Masmavi gökyüzüsü, yemyeşil çayırları ve mükemmel doğasıyla insanların ve hayvanların mutlulukla yaşadığı bir kasaba vardı. Bu kasabada insanlar güneşle beraber uyanır, güneş batana kadar tarlalarında, bağ ve bahçelerinde çalışır geçimlerini böyle kazanırlardı. Kasabanın bir de çok iyi yürekli, sevecen ve güler yüzlü Ali adında bir çobanı vardı. Ali çobanın hiç kimsesi yoktu. Küçükken ailesini kaybetmiş ve uzun yıllar büyükannesiyle beraber kasabada yaşıyordu. Küçük bir kulübede yaşayıp giderlerken, kısa bir süre önce büyükannesini de kaybetmişti. Bu olaydan sonra Ali çobanın tek arkadaşı canından çok sevdiği hayvanları olmuştu. Sabah erkenden onları otlatmaya götürür hem güzel vakit geçirir hem de geçimini sağlardı. Ali çoban ayrıca o kadar güzel kalpliydi ki kasabada onu sevmeyen neredeyse hiç yoktu. Yine bir gün en sevdiği dostları olan hayvanları yanına erkenden almış ve otlatmaya götürmek üzere yola koyulmuştu. Tam kasabadan çıkmak üzereyken koşa koşa gelen Salih'i fark etmişti. Salih'in yanında bir de çok sevdiği kuzusu Kınalı vardı. Salih kuzusunu Ali çobana vererek otlatmaya götürmesini rica etti. Ali çoban, her ne kadar Salih'i kırmak istemese de kuzunun çok küçük olduğunu ve sürüye yetişemeyeceğini bu sebeple yanına almak istemediğini söyledi. Fakat Salih o kadar ısrar etti ki Ali çoban onun bu ısrarlarına dayanamayarak Kınalıyı yanına aldı. Kınalı ile bütün sürüyü yanına katan Ali çoban yola koyuldu. Bir süre yol aldıktan sonra yemyeşil çayırlara ulaştı. Bu arada sürekli hayvanları ve özellikle de Salih'in kuzusunu kontrol ediyordu. Her seferinde coşkuyla hoplayan ve zıplayan kuzuyu görüyordu. Hayvanlar yemyeşil çayırlarda otlarken Ali çoban da kavalını eline alarak en sevdiği ezgiyi kavalıyla söylemeye başladı. Tam o sırada çalılardan gelen bir ses duydu. Hemen ayağa kalkarak o yöne doğru koştu. Bu bölgede kurt olmadığı için o konuda rahattı. Fakat bu gelen sesin neye ait olduğunu bir türlü anlayamadı. Çalıların arkasında herhangi bir şeye rastlayamadı. Sürünün olduğu yöne geri döndüğünde tüm hayvanlar oradaydı. Sadece Kınalıyı bulamadı. Hayvanları bırakıp bütün gün Kınalıyı aradı. Onu kaybettiğine bir türlü inanamadı. Güneş batana kadar Ali çobanın aramadığı bölge gitmediği çalılık kalmadı. Fakat ne kadar uğraşsa da kuzuyu bir türlü bulamadı. En son hayvanların da çok yorulduğunu ve artık kasabaya doğru yol alması gerektiğini fark etti. Çünkü biraz daha gitmezse karanlık iyice bastıracak ve gitmesi çok güçleşecekti. Ali çoban hayvanları önüne katarak üzgün bir şekilde kasabaya doğru ilerlemeye başladı. Bir süre yol aldıktan sonra nihayet kasabaya ulaştı. Herkes gelip hayvanlarını Ali çobandan alarak evlerine gitti. En son Salih koşa koşa gelerek Ali çobandan kuzusunu istedi. Ali çoban üzgün bir şekilde Salih'e olanları anlattı. Salih Ali çobana çok kızmıştı. Ona inanmıyor kuzuyu bilerek getirmediğini hatta onu Ali çobanın aldığını iddia ediyordu. Ali çoban bu duruma çok üzülmüştü. Çünkü Kınalıya gerçekten çok iyi bakmış ve gözünün önünden hiç ayırmamıştı. Kınalı bir anda ortadan kaybolmuştu. Fakat Salih Ali çobana bir türlü inanmıyordu. Ona kötü sözler söyleyerek oradan ayrıldı. Ali çoban bu duruma o kadar üzüldü ki her üzüldüğünde yaptığı gibi hayvanları ile konuşmaya başladı. Ali çoban küçüklüğünden bu yana ne zaman üzülse hayvanlarına anlatır ve onların yardım edeceğine, onu anladıklarına inanırdı. Bunun en büyük sebebi de küçüklüğünden beri yalnız olmasıydı. Bu olay üzerinden günler geçse de Ali çoban sürüyü otlatmaya çıkardığında her yerde kuzuyu aramaya devam etti. Hiç pes etmedi ve ne zaman fırsat bulsa dağ bayır Kınalıyı arıyordu. Fakat onu bir türlü bulamıyordu. Bu durum da onu çok üzüyordu her üzüldüğü vakitte hayvanları ile dertleşiyordu. Tüm kasabada ise Ali çobanın kuzuya iyi bakmadığı ve bu sebeple kuzunun kaybolduğu duyulmuştu. Ali çoban bu olanlara çok üzülüyordu çünkü insanlar eskisi gibi ona güvenmiyordu. Yine bir gün Ali çoban tüm hayvanları almış otlatmaya götürürken kasabaya yabancı bir adam elinde bir kuzu ile girmişti. Tam o anda Salih koşarak kuzuya sarıldı. Çünkü bu onun günler önce kaybolan kuzusu Kınalıydı. Tüm kasabalı adama o kuzuyu nerden bulduğunu sordu. Adam biraz utanarak kasabalıya kuzuyu kendisinin aldığını söyledi. Adam, oğlunun sürekli kendisinden bir kuzu istediğini fakat kuzuyu alacak paraya sahip olmadığını, kuzuyu çayırda görünce de Ali çobanın ona vermeyeceğini düşündüğünü bu sebeple de izinsiz bir şekilde aldığını söyledi. Daha sonra adam iş bulduğunu ve bir süre çalıştıktan sonra oğluna bir kuzu satın aldığını da belirtti. Bu sebeple kuzuyu da eski sahibine getirdiğini belirtti. Adam, önce Salih ve Ali çobandan sonra da tüm kasabalılardan özür diledi. Salih önce çok kızsa da daha sonra adamın zor durumdan kaynaklı böyle bir davranışta bulunduğunu düşünerek onu affetti. Fakat bundan sonra ne nedenle olursa olsun kimseden izinsiz herhangi bir şeyi almaması gerektiğini de söyledi. Adam ona söz vererek kasabadan ayrıldı. Adam gittikten sonra tüm kasabalı ne kadar büyük bir hata yaptığını fark etti. Herkes Ali çobana güvenmediği için ondan özür diledi. Ali çoban onları affetmiş ve tam sürüyü alarak yola koyulacağı zaman Salih onun önünü kesti. En büyük özrü onun dilemesi gerektiğinin farkındaydı. Çünkü hem Ali çobana güvenmemiş hem de herkesi ona karşı doldurmuştu.


Ormanda yaşayan Tilki Mufi, yalnız mı yalnız, mutsuz mu mutsuz bir tilkiymiş. Her şeyden şikayet eden Tilki Mufi, çevresindeki herkese çok kötü davranırmış. Bu yüzden kimse Mufi'yle arkadaşlık etmek istemezmiş. Bir gün Tilki Mufi'nin evinin yakınına Kiki adında, dost canlısı ve neşeli bir tavşan taşınmış. Tilki Mufi, Tavşan Kiki'yi taşınırken görmesine rağmen, ona yardım teklifinde bile bulunmamış. Oysa diğer hayvanlar, Tavşan Kiki' ye yardımcı olmak için çabalamış durmuşlar. Tavşan Kiki, ona yardımcı olan hayvan dostlarına teşekkür etmek istemiş. Ne yapsam da teşekkür etsem diye düşünmüş durmuş. Sonunda ne yapması gerektiğini bulan Tavşan Kiki, onları bir akşam yemeğine çağırmaya karar vermiş. Böylece dostlarına hem teşekkürünü sunacak, hem de onları daha iyi tanıyıp yakınlık kuracakmış. Hayvan dostlarının her birinin evine akşam yemeği için bir davetiye bırakmış. Ama bir kişiye davetiye bırakmayı unutmuş. O da Tilki Mufi'ymiş. Siz burada ne yapıyorsunuz? Benim niye bu akşam yemeğinden haberim yok? diye sormuş. Tilki Mufi, bu yaptığın çok kaba ve ayıp bir davranış. diyerek Tilki Mufi'yi azarlamış. Diğer hayvanlar da kızgınlıklarını dile getirmişler. Hayvanlar aralarında konuşurken bir bakmışlar ki Tavşan Kiki ağlıyor. Meğerse o vazo, Tavşan Kiki'nin ölen anneannesinden bir hatıraymış. Tavşan Kiki'nin ağladığını gören Tilki Mufi, kendini kötü hissetmiş ve üzülmüş. Özür dilemesi gerektiğini biliyormuş ama yine de dilememiş. Tavşan Kiki'nin evinden çıkıp kendi evine gitmiş. Diğer hayvanlar Tavşan Kiki'yi sakinleştirdikten sonra evlerine dağılmışlar. Tavşan Kuki, dün sizin vazonuzu bilerek kırmadım. Yanlışlıkla oldu ve bunun için sizden özür dilerim. demiş. Tavşan Kuki bu özürü kabul etmiş ve: Ben de sizi akşam yemeğine davet etmeyi unuttuğum için özür dilerim. demiş. Değerli dostlarım, bu zamana kadar sizlere kaba davrandığımı biliyorum. Tavşan Kuki bu kaba davranışlarımı fark etmeme yardım etti. Ona ve sizlere kaba davranmama rağmen, bana yardım etti. Bu benim için çok iyi bir ders oldu. Bundan sonra kimseye kaba davranmayacağım. diyerek özür dilemiş. O günden sonra Tilki Mufi, gerçekten çok kibar biri olmuş ve arkadaşlarına her zaman yardım etmiş.


Mavi Ormanda, huysuz bir aslan yaşıyordu. Aslanın hiç arkadaşı yoktu. Kibirli ve kendini her daim üstün gören bir karaktere sahipti. Bu yüzden diğer hayvanları küçümser, onlarla arkadaşlık etmezdi. Diğer hayvanlar ise birbirleriyle çok güzel anlaşırlardı. Aslan ara sıra onlara özense de, yine de belli etmezdi. Tavşan da bu ormanda yaşardı. Aslanın aksine oldukça mütevazı bir hayvandı. Diğer hayvanlara karşı çok nazik davranırdı. Aslan bir gün hastalandı. Yalnız ve kimsesiz olduğu için, bunu fark edecek kimse yoktu. Çünkü aslan etrafındakilere kaba davranırdı. Bu yüzden kimse ona yaklaşmaya cesaret edemiyordu. Tavşan, aslanın mağarasının önünden geçerken bir inilti duydu. Merakla mağaranın içine baktı. Bir de ne görsün. Aslan yere yığılmış, inim inim inliyordu. Tavşan aslanın ateşine baktı. Ateşi çok yüksekti. Hemen ormanın hekimi olan Bay Baykuşa haber gönderdi. Baykuş, aslanın mağarasına gitmeye çekiniyordu. O da diğer hayvanlar gibi aslana yaklaşmaya cesaret edemiyordu. Fakat tavşanın da hatırını kıramazdı. Tavşanın kendisine çok iyiliği dokunmuştu. Muayene eşyalarını aldı ve aslanın mağarasına gitti. -Biz arkadaşız sevgili aslan, seni o halde bırakamazdım. Bu yüzden teşekkürünü kabul ediyorum. -Senin de bir şeye ihtiyacın olursa bana gelebilirsin. Dedi aslan. Tavşan aslana içten içe gülüyordu. Çünkü sert duruşunun altında yumuşacık bir kalbi olduğuna inanıyordu. Bir süre sonra aslan ve tavşan çok iyi arkadaş oldular.


Aslan'ın masif, gür ve uzun kıvırcık saçları vardı. Saçını kestirmeyeli uzun zaman olmuştu. Bakımsız ve çok dağınık görünüyordu. Kavurucu yaz dayanılamayacak kadar ağırdı ve aslan saçını kestirmek için can atıyordu. Aslan, Kıvırcık saçı sevmiyorum. Lütfen fotoğraftaki gibi saçımı düzeltin. Aslan dergideki fotoğrafı işaret etti. Güzel düz saçlı bir atı gösteriyordu. Bir süre sonra saçlar yapıldı. Aslan yukarı baktığında ve bitmiş düz saç stilini görünce hayal kırıklığına uğradı. Yeni görünümünü beğenmedi. En son saç modeli, kafasında duran tüm düz saçlarla onu korkusuz gösteriyordu. Küçük Tavşan, "Peki, ne tür saçı tercih edersin?" diye sordu. Aslan, Kıvırcık istemiyorum, düz de istemiyorum dedi. Küçük Tavşan'ın kafası karışmıştı. Ne kıvırcık ne de düz. Bu nasıl bir saç modeli? diye sordu. Küçük Tavşan, Aslan'ın saçını düzeltmeye başladı. Aslanın saçlarına perma yaptı, sıkıştırdı, çekti ve jöle yaptı. Birkaç saat sonra saçlar yapılmıştı. Küçük Tavşan, Sana bu saç modelini tanıtayım. Buna başak denir. Ne kıvırcık ne de düz. Aslan bir süre saçlarını kontrol etti. Yelesindeki yıldız şeklindeki saçlara benziyordu. Ona baktıkça daha çok utanıyordu. Çabucak, başını örttü ve başkalarının onu görmesinden korktuğu için eve koştu. Eve giderken yeni saç modeli birçok hayvanın dikkatini çekti. Farklı göründüğü için herkes başını çeviriyor ve hatta yanından geçtiğinde onu işaret ediyordu. Farelerden biri, "Anne bak, Aslan'ın kafasında yıldız şeklinde bir saç var" diye bağırdı. Bu Aslan'ı çok üzdü. Orman hayvanlarından saklanmak için hızla eve koştu. Aslan birkaç gün evin içinden dışarı çıkmayı reddetti. Diğer hayvanların ona güleceğinden endişe ettiği için okulu bile atladı. Anne Aslan çok endişeliydi. Saçını düzeltmesi için Aslanı berbere götürmeye karar verdi. Berbere vardıklarında Anne Aslan Tavşan'a sordu, "Saçını eski haline getirebilir misin? Tıpkı yakışıklı babası gibi saçlarının şeklini seviyorum ve tekrar öyle olmasını istiyorum. Dedi.


