Vakti zamanında, bir Japon soylusu varmış. Bu soylu, zayıf ve uzun boyluymuş. Bir gün Osaka'ya gitmek için yola çıkmış. Yolda giderken: Çok kötü. Bana hizmet edecek bir uşak bulamadım. diye düşünmüş. Bu sırada, aynı yoldan çok şişman ve kısa boylu bir başka soylu da Osaka'ya gidiyormuş. O da: Çok kötü! Bana hizmet edecek bir uşak bulamadım. diye düşünüyormuş. Bu iki soylu da kendini beğenmiş, başkasını küçük gören, kötü kalpli kimselermiş. Aynı yol kavşağında iki kötü kalpli soylu karşılaşmışlar. Uzun boylu soylu: Hayrola kardeş. Yolculuk ne tarafa? diye sormuş. Kısa boylu: Osaka'ya diye cevap vermiş. Uzun boylu: Ben de Osaka'ya gidiyorum. Dilersen beraber gidelim. demiş. Böylece beraber yolculuk etmeye karar vermişler. İki efendi Osaka'ya doğru ilerlerken, karşılarına efendisiz bir uşak denk gelmiş. Bu uşakla konuşup, onu yanlarına hizmetçi olarak almışlar. Ve üçü yollarına devam etmiş ... Hizmetçiye özel eşyalarını ve büyük kılıçlarını vermişler. Fakat, hizmetçi kılıçları bir savaşçı kadar güzel taşıyamıyormuş. İki soylu, uşağın beceriksizliğiyle alay edip, kahkahalarla gülmüşler. Bir uşaktan başka ne beklenirdi ki zaten! diye ona hakaret etmişler. Uşak, bu iki kötü kalpli soyluya hiç cevap vermemiş. Fakat biraz ilerledikten soma birden uzun kılıçlardan birini çekip: Hemen bana küçük kılıçlarınızı verin. diye emretmiş.' Adamlar: Sen bize nasıl emir verebilirsin? demişler. Uşak: Şayet küçük kılıçlarınızı bana vermezseniz, sizi kendi büyük kılıçlarınızla öldürürüm! demiş. Soylular, korkularından küçük kılıçlarını da vermişler. Ve yola tekrar devam etmişler ... Osaka yolunda biraz ilerlemişler. Fakat, birden bire uşak durmuş. Bir eline büyük kılıcı, diğer eline küçük kılıcı almış: Benim canım çok sıkıldı, beni biraz eğlendirin! diye emretmiş. Soylular: Sen bize emir veremezsin. Biz seni eğlendirmeyeceğiz. demişler. Uşak: Siz beni eğlendirmezseniz, ben de sizi bu kılıçlarla öldürürüm! diye tehdit etmiş. Soylular korkularından: Peki, seni nasıl eğlendirelim? diye sormuşlar. Uşak: Her ikiniz de birer hayvan taklidi yapın! diye emir vermiş. Biri başlamış köpek gibi havlamaya, diğeri başlamış at gibi kişnemeye. Uşağın ise gülmekten karnı ağrımış. İki soylu ise utançlarından birbirlerinin yüzüne bakamıyorlarmış. Uşak daha sonra iki soyluya kılıçlarını ve eşyalarım iade etmiş. Bir daha kimseyi küçük görmemelerini ve kimseyle alay etmemelerini tembih etmiş ve oradan çekip gitmiş.


Bir zamanlar giyinip kuşanmayı çok seven bir imparator yaşarmış. İmparator bütün parasını yeni elbiseler için harcarmış. Günün her saatinde değişik elbiseler giyer, aynanın karşısından ayrılmazmış. İmparator, ülke işleriyle hiç ilgilenmezmiş. Halkın karşısına sadece yeni elbiselerini göstermek için çıkarmış. Bir gün ülkeye iki yabanca gelmiş. Bu iki adam imparatorun sarayına giderek, Yüce imparatorumuz, biz dünyanın en ünlü terzileriyiz. Sizin için dünyanın en güzel giysilerini dikmek istiyoruz. Ama bu giysilerin bir özelliği var. Ancak akıllı insanlar bunları görebilir. Akılsız ve beceriksizler bu giysileri göremez, demişler. İmparator onlara inanmış. Demek bu giysileri ancak akıllı insanlar görebilir. O zaman ülkemde kimin akıllı, kimin akılsız olduğunu anlayabilirim. Adamlar gülümsemişler. Tabii efendim. Üstelik bu giysileri görünce çok beğeneceksiniz. Ama bunun için çok fazla altın harcamak gerekecek, demişler. İmparator hemen emir vermiş. Terzilere istedikleri her şeyin verilmesini söylemiş. İki adam saraydaki güzel bir odaya yerleştirilmiş. Odaya iki dokuma makinesi ile ipekli, altın sırmalı kumaşlar getirilmiş. Aradan günler geçmiş. Herkes terzilerin yaptığı giysileri görüp göremeyeceklerini çok merak ediyormuş. İmparator bile kendi kendine, Ya, elbiseleri göremezsem. Ama ben çok akıllıyım, tabii ki görürüm! diyormuş. Sonunda imparatorun aklına bir fikir gelmiş. İhtiyar vezirini çağırmış. Terzilerin yaptıklarını görmesini istemiş. Böylece vezirin ne kadar akıllı olduğunu da öğrenebileceğini düşünmüş. İhtiyar vezir emredilen şeyi yapmış. Düzenbaz terzilerin odasına girmiş. İki adam da dokuma makinesinin başında çalışıyor gibi yapıyorlarmış. Vezir ortada yapılan hiçbir giysi olmadığını görünce çok şaşırmış. Gözlerini açıp kapatmış. Ama hayır, hiçbir şey göremiyormuş. Aman Allah'ım! Yoksa ben akılsız ve beceriksiz miyim? Hiçbir şey göremiyorum. Ama bunu kimse anlamamalı, diye düşünmüş. İki adam ellerinde bir şey varmış gibi davranarak vezire yaklaşmışlar. Efendim, bakınız şu desenlere. Nasıl beğendiniz mi, diye sormuşlar. Vezir görüyormuş gibi yaparak, Çok, çok güzel. Harika doğrusu, hiç bu kadar güzel desenler görmemiştim. Şimdi, hemen imparatorumuza yaptıklarınızın ne kadar güzel olduğunu anlatacağım, demiş. Adamlar: Gördüğünüz gibi bu elbise henüz bitmedi. Daha çok ipek ve altın gerekiyor efendim, demişler. Vezir de onlara istediklerini göndererek hemen imparatorun yanına gitmiş. Yüce imparatorum! Bu terziler gerçekten çok ustalar. Hiç bu kadar güzel kumaşlar görmemiştim. Elbise bitince size çok yakışacak, demiş. İmparator, vezirin söylediklerine çok sevinmiş. Akıllı bir veziri olduğunu düşünmüş. Ertesi gün imparator çok güvendiği bir başka adamını göndermiş. Terzilerin işinin bitip bitmediğini öğrenmesini istemiş. Vezirin başına gelenler onun da başına gelmiş. Adamlardan biri: Ne güzel bir kumaş değil mi efendim? Gördüğünüz gibi elbise bitmek üzere. Ama biraz daha altın ve değerli taşlarla süslemeliyiz. İşte o zaman imparatorumuza layık bir giysi olacaktır, demiş. imparatorun güvendiği adamı şaşkınmış. Çünkü o da hiçbir şey göremiyormuş. Olamaz, yoksa ben akılsız mıyım? Ama hayır, belki de sadece biraz beceriksizimdir. Vezir gördüğü halde ben hiçbir şey göremiyorum. Bunu kimse bilmemeli. diye düşünerek, Ah evet, haklısınız. Çok harika bir elbise olmuş. Hele şu renk, şu desenler. Gerçekten de hiç böyle elbise görmedim. Hemen imparatorumuza gideceğim. Size biraz daha altın ve değerli taş göndermesini isteyeceğim, diyerek hızla imparatorun yanına gitmiş. O da imparatora, İnanınız efendim hiç böyle bir kumaş görmemiştim. Elbiseniz gerçekten de çok güzel olacak, demiş. İmparator ertesi gün, en yakın dostlarıyla birlikte terzilerin yanına gitmiş. Adamlar imparatoru görünce ellerinde bir elbise varmış gibi yapmışlar. Hoş geldiniz efendim. İşte elbiseniz bitti. Nasıl, beğendiniz mi? İmparator gözlerine inanamıyormuş. Çünkü hiçbir şey göremiyormuş. İçinden büyük bir üzüntü hissetmiş. Aman Allah'ım! Göremiyorum. Yoksa ben akılsız mıyım? Yoksa imparator olmaya layık değil miyim? diye düşünmüş. Düzenbaz terziler tekrar sormuşlar. İmparatorumuz, efendimiz! Yoksa elbiseyi beğenmediniz mi? İmparator: Hayır, gerçekten çok güzel olmuş. Siz ne dersiniz dostlarım, diyerek çevresindekilere bakmış. Aaa, evet çok güzel! Size çok yakışacak, çok, diye cevap vermişler. İmparator da ortada bir elbise olduğuna iyice inanmış. Bu güzel elbiseyi bütün halkımız görmeli. Tören hazırlıklarına başlansın. Üç gün sonra yeni elbiselerimi giyeceğim. Böylece kimin akıllı, kimin akılsız ve beceriksiz olduğunu göreceğim, demiş. Günler çok hızlı geçiyormuş. Üç gün sonra bütün hazırlıklar tamamlanmış. Halk meydanı doldurmuş. Herkes imparatorlarının yeni giysisini çok merak ediyormuş. Ama elbiseden çok çevrelerindeki akıllıları ve akılsızları merak ediyorlarmış. İmparator da o sabah erkenden kalkmış. Göremediği yeni elbiselerini giyeceği için heyecanlanmış. Düzenbaz terziler giysileri taşıyormuş gibi yaparak imparatorun odasına girmişler. Sonra da imparatoru giydiriyormuş gibi yapmışlar. İmparator aynada kendisine bakmış. Ama hala hiçbir şey göremiyormuş. Üstelik üzerinde giysileri olmadığı için çok üşüyormuş. Yine de hiçbir şeyi fark ettirmeden gülümsemiş. Tacını başına takmış. Kendisinden emin bir şekilde yürüyormuş. Sokaklar, balkonlar, yollar insanlarla doluymuş. Herkes imparatorun çıplak olduğunu görmüş. Ama hiç kimse bunu söylemeye cesaret edememiş. Herkes: Aman ne güzel elbise! İmparatorun yeni elbisesi çok yakışmış, diyormuş. İmparator duyduğu bu sözlerle daha çok mutlu olmuş. Ama yine de çok üşüyormuş. Kendi kendine, Elbisem, her halde çok ince olmuş. Terzilerime söyleyeyim de daha kalın ipliklerle dokusunlar. diye düşünmüş. İşte tam bu sırada kalabalığın içinden bir ses duyulmuş. Aaaa! İmparator çıplak! Bunu söyleyen küçük bir çocukmuş. Biraz sonra da herkes birbirinin kulağına, Evet, gerçekten de imparator çıplak, demeye başlamışlar. İmparator, törenlerin bittiğini söyleyerek saraya koşmuş. Böyle bir şey yaptığı için çok utanmış. İki düzenbaz ise çoktan, ipekleri ve altınları alarak kaçmışlar.


Bir gün annesi küçük Ayşe'ye: Bütün gün dikiş diktim. Akşama yiyecek bir şey hazırlayamadım. Haydi ırmak kıyısına git de balık tut... Büyücü kadının evinin önünden geçerken de uğrayıp birkaç kuruş vermeyi unutma. Yoksa küser ve sonra çok kötü olur. dedi. Ayşe, balık tutmaya gitti. Büyücü kadının evinin önünden geçerken, büyücü kadın sordu: Benim için bir şeyler getirdin mi? Bir şey getirmedim. dedi Ayşe de. Çünkü elindeki paralarla karamela almayı düşünüyordu. Bu sözleri işiten büyücü kadın kızdı: Yalancı çocuk! dedi, Bu akşam ısırgan otu çorbası iç de gününü gör! Ayşe bu sözlere omuz silkerek karşılık verdi, ırmak kıyısına gelip oltasını suya atar atmaz, kocaman bir turna balığı yakaladı. Balık: Sen beni yakaladığını sanıyorsun ama asıl ben seni lup diye yutacağım! dedi. Bu sözleri işiten zavallı Ayşe, oltayı bıraktığı gibi var gücüyle koşarak eve döndü. Biraz soluklanıp annesine: Çok kötü anneciğim! dedi, Bu gün bir tek balık bile yok! Ne yapalım dedi annesi de, Biz de ısırgan otu çorbası içeriz! Bu Ayşe'nin hiç hoşuna gitmedi ama yapacak bir şey yoktu. Çok acıktığı için istemeye istemeye çorbayı içmek zorunda kaldı. Ertesi gün annesi: Bütün gün çamaşır yıkadım. dedi akşama yiyecek bir şey hazırlayamadım. Haydi ormana git de tuzağa yakalanmış bir hayvan bul getir. Büyücü kadının evinin önünden geçerken de uğrayıp birkaç kuruş vermeyi unutma. Yoksa küser ve sonu kötü olur. Ayşe kendi kendine: Bu paralarla kendime leblebi şekeri alırım! dedi. Büyücü kadının evinin önünden geçerken de: Bugün de sana verecek bir şey yok! diye seslenmeyi unutmadı. İyi öyleyse dedi büyücü kadın da; Bu akşam da ısırgan otu çorbası iç de gününü gör! Ayşe bu sözlere omuz silkerek karşılık verdi ve ormanın yolunu tuttu. Ağaçların arasındaki tuzağa güzel bir sülün yakalanmıştı. Ayşe, sülünü tuzaktan çıkarıp almak için elini uzattı. Ama birden sülün büyüyüp irileşmeye başladı, koca bir kartal kadar oldu. Sen beni yakaladığını sanıyorsun ama asıl seni alıp götürecek olan benim! dedi sülün. Bu sözleri işiten zavallı Ayşe, var gücüyle koşarak eve döndü. Biraz soluklanıp annesine: Çok kötü anneciğim! dedi, Bu gün bir tek hayvan bile tuzağa düşmemiş! Ne yapalım dedi annesi, Biz de ısırgan otu çorbası içeriz! Ayşe, cebindeki paraları düşünerek çorbayı içmek zorunda kaldı. Ertesi gün annesi: Bütün gün sökük diktim dedi, Akşama yiyecek bir şey hazırlayamadım! Haydi git de patates topla. Büyücü kadının evinin önünden geçerken de uğrayıp birkaç kuruş vermeyi unutma. Yoksa küser ve kötü olur! Ama Ayşe büyücü kadının evinin önünden geçerken: Bu gün sana verecek bir şey yok! diye seslenmeyi de unutmadı. İyi öyleyse dedi büyücü kadın da; Bu akşam yine ısırgan otu çorbası iç de gününü gör! Ayşe yine aldırmadı ve gidip patatesleri topladı, çuvala doldurdu. Ama yolda, çuval gittikçe kendisine ağır gelmeye başladı. Çuvalı açıp içine bakınca bir de ne görsün? Patatesler kocaman birer bal kabağına dönüşmemiş mi? Ayşe, çuvalı olduğu yerde bırakıp doğruca kente gitti. Kocaman bir reçelli çörek alıp eve döndü. Büyücünün evinin önünden geçerken: Sana hiç para vermedim. dedi, Paraları biriktirdim. Her akşam ısırgan otu çorbasım da içtim. Ama şimdi istersen seninle dost olabiliriz. Bizim eve gel. Bu çöreği birlikte yiyelim. Olur, gelirim. dedi büyücü kadın. Sonra Ayşe ile birlikte yola çıktılar. Ayşe'nin annesi onları görünce çok telaşlandı ve üzüldü. Eyvah! dedi, Size sunacak ısırgan otu çorbasından başka bir şey yok! Ayşe şaşkınlıkla tencereye doğru baktı. İyi ama anne, tencereden çok güzel yemek kokuları geliyor. dedi. Bu sözleri işiten büyücü kadın gülümsedi: Özür dilerim, dedi. Isırgan otu çorbasını sevmediğim için tencerenin içindeki yemeği değiştirdim. İyilik, hiçbir zaman boşa gitmeyen, tek yatırımdır. Henry David Thoreau


