Taha adında çok meraklı, öğrenmeyi seven bir çocuk varmış. Hafta sonları babası ile birlikte ormana gitmeyi çok seviyormuş. Büyüyünce izci olmak ve ormanda daha çok vakit geçirmek istiyormuş. Babası da Taha ile birlikte ormana gidiyor ve her hafta sonu oğluna yeni bir şeyler öğretiyormuş. Taha da ormana gideceği günleri iple çekiyor, sabahları erkenden uyanıp hazırlanıyormuş. Bir sabah yine babası ile birlikte ormana keşif yapmaya gitmek için erken saatlerde uyanıp hazırlanmış. Ailece kahvaltı yaptıktan sonra annesi, babası ve Taha için yiyecekler hazırlamış. Taha, yiyecekleri çantasına koyup annesini öpmüş. Babasının elinden tutarak ormana doğru yürüyüşe koyulmuş. Evleri, ormanın girişine çok yakınmış. Taha bu yolu yürümeyi çok seviyormuş. Her mevsimde değişen ağaçları, çiçekleri izlemeyi ve değişik hayvan türlerini tanımayı dört gözle bekliyormuş. Yolda yürürken babasına Babacığım, bu hafta ormanda neler yapacağız, yeni neler öğreneceğim? diye sormuş. Babası Çam ağaçlarının kozalaklarını inceleyeceğiz. Sonra da sana kamp ateşi yakmayı öğreteceğim. Ama bunu, ormandaki canlılara zarar vermeden yapmamız için dikkatli olmamız gerekecek. Büyüyene kadar bu ateşi tek başına yakmaman gerektiğini de bilmelisin. Demiş. Taha Tamam babacığım. Yanımda büyük birisi olmadan kamp ateşi yakmaya çalışmayacağım. Ama bunu öğrenmek için çok heyecanlıyım. Ayrıca kozalakları da çok merak ediyorum. Demiş. Taha ve babası ilk önce kozalak keşfine çıkmışlar. Çam ağaçlarının olduğu bölgeye doğru, çakıllı ve toprak yoldan ilerlemişler. Diğer bitkilerin üzerine basmadan yürümek için özen gösteriyorlarmış. Bir süre yürüdükten sonra çam ağaçlarının yanına gelmişler. Taha eğilip yere bakmış. Babacığım bak, yerde bir sürü kozalak var. Demiş. Babası gülümseyerek cevap vermiş. Evet oğlum, bu mevsimde çam kozalakları olgunlaşır. Biz inceleme yapacağımız için yerdeki kozalakları almamız yeterli. Yenisini koparıp ağaçların doğal dengesini bozmuyoruz. Anlaştık mı? diye sormuş. Taha, ellerini çırparak Evet! demiş ve ardından yerden irili ufaklı birkaç kozalak toplamış. Topladığı kozalakları çantasından çıkardığı bez poşete bıraktıktan sonra babasına dönüp sormuş. Babacığım, şimdi ne yapacağız? Babası hemen cevap vermiş. İlerideki dere kenarına gidip önce kozalakları inceleyeceğiz. Sonra annenin hazırladığı yemekleri yiyip ateş yakmayı öğreneceğiz. Taha bunu duyunca çok heyecanlanmış. Bir an önce dere kenarına gitmek için sabırsızlanıyormuş. Taha babasıyla birlikte dere kenarına gitmiş. Annesinin verdiği örtüyü yere sererek kozalakları da üzerine koymuş. Babası ona kozalakların içini nasıl açacağını ve tohumuna nasıl ulaşacağını göstermiş. Taha tek tek ve özenle kozalak yapraklarını açmış. En dibinden çıkan tohumu