Arabaların yaşadığı, Arabalar ülkesi vardı. Bu ülkede her yıl yarışlar düzenlenirdi. Bu yıl da düzenlenen yarışa katılmak isteyen, heyecanlı mı heyecanlı biri vardı. O da Kırmızı Arabaydı. Küçüklüğünden beri yarışları takip eden Kırmızı Araba, şimdi o yarışta yer alacak olmanın sevincini yaşıyordu. Yarış tarihi belli olur olmaz hemen kayıt yaptırmıştı. Arkadaşları Sarı Araba, Mavi Araba ve Mega Araba da yarışa kayıt olmuşlardı. Kırmızı Araba, arkadaşlarını çok severdi ve onlarla çok iyi anlaşırdı. Bütün arkadaşları bakım yaptırmaya gelmişti. Kırmızı araba arkadaşlarının kendisini kıskandığını düşündü. Bu yüzden Kırmızı Arabadan önce davranarak sanayiye gelmişlerdi. Sarı Araba Kırmızı Arabayı gördüğünde kornasını çalarak: Hey Kırmızı, hoş geldin. Ne zamandır ortalarda yoksun. Özlettin kendini. Dedi. Kırmızı Araba: Meşguldüm, yarışta kazanmam gerek. Malum, bir sürü rakibim var. Dedi. Sarı Araba şaşırdı: Ne yani, sen bizi rakip olarak mı görüyorsun? dedi. Mavi Araba ve Mega Araba da şaşkınlıkla Kırmızı Arabaya bakıyorlardı. Kırmızı Araba cevapladı: Tabi ki, bu yarışı kazanmak benim için çok önemli. Sizler de bunu bile bile yarışa katıldınız. Beni desteklemek yerine rakibim olmayı seçtiniz. Dedi. Kırmızı Arabanın arkadaşları çok üzüldüler. Oysa niyetleri Kırmızı Arabayı kırmak değildi. Sadece hep beraber eğlenmek istemişlerdi. Kırmızı Araba hızla sanayiden çıkıp gitti. Aradan bir hafta geçmiş ve yarış günü gelmişti. Kırmızı Araba arkadaşlarıyla küsmüştü ve bu yüzden hiçbirinin yüzüne bakmıyordu. Yarışta 10 tane araba vardı. Kırmızı Araba çok heyecanlıydı ve bir hata yapmaktan korkuyordu. Yarışa katılan üst model arabalar vardı ve onları nasıl yeneceğini bilmiyordu. Bir an kazanamayacağını düşünerek yarıştan çekilmek istedi. Arkadaşlarına baktı. Onlarla yarışmak yerine onlardan destek almak isterdi. Yarışın başlamasına saniyeler kalmıştı. Yarışı başlatan kişi üçten geriye doğru saymaya başladı. 3.2.1 diyerek bayrağı kaldırdı ve yarışı başlattı. Tüm arabalar hırsla hız yapıyorlardı. Hepsi de kazanmak istiyordu. Kırmızı Araba kendini oldukça zorluyordu. Olabildiğince hızlı gitmeye çalışsa da geride kalmıştı. Heyecandan sanayiye gidip bakım yaptırmayı unuttuğunu fark etti. Ama artık çok geçti. Bir anda Kırmızı Arabanın bir tekeri çıkarak fırladı. Kırmızı Araba ne yapacağını şaşırmıştı. Üç tekerlekle yola devam etmek imkansızdı. Kırmızı Araba yarışı baştan kaybetmişti. Birden arkadaşları Kırmızı Arabanın etrafını sardılar ve yedek bir tekerlek çıkararak Kırmızı Arabaya monte etmeye başladılar. Kırmızı Araba: Hey, çocuklar ne yapıyorsunuz? Yarışı kaybedeceksiniz. Dedi Mavi Araba cevap verdi: Kırmızı, sen bizim arkadaşımızsın. Yarış senden daha önemli değil. Bu yarışı sen kazanacaksın. Dedi. Kırmızı Araba çok duygulanmıştı. Arkadaşları tekerleği takar takmaz yarışa devam etti. Arkadaşları da arkasından geliyorlardı. Onlar için gaza sonuna kadar basarak öndeki tüm arabaları geçti. Bitiş çizgisine ulaşarak üçüncü oldu. Birinci olmayı her ne kadar istese de üçüncülük de oldukça iyiydi. Kazandığı kupayı arkadaşlarına götürerek: Bu kupayı hepimiz kazandık. Sizin sayenizde üçüncü oldum. Ama artık bunun önemi yok. Çünkü arkadaşlarım benim için her şeyden önemli. Dedi. Hep beraber kornalarına basarak sevinç gösterisi yaptılar.


-Güzel kızım benim, senin gibi akıllı bir evlada sahip olduğum için çok şanslıyım. Aynur gururlanmıştı. Sofrayı kurarlarken Aynur'un aklına kırmızı elbise düşmüştü. Hiçbir şeyi bu kadar çok istememişti. Ama o elbise kendisinin olsun istiyordu işte. Annesine söyleyecek oldu, sonra annesini üzmekten korktuğu için sustu. -Hocam, müsaade ederseniz öğrencilerimize bir duyurum olacaktı. -Tabii hocam, müsaade sizindir. Buyurun lütfen. -Çocuklar, ilçe genelinde bir yarışma düzenlenecek. Bu bir kitap okuma yarışması. Bu yarışmaya katılan öğrencilere kitap verilecek. Verilen kitabı okuduktan sonra, kendi bakış açınızla kitabı yorumlayan bir yazı yazılacak. En çok beğenilen yazı seçilecek. Seçilen arkadaşımıza para ödülü verilecek. Para ödülü 1000 TL olacak. Yarışmaya başvurmak isteyenler teneffüste odama gelsinler. Dedi ve iyi dersler dileyerek sınıftan çıktı. Aynur'un yüzünde kocaman bir gülümseme meydana geldi. Aynur bu yarışmayı kazanırsa 1000 TL kazanacak, böylece istediği elbiseyi alıp kalan parayı da ailesine verecekti. Böylece ailesi, Aynur ile daha da gururlanacaktı. Teneffüs olduğunda Aynur koşarak müdür yardımcısının odasına gitti. Yarışmaya başvurusunu yaptı ve kitabı aldı. Aynur okuldan çıkar çıkmaz eve gidiyor, kitabı okuyordu. Hatta hiç durmadan okuduğu için, çabucak kitabı bitirmiş; bir kez daha okumuştu. Sonra yazıya başladı. Özgün ve güzel bir yazı ortaya çıkaracaktı. Sınıftaki arkadaşlarına da o parayı kazanmayı ne kadar istediğini anlatıyordu. Kırmızı elbiseyi alacağını söylüyordu. Hatta bir keresinde öğretmeni de bu konuşmaya şahit olmuştu. Aynur için üzülmüş, bir o kadar da gurur duymuştu hırslı öğrencisiyle. Aynur yazıyı bitirmiş, öğretmenine de okutmuştu. Öğretmeni Aynur'un yazısını çok beğenmişti. Herkes Aynur'a birinci olacak gözüyle bakıyordu. Aynur öğretmeninin yanına gitti. Öğretmeni Aynur' a, yarışmayı onun kazandığını söylediğinde; Aynur ağlamaya başladı. Mutluluktan gözyaşlarını tutamamıştı. Öğretmeni derse girdiğinde, sınıfta da Aynur'u tebrik etmişti. Tüm arkadaşları Aynur'u alkışlayarak, onun adına çok sevinmişlerdi. Okuldan sonra öğretmeniyle beraber, para ödülünü almaya belediyeye gittiler. Belediye başkanı da Aynur'u tebrik etti ve para ödülünü teslim etti. Aynur'un gözleri parlıyordu. Öğretmeni ile belediyeden çıktılar. Öğretmeni güzel öğrencisini ailesine teslim etti. Para ödülünü kazandığını ailesine haber veren Aynur, annesine sarılıp ağlamaya başladı. Akşam babası da eve geldiğinde ona da durumu anlattılar. Babası da annesi de Aynur adına çok mutlu oldular. Ertesi gün hafta sonuydu. Okul yoktu. Annesi ve Aynur kırmızı elbiseyi almak için dükkana gittiler. Çok şükür ki elbise henüz satılmamıştı. Elbiseyi aldılar ve dükkandan çıktılar. Aynur elbiseyi kendi parasıyla aldığı için ayrıca mutluydu. Ailesi kalan parayı da, Aynur'un diğer ihtiyaçlarına ayırdı.


Zürü, ormanda yaşamayı çok seven boyu diğer yaşıtlarına göre kısa kalan dünyalar tatlısı bir zürafaydı. Boyu diğerlerinden kısa olmasına rağmen kimse onunla dalga geçmiyor, tam aksine tüm arkadaşları ona yardımcı oluyordu. Zürafalar beslenmek için ağaç yapraklarını çok sevdiğinden diğer tüm zürafalar yaprak yerken, Zürü her yaprağa ulaşamadığı için bazen karnını doyurmakta oldukça zorlanıyordu ve diğer zürafalar Zürü'ye yardım etseler de, Zürü her istediği yaprağa kendisinin ulaşamaması nedeniyle bazen çok üzülüyordu. Çünkü en lezzetli ve taze yapraklar genelde ağaçların tepelerinde oluyordu. Bir çözüm olduğu için gözleri parlayan Zürü, heyecan ve coşkuyla annesine söz verdi. Annesi hemen Zürü için kısa açıklamalar yaptı. Bu yaprak şöyle faydalı, buradaki bitki vücudu böyle güçlendiriyor, şu ağacın meyvesi çok vitaminli diye bilgiler vererek ormanda Zürü'yü gezdirdi. Daha sonra Zürü her gün, vitaminsiz ve sağlıksız yapraklar yerine, onu güçlendirebilecek ve boyunun uzamasına yardımcı olabilecek, pırasa, ıspanak, brokoli gibi sebzeler yedi. Başta Zürü bu yeni yiyeceklerin tadını sevmemişti ama olsun, boyu uzayacaktı ya! Hem tatları o kadar da kötü değildi. Hatta Zürü'nün annesi özel karışımlarla bu yiyecekleri oldukça lezzetli hale getiriyordu! Hem de anne elinden gelen yemekler pek bir değerliydi. Günler geçtikçe, Zürü arkadaşlarıyla oynarken bazı hareketleri daha rahat yaptığını fark etti. Örneğin daha önce hiç uzanamadığı bir ağacın en uçtaki yapraklarına ulaşabiliyordu. Bunu fark eden Zürü, etrafına daha dikkatli baktı ve gördükleri karşısında şok oldu! Arkadaşlarıyla göz hizasındaydı, yani onların kafalarını ileriye doğru baktığında görebiliyordu! Kafasını yukarı kaldırmasına gerek kalmamıştı. Bu mutlu haberi vermek için hemen annesine koştu ve annesine lezzetli ve sağlıklı yemekleri için teşekkür etti.


Ufuk çok iyi bir çocuktu. Fakat kitap okumayı hiç sevmezdi. Okulda öğretmenleri okuma saatinde ondan kitap okumasını istediklerinde onları dinlemez, başını masaya koyar ve hiç konuşmazdı. Arkadaşları, Ufuk kitap okumuyor diye onunla sürekli dalga geçerlerdi. İçlerinden sadece Ceren onunla dalga geçmezdi. Çünkü ceren, onun kitap okumamasının mutlaka bir sebebi olduğunu düşünüyor ve insanlarla dalga geçmenin çok yanlış olduğunu biliyordu. Ceren ile Ufuk Aynı mahallede oturuyor ve aynı sınıfta okuyorlardı. Bir gün Ceren'in annesi çilek reçeli yapmak için Ceren'den bahçedeki çilekleri toplamasını istedi. Ceren çilekleri toplamak için mutfaktan bir kase aldı ve dışarıya çıktı. Çilekleri, bir şarkı mırıldanarak toplamaya başladı. Ceren bahçedeki çilekleri çok seviyordu. Hem çok güzel görünüyorlar hem de çok güzel bir tatları vardı. Ceren çilekleri büyük bir mutlulukla toplarken yan bahçeden gelen bir ses duydu. O ses yan komşuları olan ufuklardan geliyordu .Ufuk bahçelerindeki en uzak ağacın altında oturmuş kitap okumaya çalışıyordu.Gözünde de bir gözlük vardı. Ceren simdi anlamıştı. Ufuk kitap okurken gözlük takıyordu.Bu yüzden kitap okumak istemiyor olabilirdi. Ceren, Onu ilk gördüğünde bunu anlamıştı. Çünkü Ufuk, cerenin onu gördüğünü fark etmiş ve bu durumdan rahatsız olduğunu hareketleri ile iyice belli etmişti. Ceren hızlıca çilekleri toplayıp annesine götürdü. Sonra da koşup Ufukların evine gitti. Ufuk'a onu gözlük takarken gördüğünü söyledi. Ufuk bu durumdan gerçekten çok rahatsız olmuş ve cerene kızmıştı. Ceren Ufuk'a gözlük takmaktan çekindiği için mi okulda kitap okumadığını sordu. Ufuk bu durum üzerine iyice sinirlendi ve gözlük takmadığını söyledi. Ceren içinden Ufuk'un kendisine gözlük takmak zorunda kaldığını söylemek istemediğini düşündü. Daha sonra ceren Ufuk'u üzdüğü için özür dileyip evine gitti. Ama içten içe ufuk'a gerçekten çok üzülmüştü. Ona gözlük takmanın kötü bir şey olmadığını anlatması gerektiğini düşündü. Ertesi gün Ceren okula gittiğinde sınıftakilerin Ufuk'u yine rahatsız ettiğini ve kitap okumadığı için onunla dalga geçtiklerini gördü. Hemen onları uyarıp Ufuk'u rahat bırakmalarını istedi. Ufuk Ceren'e yaptıkları için teşekkür etti. Utana sıkıla gözlük takmak zorunda olduğunu ve gözlük takınca arkadaşlarının onunla daha çok dalga geçeceğinden korktuğu için gözlük takmadığını Ceren'e itiraf etti. Ceren bunun üzerine gülümseyerek Bak ufuk, gözlük takmak asla ayıp bir şey değil. Hem benim babam da gazete okurken gözlük takıyor. Bunun en önemli sebebi eskiden çok çalışmış ve çok kitap okumasıymış. Bence bu çok özel bir şey. Ayrıca sana gözlük çok yakışıyor bence mutlaka takmalısın.Ufuk Ceren'in bu söyledikleri karşısında gerçekten çok mutlu olmuştu. O günden sonra Ceren ve Ufuk çok iyi arkadaş oldular. Ceren Ufuk'a gözlük takmanın kötü bir şey olmadığını ve bazı göz sorunlarından dolayı çoğu insanın taktığını sürekli anlatıyordu. Ufuk Ceren'in onu cesaretlendirmesi üzerine artık hiç kimseye aldırış etmeyip gözlük takmaya başladı. Artık derslerde o da çok güzel kitap Okuyabiliyordu. Sınıf arkadaşları ufuk'un ne kadar güzel kitap okuduğunu fark etmiş ve davranışlarından dolayı ondan özür dilemişlerdi. Ufuk onlara kızgın olmadığını belirtmiş ve arkadaş olmuşlardı. Ufuk'un arkadaşları önyargılı olmamayı ve kimse ile dalga geçmemeyi Ufuk'ta gözlük takmanın kötü bir şey olmadığını nihayet anlamıştı.


