Bir varmış bir yokmuş, ülkenin birinde altı yaşında küçük bir çocuk yaşarmış. Resim çizmeyi çok sever, sürekli resim çizermiş. Küçük çocuk, bir gün fil yutmuş bir boa yılanı çizmiş ve büyüklerine göstermiş. Ancak büyükleri bu resmin bir şapka gibi olduğunu yılana hiç benzemediğini söyleyip, küçük çocuğun çizdiği resmi hiç beğenmemişler. Ona resim çizmek yerine tarih, coğrafya, matematik ve dil bilgisine çalışmasını gerektiğini öğütlemişler. Küçük çocuk bu duruma çok üzülmüş ve resim yapma isteğini kaybetmiş. Artık resim çizmek yerine büyüklerinin dediği gibi sadece ders çalışmış. Aradan yıllar geçmiş çocuk büyümüş ve bir pilot olmuş. Bir gün Afrika üzerinde uçarken uçağının motoru bozulmuş ve zorunlu iniş yapmak zorunda kalmış. Uçağı çölün ortasında bir yere indirmiş. Uçağı tamir ederken etrafa bakınmış ancak kimsecikler yokmuş. Çölün ortasında yapayalnız kalmış. Pilot gece olana kadar uçağı ile ilgilenmiş. Sonra yorulmuş ve uyuyakalmış. Gün doğarken uykusunun arasında garip, incecik bir ses duymuş. Karşısında ilginç, minik biri belirmiş. Bu küçük minik kişi, Küçük Prens'miş! Küçük Prens, kendine ait bir gezegende tek başına yaşıyormuş. Gezegeni bir ev büyüklüğündeymiş. İçinde biri sönmüş ikisi hala lav püskürten üç tane yanardağı, ayrıca hiçbir gezegende bulunmayan eşsiz güzellikte bir çiçek varmış. Küçük Prens pilota: -Bana bir koyun çizer misiniz? diye sormuş. Pilot Küçük Prens'in sorusunu duyunca uyanmış etrafına bakınmış. Küçük prensi görünce çok şaşırmış. Rüya mı diye düşünmüş ama gördüğü gerçekmiş. Pilot büyük bir şaşkınlık içerisinde: -İyi resim yapmayı beceremem demiş. Küçük Prens -Önemli değil demiş. Aynı soruyu tekrar etmiş. Pilot bu ısrar üzerine küçükken çizdiği fil yutmuş boa yılanını çizmiş. Küçük Prens pilotun kendisine çizdiği resme bakmış ve ona: -Ben boa yılanı içinde bir fil çizmeni istemiyorum. Bana bir koyun çizer misin? diye sorusunu tekrar etmiş. Pilot Küçük Prens'in çizdiği resmi anlamasından dolayı çok şaşırmış. Sonra bir koyun resmi çizmiş ve ona tekrar göstermiş. Fakat Küçük Prens çizilen resmi beğenmemiş. Pilot bu sefer bir kutu çizmiş ve Prens'e göstermiş. Küçük Prens: -Bu bir kutu ben bir koyun istemiştim diyerek tekrar çizmesini istemiş. Ama pilot biraz düşünüp şöyle demiş: -Koyun bu çizdiğim kutunun içerisinde diye cevap vermiş. İşte şimdi Küçük Prens bu resmi beğenmiş. Bunun üzerine Pilot ve Küçük Prens sohbet etmeye başlamışlar. Pilot bu farklı gezegenden gelen küçük adamın sırrını çözmeye, onu anlamaya çalışmış. Küçük Prens yaşadığı yerden bahsetmiş. Yaptığı gezileri ve diğer gezegenlerde yaşayan insanları, bu insanların mesleklerini, ilgi alanlarını, huylarını pilota anlatmış. Pilot, Küçük Prens'in anılarını, yaşam hakkındaki düşüncelerini dinlemiş. Zaman öylece akıp gitmiş ve ayrılık zamanı gelmiş. Artık pilotun eve, Küçük Prens ise geldiği gezegene geri dönme vakti gelmiş. Birbirleriyle vedalaşıp ayrılmışlar. Pilot yaşadığı bu güzel anıyı kimseye anlatmamış. Küçük Prens ise gezegenine döndüğünde her gece mutlu bir şekilde yıldızları izlemiş. Asıl sorun büyümek değil ki, büyürken unuttuklarımız. En iyi yüreğiyle görebilir insan. Gözle asıl görülmesi gerekeni görmez.


Küçük yıldız, ne güzel Pek de şirin bir şeymiş. Tonton ay dede ona, Güzel şeyler öğretmiş. Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde karanlık bir gecenin tam en tepesinde aydede ve küçük yıldız karşılaşmışlar yine. Küçük yıldız Tonton aydedeye selam vermiş, Tonton aydede küçük yıldıza gülümsemiş sonra ikisi de gökyüzündeki yerlerini almışlar. Uzun bir gece onları beklerken, küçük yıldız Hapşu diye hapşırıvermiş. Tonton Aydede o tarafa doğru dönüp, Bu gece ayaz var. Üstünü biraz daha sıkı giyinseydin iyi olurdu demiş. Küçük yıldız başını sallamış: Haklısın aydede ama evden çıkarken montumu almayı unuttum, sonra bir baktım anahtarımı da unutmuşum, o yüzden geri dönüp montumu da alamadım. Okul çantamı da evde unuttuğum için ödevlerimi de yapamayacağım şimdi demiş. Sahiden de bütün gece gökyüzünde durma görevi onun olduğu için, ödevlerini yapamayacakmış. Çünkü yıldızlar gece olunca gökyüzüne gelirler ve gündüz olana kadar yerlerini terk edemezlermiş. Aydede kocaman kafasını bir o yana bir bu yana sallamış Ama küçük yıldız, bir yıldız, bu yaşta bu kadar unutkan olmaz ki, hem zaten topu topu kaç görevin var ? demiş. Küçük yıldız biraz utanmış, yanakları kırmızı kırmızı olmuş ama görevlerini saymaya başlamış Dişlerimi fırçalamak, ödevlerimi yapmak, okula gidip gelmek, evden çıkarken anahtarımı unutmamak. Durmuş durmuş sayacak başka bir şey bulamamış. Aydede Ona bakıp gülümsemiş. Birkaç tane görevin var, onunda yarısını yapmayı unutuyorsun bak demiş. Küçük yıldız cebinden diş macunu ve fırçasını çıkarıp Ama dişlerimi günde üç kere fırçalamayı hiç unutmuyorum demiş. Sonra küçük diş fırçasını ve macununu kullanarak dişlerini bir güzel fırçalamış. Tonton aydede o gece beyaz buluttan rica etmiş, beyaz bulut küçük yıldız'ın bulunduğu yerde birkaç dakika durmuş, o sırada küçük yıldız annesini bulup anahtarı almış, sonrada evden okul çantasını alıp gelmiş. O gece sabaha kadar bütün ödevlerini bitirmiş ve ertesi gece gökyüzündeki nöbetine gelirken, montunu da giymiş. Tonton Aydede'nin en çok sevdiği akıllı yıldızlardan biri olmuş. Bakın gökyüzünde Tonton aydede ve küçük yıldız bize göz kırpıyorlar yine. Gördünüz mü ? Küçük Yıldız Ve Tonton Aydede Masalı için bir yorum Çok güzel beğendim 🤩🤩


Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde bir padişahın on bir oğlu ile bir kızı varmış. Hanımı ölünce padişah, bir başka biriyle evlenmiş. Fakat üvey anneleri padişahın çocuklarını hiç sevmiyormuş. Üvey annesi, padişahın biricik kızını bir gün hamama götürmüş. Vücuduna siyah bir boya sürmüş ve bir büyü ile boyayı çıkmaz hale getirmiş. Böylece çok çirkinleşen kız, kimsenin yüzüne bakamaz olmuş. Üvey annesi onu, sarayın mutfağına bulaşıkçı olarak görevlendirmiş. Üvey anne, sadece bu kötülükle yetinmemiş. On bir erkek kardeşe de bir büyü yaparak onları kuğu şekline sokmuş. Bu kuğular, gece olunca tekrar insan oluyorlarmış. Şafak vakti ise güneş doğar doğmaz tekrar kuğu olup, havaya uçuyorlarmış. Bu kötü olaydan haberi olan küçük kız, sarayda daha fazla kalmamış. Bir gün kimseye haber vermeden saraydan çıkıp gitmiş. Kardeşlerini bulmak ümidiyle, iki dağ ötedeki gölün kenarına gitmiş. O sırada gökyüzünde beyaz bir bulut kümesi belirmiş. Gelenler, kızın erkek kardeşleriymiş. Kuğular, kız kardeşlerini hemen tanımışlar. çevresinde sevinçten oynaşıp, koklaşmışlar. Gece olunca, kuğular tekrar insan şekline dönmüşler ve kız kardeşleriyle doya doya hasret gidermişler. Genç şehzadeler: Kardeşim. Buralar senin için tehlikeli olabilir. Biz, herkesten uzak, ıssız bir adada yaşıyoruz. Çok güzel bir yer, her türlü yiyecek var. Sabah olunca, seni güçlü kanatlarımızın üzerine alıp, kendi adamıza götürelim, orada beraberce yaşayalım. demişler. Sabah olunca da kuğular gelip, kızı kanatlarının üzerine almışlar ve kendi adalarına götürmüşler. Ve böylece ıssız adada mutlu bir şekilde yaşamaya başlamışlar ... Kız, bir gece rüyasında ihtiyar bir dede görmüş. Kızım, ormanın üç dağ ötesinde bir göl var. Bu gölde yıkanırsan, eski güzelliğine kavuşursun. Kardeşlerini de büyüden kurtarmak istiyorsan, bu gölün çevresinde yetişen sarmaşıklardan on bir hırka ör. Yalnız, hırka örerken hiçbir dünya kelamı etmeyeceksin. demiş. Kız da ertesi gün rüyasında tarif edilen göle gidip yıkanmış. Eski güzelliğine tekrar kavuşmuş. Ve orada epeyce sarmaşık toplayıp kardeşlerinin yanına dönmüş. Kardeşleri neler olduğunu sormuşlar ama hiç cevap vermemiş. Birer birer hırka örmeye başlamış. Şehzadeler: Her halde büyünün etkisiyle bizimle konuşmuyor. diye düşünmüşler. Günler böyle geçip giderken, padişahın biri ava çıkmış. Bu güzel kızı görünce ona aşık olmuş. Kendisiyle evlenmek istediğini söylemiş. Kızdan hiçbir cevap almayınca, , sükut ikrardandır' deyip kızı saraya götürmüş. Fakat, kız bir türlü konuşmuyor, sadece hırka örüyormuş. Saraydaki kıskanç vezirler; Padişahım. Bu kız bir büyücüdür. Şayet öldürmezseniz, size zarar verebilir. demişler. Padişah bakmış olası yok, kızı cellatlara teslim etmiş. Kızdan hala bir ses seda çıkmıyormuş. Bu sırada on birinci hırkanın bitmesine az kalmışmış. Hırka bitince, gökyüzünde beyaz bir bulut belirmiş. Uçan kuğular, kızın on bir erkek kardeşiymiş. Kuğular, kız kardeşlerini aşağıda görünce hemen aşağı inmişler. Kız da bitirdiği hırkaları birer birer kuğulara girdirmiş. Aynı anda kuğular birer şehzade olmuş. Olanları padişah ve adamları hayretler içerisinde seyretmişler. Sonra kız başından geçenleri bir bir padişaha anlatmış. Padişah, tekrar düğün hazırlıklarına başlamış ve kızın babasını düğüne davet etmiş. Görkemli bir düğünle evlenmişler. Babası, evlatlarını görünce sevinçle kucaklamış. Üvey anneyi ise bir daha görmemek üzere memleketine göndermiş. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine ...


Bir zamanlar güzel mi güzel bir prenses varmış. Bu güzel prensesin talipleri o kadar çokmuş ki saray taliplerle dolup taşıyormuş. Ama prenses hiç birinin onu gerçekten sevdiğine inanmıyormuş. Sadece kral olabilmek için onunla evlenmek istediklerini düşünüyormuş. Bu yüzden hiçbiriyle ile evlenmek istememiş. Bir öğle vakti taliplerinin ziyaretlerden sonra prenses: Keşke yeniden küçük olsaydım diye düşünmüş. Aklına çocukluğundan beri oynadığı ve çok sevdiği altın topu gelmiş. Prenses sarayı altüst edip altın topu bulmuş ve bahçeye çıkıp topla oyun oynamaya başlamış. Topu yukarı fırlatarak oynamaya devam ederken yanlışlıkla çok sert biçimde vurmuş ve top bahçedeki su birikintisine düşmüş. Prenses altın top için üzülürken birden suyun içinden vrak vrak diye sesler duyulmuş. Küçük yeşil kafasını sudan çıkaran kurbağa prensese: Belki sana yardım edebilirim, demiş. Prenses sevinçli bir şekilde Olur, lütfen topumu kurtar diye kurbağa seslenmiş. Bunun üzerine kurbağa bir şartı olduğunu belirtmiş. Prenses merakla Ne şartı? diye kurbağaya sormuş. Bunun üzerine kurbağa: Topunu sudan çıkarırım ama bunun karşılığında bir yemek yiyeceğiz demiş. Prenses çaresizce teklifi kabul etmiş. Kurbağa su birikintisinin derinliklerine dalmış. Birkaç dakika sonra, elinde altın topla yukarı çıkmış. Prenses sevinçle topu kurbağadan alıp, hızlı adımlarla saraya doğru yürümeye başlamış. Kurbağa arkasından ona seslenmiş: Hey prenses beni unuttun demiş. Prenses arkasını dönerek: Senin gibi çirkin bir kurbağa nasıl yemek yiyebilirim ki! demiş ve saraya doğru gitmiş. Kurbağa bu duruma çok üzülmüş. Prenses, o gece ailesi ile birlikte yemekteyken sarayın kapısı çalınmış. Hizmetçi kapıyı açtığında karşısında bir kurbağa görmüş. Kurbağa boğazını temizleyip yüksek bir sesle: Öhhöömm öhhööm, prenses bugün benimle vakit geçireceğine söz verdi. İşte buradayım. demiş. Bunu duyan kral masanın diğer tarafında oturan kızına böyle bir söz verip vermediğini sormuş. Prenses biraz duraksadıktan sonra: Immm evet diyerek olanı biteni babasına anlatmış. Bunun üzerine kral kurbağayı masayı davet etmiş. Hizmetçiler, Kurbağa için çabucak yeni bir yer hazırlamışlar ve Kurbağa, kraliyet masasına zıplayıp yemeğe katılmış. Yemek esnasında kurbağa, krala: Çok şanslısınız, anlaşılan prenseste taç ve asil elbiselerden daha fazlası var. İyi bir kalp gibi.. Çünkü o beni bu masaya davet etti ve sözünü tuttu. demiş. Bu sözlerden etkilenen prenses kurbağaya bakakalmış. Yemek bittikten sonra daha fazla rahatsızlık vermek istemeyen kurbağa prensese: Yemek için teşekkür ederim, sözünü tuttun. Sanırım artık gitme vaktim geldi. demiş. Prenses: Hayır bekle! O kadar da geç değil. Bahçede yürüyüşe ne dersin? diye kurbağa sormuş. Kurbağa sevinmiş. İkisi kraliyet bahçesinde yürümüşler, birlikte sohbet edip şakalaşmışlar. Birbirlerinden hoşlanmaya başlamışlar. Güneş battığında, prenses kurbağaya: Bu gece seninle olmak düşündüğümden çok daha eğlenceliydi demiş. Kurbağa: Ben de çok iyi vakit geçirdim, demiş. Bunun üzerine prenses kurbağa doğru eğilerek onu yanağından hafifçe öpmüş. Ardından bir anda bulutlar ve dumanlar etrafı kaplamış. Küçük yeşil kurbağa genç yakışıklı bir prense dönüşmüş! Prenses şaşkınlıkla geri sıçramış. Prens olan biteni prensese anlatmaya başlamış: Bana kötü bir cadı büyü yaptı, büyünün bozulması için güzel bir prensesin beni öpmesi gerekiyordu ve bu oldu! Prenses şaşkınlıkla prense sarılmış. Artık prens ve prenses birbirlerini daha iyi tanıyabilirlermiş. Gel zaman git zaman prens ve prenses birbirlerine tam anlamıyla aşık olmuşlar. Artık düğün zamanı gelmiş. Sarayda kocaman bir düğün ile evlenmişler. Altın top ise düğün masasının baş köşesinde duruyormuş.


Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, köyün birinde iyi kalpli, fakir bir çoban yaşarmış. Çok yoksul olmasına rağmen, halinden hiç yakınmaz, çobanlık yaparak, kıt kanaat geçimini sağlarmış. Çobanın yaşadığı köyün ağası ise kötü kalplinin biriymiş. Bu ağanın evlenme çağına gelmiş çok güzel bir kızı varmış. Taliplisi o kadar çokmuş ki; kızın güzelliğini duyan tüm zengin gençler, ağanın evini aşındırıyorlarmış. Ağa: Kızımı, kendim gibi çok zengin ve akıllı birisiyle evlendirmeliyim diye düşünüyormuş. Sonunda: Kızım, benim gibi zengin ve kurnaz birine layık. Kim yapacağım sınavı kazanırsa, kızımı ona vereceğim. diye ilan etmiş. Birer birer tüm zengin delikanlılar sınava girmişler, ama hiç biri sınavdan geçememişler. Derken, bizim fakir çoban da bu ilanı duymuş. Bir de ben kısmetimi deneyeyim diye ağanın kapısını çalmış. Ağa, karşısında fakir çobanı görünce; Bir bu eksikti. Benim kızım, böyle fakir bir çobana mı layık? diye içinden söylenmiş ama çobanı sınav yapmadan da gönderemezmiş. Hem demiş, bunca zengin, akıllı delikanlılar sınavdan geçemediler de bu kılıksız mı geçecek? diye kendini teselli etmiş. Çoban, saygıyla ağayı selamlamış ve kızına talip olduğunu söylemiş. Ağa: Delikanlı! Bizim sözümüz söz. Ancak sınavı kazanabilirsen, o zaman kızımı sana veririm. demiş. Çoban, sınava hazır olduğunu söyleyince, ağa sorularını sormaya başlamış: Kalkar kalkmaz yatar, kimdir? Bundan daha zorunu soramaz mıydınız! diye gülümsemiş. Bir Mayıs gecesi, değil de ne! Ağa çok sinirlenmiş. İçinden: Ona son derece zor bir şey bulmalıyım. diye düşünüyormuş. Uzun bir süre düşünmüş ve sonra sormuş: Dışı karga gibi kara, içi pamuk gibi beyaz ve gül bahçesinde gezinir. Bil bakalım, nedir? Bunu bilmeyecek ne var! diye şaşırmış çoban; Tabii bir mekik. Kötü kalpli ağa, çobanın bu derece zeki ve kurnaz olduğunu görünce çok şaşırmış ama kızını da bu fakir çobana vermeye hiç niyetli değilmiş. Bilmecelerle devam etmenin bir yararı yok! demiş kendi kendine. En iyisi ona gerçekleştirilmesi zor bir görev vermek. Beni iyi dinle çoban demiş. Ailemi ve beni korkuttuktan sonra, birden güldürmeyi başarırsan, kazanacaksın ve kızım senin olacak. İşte üçüncü sınav bu. Çoban, düşüne düşüne evinin yolunu tutmuş. Çaresiz bir şekilde evine giderken, yol kenarında bir teke leşiyle karşılaşmış. Birden aklına parlak bir fikir gelmiş ve hemen planını hazırlamış. Sonra, sabırla gecenin olmasını beklemiş ve gece yarısı sessizce ağanın evine girmiş ve planını uygulamaya başlamış. önce mutfağa gitmiş, tekenin başını ocağın üstüne asmış. Sonra, körüğün ağzına bir kaval sokmuş ve gaz lambasına havayi fişek tozu ekelemiş. Ağanın odasına girip, tekenin bir ayağını, ağanın ayağına bağlamış, sonra postunu tam döşeğinin önüne sermiş. Geriye küçük bir ayrıntı kalmış. Sessizce genç kızın odasına süzülmüş, kollarını bir bağırsakla bağlamış, üstüne bir iğne dikmiş ve koşup saklanmış. İğne genç kızı uyandırmış. Genç kız, eliyle acıyan yerine dokununca, koluna dolanmış yuvarlak ve pürüzsüz bir şey hissetmiş. İmdat, yetişin! Yetişin! Baba, anne yetişin! Beni bir yılan soktu! diye bağırmaya başlamış. Kızının feryadım duyan ağa, hemen uyanmış. Ne var! Ne oluyor! diye bağırmış. Kızının yardımına koşmak için yatağından fırlamış. Ama tekenin postunun üstünde kaymış; acı içinde kalkabildiğinde, bacaklarından birinin normal olmadığını fark etmiş. Karanlıkta bacağını yoklamış ve korkusundan saçları diken gibi dikilmiş. İmdat, yetişin! diye o da başlamış cıyak cıyak bağırmaya. Bacağım kırıldı. Bir kemik parçası dışarı fırladı. Baba ile kızın feryatlarıyla şaşkına dönen anne, ilk önce nereye koşacağını şaşırmış. Bekleyin biraz! Karanlıkta hiçbir şey göremiyorum. Lambayı alıp geleyim. diye bağırmış. Hemen, mutfağa koşmuş. önce ateşi canlandırmak gerek, diye mırıldanmış. El yordamıyla körüğü aramış, sonra közleri canlandırmak için körüklemeye başlamış. Çobanın körüğün ağzına soktuğu kaval çalmaya başlamış. Zavallı kadın canlanan alevlerin ışığında, sakallı ve iki boynuzlu korkunç bir başın ortaya çıktığını görmüş. Dehşetten dili tutulmuş bir halde, yere yığılmış. Kadın son bir gayretle toparlanmış, lambayı kapmış, yakmak için ateşe yaklaştırmış. Fitili tutuşur tutuşmaz mutfaktan çıkmak için acele etmiş. Ocağa sinmiş korkunç canavardan daha yeni kurtulmuşken şimdi de fitilin kıvılcımları tozları tutuşturmuş. Bu kere ortalık cehenneme dönmüş ... Köylü, düş gördüğünü, böyle saçmalıklar anlattığından utanması gerektiğini söyleyerek karısını azarlıyormuş. Derken, korkunç bir gümm! Arkasından dört bir yana patlayan yeşil ve kırmızı füzeler! Acı bize Allahım! diye bağırmış kadın. Bana inanmayan kocamı bağışla! diye eklemiş. Bu kıyametin, inanmayan kocasını cezalandırmak için çıktığına inanıyormuş. Çoban artık saklandığı yerden çıkma zamanının geldiğine karar vermiş. Kendi lambasını yakmış. Üç zavallının, korkudan yerde diz çökmüş durumda olduklarını görmüş. O zaman kahkahalarla gülmeye başlamış. İlk başta üçü de ona çok kızmış. Baba, anne ve kızları hiçbir şeyleri olmadığını, korkunç iblisin yalnız bir teke başı, kıyametin havai fişek olduğunu anlayınca derin bir soluk almışlar. Korkulan geçince onlar da başlamışlar gülmeye. Ağa, çobanın zekiliğine ve kurnazlığına hayran kalmış ve kızıyla onu evlendirmiş. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine ...


Bir gün kurnaz tilki, hasta taklidi yaparak kurt amcasının evine gitti. Nefes nefese kapıyı çaldı. Oflaya puflaya içeri girdi. Kurt merakla: Hayrola yeğenim, neyin var? Ne oldu sana? diye sordu. Tilki, inleyerek: Çok hastayım amcacığım diye cevap verdi. Amcası, yeğenini hemen ocağın kenarına yatırdı. Karısına haber verip, yeğeni için yiyecek bir şeyler hazırlamasını söyledi. Ama tilki aslında hasta değildi. Geçen gün, amcasının mutfağında asılı duran güzelim etleri görünce ağzının suyu akmıştı. Yengesi yemeğini getirdi. Tilki yavaş yavaş yemeğini yemeye başladı. Bir ara: Amca, etleri böyle herkesin göreceği bir yere asman hiç doğru değil dedi. Amcası: Neden yeğenim? diye sorunca, tilki: Komşularınız etleri çalabilirler. diye cevap verdi. Kurt amca, yeğeninin sözlerine gülerek: Benim komşularım dürüst ve çalışkandır. Her biri kendi işine bakar, benim etlerimde gözleri olmaz. dedi. Amca dedi, tilki. Ya canları çeker de sizden biraz isterlerse? Kimseye hak etmediği bir şeyi vermem. Herkes çalışıp kendi yağıyla kavrulmalı! diye bağırdı kurt amca. Peki ben istesem de mi vermezsin amca? dedi tilki. Hayır! Hiç kimseye bir parça bile et yok! diye kestirip attı kurt. Bu arada tilki, yemeğini bitirmişti. Amcasıyla yengesine teşekkür edip, oradan ayrıldı. Ertesi gün, bir gece vakti sessizce amcasının evine yaklaştı. Mutfağın açık penceresinden içeri girip tüm etleri aldı ve oradan uzaklaştı. Sabah olunca mutfağa giren yenge kurt, etlerin çalındığını görünce: Hırsız var! Hırsız var! diye bağırmaya başladı. Hanımını duyan erkek kurt hemen mutfağa koştu. Olanları o da görünce hırsıza lanetler okudu. Biraz kendine gelince; Etler çalınmasına çalınmış ama acaba kim çalınış olabilir? diye düşündü. Tam bu sırada karnını etlerle tıka basa doyurmuş olan tilki, amcasının yanına çıkageldi. Onların halini görünce: Hayrola amcacığım? Ne oldu size böyle? diye sordu. Hain hırsızın biri etlerimizi çalmış! dedi amcası. Yok daha neler amca! dedi tilki, Sen etlerini bir yere saklamışsındır. Kurt: İnan doğru söylüyorum yeğenim. dedi. Tilki ise alaylı alaylı: Haydi haydi. Dün gece size söylediklerime uyup, etleri sakladınız değil mi? Beni kandırmaya çalışmayın. diye konuşmasını sürdürdü. Bu arada yengesi: Amcan doğru söylüyor yeğenim. dedi. Etlerimiz gerçekten çalındı. Eğer çalınmasaydı, onları seninle beraber yemekten zevk duyardık. Tilki: İyi ama, amcam dün gece hiç böyle söylemiyordu. dedi. Sonra, mutfağın açık penceresine bakıp, alaylı bir şekilde: Galiba amcamın çok çalışıp, şu pencereyi bir güzel onarması gerekecek. Yeğeninin bilgiç bilgiç konuşması, onun hırsız olduğunu ele verdi. Kurdun kafası birden dank etti. Ben hırsızın kim olduğunu biliyorum. diyerek yeğeninin üstüne atıldı. Zaten kaçmaya hazır bekleyen tilki, amcasından önce davranıp, tabanları yağlayıp oradan uzaklaştı. Az konuşmaktan nadiren, çok konuşmaktan ise çoğunlukla pişman oluruz. La Bruyere


Bir varmış, bir yokmuş evvel zaman içinde kalbur saman içinde, uzak bir ülkede bir oyuncak evinin içinde tam altı tane kurşun asker yaşarmış. Bunları bir gün alıp bir oyuncakçı dükkanının vitrinine koymuşlar. Altısı da tüfekleri omzunda hazır ol da duruyordu. Yalnız içlerinden birinin tek ayağı yoktu. Oğlunun doğum günü için armağan almaya çarşıya çıkan bir baba, askerleri görünce çok beğenmiş, hemen dükkana girip onları satın almış, satıcı, askerleri kutuya yerleştirirken birinin tek bacaklı oluşunun nedenini açıklamış babaya. Bunları yapan ustanın kurşunu son askere yetmeyince o da topal kalmış. Baba şaşırmış bu duruma ama bir şey dememiş, kurşun askerleri alıp çocuğuna götürmüş. Doğum gününde eğlenen çocuklar, askerlerle oynayıp eğlenmişler. Oyun oynamaları bitince altı tane kurşun askeri kutularına yerleştirmişler. rafa kaldırıldı. Yarı karanlık kutunun içinde askerlerin canı sıkılıyormuş. Yalnız topal olan kurşun asker kutunun kapağının aralığından dışarıyı görebiliyormuş ve bunu kendisi için bir eğlence gibi görüyormuş. Bizim topal kurşun askerin gözüne ilk çarpan, masanın üstündeki oyuncak bir kaleyle kalenin içindeki şato oldu. Şatonun önünde güzel bir prenses heykeli duruyordu. Prenses, kollarını iki yana açıp bir ayağını kaldırmış, aynı dans eder gibiymiş. Topal kurşun asker prensese aşık olmuş. Ağzını bıçak açmaz, bir söz söylemez hale gelmiş. Tek isteği prensesin yanına gitmek, ona kavuşmakmış, başka hiçbir şeyi gözü görmez olmuş. Ertesi gün oyuncakların sahibi olan küçük çocuk, bizim küçük kurşun askeri kutusundan çıkarıp oynamaya başlamış. Şimdi hem prensesi daha iyi gören kurşun asker, gözünü ondan ayıramıyormuş. Kurşun askeri prensese bir şey olacak diye o kadar korkuyormuş ki... O sırada hava birden kararmış, şimşekler ve ardından sert bir rüzgar çıkmış. Rüzgar o kadar Kuvvetli esiyormuş ki,, pencerenin yakınında duran kurşun askeri savurup pencereden sokağa yuvarlayıvermiş sokağın bir köşesindeki kaldırımın kenarına düşmüş. Onu kimse görmemiş hatta gelip geçenler, üstüne basacak gibi oluyor, kurşun askerin korkudan yüreği ağzına geliyormuş. Rüzgarın ardından yağmur yağıp çukurlara sular birikmiş, sel olup akmaya başlamış. Hava açtığında su birikintisinin başına oynamaya gelen iki çocuk onu görünce o kadar sevinmişler ki. Biri kağıttan bir kayık yapmış, Öteki bizim askeri içine bindirmiş ve iki çocuk sularla oynamaya dalıp bir süre sonra kayıkla askeri unutmuşlar. Kayık suyun içinde yavaş yavaş hareket ederek sürüklenmeye başlamış ve bizim asker yüzen kayığın içinde, silahı omuzunda dimdik duruyormuş. Korkuyu aklından bile geçirmiyormuş, akıp giden yağmur suları sonunda büyük bir ırmağa ulaşınca, kurşun asker , koskoca ırmağın ortasında bir nokta kadar kalmış ve bir süre dalgalara kapılıp ilerlemiş. Bu arada yağmur daha hızlı yağmaya başlamış ve kağıttan kayık ıslanınca da içine sular dolmaya başlamış. Böylece ırmağın azgın sularına gömülü vermiş.. Kurşunun ağırlığı onu ırmağın en dibine itiyormuş ve bu karanlık, ıssız soğuk yer artık onu korkutmaya başlamış. Işığa yeniden kavuştuğunda bir evin sıcacık mutfağında ocağın yanında durduğunu görmüş. O sırada sahibi olan çocuk gelip onu bulmuş ve alıp odasındaki yerine koyuş. Kurşun asker oraya geldiği için o kadar mutluymuş ki, ilk işi, prensesi araştırmak olmuş. Bir bakmış ki, Prenses, bıraktığı yerde ve iki kolu iki yana açık, bir ayağını kaldırmış dans ediyormuş gibi duruyor ve ona bakıyormuş. Kurşun asker çok mutlu olmuş ki, prensesle bütün gece boyunca birbirlerine sevgiyle bakışıp durmuşlar. Üzerinden birkaç gün geçmiş ama mutluluğu çok uzun sürmemiş. Sahibi olan çocuk bizim kurşun askerden sıkılmış ve artık onunla oynamaz olmuş. Bununla da kalmamış, bizim kurşun askeri alıp alev alev yanan şöminenin içine atmış. Kurşun askerin alevlerden canı çok yanmış ve bir süre sonra erimeye başlamış. Yine sevgilisi prensesten ayrılıyormuş işte, en çok da buna üzülüyormuş doğrusu. Tam o sırada açık pencereden giren güçlü bir esinti, prensesi uçurup ateşin içine düşürüvermiş. Bizim kurşun asker, sevinçle kollarını açıp prensesi kucaklamış. Artık onun için yeni bir hayat başlıyormuş.


