Bir varmış, bir yokmuş... Uzak mı uzak diyarların birinde Sindirella adında güzeller güzeli bir kız babası ile birlikte yaşarmış. Annesi uzun zaman önce vefat edince babası ile birlikte birbirlerine kol kanat germişler. Sindirella'nın babası bir gün yeniden evlenince bu güzeller güzeli kızın hayatı tamamen değişmiş. Babasının evlendiği kadın iki tane kızı ile birlikte onların evine yerleşmiş. Eve yerleşirken Sindirella'yı görmüş ve güzelliği karşısında şok olmuş. Hem şok olmuş hem de çok kıskanmış. Kıskanmış çünkü üvey annenin iki kızı da hiç güzel değilmiş. İkisi de hem çok şişman hem de çok görgüsüz kızlarmış. Fakat Sindirella pamuk gibi cildi, upuzun saçları, incecik vücudu ve zarif davranışları ile hem üvey annenin hem de kızların kıskançlık krizlerine girmesine sebep oluyormuş. Bir gün üvey annesi bağırmaya başlamış: Sindirella, bundan böyle sen yukarıda tavan arasında yaşayacaksın. Ev işlerinin hepsini sen yapacaksın. Bu güzel kıyafetlerle evde dolaşmanı istemiyorum. Hizmetçinin giydiği eski ve yırtık kıyafetlerden giyeceksin. Bulaşıkları ve çamaşırları yıkayacak, ben izin vermeden oturmayacaksın. Sindirella ne diyeceğini bilememiş. Babasına söylemek istemiş fakat babası iş seyahatine çıkmış ve en az bir ay gelmezmiş. Çaresizce söylenenleri yapmak zorundaymış. Odasındaki bütün eşyalarını toplayıp tavan arasına yerleşmiş. Sindirella o günden sonra evin bütün işlerini tek başına yapmaya başlamış. Çok yoruluyormuş ama ne üvey annesi ne de kız kardeşleri onun bu haline acıyorlarmış. Üçü de sadece rahatlarına düşkün tiplermiş, bütün gün yatıyor ve Sindirella'yı hizmetçi gibi kullanıyorlarmış. Bir gün üvey kardeşler Sindirella'nın yanına gelmiş: -Hey, senin adın Sindirella falan değil artık. Bundan sonra senin adın Külkedisi olsun. Aynı bir kedi gibi bütün gece sobanın yanındaki küllerin içinde uyuyorsun' diyerek gülüşmeye başlamışlar. Sindirella ise gözyaşlarını saklayarak işini yapmaya devam etmiş. Tavan arası çok soğuk olduğu için geceleri gizlice sobanın yanına kıvrılıp orada uyuyormuş. Üvey kız kardeşleri de bu durumla dalga geçip ona 'külkedisi' diye takma isim takmışlar. Günler bu şekilde geçip giderken bir gün kasabanın meydanında duyuru okunmuş. Bu duyuru saraydan gelen bir duyuruymuş. Genç ve yakışıklı prens ülkedeki tüm genç ve bekar bayanların katılacağı büyük bir balo düzenleyecekmiş. İki üvey kız kardeş bu haberi duydukları gibi hazırlık yapmaya başlamışlar. Üvey anne de en az onlar kadar heyecanlıymış. Kızlarım benim, en güzel kıyafeti ve en güzel ayakkabıyı bulmamız gerek. Prens mutlaka ikinizden birini seçmeli. Böylelikle hepimiz sarayda yaşamaya başlarız. Kızlar da annelerine katılıyormuş. Haftalarca süren hazırlıklar sonunda bedenlerine uygun birer elbise diktirmişler. Her gün aynanın karşısına geçip kıyafetlerini deniyor ve 'en güzel biz olacağız' diye kendi kendilerini övüyorlarmış. Günler haftaları kovalamış derken balo günü gelmiş, çatmış. Sabah erkenden kalkan üvey kardeşler hemen Külkedisi'ni çağırmışlar: -Külkedisiiii! Külkedisii! Ay neredesin sen sabahtan beri? Bugün büyük gün, hazırlanmamız lazım. Hadi bize banyoyu hazırla hemen. Külkedisi o gün üvey kardeşlerinin etrafında pervane olmuş resmen. Onu getir bunu götür derken üvey kardeşleri sonunda hazır hale gelmiş. Üvey anne iki tane kızını alarak saraya doğru yola çıkmış. Külkedisi ise arkalarından bakakalmış. Evde tek başına kalan Külkedisi ağlamaya başlamış. 'Neden ben de saraya gidemiyorum ki' diye geçirmiş içinden. O sırada bir ışık belirmiş evin içinde. Külkedisi ne olduğunu anlayamamış önce. Işığa doğru bakakalmış. Ve ışığın içinden güzeller güzeli bir peri çıkmış. Peri: 'Güzel Sindirella. Ağlama. Sen de saraydaki o davete gideceksin' demiş. Külkedisi gözlerine inanamıyormuş. Külkedisi: -Nasıl gideceğim ki peri kızı? Baksana şu üzerimdekilere! Peri kızı yavaşça külkedisinin kulağına eğilmiş. Peri: -Benim burada olmamın sebebi de bu zaten. Hadi şimdi bana bir tane balkabağı getir. Bir de 6 tane fare ile bir tane kedi. Külkedisi peri kızın neden bunları istediğini anlamamış ama soru sormadan denilenleri yapmış. Tüm istediklerini peri kızın önüne getirmiş. Peri kız elindeki asa ile her şeye dokunmuş ve o da ne! Balkabağı güzel bir faytona, altı tane fare altı tane güzel ata, kedi de faytonu kullanan arabacıya dönüşmüş. Külkedisi şaşkınlıkla peri kızına bakarken peri kızı elindeki asa ile ona da dokunmuş ve Külkedisi'nin üzerindeki yırtık elbise muhteşem bir balo elbisesine, terlikleri ise camdan yapılmış parıl parıl parlayan bir ayakkabıya dönüşmüş. Peri gülümseyerek Külkedisi'ne dönmüş: -Evet güzel kız. Şimdi baloya gitme zamanı. Ama şunu sakın unutma. Saat 12 olduğunda mutlaka evde olmalısın. Çünkü saat 12 de her şey eski haline geri dönecek. Külkedisi o kadar mutluymuş ki gerçek olduğuna inanamamış. Peri kızın söylediklerini dinlemiş ve faytona binip hızlıca saraya doğru yola çıkmış. Külkedisi saraya geldiğinde balo daha yeni başlamış. Balonun yapıldığı salondan içeri giren Külkedisi'ni gören herkes adeta büyülenmiş. Külkedisi o kadar güzel gözüküyormuş ki... Üvey anne kızları ile birlikte bu gelen bayanı görmüş ve güzelliği karşısında dilleri tutulmuş. O sırada prens Külkedisi'ni merdivenlerden inerken görmüş ve daha ilk görüşte aşık olmuş. Hayran gözlerle Külkedisi'nin elinden tutmuş ve bütün gece ellerini bırakmadan sürekli onunla dans etmiş. Saat 12'ye yaklaştığında Külkedisi'nin aklına peri kızın söyledikleri gelmiş. Her şeyin eski haline döneceğini düşünmüş ve panikle prensin elini bırakıp koşmaya başlamış. Prens arkasından bağırıyormuş: -Güzel bayan nereye gidiyorsunuz? Lütfen isminizi söyleyin. -Üzgünüm prensim. Gitmek zorundayım. Külkedisi var gücüyle koşmaya başlamış. Koşarken ayakkabısının biri ayağından çıkmış fakat geri dönüp alacak vakti bile yokmuş. Biraz uzaklaştığında saat 12'yi vurmuş ve üzerindeki her şey eski haline dönmüş. Prens sarayın dış tarafında az önceki güzel bayanı ararken yerde parlayan ayakkabıyı fark etmiş. Eline aldığında o bayanın ayakkabısı olduğunu anlamış. 'Bu ayakkabının sahibini mutlaka bulmam lazım' diyerek tüm yardımcılarına yarından tez yok bütün ülkedeki bayanlara bu ayakkabı deneteceklerini buyurmuş. Külkedisi soluk soluğa eve gelmiş ve hemen tavan arasına saklanmış. Bütün geceyi tekrar zihninde canlandırmış. Prens o kadar yakışıklıymış ki, Külkedisi'nin aklını başından almış. Külkedisi Prens'e aşık olmuş ama onun aşkı maalesef çaresiz bir aşkmış. Prens onu nasıl bulacakmış ki? Hem de bu kıyafetlerle nasıl tanıyacakmış? Prens ertesi günden itibaren tüm ülkeyi gezerek ayakkabının sahibini aramaya başlamış. Bıkmadan usanmadan bekar tüm genç kızlara ayakkabıyı denetiyormuş. En son olarak da Külkedisi'nin olduğu eve gelmiş. Eve girdiğinde iki üvey kız kardeş ayakkabının ayaklarına olması için yapmadıklarını bırakmamışlar. Fakat ayakkabı çok zarif bir ayağın ayakkabısıymış. Bu iki kızın da ayakları oldukça tombikmiş. Prens tam umudu kırılmış bir şekilde evden ayrılacakken arkadan gelen bir sesle irkilmiş: -Ayakkabıyı ben de deneyebilir miyim? Üvey anne ve iki kızı kahkahalarla gülmeye başlamışlar. Üvey anne: -Külkedisi, saçmalama, gir çabuk içeri. Sen kim, o ayakkabının sahibi olmak kim? Prens anında susturmuş kadını. Külkedisinin eski kıyafetler içinde olsa bile güzelliğini fark edebiliyormuş. Prens: 'Güzel bayan, lütfen siz de dener misiniz?' Külkedisi ayağını uzatmış ve ayakkabı ayağına tam oturmuş. Üvey anne ve kızları şaşkınlıktan ağzı açık bir şekilde Külkedisi'ne bakıyorlarmış. Prens ise hayran bakışlarla Külkedisi'nin elinden tutmuş: Prens: 'Güzel bayan, lütfen benimle evlenir misiniz?' Külkedisi Prens'in teklifini mutlulukla kabul etmiş. Üvey anne ve kızları kıskançlıktan bayılmış. Prens ise Külkedisi'ni alarak saraya doğru yola çıkmış. Saraya vardıklarında hemen düğün hazırlıklarına başlamışlar. Ve ertesi gün dillere destan bir düğünle evlenip mutlu bir prens ve prenses olmuşlar. Gökten üç elma düşmüş, üçü de Külkedisi gibi iyi yürekli insanların olmuş.


Bir zamanlar uzak bir şehirde güzel mi güzel bir şehir faresi yaşarmış. Ancak şehir faresi çok yalnızmış, arkadaş aramaya çıkmış. Bu yüzden bir tarlada rastladığı tarla faresi ile arkadaş olmuş ve ikisi birbirlerini çok sevmişler. Aralarında güzel bir dostluk kurulmuş bu yüzden şehir faresi sık sık tarla faresini ziyaret edermiş. Birlikte kırlarda güle oynaya vakit geçirirlermiş. Diledikleri kadar koşar, zıplar, yuvarlanırlarmış... Sürekli tarla faresinde görüşüyorlarmış bu yüzden şehir faresi arkadaşını yemeğe davet etmiş. -Bu akşam bize gel. Sana güzel bir sofra hazırlayayım. Azıcık miden bayram etsin, demiş. Bu davete tarla faresi çok sevinmiş. Yiyeceği yemeklerin hayalini kurmaya başlamış. Bütün gece rüyasında peynirler, tatlılar, pastalar görmüş. Bu arada şehir faresinin evinde bir telaş bir telaş... Çeşit çeşit yiyecekler, pastalar hazırlanmış. Bütün gün koşturup durmuş. Akşam tarla faresi kalkıp gelmiş. Bakmış, masanın üzeri çeşit çeşit yiyeceklerle dolu. Masada hiçbir şey eksik değilmiş. Hemen sofraya oturmuşlar. Ziyafet neşeli başlamış. Tarla faresi önce pastadan bir lokma alacakmış. Tam çatalını uzatmış, ancak dışarıdan sesler gelmiş. Şehir faresi hemen deliğine kaçmış. Ardından da tarla faresi kendini zor atmış deliğe. Korkudan kalpleri küt küt atıyormuş. Tarla faresi sormuş: -Evin kedisi olabilir mi? Şehir faresi cevap vermiş: -Sanırım onun gürültüsüydü. Yeniden sofraya oturmuşlar. Ama artık neşeleri kaçmış, tedirgin olmuşlar. Tarla faresi bu kez çatalını böreğe uzatmış. Fakat tam lokmayı ağzına atacakmış, yine sesler işitmişler. Apar topar ikisi de kendilerini deliğe atmış. Yüzleri korkudan sapsarı olmuş. Korkudan tir tir titriyorlarmış. Tarla faresi sormuş: -Evin hanımı olabilir mi? Şehir faresi cevaplamış: -Belki odur bilemem. Sesler kesilince delikten çıkmışlar. Şehir faresi: -Kusura bakma. Bazen böyle şeyler oluyor. Haydi yemeğimize devam edelim, demiş. Tarla faresi: -Bu kadar yeter! Korku içinde yemek istemem, demiş. Yarın sen bana gel. Kuru ekmek yeriz belki ama kimse de bizi korkutamaz. La Fontaine


