Şehrazat'ın kardeşi Dünyazat, hem merakının heyecanı hem de Şah Şehriyar'ın merakıyla Ablacığım, anlatacağın yeni masal için akşamı zor ettim. Öyle güzel anlatıyorsun ki insan hep gece olsun ve sözlerin hiç bitmesin istiyor. demiş. Şehrazat da ömrüne bir gün daha eklemek istercesine Şayet Şah'ımız da dilerse size öyle bir masal anlatacağım ki Bu masallar şimdiye dek hangi kuyularda, mağaralarda ve hatta yerin kaç kat altında, kaç kat üstünde saklanmış ki böyle biz böylesini daha önce hiç duymamıştık, dahası yok mu? diyeceksiniz. demiş. Şah Şehriyar da hem merakına hem Şehrazat'a olan sevgisine yenik düştüğünden Söyleyen dil senin, dinleyen kulak bizimdir. Bu gece de anlatman için canını yine bağışlıyorum. Anlat ey masal kadın! demiş. Ve Şehrazat da başlamış anlatmaya. Oğan, önünde uzanan ve baktıkça adeta koyulaşan kırmızı yolda başına geleceklerden habersiz ilerlemeye başlamış. Yürüdükçe yürüyor; fakat yol bir türlü bitmiyormuş. Ne bir ejderha çıkıyormuş karşısına ne de kendinden başka biri. Ters tarafa mı gidiyorum acaba diye düşünmüş. İyi de düz taraf neresi ki diye sormuş kendi kendine. Ne zaman ki bir uçurum uzanmış önü sıra işte o zaman fark etmiş yolun boyuna değil de enine yürüdüğünü. Neredeyse düşecek olmuş gökkuşağının kenarından. Ama en azından artık ne tarafa gitmeyeceğini öğrenmiş olmuş. Karganın Akıl, en büyük güçtür. sözü gelmiş aklına. Belli ki bu yolun sonuna aklıyla varabilecekmiş en iyi. Durup düşünmeye başlamış Oğan. Şayet karga beni yolun başında bıraktıysa ve ben turuncuya değil de kırmızının ucuna yürüdüysem yolun başı sağımda; sonu da solumda kalıyor. Yani ben sol tarafa yürümeliyim. diye geçirmiş içinden. Böylece aklı ona ilk doğru yolu göstermiş. Oğan her ne kadar yorgun düşmüşse de yola devam etmek zorunda olduğunu hatırlamış. Yorgunluk neyse neymiş ama açlık biraz takatini düşürmüş. Hemen annesinin yanına koyduğu yiyecekler gelmiş aklına. Hem yemek yerken biraz dinlenmeli hem de bir şeyler düşünmeli demiş kendi kendine. Karnı doydukça gücü yerine; aklı da başına gelmiş Oğan'ın. Tabi ya.. demiş birdenbire. Annemin yiyecekleri sardığı bu örtüyü tıpkı battaniyem gibi uçurabilirim ve böylece yolu da daha hızlı geçmiş olurum. Ve yine gözleri kapalı, tüm var gücüyle yoğunlaşarak üstüne oturduğu örtüyü havalandırmaya başlamış. Oğan tam yolun ortasına varıyormuş ki büyük bir sıcaklık hissetmiş. Gözlerini açınca bir de ne görsün karşısında kocaman bir ejderha. Alevlerden ejderhayla göz göze gelemiyormuş bile. Kendisine daha bir yaklaşan ejderha tekrar savurmuş alevden nefesini. Oğan'ın uçan örtüsü alev almaya başlamış. Oğan örtüye üflemek için eğilince de örtünün yönü aşağı dönüvermiş. Ve o an anlamış Oğan uçan nesneleri nasıl kontrol edebileceğini. Ancak bunu anlaması biraz geç olmuş ve Oğan yanan örtünün üzerinden atlamak zorunda kalmış. Öyle bir yuvarlanmış ki Oğan, koşsa o kadar hızlı gidemezmiş. Neyse ki ejderhanın dikkati yanan örtüde olduğundan bir an Oğan'ı gözden kaçırmış. Oğan'sa ancak bir duvara çarpıp durabilmiş. Canı yanmış yanmasına ama ateşle yanmadığına şükretmiş. Kafasını kaldırıp şöyle bir bakınca mağara gibi bir yerde olduğunu fark etmiş. Demek ki bu yol dümdüz ve bomboş değilmiş. Yine bir sıcaklık hisseder gibi olunca ejderhanın her yerde onu aradığını fark edip doğruca mağaranın içine girmiş. Oğan tam mağaranın ortasına ilerlemiş ki ayağına bir şeylerin takıldığını fark etmiş. Ayağını kurtarmak isterken bu defa da yüzüstü yere kapaklanmış Oğan ve Ah! diye inlemiş. O inlemiş inlemesine ama sesi yedi kez tekrar duyulmuş. Oğan Kim var orada? diye korku ve heyecanla bağırınca ses yedi kez Kim var orada? diye tekrarlanmış. Bu, sesimin yankısı olmalı demiş Oğan ve takılıp düştüğü şeylerin insan kemikleri olduğunu fark etmiş. Çığlık atmamak için zor tutmuş kendini. Bir an için mağaranın daha ilerisine gitmeyi düşünmüş; ama mağara öyle karanlıkmış ki. Hem bu bir tünel değil ki diye düşünmüş Oğan. Üstelik derinlerde çok daha başka yaratıklar da olabilir diye geçirmiş içinden. Ne demişti karga? Akıl, en büyük güçtür. En mantıklısı mağaranın girişinden çıkıp yine düz yoldan ilerlemek diye düşünmüş. Buradan kurtulmanın bir yolu olmalı demiş kendi kendine. Dinlediği ve okuduğu masalları düşünmüş, öğrendiği ve yaptığı sihirbazlıkları anımsamış, oynadığı oyunları hatırlamış o an. Şu an için bunun bir saklambaç oyunu olduğunu hayal etmiş ve birazcık da olsa korkusu geçmiş. Oğan yavaş yavaş kendine gelirken ejderha da gelmiş mağaranın ağzına ve kocaman açmış ağzını alevlerini savura savura. Oğan, o an duvarda beliren gölgesini fark etmiş hemen. Aklına duvarda yaptığı gölgeler gelmiş. Şayet kendini büyük bir canavara benzetir ve olan gücüyle bağırabilirse yankının da etkisiyle ejderhayı korkutup kaçırabileceğini düşünmüş. Ejderha mağarasında uykuya dalmış. Oğan da sessiz sessiz mağarada bulabildiği taşları üst üste koyup kemikleri de birbirine boynuz gibi çattıktan sonra taşların üstüne çıkıp yaptığı boynuzları iki eliyle tutarak kafasının üstüne yerleştirmiş. Sonra da peşpeşe attığı ve yedişer kez yankılanan çığlıklarıyla ejderhayı uyandırmış. Bir anda neye uğradığını şaşıran ejderha korku ve öfkesinden mağaranın içine üflemiş alevlerini. Ejderha bir de ne görsün, duvarda kocaman boynuzları olan ve kendinden daha büyük bir canavarın gölgesi duruyor. Emin olmak için birkaç kez daha alevden nefesini üfüren ejderha korkudan ne yapacağını bilememiş ve alevlerini savura savura hızlıca uzaklaşmış mağaradan. Böylece Oğan da mahsur kaldığı mağaradan kurtulmuş ve yoluna kemiklerden yaptığı kızakla baş aşağı kayarak devam etmiş. Yolun sonuna vardığında ise orada bir anahtar bulmuş. Anahtar varsa kapı da vardır deyip etrafı kolaçan etmeye başlamış. Kısa bir süre sonra turuncu bir kapı görmüş. Bu ilk gün ve ilk yolda aklıyla tüm engelleri nasıl aşabileceğini öğrenen Oğan'ı şimdi de turuncu yol bekliyormuş. Gün doğmaya başlarken Şehrazat'a da bir fırsat daha doğmuş. Kalan ömründen yeni bir güne başlayabilmek için masalı bitirmesi gerektiğini çok iyi biliyor ve Şah Şehriyar ile Dünyazat'ı merakta bırakarak bir masalı ve geceyi daha sonlandırıyormuş. Dünyazat yine heyecanla Ablacığım, peki bu masalın devamı nasıl? diye sormuş. Şehrazat da Şayet Şah'ımız bana bir gün daha verirse masalın devamını bu gece anlatırım. demiş. Şah Şehriyar gecenin nasıl geçtiğinden bile habersiz dalmış Şehrazat'ın anlattıklarına. Şehrazat öyle bir yerde bırakmış ki yine anlattığı masalı, Şah Şehriyar hem meraklı hem mecbur Seni bugün de bağışlıyorum ve vallahi sen bu masalı sonlandırmadıkça ben de senin hayatını sonlandırmayacağım. diyerek söz vermiş. Bir masal daha biterken bir ömür daha devam ediyormuş Şehrazat için ve masalın devamını düşünürken ömrüne de devam etmiş yeniden. Yine Şah Şehriyar'ın kollarında, kurduğu masalların renkli yollarında yeniden dalmışlar uykuya.


Şehrazat'ın kardeşi Dünyazat, hem merakının heyecanı hem de Şah Şehriyar'ın merakıyla Ablacığım, anlatacağın yeni masal için akşamı zor ettim. Öyle güzel anlatıyorsun ki insan hep gece olsun ve sözlerin hiç bitmesin istiyor. demiş. Şehrazat da ömrüne bir gün daha eklemek istercesine Şayet Şah'ımız da dilerse size öyle bir masal anlatacağım ki Bu masallar şimdiye dek hangi kuyularda, mağaralarda ve hatta yerin kaç kat altında, kaç kat üstünde saklanmış ki böyle biz böylesini daha önce hiç duymamıştık, dahası yok mu? diyeceksiniz. demiş. Şah Şehriyar da hem merakına hem Şehrazat'a olan sevgisine yenik düştüğünden Söyleyen dil senin, dinleyen kulak bizimdir. Bu gece de anlatman için canını yine bağışlıyorum. Anlat ey masal kadın! demiş. Ve Şehrazat da başlamış anlatmaya. Oğan gerindikçe gerinmiş, gerindikçe kendine gelmiş. Yeni bir yola yepyeni heyecanlarla başlamak gerekliymiş. Bir güzel karnını doyurduktan sonra lacivert yola geçivermiş. Gelgelelim sanki bu yolda vakit sürekli akşam vaktiymiş. Çünkü bu renk gece lacivertiymiş. Başına geleceklerden habersiz bir yandan yürüyor bir yandan da yürüdüğü önceki yolları düşünüyormuş Oğan. Yol boyu yaptıkları ve kazandıkları gelmiş aklına. Aslında yapamam sandığı ne çok şeyi yapabildiğini fark etmiş. Ne kadar da çok değiştiğini üstelik. Bu düşünceler arasında giderken biraz hızlanmanın kendisi için çok daha iyi olacağını düşünmüş. Sonra da kah koşar adım yürümüş kah uçmuş, kah dinlenmiş kah yorulmuş. Ve yine uçarak giderken bir anda önü sıra uçan yarasalar görmüş. Hemen usulca süzülüvermiş yere doğru ve yürüyerek devam etmenin daha doğru olacağını düşünmüş yolu. Ama Oğan ilerledikçe lacivertin koyuluğu artar olmuş ve gitgide yürümek daha da bir zorlaşıyormuş. Biraz karnını doyurup gücünü toplamaya karar vermiş. Belki de bir şey yapmazlar diye düşünmüş. Ama nihayetinde Oğan onlar için bir yabancıymış ve hiç kimse bir yabancıyı kendi bölgesinde görmek istemeyebilirmiş. Bu düşünceler arasında karnını doyuran Oğan daha fazla vakit kaybetmek istememiş. Önce hızlı hızlı yürümeyi sonra da biraz koşup dinlenmeyi denemiş. Ama yolu bu şekilde bitiremeyeceğini hesap etmiş. Ne pahasına olursa olsun uçmaya karar vermiş. Hatta örtüsünü kanat gibi sırtına alarak kendine birazcık yarasa süsü vermiş. Belki fark edilmem umuduyla yükseldikçe yükselmiş. Neyse ki ortalık sakinmiş. Belki de uzaklaşmışlardır diyerek biraz alçalarak uçmaya devam etmiş. O sıra az ilerisinde uçan yarasa sürüsünü fark etmiş. Tabi yarasalar da onu ve kuşatıvermişler sağını solunu. Bir anda neye uğradığını şaşırmış Oğan; ama etrafını da görememiş kalabalıktan. Yarasalar adeta sinyallerle konuşuyormuş ve Oğan da hiçbir şey anlamıyormuş. Yere inmek istemiş ama o an tam da nerede olduğunu kestiremiyormuş. Yarasalar da hızla etrafında dönmeye başlayınca hem başı dönmüş hem de yorgun düşmüş ve bırakıvermiş kendini. Yarasaların her biri de bir yerinden tutup havada sürüklemeye başlamışlar hızla ileri. Derken götürmüşler Oğan'ı bir mağaraya, çıkarmışlar kocaman bir yarasanın karşısına. Tabi korkmuş Oğan, ne yapacağını şaşırmış o an. Etrafında binlerce ters duran yarasa ve de karşısında koskocaman bir Vampirella. Bir tek o düz duruyormuş mağarada. Oğan çocukken dinlediği hikayelerden hemen anlamış onun bir vampir olduğunu; ama belli etmek istemiyormuş korktuğunu. Yine de aklından neler geçirmiş neler, eyvah demiş, bu vampir benim kanımı emer. Herkes uğul uğul uğuldarken bir anda sessizlik olmuş ve Vampirella Oğan'a kim olduğunu ve orada ne aradığını sormuş. Adını söyledikten sonra başlamış Oğan tüm başından geçenleri anlatmaya. Neden bu yola çıktığını, yolda nelerle karşılaştığını, amacının aslında ne olduğunu ve niyetinin asla kötü olmadığını anlatmış da anlatmış. Peki benim kim olduğumu biliyor musun? diye sormuş Vampirella. Sanırım evet. Sen bir vampirsin ve insanların kanını emiyorsun. demiş Oğan da. Vampirella başlamış kahkahalar atmaya. Derken diğer yarasalar da katılmış ona. Oğan şaşkın ve korkulu, anlayamamış neler olduğunu. Evet, ben bir vampirim ve adım da Vampirella. Ama senin zannettiğin gibi kan emmiyorum. Buradaki hiçbir yarasa kan emmez. demiş. Ama onun bu düşüncesinde haklılık payı olduğunu ve kan emen bazı vampir yarasalar bulunduğunu hatta bu yüzden bir sürü savaşlar yaşandığını anlatmış. Kandan ve