Bir zamanlar küçük pembe çitleri arasında rengarenk bir kulübe varmış. Bu kulübede yaşlı mı yaşlı fakir mi fakir ama çok iyi kalpli bir teyze yaşarmış. Bu teyzenin sadece bir çiçeği varmış. Yaşlı teyze bu çiçeği tam öleceği sırada sokakta bulmuş. Onun toprağını değiştirmiş, sulamış ve büyümesi için her gün ona güzel güzel şarkılar söylemiş. Yaşlı teyze yalnız olduğu için sürekli üzülür ve ağlarmış. Çiçek artık bu duruma dayanamayıp bir gün o kadar çok ağlamış ki tohumları her tarafa saçılmış. Yaşlı kadın sabah uyandığında bahçesinde yeni çiçekler görünce çok mutlu olmuş ve o gün ağlamamış. Artık çiçeklerini her gördüğünde gülümsüyormuş. Çiçek de yaşlı kadını daha da mutlu edebilmek için kendi kendine tüm çiçek tohumlarını bulmaya söz vermiş. Ne yapabileceğini düşünmeye başlamış. Sonra da en yakın arkadaşı rüzgardan yardım istemeye karar vermiş. Rüzgar Arkadaşlar birbirlerine yardım ederler. diyerek, çiçeğin teklifini seve seve kabul etmiş. Menekşeyi bulması kolaymış, bir vazodan kapmış ve tohumunu çıkarmış. Karanfil, papatya, gül, lale ve yasemini bulmakta kolay olmuş, kimisini bahçeden almış kimisini tarladan koparmış. Sonrasında nadir olan tüm çiçeklerin tohumlarını da bir bir bulmuş. Ancak bir sorun varmış, her yere bakmasına rağmen Gökkuşağı Çiçeği'ni bulamamış. Her tarafa gitmiş, o kadar gitmiş ki sonunda başladığı yere geri dönmüş. Üzgün bir şekilde çiçeğe topladığı tohumları vermiş. Çiçek arkadaşına Sana nasıl teşekkür etsem bilemiyorum canım arkadaşım. demiş. Ama rüzgarın yüzü hiç gülmüyormuş. Çiçek sormuş Neden mutsuzsun, bak tüm tohumları bulmuşsun? Rüzgar arkadaşına Gökkuşağı Çiçeği'ni bulamadığını söylemiş. Çiçekte çok üzülmüş ama pes etmemiş. Ben kendi kendime söz verdim. Tüm çiçekleri bulmak için elimden geleni yapacağım. demiş. Sonunda akıllarına, yakın arkadaşları Şeker Kuş' dan yardım istemek gelmiş. Şeker Kuş, rengarenk tüyleriyle ve sarı gagasıyla çok şık görünüyormuş. Bir ıslıkla onu çağırmışlar ve Gökkuşağı Çiçeği'ni gördün mü? demişler. İncecik ve güzel sesiyle Gördüm. demiş. Nerede gördün? diye sormuşlar. Kuş da Onlar benim dünyadaki en sevdiğim yiyecekler, yerini söylersem siz onları alırsınız. demiş. Rüzgar da Sadece birkaç tohum alacağım, senin yemeğini almak ister miyim ben? demiş. Kuş da Peki o zaman söz ver. demiş. Rüzgar söz vermiş, kuş da Mavi tepelerin ardında bulunurlar, yalnız dikkat et sakın çiçeklerini koparayım deme, söz verdin. demiş. Rüzgar tamam diyerek yola çıkmış. Rüzgar az gitmiş uz gitmiş, dere tepe düz gitmiş. Tam Mavi Dağ'a yaklaşırken birdenbire bir yıldırım rüzgarın kafasına düşmüş ve rüzgar bilinicini kaybetmiş. Bir oraya bir buraya savrulup duruyormuş. Rüzgarın bu halini gören bulut sihirli yağmurlarını üzerine yağdırmış. Yağmurun yağmasıyla rüzgarın kendine gelmesi bir olmuş. Buluta çok teşekkür etmiş. Ama gözlerini açar açmaz ne görsün? Mavi dağlardan oldukça uzaklaşmış. Rüzgar, babası fırtına kralından yardım istemiş. Babası öyle esip gürlemiş ki kendisini bir anda Mavi Dağ'ın tepesinde bulmuş. Rüzgar tohumlardan alıp gideceği sırada çiçeklerin güzelliğini görüp büyülenmiş. Tam koparacakken arkadaşlığın gücü galip gelmiş ve vazgeçerek Şeker Kuşa verdiği sözü tutmuş. Tohumları alarak hızlıca çiçeğe doğru uçmuş. Tohumları hemen ekmişler, sulamışlar ve güzel güzel açmaları için şarkılar söylemişler. Günler sonra tohumlar büyümüş ve tüm bahçe rengarenk güzel çiçeklerle dolmuş. Yaşlı kadın bahçesine çıktığında muhteşem bir manzara ile karşılaşmış. Sevinçten göz yaşlarını tutamamış. Tüm yalnızlığı ve üzüntüsü uçup gitmiş. Artık çiçekleriyle birlikte hep mutlu ve sevinçli olmuş.


Oğuz zamanında Kanlı Koca denilen bir yiğit er varmış. Kanlı Koca, Kan Turalı adlı oğlunu evlendirmek istemiş. Oğlu evlenmek için kahraman ve gözü pek bir kız istemiş. Babası, Sen kız istemezsin, yiğit istersin, diye yanıtlamış. Kan Turalı yola çıkmış ve diyar diyar kız aramaya gitmiş. Trabzon beyinin kızının tam istedikleri gibi olduğunu öğrenmiş. Fakat bu kızı alabilmek için besledikleri üç canavarı öldürmesi gerekmekteymiş. Bunun üzerine Kan Turalı ölümü göze alarak kızın bulunduğu bölgeye gitmiş. Neden geldiğini öğrendiklerinde düşmanlar onu içeri almışlar ve soyundurup boğayı üzerine salmışlar. Bu arada kız oğlanı görmüş ve ona aşık olmuş. Oğlan boğayı öldürmüş ve derisini beyin önüne serip kızını istemiş. Fakat bu kez aslanı meydana salmışlar, aslanı da öldürmüş, derisini beyin önüne serip kızını istemiş. Onlar da, deveyi öldürdükten sonra kızı alabileceğini söylemişler. Kan Turalı deveyi de öldürmüş ve Selcen Hatunu alıp gitmiş. Bir yerde konaklamışlar ama Kan Turalı tam uyurken düşmanlar onun üzerine yürümüş. Kan Turalı'nın annesiyle babası da onların oldukları yere gelmişler. Kan Turalı ve Selcen Hatun düşmanı dövüşerek yenmişler. Atlarına binip babasının yanına varmışlar. Bir çadır dikip ve düğün yapmışlar. Bu Dede Korkut hikayesi de burada bitmiş.


Günlerden bir gün, kurnaz tilkinin karnı acıkmış. Yiyecek bulmak için ormanda epeyce dolaştığı halde hiçbir şey bulamamış. Açlığını unutmak için biraz uyumak istemiş ama bir türlü uyuyamamış. Bu arada, ormanın bir yerinde uçan karga, bir köylünün sofrasında büyük bir peynir topağı görmüş. Köylü, elini yıkamak için sofradan kalktığı sırada, karga, hızla sofranın başına inmiş. Koskoca bir peynir topağını kaptığı gibi havalanmış. Köylü, kargayı fark ettiğinde iş işten çoktan geçmişmiş. Karga, uçmuş uçmuş, bir pelit ağacına konmuş. Güzelim peynirleri şapur şupur midesine indirmeye başlamış. Açlıktan başı dönen tilki, ağzında koskoca bir topak peynir tutan kargayı görüvermiş. Ağzının suyu akarak, pelit ağacının altına yaklaşmış. Tatlı bir dille: Selam karga kardeş! Seni gökte ararken ağaçta buldum. Bu ne tesadüf. Ben senin gibi kadife sesli birinden şarkı dinlemeyi hayal ederken; birden ormanın en güzel, en yumuşak sesli kuşu karşıma çıkıversin. Dostum, o güzel sesinle bana birkaç şarkı söyle de kulağımın pası gitsin; ormandakiler de böyle bir sesle mest olsun. demiş. Bu güzel sözleri duyan karganın gururla tüyleri kabarmış; Tilki doğru söylüyor. Benim kadar kim güzel şarkı söyleyebilir ki? diye düşünmüş. Sonra, güzel sesini tilkiye ve tüm ormana duyurabilmek için: Gaak! Gaak! diye ötmeye başlamış. Başlamış ama ağzındaki bir top ak peynir yere düşüvermiş. Karga, bir anda yaptığı hatayı anlamış ama çoktan iş işten geçmiş. Güzelim peyniri tilki afiyetle yutuvermiş.


Bir zamanlar, bir nehrin kenarındaki, küçük bir avcı kulübesine garip bir adam gelmiş. Adam kapıyı çalıp, içeri girmiş. Avcı, gelen tüccarı güzel bir şekilde karşılamış, ona yemek ve çay ikram etmiş. Yemeklerini yiyip, çaylarını içmişler. Garip adam, kendisinden kürk satın almak istediğini söyleyince, aralarında iyi bir pazarlığa tutuşmuşlar. Sonra avcı, kulübesindeki sandıktan bir torba kürk çıkarmış. Bu kürklere bir torba çay veririm. demiş tüccar. Avcıyla tüccar anlaşmışlar. Sonra garip adam kulübeden çıkıp, nehrin kenarındaki kayığına gitmiş. Kayıktaki torbanın yarısından fazlasını boşaltmış ve üzerini çayla kaplamış. Bu arada olanları, kurnaz bir karga görmüş; Demek öyle, görürsün sen! diye başını sallamış. Tüccar, elindeki torbayla tekrar kulübeye dönmüş. Bir torba çaya karşılık, avcı da bir torba kürk vermiş. Tüccar, kürkleri alır almaz kulübeden ayrılmış. Kayığına binip, hızla kürek çekmeye başlamış. Kurnaz karga da uçarak, hilekar tüccarı takip etmeye başlamış. Kürek çekmekten yorulan tüccar, kayığını nehrin kenarına yanaştırmış. Bir ağacın gölgesine oturmuş. Kürkleri torbadan çıkarıp, bir müddet hayranlıkla incelemiş ve sonra da derin bir uykuya dalmış. Tüccarın uyuduğunu gören kurnaz karga, hemen yere inmiş. Kürk torbasını çözmüş ve içindeki kürkleri çıkarıp, yerine ıslak yapraklar doldurmuş. Sonra, kürkleri alıp, avcının kulübesinin önüne götürmüş. Bu arada avcının canı çay içmek istemiş. Bir ateş yakıp su kaynatmış ve torbadan eline bir avuç çay almış. Ama bir de bakmış ki, elinde çay yerine çürümüş ıslak yapraklardan başka bir şey yokmuş. Sahtekar tüccar! Beni aldattı! diye kızmış. Tam bu sırada kulübesinin önünde satmış olduğu kürkleri görüvermiş. Bir anda öfkesi geçmiş ve neşesi yerine gelmiş. Ama bir türlü olanlara anlam verememiş. Tüccar ise, uykusundan uyanınca, torbadaki kürklere tekrar bakmak istemiş. Torbada kürk yerine, bir sürü çürümüş yaprak görünce, şaşkınlıktan donakalmış. Ama bu nasıl olur? Kürkler kaybolmuş. Daha yatmadan önce kürkler torbanın içindeydi! diye sayıklaya sayıklaya yoluna devam etmiş. Yüksek bir ağaçtan, hilekar tüccarı seyreden kurnaz karga da keyifli keyifli gülüyormuş. Sen usandırma eli, el de usandırmaz seni, hilekarlık eyleme, kimse dolandırmaz seni. Said Paşa


Bir varmış, bir yokmuş, evvel zaman içinde, kalbur saman içinde develer berber iken pireler tellal iken, Çok eski zamanlar , uzak diyarlarda, büyük bir kentte iki küçük çocuk yaşarmış. Çok iyi arkadaş olan bu çocuklar, birbirlerini kardeş gibi severlermiş. Erkeğin adı Kay, kızın adı Gerda'ymış. Birbirleriyle oynar, hiç ayrılmazlarmış. Gerda'nın büyükannesi varmış. Büyükannesi bir çok masal bilir ve bunları çocuklara anlatırmış. Bir gün Kay ve Gerda oynarken büyükanne onları yanına çağırıp; Çocuklar gelin bugün size yeni bir masal anlatayım. demiş. Çocuklar büyükannenin yanına koşup, masalı dinlemeye başlamışlar. Büyükanne çocuklara kışın her tarafı kaplayan, bembeyaz örtüsüyle ünlü Karlar Kraliçesi'nin masalını anlatmış. Çocuklar büyükannenin anlattığı masalı dinlemişler ve sonra da sonra yatıp uyumuşlar. Ertesi gün uyandıklarında bütün her yerin bembeyaz karlarla kaplı olduğu görmüşler. Bütün çocuklar sokaklara çıkıp kızaklarla kaymaya başlamışlar. O sırada bir bir sürü beyaz geyiğin çektiği kocaman bir kızağın geçtiğini görmüşler. Çocuklar hemen bu büyük kızağın arkasına takılmışlar. Çocuklar biraz kızağın arkasında kaydıktan sonra çoğu kızağı bırakıp geri dönmüşler. İçlerinden sadece Kay, kızağı bırakmamış. Kentten uzaklaşmış olduğunun farkına varmamış. Bir müddet sonra kızak kendiliğinden durmuş. Bembeyaz peleriniyle kızaktan Karlar Kraliçesi inmiş. Kay, karlar Kraliçesi'nin büyükannenin masalında dinlediği kraliçe olduğunu anlamış. Karlar Kraliçesi Kay'a: -Çok üşümüşsün gel yanıma otur demiş. Kay, Karlar Kraliçesi'nin yanına oturup onun verdiği pelerine sarılınca, üşümesi geçivermiş. Karlar Kraliçesi de yanında uyuyakalan çocuğu alıp şatosuna götürmüş. Karlar kraliçesi yakaladığı çocukları şatosuna götürüp buzla kaplarmış. Kay'ı da bu şekilde buzdan bir heykelcik yapıvermiş. Kay'dan uzun süre haber alamayan, onu çok merak eden Gerda, arkadaşını aramaya başlamış. Karlarla kaplı ormana doğru yola çıkmış. Kay'ı ararken küçük bir kulübe görmüş. Kulübeye yaklaşınca kapıyı yaşlı bir kadın açmış. Bu kadın yaptığı iyiliklerle tanınan bir büyücüymüş. Gerda ya : Buraya neden geldiğini biliyorum , arkadaşın Kay'ı arıyorsun. Bakalım bahçedeki karga Kay'ın yerini biliyor mu? diyerek Gerda'yı arka bahçeye götürmüş. Gerçekten bahçede bir karga dalda bekliyormuş. Kargaya Kay'ın nerede olduğunu sormuşlar. Karga da onlara: Kay'ın nerede olduğunu ancak ormanda yaşayan küçük kız bilebilir, demiş. Gerda, yaşlı kadından izin isteyip yoluna devam etmiş. Ormanda dolaşırken çok güzel bir kulübe görmüş. Kulübenin kapısı açılmış. İçeriden karakarganın bahsettiği küçük kız çıkmış. Gerda'ya: Ben de senin gelmeni bekliyordum, demiş. Gerda'yı içeri alıp ateşin başına oturtmuş. Gerda'ya yiyeceklerden vermiş. Yemekleri bitince birlikte uyumuşlar. Sabah olunca, küçük kız Gerda'yı kulübenin yanındaki samanlığa götürmüş. İçeride geyikler, güvercinler varmış. Güvercinler ötmeye başlamışlar. Küçük kız güvercinlerin dilinden anlıyormuş. Gerda'ya güvercinlerin ne demek istediğini anlatmış. Güvercinler, Kay'ı Karlar Kraliçesi'nin kaçırdığını, onu şatosunda hapsettiğini, oraya nasıl gidileceğini geyiklerin bildiğini, söylüyorlar demiş. Bu iki küçük kız geyikleri kızağa bağlamışlar, yola çıkmak için hazırlık yapmaya başlamışlar. Gerda küçük kıza, kendisine yardımcı olduğu için teşekkür etmiş. Vedalaşmışlar ve Gerda geyiklerin çektiği kızakla yola çıkmış.Gerda günlerce yol gitmiş. Dünyanın en kuzey ucuna, bembeyaz kar örtüsünden başka hiçbir şeyin görülmediği yerlere varmış. Burada lapa lapa kar yağıyormuş. Geyikler biraz daha gittikten sonra bembeyaz bir şatonun kapısının önünde durmuşlar. Gerda, Karlar Kraliçesi'nin şatosuna geldiklerini anlamış. Şatodan içeriye girmiş. Şatonun içi de dışı gibi beyazmış. Gerda, şatonun içinde yürümeye başlamış. Bir yandan da Kay'a sesleniyormuş. Şatoda kendi sesinin yankısından başka hiç ses yokmuş. Gerda, buzdan bir kapı görmüş. Kapıyı açıp içeriye bakınca odanın ortasında Kay'ı donmuş bir şekilde bulmuş. Sanki buzdan bir heykelcik gibiymiş. Gerda, Kay'ın ölmüş olduğunu zannedip başlamış ağlamaya. O kadar çok ağlamış ki gözünden akan yaşlar yere dökülmeye başlamış. Gerda'nın gözlerinden akan yaşlarla, dondurulmuş Kay'ın buzları erimeye başlamış. Üzerini kaplayan buzların erimesiyle Kay kendine gelip konuşmaya başlamış: -Gerda, seni gördüğüme çok sevindim demiş. Gerda da Kay'ın ölmediğine çok sevinmiş. Kay, karlar kraliçesi'nin şatodan ayrıldığını fakat her an geri gelebileceğini söylemiş. Hemen şatodan çıkıp geyiklerin çektiği kızağa binmişler. Buradan uzaklaşıp evlerine geri dönmüşler. Yaşadıkları bu macerayı ikisi de unutamamış bir daha evlerinden fazla uzaklaşmamışlar ve sadece büyükannenin masallarını dinlemişler. Gökten üç elma düşmüş biri masalın yazarının başına biri okuyanın ve biride masalı dinleyen güzel çocuğun başına...