Bir zamanlar, yavrularıyla beraber mutlu bir hayat süren bir tarla kuşu varmış. Yumurtalarından yeni çıkardığı yavrularına uçma dersleri veriyor, onları en güzel şekilde yetiştirmeye çalışıyormuş. Bir zaman sonra, tarlada ki buğday başakları olgunlaşıp sararmaya başlamış. Yavrularının henüz uçma öğrenememiş olması, tarla kuşunu üzüyor, tarlanın yakında biçilecek olması ise telaşlandırıyormuş. Yiyecek aramaya gittiğinde, yavrularına öğütler vererek; Aman yavrularım! diyormuş. Gözünüzü dört açın. Pek yakında tarlanın sahibi tarlaya gelecek. Konuşmalarını dikkatlice dinleyip, tarlayı ne zaman biçeceğini öğrenmeye çalışın. Nihayet bir gün yavruları, akşam eve gelen tarla kuşunu telaşla karşılamışlar. Anneciğim anneciğim! diyorlarmış. Bugün tarlaya çiftçi ve oğlu geldi. Konuşmalarını duyduk. Yarın komşularını getirip tarlayı biçeceklermiş. Buradan hemen gitmemiz gerekiyor. masalalemi.com Tarla kuşu; Yavrularım! demiş, Siz hiç telaşlanmayın. Çiftçi eğer komşularına güveniyorsa bu tarlayı biçemez. Bizim de buradan ayrılmaya zamanımız var demektir. Ertesi gün yiyecek aramaya çıkan tarla kuşu, yavrularına aynı şekilde öğütler vermiş. Yavrularım! Çiftçi tarlaya gelirse eğer, onu çok dikkatli dinleyip, duyduklarınızı bana söyleyin. Akşam eve dönen tarla kuşunu yavruları daha bir heyecanla karşılamış; Anneciğim, anneciğim! diyorlarmış minik yavrular. Bugün çiftçi ve oğlu yine geldi. Komşularının gelmediğini görünce, yarın akrabalarıyla gelip tarlayı biçeceklerini söylediler. Tarla kuşu gülmüş. Demek yarın da akrabalarına güveniyorlar. demiş, Siz hiç merak etmeyin yavrularım. Tarlayı yarın da biçemeyecekler. Bu arada tarla kuşu uçma derslerini hızlandırmış. Yiyecek toplamaya gitmeyi de ihmal etmiyormuş. Her gidişinde aynı şeyleri söylüyormuş minik yavrularına; Yavrularım, çiftçinin konuştuklarını iyi dinleyin! Gözlerini dört açan yavrular, çiftçi ile oğlunun son gelişlerinde ki konuşmalarını da dikkatlice dinlemişler. Çiftçi oğluna şöyle diyormuş bu kez; Komşulara ve akrabalara güvenmekle hata ettik. En iyisi mi biz, kendi işimizi kendimiz yapalım. Daha fazla gecikmeden, yarın ailece gelip tarlayı biçelim. Yoksa kuruyan başaklar dökülecek. Bütün bu konuşmaları annelerine anlatan minik kuşlar, bu kez annelerinin telaşlandığını görmüşler. Tarla kuşu; Aman yavrularım! demiş, İş şimdi ciddileşti işte. Çiftçi ve oğlu başkalarına değil de kendi güçlerine güveniyorlarsa bu işi başarırlar. Hemen buradan ayrılmalıyız. Tarla kuşu aynı gün, yavrularını da alarak oradan ayrılmış. Hep öyle olmaz mı? Başkalarına güvenerek iş yapan insanlar çoğunlukla başarısız olur. Kendi gücüne inanan ve onu kullanan insanlar ise başarıdan başarıya koşar. Ezop Masalları


Dünyanın en yeşil ormanlarından birinde bir tavşan yaşarmış. Bu tavşan iyiymiş hoşmuş ama çok kendini beğenirmiş. Herkese ne kadar hızlı koştuğunu, onu kimsenin geçemeyeceğini anlatır dururmuş. Ormandakiler artık onun bu kibrinden bıkmışlar ama kibarlıktan bir şey dememişler. Herkese Benimle yarışır mısın? diye sorarmış ama kimse onu geçemeyeceğini düşündüğü için buna evet demezmiş. Ormanda yaşayanlardan biri de zekasıyla ünlü kaplumbağaymış. Tavşanın aksine kendini övmeyi hiç sevmeyen kaplumbağa tavşanın bu tavırlarından bıkmış ve onu ziyarete gitmiş. Onu gören tavşan: -Hayırdır dünyanın en yavaş hayvanı, demiş. Kaplumbağa hiç bozulmadan: -Seni ziyarete gelmek istedim çünkü seninle yarışmak istiyorum. Önümüzdeki hafta bir yarış düzenleyelim ve bakalım hangimiz daha hızlı olacak, demiş. Tavşan uzun bir kahkaha atmış ve: -Sen galiba rezil olmak istiyorsun. Beni geçebileceğini nasıl düşündün? Ben bu ormanın hatta bu diyarların en hızlı hayvanıyım. Henüz beni geçebilen birini göremedim, demiş. Kaplumbağa: -Korktun galiba, demiş. Tavşan sinirlenip: -Ne alakası var, tamam teklifini kabul ediyorum, demiş. Ormandaki bütün hayvanlar merakla yarışı bekliyormuş. Hazırlıklar yapılmış, tavşan ve kaplumbağa başlangıç noktasına gelmiş ve sincabın işaretiyle yarış başlamış. Tavşan fırlamış, kaplumbağa ise sakin sakin ilerlemeye başlamış. Tavşan bir süre gittikten sonra bakmış ki ne gelen var ne giden. -Şu çalıların arkasında biraz kestireyim, nasıl olsa bana yetişmesi imkansız, demiş ve oracıkta uyuyakalmış. Tavşan uyuyadursun kaplumbağa yılmadan ilerlemiş. Tavşanı geçmiş ve bitiş çizgisine yaklaşmış. Tavşan tam o sırada uyanıp kaplumbağayı görmüş ama ne kadar hızlı koştuysa da ona yetişememiş ve yarışı kaybetmiş. Kaplumbağa tavşanın yanına gelmiş ve sakince: -Hepimizin üstün özellikleri olabilir ama alçakgönüllü olmak önemli bir erdemdir. Üstelik kararlı olmak ve başladığın işi bitirmek de çok değerlidir. Sen çok yetenekli olabilirsin ama o yeteneğini doğru kullanmazsan ve sürekli böbürlenirsen kimse seni sevmez ve yalnız kalırsın. Tavşan hatasını anlamış ve o günden sonra kimseye ukalalık yapmamış.


Bir varmış, bir yokmuş, ülkelerden birinde, tembel mi tembel bir adam yaşarmış. Bulduğu her fırsatta yan gelir yatarmış. Karısı onun tembelliğinden bıkmış. Çünkü kocası tembel olduğundan, tüm işleri karısı yapıyormuş. Kadıncağız sabah erkenden kalkar, evin işlerini yapar, sonra da kocasını uyandırmaya çalışırmış. Tembel adamı uyandırmak da öyle pek kolay değilmiş. Bu yüzden bazı günler karısı, onu uyandırmaktan vazgeçer, tarlaya tek başına gidermiş. O zaman da tembel adam; Beni niye kaldırmadın? diye kızarmış. Kadıncağız tarlada, güneşin altında çalışmaktan yorgun düşerken, adam bir ağaç gölgesinde uyurmuş. İkindi serinliğinde kalkar, azıcık çalışır, sonra da gece yatıncaya kadar söylenirmiş. Of, çok yoruldum! Parmağımı bile kımıldatacak halim kalmadı. der, hiç susmazmış. Kadıncağız kocasının tembelliğine mi yansın yoksa azıcık çalışınca saatlerce söylenmesinin eziyetine mi katlansın, bilemezmiş. Bir de yaptığı onca işe karşılık kocası; Senin yaptıkların da iş mi? deyince kadın büsbütün çileden çıkarmış. O ülkenin iyi, adil bir padişahı varmış. Halk ondan çok memnunmuş. Sarayın kapısı her zaman açık olur, derdi olan gelir, padişahla görüşürmüş. Günlerden bir gün padişah; Acaba halkımdan saraya gelemeyen, derdini söylemeye çekinen, sıkıntı içinde olan var mı? diye düşünmüş. Hemen askerlerine emretmiş: Bütün ülkeyi dolaşın, derdi olan var mı? diye sorun. Derdi olanlar kağıda yazsın, toplayın, bana getirin! demiş. Askerler bütün ülkeyi dolaşmışlar, tembelin kapısına da gitmişler. Tembel; Derdim olmaz olur mu? diyerek bir mektup yazmış, vermiş. Mektuplar padişaha götürülmüş. Bu adaletli padişahın ülkesinde sıkıntısı olan pek yokmuş. Bu yüzden az sayıda mektup gelmiş. İçlerinde en çok, tembel adamın yazdığı mektup padişahın ilgisini çekmiş. Hemen o köyün muhtarını saraya çağırmış. Ona tembel adamın yazdığı mektubu okumuş: Devletli padişahım. Benim derdim karımdan. Çok tembel bir kadın. Bütün işler bana bakıyor, akşam olduğunda yorgunluktan zor uyuyorum. Karımın tembelliği yüzünden geçim sıkıntısı çekiyorum. Derdime bir çare bulun. Padişah, mektubu okumayı bitirince, muhtar gülmeye başlamış; gülmüş, gülmüş, gülmüş ... Padişahın huzurunda olduğunu unutmuş. Ona sert sert bakan padişahı görünce toparlanmış. Özür dilemiş ve gülme sebebini açıklamış: Bu adamın asıl kendisi çok tembeldir. Onun tembelliği ve herkese iş emretmesi yüzünden gerçek adı unutuldu, herkes onu 'Kahya' diye çağırır oldu. Çocukluğunda bir gün olsun anne ve babasına yardımı olmamıştır. Hatta bir keresinde annesi, onu yerinden kaldırmak için 'Kahya dışarı koş, gökten şeker yağıyor.' demiş. O da yerinden kalkmadan 'Ayaktayken iki tane de bana alıver anne.' demiş. Ya karısı, karısı da mı tembel bu adamın? diye merakla sormuş padişah. Muhtar: Hayır efendim, tam aksine çok çalışkan bir kadın. Ben de onun için güldüm ya. O da çalışmasa kahya aç kalır. Kadının işten, kahyanın emirlerine koşturmaktan canı çıkıyor. demiş. Padişah: İnsanlar kendi hatalarını hep başkalarında görürler. Bu adam sadece tembel değil, bir o kadar da nankör. Şuna iyi bir ders verelim! demiş. Ertesi gün Kahya'yı saraya çağırtmış. Ona: Derdini okudum, sana yardımcı olacağım. Bundan sonra sen ve karın sarayda çalışacaksınız. Sen aşçının yanında yamak olacaksın, karın da kızım Pervin Sultan' a hizmet edecek! demiş. Bu iş Kahya'nın hiç hoşuna gitmemiş. O, padişahın bedavadan ona yardım edeceğini düşünüyormuş. Ama çaresiz karısını da yanına alarak saraya yerleşmiş. Sabah horozlar ötmeden, aşçı kapıya dayanmış. Uyanamayan Kahya'nın başına bir tencere su dökmüş. Yataktan sıçrayan Kahya için yan gelip yatmak bir hayal olmuş. Sarayda yaşayan onca kişinin yemeğini hazırlıyor, dağlar gibi bulaşık yıkıyormuş. Bulduğu bir fırsatta azıcık uyuklamaya kalksa aşçı kepçesiyle başına dikiliyormuş. O kadar çok yoruluyormuş ki Of yoruldum! demeye gücü olmuyor, başını yastığa koyar koymaz uyuyormuş. Karısı, hayatından çok memnunmuş. Kocasının pişirdiği yemekleri keyifle yiyor, sultanla gezmelere gidiyormuş. Kadıncağızın yüzüne renk, gözlerine ışık gelmiş. Yatıp kalkıp padişahın arkasından dua etmiş. Tembellik insanın benliğini öylesine sarar ve etkiler ki, gerçek çalışan insanın, tembelliğin kurbanı olmuş bir kişiden daha çok dinlenme zamanı vardır. Edmund Burke


Evvel zaman içinde kalbur saman içinde; ihtiyar bir kadının oğlu varmış. Oğlan çok tembel imiş. O kadar ki; yatağından dışarı çıkmaz, her şeyi ayağına istermiş. Anası buna bir çare bulamamış. O yerin kralı bir gün uğursuz bellediği küçük kızını, kovmuş, sokağa atmış. Kız da başını alıp, gide gide yolu bir kulübeye düşmüş. Meğer orası oğlanın barınağı imiş. İçeri girince oğlanı yatar halde görmüş. Oğlan kızdan hemen ekmek istemiş. Kız oğlana bir güzel söylenmiş: İşte ekmek, kalk git oradan al, ye demiş ve hep böyle yapmış. Oğlan kızın tavrından dolayı ona Azrail adını vermiş. Derken oğlan yavaş yavaş huyunu bırakarak işe gitmeye, her şeyi kendi eliyle yemeye, her işini kendi ayağı ile görmeye başlamış. Oğlanın annesi bu durumu hemen fırsata çevirip oğlunu işe sokmaya karar vermiş. Kasabada deveciler varmış. Annesi oğlanı oraya çalışmaya vermiş. Deveci de oğlanı yanına almış. Oğlan ne kadar para alıyorsa bütün kazancını kızın eline verir, bir kuruş olsun harcamazmış. Böylece geçinip giderlerken deveciler mal alıp vermek üzere geziye çıkmışlar, oğlanı da yanlarına almışlar; anası ile prenses evde kalmışlar. Oğlan ve deveciler yola çıkmış. Az gitmişler uz gitmişler derken yolcular çok susamış, dilleri damaklarına yapışmış. Biraz gidince bir kuyu bulmuşlar; fakat suyu akmıyormuş. Oğlana: İn şu kuyuya suyu salıver. demişler. Oğlan hiç korkmadan kuyuya inmiş. Orada oğlanın karşısına uzun sakallı bir dede çıkmış, oğlana bir nar ve bir de havlu vermiş. Oğlan bunları saklayarak yukarı çıkmış. Bu arada kuyunun suyu da akmaya başlamış. Arkadaşları kana kana içerlerken oğlan bir ara sıvışarak koşa koşa eve varmış. Nar ve havluyu kıza verip hemen kervanın yanına dönmüş. Gidecekleri yere varmışlar, oğlan devecilerle gezedursun. Prenses kız o narı kırmış. İçinden bir sürü elmaslar dökülmüş. Havluyu da açınca meydana birçok askerler çıkmış. Kız şaşkına dönmüş. Hemen orada bir saray kurdurmuş. İçini döşeyip bir güzel süslemiş. Oğlan yolculuktan dönünce kulübeyi bomboş bulmuş. Bir taşın üzerine çömelip neler olduğunu düşünmeye başlamış. Oğlan otururken aniden etrafını bir sürü asker çevirmiş. Oğlanı tuttukları gibi kızın yaptırdığı saraya götürmüşler. Onu bir güzel yıkayıp, giydirip, karnını doyurmuşlar. Sonra askerler oğlanı kızın yanına götürmüş. Kız oğlanı sevinçle karşılamış olanı biteni anlatmış. Bu esnada havlunun içinden çıkan askerler bando takımlarını gümbür gümbür çalmaya başlamış. Güzel bir törenle kız ve oğlan evlenmiş. Oğlan o yerin padişahı olmuş. Mutlu bir hayat geçirmişler. Onlar ermiş muradına biz çıkalım kerevetine...