Ayı Moli ile kardeşi Mimi, ormanda yaşıyorlardı. Mimi, oldukça yaramaz ve söz dinlemeyen bir ayıydı. Komşularını rahatsız ederdi. Top oynarken muhakkak komşuların camlarına da topu atar ve onları korkutmayı başarırdı. Hatta bir keresinde baykuş Nergis Hanım'ın camını kırmıştı. Neyse ki Nergis Hanım, anlayışlı bir hanımefendiydi. Olay çıkarmadan, Ayı Moli 'ye nazikçe durumu anlatmıştı. Ayı Moli ise kardeşinin yaptığı bu kabalıktan dolayı bir hayli utanç duymuştu. Nergis Hanım'dan defalarca özür dileyerek, camını yaptıracağını söylemişti. O gün kardeşi Mimi' ye çok kızmış, onu cezalandırmıştı. Mimi' nin en sevdiği şey çizgi film izlemekti ve Ayı Moli ona iki gün boyunca TV izlememe cezası vermişti. Mimi, mahallede olduğu gibi okulda da rahat durmuyordu. Sınıftaki arkadaşlarına kaba davranışlarda bulunarak, onların eşyalarına zarar veriyordu. Arkadaşları bu yüzden Mimi' den uzak duruyorlardı. Yine de Mimi, yaramazlıklarına devam ediyordu. Öğretmeni Mimi' yi uyarsa da, ceza da verse Mimi bir türlü akıllanmıyordu. Ayı Moli de kardeşinin bu davranışlarından bıkmıştı. Her gün birileri Mimi' yi şikayete geliyordu. Moli kardeşini uyarsa da, Mimi asla söz dinlemiyordu. Ayı Moli, kardeşini sabah okula bırakmak üzere Mimi ile birlikte yola koyuldu. Yolda giderken Mimi' nin sınıf arkadaşı Tavşan ile karşılaştılar. Tavşan Mimi' yi görünce kaçarcasına uzaklaştı. Ayı Moli ise Mimi 'ye: Bak Mimi, görüyor musun? Arkadaşın kaba davranışlarından dolayı selam bile vermeden uzaklaştı. Dedi. Mimi daha önce bunu fark etmemişti. O an biraz üzüldü ama sonra yine umursamadı. Ayı Moli ve Mimi bir süre sonra okula geldiler. Mimi koşarak top oynayan arkadaşlarının yanına gitti. Ayı Moli ise Mimi' nin öğretmeniyle konuştu. Duydukları hiç hoşuna gitmemişti. Ayı Moli ve öğretmen düşünüp taşındılar. Bu duruma bir çözüm bulmaya karar verdiler. Akıllarına bir çözüm önerisi geldiğinde iletişim kurmak üzere anlaştılar. O sırada Mimi sınıfa girmişti. Tavşan'ın yanına giderek: Hey, sabah bana nasıl selam vermezsin. Dedi ve Tavşan'ın kalemini kaptığı gibi kaçtı. Tavşan: Dur Mimi, o bana anneannemden hediye. Lütfen ver kalemimi. Diye bağırdı Mimi' nin arkasından. Fakat Mimi hiç oralı olmadı. Sınıfta koşturuyor, sıralara ve arkadaşlarına çarpıyor; bu da yetmezmiş gibi bu duruma gülüyordu. Bir anda kalem Mimi' nin elinden fırlayarak yere düştü. Kalem ikiye ayrılmıştı. Tavşan bunu görünce çok üzüldü ve ağlayarak sınıftan çıktı. Mimi ne yapacağını şaşırmıştı. Yaptığından utansa da umursamıyor gibi davranıyordu. O anda sınıfa öğretmen girdi. Hem de yanında Tavşanla. Mimi şimdi hapı yutmuştu. Belli ki Tavşan, öğretmene olan biteni anlatmıştı. Öğretmenin kızgın surat ifadesinden, kızgın olduğu anlaşılıyordu. Öğretmen: Mimi, buraya gel. Dedi. Mimi tahtaya çıktı. Öğretmen Mimi' ye Tavşan' dan özür dilemesini söyledi. Fakat Mimi inatla özür dilemiyordu. Öğretmen Mimi' yi cezalandırdı. Okul sonrası öğretmen, Ayı Moli' yi arayarak olan biteni anlattı. Ayı Moli ve öğretmen bir plan yaptılar. Ertesi sabah Mimi, annesinin ona hediye ettiği saati masasında gördü ve taktı. Sonrasında hazırlanarak okula doğru yol aldı. Sınıfa girdiğinde Tavşan bir anda saati kaptı ve kaçtı. Tıpkı dün Mimi' nin kendisine yaptığı gibi... Mimi sinirden çılgına dönmüştü. O saat onun en sevdiği eşyasıydı. Mimi bağırdı: Tavşan, hemen buraya gel! dedi. Ama nafile. Tavşanın o saati vermeye niyeti yoktu. Dünün intikamını alıyordu. Mimi Tavşan' ı kovaladı ama yakalayamadı. Tam o sırada başka bir arkadaşı, Mimi' nin defterini aldı ve sayfalarını yırtmaya başladı. Bir arkadaşı da çantasını döküyordu. Mimi şaşkın ve sinirliydi. Neler olduğunu anlayamamıştı. Hemen öğretmenin yanına koştu ve arkadaşlarının yaptıklarını anlattı. Öğretmen: Gel bakalım Mimi. Diyerek Mimi ile sınıfa girdi. Mimi' den sınıfın ortasında durmasını istedi ve ona birkaç soru soracağını söyledi. Öğretmen: Evet Mimi, bana arkadaşlarının sana olan kaba davranışlarından bahsettin. Ayrıca önemsediğin eşyalarına zarar verdiklerini anlattın. Değil mi? dedi. Mimi, kafasını sallayarak öğretmenini onayladı. Öğretmen: Peki tüm bunlar sana ne hissettirdi Mimi? diye sordu. Bu aslında öğretmen ve Ayı Moli' nin, Mimi için hazırladıkları bir dersti. Mimi: Arkadaşlarımın bu davranışları beni çok üzdü ve sinirlendirdi. Dedi. Gözleri dolmuştu. Öğretmen: Sevgili Mimi, sen bunu bir gün yaşadın fakat arkadaşlarına her gün bu duyguları hissettiriyorsun. Şimdi yaptığın kaba davranışların sonuçlarını anlıyor musun? dedi. Mimi ağlamaya başladı. Çok utanmıştı. Öğretmen Mimi' ye şefkatle baktı. Mimi için üzülmüştü fakat iyi bir ders verilmesi gerektiğini de biliyordu. Yoksa Mimi kaba davranışları ve yaramazlıklarına devam edecekti. Öğretmeni Mimi' ye sarıldı. Ve arkadaşlarının içinde ondan bir söz istedi. Mimi, bir daha başkalarının eşyalarına ve başkalarına zarar vermeyeceğine dair söz verdi. Gerçekten de o günden sonra daha uyumlu davranmaya başladı. Ayı Moli, öğretmen ve Mimi' nin arkadaşları da Mimi ile gurur duydular.


Merve kahvaltı etmeyi çok seven uslu ve tatlı bir kız çocuğuydu. Sabah uyanır uyanmaz yüzünü yıkar, dişlerini fırçalar ve üstünü değiştirdiği gibi kahvaltıya koşardı. O gün kahvaltıyı hazırlarken anne ve ablasına yardım edeceği için çok mutluydu. Özenle, kırmızı çiçeklerle süslenmiş en sevdiği kaselerden birine zeytin koydu ve hemen ardından ablasının kestiği salatalıklardan, domateslerden de başka bir tabağın içine komik şekiller yaptı. Kaseleri ve tabakları masaya koyarken, en sevdiği kahvaltılık olan yumurtayı masada göremedi. Yüzündeki kocaman gülümselemer eşliğinle Merve ve ailesi kahvaltıya başladılar. Lezzetli ve sağlıklı yiyecekler ve hoş bir aile sohbeti sonrası bahçelerinin bir köşesine yaptıkları bostanla ilgilenmek üzere işe koyuldular. Bostanları, kahvaltıda yedikleri salatalık, domates, soğan, maydonoz ve çilek gibi bir sürü meyve sebzeleri yetiştirdikleri küçük ama harika bir alandı. Bu bostan sayesinde kahvaltıda yedikleri yiyecekleri marketten almalarına gerek kalmayacak, kendi bahçelerinden toplayabileceklerdi. Merve ve ablası yetiştirdikleri sebzeleri kontrol edeceklerdi. Merve ve ablası birlikte çilek, maydonoz ve domatesleri kendi başlarına ekmişlerdi bostana. Merve bir de baktı ki, filizlenen çilek fidanları çoktan meyve vermeye başlamıştı! Yani kahvaltıda ya da öğle arasında yediği domatesler gibi çok yakında çilekleri de yiyebilecekti. Ablası Merve'ye bakarak gülümseyip evet kardeş çilekler birkaç gün içinde yenmeye hazır olacak ve tadı da markettilerken bin kat daha güzel olacak dedi. Evet gerçekten de bugün kahvaltıda yediği her şey çok lezzetliydi. Demek lezzetli sebzelerin meyvelerin sebebi bizim bostanımızmış diye düşündü. Sonra akşam yemeği için ablası patlıcan toplamaya başladı. Patlıcanlar bile büyümüş. Toprak ne kadar zengin, sihir gibi bir şey diye düşündü. Halbuki iki yıl öncesine kadar Merve, meyve ve sebzelerin markette yetiştiğini düşünüyordu. Ablası bunu hatırlayınca gülümsedi. ''Bahçeli bir evde oturmamız ne kadar güzel değil mi bu güzel doğadan daha öğrenecek ne çok şeyimiz var '' dedi.


Balıkçı Yunus kendi halinde Kumluca adlı küçük ve şirin bir sahil kasabasında kardeşiyle beraber yaşıyordu. İki kardeş ailesini küçük yaşta kaybetmiş ve bu küçük kasabada geçimlerini balık tutarak ve çiftçilik yaparak sağlıyorlardı. Balıkçı Yunus'un babası da bir zamanlar balıkçıydı ve en sevdiği balık yunus olduğu için oğluna Yunus adını takmıştı. Küçük olan çocuğun Serkan ismini ise anneleri takmıştı. Yunus balık tutar Serkan da çiftçilik yapar ve günler böyle geçerdi. Balıkçı Yunus sabah güneşin ilk ışıklarıyla beraber denize açılır ve balık tutmaya giderdi. Akşam güneş batmaya başladığı vakitte de evine dönerdi. Fakat her gelişinde sadece akşam yemeğine yetebilecek kadar balık ile eve gelirdi. Diğer balıkçılar ise evlerine döndüklerinde hem günlük yemek için hem de satmak için balık yakalıyorlardı. Yunus'un kardeşi Serkan bu durumdan pek hoşnut değildi. Hep ağabeyini sorguya çeker neden bu kadar az balık tuttuğunu sorardı. Fakat balıkçı Yunus hiç ses çıkarmaz her gün aynı şekilde sadece yemek için balık getirirdi. Günler böyle geçip gitmeye devam etti. Günlerden bir gün Serkan artık bu durumdan çok yorulduğunu ve ağabeyi ile beraber balık tutmaya gitmek istediğini söyledi. Balıkçı Yunus Serkan'ın onunla gelmesini ilk başta istemedi çünkü Serkan gelirse tarla işleri aksayacaktı. Fakat Serkan o kabar çok ısrar etmişti ki Yunus onu kıramamış kendisi ile balık tutmaya götürmüştü. Serkan o geceyi zor geçirmişti çünkü nihayet ağabeyinin neden bu kadar az balık tuttuğunu öğrenecekti. Sonunda sabah olmuş Serkan ile Yunus birlikte oltalarını, ağlarını hazırlamış ve denize açılmışlardı. Serkan ve ağabeyi denizde biraz yol aldıktan sonra balık tutmak için uygun bir alan bulmuşlardı. Balıkçı Yunus ağını denize atmıştı Serkan da büyük bir merakla ağabeyini seyrediyordu. Birden ağabeyinin ağı çektiğini gördü. Serkan ağabeyine daha çok erken olduğunu söyledi. Çünkü ağın içerisinde herhangi bir balık görünmüyordu. Fakat ağabeyi ses etmemiş ve ağı çekmeye devam etmişti. Ağın içinden bir sürü çer çöp çıkmıştı. Serkan işte o zaman anlamıştı, ağabeyi balık tutmak için değil denizdeki çöpleri temizlemek için balığa çıkıyordu. Serkan, ağabeyinin bu davranışını hiç beğenmemişti çünkü denizde bulunan çöp bitmek bilmez ve aç kalmaya değmez diye düşünmüştü. Ağabeyinden artık çöpleri boş vermesini ve normal bir balıkçı gibi balık tutmasını istemişti. Balıkçı Yunus ona; eğer denizden çöpleri toplamazsak balıkların yaşam alanları kalmayacak ve artık sadece yemek için bile balık kalmayacak. Dedi. Serkan ağabeyinin bu sözlerine katıldığını fakat bu işin balıkçılara düşmediğini söyledi. Üstelik denizi düşünen sadece Yunus'tu. Diğer balıkçılar geliyor balıklarını tutuyor ve gidiyorlardı. Balıkçı Yunus kardeşinin sözlerine aldırış etmeden eve dönmek için teknenin yönünü değiştirmiş ve yola koyulmuştu. Akşam eve yorgun geldiklerinde tuttukları birkaç balık kızartıp yediler. Birlikte sobanın başında oturmuşlardı. Serkan ağabeyine hala anlam veremiyordu. Denizin kirlenmesine o da karşıydı fakat deniz sadece ağabeyinin temizlemesiyle temizlenemeyecek kadar büyüktü. Ağabeyi Yunus'un bu çabası ona anlamsız geliyordu. Yunus kardeşinin bu düşünceli hali karsısında ona denizi temizlenmesinin gerçek sebebini anlattı. Ağabey Yunus, ona şöyle dedi bak kardeşim belki de beni anlamamanın sebebi yine benim. Anne ve babamız öldüğünde sen küçüktün ve sana empatiyi kurmayı, yardımlaşmayı, sevgiyi yeterince açıklayamadım. Birinin başına bir olay geldiğinde onun yerine kendine koymalısın. Sadece insan da değil gerektiğinde bir bitkinin veya bir hayvanın da yerine kendini koymayı öğrenmelisin. Şimdi senden istediğim kendini o balıkların yerine koyman. Tek yaşam alanları, evleri deniz. Denizden başka yaşayacak bir yerleri yok ve insanlar orayı hunharca kirletiyorlar. Kendi yaşam alanlarını temizleyemedikleri için zamanla hayatlarını kaybediyorlar. Şimdi söyle böyle bir durumda olmak ister miydin? Benim çabamı anlamsız bulmana gelirsek, bir kişi isterse dünyayı değiştirir. Sen iyi ol ve yapman gerekeni yap, öbürleri yapmasa da önemli değil. Çünkü sen sana düşeni yaptın. Zaten herkes bu bilinçte olsa dünya bambaşka bir yer olur öyle değil mi? Ağabeyinin bu sözleri üzerine Serkan düşüncesinden utanmıştı. Çünkü ağabeyi gerçekten çok haklıydı. Ağabeyinden özür dilemişti. Ağabeyi bunun üzerine kendisinden özür dilemesine gerek olmadığını, sadece bundan sonra daha duyarlı olması gerektiğini söyledi. Serkan ağabeyine söylediklerini uygulayacağına dair söz verdi. O günden sonra Serkan tarladan kalan vakitlerde ağabeyi Yunus ile beraber balık tutmaya gidiyor, ağabeyi denizi temizlerken Serkan da balık tutuyordu. Bu sayede hem yiyecek hem de satacak kadar balık tutabiliyorlardı. Bu günden sonra Serkan çok değerli olan empatiyi öğrenmiş ve hayatının her alanında bunu kullanmayı sürdürmüştü.


