimsin? Ne işin var burada? Ben kasım. Ali babanın abisiyim, burayı bana o öğretti. Biraz daha altın almam için beni gönderdi. Beni affedin, ben suçsuzum. Ali babayı bulun. Kasım böyle söylese de haramilerin başı hemen onu sımsıkı bir iple bağlamış ve Kasım'dan evin yerini tarif etmesini istemiş. Kasım o kadar çok korkmuşki hemen yolu tarif etmiş. Haramilerin başı, kimsenin bu gizli mağaralarını öğrenmesini istemediğinden, onu da mağaraya getirip hapsetmek istiyormuş. O gece Kasım eve dönmeyince, karısı onu çok merak etmiş. Ali babanın evine gitmiş. Ağlaya ağlaya Kasım'ın eve gelmediğini, onu çok merak ettiğini anlatmış. Bunu duyan Ali Baba, Kasım'ın mağaraya gittiğini hemen anlamış. Kasım'ı aramak için evden çıkarken kapısında kocaman kırmızı bir çarpı işareti görmüş. Ali Baba, kendi kendine bu da nedir, diye söylenirken karısı: Bana bir iki dakika verin. diye oradan ayrılmış. Ali Baba'nın karısı çok akıllı bir kadınmış bunu haramilerin yaptığını anlamış. Gidip boyacıdan bir kutu kırmızı boya almış ve mahallede bulunun tüm evlerin kapısına çarpı işareti koymaya başlamış. Gece yarısı haramiler Ali Baba'yı yakalamak için sokağa girdiğinde tüm evlerde çarpı işareti görmüşler. Hangisinin Ali babanın evi olduğunu çözememişler. Kafaları karışan haramiler geri dönüp Ali Baba'nın evini iyice öğrenip gelmeye karar vermişler. Ertesi gün haramiler ,çevredeki esnaflardan Ali babanın evini iyice öğrenmişler. Haramilerin başı 40 küp almış ve bu küplerin 39'una haramilerini gizlice sokmuş. 40. küpe de yağ doldurup Ali babanın kapısını çalmış. Ali Baba'ya: İyi akşamlar, ben yağ tüccarıyım. Çok uzak yoldan geldim. Beni bu gece misafir eder misiniz? Size bir küp de yağ hediye ederim. Ali Baba çok iyi niyetli biri olduğundan yardımcı olmak isteyip kabul etmiş. Adamı içeri buyur etmiş, hep birlikte akşam yemeğine oturmuşlar. Ali Baba'nın karısı yemeğe biraz daha yağ eklemek için mahzene inmiş. Bu sırada etraftaki fısıltıları duymuş: Ne zaman çıkacağız? Zamanı geldi mi? Çıkalım mı? Haber bekleyin! Durumu anlayan Ali babanın karısı, hemen mutfağa geri dönmüş ve kocaman bir kazanda yağ kaynatmış. Kaynattığı kazandaki yağdan bir kepçe alıp küplerden bir tanesine dökmüş. Üstüne kızgın yağ gelen harami, çığlıklar atarak küpten fırlamış ve evden kaçmış. Bu sesten korkan diğer haramiler de ne olduğunu anlamadan teker teker küplerinden fırlayıp kaçmışlar. Olan bitenden haberi olmayan haramilerin başı içeride yemek yiyormuş. Zamanın geldiğini düşündüğü vakit bağırmış: Haramilerim çıkın dışarı vakit tamam! O da ne? Etrafta ses soluk yokmuş. Sonra elinde kepçeyle duran Ali Baba 'nın karısını görmüş ve hemen neler olduğunu anlamış. O da aynı duruma düşmemek için kaçmaya çalışınca, Ali baba ve oğlu onu yakalayıp sıkı sıkı bağlamışlar,ve muhafızlara teslim etmişler. Bundan sonra sıra abisi Kasım'ı kurtarmaya gelmiş, Ali Baba çabucak mağaraya gitmiş. Mağanın başında şöyle demiş: Açıl susam açıl! Kardeşini karşısında gören Kasım, sevinçten havalara uçmuş. Önemli olan şeyin mal mülk olmadığını anlamış. İkisi birlikte eve dönmüşler. Ali baba sayesinde o ülke bir daha haramileri hiç görmemiş. Mağarada bulunan altınları herkese eşit olarak dağıtılmış. Tüm ülke artık çok zengin olmuş. Ali Baba ve Kasım aileleriyle birlikte ömürlerinin sonuna kadar rahat ve mutlu yaşamışlar. Gökten düşmüş, üç sihirli elma. Biri bu masalı yazanın başına, biri dinleyenin, biri de okuyanın başına..


Evliyanın büyüklerinden ve alim bir zat olan Cüneyd-i Bağdadi Hazretleri, talebelerinden birini diğerlerinden daha fazla sever ve kıymet verirdi. Arkadaşları bundan dolayı onu kıskanırlardı. Şeyh hazretleri: Ben hepinizi bir imtihan edeceğim. dedi. Bir gün yirmi tavuk satın almalarını, her talebeye bir tane verip, hiç kimsenin görmediği bir yerde bu tavukları kesip getirmelerini emir buyurdu. Herkes birer tane tavuk alıp gitti, biraz sonra ellerinde kesilmiş tavukla döndüler. Ancak o talebe kesmeden geri geldi. Arkadaşları neden kesmeden geldin, diye sordular. Dedi ki: Hocam bana hiç kimsenin görmediği yerde kesmemi emretti. Ben de bunun için nereye gittimse başarılı olamadım. Çünkü Allahü Teala şüphesiz beni her yerde görüp gözetiyor. Benim ondan saklanabilecek gücüm kuvvetim de yok. Cüneyd-i Bağdadi Hazretleri böylece talebelerine ona neden kıymet verdiğini anlatmış oldu. Onlar da yaptıklarından dolayı pişman olup tövbe ettiler.