Bir zamanlar ormanda korkunç bir kuraklık başlamış. Yaz gelip geçtiği halde, tek bir damla bile yağmur yağmamış. Susuzluk hayvanların canına tak edince, bu duruma bir çare bulmak için toplanmışlar. İçlerinden birisinin teklifi üzerine, bir kuyu kazmaya karar verip çalışmaya başlamışlar. Bütün hayvanlar, hatta kuşlar bile gece gündüz çalışıyormuş. Ancak tavşan; Ben daha çok küçüğüm! diyerek çalışmak istemiyormuş. Tavşanın böyle nazlanması diğer bütün hayvanları çok kızdırmış. Hayvanların emeği boşa çıkmamış. Kazdıkları kuyudan buz gibi bir su çıkınca, herkes çok sevinmiş. Kana kana içip yıkanmışlar. Kuyunun kazılmasına yardım etmeyen tavşana ise su vermemişler. Kral aslan, tavşanın kuyuya yaklaşmasını önlemek için, kuyunun başına her gün bir nöbetçi görevlendirmiş. Tavşan yaptığı hatayı anlamış anlamasına, ancak iş işten geçtiği için yapacak bir şeyi de yokmuş. Bir gece kuyuda nöbet tutma sırası file gelmiş. Tavşan fili çok severmiş kimse görmeden bana biraz su verir düşüncesiyle yanına gidince, filin uyuduğunu görmüş. Çok uğraşmasına rağmen, onu bir türlü uyandıramamış. En sonunda gidip kulağına bağırmış. Fil öyle bir zıplamış ki, kuyunun etrafındaki taş ve toprak yığınına çarpmış, bütün taş ve toprakları kuyunun içine dökmüş. Böylece kuyu kapanmış. Bu duruma çok üzülen fil ağlamaya başlamış. Benim yüzümden oldu! diyormuş. Şimdi ne içeceğiz, hem sabah olunca diğer hayvanlara ne diyeceğim? Bu kadar üzülme! demiş tavşan. Elbette bir çaresini buluruz. Hem ikimiz beraberce çalışırsak, sabaha kadar kuyuyu temizleyip açarız. Fil: Ama sen küçük ve zayıfsın! demiş. Tavşan şöyle cevap vermiş; Sen beni şimdi gör! Bak ki nasıl çalışıyorum. Gerçekten de tavşan bir çalışmış, bir çalışmış ki sormayın. Sabaha kadar fille birlikte kuyuyu açmayı başarmışlar. Ertesi gün fil, bütün hayvanlara tavşanın çalışkanlığını anlatmaya başlamış. Herkes tavşanı alkışlayıp, kuyudan su içmeyi hak ettiğini söylemiş. Tavşan sadece su içebildiğine değil, diğer hayvanlarla yeniden dost olduğuna da çok sevinmiş. Kendisini ormanın bir üyesi gibi görmek onu mutlu ediyormuş.


Hoca İle Temel Nasreddin Hoca göle maya çalarken Temel bunu görmüş. Hayırdır hocam ne yapıyorsun? Demiş. Hoca: Göle maya çalıyorum. Temel: Yaa hocam ne yapacaksın o kadar yoğurdu... Buzda Balık Avı Temel Kuzey Kutbuna gider. Buzda balık avlamanın çok popüler olduğunu duyar, hemen kendine bir olta alır ve bulduğu ilk geniş buzlu alanda işe girişir. Tam buzu kırmaya çalışırken gümbür gümbür bir ses duyar:Orada balık bulamazsın! Ne olduğunu anlamayarak etrafına bakınır, ama sesin nereden geldiğini çözemez. Biraz ileriye gidip tekrar buzu kırmaya çalışırken aynı ses yine duyulur: Sana söyledim geri zekalı, orada balık bulamazsın! Temel korku içinde başını yukarı kaldırır ve dehşet içinde sorar: Allah'ım! Sen misin?. Aynı ses cevap verir: Hayır salak, ben buz hokey sahasının bekçisiyim. Güzellik Salonu Temel akşam eve gitmiş, Fadime evde yokmuş. Yarım saat sonra Fadime gelmiş. Temel sormuş; Neriyeydun Fadime? Guzelluk salonina gitmişidum. Temel, Fadime'nin yüzünü dikkatle inceledikten sonra dudak büktü: Eeeee ne oldi sıra saa gelmedi mi? Doğanın Dengesi Temel ormanda ağaç kesiyormuş, o sırada çevreciler de ormanda yürüyüşe çıkmışlar, Temel'i bu vaziyette görünce bir güzel pataklamışlar. Temel üstü başı perişan halde köye dönerken Dursun'a rastlamış, Dursun; Ula Temel bu ne hal böyle? diye sormuş, Temel de anlatmış; Ormanda ağaç keseydum, birden kalabaluk pir grup Doğan'ın yengesini bozmişum diye dövdü peni, halbuki ne Doğan'ı taniyruuum, ne de yengesuni...


Bir köylünün kendisine uzun seneler hizmet etmiş, sadık bir atı vardı. Fakat at epeyce yaşlanmıştı, artık iş göremiyordu. Bunun üzerine sahibi ona daha fazla yiyecek vermek istemedi: Artık sana sahiden ihtiyacım olmayacak. Bununla beraber yine senin iyiliğini düşünüyorum. Bana bir arslan tutup buraya getirerek, hala kuvvetli olduğunu gösterirsen sana bakacağım. Fakat şimdilik ahırımdan çık git! dedi. At çok üzüldü. Havanın soğumasına karşı korunacak bir yer bulmak üzere, ormana doğru yol aldı. Bu sırada karşısına tilki çıktı: Ne diye böyle başını eğmiş de yalnız başına dolaşıyorsun? diye sordu. At: Ah! diye içini çekti. Sahibim yıllarca kendisine ettiğim hizmetleri unuttu. Artık adam akıllı tarlada çalışamadığım için bana yem vermek istemiyor. Beni başından savdı. Tilki sordu: Hiçbir avutucu söz söylemeden mi? Verdiği teselli berbat bir şeydi. Dedi ki, kendisine bir arslan getirecek kadar kuvvetliysem bana bakacakmış. Fakat bunu yapamayacağımı o pekala bilir. Tilki: O halde sana yardım edeceğim. dedi. Sen yalnız yere uzan, yayıl, ölüymüş gibi hiç kıpırdama! At, tilkinin dediğini yaptı. Tilki ise, mağarası oradan pek uzakta olmayan arslana gitti: Şurada açıkta ölü bir at yatıyor. Çık, benimle oraya gel, yağlı bir yemek bulabilirsin orada! dedi. İkisi birlikte atın yanına gitti. Atın yanında durunca tilki dedi ki: Burası senin için doğrusu rahat bir yer değil. Biliyor musun ne? Bunu kuyruğuyla sana bağlayacağım. Böylece onu çeke çeke mağaraya götürürsün, rahat rahat yersin. Bu tavsiye, arslanın hoşuna gitti, vaziyet aldı. Tilki kendisini sımsıkı bağlayıp düğümleyebilsin diye kıpırdamadan durdu. Tilkiye atın kuyruğuyla arslanın bacaklarını bir araya sıkıca bağladı. Tilki, işini bitirince atın omuzuna vurdu: Çek bakalım kır at çek! dedi. O zaman at birden ayağa kalktı, arslanı da kendisiyle birlikte çekip götürdü. Arslan öyle kükremeye başladı ki, bütün ormandaki kuşlar korkudan uçup gittiler. Fakat at kükremesine aldırmadı. Onu çeke çeke efendisinin evine götürdü. Al bakalım efendim! Arslanı getirdim, ondan daha kuvvetli olduğumu ispat ettim! Bunun üzerine köylü, yaptığına pişman oldu. Atı tekrar ahıra aldı ve ölünceye kadar besledi. Akıllılık, ne zaman akıllı olunamayacağını bilmek demektir.Paul Edge


Tilki ile kedi sohbet ediyorlarmış. Tilki durmadan hilekar ve kurnaz olduğunu anlatıyormuş. Söylediğine göre düşmanları onu alt edemezmiş. Çünkü onlardan kurtulacak bir sürü oyun ve hile biliyormuş. Kedi birazda utanarak Ben fazla oyun bilmem ki. Demiş. Düşmanlarımın elinden kurtulmak için tek bir yol bilirim. O da kaçmaktır. Tilki: Kedi kardeş. Demiş. Ben her tehlike karşısında başımın çaresine bakabilirim. Ama senin durumuna üzülüyorum. Korkarım bir gün seni çabuk alt edecek. Az sonra bir sürü Tazının bağrışmalarını duymuşlar. Bir avcı topluluğuna ait bu köpekler bütün hızlarıyla kendilerine doğru koşuyormuş. Kedi hemen yanındaki ağacın dallarına sıçrayarak üstteki bir yaprak kümesinin içine saklanmış. Tilki ise acaba şu hileyi mi yapsam yoksa bu hileyi mi diye düşünmeye başlamış. Çünkü o kadar hile biliyormuş ki hangisini uygulamasının doğru olacağına bir türlü karar veremiyormuş. Tam birisini uygulayacakmış ki tazılar etrafını çevirip tilkinin işini bitirmişler. Bütün olanları yukarıdan seyreden kedi çok hile bilmediğine şükretmiş.


Ezop masallarının en ünlüsü, Tilki ile Leylek Masalı'nda tilki ve leyleğin dostluğunu bilmeyeniniz yoktur. Şimdi gelin bu masalı okuyalım. Çok uzak bir ormanın derinliklerinde, birbirine komşuluk eden tilki ve leylek yaşarmış. Görenler, onların ne kadar iyi komşu olduklarını söylemeden, bu komşuluklarını herkese örnek göstermeden edemezlermiş. Tilki ve leyleğin bu dostça komşulukları kulaktan kulağa yayıla dursun. Günlerden bir gün, ormanda kendi için bir fırsat bekleyen tilki, komşusu leyleğe rastlamış. Hemen ona nazik ve kibar bir sesle: İyi günler dilerim, benim biricik komşum leylek kardeş. diye seslenmiş. Leylek, tilkiye aynı nezaketle cevap vermek istemiş ancak tam sözlerine başlayacağı sırada, tilki lafı ağzından almış: Bu akşam böylesine güzel ve iyi kalpli bir komşumla yemek yemek bana mutluluk verecek. demiş ve eklemiş: Leylek kardeşim bu teklifimi geri çevirse darılırım. Lütfen beni kırmayınız. Tilkinin bu güzel sözlerinden ve davetinden etkilenen leylek, teklifi kabul etmiş ve akşam yemeğinde tilkinin evinde buluşmak üzere sözleşmişler. Akşam, ormanın derinliklerine usulca sokulduğu sırada, leylek tilkinin kapısını çalmış. Karnı da oldukça açmış. Tilki kapıyı her zaman olduğu gibi, güzel sözlerle açmış. Benim biricik dostum, sevgili komşum, hoş geldiniz. Size layık değil ama, beğeneceğinizi düşündüğüm enfes bir yemek hazırladım. diyerek, komşusu leyleği içeri almış. Hemen masaya doğru yönelmişler ve sandalyelerine kurulmuşlar. Ancak leylek masaya oturunca, tilkinin ona sadece çorba hazırladığını ve onu da düz bir tabakta ikram ettiğini fark etmiş. Zavallı leylek ne kadar uğraştıysa da uzun gagasıyla düz tabaktaki çorbadan bir türlü yiyememiş. Tilki durumun farkında olduğu için kıs kıs gülmekten kendini alamamış. Kendi tabağındakileri afiyetle midesine indirmiş hemen. Leylek durumu anlamış ama açlığı yanına kar kalmış. Tilkinin ona oynadığı oyunun mutlaka intikamını alması gerektiğini düşünmüş. Çorba için tilkiye teşekkür edip eve gitmiş. Tilkinin evinden karnı aç olarak dönen leylek, ona iyi bir ders vermek için plan yapmış. Aradan biraz zaman geçince Leylek enfes bir et yemeği hazırlamış. Tilkiyi aramış: Tilki kardeş. Sen beni evinde ağırladın, yemek hazırladım. Ben de seni evimde misafir etmek ve senin için güzel bir ziyafet vermek istiyorum. Hem de bu akşam. Tilki bu davet için çok memnun olmuş. Akşam olunca, tilki, leyleğin kapısını çalmış. Leyleğin mutfağından nefis et kokuları tilkinin ağzını sulandırmış. Kapıyı açan leylek, hemen misafirini masaya buyur etmiş. Tilki etin kokusunu içine çekerken leyleğe güzel sözler ve iltifatlarda bulunmuş. Leylek mutfağa gidip hazırladığı yemekleri masaya getirmek için tilkiden izin istemiş. Mutfaktan mis kokulu etlerle masaya doğru yaklaşmış, ağzı dar, ince ve uzun kaplarda servis yapmış. Ancak tilki etleri bir türlü yiyemiyormuş. Yemek boyunca uğraşmış, didinmiş ama bir lokma et bile geçmemiş boğazından. Leylek ise uzun gagasıyla afiyetle yemiş tüm etleri. Tilki aç kalınca anlamış yaptığı hatayı. Leylek ona çok güzel bir ders vermiş. Tilki o günden sonra da bir daha kimseyle dalga geçmeyeceğine, kimseye kötü davranmayacağına dair kendine söz vermiş.