Bir varmış, bir yokmuş. Kaf dağının ardında bir masal varmış. Köpekle kurdu anlatıyor bu masal, biz ne desek boşuna. Köpekler kuş uçurmaz olmuş çiftlikten, kurt bundan etkilenmiş tabi. Tazıya dönmüş açlıktan... Bir köpek görmüş dağda, yağlı, besili, parlak tüylü, yolunu şaşırmış besbelli, bunu yersem ne güzel olur demiş. Saldırıya geçecekmiş ama çekinmiş. Aşağıdan alıp yaklaşmış yanına. İyi ense yapmışsınız maşallah demiş. Köpek şöyle uzun uzun bakmış. masalalemi.com Siz de yapabilirsiniz bayım demiş. Benim gibi beslenmeyi isteseniz beslenirsiniz. Yaşamak sayılmaz sizinki, hep sefil olmak kötü bir şey besbelli. Ne bu böyle, ne rahat bir uyku, ne ağız tadıyla yenen bir lokma yemek. Gelin benim yanıma dünya varmış deyin. Kurt bayağı merak etmiş doğrusu. Nasıl bir işmiş ki bu ? Orda işim ne olacak benim? Çomar gülmüş: Hiççç demiş. Fakir fukaraya saldıracaksın, evin adamlarına kuyruk sallayacaksın, sahibine hoş görünmek tek görevin. Bunun karşılığında artık ne varsa hepsi senin. Tavuk kemiğimi istersin , güvercin, bıldırcın kemiği mi.. Bu arada sırtını okşarlar sabah ve akşam keyfe bak. Kurdun ağzı kulaklarına varmış , gözleri dolmuş sevinçten... Köpeğin peşine takılmış çiftliğe doğru yol alırken, boynunda bir iz görmüş. Bu da nesi ? demiş. Hiçç demiş köpek Hiç ama ne ? Değmez konuşmaya bile nene gerek Söyleyin canım merak ettim işte. Tasmanın yeri olacak Neee? Bağlıyorlar mı? demiş kurt; öyleyse her istediğin yere gitmek yok. Yook demiş. Köpek ne çıkar bundan ? Kurt yolunu çevirmiş başka yöne: -Sizin olsun eti de kemiği de ben özgürlüğümü kimselere veremem, kimsenin boyunduruğu altına giremem, demiş ve uzaklaşmış ordan. Gidiş o gidiş.... La Fontaine


Kurt su içmek için dereye inmiş ancak tam suyunu içecekken, başını çevirmiş bir kuzu görmüş. Körpecik kuzu, gencecik, tüyü yeni bitmişlerden. O da kurdu görmüş, bacakları tir tir titremeye başlamış. Kurt kaşlarını dik dik çatmış, tepeden tırnağa süzmüş minik kuzucuğu: Bana baksana sen, demiş. Ne yapıyorsun orada, söyle bakayım? Hiç, demiş kuzucuk, su içiyordum. Niçin doğru dürüst suyunu içmiyorsun, peki? Anlamadım, demiş kuzucuk. Anlamamışmış! Ben şimdi sana anlatırım. Benim içeceğim suyu ne halt etmeye bulandırıyorsun; sende hiç utanma arlanma yok mu? Senin suyunu bulandırmak mı? Ama bu olanaksız. Sen yukardasın, ben aşağıda. Irmak da yukardan aşağıya akıyor. Aşağıdan yukarıya değil ki... Demek, öyle... demiş kurt. Demek... Ha ha, şimdi tanıdım seni, şimdi. Sen değil miydin, geçen yıl anama bacıma söven, ha, sen değil miydin? Kuzucuk şaşırmış: Kesinlikle hayır demiş. Ben daha bu yıl doğdum, geçen yıl hayatta bile değildim. Öyle mi? O zaman, sen değilsen mutlaka senin kardeşindi. O da olanaksız demiş kuzucuk. Benim hiçbir zaman kardeşim olmadı. Ben bir ananın bir babanın tek kuzusuyum. Vay beni yalancı yerine koyuyorsun ha, öyle mi? Saklama, saklama, biliyorum. Çobanlar söylediler, anama bacıma söven sizin aileden biriymiş Artık siz çok oldunuz, yüz verdik diye tepemize çıktınız. Ben şimdi seni bir yiyeyim de bütün kuzuların koyunların aklı başına gelsin! Böyle demiş, kuzuyu oracıkta haklamış. Masaldaki Öğüt: Bir insan güçlüyse, yapacağını yapar, güçsüzün hakkından gelir. Haksız bile olsa, zeytinyağı gibi üste çıkar.


Küçücük yeni doğmuş bir kurt yavrusu, yuvarlanır gibi emekleyerek, yere uzanmış annesinin yanına gitmiş. Diğer kardeşlerine aldırmadan, açık ağzıyla, ucundan süt sızan bir memeye ulaşmış. Başlamış cork, cork emmeye. Anne kurt, Yavrularım tedirgin olmasın, diye sessizce duruyormuş. Baba kurtsa biraz ileride sivri kulaklarını dikmiş çevreyi kolluyormuş. Kuyruğunu bacaklarının arasına kıstırmış, çevresine bakarken dişlerini gösterip hırlıyormuş. Baba kurdun amacı, anne yavrularını beslerken, onları çevreden gelebilecek olası bir tehlikeden korumakmış. Arada başını göğe doğru uzatıp, arka ayaklarının üzerine çömelir, uzun uzun ulurmuş. Öyle uzun ve ürpertici bir uluması varmış ki, çevredeki hayvanlar sesi duyunca korkar, yuvalarına saklanıp titreyerek ulumanın bitmesini beklermiş. Kolaysa birisi kurt yavrularının yanına yaklaşmaya çalışsın. Baba kurt, onun üzerine saldırır, hemen oracıkta parçalarmış. Kurdun çevresine korku salmasının en büyük nedeni, yavrularını korumakmış. Kurt yavruları tehlikeden uzak, Dünya'nın acımasızlığını bile anlamadan, anne ve babalarının koruyucu gölgesinde büyümeye başlamışlar. Kah birbirleriyle oynaşır, kah kovalamaca oynayıp, zaman geçirirmişler. Anneleri tüylerini yalarken gözlerini yumar, yavrular mutluluk içinde uykuya dalarmış. Bir süre sonra küçük yavrular büyümüşler. Bacakları daha kuvvetli, dişleri daha keskin olmuş. Gerçi hala çocuksu oyunlarla oyalanıyor, anne ve babalarının getirdiği yiyeceklerle besleniyorlarmış ama sivri kulakları, uzun burunlarıyla şimdi daha çok kurda benziyorlarmış. Geceleri babaları uluyup, gecenin karanlığını delip geçen ürkütücü sesi dağlara çarpa çarpa yankılanırken onu örnek almaya çalışır, cılız sesler çıkarırlarmış. Babaları ulurken yavruların ona bakışı bir başka güzelmiş. Saygı ve hayranlık doluymuş. Zamanla yavrular daha çok güçlenmiş ve çevik birer kurt oluvermişler. Çok genç olduklarından anne ve babalarının denetiminde çevreyi gezebiliyormuşlar. Onların gözetiminde avlanır, onların yaşam deneyimlerine ve uyarılarına uymaya çaba gösterirlermiş. Her genç gibi kusurları olduğunda, ya da başları derde girdiğinde, anne ya da babaları yardımlarına gelir, onları korumaya çalışırmış. Küçük kurtlar da bunlardan ders almaya, aynı yanılgıya bir kez daha düşmemeye özen gösterirlermiş. Zaman böyle mutlu bir ortamda hızla ilerlemiş. Artık küçük yavrular büyümüş, genç ve çevik kurtlar olarak çevreye dehşet ve korku salar olmuşlar. Geceleri gür sesleriyle uluyabiliyormuşlar. Hatta onların sesleri babalarının sesinde daha gür çıkıyor, çevredeki hayvanlar daha çok ürküyormuş. Böyle olması çok doğalmış. Eskiden yalnız baba kurt ulurken, şimdi yanında uluyan dört kurt daha varmış. Gündüz Güneş, tüylerini pırıl pırıl parlatınca çevrede hızla koşuşup önlerine çıkan hayvanlara saldırıyorlarmış. Av hayvanları kendilerini koruyamaz, yaşamları kurtların pençesinde acımasızca son bulurmuş. Çevreye dehşet ve korku salan kurtlar, kendi aralarında mutluluk ve neşe içinde yaşarmış. Gel zaman, git zaman baba kurt yaşlanmış. Artık tüyleri eskisi kadar parlak değilmiş. Ulurken sesi çok gür çıkmıyor, eskisi gibi ürkütücü olamıyormuş. Çabucacık soluğu kesiliyormuş. Hatta bacakları bile titriyor, uzun koşularda çabuk yoruluyormuş. İyi av yakalayamadığından, kasları eskisi gibi güçlü de değilmiş. Pekiyi, eski saygınlığı? Hiç kalmamış doğal olarak. Gücüyle çevresinde korku ve saygınlık kurmuş olduğu için, güçsüz kalınca saygınlık da yok oluvermiş. Yaşlandı ya. Genç kurtlar ona bakıp gülüyor, yavaşlayan hareketini küçümsüyorlarmış. Önceleri pek belli etmeden kıs kıs arkasından gülerken, sonraları açıktan hem de gözünün içine bakarak gülüyorlarmış. Yaşlı kurt kendi yavrularının bu davranışına çok üzülüyormuş. Onlar küçükken, Onlara kimse saldırmasın diye kanat gerip koruduğu günler gelirmiş aklına. Anne ve babaları olarak, tüm güçleriyle onları korumaya çalıştıkları günleri yaşlı gözlerle anımsarmış. Dudağında hafif bir gülümsemeyle o küçücük yavruların sevimli davranışları gözlerinin önünde belirir, Ne güzel oynaşırlardı dermiş kendisine. Onun böyle uzaklara dalmış yaşlı gözlerine bakan genç kurtlar biraz da alay ederek: Ne o babalık daldın yine. Bırak geçmişin anılarıyla yaşamayı da kendine av ara. Bak bugün de aç kalacaksın. Diye hem onu küçümser, hem de onu beceriksizlikle suçlayıp, yaşlılığını yüzüne vurmaya çalışırlarmış. Yaşlı kurt hiç ses çıkartmadan, dişlerini göstererek gülümser, ağır adımlarla yanlarından uzaklaşıp, av aramaya çıkarmış. Pek de başarılı olamazmış. Nasıl olsun ki? Artık bacakları eskisi gibi güçlü değilmiş, gözleri de eskisi gibi kesin göremiyormuş. En kötüsü, eskisi kadar hızlı koşamadığı için avı ondan kaçıp kurtuluyormuş. MasalAlemi.com Çoğu zaman inine eli boş gelince başını önüne eğer, kuyruğunu altına kıstırıp, sessizce bir köşeye çökermiş. Gençler onun durumuna bakar, yukarıdan süzerek önüne bir parça et atıp: Bugün de aç kaldın demek. Bak bizim payımızla besleniyorsun. Bıktık artık senden. der onu küçümserlermiş. Herkes uyuduğunda yaşlı kurt kimseye belli etmeden sabahlara kadar için için ağlarmış... Genç kurtlar sabah olup uyanınca, av hazırlığı yaparken, yorgun yaşlı kurt yanlarına yanaşır: Avlandığınız yerde kuşlar ötüyorsa, bilin çevrenizde sizden güçlü bir yaratık vardır. Dikkatli olun, avlanayım derken avlanmayın. Eğer kuşlardan başka hayvanlar da seslerini çıkarıyorsa bilin ki insan oğlu oralara kapan kurmuştur. Böyle durumlarda kulaklarınızı dikip yavaşça yaklaşın avınıza. Her an bir tehlikeyle karşılaşabilirsiniz. dermiş onlara. Genç kurtlar, dinliyor gibi gözükseler de pek kulak asmazlarmış söylediklerine. Her biri başka yöne doğru hızlıca koşarak yaşlı kurdun yanından uzaklaşmışlar. Akşam olup avlarını inlerine sürüklerken, yaşlı kurda yan gözle bakıp, kızgınlıklarını belli edermişler. Yaşlı kurt avlanmamış, inde beklemiş olduğu için ona pay vermek zor gelirmiş genç kurtlara. Yaşlı kurt, hiç ses çıkartmadan başını öne eğer, köşesine çekilirmiş. Başını ön ayaklarına dayayarak uzanır, inin girişinden dışarıya bakarmış uzun uzun... O eski günler, gökte yıldızlar parlarken, ay kocaman olup geceyi aydınlatırken, başını kaldırıp uluduğu günler gelirmiş aklına. Onun sesi yankılanırken uzun uzun, çevredeki hayvanların nasıl korkuyla titreyip saklandığını düşünürmüş. O günlerden bugünkü aşağılandığı döneme geçişini, görkemli ve saygın yaşamdan, nasıl ayak altına düştüğünü anımsar, bunu yapanların kendi yavruları olmasını bir türlü sindiremezmiş. Ama ne yapsın ki, yavrularını canı kadar çok seviyormuş. Aşağılasalar da yüreğindeki bu sevgi sönmemiş... Bir gün sabah erkenden, genç kurtlar coşkuyla koşuşmuşlar. Yaşlı kurdun tüm uyarılarına aldırmadan, çevreye dağılmışlar. Yaşlı kurt ininde, uzandığı yerde, uyuklayıp dururken, birden duyduğu acı sese kulak kabartmış. Bir kurt canı yanıldığı için olsa gerek, acı ile inliyormuş. Ürkmüş yaşlı kurt. Sakın benim yavrularımın başına bir şey gelmesin? demiş korkarak. Hemen uzandığı yerden doğrulmuş. Şöyle bir silkinmiş. Ayaklarına yeterince güç toplayınca, sesin geldiği yöne doğru koşturmuş. Ağaçların arasından bir ok gibi hızla süzülmüş. Bir düzlüğe ulaşmış soluk soluğa. Yüreği hopluyor, göğsü bir körük gibi inip çıkıyormuş. Korku ve telaşla çevresine göz gezdirmiş. Birden bir ağacın dibinde, kanlar içinde uzanan genç kurdu görmüş. Bir kurt kapanına bacağını kıstırmış acı ile inliyormuş. Baldırında açılan yaradan kan akıyormuş. Zavallı genç kurt acı dolu gözlerle babasına bakmış ve: Yardım et bana, çok acı çekiyorum. Ah demiş yaşlı kurt Ah!. Ben sana nasıl yardımcı olabilirim. Seni bu kurt kapanından kurtaracak gücüm yok benim. Sana kaç kez söyledim. Dikkatli ol dedim. Ama kulak asmadın. Şimdi benden yardım istiyorsun. Benden, benim yapamayacağım bir şeyi istiyorsun. Sonra çevresine bakınmış. Başkalarından yardım almak istemiş. Ama kim yardım eder ki kurda? Şimdiye dek herkesi korkutup, ürkütmüş. Şimdi ona yardım edeceklerine Bırakalım da ölsün demezler mi? Zorunlu olarak kendi başına yavrusunu kurt kapanından kurtarmaya çalışmış. Dişleriyle kapanı açmak için uğraşmış durmuş. Masal bu ya, sonunda başarmış. Yavrusunu kapandan kurtarıp, sürükleyerek düzlüğe çekmiş. Yorgunluktan yaralı kurdun yanına uzanmış. Biraz dinlendikten sonra yaralı kurdu inine değin sürükleyerek taşımış. Genç kurt, yol boyunca acıyla inlemiş durmuş. O gece kurt ininde bir sessizlik varmış. Genç kurtlar, eskisi kadar acımasız ve şımarık davranışlarda bulunmuyormuş. Ortalıkta gürültü etmeden, başları önlerinde dolaşıyorlarmış. Yalnız yaralı kurt, inin bir köşesinde için için inliyormuş. Baba kurt her zamanki yerinde uzanmış, inin girişine bakıyormuş. Gözlerinde hüzün yerine, bir iş yapmış olmanın güven dolu bakışları varmış. Kendi kendine söylenmiş: Neden gençler, bir yanılgıya düşmeden öğrenmezler? Neden öğütleri dinlerken öğrenmeyi düşünmezler? Ertesi sabah genç kurtlar ava çıkmak için hazırlanınca, dönüp babalarına bakmışlar ve biraz da çekinerek: Bir öğüt vermeyecek misin? Ne öğüt vermemi istiyorsunuz? Dikkat etmemizi falan. Bundan böyle, siz daha dikkatli olursunuz. Benim bir şeyler söylememe gerek yok. Neden? Gözünüzle gördünüz. Bundan ders almışsınızdır. Ders almadıysanız, yaşamaya devam edemezsiniz. Yaşam size her zaman en çok bir kez şans tanır. Onu kullanamazsanız kaybedersiniz. Ben kaybetmeyeceğinizi umuyorum. Unutmayın benim de kardeşlerim vardı. Ama artık yoklar. Onlar yaşamı sürdüremediler. Yanılgılardan ders almadılar. Sizler de yaşamak istiyorsanız bu olaya özen gösterip, kendinizce bir ders çıkarın. Genç kurtlar sessizce çevreye dağılmışlar. Güneş, inin girişinde uyuklayan yaşlı kurdun tüylerini ısıtırken, yaşlı kurdun kulağı içeriden iniltileri gelen yavrusundaymış... Genç kurtlar, bir daha yaşlı kurtla alay etmemişler. Onu saymışlar. Yakaladıkları avlardan vermişler. Gerek oldukça, özellikle soğuk gecelerde, onu konuşturup dinlemişler. Ondan çok şey öğrenmişler. Ölümle, kazayla sonuçlanmayan uzun bir ömür için onun öğütlerine gereksinimleri varmış. Yaşlı kurt, doğal olarak ölümle kucaklaştığında, tüm genç kurtlar bedeni başında toplanıp, onun bilgeliğini, kendilerine öğrettiklerini saygıyla anarak ulumuşlar...