Aras o gün okuldan heyecan ile çıktı. Çünkü o gün arkadaşları Sultan, Mehmet, Alihan ve Naz ile birlikte koca Çınar'ın altında piknik yapacaklardı. Aras bu yüzden çok sevinçliydi ve merdivenlerden hızla iniyordu, o sırada Betül öğretmeni onun merdivenlerden sakin inmesini istedi. Aras öğretmenini dinleyip merdivenlerden yavaşça indi ve en alt katta arkadaşları Sultan, Mehmet, Alihan ve Naz ile buluştu. Aras bugün yapılacak piknik için çok heyecanlı olduğunu, hemen eve gidip üstünü değiştirdikten sonra yemek sepetini hazırlayıp koca Çınar'ın altında bekleyeceğini söyledi. Sultan'da; Ben de fırfırlı pembe elbisemi giyip pembe tokalarımı taktıktan sonra koca çınarın altına gelirim. Dedi. Sultan bunu söyler söylemez herkes gülmeye başlamıştı. Aslında Sultan'ın pembe aşkı onlar için çok normaldi. Fakat yine de Sultan'ın sözlerine çok güldüler. Daha sonra 5 arkadaş hep birlikte evlerine çekildiler. Üstlerini değiştirip karınlarını doyurduktan sonra piknik için sepetlerini hazırlayıp yola koyuldular. Aras, koca Çınar'ın altına geldiğinde Mehmet Alihan ve Naz'ın koca Çınar'ın gölgesinde oturduğunu fark etti. Sultan daha gelmemişti. Aras arkadaşlarına el sallayıp onların yanına gitti. Onlara Sultan'ı sordu. Naz onu çağırmaya gittiğinde hala tokası ile ilgilendiğini söyledi. Naz da bunun üzerine hazırlanıp gelene kadar Koca Çınar'ın yanında onu bekleyeceğini söyleyerek oradan ayrıldığını arkadaşlarına anlattı. Aras, Naz, Mehmet ve Alihan konuşurlarken yanlarına birden Sultan geldi. Sultan geç kaldığı için arkadaşlarından özür diledi. Tam geç kalma sebebini açıklayacakken Aras onu durdurup nihayet saçlarını yapıp evden çıkabildin. Diyerek güldü. Arkadaşları da gülümseyerek onları izliyordu. Fakat Sultan oldukça gergin görünüyordu. Arkadaşları onun sadece kıyafeti ve tokaları sebebiyle geç kalmadığını anlamışlardı. Sultan telaşla arkadaşlarına Hayır arkadaşlar, aslında ben Naz gittikten hemen sonra buraya gelmek için yola koyuldum. Fakat yolda gelirken Selami amca ile karşılaştım. Selami amca çok tedirgindi. Ben de ona ne olduğunu sordum. Selami amca bana Koca Çınar'ın bulunduğu yere bir yol yapılacağı ve bu sebeple de ağacın kesilmesi gerektiğini söyledi. Buna gerçekten çok üzüldüm. Sultan'ın söyledikleri karsısında herkes şok olmuştu. Koca Çınar'ın kesilebileceğini asla düşünmemişlerdi. Koca Çınar sadece onlar için değil, bütün mahalle için çok değerliydi. Bütün mahalleli hem onun gölgesinde serinliyor hem de onlarca kuşa yuva olmuştu. Arkadaşları Sultan'a su verip onu sakinleştirdikten sonra bu işi detaylıca konuşmak için Selami amcanın yanına gitmeye karar verdiler. Hep beraber Selami amcanın yanına gittiler. Selami amcaya böyle bir şeyin doğru olup olmadığını sordular. Selami amca başını öne eğerek, Maalesef çocuklar bu doğru ve bütün mahalleli hep beraber elimizden geleni yaptık ağaç için. Fakat oraya yol yapılması gerektiğinden dolayı mutlaka kesilmesi gerekiyor. Yapabileceğimiz hiçbir şey yok. Selami amcamın söylediklerinden sonra çocuklar üzgün bir şekilde evlerine gittiler. O günden sonra artık dışarıya çıkmaz oldular. Hepsi evlerinde koca Çınar'ı kurtarmak için planlar yapıyor ve sadece okula gitmesi için evden çıkıyorlardı. Bir gün Aras, tüm arkadaşlarına telefon ederek Koca Çınar'ın gölgesinde onları beklediğini söyledi. Çocuklar hızla evden çıktı ve Koca Çınar'ın yanına gittiler. Aras orada onları elindeki kağıtla bekliyordu. Hemen Aras'a ne olduğunu sordular. Aras elindeki kağıdı açıp yaptığı planı açıkladı. Kağıdın üzerinde tahtadan bir sahnenin yapılış aşamaları vardı. Mehmet ona bu sahnenin yapılış amacının ne olduğunu sordu. Aras ona bu sahneyi tamirci Selami amca ile beraber yapıp, koca Çınar'ın kesilmemesi hakkında tiyatrolar hazırlayacaklarını söyledi. Böylece koca Çınar'ı kesmeye gelen adamlar da bu gösteriyi izleyecek ve tüm mahallelinin koca Çınar'ı ne kadar sevdiğini gördüklerinde ağacı kesmekten vazgeçeceklerini anlattı. 4 Arkadaş Aras'ın sunduğu bu fikirden memnun kalmışlardı. Çünkü deneyecek başka bir yolları yoktu. Bu fikir üzerine hemen işe koyuldular. İlk yaptıkları şey, Selami amcadan sahneyi yapmasını istemekti. Çocukların sunduğu fikir Selami amcayı çok fazla ikna edememişti. Çünkü her yolu denemelerine rağmen ağacı kesmekten kurtaramamışlardı. Fakat çocuklar o kadar ısrar etmişlerdi ki Selami amca sahneyi yapmak zorunda kaldı. O da koca Çınar'ın kesilmesini istemiyordu ve eğer bu yol etkili olacaksa her şeyi yapmaya hazırdı. Sonunda tüm hazırlıklar bitti ve çocuklar artık sahneye çıkmaya hazırlardı. Sahne hazırlanmış herkes gösteriyi izlemek için çocukların bulunduğu alana akın etmişti. Naz, Sultan, Mehmet, Alihan ve Aras günlerce bu gösteri için hazırlanmışlardı. Hepsi rolünü gösteren birer kostüm giymişti. Sultan kelebek olduğu için çok mutluydu. Naz ise Koca Çınar rolünü oynadığı için gururlanıyor, Mehmet, Alihan ve Aras ise koca Çınar'ın altında piknik eden arkadaşlar rolünü üstlenmişlerdi. Sahneye çıktıklarında herkes 5 arkadaşı gururla ve birazda hüzünle izledi. Hiç kimse Koca Çınar'ı kaybetmek istemiyordu. Koca Çınar mahallenin sembolü olmuştu. Çocuklar sahnede Koca Çınar'ı ne kadar sevdiklerini göstermiş ve aynı zamanda faydalarını canlandırmışlardı. O sırada yol yapmakla görevli yetkililer de orada bulunuyordu. Mahallelinin ve çocukların Koca Çınar'a olan sevgileri onları çok etkilemişti. Yolu Koca Çınar'ın bulunduğu alandan değil başka bir bölgeden geçirmeye karar verdiklerini açıkladılar. Bütün mahalleli çok mutlu olmuştu. Herkes 5 arkadaşa çok teşekkür etmişti. Çocuklar da değerli dostları Koca Çınar kesilmeyeceği için büyük bir sevinç yaşıyorlardı.


Çok eski zamanlarda küçük bir dinozor vardı. Küçük Dino yemek yemeyi severdi. Lezzetli yiyecekler biterse, Küçük Dino çok yediği için Anne Dino'nun stok yapması gerekirdi. Öğle yemeğinden sonra küçük Dino daha fazla bisküvi ve patates cipsi atıştıracaktı. Çay saatinde çikolata, şeker ve gazoz yiyecekti! Anne Dino, küçük Dino'nun sağlığı için endişeleniyordu. Onu azarladı, "Canım yavrum, şekerleri ve tatlı atıştırmalıkları fazla yersen dişlerin ağrır ve çürür." Dedi. Açgözlü küçük Dino, Sorun değil anne. İyi olacağım." Küçük Dino annesini görmezden geldi ve tüm şekerli, sağlıksız atıştırmalıkları yemeye devam etti. Yatmadan önce dişlerini fırçalamayı da reddetti! Anne Dino ona dişlerini fırçalamasını defalarca hatırlattığında, annesinin isteğini geri çevirdi. Anne Dino, Küçük Dino'nun daha az yemesi için tüm çikolataları ve şekerleri saklamaya karar verdi. "Şekerlerimi istiyorum anne!" dedi Küçük Dino, annesi ona artık onun için şeker veremeyeceğini söylediği her seferinde öfke nöbetleri geçirmeye başladı. Daha az şekerli atıştırmalıklar almaktan rahatsız olan Küçük Dino'nun bir planı vardı. Geceleri, anne babası uyurken Küçük Dino yatağından gizlice çıktı ve parmak uçlarında mutfağa gitti. Buzdolabını açtı ve içindeki kekleri ve dondurmaları yedi. Ayrıca şeker kavanozunu bulmak için dolapları karıştırdı. Bunu görünce çok sevindi. Kaşık kaşık ağzına atmaya başladı. Bu geceden geceye devam etti. Bir gün, küçük Dino şişmiş bir yanakla uyandı. Ah! Ağzım acıyor. Ne oluyor? Bu acı verici!" Yatağına oturdu ve yanaklarını tutarak ağladı. Küçük Dino'nun sesi, Anne Dino'yu uyandırdı. Yatak odasına geldi ve "Sorun nedir? Neden ağlıyorsun güzel yavrum" dedi. Küçük Dino Anne, dişim çok ağrıyor diye Küçük Dino üzgün bir şekilde cevap verdi. Anne Dino, Aman canım, dişin çürümüş olabilir. Ağzını aç da göreyim. Küçük Dino kendisine söyleneni yaptı. Gerçekten de Anne Dino, ağzının içinde kararmış bir diş görebiliyordu. "Dişçiye gitmen gerekiyor. Dişlerinde biraz çürük görüyorum ve sadece bir diş hekimi sana yardım edebilir. Dedi Anne Dino. "Acıyacak mı? Dişçiye gitmeye korkuyorum anne. Diye haykırdı Küçük Dino. "Merak etme canım. Biraz rahatsızlık hissedebilirsin. Ama ondan sonra, yaşadığın acı gitmiş olacak. Diye moral verdi Anne Dino. Küçük Dino'nun annesiyle birlikte dişçiye gitmekten başka seçeneği yoktu. "Dişlerim çok ağrıyor. Annem bana sadece dişçinin yardım edebileceğini söyledi. Dişlerimi düzeltmeme yardım eder misin, Diş Hekimi Hippo? diye sordu Küçük Dino. "Tabi ki yardım ederim Küçük Dino. Şimdi buradaki koltuğa uzan ve rahatla. Ağzını iyice aç ve önce bir bakayım. Diş Hekimi Hippo, koltukları ayarlayıp ışığı Küçük Dino'nun ağzına doğru açarken cevap verdi. Küçük Dino utanmış hissetti. "Evet, yatmadan önce çikolata yedim" diye cevap verdi. Hippo Diş Hekimi, "Şekerlerin lezzetli olduğunu biliyorum. Ancak, diş çürümesine neden olacağından onları çok sık yememelisin. Ayrıca, yemekten sonra ve uyumadan önce dişlerinizi fırçaladığınızdan emin olmalısın. Dişlerini günde en az bir kez diş ipi ile temizleyip günde 2 kere dişini fırçalamalısın. Aksi halde diş ağrın ve çürüklerin olur. Bütün çürük dişlerini çektikten sonra, bir daha lezzetli yemekler yiyemezsin! dedi. Küçük Dino utandı ve "Biliyorum, bunu bir daha asla yapmayacağım" dedi. Hippo Diş Hekimi devam etti ve Şimdilik kalan tüm dişlerini çürümekten kurtaracağım dedi. Bununla birlikte Hippo Diş Hekimi, Küçük Dino için çürümüş dişleri çıkarmak için aletler çıkardı. Hippo Diş Hekimi çekimi yaparken çok fazla delme ve çekme sesi vardı. Bu deneyim Küçük Dino için çok kötüydü. Bu olaydan sonra iyi bir ders çıkardı. O zamandan beri Küçük Dino dişlerine iyi bakıyor. Artık şeker yemiyor. Ayrıca yatmadan önce ağzını çalkalamayı ve dişlerini fırçalamayı da ihmal etmiyordu.


Açık denizde, mürettebatı ile yol alan bir korsan vardı. Bu korsan, kötü niyetli değildi. Sanıldığının aksine çok da iyi biriydi. İnsanlardan bir şey almaz, tam tersine hırsızları yakalar ve çalınanları sahiplerine teslim ederdi. Mürettebatı da kendisi de çok yorulan korsan, dinlenmek için gemisini bir limana çekti. İhtiyaçlarını karşılamak için tüm gemi sakinleri, şehrin meydanına indi. Gemide sadece bir kişi vardı. O da mürettebattaki en tembel ve uykucu kişiydi. Özelliği gibi adı da Uykucu idi. Uykucu, geminin başını beklerken; yine uyuyakalmıştı. O sırada geminin yanından geçen mendilci çocuk, Uykucu' nun uyuduğunu görünce; gemiyi incelemek için gemiye girdi. Gizlice geminin içini dolaşmaya başladı. Gemi gerçekten çok güzeldi. Geminin yemekhanesine girdi. Bir sürü yiyecek ve içecek vardı. Nasılsa Uykucu' dan başka kimse olmadığı için yemeklerden biraz yese bir şey olmayacağını düşündü. Zaten iki gündür açtı. Hızlı hızlı yemekleri yerken birden tıkandı. -Lütfen bana bir şey yapmayın. Sadece gemiyi merak etmiştim. Çok özür dilerim. -Hey ufaklık, ağlamana gerek yok. Korkma, sana kötü bir şey yapmayacağız. Mutfağı silip süpürünce ağırlık çökmüş olmalı ki uyuyakalmışsın. -Hadi genç adam, evine git artık. Hem akşam oldu ailen de seni merak eder. Bizim de denize açılmamız lazım artık. -Benim ailem yok. Sokaklarda yalnız yaşıyorum dedi. -Ben de sizinle gelebilir miyim? Gemide temizlik yaparım, yemek yaparım. Ne iş isterseniz yaparım, yeter ki sizinle gelmeme izin verin. Korsan ve mürettebat, köşeye geçerek kendi aralarında konuştular. Çocuğun kendileriyle gelmesinde bir sakınca olmadığına karar verdiler. Çocuk o günden sonra gemide temizlik yapmaya başladı. Korsan ve tayfası, çocuğu evlatları gibi seviyorlardı. Ona okuma yazma bile öğretmişlerdi. Çocuk temizlik işini tam yapamıyordu. Yine de çocuğu çok sevdikleri için ona bu durumu asla yansıtmıyorlardı. Böyle böyle zaman geçti. Küçük korsan büyüdü. Kaptan oldu. Çocuk Korsan' a baba diyor, mürettebata da amca diyordu. Babası artık çok yaşlanmıştı. Bu yüzden gemiyi yönetmesi için oğluna devretti. Durdukları bir limanda, bir kızı görüp beğendi ve evlenme teklifi etti. Kız teklifi kabul etti. Böylece evlendiler ve çocukları oldu. Çocuklar, korsana dede diyorlardı. Gemiyi de çok seviyorlardı. Okul açılacağı vakitlerde bir limanda kalıyor ve çocuklar okula gidiyordu. Tayfa ve kaptan da balıkçılık yaparak geçimlerini sağlıyorlardı.