Yolculuk vakti gelip çatmıştı. Güneş bulundukları diyara eskisi kadar uğramıyordu artık ve bu durum kuşlar için göçün habercisiydi. Soğuk kış günlerinde yiyecek bulmak hiç kolay olmuyordu onlar için. Onlar da çareyi güneşi takip etmekte, güneye doğru gitmekte bulmuştu. Kuşlar telaş içinde son hazırlıklarını yapıyor, burayı terk etmek çok zor geliyordu onlara. Çünkü şehrin en büyük parkında yeşillikler içinde yaşıyorlardı. Park, her gün insanlarla dolup taşıyor, kuşların da eşliğiyle cıvıl cıvıl oluyordu. Fakat yeşillikler sarıya dönmeye başladığında parkın eski neşesi kaybolmaya başlıyordu. Artık eskisi kadar insan gelmiyor, kuşları besleyenlerin sayısı gün geçtikçe azalıyordu. Bu durum her sene böyle oluyordu. O yüzden alışmıştı kuşlar bu duruma. Hatta şimdi gidecekleri yer bile hazırdı kafalarında. Yeni günün ilk ışıklarıyla yola koyuldular. Ama onlara katılamamış olan birileri vardı. Şehrin en büyük parkındaki en görkemli ağaçta bir kuş yuvası çarpıyordu göze. Eskiden ağacın yaprakları arasında kaybolup gider gözle görülemezdi ama şimdi ağacın yaprakları dökülmüş, dökülen bu dalların arasından gösteriyordu kendini. Anne kuşun özenle yaptığı yuvaydı bu. Bütün çalıları tek tek toplayıp getirmiş, geniş bir yuva yapmıştı. İki yumurtası vardı o yuvada. Onları sıcak tutmak için elinden geleni yapıyordu. O büyük gün geldiğinde yumurtalar çatlamaya başladı, iki yavru kuş dünyaya geldi. Kanatlarının altında tutuyordu anne kuş yavrularını. Onlara yiyecek bulup gelmesi gerekiyordu her gün. Sabah erkenden çıkıyor ve her seferinde ağzında yavruları için taşıdığı yiyeceklerle geri geliyordu. Yavruları daha yeni doğduğu için uçamıyorlardı. O yüzden onlar güneye gidemeyip burada kalmıştı. Bu soğuk kış günlerini mecburen burada atlatmak zorundaydılar. Günler geçtikçe bu durum git gide zorlaşıyordu. Hava sıcaklıkları her geçen gün düşüyor, yavru kuşlar çok üşüyordu. Sonunda ilk kar düşmeye başlamıştı. Bu durum anne kuşu çok üzmüştü çünkü etrafı kar kapladıkça yiyecek bulmak da zorlaşacaktı. Anne yavrularını kanatlarının altına aldı ve kar yağışının durmasını beklemeye başladı. Beklerken gece oldu ve kar yağmaya devam ediyordu. Anne kuşun yorgun bedeni daha fazla dayanamamıştı ve uykuya dalmıştı. Sabah gözlerini açtığında ise onu bembeyaz bir manzara karşılamıştı. Parkın o kocaman meydanı beyazlara bürünmüştü. O beyaz görüntünün güzelliğini bozan tek bir ayak izi bile yoktu daha karın üzerinde. Anne kuş yuvadan havalanıp önce yere kondu. Kardaki ilk ayak izi onun minik pençeleri olmuştu. Durdu ve bir süre ne yapacağını düşündü. Bir önceki gün hiçbir şey yiyemedikleri için aç ve yorgun uyanmıştı. Yavruları da bitkin düşmeye başlamışlardı. Küçük bedenleri açlığa ve soğuğa dayanamayacak kadar narindi. Anne hemen kanatlarını çırptı ve uçmaya başladı. Her yer bembeyazdı. Nereye gidip nereden yiyecek bulacağını bilmiyordu. Toprağın karla kaplı olmadığı zamanlarda toprağı eşeler ve oradan yiyecek bulurdu. Ama artık bu da mümkün değildi. O güzel yaz günlerinde parkları dolduran insanlar da artık gelmiyor, gelseler bile gelip geçiyor kimse durmuyordu. Anne kuş umutsuzca uçuyordu. Susadığında durup su içtiği yerler vardı. Ama onlar bile buz tutmuştu. Artık kanat çırpacak gücü kalmamıştı. Hava da git gide kararıyordu. Evlerin ışıkları teker teker yanmaya başlamıştı. Bir evin penceresinden küçük bir çocuk dışarıyı izliyordu. Gündüz arkadaşları ile beraber saatlerce kar topu oynayıp bahçelerine de küçük bir kardan adam yapmışlardı. Şimdi ise sokak lambasına doğru bakıp karın tek tek yere düşüşünü izliyordu. Tam da bu esnada anne kuş çocuğun penceresinin önüne attı kendini. Artık kanat çırpacak gücü bile kalmamıştı. O kadar yorulmuş ve üşümüştü ki bir anda baygın düştü ve gözleri kapandı pencerenin önünde. Bu durumu gören çocuk hemen camı açtı ve onu avuçlarının arasına alıp içeriye taşıdı. Çocuk sevinci ve üzüntüyü aynı anda hissediyordu içinde. Çünkü hem bir kuşu olmasını çok istiyordu hem de kuşun bu yorgun, bitkin düşmüş hali onu çok üzmüştü. Ama ona çok iyi bakıp onu bir an önce iyileştireceğine inanıyordu. Ona sıcacık bir yuva yapacak, yemekler verecek kuş da bu yuvanın içinde cik cik ötüp eğlenecekti. Anne kuş hala çocuğun avuçları arasındaydı. Çocuk elinin sıcaklığıyla ısıtıyordu onu. Anne kuşun üzerindeki kar taneleri yavaş yavaş eriyip su olup akmıştı. Sıcaklık içine işledikçe kendine geliyordu. Yavaşça gözlerini açtı. Hiç tanımadığı bir yerdeydi. Bir anda içini endişe kapladı. Yavrularını geride bırakmıştı. Hemen kanatlarını çırpıp havalanmaya başladı. Çocuk öyle heyecanla almıştı ki kuşu içeriye camı kapatmamıştı bile. Anne kuş ise hemen uçup çıktı camdan dışarıya. Çünkü aklı yavrularında kalmıştı ve bir an önce gidip onlara yiyecek bulması gerekiyordu. Anne kuş uçup giderken çocuk da arkasından bakakalmıştı. Bir anda bir hüzün kapladı çocuğun içini. Hayal ettiği güzel anlar elinden uçup gitmişti. Kısa sürede çok büyük bir sevgi beslemişti camın önünde bulduğu o minik ve çaresiz kuşa. O kuşu unutmamak için hemen defterinin başına koştu ve resmini çizmeye başladı. Onu hatırlatması için ise resmin altına şu satırları yazdı. Cik cik cik cik ötsün diye.


Sümbül küçüklüğünden beri anne ve babasıyla beraber açmış oldukları çiçekçi dükkanını işletiyordu. Çiçekleri o kadar çok seviyordu ki hem çiçeklerle aynı yerde bulunmak hem de bununla geçimini sağlamak onun için gerçekten mükemmel bir duyguydu. Yeşil Diyar ismini verdiği çiçek dükkanına adeta kendini adamıştı. Sümbül her sabah saat 7'de yeşil diyar isimli dükkanını açar çiçekleri ile ilgilenirdi. Sümbül bu dükkanda birçok arkadaş da edinmişti. Bu arkadaşlardan en çok sevdiği ise Elaydı. Ela her sabah saat sekiz buçukta okuluna giderdi. Yolu Yeşil Diyar'dan geçtiği için Sümbül'ü tanımış ve zamanla arkadaş olmuşlardı. İkisi Birbirlerini çok seviyorlardı. Ela'nın hiç kardeşi yoktu. Bu yüzden kendine abla olarak sümbülü seçmişti. Sümbül onun hem en yakın arkadaşı hem de ablasıydı. Sümbül'de Ela'yı çok seviyordu. Ela her sabah Sümbül'den çiçek alır ve öğretmenlerine mis kokulu çiçeklerden verirdi. Sümbül çok iyi niyetli ve yardımsever biriydi. Ela ne zaman yanına gelse ona saygı, sevgi yardımseverlik ile ilgili bir sürü hikaye anlatır ve bu duyguları ona aşılardı. Ela, Sümbül ablasının anlattığı hikayeleri can kulağı ile dinlerdi çünkü bu hikayeler ona her zaman bir şeyler katar ve çok heyecanlı olurlardı. Ela bu hikayeleri dinlemekten daha sonra okulda arkadaşlarına anlatmaktan çok zevk duyardı. Günler böyle geçerken Sümbül bir gün, Ela'nın son gelişlerinde biraz üzgün olduğunu fark etti. İlk başlarda okul stresi olduğunu düşünerek ses etmedi ama zamanla daha da kötü olduğunu fark etti. Bir gün Sümbül artık dayanamayıp Ela'ya ne olduğunu sordu. Ela ona cevap vermemişti. Sümbül tekrar tekrar sorup iyice ısrar edince Ela bu sefer sümbülün ısrarına dayanamayıp; her sabah senden çiçek alıyorum ya Sümbül Abla, onları öğretmenlerime verene kadar sınıfta bırakıyorum. Fakat bizim sınıfta Figen isimli bir kız var, her seferinde çiçeklerimi benden izinsiz alıp öğretmenlerime sanki o almış gibi veriyor. Ben de öğretmenlerime çiçeklerin benim aldığımı söyleyemiyorum. Onu kotu göstermek istemiyorum fakat onu ne kadar uyarsam da her defasında aynı şeyi yapmaya devam ediyor. Bu da beni açıkçası çok kırıyor. Sümbül duydukları karsısında çok üzüldü. Çünkü Ela'yı çok seviyor ve onun üzülmesini hiç istemiyordu. Bir sure düşündükten sonra Ela'ya bu sorunu çözeceğini Fakat yarın Figen'i kendisine getirmesi gerektiğini söyledi. Ela Figen'i getirebileceğini sümbüle söyledikten sonra eve gitmek için oradan ayrıldı. Artık içi çok daha rahattı. Sabırsızlıkla gecen bir geceden sonra nihayet sabah olmuştu. Ela kalkıp hazırlandıktan sonra okula gitti. Figen'e seni ablam Sümbül ile tanıştırmak istiyorum benimle Yeşil Diyar çiçekçisine gelebilir misin? diye sordu. Figen bu soru karşısında çok mutlu olmuştu. Çünkü bu okulda hiç arkadaşı yoktu. Figen Ela'ya tabii ki gelirim. Hem emin ol onunla senden daha iyi arkadaş olurum. Dedi. Ela bu sözden çok fazla hoşlanmasa da sesini çıkarmamıştı. Çünkü Figen'in gelmeyeceğinden korkuyordu. Sonunda çıkış zili çalmıştı. Figen ve Ela birlikte Yeşil Diyar çiçekçisine gelmişlerdi. Sümbül, Ela ve Figen'in geldiğini görünce yeni yapmış olduğu kurabiyeleri ve çayı hazırlayıp masaya koydu. Figen ve Ela birlikte sümbül'e Selam verip masaya oturdular. Kurabiyeler nefis görünüyordu. Büyük bir iştahla kurabiyeleri yediler. Sümbül önce Figen ile tanışmış daha sonra onlara Ela'ya her zaman anlattığı güzel hikayelerinden anlatmaya başlamıştı. Figen bütün hikayeleri can kulağıyla dinliyordu. Sümbül'ün istediği tam olarak buydu. Çünkü bu hikayeler sayesinde Figen doğruyu ve yanlışı birbirinden ayırabilecekti. Figen burayı o kadar çok sevmişti ki artık buraya her gün gelmek istiyordu. Sümbül onu kırmayıp her gün gelmesini izin verdi. Her geldiğinde de ona güzel hikayeleri anlatmayı sürdürüyordu. Günler böyle geçip giderken Figen ve Ela her gün okuldan dönünce Sümbül'ün yanına gelip onun muhteşem hikayelerini dinliyorlardı. Figen bu hikayeler sayesinde ilk önce çiçeklerini aldığı için Ela'dan özür dilemiş daha sonra onunla çok iyi arkadaş olmuştu. Sümbül ona yardımseverliği, iyiliği, saygıyı, sevgiyi, paylaşmayı hikayeler aracılığıyla anlatıyor Figen de yavaş yavaş bu kavramları öğrenmeye başlamıştı. Bu kavramları daha önce hiç kimse ona öğretmemişti. Çünkü anne ve babasi sürekli iş gezisine çıkıyor Figen' de evde çalışan personeller ile tek başına kalıyordu. Personel abla ve abiler onun her ihtiyacını gideriyordu. Fakat ona güzel değerleri öğretmiyorlardı. Figen'in yanlış davranışları da bu yüzdendi. Sümbül her ne kadar ona hikayeler ile doğru davranışları öğretse de Figen'in ailesine olan ihtiyacının farkındaydı. Bu sebeple Figen'e onun ailesini ziyaret etmek istediğini söyledi. Figen çok mutlu olmuştu. Bir gün okul sonrası Sümbül ablasıyla beraber eve gitmek için sözleşmişlerdi. İkisi beraber eve geldiklerinde Sümbül Figen'in ailesiyle tanıştı. Daha sonra Figen onların yanından ayrıldı. Sümbül bütün olanları Figen'in ailesine anlattı. Ailesi duydukları karşısında çok üzülmüştü. Çünkü kızlarını ne kadar ihmal ettiklerinin farkına varmışlardı. Sümbül'e bunun için çok teşekkür etmişlerdi. Sümbül Figen'in ailesinin hatalarını anladıkları için çok sevindi ve oradan ayrıldı. Ela ile Figen her gün Sümbül'e uğruyor ve hikayeleri dinlemeye devam ediyorlardı. Fakat Figen artık sadece hikayeleri Sümbül'den değil ailesinden de öğreniyor ve Ela'ya anlatıyordu. Sümbül çok mutluydu. Figen artık arkadaş edinmiş ve eski kötü davranışları yapmıyordu. Figen'in ailesi de kızlarıyla daha çok ilgileniyorlardı. Bütün bunların yanında Ela'nın da çok mutlu olduğunu görüyor ve bu durumdan büyük bir sevinç duyuyordu. Sümbül bunun üzerine en sevdiği sözü çocuklara söyledi İyilikle hal edilmeyecek hiçbir şey yoktu , yeter ki istenilsin sevgi her güzel kapının anahtarıdır...


Bursa şehrinde harika bir mahalle bulunuyordu. Bu mahalle sıcak insanları ve çeşitli evleri ile renk cümbüşü ile donatılmış, harika bir mahalleydi. Mahalle halkı, birbirlerini tanır ve selam verirdi. Hatta kapılarını dahi kilitlemeyerek uyurlardı. Birbirlerine bu denli güvenen halk birlik ve beraberlik içinde hayatlarını sürdürmeye kararlıydılar. Mahalleye yakın olan bir okul bütün mahalle çocuklarına hizmet verirdi. Bu okul öğrencilerin, yazma ve okuma konusunda gelişimi için ön planda yer almaktadır. Mahalle çocukları burada günlerinin büyük vakitlerini harcayarak hem eğlenir, hemde öğrenirdi. Mahalle deki okulda çeşitli sınıflar ve çeşitli öğrenciler bulunurdu. Sınıflardan birinde ünlü, haylaz ve yaramaz bir öğrenci vardı. Bu çocuğun adı İsmail olarak bilinmesine rağmen herkes ona şakacı İsmail derdi. Çünkü İsmail durmadan herkese şakalar yapar, güler eğlenirdi. Ancak bazen şakanın dozu biraz fazla kaçar ve insanlar rahatsız olurdu. Hatta bir keresinde İsmail, Burçin arkadaşının saçına sakız yapıştırarak onu çok üzmüştü. Ağlamasına dahi sebep olmuştu. İsmail bütün bu şakaları yaparken ailesinden ve öğretmenlerinden uyarılar alsa da dikkate almazdı. İsmail'in arkadaşları onu ciddiye almamaya başlamışlardı. Hepsi İsmail'i seviyor fakat şakaları yüzünden ondan uzak duruyorlardı. Çünkü aniden su dökebilir. Hatta üzerlerine çamur atabilir ve türlü türlü şakalar yapabilirdi. Anne bütün arkadaşları İsmail'den çekiniyordu. Anlık ve ayarsız şakalarından bunalan arkadaşları ona mesafe koymak istiyordu. Günlerden birinde İsmail sabah kantinden tost yemişti. Yanına içecek ile birlikte tüketen İsmail'in midesi ağrımaya başladı. Yediği yemeğin tarihi geçmiş olacak ki İsmail'in karnına ağrılar batıyor, midesi bulanıyor, hatta yüzü sapsarı oluyordu. Bunun üzerine İsmail önce öğretmenine durumu anlattı. Fakat öğretmeni İsmail'in şakalarından nasibini aldığı için inanmıyordu. İsmail durumu arkadaşlarına anlattı. Kimse ona inanmıyor. Herkes İsmail yine mi şaka diyerek geçiştiriyordu. İsmail en sonunda yerine oturdu ve başı dönmeye başladı. Midesi bulanan İsmail bir anda kusmaya başladı. Onu gören arkadaşları ciddiyetin farkına varmıştı ve hemen yardım ettiler. İsmail hastaneye götürüldü. Gerekli ilaç tedavisinden sonra okula döndü. İsmail bu olay sonrasında arkadaşlarına giderek, bir daha şaka yapmayacağını çünkü gerçek olayların başına geldiğinde inandırıcı olmayacağını belirtti. Bu sayede İsmail büyük bir ders almıştı. Öğretmenler ve diğer kişiler şakacı İsmail'in bu olgunluğuna inanarak onu kendilerine dahil ettiler. Bu sayede huzurlu bir öğrenim hayatı geçirdiler.