görünce çok heyecanlanmış. Babacığım, bu tohumu ektiğimizde bizim de bir çam ağacımız olabilir mi? diye sormuş. Babası Evet oğlum. Fakat bizim bahçemiz çam ağaçları için elverişli değil. İstersen onu buraya, ait olduğu yere dikerek daha mutlu bir ağaç olarak büyümesini sağlayabiliriz. Diye cevap vermiş. Taha tohumu hemen ekmek istiyormuş. Babası da önce yemek yemeleri gerektiğini söylemiş. Tahai ağacı bir an önce dikmek için çabucak yemeğini bitirmiş. Sonrasında babası ile birlikte çam ağaçlarının yanına yürümüşler. Tahai ağaca can suyunu verebilmek için dereden, yanında getirdiği kovaya su almış. Geçen hafta babası ona nasıl ağaç dikmesi gerektiğini öğrettiği için çok mutluymuş. Önce toprağı kazmış. Sonra içerisine tohumu yerleştirip toprağı kapatmış. En son da can suyunu vererek ağacının büyümesine yardımcı olmuş. Şimdi ise sıra ateş yakmaktaymış., Babacığım, kamp ateşimizi nerede yakacağız? diye sormuş. Babası hemen cevap vermiş. İleride, devlet tarafından kamp yapılmaya ve ateş yakılmaya izin verilen bir arazi var. Orada ateşimizi güvenli bir şekilde yakabiliriz. Taha, hemen babasının ardına düşmüş ve kamp alanına doğru yola koyulmuş. Alana geldiklerinde bir sürü kamp çadırı ve izci görmüş. İzcilere uzun süre hayranlıkla bakmış. Sonrasında babasına odun toplamak için yardım etmiş. Babası, ateş yakmanın ne kadar dikkat isteyen bir iş olduğunu söyleyerek işe başlamış. Sonrasında alandaki güvenli bir alanda ateşi yakmış. Babası, ateşin üzerinde mantar yapabileceklerini de söylemiş. Annesinin pişirmeye hazır hale getirdiği mantarları çubuklara takarak ateşte bir güzel pişirerek afiyetle yemişler. Taha, kamp ateşini yakmayı öğrenmiş ve artık eve dönme vakti gelmiş. Babacığım, giderken bu ateşi söndürmemiz gerekiyor değil mi? Yoksa ateş kontrolden çıkabilir ve ormana zarar verebilir. Babası oğlunun saçlarını okşamış. Evet Tahacığım. Şimdi birlikte ateşi söndürmeyi de öğreneceğiz. Babası ve Taha kamp ateşinin söndüğünden iyice emin olduktan sonra el ele tutuşup evin yolunu tutmuşlar. Taha, bu hafta ormanda bir sürü yeni bilgi öğrendiği için çok mutluymuş. Bir an önce okula gidip öğrendiği yeni bilgileri ve orman keşfini sınıf arkadaşlarına anlatmak için sabırsızlanıyormuş.


Ormanın derinliklerinde ahşap bir kulübe içinde, tahmin oyunu oynamayı seven bir ayı ailesi varmış. Oyunu oynamaya başlamışlar, bay ayı sormaya başlamış. ''Uzun bir kulağı var, vücudu beyaz ve havuç yemeyi çok sever, tahmin et bakalım nedir bu'' diye sormuş Bay Ayı. Hmm. Bu ne tür bir hayvan? diye bağırmış küçük gri ayı. Tam o sırada evin dışındaki ormandan bir ağlama sesi gelmiş. Ağlama sesi gittikçe yükseliyor ve yaklaşıyormuş. Bay Ayı merakla pencereden dışarı bakmış. Bağıran küçük bir tavşanmış. Küçük