Allah'ı görmeyi ne çok istediğinizi biliyorum. Büyüklerinize, kim bilir kaç defa: Allah`ı niçin göremiyoruz? diye sormuşsunuzdur. Tıpkı balıklar gibi. Hani onlar da birbirine: Deniz diye bir şey varmış. Gidip, bizde görsek, derlermiş. Allah, her zaman yanı başımızda; hatta kendinin de buyurduğu gibi, Bize boyun damarımızdan daha yakın! Ama yine de biz onu göremiyoruz. Zaten göreceğimizde yok; çünkü bu gözlerimiz, Allah'ı görecek şekilde yaratılmamış. Ya ahirette ? Orada da Allah'ı göremeyecek miyiz? diye sorarsanız, bu önemli sorunun cevabını peygamber efendimizden alalım, derim. Aynen sizin gibi, Peygamber Efendimizin arkadaşları da bu konuyu pek merak etmişler ve ona: Ey Allah'ın Elçisi! Biz, ahirette Rabbimizi görecek miyiz? diye sormuşlar. Peygamber efendimiz de şunları söylemiş: Evet, göreceksiniz. Bir öğle vakti, açık bir havada, gök yüzünde hiçbir bulut yokken, güneşi görebilmek için birbirinizi hiç itip kakar mısınız? Ayın on dördüncü gecesinde, açık ve bulutsuz gökyüzünde ayı görebilmek için zorluk çeker misiniz? Peygamberimizin arkadaşları bu soruya: Hayır, ya Rasulallah, diye cevap vermişler. O zaman Peygamber efendimiz: Ayı ve güneşi görmek için zorluk çekmiyorsanız, ahiret günü, Allah Teala'yı görmek için de hiçbir sıkıntı çekmeyeceksiniz, buyurmuş. Bir başka gün de peygamberimiz şunları anlatmıştır: Cennetlikler, cennete girince, Allah Teala onlara: Size daha fazla şeyler vermemi ister misiniz? diye soracak. Onlar da: Rabbimiz! Sen bizim yüzümüzü ak ettin. Bizi cennete koyup cehennemden kurtardın. Senden daha fazla ne isteyebiliriz? diyecekler. O zaman Allah Teala , kendiyle kulları arasındaki engeli kaldıracak. Cennetlikler, Allah Teala ya doya doya bakmaktan daha üstün ve daha güzel bir şey olmadığını anlayacaklar. Prof. Dr. Mehmet Yaşar KANDEMİR Ahirete İnanıyorum


Uzun zaman önce şirin bir köyde yoksul bir köylü çiftçi yaşarmış. Bu çiftçi kazları çok severmiş, her gün kazları beslermiş ama bir kazı varmış ki çok özelmiş. Özelliği ise altın yumurtluyor olmasıymış, çiftçi her gün altından olan yumurtayı şehre götürüp kuyumcuda bozdurup parasını alırmış. Bu böyle giderken yoksul çiftçi giderek zenginleşmeye başlamış, zenginleştikçe çiftçi değişmiş artık para kazanıp geçinmek için çalışmaya gerek duymuyormuş. Çiftçi her gün altın yumurtlayan kazın yumurtasını satarak geçiniyormuş. Çok geçmeden çiftçi gereksiz şeylere para harcamaya başlamış. Günlük bir yumurtadan gelen para bir süre sonra yetmemeye başlamış. Çiftçi artık kazını sevip okşamıyor ona eskisi kadar değer verip sevmiyormuş. Çiftçi zamanla kazının karnında bir hazine olduğunu düşünmeye başlamış. Eğer kazı kesip karnındaki hazineyi alırsa ömür boyu zengin yaşayacağını düşünmüş. Çiftçi aç gözlü olmaya başlamış ve bir gün elinde bir bıçak ile kümese girmiş. Kaz çiftçiyi öyle görünce kaçmaya başlamış. Çiftçi kararlıymış, kazı yakalamış ve anında kesmiş. Hemen kazın karnını kesip merak içinde karnına bakmış ama bir de ne görsün? Kazın karnı ne altın doluymuş ne de hazine varmış. Aç gözlülük yaptığını o anda anlamış ve pişman olmuş. Fakat kaz öldüğü için iş işten çoktan geçmiş.


Hazreti Peygamberimiz eshabıyla oturmuş sohbet ediyordu. Bir kadın sahabe Resulullah'ın huzuruna telaşla girerek: Ya Resulellah! Şu anda kocam ölüm döşeğinde, belki biraz sonra ölmüş olacak... Yalnız yanında kelime-i şehadet getirdiğimi anladığı ve kendisi de getirmeye çalıştığı halde şehadet kelimesi getiremiyor. Kocamın imansız gitmesinden korkuyorum. Bu hususta bir yardımınızı bekliyorum, dedi. Hazreti Peygamberimiz: Kocan sağlığında ne gibi kötü harekette bulunurdu? diye sordu. Kadın hiçbir kötü amelinin olmadığını, namazını kılıp her türlü ibadetini noksansız yerine getirmeye çalıştığını söyledi. Bu sefer Peygamberimiz: Kocanızın dünyada kimi var? diye sordu. Kadın ihtiyar bir annesi olduğunu söyleyince Peygamberimz kadının kocası Alkama'nın anasın huzura çağırdı. Hazreti Alkama'nın anası, Hazreti Peygamberimizin huzuruna çıktı. Peygamberimiz: Oğlun sana karşı nasıl hareket ederdi? Oğlundan memnunmusun? diye sordu. Alkamanın anası: Ya Resulullah, oğlum evleninceye kadar çok iyi muamele ederdi. Evlendikten sonra hanımını dinledi, bana hor bakmaya başladı. Hatta son zamanda evini bile ayırdı. Ben de üzüldüm, onun bu hareketine, dedi. Peygamberimiz yaşlı kadına; oğlunun ölüm döşeğinde olduğunu, hakkını helal etmediği takdirde cehennem azabı çekeceğini söylediyse de kadın: Hakkımı helal etmem ey Allah'ın Resulü, dedi. Alkama ise evde yatıyor, hala şehadet kelimesi getiremiyordu. Hazreti Peygamberimi, kadının annelik şefkatini harekete geçirmek için, orada bulunanlara: Bana biraz odun hazırlayın, diye emir verdi. Kadın hayretle : Odunu ne yapacaksın ya Resulellah! diye sormaktan kendini alamadı. Çünkü o da şüphelenmişti. Peygamber Efendimiz : Oğlunu yakacağım... Zira yarın cehennemde yanacağına cezasını burada çeksin, daha iyi buyurunca, kadın dayanamadı, Oğlumun gözümün önünde yanmasına razı olamam ya Resulellah ! Ona hakkımı helal ediyorum, dedi. Murat hasıl olmuştu... Hazreti Peygamberimiz, Bilal-ı Habeşi Hazretlerini göndererek : Git bakalım, Alkama ne haldedir? buyurdular. Bilal-i Habeşi Alkam'nın yanına varıp şehadet kelimesei telkin ettiğinde, Alkama'nın dili açılmıştı : La ilahe illallah, Muhammedün Resulüllah, deyip ruhunu Allah'a teslim etti.