-Sabah uyandığımda dişimin sallandığını fark ettim. Bir an yerinden çıkacak zannettim. -Ama onlar senin süt dişlerin oğlum. Süt dişlerin zamanla birer birer dökülüp yerine yenileri çıkacak. -Hımm, gel bakalım, sana diş perisinin kim olduğunu anlatayım. Diş perisi senin dökülen dişini alır ve saklar. Bunun karşılığında da sana bir hediye verir. -Olmaz olur mu, tabi ki de var. Ama diş perileri çocukları çok sever ve çocuklar onlara dişlerini verdiği için karşılığında mutlaka onlara bir hediye verir. Annesi bu kez gülmüştü ve oğlunun saçlarını okşayarak sözlerine devam etti. -Merak etme, o senin canının yanmasını asla istemez. Üstelik sen çıkan dişini gece yatmadan yastığının altına koyarsan gelip alır ve yerine hediyeni bırakır. Hakan duydukları karşısında epeyce rahatlamış ve içinden diş perisinin acaba kendisine ne hediye vereceğini düşünmüştü. -Hadi bakalım, şimdi ellerini ve yüzünü yıka, sonra da babanı uyandırıp kahvaltıya gel. Hakan annesine sarılıp onu öptükten sonra koşarak lavaboya gitti. Ellerini ve yüzünü yıkayıp kuruladıktan sonra da sevinçle babasını uyandırmaya koştu. -Evet, bu sabah dişimin sallandığını fark ettim çünkü. Başta biraz üzülüp korktum ama annem dişimi gece uyumadan yastığımın altına koyarsam diş perisinin alıp yerine hediye koyacağını söyledi. -Hımm, o zaman ben de dişimi çıkarıp yastığımın altına koyayım. -Babaaa, sen kocaman adamsın. Diş perisi çocukların dişlerini alıyormuş. -Tüh, hadi yaa, o zaman dişlerime iyi bakayım da dökülmesin bari. Hatta şimdi kahvaltı yerine seni ısırıp yiyeyim. Babası Hakan'ı bir taraftan gıdıklamaya bir taraftan da ısırır gibi yapmaya başlamıştı. Hakan da gıdıklandıkça gülüyordu. Baba oğul yatakta şakalaşıp gülerlerken Hakan'ın annesi odanın kapısında beliriverdi. -Siz hala kalkmadınız mı? Hadi hemen kahvaltıya. Ayrıca Hakan'ın hepsini yeme, birazını da kahvaltıda ben yiyeceğim. Beraberce yatakta oynayıp gülüştüler. Hakan, anne ve babasını; onlar da Hakan'ı çok seviyordu. Son derece mutlu bir aileydiler. Sonra hep birlikte mutfağa geçtiler. Hakan, ailesiyle lezzetli ve güzel bir kahvaltı yaptı. Pazar günleri hep bir arada zaman geçirmeyi üçü de çok seviyordu. O gün birlikte evde oyunlar oynamışlar, annesiyle babası kitap okumuşlar, Hakan da resim ve boyamalar yapmış ve annesinin yaptığı kurabiye hamuruna hep birlikte istedikleri gibi şekil verip nefis kurabiyeler pişirmişlerdi. Hakan'la birlikte anne babası da adeta çocukluklarına dönüyor ve çok eğleniyorlardı. Kurabiyenin yanında içmek için limonata da hazırlamışlardı. Limonları babası sıkmış, suyunu ve şekerini Hakan doldurmuş ve kalanını da annesi yapmıştı. Sonra da hep birlikte bir taraftan kurabiye yiyip bir taraftan da limonata içerek güzel ve eğlenceli bir animasyon filmi izlemişlerdi. Hem tüm işleri paylaşıyor hem de birbirileri ile daha çok zaman geçirebiliyorlardı. Ertesi gün Hakan'ın babası işe gitmiş, annesi de babasını uğurladıktan sonra ortalığı biraz toparlamaya başlamıştı. Hakan koşarak mutfağa, annesinin yanına geldi. -Anneee, anneciğim bak, dişim çıkmış. Sabah uyandığımda ağzımın içindeydi. -Hmm, o zaman bu gece yatarken dişini yastığının altına koymayı unutma. -Merak etme, o seni zaten her gece uyurken kontrol ediyordur. Hakan son derece heyecanlanmıştı. Akşama dek nasıl sabredeceğini bilmiyordu. Bu haberi hemen babasına da vermeliydi. -Anneciğim, babamı arayabilir miyiz? Ona da haber vermek istiyorum. -Tabi ki arayabiliriz; ama şu an baban çalışıyordur. O yüzden onu öğlen aramamız daha uygun olur. -Peki anneciğim, ben hemen dişimi saklamaya gidiyorum. -Sonra da elini yüzünü yıkayıp kahvaltını yapmaya gel. Hakan, dişi kaybolmasın diye onu çekmecesine koydu. Acaba diş perisi ona ne hediye verecekti? İnşallah çok güzel bir araba verir diye geçiriyordu içinden. Sonra ellerini ve yüzünü yıkayıp kuruladıktan sonra tekrar mutfağa gitti. -Bir an önce gece olsun ve uyuyayım ve sonra da sabah olsun ve uyanayım istiyorum. -Bu kadar aceleci olma. Hayatta daima sabırlı olmalısın. Hadi şimdi güzelce kahvaltını et. Öğlen olduğunda Hakan heyecanla babasını aramış ve ona bu müjdeyi vermişti. Babası da Hakan'ın adına çok sevindiğini söylemişti. Akşam babası gelene dek annesiyle vakit geçiren Hakan, kapı çalar çalmaz babasının geldiğini anlamış ve koşarak kapıyı açmıştı. Babasına sevinçle sarıldı. -Evet. Bu akşam erkenden yatacağım ki diş perisi çabuk gelsin. -Anne şuna bak, dediğin gibi gerçekten de diş perisi gelmiş ve dişimi alıp yerine çok güzel bir araba bırakmış. Ama ben ona teşekkür bile edemedim ki. -Beğendin demek arabanı? Tamam, sen onun yerine bana teşekkür edersen o seni duyar zaten. -Teşekkür ederim anneciğim. Akşam babam geldiğinde arabamı ona da göstereceğim. -Tamam; ama şimdi hemen arabanla doğruca lavaboya gidip elini yüzünü yıka ve kahvaltıya gel. Annesi şefkatle gülümsedi ve Hakan'a sarılıp onu öptü. Birlikte güzelce kahvaltılarını yaptılar. Akşam babası geldiğinde Hakan arabasını ona da gösterdi. O günden sonra Hakan bir daha da dişi çıkacağı zaman korkup üzülmedi. Ve büyüyene dek çıkan her dişini yastığının altına saklamayı ihmal etmedi. Büyüdüğünde ise aslında diş perisinin annesi olduğunu ve tüm annelerin, çocuklarının hem diş hem de düş perileri olduğunu fark etti.


Ilık bir ilkbahar günü Cengiz mutfaktan gelen güzel kokularla ve babasının neşeli ıslığıyla uyandı. Ardından koridorun başından koşarak gelen kardeşi Cemre'nin Uyandırma uçağı geliyoooooor! sesiyle kapıya döndü ve her sabah olduğu gibi küçük kardeşi, onu, yorganı üzerinden hızlıca çekerek yataktan kalkmaya zorladı. İki kardeş birbirleriyle şakalaşarak banyoya gittiler, ellerini ve yüzlerini yıkayarak alt kattaki mutfağa doğru koştular. Mutfağın kapısından giren Cengiz, birlikte kahvaltı hazırlayan annesine ve babasına Günaydın! dedi. Hep birlikte kahvaltı yapıp konuşurlarken Cengiz'in gözü birden duvar saatine takıldı. Okula geç kalmak üzere olduğunu fark eden Cengiz koştura koştura odasına gitti. Aslında Cengiz saatleri okumayı henüz bilmiyordu, okula yeni başlamış sayılırdı ama annesi ona saatteki çubuklar nerede olunca dersin başladığını öğretmişti. Bu sayede Cengiz çubuklar o sayıya yaklaşınca ne yapması gerektiğini biliyordu. Dişlerini fırçalayıp, okul kıyafetlerini giyen Cengiz, babasıyla beraber okula doğru yürümeye başladı. Cengiz bu okul yürüyüşlerini çok severdi çünkü babasıyla yol boyunca dostluk, iyilik, çalışkanlık gibi birçok konudan konuşurlardı. Cengiz de babasıyla yol muhabbetleri yaparken kendini kocaman bir çocuk gibi hissederdi ve ona hep hayran kalırdı. Hatta bir keresinde babasıyla yine yürürken yolda üzgün bir grup çocuk görmüşlerdi. Cengiz'in babası çocuklara neden üzgün olduklarını sormuştu. Çocuklar da toplarının havasının az olduğunu, bu yüzden oyun oynayamadıklarını söylemişlerdi. Cengiz'in babası gülümseyerek topu çocuklardan almış ve kendi yöntemleriyle topu oynanabilir hale getirmeyi başarmıştı. Bunu gören çocuklar çok şaşırmışlar ve Cengiz'e bir süper kahramanın çocuğu olduğu için çok şanslı olduğunu söylemişlerdi. Cengiz o gün babasına gerçekten hayran olmuştu ve kendisini gerçekten de şanslı hissetmişti. Ve o günden sonra kendine bir kural koymuştu, kural şuydu: Akşam uyku vaktine kadar gün içinde en az bir kere yardıma ihtiyacı olan birine yardım etmek. -Ben her zamanki gibi vaktinde evden çıkmıştım ama yolda ödevimi evde unuttuğumu fark ettim. Ödevi yapmak için öyle çok zaman harcadım ki! Öğretmenime göstermek istedim ama seni bekletmek de istemedim. Bu yüzden eve koşarak dönebilirim diye düşündüm ama acele ettiğim için takılıp çamurun içine düştüm. Her şeyim çamur oldu, yırtıldı! -Ayakkabılarım... Ayakkabılarım da yırtıldı ondan çok yavaş yürümek zorunda kaldım. Şimdi bu halde nasıl okula gideceğim? Asla gidemem. Uğur, gözyaşlarını silerek dostuna baktı ve gülümsedi. Onaylarcasına başını aşağı yukarı salladı ve bu iki sıra arkadaşı dedikleri gibi birbirlerinin omuzlarından destek alarak Cengiz'in evine doğru zıplayarak gitmeye başladır. Cengiz yol boyunca Uğur'u güldürmek için her şeyi yaptı ve sonunda Uğur da olanları unutup eğlenmeye başladı. Eve vardıklarında Cengiz Uğur'un merdivene oturmasına yardım etti ve kapının zilini çalmaya başladı. Cengiz'in annesi kapıyı açınca gördüğü manzara karşısında şaşkınlıktan küçük dilini yutacaktı. Zavallı kadın hemen onları içeri alarak temizlenmelerine yardım etti ve Uğur'un yaralarına baktı. O sırada Cengiz odasına koşarak kendi kıyafetlerinden birkaç parça getirdi ve arkadaşının giymesine yardım etti. -Duydum ki ikiniz de ayakkabılarınızı dostluğunuz için feda etmişsiniz. Ben de bu güzel dostluk için size birer hediye vermek istedim. -Baba! Bugün için en düzgün ve en güzel çakıl taşını bulalım çünkü ben bugün en sevdiğim dostuma yardım ettim dedi. -Taş yerine bunları kutuna koymaya ne dersin? Hem istersen oyuncak ayakkabıların birini yine Uğur'a verebilirsin dedi. Cengiz babasına bu fikir için teşekkür ederek oyuncak ayakkabıları eline aldı ve onları bir daha asla bırakmadı. Yıllar geçti, Uğur ve Cengiz tatlı birer tonton dede oldular ve dostlukları da hep sürdü. Çünkü onlar, teki olmadan hiçbir anlamı olmayan bir çift ayakkabı gibiydiler.


Aydınlık ve yaşam dolu bir güne uyanan Ece, pencereden derin bir nefes çekerek, Ne kadar da güzel bir gün! diye düşündü ve enerjik bir mod ile kıyafetlerini giydi. Kahvaltı yapmak için oturduğu masada, annesi onu şaşkınlıkla karşıladı çünkü Ece yanlış kıyafetlerini giymişti. Annesi, Ece'ye Kızım bugün okuldaki arkadaşlarınla ormana spor yapmaya gidecektiniz, unuttun mu? diye sordu. Ece hemen spor gezisini hatırlayıp Oleyy, evet doğru söylüyorsun. diye cevap verdi. Spor yapmaya bayılan Ece, kahvaltısını son lokmasına kadar bitirip hemen spor kıyafetlerini giymek için odasına koştu. En güzel spor kıyafetlerini giyen Ece, artık okula gidip spor gezisine katılmak için hazırdı! Annesi Ece'yi okula bıraktığında, Ece ilk önce hemen arkadaşlarıyla oyun oynamaya koyulmuştu bile. Çocuklar oynarlarken, öğretmenleri bahçeye gelmiş ve çocukları toparlamaya başlamıştı. O anda Ece'nin duyduğu sözler, onu fazlasıyla heyecanlaştırmıştı. Öğretmenleri, Haydi çocuklar, ormana gidip spor yapmak için hazır mısınız? Hadi herkes sıraya! diye bağırarak herkesi sıraya sokuyordu. Tüm çocuklar spor yapmak için sabırsızlanmışlardı. Servisçi Amca tüm çocukları güvenli bir şekilde servise bindirip, o bölgenin en güzel ormanına doğru yol almıştı. Servisçi Amca çocukları ormanın en güzel yerinde indirdi. Öğretmen çocukların önüne koyulup onlara rehberlik etmeye başladı ve orman yürüyüşü başlamıştı bile! Yemyeşil ağaçların arasından devam eden yürüyüş, her yeni bir hayvanın sesiyle keşif ve bilmece oyunlarıyla şenleniyor, çocuklar her bir adımda yeni canlılar tanıyorlardı. Papağanlar, sincaplar, bülbüller her yerde hayatın tadını çıkarıyorlardı. Sonra öğretmenleri bir süreliğine sessizce ve soru sormadan yürümeleri gerektiği hakkında çocukları uyardı. Öğretmene göre, doğanın seslerine kulak vererek yürüyüş yapmak, insanı rahatlatıyordu. Çocuklar yaklaşık 15 dakika boyunca hiç konuşmadan yürüdüler, hepsi de yavaş yavaş yorulmaya başlamasına rağmen, yüzlerindeki huzurlu gülücükler hiç eksik olmuyordu. Tam tüm grup dinlenmek üzere oturmak için hazırlanırken, yere örtü seren çocuklardan biri ayağını burktu ve ağlamaya başladı. Hemen çocuğun başına gelen öğretmen, bu durumu ilk yardım uygulamalarını doğru ve yanlışsız göstermek için bir fırsat olarak görmüştü. Öğretmen hemen önce çocuğun nefes almasını sağlayacak şekilde diğer çocukları biraz uzaklaştırdı ve çocuğun ayağındaki problemi kontrol etti. Bu sırada, hem çocuğun ayağında ciddi bir şişme, kanama veya benzeri problemler olmadığından emin oluyor hem de çocuklara doğrudan bilgi veriyordu. Önce ayak bileğindeki kan dolaşımını engellemeyecek şekilde bir ilk yardım bandajı ile sıkı sıkı bileğini sardı, sonra da şişliği engellemek için ayağını yüksekte kalacak şekilde yerleştirdi. O an doğada oldukları için soğuk uygulama yapabilecekleri bir buz ya da soğuk bir nesne yoktu, fakat öğretmen Eğer ulaşma imkanı varsa soğuk uygulamalısınız çocuklar. diyerek ek bilgiler verdi. Bu tarz yaralanmalardan sonra ise, mutlaka uzman bir doktora görünmek gerek. diyerek laflarını sonlandıran öğretmen, verimli bir gün geçirdiğini düşünerek mutlu oldu. Ece, gün sonuna geldiğinde bir sürü yeni şey öğrenmişti. Doğa yürüyüşü sayesinde yeni bir aktiviteyle tanışmıştı. Bu aktivite sayesinde bir sürü yeni bitki ve hayvan keşfetmişti. Arkadaşının başına gelen talihsiz küçük kaza sebebiyle, ilk yardım için güzel bir başlangıç yapmıştı. Galiba, sıra ilk yardım kursuna giderek, yaralı insanlara karşı nasıl yardım edileceğini öğrenmekti. Ece akşam yemeğinde ailesine bu olanları anlattığında, annesi Ece'yi ilk yardım kursuna göndereceğine söz verdi.