Sevgili çocuklar, bu masal, dinozorların dünya üzerinden kaybolup, ağaçların yaprakları arasında nasıl yaşadıklarının masalıdır. Bundan binlerce yıl önce, dünyanın uzak bir köşesinde, içinde; arslanların, kaplanların, zürafaların, fillerin, papağanların kısaca tüm hayvanların yaşadığı çok büyük bir orman varmış. Orman, öylesine büyük, öylesine güzelmiş ki; yüksekliği yüzlerce metreleri bulan ulu ağaçlar, göz alabildiğine uzanan pırıl pırıl akarsular, ormanın sesine ayrı bir güzellik katan gürül gürül akan şelaleler ve bu güzelliklere alkış tutan binbir çeşit bitkiler ve çiçeklerle tıpkı cennetten bir köşeyi andırıyormuş. Bu muhteşem ormanın kralı da arslanmış. Arslan, ülkesini ve halkını çok seven, adil ve akıllı bir hükümdarmış. Tüm orman halkı bu güzel ormanda, kardeşçe ve mutluluk içinde yaşayıp gidiyormuş. Bu mutlu ormanın, mutlu sakinlerinden biri de ateş böceğiymiş. O da diğer hayvanlar gibi iyi kalpliymiş ama tek kusuru biraz ihmalci olmasıymış. Günlerden bir gün, ateş böceği, ormanın en güzel yerlerini gezmeye çıkmış. Neşe ve sevinçle ormanda biraz uçmuş, biraz yürümüş, doya doya oyunlar oynamış. Öğle vakti olup, acıktığını hissedince, bir ateş yakmış. Yemeğini pişirip, güzelce karnını doyurmuş. Küçücük bir ateş böceğinin yemeği ne kadar olur ki; tabii ki küçücük bir ot parçasından ibaretmiş. Karnı doyan ateş böceğini bir ağırlık basmış, gözlerinden uyku akmaya başlamış. Ama bu arada yemek pişirmek için yaktığı ateş hala yanıyormuş. Nasıl olsa küçücük bir ateş, uyanınca söndürürüm. diye tembellik etmiş ve derin bir uykuya dalmış. Ateş böceği, uykusunun en ağır yerinde birden sıçrayıvermiş; birde bakmış ki, söndürmediği küçücük ateş etrafa yayılmış, elbisesini tutuşturmuş. Güç bela kendini yakındaki dereye atarak yanmaktan son anda kurtulabilmiş. Bu arada alevler tüm ormanı sarmaya başlamış. Ateş böceği telaş ve pişmanlıkla, ormanlar kralı arsIana haber vermeye koşmuş. Ama o, haberi ulaştırıncaya kadar yangın ormanın her tarafını sarmış. Ormanda yaşayan hayvanların evleri bir bir yanıp kül olmuş. Tüm hayvanlar sağa sola kaçışmaya başlamış. Kral arslan, tüm halkıyla birlikte, yangını söndürmek için var gücüyle çalışıyormuş. Filler hortumlarıyla, dinozorlar ağızlarıyla, herkes gücünün yettiği kadar su ve toprak alarak büyük yangını söndürmeye çalışmışlar. Gece gündüz çalışmalarına rağmen, yangını ancak bir yıl sonra söndürebilmişler. Ucu bucağı gözükmeyen koskoca ormandan, geriye sadece kül ve kuru topraktan başka birşey kalmamış. Sadece küçücük bir alanı yanmaktan kurtarabilmişler. Ama bu küçücük yerde hepsinin yaşamasına imkan yokmuş. Kral arslan, tüm halkını olağanüstü toplantıya çağırmış. Ateş böceği çok pişmanmış ve utancından kimsenin yüzüne bakamıyormuş. Arslan: Dostlarım! Olan oldu artık. Bundan sonra ne yapacağımıza karar vermemiz gerekiyor. diye konuşmaya başlamış. Ayı, söz alarak: Sayın kralım. Bu küçücük yeşil alan hiç birimize yetmez. En iyisi kendimize yeni ormanlar bulalım. demiş. Hayvanların çok büyük bir bölümü ayının görüşüne hak vermişler. Arslan: Olmaz! diye kükremiş. Biz yaşadığımız topraklara ihanet edemeyiz. Bura ormanı koruyamadık. Bir hata yaptık. Buraları terk ederek ikinci bir hata yapmanıza izin veremem. Peki ne yapacağız saygıdeğer kralım? diye sormuş fil. Arslan: Bundan böyle herkes üç öğün yiyeceğine bir öğün yiyecek ve kendi yaşayabileceği büyüklükteki bir alana ağaç ekecek. diye emretmiş. İyi ama demiş zürafa, Ektiğimiz ağaçların büyümesi ve bize faydalı olabilmesi için en az otuz yıl geçmesi lazım. Halbuki bu küçücük yer bize en fazla bir yıl yeter. Zürafanın bu sözleri üzerine, ortalığı bir ölüm sessizliği kaplamış, kimseden çıt çıkmıyormuş. Çünkü zürafanın dedikleri doğruymuş. Uzun süren sessizliği dinozor bozmuş. Herkes dinozora dönüp, söyleyeceklerini merakla beklemeye başlamış. Dinozor: Saygı değer kralımız çok haklı. Biz kendi topraklarımızı koruyamadık. Emanete hıyanet ettik. Bu emaneti yerine getirmek boynumuzun borcu. Zürafa kardeşim de çok haklı. Burası, bizi ancak bir yıl besleyebilir. Bu şekilde birlikte kalırsak, bir yıl sonra yeni bir orman yeşertemeden hepimiz ölmüş oluruz. Ama ben, bu sorunun çözümünü buldum. demiş. Bütün hayvanlar daha da meraklı bir şekilde dinozoru dinlemeye devam etmişler: İçinizdeki en iri cüsseli hayvanlar bizleriz. Şayet biz buradan ayrılırsak, burası size en az otuz yıl yeter. Böylece hem canımızı kurtarır hem de ormanımızı geri getirebiliriz. demiş. Arslan: Sizin yeşillik ve suya hepimizden daha fazla ihtiyacı var. Kurak yerlerde yaşamanız mümkün değil. Bu öneriyi asla kabul edemem. demiş. Bu arada bütün hayvanlar kral arslana: Hayır! Biz gidelim, Olmaz! biz gidelim! diye yalvarmaya başlamışlar. Utancından arkadaşlarının yüzüne bakamayan ateş böceği ağlayarak; Arkadaşlar! Bu benim suçum. Siz bu hallere benim yüzünden düştünüz. Gitmesi gereken biri varsa o da benim. diye ısrarla diretmiş. Dinozor tekrar arkadaşlarına dönüp: Sevgili dostlarım. Hepinizin ne kadar vefalı olduğunu biliyorum. Lakin gitmesi en doğru olan hayvan biziz. Şayet bizim ölümümüz, tüm hayvanların ve ormanın kurtuluşuna neden olacaksa, seve seve ölmeye hazırız. Ama, sizlerden birinin gitmesi soruna çözüm değil. Bilakis buralardan giderseniz hem siz öleceksiniz hem de orman geri gelmeyecek. Kararım kesindir. diye kestirip atmış. Ortalığı yine hüzünlü bir sessizlik kaplamış. Kral arslan, tüm bilgili hayvanlarla çook uzun bir toplantı yapmış. Sonunda karar vermişler: Dinozor kardeşimin söylediğinin doğru olduğunu üzülerek ve istemeyerek kabul ettik ve kendisinin bu fedakarlığı yapmasına içimiz sızlayarak evet dedik. demişler. Tüm hayvanlar ağlaşmaya başlamış. Ateş böceği: Sayın kralım, izin verin ben de onlarla gideyim. diye yalvarmış. Arslan: Suçunun bağışlanmasını istiyorsan, herkesten daha fazla ağaç dikmeklisin. Burada kalıp bizlerle mücadele etmen daha doğru. deyince, Ateş böceği çaresiz, boyun büküp emri kabul etmiş. Dinozor ailesi tüm dostları ve arkadaşlarıyla hüzünlü bir şekilde vedalaşmış. Hepsinin gözleri yaşlı, yürekleri burukmuş. Aradan üç gün geçmesine rağmen, tüm orman halkı hala yastaymış. Onların yokluğuna bir türlü alışamamışlar. Kral arslan: Ağlamak ve dövünmek onları geri getirmez. Onları ve ormanı diriltmek istiyorsanız, bugünden tez herkes ağaç dikmeye başlasın. diye emretmiş. Tüm orman halkı el birliğiyle yememiş içmemiş, her gün ağaç dikmeye başlamış. Öyle ki; binlerce hayvan her gün on binlerce ağaç dikiyormuş. En çok ağacı ateş böceği dikmiş. Onlar yeni bir ağaç dikerken, daha önce diktikleri ağaçlar da günden güne büyüyormuş. Sonunda yaşadıkları küçücük yerin sınırları genişlemiş genişlemiş. Aradan tam otuz yıl geçmiş. Ormanları o kadar genişlemiş ki, eski yaşadıkları ormanın tam iki katı büyüklüğüne ulaşmış. Bu arada, kurak topraklarda yaşayan dinozorlar da, son nefeslerini verinceye kadar milyonlarca ağaç dikmişler. Kral ve halkı, ormanları çok genişlemiş olmasına rağmen, ağaç dikmeye hiçbir gün ara vermemişler. Sonunda küçük bir dağın yamacı dışında, ağaç dikilmeyen hiçbir yer kalmamış. Orayı da ağaçlarla süsledikten sonra, dağın diğer yamacına geçmişler. Geçmişler ama bir de ne görsünler? Bundan tam otuz yıl önce dinozor kardeşlerinin diktiği milyonlarca ağaç, uçsuz bucaksız bir orman olmuş, onları bekliyormuş. Taa uzaktaki dağın yamacında, ulu ağaçların oluşturduğu bir yazıyı fark etmişler: Sevgili dostlarımız, siz bu yazıyı okurken biz çoktan ölmüş olacağız. Biz dünya gözüyle buluşamadık ama, otuz yıl önce diktiğimiz ağaçlar buluştu. Ama bizim nefeslerimizi ağaç yapraklarının arasındaki hışırtılarda duyabilirsiniz. Çünkü, biz sizin diktiğiniz ağaçların yapraklarından nefeslerinizi duyabiliyoruz. Emaneti geri verdiniz. Ormandaki milyonlarca ağaçların, milyonlarca yaprakları kadar sevgilerle. Dostunuz dinozorlar. İşte sevgili çocuklar, dinozorlar böyle fedakarlık yaparak yeryüzünden kayboldular ama onları büyük ormanlardaki ağaçların yaprakları arısında hala görebilirsiniz. Bir gün bakacaksınız; gökteki kartallar, dağları örten ormanlar yok olmuş, atlar ehlileştirilmiş ve her yer insanoğlunun kokusuyla dolmuş. İşte o gün insanoğlu için yaşamın sonu ve varlığını sürdürebilme uğraşının başlangıcı başlamış olacak. KIZILDERİLİ REİSİ SEATLE


Nemo bir palyaço balığıydı. Çok ama çok meraklı olan Nemo okyanusta keşfe çıkmayı çok istiyordu. Fakat babası Marlin, Nemo'nun tek başına böyle tehlikeli bir gezinti yapmasını istemiyordu. Okyanus bazen çok tehlikeli olabiliyordu. Babasının onu uyarmasına rağmen Nemo bir gün babasından izinsiz okyanusta bir gemiye yaklaştı. Birden arkasında bir dalgıç göründü ve Nemo'yu yakaladı. Marlin olanları gördü. Hemen Nemo'yu yakalayan dalgıcın bulunduğu teknenin yanına doğru gitmeye çalıştı Ancak tekne çoktan hareket etmiş ve uzaklaşmıştı. Marlin umutsuzdu ancak Nemo'nun peşinden gitmeye ve onu bulmaya kararlıydı. Oğlunu bulmak için yola çıkan Marlin yolda unutkan balık Dori ile karşılaştı. Dori ona oğlu Nemo'yu bulmak için yardım edeceğine dair söz verdi. Biraz zaman geçtikten sonra Marlin, Nemo'yu yakalayan dalgıçın deniz gözlüğünü buldu. Dalgıç tekneye çıkarken deniz gözlüğünü düşürmüştü. Okyanustan çok uzakta olan Nemo, kendini bir diş hekiminin akvaryumunda bulmuştu. Orada yeni arkadaşları ile tanıştı. Nemo kötü haberi duymuştu. Diş hekiminin küçük çirkin yeğenine doğum günü hediyesi olacaktı. Şu balıkların ödünü patlatan kıza. Bu süre zarfında Marlin ve Dori gelincik balığının anteni sayesinde gözlükteki yazıları okumaya çalışıyordu. Pe şörmın kırkiki valabi yolu sidney diyerek çözdü doğru adresi. Marlin ve Dori bu adrese nasıl gidecekleri etrafta gördükleri herkese sormaya başladı. Küçük bir balık sürüsü kocaman bir ok şeklini alarak Dori ve Marlin'e Sidney yolunu gösterdiler. Sidneye doğru ilerleyene Marlin ve Dori'yi yolda büyük bir balina yuttu. Belli bir müddet sonra balina homurdandı ve hıçkırdı ve sonrada boğazındaki suyu boşalttı. Marlin ve Dori Sidney köprüsünün ortasına fırlamıştı. Çok şaşırmışlardı. Nemo'ya gelince oda bulunduğu akvaryumdan kaçmak için yollar arıyordu. En sonunda lavaboya atılmak için ölü numarası yaptı ve su borusundan yüzerek okyanusa ulaştı. Marlin ve Dori çok çabaladılar her yerde Nemo'yu sordular. Ama kimseden cevap alamadılar. En sonunda bir Pelikan, Nemo'yu gördüğünü ancak bir diş doktorunun akvaryumunda olduğunu söyledi. Ancak onun ölü olduğunu söyledi. Çünkü Pelikan, Nemo'yu tam akvaryumdan kurtulmak için ölü numarası yaptığı sırada görmüştü. Marlin ve Dori, Nemo'yu artık kaybettiklerini düşündükleri bir anda okyanusta karşılarında gördüler. Oğlunun cesaretinden gurur duyan Marlin, Nemo'nun yüzgeçlerine sarıldı. Nemo: Seni çok seviyorum baba, diye mırıldandı. Bu macerada bir çok şey öğrendim söz veriyorum. Bir daha asla sana karşı gelmeyeceğim. Böylece Kayıp Balık Nemo masalıda burada bitmiş....


Kazan Bey ve yiğitliğini hemen hemen ispatlamamış oğlu ile düşmanlarına yenilmesi ve sonrasında ise Kazan Bey'in hanımı Burla Hatun'un kırk yiğit kızla onları kurtarmasının anlatıldığı bir Dede Korkut hikayesidir. Kazan Bey, oğlunun hemen hemen bir kan akıtmamış ve baş kesip, isim sahibi olamayışına fazlaca üzülüyormuş. Oğluna yiğitliğini ispatlamamış olduğundan üzüntüsünü belirtmiş. Oğlu da bu duruma fazlaca içerlemiş. Babasından iyi mi savaşılacağını ve kan dökmesini kendisine öğretmesini istemiş. Bunun üstüne Kazan Bey oğlunu ava çıkarmış. Bu esnada düşman gelmiş ve Kazan Han savaşmaya başlamış. Oğluna sadece kendisini izlemesini söylemiş. Ama oğlu babasını dinlememiş fark ettirmeden muharebeye katılmış. Çarpışma bitince babası, oğlunu bulamamış. Evde de göremeyince düşmanla savaşılan yere geri dönmüş. Oğlunun kılıcını görünce onun tutsak düştüğünü anlamış. Düşmanla tek başına muharebeye gitmiş. Fakat Kazan Bey tek başına olduğu için yenilmiş. Durumu öğrenen Kazan Bey'in hanımı Burla Hatun kırk kızla ve öteki Oğuz beyleriyle düşmanlarına saldırmışlar ve onları yenmişler. Oğuzlar yurtlarına dönerek yedi gün yedi gece yiyecek yemiş ve oynamışlar. Dede korkut yakarış etmiş ve hikaye bitmiş.