Cindy bu gece ne olursa olsun uyumamakta kararlıydı çünkü Noel babanın geleceğine inanıyordu. Bir saat geçmişti ama noel babadan hiç işaret yoktu. Yavaş yavaş gözleri kapanıyordu Cindy'nin, tam kendini uykuya bırakacaktı ki ama o da ne odasının camına bir ışık vuruyordu ışık o kadar parlaktı ki gözlerini kamaştırmıştı, elleriyle gözlerini ovuşturdu ve gördükleri karşısında çok şaşırmıştı acaba uykuda mıyım, bu bir rüya mı diye düşündü. Noel baba'nın ren geyikleri camın diğer tarafında havada süzülüyordu. Gerçekten de bir rüya gibiydi. Cindy yavaşça camını araladı. Kızak yaklaştı, Cindy kızağa bindi ve kızağın emniyet kemerini taktı. Kızak yavaşça gökyüzüne doğru yükselip uçmaya başladı. ''Nereye gidiyordu bu kızak? noel baba neredeydi?'' diye düşünürken birden arka koltukta bir kıpırdanma oldu. Cindy arkasında döndü o da ne kızakta biri uyuyordu hem de mışıl mışıl. Cindy uyuyan çocuğa ''hey sende kimsin'' diye seslendi. Çocuk birden gözlerini açtı. ''Merhaba ben Eddy'' dedi. Cindy'de kendini tanıttı. Eddy'e kızakların nereye gittiğini sordu. Eddy bu soruyu şaşırmış bir şekilde ''nasıl bilmezsin'' diye cevapladı ve anlatmaya başladı. ''Küçükken annem bana bir kitapta okumuştu. Her yeni yılda 3 şanslı çocuk seçilir. O çocukları Noel babanın kızakları alır ve kuzeye götürür yani Noel Baba'ya'' Cindy bu duyduklarına çok şaşırmıştı bir o kadar da sevinmişti. Gördüklerinden ve duyduklarından sonra uyumadığı için çok sevinmişti, belki de uyusaydı bütün bunları yaşayamayacaktı. Cindy ve Eddy konuşmaya devam ederken kızak bu sefer üçüncü şanslı kişinin odasının camına yaklaştı. Bu sefer kızağa sapsarı uzun saçlı bir kız çocuğu bindi. Cindy ve Eddy yeni arkadaşlarına adını sordu. ''Merhaba ben Alita'' dedi küçük kız. Cindy ve Eddy, Alita'ya neler olduğunu, neden burada olduklarını anlattı. Noel babaya giden yolda iyice kaynaşıp arkadaş oldular. Birbirlerine ne kadar heyecanlı ve mutlu olduklarından söz edip durdular.Ta ki yüksek sesli bir müzik uzaklardan gelip sözlerini kesene kadar. Noel şarkısıydı bu, birbirlerine bakıp gülümsediler. Şarkıyı hep beraber söylemeye başladılar. Ren geyikleri artık yavaşlamıştı. Çocuklar Noel babaya yaklaştıklarını anlamışlardı. Kızak yavaşça aşağı doğru süzülmeye başladı ve yere kondu. Çocuklar kızaktan indiler ve etrafa göz gezdirdiler. Her taraf yılbaşı süsleriyle donatılmıştı ve ortalıkta elfler koşuşturuyordu. Tamamen yılbaşı ruhunu yansıtan bir yerdi burası. Cindy gördükleri karşısında çok şaşırmıştı sanki bir masalın içinde gibiydi. Alita, Cindy'nin koluna dokundu ve ona karşıyı işaret ederek bakmasını söyledi. Cindy, karşısına baktığında ağzı şaşkınlıktan kocaman açılmıştı. Karşısında kocaman süslenmiş bir yılbaşı ağacı duruyordu. O kadar büyüktü ki, dünyadaki tüm yılbaşı ağaçları birleşse bile buna yetişemezdi. Elfler çocukların etrafında çember oluşturdu. Bir yandan dans ediyor bir yandan Noel şarkısı söylüyorlardı. Cindy onlara eşlik etmeye başladı. Elflerden birinin elini tuttu ve çembere dahil oldu. Onlarla birlikte şarkılar söylüyor ve dans ediyordu. Cindy'i gören Alita ve Eddy'de onlara eşlik etmeye başladı. Elflerden biri Cindy'nin, biri Alita'nın, biri de Eddy'nin elini tutmuştu. Onları bir yere götürmek istiyor gibiydiler. Elflerin onları götürmesine izin veren çocuklar, nereye gideceklerini merak etmişlerdi. Kocaman kırmızı bir hediye paketine benzeyen fabrikanın önünde duran elfler, çocukları fabrikanın içerisine soktu. Cindy içeri girer girmez buranın Noel babanın hediyelerinin yapıldığı fabrika olduğunu anladı. O kadar heyecanlanmıştı ki, etrafında dönüyor ve fabrikayı inceliyordu. Elflerden biri onu takip etmelerini söyledi. Aşama aşama hediyelerin nasıl yapıldığı, nasıl paketlenip, süslendiğini göstermek istemişti elfler onlara. Bu bir gelenekti. Buraya gelen bütün çocuklara yılbaşında neler olduğunu, yeni yıla nasıl hazırlanıldığı elfler tarafından gösterilirdi. Elfler küçük, sevimli olmalarının yanında çalışkan olmalarıyla bilinirdi. Hediye fabrikasında elfler çalışıyordu. Çocukları yıl içinde gözlemleyip istedikleri hediyeleri hazırlar ve yıl sonuna kadar saklar.Yıl sonunda bu fabrikada paketler, çocuklar için hazır hale getirirlerdi. Cindy gülümsedi ve onlara teşekkür etti. Bütün bunlar tüm çocuklar için çok değerliydi. Onlar mutlu olsun diye elfler tüm yıl çalışırdı. Fabrika gezisinin sonuna gelmişlerdi. Yeni yıla çok az bir süre kalmıştı. Çocuklar noel baba nerede diye düşünüyorlardı. Çok heyecanlılardı, daha fazla beklemek istemiyorlardı. Derken uzaklardan noel babanın o şen ve tok kahkahası duyuldu ''HO HO HO''. Birbirlerine baktılar, mutluluktan gözlerinin içi gülüyordu. Gökyüzünün uzaklarında görünen noel babanın kızağı yavaş yavaş yaklaşıyordu. Sabırsızlandılar. Kızak yavaşça yere kondu ve noel baba kızaktan inmek için hazırlandı. Çocuklar gördüklerine inanamıyorlardı. Uzun zamandır bu anı beklemişlerdi. Noel baba çocuklara yaklaştı ve güldü ''HO HO HO''. Noel baba o kocaman göbeğiyle işte orada duruyordu, Cindy'nin tam önünde. Cindy noel babaya elini uzattı ve kendini tanıttı. ''Merhaba noel baba, ben Cindy. Tüm yıl bu anı bekledim ve işte gerçek oldu'' Noel baba Cindy'nin elini tuttu ve gülümsedi. ''Merhaba Cindy, tanıştığıma memnun oldum''dedi. Noel baba Alita ve Eddy ile de tanıştıktan sonra Elflerden birisinin kulağına eğilerek kızaktan hediyeleri getirmesi gerektiğini söyledi. Elf hediyeleri getirdikten sonra Noel baba hediyeleri çocuklara uzattı. Çocuklar çok heyecanlandı ve hediyelerini bir an önce açmak istiyorlardı ama Noel baba onlara beklemelerini söyledi. ''Hediyelerinizi açmadan önce size bir şeyler söylemek istiyorum'' dedi Noel baba. Sözlerine ''Çocuklar çok şanslısınız'' diyerek başladı. Ama şanslı olmalarının sebebi Noel babayı görmelerinden dolayı değildi. ''Bana her zaman inandınız ve umudunuzu hiç kaybetmediniz. Hayatta da her zaman böyle olun, size inanmayanlar olsa da, siz hiçbir zaman umut etmekten ve çabalamaktan vazgeçmeyin. Bunu yapabileceğinize inandığım için sizlere şanslı olduğunuzu söyledim.'' Noel baba sözlerini bitirirken Cindy'nin gözünden bir damla yaş süzüldü. O kadar mutluydu ki bunlar mutluluk gözyaşları olmalı diye düşündü. Noel baba hediyeleri açmadan önce onları son bir kez kızak turuna çıkartmak istedi. Çocukların ve noel babanın kızağa binmesiyle ren geyikleri yavaşça gökyüzüne doğru süzüldü. O kadar yükselmişlerdi ki, Cindy elini uzatsa bir yıldıza bile dokunabilirdi. Noel baba çocuklara baktı ''HO HO HO'' şen kahkahasını atmasıyla beraber kar yağmaya başladı. ''Sonunda'' dedi Cindy ve gülümsedi. Çocukların artık eve gitme vakti gelmişti. Noel baba Eddy ve Alita'yı evlerine bırakmıştı. Son durakta Cindy'nin evi vardı. Kızak Cindy'nin odasının camına yaklaştı ve Cindy odasına girdi. Noel baba kızağı gökyüzüne uçurmadan önce, Cindy'e döndü ve ''umarım hediyeni beğenirsin Cindy'' dedi. Cindy ise ona hayranlıkla baktı ve gülümsedi ''Teşekkür ederim Noel baba.'' Noel baba kızağını gökyüzüne çevirdi ve gözden kayboldu. Cindy hediyesini açtı ve o da ne kutunun içinde Cindy'nin en sevdiği ama birkaç yıl önce kaybettiği pembe ayıcığı vardı. Hediyesine çok sevinen Cindy, ayıcığına sarılarak derin bir uykuya daldı.


Şehirden uzak, sakin ve bir o kadar da sevimli bir köy vardı. Bu köyde de Selma nine ve torunu Şeyma yaşıyorlardı. Selma nine gençliğinde gözüne aldığı bir darbeden dolayı artık göremiyordu. Şeyma, anne ve babasını kaybettiğinde 7 yaşındaydı. Bu durum her ne kadar onu çok üzse de ninesi Selma onu kimsenin yanına bırakmamış ve anne babasının yokluğunu hiç hissettirmemişti. Şeyma, ninesini çok seviyor ve yanında çok mutlu hissediyordu. Şeyma ve ninesi tüm vakitlerini beraber geçiriyor zaman böyle huzurla geçiyordu. Bir gün Şeyma ile ninesi her zaman ki gibi dışarıda çay içiyorlardı. Selma nine, Şeyma'ya biliyor musun eskiden evimizin arkasında annenin benim için yetiştirdiği bir lale bahçesi vardı. Gözlerim görmüyordu ama lalelerin kokusu benim gözlerim oluyordu. Onları kokladığımda o kadar mutlu oluyordum ki anlatamam... Şeyma, ninesinin dedikleri üzerine bahçelerinin bir bölümünde küçük bir lale bahçesi yapmaya karar verdi. Bu hem onu hem de ninesini çok mutlu edecekti. Çünkü Şeyma da çiçekleri çok severdi. Şeyma, ninesine çaktırmayarak lale bahçesini yetiştirecek ve laleler büyüyüp kokuları etrafı ele aldığında ona söyleyecekti. Şeyma hemen işe koyuldu. Öncelikle komşularından lale bakımı ve lalelerin nasıl yetiştirmesi gerektiğini öğrendi. Daha sonra lale bahçesini yapmaya başladı. Nasıl sulanması gerektiğini öğrenen Şeyma, her gün özenle lalelere bakım yaparak ninesine sürpriz lale bahçesini yapmaya başladı. Aradan aylar geçti, laleler uzamış ve mis gibi kokularını etrafa yaymaya başlamışlardı. Şeyma, ninesine söylemeye artık hazırdı. Ama ninesi zaten etrafa saçılan mükemmel koku ile lalelerin dikildiğini çoktan anlamıştı. Şeyma ninesine lale bahçesini onun için tasarladığını anlattı. Ninesi sevgili torununa sarılarak ona bu özel hediye için çok teşekkür etti. Selma nine her gün lalelerin olduğu bölüme gelir ve demlediği çayı yavaşça yudumlardı. Lalelerin kokusuna hayran oluyor, onların olduğu bölümde oturmaya bayılıyordu. Zaman böyle akıp geçerken günlerden bir gün komşuları Zehra teyze, Selma nineyi ziyaret etmek için evlerine geldi. Selma nine her zaman ki gibi lalelerin olduğu bölümde masaya oturmuş çay içiyordu. Zehra teyze de onun yanına lale bahçesine gelerek oturdu. Yanında da Selma ninenin en sevdiği çorbayı getirmişti. Selma nine Şeyma'ya çorbayı götürüp Zehra teyzeye de bir bardak çay getirmesini istedi. Zehra teyze Selma nine ile birlikte çay içmiş ve güzel bir sohbet etmişti. Tam kalkmak üzereyken gözü lalelere takılmıştı. Lalelerin renkleri ve kokuları o kadar güzeldi ki onlara hayran olmuştu. Şeyma'dan kendi bahçesine dikmek için de lale istedi. Fakat Şeyma ona vermek istemedi. Çünkü laleler köyde sadece onun bahçesinde vardı. Bu durum nedense onun çok hoşuna gitmiş, kimseye lalelerinden vermek istemiyordu. Şeyma bu söylenenler üzerine biraz üzüldü ama gene de aldırış etmedi. Günlerden bir gün Selma nine hastalanmış artık yataktan kalkmaz hale gelmişti. Şeyma, ne yapacağını bilmez olmuş ve kendini Zehra teyzede bulmuştu. Çünkü köyde başka yardım isteyecek kimsesi yoktu. Zehra teyze ilk önce bir tas çorba yaparak Selma nineye içirdi. Ardından onu hekime götürdü. Selma nine, Zehra teyze ve Şeyma'nın güzel bakması sonucu bir süre sonra iyice iyileşti. Şeyma buna hiç olmadığı kadar sevinmişti. Daha sonra yaptığı hatanın farkına vardı. Zehra teyze onlarla gerçekten çok iyi ilgileniyordu. Fakat Şeyma cimrilik etmiş ve lalelerden ona vermemişti. Şeyma, Zehra teyzeden özür dileyip ona bir demet lalelerinden verdi. Ayrıca ninesine ettiği yardım için de çok teşekkür etti. Şeyma bu olay üzerine bir daha da asla cimrilik etmedi. Çünkü paylaşmanın ne kadar özel olduğunun farkına varmıştı.