Evvel zaman içinde, Napoli yakınlarında şirin bir köyde bir tüccar yaşarmış. Bu tüccarın zeki, becerikli, iyi kalpli bir çocuğu varmış. Çocuğun adı Covanni'ymiş. Tüccarın oğlu, doğayı ve kuşları çok severmiş. Her gün ceplerine ekmek kırıntıları, buğday doldurur, bu yemleri gidip ormanda kuşlara verirmiş. Covanni kuşlarla her gün ilgilenip, onları sevince, kuşlar da ona güvenip, ondan korkmamaya başlamışlar. Artık Covanni'yi seviyorlarmış. Çocuğun omuzlarına konmaya, onunla şarkılar söyleyip oynamaya başlamışlar. Covanni de hep kuşlarla beraber olduğundan artık onların her dediğini anlıyor, onlarla konuşabiliyormuş. Günler böyle geçerken, Covanni'nin babası uzun bir yolculuğa çıkacakmış ve oğlunun da onunla gelmesini istemiş. Denizde yolculuk yaparken bir ara yanlarına iki martı gelip bağırmaya başlamış. Babası, çok merak etmiş ve Covanni'ye martıların ne demek istediklerini ısrarla sormuş. Covanni de babasına: Babacığım, bu kuşlar çok geveze. Benimle ilgili çok komik şeyler söylüyorlar. Beni çok güzel günlerin beklediğini, hatta senin, benim elime su dökeceğini söylüyorlar. Bak şu bize yakın olan; annemin bana havlu verip, elimi kurulayacağını söylüyor. demiş. Bunları duyan tüccar, çok sinirlenmiş. Oğlunu hızlı bir şekilde eliyle itmiş. Oğlu da dalgaların salladığı gemiden, dengesini kaybedip düşüvermiş. Ne yazık ki deniz çok dalgalı ve kabarıkmış, gemideki hiç kimse çocuğu bir daha görememiş ve bulamamış. Ama Covanni'yi o sırada oradan geçen başka bir geminin içindeki insanlar görmüş. Onu hemen korkunç dalgalardan kurtarmışlar. Bu gemi çok çok uzaklara gidiyormuş. Vardıkları ülkede Covanni'yi dertli bir kralın sarayına götürmüşler. Kral o zamanlar çok dertli ve üzüntülüymüş. Çünkü uzun bir süredir, kralın çevresinde üç tane koca, çirkin karga varmış. Uşaklar, hizmetçiler, muhafızlar, hiç kimse bu kargaları kraldan uzaklaştıramıyormuş. Kargaların bitmek bilmeyen gak gak sesleri kralı çok sinirlendiriyormuş. Kargalar gece bile durmadan konuşuyor, kralı uyutmuyorlarmış. Covanni, kargalara neden böyle yaptıklarını sormuş. Ve hemen dertlerini anlamış. Bu susmayan kargalar aslında kraldan yardımlarını bekliyorlarmış. Kendi aralarında bir kral seçmesini istiyorlarmış. Seçilen kargayı da kargalar ülkesinin kralı yapacaklarmış. Covanni, duyduklarını hemen krala anlatmış. Kral, işin aslını öğrenince çok sevinmiş, canlanmış, rahatlamış. Kargalar arasında en büyük ve yaşlı olanını seçmiş ve onu kargalar ülkesinin kralı yapmış. Sonunda krallarını seçen kargalar, krala teşekkür edip, ülkelerine dönmüşler. Kral, Covanni'ye bu yaptığı iyilikten dolayı hem ülkesinin yarısını, hem de tek, biricik dünyalar güzeli kızını vermiş. Kralın, kızından başka çocuğu yokmuş. Yaşlanınca tahtını ve ülkesini Covanni'ye bırakmış. Covanni zaten iyi kalpli bir insan olduğu için ülkeyi çok iyi yönetmiş. Herkes mutluymuş. Zenginlik, huzur ve refah içinde yaşıyorlarmış. İnsanlar birbirlerine yardım ediyor, çok güzel bir hayat geçiriyorlarmış. Günlerden bir gün, Covanni'nin ülkesine iki yaşlı çelimsiz insan gelmiş. Covanni, onları görünce hemen tanımış. Onlar, kendi anne, babasıymış. Tabi, onlar Covanni'yi tanıyamamışlar. Karşılarında duran kralın, kendi oğulları olduğu akıllarına bile gelmemiş. Kral, bu iki yaşlıyı yemeğe çağırmış. Kral, yemek yemeden önce ellerini yıkamak istemiş. Yaşlı adam ona hemen su getirmiş ve elini yıkaması için ona su vermiş. Yaşlı kadın ise krala havluyu uzatıp elini kurulamasına yardım etmiş. Bu olaydan sonra gemideki martıları hatırlayan Covanni dayanamamış. Coşkuyla anne babasına sarılıp, onların evlatları olduğunu söylemiş. Bunları duyup, inanan anne baba ise sevinçten çılgına dönmüşler. Bu olaydan sonra Covanni, anne ve babasını sarayına almış. Hep beraber, mutlu bir yaşam sürmeye başlamışlar.


Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, bir köyde bir oduncu varmış. Ormanda odun keserken çalıların arasında bir yılan görmüş. Baltasını kaldırıp tam yılana vuracağı sırada, yılanla göz göze gelmiş. Yılana acıyıp, onu öldürmekten vazgeçmiş. Yılan dile gelmiş: Ey insanoğlu. Sen bana acıyıp beni öldürmedin. Senin bu merhametine karşılık, ben de sana bir iyilik yapmak istiyorum. deyip yuvasına dönmüş. Aradan biraz zaman geçtikten soma, ağzında bir altınla geri dönmüş ve altını oduncuya vermiş. Bundan soma, her gün yuvama gel, sana bir altın vereceğim. deyip oradan uzaklaşmış. Oduncu, sevinçle altını alıp evine gitmiş. O günden soma, evinde bir bolluk, bir zenginlik baş göstermiş. Herkes oduncunun günden güne zenginliğinin artmasını merak ediyormuş. Fakat, oduncu bu sırrını ailesi dahil kimseye söylememiş. Her gün ormana gidiyor, yılandan bir altını alıp evine gidiyormuş. Gel zaman git zaman, oduncu ağır bir hastalığa yakalanmış. Artık yılanın yuvasına gidemez olmuş. Böyle olunca, oduncunun evinde darlık başlamış. Oduncu, oğlunu yanına çağırıp, sırrını anlatmış. Oğlum. Ormandaki büyük çınar ağacının arkasındaki çalılıkların arasında bir yılan yuvası var. Oraya git, benim selamımı söyle, sana bir altın verecek. Onu al getir. demiş. Oğlu, babasının bu sözlerine pek inanmamış ama yine de babasının tarif ettiği yılan yuvasına gitmiş. Yuvanın başına gelip, yılana seslenmiş. Yılan, biraz tereddüt ederek yuvasından başını çıkarmış. Oğlu kendini tanıtmış. Yılan, çocuğun sözlerinin doğru olduğunu anlayınca, yuvasından bir altın alıp çocuğa vermiş. Çocuk, hırsından deliye dönmüş. Kim bilir, yuvada ne kadar altın vardır? diyerek, eline bir taş almış ve yılana fırlatmış. Yılan, ani bir hareketle geriye kaçmış, fakat taş, yılanın kuyruğunu koparmış. Yılan da can havliyle, çocuğu sokup öldürmüş. Akşam olmuş, çocuk hala evine dönmeyince, babası hasta yatağından zorla kalkarak ormana doğru yola çıkmış. Yılan yuvasının yanına varınca, oğlunun cansız bedenini görmüş. Yılan da kanlar içinde yaralı bir şekilde yatıyormuş. Babası, hatanın kendi oğlundan kaynaklandığını anlamış. Yılandan çok özür dilemiş. Olanları unutalım, gel tekrar dost olalım. demiş. Yılan, oduncunun yüzüne bakıp acı acı gülümsemiş: Sende bu evlat acısı, bende bu kuyruk acısı varken, artık dost olamayız! deyip yuvasına dönmüş.


Vaktiyle bir adamın üç oğlu vardı. İçinde oturduğu evinden başka bir serveti yoktu. Oğlanlardan her biri onun ölümünden sonra bir evleri olmasını candan isterlerdi ama adam, sevgide birini ötekinden ayırt edemezdi. Hiçbirine daha fazla yakınlık göstermemek için ne yapacağını bilmezdi. Evi satmak da istemiyordu. Çünkü bu ev ecdadından kalmıştı. Yoksa bunu satıp parayı aralarında bölüştürecekti. Nihayet aklına bir çare geldi. Çocuklarına dedi ki: Gidin, diyar diyar dolaşın, çalışın, çabalayın, birer sanat öğrenin! Döndüğünüz zaman hanginiz en güzel eseri meydana getirirse ev onun olacak! Oğlanlar buna razı oldular. Büyükleri nalbant olmaya, ortancası berber olmaya, küçük de kılıç ustası olmaya karar verdi. Bunun üzerine tekrar evde toplanıp buluşacakları zamanı belirlediler, sonra çıkıp gittiler. Gel zaman, git zaman, her biri iyi birer usta buldular. Seçtikleri sanatı iyice öğrendiler. Nalbanta kralın atlarını nallattılar. Bunun üzerine oğlan: Artık bir eksiğin kalmadı, ev benim olacak! diye aklından geçirdi. Berber, hatırı sayılır birçok kimseleri tıraş etti. Artık evin kendisinin olacak sandı. Kılıç ustası bazı yaralar aldı, fakat dişlerini sıktı, aldırış etmedi. Çünkü kendi kendine: Bir yara almaktan korkarsan evi hiçbir zaman ele geçiremezsin! diye düşünüyordu. Kararlaştırdıkları zaman gelince, babalarının yanında toplandılar. Fakat marifetlerini göstermek için en uygun fırsatın ne zaman geleceğini bilmiyorlardı. Bunun için bir araya geldiler, aralarında konuştular. Böyle otururlarken, kırlardan koşa koşa bir tavşan çıkageldi. Berber: Allah gönderdi bunu! dedi. Leğeni, sabunu aldı. Tavşan iyice yaklaşıncaya kadar sabunu köpürttü; sonra olanca hızıyla tavşanı sabunladı, aynı hızla tıraş ederek bir palabıyık yaptı. Bu sırada bir yerini kesmediği gibi, bir kılını bile acıtmadı. Babası: Hoşuma gitti, eğer öbürleri daha baskın çıkmazlarsa ev senin! dedi. Aradan uzun zaman geçmedi. Bir adam arabasını alabildiğine koştura koştura geldi. Nalbant: Şimdi benim ne yapabileceğimi görürsünüz baba! dedi. Arabanın arkasından fırladı, atın dört nalını söküp çıkardı. Koştuğu sırada ayağına dört yeni nal çaktı. Babası: Yaman oğlansın doğrusu! dedi. Kardeşin kadar işinde ustasın. Evi kime vereceğimi bilemiyorum! Bunun üzerine üçüncü oğlan: Baba, bana müsaade et! dedi. O sırada yağmur yağmaya başlamıştı. Oğlan kılıcını çekti. Başının üzerinde o kadar hızla istavrozlar çizmeye başladı ki, başına bir damla su bile damlamadı. Yağmur hızını o kadar artırdı, o kadar artırdı ki, sanki bir saçak altındaymış gibi kupkuru kaldı. Babası bunu görünce şaşırdı: En büyük marifeti sen gösterdin, ev senin! dedi. Öbür iki kardeş evvelce söz verdikleri için buna razı olmuşlardı. Birbirlerini çok sevdiklerinden üçü de evde kaldılar, işlerine koyuldular.


Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde, pireler berber iken, develer tellal iken, çok uzak diyarların birinde yaşayan yaşlı bir adam varmış. Yaşlı adam her gün ormana gider, odun toplar ve bunları satarak hayatını geçindirirmiş. Yaşlı adam aynı zamanda masal dinlemeyi, anlatmayı ve çocukları da çok severmiş. Ancak bu adamın hiç çocuğu yokmuş. Bir gün düşünmüş taşınmış ve kendi büyük evini çocuklar için kocaman bir masal parkına çevirmeye karar vermiş. İşe önce bahçeden başlamış. Bahçıvan dostuna gidip ondan rengarenk kocaman çiçekler, mantarlar ve bitkiler almış. Bunları bahçesine ekmiş. Çocuklar için bahçeye salıncak, kaydırak eklemiş. Son olarak evine kocaman bir masal kulesi ekleyip boyamış. İşte! Artık yaşlı adamın evi, tam bir masal parkına dönüşmüş. Sevinçle etrafa haber salmış. Artık tüm çocuklar buraya gelip oyun oynayabilir ve eğlenebilirmiş. Yaşlı adam kendi yaptığı salıncağa oturmuş ve çocukların gelmesini beklemiş. Beklemiş, beklemiş... Ancak ne gelen ne giden olmamış. Gece olup hava iyice soğuduğunda yaşlı adam üzgün bir biçimde evine geri dönmüş. Sabah olduğunda tekrar bahçeye çıkmış ama yine hiç kimse gelmemiş. Günler aylar derken adam kendini iyice yalnız hissetmiş. Bir ağacın altına oturmuş ve ağaca yaslanmış. Çocukların neden buraya gelmediğini düşünmeye başlamış. Ancak aklına hiçbir şey gelmemiş. Bu esnada çok yakınlardan bir ses duyulmuş: Hey, neden böyle üzgünsün? diye bağırmış. Adam şaşkın bir şekilde etrafına bakınmış ancak kimsecikler yokmuş. Bu esnada Tam arkandayım buraya bak! diye bir ses daha duyulmuş. Yaşlı adam bu sesin üzerine arkasını dönmüş ve bahçesindeki koca çınarın konuştuğunu fark etmiş. Yaşlı adam: Sen nasıl konuşabiliyorsun? diye sormuş. Çınar ağacı ise: Ben burada yaşayan en eski ağacım. Aslında kimseyle konuşmam ancak sen o kadar üzgün duruyordun ki artık dayanamadım. diye cevaplamış. Yaşlı adam bu bilge ağaca durumu anlatmış ve ondan çocukların buraya gelmesi için yardım istemiş. Bilge ağaç çocukların neden buraya gelmediğini biliyormuş. Hemen yaşlı adama anlatmaya başlamış. Sen iyi bir adamsın ama çocuklar senden korkuyor. Çünkü sen bir oduncusun. Balta ile ağaçları kesiyorsun. Çocuklar elinde sürekli baltayı gördükleri için senden çok korkuyorlar. Eğer onlara aslında iyi biri olduğunu gösterirsen eminim hepsi buraya gelecektir. demiş. Adam durumu anlamış ve çınar ağacına teşekkür masalalemi.com edip düşünmeye başlamış. Biraz düşününce aklına bir fikir gelmiş. Yetiştirdiği fidanları arabaya yüklemiş ve kasabanın oraya gitmiş. Meydandaki kurumuş çiçekleri sulayıp yanlarına yeni getirdiği fidanları ekmeye başlamış. Etraftaki çocuklar yaşlı adamı görmüşler. Yavaşça ona yanaşıp ne yaptığını seyretmişler. Yaşlı adam çocuklara: Sizde gelin ve bana yardım edin! diye seslenmiş. Bunu duyan çocuklar yaşlı adamın yanına gelip ona yardım etmişler. Artık çocuklar yaşlı adamdan korkmak yerine onu seviyorlarmış. Böylelikle tüm çocuklar yaşlı adamın masal parkında oyun oynamaya başlamışlar. Yaşlı adam ise bu duruma çok memnun olmuş. Her gün sevinçle ona yardım eden bilge çınar ağacını sulamış ve teşekkür etmiş. Bu masalın tüm hakları masalalemi.com'a aittir. İzinsiz kopyalanması ve dağıtılması yasaktır.