savaştan hoşlanmadıkları için buraya yerleştiklerini söylemiş Oğan'a. Tabi yine de arada bir savaşlar çıkmıyor değilmiş. O anlatmış Oğan dinlemiş; Oğan anlatmış Vampirella dinlemiş. Dinledikçe düşüncelere dalmış Oğan ve okulda öğrendiği bazı bilgiler gelmiş aklına o an. Birgün öğretmeni onlara kan yapıcı besinlerden bahsetmiş. Hatta onlar da aralarında bazı kırmızı renkli meyvelerin suyunu çıkarıp şaka yaparlarmış birbirilerine. Tabi Oğan da kullanmış bu taktiği yaptığı bazı sihirbazlık gösterilerinde. Heyecanla Vampirella'ya anlatmış derste öğrendiklerini ve yaptıkları bazı etkinlikleri. Vampirella çok beğenmiş bu fikri ve böylece koruyabilirmiş savaşlardan ülkesini. Hemen Oğan'a neyi nasıl yapmaları gerektiğini sormuş heyecanla ve Oğan da bulabildikleri kadar meyve ve tohum bulmaları gerektiğini söylemiş onlara. Bir anda binlerce yarasa uçup gitmiş mağaradan ve sanki bir fırtına çıkmış o an. Onlar tohum ve meyveleri toplayadursun Vampirella da ülkesinin tarlalarını gezdirmiş Oğan'a. Seçebildikleri kadar aydınlık yerleri seçmişler, nereye ne ekeceklerine karar vermişler. Tüm yarasalar iş birliğiyle kısa sürede ekmişler tohumları ve biraz da genişletmişler tarlaları. Derken akşam olmuş, tüm yarasalar gibi Oğan da çok yorulmuş. Tabi onlar tarladayken bir kısım yarasa da şenlik düzenlemiş ve tüm marifetlerini Oğan'a sergilemiş. Bir yandan yiyip içmişler bir yandan da doyasıya eğlenmişler. Oğan artık gitmesi gerektiğini söylemiş; ama en azından sabaha dek kalması için Vampirella ısrar etmiş ve onu sabah erkenden yolun sonuna ulaştıracaklarına söz vermiş. Oğan o kadar yorgunmuş ki mecburen bu teklifi kabul etmiş. Hatta o gece ters uyumayı denemiş ama önce becerememiş. Sonra da öylece uyuyakalmış. Sabah olmuş olmasına ama yorgunluktan hiçbiri uyanamamış. Ne zaman ki Oğan esnerken asıldığı yerden düşmüş, o an uyanabilmiş. Tabi öncelikle neye uğradığını şaşırmış; ama kısa sürede kendine gelmiş. Yarasalar onun düşebileceğini tahmin ettiği için neyse ki yeri yumuşak otlarla döşemiş. Mağaradan çıktığındaysa ne görsün, neredeyse öğlen olmuş. Hemen mağaraya koşarak Vampirella'yı ve diğer yarasaları uyandırmış. O kadar telaşlanmış ki neredeyse ağlamaklı olmuş. Şu ana dek çoktan yola çıkmış olması gerekliymiş. Tam da son bir yol kalmışken ya başaramazsam diye korkuyormuş. Vampirella ise ona sakin olması gerektiğini söylemiş. Oğan bir anda ağlamaya başlamış. Vampirella ve diğer yarasalar bu duruma çok üzülmüş. Derken Vampirella mağaraya gidip yanında kocaman kanatlarla geri gelmiş. Oğan'a bu kanatları önceleri savaşta daha hızlı uçabilmek ve korunabilmek için kullandığını ve artık bir ihtiyacının kalmadığını söyleyerek ona hediye etmek istediğini söylemiş. Oğan böyle bir hediye karşısında hem çok mutlu olmuş hem de Vampirella'ya minnettar kalmış. Kahvaltı yapması için ısrar etseler de bir an önce yola çıkmak istediğini söylemiş ve Vampirella da yiyecekleri yanına almasını tembihleyerek yolun sonuna dek tüm yarasa sürüsüyle Oğan'a eşlik etmiş. Kısa sürede yolun sonuna varan Oğan onlara; onlar da Oğan'a teşekkür ederek birbirilerinden ayrılmışlar. Oğan yeni bir güne ve yepyeni bir yola geç de olsa başlamış olmanın huzuruyla hızla uçmaya başlamış. Gerçekten de Vampirella'nın verdiği kanatlar o denli hızlı uçuyormuş ki Oğan kısa sürede epey yol almış. Gün doğmaya başlarken Şehrazat'a da bir fırsat daha doğmuş. Kalan ömründen yeni bir güne başlayabilmek için masalı bitirmesi gerektiğini çok iyi biliyor ve Şah Şehriyar ile Dünyazat'ı merakta bırakarak bir masalı ve geceyi daha sonlandırıyormuş. Dünyazat yine heyecanla Ablacığım, peki bu masalın devamı nasıl? diye sormuş. Şehrazat da Şayet Şah'ımız bana bir gün daha verirse masalın devamını bu gece anlatırım. demiş. Şah Şehriyar gecenin nasıl geçtiğinden bile habersiz dalmış Şehrazat'ın anlattıklarına. Şehrazat öyle bir yerde bırakmış ki yine anlattığı masalı, Şah Şehriyar hem meraklı hem mecbur Seni bugün de bağışlıyorum ve vallahi sen bu masalı sonlandırmadıkça ben de senin hayatını sonlandırmayacağım. diyerek söz vermiş. Bir masal daha biterken bir ömür daha devam ediyormuş Şehrazat için ve masalın devamını düşünürken ömrüne de devam etmiş yeniden. Yine Şah Şehriyar'ın kollarında, kurduğu masalların renkli yollarında yeniden dalmışlar uykuya.


Şehrazat'ın kardeşi Dünyazat, hem merakının heyecanı hem de Şah Şehriyar'ın merakıyla Ablacığım, anlatacağın yeni masal için akşamı zor ettim. Öyle güzel anlatıyorsun ki insan hep gece olsun ve sözlerin hiç bitmesin istiyor. demiş. Şehrazat da ömrüne bir gün daha eklemek istercesine Şayet Şah'ımız da dilerse size öyle bir masal anlatacağım ki Bu masallar şimdiye dek hangi kuyularda, mağaralarda ve hatta yerin kaç kat altında, kaç kat üstünde saklanmış ki böyle biz böylesini daha önce hiç duymamıştık, dahası yok mu? diyeceksiniz. demiş. Şah Şehriyar da hem merakına hem Şehrazat'a olan sevgisine yenik düştüğünden Söyleyen dil senin, dinleyen kulak bizimdir. Bu gece de anlatman için canını yine bağışlıyorum. Anlat ey masal kadın! demiş. Ve Şehrazat da başlamış anlatmaya. Oğan sabah olup uyandığında üşümemesi için üzerine örtülen yaprak ve otlardan yapılı çok güzel bir battaniye görmüş. O uyandığında henüz tüm hayvanlar uyuyormuş. Onları rahatsız etmemek adına ve nasıl olsa dün geceden vedalaştığı için sessizce gitmeyi uygun görmüş. Tabi tıpkı kendi gibi sabah erkenden kalkan karıncaları son anda fark etmiş. Karıncalara veda ve teşekkür ederken karıncalar da ona mutlaka battaniyesini almasını ve ona lazım olacağını söylemişler. Oğan da battaniyesini hem bir hediye hem de bir hatıra olarak yanına almaya karar vermiş. Oğan her gün yeni bir yol kat ediyor ve bambaşka maceralara sürükleniyormuş. Çoğu şeyi de aklı, tecrübeleri ve iyilikle halledebiliyormuş. Ve bu yeni günde ve yolda da başına neler geleceğini bilmiyormuş. Bunu öğrenmenin en kolay yolu bir an önce yola koyulmakmış. Fakat o da nesi, Oğan'ın ayakları su içinde kalmış. Oğan önünde uzanan yola şöyle bir bakmış. Bir de ne görsün, önünde kocaman bir deniz uzanmaktaymış. Ama ben yüzme bilmem ki. demiş kendi kendine. Balık değilim, suyun içinden gideyim, gemi değilim, suyun üstünde yüzeyim. diye de eklemiş. Uçacak olsa tıpkı o bataklıkta olduğu gibi yorulup en olmadık yerde yere inmekten korkmuş. Ne yapmalı ne etmeli, bu denizden nasıl geçmeli diye bir sağa bir sola giderken hop, aklına sabah yanına aldığı battaniyesi gelmiş. Evet, belki ben değil ama battaniyemi uçurabilirim diye düşünmüş. Gelgelelim battaniye bir türlü havalanmamış. Oğan çaresizce o halde uçabildiğim kadar kendim uçayım; ama battaniyeyi burada bırakayım. Çünkü o bana hem ağırlık yapar hem de beni yavaşlatır diye düşünmüş. Battaniyeyi tam ileri doğru fırlatmışken bir de bakmış ki battaniye suyun üstünde gemi gibi yüzüyormuş. Tabi ya diye sevinçten bir çığlık atıp hemen atlamış battaniyenin üstüne. Ve battaniyenin hızlanabilmesi için de elleriyle suyu geriye itmeye başlamış. Sağ kolu, sol kolu derken adeta yüzercesine hızlıca yol alıyormuş. Biraz yorulduğunu ve üstelik de acıktığını hissedince yanına yemesi için koydukları meyve ve yemişleri çıkarıp battaniyenin üzerinde bir keyifle yemeye başlamış. Yedikçe doymuş; ama doyunca da suyun üstünde salınan battaniyede kendinden geçip bir güzel uyumuş. Oğan uyumuş uyumasına ama battaniye de salına salına, ağır ağır yol alıyormuş. Derken bir köpekbalığının yüzgecine takılmış. Köpekbalığı o kadar hızlı gidiyormuş ki aslında o bile farkında değilmiş yüzgecinin bir şeye takıldığından. Oğan belki de istese gidemeyeceği kadar yol gitmiş bu sayede ama bir müddet sonra köpekbalığının yüzgeci battaniyeyi bir bıçak gibi ortadan ikiye ayrılmış. Bir anda denize düşen Oğan da uyku sersemi hem ne olduğunu anlayamamış hem de can havliyle yerde mi gökte mi olduğunu bilmeksizin kanat çırpar gibi kollarını savurmaya başlamış. Bir yandan da İmdat! diye bağırınca köpekbalığının kendisini fark etmesine sebep olmuş. İleride parçalarını gördüğü battaniyesine doğru ilerlemek isterken tıpkı battaniyenin üzerinde yaptığı gibi kollarını bir sağ bir sol kulaç atarak savurmaya başlamış. Meğerse Oğan battaniyenin üzerinde yaptığı bu hareketlerle yüzmeyi öğrenmiş. Yine de battaniyesinin yarısına tutunup hemen üstüne çıkmış. Köpekbalığıysa Oğan'ın etrafında adeta çemberler çizip duruyormuş. Oğan o kadar çok korkmuş ki korkudan ne yapacağına karar veremiyor ve aklına hiçbir şey gelmiyormuş. O esnada başka bir balığın daha kendine hızla yaklaşmakta olduğunu görmüş. Oğan artık sonunun geldiğini düşünmeye başlamış. Çünkü suyun üstünde kaçabileceği hiçbir yer yokmuş. Tek üzüldüğü şeyse bir daha ailesini göremeyecek olmasıymış. Gözlerini kapatıp son duasını etmeye başlamış ki Hey, sen de kimsin? Ne yapıyorsun orada? diye bir ses duymuş. Oğan gözlerini açtığında bir de ne görsün, balığın biri kendisiyle konuşuyor. Zavallı Oğancık korkudan kekelemiş. Bebeben OOOğağağann. diyebilmiş sadece. Balık Oğan'ın korkudan kekelemesine kahkaha atarak Benden korkma, sana bir şey yapmam. Ben de yunusum. demiş. Oğan öyle rahat bir oh çekmiş ki bir anda hem korkusu gitmiş hem de kekelemesi. Ama bir balık bana saldırdı. demiş yunusa. Yunus da ona O bir köpekbalığı. Herkesi korkutmayı çok sever. Bu yüzden de hiç arkadaşı yok. Merak etme, sana bir zarar vermez. demiş. Yunus Peki neden buradasın? diye sormuş Oğan'a. Aslında biliyormuş onun da gökkuşağının dibindeki hazineyi aradığını; ama doğru söyleyip söylemeyeceğini merak etmiş sadece. Oğan da olanları olduğu gibi anlatmış. Ve tam da o esnada köpekbalığı tekrar gelmiş yanlarına. Oğan her ne kadar belli etmek istemese de yine de korkuyormuş ondan. Yunus ona korkmaması gerektiğini söyleyince köpekbalığı yunusa kızmış ve Madem benimle oynamıyorsun neden benim oyunuma karışıp oyunumu bozuyorsun? demiş. Yunus da ona bir başkasını korkutmanın sadece ona eğlenceli geldiğini ve bu durumun sadece kendisini mutlu ettiğini söyleyip oradan hızla uzaklaşmış. Oğan olan bitenleri sessizce izlerken köpekbalığı da bir anda kuyruğunu dönüp gidecek olmuş. Oğan hemen seslenmiş köpekbalığının arkasından İstersen ben seninle oynayabilirim. diye. Köpekbalığıysa bu duydukları karşısında hem şaşkın hem sevinçli dönmüş hemen Oğan'ın yanına. Peki ne oynayacağız? diye sormuş sinsi bir hevesle. Mesela bu giden yunusu korkutalım mı? diye de eklemiş. Oğan'sa ona Korkutmak bir oyun değildir. Üstelik eğlenceli de değildir. Çünkü herkes senden korkarsa kimse seninle oynamaz ve herkes senden kaçar. Dolayısıyla sen de yalnız kalırsın. demiş. Köpekbalığı da ona Ama ben başka oyun bilmiyorum ki. demiş. Oğan da ona kendi oynadığı oyunları öğretmeyi teklif etmiş. Köpekbalığı o kadar heyecanlanmış ki kuyruğunu sevinçten çırpmasıyla Oğan'ın denize düşmesi bir olmuş. Köpekbalığı hemen onu sırtına alıp suyun üstüne çıkarmış. Oğan kendisine teşekkür edince de hem tuhaf hissetmiş hem de mutlu olmuş. Çünkü ilk defa birisi ona teşekkür ediyormuş. Peki, bana ne öğreteceksin? diye sormuş heyecanla. Oğan da ona saklambaçtan yakalamacaya, köşe kapmacadan deve cüceye dek bildiği ne kadar oyun varsa öğretmiş. Köpekbalığı başta kuralları sıkıcı bulsa da Oğan ona kurallara uymazsa o oyunların