Nasrettin Hoca'nın en beğenilen fıkralarından birisidir. Kazan Doğurdu fıkrası herkesin çocukluğunda bir yer edinmeyle kalmayıp, geçmişten günümüze kadar ulaşmayı başarmıştır. Türk mizah kahramanı Nasrettin Hoca'nın fıkraları arasından en çok güldüren seçeneği olan Kazan doğurdu fıkrası şöyle; Bir gün Nasreddin Hoca, komşusundan bir kazan ister. İşini bitirince kazanın içine küçük bir tencere koyup geri iade eder. Kazan sahibi tencereyi görünce: Bu nedir? Diye sorar. Hoca cevap verir: Müjde! Kazanınız doğurdu. Bu haber komşusunun hoşuna gider. Pekala! diyerek tencereyi kabullenir. Hoca yine bir gün komşusundan kazanı ister. Alır ama bu sefer iade etmez. Sahibi bir süre bekler. Kazanın gelmediğini görünce, Hocanın evine gelir, kazanı geri ister. Hoca üzüntülü bir çehre ile: Sizlere ömür, kazan öldü! der. Komşu hayretle: Aman Hocam, hiç kazan ölür mü? Deyince, Hocanın cevabı hazırdır: -Kazanın doğurduğuna inanırsın da, öldüğüne niçin inanmazsın? Hoca, daha sonra kazanı iade eder. Zaten maksadı, çıkarına çok düşkün olan komşusuna, iyi bir ders vermektir.


Hanlar hanı Bayındır Han'ın Kazılık Koca adında bir veziri vardır. Akın yapmak için handan izin alan Kazılık Koca, dağları tepeleri aşıp Karadeniz kıyısında bulunan Düzmürd Kalesine gelir. Kalenin tekfuru Arşınoğlu Direk Tekür adlı bir beydir; fakat altmış arşın boyu vardır ve çok kuvvetlidir. Kazılık Koca kaleye gelince çok çetin bir savaş başlar; savaşın sonunda tekfur onu yenip esir alır. Kazılık Kocanın yiğitleri de tekfurla tek tek savaşır fakat hepsi de yenilirler. Emren adında bir yiğit altı kez onu kurtarmaya çalışsa da başaramaz. Kazılık Koca kalede tam on altı yıl esir kalır. Yiğenek adındaki oğluna babasının öldüğü söylenmiştir. Yiğenek bir gün arkadaşlarıyla tartışırken babasının ölmeyip tutsak olduğunu öğrenir ve Bayındır Han'ın huzuruna çıkıp babasını kurtarmak için izin ve asker ister. Bayındır Han da ona adam verir. Yiğenek, Oğuz yiğitleriyle birlikte Düzmürd Kalesine saldırır; tekfuru yener ve Kazılık Koca'yı kurtarır. Baba ve oğul konuştuklarında birbirlerini tanırlar. Zorlu bir mücadelenin ardından askerleri ve kaleyi ele geçirirler. Bir Dede Korkut hikayesi de burada biter.


Bir adamın bir keçisiyle bir de eşeği varmış. Keçi: Ona benden daha iyi bakıyorlar! Onu benden daha iyi yediriyorlar! diye eşeği kıskanmış. Bir kurnazlık düşünmüş, eşeğe demiş ki: Ne olacak bu senin durumun? Bir değirmen taşına koşarlar, onu çevirirsin, bir arkana yük vururlar, onu taşırsın! Bir gün rahat ettiğin yok. Ben senin yerinde olsam ne yaparım, bilir misin? Bir hendeğin yanından geçerken saralıymışım da saram tutmuş gibi yuvarlanıveririm, belki birkaç gün dinlenirim! Keçi işte böyle demiş. Eşek de inanmış onun sözüne... Hendeğin yanından geçerken kendini atıvermiş. Bütün vücudu yara bere içinde kalmış. Efendisi hemen bir baytar getirmiş, ondan ilaç sormuş. Baytar, eşeği muayene ettikten sonra: Bir keçi ciğeri bulup kaynatacaksın, suyunu bu hayvana içireceksin; iyileştirmenin başka yolu yok! demiş. Adamcağız da tek eşeği iyileşsin diye keçiyi gözden çıkarmış, kesivermiş. Böylece keçi kıskançlığının kurbanı olmuş. Kıskanç insan, başkalarını küçük düşürmek isteğiyle, kendini gözden düşüren zavallıdır. Archibald Rutledge


Bir varmış, bir yokmuş. Ormanda ağaç çokmuş. Koca koca çınarlar, kerestelik köknarlar, çamlar, gürgenler, meşeler hep oradaymış. Maymunlar daldan dala atlarken sincaplar fındık toplarmış. Ormanın kendine göre kuralları varmış. Kuralları Aslan koyarmış. Yine bir gün Aslan ormana haber salmış. Telli turna üç gün önce orman halkını dolaşmış. Aslan kendileriyle bir konuyu görüşeceğini bildirmiş. Ayılar koca çınarın dibini süpürüp toplantı yerini düzenlemişler. Gündemi alan yerine oturmuş. Sözcü yerine geçmiş. Yazıcılar hazırlanmış Kral Aslan gelip toplantıyı açmış. Yoklamada anlaşılmış ki deve ortada yok. Git, deveyi bul getir, demiş aslan köpeğe. Emredersiniz, sayın kralım, ama ben deveyi tanımıyorum. Demiş köpek. Aslan: Tanımayacak ne var? Eğiri büğrü, kambur bir hayvan. Köpek bu tanım üzerine yola çıkmış. Ağaç altlarını aramış yok. Dere boyunu aramış bulamamış. Çayırda da bulamayınca çalılıklar arasına gitmiş. Kendi kendine söylenerek yürüyormuş: Bu sıcakta deve aranır mı hiç? Ortalıkta dolaşacak değil ya kim bilir nerede uyuyordur. Köpek, devenin bu sorumsuzluğuna çok öfkelenmiş. Birden çalıların arasından bir kedi çıkmasın mı? Köpek hiç unutmazken karşısına bir şey çıkınca irkilmiş. Havlayarak kedinin üzerine yürümüş. Birdenbire karşısında köpeği görünce korkmuş kedi. Miyaaaavvv! ...tısss! deyip tortop olmuş. Kafasını yere yatırmış, sırtını kamburlaştırmış, kuyruğunu kıvırmış. Kediyle köpek her nasıl birbirlerini tanımıyorlarmış. Köpek sırtında kamburu, kuyruğunda eğriliği görünce kediyi deve sanmış. Yürü, demiş. Kral seni toplantıya çağırıyor. Köpek önde kedi arkada toplantı yerine gelmişler. Köpek kediyi orta yere dikip: İşte, deveyi getirdim Kral'ım. Demesiyle birlikte orman çınlamış. Tüm hayvanlar katıla katıla gülmüşler. Kediyi gösterip. Aaa, deveye bak, diyerek köpekle dalga geçmişler. Kral Aslan bile gülerek: O deve değil kedi, demiş. İşte o zaman köpek hayvanların kendisiyle neden dalga geçtiklerini işte o zaman anlamış. Yan yan kediye bakmış. O bile gülüyormuş. Onun yüzünden alay konusu olduğu için kediye çok kızmış. Ben sana gösteririm, demiş içinden. Kediyi hiçbir zaman bağışlamamış. Her zaman karşılaşsa kedi tısss! deyip kaçar. Daldan üç elma düşmüş. Biri okuyana, biri masalalemi.com'a, diğeri de masal kahramanlarına 🙂


İki katlı villanın iyi kalpli ama uykucu bir kedisi varmış. Villanın sahibi olan adam ve karısı sabah erkenden bürolarına gidince bütün gün yan gelip yatarmış. Bir gün buraya anne fare ile dört yavrusu gelmiş. Salonun köşesine yuvalarını hazırlayıp, mutfaktan yiyecek aşırmaya başlamışlar. Günler geçip gittikçe fareler burasını çok sevmişler ama kediye bir türlü ısınamamışlar. Kendilerine nazik davranan, yiyeceklerin yerini gösteren kediyi sonunda kovmuşlar. Villa sahibi, bakmış kedi gitmiş, yerine Canavar adında bir kedi satın almış. Canavar, bırak farelerin mutfağa gitmesine, burunlarını yuvadan çıkarmasına izin vermemiş. Yavrularıyla birlikte aç kalan anne fare bir fırsatını bulup villadan kaçmış ve iyi kalpli ama uykucu kediyi ormandaki bir kulübede bulmuş. Ona durumu anlatmış, af dilemiş ama kedi kesinlikle geri dönmemiş. Daha sonra yavrularını yanına alan anne fare, gözyaşları içinde, villadan ayrılmış. İyi kalpli ama uykucu kediyi ne kadar sevdiğini hep yavrularına anlatmış. Serdar Yıldırım


Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, memleketin birinde bir uçurtma varmış, göklerde salma salma uçar, bulutlarla yarışırmış. Günlerden bir gün yine böyle göklerde uçarken aşağıya bakmış; yerde çalıdan çalıya uçan bir kelebek görmüş. Uçurtma göklerden bağırmış; Hey, kelebek! Bana bak bana, bak nasıl göklerde kuşlar gibi uçuyorum. Tıpkı kuşlar gibi, değil mi? Bulutlar bile benim kadar yükseklere çıkamıyor. Seni buradan öyle küçük görüyorum ki, anlatamam. Mini minnacıksın. Ah, bana bakıp kim bilir beni ne kadar kıskanıyorsundur, değil mi? Kelebek kanat açmış, gördüğü soylu bir papatyaya doğru uçarken; Seni kıskanmak mı, ben mi? diye sormuş. Hiç işim gücüm yoktu da seni kıskanacaktım, öyle mi? Senin kıskanılacak bir yanın yok ki. Ben olsam senin yerinde, övüneceğime dövünürüm. Allah Allah! demiş uçurtma. Bu da nereden çıktı şimdi? Niçin dövünmeliymişim? Haline bak bir demiş kelebek. İple bağlısın. İp seni nereye çekerse, sen oraya gidiyorsun. İp seni nereye uçurursa, sen oraya uçuyorsun. Bu mu övünmelere değer yani? Gerçi senin kadar yükseklere çıkamıyorum, doğru ama hiç değilse gönlümün dilediği yerden, dilediğim yere uçuyorum ya, ona bak sen. Çünkü ben özgürüm, özgür doğdum, özgür öleceğim. Senin gibi bir ipin bağımlılığında değil. Var sen o bağımlılığınla istediğin kadar sevin, istediğin kadar övün!


Bir gün Keloğlan odun kesmek için ormanın yolunu tutar. Giderken imdaat, beni kurtarın! diye bir ses duyar. Sağına bakar soluna bakar kimseyi göremez. Aynı sesi tekrar duyar. Bakınırken bir de ne görsün! Toprağın üstünde bir balık imdaat beni kurtarın! diye bağırıyor. Meğerse balığı sudan çıkarmışlar. Kendini suya atacak birisi duysun diye bağırıyormuş, Keloğlan balığı suya atar. Balık: Keloğlan benim hayatımı kurtardın. Sana minnet borçluyum. Sana hediye vermek istiyorum. Dağdan dönüşte bana uğra sana bir şey söyleyeceğim, der. Keloğlan dağdan döner. Suyun yanına gelir. Balık suyun kenarındadır. Balığa: Dönüşte bana uğra demiştin. Geldim, söyle ne diyeceksin? Şu dağı görüyor musun? Evet görüyorum? O dağın arkasında bir torba var. Falan yerde, git onu al, ihtiyacın olunca: Açıl susam açıl! dersin açılır. İhtiyacını karşılarsın. İhtiyacını karşılayınca: Kapan susam kapan! dersin kapanır. Fakat bu sırrı kimseye söyleme ki çaldırırsın, der. Keloğlan dağın arkasındaki torbayı alır. Eve getirir. Eve gelince anasına: Ana, ana! Bana bir balık bunu verdi, der. Anası: Keloğlum, keleşoğlum! bir balıktan ne beklenir. Nedir onun içindeki diye merak eder. Keloğlan : Açıl susam açıl dersin açılır. Her istediğini verir. Kapan susam kapan deyince kapanır der. Keloğlan anasının yanında bunları söyler ve kocaman bir sofra açılır. Görmediklerini ve yemediklerini yerler. Karınlarını iyice doyururlar. Keloğlan anasına: Ana ben bunu komşulara göstereceğim, der. Anası: Keloğlum, bundan kimsenin haberi olmasın. Sır saklamasını bilmelisin. Yoksa çalarlar der. Keloğlan anasını dinlemez, gider komşuları çağırır, olanları anlatır. Torbayı gösterir açıl susam açıl der her istedikleri gelir. Komşularla birlikte yerler içerler. Kötü komşulardan birisi Keloğlan'ı kıskanır ve torbanın aynısını yapar, Keloğlanın sihirli torbası ile yer değiştirir. Ertesi gün Keloğlan karnı acıkınca torbaya: Açıl susam açıl! der torba açılmaz. İki kere daha der yine açılmaz. Keloğlan tekrar ormanın yolunu tutar. Suyun kenarına gelir. Balığa der ki: Balık, balık! Senin verdiğin torba birinci gün çalıştı. İkinci gün pıss... der. Keloğlan sana bir torba daha var, aynı yerde git onu al. Ama kimseye gösterme, sırrını söyleme der. Keloğlan gider aynı yerden ikinci torbayı da alır eve getirir. Anasına: Ana ana! Balık bana bir torba daha verdi, der. Keloğlan ikinci torbayı da açar bakar ki bir de ne görsün? Sihirli bir değirmen. Çevirdikçe para çıkarıyor. Anası: Keloğlum, bunu bari kimseye gösterme, çalarlar yine parasız kalırız der. Keloğlan balığın da anasının da sözünü dinlemez yine komşuları çağırır. Sihirli değirmenin hünerlerini gösterir. Kötü komşu kötü bir değirmen yaparak, sihirli değirmeni ile yer değiştirir. Ertesi gün Keloğlan değirmeni çevirir çevirir para çıkmaz. Yine ormanın yolunu tutar. Balığa: Balık, balık ! Senin verdiğin değirmen birinci gün iyiydi, ikinci gün pıs... Balık bu sefer kızar: Bak Keloğlan, bu son şans. Yine aynı yerde bir torba daha var. Git onu al. Dediklerimi yap der. Keloğlan eve gelir anasına: Ana ana! Bak bana balık bir şans daha tanıdı der. Keloğlan üçüncü torbayı da açar ve içine bakarlar ki bir tokmak. Bu tokmak, vur tokmadığım vur! deyince çalışır. Dur dokmağım dur deyince durur. Balık bu tokmağı hırsızları cezalandırmak için vermişti. Keloğlan tokmağı anlatmak için komşularına gösterir. Vur tokmağım vur deyince tokmak kötü komşunun başına vurmaya başlar. Onu eşek sudan gelinceye kadar döver. Keloğlan: Demek bütün sihirli torbalarımı sen çaldın? ha! Der. Kötü komşu: Hayır ben çalmadım, dedikçe tokmak vurur. Sonra: Evet ben çaldım, toprağın altına gömdüm. Gider bakarlar ki sofra çürümüş, değirmen paslanmış. Bu sırada tokmak Keloğlan'ın başına da vurmaya başlamış. Keloğlan acısından tokmağı nasıl durduracağını unutmuş. Eşek sudan gelinceye kadar dayak yer. Sır tutmamanın ve anasının, büyüklerin sözünü dinlemememin cezasını çeker. Evet, sizde büyük sözü dinlemez ve gerekli yerde sır tutmazsanız başarılı olamazsınız.