Günlerden bir gün, meşe saza demiş: Doğrusu çok güçsüzsünüz. Minnacık serçe konsa üstünüze beliniz bükülü verir. Suları ürperten seher yeli Baş eğdirir size Bir de benim şu dağ gibi gövdeme bak! Güneş bile zor giriyor içime, Fırtına dallarıma oyuncak. Her esen yel sana bora, Bana kasırgalar meltem. Bari gelip gölgemde yaşasan da Üzerine kanat gersem. Ama sizin soy nedense gider Sulu, rüzgarlı yerlerde biter. Acıyorum sizlere, İyi yüreklisin, demiş saz meşeye; Eksik olma, ama bizim için üzülme. Benden çok sen kork rüzgardan: Ben eğilirim, kırılmam. Doğru, bugüne kadar dayanmışsın, Dimdik durmuş, boyun eğmemişsin. Ama sertin serti var, Bir gün, bakarsın, sana da çatar. Demeye kalmamış rüzgar patlamış, Bir karayel, bir karayel ki neuzübillah! O güne dek kimseler rastlamamış Böyle belalısına. Rüzgarlar anası Kuzey, En azgın oğlunu salmış dünyaya. Saz eğilmiş, meşe dayanmış, Derken karayel arttıkça artmış. Sonunda birdenbire gelmiş meşenin hakkından: Göklere değen başını sermiş yere, Köklerini çıkarmış yedi, kat yerden. Meşe o rüzgarda devrilip yıkılırken saz ise sadece boynunu bükmüş.


Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde kalbur saman içinde pireler berber develer tellal iken, ben annemin beşiğini tıngır mıngır sallar iken... Bütün hayvanların barış içinde yaşadığı uzak bir diyardaki ülkelerin birinde bebek keçi Dori varmış. Dori'nin annesi izin vermediği için hiç bu ormandan ayrılmamış. Dışarının kötülüklerle ve ölümle dolu olduğunu söylüyormuş. Dori'nin iki tane de kardeşi varmış. İlk kardeşinin ismi Momo, ikincisinin ismi Mimi imiş. Dori iki kardeşten daha büyük olmasına rağmen adı bebek keçi kalmış çünkü doğduğundan beri hiç büyümemiş. Kardeşleri dışarıda hoplayıp zıplayıp diğer hayvanlarla neşe içinde eğlenirlerken minik keçi Dori'nin boyu çok kısa ve ayakları çok minik olduğu için onların yanına gitmekten utanıyormuş. Buna çok üzülen Dori ya evde hep kitap okuyor ya da minik serçe arkadaşlarıyla dışarıda oynuyormuş. Annesinin en çok güvendiği çocuğu Dori imiş ve annesi yuvadan yemek aramak için dışarıya çıktığında kardeşlerine ve evine göz kulak olması için hep Dori'yi sorumlu tutuyormuş. Bu da minik keçinin çok hoşuna gidiyormuş. Günlerden bir gün annesi yine yavrularına yemek aramak için dışarı çıktığında Dori dışarıdaki gölün kenarında gözyaşları içinde yürüyen bir baykuşa rastlamış. Zavallı baykuş çok üzgünmüş , diğer baykuşlara göre fazla büyük ve simsiyah tüyleri olan bir baykuşmuş. Bu özellikleri onu diğer baykuşlardan farklı yapıyormuş. Dori baykuşun yanına gidip ne olduğunu, niçin böyle üzgün üzgün yürüdüğünü sormuş. Baykuş da minik keçiye normalde sadece geceleri dışarı çıktığını, bugün gündüz dışarıda olmak zorunda kaldığını çünkü yuvasının önünde oyun oynayan haylaz yavru hayvanların yaramazlık yapıp evini yanlışlıkla yıktıklarını anlatmış. Dori duyduklarından sonra çok üzülmüş çünkü baykuşun gösterdiği yer aynı zamanda kardeşlerinin oyun oynadıkları yermiş. Baykuşu evine kadar götürerek ona kardeşlerinin odasında bir yatak hazırlamış. Baykuşa taze lezzetli meyvelerle su ikram ederek onu güzelce ağırlamış ve arkadaş olmuşlar. Baykuşa istediği kadar onun evinde kalabileceğini söylemiş. Ona sataşan yavru hayvanların kardeşleri olduğunu, bunun yüzünden çok üzgün olduğunu, kardeşlerinin aslında iyi kalpli çocuklar olduklarını, onlara mutlaka bir ders vereceğini baykuşa söylemiş. Baykuş, Minik keçi Dori'nin bu dürüst hareketinden çok etkilenmiş ve artık dostu olan Dori'ye kendi sırrını vermeye karar vermiş. Ben aslında bu ülkenin gerçek kralıyım, ismim Prens Leonidas, sevgili babam vefat ettiğinde kötü yürekli üvey annem tahtı kendi oğlunun alabilmesi için beni bir baykuşa çevirerek lanetledi. O günden beri bu ormanda yaşıyorum. Duydukları karşısında şaşkına dönen minik keçi baykuşa bütün bunların nasıl olduğunu sormuş, kral baykuş ise devam ederek: Bu ormana kardeşim Prenses Miusa ile beraber gelmiştim. Ata binip beraber ormanda yürüyüş yapmak, yerdeki ağaç dallarını toplayıp minik hayvanlar için yuvalar yapmak, akşam olunca ateş yakıp başında sohbet ettikten sonra saraya geri dönmeyi küçüklüğümüzden beri çok severdik. Yine o günlerden birinde Miusa ile yerden ağaç dallarını toplarken uzaklardan birisinin ağlama sesini duydum, çam ağaçlarının olduğu yere doğru kardeşimden ayrılarak yürüdüm ve ağaçların bittiği uçurum kenarına geldiğimde yerdeki taze otların üstünde sırtüstü uzanarak ağlayan, upuzun altın sarısı saçları, zümrüt gibi yeşil gözleri, pırlantalarla süslü tacı, upuzun pembe elbisesi ile etekleri kan ve çamur içinde kalmış bir prensese rastladım. İsminin Aurora olduğunu ve Güneş Ülkesi'nden geldiğini söyleyen bu güzeller güzeli prensese daha ilk görüşte aşık olmuştum. Ona niçin kan ve çamur içinde durup çok korkmuş göründüğünü sorduğumda peşinde ona kötülük yapmak isteyen bir cadının olduğunu, ondan kaçmak için bu ormana geldiğini yolda yaralandığı için böyle olduğunu söyledi. Leonidas Aurora'ya, bu ormanı nereden bulduğunu sorduğunda Aurora devam etti: Zamanında bu ormanın kralı bilge bir keçiydi, hamile olan karısı ve yeni doğmuş yavrusu minik keçiyi çok sever, onları korurdu. Bir gün sarayın avcıları bu ormana avlanmaya geldiklerinde Bilge Keçi ormandaki diğer bütün hayvanları korumak için saraydan gelen avcılarla bir anlaşma yaptı, bu anlaşmaya göre avcılar Bilge Keçi'yi alıp kendi emirlerinde çalıştıracak, bilgeliğinden yararlanıp onu kullanacaklardı. Buna karşılık olarak Bilge Keçi avcılardan bu güne kadar bu ormanda huzur içinde yaşadıklarını, bir daha bu ormana ve hayvanlarına zarar vermek isteyen kimsenin asla ormana girmeyeceğini, kalbinde kötülük olan kimsenin buraya bir adım bile atamayacağını söyledi. Bunun bedelini bilge keçi kendini feda ederek ödedi, bu yüzden ben de cadıdan saklanmak için buraya geldim. dedi. Göz alıcı prenses Aurora, sözlerini bitirirken kardeşim Miusa'nın büyük bir telaş ve korkuyla beni aradığını gördüm, kardeşim yanımıza gelerek saraydan gelen elçilerin babamızın öldüğünü söylediklerini hemen saraya dönmemiz gerektiğini söyledi. Zavallı Aurora yaralı olduğu için onu kucağımda taşıyarak saraya doğru kardeşimle yürümeye başladım. Ormandan çıkıp sarayın büyük taşlı yolunda yürümeye başladığımız zaman bizi orada bekleyen kötü kalpli üvey annemiz kız kardeşimi zindana attı, beni ise bir baykuşa çevirip üvey kardeşimi tahta çıkarttı. Güzeller güzeli prenses Aurora'yı zorla üvey oğlu ile evlendirdi. Herkese de ormanda kaybolduğumuzu bizden hiç haber alamadığını söyledi. O günden beri bu ormandan sarayı izler dururum, demiş. Kendisini büyük bir dikkatle dinleyen Dori'ye bakarak: Bilge Keçi senin öz babandır Dori, onun nerede olduğunu biliyorum, bu güne kadar ben çok büyük ve siyah renkte olduğum için diğer baykuşlar benden korkup benimle yaşamadılar, oyun oynayan yavru hayvanlar benimle eğlendiler. Bugüne kadar, benimle hiçbir hayvan konuşmadığı için kimseden yardım isteyemiyordum, benimle konuşan tek hayvan sensin. Eğer krallığımın olduğu kente dönüp bilge baykuşu bulmama yardım edersen belki o bana üstümdeki kara büyüyü nasıl kaldıracağını ve kız kardeşimle prensesimi nasıl kurtaracağımı söyler dedi. Baykuş sözlerini bitirdiği zaman Dori annesinin niçin bu zamana kadar onu ormanın dışına çıkarmamış olduğunu anlamış. Baykuşun bütün anlattıklarını annesine de anlatarak ona yardım etmek için annesinden izin istemiş ve böylece minik keçi, annesi ve baykuş kötü yürekli üvey anne ile oğlunun yaşadıkları saraya gidip Bilge Keçi'yi kurtarmışlar. Bilge Keçi, Prens Leonidas'ın üstündeki kara büyüyü kaldırmış. O anda kocaman simsiyah olan baykuş siyah saçlı uzun boylu yakışıklı mı yakışıklı bir Prense dönüşmüş. Prensin büyüsü yok edildiğinde tekrar tahtını almış ve Aurora ile evlenmiş. Kız kardeşini ise kurtarmış. Kral Leonidas, Bebek Keçi Dori'ye dile benden ne dilersen demiş. Cadıya emrederek onun boyunu ve ayaklarını uzatabileceğini, onu kardeşleri kadar büyük bir keçi yapabileceğini söylemiş. Lakin Dori farklılıklarımızın bizi özel yaptığını, diğer herkes gibi olmaya çalışmanın ve kendimiz olduğumuz için kimseden utanmamamız gerektiğini, ailesine kavuştuğu için çok mutlu olduğunu ve onun buna yeteceğini söylemiş. Kıskanç üvey anne ile oğlu birer ata dönüşerek ömürlerinin sonuna kadar Kral Leonidas ve Kraliçe Aurora'nın arabası olmuşlar. Gökten üç elma düştü; biri bana, biri dinleyenlere, diğeri de bütün iyi insanlara.


Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellal, pireler berber iken, ben babamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken, yemyeşil bahçeli, masmavi gölün kıyısında, güneşin ışığını eksik etmediği şirin mi şirin bir ev varmış. Bu evde ay parçası kadar güzel bir kız yaşarmış. Bu kızın adı Aykız'mış. Annesi ve babası Aykız'ı çok sever, üstüne titrerlermiş. Fakat Aykız'ın kötü bir huyu varmış. Yaşadıkları ülkenin prensesini çok kıskanır sürekli ona imrenirmiş. Onunkiler gibi rengarenk elbiseler giymek, ihtişamlı taçlar, takılar takmak ve büyük bir şatoda yaşamak istermiş. Ancak ailesinin bu istekleri karşılayacak paraları yokmuş. Sırf bu yüzden Aykız'ın yüzü gülmüyor, bir türlü mutlu olmuyormuş. Ne yaptılarsa kızlarının bu kıskançlığı bitmemiş. Günün birinde Aykız bahçedeki gölün kenarına doğru yürüyüşe çıkmış. Yürürken çalıların içinden bir hışırtı duymuş. Yavaşça çalılara yaklaşmış. Birden çalıların arasından kar gibi beyaz bir tavşan zıplayıvermiş. Bu tavşanın ilginç bir özelliği varmış. İnsanlarla konuşup, onlarla iletişim kurabiliyormuş. Tavşan Aykız'a: -Merhaba Aykız. Seni uzun zamandır seyrediyorum. Annen ve baban seni çok seviyor, ilgi gösteriyor fakat yüzünün güldüğünü bir kez olsun göremedim. Nedir seni bu kadar mutsuz eden şey? Aykız tavşanın konuştuğunu duyunca irkilmiş. Kısa bir süre sonra kendine gelmiş. Tavşana: -İnanamıyorum! Bir tavşan nasıl konuşabilir? Hem benim mutsuz olduğumu nerden biliyorsun? Tavşan hemen cevaplamış: -Beni meşe ormanındaki büyücü büyüttü. Konuşabilmem içinde bana bir büyü yaptı. Bu göle geldiğimde birkaç kez seninle rast geldim. Her seferinde mutsuzdun. Bunun sebebi nedir Aykız? Aykız mutsuzluğunun sebebini anlatmaya başlamış: -Bu ülkenin prensesi gibi olmak istiyorum. Onun gibi süslü kıyafetler giyip taçlar takılar takmak istiyorum. Ama annem ve babam bu isteklerimi bir türlü yerine getirmiyor. Tavşan biraz duraksayıp düşündükten sonra: -İstersen seni büyücüye götürebilirim. O sana yardımcı olur ve belki bu mutsuzluğun için bir çare bulabilir? Aykız bunun işe yarayacağını düşünerek tavşanın teklifini kabul etmiş. Onunla birlikte meşe ormanında bulunan büyücünün evine gitmişler. Büyücü kocaman bir ağacın içerisine oyulan evde yaşıyormuş. Bu evin küçük pencereleri varmış. Pencereden bir çift göz onları izliyormuş. Aykız ve tavşan içeriye girmişler. Tavşan büyücünün konuşmasına fırsat vermeden atılmış: -Göle giderken birkaç kez Aykız'ı gördüm, sürekli mutsuzdu. Ben de belki yardım edebilirsin diye sana getirdim. Büyücü Aykız'ın neden mutsuz olduğunu tavşandan dinledikten sonra Aykız'a dönüp: -Yarın tekrar buraya gel. Sana bir iksir hazırlayacağım ve mutsuzluğunu bitireceğim. Aykız büyücünün nasıl bir iksir yapacağını düşünerek heyecanla evine dönmüş. O gece neredeyse hiç uyumadan yarının olmasını beklemiş. Gün aydınlandığında evden çıkıp doğruca ormana, büyücünün evine gitmiş. Büyücü onun bu kadar hevesli olduğunu görünce biraz şaşırmış: -Günaydın Aykız, bu kadar sabırsızlandığını bilmiyordum? Aykız heyecanla atılmış: -Bir an evvel prensesler gibi olmak istiyorum. İksir hazır oldu mu? Büyücü Aykız'ın biraz hevesini kıracak bir cevap vermiş: -Evet, hazırladım. Fakat bu iksiri şimdi içmeyeceksin. Gece uyumadan hemen önce içmen gerekir. Aykız'ın yüzü asılmış: -O kadar sabredemeyeceğim. Hemen içsem olmaz mı? Büyücü net bir şekilde cevaplamış: -Olmaz. Şimdi içersen bunun hiçbir tesiri yoktur. Aykız işin uzamasından memnun kalmasa da büyücünün hazırladığı iksiri almış ve evin yolunu tutmuş. Hava kararıncaya dek odasında beklemiş. Gece olduğunda iksiri içmiş ve yatağına uzanmış. Sonrada derin bir uykuya dalmış. Sabah uyandığında odasının dünkü odası olmadığını, dolabında kıyafetler takılar taçlar dolu olduğunu görmüş. Aykız sevinçten havalara uçmuş. Artık istediği her şeye sahipmiş. Bir prenses gibi giyinmiş, süslenmiş ve odasından çıkmış. Ev artık bir saray gibi kocaman ve ihtişamlıymış. Fakat bir sorun varmış. Aykız, anne ve babasını bir türlü bulamıyormuş. Tüm odaları gezmiş, her yerde onları aramış ama bir türlü bulamamış. Hemen gölün oraya koşup tavşanı aramaya çıkmış. Ama onu da bulamamış. Çimlerin arasına oturmuş ve hıçkıra hıçkıra ağlamaya başlamış. Aykız o kadar yüksek sesle ağlamış ki bu ses ormanın içine kadar gitmiş. Büyücü sesi duymuş ve Aykız'ın yanına gelmiş. Ona: -Neden ağlıyorsun Aykız? İşte mutsuzluğunun sebebi çözüldü. Artık sende bir prensessin. Aykız büyücüyü görünce biraz olsun rahatlamış. Ağlamaktan zar zor konuşabilmiş: -Evet. Kıyafetlerim, taçlarım ve kocaman bir sarayım var. Ama anne ve babamı bir türlü bulamıyorum. Onlarsız ben ne yapacağım? Büyücü sitemli bir şekilde yanıtlamış: -Onlar varken bir türlü mutlu olmadın. Onların değerini anlayamadın. Şimdi bir prenses gibi giyin süslen otur bakalım. Büyücü'nün sözlerinden sonra Aykız büyük bir pişmanlık duymuş. Anne ve babasına haksızlık ettiğini, asıl mutluluğun onlar olduğunu anlamış. Aykız Büyücü'ye Ben eski hayatıma geri dönmek istiyorum. demiş. Ancak büyücü Aykız'a cevap bile vermeden oradan uzaklaşmış. Aykız daha çok ağlamaya başlamış. Ama ağlamak onu yormuş ve yine derin bir uykuya dalmış. Sabah olduğunda Aykız eski yatağında uyanmış. Ne olduğuna anlam verememiş. Hemen anne ve babasını bulmak için odadan çıkmış. Odaları gezmiş ama yine onları bulamamış. Üzgün bir şekilde bahçeye çıkmış. Anne ve babası bahçede tarla işleriyle uğraşıyormuş. Aykız, dün gece yaşanan olayların büyücünün iksirinden dolayı bir rüya olduğunu anlamış. Koşup anne ve babasına sarılmış ve bir daha asla onları üzmeyeceğini söylemiş. Esra Elif Aydın