Osman Ağa, dört mahalleli bir köyün muhtarıydı. Hizmet etmeyi, doğayı ve hayvanları seven, son derece neşeli ve sevecen bir adamdı. Evli ve de iki çocuk sahibiydi. Son on yıldır köyün muhtarlığını o yapıyordu. Zaten herkes de ondan son derece memnundu. Çünkü Osman Ağa çalışkan bir adamdı. Sürekli olarak köylüleri bir araya getirecek etkinlikler düzenler ve onları bol bol ağaç dikmeye teşvik ederek mahalleler arası yarışmalar yapardı. Mahalleleri aradan geçen yollar ve tarlalar bölüyordu sadece. Aslında hepsi de birbirine son derece yakındı. Mahalleler aşağıki, yukarıki, sağyan, solyan mahalle olarak adlandırılıyordu. Köyde tek bir okul ve cami vardı. Dini ve milli bayramlarda da tüm köylüler bir araya gelir ve bayramlaşırdı. Kimse kimseye küsmez, kimseyi kıskanmaz ve daima birbirilerine yardımcı olurlardı. Hatta çoğu işi imece usulü yaparlardı. Herkes birbirini sever ve sayardı. Bu sene de yapılacak olan turnuvalar, etkinlikler, yarışmalar ve festivaller çoktan köyün kahvesinin camına, muhtarlığın kapısına, camiinin duyuru panosuna asılmıştı bile. Yine maç turnuvaları, bahar şenlikleri, en büyük kabak, karpuz yarışmaları ve daha nice etkinlikler yapılacaktı. Turnuvalar ve festivaller köy meydanında; yarışmalarsa en son kazanan mahalle hangisiyse orada yapılıyordu. Her mahallenin bir koçu bulunuyor ve tüm turnuva ve yarışmalara mahalleliyi onlar hazırlıyordu. Recep aşağıki, Hasan yukarıki, Tahir sağyan, Mehmet de solyan mahallesinin koçuydu. Hepsi de bu sene kazanmak için son derece hırslıydı; ama dostlukları rekabetten önce geliyordu. Yine de aralarında tatlı bir rekabet vardı. Yine köy kahvesinde oturmuş, bu sene okulun bahçesindeki ağaçları budama sırasının hangi mahallede olduğunu konuşuyorlardı. Muhtar elindeki listeden sıranın Sağyan Mahallesi'nde olduğunu söyledi. O halde demek ki camii bahçesindeki ağaçlarla da Solyan Mahallesi ilgilenecekti. Aşağı mahalle okulun, Yukarı Mahalle de camiinin boya badanasını yenileyecekti. Zaten tüm bu işlerin ardından da hep birlikte köy meydanındaki turnuva ve festival alanını düzenleyeceklerdi. Bu sene iki de düğün olacaktı köy meydanında. Tüm köylü halinden memnundu. Kahvehanede iş bölümü için gerekli hatırlatmalar yapıldıktan sonra Recep Çaylar benden; hesaplar sizden. dedi. Recep, esprili bir adamdı ve herkese takılırdı. Herkesi çok severdi ama Hasan'ı ayrı bir severdi. Çünkü Hasan hem çocukluk hem de askerlik arkadaşıydı. Hatta ikisi de aynı gün evlenmişti. İkisi de çocuklarına birbirilerinin adını vermişlerdi. Hacivat'la Karagöz gibiydiler bazen. Recep yine Hasan'a takılmadan edemedi. -Bu sene yarışı biz kazanırsak Yukarı Mahalle artık bizim adımız olacak. Malum zirve dediğin yukarıda olur. Kahvedekiler gülerek Ne adamsın ya Recep! dediler. -Olur ağam paşam, hatta adımı da al, bundan böyle Hasan da sen ol. Derken düğünün sonuna doğru kimsenin anlayamadığı bir şekilde kavga çıkmıştı bu iki dost arasında. Recep, Hasan'a takılmak için bir espri yapmıştı; ama nedense Hasan o an için yanlış anlamış ve şaka bir anda saman alevi gibi tartışmaya dönüvermişti. Muhtar araya girip ortalığı sakinleştirdiyse de Recep'le Hasan birbirine küs ayrılmışlardı düğünden ve günler hatta haftalarca konuşmamışlardı. İkisi de hatalıydı; ama ikisi de karşısındakinden bekliyordu ilk adımı. Artık bir araya gelmez olmuşlardı ve tüm köyün de tadı tuzu kaçmıştı bu küskünlük sebebiyle. Turnuva ve festivallere de az bir zaman kalmıştı. İki taraf da öncelikle çekilmek istemişti turnuva ve yarışmalardan ama bu talepleri kabul görmeyince isteksizce devam etmek zorunda kalmışlardı. İkisi de artık turnuva ve yarışmalardan öte birbirilerini yenmek için uğraşıyordu. Ve nihayet turnuva ve yarışma zamanı gelip çatmıştı. İlk önce futbol turnuvası yapılmış ve Aşağı Mahalle, Sağyan Mahallesi'yle; Yukarı Mahalle ise Solyan Mahallesi ile karşılaşmış ve galip gelmişlerdi. Bir hafta sonra da final maçı yapılıp birinci kim belli olacaktı. O esnada da diğer yarışmalar yapılmaya başlanmıştı. En büyük karpuz yarışmasını Solyan Mahallesi'nden, en büyük kabak yarışmasını ise Sağyan Mahallesi'nden biri kazanmıştı. Aslında bu kimsenin umrunda da değildi. Çünkü Recep'le Hasan'ın küslüğü tüm bu turnuva ve yarışmalara gölge düşürmüştü. Köyün eski neşesi de huzuru da kalmamıştı adeta. Muhtar Osman Ağa taraflarla son bir kez görüştükten sonra futbol turnuvasının iptal edildiğini duyurmuştu. Bu duyuru sonrası artık Aşağı Mahalleliler Yukarı Mahallelilerle konuşmaz olmuştu. Kimse kahvehaneye de uğramaz olmuştu. Adeta herkes kapısını, penceresini örtmüş ve tüm köyle bağını koparmıştı. Derken en ufak sebeplerden mahalleler arasında tartışmalar çıkar olmuştu. Zamanla kimse Recep ve Hasan'la da konuşmaz hale gelmişti. -Hasan, istemeden de olsa kalbini kırdım kardeş. Hakkını helal et. -Kusura bakma sen de, ben de hatalıyım biraz. O akşam biraz üzgün ve gergindim. -Olur öyle şeyler. Biz seninle hem dost hem de kardeşiz. Sonra da Hasan Recep' e elini uzatıp onu oradan çekmişti. Derken birbirilerine sımsıkı sarıldılar. Sonra da gülmeye başladılar şu iki keçi kadar olamadık diyerek. Köyde olup bitenlerden ötürü de suçlu olduklarını fark etmişlerdi. İki dost yaptıkları bu hatayı telafi etmek için bir etkinlik düzenlemeye karar vermişlerdi. Köye döndüklerinde gidip muhtardan da özür dilemişlerdi. Sonra da hemen hazırlıklara başlayıp camiinin minaresinden hafta sonu yapılacak eğlence etkinliği için tüm köylüleri davet etmişlerdi. Mahalleler arasındaki tartışma ve küslükleri de bu etkinlikte bitirmeye karar vermişlerdi. O gün eğlence öğleden sonra başlamıştı. Öncelikle tüm köylüler bayramlaşırcasına birbirileriyle tokalaşıp sarılmışlardı. Recep ve Hasan tüm köylülerden özür dilemişti. Tüm gün boyunca yemek ve içecek dağıtımıyla da bizzat ikisi ilgilenmişlerdi. Tüm köy halkı tıpkı eskisi gibi neşe ve huzur içinde bir aradaydı. Recep'le Hasan bir daha tartışmayacaklarına ve küsmeyeceklerine dair tüm köyün önünde söz vermişlerdi. Ve dedikleri gibi de o günden sonra ne onlar ne de köyden bir başkası asla tartışmamış ve küsmemişti. Çünkü huzur ve mutluluk birlik beraberlikteydi.


Melike okulda zaman geçirmeyi çok seviyordu ama yaz tatili dolayısıyla artık arkadaşlarıyla biraz ayrı kalması gerekiyordu. Bu durum onu bir hayli üzmüştü. Melike'nin öğretmeni, son derste karneleri dağıttıktan sonra, Ailenizle çok güzel zaman geçireceksiniz, tatile de gidebilir, evde güzel etkinlikler yapabilir, bol bol kitap okuyup, bol bol oynayabilirsiniz'' dedi. Melike, öğretmeninin bu sözleri üzerine, ''Üzülmeme gerek yok ben de istediğim saatte uyanırım'' diyerek gülümsedi. Son zil çaldığında, arkadaşlarıyla hep birlikte sarıldılar ve bir sonraki ders yılında görüşmek üzere vedalaştılar. Tam çocuklar evlerine doğru yol alırlarken, öğretmenleri herkese birer hediye kaktüs verdi. Melike'nin daha önce de çok çiçeği olmuştu ama kaktüsü daha önce görmemişti. Kaktüsün dikenli yapısı ona oldukça komik gelmişti. Ürkekçe dokunmaya çalıştı ama ne yazık ki parmağı acıdı. Öğretmenleri çocukları etrafına topladı ve küçük bir bilgilendirme yaptı. Evet arkadaşlar kaktüs dikenli bir bitkidir. Diğer bitkiler gibi elinizle dokunamazsınız, uzaktan sevmeniz gerekir. Bu çiçeğin bakımını araştırıp öğrenmek sizin yaz tatili ödeviniz, çiçeğe en güzel şartlarda bakıp çiçeğini açtırabilen öğrencilere sürpriz hediyelerim olacak. dedi. Öğretmen, çocukları evlerine uğurladığında, bütün çocuklar şaşkınlıktan ne yapacaklarını bilemiyordu. Bu sorumluluk onları çok ciddi hissettirmişti. Bu oldukça kesin bir duyguydu. Melike eve gelince çantasını bir kenara bırakıp kaktüsünü diğer çiçeklerin yanına koydu. Ablası da kaktüsünü çok beğendi. Ailecek yemek yerlerken, Melike öğretmenin verdiği bitkiyi anlattı ve ödevlerini açıkladı. Annesine kaktüs bakımını sordu ancak, ödevi ile önce kendisinin ilgilenmesini isteyen annesi, Melike'ye önce kendi araştırmasını yapmasını söyledi. Akşam su içmeye uyanan Melike, minicik olan kaktüsünün de susadığını düşünerek, saksının içini suyla doldurdu. ''Al güzel kaktüs hızla büyü diğer çiçekler gibi kocaman ol'' dedi ve huzur içerisinde yatağına dönüp uyumaya devam etti. Sabah kahvaltılarını yaparlarken, ablası Melike'ye ertesi gün çıkacakları 5 günlük tatili hatırlattı ve elbileselerini hazırlaması gerektiğini söyledi. Melike, tatilin heyecanıyla hayaller kurarken bir anda kaktüsünü ve diğer bitkilerini hatırladı ve onlar tatildeyken susuz kalmaması için bitkilerini sulamak istedi. Kaktüsün saksısına da bir sürü su boca etti. Suyu dökerken de güzel sözler söylemeyi ihmal etmemişti: Ben gelene kadar biraz büyüsen çok güzel olur güzel kaktüs diyerek dikenlere el salladı ve tatile gitmek üzere ailesi ile yola koyuldular. Harika bir tatilin ardından Melike eve dönüş yolunda yine hayallere daldı. Kaktüsünün çiçek açtığını düşlüyor ve sürpriz hediyenin ne olabileceğini düşünüyordu. Ancak eve girdiklerinde odasına koşan Melike, çok büyük bir hayal kırıklığı yaşadı. Kaktüsü yumuşamış ve pörsümüş, ayrıca çok daha koyu görünüyordu. Daha açık olmak gerekirse, Melike bitkisini neredeyse öldürmüştü. İlk yaşadığı şoktan sonra, yanlış bakım uygulamış olabileceği aklına geldi ve kaktüs bakımı ile alakalı bir kitap veya bilgi kaynağı okumadan çiçeğe baktığı için çok pişman oldu. Zararın neresinden dönülürse kardır diyerek, hemen ailesinin ona aldığı tablet yardımıyla araştırmaya başladı ve kaktüs ile alakalı gerçek bilgilere ulaştı. Bilgilere göre, kaktüs bitkileri, depolayabilecekleri miktardan fazla olacak şekilde sulandıklarında hemen ölmeye yüz tutuyorlardı. Oysa, kaktüsler çöl bitkileri olduğundan ve çöller de kurak iklimlere sahip olduğundan, çok uzun süreler susuz kalabiliyorlardı. Yani Melike'nin ilk yaptığı sulama, çok uzun süreler bitkiye yetebilecekti. Bu bilgileri edindikten sonra ablasına gitti ve hatasını paylaştı. Ablası ona sarıldı ve bu durumu düzeltebileceklerini söyledi. Melike'nin gözleri parladı ve hemen ikisi işe koyulup bitkiyi kurtarmak üzere uğraştılar. Kaktüsü önce güzelce saksısınından çıkarıp toprağını değiştirdiler. Bu değişim işleminden yaklaşık 1 hafta sonra, kaktüs yavaş yavaş sertleşmeye ve canlanmaya başladı. Dikenleri eskisi gibi dümdüz olmuştu. Bu olaylardan sonra Melike, kaktüsler ile alakalı bir sürü kaynak okudu ve okulların başlmasına 1 hafta kala odasına bir toka almak için girdiğinde, gördüğü şeye inanamadı. Kaktüs çiçek açmıştı! Hemen evde sevinç çığlıkları attı ve ailesindeki herkesi odasına çağırdı. Melike'yle birlikte çok sevinen diğer aile üyeleri hemen sürpriz hediyeyi tartışmaya başladılar. Melike çiçeğin fotoğrafını öğretmenine göndermesi için annesinden fotoğraf çekmesini rica etti. Fotoğrafı öğretmene gönderen anne, kızına şefkatle sarıldı ve onu tebrik etti.