Ebu'l-Haseni'l-Harkani hazretleri şöyle anlatır: İki kardeş vardı. Bu iki kardeşin hizmete muhtaç bir anneleri vardı. Her gece kardeşlerden biri annenin hizmeti ile meşgul olur, diğeri Allah Teala'ya ibadet ederdi. Bir akşam, Allah Teala'ya ibadet eden kardeş, yaptığı ibadetten duyduğu hazdan dolayı kardeşine: Bu gece de yine anneme sen hizmet et, ben ibadet edeyim, dedi. Kardeşi kabul etti. İbadet ederken secdede uyuya kaldı ve o anda bir rüya gördü. Rüyasında bir ses ona: Kardeşini affettik, seni de onun hatırı için bağışladık, deyince genç: Ben Allah Teala'ya ibadet ediyorum. Kardeşim ise anneme hizmet ediyor. Fakat beni onun yaptığı amel yüzünden bağışlıyorsunuz, dedi. Ses ona: Evet, senin yaptığın ibadetlere bizim hiç ihtiyacımız yok. Fakat kardeşinin annene yaptığı hizmetlere annenin ihtiyacı vardı, karşılığını verdi.


Veysel Karani, aşkı Rasulullah ile yanıp tutuşmuştur. Tek emeli, biricik gayesi Rasulullah'ın mübarek cemalini görmekti. Bu aşk ile günler gelip geçiyordu. Bir gün annesine: Anneciğim! Eğer müsaade edersen gidip sevgili Peygamberimizin mübarek yüzünü göreyim. Gidip Medine'de ziyaret edeyim, dedi. Veysel Karani'nin anası uzun uzun düşündü. Sonra: Bir şartla izin veririm. Rasulullah'ı hane-i saadetlerinde ziyaret edeceksin. Başka yerde değil, dedi. Aşık-ı Resul olan Veysel Karani anam izin verdi diye sevinç içinde Medine yoluna düştü. Günlerce yolculuktan sonra Medine'ye ulaştı. Peygamberimizin evini sordu. Gösterdiler. Hane-i Saadetin kapısını çaldı. İçeriden Hz. Aişe validemiz: Kim o? diye seslendi. Veysel Karani: Benim, ben Veysel, Yemen'in Karan köyünden geldim. Rasulullah'ı ziyaret için geldim dedi. Hz. Ayşe validemiz: Resulü Ekrem mescide gitti. Hemen oracıkta görebilirsin dedi. Veysel Karani: Ah! dedi. Gidemem, anamın izni buraya kadar dedi. Hz. Ayşe validemiz: Ey Allah'ın kulu! Kimsin sen? dedi. Veysel: Adım Veysel'dir. Yemen'in Karan Köyündenim. Çobanlık yaparım. Sevgili Efendimizi ziyaret için buraya kadar anacığımdan izin almıştım. Demek ki görmek nasip değilmiş diyerek gerisin geriye döndü. Rasulullah, mescitten döndüklerinde: Ya Ayşe! Buraya Üveys mi geldi? Onun beni bu dünyada görmesi nasip olmayacak. Allah onu imtihan ediyor. Annesine olan itaatının derecesini ölçüyor, dedi. Veysel Karani anasına geldi, olanları derin bir ah çekerek anlattı. Üzüntü ve kederinden sararıp solmuştu. Anası: Üzülme oğlum, üzülme dedi. Sen beni memnun ettin ya, Allah'ta seni memnun edecek. Sevgili Efendimizi öbür dünyada göreceksin dedi.


Ormanlar kralı aslan ormanda bir gün avlanmaktan gelmiş çok yorulmuş. Bu nedenle yatmış uyuyormuş. Minik bir fare aslanın üzerinde dolaşmaya başlamış. Aslan sinirlenerek uyanıp fareyi yakalayış. Tam öldüreceği sırada fare yalvarmış: -Ne olur beni bırak! Gün olur benimde sana bir iyiliğim dokunur! demiş. Aslan farenin bu sözlerine gülerek: -Sen küçük bir faresin. Bana nasıl iyilik yapabilirsin ki? diyerek fareye acımış bu nedenle fareyi bırakmış. Fare sevinerek oradan uzaklaşmış. Aradan zaman geçmiş. Aslan bir gün avcıların kurduğu tuzağa yakalanmış. Aslan çırpınmış, bağırmış ama tuzaktan bir türlü kurtulamamış. Oradan geçmekte olan minik fare aslanın bu durumunu görmüş. Hemen dişleri ile tuzağın iplerini kemirerek kesmiş. Aslanı tuzaktan kurtarmış. Fare aslana: Beni küçük diye beğenmiyordun fakat bak senin canını kurtardım, demiş. Aslan, böylece kimsenin küçümsenmemesi gerektiğini, yapılan bir iyiliğin de karşılıksız kalmayacağını anlamış.