YORGAN GİTTİ KAVGA BİTTİ Nasrettin Hoca akşam uyurken dışarıdan sesler gelmiş, Hoca karısına seslenmiş: Hanım kalk dışarıdan sesler geliyor. Hanımı: Kedidir kedi, deyip yatmış. Nasrettin Hoca dayanamayıp dışarı çıkmış, bakmış ki iki adam kavga ediyor. Kavgayı ayırmaya kalkmış, ikisini ayıracakken arkadan biri Nasrettin Hocanın yorganını aldığı gibi kaçmış. Nasrettin hoca eve girince karısı sormuş: Bey ne oldu? Ne olacak hanım, yorgan gitti kavga bitti. CENAZE Nasreddin Hoca'ya sormuşlar: 'Hocam, cenaze töreninde bir tabutun neresinde gitmek gerekir.' Nasreddin Hoca da soruyu sorana şöyle der: 'İçinde gitme de, neresinde gidersen git.' PAMUK Nasreddin Hoca karın ne olduğunu bilmiyormuş. Bir gün sabah kalkmış ki her taraf bembeyaz kar. Tabi karın ne olduğunu bilmiyor pamuk zannetmiş. Hemen karısının başına gitmiş: Karı karı kalk! Her taraf pamuk dolu. Yatağı yorganı getir de dolduralım. Sabah olmuş Hoca: Karı karı kalk! Her gün çocuklar çişini kaçırdığı yatağa bugünde yastık yorgan kaçırdı demiş. NASRETTİN HOCA EŞEĞE NEDEN TERS BİNMİŞ Nasrettin Hoca, bir gün cuma namazından çıktıktan sonra eşeğine binmiş, cemaatle birlikte eve doğru gidiyormuş. Eşek, bir ara hızlı hızlı yürüyerek kalabalığın önüne geçmiş. Hocanın arkası cemaate doğru gelince, hemen eşekten inip tersine binmiş. Yanındakiler sormuşlar. -Eşeğe neden ters bindin Hocam? Hoca, kıs kıs gülerek: Sizlere saygısızlık olmasın diye, demiş. BAKLAVA Hoca akşamleyin eve doğru yürürken, baklava seven geveze bir köylüyle karşılaşır. Hoca, kısa bir süre önce bir adam büyük bir tepsi baklava götürüyordu. Beni ilgilendirmez! Fakat adam tepsiyi sizin eve götürüyordu. O zaman seni ilgilendirmez! NEDEN AĞLIYORSUN? Nasrettin Hoca, bir gün zengin bir adamın cenazesinde hem tabutun yanında yürüyor hem de sesli sesli ağlıyormuş. Cenazeye katılanlardan biri onu teselli etmek için yaklaşmış. Merhum akraban mıydı? Hoca cevap vermiş: Yok akrabam değildi, ben de ondan ağlıyorum ya! HOCA İLE TEMEL Nasreddin Hoca göle maya çalarken Temel bunu görmüş. Hayırdır hocam ne yapıyorsun? Demiş. Hoca: Göle maya çalıyorum. Temel: Yaa hocam ne yapacaksın o kadar yoğurdu...


Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde. Develer tellal iken, pireler berber iken. Ben anamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken, bir köyde ihtiyar bir nine yaşarmış. Bu ninenin, kimi kimsesi yokmuş. Keçilerinin sütünü sağar, yağını satar böylece geçinip gidermiş. Bir gün keçilerinin sütünü sağmış. Güzel bir yağ yapmış. İki tenekeye doldurup, pazara doğru ağır adımlarla yola çıkmış. Yolda, önüne kurnaz bir tilki rasgelmiş. Tilki: Nineciğim, nereye gidiyorsun? Pazara yağ satmaya gidiyorum. Peki senin kimin kimsen yok mu? Hayır, yok. Tilki: : Nineciğim. Madem kimin kimsen yok, beni evlatlığa kabul et! diye yalvarmış. Ninenin zaten yalnızlıktan canı sıkılıyormuş. Tilkiyi evlatlığa kabul edeyim de, bari yalnızlığımı unuttursun diye düşünmüş. Peki kabul ettim. demiş. Tilkinin, sevinçle gözleri ışıIdamış. Nineciğim. Pazara beraber gidelim. Sizin yükünüz ağır, verin yağ tenekelerini ben taşıyayım. demiş. Nine, yağ tenekelerini tilkiye vermiş. İhtiyar önde, tilki arkada yola düşmüşler. İhtiyar nine: Yavrum, niye arkamdan yürüyorsun, gel önümden yürü. demiş. Tilki: Nineciğim. Önünden yürümem, saygısızlık olur. Sana hürmetimden dolayı arkandan yürüyorum. deyip nineyi kandırmış. Giderken de, nineye fark ettirmeden yağları yiyip bitirmiş. Tenekelerin içine de toprak doldurmuş. Pazar yerine gelince, nine tenekeleri alıp bir yağcı dükkanına girmiş. Tilki de oradan hemen sıvışmış. Yağcı, tenekeleri açıp bakınış. O da ne? Tenekelerin içi toprak dolu. Nine demiş. Sen benimle dalga mı geçiyorsun? Bu tenekelerin içi toprak dolu! İhtiyar nine olanların farkına varmış ama iş işten geçmiş ... Bazılarını hep aldatabilirsiniz. Bazen de herkesi ... Ne var ki, herkesi her zaman aldatamazsınız. Phineas T. Barnum


Evvel zamanda bir oduncu varmış. Ormandan odunu omzuna yükleyip pazara götürüp satarmış. Amma odun satıp kazandığı para, karnını doyurmaya yetmez, her gün yarı aç yarı tok gezermiş. Günlerden bir gün ormanda odun toplarken, aniden önüne bir ayı çıkıvermiş. Oduncu ne yapacağını bilmeden durunca ayı insan dilinde konuşmaya başlamış: Ben uzun zamandan beri bu ormanda yaşıyorum. Senin de uzun zamandan beri ormandan odun alıp gittiğini biliyorum. Fakat sen güzel odunları bulamıyorsun. Bu yüzden vaktinin büyük bir kısmı odun toplamakla geçip, bir günde pazara güçlükle bir defa odun alıp götürüyorsun. Gel ikimiz dost olalım. Ben sana odun hazırlayıp vereyim, sen bundan sonra odunu pazara götürüp satmakla meşgul ol demiş. O günden itibaren oduncu, ayı dostunun hazırladığı güzel odunları bir günde iki üç defa pazara götürüp satmış; az bir zaman içinde hali vakti iyileşip bir eşek sahibi olmuş. Sırtındaki giyim kuşamı da yenilenmiş. Her oduna gidişinde ayı dostuna yiyecek bir şeyler alıp gidiyormuş. Böylece ikisi uyum içinde geçinip gitmişler. Bir gün ayı, oduncuyu kendi evine davet etmiş. Oduncu; Olur. deyip ayının inine girmiş. Ayı, oduncuyu güzelce misafir etmiş. Fakat onlar, laftan laf açıp münakaşaya başlamışlar. Oduncu sinirlenerek ayıya: Hayvan denen akılsız hayvan. Seninle dost olup gezen ben de bir ahmak! deyip küfretmiş. Oduncunun, dostluğu hatırına bakmadan böyle acı sözlerle hakaret edişinden ayı çok üzülmüş. Fakat belli etmemiş. Bu esnada vakit de geç olmuş. Oduncu gitmeye davranıp yerinden kalkmış. Ayı ona acıyıp: Yol tehlikeli, burada yat. demiş. Oduncu çaresiz, Olur demiş. Fakat Bu pis hayvanla münakaşa ettim. Şimdi bana kötülük yapmasın. diye düşünüp niyeti bozulmuş ve ayıyı öldürüp gitmeye kalkmış. Biraz sonra ayı gerçekten uyuyup kalmış. Oduncu, yavaşça yerinden kalkarak balta ile ayının başına vurmuş. Ayının başından fışkırırcasına kan akmış ve ayı kendinden geçmiş. Oduncu inden çıkmış, eşeğine binip fırlayıp gitmiş. Bundan sonra oduncu başka ormana gitmeye başlamış. Aradan bir yıl geçmiş. Bir gün ormandan odun toplarken önüne, önceki ayı dostu çıkıvermiş. Korkan oduncu ayıya bakıp: Ayı dostum! Ben kötü niyetli olup geçen yıl seni öldürmeye kalkışarak baltayla başına vurmuştum. Ben bu günahımı kabul ediyorum. Şimdi bana ne yaparsan yap. demiş. Her halde iyi iş yapmadın. demiş ayı; Günahını kabul ettiğin için olan olmuş diyorum. Baltanın vurduğu yere bak, nasıl olmuş? Oduncu ayının başına yaklaşıp bakmış; Baltanın izi yok, her yanı sağlamlaşıp iyileşmiş. demiş. Senin balta ile açtığın yara iyileşti, lakin dilin ile kalbimde açtığın yara henüz iyileşmedi. demiş ayı ve ormana girip gözden kaybolmuş.


Bir zamanlar sevimli kurbağalar mavi gölde hep birlikte neşe içinde yaşıyorlarmış. Fakat içlerinden biri kendini çok beğenirmiş. Herkesten üstün olduğunu göstermek için hiç bir fırsatı kaçırmazmış. O, herkesten daha yükseğe sıçramaya çalışır, sıra dalmaya gelince de hemen ön sırada yerini alırmış. Her zaman birinci ve her zaman en iyi olmak istermiş. Bir gün yakınlarda yaşayan bir öküz, göle su içmeye gelmiş. Bütün kurbağalar korkup saklanmış. Kendini beğenmiş kurbağa ise kaçmamış. Öküzü seyretmeye başlamış. Diğer kurbağalar da sudan çıkmış. Çok büyük, ne kadar muhteşem görünüyor, demişler. Kendini beğenmiş kurbağa söylenenleri duyup: -Evet, bizden daha büyük olduğu doğru ama o kadar da değil. Eğer ben de istersem rahatlıkla onun kadar olabilirim! Bakın şişmeye başladım bile! diyerek göğsünü şişirmiş. Diğer kurbağalar, gülüşerek: Sen çok küçüksün çok demişler. Kurbağa, içine daha daha fazla hava çekmiş. Konuşurken hava kaçırmamaya özen göstererek: Bakın şimdi nasılım? demiş. Arkadaşları kıkır kıkır gülerek: Vırak, vırak, şişmeyi bırak sen çok küçüksün, asla öküz kadar büyük olamazsın, demişler. Onlara aldırış etmeyen kibirli kurbağa şişmeye devam etmiş. İçine bol bol hava çekmiş. Derken BOOM!.. Kurbağanın midesi patlamış. Alçak yerde, tepecik kendini dağ zannedermiş. Bu masalda burada bitmiş.