zevkli olmayacağını ve kimsenin yine onunla oynamak istemeyeceğini söylemiş. Köpekbalığı da hem çok zevk almış bu yeni oyunlardan hem de başkalarına öğreteceği için çok mutlu olmuş. Hemen sevinçle yüzerek diğerlerinin yanına gitmişler. Tabi Oğan denizin içine giremediği için diğerleri suyun üzerine çıkmış. Oğan yunusa Köpekbalığının size söyleyecekleri var. demiş. Köpekbalığı da bugüne kadar yaptıkları için üzgün olduğunu, onları korkuttuğu için özür dilediğini ve Oğan'ın kendisine öğrettiği oyunları isterlerse onlara da öğretip onlarla oynayabileceğini söylemiş. Diğerleri başta tereddüt etse de yeni oyunların neler olduğunu merak ettikleri için köpekbalığının özrünü ve bu teklifini kabul etmişler. Köpekbalığı bazı oyunların kurallarını tam hatırlayamadığı için Oğan'a da kendileriyle oynamasını teklif etmiş. Saklambaç hariç diğer tüm oyunları hep birlikte sevinçle oynamışlar. Akşama doğru da Oğan gitmesi gerektiğini ama yolun sonuna nasıl varacağını bilemediğini söylemiş. Köpekbalığı da O zaman hep birlikte bir yarış düzenleyelim ve yolun sonuna ilk varan kazansın. demiş. Oğan da bu teklifi zevkle kabul etmiş ve köpekbalığının yüzgecine tutunarak yarışı başlatmış. Köpekbalığı o kadar hızlı gidiyormuş ki birinci olacağına kesin gözüyle bakılıyormuş; ama yolun sonuna doğru bile isteye yavaşlamış ve yunus birinci, köpekbalığı da ikinci olmuş. Oğan'ı deniz kenarında kumsal gibi bir yere bırakmışlar. Oğan ona neden birinci olabilecekken ikinci olmayı tercih ettiğini sormuş. Köpekbalığı da Oğan'ın kulağına Sana bir sır vereceğim ama aramızda kalacak. Yunuslar yenilmeyi asla sevmez. O yüzden. diye fısıldamış. Oğan köpekbalığının bu düşünceli davranışı karşısında gülümsemiş ve Merak etme, bu aramızda daima bir sır olarak kalacak. demiş. Yunus köpekbalığına ne dediğini sorunca da köpekbalığı Var mısın tekrar yarışmaya geldiğimiz noktaya varıncaya dek? demiş. Yunus da zevkle kabul etmiş bu teklifi ve köpekbalığı Oğan'a göz kırparak hızla kaybolmuş gözden. Oğan biraz etrafı inceleyip bulduğu bazı meyve ve yemişlerle karnını bir güzel doyurduktan sonra kendine geceleyebileceği rahat ve güvenli bir yer aramış. Zaten diğer yolla arasında adeta bir çizgi kalmış. Oğan da bir yolun sonuna daha sağ salim varabilmenin keyif ve huzuruyla bir güzel dinlenip uyumuş yepyeni bir gün ve yola yeniden uyanabilmek umuduyla. Gün doğmaya başlarken Şehrazat'a da bir fırsat daha doğmuş. Kalan ömründen yeni bir güne başlayabilmek için masalı bitirmesi gerektiğini çok iyi biliyor ve Şah Şehriyar ile Dünyazat'ı merakta bırakarak bir masalı ve geceyi daha sonlandırıyormuş. Dünyazat yine heyecanla Ablacığım, peki bu masalın devamı nasıl? diye sormuş. Şehrazat da Şayet Şah'ımız bana bir gün daha verirse masalın devamını bu gece anlatırım. demiş. Şah Şehriyar gecenin nasıl geçtiğinden bile habersiz dalmış Şehrazat'ın anlattıklarına. Şehrazat öyle bir yerde bırakmış ki yine anlattığı masalı, Şah Şehriyar hem meraklı hem mecbur Seni bugün de bağışlıyorum ve vallahi sen bu masalı sonlandırmadıkça ben de senin hayatını sonlandırmayacağım. diyerek söz vermiş. Bir masal daha biterken bir ömür daha devam ediyormuş Şehrazat için ve masalın devamını düşünürken ömrüne de devam etmiş yeniden. Yine Şah Şehriyar'ın kollarında, kurduğu masalların renkli yollarında yeniden dalmışlar uykuya.


Şehrazat'ın kardeşi Dünyazat, hem merakının heyecanı hem de Şah Şehriyar'ın merakıyla Ablacığım, anlatacağın yeni masal için akşamı zor ettim. Öyle güzel anlatıyorsun ki insan hep gece olsun ve sözlerin hiç bitmesin istiyor. demiş. Şehrazat da ömrüne bir gün daha eklemek istercesine Şayet Şah'ımız da dilerse size öyle bir masal anlatacağım ki Bu masallar şimdiye dek hangi kuyularda, mağaralarda ve hatta yerin kaç kat altında, kaç kat üstünde saklanmış ki böyle biz böylesini daha önce hiç duymamıştık, dahası yok mu? diyeceksiniz. demiş. Şah Şehriyar da hem merakına hem Şehrazat'a olan sevgisine yenik düştüğünden Söyleyen dil senin, dinleyen kulak bizimdir. Bu gece de anlatman için canını yine bağışlıyorum. Anlat ey masal kadın! demiş. Ve Şehrazat da başlamış anlatmaya. Oğan Mor yol, son yol. Haydi gidelim sağ sol. Biraz maceracı, biraz cesur. Hepsinden biraz ol. diye diye mırıldanarak yeni bir yola çıkmış olmanın keyfiyle ve Vampirella'nın verdiği kanatlarla uçmuş da uçmuş. Derken hem acıkmış hem yorulmuş. İnmiş süzüle süzüle yere, güzelce yerleşmiş küçük bir tepeye. Vampirella'nın yanına koydurduğu yiyecekleri başlamış yemeye afiyetle. Öğlene doğru kalktığı için uykusu gelmemiş neyse. Yine de az bir uzanmış, dikkatlice etrafına bakınmış. Ama hiç bilmiyormuş acaba bu son yolda nelerle karşılaşacakmış. Çok vakit kaybetmemek adına yeniden koyulmuş yola. Yükseldikçe yükselmiş, mor renkli dağları seyretmiş. Derken tuhaf sesler işitmiş. Bir bakmış geriye, iki cadı yaklaşıyormuş uçan süpürgesiyle. Bir anda alçalmış, cadıları şaşırtmış. Gel gör ki ileride de başka cadılar varmış. Mecbur kalmış yere inmeye ve haliyle yürümeye. Yürümüş de yürümüş; ama içini yine de bir korku bürümüş. Biraz daha gitmiş ve ileride kaynayan kazanlar görmüş. E, ne de olsa her cadı aslında bir büyücüymüş. Ne yapmalı ne etmeli, en hızlı ve güvenli nasıl gitmeli? Az uçtum çok yürüdüm derken Oğan bir ağa yakalanmış. Yakalanır yakalanmaz da etrafını cadılar sarmış. Uzun ve eğri burunları, saçak gibi saçları varmış. Oğan'ı görünce hepsi de o çirkin sesleriyle kahkahalar atmış. Biri demiş önce ben gördüm, öbürü demiş ilk ben buldum. Başlamışlar süpürgeleriyle kavga etmeye, birbirilerini bir fareye bir kurbağaya dönüştürmeye. Sonunda karar vermişler onu mağaraya götürmeye. Aralarında yarışma yapacaklarmış, kazanan da Oğan'ı alacakmış. Tutup da Oğan'ı avladıkları ağla, alıp götürmüşler mağaraya. Mağara da öyle bir mağaraymış ki her yandan örümcek ağları sarkıyormuş. İçerisi de çok kötü rutubet kokuyormuş. Zira mağaranın orta yerinde koca koca kazanlar kaynıyormuş. Çünkü cadılar gece gündüz büyüler yapıyormuş. Başlamışlar her biri maharetlerini sıralamaya, sonra da Oğan'a en çok hangi gösteriden etkilendiğini sormaya. Oğan Oğan olalı, görmemiş böyle şey anasından doğalı. Her bir gösteride ağzı bir karış açık kalmış; ama hiçbiri için de en çok bundan etkilendim dememiş. Maksadı biraz daha vakit kazanmakmış. Sonuçta bu gösterileri Oğan'ı eğlendirmek için yapmadıkları kesinmiş. Çünkü bu yüzden yapacak olsalar neden onu serbest bırakmamışlar? Cadılar öyle sihirler yapıyormuş ki Oğan böylesini masallarda dahi ne okumuş ne de görmüş. Tarafsız olacağını düşündükleri için her ne kadar Oğan'ı hakem seçmişlerse de cadılar da giderek huysuzlanmaya ve kuşkulanmaya başlamışlar. Acaba bizi mi oyalıyor diyerek fısıldayarak birbirilerine sormuşlar. Her ne kadar aralarında bir rekabet varsa da sonuçta hepsi de arkadaşmışlar. Bir yandan gösterileri izleyip bir yandan da bunların farkına varan Oğan tüm cesaretini toplayarak kendisini neden esir ettiklerini sormuş. Cadılar da ona Çünkü bizim bölgemize izinsiz girdin ve sen bir yabancısın. demişler. Peki ne yapacaksınız bana? diye sormuş. Cadılar da Seninle güzellik iksiri yapacağız. demişler. Zira cadıların yapamadığı tek bir iksir varmış, o da güzellik iksiriymiş. Çünkü cadıların inanışına göre bir insandan yapılan iksir sonsuz güzelliğin tek formülüymüş. Peki kim kimden daha güzel olacak? diye sormuş Oğan. Siz kendinizi olduğunuz gibi sevmedikten sonra güzel olmanız neyi değiştirir ki? Ayrıca biriniz güzel olduğunda diğerleri onu daha çok mu beğenir yoksa kıskanır mı? diye de eklemiş. Cadılar hiç böyle düşünmedikleri için hem şaşırmışlar hem de birazcık hak vermişler. Peki ne yapmaları gerektiğini sormuşlar. Oğan da onlara birbirilerini sevmeleri gerektiğini, birbirilerine ve kendilerine her daim çok güzel olduklarını söylemelerini; çünkü inanmanın en güçlü iksir olduğunu söylemiş. Güzel olması gerekenin duygular ve hayat olduğunu da eklemiş. Birlikte ve de paylaşarak yapacakları her şeyin onları daha da güzelleştireceğini söylemiş. Gerçekten de cadılar bazen birlikte aslında ne kadar da güzel vakit geçirdiklerini hatırlamışlar. Öyle zamanlarda kendilerini veya birbirilerini çirkin bulmadıklarını fark etmişler. Oğan'ı hemen ağdan kurtarıp ona kim olduğunu, buraya neden geldiğini sormuşlar. Oğan da başlamış başından geçen tüm olayları anlatmaya. Yol boyu yaşadıklarını duyan cadılar hayretle dinlemişler onu. Ve nasıl başarabildiğini sormuşlar ona bunu. Oğan da İnanarak ve vazgeçmeyerek. demiş. Gerçekten de inanmak en güçlü iksirmiş. Oğan cadılardan kocaman bir ayna getirmelerini istemiş. Cadılar da hemen Oğan'ın isteğini yerine getirmişler. Oğan onlara Şimdi bu aynaya kendinize çok güzel olduğunuzu söyleyerek bakın. demiş. Başta her ne kadar tereddüt etseler de içlerinden İnanmak en güçlü iksirdir. sözünü tekrar ede ede aynaya bakmışlar. Ve hiçbiri de gözlerine inanamamış. Adeta karşılarında dünyanın en güzel kadınları duruyormuş. O kadar hoşlarına gitmiş ki bu durum bu defa da aynanın karşısından ayrılamıyorlarmış. Hemen büyük bir balo düzenlemişler. Oğan'ı da baş köşede misafir etmişler. Müzik eşliğinde birbirinden güzel danslar ediyor ve çok ama çok eğleniyorlarmış. Oğan'a da öyle bir ziyafet sofrası hazırlamışlar ki Oğan böyle bir ziyafeti daha önce ne görmüş ne tatmış. Balo gece yarısına dek sürmüş ve Oğan artık gitmek için izin istemiş. Cadılar da kalması için ona ısrar etmiş. Oğan yolunun henüz bitmediğini ve bitirmesi gerektiğini söyleyince daha fazla ısrar edemeyip bu gece orada kalmasını ve sabaha onu yolun sonuna mutlaka ulaştıracaklarını söylemişler. Oğan da gökkuşağındaki bu son gecesi olduğu için tekliflerini kabul etmiş. Balo bir müddet daha sürdükten sonra sona ermiş. Oğan'ı buluttan yatakta yatırmışlar. Yatak o kadar yumuşak ve rahatmış ki Oğan tıpkı bir bebek gibi uyuyakalmış. Belki de gökkuşağında geçen en rahat ve güzel uykusu buymuş Oğan'ın. Sabah olduğundaysa yatağının baş ucunda kocaman bir sofra serili duruyormuş. Gelgelelim ortalıkta tek bir cadı dahi görünmüyormuş. Öyle güzel yiyecekler ve içecekler varmış ki Oğan her birinin afiyetle tadına bakmış. Peki yolun sonuna nasıl gidecekmiş? Etrafına bakınırken baş ucunda duran uçan süpürgeyi son anda fark etmiş. Süpürgenin sapında boydan boya İnanmak, en güçlü iksirdir. yazıyormuş. Ve bir de süpürgenin ucunda asılı bir not duruyormuş. Notta Süpürge sadece uçmak için değildir. yazıyormuş. Oğan gülümsemiş ve içinden Acaba yemek yedikten sonra yerleri mi süpürmemi istediler. demiş. Sonra da süpürgeye biner binmez süpürge öyle bir uçmuş ki neredeyse göz açıp kapayıncaya dek yolun sonuna gelmiş. Oğan ne yapacağını bilemez halde bir sağa bir sola gitmiş. Ne yapması gerektiğini düşünüyormuş. Her defasında karşısına aslında bir ipucu çıkıyormuş. Düşünmüş taşınmış bulamamış. Tam o esnada bir rüzgar esmiş ve yerdeki yaprakları havalandırmış. Oğan okuduğu ve dinlediği masalları hatırlayınca Tabi ya, hazineler daima gömülüdür. Cadılar süpürge sadece uçmak için değildir derken bana bu yaprakları süpürmem gerektiğini söylemek istemişler aslında. demiş heyecanla. Süpürgeyi aldığı gibi başlamış gökkuşağının bittiği yerdeki yaprakları süpürmeye. Süpürge öyle bir süpürgeymiş ki toprağı