Çok eskiden, birçok hayvanın yaşadığı büyük bir ormanda, sinirli mi sinirli bir aslan kral vardı. Hayvanlar kendi aralarında konuşurken, tilki: Arkadaşlar, bugün sakın aslanın gözüne görünmeyin. Önüne geleni haşlıyor. Çok sinirli bugün. dedi. Evet evet bu sabah 'İyi günler sayın kralım' dedim ve canımı zor kurtardım dedi küçük tavşan. İlk kez onu bu kadar sinirli görüyorum dedi sevimli maymun. Ormandaki hayvanlar bu konuşmaları yaparlarken, yaşlı kaplumbağa bir köşede sessizce onları dinliyordu. Kurnaz tilki durmadan anlatıyordu: Aslan kendisini ormanların kralı ilan ettikten sonra çok değişti. Herkese çok kötü davranıyor. Her zaman böyle değildi, belki bu gün canım sıkan bir şey olmuştur. diye aslanı savunmaya çalıştı sincap ama diğerleri bunu kabul etmediler. İhtiyar kurt bile şikayetçi aslandan. dedi maymun. Tam o sırada aslanın gürlemesi duyuldu. Bütün hayvanlar sağa sola kaçışıp saklandılar. Yaşlı kaplumbağa, olduğu yerde duruyordu. Onun aslanla alıp vereceği yoktu. O yüzden hiç rahatını bozmadan olduğu yerde kaldı. Zaten kaçmak istese de diğer hayvanlar gibi hızlı koşup kaçamazdı. Biraz sonra aslan göründü. Diğer hayvanların dediği gibi, çok sinirli olduğu her halinden belliydi. Yaşlı kaplumbağayı görünce durdu: Sen ne arıyorsun karşımda! diye bağırdı. Ben zaten buradaydım, karşıma gelen sizsiniz sayın kral. dedi kaplumbağa. Peki geldiğimi duymadın mı, neden kaçıp saklanmadın? diye kükredi aslan. Ben istesem de hızla kaçıp saklanamazdım. Ayrıca neden kaçıp saklanacakmışım? deyince kaplumbağa, aslan hepten sinirlendi ve bağırmaya başladı: Benimle ne biçim konuşuyorsun sen? Ben bu ormanların kralıyım! Doğru, siz bu ormanların kralısınız ama bizler de burada yaşamak zorunda olan diğer hayvanlarız. Bizler olmazsak sizin krallığınız bir işe yaramaz. dedi kaplumbağa. Aslan hem sinirlenmiş hem de bu konuşma karşısına şaşırmıştı biraz. Benden korkmuyor musun sen? diye sordu kaplumbağaya. Hayır, senden korkmam için hiçbir neden yok, neden korkacakmışım? deyince kaplumbağa, aslan hepten şaşkınlığa düştü. Yani sen şimdi benden korkmuyorsun öyle mi? diye sordu tekrar aslan. Hayır korkmuyorum, çünkü sen bana bir şey yapamazsın! Bu söz üzerine aslan çok sinirlendi ve kükreyerek kaplumbağaya saldırdı. Kaplumbağa kabuğunun içine çekilince, aslan ne yapacağını şaşırdı. Çık dışarı, neredesin sen? diye bağırdı. Kaplumbağa bir ara başını dışarı çıkarıp aslana baktı. Arslan sinir içerisinde yerinde duramıyordu. Kaplumbağa, yumuşak bir ses tonuyla söze girdi: Bak aslan kardeş, senin atalarını tanırım. Sinirlenmeyi bırakıp beni dinlersen seninle konuşabiliriz ama böyle bağırıp çağırırsan konuşamayız. Aslanın siniri biraz durulmuştu. Bağırıp çağırmayı bırakarak bir kenara oturdu. Bak aslan kardeş, senin yaşın daha çok küçük. Sen daha dünyaya gelmemişken bile ben bu ormanlarda yaşıyordum. Sen bu ormanların kralısın değil mi? Tabi kralıyım diye hemen yanıtladı aslan. Bu ormanların kralıysan, bu ormanda yaşayan diğer hayvanları düşünmek zorundasın. Niye korkutuyorsun onları? Arslan biraz böbürlenerek yanıtladı kaplumbağanın sorusunu: Eee biraz korksunlar tabi. çünkü ben onların kralıyım. Yanlış düşünüyorsun aslan kardeş. Senden korkmaları yerine, seni sevmelerini istemez misin? İsterim tabi ama nasıl? Her canın sıkıldığında onları böyle korkutmamalısın. Onlarla konuşmalısın. Sen bir kralsın, ikide bir bağırıp çağırman doğru olmaz. Bu sözleri dinleyen Arslan, kaplumbağanın söylediklerinden etkilenmişti. O günden sonra çok iyi bir kral oldu. Kim çevresine korku yayıyorsa kendisi de korkuyor demektir. Epicuros


Vakti zamanında, kibirli bir bataklık sivrisineği varmış. Bir gün bataklık kıyısında uçarken, su içen bir aslan görmüş: Hey ormanlar kralı Aslan! Sen, herkesten güçlü olduğunu mu sanıyorsun? Senin gücün ancak senden güçsüzlere yeter. Büyük tırnakların ve keskin dişlerin beni yenmeye yetmez. Cesaretin varsa benimle dövüş bakalım demiş gururla. Sonra, aslanın üstüne doğru uçup, burnunu, yanaklarını ısırmaya başlamış. Arslan, sivrisineği öldürmek için keskin pençelerini yüzüne ve burnuna savurmuş ama sineği öldüremediği gibi, her tarafını yara bere içinde bırakmış. Sivrisinek, aslanın başının üstünden tekrar uçup, basmış kahkahayı: İşte. Bak görün mü? Ben senden daha güçlüyüm! Ama, uçarken önündeki örümcek ağını fark edememiş ve tuzağa düşüvermiş. Kurtulmak için epey çırpınmış ama nafile. Örümcek gelip sineğin kanını emerken, sivrisinek derin bir iç geçirmiş: Sen tut ormanların en güçlü hayvanını yen de; şu küçücük örümceğe yem ol diye hayıflanmış.