Bir varmış bir yokmuş, eski zamanların birinde, bir nine ile oğlu varmış. Kafası kel olduğundan, herkes o oğlana Keloğlan dermiş. Keloğlan, keyfine çok düşkünmüş, sabah erkenden kalkar, akşamlara kadar sinek avlar, fare kovalar, daha güneş batar batmaz, uyuz kediler gibi ocak başına büzülürmüş. iş, güç ne yaparmış, ne de severmiş. Yaşlı annesi, oğlunun bu miskin, bu tembel huyundan çok şikayetçiymiş. Birçok kereler, yahut sayısız defalar uyarmış, ama Keloğlan hiç aldırış etmemiş, sineklere avlamaya, tavuklara kışalamaya, dev gibi fareleri de kovalamaya devam etmiş. O kadar tembellik ediyormuş ki, keçileri ile eşeği bile yaylıma götürmemiş, hayvancıklar açlıktan ölmüş. Yaşlı annesi, artık daha fazla dayanamamış, oğlum, uşağım dememiş, almış eline kocaman bir sopa düşmüş peşine. Neresine gelirse pat pat vurmuş. Neredeyse, Keloğlan'n kafası kırılmış. Keloğlan bakmış ki anasının dayaktan vazgeçeceği yok, acımadan öldürecek, canlı canlı da mezara gömecek. Ardına bile dönüp bakmadan kaçıp gitmiş. Çok para kazanmadan eve dönmeyecekmiş. Az gitmiş, uz gitmiş, gide gide bir kasabaya inmiş. Karnı da çok ama çok acıkmış. Parası da ya azmış yahut hiç yokmuş. Bir kocakarının evine varmış, kapısını vurmuş, ekmek istemiş, yemiş... İş aramış, bulamamış, bir güzel de azarlanmış. Geri dönmemeye pek kararlıymış ya, ne olur ne olmaz, dağlarda, ormanlarda lazım olur diye düşünmüş. Bir demirci dükkanına varıp, kendine demir bir kılıç yaptırmış. Takmamış beline, almış eline. O kadar çok yol gitmiş ki, kaç köy, kaç kasaba geçtiğini unutmuş. Çok sessiz ve karanlık bir gecede, bir derin vadiye inmiş. Eli kılıcında, gözü sesteymiş. Bir gürültü ile irkilmiş. Kulak kabartmış, çok korkmuş. Bu sesleri daha önce hiç duymamış. İnmiş daha da aşağılara, gördüğü manzara, az kalsın aklını başından alacakmış. Birçok dev, bir aradaymış. Durmadan konuşuyorlarmış. Meğer devler düğün yemeği pişirirmiş. Kocaman kocaman ocakları varmış. Ev büyüklüğündeki kazanların biri indirilip biri bindiriliyormuş. O kadar meraklanmış ki Keloğlan, daha yakından görmek için birkaç adım yürümüş. Her nasılsa devin birisi kendisini görmüş. Demir kılıç yaptırdığına çok sevinmiş. Ama bu kadar dev ile nasıl baş edeceğini düşündükçe, üzülmüş, korkmuş. Korkmakla olmuyormuş, yiğitliği tutmuş. Kendisine bakınıp duran dev, çok neşeli bir kahkaha patlatmış, bütün dağları dalgalandırmış. Arkadaşlarına dönmüş, şöyle seslenmiş, Bulduk, bulduk. Bir dev, Ne buldun diye sormuş. Keloğlan'ı gören dev, ağzından salyalar akıta akıta, Bir insan demiş, bir insan. Başka bir dev, pek iştahlı imiş. Çoktandır insan eti yememiştik. Ayağımıza kadar geldi. Hep birlikte bir hey çekmişler, Keloğlan'ı yemeye karar vermişler. Keloğlan, bakmış ki durum ciddi. Kaçsa nereye kaçacak? Dövüşmeye kalkışsa beceremeyecek. Şunları hele bir korkutayım diye düşünmüş ve gayet sert bir sesle haykırmış: Yüreğiniz varsa topunuz birden gelin! Devler, yedi dağı titreten bir kahkaha atmış. Acaba şu zavallı çocuk neyine güveniyor diyen bir dev, Keloğlan'ın yanına çıkmış, demir kılıcı . görünce irkilmiş, arkadaşlarına seslenmiş: Hey dikkatli olun, Miron Padişahının büyülü kılıcına benzeyen bir kılıcı var. Bu sözler üzerine Keloğlan bayağı sevinmiş, hem de yalancı pehlivanlar gibi şov yapmaya, el kol sallamaya başlamış. Bir şeyler daha söylemiş: Benden hatırlatması devler, acırım size, yazık olur hepinize. Devlerden biri biraz alaycı bir dille, Çok kabadayılık yapıyorsun yavru insan. Eni konu bir kılıcın var demiş. Keloğlan kılıcını havaya kaldırıp konuşmuş: Şimdi kılıcımı iki kez sallarsam, hepiniz ölürsünüz. Çünkü zehir saçar. Çok korkmuş devler. Birkaç adım geri çekilmişler. Birkaç tanesi kaçıp gitmiş, birkaç tanesi korkusundan yerlere yığılmış. Bakmış ki söylediği her söz devler üzerinde büyük etkiler yapıyor, şöyle demiş Keloğlan: Korkmayın, korkmayın! Eğer dediğimi yaparsanız kılıcımı sallamam. Bir dev, Emriniz olur Keloğlan. Hemen söyle ne istediğini. Yapmaya hazırız. Bize dokunma yeter ki. Ne olursun, yiğit delikanlı! O kadar çok şişinmiş ki Keloğlan, aç karnını bastıra bastıra emir vermiş devlere: En güzel yemeklerinizden bana güzel bir sofra hazırlayın bakalım. Hadi, durmayın daha öyle karşımda pısırık pısırık. Sallarsam kılıcı, sonunuz olur çok acı. Sevinmiş devler, bir de takla atmışlar kocaman kocaman gövdeleriyle. Titrek titrek konuşmuşlar. Aman Keloğlan, kılıcı zehirli yiğit oğlan, dokunma bize, hemen sofranı hazırlıyoruz demişler. Göz açıp yummaya kalmadan mükellef bir sofra kurulmuş. Karnı çok aç olan Keloğlan, sofradaki yemeklerin tümünü yemiş. Biraz da yanına almış öteberilerden. Kalkmış yoluna giderken devlerden biri şöyle demiş: Ey yiğit, seninle bir pazarlık yapalım mı? Ne pazarlığı diye sormuş Keloğlan. Şu kılıcını bize satar mısın? demiş dev. Keloğlan ağırdan almış, işi iyice kıymete bindirmiş. Hoppala... Oldu mu ya şimdi? Siz taşıyamazsınız ki onu. Niçin taşıyamayız ki kılıcı? Biz çok güçlüyüz diyen bir deve şu karşılığı vermiş: Üstelik o kadar pahalıdır ki bu, paranız yetmez. Yaşlı dev, iki küp altına ne dersin Keloğlan? diye sormuş. Bu öneri çok hoşuna gitmiş Keloğlan'ın. Nerede altınlar diye sormuş. Çok memnun kalan yaşlı dev: Biraz ötede, Çengir Vadisinin düzlük yerinde diye tarif etmiş, Bir yakut sandık var. Altınlar o sandığın içinde. Bize yasak oralara yaklaşmak. Ama senin için bir sakıncası yok. Git ve al! Buna aklı yatmış Keloğlan'ın, şöyle karşılık vermiş: Kılıcın ağırlığını azalttım. Özel bir duası var, onu okudum. Fakat zehir saçmasını engellemedim. Kılıcı şuraya bırakıyorum. Ben buradan tamamen uzaklaşıncaya kadar sakın dokunmayın. Çünkü, kokumu alır almaz zehir kusar,benden hatırlatması. Devler korkuyla karışık bir duyguyla, Hay hay emriniz olur Keloğlan, . hele yürü git sen demişler. Kılıcı yere bırakan Keloğlan el sallayarak çekip gitmiş. Çengir Vadisine varan Keloğlan, yakut sandığı bulmuş. Hemen omzuna alıp yola girmiş. Keyfinden de türkü söylermiş. Biz bakalım devlerin haline. Bir zaman sonra, kılıcı yerden almışlar, bir de bakmışlar ki ne zehir saçıyor ne de kesiyor. Kandırıldıklarını anlayan devler, bunu hazmedememiş. Bir insan yavrusunun oyununa gelmenin hırsıyla çileden çıkmışlar. Aralarından üç deve görev vermişler. Tutup Keloğlan'ı getirmelerini istemişler. Büyük bir intikam duygusu ile Keloğlan'ın peşine düşen devler, gitmiş, gitmiş, ama onu bulamamışlar. Yine devam etmişler, ama biri uçurumdan yuvarlanmış, biri yorgunluktan düşüp ölmüş. Üçüncüsü ise tek başına aramayı sürdürmüş. Keloğlan hala gidermiş. Islığını da hiç kesmezmiş. Bir ormanlıktan geçerken, bir tilki ile karşılaşmışlar. ikisi de birbirini çok sevmiş. Selamlaşmış, oturup iki laf etmişler. Tam bu sırada oturdukları yer titremeye başlamış. masalalemi.com Eyvah demiş tilki neler oluyor? Hemen, durumu . anlamış Keloğlan: Korkacak bir şey yok, bir dev bize doğru geliyor. Fakat böyle derken tilkiye güvenirmiş Keloğlan. Yoksa korkudan az kalsın düşüp bayılacakmış. Yer sarsılmaya, havada toz bulutları belirmeye, ağaçlar da sallanmaya başlamış. Dev giderek yaklaşıyormuş. Keloğlan'ın yüzü gözü sararmış. Tilki, acımış arkadaşına. Biraz önce, erkeklik havaları atmasına zaten inanmamışmış. Moral vermek istemiş: Buraların kıralı benim Keloğlan, dev tek başına değil ordusuyla gelse para etmez. Keloğlan sevinç içinde ellerini çırpmış, tilkiyi kulaklarından tutup sevmiş. Tilki hesapsız yardım eder mi? Devin sıcak nefesi alev alev yüzlerini yalamaya başlamış ama, hala tilkide bir hareket yokmuş. Keloğlan titremeye başlamış. Etme tilki kardeş demiş, kurbanın olayım, kurtar beni şu devin elinden. Ben seni kurtaracağım ama, sen de bana bir konuda yardımcı olacaksın. Anlaştık, değil mi? demiş tilki. Hiçbir şey düşünemiyormuş Keloğlan. O iş o kolay, hadi artık ne yapacaksan yap diye yalvarmış. Tilki, havalara bakmış, etrafı dikizlemiş ve öyle bir ulumuş ki yer gök inlemiş. Bir anda yüzlerce tilki etrafına toplanmış. Bu kadar tilkiyi birarada gören dev, korkusundan olduğu yere yıkılıp ölmüş. Tilki, yeniden ulumuş, yüzlerce tilki kaybolmuş. Keloğlan'ı bir düşünce almış, acaba tilki yakut sandığı ister miymiş? Tilki sitem etmiş, Hala ne istediğimi sormayacak mısın Keloğlan kardeş? Mahçup olan Keloğlan kuşkulu kuşkulu karşılık vermiş, Sıkıntıdan hep unuttum, buyur seni dinliyorum. Tilki anlatmış meramını: Şu ileride bir ev ar. Bu evin avlusunda öyle güzel bir tavuk gördüm ki hala unutamıyorum. Bembeyaz başı, altın gibi tüyleri var. Parıl parıl parlıyor. Kırmızı gagalarıyla rüyalarıma giriyor. Kaç defadır denedim, yakalayamadım. Kırk günden beri ortalıkta göremiyorum. Ne yap yap,bu tavuğu bana getir! Tilkinin isteğinin yakut sandık olmamasına çok sevinmiş Keloğlan. İstediğin buysa olmuş bil demiş hemen gitmiş. Araya sora, tavuğun sahibini bulmuş Keloğlan. Selam vermiş. Yakut sandığı yere bırakmış. Tavuğun sahibi sormuş, Nereden gelip nereye gidersin Keloğlan? Uzaklardan gelip uzaklara gidiyorum diye cevap vermiş Keloğlan. Az sonra, çok güzel bir kızın, elindeki ayran tası ile geldiğini görmüş. Çarpılmış, başı dönmüş. Bakakalmış kıza. Ayranı başına dikmiş, üstüne başına dökmüş. Hah demiş, Ben aradığımı bumdum, altın küpü ve şu güzel kız. Daha ne isterim ki diye düşünmüş, tavuğu söylemeyi unutmuş. Ev sahipleri Bu sandığın içinde ne var diye sormuş. Keloğlan altın var diye yanıtlamış. Adamın gözleri fal taşı gibi açılmış, bakışları sandıkta kalmış. Mutlaka sahip olmak istemiş. Keloğlan'ın aklı fikri kızdaymış. Tilki bekleye bekleye ağaç olmuş, sinirinden ulumuş. Bunu işiten tavuğun sahibi avucunu yala diye söylenmiş. Aaaa... vay be demiş Keloğlan. Ne var diye sormuş adam. Ne öyle ay, vay deyip durdun? Bir ses duydum; demiş Keloğlan, tilki sesiydi galiba. Asıl niyetini gizlemiş. Adamın sesi sertleşmiş: . Bıktım usandım bu pis düşmandan. Akşam sabah vurmak için bekliyorum, bir türlü denk getiremiyorum... Tavuğun, horozun çok mu? demiş Keloğlan. Hiçbiri umurumda değil diye konuşmuş adam, Yalnız beyaz başlı, kırmızı gagalı, altın tüylü bir tavuğum var ki. Tilkinin yüzünden kümeste ölecek. Görsen hele bir Keloğlan, dünyada bu kadar güzel tavuk yoktur. Sat bana diyen Keloğlan'a şöyle demiş adam: Olur ama pazarlıksız yumurta bile satılmaz. Keloğlan, ne istersin? demiş. Adam sandıkla değişelim demiş. Keloğlan, Çocuk mu kandırıyorsun? Hiçbir sandık altın bir tavuğa verilir mi be adam? Adam, Sen özelliklerini biliyor musun tavuğumun? Bilmeden konuşma demiş. Meraklanmış Keloğlan: Sahi mi, ne özellikleri varmış tavuğunuzun? Çok güzel gıdaklar diye cevap vermiş adam. Bir kahkaha atmış Keloğlan. Gıdaklamayan tavuk mu olur? Adam, İyi ama benimki güzel gıdaklama yarışmalarında hep birinci gelir, çok para kazandım... Bak sen sahiden pek hünerliymiş. Bir gıdaklasın da göreyim demiş Keloğlan. Adam başını sallamış: Şimdi olmaz. Keloğlan, Neden olmazmış demiş. Adam, tilki pusuda bekliyor, duymadın mı diye yanıtlamış. Doğru, peki zaten kümesten çıkaramıyorsun, sat gitsin baha uygun bir fiyata diye yeniden üstelemiş Keloğlan. Adam bu fikre bayılmış, öyle ya demiş içinden kümeste ölüp gidecek. Çetin bir pazarlık yapmışlar. İki kese altına anlaşmışlar. Tavukla birlikte sandığını da alıp yola koyulan Keloğlan, gidip tilkiyi bulmuş, tavuğu teslim etmiş. Çok teşekkür eden tilki, sevinçli sevinçli ormanlara doğru giderken Keloğlan da yakut sandığı omzunda köyün yolunu tutmuş. Keloğlan'ın bir sandık dolusu altınla geldiğini gören yaşlı anası, çok memnun olmuş, kucaklayıp bağrına basmış. Bir sürü de dualar etmiş. Keloğlan sandığı eve bırakmış. Anasına demiş ki, Ne istersin ana, söyle de ineyim pazara. Birkaç yiyecek almasını söylemiş anası Keloğlan'a. O da inmiş pazara. Doldurmuş çuvalları erzakla yüklemiş eşeğine. Bütün köylüler şaşırmış bu işe. Artık herkes kızını vermek için sıraya girmiş. Anası da çok sevinmiş ama Keloğlan, Beni dün fakirken hor görenlerin kızını almayacağım ana, benim gönlüm, kırmızı gagalı, beyaz başlı, altın tüylü tavuğun sahibinin kızında tez hemen istemeye git. Anası, giyinmiş, kuşanmış, araya sora kızın babasını bulmuş. Keloğlan'ın anasıyım, kızını istemeye geldim demiş. Adam kızının böyle zengin birisi tarafından istenmesine öyle sevinmiş ki, hiç naz etmemiş, vermiş. Hemen süslemiş, allamış pullamış, katmış kızını yaşlı kadının yanına. Bütün köyde herkese parmak ısırtan bir düğünle dünya evine girmiş Keloğlan. Çok mutlu bir ömür sürmüş karısı ve anasıyla.