tavşan ve anne tavşan mantar toplamak için ormana gitmişler. Yaramaz küçük tavşan kelebeklerin peşinden koşuyor ve annesini takip etmiyormuş. Annesinden ayrılmış ve yolunu kaybetmiş. Minik tavşan kulübenin önüne doğru yürürken ağlayıp "Anne" diye mırıldanmaya devam etmiş. Küçük gri ayı, ne olduğunu görmek için babasının bulunduğu pencereye doğru gitmiş. "Hmm, uzun kulaklar, beyaz gövde. Bu bir tavşan! demiş küçük boz ayı kapının dışındaki küçük tavşana bakarken. "Evet doğru. Tahmin oyununun bu turunu kazandın, demiş Bay ayı. "Kayboldu galiba bu küçük yavru.'' Demiş Anne Ayı. Küçük tavşan, nereye gideceğini ve ne yapacağını bilemediği için kapının dışında durup ağlamaya devam etmiş. Anne ve baba, onu eve gönderir misiniz? Korkmuş görünüyor! demiş küçük gri ayı. "Elbette, baban onu eve götürecek!" diye yanıtlamış Anne Ayı. Bay Ayı bir süre tereddüt etmiş ve evin etrafına bakmış. Duvara doğru yürümüş ve duvarda süs olarak asılı olan koyun maskesini çıkarmış. Maskeyi kafasına geçirmiş ve kapıdan çıkarmış. Küçük tavşanı korkutmamak için yavaşça ve sakince yaklaşmış. "Kaybolmuş gibiydin, Küçük Tavşan. Ben Koyun Amca ve seni evine geri götürebilirim! demiş. Küçük tavşan başını sallamış ve Bay Ayı'yı takip etmiş. Bay Ayı, küçük tavşanla birlikte yürümeye başlamış. Sonunda büyük bir yola gelmişler. "Şimdi bu yolu takip et. Yürümeye devam et, seni ormanın dışına çıkaracak. Demiş Bay Ayı. Küçük tavşan söyleneni yapmış ve yol boyunca yürümeye devam etmiş. Sonunda ormandan çıkmış. Annesi telaşla onu arıyormuş. Ormandan çıktığında inek teyze onu görmüş ve anne tavşana el sallamış. "Küçük tavşanın burada!" diye haykırmış. Minik tavşan annesini görünce o kadar mutlu olmuş ki koşarak ona sarılmış. Anne koyun şaşkın şaşkın anne tavşana bakarken ilk bakışta anlayamamış ve kafası karışmış. Daha sonrasında aklına ormanda oyun oynamayı çok seven bir ayı ailesini duyduğunu hatırlamış. Ayının koyun maskesi takarak böyle bir oyun oynadığını anlayınca hep beraber gülüp eğlenmişler.


Büyük bir tarlada, küçük bir fare yaşarmış. Bu fare tarla faresiymiş. Tarla faresi, tarladan aldığı buğdayları yiyerek yaşamını sürdürürmüş. Çok küçükken kaybolmuş ve ailesini arasa da bulamamış. Yıllardır da aile özlemi çekiyormuş. Bir gün uzun bir yolculuğa çıkmaya ve ailesini tekrar aramaya karar vermiş. Bu sefer bulacağından eminmiş. Yanına bir yıl yetecek kadar buğday almış ve yola koyulmuş küçük tarla faresi. Dünyanın ne kadar büyük ve karmaşık olduğunu düşünmüş. Küçük bir fare olarak, yaşamını sürdürmek gerçekten çok zormuş onun için. Az gitmiş, uz gitmiş. Küçük fare ne kadar giderse gitsin, nerede ararsa arasın ailesini bulamıyormuş. Tarla faresi ailesini ararken çok yorulmuş. Bir göl kenarına gitmiş. Otların