Aslanın biri deniz kıyısında geziyormuş, bakmış ki yunus balığı başını sudan çıkarıyor: Onu gördüğüne pek sevinmiş: Biz birbirimizle dost olmalıyız, birleşmeliyiz: Sen denizlerdeki hayvanların kralısın, ben de karalardaki hayvanların kralıyım, birbirimize yabancı durmak yakışır mı? demiş. Yunus balığı hemen kabul etmiş. Aslanın meğer çoktan beri bir yaban boğasıyla kavgası varmış, yunus balığını yardıma çağırmış. Yunus balığı sudan çıkmaya uğraşmış, ama bir türlü becerememiş. Aslan kızmış: Biz seninle böyle mi sözleştik? Sen sözünde durmuyorsun! diye söylenince yunus balığı: Bana ne suç buluyorsun? Suç doğada: Benim sudan çıkıp karada yürümeme bırakmıyor demiş... Bir kimseyle dost olacağız, onunla birleşeceğiz dedik mi, tehlike zamanında bize bir yardımı olabilir mi, olamaz mı, onu bir düşünmeliyiz. EZOP


İyiden iyiye yaşlanıp kocayan arslan, ava çıkamaz olmuş. Oturduğu yerde karnını doyurmak için bir çare düşünmüş. Hastaymış gibi yapıp inlemeye, ahlamaya, oflamaya başlamış. Bir süredir arslanı ortalıkta görmeyen hayvanlar, merak edip inine yaklaşmışlar. İçerdeki sesleri duyunca, arslanın hasta olduğuna karar vermişler. Sonra da birer ikişer içeri girerek arslanın halini, hatrını sormaya karar vermişler. Arslanın hastalandığı kısa sürede tüm ormanda duyulmuş. Hayvanlar birer ikişer onu görmeye gelmişler. Ama arslan her geleni bir pençede devirip afiyetle yemiş, keyfine bakmış. Birkaç gün sonra haberi duyan tilki de arslanı görmeye gelmiş ama içeri girmemiş. Kapıdan başını uzatıp: Nasıl oldun arslan kardeş? diye sormuş. Arslan, mahsustan inlemiş, oflamış. Tilkiye: Aşk olsun tilki kardeş, kaç gündür yolunu gözledim. Geçmiş olsuna gelmedin bana. Haydi gel içeri de, neler çektiğimi gör. Tilki hiç oralı olmamış: Gelmek isterdim arslan kardeş, gelmek isterdim ama demiş, burada gördüklerim buna engel oluyor. Ne görüyorsun orada? diye merakla sormuş arslan. Ne göreceğim! Kapının önündeki tüm ayak izleri hep içeri doğru. Hiç dışarı çıkan yok. Bu nedenle beni hoş gör. İçeri girip de senin karnında kalmaya hiç niyetim yok. Aklın üç belirtisi vardır: İyi düşünmek, iyi söylemek, iyi yapmak. Demokritos


Büyük bir ormanda yalnız başına yaşayan bir ayı varmış. İninde kendi başına yaşayan bu ayı, can sıkıntısından aklını kaçırmak üzereymiş. Ormanın yakınındaki kulübede ise bir ihtiyar adam oturuyormuş. Çiçekleri, meyve ağaçlarını çok seven ihtiyar adamın çok güzel bir bahçesi varmış. Bahçesini bir arkadaş yerine koyan ihtiyar, günün birinde Bu bahçe konuşmuyor. Konuşuyorsa da kendi diliyle konuşuyor. Bu da beni sıkıyor, deyip kendine bir arkadaş bulmak için yollara düşmüş. Olacak bu ya, yanına hiçbir hayvan uğramayan ayı da bir arkadaş aramak için ininden çıkıp ormandan ayrılmış. Yalnızlıktan sıkılarak arkadaş aramaya çıkan ihtiyar adam ile ayı, yolda karşılaşmışlar. Karşısında birdenbire bir ayı gören ihtiyar adam, korkusundan olduğu yerde donup kalmış. Ama ayıdan korktuğunu hiç belli etmemiş. Ayı ise belki arkadaş olur diye ihtiyar adamı ormana çağırmış. İhtiyar adam İsterseniz benim kulübeme gidelim. Sana ikram etmek için sütüm ve taze meyvelerim var, diyerek ayıyı kulübesine davet etmiş. Ayı, ihtiyar adamın davetini kabul etmiş ve birlikte kulübeye gitmişler. O günden sonra ayı ile ihtiyar adamın arasında sıcak bir dostluk başlamış. İhtiyar bahçesiyle uğraşırken ayı ormanda avlanırmış. Artık her ikisinin de canı sıkılmıyormuş. Günlerden bir gün, ihtiyar adam, bahçedeki bir ağacın altında uykuya dalmış. Bu sırada bir sinek gelmiş, ihtiyarın burnuna konmuş. Bunu gören ayı, arkadaşının rahatsız edilmesine razı olmamış. Hemen yerden büyükçe bir taş almış ve sineğin üzerine fırlatmış. Ayı, gerçekten iyi nişancıymış. Sineği vurmuş ama olan bizim ihtiyara olmuş. Anlayacağınız ayı, bir taş ile ikisini de haklamış. Dostunu korumak için akılsızca bir iş yapan ayı; akılsız dostun, akıllı düşmandan daha tehlikeli olduğunu göstermiş.