da kazıyormuş adeta süpürürken yapraklarla birlikte. Derken bir kapıya denk gelmiş Oğan. Heyecanla çömelmiş ve kapıyı tuttuğu gibi yukarı çekmiş. Gelgelelim kapı açılmıyormuş. Peki bu kapının anahtarı neredeymiş? Etrafına bakınmış ama etrafta anahtar gözükmüyormuş. Ne yapacağını düşünürken gözü süpürgeye ilişmiş. Acaba anahtar süpürgede mi gizliymiş? Ama süpürgenin neresine baktıysa da anahtar falan görememiş. Çaresizce süpürgeye bakıp ne yapacağını düşünürken aklına birdenbire korkuluk gelmiş. İlk anahtar bulduğunda korkuluk ona Sen anahtar buldum diye kapı arıyorsun; halbuki kapı falan yok. demiş. O halde kapı buldum diye anahtar da olmak zorunda değil. diye düşünmüş. Başlamış kapının kolunu ters yönde çevirmeye. Tık diye bir ses duymuş ve derken kapı açılmış. Gün doğmaya başlarken Şehrazat'a da bir fırsat daha doğmuş. Kalan ömründen yeni bir güne başlayabilmek için masalı bitirmesi gerektiğini çok iyi biliyor ve Şah Şehriyar ile Dünyazat'ı merakta bırakarak bir masalı ve geceyi daha sonlandırıyormuş. Dünyazat yine heyecanla Ablacığım, peki bu masalın devamı nasıl? diye sormuş. Şehrazat da Şayet Şah'ımız bana bir gün daha verirse masalın devamını bu gece anlatırım. demiş. Şah Şehriyar gecenin nasıl geçtiğinden bile habersiz dalmış Şehrazat'ın anlattıklarına. Şehrazat öyle bir yerde bırakmış ki yine anlattığı masalı, Şah Şehriyar hem meraklı hem mecbur Seni bugün de bağışlıyorum ve vallahi sen bu masalı sonlandırmadıkça ben de senin hayatını sonlandırmayacağım. diyerek söz vermiş. Bir masal daha biterken bir ömür daha devam ediyormuş Şehrazat için ve masalın devamını düşünürken ömrüne de devam etmiş yeniden. Yine Şah Şehriyar'ın kollarında, kurduğu masalların renkli yollarında yeniden dalmışlar uykuya.


Şehrazat'ın kardeşi Dünyazat, hem merakının heyecanı hem de Şah Şehriyar'ın merakıyla Ablacığım, anlatacağın yeni masal için akşamı zor ettim. Öyle güzel anlatıyorsun ki insan hep gece olsun ve sözlerin hiç bitmesin istiyor. demiş. Şehrazat da ömrüne bir gün daha eklemek istercesine Şayet Şah'ımız da dilerse size öyle bir masal anlatacağım ki Bu masallar şimdiye dek hangi kuyularda, mağaralarda ve hatta yerin kaç kat altında, kaç kat üstünde saklanmış ki böyle biz böylesini daha önce hiç duymamıştık, dahası yok mu? diyeceksiniz. demiş. Şah Şehriyar da hem merakına hem Şehrazat'a olan sevgisine yenik düştüğünden Söyleyen dil senin, dinleyen kulak bizimdir. Bu gece de anlatman için canını yine bağışlıyorum. Anlat ey masal kadın! demiş. Ve Şehrazat da başlamış anlatmaya. Oğan, yeni bir gün ve maceraya yeni bir merak ve heyecanla uyanmış. Sarı renk ona hem güneşi hem de sonbaharı hatırlatırmış. Heybesini ve yemişlerini kontrol ettikten sonra duvarın dibinde gördüğü delikten geçerek hızla yola koyulmuş. Bu defa gördüğü ağaçlar neredeyse gökyüzüne uzanıyor ve bu kez Oğan kendini cüce gibi hissediyormuş. Çünkü bu yol devlerin ülkesinden geçiyormuş. Oğan bu yolu daha kolay aşacağına inanıyormuş. Zira devler onu gör meden geçip gidebileceğini düşünüyormuş. Gelgelelim devler için ancak çakıl taşı sayılabilecek taşlar Oğan için adeta bir kayaymış. Bir müddet sonra Oğan yürümenin iyi bir fikir olmadığını düşünerek uçmaya karar vermiş. Başlamış kollarını kanat gibi çırpmaya. Oğan uçmuş uçmasına ama bu da devlerin Oğan'ı görmesine sebep olmuş. Oğan uçtuğuna pişman olmuş ama olan olmuş bir kere. Oğan uçarak kaçmaya çalışmış ama devlerin üflemesi kasırga gibi çarpmış yüzüne ve savrulmuş Oğan bir köşeden bir köşeye. Derken devasa bir ağacın dallarına takılı kalmış. Bunu gören devler hemen o ağacın olduğu tarafa yönelmişler. Oğan korkudan bir yaprak gibi titriyormuş. Ne yapsam ne etsem diye düşünürken bir anda Bilgin Cüce'nin verdiği görünmezlik yemişleri gelmiş aklına. Ve Bilgin Cüce'nin yemişlerin görünmezlik etkisinin kısa sürdüğüyle ilgili sözlerini anımsamış hemen o anda. Aceleyle bir avuç yemişi yutuvermiş Oğan. Aklınca böylelikle süreyi uzatabileceğini düşünmüş Oğan. Devler, nereye kayboldu bu diyerek Oğan'ı arayadursun, Oğan tekrar kollarını kanat gibi çırpa çırpa başlamış uçmaya, uça uça kaçmaya. Oğan devlere görünmüyormuş ama devleri görüyormuş rahatça. Onlara çarpmamak için bir sağa eğiliyormuş bir de sola. Devlerse onu arıyormuş kol kola. Derken yemişlerin etkisi geçmiş; ama Oğan bu durumu fark etmemiş. O, devlere dil çıkarıp uçadursun onu fark eden devin bir üflemesiyle kontrolünü kaybedip sönen bir balon misali düşmüş yola. Devlerin kendisine doğru geldiğini görünce de hemen saklanıvermiş bir ağacın arkasına. Devler onu bir görseler ezeceklermiş; sonra da yine eskisi gibi gökkuşağının üzerinde diyar diyar gezeceklermiş. Devler kocaman ve ürkütücüymüşler ve isteseler bir ağacı yerinden sökebilirmişler. Gelgelelim yapamadıkları bir şey varmış devlerin. O kadar büyüklermiş ki, neredeyse boyuncalarmış evlerin. Devler uzansa yetişebilirlermiş neredeyse göğe; ama asla eğilemezlermiş yere. O yüzden uçmadıkça, bir ağaca veya evin çatısına çıkmadıkça göremezlermiş Oğan'ı. Oğan için alçak yerler yüksek yerlerden çok daha güvenliymiş ama devler için çakıl taşı olan Oğan için sanki bir kaya. Yerden gitse engellerden yetişemezmiş; gökten gitse devlerden gizlenemezmiş. Oğan kah yürürken kah ne yapsam ne etsem diye düşünürken yemişler gelmiş aklına yeniden. Elini hemen cebine atmış ama bir de ne görsün, yemişlerden bir avuç yediği için geriye sadece üç tane yemiş kalmış. Onları da şu an için kullanmak pek akıllıca gelmemiş. Bu yüzden Oğan yerden gitmeyi daha mantıklı bulmuş. Gelgelelim az gitmiş uz gitmiş dere tepe düz gitmiş; ama anca bir arpa boyu yol alabilmiş. Tam biraz dinlenmeye karar vermiş ki kocaman bir farenin hızla üzerine geldiğini görmüş. Aslında fare normalmiş ama devler ülkesine göre küçükmüş. Yoksa Oğan kadar varmış fare. Oğan öyle çok korkmuş ki fareden tam ağzına bir yemiş atıp görünmez olmayı düşünüyormuş ki fare onu inceledikten sonra hemen kafasını çevirmiş. Oğan şaşkın bir şekilde bakakalmış. Acaba neden bana saldırmadı veya beni yemeye kalkışmadı diye geçirmiş içinden. Tam soracak olmuş; ama bir anda farenin tekrar kendisine döndüğünü görünce Beni yiyecek misin? diye sormuş korku ve heyecanla. Fareyse basmış kahkahayı. Kurabiye kırıntısını sana tercih ederim. demiş sonra. Oğan'ın şaşkın bakışlarını gören fare Devler Kraliçesi küpesini düşürmüş. Devler küpeyi ya biri çaldı ya ağaçların dallarına takıldı ya da yere düştü diye düşünüyor ve her yerde onu arıyorlar. Gelgelelim bakamadıkları tek yer yerler. Çünkü devler eğilemiyorlar. Küpeyi bulana da ne dilerse vereceklerini söylüyorlar. Ama küpeyi ne devler bulabiliyor ne de fareler. Neyse, bana şimdilik müsaade. O küpeyi ben bulmalıyım herkesten önce. demiş. Oğan Peki sana bir şey sorabilir miyim? demiş fareye. Fare de Tabii ki sorabilirsin. demiş. Bu yolun tam ortasına nereden ve nasıl gidebilirim? diye sormuş Oğan. Fare de Oğan'a İstersen atla sırtıma, ben seni götüreyim. demiş. Oğan da memnuniyetle kabul etmiş bu teklifi. Sonra da atlamış farenin sırtına. Fare öyle aralardan geçip gidiyormuş ki Oğan yürümeye kalksa akşama dek varamazmış yolun ortasına. Derken durmuş fare bir anda ve geldik demiş Oğan'a. Oğan fareye teşekkür ettikten sonra Bu iyiliğini asla karşılıksız bırakmayacağım. demiş. Demiş demesine ama fare gülümseyip geçmiş bu sözler karşısında. Oğan, cebindeki son yemişleri birer birer yutarak yükselmiş yükselebildiği kadar yukarılara. Derken bir sağına bakmış bir de soluna. Radar gibi tarıyormuş etrafı adeta. Sonra sevinçle bir çığlık atmış. Aynı anda da görünür olmuş. Bunu fark eden devler avuçlarını kocaman açıp Oğan'ı yakalamışlar. Ve doğruca Dev Kraliçe'ye götürmüşler. Herkes meraklı gözlerle bakıyormuş Oğan'a. Dev Kraliçe gök gürültüsünü andıran sesiyle Sen de kimsin böyle, burada ne işin var? diye sormuş. Ben Oğan. demiş Oğan demesine ama Dev Kraliçe duymamış bile. Bu defa bağırarak söylemiş Oğan adını. Beni kulağınıza yaklaştırırsanız daha rahat duyabilirsiniz. Üstelik size güzel de bir haberim var. diye de eklemiş. Dev Kraliçe merak etmiş ne diyeceğini ve yaklaştırmış kulağına şayet haberi güzel bulmazsa söyleyerek Oğan'ı yiyeceğini. Oğan biraz korkmuş ama biliyormuş Dev Kraliçe'nin haberi duyunca sevineceğini. Gözleri bir an Dev Kraliçe'nin kulak deliğine takılmış. Neredeyse Oğan bile geçebilirmiş o delikten. Kafasını sallayıp hemen toparlamış kendini ve Sanırım küpenizi kaybetmişsiniz. demiş Dev Kraliçe'ye. Dev kraliçe bir an hiddetlenmiş. Peki, sen nereden biliyorsun küpemi kaybettiğimi? Yoksa sen mi çaldın küpemi? diye sormuş. Oğan da Olur mu kraliçem, ben sizin küpenizi nasıl taşıyabilirim ki? Küpenizin kaybolduğunu onu arayan bir fareden öğrendim. demiş. Peki, nerede küpem, yerini biliyor musun? diye sormuş Dev Kraliçe. Oğan Küpenizin yerini biliyorum; ama küpenizin kaybolduğunu fare söylemeseydi bilemez ve dolayısıyla küpenizi de bulamazdım. O yüzden küpenizi asıl bulan o faredir ve öncelikle bulana verilecek ödül onun hakkıdır. Onun dışında size küpenizin yerini tek bir şartla söylerim. demiş. Dev Kraliçe Şart mı? Neymiş şartın? diye sormuş. Oğan da küpeyi bulduktan sonra onu yeşil yola kadar götürmelerini istemiş. Dev Kraliçe bu teklifi kabul etmiş ve küpesini bulup getirebilmesi için Oğan'ın yanına iki muhafız dev vererek onunla gidip küpeyi bulup getirmelerini söylemiş. Oğan iki dev muhafızla küpeyi gördüğü yere giderek onlara bir ip uzatmalarını ve kendisinin de ipin ucunu küpeye bağlayacağını söylemiş. Kısa sürede küpeyi bulup Dev Kraliçe'ye getirmişler. Kraliçe küpesini takınca tüm ülkede şenlik ilan edilmiş. Dev Kraliçe de verdiği sözleri tutmuş. Fareye sarayında özel bir oda tahsis edip ne dilerse yapılmasını emretmiş. Hatta Oğan'a da isterse ülkesinde kalabileceğini söylemiş. Ancak Oğan durumunu anlatıp bir geceden fazla kalamayacağını belirterek Dev Kraliçe'den izin istemiş. Dev Kraliçe de ona ne zaman isterse gidebileceğini söyledikten sonra Oğan'ı bir güzel doyurmuş ve sarayında misafir etmiş. Sabah olunca da onu yeşil yola kadar götürmeleri için iki dev muhafız görevlendirmiş. Oğan, nihayet bir yolun sonuna ve yeni bir yolun başına daha gelmiş. Ve artık yeni bir günde ve yepyeni bir yolda Oğan'ı bambaşka maceralar bekliyormuş. Gün doğmaya başlarken Şehrazat'a da bir fırsat daha doğmuş. Kalan ömründen yeni bir güne başlayabilmek için masalı bitirmesi gerektiğini çok iyi biliyor ve Şah Şehriyar ile Dünyazat'ı merakta bırakarak bir masalı ve geceyi daha sonlandırıyormuş. Dünyazat yine heyecanla Ablacığım, peki bu masalın devamı nasıl? diye sormuş. Şehrazat da Şayet Şah'ımız bana bir gün daha verirse masalın devamını bu gece anlatırım. demiş. Şah Şehriyar gecenin nasıl geçtiğinden bile habersiz dalmış Şehrazat'ın anlattıklarına. Şehrazat öyle bir yerde bırakmış ki yine anlattığı masalı, Şah Şehriyar hem meraklı hem mecbur Seni bugün de bağışlıyorum ve vallahi sen bu masalı sonlandırmadıkça ben de senin hayatını sonlandırmayacağım. diyerek söz vermiş. Bir masal daha biterken bir ömür daha devam ediyormuş Şehrazat için ve masalın devamını düşünürken ömrüne de devam etmiş yeniden. Yine Şah Şehriyar'ın kollarında, kurduğu masalların renkli yollarında yeniden dalmışlar uykuya.