Yine bir yaz tatiliydi ve Serhat yaz tatilinin ilk ayını geçirmek üzere köye, anneannesinin ve dedesinin yanına gitmişti. Orada ayrıca teyzesi ve kuzenleri de vardı. Onlarla hergün gezmeye ve oyun oynamaya giderdi. Birlikte saklambaç, yakalambaç, futbol, yakan top gibi oyunlar oynarlardı. Çoğu zaman da oyun oynamak için de köy okulunun bahçesine giderlerdi. Yine birgün okulun bahçesine oyun oynamaya gitmişlerdi. Saklambaç oynuyorlardı. Derken Serhat saklandığı yerden bir yavru kedi sesi duydu. Hemen kuzenlerini çağırdı. Acaba buraya nereden ve nasıl gelmişti? O an Serhat ve kuzenleri ne yapacaklarını bilemediler. En iyi fikrin yavru kediyi eve götürmek olduğuna karar verdiler. Yavru kediye yaklaştıklarında kedicik biraz korkmuş; ama kaçmamıştı. Kedicik tekir beyaz karışık bir kediydi. Gözleri iriceydi. Muhtemelen biraz acıkmıştı da. Serhat dikkatli bir şekilde onu kucağına aldı ve hep birlikte eve gittiler. O sırada dedesi bahçede tavuklarla ilgileniyor ve anneannesi de küçük bir kazanda bir şeyler kaynatıyordu. Derken anneannesi eve doğru yönelmişti. -Dede biz yavru bir kedi bulduk. -Vah yavrum, kayıp mı oldu acaba? Durun çocuklar, ben ona evden biraz yemek getireyim. Siz de dedenizle ona bir yer hazırlayın depoda. Serhat, kuzenleri ve dedesi hemen yavru kediye rahat edebileceği bir yer hazırlamaya başlamışlardı. Öncelikle depodan bir koli bulmuşlar ve kolinin içini süngerle döşemişlerdi. Onlar yuvayı hazırlarken anneanneleri de elinde küçük bir tabakta tavuk eti getirmişti. Kedicik kokuyu duyar duymaz miyavlamaya başlamış ve hemen tabağa yönelmişti. Anneannesi Serhat'a bir kap uzatarak bahçedeki musluktan su doldurmasını istemişti. Serhat koşarak su doldurmaya gitti. O sırada da yavru kedicik afiyetle yemeğini yiyordu. Bir müddet sonra karnı doyan kedicik birazcık da su içmişti. Sonra onu dikkatlice yuvaya koydular ve dinlenmesi için rahat bıraktılar. Serhat sürekli onunla ilgilenmek istiyordu ama anneannesi bugünlük yavru kedinin dinlenmesinin daha iyi olacağını söylemişti. O da kuzenleriyle bahçede oynamaya başladı. Aradan birkaç saat geçmişti ki yavru kedicik miyavlayarak depodan çıktı. Kediciği gören Serhat da sevinçle ona doğru yöneldi. Artık Serhat'ın yeni eğlencesi belli olmuştu. Kuzenleriyle sürekli olarak Minnoş'la oynamaya başlamışlardı. Onu güzelce besliyor ve onunla oyunlar oynuyorlardı. Neredeyse tüm günleri bahçede geçiyordu. Bir sabah Serhat uyanıp Minnoş'a bakmaya gittiğinde Minnoş'un yerinde olmadığını görmüştü. Hemen koşarak anneannesiyle dedesine haber vermeye gitti. Serhat, Minnoş'u göremeyince oldukça telaşlanmıştı. Doğruca kuzenlerine giderek durumu onlara da anlattı. Hep birlikte Minnoş'u aramaya başladılar; ama nereye baktılarsa da göremediler. Serhat o kadar üzülmüştü ki kahvaltı yapmak dahi istemedi. Anneannesi ve dedesiyse onu teselli etmeye çalıştılar. -Üzülme oğlum, bahçede bir yere saklanmıştır. Çıkar gelir bir yerlerden. -Merak etme oğlum, kedi bu, etrafta gezinmeye çıkmıştır. Serhat, anneannesi ve dedesi ona derse desin bir türlü teselli olmuyordu. O kadar üzülmüştü ki tekrardan bahçeye çıkıp biraz daha aradı. Yine de bulamayınca bahçedeki oturağa oturup ağlamaya başladı. Tam o sırada Minnoş miyav diyerek Serhat'ın yanına gelip ona sürtünmeye başladı. Bir anda Minnoş'u karşısında gören Serhat o kadar mutlu olmuştu ki sevinçten onu kucağına alarak sarılıp öpmeye başladı. Serhat'ın sesini duyan anneannesi ve dedesi de hemen bahçeye koştu. Minnoş'u görünce onlar da çok sevinmişti. O günden sonra Serhat, Minnoş'u gözünün önünden pek ayırmadı. Zaten Minnoş da artık iyice alışmıştı oraya. Tatilinin ilk ayını anneannesi ve dedesinde geçiren Serhat'ın artık eve dönme zamanı gelmişti. Anne babası onu almak için köye gelmişlerdi. Serhat anne babasını çok özlemiş ve onları görünce çok sevinmişti; ama bir taraftan da anneannesi ve dedesinden ve özellikle Minnoş'tan ayrılacağı için de çok üzülüyordu. -İyiyim. Anne bak bu Minnoş. Onu kuzenlerimle okulun bahçesinde bulduk. -Öyle mi? Ne kadar da tatlıymış. -Hoş geldin babacığım. Baba bak bu Minnoş. Onu kuzenlerimle okulun bahçesinde bulduk. Anne ve babası Serhat'a gülümseyerek baktılar. -Evet Serhatçığım, bu çok güzel olurdu; ama Minnoş bizim orada bu kadar özgür ve rahat olamaz. Hem anneannenle dedene arkadaşlık eder. -Çünkü burada ağaçlar var, hayvanlar var, arkadaşlarım var. Serhat içten içe hak vermişti annesinin bu söylediğine; ama yine de üzülmeden edememişti. Anneannesi ve dedesi ona telefonda haber vereceğini söyleyince biraz rahatlamıştı. Derken son günlerini de Minnoş'la geçirdikten sonra Serhat evine dönmüştü. Minnoş yerinden de halinden de son derece memnundu. Üstelik Serhat'ın kuzenleri de sık sık onun la oynamaya geliyorlardı ve Serhat da ne zaman arasa onu soruyordu. Minnoş gün geçtikçe büyüyor ve güzelleşiyordu. Evin çevresinden hiç ayrılmıyor ve depoyu da farelerden koruyordu. Serhat'ın anneannesi ve dedesi de Minnoş'u çok seviyor ve arada onun eve girip çıkmasına da izin veriyorlardı. Minnoş bazen bir kuş kovalıyor bazen de başka kedilerle oynuyordu. Derken günlerden birgün Minnoş yine kaybolmuştu. Serhat'ın anneannesi ve dedesi ne kadar aradıysa da onu bulamamıştı. Serhat aradığında ona da söyleyememişlerdi. Böyle böyle bir hafta geçmişti ki Serhat'ın anneannesi ve dedesi bir sabah bahçeye çıktıklarında Minnoş'u görmüşlerdi. Karnındaki şişliğe bakılırsa bu tokluktan olamazdı. Evet, Minnoş hamileydi. Serhat'ın anneannesi ve dedesi artık ona daha bir özenli bakar olmuştu. Bir akşam vakti Minnoş'u depoda miyavlarken duymuşlar ve hemen koşmuşlardı. Minnoş dört tane yavru doğurmuş ve onu haber vermişti adeta. Serhat'ın anneannesi ve dedesi Minnoş'a güzel sözler söyleyip başını okşadıktan sonra yavruları ellemeksizin eve dönmüşlerdi. Ertesi gün Minnoş çoktan ayaklanıp kapıya gelmişti bile. Minnoş'u beslemek demek yavrularını beslemek demekti. Günler böylece geçip giderken Minnoş'un yavruları annelerinin peşine takılmış yavaş yavaş, devrile kalka yürüyorlardı. Bahçe artık iyice şenlenmişti. Tavuk ve civcivler, Minnoş ve yavruları, koyunlar ve kuzuları... Adeta baharda açan rengarenk çiçekler gibi bahçe başka başka yavrularla dolmuştu. Tatil günlerinde de Serhat'ın kuzenleri sık sık yavrularla oynamaya geliyorlardı. Yine yeni bir yaz tatili başlamıştı. Serhat bu yaz da tatilinin ilk ayını anneannesi ve dedesinin yanında geçirmek üzere köye gelmişti. Minnoş'u görür görmez sevinmiş ve gözlerine inanamayıp yavruların kimin olduğunu sormuştu. Anneannesi ve dedesi Serhat'a sürpriz yapmak için Minnoş'un yavruları olduğunu söylememişlerdi telefonda. Serhat Minnoş'u kucağına alıp severken yavruları da annelerinin yanına gelmek için birer birer Serhat'ın kucağına tırmanmışlardı. Minnoş'un yavruları da tıpkı Minnoş gibi son derece tatlıydılar. Yavruların ikisi annesine benziyordu. Diğer ikisi ise kuyruklarındaki tekirlik hariç beyazdılar. -Hayır oğlum, sen koy istedik. O yüzden koymadık. -Yaşasın! O zaman bunun adı Pamuk, bu Boncuk, bu Yumoş, hmm, bu da ne olsun, Mıncır olsun. Herkes Serhat'a gülmüş ve ne kadar da güzel isimler bulduğunu söylemişti. Artık Minnoş yalnız değildi, yavruları vardı ve hep birlikte oynuyorlardı.


Asel, sekiz yaşında özel bir çocuktu. Görebiliyor, anlayabiliyor fakat duyamıyordu. Duyamadığı için de konuşamıyordu. Yani hem işitme hem de konuşma engeli vardı. Hayat Asel için, diğer çocuklara olduğundan çok daha zordu. Asel işaret dili bilse de, çoğu insan işaret dili bilmiyordu. Bu yüzden toplu ortamda Asel, işaret diliyle konuşsa da; anlayan insanlar çok nadirdi. Ne yazık ki toplumumuzda Asel gibi özel gereksinimli bireyler için gösterilen özen, oldukça azdı. Asel, kendisi gibi engeli bulunan çocuklarla okumuştu. Bu yıl ise diğer bireylerin arasına katılması gerekiyordu. Kaynaştırma öğrencisi olarak yeni bir okula başlayacaktı. Bu yüzden gergin ve heyecanlıydı. Acaba yeni arkadaşları nasıl olacaktı? Onu anlayabilecekler miydi? Yoksa Asel ile iletişim kuramayacaklar mıydı? Asel korkuyordu. Anne ve babası, Asel'in endişeli olduğunu anlıyorlardı. Kızlarını sakinleştirmek için ellerinden geleni yapsalar da, onlar da içten içe Asel için endişe ediyorlardı. Okul günü geldi çattı. Asel sabah erkenden uyandı. Anne ve babasıyla kahvaltısını yaptı. Sonra yeni okulunun formasını giydi. Pembe-gri renkleri taşıyan forma, Asel' e hoş görünmüştü. Babası işe gideceği için, okula Asel'i annesi götürecekti. Tüm hazırlıklarını tamamladıktan sonra okula gitmek üzere yola koyuldular. Okul çok da uzak değildi. Yaklaşık 5 dakikalık bir yürüme mesafesindeydi. Okula ulaştıklarında Asel etrafı incelemeye başladı. Annesi, Asel' in elinden tuttu ve onu yeni sınıfına götürdü. Öğrenciler sıralara yerleşmişlerdi bile. Asel, çekingen gözlerle sınıfı incelemeye başladı. Annesi öğretmenle konuşurken, Asel arkadaşlarını dikkatli seyretti. Öğretmen usulca Asel' in yanına yaklaştı ve başını okşadı. Annesi işaret diliyle Asel' e, gitmesi gerektiğini; onu okul çıkışında alacağını söyledi. Asel de işaret dilini kullanarak annesine: Gitme lütfen. dedi. Annesi gitmesi gerektiğini söyledi ve Asel'in yanağından öptü. Asel en sonunda bunu kabullendi. Öğretmeni işaret dilini kullanarak Asel' e: Hoş geldin kızım. Dedi. Asel şaşkındı. Öğretmeninin işaret dili biliyor olması onu rahatlatmıştı. Fakat sınıftaki öğrenciler hayretle öğretmen ve Asel'i izliyorlardı. Öğretmen, Asel' e yerine gösterdikten sonra; öğrencilerine durumu açıkladı. Öğrenciler Asel için üzülmüşlerdi. Ona hoş geldin demek isteseler de, işaret dili bilmiyorlardı. Asel bütün günü sınıfta tek başına oturarak geçirdi. Sınıf arkadaşları teneffüslerde onunla iletişime geçmeye çalışmışlardı aslında ama işaret dili bilmedikleri için iletişim kuramamışlardı. Okul çıkışında annesi Asel'i almaya geldi. Kızının suratının asık olduğunu görünce: Ne oldu kızım? Niye suratın asık? diye işaret dili ile sordu. Asel, omuz silkti ve annesine cevap vermedi. Annesi ne olduğunu az çok tahmin ediyordu. O da çok üzülmüştü. Aradan üç hafta geçmişti. Asel sınıfa girdiğinde arkadaşlarının hepsi çoktan gelmişti. Yine sessiz sakin yerine oturacak, dersi dinleyecek ve hayalet gibi sınıftan çıkıp gidecekti. Kimse ile iletişime geçemiyordu nasılsa. Ama o da ne? Arkadaşları aynı anda Asel' e işaret diliyle hoş geldin dediler. Asel gülümsedi. Arkadaşları okuldan sonra, öğretmenlerinden işaret dili dersi almışlardı. Asel'in yalnızlığına üzülüyorlardı ve onunla iletişim kurarak arkadaşlık etmek istiyorlardı. Arkadaşları Asel' e merak ettikleri her şeyi sordular. Asel de onlara sordu. Asel olan biten karşısında çok duygulanmıştı. Artık sınıf arkadaşlarının hepsiyle anlaşabiliyordu.


Egemen, kahvaltı hazır, hadi kalk oğlum! Annesinin mutfaktan gelen bu sesi Egemen'e verilen 5 dakikalık sürenin dolduğunun habercisiydi. Anne, 5 dakika daha! demek istemişti ama mutfaktan öyle güzel kokular gelmeye başlamıştı ki bir anda kendini ayna karşısında yüzünü yıkarken buldu. Kurulanıp mutfağa geçtiğinde ise yine annesinin onu kahvaltı tam hazır olmadan uyandırdığını fark etti. Çünkü ekmek alma görevi her sabah olduğu gibi bu sabah da onu bekliyordu. Bu durum onu rahatsız edebilirdi ama her gittiğinde istediği güzel bir çikolatayı alabildiği için gitmek onu mutlu bile ediyordu. Hemen hazırlanıp en yakındaki markete gitti. Burası çok büyük bir marketti ve belki de en çok çikolata çeşidi bu marketteydi. Yeni bir çikolata çıktığı anda bile ilk buraya gelirdi. Bu yüzden Egemen ekmek reyonundan önce çikolataların bulunduğu reyona doğru koşturdu. Acaba bu sefer hangisini alsam diye düşündü. Yeni çıkan bir çikolata olup olmadığına baktı. O kadar çok çeşit vardı ki aklı karışmıştı. Keşke hepsi benim olsa ve hepsini yiyebilsem diye düşündü. Burayı bana verseler hepsini bir günde bitiririm diye geçirdi içinden. Bazen çok hayalperest davranır, olmadık şeyler düşünürdü. Yine öyle bir düşünceye daldı ve keşke dünyada bir tek ben kalsam ve her şey benim olsa diye geçirdi içinden. Her şeye sahip olurdum ve mutluluktan havalara uçardım dedi. Bunun üzerine gözlerini kapattı ve açtığında karşılaştığı manzara ise onu çok şaşırttı. Az önce insanlarla dolu olan market bomboş kalmıştı. Büyük bir sessizlik kaplamıştı ortalığı. Egemen ise durumun şoku içerisindeydi. Gözlerini tekrar kapatıp açtı. Ancak yine bir kişi bile yoktu. Olanlara inanamıyordu, bu gerçek olamazdı. Herkes nereye gitmişti? Yoksa dileği gerçek mi olmuştu? Dileğinin kabul olduğunu düşünmesiyle şoku atlatması kısa sürdü. Oley! Her şey benim oldu artık. İstediğimi yapabilirim diye avazı çıktığı kadar bağırdı. Ne de olsa onu susturabilecek kimse yoktu artık. Hemen çikolata reyonuna uzandı ve eline hangisi geldiyse açıp yemeye başladı. O kadar çok yedi ki başının ağrımaya başladığını hissetti. Oysa hepsini bitirebileceğini düşünüyordu hayallerinde. Yine de sınırlarını zorladı. İçecek reyonuna gitti ve tadına bakmak istediği bütün içeceklerin tadına baktı. Daha fazla yiyip içemeyeceğini anladı ve başka neler yapabilirim diye düşündü. Gitmekten çok keyif aldığı bir oyuncak dünyası vardı. Bazı zamanlar ailesi ile oraya uğrayıp oyuncak alıyor ancak aklında hep almak istediği başka oyuncaklar kalıyordu. Çünkü hepsi birbirinden güzeldi. İnsan hepsine sahip olmak istiyordu. Şimdi bunun tam zamanıydı. O artık her şeye sahipti. Oraya gidip istediği gibi eğlenebilirdi. Hemen oyuncak dünyasına doğru koşmaya başladı. Bazen yolların ortasından bazen kaldırımdan koşarak gidiyordu. Çünkü artık ne yolda çarpacak araba ne de kaldırımda çarpışacak insan vardı. Oyuncak dünyasının kapısından girdiğinde gözleri büyüdü. Dilediğini yapabilecekti içerde. En çok istediği uzaktan kumandalı oyuncaklar bölümüne gitti. Helikopterler, uçaklar uçuruyordu içeride. Oyuncaklardan oyuncaklara geziyordu ama bir şeyi fark etmişti. Bazı oyuncaklar tek başına oynanamıyordu. Tek başına oynadıklarının sevincini ise kimse ile paylaşamıyordu. Sevinç sesleri boşlukta yayılıp kaybolup gidiyordu. Egemen bir an durdu. Hayal ettiği dünyanın aslında düşündüğü kadar da mükemmel olmadığını fark etti. Artık canı oyuncaklarla oynamak istemiyordu. Hatta hiçbir şey yapmak istemiyordu. Üzgün adımlarla eve doğru yürümeye başladı. Yürürken gözlerini etrafta gezdiriyor, gözüne boş dükkanlar, bomboş parklar çarpıyordu. Hiç tanımadığı belki hiç tanışmayacağı insanların yokluğu bile onu üzmeye başlamıştı. Sanki orada bi yerde durmaları bile onun hayatının bir parçasıydı. Ayaklarını sürüyerek ağlamaklı bir ifadeyle evlerinin kapısına geldi ve zile bastı. Ne kadar büyük bir hata yaptığının düşüncesi zil sesi ile beraber beyninin içinde yankılandı. Çünkü artık kapıyı açacak bir kimse de yoktu. Artık dayanamadı ve kapının önüne çökerek hüngür hüngür ağlamaya başladı. Tam da bu esnada derinlerden bir ses duyar gibi oldu. Egemen, kahvaltı hazır, hadi kalk oğlum! Bu sesin üzerine hemen yatağında doğruldu. Boncuk boncuk terler akıyordu yüzünden. Bir kabustan uyanmıştı. Olanların gerçek olmadığını fark edince içinde bir rahatlama hissetti. Hemen gidip elini yüzünü yıkadı ve mutfağa doğru koştu. Annesini görünce ona sıkıca sarıldı. Annesi sabah sabah bu sevgi de nereden çıktı böyle diye şaşırdı. ''Ekmek almaya gitmemek için yapıyorsan böyle kolay kandıramazsın beni'' dedi. Egemen ise ''Olur mu öyle şey ben bir koşu gider alır gelirim.'' diyip çıktı evden. Kapıdan çıkar çıkmaz karşına gelen herkesin yüzüne bakıp gülümsüyor, onlara günaydın diyordu. Markete girdiğinde ekmek reyonundan en güzel ekmekleri seçti. Evdeki herkes için birer çikolata aldı. Etrafında gördüğü insanlar onu o kadar mutlu ediyordu ki o an tanımadığı insanlara bile sarılmak istiyordu. Eve doğru giderken kendisinden de küçük bir çocuk gördü ve içinden çikolatasını onunla paylaşmak geldi. Kendisi için aldığı çikolatayı çocuğa verdi. Daha önce çok çikolata yemişti ama sanki hiçbir çikolata böyle bir mutluluk vermemişti ona. Çünkü mutluluğun, sahip olmakta değil paylaşmakta olduğunu anlamıştı.