Yeşil başlı erkek ördek, kanatlarını çırparak gölün kenarına doğru koşmuş. Göldeki balıkçıllara, flamingolara sevinçle seslenmiş: Baba oldum! Baba!. Perdeli ayaklarıyla, kıyı boyunca badi badi koşuştururken sevinçle bağırıp, baba olduğunu herkese duyurmuş. Suda ince uzun ayaklarını ve uzun gagalarını kullanarak avlanmakta olan balıkçıllar ve flamingolar, gagalarını şakırdatarak ördeği kutlamışlar. Sonra hiç bir şey olmamış gibi avlanmayı sürdürmüşler. Gölün çevresindeki ağaçlarda ötüşüp duran serçeler ardı ardına Ne oldu? Ne oldu? diye seslenmişler. Yeşil başlı ördek keyifle Baba oldum demiş. Serçeler de kanat çırpıp, sevinçle ötüşerek ördeği kutlamışlar. Serçelerden birinin Bu mutlu haberi herkese duyuralım demesi üzerine, gölde avlanmakta olan bir balıkçıl işini bırakıp uzun bacaklarını suyun yüzeyine değin kaldırarak ağır ağır gölün diğer kıyısına değin yürümüş. Orada, turnalara seslenerek, ördeğin baba olduğunu söylemiş. Turnalar ördeğin sevincini yaymak için kanat çırpıp uçmuşlar... Bunu gören serçelerden bir çoğu haberi yaymak için ağaçtan ağaca uçmaya başlamışlar. Sevinç çığlıkları ve kuş sesleri çevreyi kaplamış. Bir ağaç kovuğundan fırlayan sincap ağaçtan ağaca koşturmuş. her kovuğa başını sokup, yeni doğan ördek yavrularının haberini yaymış. Yeşil başlı ördek, gururla yürüyerek annenin yanına gitmiş. Herkese bebeklerin haberini ulaştırdım demiş. Anne ördek, yüzündeki gülümsemeyle kanatlarını hafifçe kaldırıp, altındaki küçük ördek yavrularını babalarına göstermiş. Sonra üşümesinler diye kanatlarını üstlerine örtmüş... Yavruları gören ibikli horoz, başını öne arkaya sallayarak göğsünü kabartarak ördeklerin yanına gelmiş. Biraz yüksek sesle: Bu civcivlerin işi ne? Neden sizin yanınızdalar? Onlar civciv değil. Ördek yavrusudur. diye yeşil başlı ördek diklenerek yanıt vermiş. Horoz, yavruların civcivlere benzemesine şaşmış ama, tavukların Gel buraya. Gel buraya dediğini duyunca üstelemeden geldiği gibi başını öne arkaya savurarak kümesine dönmüş. Yeşil başlı ördek gagasıyla annenin başını okşamış. Yanında ayaklarını altına alıp çömelmiş. Sevgi dolu gözlerle anneyi izlemeye başlamış. Biraz utangaçlıktan, biraz da sevginin güzelliğinden olsa gerek, anne ördek, başını hafifçe yana büküp, sessizce babanın kendisini süzmesine izin vermiş. Mutluluk ve sevgi gurultuları çevreye yayılırken ördek yavruları annelerinin kanatları arasında kıpırdıyor, kah oradan çıkarak çevreyi geziyor, kah üşüyüp annenin koynuna girerek ısınıyormuşlar... Uzaklardan kuşların cıvıltısı ve diğer hayvanların sesleri duyuluyormuş. Tüm hayvanlar, ördek yavrularının doğumunu kutladıklarını söylüyormuşlar... Ördek yavruları biraz büyüyünce ortalıkta dolaşmaya başlamışlar. Sevimli küçük yavrular yaramazlık yapıp, birbirleriyle oynaşırken horoz homurdanıyor, onların varlığını istemediğini belli ediyormuş. Gerçi anne ve baba ördek, yavrularını başı boş bırakmayıp yanlarında olmaya çalışıyormuşlar ama, yaramazlıklarını her an engelledikleri söylenemezmiş. Yaramazlık yapan yavruları dikkatle izleyen horoz, her fırsatta onları kovalıyor, yakaladıklarını gagalayarak canlarını acıtıyormuş. Küçük ördek yavruları canları acıyıp çığlık atarak kaçışınca, yeşil başlı ördek, kanatlarını açarak horozun üstüne yürümek zorunda kalıyormuş. Her nedense horoz, baba ördekle uğraşmak istemeyip kasılarak kümesine dönüyormuş. Bu didişmeden yorulan hep baba ördek oluyormuş... Anne ördekle baba ördek, oturup bu soruna bir çözüm aramışlar. Sonunda akıllarına bir okul kurup, ördek yavrularını burada eğitmek düşüncesi gelmiş. Yavrular okulda oldukları zaman yaramazlık yapmayacak, çevreyi dağıtmadıkları için horoz onlara saldırmayacakmış. Hem de yavrular denetim altında daha güvenli büyüyebilecekmiş. Ayrıca okulda yeni şeyler öğrenecek, yaşamın yalnız oyun oynamak olmadığını, öğrenmek ve öğrenilenleri uygulamak olduğunu anlayıp daha iyi yetişecekmişler. Anne ve baba ördek, okul olabilecek yer aramaya başlamışlar. Onları çevreye bakınırken gören horoz tünediği yerden: Hayır ola. Yavrulardan birini mi kaybettiniz? Hayır. Ördekler için bir okul açalım istedik. Uygun bir yer arıyoruz. Horoz biraz duralamış. Yavrular okulda olunca çevreyi dağıtmayacağı, kendisinin de öfkeyle peşlerinden koşuşturmayacağını düşünüp: Arkada boş bir kümesimiz var. Okul olarak orayı kullanın. demiş gülümseyerek. Anne ve baba ördek çok şaşırmışlar. Yavrularına öfkelenen horozun niye yardım etmek istediğini pek anlamamışlar ama, söylediği kümes, okul olarak kullanmak için en uygun yermiş. Horozun izin vermesine şaşırarak: Karşılığında ne isteyeceksin? Kümes kirası olarak, her ay bir çuval buğday verirseniz anlaşırız. Horozun iyilik yapmayacağını, bu öneriyi bir iş ilişkisi gibi düşündüğünü anlayan yeşil başlı ördek, düşünmeden öneriyi kabul etmiş. Yoksa horoz, iyilik olsun diye hiç bir şey istemeyecek olsaymış, Bunun altında bir kurnazlık vardır diyerek öneriyi kabul etmeyecekmiş. Sonunda ördekle horoz, kullanılmayan kümesin Ördek Okulu olmasında anlaşmışlar. Anne ördek yuvalarına dönerken: Çok yüksek kira istedi. Nasıl öderiz onca kirayı? diye söylenince: Bir yolunu buluruz. Önemli olan yavrularımızın güvenliği. demiş yeşil başlı ördek. Anne ve baba ördek, kullanılmayan kümesi temizlemişler. Sonra öğrencilerin oturacağı yerleri ve öğretmenin duracağı kürsüyü hazırlamışlar. Ne yapıldığını anlamadan yavru ördekler de onlara yardım etmişler. Bir gün anne ördek, tüm yavrularını çevresine toplamış. Onları okul olarak hazırladıkları yere götürmüş. Yeşil başlı baba ördek orada bekliyormuş. Anne ördek yavrularına dönüp: Yavrularım, burası bir Ördek Okulu. Burada okuyup bilgi ve becerinizi geliştireceksiniz. Babanız size eğitim verecek. Anlatılanları öğrenmeye çalışın. Unutmayın ki size anlatılan her şey eskiden yaşanmış olaylardan edinilen deneyimlerden kazanılmış bilgileri içerir. Onları eksiksiz öğrenmeye çalışın... Yavru ördeklerin sabırsızca içeriye girmek istediklerini gören anne ördek, konuşmasını uzatmayıp yavrularını öğretmene teslim etmiş ve orada ayrılmış. İlerleyen günlerde Ördek Okulu'ndan gelen sesler dinlenmeye değermiş. Yavru ördeklerin hep bir ağızdan abc diyerek incecik sesleriyle bağırarak kanat çırpmaları ilerideki ağaçlardan ve gölün kıyısından bile duyuluyormuş. Ağaçlardaki serçelerin ötmeyi kesip, örnek yavrularını dinledikleri olurmuş. Balıkçıllar avlanmayı bırakıp, başlarını göğe kaldırarak duydukları seslerin anlamını çıkarmaya çalışırmışlar. Ördek yavrularının öğrenirken çıkarttıkları coşkulu sesleri çevreye yayıldıkça, okulun çevresine meraklılar dolmaya başlamış: Çitlerin üzerine tüneyen kuşlar, gölden ayrılıp, seslerin ne olduğunu anlamaya çalışan balıkçıllar, taşlara tırmanmış sincaplar ve tavşanlar... Meraklılar çoğaldıkça horoz durur mu? Hemen kümesin damına çıkarak uzun uzun ötüp, yavruların sesini bastırmak ve dikkati kendi üzerine çekmek istermiş. Ama çevreye toplanan hayvanlar horozun ötüşüne aldırmadan, yavruların söylediği şarkıları mırıldanır, onlara eşlik etmeye çalışırmışlar. Bu duruma öfkelenen horoz, yerinde duramaz, kanat çırparak üstlerine yürür, onları korkutarak ördek okulunun çevresinden uzaklaştırmaya çalışırmış. Okulun yararlı olduğunu anlayan kuşlar ve sincaplar da yavrularını Ördek Okulu'na göndermeye başlamışlar. Sınıf yeni katılan yavrularla çok kalabalık olmuş. Ama, kalabalık bir sınıf olması, dersleri aksatmıyor, tam tersine herkes tüm dikkatini toplayarak yeşil başlı ördeğin anlattıkları dinleyip çık bile çıkarmıyormuş. Sonunda horoz gelişmelere dayanamayıp okul bitiminde sallana sallana anne ördeğin yanına giden yeşil başlı ördeğin karşısına dikilmiş. Sesi de, davranışı da, Ördek Okulu'ndan hoşnut olmadığı belli ediyormuş. Seninle bu okul konusunu bir kez daha konuşmalıyız. diye söze başlamış. Yeşil başlı ördek, horozun ne yapmak istediğini anlamış ama anlamamazlığa gelerek: Ne konuşacağız? Kiramızı ödüyoruz. Yavrular artık seni ve kümesini yaramazlıklarıyla rahatsız etmiyorlar. Her şey istediğin gibi değil mi? -Hayır. Bence bana az kira veriyorsunuz. -Ama kirayı sen belirlemiştin. Biz pazarlık bile yapmamıştık. -Ben anlamam. Bundan böyle her ay üç çuval buğday vereceksiniz. Yoksa kümesten çıkarsınız. -Kümesten çıkarsak okul kapanır. -Ben anlamam. demiş ve yanlarından uzaklaşmış. Başını bir öne bir arkaya sallayarak keyifle kümesine doğru giderken yan gözle ördekleri süzüyormuş... Yeşil başlı ördek, horozun tavrına ve söylediklerine hem çok öfkelenmiş hem de çok üzülmüş. Öfkelenmiş çünkü horoz kıskançlık yapıyor, okulda yavruların öğrenim görmelerini istemiyormuş. Üzülmüş çünkü mal horozun, keyfi için kirayı arttırması yasalara aykırı değilmiş. Başı öne eğik anne ördeğin yanına değin gitmiş. Hem ders anlatmak, hem de kalan sürede horozun istediği kadar çok buğday bulmak olanaksızmış. Anne ördek gagasıyla, baba ördeğin yeşil başını okşamış: Kuşlardan ve sincaplardan yardım istersin. Onlar da yavrularını okula getirirken her gün taşıyabildikleri kadar buğday getirsinler. Baba ördek umutsuzca anne ördeğe bakmış: Bulabilirler mi bilmiyorum. Ama, bir denerim. Yoksa okulu kapatmak zorunda kalacağım. Yeşil başlı ördek, ertesi gün kuşlara ve sincaplara konuyu açmış. Dili döndüğünce hem okulda eğitim vermenin hem de horozun istediği kadar çok buğday bulmanın olanaksız olduğunu, bu nedenle yardımlarına gereksinimi olduğunu anlatmış. Kuşlar ve sincaplar Okul sürsün, yavrularımız eğitim görsün diyerek her gün buğday getirmişler. Ay sonunda horozun istediğinden de çok buğday birikmiş. Horoza istediği üç çuval buğdayı vermişler. Kalanını başka aylarda, istenilen kadar buğday sağlayamazlarsa, kullanmak üzere saklamışlar. Horoz okulun sürdüğünü, kiranın artması eğitimi engellemediğini görünce: Çıkın kümesimden. diyerek gerçek emelinin ne olduğunu açık ve öz bir biçimde anlatmış. Yeşil başlı ördek, nedenini anlayamadığını söylemişse de horoz sözünden dönmüyor, kümesten çıkmalarını istiyormuş. Çevredeki tüm hayvanlar, kibirli horozu düşüncelerinden caydırmak için çok uğraşmışlar. Horoz kendi kümesine sığmadıklarını, bazı tavukları okul olarak kullanılan kümese taşıyacağını söyleyerek, düşüncesini değiştirmeyeceğini bildirmiş. Umutlarını yitiren diğer hayvanlar, üzüntü içinde anne ördeğin yanına gidip soruna bir çözüm aramak üzere sessizce bekleşmişler. Aslında hepsi birbirine bakıyor, birinin çözüm üretmesini bekliyormuş. Yeşil ördek çevresinde sessizce ağlaşan öğrencilerine seslenerek: Artık okul yok. Kümese gidip eşyalarımızı toplayalım. demiş üzüntülü bir sesle. Tüm öğrenciler küçücük adımlarının koşmakla yuvarlanmak arasında hızıyla okula gidip ders araçlarını, sıralarını ve kitaplarını toplamışlar. Kapının önünde ne yapmaya çalıştıklarını görmeye gelen horoza ters ters bakıp: Unutma. Yine okuyacağız. Sen bize engel olamazsın. demişler. Yavrular, anne ördeğin yanına döndüklerinde gözlerinden sicil gibi yaş akmaktaymış. Tüm hayvanlar çok üzgünmüşler. İşte tam bu sırada kanatlarını çırparak gelen bir serçe, hayvanların hepsinin görebileceği bir yüksekliğe konmuş ve onlara seslenerek: Üzülmeyin. Tüm hayvanlara haber salabiliriz. Herkes yardım edince kendi okulumuzu kendimiz yapabiliriz. Eskiden kiraya karşılık buğday toplamak için çalışıyorduk. Şimdi çalı çırpı toplarız. Hepimiz yuva kurmayı biliyoruz. Bu kez tüm yavruları içine alacak kocaman bir yuva kurarız. Okul yapmak için çalışmaz mısınız? Tüm hayvanlar sevinçle çığlık atıp, Olur. Kendi okulumuzu kendimiz yapalım diyerek dağılmışlar. Tüm hayvanlara haber uçurmuşlar. Yuva kurmak için topladığınız çalılardan biraz da okul için toplayın demişler. Tüm hayvanlar okulları için çevreden çalı çırpı toplamaya başlamışlar. Bir çoğu istenilen tür çalı bulamamış. Onlar da yuvalarından söktükleri çalıları getirmişler. Ağaçların arasından koşarak gelen hayvanların ve hızla uçan kuşların ağızlarında taşıdıkları çalılar anne ördeğin önünde birikmeye başlayınca, anne ördek yavrulara dönüp: Haydi yavrular. Boş durmayın bana yardım edin. Biz de getirilen çalılardan okulumuzu yapalım. Yeşil başlı ördek ve yavrular kanatlarını açarak okulun yapılmasını için çalışmaya başlamışlar. Okulun duvarları hızla yükselmiş. İş çatıyı yapmaya gelince, kuşlar ördeklerin yerine geçip, çatıyı çalılarla kaplamışlar. Sincaplar onlara yardım etmiş. Kısacık bir günde okul tamamlanmış. Hem de, eski okullarından daha güzel görünüyormuş. Çünkü bu okulu kendi elleriyle yaptıklarından, onlara cennet gibi güzel görünüyormuş. Horoz, bahçenin diğer ucundan, hayvanların ne yaptıklarını öğrenmeye çalışıyor, çitin üzerinde kıpırdamadan sonucu bekliyormuş. Arada başını sağa sola çevirip, göz ucuyla tavukların diğer hayvanlara yardım edip etmediğini izliyormuş. Zavallı tavuklar, horozdan korktukları için diğer hayvanlara hiç yardım etmemişler. Bahçeden dışarıya çıkmayıp, önlerine konan yemlerini yemişler... Okulun yapımı tamamlanınca tüm yavrular okul gereçlerini yeni yapının içine taşımışlar. Çok çalışmaktan yorulmuş olmalarına aldırmadan arada şarkı bile söylemişler. Eksik kalmayınca, tüm hayvanlar okulun kapısı önünde toplanmışlar. Anne ördek: Yardımlarınızla okulumuzu tamamladık. Yarın her zamanki gibi eğitiminiz sürdürecek. Bugün yoruldunuz. Gidip dinlenin. Sakın yarın derse geç kalmayın. Sevinçle çığlık atan öğrenciler: Evet! Kimse bize engel olamaz. Birlik olunca, baş edemeyeceğimiz sorun olmaz. Bunu kanıtladık. demişler. Sonra tüm hayvanlar dağılıp yuvalarına dönmüşler. Anne ördek, yeşil başlı baba ördek ve yavruları, yeni okulun yanındaki yuvalarında huzur içinde uyumuşlar... Sabah erkenden ötmeye başlayan horoz: Yine sabah olduuuu... derken sesindeki üzüntüyü gizleyememiş. Kuşların cıvıldamasını duyan yavrular koşuşarak yeni okullarına gelmişler. Neşe içinde okulun bahçesinde oyunlar oynamışlar. Sonra hepsi ders başlamadan sınıfta yerlerini almışlar. Yeşil başlı ördek, göğsünü kabartarak sınıfa girmiş. Yavrulara bakıp yutkunmuş. Sonra tok bir sesle: Günaydın demiş. Yavruların hepsi birden incecik sesleriyle neşe içinde bağırmışlar: Günaydın öğretmenim...