Bir varmış, bir yokmuş. Tanrının kulu çokmuş. Çok demesi, çok yemesi günahmış. Vaktin birinde bir ananın bir kel oğlu varmış. Günlerden bir gün bu Keloğlan, anasına: Ana, gel şu bizim öküzü keselim, köylüyü davet edelim. Sonra da onlar bizi sırayla davet ederler. Bir gün birinde, öteki gün birinde, geçinir gideriz, demiş. Tek öküzlerini kesmişler, köylüyü yemeğe davet etmişler. Yemişler, içmişler, hoş geçmişler. Aradan bir gün geçmiş, Keloğlanla anası sıra yemeklerini beklerken, bunların etinden yiyen köylüler bir bir gelip Keloğlanın bacasından aşağı birer kürek hayvan gübresi döküp gitmişler. Keloğlan da ocak başında durur, yemek daveti yerine gökyüzünden dökülen bu kısmete bakarmış. Bir şaşmış, iki düşünmüş, sonunda davranıp gübreleri avluya taşımış, paçalarını sıvamış, saman dökmüş, basa basa çiğneyip yoğurmuş. Top top tezek yapıp dizmiş. Birkaç günde kurutmuş, çuvallara doldurmuş. Yüklenip götürmüş bir yolun başına bu çuvalları. Üstüne çıkıp bir hoşça oturmuş, beklemiş. O sırada yoldan ağır bir kervan kopup gelmiş. Kervancıbaşı, Keloğlanın önüne gelince atını durdurmuş. Keloğlanın üstüne çıkıp oturduğu çuvalların içindekileri merak etmiş. Ama Keloğlan bir türlü göstermiyor, hem de ne olduğunu söylemiyormuş. Bir vakit çekişmişler, laf dolandırıp, söz yarıştırmışlar. Lakin nafile. Keloğlanın ağzından bir araba dolusu tekerleme dökülmüş de, kervancıbaşının merakını sindirip bastıracak, hayra medar, derdine ilaç bir tek şey sızdırmamış. Sonunda kervancıbaşı hayvanlardaki yükleri indirip kumaş balyalarını vermiş, karşılığında Keloğlanın tezek çuvallarını yükleyip yürümüş. Keloğlan da bu kumaşları eşeğine yüklemiş, sürüp köyüne gelmiş. Hem yürüyor, hem de bağırarak: Aman, vay vay, hayvan gübresi, sığır mayısı bir para etti, bir para etti ki, pazarı altın pahasına gitti, diye durmadan söylenir, bir yandan da şıkır şıkır oynarmış. Bunu duyan komşuları hemen ahırlarına koşuşmuşlar, hemen hayvanların altından dumanları tüten gübreleri mendillerine, torbalarına doldurmuşlar, hemen çarşı boyuna koşmuşlar. Azıcık, sıcacık, ama tazecik, azıcık, sıcacık ama tazecik, diye mallarını överek satmaya başlamışlar. Adamın biri merak etmiş, mendili açıp içine bakmış. Bir de ne görsün! Hayvan gübresi! Adamın bağırmasıyla çarşı halkı bunların başına toplanmış, bir güzel sopa atmışlar ve çarşıdan kovalamışlar. Yeller esmiş, rüzgarlar üfürmüş, yağmurlar yağmış, seller akmış, günler akşama, akşamlar sabaha kavuşmuş, böylece aradan bir eyyam geçmiş. Bu Keloğlan kesip komşularına yedirdiği öküzün derisini alıp pazara satmaya götürmüş. Yolda bir köse görmüş, ona bu deriyi bir ölçek darıya satmış. Lakin bu kösenin evi uzakmış. Keloğlana öküz derisini evine kadar götürmesini söylemiş. Keloğlan, deriyi eşeğin terkisine atmış da, darı heybesini doldurmak için kösenin evine doğru yollanmış. Gelip kapıya dayanmış. Öküzümün derisini, kösenin bir ölçek darısına değiştim. Deriyi alacaksın, darıyı vereceksin! diye seslenmiş. Kösenin karısı da o sırada oturmuş, hovardasıyla yemek yiyormuş. Bu adamı hemen götürüp büyük bir küpün içine saklayıp üstünü örtmüş. Kapıyı Keloğlana açmış. Deriyi almış. Kadın evin altındaki ambarı açıp bu Keloğlana bir ölçek darı ölçüp vermiş. Ama bu Keloğlan heybesinin ağzını eğip yarısını yere dökmüş. Oturup teker teker toplayıp heybesine doldurmaya başlamış. Akşam olmuş, ortalık kararmış, köse eve gelmiş. Bakmış ki, bu Keloğlan ev altında, ocağın alaca ışığında hala eğilip kalkıyor, darı topluyor. Bir zaman beklemiş köse, karnı acıkmış. Bakmış Keloğlanın işi bitmiyor. Savuşturamayacağını anlayınca, Keloğlanı yemeğe buyur etmiş. Bunlar, Keloğlanla köse, karşılıklı bağdaş kurmuşlar. Kadın da önlerine bir tas imansız bulgur çorbası getirip koymuş. Beri yandan Keloğlanın aç eşeği yem torbasının boynuna asılmadığını görünce, başlamış anırmaya. Keloğlan kaşığı bırakıp dinlemeye, sinsi sinsi gülmeye başlamış. Köse buna: Nedir Keloğlan, eşeği durup dinliyorsun, hem de sırıtıyorsun? demiş. O da: Benim eşeğim her şeyi bilir. Ben de onun dediğini bir güzel anlarım. Dolapta bir tepsi börek dururken imansız bulgur çorbası içilir mi? diyor, demiş. Kadın çaresiz dolaptaki böreği çıkarıp getirmiş. Onu bir güzel yedikten sonra eşek bir daha anırmış. Böylece eşeğin her anırışında dolaptaki yemekleri çıkarıp yemişler, hoş geçmişler. Ocak başında keyif sürerken, hem de laf değirmeni çevirirken, eşek yine anırmış. Keloğlan da kulaklarım dikip dinlemiş, sonra da sırıtmış. Bu köse: Ne o Keloğlan, eşeği yine durup dinliyorsun, hem de sırıtıyorsun? Keloğlan ocakta kaynamakta olan bir kazan suyu kaldırıp küpün içine dökmüş. Kaynar su başından aşağıya dökülünce küpün içindeki hovarda sırtarıp kalmış. Keloğlan, küpü devirip hovardayı dışarı çıkarınca, köse karısını boşamış. Keloğlan, eşeğine binip tam giderken, bu köse eşeğine alıcı olmuş. Bir vakit çekişmişler. Pazarlığa girişmişler, laf dolandırıp söz yarıştırmışlar, sonunda anlaşmışlar. Köse varını yoğunu Keloğlana vermiş, üstelik bir de eşek bağışlamış. Keloğlan, köşede sırtarıp kalmış hovardayı eşeğe yüklemiş, deh, çüş diyerek yürümüş. Yolda giderken bir katır kervanına rastlamış. Katırlardan biri bunun eşeğine çarpınca, üstündeki ölüyü bayırdan aşağı teker meker yuvarlamış. Keloğlan da zaten bunu gözlermiş: Ah babacığım, vah babacığım. Dünyasına doymadan giden hovarda babacığım! Babamı öldürdünüz, kanına kan, canına can istiyorum, diye bağırıp ağlamaya girişmiş ki, yer gök böğürtüsüne dönermiş. Kervancı ürkmüş, korkmuş, hem de iyice yılmış. On katır yükü bağışlamış. Keloğlan hala yırtınır, yeri göğü inletirmiş. Beş daha vermiş, yine olmamış. Sonunda bütün kervanı bağışlamış da, yakasını anca sıyırmış, masalalemi.com savuşmuş. Keloğlan katır kervanının önüne geçmiş, eşeğine binmiş, köyüne gitmiş. Hem yürür, hem de bağırırmış: Aman, vay vay, kart öküzün derisi bir para etti, bir para etti ki, pazarı altın pahasına gitti, diye durmadan söylenir, bir yandan da şıkır şıkır oynar gidermiş. Bunu duyan komşuları hemen ahırlarına koşuşmuşlar, hemen öküzlerini bir iki demeyip kesip boğazlamışlar. Derilerini yüzüp sırtlamışlar, hemen çarşı boyuna koşmuşlar. Orası burası derken dönüp dolaşmışlar, lakin hiçbiri satamamış. Akşam olup herkes ortalıktan çekilince, bunlar da sırtlarında ıslak öküz derileriyle ortada kalınca, başlarına gelen işi anlamışlar. Kavil karar bağlamışlar, Keloğlanı öldürmeye yemin etmişler. Dönüp gelmişler köylerine. Bir cuma günü Keloğlanı bir takrip yakalayıp bir çuvala koyup bağlamışlar. Sürüyüp bir dere kenarına getirmişler. Tam sallayıp atacakları sırada içlerinden birisi: Aman cuma vaktidir. Namazdan önce atmayalım günah olur. Şu çalının dibine bırakalım, Namazdan sonra gelir atarız, demiş. Hepsi de bunu kabul edip cuma namazına gitmişler. Onlar abdeste soyunup namaza dursunlar, derenin kenarına bir çoban sürüsünü güderek gelmiş. Keloğlan ayak seslerinden, hem de çobanın ırlamalarından bunu sezmiş de: Çoban, hele çoban! diye bağırmış. Çoban da gelmiş, bunu çalı dibinde bulmuş. Çuvalın bağını çözmüş çıkarmış. Bu Keloğlan bir yandan ağlar, bir yandan sızlanırmış: Ah başıma gelenler, vah başıma gelenler. Beni padişahın kızına vereceklerdi. Ama istemiyorum. Gel sen benim yerime şu çuvala gir de, padişahın kızıyla evlen, demiş. Dağın bayırın saf çobanı buna bir güzel inanmış. Çuvalın içine girmiş. Keloğlan da ağzını pek bağlayıp çalının dibine yatırmış. Namaz sonunda köylüler çıkıp gelmişler. Çuvala yapışıp başlamışlar dereye doğru sallamaya... Çoban da bir yandan seslenirmiş: Aman beni suya salmayın, padişahın kızıyla evleniyorum, der dururmuş. Köylüler bu laflara, hem de manasız sözlere büsbütün kızmışlar, zavallı çobanı hoplatıp suya fırlatmışlar. Keloğlan, sürüyü güde güde, türkü çağıra çağıra, akşama doğru köye varmış: Aman, vay vay, suyun altında bir davar var, bir davar var. Ne iyi eylediniz de beni oraya attınız. Bunları sürüp çıkarıp getirdim, diye durmadan söylenir, bir yandan da şıkır şıkır oynarmış. Bunu duyan komşuları birbiri peşinden koşmuş, dereye atlamış. Zavallı bir dul kadının da bir tek oğulcağızı varmış. Anası buna: Oğul git, bir davar da sen al gel, demiş. Bu çocuk, güzel bir davar seçeyim diye derenin en derin yerine atlamış. Bakmış ki boğulacak, başlamış: Gılk gılk, gılk gılk! diye bağırmaya. Anası da yukarıda durmuş: Aman oğlum kırk tane istemem. Bir tane yeter, der dururmuş. Böylece o çocuk da gılk gılk diye diye boğulup gitmiş. Böylece köyün bütün erkekleri boğulmuş. Karıları da dul kalmış. Onlar ermiş muratlarına, darısı bizim başımıza. Tahir Alangu, Keloğlan Masalları


Bir varmış, bir yokmuş. Hangi hayvanın yanında bulunsa, o hayvana şans getirdiğine inanan ve bununla övünen bir uğur böceği varmış. Neredeyse, ormandaki bütün hayvanlar da buna inanırmış. Ve çoğu bununla ilgili bir anısını anlatırmış. Yalnız bu durumdan bir tek karınca rahatsız oluyormuş. Hiçbir şeyin şansla ilgili olmadığını düşünürmüş bu karınca. Uğur böceği de bunu bildiğinden, karıncayı pek sevmezmiş ve onun fikirlerine hep karşı çıkarmış. Karıncaya her defasında: Yanında bir uğur böceği varsa şanslısın; yoksa, başın beladaysa, hiçbir şey yapamazsın, der, dururmuş. Karınca da ona cevap verirmiş: Beladan uzak durur ve çalışırsan hayatın hep yolunda olur. O zaman senin dediğin o şansa da gerek kalmaz. Uğur böceği uğurlu olduğunu ispat etmeye karar verir Bir gün karıncaya kendisinin çok uğurlu olduğunu ispatlamak için, onu örümceğin yuvasına davet etmiş uğur böceği. Örümcek ağının olduğu yere gelmişler. Uğur böceği, karıncaya dönüp: Ben birazdan kendimi ağa atacağım. Sen hiçbir şekilde bana karışmayacaksın. Bu örümcek ağını her tarafıma yapıştıracağım. Örümcek şimdi yok; ama gelene kadar ben o ağdan şansımla kurtulmuş olacağım. Bunu yaptıktan sonra sen de herkesin önünde bana inandığını söyleyeceksin. Anlaştık mı, demiş. Karınca ise: Bak seni uyarıyorum. Oradan kurtulamazsın, sonra da örümcek seni yer. Düşünmeden hareket ediyorsun, demiş. Uğur böceği teklifinden vazgeçmemiş, tekrar etmiş söylediklerini. Karınca istemeyerek de olsa: Tamam, demiş bu sefer. masalsitesi.com Ama içten içe korkmuş uğur böceğine bir şey olacak diye. Uğur böceği kendini ağa iyice yapıştırmış. Bu arada karınca saklanmış ve olacakları gizlice seyretmek istemiş. Beklemeye başlamışlar. Sessiz ve korkutucu bir beklemeden sonra uğur böceği ağdan kurtulmak için çırpınmaya başlamış. Ne yapsa olmamış. Ne gelen var ne giden. Karınca kardeş, ben burdan kurtulamayacağım galiba. Ne olur, sen yardım et, diyerek karıncaya yalvarmış. Karınca: -Şimdi benim sözüme geldin mi? Seni kurtaracağım. Ama sen de bundan sonra kendini beğenmişlik yapmayacaksın ve burada olanları unutmayacaksın. Anladın mı? Anladım karınca kardeş, hem de çok iyi anladım. -Benim şimdi yapacağıma şans denmez, yardım denir. Uğur böceğini, çağırdığı karıncalarla ve onların getirdiği suyla kurtarmış. Uğur böceği bir daha kendini beğenmişlik yapmamış ve karıncanın yanında olup ona hep yardım etmiş. Böylece çok iyi dost olmuşlar.


Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde. Develer tellal iken, koyunlar berber iken, Büyük, güzel bir ülkede iyi bir kral yaşarmış. Kralın ikiz oğulları varmış. Bu kardeşler ikizmiş; ama ne yüzleri, ne de huyları birbirine benzermiş. İkisi de güzelmiş güzel olmasına ama biri iyi huylu ve çok kibarmış. Diğeri ise kaba saba ne dediğini bilmeyen biriymiş. Saraydakiler birine Kibar Prens, diğerine Kaba Prens derlermiş. Günlerden bir gün kral; Ben yaşlandım, artık yerime oğullarımdan biri geçsin, demiş. Ardından da; İkiz oldukları için haksızlık olmasın. Sınav yapalım, kim kazanırsa o kral olsun, demiş. Oğullarını çağırmış. Sizlere sınav yapacağım. Kazanan kral olacak. İlk göreviniz şu: Sarayın balkonuna çıkarak, birinci gün biriniz, ikinci gün diğeriniz halka çağrıda bulunacaksınız. Kimin çağrısına daha çok gelen olursa o, çok seviliyor demektir, o kazanacak. Önce Kibar Prens çıkmış sarayın balkonuna. Rica ederek çağırmış halkı. Duyan, duymayana söylemiş ve bütün halk sevgili prensin ricasına koşmuş. Prens geldikleri için halka teşekkür etmeyi de unutmamış. Ertesi gün Kaba Prens çıkmış sarayın balkonuna ve emrederek Herkes buraya toplansın. diye bağırmış. Birkaç meraklıdan başka kimse gelmemiş. Sınavın ilk bölümünü Kibar Prens kazanmış. Kral ikinci sınavı şöyle açıklamış: Ormanda bir ağacın altında kıymetli taşlar, altınlar, elmaslar gömülü. Büyük bir ayı da taşların üstünde yaşıyor ve kimseyi yaklaştırmıyor. Kim altınlardan, elmaslardan alıp gelebilirse sınavı o kazanır. Önce yola Kaba Prens çıkmış. Ormana geldiğinde ayı ağacın altında yatıyormuş. Ayıya yaklaşmış, havaya ateş etmiş. Ayı hiç aldırış etmeyince koca bir sopayla ayıyı kaldırmaya çalışmış. Bir gün boyunca uğraşmış. Fakat ayıyı yerinden kımıldatamamış ve elleri bomboş geri dönmüş. Sıra Kibar Prens'e gelmiş. Giderken ayıya bir sepet armut götürmüş. Nazikçe ayıya selam vererek hediyesini önüne koymuş. Ayı kendisiyle konuşan bu güler yüzlü adamı çok sevmiş. Kibar Prens, ona neden altınlardan alması gerektiğini anlatmış. Ayı sessizce yerinden kalkmış. Prens altınlardan, elmaslardan bir avuç alırken ayıya teşekkür etmeyi de unutmamış. İkinci sınavı da Kibar Prens kazanmış. Kral üçüncü sınavı da şöyle açıklamış: Komşu ülkenin kralının güzeller güzeli iki kızı var. Gidin kızları isteyin, kim daha önce prenseslerden birini alır gelirse evlenecek ve kral o olacak. Kaba Prens hemen yola çıkmış, saraya önce o varmış. Varmış varmasına da kral yüzüne bile bakmamış. Çünkü daha önce o kral onların sarayına gittiğinde Kaba Prens, ona Hoş geldiniz! bile dememiş. Hiç ilgilenmemiş onunla. Kral da ona aynı hareketi yapmış. Kızını isteyince de; Benim sana verecek kızım yok, demiş. Kaba Prens ısrar etmiş, tehdit etmiş, ama faydası olmamış. Kral onu ülkesinden kovdurtmuş. Kibar Prens varmış saraya. Kral, onu kapıda karşılamış, çok ilgilenmiş. Kızını isteyince şöyle demiş: Kızımın senin gibi iyi ve kibar bir insanla evlenmesinden çok memnun olurum. Kızını çağırmış. Dünyalar güzeli bir kız gelmiş. Prens kıza hayran olmuş. Kral; Sen kızımı götür, biz düğün için arkadan geliriz, demiş. Prens ve prenses yola çıkmışlar. Halk yollarda onları bekliyormuş. Kibar Prens üç sınavı da kazanmış. Günlerce süren büyük bir düğünle evlenmiş. Kibar Prens ülkeye kral olmuş. Yıllarca ülkeyi huzur içinde yönetmiş. Kaba Prens'e ise kardeşinin yönettiği ülkede tembel tembel oturmak düşmüş. Can sıkıntısından her gün biraz daha kabalaşmış. Zaman içinde etrafında onu seven bir kişi bile kalmamış. Sema Maraşlı