arasında dinleneyim demiş. Yemeğini yemiş ve uyuklamaya başlamış. Bir süre sonra bir sesle irkilerek uyanmış. Bu bir köpek sesiymiş. Gittikçe de yaklaşıyormuş üstelik. Tarla faresi ne yapacağını bilemez bir halde, kendini göle atıvermiş. Köpek gölün kenarına gelmiş ve tarla faresine doğru havlamaya devam etmiş. Tarla faresinin sorunu köpekken, şimdi ikinci sorunu da yüzme bilmiyor olmasıymış. Tarla faresi kendi kendine çırpınırken, bir anda kendini bir şeyin üstünde bulmuş. Ne olduğunu anlamadan da bulutların üzerinde olduğunu fark etmiş. Çığlık atmaya başlamış korkudan. Üstünde olduğu şeye bakıp, bunun bir leylek olduğunu görmüş. Çığlığı daha da kuvvetlenmiş. Hey hey , sakin ol dostum. Kulağımı patlattın. Sadece sana yardım ediyorum. demiş bir ses. Bu ses leyleğe aitmiş. Leylek tarla faresinin göldeki durumunu görmüş ve ona çok üzülmüş. Bu yüzden fareyi, hem köpekten hem de boğulmaktan kurtarmış. Tarla faresi ile leylek o gün uzun uzun sohbet etmişler. Dost olmuşlar. Tarla faresi, ailesini aramak için yollarda olduğunu söylemiş. Leylek de fareye yardım etmek ve onun ailesini bulmasına yardım etmek istemiş. Leylek ile fare uzun mu uzun bir yolculuğa çıkmışlar. Arada dinlenmek için bir gün mola veriyor, sonra yollarına devam ediyorlarmış. Yine bir gün leylek ve tarla faresi havada süzülürken, leylek dengesini sağlayamayıp aşağı düşmeye başlamış. Aşağıdaki çocuklar leyleğe sapanla büyük bir taş atmışlar ve leylek bu yüzden yaralanmış. Tarla faresi düştüğü için değil de, dostu leylek için çok korkmuş. En sonunda yere düşmüşler. Tarla faresi leyleğin sırtından inmiş ve dostu için ağlamaya başlamış. O sırada bir ses duymuş. Bir fare ailesi onlara yardıma gelmiş. Leyleği evlerine taşımışlar ve ona iyileşmesi için bakmışlar. Tarla faresini de misafir etmişler. Tarla faresi onlara kaybolma hikayesini anlatmış ve sonra ailesini aramak için yollara düştüğünü söylemiş. Meğerse, bu fare ailesinin de küçükken çocukları kaybolmuş. Tarla faresinin kendi çocukları olabileceğini düşünmüşler.Küçükken kaybolan çocuklarının kuyruğunda bir doğum lekesi varmış. Bu yüzden tarla faresinin kuyruğunu kontrol etmişler ve kuyruğunda doğum lekesi görmüşler. Tarla faresinin, kendi çocukları olduğunu anlamışlar. Baba fare ve anne fare gözleri yaşlı bir şekilde birbirlerine bakarak, olan biteni tarla faresine anlatmışlar ve kendi çocukları olduğunu söylemişler. Yıllardır, her yerde onu aradıklarını ve çok merak ettiklerini söylemişler. Tarla faresi de onların ailesi olduğunu öğrenince, koşarak sarılmış. Tarla faresi, sonunda ailesine kavuşmuş. Yaralı dostu leylek ise iyileşmiş. Leylek de tarla faresinin, sonunda ailesine kavuşmasına çok sevinmiş. Tarla faresi ile leyleğin arkadaşlıkları ölene dek devam etmiş.