Epey dolaşmasına rağmen iyi bir av bulamayan tilki; öğle yemeğinde ne yiyeceğini düşünüyormuş. Birden aklına, daha önce asmanın üstünde yeni olgunlaşmış sulu üzümler gelmiş: Daha yeni olgunlaşmışlardı. Gideyim de bir bakayım şunlara. Eğer olmuşlarsa kendime bir salkım koparıp yiyeyim. Kendine güzel bir üzüm ziyafeti çekmek için doğruca üzümlerin bulunduğu bahçeye gitmiş. Bahçeye girince, yüksek çe bir duvarın üzerinde duran üzüm salkımlarını görmüş. Ağzının suyu akmış. Ne kadar olgun, ne kadar sulu üzümler! Böylesini hiç görmemiştim. diye düşünmüş. Sonra, gözüne iri bir üzüm salkımı kestirip, yukarıya doğru zıplamış ama salkım çok yüksekte olduğu için ulaşamamış. Üzüm biraz yüksekte herhalde deyip tekrar zıplamış. Ama yine salkıma ulaşamamış. Ve bizim tilki tekrar zıplamış, tekrar zıplamış ama nafile ... Üzgün ve umutlarını yitirmiş bir halde, üzümlere hiçbir zaman ulaşamayacağını anlamış. Tilki; Zaten üzümler koruktu. diye kendi kendine teselli verip, oradan uzaklaşmış.


Köylünün biri sahip olduğu iki eşekten birisine tuz, diğerine de sünger yükleyip pazarın yolunu tutmuş. Tuz yüklü eşek yükünün ağırlığı ile zor yürüyor, nerede ise yere düşecekmiş gibi oluyordu. Oysa sünger yüklü eşek rahatmış. Üzerinde efendisi olduğu halde zorluk çekmeden yürüyebiliyormuş. Dağlar tepeler aşıp sonunda bir nehre varmışlar. Tuz yüklü eşek yorgun olmasına rağmen nehri kolayca geçmiş. Çünkü suya girince üzerindeki tuzlar eriyip yok olmuş. Karşıya geçtiğinde ise keyfine diyecek yokmuş. Bunu gören sünger yüklü eşek de girmiş suya. Ama oda ne? Sırtındaki süngerler suyu çektikçe eşeğin yükü ağırlaşıyormuş. Eşek giderek batmaya başlayınca üzerindeki efendisi İmdaaaaaattt diye bağırmaya başlamış. O sırada yoldan geçen birisinin yardımıyla eşekte, efendisi de zor kurtulmuşlar. Yolculuğun geri kalan bölümünde ise tuz yüklü eşek rahat rahat yürürken sünger yüklü eşek sıkıntı çekmiş.


Çekirge, pire ve uçan kaz bir gün saraya davet edilmişler. Kral üçünün arasında bir yarış düzenleyecek ve en yükseğe sıçrayana büyük bir ödül verecekmiş. Sonunda ödülü açıklamış. Yarışı kazanana prenses kızımı vereceğim demiş. Yarışmaya önce pire, çekirge sonrada uçan kaz tek tek zıplayarak yarışmışlar. Bunların her biri kendini diğerlerinden üstün görüyormuş. İlk yarışan pire çok yüksek zıplayınca görünmemiş ve onu almamış olarak kabul etmişler. Çekirgede pirenin yarısı kadar zıplamış ancak kralın üstüne konduğu için kral ona çok kızmış. Sıra uçan kaza gelmiş, kaz nazikçe prensesin yanına kadar sıçramış kral bu nazikçe sıçrayışı görünce kararını açıklamış. En yükseğe sıçrayan kızıma doğru sıçrayandır. Demiştir ve prensesi uçan kaza vermeğe karar vermiş. Olayı duyan pire ile çekirge yaptıkları hatayı anlayıp çok üzülmüşler. Bu masalda burada bitmiş.


Bir varmış bir yokmuş, Evvel zaman içinde kalbur saman içinde Uykular ülkesinde, uykuların en derin yerinde bir uyku cücesi varmış. Uykular ülkesindeki evinde sabah akşam uyuklarmış. Dünya üzerindeki çocuklardan biri uyumak istemediğinde uyku cücesinin kulakları çın çın çınlar, gözleri fal taşı gibi açılır, yerinden fırlayıp o çocuğun bulunduğu eve gidermiş. Çocuğun odasına girdiğinde, elindeki değneği çocuğun gözlerine doğru uzatır, kirpiklerine bir iki kere vururmuş. Böylece uyumayan çocuk, horul horul uyurmuş. Günlerden bir gün Barış adlı bir çocuk televizyonun karşısında biraz fazla kalmış, böyle olunca da uyku saatini kaçırmış. Bu sırada uykular ülkesindeki uyumakta olan uyku cücesinin kulakları çınlamaya, gözleri fal taşı gibi açılmaya başlamış. Hoplamış, zıplamış bir adımda Barış'ın odasına gelmiş. Elindeki uyku değneğini çocuğun gözlerine doğru uzatıp, kirpiklerine bir iki kere vurmuş. Barış gözlerini daha çok açıp uyku masalalemi.com cücesine bakmış. Uyku cücesi elindeki değneği tekrar ona doğru uzatmış, Barış değneği eliyle şöyle bir tutmuş ve gülmeye başlamış. Uyku cücesinin başına daha önce hiç böyle bir şey gelmemiş, o yüzden şaşırmış, afallamış değneğini Barış'ın elinden almak için çekmiş. Barış kıkır kıkır gülmeye başlamış. O kadar çok gülüyormuş ki, uyku cücesi telaşlanmış. Çünkü biraz sonra Barış'ın annesi odanın kapısını açmış. Uyku cücesi kendini yatağın altına atıp, saklanmış. Günün birinde çocukların dışında biri uyku cücesini görürse, bir daha uykular ülkesinden çıkamazmış. Annesi Barış'ı yanaklarından öpmüş ve uyuması için ona bir masal anlatmış bu arada bizim uyku cücesi, annenin anlattığı masaldan çok etkilenip, yatağın altında uyuyakalmış. Bir saat kadar sonra Barış yatağından aşağı inmiş, uyku cücesinin kulağının dibine yaklaşıp Aaaaaaaaa diye bağırmış. Uyku cücesi aniden uyanınca kafasını yatağa çarpmış sonra da Barış'ın ağzını kapatmış. Barış ağzı kapalı olduğu halde gülmeye devam etmiş, o kadar çok gülüyormuş ki, Uyku cücesi Barış'ın annesi odaya tekrar gelir diye telaşa kapılmış. Hayatında ilk defa bir çocuğu uyutmayı başaramıyormuş. Barış'ın karşısına çıkıp, eliyle sus işareti yapmış, Barış susmuş, ondan sonra takla atmaya başlamış, Barış merakla onu izliyormuş, uyku cücesi birden bire Barış'ın yanına hoplayıp, gözkapaklarını elleriyle çekiştirmeye başlamış, Barış gözlerini açmaya çalışıyor, uyku cücesi kapatmaya çalışıyormuş. Birkaç dakika sonra uyku cücesi Barış'ın gözkapaklarını bırakmış. Sen neden uyumuyorsun çocuk? diye sormuş ona. Çocuk biraz da ağlamaklı gözlerle ona bakmış :Sen kimsin ? Demiş. Uyku cücesi,: Ben uyku cücesiyim, uyuyamayan çocuklara masal anlatır, değneğimle göz kapaklarında dolaşır, onları uyuturum demiş. Barış tekrar kıkır kıkır gülmeye başlamış. İyi ama ben bütün gün uyudum zaten, o yüzden uyuyamıyorum demiş. Sahiden de Barış o gün okuldan geldikten sonra biraz yatmış ama 6 saattir uyuyormuş zaten, uyku saati biraz karıştığı içinde şimdi uyuyamıyormuş işte.... Uyku cücesi ona uyku saatlerine dikkat etmenin ne kadar önemli olduğunu anlatmış bütün gece. Çocukların günde en az 12 saat uyumaları gerektiğini, uyku düzenlerini bozduklarında işlerin karışacağını anlatmış. Barış ile birlikte gün ışıyana kadar konuşmuşlar. En sonunda Barış sabaha karşı uyuyakalmış. O gece Barıştan başka hiçbir çocuk uykusuz kalmamış, uyku cücesini bu yüzden çağıran olmamış. Uyku cücesi ise hayatında ilk defa karşılaştığı bu olay sayesinde o gece yeni bir şey öğrenmiş. Şimdi nerede miymiş ? Tabii ki uykular ülkesinde, aranızdan biri uykusuz kalırsa bir gece yanınıza gelecek, küçücük değneğini gözlerinizde gezdirecek, size masallar anlatacakmış... Şiiiişşttt uyku cücesi şu anda uyuyor, sessiz olun çocuklar...


Bir varmış bir yokmuş. Bir zürafa varmış. Boyu o kadar uzun, o kadar uzunmuş ki, karnı acıktığı zaman ağaçların en yüksek dallarındaki yaprakları rahatlıkla yiyebiliyormuş. Bir gün yine karnı acıkmış. Önüne ilk çıkan ağacın yapraklarını şapur şupur yemeye başlamış... Ama birden, incecik kızgın bir ses duymuş. Heey, dur bakalım canavar! Evimin bahçesini neden yoluyorsun? Zürafa bakmış, minicik bir kuş. Ben canavar değilim ki! demiş kuşa. Yavru bir zürafayım. Hem sonra evinin bahçesini yolduğumda yok. Yalnızca karnımı doyuruyorum. Ama yediğin bütün yapraklar benim evimin bahçesi... Neredeyse yuvamı da kocaman ağzına alıp yutacaktın, demiş kuş. Zürafa çok üzülmüş. Burada yuvan olduğunu bilmiyordum. Öyleyse ben de başka bir ağacın yapraklarını yerim. Ama ya başka ağaçta da, başka bir kuşun yuvası varsa?.. Kuş ona yardım etmeyi önermiş. İstersen ben önden uçup bakayım. Eğer yaprakların arasında gizlenmiş bir yuva varsa sana haber veririm. Böylece kuş ve zürafa arkadaş olmuşlar. Kuş ona dallarında yuva olmayan ağaçların yerini göstermiş zürafa bol bol yaprak yemiş, karnını doyurmuş. Eğer yediği yaprakların üzerinde tırtıl varsa, o zaman zürafa kuşa haber veriyormuş. Kuş da tırtılı yiyormuş. Çünkü kuşlar tırtıla ve solucana bayılırlarmış. masalalemi.com Dikkat etsene koca ayaklı canavar! Neredeyse üzerime basacaktın! Zürafa eğilip sesin geldiği yöne bakmış. Birde ne görsün? Küçücük bir tavşan yavrusu! Zürafanın gözü hep ağaçlarda olduğu için, yerdeki tavşanı görememiş. Özür dilerim tavşan kardeş demiş. Kuş kardeşle ağaçlarda karnımızı doyuruyorduk, önüme bakmamışım. Tavşan meraklanmış. Benim boyum çok kısa. Büyüyüp kocaman bir tavşan olduğum zaman bile boyum bir ağacın boyuna ulaşamayacak. Oysa hep merak ederim, acaba dünya ağaçların tepesinden nasıl görünür diye, demiş. Zürafa, Bundan kolay ne var? Ben başımı eğeyim, sen tırmanıp boynuma tutun. Böylece ağaçların tepesinden çevreyi seyredebilirsin, demiş. Tavşan çok sevinmiş ve hemen zürafanın boynuna tutunmuş. Bu işe kuş da çok sevinmiş. İlk defa gökyüzüne tırmanan bir tavşan görüyormuş çünkü. Böylece zürafa, kuş ve tavşan arkadaş olmuşlar. Akşam olup güneş batana kadar oynamışlar. Güneşin onlara el salladığını önce kuş görmüş. Akşam oluyor, artık eve dönmeliyiz, demiş arkadaşlarına. Zürafa hemen atılmış. Aman boşverin! Daha gece olama kadar çok zaman var. Ben zaten uyumayı hiç sevmem. Bu gece uyumasak da hep oynasak ne olur sanki? Tavşan bu fikirden çok hoşlanmış. Evet evet, ben de uyumayı hiç sevmem. Bu gece eve çok geç gidelim. Burada kalıp oyun oynayalım. Yalnız kuş telaşlanıyormuş eve gecikeceği için. Ama sonunda o da razı olmuş. Oyuna dalmışlar. Oynamışlar, oynamışlar, o kadar çok oynamışlar ki, güneş gökyüzünde çoktan kaybolmuş, hava iyice kararmış. Ama benim çok uykum geldi, diye sızlanmış kuş. Ben artık eve gidiyorum! Sonra PIRRR! diye kanatlanıp evine uçuvermiş. Ben de uyumak istiyorum! demiş tavşan. Hoşçakal zürafa kardeş, yarın görüşürüz. Sonra uzun arka bacaklarıyla o kadar hızlı koşmuş ki, bir anda ortadan kaybolmuş. Zürafa hiç aldırmamış. O uyumak istemiyormuş. Oyun oynamak, uyumaktan daha güzelmiş. Ama sağına bakmış, soluna bakmış, çevrede oyun oynayabileceği kimseyi görememiş. Herkes çoktan uyumuş. Her yer karanlık olmuş. Ağaçlar, çiçekler, taşlar bile görünmüyormuş. Bir süre sonra zürafanın canı sıkılmış. Uykusu da gelmiş. Ağzını kocaman kocaman açıp esnemeye başlamış. Sıcacık yatağında olmayı istemiş, ama o ne bir kuş gibi uçabilir, ne de tavşan gibi kızlı koşabilirmiş. Uzun boyu ile karanlıkta ağaçlara çarpmamak için çok yavaş yürümek zorundaymış. Yürümüş... Yürümüş! Gitmiş... Gitmiş! Ama bir türlü evine ulaşamamış... Zürafanın o kadar uykusu gelmiş ki, hemen oracıkta ıslak otların üzerine uzanıvermiş. Mışıl mışıl uyumuş. Sabah olunca, güneşin pırıl pırıl ışıklarıyla uyanmış. Uyanmış ama, bir türlü yerinden kıpırdayamamış. Her yanı ağrıyormuş. Bütün gece soğukta uyuduğu için üşütüp hasta olmuş. O günden sonra zürafa günlerce hasta yatmış. İyileşene kadar oyun oynamaya hiç çıkamamış. Arkadaşları kuş ile tavşan neşe içinde oynarlarken, o, evinde iyileşmeyi bekliyormuş. Tabii sonunda iyileşmiş ve arkadaşlarına katılmış. Ama artık havanın kararmaya başladığını, güneşin onlara el salladığını önce zürafa görüyor, Haydi arkadaşlar, artık eve dönme saati geldi, diyormuş. Hem zürafa artık uyumayı çok seviyormuş. Yumuşacık ve sıcacık yatağını da çok seviyormuş. Uyumak o kadar güzelmiş ki!