Şehrazat'ın kardeşi Dünyazat, hem merakının heyecanı hem de Şah Şehriyar'ın merakıyla Ablacığım, anlatacağın yeni masal için akşamı zor ettim. Öyle güzel anlatıyorsun ki insan hep gece olsun ve sözlerin hiç bitmesin istiyor. demiş. Şehrazat da ömrüne bir gün daha eklemek istercesine Şayet Şah'ımız da dilerse size öyle bir masal anlatacağım ki Bu masallar şimdiye dek hangi kuyularda, mağaralarda ve hatta yerin kaç kat altında, kaç kat üstünde saklanmış ki böyle biz böylesini daha önce hiç duymamıştık, dahası yok mu? diyeceksiniz. demiş. Şah Şehriyar da hem merakına hem Şehrazat'a olan sevgisine yenik düştüğünden Söyleyen dil senin, dinleyen kulak bizimdir. Bu gece de anlatman için canını yine bağışlıyorum. Anlat ey masal kadın! demiş. Ve Şehrazat da başlamış anlatmaya. Oğan kapının yerini bulmak için bir sağa bir sola koştururken Hey, kapının yerini mi arıyorsun? diye bir ses işitmiş yukarıdan. Önce gözlerine inanamamış Oğan. Çünkü ona bu soruyu soran bir korkulukmuş. Önce bir afallamış, derken bir anda toparlamış. Evet. demiş korkuluğa. Anahtar var; ama açacak kilit yok. Korkuluk da ona Bin bir şeyi bilip cevaplayabilirsin; ama o cevabın sorusu sorulursa. demiş. Oğan korkuluğun ne demek istediğini anlamamış. Ve devam etmiş korkuluk. Oğan tüm gücüyle bu cümleye odaklanmış ve gözlerini kapatarak kollarını tıpkı kanat gibi çırpmaya başlamış. Ayaklarının yerden kesildiğini hissediyormuş ama emin de olamadığından gözlerini açamıyormuş. Korkuluğun kendisine Aç gözlerini. diye fısıldadığını duyup gözlerini açınca bir de ne görsün, resmen uçuyormuş. Oğan ne zaman ki Nasıl olur, gerçekten uçuyorum. demiş, anında yere çakılmış. O, dizini ovuştururken korkuluk kahkahalar atıyormuş. Ben sana demedim mi nasıl olur diye düşünme, neden olmasın diye düşün. Oğan da başlamış kahkahalarla kendi haline gülmeye. Ondan sonra korkuluğa onun için yapabileceği bir şey olup olmadığını sormuş. Korkuluk da ona Şu üstümdeki kara çulu alırsan sevinirim. Çünkü ben kuşların benden korkmasını değil, benimle arkadaş olmalarını istiyorum. demiş. Oğan hemen kara çulu almış korkuluğun üzerinden ve ona kendi, çiçek ve kuş resimleri olan yeleğini giydirmiş. Şapkasını da çıkarıp kafasındaki otları kuş yuvası haline getirmiş. Artık tepende kuş cıvıltılarıyla uyanırsın. diyerek gülümsemiş korkuluğa. Yuvanın kenarlarına da birkaç çiçek yerleştirmiş rengarenk. Korkuluk öyle mutlu olmuş ki Oğan'a yol boyu ne yapması gerektiğini ve en güvenli nereden gidebileceğini anlatmış. Ve vedalaşırken Oğan'a Denemekten korkma, inanırsan yapamayacağın şey yoktur hayatta! diye de sıkı sıkı tembihlemiş. Oğan, korkuluğa veda ettikten sonra önü sıra uzanan yola bakmış. İleride uzanan tarlaları görmüş. Bir müddet yürüdükten sonra yorulduğunu ve acıktığını hissetmiş. Yol kenarında gördüğü ağaçların meyveleri dikkatini çekmiş ama en büyük ağaç bile ancak Oğan'ın boyu kadarmış. Bir ağaç meyveyi yemiş neredeyse Oğan ve tam başka bir ağaca yöneliyormuş ki kendisine doğru koşmakta olan cüceleri fark etmiş. O an ne yapacağını şaşıran Oğan ağaca çıkmayı düşünmüş ama zaten ağaç boyu kadarmış. O an korkuluğun sözlerini hatırlamış Oğan. Denemekten korkma, inanırsan yapamayacağın şey yoktur hayatta! Ve Oğan tam cüceler kendisine yaklaşmışken kollarını çırparak uçmaya başlamış. Cüceler bir an bu nasıl bir kuş diye düşünmüşler ama Oğan o kadar meyve yemiş ki tokluktan uçmaya takati kalmamış ve süzüle süzüle düşüvermiş tarlalardan birinin orta yerine. Bunu gören cüceler de koşar adım tarlaya yönelmişler. Oğan çevresine bakındığında bir buğday tarlasına düşmüş olduğunu fark etmiş. O kadar paniklemiş ki Oğan, tekrar uçmak istese de kendini bir türlü toparlayamadığından havalanamamış. Başka bir çare düşünmek zorunda olduğunu fark etmiş. Ne yapsam nasıl yapsam diye düşünürken yine saklambaç oynadığı günler gelmiş aklına. Evet, öyle bir saklanmalıymış ki Oğan, kimse onu fark edememeliymiş. Peki, nereye ve nasıl derken korkuluğun üzerinden aldığı kara çul gelmiş aklına. Hemen onu geçirivermiş kollarına. Tarladan kopardığı buğdayları da kafasına yerleştirdikten sonra korkuluğun şapkasını takıvermiş. Cücelerin sesini duyar gibi olmuş ve hemen kollarını da tıpkı korkuluk gibi iki yana açarak başlamış beklemeye. Cüceler dibine kadar gelip Etrafta kimse yok. Zaten şayet o bir kuştuysa burada korkuluk var ve bu tarlaya konamaz. demişler. Tam hepsi de ikna olmuş gidecekken Oğan burnuna gelen otlar yüzünden bir anda hapşırıvermiş. Cüceler önce korkudan yere kapaklanmış; ama çabuk toparlanmışlar ve Oğan'ı yakalayıp götürmüşler. Oğan biraz korku ve biraz heyecan içerisinde başına geleceklerden habersiz etrafına bakınmaya başlamış. Etrafında o kadar çok cüce varmış ki hepsi de ona bakıp duruyormuş. Cücelerden en yaşlı ve bilge olanı ona burada ne aradığını sormuş. Oğan'sa ailesinin durumundan, başlarına gelenlerden ve niyetinin sadece o hazineye ulaşmak olduğundan bahsetmiş. Bilgin Cüce ona altının yenmeyen bir şey olduğunu söyleyince Oğan da bunu bildiğini ve zaten altın yemek için değil, yenilecek şeyleri alabilmek için lazım olduğunu ve niyetinin kesinlikle onlara zarar vermek olmadığını söylemiş. Bilgin Cüce Sana neden inanıp güvenelim? Bizim iznimiz olmadan girişteki ağacımızın meyvelerini yemişsin ve kendini gizlemek için tarlamızdaki buğdayları koparmışsın. Peki, senin bize anlattığın o eşkıyalardan ne farkın var? demiş. Oğan, Bilgin Cüce'ye çok haklı olduğunu, bunun için özür dilediğini ve kendini affettirmek için onlara tüm ağaçlardan meyvelerini toplayıp tarlalarını hasat edebileceğini ve üstelik tüm bunları birkaç saat içerisinde yapabileceğini söylemiş. Bilgin Cüce'yse topladıkları tüm mahsulü doldurdukları deponun anahtarını kaybettiklerini, zaten mahsulü de orta yerde durup çürümemesi için toplamadıklarını söylemiş. Oğan hemen girişte bulduğu anahtarı hatırlamış. Peki, aradığınız anahtar bu mu? diyerek heyecanla Bilgin Cüce'ye uzatmış anahtarı. Bilgin Cüce gözlerine inanamamış ve ona bu anahtarı nerede, nasıl bulduğunu sormuş. Oğan, anahtarı girişte bulduğunu; ama açacak bir kapı bulamayınca yine de belki lazım olur diyerek yanına aldığını söylemiş. Tüm cüceler sevinçle zıplamaya başlamışlar. Oğan onlara depolarını hazırlamalarını; çünkü tüm mahsulü birazdan toplayıp getireceğini söylemiş ve gerçekten de dediği gibi birkaç saat içerisinde ağaçlarda ve tarlalarda ne varsa özenle toplayıp getirmiş. Bilgin Cüce Oğan' a teşekkür etmek için ona en güzel ve lezzetli meyvelerden bir sepet hazırlamış ve ona birkaç da sihirli yemiş vererek bu yemişleri yediğinde görünmez olabileceğini; ancak bu durumun çok da uzun sürmeyeceğini söylemiş. Sonra da cücelere dönerek tüm mahsulü depolara yerleştirdikten sonra şenlik yapılacağını söylemiş. Tüm cüceler sevinçle öyle bir zıplamışlar ki neredeyse Oğan'ın boyunca yükselmişler. Bilgin Cüce isterse Oğan'ın da şenliklere katılabileceğini söylemiş. Ancak Oğan fazla oyalanmadan gitmesi gerektiğini söyleyerek izin istemiş Bilgin Cüce'den. Bir de şenliğin girişteki korkuluğun yanında yapılmasını istemiş. Böylece korkuluğun çok mutlu olacağını düşünmüş. Turuncu yolun sonuna doğru büyük bir sevinç ve heyecanla kollarını kanat gibi çırpa çırpa giden Oğan kısa bir süre sonra turuncu yolun sonuna, sarı yolun başına varmış. Böylece ikinci gün ve ikinci renk sona ererken biraz kestirip üçüncü gün ve üçüncü yola hazırlanmış. Gün doğmaya başlarken Şehrazat'a da bir fırsat daha doğmuş. Kalan ömründen yeni bir güne başlayabilmek için masalı bitirmesi gerektiğini çok iyi biliyor ve Şah Şehriyar ile Dünyazat'ı merakta bırakarak bir masalı ve geceyi daha sonlandırıyormuş. Dünyazat yine heyecanla Ablacığım, peki bu masalın devamı nasıl? diye sormuş. Şehrazat da Şayet Şah'ımız bana bir gün daha verirse masalın devamını bu gece anlatırım. demiş. Şah Şehriyar gecenin nasıl geçtiğinden bile habersiz dalmış Şehrazat'ın anlattıklarına. Şehrazat öyle bir yerde bırakmış ki yine anlattığı masalı, Şah Şehriyar hem meraklı hem mecbur Seni bugün de bağışlıyorum ve vallahi sen bu masalı sonlandırmadıkça ben de senin hayatını sonlandırmayacağım. diyerek söz vermiş. Bir masal daha biterken bir ömür daha devam ediyormuş Şehrazat için ve masalın devamını düşünürken ömrüne de devam etmiş yeniden. Yine Şah Şehriyar'ın kollarında, kurduğu masalların renkli yollarında yeniden dalmışlar uykuya.