Güneşli bir yaz günüydü. Okulu yaz tatiline giren Poko'nun canı çok sıkılıyordu. Arkadaşları da yaz tatili olduğu için farklı şehirlere dağılmışlardı. Kimi arkadaşı babaanne, dedelerini görmek için köylerine gitmiş, kimi arkadaşı ise tatilin tadını çıkarmak için aileleriyle beraber başka şehirlere gezmeye gitmişlerdi. Poko suratını astı çünkü ailesinin işleri yüzünden hiçbir yere gidememişlerdi. Onun asık suratını gören annesi: Sevgili oğlum Poko, neden üzgün olduğunu benimle paylaşır mısın? diye sordu. Annesi oğlu Poko için üzüldü. Ne yapsam da oğlumu mutlu etsem diye düşünürken, aklına parlak bir fikir geldi. Artık kullanmadığı için, evlerinin bodrumuna sakladığı eski halıyı çıkardı. Halının tozunu aldı ve Poko odasında yokken, odasına koydu. Sonra bir kırtasiyeye giderek renkli kartonlar, kağıtlar, yapıştırıcı ve makas alarak eve gitti. Bu malzemeleri Poko'nun odasına götürdü. Poko'yu yanına çağırdı. Polo şaşırdı. Bu eski halıyı ve kırtasiyeden alınan malzemeleri görmeyi hiç mi hiç beklemiyordu. Polo'nun kafası karışmıştı. Halıyla nasıl seyahat edebilirlerdi ki? Annesi halının üstüne oturarak, Polo'dan yanına gelip oturmasını istedi. Polo annesinin yanına oturdu. Polo düşündü, en çok gitmek istediği şehir Kapadokya'ydı. Öğretmeni derste onlara Kapadokya'yı anlatmıştı. Peri bacalarının bulunduğu o mükemmel şehir gitmeyi çok isterdi. Polo gülümsedi ve: İlk önce peri bacalarından başlayalım anneciğim. dedi. Polo ve annesi kahverengi kartonlardan, peri bacalarının minyatürünü yaptılar. Polo konuştu: Anneciğim, öğretmenim Kapadokya'ya gezmeye giden insanların, uçan balonlara bindiklerini ve şehri yukarıdan izlediklerini anlatmıştı. Hatta resimlerini bizlere göstermişti. Uçan balonlar da yapabilir miyiz? diye heyecanla sordu. Annesi yapabileceklerini söyledi ve Polo ve annesi kendi Kapadokya'larına uçan balon yapmaya koyuldular. En sonunda her şeyi bitirmişlerdi. Eski halının üstünü adeta bir şehre dönüştürmüşlerdi. Polo mutlulukla gülümseyerek, annesine teşekkür etti ve sarıldı. O sırada kapı çaldı. Polo ve annesi kapıyı beraber açarak, Polo'nun babasını karşıladılar. Babası: Kapadokya'ya gidiyoruz. Dedi. Annesi ve Poko, birbirlerine bakarak neşeyle gülmeye başladılar. Poko'nun babası ise, şaşkın şaşkın onlara bakakaldı.


Rana, okuldan gelince tabletinden oyun oynamaya, ya da internetten videolar izlemeye bayılıyordu. Ama tüm gün yemek yemek, tuvalete gitmek ve uyumak gibi temel ihtiyaçlar dışında neredeyse sadece ve sadece tabletiyle zaman geçiriyordu. Annesi okuma yapsın diye kitap veriyordu, okumuyordu. Ders çalışsın diye ödevlerini önüne koyuyordu, yapmıyordu. Hareket etmediği için gelişiminde problemler yaşayacak, vücudunda ağrılar olacaktı, o yüzden dışarıya çıkıp biraz temiz hava alıp oynamasını istiyordu annesi ama Rana onu da yapmıyordu. Sonra bir gün annesi Rana'yı yanına çağırdı başladı anlatmaya; ''Bak güzel kızım senin yaşındayken ben geç saatlere kadar sokakta arkadaşlarımla oyun oynardım. Annelerimiz cama çıkar bize seslenirdi artık eve gidelim diye. Şimdi zaman değişti. Ben büyüdüm anne oldum, dışarıya çıkıp arkadaşlarınla koşmanı, hareket etmeni onlarla iletişim kurup güzel zaman geçirmeni istiyorum. Sadece bilgisayar, tablet, telefon gibi cihazları fazla kullanarak hiçbir şey elde edemezsin ve her gün daha da tembelleşirsin. Hareketsizlikten vücudunun gelişimi bile olumsuz etkileniyor. Rana annesinin söyledikleri karşısında oldukça üzüldüyse de, oyun öğretme teklifi onun ilgisini çekmişti. Tamam annecim, bu oyunun adı ne peki? diye sordu. Bu oyun tarifi üzerine çok heyecanlanan Rana, hemen arkadaşlara haber vermek için sokağa koştu. Başından geçenleri arkadaşlarına anlattı. Oyunu duyan arkadaşları, hemen para birleştirip top almayı ve oyunu denemeyi teklif ettiler. Topu aldıklarında hemen takımları oluşturup oyuna başladılar. O gün Rana ve arkadaşları güneş batana dek Yakar Top oynadılar. Çocukların eğlence dolu oyunu, sokağa yansımış, herkes pozitif enerjiyle dolmuştu. Dışarda fiziksel olarak oyun oynamaktan bitkin düşen çocuklar eve geldiklerinde yorgunluktan ölüyorlardı. Rana, akşam yemeğini yedikten sonra hemen banyo yaptı ve tertemiz uyudu. Akşam tablet aklına bile gelmemişti. Çünkü çocuklarla birlikte oyun oynamak çok daha zevkliydi. Tabletine sarılıp zaman öldürmek yerine, ertesi gün arkadaşlarıyla oynayabileceği diğer oyunların hayalini kurarak uykuya daldı.


Yaramaz mı yaramaz, sabırsız mı sabırsız bir çocuk olmasıyla bütün mahallenin tanıdığı Acer, her hafta sonu büyükannesini ziyarete giderdi. Büyükannesinin geniş mi geniş bahçeli evinde her çeşitten bulunan bitkiler Acer'in ilgisini çok çekerdi. Büyükannesi bunu bildiğinden Acer geldiğinde bahçedeki yapılacak tüm işleri ona verir ve Acer de bu işleri yapmaktan memnuniyet duyardı. Hatta bütün işleri bitirir sonrasında tekrar kendine iş bile yaratırdı. Her ne kadar herkes sabırsızlığıyla Acer'den şikayetçi olsa da Büyükannesi bu huyunu yenebileceğini düşünüyordu ve ona bu konuda yardımcı olmak istiyordu. Büyükanne Acer'in bitkilere olan ilgisinden dolayı ona bir sürpriz yaparak kaktüs aldı. Evet sabretmeyi kaktüs ile öğretecekti. Büyükannesi Acer'e sürpriz yapmak için aldığı kaktüsü pencerenin kenarına koymuştu. Acer bahçeyi sulama görevini yerine getirdikten sonra Büyükannesinin ona hazırladığı lezzetli kurabiyeleri yerken pencerenin önündeki bir bitki gözüne çarptı. Ve kurabiyeyi bir hışımla tabağa geri bırakıp bitkinin yanında soluğu aldı. Acer bu çıkıntılı bitkiyi daha önce hiç görmemişti ve nasıl bir şey olduğunu bilmiyordu, meraklı Acer öğrenmek için dokunmak istedi. O da ne Acer'in eline bitkinin dikenleri battı ama yaramaz Acer durur mu? Yine de bitkiyi incelemeye devam etti. Büyükannesi Acer'in bitkiyi incelediğini görünce gülümsedi ''Acerciğim sana bir sürpriz yapacaktım fakat sen çoktan fark etmişsin. O bir kaktüs ve dikenleri eline batıp canını yakabilir. Dikkatli olmalısın'' dedi. Acer sevinçli ve heyecanlı bir şekilde büyükannesine ''Büyükanne bunu bana mı aldın? Teşekkür ederim. Ne kadar da değişik bir bitki ilk defa görüyorum bahçende bundan hiç görmemiştim'' dedi. Büyükannesi ''Evet Acer bitkilerime baktığın için sana küçük bir hediye vermek istedim. Kaktüs bir çöl bitkisidir. Susuzluğa uzun süre dayanması ile bilinir.'' dedi. Acer sevinerek ''Kaktüsü çok sevdim büyükanne hemen eve götürüp ona güzelce bakacağım'' dedi. Ve bitkisini alarak hızlıca büyükannesinin evinden çıktı. Az daha sabretseydi Acer bu bitkinin özelliklerini öğrenip fazla su verilmeyeceğini öğrenecekti. Ama Acer'in sabırsızlığıyla tanındığını en başında belirtmiştim. Acer kaktüsüne hemen alışmış ona çok özen göstererek bakmıştı. Her gün özene bezene suluyordu kaktüsünü ve büyümesini dört gözle bekliyordu. Ama o da ne! Tam tersi kaktüsün kökleri çürümeye başlamıştı. Acer bu durumun neden olduğunu anlamamış ve üzülmüştü. Bu sorunu sadece büyükannesinin çözebileceği aklına geldi ve durumu bildirmek için koştura koştura elinde kaktüs ile Büyükannesinin evine vardı. Büyükannesi uzaktan Acer'in elinde kaktüsle ona doğru yaklaştığını görünce olayı anlamıştı. Ama ele vermemek için merak etmiş gibi davranarak Acer'in telaşlı halini görünce ''Ne oldu Acer? Neden böyle soluk soluğasın?'' diye sordu. Acer ''Büyükanne, büyükanne'' diyerek nefes nefese kaldı. Büyükannesi'' Söylesene evladım bir şeyin yok ya?'' Diye sordu. Büyükannesi ''Acer peki su verdin mi bitkine?'' diye sordu. Acer ''Vermez olur muyum büyükanne. Hem de her gün su verdim. Neden böyle oldu hiç anlamadım'' dedi kızgın bir ifadeyle. Büyükannesi onun bu üzgün ve kızgın haline bir kahkaha atarak ''Ah be evladım kaktüs her gün sulanır mı hiç? O bir çöl bitkisi demiştim ya'' dedi. Acer ''Büyükanne ben kaktüsün hemen büyümesini istediğim için her gün suladım hem sende bitkilerini her gün suluyorsun ama bir şeycikler olmuyor. Bitki sulamadan büyür mü hiç?'' Dedi. Büyükannesi ''Kaktüs bitkisi gövdesinde su depolar, yani fazla yağış ve su istemez. Bu yüzden çöllerde bulunan bir bitkidir. Her gün sulamayla bitkini büyütmekten ziyade ona zarar vermiş olursun.'' dedi. Acer ''Peki bu bitki nasıl büyüyecek büyükanne'' dedi. Büyükannesi ''Bunun çok basit ama bir o kadar da zahmetli bir formülü var Acer. Zaman, Sabır ve Sevgiyle büyütebilirsin kaktüsünü. Birinden birini eksik edersen kaktüsün maalesef daha kötü bir halde olabilir.'' dedi. Acer başını onaylayarak salladı ve '' Peki büyükanne söylediklerine uyacağım. Kaktüsümü iyileştirebilir misin?'' Diye sordu. Acer kaktüsün özelliklerini öğrendiği için çok mutlu oldu ve büyükannesi kaktüsü iyileştirip tekrardan Acer'e teslim etti. Günler geçmek bilmiyordu sanki. Acer sürekli kaktüsünün büyümesini istiyordu ama her gün su verirse kaktüsün tekrar köklerinin çürüyeceğini biliyordu. Acer bu durumdan rahatsız olmaya başlamıştı. Çünkü sabretmesi gerekiyordu... ve o sabredemezdi... Acer'in bu halini gören annesi Büyükannesinin yanına gitti. Acer'in annesi ''Anneciğim Acer çok sabırsız bir çocuk. Kaktüse bakabileceğini sanmıyorum. İstersen onu kırmadan güzel bir şekilde bitkini geri isteyebilirsin'' dedi. Büyükannesi ''Hayır kızım ben zaten Acer'e bilerek kaktüs bitkisini verdim'' dedi. Annesi kafası karışmış şekilde ''Nasıl yani? Bakamayacağını bildiğin için mi verdin'' dedi. Büyükannesi ''Hayır kızım. Acer bu bitkiyi çok sevdi ve ona bakarken sabretmeyi de kaktüs ile öğrenecek. Acer'e biraz zaman tanıyalım. Her şey yoluna girecek ben inanıyorum'' dedi. Annesi büyükannesinin bu düşüncesini çok beğendi. Gel zaman git zaman Acer gerçekten de eskisi gibi bitkinin bir an önce büyümesi için değil de sağlıklı bir şekilde büyümesi için elinden geleni yaptı. Sabırla haftada bir su verdi ve bekledi. Kaktüs büyürken, Acer'de kaktüsüyle beraber büyüdü ve sabretmeyi öğrendi. Mahallenin tanıdığı o sabırsız ve yaramaz çocuk değildi artık. Bir şeylerin zaman içerisinde, sevgi ve sabırla olmasını gerektiğini öğrenen Acer kaktüsüne o kadar güzel baktı ki kaktüsü gün geçtikçe büyümeye ve gittikçe güzelleşmeye başladı. Ve nihayet Acer'in kaktüsü istediği kadar büyümüştü. Acer büyükannesine kaktüsün son halini göstermek için annesine ''Anneciğim kaktüsüm tam on iki metre oldu. Büyükannemin de büyüdüğünü görmesini çok istiyorum. Ama kaktüs büyüdüğü için tek başıma taşıyamam bana yardımcı olur musun?'' diye sordu. Annesi ''Elbette Acer seve seve olurum. Çok özen göstererek büyüttün kaktüsü, büyükannen artık görmeli'' dedi. Ve Annesi Acer ile Kaktüsü alıp Büyükannenin evinin yoluna koyuldular. Bahçeyi sulayan büyükannesi Acer'i görünce kaktüse bakıp '''Tebrik ederim seni Acer kaktüsüne çok güzel bakmışsın. Ne kadar da büyümüş'' dedi. Acer ''Evet büyükanne çok özenle baktım'' dedi. Büyükannesi ''Peki kaktüsünün bu kadar büyümesinin bir sırrı var mı Acer? Eğer benimle paylaşırsan ben de bu sırrı bitkilerim için kullanabilirim'' dedi. Acer ''Tabii büyükanneciğim bu üç formül ile mümkün'' parmaklarını göstererek saymaya başladı. ''Zaman, sabır ve sevgiyle'' dedikten sonra annesi ve büyükannesi gülüştüler. Büyükannesi ve annesi Acer'in bu davranışı karşısında çok etkilendiler. Acer artık sabredebilen bir çocuktu. Büyükanne Acer'in elinden tutarak ona yeni ektiği bitkileri gösterdi. Acaba bu sefer hangi bitki Acer'e bir şeyler öğretecekti...