Grimm Kardeşler Masalı Bundan yıllar önce uzak ülkelerin birinde bir kralla güzeller güzeli bir kraliçe yaşıyordu. Kocaman görkemli bir şatoda oturan kral ve kraliçeyi ülkenin halkı çok seviyordu. Özellikle güzel olduğu kadar iyi kalpli olan kraliçeye herkes hayrandı. Bu iyi yürekli kraliçenin hayattaki en büyük dileği bir çocuk sahibi olmaktı. Sonunda bu dileği gerçekleşti ve güzel bir ilkbahar sabahı harika bir kız çocuğu dünyaya getirdi. Genç kralla kraliçenin mutluluğuna diyecek yoktu. Küçük prensesle doğumunu kutlamak için o güne kadar görülmemiş bir şenlik düzenlendi. Bu şenliğe o ülkedeki bütün insanlar ve periler davet edilmişti. Şenlikler şatonun büyük salonlarında kutlanıyordu. Her taraf o günün şerefine süslenmişti. Bütün davetlerin dikkati, yatağında uslu uslu yatan minik prensesin üzerindeydi. Melek yüzlü iyilik perileri beşiğin çevresinde toplanmıştı. Her biri sırayla bebeğe iyi dileklerde bulundular. Kimi ona güzellik, kimi akıl, kimi de cömertlik armağan etti. Fakat büyük bir talihsizlik olmuş ve yaşlı bir periyi şenliğe davet etmeyi unutmuşlardı. Bütün konuklar neşe içinde eğlenirken yaşlı peri birden ortaya çıkıverdi. Şenliğe davet edilmediği için çok kızmıştı. Öfkeyle küçük prensesin beşiğine yaklaşarak On altı yaşına geldiğinde parmağına bir iğne batacak ve öleceksin dedi Oradaki herkes şaşkınlıktan donakalmıştı. İşte tam bu sırada henüz dilekte bulunmayan perilerin en genci ileri atıldı. Üzülmeyin, dedi yavrunuz ölmeyecek Küçük prenses yüz yıl sürecek derin bir uykuya dalacak ve bir prens gelip onu öptüğünde bu uzun uykudan uyanacak. Kral ve Kraliçe genç periye teşekkür etti. Ama kral yine de bu kehanetin gerçekleşmesinden büyük kaygı duyuyordu. Hemen bütün muhafızlarına, ülkedeki iğlerin kaldırılmasını emretti. Bu emre uymayanların cezası ölüm olacaktı. Böylece aradan uzun yıllar geçti. Mutlu bir hayat süren prenses her gün biraz daha büyüyüp güzelleşiyordu. On altı yaşına geldiğinde bir gün şatoyu gezmeye karar verdi. Şato o kadar büyüktü ki, bilmediği pek çok yeri vardı. O zamana kadar görmediği küçük bir odada yaşlı bir kadına rastladı. Kadın elindeki iğne ile iplik eğiriyordu. Bu iğ nasıl olduysa muhafızların gözünden kaçmıştı. Çok meraklanan prenses tanımadığı bu garip alete dokunmak istedi ve iği eline alır almaz eline battı. Kötü kehanet sonunda gerçekleşmişti. Hemen uykuya dalan güzel prenses ipek örtüler içinde altından yapılmış bir yatağa yatırıldı. Prensesle birlikte bütün şato yüz yıl sürecek derin bir uykuya daldı. Kral Kraliçe muhafızlar, hizmetkarlar ve saray çalgıcıları da uyumuştu. Sadece onlarda değil... Sahibiyle birlikte avludaki köpek, ahırdaki koşulmuş at, hatta dallardaki kuşlar bile uyudu. Her tarafa derin bir sessizlik çökmüş onları uyandırmamak için rüzgar bile susmuştu. Ağaçların yaprakları da kımıldamaz olmuştu. Bu arada uyuyan şatonun çevresinde sık bir orman göğe doğru yükselip onu bütün gözlerden gizledi. Bu arada aradan tam yüz yıl geçmişti. Yine ilkbahar gelmiş bütün doğa uyanmıştı. günlerden bir gün genç ve cesur bir prensin ormana yolu düştü. Uyuyan güzel efsanesini duymuş ve onu bulmaya karar vermişti. Günlerce aradıktan sonra, önüne geçemediği bir duygu onu bu ormana çekmişti. Sonunda şatoyu buldu ve prensesin uyuduğu odaya girdi. Daha onu görür görmez yüreğini tarifsiz bir sevgi kapladı. Prenses'e daha o anda aşık olmuştu. Genç kıza doğru eğildi ve onu hafifçe öptü. Güzel bir prenses sihirli bir değnekle dokunulmuş gibi hemen gözlerini açtı. Onunla birlikte şatodakilerde gözlerini açtı. Kötü kalpli perinin büyüsü artık bozulmuştu. İki genç kısa süre sonra görkemli bir düğünle evlendiler ve uzun yıllar birlikte mutlu bir hayat sürdüler.


Hoca Nasrettin'i bilirsiniz çocuklar, bilgin kişiliğinin yanında, latifeli, nüktedan, yaşadığı toplumu her yönüyle iyi bilen, toplumun aksayan yönlerini kendine has mizacıyla düzeltmek için uğraşan sevimli bir tonton dedemizdir. Türk kültüründe çok önemli bir yere sahiptir. Hatta Hoca Nasrettin'in ünü komşu coğrafyaları etkilemiş desek abartmış olmayız. Şimdi sizlere Nasrettin Hoca'nın Göle yoğurt çalmak fıkrasını anlatacağız. Günlerden bir gün Nasrettin Hoca eline yoğurt mayası bakracını alıp göle doğru yola koyulmuş. Gölün etrafında piknik yapan köylüler Hoca'ya dikkat kesilmişler. Hoca Nasrettin başlamış yoğurt mayasını göle kaşık, kaşık dökmeye. Köyüler şaşkınlıkla izlerken, içlerinden biri Hoca'nın yanına varmış. Hayırdır Hocam? Ne yapıyorsun böyle? diye sormuş. Göle yoğurt mayası çalıyorum, demiş. İlahi, hocam, hiç göle maya çalmakla göl maya tutar mı? Hoca Nasrettin O nüktedan cevaplarından birini daha vermiş; Ya tutarsa... Hoca Nasrettin bu davranışıyla, yaşadığı toplumda olmadık işlerle uğraşan, boş hevesler peşinde koşan kişilere ders vermek istemiştir.


Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde memleketin birinde bir avcı varmış. Her sabah erkenden ormana gider, av yaparmış. Avladığı hayvanların etini evine getirir, kürkünü ise pazarda sahip geçinir gidermiş. Fakat bizim avcının çok kötü bir huyu varmış. Sürekli yalan söylermiş. Yine bir sabah erkenden ormana ava gitmiş. Epeyce bir süre dolaştıktan sonra birkaç kuş vurup evine getirmiş. Hanımına: Hanım, şu kuşları temizle de akşama bir yemek yap. diye tembih etmiş. Sonra da köyün kahvesine gitmiş. Selam verip, arkadaşlarının yanına oturmuş ve: Hiç sormayın arkadaşları bugün av o kadar bereketli geçti ki; üç tane tilki, iki tane kurt, bir de boz ayı avladım. diye başlamış yalanlarına. Anlatmış da anlatmış ... O kadar anlatmış ki neredeyse kendi yalanına kendisi inanacakmış. Sonunda arkadaşları, avcıya iyi bir ders vermek istemişler. Arkadaşlarından biri: Bu günlerde bizim tarlaya kocaman bir ayı dadandı. Tarlamızı perişan ediyor. Epey bir nöbet tuttuk ama bir türlü onu ele geçiremedik. Böyle korkunç bir ayıyı ancak senin gibi attığını vuran bir avcı avlayabilir. demiş. Bunları duyan avcının gururdan koltukları kabarmış; Siz bana haber verin yeter. Onu bir atışta yere sererim. demiş. Tam bu sırada, kahvenin önünde bir kargaşa, bir gürültü kopmuş. Kocaman bir boz ayı kahveden içeri girivermiş. Herkes bir köşeye saklanmış. Ayıyı gören avcı, korkusundan omzundaki tüfeğini yere düşürmüş ve o da herkes gibi bir masanın altına saklanmış. Ayı masanın üstüne çıkıp başlamış zıplamaya. Avcı: İmdat! İmdat! Beni bu canavardan kurtarın! diye bağırmış. Kimseden yardım gelmeyince, can havliyle masanın altından çıkıp sokağa fırlamış. Tabii ayı da avcının peşine düşmüş. Ava önde, ayı arkada koşuyorlarmış. Bunları gören çocuklar başlamış gülmeye. Avcı kendine gelip arkasına bakınca birde ne görsün: Ayı postu giymiş küçük bir çocuk. Arkadaşlarının yüzüne bakamaz olmuş; utancından bir daha kahveye uğrayamamış. Yalancı, bacaları karartan is gibi insanların içini de karartır. A. Sergeyeviç Puşkin


Günlerden bir gün, uzak bir ülkede, küçük, şirin bir köy varmış. Bu köyde hiç kimse yalan söylemezmiş, biri hariç. O da küçük çoban. Küçük çoban, her zaman arkadaşlarına şaka yaptığını sanarak yalanlar söylermiş. Bir gün, çoban sürüsünü alıp meraya götürmüş. Koyunlar, kuzular otlaya dursun, bizim çoban da can sıkıntısından ne şaka yapacağım diye düşünmeye başlamış. Aslında şaka değil, onun şaka sandığı şey yalanın ta kendisi. Birden aklına gelmiş, köylülere bir şaka yapayım da eğleneyim demiş, köylülere seslenmiş; İmdat İmdat! Yetişin ahali, kurt sürüsü kuzulara geldi, yardım edin, yetişin! Köyde kim var kim yok eline almış sopayı, doğru koşmuşlar çobanın sesine.. Çobanın yanına vardıklarında bir de ne görsünler? Kuzular, koyunlar gönüllerince otlanıp MasalAlemi.com eğlenmiyorlar mı? Anlamışlar çobanın yalan söylediğini. Çobana çok kızmışlar ama bizim çoban şaka yaptığını söyleyerek gülmeye devam etmiş. Aradan birkaç gün geçmiş, çoban çok eğlenceliydi o şaka. Tekrar yapayım demiş; İmdat! Yetişin dostlar, kurtlar sürüye daldı yetişin, yardım edin! Köylüler, belki bu defa gerçektir diye düşünmüşler, yine koşa koşa çobanın yanına varmışlar ama yine çoban alaycı alaycı gülmeye devam ediyormuş. Köylüler bu defa çok kızmışlar, aralarında sözleşmişler, bir daha bu yalancıya asla inanmayalım diye.. Bir gün, yine çoban kuzuları otlatırken sürüye gerçekten kurtlar saldırmış. Çoban ne kadar bağırmış, çağırmışsa da ona inanan olmamış. İnsanların güvenini yitirdiğinden bütün servetini kaybetmiş. Yaptığı şeyin şaka olmadığını, yalan olduğunu anlamış ama iş işten geçmiş..