İki arkadaş parasız kalmışlar. Bunlar yörede çok iyi avcı olarak bilinirlermiş. Ayıları avlar, postlarını satarak geçimlerini sağlarlarmış. Paraları bitince de komşularından istemişler. Komşuları onlara istediği parayı vermiş. Bu para öldüreceğiniz ayının postuna karşılıktır, demiş. İki avcı arkadaş düşmüşler ormanın yoluna. Ayıyı avlayacaklar, postunu getirip komşularına vereceklermiş. Az sonra karşıdan bir ayı çıkagelmiş ki, ayı değil, sanırsın fil. Öylesine iri, öylesine de kızgın. Öyle bir kükreyerek gelişi var ki avcıların korkudan ödleri patlamış. Şaşırıp kalmışlar. Ayı postu derken kendi postlarının derdine düşmüşler. Birisi uyanıklık edip hemen bir ağaca tırmanıvermiş. Diğeri ise sipsivri kalmış ortalık yerde. Ayılar ölülere dokunmazlar, diye geçirmiş içinden. Birden yatıp yere, ölü numarası yapmış. Ayı gelmiş yanına. Orasını burasını koklamış. Adam korkudan soluk bile almıyormuş. Ayı adamı evirmiş, çevirmiş, adamda yine bir canlılık belirtisi yok. Sonra ayı adamın ölü numarasını gerçekten yutmuş, çekip gitmiş. Ağaçtaki avcı inerek arkadaşının yanına gelmiş, sormuş:Bakıyorum da ayıyla çok iyi anlaşıyordu. Ayı sana bir şeyler söylüyordu. Ne söyledi? Ne söylesin, demiş arkadaşı. İki şey söyledi. Birisi öldüremeyeceğin ayının postunu satma, ikincisi de bundan sonra böyle korkak insanlarla arkadaşlık yapma.


Türk kültüründe kadınlar ve erkeklerin eşit görüldüğünü göstermekte olup Beşik kertmesi olan Banu Çiçek ile Bamsı Beyrek'in ilişkisinin anlatıldığı bir Dede Korkut hikayesidir. Bayındır Han, yönettiği Oğuzları bir sohbette toplamış. Toplantıya gelen tüm beylerde oğullarıyla gelmiş. Püre Bey ise soyunu devam ettirecek bir oğlu olmadığı için üzülmüş. Oğuz beyleri, Püre Bey için bir oğul, Piçen Bey'e de doğacak oğlana vermesi için bir kız dilermişler. Kam Püre'nin bir oğlu, Biçen Bey'in de bir kızı olmuş, ikisini beşik kertmesi yapmışlar. Kızın adını Banu Çiçek koymuşlar. Doğan adam çocuk büyüdükten sonrasında kendisine armağan getiren bezirganları kafirlerden kurtarmış ve Bamsı Beyrek adını almış. Banu Çiçek'le evlenecekleri akşam Banu Çiçek'te evvelinde gözü olan Bayburt Hisarı Bey'i saldırıp uykudayken Bamsı Beyrek ve otuz dokuz yiğidini tutsak almış. Bu vakit zarfında aradan on altı yıl geçmiş ve Bamsı Beyrek'in izi bir türlü bulunamamış. Banu Çiçek'in abisi Deli Karçar'a, Yalancı oğlu Yaltacuk'un kanlı bir gömlek getirmiş ve Bamsı öldü. demiş. Bunun üstüne Banu Çiçek Yaltacuk'a verilmiş. Düğün gecesi ise Bayburt Hisarı'nın kendisine aşık kızının yardımıyla Bamsı Beyrek kaleden firar etmiş. Yaşadığını Banu Çiçek'e bildirmiş. Bamsı, kaçan Yaltacuk'u yakalamış fakat af dileyince bırakmış. Ondan sonra adamlarıyla birlikte Bayburt Hisarı'nı zapt etmişler. En sonunda da Bamsı Beyrek ile Banu Çiçek'in evlendirilmiş, olduğu kırk gün kırk gecelik bir düğün yapılmış.


Basat'ın Tepegöz'ü Öldürmesi, en ünlü Dede Korkut hikayelerinden birisidir. Hikayede Basat'ın periden doğan bir canar olan Tepegöz'ü öldürmesi konu edilir. Oğuzlar çadırlarını kurmuş dinlenirken, üstlerine düşman gelir. Aruz Koca da hemen oradan kaçmak ister. Fakat kaçarken oğlu Basat'ı düşürür. Oğlanı bir aslan alıp besler. Çocuk zamanla büyür. Evine çağırırlar, gelir; ama aslana alıştığı için tekrar aslanın yanına döner. Bu arada bir çoban su kenarında gördüğü güzel peri kızını çok beğenir. Peri kızı onunla olmak istemez ama çoban peri kızından çok hoşlanmıştır. Çoban ve Peri kızının bir çocukları dünyaya gelir. Fakat bu çocuk bir canavardır, bir samanlıkta büyür ve gelişir. Büyüdükçe dev kadar olur. Bu yaratığın kafasında sadece bir göz vardır ve bu yüzden tepegöz denmiştir. Bir türlü besleyemezler. Tepegöz, ne verseler yer; ama doymaz. Dağlara çıkar, harami olur. Her gün onlarca hayvan ve insan yer. Bunun üzerine Dede Korkut'u çağırırlar ve Tepegöz'e verilecek haraçta anlaşmak isterler. Tepegöz, her gün beş yüz koyunla bu koyun arı pişirecek aşçıya razı olur. O sırada Basat, ailelerin feryatlarını duyar ve ne olduğunu sorar. Öğrenince Tepegöz'le savaşmaya gider. Dövüşte Tepegöz'ü, gözüne kızgın şiş saplayarak onu öldürür ve halkı bu beladan kurtarır.