Vakti zamanında, memleketin birinde, kendini beğenmiş, kibirli mi kibirli, bilgin bir adam varmış. Bu dünyada benden fazla okuyan, benden fazla bilgili bir kimse yok. diye övünüp duruyormuş. Günlerden bir gün sihirli aynasının karşısına geçip: Ayna, ayna! Söyle bana, bu dünyada benden daha bilgili, benden daha büyük bir insan var mı? diye sormuş. Kibirli bilginin beklediğinin aksine, aynada bambaşka bir görüntü yansımış. Ayna: Elbette senden daha bilgili ve senden daha üstün biri var. İşte şu gördüğün insan, gerçek bir bilgin ve üstün bir kişidir. Kibirli adam, öfke ve hırsından deliye dönmüş. Benden daha bilgili ve benden daha üstün kimse olmamalı. Daha çok okumalı, daha çok öğrenmeli! deyip tekrar kitaplarının arasına dönmüş. Aradan epeyce bir zaman geçmiş. Bu arada bizim kibirli bilgin sürekli yeni bilgiler öğrenmiş. Artık bu bilgiyle beni kimse geçemez. deyip aynanın karşısına geçmiş: Ayna, ayna! Söyle bana, bu dünyada benden daha bilgili, benden daha büyük bir insan var mı? diye sormuş. Ama, yine beklediğinin aksine aynada başka biri belirmiş. Öfkesinden neredeyse gözleri dışarı fırlayacakmış. Tekrar kitaplarının arasında kaybolmuş, iki yıl daha çalışmış. Yeterli bilgiye ulaştığını hissedince aynanın karşısına geçip: Ayna, ayna! Söyle bana, bu dünyada benden daha bilgili, benden daha büyük bir insan var mı? diye sormuş. Ama bir türlü beklediği cevabı alamamış. Üzgün bir şekilde tekrar kitaplarının arasına dönmüş. Ben bir yerde yanlışlık yapıyorum, ama nerede? diye düşünüp taşınırken, birden aklına parlak bir fikir gelmiş. Gidip aynadaki bilgili ve üstün adamı bulayım ve ondan hiç kimsenin bilmediklerini öğreneyim. diye aynanın karşısına geçmiş: Ayna, ayna! Söyle bana, bu dünyanın en bilgili insanı kim, hemen göster bana! demiş. Aynada yavaş yavaş bir gölge belirmiş, belirmiş... Bir de bakmış ki aynada kendi görüntüsü var. Şaşkınlıktan ağzı bir karış açık kalmış. Ayna: Gerçek bilgi, bilmediğini bilmendir. Sen daha önce de bilgi yüklüydün, ama bilge değildin. Ne zamanki kibrini bir tarafa bırakıp, tevazuyu aldın; kendinden büyüklerin olduğunun farkına vardın; tıpkı meyve veren ağaçlar gibi, meyven arttıkça dallarını yere eğdin, işte bu tevazunla bu makama ulaştın. demiş. Bilgi, büyük adamı alçakgönüllü yapar; normal adamı şaşırtır; küçük adamı ise kibirlendirir.Brigitte


Bir yılbaşı gecesiydi. Dondurucu, buz bir soğuk vardı. Yoldan geçenler paltolarının yakasını kaldırmışlar, atkılarına bürünmüşler, hızlı hızlı yürüyorlardı. Kimi evine geç kalmış, acele ediyor, kimi bir eğlence yerine gidiyordu. Çocuklar koşuyorlar, birbirlerine kartopu atıyorlardı. Gecenin zevkini en çok onlar çıkarıyorlardı. Kahkahalarla gülüyorlar, sevinçle haykırıyorlardı. Yalnız bir çocuk vardı ki gelip geçenler onun farkında değillerdi. Ufak bir kız çocuğu. Başı açık, elbisesi yama içinde, yoksul bir kızcağız. Bir kapının önüne büzülmüş, çıplak ayaklarını altına almıştı. Soğuktan morarmış tir tir titriyordu. Üzerinde oturduğu taş basamakta buz gibiydi. Yavrucağız da sanki donmuş, bir buz parçası kesilmişti. Geniş bir mukavva kutunun içine sıralanmış kibrit kutularına bakarken gözleri yaşarıyordu. Evet, bu bir kibritçi kızdı. O gün bir tek kutu kibrit bile satamamıştı. Satsa, bir kaç kuruş para kazansa, kalkıp evine gider, annesiyle birlikte hiç olmazsa bir kase sıcak çorba içerdi. Gidemiyordu, çünkü o gün hiç kibrit satamadığını annesine söylemekten çekiniyordu. Soğuktan, üzüntüsünden titreyen kısık, incecik sesiyle Kibrit var, kibrit diye bağırıyordu. Sokaktan geçenlerin hiçbiri başını çevirip bakmıyordu... Ah hiç olmazsa ayaklarında terlikleri olsaydı! Biraz önce, sokak sokak dolaşırken, hızla geçen bir arabanın önünden kaçmış, kaçarken terlikleri ayağından fırlamıştı. Karşı kaldırıma geçtikten sonra, dönüp bakmış hınzır bir çocuğun terlikleri kapıp kaçtığını görmüştü. Arkasından seslenmişti ama, çocuk alaylı alaylı seslenerek koşa koşa uzaklaşmıştı. Kibritçi kız bunun üzerine bir kapının girintisine sığınmış, oracığa kıvrılıp oturmuştu. Parmakları donmuş, sızlamaya başlamıştı. Kızcağız bu acıya dayanamadı, kutulardan birini açıp bir kibrit çıkardı. Parmakları uyuşmuştu, kibrit çöpünü elinde güçlükle tutuyordu. Eli titreye titreye çöpü duvara sürttü. Kibrit birden alev aldı; tatlı, yumuşacık, turuncu bir alev. Zavallı kız, kibriti bir elinden öbür eline geçirerek, parmaklarını ısıttı. İçi de ısınmıştı. Sanki gürül gürül yanan bir ocağın karşısındaydı. Gözleri aleve dikilmiş, düşlere dalmıştı. Güzel bir odada, büyük bir ocağın karşısında oturuyordu. Arkasında kalın bir yünlü hırka, ayaklarında kürklü terlikler vardı. Isınmış, terlemeye bile başlamıştı... Derken kibrit sönüverdi. Kibritin sönmesiyle, o tatlı düşlerde sona ermişti. Kızcağızın parmakları yeniden donmaya, sızlamaya başlamıştı. Bir kibrit daha yaktı. Bu sırada soğuk bir rüzgar esti. Kız kibrit sönmesin diye, duvardan yana döndü. Öbür elini aleve siper etti. Aleve bakarken, karşısındaki duvar sanki eridi, birden açıldı, içerisi göründü. İçeride geniş bir oda vardı. Kar gibi bembeyaz örtü yayılmış bir masanın üzerine tabak tabak yiyecekler dizilmişti. Sofrada gümüş şamdanlar yanıyor, odayı gündüz gibi aydınlatıyordu. Kızcağızın gözleri sofranın ortasında, büyük bir tabağa konulmuş, nar gibi kıpkırmızı hindi kızartmasına dikilmişti. Ağzı sulandı. Elini oraya doğru uzattı. Kibrit yana yana sonuna gelmişti, parmağını yakıyordu. Kızcağız çöpü yere atıverdi. Atmasıyla birlikte, yılbaşı sofrası siliniverdi, gözlerinin önüne taş duvar yeniden dikildi. Üçüncü kibrit daha fazla düşler yarattı. Bir yaz gecesi... Kibritçi Kız kırda bir ağacın altına oturmuş, yıldızlara bakıyor. Gece olduğu halde hava sıcak. Altındaki toprak, gündüz güneşten ısınmış, fırın gibi yanıyor... Küçük kız gözlerini yıldızlardan ayıramıyordu. Uzaktan uzağa gece kuşları ötüyor, kurbağalar bağrışıyordu. Derken bir yıldız kaydı, gökyüzüne geniş bir yay çizerek uzaklaştı, söndü. Kızcağız: 'işte, biri daha öldü' diye mırıldandı. Bir gün, ninesi söylemişti: Her yıldız düştükçe yeryüzünden biri ölürmüş... Ninesini bir daha görebilmek için bir kibrit daha çaktı. Soğuktan kaskatı kesilmiş, beyni durmuştu. O şimdi sokak ortasında olduğunu unutmuş, düşler dünyasına dalmıştı. Kibritin alevinde yine ninesini görüyor, onun sesini işitir gibi oluyordu. İşte ninesi geliyordu. Lapa lapa yağan karların arasından bir melek gibi iniyordu... Geldi, geldi...Kollarını açtı, torununu kucakladı, aldı göklere doğru götürdü... Ertesi sabah, yoldan geçenler, bir evin basamağında donmuş kalmış kızcağızın bedenini buldular. Yanı başında bir sürü boş kibrit kutusu vardı. Zavallı kız ısınmak için bütün kibritlerini yakmış dediler... Bu kibritlerin alevinde onun ne düşler gördüğünü bilemezlerdi ki.


Bir zamanlar küçük bir kız varmış. Annesi ona üzerinde kırmızı başlığı olan bir pelerin almış. Kız bu pelerini çok seviyormuş ve nereye gitse onu giyiyormuş. Bu nedenle de herkes ona Kırmızı Başlıklı Kız diyormuş. Bir gün Kırmızı Başlıklı Kız! diye seslenmiş kızın annesi. Büyükannen hala hasta. Hadi giyin de, ona yaptığım şu çöreği götür. Kırmızı Başlıklı Kız da elbisesini giymiş, üzerine kırmızı başlıklı pelerinini geçirmiş, başlığı çenesinin altında sıkıca bağlamış ve yola çıkmış. Tavşan Ormanı'ndaki yoldan ayrılma sakın! diye seslenmiş annesi arkasından. Ayrılmam anne, demiş Kırmızı Başlıklı Kız. Tam ormana girmiş, birkaç adım atmış ki, çalılıkların arasından bir ses duymuş. Yola birden bir kurt fırlamış. Kırmızı Başlıklı Kız korkusundan az kalsın elindeki sepeti düşürüyormuş. Fakat kurt hiç de öyle düşmanca görünmüyormuş. Nereye böyle küçük kız? diye sormuş kurt. Büyükanneme gidiyorum, demiş Kırmızı Başlıklı Kız. Tavşan Ormanı'nın sonundaki ilk ev. Büyükannemin sağlığı pek iyi değil. Bu arada adım 'küçük kız' değil, 'Kırmızı Başlıklı Kız.' Özür dilerim, demiş kurt. Bilmiyordum. Bak sana ne diyeceğim. Ben bir koşu gidip Büyükannene senin yolda olduğunu haber vereyim. Yalnız sakın yolda oyalanayım falan deme, olur mu? Başına bir şey gelmesini istemeyiz, öyle değil mi? Kurt oradan hemen sıvışmış! Çünkü yakınlarda bir oduncu dolaşıyormuş. Eğer kızı hemen orada yerse, oduncunun kızın yardımına koşacağını biliyormuş. Kırmızı başlıklı Kız, çiçek toplayarak, kelebeklerin peşinden koşarak, kuş seslerini dinleyerek yolda ağır ağır ilerlerken kurt kestirmeden Büyükanne'nin evine varmış, kapıyı çalmış. Kim o? diye seslenmiş içeriden yaşlı kadın. Kurt sesini değiştirerek, Benim, Kırmızı Başlıklı Kız, demiş. Çayın yanında yemen için sana çörek getirdim. Kapı açık güzelim, diye seslenmiş Büyükanne. Kurt hemen içeri dalmış. Öyle açmış ki! Günlerdir hiçbir şey yememiş. Bu yüzden Büyükanneyi çiğnemeden bir lokmada yutuvermiş. Biraz sonra Kırmızı Başlıklı Kız Büyükannenin kapısını çalmış. Kim o? diye seslenmiş kurt yumuşak bir sesle. Benim, Kırmızı Başlıklı Kız. Kapı açık güzelim, diye seslenmiş kurt. İçeri girebilirsin. Kırmızı Başlıklı Kız bir an için tereddüt etmiş. 'Büyükannemin sesi ne kadar da garip böyle?' diye düşünmüş. Sonra büyükannesinin hasta olduğu gelmiş aklına ve kapının mandalını kaldırıp açarak içeri girmiş. Kurt, Büyükanne'nin geceliğini giymiş, onun başlığını ve gözlüğünü takmış yatakta yatıyormuş. Yorganı boğazına kadar çekmiş, içerisi karanlık olsun ve suratı fark edilmesin diye de perdeleri iyice kapamış. Elindekileri oraya bırak da yanıma gel canım, demiş kurt. Kırmızı Başlıklı Kız çöreği yatağın yanındaki küçük masanın üzerine koymuş, ama hemen kurdun yanına gitmemiş. Çünkü Büyükannesi bir tuhaf görünüyormuş. Kolların neden bu kadar büyük Büyükanne? Seni daha iyi kucaklamak için! demiş kurt. Kulakların neden büyük, peki? Seni daha iyi duyabilmek için! demiş kurt. Gözlerin neden kocaman, peki? Seni daha iyi görebilmek için, demiş kurt. Dişlerin neden sivri peki? Seni daha iyi yiyebilmek için, demiş kurt. Bunu söyledikten sonra kurt artık daha fazla kendine engel olamamış ve yorganı bir tarafa atarak yataktan fırladığı gibi Kırmızı Başlıklı Kız'ı bir lokmada yutuvermiş. Sonra da karnı doyduğu için keyfi yerine gelmiş ve uykuya dalmış. Ama ne var ki kurt çok kötü horluyormuş. Evin önünden geçen bir avcı onun horultularını duymuş. Büyükanne'ye kötü bir şey mi oldu acaba, diyerek kulübeden içeri girmiş. İçeri girer girmez de orada neler olduğunu hemen anlamış. Aylardır senin peşindeyim pis yaratık, diye bağırmış avcı ve kurdun kafasına elindeki baltanın sapıyla vurmuş. Sonra da önce Kırmızı Başlıklı Kız'ı, sonra da Büyükanne'yi dikkatle kurdun içinden çıkarmış. İkisi de sapasağlammış. Büyükanne, Kırmızı Başlıklı Kız'ın ona getirdiği çöreği afiyetle yemiş. Kırmızı Başlıklı Kız büyükannesine bir daha hiçbir kurdun sözüne kanmayacağına dair söz vermiş. Eve dönerken tavşanların saklandıkları yerlerden çıktıklarını görmüş. Tavşan Ormanı yine eskisi gibi tavşanlarla dolu bir orman haline gelmiş.