Salih Dede, mahallenin en yaşlısıydı. Tahtadan oyuncaklar yapar ve çocukların gönüllerini hoş ederdi. Eskiden Salih Dede'nin oyuncakları fazlasıyla satılsa da, artık durum böyle değildi. Fabrikaların kurulması, zincir oyuncak mağazalarının açılması ile Salih Dede' nin oyuncaklarına hiçbir çocuk ilgi duymuyordu. Yalnızca mahallenin çocukları bu oyuncakları çok severdi. Çünkü Salih Dede' yi çok seviyorlardı. Dedenin geçinmesi için ise oyuncak dükkanının işlemesi gerekiyordu. Ne yazık ki mahalle çocukları ile bu dükkan kalkınmıyordu. Gün geldi, Sahil Dede dükkanını kapattı. Tam kapıya kilit vururken mahalle çocukları bu durumu gördü. Hemen Salih Dede' nin yanına koştular. İçlerinde en meraklı olanı Ali idi. Ali : Salih Dedeciğim, neden öğle vaktinde kapıya kilit vuruyorsun? dedi. Diğer çocuklar da meraklı gözlerle Salih Dede' ye bakıyorlardı. Salih Dede cevapladı: Güzel çocuklarım, artık oyuncak dükkanım işlemiyor. Bu yüzden gelir elde edemiyorum. Kazandığım para ev kirama bile yetmiyor. Yeni bir iş bulup mahalleden taşınacağım. Ama sizleri yine ziyarete geleceğim, üzülmeyin. Dedi. Çocukların üzülmemesi ne mümkün? Salih Dede onların biricik dedeleri, mahallede en sevdikleri insandı. Salih Dede boynunu büküp evine doğru yol aldı. Çocuklar da bir parkta oturup kara karar düşünmeye başladılar. Bu soruna bir çözüm bulmalıydılar. Bir anda çocuklardan birinin aklına parlak bir fikir geldi. Ben bir fikir buldum! diye bağırdı heyecanla. Bu çocuk Elif idi. Elif çok zeki ve derslerinde de çok başarılıydı. Bu yüzden mahalle çocukları akıllarına takılan soruları Elif'e sorarlardı. Ali merakla: Elif ne buldun? Bize de anlatsana. Dedi. Elif aklındakileri diğer çocuklara da anlattı. Çocuklar aralarında para topladılar. Sonra mahalleliden para topladılar. Parayı Salih Dede için topladıklarını söyleyince mahalle sakinleri sorgusuz sualsiz parayı direk verdi. Mahalleli de Salih Dede' yi çok severdi. Gerene para toplanınca, çocuklar kırtasiyeci Hüseyin Amcalarına koştular. Hep bir ağızdan Hüseyin Amca' ya durumu anlatmaya çalışırken, bir anda gürültü koptu. Hüseyin Amca: Çocuklar! Tamam, sakin olun. Söylediklerinizi anlamıyorum. Aranızdan biri bana olanları anlatabilir mi? dedi. Elif öne atılıp: Hüseyin Amcacığım, Salih Dede'nin dükkanı kapanıyor. Çünkü bizim dışımızda hiçbir çocuk bu dükkandan oyuncak almıyor. Biz de düşündük ve buna bir çözüm bulduk. Diğer çocuklar bu dükkanı bilmiyorlar ki oyuncak alsınlar. Mahalle arasında bir dükkandı. Bu sebeple afiş ve katalog bastırıp, oyuncakların resimlerini koyacağız. Oyuncakları tanıtarak dükkanın adresini de yazacağız. Böylece dükkan tekrar işler hale gelecek. Dedi. Hüseyin Amca Elif'in zekasına hayran kaldı. Çocukları tebrik ederek, onlara bu konuda yardım edeceğini söyledi. Hatta para bile almayacaktı. Çünkü Hüseyin Amca da Salih Dede'yi çok severdi. Onun bu mahalleden taşınacağını bile şimdi öğrenmişti. Öncede bilse, muhakkak bir çare düşünürdü. Ama ona ne hacet. Çocuklar çoktan fikir üretmişlerdi bile. Ah şimdiki çocuklar! Ne de zekilerdi. Yine de Hüseyin Amca da bu fikre bir fikir daha eklemek istiyordu. Hüseyin Amca: Hey çocuklar! Benim aklımda da bir fikir var. dedi ve aklındakileri çocuklara birer birer anlattı. Çocuklarla beraber, Salih Dede'nin oyuncaklarını kullanarak bir kukla gösterisi düzenleyeceklerdi. Sonra da oyuncakları satışa çıkaracaklardı. Hüseyin Amca ve çocuklar katalog ve afişler için hazırlıkları yaptılar. Üç günün sonunda tüm afiş ve kataloglar hazırdı. Öyle hızlı çalışmışlardı ki, kendileri bile bu kadar çabuk bitirdiklerine inanamadılar. Afiş ve kataloglar tamamdı ve tiyatro gösterisini de eklemişlerdi. Çocuklar ve mahalleli hep beraber bu afişleri başka mahallelere astılar. Okullardan izin alıp okullara da astılar. Katalogları da çevrelerindeki çocuklara ve çocuklu ailelere dağıttılar. O arada çocuklar Salih Dede' ye her şeyi anlatmışlardı. Salih dede bu fikirlere inanamamış, kendini tutamayıp sevinçten ağlamıştı. Onun sevinci dükkan için değil, bu mahallede bu kadar sevildiği içindi. Tüm hazırlıklar tamamlandı ve nihayet tiyatro günü geldi. Çocuklar, mahalleli ve Salih Dede; bu kukla tiyatrosu için büyük emek harcamışlardı. Şimdi yapacakları tek şey beklemekti. Bir saat olmuştu ve artık Salih Dede de çocuklar da umutsuzluğa kapılmışlardı. Gelen giden kimse yoktu. Salih Dede: Bu iş olmayacak çocuklar, gelen giden yok. Hadi toplanıp gidelim. Dedi. Tam o sırada çocuklar akın akın gelmeye başladı. Bir okulun sınıfı toplanmış, öğretmenleriyle beraber gelmişlerdi. Onların ardından başka mahallelerden çocuklar da gelmeye başlamıştı. Sandalyeler dolmuş, ayakta kalanlara mahalle sakinleri evlerinden sandalye taşıyorlardı. Tiyatro gösterisi çok güzel geçmişti. Çocuklar kadar büyükler de gösteriyi çok beğendiler. Tiyatro sonrası oyuncak sergisi açıldı ve oyuncaklar göz açıp kapanıncaya kadar satılmıştı bile. Salih Dede kendi mahallesindeki çocuklara ve mahallesinin sakinlerine teşekkür etti. Mahallesindeki çocuklara da istedikleri birer oyuncağı yapma sözü verdi. Bir hafta içinde söz verdiği oyuncakları yapıp çocuklara hediye etti. Tiyatro sonrasında da, oyuncak dükkanı artık tanınmıştı. Bu sebeple sürekli müşteri kazanıyordu. Ayrıca arada tiyatro gösterileri devam ediyor, mahalle çocukları Salih Dede' ye gösterilerde yardım ediyorlardı. Salih Dede de bu yardımların karşılığında çocuklara bir şeyler ısmarlıyor veya oyuncak hediye ediyordu.


Monie, her zaman talihsiz olaylarla karşılaşan şanssız bir maymundu. Ağaçtan ağaca sallanırken bazen bir sonraki ağaç dalına tutunmayı kaçırır ve düşerdi. Ya da susuzluğunu gidermek için nehre yaklaşırken sık sık ayağı takılıp suya düşerdi. Bu her gerçekleştiğinde, Monie üzülür ve kendisi dışındaki her şeyi suçlardı. Zamanla küskün, öfkeli bir maymuna dönüştü. Bir gün, Monie açlıktan kalktı ve yiyecek aramak için ağaç evinden dışarı çıktı. Bir meyve çiftliğinin yanına geldiğinde, yerde başıboş duran kocaman bir meyve sepeti gördü. Çiftlikten biraz meyve çalmak isterken kimsenin gelip gelmediğini görmek için etrafına bakındı. Kıyı temiz görünüyordu. O lezzetli meyvelerin tadına bakmak için içeri gireyim. Sırıttı. Monie çiftliğe gizlice girmek için tahta çitin içinden tırmanmaya çalıştı. Ancak şanssız maymun dikkatsizdi ve büyük bir Güm sesiyle yere düştü. Yüksek sesli gürültü, sahibi tavşan Rollie'nin dikkatini çekti. Rollie davetsiz misafir konusunda herkesi uyarmak için alarm verdi. Çiftlik hayvanları hemen toplandı. Tavuk çiftlikten dışarı fırladı, ördek yakındaki göletten çıktı ve ürkek fare hızla çiftlik evinin içine saklandı. Monie ağaç evine kaçmayı başardı. Kötü şansı olmasa bile meyveleri almaya bu kadar yakın olması onu çileden çıkarmıştı. Yatağına çökerek, tadabileceği tüm etli meyveleri düşünmeye devam etti. Ağzının salyası akmaya başladı ve midesi daha da gürültülü bir şekilde guruldadı. Tam o sırada tatlı bir vanilya aroması dikkatini çekti. Enfes kokuyla derin bir nefes aldı. Kurabiye kokusu! Birisi onları pişiriyor! diye düşündü. Monie heyecanlandı ve onu sarı bacalı sarı bir eve götüren kokuyu takip etmeye karar verdi. Monie pencereden baktı ve küçük bir kuzunun kurabiye yaptığını gördü. Kurabiyeler fırından yeni çıkmış ve soğumaları için pencere kenarına yerleştirilmişti. Kurabiyeleri almak için pencerenin üzerinden uzandığında Monie kendi kendine kıkırdadı. Ah! Çok sıcak," diye haykırdı Monie. Gürültü küçük kuzuyu uyardı. Nazik küçük kuzu, kurabiyelerini nezaketen sunmak istedi. Ancak suçlu Monie yakalandığını düşündü ve elinden geldiğince hızlı bir şekilde kaçtı. Yolda tökezledi ve düştü, çamurlu bir su havuzuna inmesine neden oldu. Ne kötü bir gün! Neden bu kötü şeyler sürekli başıma geliyor? diye haykırdı Monie. Sadece yemek yememekle kalmamış, düşmekten berelenmiş ve kirlenmişti. Monie bu noktada karamsar hissetti ve kendini eve sürüklemeye devam etti. Eve geldiğinde yatağına uzandı ve hayatında olan tüm kötü şeyleri merak etmeye başladı. "Bu kötü şansın beni etkilemesine izin veremem. Şansımı değiştirmeliyim! dedi kararlılıkla. Monie, ormanın derinliklerinde yaşayan kızıl mandrakeyi duydu. Herkesin problemlerini çözmesi ve hatta başkalarının şanslarını iyileştirmesiyle ünlüydü! İlk başta, Monie şüpheliydi. Ancak, başvuracak başka kimsesi olmadığı için, kendisi denemek zorunda kaldı. Ertesi gün, Monie'ye kırmızı adamotu ziyarete gitti. Monie'ye bir göz attı ve "Evini en son ne zaman temizledin?" diye sordu. "Sürekli bir şeyler hakkında endişeli ve karamsar mıydın?" diye sordu kırmızı mandrake. "Başkalarından bir şeyler almaya çalıştığım ve beni yakalayacaklarından endişe ettiğim için aldım!" Monie dürüstçe yanıtladı. Mandrake daha sonra Monie'ye bir çözüm verdi, "Evini temizlemene ihtiyacım var. Yemeğiniz için çok çalışmaya başlamanız gerekecek ve daha fazla hırsızlık yapmayacaksınız. Şansınızın değişeceğine eminim! dedi. Monie bunu düşündü ve mandrake'in önerisini denemeye karar verdi. Eve varır varmaz kirli evini temizlemeye başladı. Çok yağlı ve kirli olduğu için, iyice temizlemek bütün gününü aldı. Ertesi gün meyve çiftliğindeki hayvanlardan özür dilemek için çiftliğe çıktı. Garip bir şekilde, hayvanlar onun özrünü kabul ettiler. Daha sonra yemek karşılığında ev işlerine yardım etmeyi istedi. Yine fazla tereddüt etmeden kabul ettiler. Monie adamotundan etkilenmişti. Artık peşinden koşan insanlardan kaçmak zorunda olmadığı için endişeli ya da karamsar hissetmiyordu. Şansı geri dönmüştü! Ayrıca dallardan dallara sallanırken artık dallardan düşmediğini de keşfetti! Monie, şansını nasıl arttırdığını şaşırmıştı. Minnettarlığını göstermek ve aynı zamanda adamotuna şansını nasıl iyileştirdiğini sormak istedi. Bu nedenle adamotu bulmak için tekrar geri döndü. "Bilge mandrake, şansımı değiştirdiğin için teşekkür ederim. Ancak merak ediyorum. Bunu nasıl başardın? diye sordu. Mandrake güldü. Şansını değiştirmedim. Bunu sen başardın. Ellerin yağlı ve kirliydi. Bu yüzden ağaçtan ağaca sallanırken kaygan ellerin dalları tutarken kayıp düşmene neden oluyordu. Kaygılı ve endişeli olduğunda ise normalden daha beceriksiz olursun. Bunları çözdükten sonra doğal olarak bu kadar çok hata yapmayacaksın! dedi. Maymun sonunda anladı. Davranışları ve zihinsel sağlığı, tüm bu süre boyunca eylemlerini etkiledi. Şansın önemli bir rol oynadığı zamanlar vardır. Bununla birlikte, zihin durumu bir kez netleştiğinde, kişi hatalara ve hatalara daha az eğilimli olacaktır.