Ege, kahvaltı yapmayı çok seviyor. Sabah uyanır uyanmaz elini yüzünü yıkıyor, dişlerini fırçalıyor, pijamalarını çıkarıp giysilerini kendi giyiyor ve bunun sevinciyle kahvaltıya koşuyor. Bugün kahvaltıyı ablasıyla birlikte hazırlayacak, daha doğrusu kendine eğlenceli kahvaltı tabağı hazırlama günü! "Günaydın ablacığım, zeytinleri kaseye ben koyarım" diye sesleniyor. Ablasının kestiği domatese, salatalığa, zeytinyağı döküyor, baharatlarını atıyor. Kahvaltı hazır olunca ablasıyla birlikte Ege'nin tabağını hazırlamaya başlıyorlar. "Çiçeğimiz ne renk olsun?" diye soruyor ablası. "Papatya olsun, ortası sarı kenarları beyaz olsun!" diyor. "Yani yumurta gibi mi?" diye soruyor ablası. "Evet!" diye cevaplıyor Ege. Yumurtaları kesip bir güzel çiçek yapıyorlar. Sapını, yaprağını maydanozdan yapıyorlar. Peynirden bulutlar, domatesten ağaçlar yapıyorlar. Günün en güzel öğünlerinden biri artık hazır. Kahvaltı yaparken sohbet etmeye başlıyorlar. Okuldaki bahçelerinde gördüğü tatlış ve yeşil tırtılı anlatıyor. Yeşil ve parlak tüyleri ile sevimli bir şekilde hareket eden bu hayvan ne yiyor acaba bunlar diye düşünmüş ama ne yediklerini bilmediğinden ablasına sormaya karar veriyor. Ablası; yaprakları yiyorlar diyor ve bahçeye çıkıp küçük küçük ısırılmış birkaç yaprak getirip gösteriyor. Yemeklerini yedikten sonra büyüyüp gelişiyorlar, aynı insanlar gibi diyor ablası. Demek hayvanlar, insanlar yani tüm canlılar kendi yemeklerini yiyor öyle büyüyor diyor Ege. Kendi kahvaltısını zevkle yapıyor ve okula gitmek üzere koşarak hazırlanıyor. Ablası okula bırakıyor ve arkadaşlarıyla eğlenceli bir güne başlıyor. Kahvaltı saati geliyor. Arkadaşı Ümmühan peynir yemek istemiyor. Öğretmeni peynirin ne kadar güzel bir şey olduğunu anlatmaya çalışıyor ama Ümmühan ısrarla "Hayır, işte yemeyeceğim" diye ağlamaya başlıyor. Ege öğretmeninin yanına gidip kulağına bir şeyler fısıldıyor. Öğretmenin aklına bir fikir geliyor gibi görünüyor. "Harikasın Ege, bunu nasıl düşünemedim" diyor öğretmen ve mutfağa gidiyor. Ümmühan ve Ege heyecanla öğretmeni bekliyorlar. Birkaç dakika sonra öğretmen harika bir tabakla geri dönüyor. Peynirlerden bulutlar yapmış, içine havuç ve maydanozla harika çiçekler koymuş. Ümmühan böyle bir tabağı ilk defa görüyor. Zevkle hepsini oynayarak yiyor. Sonraki sabah tüm arkadaşları aynı tabaklardan istiyor, herkes tabağını afiyetle yiyor. Sonrasında enerjileri yerine geliyor, oyunlar oynuyorlar, sayıları öğreniyorlar, boyama yapıyorlar...


Elçin çok sessiz bir kızdı. Sabahları okula gider, çıkış zili çalana kadar sadece dersleri ile ilgilenir hiç kimseyle konuşmazdı. Bu sebeple hiç arkadaşı da yoktu. Üstelik arkadaşları onun hakkında çok yanlış düşünüyordu. Herkes onun cimri ve paylaşmayı hiç sevmediğini düşünüyordu. Bu da Elçin'in iyice yalnızlaşmasına sebep oluyordu. Oysa ki Elçin öyle bir kız değildi. O gün Elçin'in sırasının arkasında oturan Pelin, Elçin'den silgisini istemişti. Çünkü kendi silgisini evde unutmuştu Fakat Elçin ona silgisini vermemişti. Pelin de bu duruma kızarak onunla ilgili ileri geri konuşmuş ve herkese Elçin'in ne kadar cimri olduğundan söz etmişti. Elçin bu duyduklarına çok üzülmüştü. Amacı cimrilik yapmak değildi. Elçin Aslında arkadaşlarının düşündüğü gibi bir kız değildi. O paylaşmayı çok sever yardımlaşmaya çok önem verirdi fakat Elçin'in anne ve babası öldüğünden dolayı Elçin'e Süleyman amcası bakıyordu. Elçin de Süleyman amcasından çok fazla para istemeye utanıyordu. Bu yüzden silgisini, kalemini, ucunu hatta bütün eşyalarını çok tasarruflu kullanıyordu. Arkadaşları ondan bu tür şeyler istediğinde ya çok az veriyor ya da hiç vermiyordu. Böyle yapmasının sebebi de Süleyman amcasına yük olmak istemeyişiydi. Çünkü amcasının işlerinin bu aralar iyi gitmediğini biliyordu. Tabii arkadaşları bunu bilmiyordu. Elçin de sesini çıkarmıyor ve bu durumundan hiç söz etmiyordu. Elçin'in hiç arkadaşı yoktu. Her teneffüs bir kenara geçer test çözer veya kitap okurdu. Yalnızlığa iyiden iyiye alışmıştı. Elçin arkadaşlarının söylediklerine her ne kadar üzülse de aldırış etmemeye çalışıyordu. Bir gün yine bahçede oturmuş kitap okurken arkadaşları, Selin Nazar ve Pelin'in konuşmalarına kulak misafiri oldu. Pelin arkadaşlarına Baksanıza Şu kıza o kadar cimri ki arkadaşlarıyla hiçbir şeyi paylaşmıyor. Selin de onu yanıtlayarak Aynen ben de onun cimriliğine şahit oldum. Geçen gün kalemimi unutmuştum, ondan istediğimde hiç duymamış gibi yaparak teneffüse çıktı. Elçin bunları duyar duymaz koşarak Lavaboya gitti ve orada ağladı. Çünkü bu sözlere artık katlanamıyordu. Herkes onun arkasından konuşuyordu. Ama gerçekleri bilmiyorlardı. Elçin ne zaman kötü bir olay yaşasa gider ve tek dostu olan günlüğüne yazardı. Bu onu hem rahatlatır hem de birilerinin onu anladığını hissederdi. Elçin ağlamayı bırakarak elini yüzünü yıkamış ve sınıfa günlüğüne yazı yazmaya gitmişti. Sınıfta kimse yoktu bu onun için çok daha iyiydi. Bugün yaşadığı tüm kötü olayların hepsini teker teker günlüğüne yazdı. İçi biraz daha rahatlamıştı. Pelin sınıfa girecekken Elçin'in heyecanla bir şeyler yazdığını gördü. Elçin'in yazdıklarını çok merak etti. Bu yüzden dersin başlamasını bekledi. Dersin sonunda herkes teneffüse çıkardı. Herkes çıktıktan sonra Elçin'in ne yazdığını okuyabilirdi. Böyle düşünerek sınıfa girdi. Bir sure sonra ders zili çalmış ve herkes sınıfa girmişti. Pelin büyük bir merak ve heyecanla dersin bitmesini beklemişti. Nihayet teneffüs zili çalmıştı. Sınıf yavaş yavaş boşalırken, Elçin de biraz hava almak için bahçeye çıktı. Herkes dışarı çıkar çıkmaz, Pelin koşup Elçin'in çantasından günlüğünü çıkarıp okumaya başladı. Pelin bütün yazılan yazıları okuyup bitirmiş ve okuduklarına inanamamıştı. Elçin'in neler hissettiğini anlamış ve kendine gerçekten çok kızmıştı. Pelin elinde günlük ile şaşkınlıkla otururken içeriye Elçin girdi. Elçin Pelin'e bunları bağıra çağıra anlattığı için herkes sese doğru gelip sınıfa girmişti. Bu sebeple Elçin'in söylediklerini herkes duymuştu. Herkes duyduklarından sonra gerçekten çok üzülmüştü. Elçinden özür dileyip önyargılı olmanın ve bilmeden biri hakkında kötü düşünmenin ne kadar yanlış bir şey olduğunu anlamışlardı. Bütün bunların yanında Pelin başkasının günlüğünün asla okumaması gerektiğini de kavramış ve bunun için de ayrıca özür dilemişti . Elçin bu duyduklarından sonra çok mutlu olmuştu. Çünkü artık bir sürü arkadaşı vardı. Elçin hepsini affetmiş ve güle oynaya derse girmişti. Tabii yaşadıklarını dostu saydığı günlüğüne yazmayı da ihmal etmedi. Eve gider gitmez dostuyla bütün sevincini paylaşmıştı...


Ege, Efe, Ayaz, Ediz, Yağız, Erva ve Begüm tüm öğrenciler gibi her sabah anaokuluna gelip kahvaltılarını yapıyor ve ilk etkinliklerle birlikte güne başlıyorlardı. Çocuklar oyun saatindeyken okula kaydolmak, onlara arkadaş olmak için Samuel adında yabancı bir çocuk, annesi, babası ve kardeşiyle birlikte okula geldi. Kayıt işlemlerinden sonra mutluluktan havaya uçan Samuel, yeni arkadaşları ile tanışmak için sabırsızlanıyordu. Samuel'in ailesi ise, çocukları ilk sınıfına girene dek bu harika günün mutluluğunu paylaşmak için Samuel'e eşlik ediyorlardı. Samuel ve ailesinin sınıfa girmesiyle birlikte haylaz Efe, ''aaa şunlara bakın renkleri ne öyle, siyah çikolata gibi!'' Diyerek gülmeye başladı. Begüm ise ''ben korkarım ne kadar tuhaflar'' dedi. Samuel'in bir anda yüzü düştü ve ailesi ise çok üzüldü. Sonra çocukların empatik düşünme yetilerinde bir farkındalık oluşturmak için çocuklara bir soru yöneltti. Siz bir ülkeye gezmeye gitseniz ve o ülkedeki herkes siyahi olsa, ya da beyaz ama çekik gözlü olsa ve sadece sizin görüntünüz farklı olduğu için, birisi size Ben korkarım bu renk ne süt gibi dese ne hissederdiniz, ailenizle birlikte? Dedi. Dünya üzerinde farklı kültürlerin olduğunu, bu farklı kültürlere göre kıyafetlerin, konuşulan dillerin, saç modellerinin bile farklılık gösterebileceğini çocuklara anlatan sınıf öğretmeni, çocukların gözlerindeki sevgiyi farkederek, Samuel'i tekrar sınıfa çağırdı. Anaokulundaki çocuklar, artık insanların farklı renkleri olabileceğini, farklı kültürlerden gelebileceklerini öğrenmişlerdi. Farklı görüntülere sahip olan insanların komik değil sadece bizlere değişik gelebileceğini öğrendiler ve tepkilerinin nasıl olması gerektiği üzerine bir ders aldılar. Samuel tekrar sınıfa geldiğinde, oyun saati gelip çatmıştı. Çocuklar hep birlikte oyun saatine devam ederlerken, hepsi de yeni arkadaşları Samuel ile oynamak istediler.


Bir zamanlar bir Fıstık vardı. Fıstık, diğer fıstıkların büyük bir çuval içinde dünyayı dolaştıkları heyecan verici keşif hikayelerini duydu. Devasa gemileri ve muhteşem okyanusları duydu. Harika bir macera olurdu. Fıstık, sonunda dünyayı dolaşma şansını yakalayabileceği sıranın gelmesini umuyordu. Sonunda, gün geldi! Büyük bir çuvala dolduruldu ve gönderilmeyi ve macerasına başlamayı bekleyen güzelliklerle dolu bir odaya yerleştirildi. Dünyayı görme düşüncesiyle heyecanlanan Fıstık geceleri uyuyamadı! Gün be gün bekledi. İnanılmaz yolculuğuna çıkacağına dair hala bir işaret yoktu. Gecikmeye neden olan sevkiyatla ilgili bazı sorunlar varmış gibi görünüyordu. Salondaki herkes tedirgin olmaya başladı. Sebzeler gergindi. Lahanalar, yeşil güzelliğini kaybedip kısa sürede sararmaya başlayınca paniğe kapıldılar. Bu olduğunda, geri kalanıyla birlikte gönderilmeyecek, çöp kutularına atılacaklar! Herkes kaderi hakkında endişeliydi. Günler geçtikçe bazı sebzeler solmaya başladı. Lahanalar sararmıştı. Çiftçiler çok taze olmayanları seçip çöp kutusuna atmaya başladı. "Oh hayır, çöp kutusuna düşmek yerine dünyayı görmek için macerama devam etmek istiyorum!" diye haykırdı Fıstık. Büyük çuvalın içinde sıkışıp kalmaktan bıkan Fıstık, kaçmak için bir fikir buldu. Dışarı atlamak için belini kuvvetlice büktü ve çevirdi. Aniden yer fıstığının kabuğu kırıldı. Büyük çuvaldan iki pembe fıstık tanesi yuvarlandı. "Sonunda çıktık! Burası daha iyi! Fıstık İçi mavi gökyüzüne bakarak Evet, küçük odamız çok küçük ve karanlık. Hadi gidip dünyayı keşfedelim! dedi Fıstık Çekirdeği. İki fıstık tanesi küçük bir fare deliğinden odadan dışarı yuvarlanmaya başladı. Bahçeye çıktılar ve takip edildiklerinin farkına varmadan temiz havanın ve sabah güneşinin tadını çıkardılar. "Selam beyler." diye arkalarından biri seslendi. "Merhaba." Arkalarına bakmak için dönen iki fıstık tanesi cevap verdi. Onları arkadan sinsice izleyen bir fareydi. Fare fıstıklara bakarken burnunu çekiyor ve salyaları akıyordu. Her iki fıstık da korkmuştu. Ah hayır, bu bir fare! Koşmamız gerek! Fıstık Çekirdeği bağırdı. "Gitmemiz gerekiyor!" Diğer Çekirdek paniğe kapılmaya başladı. İki yer fıstığı tanesi, kaçmasalardı fare tarafından yenecek kadar hızlı koştu. Fare peşlerinden koşmaya devam ederken hızla yokuştan aşağı yuvarlandılar. Yer fıstığı taneleri itaatkar bir şekilde içeri atladı ve kuş hemen deliği toprakla kapattı. Fare gittiğinde 'Lütfen bizi içerden çıkar!" dedi iki çekirdek. "Endişelenmeyin sizi çıkaracağım, önce nefesini tutun", diye yanıtladı Kuş. Tam o sırada yakınlarda yemek arayan bir kedi, Kuşun fıstıklarla konuştuğunu duydu. Kedi, Kuşa yaklaşmaya başladı ve üzerine atlamaya çalıştı. Kuş bir çığlık attı ve kediden kaçmak için içgüdüsel olarak havalandı. Kargaşa, kediyi görünce kaçan fareyi alarma geçirdi. İki çekirdek bekledi ve Kuşun onlara yardım etmek için geri gelmesini bekledi. Şans eseri, Kuş kediden uzakta güvenli bir yere indi. Ancak kediden kaçmaya çalışırken çekirdekleri tamamen unutmuştu. Tohumlar toprağın altında kaldı. Birkaç gün sonra, Kuş bir çiftliğin etrafında uçtu ve bir bezelye toplarken hafızasını harekete geçirdi. Aniden fıstıkları ve verdiği sözü hatırladı. Çekirdekleri yerden çıkarmayı unutmuştu! "İki küçük adam şimdiye kadar kendi başlarına kaçmış olmalılar." diye düşündü Kuş. Bir aydan fazla bir süre sonra, Kuş farkında olmadan Çekirdekleri daha önce sakladığı yere uçtu. Yerde iki yeşil fide gördü. "Sen misin, Kuş?" diye sordu yeşil fide. "Beni tanıyor musunuz?" diye yanıtladı meraklı Kuş. Sevgili kuş, bir ay önce bir fare tarafından kovalandık. Bizi toprağa gömdün. Şimdi fıstık çekirdeklerinden fide olduk dedi. Kuş Ah, çok üzgünüm, sizi çıkarmayı unutmuşum. Beni Affet lütfen." Diyerek özür diledi kuş. "Endişelenme sevgili kuş, burayı seviyoruz. Güneş ve toprak bizim için çok besleyicidir. Sonbaharda çok fazla fıstık toplayabiliriz. Daha sonra bebek fıstıklara çiftlikten ve fareden küçük maceramızın hikayelerini anlatacağız. Yeni maceralarına atılma sırası genç fıstıklara gelecek. Demiş. Bu güzel haberi alan kuş huzur ve mutlulukla uçup gitmiş.