Şehrazat'ın kardeşi Dünyazat, hem merakının heyecanı hem de Şah Şehriyar'ın merakıyla Ablacığım, anlatacağın yeni masal için akşamı zor ettim. Öyle güzel anlatıyorsun ki insan hep gece olsun ve sözlerin hiç bitmesin istiyor. demiş. Şehrazat da ömrüne bir gün daha eklemek istercesine Şayet Şah'ımız da dilerse size öyle bir masal anlatacağım ki Bu masallar şimdiye dek hangi kuyularda, mağaralarda ve hatta yerin kaç kat altında, kaç kat üstünde saklanmış ki böyle biz böylesini daha önce hiç duymamıştık, dahası yok mu? diyeceksiniz. demiş. Şah Şehriyar da hem merakına hem Şehrazat'a olan sevgisine yenik düştüğünden Söyleyen dil senin, dinleyen kulak bizimdir. Bu gece de anlatman için canını yine bağışlıyorum. Anlat ey masal kadın! demiş. Ve Şehrazat da başlamış anlatmaya. Yeşil yolda başına geleceklerden habersiz başlamış Oğan güle oynaya yürümeye. Acaba demiş bu kez ne engeller çıkacak önüme? İçinde korkudan çok merak varmış sadece. Ama her zaman için temkinli davranması gerektiğini iyice öğrenmiş. Etrafına şöyle bir bakınmış, her yer yemyeşil ve kocaman bir ormanmış. Ama ne kuşlar varmış ağaçların tepelerinde ne de sincaplar dolaşıyormuş dallarında gizlice. Şaşırmış Oğan. Bu işte var bir iş demiş, sonra kanat çırpıp ağaç tepelerine yükselmiş. Uçmak iyiymiş güzelmiş ama ağaçların dallarına çarpmamak için iyice yükselmesi gerekmiş. Kolları yorulmuş kanat gibi çırpa çırpa ve gittikçe uçamaz olmuş dallara çarpa çarpa. Nasılsa demiş bu yol güzel ve kolaya benziyor, iyisi mi yürümek; çünkü uçmak pek zor geliyor. Bu şekilde kah uçmuş kah yürümüş, yürüdüğü yolları sanki güller bürümüş. Derken inmiş birdenbire yere, o da nesi, saplanıp kalmış bataklıkta ayaktan dize. Ve kalakalmış ne yapacağını bilemez halde. Geri gitmiş olmamış, ileri gidecek olmuş; adım atamamış. Üstelik ne kadar çabaladıysa o kadar batmış. Bakmış ki böyle olmayacak başlamış İmdat, kurtarın beni! diye bağırmaya, etrafında ne ya da kim varsa hepsini yardıma çağırmaya. Ama ne sesini duyan olmuş ne de yardımına koşan. Zaten pek olmazmış kolay kolay bu bataklığı aşan. Tamam, demiş Oğan, yolun sonuna geldim. Son kez etrafına bakınmış. Arkasında koca koca ağaçlar, önünde sadece kocaman bir bataklık var. Zaten istesem de uçamazmışım bunca yolu diye geçirmiş içinden, sanki bu yol yeşil değil de bataklıkmış çamur renginden. Çırpınmaktan yorgun düşmüş iyice, acıkmış üstelik yorgun düşünce. Çaresizce bakınmış son kez etrafa; ama bir çare bulamadığı gibi ağır ağır devam etmiş batmaya. Anne ve babası gelmiş aklına. Üzülmüş Oğan onları göremeyeceğini düşünerek bir daha. Ne çocukken oynadığı oyunların bir faydası varmış şu an ona ne de öğrendiği ve yaptığı sihirbazlıkların ustaca. Yapacak bir şeyin olmadığını kabul edip bırakmış kendini çaresizce bataklığa. Oğan beline dek bataklığa gömülmüş, gözünden de inci gibi yaşlar dökülmüş. Derken adeta bataklığın hareket ettiğini hissetmiş. Korkmuş iyice; ama çırpındıkça batacağını da biliyormuş daha dibe. O sırada uğultulu bir ses duymuş. O da nesi, resmen bataklık konuşuyormuş. Sanki yüz yıllık uykusundan uyanır gibi esnemiş bataklık ve Kim var orada? diye kükremiş adeta bir anlık. Oğan da Ben varım! diye bağırmış şaşkın ve korkulu; ama birazcık da heyecan dolu. Ne arıyorsun üstümde? diye sormuş bataklık. Yoksa sen de şu gökkuşağının dibindeki hazineye ulaşmak isteyenlerden misin ufaklık? Oğan cevap veriyormuş ama inanamıyormuş da bataklıkla konuştuğuna. Yine de her şeyi dürüstçe anlatmış bataklığa. Bataklık da ilk kez birisinin kendisiyle derdini paylaşmasından etkilenip o da başlamış anlatmaya. Ben aslında üstünde otlar yeşeren, çiçekler yetişen çok güzel bir ovaydım. Derken birgün hazine arayan insanlardan biri üstümdeki ağaçları kesmeye, çiçekleri koparıp ezmeye başladı. O kadar çok ağaç kesti ki üzerimden, neredeyse çıplak kaldım. Kendisi de yorgunluktan uyuyakaldı. Günlerce uyudu. Uyandığındaysa ağaçları kestiği için yönleri bulamayıp kayboldu. Ağaçlar olmayınca ne bir yemiş buldu ne de karnını doyurdu. Ama ettiklerinin de cezasını buldu. Oysaki ağaçlar ona hem gölge yapıyor hem de çeşit çeşit meyveler veriyordu. O günden sonra ben sürekli ağlar olmuştum. O kadar çok ağlamıştım ki önce adeta göle dönmüştüm. Ama zamanla bataklığa dönüştüm. Ağaçlar bir tarafımda kaldı hayvanlar bir tarafımda. Ben de yalnız başıma ortada. Ne kuşlar uçup geçebiliyor kanatları yorulduğu için üstümden ne de ağaçlar yetişiyor benim yüzümden. Senin gözyaşların düşene dek de uyuyordum ve adeta küsmüştüm hayata. Oğan bataklığın haline o kadar çok üzülmüş ki Keşke senin için yapabileceğim bir şeyler olsa. demiş. Bataklık da Keşke benim de senin için... demiş. Seni ben bile kurtaramam şu an kendimden. Çünkü kendime bile faydam yok benim ve bir şey gelmez elimden. Oğan bataklığın daha önce ova oluşunu hayalinde canlandırmaya çalışmış. Rengarenk çiçekleri düşünmüş, yemyeşil ağaçları, mutlu ve huzurlu yaşayan hayvanları... içinden keşke elimden bir şey gelse ve onu eski haline getirebilsem diye geçirmiş. Derken annesi gelmiş aklına. Oğan ne zaman bir hata yapsa annesi ona Sence bu hata neden kaynaklandı? Aslında ne yapman gerekirdi? gibi sorular sorar, böylece hem Oğan'ı incitmez hem de ona her hatanın sebebini ve doğrusunu öğretirmiş. O halde Oğan da bataklığın oluşma nedenlerini iyice düşünürse bu sorunu da nasıl halledebileceğini kestirebilirmiş. Annesinin ona yaptığı leziz pilavlar gelmiş aklına. Pilav Oğan için o kadar hayret verici bir yemekmiş ki önce pirinçler kaybolurmuş suda sonra da sular pirincin içinde. Ve annesi ne zaman pilav yapsa büyük bir heyecan ve keyifle izlermiş tencereden süzülen buharları ve pirinçlerden daha çok olan suyun çekilişini. O zaman bu bataklığı tencereye koyup altını mı yakacaktı ya da ejderha bulup alevler mi püskürttürecekti? Hayır, bu anısını boşuna hatırlamıştı. Çünkü uygulanabilirliği yoktu. Tam bu düşünceleri aklından atıp siliyordu ki bir anda annesinin pilav piştikten sonra kalan buharı çekmesi için yaptığı şey aklına gelmişti. Tabi ya, bunu nasıl da akıl edememişti? Annesi tencerenin üstüne bazen bir bez bazen de kağıt havlu koyarak buharın yani suyun emilmesini sağlıyordu. O halde bu suyu kurutabilmenin bir yolu da suyu çektirmekti. Peki bunun için ne yapması gerekiyordu? Tıpkı kağıt havlunun üzerindeki gibi fillere mi çektirecekti suyu? Hayır, bu da mümkün değildi. E o zaman nasıl olacaktı bu iş? Filler neredeydi? Kağıt havluda. Kağıt havlu neden yapılıyordu? Ağaçtan. O halde? Oğan'ın tepesinde adeta ampuller değil güneşler yanmıştı. Oğan, bataklığın tüm suyunu ağaçlara çektirebileceğini düşündü. Böylece hem tüm ağaçlar bu sudan faydalanacak hem de bataklık kurumuş olup yeniden ovaya dönüşebilecekti. Bu sayede de yeniden her yer yeşerecek, çiçeklenecek ve ağaçlanacaktı. Buldum! diye sevinçle bağırmış. Oğan. Bataklık korkudan bir an fokurdayarak Ne buldun? diye sormuş heyecanla. Oğan da hemen bulduğu fikri anlatmış bataklığa. Ama bunu ağaçlara mutlaka haber vermemiz gerekli. demiş. Bataklık da Bunu ben haber verebilirim. demiş büyük bir sevinçle. Ve çevresindeki tüm ağaçlara Oğan'ın fikrini anlatmış. Ağaçlar bunun bir işe yarayıp yaramayacağından emin olamasalar da tüm köklerini uzatarak bataklığın tüm sularını içmeye başlamışlar. Hatta birçoğunun su içmekten gövdesi şişmiş. Onlar içtikçe bataklık kurumuş, bataklık kurudukça Oğan kurtulmuş. Derken nihayet son damlasına kadar içmişler bataklığın suyunu. Bataklığın diğer tarafında kalan tüm hayvanlar uça, koşa, sürüne gelmişler yuvalarına. Ağaçlar ve çiçekler sevinçle sallanmış, meyvelerini ve tohumlarını savurmuşlar sağa sola. Bataklık tohum ve çekirdeklerle dolmuş ve şölen alanına dönmüş bir anda. Oğan'a en güzel meyveleri ve yemişleri sunmuşlar. Ayrıca istediği kadar da kalabileceğini söylemişler; ancak Oğan onlardan da izin isteyerek onu yolun sonuna dek götürmeleri için ricada bulunmuş. Üzülseler de sincaplar Oğan'ı ellerinden tutup ağaçların dallarından atlaya atlaya neşe içinde yolun sonuna dek götürüp bırakmışlar. Oğan yeni bir yolun daha sonuna ve yeni bir yolun daha başına gelmiş böylece. Ve artık onu yeni bir yol ve yepyeni maceralar bekliyormuş. Gün doğmaya başlarken Şehrazat'a da bir fırsat daha doğmuş. Kalan ömründen yeni bir güne başlayabilmek için masalı bitirmesi gerektiğini çok iyi biliyor ve Şah Şehriyar ile Dünyazat'ı merakta bırakarak bir masalı ve geceyi daha sonlandırıyormuş. Dünyazat yine heyecanla Ablacığım, peki bu masalın devamı nasıl? diye sormuş. Şehrazat da Şayet Şah'ımız bana bir gün daha verirse masalın devamını bu gece anlatırım. demiş. Şah Şehriyar gecenin nasıl geçtiğinden bile habersiz dalmış Şehrazat'ın anlattıklarına. Şehrazat öyle bir yerde bırakmış ki yine anlattığı masalı, Şah Şehriyar hem meraklı hem mecbur Seni bugün de bağışlıyorum ve vallahi sen bu masalı sonlandırmadıkça ben de senin hayatını sonlandırmayacağım. diyerek söz vermiş. Bir masal daha biterken bir ömür daha devam ediyormuş Şehrazat için ve masalın devamını düşünürken ömrüne de devam etmiş yeniden. Yine Şah Şehriyar'ın kollarında, kurduğu masalların renkli yollarında yeniden dalmışlar uykuya.


Masalı doğrudan bu sayfa üzerinden veya kanalımıza giderek YouTube üzerinden çocuğuna dinletebilirsin. Elbette söylerim güzel dostum. Şimdi biz yaz ayında olduğumuz için aslında bembeyaz, tertemiz ve mutlu olmalıydık. Ama güneş bizimle dalga geçiyor ve oyun oynuyor. Arkamıza saklanıp, yeryüzünü aydınlatmıyor ve o bizim arkamıza saklanınca da bizim canımız acıyor. Sürekli bizi sıcaklığıyla yakmaya çalışıyor. Bu da bizim canımızı acıtıyor. Zaten sadece ben değil, bütün arkadaşlarım da böyle sende görüyor ve biliyorsun. Aralarında en büyükleri ben olduğum için daha çok canım yanıyor ve daha çok zarar veriyorum yeryüzüne. Bende istemiyorum böyle olmasını ama elimde değil. Güneş bir türlü bizim söylediklerimizi dinlemiyor. Diye söyleyince, dağ o zaman anlamıştı Bulutların neden böyle davrandıklarını. Güneş'e güzel bir ders vermek lazım diye düşündü içinden ve bunu Bulut ile paylaşmak istedi. Dağ, bu harika bir fikir. Canımın acısından ne yapacağımı bile düşünemedim. Çok teşekkür ederim sana. Bakalım işe yarayacak mı? demiş gülümseyerek. Dağ' da ona gülümsemiş ve beraber güneşin uyanmasını beklemişler. Güneş 2 saat sonra uyanmış. Güneş' i beklerken Dağ' da uyuyakalmıştı fakat bir anda Güneş' in bağırma sesleriyle uyanmış. Benim güzel dostum. Çok güzel konuştun. Bundan sonra her zaman yan yana ve mutlu olacağız. Çünkü biz en iyi dostlarız. Yeryüzü ve gökyüzü her zaman en iyi dost olarak kalacak. Dağ ve Bulut ondan sonra her zaman mutlu mesut yaşamışlar.


Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde, develer tellal, pireler berber iken, diyarın birinde büyük ve güzel bir saray varmış. Sarayın Kral ve Kraliçesinin güzeller güzeli bir kızı varmış. Kızın adı ise Yıldız Prensesmiş. Yıldız Prenses, kızıl saçları, orman yeşili gözleri ve kiraz renkli dudakları ile bütün herkesin dikkatini üzerine toplarmış. O kadar güzelmiş ki, ona bakan insanlar bir yıldızın parlaklığına bakar gibi hissedermiş. Bu yüzden ailesi ona bu ismi vermiş. Yıldız Prenses, halkına yaptığı iyilikler sayesinde sadece dış güzelliği ile değil iç güzelliği ile de bilinirmiş. Yıldız Prensesin bir de beyaz renkli İnci isimli bir atı varmış. İnci, çok hırçın bir atmış ve sadece prensesi severmiş çünkü Yıldız Prenses onu ölmek üzereyken bulup kurtarmış. Günlerden bir gün, prenses en yakın arkadaşı olan atını ziyaret etmeye gitmiş. Bir de bakmış ki atın kaldığı yerin kapısı açık, ahır bomboş. Prenses korkmuş bir şekilde hemen atını aramaya başlamış. Biraz uzaklaştıktan sonra görmüş ki atı İnci, ormana doğru koşuyormuş. Atın eğitmeni olayı fark etmiş fakat ne yazık ki İnciyi yakalamaya çalışırken onu daha da çok kaçırmış. Prenses kendisinden kaçmayacağını düşünerek ona yetişmek üzere ormana koşmuş ve at durmuş. Atın bir derdi varmış fakat prenses bir türlü anlayamamış. Anlamak istediği için İnci'nin üzerine binmiş ve onu istediği yere götürmesi için serbest bırakmış. İnci, prenses üstüne biner binmez doludizgin koşmaya başlamış. Yıldız Prenses, ormanın derinliklerine gittiği için çok korkmuş. İnci en sonunda bir mağaranın girişinde durmuş. Prenses korkarak atından inmiş. Durdukları yerde yaşlı bir kadına rastlamışlar. Yaşlı kadın, prensese Mağaraya gir. Orada senin yardımına ihtiyacı olan biri var. demiş. İnci, her ne kadar prensesin mağaraya girmesini istemese de prenses yardım etmek amacıyla mağaraya girmiş. Mağarada korkunç yılanlar, fareler ve böcekler varmış. Prenses çok korkmuş ama yine de mağaranın derinliklerine gitmeye devam etmiş. En sonunda bir ayıya rastlamış. Ayıdan korkan prenses, hızlıca koşmuş ve mağaradan çıkmaya çalışmış. Ayı birden dile gelmiş. Yaşlı kadının sözlerini sakın dinleme. O bir cadı ve seni öldürerek senin gençliğine sahip olmak istiyor. Eğer ben gelmeseydim, mağaranın diğer yanında seni daha korkunç şeyler bekliyor olacaktı. demiş. Ayının korkunç görüntüsünün ardında meğer güzel bir kalp varmış. Prenses çekinerek ayıya teşekkür etmiş. Ayı, mağarasının içinde sıcak bir yeri prensese vermiş çünkü gece vakti prensesin saraya dönmesi çok tehlikeliymiş ve cadı onu dışarda öldürebilirmiş. Prensesin atı İnci, koşarak saraya geri dönmüş. Bu sırada kraliçe ve kral kızlarını çok merak etmiş ve her yere haber salmış. İnci'nin geri döndüğünü gören kraliçe, şövalyeler ile birlikte İnci'nin nereye gittiğini anlamaya çalışmış. Sonunda mağarayı bulabilmişler. Yaşlı kadın, prensesin mağarada ölmesini ve onun gençliğini ele geçirmeyi bekliyormuş. Kraliçe yaşlı kadını görünce ona prensesi görüp görmediğini sormuş. Bu sırada Ayı, içeriden koşarak annenin yanına gelmiş. Fakat anne o kadar korkmuş ki, şövalyelerden biri ayıyı vurmuş. Ardından prenses görünmüş ve ağlayarak ayının yanına koşmuş. Durun! O benim hayatımı kurtardı. Yanlış kişiyi vurdunuz. Yakalamanız gereken kişi yaşlı kadın. O beni öldürmeye çalıştı. Şövalyeler prensesi duyar duymaz yaşlı kadını yakalamış. Yakalanan yaşlı kadın, birden çok çirkin bir hale bürünmüş ve cadı yüzünü herkese göstererek oracıkta bayılmış. Ayı ise, saraya götürülmüş ve en iyi şifacılar tarafından iyileştirilmiş. O günden sonra Yıldız Prenses, ailesine haber vermeden hiçbir yere gitmemiş ve şövalyeler de dış görünüşün yanıltıcı bir şey olduğunu, önyargılı olmanın kötü sonuçlar doğurduğunu görmüşler.


Geçmiş zamanların birinde yaşlı bir adam ve karısı eski bir kulübede yaşarlarmış.Yaşlı adam kulübesinin bir odasında ayakkabı yaparak geçimini sağlarmış. Bir gün ayakkabıcı, yaptığı ayakkabıları satarak kazandığı paraya deri almış. Aldığı deri ancak bir ayakkabı yapılacak büyüklükteymiş. Deriyi masasının üzerine bırakmış. Sonra kapısını kapatıp odasına çekilmiş. Sabah olduğunda ayakkabıcı gözlerini . açmış. Yatağında oturup gerinmiş. Yapacağı ayakkabıyı aklında şekillendirmiş. Sonra yataktan kalkıp kahvaltısını etmiş. Artık işe koyulma vakti geldi diyerek dükkanının kapısını açmış. Bir de ne görsün! Akşamdan ayakkabı yapmak için masanın üzerine bıraktığı derinin yerinde çok güzel bir çift ayakkabı durmaktaymış. Ayakkabıcının şaşkınlıktan gözleri faltaşı gibi açılmış. Ayakkabılar o kadar güzelmiş ki ayakkabıcı hemen onları camın kenarına koyup müşteri beklemeye başlamış. Az sonra giyiminden kuşamından zengin olduğu belli olan bir müşteri kapıdan içeriye girmiş. - İyi günler, ben şu camın önünde duran ayakkabıları almak istiyorum. Fiyatı önemli değil. Hayatımda gördüğüm en güzel ayakkabılar bunlar, diyerek ayakkabıları iyi bir fiyattan almış. Ayakkabıcı yaptığı satıştan mutlu hemen gidip iki çift ayakkabı yapmaya yetecek kadar deri almış. Deriyi getirip masasının üzerine bırakmış. Daha sonra gidip yatmış. Sabah kalkar kalkmaz hemen dükkanına koşmuş. Kapıyı açtığında masanın üzerinde bu sefer iki çift harika ayakkabı durmaktaymış. Ayakkabıcı çok sevinmiş. Ayakkabıları alıp camın kenarına yerleştirmiş. Ayakkabıları çok geçmeden iyi bir fiyattan satmış. Hemen gidip daha çok deri almış. Tabi bu arada ayakkabıları kimin yaptığını da çok merak ediyormuş. Aldığı derileri masasının üzerine bırakıp yatağına çekilmiş. Sabah masasının üzerinde bir yığın ayakkabı durmaktaymış. Ayakkabıcı bu ayakkabıları da hemencecik satıvermiş. Artık kazandığı para ile uzunca bir süre geçimlerini sağlayabilecekmiş. Kazandığı paraların bir kısmına yine deri almış. Masasının üzerine bırakmış. Fakat ayakkabıcı bu birbirinden güzel ayakkabıları kimlerin yaptığını öğrenmek için de can atıyormuş. Gece dükkanda saklanıp ayakkabıları yapanları öğrenmeyi kafasına koymuş. İşi bitince dükkandan çıkmayıp bir dolabın içerisine saklanmış. Vakit gece yarısı olduğunda dükkanın kapısı açılmış. İçeriye minik cinler girmeye başlamış. Cinler, dans ederek derilerin yanına gidip başlamışlar kesip biçmeye. Kesilen deri parçaları yapıştırılmış, boyanmış, bağcıkları takılmış. Cinler işlerini öyle çabuk bitirmişler ki az sonra dükkanda, sayısız ayakkabı durmaktaymış. İşlerini bitiren cinler, yine geldikleri gibi dans ederek çıkıp gitmişler. Ayakkabıcı saklandığı yerden çıkmış. Hemen karısının yanına koşup gördüklerini anlatmış. Karısı da duyduklarına inanamamış, kendilerine ayakkabıları yapan cinlere teşekkür etmeyi kararlaştırmışlar. Nasıl yapsak nasıl etsek de cinlerin yaptığı iyiliğe karşılık versek diye düşünmüşler. En sonunda hazırladıkları yiyecekleri masanın üzerine bırakmışlar. Ertesi sabah dükkanda yiyeceklerden eser yokmuş. Yiyeceklerin yerinde ise daha önce kimsenin görmediği güzellikte ayakkabılar duruyormuş. Cinler o günden sonra . bir daha gelmemişler. Yaşlı ayakkabıcı ise kazandığı paralarla ömrünü yoksulluk çekmeden geçirmiş. Ayakkabıcı minik ayakkabı cinlerini her hatırladığında minnetduyuyormuş. Kimbilir? Belki onlar şu anda başka bir yerlerde, geceleri dans edip ayakkabı yapıyorlardır.


Uzun yıllar önce mantarlarıyla meşhur bir sahil kasabası varmış. Bu kasaba halkı tüm geçimini yetiştirilen mantarlardan sağlıyormuş. Halk mantarları pazara götürüp satar ve geçimini böyle sağlarmış. Hepsi hallerinden çok memnun yaşayıp giderken, içlerinden birinin aklına değişik bir fikir gelmiş. Farklı bir mantar üretip, daha fazla para kazanabileceğini düşünmüş ve böylece daha zengin olabilirim diye aklından geçirmiş. Bu düşüncesini hayata geçirebilmek için hemen ertesi sabah dağ bayır dolaşıp, değişik mantar türlerini aramaya başlamış. Farklı bir mantar bulup zengin olma hayali aklına o kadar yer etmiş ki, dur durak bilmeden günlerce, bu arayışa devam etmiş. Günler sonunda aradığı o mantarı bulmuş. Kırmızı renkli olan bu mantarlar diğerlerinden daha farklı görünüşüyle adeta göz kamaştırıyormuş. Köylü aradığını bulmanın sevinciyle toplayabildiği kadar kırmızı mantarı hızlı bir şekilde yanında getirdiği torbaya doldurmuş. Hemen evine dönerek malzemelerini yanına almış ve mantar tarlasına doğru yola koyulmuş. Tarlasına ektiği tüm normal mantarları sökmüş ve bunların yerine kırmızı mantarları ekmiş. Bir zaman sonra tarlasındaki kırmızı mantarlar iyice gelişip büyümeye başlamışlar. Mantarları hasat etme zamanı yaklaşınca köylü heyecanlanıyor, bu mantarları satıp zengin olma hayalleri kuruyormuş. Bu sırada adamın tarlasındaki kırmızı mantarlar diğer köylülerin de çok dikkatini çekmeye başlamış. Bu mantarların neden böyle farklı renkte olduğunu sorduklarında adam, bunları özel olarak dağlardan toplayıp getirdiğini övünerek anlatmaya başlıyormuş. Diğer köylüler bu kırmızı mantarların zehirli olabileceği konusunda ona uyarılarda bulunduğunda ise; ''Zehirli olsalar hiç böyle parlak ve güzel görünürler mi? Belli ki beni kıskandıkları için böyle şeyler uyduruyorlar'' diye düşünüyormuş. Eşi bile adamı bu mantarların zehirli olabileceği konusunda uyarır fakat adam ''Senin aklın bu şeylere çalışmaz! Benim işime karışma!'' diyerek eşine bağırırmış. Kadın en sonunda eşinin kendisini dinlemediğini anlayınca bu konuda uyarmaktan vazgeçmiş. Aradan uzun bir zaman geçmiş ve artık tüm mantarların hasat vakti gelmiş. Köylüler tarlalarından mantarlarını toplamaya başlamışlar. Adamda hevesle tarlasına giderek kırmızı mantarlarını toplamaya başlamış. Tarlada çalışırken hep mantarlarını sattığını hayal eder ve zengin olma hayaliyle yanıp tutuşuyormuş. Hayallerine kendisini öylesine kaptırmış ki, çok zengin olup bu köyden giderek, şehirde güzel bir ev ve araba alır rahat bir hayat sürerim diye düşünmeye başlamış. Günlerce sabahtan akşama kadar tarlasındaki mantarları tek başına toplamış, karısı mantarların zehirli olduğunu söylediği için ona olan kızgınlığından dolayı kadını tarlanın yanından bile geçirmemiş. Sonunda tüm mantarları toplayarak ertesi sabah pazara götürüp satmak için arabasına yüklemiş. O gece rüyasında mantarları satıp çok zengin olacağını, şehirde yaşadığını ve ara sıra köye ziyarete kendi arabasıyla geldiğinde çok saygıyla karşılandığını görmüş. Sabaha karşı uyanmış ve daha havanın aydınlanmasını beklemeden sabırsızlıkla pazara doğru arabası ile yola çıkmış. Herkesten önce pazar yerine varmış, kırmızı mantarları tezgaha yerleştirerek müşteri beklemeye başlamış. Bir süre sonra diğer köylüler de yavaş yavaş tezgahlarını kurmaya başlamışlar. Bu arada adam onların hepsine yüksek bakıp, mantarlarını satıp zengin olacağını ve hepsinden daha iyi bir hayat yaşayacağını söyleyip hava atıyormuş. Köylüler adamın bu tavrına çok bozulsalar da hiçbir şey söylememişler. Sessizce bekleyip olayın sonucunu görmek istemişler. Birkaç saat sonra ilk müşteriler gelmeye başlamış. Diğer köylüler mantarlarını satmaya başladıkları halde kimse kırmızı mantarları satın almak istemiyormuş. Tezgahın önünden geçen herkes kırmızı mantarları görünce, başka tezgahlara yöneliyorlarmış. İlk gün böyle geçip gitmiş ve adam eve eli boş dönmüş. ''Bugün şansım yaver gitmedi ama yarın çok fazla satış yapacağıma eminim.'' Diye düşünmüş. Ertesi gün ve ondan sonraki günlerde de hiçbir şekilde satış yapamamış. Adam en sonunda dayanamayıp Pazar yerinde diğer mantarlardan almaya giden müşterileri çevirerek, bu güzel mantarlardan almaları için onlara ısrar etmiş. Fakat tüm müşteriler ağız birliği yapmış gibi o mantarlarını zehirli olabileceğini ve bildikleri mantarları alarak kendilerini güvende hissettiklerini söylemişler. Adam akşam sinirli bir halde eve gelmiş ve eşine kendisine kırmızı mantarlardan yemek pişirmesini söylemiş. Kadın yapma bu mantarlar zehirli olabilir dese de adam onu dinlememiş. Adam, kadını dinlemeyince çaresizce mutfağa gidip kırmızı mantarlardan pişirmeye başlamış. Adam mantarları yerken bir yandan ''Oh mis gibi mantar işte, ağzının tadını bilen herkes bunu yer, yarın kırmızı mantarları yiyip zehirlenmediğimi herkese göstereceğim ve kapış kapış satın alacaklar'' deyip duruyormuş. Bir anda öksürmeye ve yerde kıvranmaya başlayan adamı o halde göre karısı zehirlendiğini anlamış ve koşarak komşulardan yardım istemeye gitmiş. Gecenin bir yarısında adamı hastaneye kaldırmışlar. Hastanede yapılan incelemeler sonucu doktorlar adamın zehirlendiğini söylemiş. Acil olarak midesi yıkanmış ve adam sabaha kadar hastanede tedavi görmüş. Karısı bütün gece başucunda beklemiş ve adam onu dinlemeyip mantarları yediği için çok pişman olmuş. Zengin olma hırsıyla tüm tarlaya zehirli mantarları ektiği aklına geldikçe çok utanıyormuş. Adam karısıyla birlikte eve dönerken yol boyunca ellerinde para olmadığı için kışı nasıl geçireceklerini düşünüp durmuş. Karısıyla birlikte bahçe kapısında içeri giren adam gözlerine inanamamış. Arabasının arka tarafı ağzına kadar mantarla doluymuş. Mantarların üstünde de bir kağıtta not yazıyormuş: ''Hepimiz kardeşiz, biz birbirimizi zor günlerde yalnız bırakmayız. Bu mantarlar bizim kazancımızdan senin payına düşenler. Senin hep yanındayız'' diye yazıyormuş. Adam bu duruma çok sevinerek o gün pazara mantar satmaya gittiğinde utanarak tüm arkadaşlarından özür dileyip çok teşekkür etmiş. O günden sonra adam para hırsına hiç kapılmadan, ihtiyacı olan herkese yardım eden iyi bir adam olmuş.


Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman üstüne, ben annemin beşğini tıngır mıngır sallar iken, ak sakallı horoz gıt gıt gıdaklar iken Betül adında bir kız, güzel mi güzel öğretmeninin, iyi kalpli arkadaşlarının olduğu bir okula her gün severek gidermiş. Betül'ün öğretmeni sınıfta Evet arkadaşlar yarın meslekler günümüz var ve sırada Betül'ün babası var, okulumuza gelip kendi mesleğini tanıtacak biz de yeni bilgiler öğreneceğiz demiş. Herkes çok sevinmiş, çünkü çocuklar bu şekilde farklı meslekleri tanıyor ve tanıdıkları bu meslekler sayesinde, gelecekleri için karar veriyorlarmış. Betül'ün babası tesisatçı demiş öğretmen. İyi ama tesisatçı ne demek? Tesisat kelimesini daha önce duymayan tüm çocuklar meraklanmışlar. Betül ve arkadaşları hemen kendi aralarında bu mesleği şimdiden konuşmaya başlamış. Betül heyecanla eve gidip babasına sarılmış. Babacığım yarın okula geliyorsun, değil mi? İşini ne şekilde anlatacaksın çok merak ediyorum demiş. Babası gülümsemiş ve Tabii ki kızım! Gelip mesleğimi açıklayacağım ve bir günümün nasıl geçtiğini anlatacağım. demiş. Akşamın geri kalanında yemek yemişler ve ailecek oyunlar oynamışlar. Betül, sabah olunca büyük bir heyecanla hazırlanmış, giysilerini giymiş, anne ve babasıyla kahvaltısını yapıp tüm tabağını bitirdikten sonra, Okula zamanı! diye hemen ayakkabılarını giymeye koşmuş. Babasıyla el ele evden çıkmışlar. Okula gidince Betül'ün arkadaşları ve öğretmeni onları tebessümle karşılamış. Öğretmen, Betül'ün babasının elini sıkıp, Okulumuza gelip çocuklarımıza rehberlik edeceğiniz için çok mutluyuz! demiş. Bir şeyler öğrenmek çok güzel, bu öğrendiklerimizi meslek olarak yapmak ise daha da güzel. diye cevaplamış Betül'ün babası. Sonra ders zili çalmış ve hepsi sınıfa girmiş. Betül'ün Babası, kendini çocuklara tanıtıp tahtanın önüne geçmiş. Açıklamalarına başlamadan önce, çantasından birkaç büyük ve küçük metal parçası çıkarmış. Arkadaşları şaşkın şaşkın bakmış. Evet arkadaşlar merhaba ben tesisatçıyım bu parçaların ne olduğunu bilenler var mı acaba? demiş. Bir tanesi musluğa benziyormuş, diğerleri de küçücük parçalarmış. Çocuklardan birisi bir anda ayağa kalkıp, Şu küçük olan parçanın adı 'cıvata' hatta burada masamızın altında da var! demiş. Cıvata kelimesini ilk kez duyan çocuklar, şaşırmışlar. Sınıftan uğultular yükselmeye başlamış. Herkes birbirine ilk kez duydukları bu kelimeyi söylüyormuş. Bu kısa tahmin oyunundan sonra, Betül'ün babası, mesleğini açıklamak üzere tekrar konuşmaya başlamış. Evet güzel çocuklar, ben tesisatçıyım. Tesisat kelimesini, evlerdeki ve diğer binalardaki su sistemleri için kullanıyoruz. Örneğin musluk, kalorifer boruları, banyodaki su boruları ve bunun gibi benzer diğer teknik parçalar benim ve meslektaşlarımın sorumluluğundadır. Su borularını takarız, eğer musluklar bozulduysa onları tamir ederiz, mutfakta bazen yiyeceklerin döküldüğü lavabolardan kötü kokular gelmemesini sağlayan boruları biz düzenleriz. diye uzun uzun açıklamış. Sonra çocukların merak ettiklerini sorabilmeleri için onlara Sorunuz var mı çocuklar? demiş. Çocuklardan biri, su borularının niye bozulduğunu ve niye tamir edilmeleri gerektiğini sormuş. Betül'ün babası bu soruyu çok beğenmiş. Çünkü su, akışkan bir sıvı olduğu için ufacık bir delikten bile sızabilen, oldukça değişik bir sıvıymış. Çocuklar, su, yaşam kaynağımızdır ve hayatımızda büyük bir önem taşır. diye lafa başlamış ve devam etmiş: İçmek için kullandığımız, temizlik için kullandığımız su, göllerden, nehirlerden, barajlardan veya su kaynaklarından gelir. İnsanların ihtiyacı kadar çok suyu taşıyabilmemiz için de çok ama çok fazla uzun borulara ihtiyacımız vardır. Bu borular, suyu tüm şehre ve tüm binalara dağıtır. Sonra bu binalardaki musluklar yardımıyla suyu binaların içine getiririz. Su, bulunduğu kabın şeklini alabilen akışkan ve sıvı diye adlandırdığımız bir maddedir. Akışkan olduğu için, bazen en ufacık delikten bile sızabilir ve zaman geçtikçe hasarı çoğaltabilir. Bu tarz durumlar, su kaynaklarımızı israf etmemize neden olabilir ve bizler tesisatçılar olarak bu problemleri gidererek, kaynaklarımızın daha uzun süre dayanabilmesi için bozuk parçaları tamir ederiz. diye tane tane anlatmış. Suyun önemini ve aslında kısıtlı olduğunu, bir gün aslında tükenebileceğini öğrenen çocuklar, çok şaşırmışlar. Tüm çocuklar, Betül'ün babasıyla tanışana kadar, suyun sonsuz olduğunu düşünüyorlarmış. O günden sonra tüm çocuklar, musluktan su akıtırken daha dikkatli olmaya başlamışlar. Ellerini sabunlarken ve iyice ovalarken çok süre geçtiği için musluğu önce kapatıp, durulamak için tekrar açmayı öğrenmişler. Diş fırçalarken suyu boş yere akıtmamayı öğrenmişler.


Bir varmış bir yokmuş, pireler berber, develer tellal iken, ben annemin beşiğini tıngır mıngır sallar iken, güneş batıdan doğar, akşam vakti horoz öterken, Moni arkadaşı Dosti ile gezmeye çıkmış. Ormanda yürürlerken birden yolu kapatan kocaman bir ağaç karşılarına çıkmış. Bu soruları birbirlerine sormuş durmuşlar ama cevap bulamayınca kendileri akıl yürütmeye devam etmişler. ''Acaba yıldızlarda yaşanır mıydı'' demiş Moni. Yıldız kaymış o arada ve iki tatlı arkadaş, tüm bu eğlenceli soruların cevabını bulmayı dilemişler. Tam o sırada dilek cücesi gelmiş. "Eveet, gözlerinizi kapatıp el ele tutuşun gidiyoruz,'' demiş Moni ve Dosti'ye. Kızlar bir bakmışlar ki bir yıldızın üzerindeler. Dilek Cüceci, Gördüğünüz gibi yerleşim yeri ve oksijen gibi yaşamsal ihtiyaçlar dünya haricinde hiçbir galakside yok.'' demiş. Ama uzay gerçekten çok büyük bir yermiş. Dilek Cücesi ve kızlar hızla yıldızların arasında yolculuk yaparlarken bir sürü rengarenk parıltılar arasında mutluluktan havaya uçuyorlarmış. Yıldızlar gerçekten de bazen sadece gazlardan oluşan kocaman parıltılar, bazen de dünya veya ay gibi katı maddelerden oluşan gezegenler gibi görünüyorlarmış.


Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde, köylerden birinde Yogo, Yomi ve Tom adında üç arkadaş yaşarmış. Yogo her sabah kahvaltısını yapar, sonra arkadaşlarıyla birlikte kendilerine yaptıkları ahşap kulübenin oraya ormana koşarak giderlermiş. Yomi matematik çok severmiş. Soruları bir sopa yardımıyla yere yazarmış. Toplamayı kendi kendilerine öğrenmişler. Yomi yere rakamlar yazıp Yogo'ya sormuş. ''3+1 kaç yapar Yogo?'' Yogo hemen cevap vermiş. ''Çok basit sordun dört eder'' diye bağırmış. ''O zaman söyle'' demiş Yomi; ''50+10 kaç eder?'' Diye sormuş sevinçle ve sopayla toprak yere yazmış toplamış. Yogo gelmiş ikisini toplamış. ''Altmıııışşş..'' diye bağırmış. Matematik çok güzel ve eğlenceliymiş onlar için. Bir süre sonra arkadaşları Tom gelmiş. O matematiği hiç sevmezmiş, çünkü düşünürken yoruluyormuş, öyle diyormuş arkadaşlarına. ''Canım arkadaşlarım sizi çok özledim'' demiş gelir gelmez sarılmışlar. ''Hoş geldin Tom biz de matematikle ilgileniyorduk, gel bakalım şu iki sayıyı toplayabilir misin?'' demiş Yomi. Tom hemen başlamış söylenmeye. ''Ben toplamak istemiyorum, sayıları hemen unutuyorum'' demiş. ''O zaman en başından başlayıp her gün çalışalım. Matematik çok eğlenceli, sen de çok seveceksin biliyorum bak şimdi'' diyip ağaçtan iki elma toplamış. ''Bu elimde bir tane var, bu elimde bir tane daha var toplam kaç etti? ''İkii..'' demiş Tom sevinçle. Sonra birkaç elma da kendisi toplayıp yan yana eklemiş. İkiyle biri toplamış, hatta en son ilerleyip sekizle biri toplamış, dokuzla biri toplamış. Tüm gün elmalarla ve sayılarla zaman geçirmiş. Bir konuya başından başlamak ne güzelmiş, diye düşünmüş. ''Zor şeyleri ilk başında anlamamıştım ama sizin sayenizde her şeyi sıra sıra öğreneceğim. Bugün birlerle toplama işlemi yaptım, yarın da ikilere geçelim, ama onları küçük çiçeklerle yapalım, eve giderken annelerimize de götürürüz hem'' demiş. Çok güzel bir fikir olduğunu düşünmüş Yomi ve Yogi. Eve elmaları yiyerek gitmişler. Artık Yogo, Yomi ve Tom matematiği birlikte severek çalışıyorlarmış. Hayatın içindeki her anda toplama işlemi yaparak eğleniyorlarmış.