Vakti zamanında, bir memlekette birbirini çok seven iki kardeş yaşardı. Birbirinden güzel ahlaklı ve iyiliksever kardeşler, ihtiyar ve fakir insanlara yardım etmekten büyük mutluluk duyuyorlardı. Onların her işlerini yapmaya çaba harcıyorlardı. Yaptıkları bu işlerin karşılığında çoğu zaman tatlı bir duadan başka ücret almıyorlardı. Başkalarının işlerine koşmaktan, kendilerine ayıracak pek fazla zaman bulamıyor, ancak hafta sonları bir araya gelip hasret gideriyorlardı. Bir gün iki kardeş, bir yoksula yardım için giderken, küçük kardeşin gözü yerde parlayan bir şeye ilişti. O tarafa yaklaşınca, bir yırtıcı hayvandan kaçar gibi kaçmaya başladı. Kardeşi onun kaçtığını fark ettiğinde, sesini duyuramayacak kadar uzaklaşmıştı. Büyük kardeş, yerde duranın ne olduğunu merak etti. Gidip baktı. Birde ne görsün! Bir küp içi çil çil altınla dolu. Kardeş küpün içindeki altınların hepsini alıp evine döndü. Büyük kardeş bu altınlarla yaşadığı şehirde birçok ev ve arsa satın aldı. Birçok işyeri açtı ve işçiler çalıştırmaya başladı. Daha sonra bir hastane, bir öksüzler yurdu ve bir de yaşlılar yurdu yaptırdı. Böylece kasaba halkı, büyük kardeşi iyice tanıdı ve övgü dolu sözler kulağına gitmeye başladı. Bu övgüler büyük kardeşi çok sevindirdi. Büyük kardeş, böyle mutlu bir şekilde yaşarken, birden içine bir kardeş hasreti düştü. Elindeki tüm parayı kasabadaki fakirlere dağıtıp, halkla vedalaştı. Hemen kardeşinin uzaklaşıp gittiği yöne doğru yola koyuldu. Uzun bir müddet yürüdü yürüdü ... Yürürken de Kardeşim bu altınları almamakla hiç de iyi yapmadı. Halbuki ben bu altınları alarak yoksullara daha fazla iyilikte bulundum. diye düşünüyordu. Aniden bir melek önünü kesti; Sen kardeşinle görüşmeye layık değilsin, buradan öteye gidemezsin. Kardeşinin altınlardan kaçması, senin o kadar altınla yaptığın işlerden daha iyidir. dedi. Büyük kardeş; Ben bu altınları, daha fazla yoksul ve ihtiyara daha büyük iyilik yapmak için aldım. diyecek oldu ama birden hatasını anladı. O, yaptığı iyilikleri Allah rızası için değil de, başkasının gözüne hoş görünmek için yapmıştı. Yaptıklarından o kadar utandı ki, gözlerinden iki damla yaş süzüldü. O zaman melek büyük kardeşin yolundan çekildi. Karşılık bekleyerek yapılan iyilik, Allah katında önemli değildir. Çünkü mükafatını bu dünyada almıştır.Cervantes


Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellal iken, pireler berber iken, ülkenin birinde küçük bir kız yaşarmış. Bu kız hayvanlarla konuşur, onların dilinden anlarmış. Bir gün annesi, küçük kızdan kuyudan su doldurmasını istemiş. Kız kovayı ve oyuncak bebeğini alıp kuyunun yolunu tutmuş. Yolda giderken karşısına yaralı bir koyun çıkmış. Kız koyunun başına ne geldiğini sormuş. Koyun cevap vermiş: Sahibim beni ve arkadaşlarımı otlatmaya götürmüştü. Orada rahatça karnımızı doyurduk. Ben, sahibimden gizli ormana gittim. Orada bir kurt ile karşılaştım. Az kalsın beni yiyecekti fakat ben oradan kaçmayı başardım. Küçük kız şirin koyunun durumuna çok üzülmüştü. Yanına koyunu da alıp kuyunun yanına gittiler. Kız biraz suyla koyunun yarasını temizledi. Oyuncak bebeğinin elbisesiyle de yarayı sardı. Biraz dinlendikten sonrada birlikte eve gittiler. Küçük kız annesinden koyuna bakmaları için izin istedi. Annesi yarası iyileşene kadar bakmasına izin verdi. Küçük kız çok mutlu olmuştu. Aradan bir hafta geçti küçük koyunun yarası iyileşmişti. Annesi kızına küçük koyunun gitme vakti geldiğini söyledi. Fakat kız onu bırakmak istemiyordu. Annesi, onun da bir ailesi olduğunu söyledi. Küçük kız annesinin bu sözleriyle teselli olmuştu. Beraber kırlara gidip dolaştıktan sonra küçük koyunu çobana teslim etti. Bundan sonra küçük kız, koyunu hayatı boyunca hiç unutamayacaktı. E.Rumeysa Aydın


Yarasayı bilirsiniz. Hem kuşa hem de fareye benzer bu ilginç hayvan. Gözleri gün ışığında iyi göremez. Bu sebeple, gündüzleri uyuyup geceleri avlanır. Bir gece yine avlanmaya çıkan yarasa, yaşadığı mağaraya dönmekte gecikmiş. Güneşin doğmakta olduğunu görünce telaşlanmış. Bir ağacın dalına tünemek istemiş ama, gözleri iyi görmediği için yere düşmüş. Tam o sırada bir gelincik de av peşindeymiş. Gelincik yerdeki yarasayı görünce hemen üzerine atlamış. Daha önce hiç görmediği bu hayvanı, hemen boğup yemekte bir an tereddüt etmiş. Gelinciğin kendisini yiyeceğini anlayan yarasa ise yalvarmaya başlamış; Ne olursun beni yeme! Kendi halinde bir yarasayım ben. Hem sana bir kötülük yapmadım ki. Gelincik bu sözlere aldırmamış bile. Ben kuşları hiç sevmem! demiş, Nerede bir kuş bulsam hemen yerim. Seni bulmuşken neden bırakayım ki? Gelincik sözlerini bitirince yarasa gülmeye başlamış. Haah haa ha!. Sen beni kuş mu sandın? demiş, Hayır buna inanamam. Bu kadar cahil olamazsın. Baksana ben bir fareyim. Oysa sen kuş yemeyi seversin. Bırak da yoluma gideyim. Gelincik bu sözler karşısında oldukça şaşırmış, Bilgisizliğinden dolayı kendine kızmış. Gerçekten de boğmaya çalıştığı bu hayvan fareye ne kadar da çok benziyormuş böyle. Onun fare olduğuna inanan gelincik yarasayı bırakmış. Canını kurtaran yarasa ise çok sevinmiş. Zar zor da olsa bir mağara bulup saklanmış. Gel zaman, git zaman, bizim yarasa yine aynı gelinciğin pençelerine düşüp yakarmaya başlamış. Gelincik; Hiç boş yere ağlayıp sızlama. demiş, Ben fareleri hiç sevmem. Nerede bir fare görsem hemen yerim. Yarasa, yine kahkahalarla gülmüş. Sen beni fare mi sandın? Şaka yapıyor olmalısın. Hayır gelincik kardeş ben bir kuşum. Bak kanatlarım var. Haydi bırak beni de, uçup gideyim. Gelincik oldukça şaşırmış, Söylediklerinin doğru olup olmadığını anlamak için, pençelerini yarasanın üzerinden çekmiş. Yarasa da hemen uçup bir dala konmuş. Avını elinden kaçıran gelincik ise, aptal aptal yarasanın arkasından bakakalmış. O gün bugündür de, yarasanın kuş mu yoksa fare mi olduğuna bir türlü karar verememiş.


Bir varmış, bir yokmuş. Bir yaşlı kadın ile bir yaşlı adam varmış. Gül gibi geçinip giderlermiş. Yaşlı kadın, yerleri süpürürken bir bakla bulmuş. Avlusunun bir köşesine ekmiş ve her sabah sulamış. Gel zaman git zaman bakla büyümüş. büyümüş ki, ta göğe kadar yükselmiş. Bir gün yaşlı kadın yaşlı adama: Bak bakalım, bakla bulursan pişirelim. demiş. Yaşlı adam, avluya çıkmış, baklalara yaklaştıkça onlar uzaklaşmış. Sonunda bir yüksekliğe gelmiş. Bakmış, orada yazla kış kavga ediyormuş. Yaşlı adam bu durumu görünce: Soralım bakalım bu yaşlı adama, kim bilir ne diyecek bize? demişler, yazla kış mevsimi. Yaşlıya selam verdikten sonra öyküyü anlatmışlar, sonra düşüncesini sormuşlar: Yaz mı daha iyi, yoksa kış mı? Yaşlı adam ellerini sakalına götürmüş, düşünmüş ve sonra: Siz boşuna kavga ediyorsunuz. Bir elmanın iki yarısı gibisiniz. Kış olmasa yağmur olmaz, ekin olmaz, kuyular, sular kurur. Yaz olmasa ekinler çürür, insanlar aç kalır. Demek ki ikiniz de yararlısınız. Benim diyeceklerim bu kadar. demiş. Peki yaşlı adam, ver bize o torbanı. demişler ve yaşlı adamın torbasını alıp, en değerli mücevherlerle doldurmuşlar. Yaşlı adam yavaş yavaş evinin yolunu tutmuş. Evine gidince karısı yaşlı adama: Nerde kaldın be adam, iki bakla için bu kadar saat ne yaptın? Yaşlı kadın torbanın içindekileri görünce şaşırmış. Adama: Nerden buldun bunları? diye sormuş. Yaşlı adam, başına gelenleri bir bir anlatmış karısına. Ertesi gün o da çuvalı alıp eline, çıkmış baklaların uzadığı yüksekliğe. Çık çık bir türlü bitmiyormuş. En. sonunda o da yaz ile kışın birlikte bulunduğu yüksekliği görmüş. Yaz ile kış, yaşlı kadına da benzeri bir soru sormuşlar. Yaşlı kadın bir yaza bakınış, bir kışa, sonra da da dudak bükmüş: Ne sende hayır var, ne sende! Kışta üşürüm, ocağı beklerim. Yazda sıcaklarım gölgeye kaçarım. İyiliğiniz nerenizde sizin? demiş. Pekiyi yaşlı kadın, demişler yazla kış; Ver bize o torbam bakalım! Yaşlı kadın sevinmiş, kendi kendine; Bana daha güzel mücevherler, altınlar verecekler! diye düşünmüş. Yazla kış biraz sonra gelmişler: AI bu torbayı, eve gidince hemen açmayacaksın. Bir gerekçe bulup yaşlı adamı kahveye yollarsın. O gidince kapıları kapayıp sürgülersin sonra torbayı açacaksın tamam mı? diye sıkı sıkı tembihlemişler yaşlı kadını. Tamam! demiş yaşlı kadın. Emrettiklerini bir bir yapmış. Torbayı açınca bir de ne görsün? Yılanları akrepleri kırkayakları ne kadar haşarat varsa gelip sokmuşlar, davul gibi etmişler yaşlı kadını. Sonunda yaşlı adam kahveden gelmiş. Kapıyı bir vurmuş ses yok, iki vurmuş ses yok. Almış baltayı pat küt kapıyı kırmış. Bir de ne görsün? Yaşlı kadın yerde hasta yatıyormuş. Yumuşak söz, insanların ateşine karşı soğuk su yerine geçer. Sadi Şirazi


Bir varmış, bir yokmuş ... Bir padişahın üç tane kızı varmış. Bu kızların büyüklerini evlendirmiş, küçüğünü de bir delikanlı istermiş de padişah vermek istemezmiş. Padişah bir gün lalasıyla seyahate çıkar. Epeyce dolaştıktan sonra geri dönerlerken uzaktan üç kişinin gelmekte olduğunu görürler: Lala, şu sağdan gelen büyük eniştem, soldan gelen de ortanca eniştem, ya ortalarındaki kim? Lala gülerek padişaha der ki: Padişahım, o da ... Padişah, lalasının gülmesine kızar: Lala niye güldün? Bir şey yok padişahım. Bir şey yoksa neye güldün? Padişahım, yazılan yazı bozulmaz, kendine gel! O ortadaki de küçük kızını vermediğin delikanlıdır. Ben o yazıyı bozacağım! Nasıl bozacaksınız padişahım, hiç yazılan yazı bozulur mu? Uzaktan gördükleri üç kişi bunların yanına yaklaşırlar. Padişah küçük kızını vermek istemediği delikanlıya bir name yazıp verir: Bu nameyi cellat başına götür, ver. Padişah nameye de yazar ki: Ey benim cellat başlarım. Bu delikanlı yanınıza akşam gelirse akşam, sabah gelirse sabah, boynunu vurun! Bu delikanlı, nameyi vermek için sarayın bahçesinden geçerken uykusu gelir, bir ağacın altına uzanıp uyur. Küçük kız da kendisini isteyen delikanlıyı bahçede görünce yanına gider. Koynundaki nameyi görüp alır. Okuyunca hemen nameyi değiştirmeye karar verir: Ey benim cellat başlarım! Bu delikanlı yanınıza akşam gelirse akşam, sabah gelirse sabah kızımı ona verin! Padişah, gelince ne görsün, cellat başları kızını o delikanlıya vermemişler mi! Ben bu yazıyı bozarım! Nasıl bozarsın padişahım, etme, yazılan yazı bozulmaz. Yok, ben bozarım, bana küçük eniştemi çağırın! Delikanlı padişahın huzuruna gelir: Buyurun padişahım. Sana kırk gün müsaade ediyorum, gidip bana ay ile güneşin haracını getireceksin. Bu delikanlı yola çıkmış, az gitmiş uz gitmiş ... İki yol ağzına gelmiş. Bakmış ki orada bir ihtiyar var, buna: Oğlum! der, Nereye nereye gidiyorsun? Padişah beni ay ile güneşin haracım almaya yolladı. Eyvah, padişah seni zora koşmuş, ay ile günün haracı bulunur mu? Bu ihtiyar Hızır'mış, bunu sırtına bindirip bir mağaranın kapısında gözlerini açmış. Bunu günün doğduğu mağaranın kapısına bırakıp der ki: İçeri girince yanacaksın, ne kadar zor olursa olsun, yana yana gireceksin. Delikanlı içeri girer, yandıkça daha da içerlere gider. İçerden bir ses gelir: Hey padişah! Kendine gel, yazılan yazı bozulmaz. Yoksa tahtını tacını başına yıkarım! Delikanlı oradan çıkıp yine Hızır'ın yardımıyla yol ayrımına gelir. Hızır orada ona bir name verir. Delikanlı üçüncü günü padişahın masasına nameyi bırakır: Ne oldu, ben sana kırk gün demiştim, sen üç günde geri geldin? İstediğiniz nameyi getirdim, buyurun. Padişah, nameyi açıp okur, kendine gelir. Hakikaten de yazılan yazı bozulmazmış. Padişah yeniden düğün yapıp kızını bu delikanlıya gönlüyle verir. Hiçbir yiğidin, kaza ve kader okuna karşı kalkanı yoktur. Hafız


Bir gün Nasrettin hoca tarladan eve dönüyormuş. Komşuları telaş içindeymiş. Bir komşusu ona Hocam ziyafete geliyor musun? diye sormuş. Hoca Hay Allah! Ben çalışmaya dalıp ziyafeti unutmuşum. Hemen geliyorum. Hoca Evine gitmiş. Temiz ama biraz eskice bir kıyafet giyip ziyafetin yapılacağı konağa gitmiş. Ziyafeti veren Akşehir'in en zenginlerindenmiş. Hoca içeri girmiş ve yemek çanı duyulmuş. Hizmetçiler hemen ayağa kalkmış ve sofralar hazırlanmış. Fakat kimse Nasrettin Hocaya yerini bile vermemiş o da hemen evine dönmüş. Geçen bayram aldığı kürkünü giymiş ve konağa dönmüş. Konağın kapısından içeri girdiği andan itibaren heyecan başlamış. Hizmetçiler onu karşılamışlar. Ev sahibi yerinden kalkmış Nasrettin Hocayı oturtmuş. Önüne yemekler, börekler, pilavlar, baklavalar, limonatalar, şerbetler koyulmuş. Hocaysa sadece kürkünün bir ucunu çorbaya bandırıp bir yandan da: Ye kürküm ye diyormuş. Bunu niçin yaptığını sormuşlar o da Bu ilgi bana gösterilmedi ki! Kürke gösterildi, yemek de onun hakkı, o yüzden kürküm yesin. demiş.