Kızılderili Prenses Pocahontas ve John Smith Masalı Yıllar önce üç gemi şimdiki Amerika'nın kıyılarına indi. Yaklaşık 100 erkek yeni bir hayata başlamak için adım attı. Adaya yeni gelen bu insanlar bir kale inşa etti. Yeni kasabalarına Jamestown adını verdiler. Ama o topraklarda yaşayan sadece onlar değildi. Kıyıdan iç kesimlere doğru gidildiğinde büyük ormanda Kızılderili kabileleri yaşıyordu. 30'dan fazla kabile bir şef tarafından yönetiliyordu. Bu şefin adı Powhatan'dı. Şef Powhatan'ın gözcüleri ona kıyıya yeni adamların indiğini ve kıyıya doğru bir kale inşa ettiklerini söylediler. Ayrıca bu yeni gelen adamların daha önce kimsenin duymadığı sözcüklerle konuştuğunu da eklediler. Kıyafetleri de kabilede yaşayan insanlardan farklıydı. Powhatan bunların hepsini biliyordu. Onları geldiklerinden beri izlemişti. Bilmediği ve en çok da bilmek istediği şey, bunların nereden geldiğiydi? Neden buradaydılar? Ve onların Şefi olmak nasıl olurdu? Gözcüleri ona başka haberler de söylediler, bu çok tuhaftı. Kalenin çevresine hiçbir ekin ekilmemişti. Kalenin yakınında kano yoktu, adamlar balık tutmak için nehir kenarında bile değillerdi. Avlanmak için ormana da gitmemişlerdi. Powhatan, Bu adamlar bitki dikmeyi, kanoya binmeyi, balık tutmayı veya avlanmayı bilmiyorlar. Onların şefi olmak düşündüğümden daha kolay olacak. dedi. Powhatan kızı Pocahontas'ın yanına gitti. Kızına, Onlara yiyecek getireceğiz. Biz olmadan, açlıktan ölecekler. Böylece bende onları yöneteceğim! dedi. Pocahontas,: Baba seninle gelmeme izin ver! Ben de kaleyi görmek istiyorum. dedi. Babası, Hayır! Burada yapacak işleriniz var. dedi. Ancak Pocahontas'ın ısrarı üzerine babası onu kıramadı. Sonunda Pocahontas için bir macera çıktı! Kabiledeki kişiler, şef ve Pocahontas mısır, fasulye ve kabak sepetlerini alıp birlikte kaleye gittiler. Oraya vardıklarında adamlar kaleden çıktılar. Birbirlerinin dillerini anlamıyorlardı ancak konuşmadan da anlaşmanın bir yolunu buldular. Pocahontas ondan biraz büyük olan birkaç erkekle tanıştı. Çok geçmeden Pocahontas'a nasıl etiket ve top oynanacağını gösterdiler. Bir süre sonra Powhatan, Pocahontas! Gitme zamanı. dedi. Sonraki zamanlarda Pocahontas, diğerleriyle birlikte kaleye geri döndü. Yanlarında mısır, kabak ve fasulye getirip kaledeki adamlara yardım ettiler. Pocahontas yeni arkadaşlarının isimlerini öğrendi John, James, Richard ve Samuel. Onlarda Pocahontas'ın adını öğrendiler. Aradan zaman geçtikçe yağmur durdu. Tarlalardaki mısırlar, asmadaki kabak ve fasulye kurudu. Powhatan, Artık kaleye yiyecek götüremeyiz. Halkımızın kışı atlatabilmesi için sahip olduğumuz her şeyi kurtarmamız gerekiyor. Kaleye gidip onlara söylemeliyiz. dedi. Kaledeki adamlar haberi duyunca sinirlendiler. Silahlarla dışarı çıkıp gökyüzüne doğru ateş ettiler. Powhatan da sinirlendi, Sizi uyarıyorum, beyaz adamlar! Köyümüzün yakınından geçmeyin! Eğer yaparsanız, pişman olursunuz! diye bağırdı. Adamlar Powhatan'ın ne dediğini anlayamadılar. Ama suratlarından artık arkadaş olmadıklarını anlayabiliyorlardı. Kısa bir süre sonra, John Smith yiyecek aramak için ormana gitti. Powhatan köyüne yakındı. Powhatan'ın kardeşi ve kabilenin bir kısmı onun geçtiğini gördü. Bir anda üzerine atladılar. John Smith'i tuttular ve onu Powhatan'ın köyüne geri götürdüler. Powhatan, Kaledeki tüm insanların şefi olacağım. dedi. O kış, John Smith köyü terk edemedi. Ancak John'a çok iyi davrandılar. Onu önceden tanıyan Pocahontas, onunla vakit geçirdi. Günden güne, birbirlerinin dillerini öğrenmeye başladılar. Karlar eridiğinde, Powhatan'ın köyü festival için hazırlanmaya başladı. Powhatan, John Smith'i evine çağırdı. Festival yakında olacak dedi. Ne festivali? dedi John Smith. Halkınızın halkıma katıldığını simgelemek için yapılan bir festival olacak. Sizlerin de şefi olacağım. dedi. Bu asla olmayacak! diye bağırdı John Smith. Powhatan, genç adamın ne dediğini anlayamıyordu. Ama Şef, John Smith'in kızgın olduğunu görebiliyordu. Halkınızın başka seçeneği yok! Kabileme katılmayacaksan, ölmelisin! dedi Powhatan. Powhatan'ın iki adamı John Smith'i yakaladı ve başını bir kayaya bastırdı. Onu öldüreceklerdi! Ama bu esnada Pocahontas aniden ayağa kalktı, Hayır diye bağırdı ve onu kurtarmak için yanında durdu. Powhatan biraz düşünüp Haklısın. Bu insanları incitmekten bir hayır gelmez. dedi. John Smith'i serbest bıraktı. Pocahontas ve John Smith birbirlerinden hoşlanıyordu. Bir zaman sonra evlenmeye karar verdiler. Onların evlilikleri Powhatan'ın kabilesi ve kaledeki adamların barış içinde yaşamasına vesile oldu. Bu masal orijinal hikayeden farklı olarak çocuklar için uyarlanmıştır. masalalemi.com


Bundan çoook uzun zaman önce, bir ormanda yalnız bir köpek yaşarmış. Yalnız olduğu için de çok korkarmış. Ormanda kendine cesur bir arkadaş aramak için dolaşmaya başlamış. Bu sırada çalılıkların arasında oynayan tavşanla karşılaşmış. Tavşana: Tavşan kardeş, gel birlikte yaşayalım. Hem ikimiz birlikte olursak daha az korkarız. demiş. Tavşan, bu yabancının teklifini kabul etmiş ve böylece birlikte yaşamaya başlamışlar. Akşam olunca yatıp uyumuşlar. Gece yarısı bir tıkırtı duyan köpek havlamaya başlamış. Tavşan: Aman köpek kardeş, sus! Böyle havlayıp durma. Sonra kurtlar duyarda bizi gelip yer. demiş. Köpek: Anlaşılan kurt çok cesur bir hayvanmış. En iyisi onunla dost olayım. diye düşünüp, tavşanı terk etmiş. Kurdun yanına gelip: Kurt kardeş, gel birlikte yaşayalım. Böylece daha güçlü oluruz. demiş. Kurt, köpeğin bu teklifini kabul etmiş ve birlikte yaşamaya başlamışlar. Akşam olunca yatıp uyumuşlar. Yine bir tıkırtı duyan köpek başlamış havlamaya. Kurt hemen: Aman sus köpek kardeş! Sonra ayı duyarda bizi gelir yer. demiş. Köpek, kurdun da ödlek olduğunu anlayınca hayal kırıklığına uğramış. Demek ki ayı daha cesur biri, gidip onunla dost olayım. diye kurdu terk etmiş. Sonunda, elindeki iri armutları şapur şupur yiyen ayıyı görmüş. Ayı kardeş! Gel seninle birlikte yaşayalım. Böylece daha güçlü oluruz. demiş. Ayı, köpeğin bu teklifini neden olmasın diyerek kabul etmiş ve birlikte yaşamaya başlamışlar. Akşam olunca yatıp uyumuşlar. Gece yarısı köpek yine havlamaya başlamış. Ayı hemen: Aman köpek kardeş sus! Sonra insanlar bizi duyarsa gelir bizi öldürür. demiş. Köpek, Allah Allah! Koskoca ayı, insanlardan korktuğuna göre, en iyisi onunla dost olayım. diye düşünüp ayıyı da terk etmiş ve ormanda insanoğlunu aramaya başlamış. Ormanda dolaşırken, elinde baltasıyla bir oduncu görmüş. Ey insanoğlu! Seninle birlikte yaşayabilir miyiz? diye sormuş. İnsanoğlu; Elbette yaşarız diyerek köpeği ormandaki kulübesine götürmüş. Akşam olunca yatıp uyumuşlar. Gece vakti, köpek yine havlamaya başlamış. Köpeğin havlamasına uyanan oduncu: Aferin benim akıllı köpeğim. Havlamana devam et ki, kimse yanımıza yaklaşamasın. demiş. İnsanoğlu çok cesurmuş, hiçbir şeyden korkmuyor. diye düşünen köpek, o günden sonra insanoğlu ile birlikte yaşamış. Cesaret; tehlike karşısında akıl ve zekanın kullanılmasıdır. Eflatun


Bir zamanlar altı güzel kızı olan bir kral varmış. Ama bu kral insanların kralı değilmiş. Ülkesi dalgaların altında balıkların değerli taşlar gibi parıldadığı bir ülkeymiş. Genç prenseslerin anneleri çoktan ölmüş ve onları büyükanneleri büyütmüş. İçlerinde en güzelleri en küçük olanıymış. Saçları kızıl bukleler halinde omuzlarına dökülüyormuş. Kızlar büyükannelerinin anlattığı yeryüzüyle ilgili masalları çok seviyorlarmış. Bu masallarda bacak adlı iki şeyin üzerinde yürüyen garip insanlar varmış. Küçük denizkızı da bu anlatılanları görmek istiyormuş. On beş yaşını beklemen gerekir, demiş büyükanneleri. O zaman gidip görebilirsin. En büyük denizkızı yaşı geldiğinde yüzeye çıkmış ve gördüğü ilginç şeyleri kardeşlerine anlatmış. Yıllar geçmiş ve sonunda küçük denizkızının da yüzeye, insanların dünyasına çıkabileceği gün gelmiş. Şimdiye kadar hep merak ettiği dünyayı artık kendi gözleriyle görebilecekmiş. Yüzeye doğru yüzerken güneş batıyormuş. Yakınlarda bir gemi demir atmış. Küçük denizkızı yüzeye çıktığında güvertedeki yakışıklı prensi görmüş. Prens kendisini birisinin gözlediğini de, prensesin ondan gözlerini ayıramadığını da bilmiyormuş tabii. Birden hava kararmış, gemi çıkan fırtınayla sallanmaya başlamış. Çok geçmeden yelkenleri parçalanmış, direği kırılmış ve gemi sulara gömülmüş. Küçük denizkızı sularda çırpınan prensi son anda görüp kurtarmış. Onu kucaklayıp kıyıya götürmüş ve sahile bırakmış. Sabah olduğunda prens hala yattığı yerde uyuyor, denizkızı da başucunda onu bekliyormuş. Az sonra birkaç kız koşarak gelmiş. Prens gözlerini açmış ve kalkıp yürümüş. Küçük denizkızı oracıkta üzüntüsüyle baş başa kalmış. O günden sonra küçük denizkızı prensi görebilmek umuduyla birçok kez yüzeye çıkmış. Artık dayanamıyormuş. Su cadısına gidip akıl almaya karar vermiş. Cadı onu görünce bir kahkaha atmış: Niçin geldiğini biliyorum denizkızı, demiş. İnsana dönüşüp karaya çıkmak istiyorsun. Böylece prensle daha yakın olacağını düşünüyorsun. Ama bunun bir bedeli var, biliyor musun? Bilmiyordum, demiş küçük denizkızı, ama insan olabilmek için neyse öderim. Sesini istiyorum, demiş cadı, şu şarkılar söyleyen güzel sesini. Bana sesini verirsen ben de seni iki ayaklı güzel bir genç kıza çeviririm. Ama unutma, prens seni bütün kalbiyle sevmeli ve evlenmeli. Yoksa bir deniz köpüğüne dönüşüp sonsuza dek yok olursun. Çabuk, demiş küçük denizkızı. Ben kararımı çoktan verdim zaten. Bunun üzerine su cadısı küçük denizkızına içmesi için büyülü bir ilaç vermiş. Küçük denizkızı prensin karşısına dikildiği an prens bu hiç konuşmayan kızdan çok hoşlanmış ve onsuz yapamayacağına karar vermiş. Küçük denizkızı da prensi her geçen gün daha çok sevmiş, ama prens ona bir türlü evlenme teklif etmiyormuş. Prensin annesi ve babası, kendine eş bulması için baskı yapıyorlarmış. Prens sonunda yakındaki bir ülkenin prensesiyle tanışmaya karar vermiş. Yanında küçük denizkızını da götürmüş. Zavallı kız çok acı çekiyormuş. Prens komşu ülkeye gidip prensesle karşılaşınca aklı başından gitmiş ve hemen evlenmek istemiş. Düğünleri muhteşem olmuş. Her yer çiçek, ipek ve mücevherle kaplıymış. Mutlu çifti görmeye gelen herkes coşku içindeymiş. Yalnızca küçük denizkızı sessizmiş. Gözyaşları sessizce süzülüyormuş yanaklarından. O gece küçük denizkızı güvertede dikilmiş karanlık sulara bakıyormuş. Gün doğarken bir deniz köpüğü olup o sulara karışacakmış. Birden suların dibinden denizkızının kardeşleri çıkmışlar. Saçları kısa kısa kesilmiş. Saçlarımızı su cadısına verdik, karşılığında da bu bıçağı aldık. Eğer bu gece bu bıçağı prensin kalbine saplarsan büyü bozulacak. Küçük denizkızı bıçağı almış ama prense asla zarar veremeyeceğini biliyormuş. Güneş doğduğunda kendini ağlayarak denize atmış. Ama denize düşmemiş. Kendini havada uçarken bulmuş. Çevresinde altın renkli ışıklar dans ediyormuş. Biz havanın kızlarıyız. demişler. Artık bizimle mutlu olursun. Küçük denizkızı gökyüzüne doğru yükselirken aşağıya, prensin gemisine bakmış ve gülümsemiş.


Eskiden, çeşit çeşit balıkların yaşadığı kocaman bir deniz varmış. Bu denizde Küçük Kırmızı Balık da yaşarmış. Küçük Kırmızı Balık çok alımlı, çok güzelmiş. Görenler ona hayran olurmuş. Kırmızı pulları, güneş ışığında pırıl pırıl parlıyormuş. Kara gözlü bir balıkmış. Yüzgeci, beyaz bir tülü andırıyormuş. Küçük Kırmızı Balık, güzel olmasına güzelmiş ama kimseyi beğenmezmiş. Hiçbir balıkla oynamaz, herkese tepeden bakarmış. Aynı yaşta olan diğer küçük balıklar, onunla oynamak istermiş. ; O ise ince, tatlı sesiyle: Ben güzelim. Sizin gibi çirkin balıklarla arkadaşlık edemem. Oyun oynamak istemem, dermiş. Sonra da yavaşça kendini sulara bırakır, süzüle süzüle uzaklaşırmış. Güneşli bir yaz sabahı, yüzgeçlerini yelpaze gibi sallayarak uyanmış. Sabah kahvaltısını yapıp hemen gezintiye çıkmış. Küçük Kırmızı Balık şöyle bir bakmış. Sonra da kendini beğenmiş tavrıyla oradan uzaklaşmış. Suların serinliği çok hoşuna gitmiş. Ne kadar uzaklaştığını bile anlayamamış. Birden kocaman bir balık görmüş. Kocaman balık, iri dişlerini göstererek Küçük Kırmızı Balık'a yaklaşmış. O da ne yapacağını şaşırmış. Kaçması imkansızmış. Olanca kuvvetiyle bağırmaya başlamış. Öylesine bağırmış ki sesini kısa zamanda bütün balıklar duymuşlar. Hemen Kırmızı Balık'ın yardımına koşmuşlar. Bu sırada kocaman balık iyice yaklaşmış, ağzını açmış. Küçük Kırmızı Balık'ı yiyeceği sırada neye uğradığını anlayamamış. Yardıma gelen balıklar, kocaman balığın kuyruğunu, yüzgeçlerinin, sırtını ısırmaya başlamışlar. Bu yüzden kocaman balığın canı çok yanmış. Kurtuluşu kaçmakta bulmuş. Küçük Kırmızı Balık, kurtulduğu için çok sevinmiş. Arkadaşlarından da özür dilemiş. Dış güzelliğin değil, huy güzelliğinin gerçek güzellik olduğunu anlamış. Beni bağışlayın. Bir daha sizi üzmeyeceğim. Hatamı anladım. Kendini beğenmek, iyi bir davranış değil, demiş. Defalarca özür dilemiş. O günden sonra bütün balıklar, Küçük Kırmızı Balık'ı daha çok sevmişler. Artık balıklar huzur içinde yaşamaya başlamışlar.