Sabahın soğuk rüzgarını ensesinde hissettiği anda titremeye başlamıştı Minik Oğlan. Sabahları evden çıkıp yürüyüş yapmaya bayılırdı; yol boyunca gördüğü kedileri sever, ağaçların altında dikilip dallarına doğru bakardı. Yaşadığı yerde yaz mevsimi dahi oldukça soğuk geçerdi, bu yüzden de üstünden montu eksik olmazdı. Gelgelelim, hep emekli kesimin yaşadığı bir yerde oturuyorlardı, bundan ötürü hiç yaşıt arkadaşı olmamıştı. Annesinin veya babasının arkadaşlarıyla ettiği sohbetleri, esnafın ısmarladığı gazozları saymazsak ailesi dışında kimse ile bir iletişimi yoktu. Zaten bu yüzden sabahları erkenden kendisini sokağa atar, babasının hediye ettiği müzik çalarıyla hiç sıkılmadan dolaşırdı. Altıncı doğum gününde hediye etmişti babası o müzik çaları; babası tam bir sanat sevdalısıydı, evlerinin duvarlarını da onlarca tabloyla ve duvar kağıtlarıyla süslemişti, düz bir yaşantının kendisine sıkıcı geldiğini söyler dururdu hep. Buna rağmen annesi kuralcı bir kadındı, sağda solda kablo görürse etrafı ayağa kaldırır, makineye koyulmamış bir bulaşık görürse soluğu babanın yanında alırdı. Minik Oğlan bunları çok sakin bir şekilde izlerdi, en nihayetinde işler hep tatlıya bağlanırdı zaten. O gün de öğlen saatlerine kadar bir başına dolaştı Minik Oğlan; sabah dükkanlarını açan esnaflara eliyle selam verdi, börekçi Nalan Abla'nın mıncırmalarına dayanmak zorunda kaldı, yol kenarında yatan köpekleri sevdi... Hatta köpeklerden birisi Minik Oğlanın peşine takıldı eve kadar, dost canlısı hayvanlardı sonuçta, evin kapısına geldiğinde durdu ve köpeği son bir kez daha sevdi, hızla merdivenlerden çıkıp dolapta bulduğu bir parça eti balkondan köpeğin önüne doğru fırlattı, aç kalmasını istememişti. Üstünü çıkartmak için odasına yöneldi, odası bilindik çocuk odalarını hiç andırmazdı. Televizyonda gördüğü rengarenk duvarlara sahip, yarış arabasına benzeyen yataklı odalara hiç özenmemişti. Düz tahtadan bir yatağı, aynı renkte dolabı ve çalışma masası vardı, o kadar. Henüz okuma yazma bilmiyordu, seneye okula başlayacaktı, ona rağmen babası miniğe pek çok resim kalemi, kağıdı ve boyama kitabı almıştı, içinden bir sanatçı çıkacağına inanıyordu. Minik de resim yapmaya bayılırdı, ama yeteneğine çok güvenmiyordu, hatta genelde çizdiklerini yatağının altında saklayıp biriktirirdi kimselere göstermeden. Biriktirdikleri yalnızca bunlar da değildi, babası her gün okuduğu gazeteyi mutfağa bırakırdı, Minik de babasından izin aldıktan sonra o gazeteleri alıp odasına götürürdü, doğruca yatağın altına. Aklında daha farklı bir şey vardı. Annesi kahvaltı için çağırdı miniği. Babası çoktan işe gitmişti hazırlanıp. Annesi ise patates kızartmıştı Minik için, masa ise oldukça doluydu; domatesler, zeytinler, peynirler, çeşitli meyve reçelleri ve çay demliği... Minik bu arada yemek yemeyi çok severdi, annesi önüne ne koyarsa hiç mızmızlanmadan yer, sonrasında ellerini yıkamaya koşardı. Güvenilir bir muhitti o taraflar, ailesi bahsettiği herkesi tanır bilirdi. İçleri rahattı. O esnada annesinden bir haber aldı, karşı apartmana yeni birileri taşınmıştı, kırmızı bir arabaları vardı hatta, Minik Oğlan eve girerken görmüş çok da beğenmişti. Onlarla tanışmaya gideceklerdi bugün annesi ile. Hazırlanıp çıktılar evden, annesi yanında kek de götürüyordu. Kapıyı çaldılar, çok güler yüzlü bir kadın karşıladı onları. Yeni evli bir çiftmiş, ikisi de öğretmen. Minik Oğlanın seneye gideceği okula atanmışlardı, Umarım öğretmenim olurlar, çok iyi insanlar. diye geçirdi içinden minik. Kapıdan koşarak bir çocuk girdi içeriye, miniğin karşısında durdu. Birbirlerine utangaçça bakıyorlardı, tanışmak için can atmalarına rağmen. Minik çok heyecanlandı, çünkü kendisi dışında hiçbir çocuk tanımamıştı bugüne kadar. Atakan'dı çocuğun adı. Zar zor tanıştıktan sonra sokağa indiler beraber. Çocuk biraz zıpırdı, sürekli koşup takla atıyor, ağaçlara tırmanmaya çalışıyordu, Minik Oğlan bu kadar enerjik değildi. Atakan ile en yakın arkadaş oldular zamanla. Çok yaratıcı bir çocuktu Atakan, gördüğü her şeyi çizmeye çalışıyordu, resme yeteneği de oldukça fazlaydı. Bu sayede Minik Oğlan da geliştirdi kendisini zamanla. Ancak Minik Oğlanın aklına daha farklı bir şey gelmişti. Annesinden yardım istedi. Biriktirdiği onca çizimi ve gazeteyi gün yüzüne döktü. Gazetede gördüğü insanların, hayvanların, binaların, arabaların ve daha birçok şeyin fotoğraflarını kestiler makasla. Boş bir kağıdın üzerine türlü türlü doldular, birbirinden alakasız onlarca fotoğrafın bir arada durması Minik Oğlanın çok hoşuna gitmişti. Babasına yaptığı işi gösterince babası bir kahkaha attı, yaptığı şeyin kolaj sanatı olduğunu anlattı ona. Minik oğlan dikkatle dinledi, babası çok mutlu olmuştu böyle bir hobi edinmesine. Günler geçtikçe Minik Oğlan bir sürü kolaj yaptı, Atakan ile birlikte odaya kapanıp saatlerce görsel işler yaptılar. Atakan çizdi, Minik Oğlan kesip biçti, sonra da yapıştırdı kağıda dilediğince. Her iki aile de çok mutluydu bu dostluktan, hemen hemen her gün birbirlerinin evlerine gidip geliyorlar, dışarıda yemeğe çıkıyorlardı. Aylar sonra Atakan'ın ailesi okullarında bir sanat sergisi düzenlediler. Elde edilen tüm geliri de hayvan barınağına bağışlayacaklarını söylemişlerdi Minik Oğlan'a, kabul etmemesi imkansızdı. Atakan'ın da Minik Oğlan'ın da eserlerini sergilediler, böylelikle pek çok yaşıtlarıyla tanıştı ikisi de. Artık mahallelerine pek çok arkadaşı geliyor, birlikte müzik dinliyor, resim çiziyor hatta aralarında doğaçlama tiyatro bile yapıyorlardı. Bu aktivitelerin mahallelerinde gelişmesiyle birlikte Minik Oğlan'ın babası mahalle esnafıyla anlaşıp parkta bir sinema gecesi düzenledi; projeksiyon makinesini bilgisayarcı, meyve suları ve sandviçleri bakkal, sandalyeleri çiçekçi Nalan Abla getirdi, afişleri Minik Oğlan ve Atakan hazırladı. Tüm mahalle halkı da katıldı bu gösteriye, o gece Oyuncak Hikayesi izlendi neşeyle. Okuldan tanıştıkları tüm arkadaşları da gelmişlerdi aileleriyle, gecenin sonunda aileler sohbet ederken çocuklar saklambaç oynadı. Daha öncesinde bu kadar eğlendiğini hatırlamıyordu Minik Oğlan. Atakan da farklı sayılmazdı, ancak bunun farkına varamayacak kadar zıpırdı Atakan, terden su olana kadar koşturdu, diğer arkadaşlarıyla ebeyi kandırmak için kıyafet değiştirdi, hatta bir ağaca tırmanıp yarım saat gizlendi. Bu zıpırlıkları bazen ailesinden azar yemesine sebep oluyordu, ama Atakan'a uzun süre kızamazdı kimse, kıyamazdı o tatlılığa. Minik Oğlan'ın öyle dertleri yoktu zaten, hayatında ilk defa o gece bu kadar koşturmuştu, ne eğlenmişti ama! Bu geceyi kovalayan günler hep keyifle dolu geçti Minik Oğlan için. Gazetelerden fotoğraf kesmekten hiç bıkmadı, Atakan ise hep zıpır bir çocuk olarak kaldı.


Ördek yavrusu, civciv ve kaz yavrusu komşuydu. Her gün birbirleriyle oynadılar ve en iyi arkadaşlardı. Bir gün annesi, ördek yavrusuna güzel bir mavi papyon verdi. Ördek papyonu severdi ve onu gece gündüz takardı. Civciv ve kazla oynamaya gittiğinde onlara göstermek için giyerdi. Civciv de kaz yavrusu da bunu görünce çok kıskandılar. Kaz yavrusu kendi kendine, "Böyle güzel bir papyonum olsaydı, harika olurdu!" diye düşündü. Geceleri kaz yavrusu uyuyamadı. Göz alıcı mavi papyonu düşünmeye devam etti. Sonra sessizce mavi papyonu ödünç almaya karar verdi. Kaz yavrusu, ördek yavrusunun evine gizlice girdi ve herkes uyurken ördek yavrusunun papyonunu çaldı. Papyonu eline aldığında çok heyecanlandı. "Giymek için sabırsızlanıyorum!" Diye haykırdı. Eve vardığında kaz yavrusu dikkatlice boynundaki mavi papyonu taktı. "Ne kadar gösterişli! Bu mavi papyon ile büyüleyici görünüyorum. Benim için mükemmel! Mavi papyonu ayarlarken ve mavi papyona hayranlıkla bakmak için aynasının önünde poz verirken memnuniyetle gülümsedi. Sonunda onu çıkardığında, papyonu geri vermekte tereddüt etti. "Birkaç günlüğüne ödünç alacağım." diye düşündü. Sonraki birkaç gün, ördek yavrusu papyonunu kaybettiğini düşünerek üzüldü. Ördek yavrusu annesine söylediğinde, dikkatsiz olduğu için azarlandı. Papyonun nerede olduğunu kimse bilmiyordu. Birkaç gün sonra civciv babasından parlak turuncu bir top aldı. Üzerinde harika baskılar olan zıplayan bir toptu. Civciv hediye karşısında o kadar heyecanlandı ki kaz ve ördek yavrusunu göstermek için hemen hediyeyi çıkardı. İkisi de civcivi, özellikle kaz yavrusu çok kıskanırdı. Kendi kendine, "Böyle turuncu bir topum olsa harika olur!" diye düşündü. Kaz yavrusu geceleri topu düşünmeye devam etti ve uyuyamadı. Açgözlü kaz yavrusu, turuncu topu çalmak için civcivin evine gitmeyi planladı. Topla eve gittiğinde o kadar heyecanlıydı ki topu kafasında dengeleme ve sektirme çalışması yaptı. Topları kontrol etmekte çok iyiyim. Bu top benim için mükemmel! diye haykırdı. "Birkaç günlüğüne ödünç alacağım." diyerek gülümsedi. Ertesi gün civciv turuncu topu arkadaşlarıyla oynamak için dışarı çıkarmak istedi. Ancak nereyi ararsa arasın topu bulamıyordu. Depresyona girdi ve ağladı. Ördek yavrusu, civcivin nasıl hissettiğini anlayınca onu teselli etti. Daha sonra civcive kayıp papyonundan bahsetti. "Gelecekte eşyalarımıza iyi bakmayı öğrenmeliyiz, civciv." Dedi ördek. Tüm bu süre boyunca yakınlarda duran kaz yavrusu sessizliğini korudu. Hem ördek yavrusu hem de civciv onun arkadaşı olduğu için derinlerde kendini kötü hissetti. Ancak, çaldıklarını iade etmek istemiyordu. Günler geçti ve üç arkadaş bu olayları unuttu. Birkaç hafta sonra, Kaz yavrusunun doğum günüydü. Doğum günü kutlaması için hem ördek yavrusunu hem de civcivi evine davet etmişti. Bu özel günde, Kaz yavrusu iyi görünmek için görünüşüne özen gösterdi. Yeni kıyafetlerini mavi papyonu giymeye karar verdi. Kaz yavrusu, papyonun aslında ördek yavrusuna ait olduğunu tamamen unutmuştu. Ördek yavrusu tüm kıyafetlerini giydikten sonra aynada kendisine hayran kaldı. "Bugün harika görünüyorum!" diyerek sırıttı. Tam o sırada kapı zili çaldı. Kaz yavrusu heyecanla kapıyı açmak için koştu. "Doğum günün kutlu olsun!" diye haykırdı ördek yavrusu ve civciv, kaz yavrusuna güzelce sarılmış bir hediyeyi kocaman bir gülümsemeyle tutarak. Ancak kaz yavrusunun boynundaki mavi papyon, ördeğin dikkatini çekmiş ve gülümsemesini soldurmuş. Teşekkürler ördek yavrusu ve civciv! Hoş geldin!" dedi. Ördek yavrusu, kaz yavrusunun boynundaki papyondan rahatsız oldu. "Mavi papyon tam olarak benim kayıp papyonuma benziyordu. Diyerek kendi kendine düşündü. Ancak arkadaşını suçlamak istemediği için sustu. Hem civciv hem de ördek yavrusu kaz yavrusunun evini gezdi ve odasına girip oyuncak koleksiyonuyla oynarken pasta, şeker ve atıştırmalıkların tadını çıkardı. Civciv, oynamak için oyuncak kutusunu karıştırırken kaybettiği turuncu topu gördü. "Bu top neden sende?" civciv topu kaldırırken sordu. Civciv topu inceledi ve topun kendisine ait olduğunu hemen anladı. Topa, babası özelleştirdiği için adı paraflanmıştı. "Olamaz, bu topta adımın baş harfleri var. Bunu benim için babam yaptı. Neden yalan söyledin?" diye sordu. Kaz yavrusunun dili tutulmuştu. Topun kişiye özel olduğunu bilmiyordu ve bunun bir tasarım olduğunu düşündü. Ördek yavrusu daha sonra cesaretini topladı ve "Papyona ne dersin? Nereden aldın? Tam olarak kaybettiğim papyona benziyor.'' Dedi. Bu sefer kaz yavrusu sessiz kaldı. Odadaki atmosfer çok garip bir hal aldı. Civciv ve ördek yavrusu birbirlerine baktılar ve ne olduğunu tahmin ettiler. "Eşyalarımızı sen mi çaldın?" Civciv ve ördek yavrusu hep bir ağızdan sordular. Bu civciv ve ördek yavrusunu çok kızdırdı. İyi arkadaşlarının eşyalarını çalmasını beklemiyorlardı. İkisi de eşyalarını aldı ve kaz yavrusunun evinden ayrıldı. Kav yavrusu olanlar hakkında kendini çok kötü hissetti. O günün ilerleyen saatlerinde bir kart yazıp af dilemek için civciv ve ördek yavrusunun evinin önüne bıraktı. Civciv ve ördek yavrusunun onu affedip affetmeyeceğinden emin değildi ama bunu bir daha asla yapmayacağına söz verdi.