Vakti zamanında bir ülkede iyi yürekli, adil bir padişah varmış. O kadar zekiymiş ki, çevresine hiçbir dalkavuk yaklaşamıyormuş. Halk, padişahını; padişah da halkını çok seviyormuş. Ama günün birinde, birkaç dalkavuk saraya sızmayı başarabilmiş. Adaletli padişah bir gece korkunç bir rüya görmüş. O kadar etkilenmiş ki, yatağından bağırarak uyanmış. Saraydaki herkes, padişahın durumunu merak edip yanına koşmuş. Padişah, yanındakilere: Merak etmeyin, korkacak bir şey yok. Yalnızca çok kötü bir rüya gördüm o kadar. demiş. Sonra, rüyasını sarayın yorumcularına anlatmış: Rüyamda, yılanlar beni boğazımdan sıkıp yerin altına çekmeye çalışıyorlardı. Bu arada ağaçların hepsinden üzerime ateşler fışkırıyordu. Tabirciler, rüyayı dinledikten sonra: Allah hayırlara getirsin padişahım ama herhalde biraz sıkıntılı günler geçireceğiz. Yakın bir zaman sonra memleketimize aylarca sürecek olan yağmurlar yağacak. Bu yağmurlar bereket yerine felaket getirecek. Susuzluğu gidereceği yerde, daha da artıracak. Dağ taş susuzluktan yarılacak. İşin daha da kötüsü bu yağmur suyundan içenler delirecek. demişler. Tabircileri dinleyen padişah derin bir düşünceye dalmış. Vezirlerini yanına toplayıp, onlarla görüşmüş. Saraya sızmayı başaran dalkavuk vezirler: Sultanım, sarayın depolarını suyla dolduralım, bu su bize rahatlıkla yeter. Halk da başının çaresine baksın. demişler. İyi kalpli vezirler ise: Sultanım, halka durumu önceden haber verelim ki önlemlerini alsınlar. demişler. Padişah, bu son öneriyi kabul etmiş ve tellallarla halka duyurmuş. Tellallar: Duyduk duymadık demeyiiin! Bir süre sonra ülkemize yağmurlar yağacak. Sakın bu yağmur suyunu içmeyin. İçenler delirip yollara düşecek. Şimdiden sularınızı tedarik edin! diye şehrin tüm sokaklarında bağırmışlar. Saraydakiler, büyük sarnıçları suyla doldurmuşlar. Ama halkın küçük testilerinden başka su koyabilecek kapları yokmuş. Onlar da bulabildikleri kap kaçaklara sularını doldurmuşlar. Aradan çok bir zaman geçmeden hava karışmış, gök gürlemiş ve beklenen yağmurlar yağmaya başlamış ... Halk bir müddet yağmur suyundan içmemiş. Ama kaplarındaki sular bitince mecbur kalmışlar yağmur suyunu içmeye. İçen delirmiş, içen delirmiş. Gün geçtikçe delirenlerin sayısı artıyormuş. Neredeyse tüm halk deli olacakmış. İyi yürekli padişah, halkının bu halini gördükçe içi içini kemiriyormuş. Sonunda, vezirlerine: Halkım dışarıda delirirken, ben temiz su içmeye utanıyorum. Halkım ne içiyorsa, ben de onu içeceğim. demiş. Dalkavuk vezirler; Eğer padişah o sudan içerse bizi de yağmur suyu içmeye zorlar. diye padişahı fikrinden vazgeçirmeye çalışmışlar ama bir türlü laf dinletememişler. Padişah; Halkım ne içerse ben de onu içeceğim! diye ısrar etmeye devam ediyormuş. Dalkavuk vezirler: Padişahımız herhalde gizlice yağmur suyundan içip delirdi. En iyisi kendimize yeni bir padişah bulalım. diye aralarında konuşuyorlarmış. Adaletli padişah, halkın sarayın önünde toplanmasını emretmiş. Sonra sarayın kapılarım açtırıp, halkın içine karışmış. Siz deli olarak dolaşırken, ben akıllı gezemem. Ben de sizin içtiğiniz sudan içeceğim! deyip bir testi suyu içip bitirmiş. İçmiş ama, padişaha hiçbir şey olmamış. Aslında halk, hiçbir şey olmayacağım biliyormuş. Onlar, sadece deli gibi davranıp, padişahın halktan yana mı, yoksa dalkavuk vezirlerden yana mı olacağını görmek istemişler. İçlerinden biri, padişaha: Sultanım, senin adil ve dürüst bir insan olduğunu kanıtlamak için, deliliği biz uydurduk. Saraya birkaç dalkavuğun girdiğini duyunca kuşkuya kapıldık. Padişahımız bu adamların sözüne uymaz diye düşündük. Ama içimizden bazıları 'belli olmaz, insan oğlu bu, belki kanar' deyince, sizin dürüstlüğünüzü ispatlamak için böyle bir yola başvurduk. demiş.


Uzun zaman önce Benekli adında çok yaramaz bir keçi varmış. Benekli, sahipleri Bay ve Bayan Dallas ile birlikte yaşarmış. Çift, Benekli'yi bir bebek gibi şımartmış. Ancak Benekli çok yaramazmış ve yünlü kıyafetleri çiğnemeyi severmiş. Çorap, elbise, pantolon... Ne bulursa çiğnermiş. Bay ve Bayan Dallas bu hareketinden dolayı Benekli'yi sürekli uyarmak zorunda kalırmış. Bir sabah, Bay ve Bayan Dallas'ın markete gitmesi gerekmiş. Gitmeden önce, Bay Dallas'ın en sevdiği yün ceketini çamaşır ipine asmışlar ve Benekli'yi: Benekli, sakın ceketi çiğneme diye uyarmışlar. Dallas'lar ayrıldıktan sonra, yoğun bir şekilde yağmur yağmaya başlamış. Benekli keçi: Ah, ceket ıslanıyor! Onu içeri götürmeliyim. diye düşünmüş. Ancak farkına bile varmadan ceketi çiğnemeye başlamış. Yağmur bir süre sonra durduğunda Benekli ne yaptığını anlamış: Ah hayır, bu sefer beni evden atacaklar. diye düşünmüş. Ceketi çiğnediğini kimseye söylememeye karar vermiş. Bay ve Bayan Dallas geri döndüğünde, Bay Dallas ceketini yerinde görememiş ve Benekli'ye: Rüzgar, ceketimi uçurdu mu? diye sormuş. Benekli hemen başını sallayıp, onaylamış. Ancak Bayan Dallas, Benekli'nin çenesine yapışan bir yün tutamını fark etmiş. Bu ceketin yünü! Neden onu yedin? diye haykırmış. Bay Dallas'ın sabrı taşmış ve sinirlenip Benekli'yi evden kovmuş. Zavallı Benekli öğle yemeğini yiyemeden cezalandırılıp evden kovulmuş. Ancak aradan birkaç gün geçince Dallas'lar Benekli'yi affetmiş. Benekli ise bir daha asla yün çiğnemeyeceğine söz vermiş.