Annem çok tutumludur. Hiçbir şeyi atmaz. Günün birinde lazım olur diye saklar. Sonra ayırır. Her birini ayrı kutulara koyar. Tavan arasına kaldırır. Dün kutulardan birini indirdi. Beni de yanına çağırdı. Ben açabilir miyim anne? diye sordum. Tabi açabilirsin. Yardımın için teşekkürler. Dün anneme yardım ettim. Yardım etmeyi sevdim. Başka kimlere yardım edebilirim? Annem saçlarımı okşadı. Herkese. Yaşlıların çantasını taşıyabilirmişim. Körlere yol gösterebilirmişim. Turisteler yer tarif edebilirmişim. Top oynayan ağabeylerin topu kaçtığında getirebilirmişim. Ohoo!! Yardım edecek öyle çok şey var ki! Hasibe nineye ekmek almak için bakkala gitmek için bile büyük yardımmış. Hasibe nine bizim üst katta oturur. Kimsesi yok. Var da! Yanında oturmuyorlar. Arada bir görmeye geliyorlar. Ben kendimi bildim bileli ona yardımcı olurum. Bakkaldan ekmeğini, peynirini alırım. Çok iyi kalplidir. Dua eder durur. Ama laf aramızda yaptıklarımın yardım etmek olduğunu yeni öğrendim. Güzel annem benim. Anne sana yardım ettikten sonra Hasibe nineye yardım etmeye gideyim mi? Yardımına ihtiyacı mı var? Belki de vardır. Gidip sorarsın o zaman. Olur sorarım. Ekmek aldıracaksa alırım. Aferin kızıma. Ne de yardım severmiş. Şımardım. Çakmak çakmak baktım anneme. Öyle bakarmışım. Annem öyle diyor. Anneme çekmişim. Hıçkırır gibi güldü. Annem bir şeye çok sevinirse hıçkırır gibi güler. Öyle için için. Bırak gevezeliği de artık kutuyu aç Peki anne Amanın da amanın. İçi yün artıklarıyla dolu. Yeşili, mavisi, sarısı. Lavicerti, kırmızısı, beyazıyla renk yumağı. Kimisi kazağımdan. Kimisi babamın yeleğinden kimisin annemin hırkasından kimisi dedemin ev içi çorabından artmış. Lacivert artıkları görür görmez tanıdım Babamın yeleğinden artmış, dedim. Yumuşacık. Yeni yağmış karın içine elimi daldırmış gibi oldum. Ama bu sıcacık. Avuçladım. Bir avuç renk çıkardım kutudan. Bak anneciğim ne güzel! Annem gülüyor. Senin gibi tıpkı! Ben güzel miyim anne gerçekten? Benim için güzeller güzelisin. Her anne böyle der mi? Güzeller güzelisin. Her anne böyle sever mi? Annem beni seviyor. Ben de onu çok seviyorum. O benim annem. Her şeyi biriktirir. Bunları ne yapacaksın anne? Düşündü veya düşünür gibi yaptı. Sonra birden aklına gelmiş gibi sordu: Yün bebeğin olsun ister misin? Bayıldım. İstemez olur muyum? Annemin öreceği bebek satın alınacak en güzel bebekten daha güzel bebektir. Annem öyle güzel örgü örer ki mahallenin bütün anneleri, ablaları beğenir. Gören şaşırır. Ay ne güzel şey, derler. Sen örersin de istemem mi anneciğim? Bir gün bana da öğretir misin? Yün bebek örmeyi mi? Hem yün bebek örmeyi, hem de hırka, kazak, çorap örmeyi. Güzel güzel gülüyor annem. Öğretmez olur muyum? Ama hemen öğret! Şimdi mi? Şimdi! Zor mu? İsteyene zor değil. Bana zor değil mi? Değil! Çünkü sen akıllı ve beceriklisin. Ay çok hoşuma gitti! Akıllıymışım. Becerikliymişim. Ben neymişim! Anne sen de benim kadar akıllı ve beceriklisin değil mi? Hadi oradan ukala! Ukala ne demek anne! Böyle senin gibi olmak demek. İyi bişey demek ki. Sevindim. Gerçekten akıllı ve becerikli miyim anne? Evet öylesin. Yine o sözü söyledim. Anneme çekmişim. Annem kalktı. Şişleri getirdi. Yün yumaklarını renklerine göre ayırdı. Kısaları uzunlara ekleyip yeni yumaklar yaptı. Sonra da örmeye başladı. Seyrettim. Seyrettim... bayıldım. Bana göre dünyanın en büyük zevki annemi örgü örerken seyretmek. Hele bana bebek örüyorsa. Çok sürer mi anne? Çok sürmez. Biraz sabırlı ol bakalım. Çok sürmedi. Başı pembe, saçları kırmızı, gövdesi sarı mavi, kolları yeşil, bacakları gri-beyaz yeni yün bebeğim şimdi kucağımda. Kaptığım gibi doğru odama. Minik beşiğinde ağlayan bebeğimi kaldırdım. Yerine yün bebeğimi yatırdım. Ağlayan bebeğim pahalıydı. Yeni almıştım. Çok da seviyordum. Ama annemin ördüğü yün bebek daha değerliydi. Çünkü annem sevgisini katmıştı. Benim için yapmıştı. Örgüsünü sevgisiyle örmüştü. Annemi de seviyorum yün bebeğimi de.


Bir varmış, bir yokmuş. Allah'ın kulu mısır tanesinden çokmuş. Bir zamanlar büyük bir ülkenin yüce bir padişahı varmış. Yüceymiş yüce olmasına ama zamanla değişmiş, bambaşka bir insan oluvermiş. Bir zamanlar halkına sevgiyle hizmet etmeyi bir görev bilen bu sultan, gün gelmiş zulmetmekten zevk duyar olmuş. Onun yüzünden canı yanmadık bir kul kalmamış ülkede. Ölmesi için insanlar gece gündüz Allah'a yakarır olmuşlar. Zulmünden bıkıp usanmışlar. Herkes korkudan sinmiş bir yerlere. Padişah ise her gün zulmüne bir yenisini ekliyor ve bundan emsalsiz bir zevk duyuyormuş. Günler su gibi akıp gitmiş. Geride sadece haksızlığa uğrayanın iniltisi ve korkusu kalmış. Hiçbir şey kararında değildir dünyada. Her şey zamanla değişir. Bizim padişah da değişivermiş bir gün. Ve bunu, yurdun dört bir yanına duyurmuş. Sokaklarda tellallar: Duyduk duymadık demeyin! Padişahımız zulmü bırakıp, adaletli olacak. Ülkemizi tekrar mutlu günlerine kavuşturacak. diye bağırıyorlarmış. İnsanlar duyduklarına inanamamışlar. Fakat çok geçmeden tellalın söyledikleri çıkmaya başlamış. Padişahın değiştiğini gösteren olaylar olmuş. Artık zulüm günleri geride kalmış, herkes mutlu bir şekilde yaşamaya başlamış. Yaşananlar sanki bir düş gibiymiş. Eski padişah gitmiş, yerine bir iyilik meleği gelmişti sanki. Hükümdarın yanındakiler de bu duruma çok şaşırmışlar. Vezirlerden birisi: Devletli sultanım, izniniz olursa sizden bir şey sormak istiyorum. Sanırım maiyetiniz de bunu çok merak ediyor. Sizdeki bu değişikliğin sebebi nedir? diye sormuş. Padişah gülümseyerek anlatmaya başlamış: Beni bu duruma getiren ormanda gördüğüm bazı olaylardır: Bir gün ava çıkmıştım. Yolda bir köpek gördüm. Bir tilkiyi izliyordu. Zavallı tilkinin ayağını ısırdı, hayvancağız canını kaçmakla zor kurtardı. Köpek gezinmeye başladı, ben de izliyordum. Tam bu sırada vahşi bir at, köpeği tepeleyince hayvanın ayağı kırıldı, bunun üzerine meraklandım. Takip etmeye başladım. At, gide gide bir çukura rast geldi ve bir anlık şaşkınlık sonucu düştü, onun da ayağı kırılmıştı. Bu olaylar bana iyi bir ders oldu. Demek ki kimsenin yaptığı yanına kalmıyordu. Mutlaka ettiğinin cezasını çekiyordu. Kötülük zehirdir. O zehri yeme! Zehir yiyenin hayatı mahvolur. Yusuf Has Hacib


Bir zamanlar, yaz mevsimi çok uzun sürmüş ve içinde yüzlerce balık bulunan küçük bir gölü kurutmuş. Turna kuşu, göldeki balıkların bolluğunu görünce, onları yiyebilmek için bir plan kurmuş. Sonra uçup, gölün kenarına konmuş ve derin derin düşünüyor gibi yapmış. Turna kuşunu gören balıklar; Hayrola, niçin böyle düşüncelisiniz? diye sormuşlar. Turna: Sizin geleceğinizi düşünüyordum. demiş. Balıklar: Neymiş, bizim geleceğimiz hakkında düşündüğün? diye merakla sormuşlar. Turna kuşu: Bu gölün suyu çok azalmış; havalar böyle giderse daha da azalacak ve bir müddet sonra buranın suyu size yetmeyip hepiniz öleceksiniz. iki dağ ötede çok büyük bir göl var. isterseniz, gagamla sizi oraya götürebilirim. demiş. Balıkların hepsi, turna kuşunun söylediklerine sevinmiş. İçlerinden yalnızca biri: Ölsem de inanmam. Nerede görülmüş zalim turna kuşunun bizimle dost olduğunu? deyince, balıkların aklına bir şüphe düşmüş. Sözlerimin hepsi doğrudur. Ben sizin bildiğiniz turna kuşlarından değilim. Şayet bana inanmıyorsanız, içinizden birini benimle gönderin, ona gölü göstereyim. demiş turna kuşu. Balıklar, turna kuşunun bu sözü üzerine, içlerinden birini göndermişler. Turna, balığı ağzına alıp büyük göle götürmüş ve ona gölün her tarafını gezdirmiş. Sonra, tekrar balıkla birlikte kuruyan göle dönmüşler. Küçük balık gölün güzelliğini anlata anlata bitirememiş. Böylece tüm balıklar, turna kuşuna inanmışlar. Turna kuşu, ilkin bir balığı ağzına alıp büyük göle götürmüş ve orada afiyetle midesine indirmiş. Sonra tekrar kuru göle dönmüş. Arkadaşınızı büyük göle bırakıp geldim. Şimdi başka biriniz gelsin de onu da götüreyim. Böylece turna kuşu, tüm balıkları bir bir gölün kıyısına götürüp yemiş. Gelgelelim göldeki bütün balıkların hepsi bitmiş ve yengeçten başka canlı kalmamış. Turna kuşu; Oldu olacak şunu da yiyeyim bari diye yengecin yanına gelmiş: Yengeç kardeş, istersen seni de diğer balıkların yaşadığı büyük göle götüreyim. demiş. Akıllı yengeç, biraz düşündükten sonra: Seninle gelmeyi çok isterim ama beni ağzında götürürken düşürmenden korkuyorum. Kıskaçlarımla boynuna tutunmama izin verirsen gelirim. demiş. Turna, yengecin isteğini kabul edince, yengeç, onun boynunu mengene gibi kavramış ve birlikte havalanmışlar. Birlikte epeyce uçtuktan sonra, uzaktan büyük bir göl gözükmüş. Turna, büyük gölün üzerinden geçmiş ve başka bir tarafa yönelmiş. Yengeç: Turna kardeş, gölü geçtik, beni indirmeyecek misin? diye sormuş. Zalim turna kuşu haince gülerek: Kim demiş seni göle bırakacağımı? Seni de diğer balıklar gibi gölün karşı kıyısında yiyeceğim. deyince, yengeç, kıskaçlarıyla kuşun boynunu sıkıp, onu öldürmüş.


Zamanın kıymetini anlamak için şunları düşün: Diyelim öyle bir banka var, her gün 86.400 dolar senin hesabına yazıyor. Ama her akşam kullanmadığın tutarı siliyor, öyle ki ertesi gün gene sıfırdan başlıyorsun. Öyle bir banka olsa, ne yapacaksın? Tabii ki, hepsini çekeceksin. Her birimizin öyle bir bankası var. Adı da ZAMAN'dır. Her sabah 86.400 saniye hediye edip hesabına yatıyor. Her akşam iyi bir amaç için kullanmadığında zarar olarak oluyor. Bir günden bir sonraki güne aktarma olmuyor. Her gün sana yeni bir hesap açılıyor, ve akşam hesapta ne kaldıysa yanıyor. O gün yatırılanı kullanmazsan, sen zarar göreceksin. Zaman konusuna gelince, geri gitmek yok, yarından ödünç almak da yok. Bugünkü günü yaşayacaksın. Onu öyle kullan, sağlık, mutluluk ve başarı konusunda en çok ilerleme gösteresin. BİR SENE onun kıymetini anlamak için, sınıfta kalan bir öğrenciye sor. BİR AY onun kıymetini anlamak için, dokuz ay gebelik dolmadan doğum yapan bir anneye sor. BİR HAFTA onun kıymetini anlamak için, haftalık bir derginin editörüne sor. BİR GÜN onun kıymetini anlamak için, evdeki kızlarını beslemek için uğraşan gündelik bir işçiye sor. BİR SAAT onun kıymetini anlamak için, treni henüz kaçırmış bir kişiye sor. BİR DAKİKA onun kıymetini anlamak için, trenini kaçıran birisine sor. BİR SANİYE onun kıymetini anlamak için, kazayı kıl payı atlatmış bir kişiye sor. BİR SANİYENİN BİNDE BİRİ onun kıymetini anlamak için, Olimpiyatlarda gümüş madalyasını kazanan sporcuya sor. Her anın kıymetini bil ve sevdiğin bir kişiyle paylaş. O zaman ondan daha büyük zevk alacaksın. Ve unutma ki, zaman kimsenin keyfini beklemez. Dün tarihe karıştı, yarın henüz karanlık içindedir, ama bugün bir bahşiştir!