Muğla ilinin güzide ilçelerinden birinde güzel kasaba bulunuyordu. Kasaba her konumdan çok güzel ve değerliydi. Çevredeki insanlar güler yüzlü ve şirin olarak hareket ediyordu. Bu denli sıcak ve keyifli bölgede hiçbir sorun yaşanmıyordu. Komşular birbirlerini tanırlar ve selam verirlerdi. Bu denli tatlı ve şirin olan kasaba halkın göz bebeği halindeydi. Fırından marketine ayrıca pastanesinden hastanesine herkes birbirini tanırdı. Bu nedenle mahalle içerisinde kötü olaylar yaşanmazdı. Fakat son bir haftadır bazı kişilerin eşyaları kaybolmaya başlamıştı. Kasabaya bakan bir adet polis vardı. Bu polis mahallenin bekçiliğini yapar ve çeşitli incelemeleri alırdı. Ayrıca polis mahalle halkından sevilir ve sayılırdı. Genellikle çok fazla olay yaşanmadığı için çok da ihtiyaç olmazdı. Bu nedenle polis ağırlıklı kahvede vakit geçirirdi. Polisin adı Kenan'dı. Kenan saygılı bir polis yada diğer adıyla mahalle bekçisiydi. Fakat son zamanlarda mahalle halkının eşyalarının kaybolduğu ortaya çıkıyordu. Kenan'ın birde kardeşi kadar sevdiği Süleyman vardı. Süleyman ile Kenan'ın arasından su sızmaz, yedikleri içtikleri ayrı gitmezdi. Kardeş gibi oldukları için birbirlerinden ayrı gayrıları yoktu. Süleyman ve Kenan yine bir gün beraber vakit geçiriyorlardı. Akşam olduğunda Süleyman benim biraz işlerim var diyerek Kenan'ın yanından uzaklaştı. Kenan ise evine gidip uyumuştu. Ertesi gün bazı mahalledeki kişiler Kenan komiserin kapısına gelerek eşyalarının kaybolduğunu ve çalındığını söylediler. Mahallede ilk kez bu tarz şeyler yaşanıyordu. Bu nedenle herkes şaşkındı. Devamında bu olay her gece tekrar etmeye başladı. Kenan bu konuda Süleyman'a dert yanıyor. İçini döküyordu. Süleyman ise geceleri ortadan kaybolmaya devam etti. Bir gecenin ertesinde sabahleyin bir teyze Kenan komisere giderek, at işaretli yadigar altın yüzüğünün çalındığını söyledi. Kenan yine düşünüyor ve çareler arıyordu. Akşam vakti Süleyman ile görüşürlerken Süleyman'ın cebinde parlayan at işaretli yüzüğü görmüştü. Şaşkınlık ve korku ile içinden tesadüf diye geçirse de bu durumdan işkillendi. Arkadaşına sonsuz güvense de bu durumdan emin olmak istedi. Ertesi akşam yine Süleyman ile Kenan otururken, Süleyman işi olduğunu söyledi ve gitti. Kenan içini kemiren o soruyu öğrenmek istiyordu. Süleyman'ı gizli gizli takip etmeye başladı. Aradan biraz zaman geçti. Bir de ne görsün. Dostu Süleyman bir camdan hırsız gibi içeri giriyordu. Gözlerine inanamadı. Ardından bu olayın etkisinden çıkamamıştı. Ardından Süleyman ile konuşmaya karar verdi. Polis olduğu için bu durum için çare gerekiyordu. Süleyman, Kenan'ın öğrenmesine şaşırmıştı. Ama bir yanda buruk hissediyordu. Kenan'a gerçekleri anlatmaya başladı. Annesinin hastalığı için bunu yaptığını söyledi. Kenan bu duruma hem üzülüyor hem de kızıyordu. En sonunda çaldığı şeyleri geri vermesini herkesten özür dilemesini istedi. Aksi halde hapishane köşelerinde yaşayacaktı. Süleyman mecbur istemeyerek ve utanarak bunu yaptı. Her aldığını teslim etti. Mahalle halkı Süleyman'ın annesinin durumunda üzülmüştü. Herkes el birliği yaparak para toplayıp Süleyman'ın annesini tedavi ettirdiler. Süleyman bu durum sonrasında hem mutlu hemde mahçuptu. Halktan tekrar özür dileyip bu sorunu ortadan kaldırdılar. Süleyman'ın annesi de sağlığına kavuştu.


Hülya, arkadaşlarıyla bahçede top oynarken bir baktı ki, tüm arkadaşları yavaş yavaş yere bakıp toplanıyor ve bir şeyi inceliyorlardı. Hülya onların yanına gittiğinde gördüğü şey, yerde küçücük tüysüz bir şekilde hareketsizce duran kanatlı bir hayvandı. Minik bir serçe yavrusuydu bu çelimsiz ve güçsüz düşmüş kuş. Çocuklar, etrafta başı boş gezen bir sürü sokak kedisi nedeniyle korkmuşlardı. "Ya kedilerden birisi onu yerse diye korkuyla bekliyorlardı çocuklar." Hülya avuçlarının içine aldı ve "Benim evde muhabbet kuşum var, onunla arkadaş olur, ona yemek veririz hem" dedi. Ama minik yavru serçe ne yemesi gerektiğini bilmiyordu. Oyunu bıraktı ve serçeyi eve götürdü. Küçük tatlı kaşığına su koydu. Minik serçe, gagasıyla tüm suyu içti. Acaba o kadar mı susamıştı? Annesi kafesin içine küçük bir bez serdi, yumuşacık. Bir de kedisi vardı, ismi Sarmal. O da hayretle izliyordu. Bezin üstüne serçeyi koyunca, sanki yuvasındaymış gibi uyudu. Uyanınca Hülya'nın annesi yumurta haşladı, şırıngaya koyup mama gibi, hatta kuşların yediği minik solucan şeklinde çıkarıp ufacık ufacık serçeye yedirdi. Artık çok daha iyi görünüyordu. Sonra camdan arkadaşlarına baktı. Bir de ne görsün? Serçenin düştüğü yerin hemen üstünde bir yuva vardı. Ailesi oradaydı, meğer uçmak isterken yuvasından düşmüştü. Serçe öbür gün uyanıp cikciklemeye başladı. Artık çok daha iyi hissediyordu. Kafesteki arkadaşına ve Sarmal'a veda etti. Hülya ve annesi serçe yavrusunu alıp yuvasına bırakmaya gitti. Bir bakmışlar, orada diğer kardeşleri de var. Anneleri onlara yemek getirmeye gitmiş belli ki. "Tek başına uçmaya kalkma bir daha tamam mı serçecik?" dedi Hülya. Annesi ise "Kuşlar düşe kalka uçmayı öğrenirler. Hani sen geçen yıl bisiklet sürmeyi öğrenirken hep düşmüştün, dizlerin yara olmuştu ya, işte onun gibi bir şey. Öğrenene kadar çaba sarf etmek gerekiyor" dedi. Haklıydı, çok zor öğrenmişti bisiklet sürmeyi ve bisiklet sürmek dünyadaki en güzel şeylerden biriydi. "Ama kuşlar için uçmak bir seçenek değil, kanatları olduğu için uçmak zorundalar. Sen nasıl yürümek zorundaysan... Küçükken önce emekledin, sonra yürümeye çalıştın, ama hep düştün. İlk adımlarını attığında çok mutlu görünüyordun. Bu şekilde öğreniyor hayatı tüm canlılar..." dedi. "Çok haklısın anneciğim, seni çooook seviyorum" diyerek sarıldı annesine ve yavru serçeyi yuvasına bırakıp el salladılar. Aradan aylar geçti. Dışarıda gezerken, oynarken serçe gördüğünde acaba benim minik serçem midir budur diye düşünüyordu. Sonuçta konuşmayı bilse gelir anlarım o olduğunu, ama onun haricinde hepsi birbirinin aynısıydı. Hem ben tüm hayvanları seviyorum zaten, ayırt etmeme gerek yok, ama keşke bilseydim o olup olmadığını diye düşündü. Bir sabah erkenden bir ses duydu, "cikcikcik..." Hülya perdeyi açtı ve bir baktı ki üç tane serçe camının önüne gelmiş ve onu görmelerine rağmen kaçmıyorlardı. "Bu benim yavru serçem ve kardeşleri olabilir mi?" diye düşündü. Ellerini açtı, bir tanesi avucuna geldi ve kendisini sevdirdi. Normalde kuşlar insanlardan kaçardı. Demek ki yavru serçe büyümüş, uçmayı öğrenmiş ve kardeşleriyle ona teşekkür etmeye gelmiş. Konuşamıyordu işte, ama yine de o olduğunu anlamamı sağladı diye düşündü gülümseyerek. Bir şeye emek vermek ve karşılığını görmek ne kadar güzeldi. Serçeler uçarken arkalarından el salladı Hülya. Oyun oynamaya çıktığında tüm arkadaşlarına bu durumu anlattı. Hepsi tüm hayvanlara iyi davranmaya başladı. Çünkü o hissi bilmek istediler. Sevdikleri, yardım ettikleri bir hayvan onları bulup tekrar gelir miydi acaba? "Zaten canlılara, doğaya, her şeye karşı iyi davranmalıyız" dedi Hülya. Haklıydı da. Annesi bu konuşmalarını camdan duydu ve onunla gurur duydu.


Bir zamanlar babalarının toprağını miras alan iki erkek kardeş vardı. İki kardeş araziyi ikiye böldüler ve her biri kendi bölümünü ekti. O gece küçük erkek kardeş ahırına gitti ve büyük bir buğday demeti topladı. İki çiftliği bölen tepeye tırmanarak kardeşinin çiftliğine doğru gitti. Buğdayları kardeşinin ambarına bırakan küçük kardeş, halinden memnun olarak eve döndü. Aynı gece erken saatlerde ağabey de uyanık yatıyordu. "Her ikimizin de ekilecek olan toprağı yarı yarıya bölüşmüş olmamız hiç adil değil," diye düşündü. "Yaşlandığımız da benimle karımın yetişkin olan çocuklarımız ve torunlarımız bize bakacak, erkek kardeşimin ise muhtemelen hiç kimsesi olmayacak. Tarlalardan en azından şimdi için daha fazla tahıl satmalı ki kimseye muhtaç olmadan kendi geçimini sağlayabilsin. Yaşlılığında onurlu bir şekilde yaşayabilsin." Diye düşündü. Böylece o gece de gizlice büyük bir buğday demeti toplayıp tepeye çıktı. Tahılı kardeşinin ambarına bıraktı ve halinden memnun olarak evine döndü. Aynı anda ağabeyi de ahırında durmuş, aşağı yukarı aynı düşüncelere dalmıştı. Gece çöktüğünde, her kardeş ambarından daha fazla buğday topladı ve karanlıkta gizlice kardeşinin ambarına teslim etti. Ertesi sabah kardeşler yine şaşkın bir şekilde durumu anlayamadılar. İki kardeş, diğer kardeşin şeklini ve arkasından çektiği yükü görünce ne olduğunu anladılar. Tek kelime etmeden halatları arabalarına bıraktılar ve kucaklaştılar. O zaman anladılar ki kardeşlik, kendinden daha çok kardeşini düşünmekti. İki kardeş bir ömür boyu sırt sırta mutlu mesut yaşadı.


Sevimli mi sevimli, araştırmaya özel bir ilgisi olan Yoko her pazartesi olduğu gibi okula gitmek için hazırlanıyordu. Annesi Yoko'nun yanına gelip "Bugün okul tatil Yokocuğum." dedi. Yoko, "Ama anneciğim bugün pazartesi, okulum neden tatil olsun ki?" diye sordu. Annesi Yoko'nun yatağına otururken elini yatağa yavaşça iki kere vurup "Yanıma gelip oturur musun Yoko? Seninle bir şey konuşmak istiyorum." dedi. Yoko annesinin yanına usulca oturup meraklı gözlerle annesinin neler anlatacağını bekledi. Annesi, "Yoko, yaşadığımız dünyada bazı değişiklikler oluyor ve bizler bu değişikliklere ayak uydurursak daha güzel bir dünyaya sahip oluruz. Biliyorsun ki hastalıklar doğaldır. İnsanlar hasta olurlar ve iyileşirler. Bu sıralar dünyamızda bizleri hasta eden bir virüs dolaşıyor." dedi. Yoko "Ama anneciğim okullar neden tatil peki?" diye sordu. Annesi "Bu virüs bulaşıcı özellikte olduğu için insanlar birbirilerine bulaştırabilir. Bu sebeple sağlığınızı korumak için okulunuzu bir süreliğine tatil yaptılar Yokocuğum." dedi. Yoko "Peki annecim." dedikten sonra annesi Yoko'ya yiyecek bir şeyler hazırlamak için odasından çıktı. Yoko annesinin anlattıklarını can yoldaşı, sırdaşı ve kahramanı olanı Mitso'ya anlatmak için sabırsızlanıyordu. Yoko sihirli hareketini yapmak için elini kalbinin üzerine koydu. Gözlerini kapatarak "Mitso, can yoldaşım, sırdaşım ve kahramanım, neredesin?" diye fısıldadı. Birdenbire odanın içine doluşan ışıkların ardından uzun mu uzun, güler yüzlü ve büyük gözlü Mitso belirdi. Mitso Yoko'nun üzgün halini görünce hemen soruverdi. "Ne oluyor Yoko neden böyle üzgün görünüyorsun?" dedi. Yoko, "Hoşgeldin Mitso." dedi ve annesinin söylediklerini tümüyle Mitso'ya anlattı. Mitso şaşkın bir ifadeyle "Yoko dünyanın bu durumuna çok üzüldüm ama geçmişte insanlar bu gibi virüslerle mücadale etmişti, bu yüzden sorununa nasıl yardımcı olabileceğimi biliyorum." dedi. Yoko sevinçle "Gerçekten mi Mitso? Bana bu konuda yardım edebilir misin?" diye sordu. Mitso, "Aslında sana yardımcı olacak olan ben değilim Yoko, ama seni bir bilim insanının yanına götürürsem sana bu konuda detaylı bilgiler vereceğine eminim." dedi. Yoko sabırsızlanarak, "Lütfen beni biliminsanın yanına götür Mitso, lütfen. Bu virüs hakkında her şeyi öğrenmek ve dünyamızı korumak istiyorum!" dedi. Mitso, "Dünyada seyahat ederken virüse yakalanabilirsin Yoko ama hayal dünyanda seyahat edersen virüsler sana bulaşamaz, ben seni onlardan korurum" dedi ve Yoko'ya hayal dünyasında gezintiye çıkması için güven verdi. Daha sonra Yoko gözlerini kapatarak üç kere derin nefes aldı. Oturduğu yerden yükseldiğini hissediyordu. Seyahat başlamıştı. Yoko yavaşça gözlerini açtığında kendini bilim insanlarının araştırmalar yaptığı bir laboratuvarda buldu. Yoko etrafını detaylıca incelerken yanına yaklaşan bilim insanı, "Merhaba, sen Yoko olmalısın." dedi. Yoko, "Evet benim. Sizi meşgul ettiğim için üzgünüm ama buraya dünyamızı saran virüs tehlikesini öğrenmek ve bu virüs ile nasıl mücadele edeceğimi bilmek için geldim." dedi. Bilim insanı, "Tabii ki Yoko, bizler bunun için varız. Eğer sen de bu konuda bilgi sahibi olursan hem insanlara hem de bizlere yardımcı olmuş olursun." dedi ve Yoko zaman ayıracağı için bilim insanına teşekkür ettikten sonra soruları ile virüsü tanımak için bilim insanına "Virüs nasıl bir şey?" diye sordu. Bilim insanı masanın üzerinde duran mikroskobu eline işaret ederek, "Virüsler bizim gözle göremeyeceğimiz kadar küçüktür Yokocuğum, o yüzden onları mikroskop denilen aletler ile inceliyoruz." dedi. Yoko, "Peki biz gözle göremediğimiz için mücadele edemez miyiz?" diye sordu. Bilim insanı, "Hayır Yoko. Mücadele edebiliriz, nasıl ki hasta olmamak için tedbirler alıyorsak virüsün bulaşmaması için de tedbirler alırsak bize bulaşmasını engelleyebiliriz." dedi. Ben dünyamızın bu tehlikeden kurtulmasını ve bir an önce okuluma gitmeyi istiyorum." dedi. Bilim insanı, "Yoko, virüsü kendine ve başka insanlara bulaştırmaman için birkaç şey göstereceğim. dedi ve ayağa kalktı. Hemen ilerde duran el yıkama alanına gitti ve Yoko'ya dönerek, "Bak Yoko, öncelikle ellerimizi su ve sabun ile iyice yıkamalıyız ki böylelikle virüsler ellerimize yapışamasın. Bu şekilde kendimize ve başkalarına virüsü bulaştırmayız." dedi. Daha sonra Yoko'dan bir metre kadar uzaklaşarak, "Bu kadarlık bir mesafede durmaya özen göstermelisin, böylelikle virüsün sana yaklaşmasını da engellemiş olursun." dedi. Sonra elini kaldırarak, "Tokalaşmak yerine el sallamalısın, böylelikle insanlarla temasını azaltarak virüsle de temasını azaltmış olursun." dedi. Yoko, "Peki ben hasta olursam başkalarına bulaştırmamak için ne yapabilirim?" dedi. Bilim insanı, "Eğer hastaysak dirseğimizin içine öksürmeliyiz ve hapşırmalıyız, maske kullanmayı da ihmal etmemeliyiz." dedi. Yoko, "Bunların hepsi çok basit ve uygulanması çok kolay şeyler, gerçekten bunları yapınca virüsten korunur muyuz?" diye sordu. Bilim insanı, "Elbette ve en önemlisi evde kalmaya özen göstermelisin çünkü en güvenli yerin her zaman olduğu gibi evin Yokocuğum." dedi. Yoko, "Ama sevdiğimiz insanları o zaman nasıl göreceğiz, ben arkadaşlarımı çok özlerim." dedi. Bilim insanı ise gülümseyerek Yoko'ya, "Sevdiğimiz insanları belirli bir süre göremeyeceğimiz için özlememiz çok normal, bu onlara değer verdiğimizi gösterir. Ama istersen onları arayabilir ve konuşabilirsin, hem arkadaş olarak yapabileceğimiz en önemli şey birbirimizi korumaktır." dedi. Yoko kafasını aşağı yukarı sallayarak bilim insanının ona anlattıklarını onayladı ve güzelce dinledi. Yoko bütün sorularının cevaplarını aldıktan sonra bilim insanına teşekkür etti ve gözlerini kapatıp elini kalbinin üzerine koyarak, "Mitso, can yoldaşım, sırdaşım ve kahramanım, neredesin?" diye fısıldadı. Mitso laboratuvarın içine doluşan ışığın ardında belirdi. Mitso, "Yoko, sonunda yüzün gülüyor, istediğim buydu." dedi. Yoko, "Mitso, burada bütün sorularıma bilim insanı sayesinde cevap buldum. Beni odama geri götürür müsün, orada sana bütün bildiklerimi anlatmak için sabırsızlanıyorum!" dedi. Mitso, "Hay hay Yokocuğum, sihirli hareketin ile yol alabiliriz." dedi ve Yoko gözlerini kapattı, üç kere derin nefes alıp verdikten sonra ayaklarının yerden kesildiğini hisseti. Gözlerini açtığında odada karşısında duran Mitso'ya teşekkür etti ve bilim insanıyla olan bütün konuşmaları anlattı. Mitso, "Ah Yoko, bu bildiklerini ailenle hemen paylaşmalı ve uygulamalısın, bunlar müthiş bilgiler." dedi. Yoko, "Evet Mitso, senin sayende bilim insanıyla tanışıp bu bilgileri öğrendim." dedi ve tam Mitso'ya sarılacakken mesafe kuralı aklına geldi, gülümseyerek, "Artık bir metre mesafeliyiz Mitso." dedi. Yoko ile Mitso kendi aralarında da bu kurallara uymaya söz verdiler. Yoko, Mitsoyu uğurlarken, "Sen benim kahramanımsın Mitso." dedi. Mitso ise, "Ben senin kalbinin ve hayal gücünün sesiyim, kahraman olan sensin Yoko." dedi. Yoko o gün boyunca bütün bu olanları düşündü. Sonraki günlerde, Yoko yeni yaşantısına alışmış ve artık çevresindeki her insana bu kuralları anlatır olmuştu. Yoko ile ailesi virüsü kapmadan yaşamlarına devam etmişlerdi. Dünya ise hala virüs ile mücadele eden bilinçli çocuk kahramanlarını arıyordu. Yani bunu okuyan veya dinleyen bir kahramanı. Seni...