Seneler önce bir ülke içerisinde bir hükümet bulunurdu. Bu hükümet az kişiden oluşan özerk bir yapıya sahipti. Bu sayede bir çok insan bu ülkeyi bilmezdi. Nerede olduğu ve nasıl gidildiği çok fazla bilinmezdi. Bu ülkede toplamda 1000 kişi yaşardı. Çoluk çocuk ve kadınlardan oluşan bin kişi küçük bir ülkeyi oluşturuyordu. Halk avlanarak veya tarım yaparak yaşamlarını sürdürüyorlardı. Halkın hiçbir sorunu yoktu ve kendi hallerinden memnunlardı. Kendi aralarında alışveriş yapıyorlar ve kendi aralarında eğleniyorlardı. Bu sayede keyifli ve kaliteli vakit geçiriyorlardı. Kendi hallerinde kimseye muhtaç olmadan yaşayan halkın tek korkusu başka komşu ülkelerin burayı farketmesi olurdu. Halk başka ülkeler ile alakasız şekilde yıllar boyu yaşarken, bir gün korktukları başlarına gelmişti. Halk adeta kendi içlerinde gizli şekilde yaşamak istiyordu. Ancak bir gün başka ülkeden geçen bir atlı askerleri bu bölgeyi farkettiler. Halk bu durumdan sonra bir hayli endişeye kapıldı. Çünkü o gelen askerlerin ülkesi çok kalabalık bir bölgeydi. Sadece asker sayısı 10 bin kişiyi bulan bu ülke asla kafa tutamazlardı. Aradan bir hafta geçti ve bir atlı elçi tekrar geldi. Eğer bize teslim olmazsanız savaş çıkacak diye bir bildirge getirmişti. 1000 kişilik kendi hallerinde yaşayan bu ülke sonunda tehlike altına girmişti. Ancak bu durumda teslim olmak istemiyorlardı. Bütün halk toplanıp bir karar verdiler ve savaşacağız dediler. Bu sayede ya öleceklerdi ya da özgürlük kazanacaklardı. Ancak kendileri sayı olarak aldılar. Karşı taraf 10 bin kişilik asker gücüne sahipti. Yine de bildirgeye savaşacağız yanıtını verdiler. İki tarafta hazırlıklarını yapmıştı. 1000 kişilik kasaba kendi çapında silahlar yapmaya başlıyorlardı. Fakat kasabadaki yaşlı bilgeler herkesi toplayıp bir plan yapmaları gerektiğini savundu. Karşı tarafın saldırılarına karşı onlar gelmeden önce tuzaklar kurarak onları en azından sayılarını azaltmaları gerektiğini söylediler. Halka bu durum umut olmuştu. Hemen yola koyuldular ve belli yerlere çukurlar açtılar. Ayrıca değişik yerlere kapanlar, tuzaklar, kimyasal maddeler gibi şeyler koyarak orduyu engellemek istiyorlardı. Savaş günü geldi çattı ve 10 bin asker bu kasabaya doğru geliyordu. Fakat beklemedikleri bir sürpriz ile karşılaştılar. Yolda sürekli çukura düşüyorlar. Kalanlara giriyorlardı. 1 km yol boyunca 10 bin askerden sadece 2 bin kalmıştı buda ülke için umuttu. Okçular gelen 2 bin kişiden yarısından fazlasını yok etmeye başlamıştı. Ülke umutları iyice yeşeriyordu. Sonunda çarpışma anı geldi ve kılıçla savaştılar. 1000 kişilik ülke sadece 100 şehitle bu savaşı kazanmıştı. İnanılır gibi değildi fakat başarmışlardı. Bu sayede kendileri ile gurur duydular. Hayatlarına mutlu devam ettiler. Bu olaydan sonra kimse bu ülkeye saldırmaya cesaret edemedi ve özgür halde yaşam sürerek mutlu oldular.


Selim, İstanbul'un en güzel Mahallelerinin birinde annesi Hatice Hanım, babası Muhittin Bey ve küçük kardeşi Mert ile birlikte Menekşe apartmanının ikinci katında oturuyorlardı. Selim mahallesini çok seviyor okuldan döndükten hemen sonra sokağa çıkıyor ve oyunlar oynuyordu. Özellikle arkadaşları Efe, Ahmet ve Tolga ile birlikte çift kale maç yapmayı çok seviyordu. Bu onun en sevdiği oyunlardan birisiydi. Günler böyle mutluluk içerisinde geçerken Selim'in doğum günü yaklaşmıştı. Selim bu yıl tam 10 yaşına girecekti ve bu onu çok heyecanlandırıyordu. Selim'in anne ve babası onun doğum günü için planlar yapıyorlardı. Çünkü Selim'in günlerdir doğum gününü ne kadar büyük bir heyecanla beklediğini biliyorlardı. Davetiye kartları, pastalar çörekler, börekler, içecekler ve daha bir sürü şey hazırlıyor doğum gününün en özel şekilde geçmesi için her şeyi düşünmüşlerdi. Selim doğum gününün kusursuz geçmesini istiyordu. Bütün sevdikleri yanında olmalıydı. Bu sebeple çok sevdiği dayısını da çağırmak istedi. Annesine, dayısını kendi davet etmek istediğini söyledi. Annesi onun bu ısrarına dayanamayıp isteğini kabul etti. Selim heyecanla Telefonun başına geçti ve dayısını aradı. Dayısına doğum günü olduğunu belirtti. Dayısı Selimi gerçekten çok seviyordu. Bu yüzden yarın ilk uçakla Adana'dan oraya geleceğini söyledi. Selim duydukları karşısında çok sevindi ve heyecanla yarını beklemeye başladı. Yarın büyük gündü. Hem çok sevdiği dayısı gelecek hem de 10 yaşına girecekti. Sonunda Selim'in istediği oldu ve takvim 24 Aralık pazartesi gününü gösterdi. Bütün hazırlıklar tamamlanmış ve misafirler gelmeye başlamıştı. Ama Selim çok sevdiği dayısını bekliyordu. Öğleden sonra dayısı İstanbul'a varmıştı. Selim pastasını üflemeye hazırlanırken kapı çalınmıştı. , Gelenin dayısı olduğunu biliyordu. Koşarak kapıyı açmış ve dayısına sarılmıştı. Selim'in arkadaşları, teyzesi, halası en çok beklediği dayısı ve amcası kısacası bütün sevdikleri oradaydı. Selim bugünü hiç unutmayacaktı. Büyük bir heyecanla pastasını üfledi. Daha sonra herkes Selim için aldığı hediyeleri vermeye başladı. Selim'in en çok beğendiği hediyesi de dayısının verdiği tablet olmuştu. Dayısı selimin derslerine yardımcı olması için ona çok güzel bir tablet hediye etmişti. Selim zaten tableti çok istiyordu fakat anne ve babasına daha söyleyememişti. Şimdi karsısında çok istediği tableti görünce sevinçten havalara uçmuştu. Selim arkadaşlarıyla doyasıya eğlenmiş, bütün hediyeleri açmış ve mutlulukla günü sonlandırmıştı. Akşam olunca misafirler yavaş yavaş gitmeye başlamıştı. Bütün misafirler gidip uyku vakti gelince selim hemen odasına çıkarak tabletini çıkardı. Tableti iyice kurcalayarak en sevdiği oyunları oynamaya başladı. O günden sonra da okuldan döner dönmez ilk yaptığı şey tablet ile oynama başlamaktı. Annesi onun bu durumundan çok rahatsızdı. Çünkü Selim artık hiç dışarı çıkmıyor hatta bazen derslerini de aksatıyordu. Annesi her yolu denemiş fakat bir türlü selimi tablet ile oynamaktan alıkoyamamıştı. Arkadaşları Ahmet, Efe ve Tolga her oyun oynamaya başladıkları zaman gelip onu çağırmışlardı. Fakat selim hiçbir zaman onların yanına gitmiyor ve tablet ile oynamaya devam ediyordu. Günler böyle geçiyor arkadaşları artık onu çağırmıyorlardı. Çünkü her çağırdıklarında Selim yanlarına gitmek istemiyordu. Onlar da çağırmayı bırakıp kendi kendilerine oynamaya başlamışlardı. Annesi Hatice Hanım onu her gün uyardı. Onun tabletle çok fazla oynadığını ve gözlerinin zarar göreceğini söylüyordu. Ama Selim onu hiç dinlemiyor kendi bildiğini yapıyordu. Bir gün yine Selim tabletle oynarken tablet birden kapandı. Selim tableti tekrar açmayı denedi ama tablet bir türlü açılmıyordu. Tableti iyice kurcaladı. Orasını çıkardı burasını taktı bir şeyler yaptı ama tablet ne yazık ki açılmadı. Selim bu durumdan sıkılıp biraz pencereden dışarı baktı.Dışarıyı izlerken arkadaşlarının top oynadığını gördü. Ahmet her zamanki gibi kaleciydi. İkizler yani Gizem ve Gamze köşede ip atlıyor diğer tüm arkadaşları da maç yapıyordu. Arkadaşları gerçekten çok eğleniyor görünüyorlardı. Selim kendi kendine düşünmeye başladı. Onların yanına neden gitmiyordu ki hem dışarıda oynamak tablette oynamaktan çok daha zevkliydi. Hemen ayakkabısını giyip dışarıya arkadaşlarının yanına koştu. Dışarıya çıkınca arkadaşlarının ona dargın olduğunu fark etti. Çünkü o, uzun zaman boyunca onlarla hiç oynamamış ve onları yok saymıştı. Öncelikle hepsinden özür diledi ve onu affetmelerini istedi. Arkadaşları Selimin çok üzgün olduğunu fark etmiş ve onu affetmişlerdi. Selim tabletin yararlı kullanıldığı zaman faydalı olduğunu çok fazla kullanıldığı zaman da nelere mal olacağını öğrenmişti. Artık tableti belirli saatlerde kullanacak ve ne derslerini ne arkadaşlarını ihmal etmeyecekti.


Bir sabah Semih uyandığında yanağının kaşındığını fark etti ve kaşıdı da kaşıdı... Sonra yüzünü yıkamaya gittiğinde bir aynada gördüğü şeye inanamadı. Yüzünde kocaman kırmızı bir nokta vardı! Annesine koştu ve hemen bu ufak ve kaşıntılı sinir bozucu noktayı gösterdi. Annesi ergenliğe girmeye başladığı için sivilce çıktığını açıklamaya çalışırken, Semih kızgın bir ses tonuyla ''Ama anne sivilce ne demek, ergenlik ne demek hem neden bende sivilce çıkıyormuş?'' diye sesini yükseltti. Ergenliğin bir diğer anlamının büyümek olduğunu açıklamaya çalışan annesi, Semih'in bu tepkisi karşısında başlangıçta korksa da Semih'in ablasının büyüme evresinden alışkındı. Aradan birkaç dakika geçti geçmedi, Semih'in yanağındaki sivilce iyice büyüdü. Ayşe de, Semih de gözlerine inanamıyorlardı. Çünkü sivilcenin büyümesi bitmek bilmiyordu. Yarım saatlik endişe dolu dakikaların ardından Semih'in sivilcesi, yanağının neredeyse yarısını kaplamıştı. Ayşe'nin bir anda gözleri parladı ve Semih'e dönüp, Semih! Bütün istediğimiz her şeyi büyütebiliriz galiba! Diyerek sevinçle bağırdı. Ama hemen ardından aklına bu aleti aslında sivilceyi küçültmek için yaptıkları aklına geldi. Ayşe ve Semih bu duydukları karşısında şok oldular. Başka bir makineyle falan uğraşmadan Semih hemen evine koştu. Olanları annesine anlattı, birlikte yaşananlara gülüp eğlendiler. Sonra annesi, Semih'e yüzünü nasıl yıkaması gerektiğini tekrar açıkladı. Semih, sabahları ve akşamları rutin olarak yıkamalıydı. Bu sayede yüzündeki yağ ve kir oranı hep dengede kalacaktı. Semih bu olayı takip eden 4 gün boyunca yüzünü her sabah ve akşam yıkadı. 5. Günün sabahı uyandığında aynaya baktı ve ağızlarına kulaklarına varırcasına güldü! Sivilce artık orada değildi. Derin bir oh çekti. Ama öğrendikleri sayesinde bir daha sivilce çıksa bile, onunla oynamaması gerektiğini ve sadece günlük temizliğini aksatmadan devam ettirmesini gerektiğini biliyordu.


Akşam olup yatağıma yattığımda içimi bir heyecan kaplıyor. Biraz da merak... Acaba bu gece beni neler bekliyor? Bazen bir peri masalı, bazen sevdiklerimle geçen güzel bir gün... Bazen de özlediğim insanlar oluyor yanımda. Rüya görmek benim için hayal kurmak kadar sihirli. Sihir demişken, gelin size şimdiye kadar gördüğüm en güzel rüyamı ve sonrasında yaşadıklarımı anlatayım. Hava çok güzel, akşam saatleri. Odamın balkonunda oturmuş yıldızları seyrediyorum. Bahçede mis kokulu çiçekler... Öyle güzel kokuyorlar ki, tüm çiçekler sanki içimde açıyor. Hissediyorum. Gökyüzüne bakarken en parlak yıldızı seçmeye çalışıyorum kendime. Bir parlayıp bir sönüyorlar. İşte tam o sırada bir yıldız kaydığını gördüm. Heyecanla kayan yıldızın nerede olduğunu görmeye çalıştım ama gözlerime inanamadım. Parlayan bir yıldız sanki bana doğru geliyor. Bense merakla neler olduğunu anlamaya çalışıyorum. Gökyüzünden kanatlı bir geyik indi. Evet, bahçenin ortasında durmuş bana bakıyor. Heybetli mi heybetli boynuzlarının arasında küçük bir yıldız... O yıldızı bana verdi. Sonra da kanatlarını savurarak uçup gitti. İşte o sırada uyandım, bunun bir rüya olduğunu anladım. Sabah olduğunda bu ilginç rüyayı hatırlamayı ümit ederek uykuma devam ettim. -Yıldız tozu bir dileğini yerine getirecek. O kadar heyecanlandım ki size nasıl tarif ederim bilemiyorum. Bir dilek hakkım var. Ne istiyorsam gerçekleşecek ama yalnızca bir dilek. Çok iyi düşünüp doğru karar vermeliydim. O çok istediğim oyuncak... Yok yok hakkımı ona harcayamam. Daha büyük bir şey bulmalıydım. Belki o geyik gibi kanatlara sahip olmak... Peki ama uçmanın bana ne faydası olacaktı? O zaman derslerimde çok başarılı olmak... Ama çalışarak bunu başarmak zaten benim elimde. Bu da iyi bir fikir değildi. Daha çok düşünüp beni en çok mutlu edecek şeyi bulmam gerekiyordu. Sonunda bir karar verdim. Ben galiba çok mutlu bir çocuğum. İstediğim herşey olsun ya da olmasın, mutluyum. Peki ama ben bu sihri nasıl kullanırsam daha da mutlu olurum? İşte o an bu sorumun da cevabını buldum. Hemen balkona koştum. Avucumda pırıl pırıl parlayan o yıldız tozuna son kez baktım. Tüm nefesimle onu havaya üfleyerek bütün insanların mutlu olmasını diledim.