Ormanın içinde eski küçük bir evde kocası ile yaşayan bir kadın varmış. Çocukları yokmuş ve çok yalnızlık çekiyorlarmış. Yaşlı kadın zencefilli kurabiye yaparken adam şekilleri vermiş. Kocasına da 'kocacığım bugün zencefilli kurabiyeden adam yapacağım'' demiş. Çok güzel bir zencefilli kurabiye adam yapmış ve fırına sürmüş kurabiyeyi. Fırından gelen eşsiz kokuların yayılması ile birlikte yaşlı kadın fırın eldivenlerini takarak kurabiyeyi çıkartmış. Pudra şekeri kullanarak saçlarını, kaşlarını, elbisesini ve ağzını çizmiş. Gözleri için boncuk gibi duran kuş üzümü kullanmış. Kıyafetindeki düğmeleri için de vişne kullanmış. Bitirdikten sonra eserine bakarken birde ne görsün zencefilli kurabiye ayağı fırlayıvermiş. Kurabiyeyi koşarken gören kadın şok olmuş. Ne yapacağını bilememiş. Kurabiye adam 'Beni yemeyin' diye bağırarak camdan atlayıvermiş. Yaşlı kadın dışarı çıkıp zencefilli kurabiyenin peşine takılmış. Kocası hayretler içerisinde pencerede bakakalmış. Zencefilli kurabiye hızla koşmaya devam etmiş. Sürekli kendine 'koş koş sen zencefilli kurabiye adamsın koş koş' diyormuş. Zencefilli kurabiye adam öyle hızlı koşuyormuş ki yaşlı kadının onu yakalaması imkansızmış. Çok geçmeden zencefilli kurabiye adam bir çiftliğe gelmiş. Çiftlikte yeşillikler içerisinde otlayan inek onu fark edivermiş. '' Ne kadar da güzel bir kurabiye, çok güzel kokuyor onu yakalayıp yemeliyim'' demiş. Kurabiye adam gülerek ''koş bakalım koşabildiğin kadar hızlı koş yaşlı bir kadın da peşimden koşuyor ama beni kimse yakalayamaz ben zencefilli kurabiye adamım'' diyerek bağırmış. Yaşlı kadın önde inekse arkadan zencefilli kurabiye adamın peşinden koşmaya devam etmişler. Zencefilli kurabiye adam koşmaya devam ederken onu bir domuz fark etmiş. Domuz havayı koklayarak ''mmm çok güzel bir kurabiyeye benziyor tam da ağzıma layık'' diyerek söylenmiş. ''koş bakalım koşabildiğin kadar hızlı koş yaşlı bir kadın ve onun arkasından bir inek de peşimden koşuyor ama beni kimse yakalayamaz ben zencefilli kurabiye adamım'' diyerek bağırmış. Önce kurabiye adam onun arkasında yaşlı kadın, inek ve domuz koşmaya devam ederlerken çiftliğin dışarısında yiyecek arayan tavuğun yanından geçmişler. Tavuk çok açmış. Tavuk ''İşte tam da aradığım lezzette bir yemek'' diyerek peşlerinden koşmaya başlamış. Kanatlarını çırpa çırpa hızlı bir şekilde koşmaya başlamış. ''koş bakalım koşabildiğin kadar hızlı koş yaşlı bir kadın ve onun arkasından bir inek arkasından bir domuzda peşimden koşuyor ama beni yakalayamadılar. Sende yakalayamazsın. Beni kimse yakalayamaz ben zencefilli kurabiye adamım'' diyerek bağırmış. Zencefilli kurabiye adamın arkasından önce yaşlı kadın, inek, domuz, tavuk koşmaya devam etmişler. Zencefilli kurabiye adam öyle hızlı koşuyormuş ki aradaki farkı bayağı açmış. Bağırarak ''Beni kimse yakalayamaz dünyada benden hızlı kimse koşamaz çünkü ben zencefilli kurabiye adamım'' diyerek sürekli koşuyormuş. Yoluna devam ederken birde ne görsün ilerde yolun sonunda bir nehir görünmekteymiş. Yol nehirle kesilmiş ve zencefilli kurabiye adamın kaçacak bir yeri yokmuş. Zencefilli kurabiye adam sunun kenarına kadar gelmiş ama aniden durmuş. Eğer suya girerse eriyip yok olabilirmiş. Arkasından koşan yaşlı kadın, inek, domuz, tavuk hızla kendisine doğru yaklaşıyorlarmış. Bir karar vermesi gerekiyormuş ve ne yapacağını bilemeden etrafına bakınmış. Tam o sırada bir ağacın arkasından kurnaz bir tilki çıkıp gelmiş yanına. İsterse onu karşıya geçirebileceğini söylemiş. Bir süre düşünen kurabiye peşindekilerin iyice yaklaştıklarını görmüş. Tilkiye ''ya beni yersen'' demiş. Kurnaz tilki onu yemeyeceğini çok yardımsever bir tilki olduğunu amacının sadece yardım etmek olduğunu söylemiş. Artık düşünmeye vakti kalmayan zencefilli kurabiye adam atlamış tilkinin kuyruğuna. Tilkinin sırtından sıkıca tutunurken bu sırada tilki de atlamış nehre. Bunu gören yaşlı kadın yaşlı kadın, inek, domuz ve tavuk nehri yüzerek geçen tilki ve sırtındaki zencefilli kurabiye adamın arkalarından bakmışlar. Artık onu yakalamalarının imkansız olduğunu anlamışlar. Zencefilli kurabiye adam tilkinin sırtında giderken nehir iyice derinleşmeye ve sular yükselmeye başlamış. Kurabiye adam tilkiye neredeyse ıslanacağını kuyruğunu biraz kaldırmasını söylemiş. Tilki de sırtına doğru çıkmasını orada ıslanmaktan kurtulacağını söylemiş. Ama nehir derinleştikçe tilkinin sırtı da suya batmaya başlamış. Suya batıp batıp çıkan sırtta Zencefilli kurabiye adam ıslanma tehlikesi geçiriyormuş sürekli. Tilki bu durumu fark edip '' ıslanmandan korkuyorum kurabiye kardeş istersen kafamın üzerine çık orası daha yüksek hem güvende olursun hem de rahat edersin demiş''. Kurabiye adam tilkinin kafasına doğru ilerlemiş. Tilki sinsi planına devam etmiş ve nehrin suları derinleştikçe kafasını iyice suya gömmüş. Islanmaktan çok korkan zencefilli kurabiye adama ''istersen burnumun üzerine çık orası daha yüksek demiş''. Kurabiye adam tilkinin burnuna çıkmış. Tam karaya çıkmaya başladıkları anda kurabiye adamı havaya fırlatan tilki ağzını açarak kurabiye adamı 'lüp' diye yutmayı beklerken tam tepelerinden geçen bir karga kurabiye adamı gagası ile yakalayıvermiş. Ağzı açık bekleyen tilki öylece bakakalmış. Biraz ilerledikten sonra zencefilli kurabiye adam kargaya ''kargalar zencefilli kurabiye yer mi'' diye sormuş. Sonra da ''yer'' diyen karganın ağzından düşüvermiş. Yere düşen kurabiye adam hızla koşmaya devam etmiş. ''Beni kimse yakalayamaz ben kurabiye adamım'' diyerek koşmaya devam etmiş.


Ormanda yaşamını sürdüren canlılar kendileri ve başkaları için hayatta kalmak zorunda olduklarını sanırlar. Bunun adına fedakarlık derler. Başkaları diye düşünülenler üçü beşi geçmez. Farkında olmadan seçilen yaşam tarzıdır bedava yaşamak. Yıllar önce bu yaşam tarzını seçen ormanlılar bazen mutlu, bazen de mutsuz olmuşlar. Seyrek orman halkı için de bu böyleymiş. Onlar için mutluluk çelme takmak, mutsuzluk ise düşmekmiş. Ormanlar Kralı aslan ne zaman çelme takanların çoğaldığını görse hemen bir toplantı düzenler, Sizler mutlu bir beraberlik halindesiniz. Güzel güzel geçinip gidiyorsunuz. Hep böyle olun diye konuşur ve bol bol alkışlanırmış. Bunun sonucunda aslan mutlu olurmuş. Ya düşenler, onlar ise aslan kızacak, mutsuz olacak diye çektikleri acıyı dışa vurmazlarmış. Düşmeler, kalkmalar, alkışlar, dünü, bugünü, yarını ite kaka yıllar geçmekteymiş. Çelme yiyip düşüp acı çekmektense, çelme takıp mutlu olmak varken, neden mutsuz olayım düşüncesi seyrek orman halkını usta bir çelmeci yapmış. Tabii ki bu da büyük sorun yaratmış. Nasılsın diye kime halini, hatırını sorsan, yuvarlanıp gidiyoruz işte, daha ne olsun, cevabı alınır olmuş. Çelme takmada çoğunluk ustalaştığından mutsuzlukta o ölçüde fazlalaşmış. Koca ormanda mutlu olan yalnızca kral aslan ve yakınları kalmış. İstediğin kadar usta çelmeci de olsan, onlara karşı hünerini göstermen mümkün olmadığından düşmeleri ve mutsuz olmaları beklenemez. Çelişkiler içinde bedava yaşam tarzını seçen seyrek ormanlılar için yanlış yolda olmak giderek ağır gelmeye başlamış. Bu durumdan nasıl kurtulacaklarını düşünmez, hallerine şükrederlermiş. Ta ki uzaklardan bir yabancı gelene kadar. Zıp zıp kanguru uzun yıllar pek çok ormana gitmiş, değişik yerler gezmiş, gördüğü mutlulukları önündeki torbada biriktirmiş, mutsuz olanlara bunları dağıtarak karşılaştığı herkesi mutlu etmiş. Ünü kral aslan tarafından duyulmuş: Ormanımızda madem böyle bir misafirimiz var, çağırın huzuruma gelsin. Seyreklileri nasıl mutlu edeceğini görelim demiş. Zıp zıp huzura çıkmış: Merhaba aslan kardeş. Beni çağırmışsınız geldim. Sizi dinliyorum demiş demesine de aslanın yakınları: Koca bir krala bu nasıl hitap şeklidir. Kardeş ne demek? diyerek üstüne atlamak için fırsat kollarlarken, alışıla gelmişin çok dışında bir konuşma tarzı içinde olan zıp zıpa zaman tanımak, onu dinlemek gerek diye düşünerek yandaşlarını yatıştırmış. Orman halkının durumunu kısaca anlattıktan sonra torbadaki mutlulukları vermesini istemiş. Zıp zıp: Bunu kabul edemem. İsterseniz açıklayayım. Sizlere verilecek mutluluklar torbada hazır. Fakat hazır olan mutlulukları alırsanız pek karlı çıkmazsınız. Oysa belli bir mücadele göstererek, kendi çabanız ile kazanacağınız mutluluklar gerçek mutluluk olur. Benim vereceklerim bir torbadan çıkar, ötekine girer. Bu seçtiğiniz yaşam tarzıyla aynı olur. Oysa gördüğüm kadarıyla siz zaten bundan şikayetçisiniz. O zaman önce kendiniz için mutlu olmayı bilmelisiniz. Bunun tadını bir kere alırsanız gerisi kendiliğinden gelir. Serdar Yıldırım


İran'da şöyle bir hikaye anlatılıyor: Adamın biri deniz kenarında gezerken plajda oturmuş, gelen giden dalgaları seyretmeye koyulmuş. Derken, sağ eliyle kumu karıştırırken, bir torba ve içinde bir sürü küçük taşlar bulmuş. Ama bulduğu taşlara hiç dikkat etmeden, gözlerini gene denize çevirmiş. Dalgaların köpüğünü, rüzgarın esmesini ve kuşların uçmasını dikkatle seyredermiş. Hiç bakmadan, sağ eliyle o torbadan taşları alıp denizin içine fırlatmış. Tek tek onları bitirmiş. Son taşa gelince, Ha, onu atmayayım, eve alayım demiş. Eve gelince bir de merak etmiş, Dur bakalım, bu attığım taşlar neymiş? sormuş kendi kendine. Cebinden o son taşı çıkarıp ocağın ateşine karşı kaldırıp gözünün önüne getirmiş. Bir de bakmış elinde çok değerli ve pahalı bir pırlanta taşı. Bunu görünce adamın benzi atmış, Eyvah! demiş, Ben de ne yaptım? Hiç bakmadan, hiç düşünmeden onlarca pırlanta boşa attım, bunca zenginlik boşa gitti!. Büyük panik içinde gene plaja dönmüş, attığı o pırlantaları bulmak için suyun içine dalıp her tarafı alt üst etmiş. Gene de hiç bir şey bulamamış. Adam fırsatını kaçırmıştı artık çok geç olmuş. Bizim de elimizde bir torba dolu pırlanta var: onlar ömrümüzün günleridir. Onlar da her ne kadar çoksa, gene de sayılıdır. Her yeni gün bir pırlanta kadar değerlidir. Onu çok iyi kullanmak lazım. Bir gün biz de o adam gibi olmayalım: hayatımıza geri bakarken, göreceğiz, nasıl o kıymetli günleri boşa harcadık, elimizdeki vaktimizi boş ve ayıp şeyler için kullandık. Eski Romalıların bir atasözü vardı: Carpe diem her günü, olgun bir meyve gibi kopar. Yemişler olgunlaşınca vakitle ağaçtan koparılmaları lazım, yoksa çürüyüp gidecekler. Bize verilen ömür, bize ancak emanet olarak verildi. Biz de her günümüzü olgun bir meyve gibi koparıp Rab için kullanalım.