Bilim için önemli çalışmalar yapan Marie Curie hikayesi öğrenmek ister misin? İki nobel ödülüne sahip bu fizikçi ve kimyager kadını tanıyalım! Bir zamanlar ailesiyle birlikte yaşayan küçük bir kız vardı. Bu kızın adı Marie idi. Marie'nin babası öğretmendi ve öğrencilerine fen dersi veriyordu. Babasının fen ve fiziğe olan ilgisi Marie'nin de ilgisini çekiyordu. Bazen babasının odasına girer. Büyülenmiş gibi etraftaki rengarenk fokurdayan sulara, fizik aletlerine, deney tüplerine bakardı. Marie'nin bu odaya tek başına girmesi yasaktı. Çünkü etrafta çocuklar için tehlikeli olabilecek ve kırılabilecek eşyalar vardı. Ancak babası onun fen bilimlerine olan bu ilgisini kısa sürede fark etti. Marie'ye odasını gezdirdi ve malzemelerini tanıttı. Marie çok mutlu olmuştu. Babası bu malzemelerle deney yapıyor, öğrencilerine anlatıyordu. Marie: Keşke bende babamın bir öğrencisi olsaydım. Her gün deney yapar ve bu aletleri kullanmayı öğrenebilirdim. diye içinden geçirdi. Bir gün Marie'nin babası çok üzülmüş bir şekilde eve geldi. Marie şaşkın şaşkın ne olduğunu anlamaya çalışıyordu. Marie odanın kapısından gizlice anne ve babasını dinledi. Fen ve fizik dersleri yasaklanmıştı. Bu yüzden babası çok sevdiği fen dersini veremeyecekti. Babası artık evde olduğu için ailesiyle ve çalışma odasındaki kitaplarıyla ilgileniyordu. Marie bu sürede babasından bir şeyler öğrenmek için çabalıyordu. Babasının gösterdiği konuları hemen anlıyordu. Marie'nin akıllı olduğu küçüklüğünden bile belliydi, henüz 5 yaşındayken okumayı öğrenmişti. O dönemlerde internet, radyo ve televizyon yoktu, hatta doğru dürüst oyuncak bile bulunamıyordu. Bu yüzden Marie kendini kitaba vermişti. Bu bolca okuduğu kitaplar sadece onun ufkunu açmakla kalmamıştı. Lise dönemine geldiğinde de çalışkan olduğunu gösterdi, okulu birincilikle bitirdi ve altın madalya aldı. Altın madalya almak Marie'yi çok gururlandırdı. Ancak Marie üniversiteye gidemedi çünkü üniversite kadınlar için yasaktı. Marie bu durumdan nefret ediyordu. Marie: Yeni bir şeyler öğrenmeden yaşamak bana göre değil. dedi. Marie yaşadığı şehirdeki tüm okulları gezdi, sıkılmadan araştırdı ve sonunda kadınlar için kurulan Bilim Yıldızları adlı bir okul buldu. Hemen okula başvuru yaptı. Okul başvuruyu kabul etti. Artık Marie yeni şeyler keşfedecek, yeni bilgiler öğrenecekti. Marie okulunu tamamladığında deney yapabilecek kadar bilgisi vardı. Marie farklı malzemeleri karıştırarak deneyler yapıyordu. Bir gün yanlış bir karışım hazırladı ve boom diye bir ses çıktı. Marie'nin karışımı resmen patlamıştı ve yüzüne saçına bulaşmıştı. Tüm öğrenciler, laboratuvardan masmavi saçlarla çıkan Marie'ye güldü. İçlerinden Pierre adlı bir çocuk ona yardım etmek için hemen cebinden peçetesini çıkarıp vermişti. Marie ona teşekkür etti ve hemen koşup yüzünü yıkamaya gitti, aynaya baktığında oda çok komik göründüğünü düşündü ve gülmeye başladı. Her şeye rağmen deneyleri devam etti. Bu sayede insanların işine yarayacak bir şeyler bulmaya çalışıyordu. Bu sırada Pierre ile arkadaşlıkları bir aşka dönüşmeye başladı. Birbirlerine çok aşık olmuşlardı. Artık deneyleri birlikte yapıyorlar ve birbirlerine destek oluyorlardı. İkisi evlenmeye karar verdiler ve çalışmalara devam ettiler. Araştırmaları biraz uzun sürdü... Bir kaç küçük patlama, biraz sakarlık, bazı sorunlar çıktı ama deneyler nihayet olumlu sonuç verdi ve dünya Marie'yi Nobel Ödülü'ne layık gördü. Marie, bu gurur verici ödülle daha çok hırslandı. Çalışmalarına devam etti. O çalıştıkça ödülleri de gelmeye devam etti. İkinci kez Nobel ödülü aldı. İki ayrı dalda Nobel ödülü alan ilk kişi Marie olmuştu. Marie önce babasından, öğretmenlerinden ve hayatındaki diğer insanlardan öğrenebileceği her şeyi öğrenmişti, sonra onlara öğrenebilecekleri yeni şeyler verdi. Yaşadığı dönemde kızların okuması normal karşılanmıyordu. Onlara göre kızlar evde oturmalı erkekler ise okumalıydı. Ama o pes etmedi, onlara eğitim ve bilginin gücünü gösterdi. Siz de başarmak istediğiniz şeyler için bilginin en önemli anahtar olduğunu unutmazsanız tüm isteklerini gerçekleştirebilirsin. Marie Curie'nin detaylı hayat hikayesini buradan okuyabilirsiniz. Dilersiniz diğer eğitici çocuk hikayelerini sitemizde bulabilirsiniz.