Meraklı ve araştırmaya ilgili bir çocuk olan Kamer, gökyüzünü çok seviyordu. Her gece uyumadan önce odasındaki camdan yıldızları seyrederdi. Onları tek tek saymaya çalışır ve daha yarısına gelmeden öylece uyuyakalırdı. Günlerden bir gün Kamer yine odasının camında yıldızları saymak için yerini almıştı. 1. yıldız, 2.yıldız, 3.yıldız derken dilek tutmak istedi Kamer. Dileğini tutarken bir yandan da düşündü ''keşke bütün dileklerimiz gerçek olsaydı'' Derken tam o sırada bir yıldızın kaydığını gördü. Kamer kayan yıldızı görünce babasının ona söylediklerini anımsadı. Babası Kamer'e ''Ne zaman dilek tutarsan gökyüzüne bak Kamer, eğer bir yıldızın kaydığını görürsen anla ki o yıldız dileğinin gerçekleşeceğine dair gökyüzünün sana verdiği bir işarettir.'' demişti. Kamer bunları düşünürken o da ne! Az önce kayan yıldız Kamer'e doğru yaklaşıyordu. Kamer ışık hızıyla yaklaşan yıldızı karşısında görünce çok heyecanlanmıştı. Yıldız, Kamer'e gülümseyerek ''Merhaba Kamer, dileğin gerçekleşti'' dedi. Kamer duydukları karşısında şaşırmış bir şekilde gözlerini kocaman açarak ''Merhaba yıldız, buraya geldiğin için öncellikle sana çok teşekkür ederim. Ben gökyüzünü çok sever ve her gece uyumadan önce yıldızları saymaya çalışırım ama bir türlü tam sayamadan uyuyakalırım'' dedi. Yıldız gülümseyerek ''Biliyorum Kamer, yıldızlar sayamayacağın kadar çoktur ama kendini mutlu hissediyorsan saymaya devam etmelisin. Bu gece bir dilek tuttun ve bende o dileğini gerçekleştirmek için yanına geldim. Peki dileğin neydi Kamer? ''diye sordu. Kamer biraz düşündükten sonra '' Gökyüzünü çok merak ediyorum sevgili yıldız. Sen yanıma gelmeden önce yine yıldızları saymaya çalışıyordum ve dediğim gibi saymayı hiçbir zaman bitiremiyorum. Bu yüzden dileğimde gökyüzüyle alakalı bir sürü bilgi edinmekti'' dedi. Kamer heyecanlı bir şekilde ''Bunu Çok isterim Yıldız'' dedi. Yıldız ''O halde bana tutun ve yolculuğa başlayalım'' dedi. Kamer Yıldız'ın dediğini yaparak köşelerine sıkıca sarılıp tutundu. Yıldız ve Kamer gökyüzüne doğru çok hızlı bir şekilde yükselmeye başladı. Yıldız bütün arkadaşlarıyla tanıştırmak istiyordu Kamer'i. Hepsini görmeli ve öğrenmeli diye düşündü. Yıldız kameri ilk önce en parlak olan arkadaşıyla tanıştırdı. Evet, bu parlak dost, bir kutup yıldızıydı. Kutup Yıldızı ''Kamer, odanın camından bizi seyrederken nasıl gülümsediğini hatırlıyorum. Aslında bizlerde sana gülümsüyorduk. Beni hatırladın mı?'' dedi. Kamer ''Evet, sen kutup yıldızısın. Hep aynı yerde durur ve Kuzey yönünü gösterirsin.'' dedi. Kutup Yıldızı ''Tebrik ederim Kamer, gökyüzüne ilgili olduğun kadar bilgilisin de.'' dedi. Ve Yıldız Kameri diğer arkadaşlarıyla tanıştırmaya devam etmek için ilerledi. Sıra Kuyruğu olan bir yıldıza geldi. Evet, bu bir kuyruklu yıldızdı. Kuyruklu Yıldız gülümsedi. ''Merhaba Kamer, dileğini buraya gelmekten yana kullandığına çok sevindim. Anladığın üzere ben bir kuyruklu yıldızım.'' dedi. Kamer ''Merhaba Kuyruklu yıldız. Seni bazı geceler görebiliyorken, bazı geceler göremiyorum. Bunun sebebi nedir'' dedi. Kuyruklu Yıldız ''Bizler sayıca diğer yıldızlara göre az durumdayız. Ancak sönük olan kuyruklu yıldızlar fazladır ama onları sadece teleskop ile görebilirsin'' dedi. Kamer ''Bu çok ilginç. O zaman en kısa zaman da bir teleskopum olmalı'' dedi ve güldü. ''Kuyruğun ne kadar da güzel, kuyruğunun uzadığını duymuştum bu doğru mu?'' diye devam etti. Kuyruklu Yıldız ''Teşekkür ederim Kamer. Evet, Güneşe yaklaştıkça kuyruğum uzar'' dedi. Kamer öğrendiği bilgilerden memnun bir şekilde Yıldız arkadaşının onu şimdi kimle tanıştıracağını merak ediyordu. Yıldız ''Kamer şimdi seni birazcık sıcak bir yıldızın yanına götüreceğim ona bakarken gözlerin kamaşabilir o yüzden bu gözlükleri almalısın'' dedi. Ve Kamer'i tabi ki güneşin yanına götürdü. Kamer, Yıldızın verdiği gözlükleri gözüne takana kadar güneş çoktan gözlerini ovuşturmasına sebep olmuştu. Heybetli ışık ve sıcaklık saçan güneşe ''Güneşte mi bir yıldız'' dedi. Kamer bu duruma çok şaşırmıştı, çünkü Güneşi bir gezegen olarak biliyordu. Güneş ''Evet Kamer. Ben Güneş Sisteminde yer alan bir yıldızım. Aslında Güneş sisteminde birden çok gezegen var fakat ben bir gezegen değilim'' dedi. Kamer duyduklarına şaşırmış bir şekilde kaşlarını kaldırarak Güneşi dinledikten sonra '' peki Güneş Sisteminin içindeki gezegenler hangileridir?'' diye sordu. Güneş '' Bu sistemdeki gezegenler dokuz tanedir. Güneş'e yakından uzağa doğru Merkür, Venüs, Dünya, Mars, Jüpiter, Satürn, Uranüs, Neptün gezegenleri olarak sıralarız. Güneş sisteminde bulunan dokuz gezegenin bazısının uydusu yokken bazısının da onlarca uydusu mevcuttur.''dedi. Kamer ''Peki uydu ne demek güneş?'' diye sordu. Güneş ''Belirli bir yörüngede dönen gök cismine uydu denir Kamer'' dedi. Kamer ''Yaşadığım Dünyanın bir uydusu var mı peki?'' diye sordu. Güneş'' Evet Kamer Dünyanın tek bir uydusu vardır ve o da Aydır.'' dedi. Kamer bu yeni öğrendiği bilgiler sayesinde çok mutluydu. ''Bu bilgiler için çok teşekkür ederim güneş'' dedi. Yıldız Kamer'e seslendi. ''Kamer gece hızla ilerliyor. Artık eve dönme vakti'' dedi. Kamer ''Peki Yıldız'' dedikten sonra yıldızın köşelerine tutundu. Ve birlikte gökyüzünde süzülerek Kamer'in odasına indiler. Yıldız ''Buna çok sevindim Kamer. Ben ve arkadaşlarım sana gökyüzünü daha çok sevdirdiysek ne mutlu bize. Gökyüzüne bakmayı hiçbir zaman bırakma olur mu? Çünkü bizler de senin bizi sayarken uyuyakalmanı bekleyeceğiz her zaman. Artık sende benim arkadaşımsın'' dedi. Kamer duyduklarına sevinerek, başını salladı ve yıldızı onayladı. Yıldız son bir kez parladı bu Kamere veda ettiği anlamına geliyordu. Işık hızıyla gözlerden kayboldu Yıldız. Kamer odasının camını kapattı ve yumuşak battaniyesinin içine girdi. Uykuya dalmak için hazırlandı ama hala bir eksiklik vardı. Bir gece de gökyüzüyle alakalı bir sürü bilgi edinmişti ama dileğini gerçekleştirip ona bu imkanı sağlayan, onu gökyüzüne götüren ve buraya geri getiren yıldızın adının ne olduğunu sormayı unutmuştu. Artık Kamer ne zaman kayan bir yıldız görse yüzünde tebessüm oluşuyordu çünkü ona göre dünyanın bir yerlerinde birileri dilek tutuyordu ve kayan yıldızlar dileklerini gerçekleştiriyordu. Her kayan yıldız da hem tebessüm ediyor hem de düşünüyordu, onu bu hayal dünyasına götüren yıldız kimdi sahiden, onu tekrardan görmek ve ona kim olduğunu sormak istiyordu. Bir türlü unutamamıştı. Günler, aylar ve de yıllar geçti Kamer büyüdü. Gökyüzüne ilgisini hiçbir zaman kaybetmedi Kamer. Hatta daha da ilerledi daha da bilgilendi. Bir teleskopu bile oldu. Gökyüzünü inceledi ve araştırmalar yaptı. Ve sonunda onu bu hayal dünyasına götüren yıldızın ise babası olduğunu çok sonradan anladı. Kamer çocukluğundan bu yana kurduğu hayali gerçekleştirmek istedi ve ülkesindeki ilk astronot oldu. Gökyüzüyle ilgili hayali olan bütün astronot çocuklara...


Anne, baba ve oğullarından oluşan bir aile yaşardı. Arnavut kasabasında yaşayan; bu üç kişilik aile, bir kedi sahiplendiler. Bembeyaz tüyleri, masmavi gözleri vardı bu kedinin. Aile üyeleri, kediye Mia ismini verdiler. Mia, oldukça narin ve gösterişli bir kediydi. Mia, kendini çok kısa sürede herkese sevdirdi. Evin hanımı yemek yaparken Mia mutfağa gidiyor, annenin eteklerine sürtünerek şirinlik yapıyordu. Ayrıca kocası işte ve oğlu okulda olduğundan evin hanımı, Mia ile saatlerce sohbet ediyordu. Mia anlamasa bile evin hanımını dinliyor, adeta anlıyormuş gibi gözlerinin içine bakıyordu. Evin beyi ise işten döndüğünde Mia onu kapıda karşılıyordu. Oturduğunda direk adamın kucağına gidiyor ve kendini sevdirmek için elinden geleni yapıyordu. Evin oğlu ise, Mia' ya çok düşkündü. Mia da ailede en çok onu seviyordu. Okuldan gelince Mia ile saatlerce oyun oynuyorlardı. Mia, evin oğlunu görünce heyecandan yerlerde yuvarlanıyor, evin içinde koşturup duruyordu. Aile üyelerinin her biri, Mia' ya ayrı düşkündü. Mia için çeşitli oyuncaklar, kum havuzları almışlardı. Evin küçük çocuğuymuşçasına, Mia ile ilgileniyorlardı. Yağmurlu bir günde Mia oynamak için kedi kapısından dışarı çıktı. Yağmurda debelendi, kendi kendine oyunlar oynadı. Diğer kedilerin aksine, Mia suyu çok seviyordu. Yağmurun tadını çıkaran Mia, sırılsıklam şekilde eve döndü. Evin hanımı Mia' yı görünce çok şaşırdı. Hasta olmasından endişelendi. Gidip bir havlu getirdi ve Mia' yı dizlerine alıp kurulamaya başladı. Mia çok ıslanmış ve üşümüştü. Evin hanımı Mia' ya çok kızmıştı. Bir daha yağmurda dışarı çıkmaması gerektiğini söyleyip duruyordu. Mia üşümeye başlamıştı. Gerçekten de hasta oluyordu. Evin hanımı kocasını aradı ve beraber Mia 'yı veterinere götürdüler. Veteriner Mia' nın hastalandığını ve birkaç gün klinikte tedavi görmesi gerektiğini söyledi. Evin hanımı ve beyi çok üzüldüler. Mia' yı orada nasıl bırakıp gidebilirlerdi ki? Yine de Mia' nın iyileşmesi için bu gerekliydi. Mia, yorgun ve korkmuş gözlerle veterinere bakıyordu. Sahiplerinin onu bırakıp gitmesini istemiyordu. Evin hanımı ve beyi Mia' ya onu almaya geleceklerini söyleyip gittiler. Ertesi gün Mia, tedavi gördü. Veteriner ona çok iyi davranıyordu. Güzel mamalar vererek, güzel sözler söylüyordu. Mia veterineri sevmişti. Ama ailesini ve evini çok özlemişti. Aile, kliniği arayarak her gün Mia' yı soruyordu. Evin neşesi Mia, evde olmadığında ev çok ıssız kalmıştı. Ailedeki herkes onu çok özlemişti. Aradan birkaç gün geçti. Mia artık ayaklanmıştı. Veteriner sayesinde artık çok iyi hissediyordu. Bir anda kliniğin kapısından ailesi giriverdi. Mia' nın sevinçten gözleri parlıyordu. Evin oğlunun kucağına atlayıp maskotluk yapmaya başlamıştı bile. Evin beyi ve hanımı veterinere teşekkür ettiler. Ve Mi ayı alarak hep beraber evlerine gittiler. Mia heyecanla eve girdiğinde onu bir sürprizin beklediğini gördü. Yaş mama! Mia' nın en sevdiği şey buydu. Mia, sevinçle kuyruğunu sallayarak mamasını yemeye koyuldu.