Yemyeşil ağaçlarla kaplı ormanın birinde genç bir peri yaşarmış. Bu peri çiçeklerden en çok gülleri severmiş. Evinin bahçesinde renk renk güller yetiştirirmiş. Bu güller o kadar taze ve güzellermiş ki gören herkes perinin güllerine hayran kalırmış. Peri de güllerini çok sever, her sabah onları hem sular hem de onlarla konuşurmuş. Genç peri gülleriyle çok mutluymuş, ama onu üzen bir durum varmış. Peri güllerini çok sevdiği için onların solmalarına dayanamazmış. Güllerin bir süre sonra solması çok doğalmış, fakat genç peri güllerinin solmasına çok üzülüyor, güllerinin hep ilk günkü gibi taze ve diri kalmalarını istiyormuş. Kendi kendine güllerim hep böyle güzel kalsa! O zaman hiç mutsuz olmam. diyormuş. Bir sabah çiçeklerini yine sularken perinin dikkatini sarı renkte bir gül tomurcuğu çekmiş. Bu tomurcuk da diğer gül tomurcukları gibi pek güzelmiş. Fakat rengi diğerlerinden apayrıymış. Çok daha güzel ve değişik bir tondaymış tomurcuğun rengi. Bu yüzden, genç peri sarı tomurcuğa daha özenli bakmaya başlamış. Her sabah ona küçük sarı tomurcuk büyüyecek, kocaman güzel bir gül olacak diye güzel sözler söylüyormuş. Tomurcuk da bunu anlıyormuş gibi günden güne daha da güzelleşerek büyümüş. Kocaman bir gül olduğunda ise bahçedeki diğer güllerin arasında tıpkı gökyüzündeki güneş gibi ışıldıyormuş. O kadar güzelmiş ki onu görenler sarı güle bakmaya doyamıyorlarmış. Peri de bunun farkındaymış ve çok mutluymuş. Fakat sarı gülün de bir gün solacağını bildiği için, içten içe bir üzüntü duyuyormuş. Aradan bir gün geçmiş, bir hafta geçmiş, bir ay geçmiş. Bu süre içinde bahçedeki bütün güller solmuş, yerlerini yeni tomurcuklara bırakmışlar: güzel, sarı gül dışında! Bir ay geçmesine rağmen sarı gül solmamış, benzersiz güzelliğinden hiçbir şey kaybetmemiş. Peri ilk başta bu işe çok şaşırmış fakat yine de sevinçliymiş. Çünkü güllerinin en güzeli solmamışmış. İyi yürekli peri, her gün onu evinin penceresinden seyrediyor, onu özenle suluyor, ona güzel sözler söylüyormuş. Gel zaman git zaman; peri, bu işten sıkılmaya başlamış. Sarı gül hiç solmuyormuş, fakat bu periye artık mutluluk vermemeye başlamış. Çünkü peri sarı güle dair hiçbir umut taşımıyormuş içinde. Önceden gülleri solduğu vakit, yeni tomurcukların ne zaman çıkacağını merak ederek onlarla sabırla ilgilenir, umutla güllerinin açılacağı zamanı beklermiş. Fakat şimdi sarı gül hiç solmadığı için böyle düşünceleri kalmamış. Bu da periyi bir zaman sonra mutsuz etmiş. Yetiştirdiği güllerinin solmamasını isteyerek ne kadar yanlış düşündüğünü anlamış. Her şeyi doğal haliyle sevmek en güzeliymiş. Bu yüzden o günden sonra orman perisi, doğadaki her şeyi olduğu gibi kabul etmeye karar vermiş. Orman perisi uzun yıllar, bahçesinde yetiştirdiği güllerle beraber evinde mutlu bir hayat sürmüş. Özge KURT


Günün birinde üzerinde üç benek bulunan, yumuşak ve tüylü bir Oyuncak Tavşan varmış. Bu tavşan bir oğlanın odasında bulunan oyuncak kutusunun içinde yaşarmış. Çocuk her gün oyuncak kutusunu açar ve Sevimli Tavşan'la oynarmış. Gün geçtikçe oyuncak kutusuna yeni oyuncaklar gelmeye başlamış. Bu oyuncakların özel yetenekleri bulunuyormuş. Bazıları üzerindeki düğmeye basıldığında hareket ediyor, bazıları ise sesler çıkartıyormuş. Ancak Sevimli Tavşan'ın herhangi bir yeteneği yokmuş. Çocukta bu düğmeli oyuncakların yeteneklerinden etkilenmiş ve onlarla oynamaya başlamış. Sevimli Tavşan ise bu duruma çok üzülmüş. Geceleri, oyuncaklar oyuncak kutusuna geri döndüklerinde bu yeni düğmeli oyuncaklar yapabilecekleri hareketleri konuşurken Sevimli Tavşan sessiz kalıyormuş. Oyuncak kutusundaki diğer bir oyuncak olan Kovboy Atı'da aynı Sevimli Tavşan gibi yumuşak ve kabarık bir peluş oyuncakmış. Ama bu Kovboy Atı diğer oyuncaklardan yaşlıymış. Çünkü saçlarının çoğu yıpranmıştı. Kovboy Atı, Sevimli Tavşan'a, Bizim gibi yumuşak oyuncaklar gerçekten şanslıdır. Çünkü en çok biz seviliriz ve bir gün gerçek olabiliriz. demiş. Bunun üzerine Sevimli Tavşan Gerçek nedir? diye sormuş. Kovboy Atı ise Gerçek olmak en iyisidir. Hareket etmek istediğinde hareket edebilirsin. Gerçek olduğunda, sevgini tekrar gösterebilirsin. demiş. Bu konuşma Sevimli Tavşan'ı biraz da olsa mutlu etmiş. Bir gece, çocuğa bakan Nana oyuncak kutusunun kapağını açmış. Eline ilk gelen oyuncağı almış ve çocuk ile birlikte yatağa yatırmış. Bu oyuncak Sevimli Tavşan'mış! Artık Tavşan, her gece çocukla birlikte uyuyormuş. Çocuk Sevimli Tavşan'a sarılır, onu öpermiş. Bir süre sonra Sevimli Tavşan'ın tüyleri eski kabarıklığını kaybetmiş, pembe burnu çocuğun öpmeleriyle renksizleşmiş. Ancak tüm bunlar Sevimli Tavşan'ın umrunda değilmiş. Çocuk bir gün hastalanmış ve ateşi çıkmış. Nana, eve bir doktor çağırmış. Doktor çocuğun deniz kıyısı bir yerde durursa daha çabuk iyileşeceğini söylemiş. Çocuğun yanında bulunan Sevimli Tavşan'ı ise eline alarak, Bu eski oyuncağı da bir an önce çöpe atın, üstü mikrop dolu. diye söylenmiş ve tavşanı bir köşeye fırlatmış. Ertesi gün çocuk deniz kıyısına yolculuğa çıkmış, Sevimli Tavşan ise eski çarşaflar, kıyafetler ve bir sürü hurda ile yakılmak üzere bir çuvala konmuş. Fakat bu çuval delikmiş. Sevimli Tavşan yakılmak için bahçeye götürülen çuvalın deliğinden düşmüş ve kimse bunu farketmemiş. Çimlere düşen Sevimli Tavşan çocuk tarafından bırakıldığı için çok üzülmüş. Gözünden bir damla yaş gelmiş ve çimlerin üzerine düşmüş. Bir anda, gözyaşının düştüğü yerde bir çiçek büyümüş. Sonra çiçeğin tomurcuğu açılmış içinden küçük bir Peri çıkmış! Peri, Küçük Tavşan. Kim olduğumu biliyor musun? Ben çok sevilen oyuncaklarla ilgilenen Peri'yim. Artık seni gerçek bir tavşana dönüştürme zamanı geldi. demiş. Peri asasına dokunmuş. Birdenbire Tavşan kendini farklı hissetmeye başlamış, artık bacaklarını hareket ettirebiliyor, kıpırdayabiliyormuş. Sevimli Tavşan, Bu mükemmel! Şimdi Kovboy Atı'nın ne demek istediğini anlıyorum. Artık istediğim gibi hareket edebilirim! demiş. Tavşan artık koşuyor yürüyor ve zıplayabiliyormuş. Bu koca bahçede koşarak oynamaya başlamış. Aradan zaman geçmiş, çocuk iyileşmiş ve deniz kıyısından geri dönmüş. Oynamak için bahçeye çıktığında bu Sevimli Tavşanı görmüş. Aklından, aynı oyuncak tavşanındaki gibi üç beneği olduğunu düşünmüş ve onunla oynamaya başlamış. Artık her gün birlikte oynamaya başlamışlar. Çocuğun bilmediği şey ise bu tavşanın onun oyuncak tavşanı olduğuymuş. Oyuncak Tavşan Masalı için bir yorum Güzeldi beğendim masalı teşekkür ederiz sizlere sağolun


Bir varmış, bir yokmuş. Allah'ın kulu mısır tanesinden çokmuş bir zamanlar. Büyük bir ülkenin yüce bir padişahı varmış. Yüceymiş yüce olmasına ama zamanla değişmiş, bambaşka bir insan oluvermiş. Bir zamanlar halkına sevgiyle hizmet etmeyi bir görev bilen bu sultan, gün gelmiş zulmetmekten zevk duyar olmuş. Onun yüzünden canı yanmadık bir kul kalmamış ülkede. Ölmesi için insanlar gece gündüz Allah'a yakarır olmuşlar. Zulmünden bıkıp usanmışlar. Herkes korkudan sinmiş bir yerlere. Padişah ise her gün zulmüne bir yenisini ekliyor ve bundan emsalsiz bir zevk duyuyormuş. Günler su gibi akıp gitmiş. Geride sadece haksızlığa uğrayanın iniltisi ve korkusu kalmış. Hiçbir şey kararında değildir dünyada. Her şey zamanla değişir. Bizim padişah da değişivermiş bir gün. Ve bunu, yurdun dört bir yanına duyurmuş. Sokaklarda tellallar: Duyduk duymadık demeyin! Padişahımız zulmü bırakıp, adaletli olacak. Ülkemizi tekrar mutlu günlerine kavuşturacak. diye bağırıyorlarmış. İnsanlar duyduklarına inanamamışlar. Fakat çok geçmeden tellalın söyledikleri çıkmaya başlamış. Padişahın değiştiğini gösteren olaylar olmuş. Artık zulüm günleri geride kalmış, herkes mutlu bir şekilde yaşamaya başlamış. Yaşananlar sanki bir düş gibiymiş. Eski padişah gitmiş, yerine bir iyilik meleği gelmişti sanki. Hükümdarın yanındakiler de bu duruma çok şaşırmışlar. Vezirlerden birisi: Devletli sultanım, izniniz olursa sizden bir şey sormak istiyorum. Sanırım maiyetiniz de bunu çok merak ediyor. Sizdeki bu değişikliğin sebebi nedir? diye sormuş. Padişah gülümseyerek anlatmaya başlamış: Beni bu duruma getiren ormanda gördüğüm bazı olaylardır: Bir gün ava çıkmıştım. Yolda bir köpek gördüm. Bir tilkiyi izliyordu. Zavallı tilkinin ayağını ısırdı, hayvancağız canını kaçmakla zor kurtardı. Köpek gezinmeye başladı, ben de izliyordum. Tam bu sırada vahşi bir at, köpeği tepeleyince hayvanın ayağı kırıldı, bunun üzerine meraklandım atı takip etmeye başladım. At, gide gide bir çukura rast geldi ve bir anlık şaşkınlık sonucu düştü, onun da ayağı kırılmıştı ... Bu olaylar bana iyi bir ders oldu. Demek ki kimsenin yaptığı yanına kalmıyordu. Mutlaka ettiğinin cezasını çekiyordu. Kötülük zehirdir. O zehri yeme! Zehir yiyenin hayatı mahvolur. Yusuf Has Hacib


Grimm Kardeşler masallarının en ünlüsü, Pamuk Prenses ve 7 Cüceler masalını bilmeyeniniz yoktur. Şimdi gelin bu masalı okuyalım. Bir kış günü bir kraliçe pencerenin önünde dikiş dikerken iğne eline batmış. Hemen bir parça pamukla elinden akan kanı silmiş. Keşke demiş kraliçe teni şu pamuk kadar beyaz, dudakları kan damlası kadar kırmızı ve saçları şu pencerenin pervazı kadar kara bir kızım olsa. Bir gün kraliçenin dileği yerine gelmiş. Bebeğine Pamuk Prenses adını vermiş. Ne yazık ki, kısa süre sonra ölmüş. Kral zaman içerisinde yeniden evlenmiş. Karısı güzel bir kadınmış ama cok iyi kalpli değilmiş. Bütün gün aynanın karşısına geçip, Ayna ayna dile gel, söyle bana kim daha güzel diye sorarmış. Ayna da şöyle cevap verirmiş; Bundan kuşku duyan var mıdır bilmem, tabi ki en güzel sizsiniz kraliçem. Günlerden bir gün ayna kraliçenin bu sorusuna farklı bir yanıt vermiş; Bunu nasıl söyleyeceğim bilemem ama Pamuk Prenses sizden güzel kraliçem. Bunun üzerine çok sinirlenen kraliçe hemen bir avcı bulmuş ve ona Pamuk Prensesi alıp ormana götür ve bana onun yüreğini getir, diye emretmiş. Adamcağız kızı ormana götürmüş ama öldürmeye kıyamamış. Durumu anlayan Pamuk Prenses beni burada bırak. Bir daha asla geri dönmem merak etme diyerek avcıya yalvarmış. Avcı da merhamete gelmiş ve onu orada bırakıp bir ceylanın yüreğini kraliçeye götürmüş. Pamuk Prenses ormanda saatlerce yol almış. Tam kaybolduğunu düşünürken küçük bir kulübe görmüş. Kapıyı çaldığı halde kimse açmayınca da içeri girmiş. Ne ilginç bir evmiş bu böyle. Masada yedi küçük tabak ve yedi küçük bardak duruyormuş. Zavallı kız çok aç olduğu için hemen bir şeyler yemiş. Sonra da üst kata çıkmış. Bir kaç saat sonra Pamuk Prenses öfkeli seslerle uyandırılmış. Bizim evimizde ne arıyorsun sen? Pamuk Prenses işçi giysileriyle evin içinde dolaşıp duran yedi küçük adama bakmış. Başına gelenleri onlara anlatmış. Gördüğünüz gibi, demiş gidebileceğim hiçbir yer yok Hayır var diye bağırmış yedi cüceler hep bir ağızdan. Burada kalabilirsin! Ama biz yokken kapıyı hiç bir yabancıya açmamalısın. Böylece Pamuk Prenses cücelerin evinde yaşamaya başlamış. Eskisinden çok farklı bir hayatı varmış artık. Uzun günler boyunca konuşacak birini özlüyormuş. Bir sabah yaşlı bir kadın kapıyı çalmış. Elindeki sepette bir sürü ilginç şey varmış. Pamuk Prenses açık pencereden uzanarak kadınla konuşmaktan kendini alamamış. Pamuk Prenses o yaşlı kadının aslında kılık değiştirmiş olan kraliçe olduğunu anlamamış. Meğer kraliçe aylarca aynaya bakmadıktan sonra bir gün bakmayı denemiş de ayna ona, bunu nasıl söyleyeceğimi bilemem, ama Pamuk Prenses sizden güzel kraliçem, deyivermiş. Kraliçe bunun üzerine öfkeyle yollara düşüp Pamuk Prenses'in gizlendiği yeri bulmuş. Kapıyı yabancılara açmaman akıllıca, demiş kraliçe. Ama lütfen şu elmayı bir iyi niyet belirtisi olarak kabul et. Böyle bir şeyi reddetmek ayıp olacağı için Pamuk Prenses elmayı almış ve kadın gidince kocaman bir ısırık almış. Cüceler işten eve döndüklerinde Pamuk Prenses'i yerde cansız yatar bulmuşlar. Elma hala elinde duruyormuş. Cüceler ağlayarak, Bu kraliçenin işi! demişler. Büyük bir kederle Pamuk Prenses'in cansız bedenini taşıyıp camdan bir tabuta koymuşlar. Bir sabah oralardan geçmekte olan bir prens tabutu ve içindeki güzel kızı görmüş. Görür görmez de aşık olmuş. Onu saraya götürmeliyim demiş. Bir prensese böylesi yakışır. Cüceler karşı çıkmamışlar. Prense tabutu taşımasında yardım etmişler. Ama tam bu sırada Pamuk Prensesin boğazındaki elma parçası çıkmış. Pamuk Prenses yattığı yerden doğrulup gülümsemiş. Pamuk Prenses ve prens çok mutlu bir hayat sürmüşler. Kötü kalpli kraliçe ise öfkesinden çok kısa bir süre sonra ölmüş.