Bir varmış bir yokmuş... Bulutların üzerinde kimsenin bilmediği bir ülke varmış. Burada herkes sevinç içinde yaşarmış. Günlerden bir gün bu sevinç sona ermiş. Çünkü ülkedeki notalar hep hüzünlü melodiler çalmaya başlamışlar. Bütün insanlar ve hayvanlar mutsuzluktan, yalnızlıktan, çaresizlikten ve umutsuzluktan konuşmaya başlamışlar. Çok mutsuzum. Bir daha hiçbir şey eskisi gibi olmayacak. O kadar çaresizim ki, benim derdime kimse çare bulamaz. Kendimi çok yalnız hissediyorum. Hiç arkadaşım yok. Kimse beni sevmiyor. Yalnızca ateş böceği Bubi, kendini kötü hissetmiyormuş. Notaların hüzünlü melodileri bir tek onu etkilemiyormuş. Çünkü onun içinde her zaman yaşama sevinci varmış. Bu durum aslında notaların oynadığı bir oyun olarak başlamış. Her zaman neşeli melodiler çalmaktan sıkıldıkları için böyle bir oyun başlatmışlar ama işler umdukları gibi gitmemiş. Bir sabah uyandıklarında onlar da içlerindeki sevinci de kaybettiklerini anlamışlar. O günden sonra da asla neşeli melodiler çalamamışlar. Buna hemen çare bulmalıyım. En iyisi aslana gideyim. O kral bir çare bulur. Bubi, aslanın yanına gitti ama aslan hüngür hüngür ağlıyordu. Yüzü kıpkırmızı, yeleleri sırılsıklam olmuştu. Hüzünlü melodi hiç susmuyordu. Aslan artık eskisi kadar güçlü olmadığını düşünüp ağlıyordu. Aslan sen çok güçlüsün, sen kralsın! Hayır Bubi değilim ve asla olmayacağım. Artık bu ormanın sahibi benim! Seni de burada istemiyorum. Hüzün, Bubi'nin bir şeyleri düzeltmek istediğini anlamıştı. Onu bir kafese hapsetti. Hüzün herkesin hüzünlü olmasını istiyordu. Bubi, yanında sevinci gördü. Hüzün onu saklamıştı. Bu yüzden herkes hüzünlüydü. Bubi kafesten kurtulmayı başardı. Sevinci de kurtardı. Hüzün çok sinirlendi. Sevinç dışarı çıkınca notaların melodileri birden değişti. Artık herkes eskisi gibi sevinçliydi. Ülke eski haline geri dönmüştü. İçlerindeki sevinç geri gelmişti. Hüzün de hata yaptığını anladı. Bütün duygular özeldi. Hepsinin onlar için ayrı bir yeri vardı. Bir daha asla kötülük yapmayacaktı.


Küçük ve tatlı bir kulübede; anne tavşan, baba tavşan, abla tavşan ve evin en küçüğü olan Minik tavşan yaşarmış. Minik tavşan yaramaz mı yaramazmış. Hiç yerinde durmaz, her zaman ortalığı karıştırırmış. En son yaptığı yaramazlıksa, topla kulübenin camını kırmakmış. Bu yaptığından dolayı anne tavşan onu cezalandırmış. Bir gün boyunca anne tavşana ev işlerinde yardımcı olacakmış. Ama Minik tavşan ev işi yapmayı hiç mi hiç istemiyormuş. Ne yapsam da bu durumdan kurtulsam diye düşünmüş. Saklanmaya karar vermiş. Yaşadıkları kulübenin yanında bir odunluk varmış. Yaz mevsiminde oldukları için ailesinden kimse odunluğa girmezmiş. Minik tavşan gizlice mutfaktan biraz yiyecek, içecek, el feneri ve canı sıkılınca bakmak için birkaç dergi almış. Odunluğa girerek oraya saklanmış. Keyfi de gayet yerindeymiş. -Minik tavşan ortalıkta yok. Bir yere saklanmıştır çıkar ortaya diye düşündüm ama akşam oluyor hala ortada yok kızım. -Merhaba sevgili arkadaşım, kızımız Minik tavşan kayıp. Yumi'nin haberi var mı diye sormaya geldik. demiş. Babası Yumi'yi çağırmış ve Minik tavşanı görüp görmediğini sormuş. Yumi en son dün oyun oynadıklarını söylemiş. Yumi ve ailesi de minik tavşan için telaşlanmış. Tavşan ailesinin Minik tavşanı aramasına yardım etmişler. Fakat ne yazık ki bir türlü bulamamışlar. Her iki aile de pes edip evlerine dönmüşler. Baba Tavşan polise haber vereceği sırada, odunluktan bir mırıldanma sesi gelmiş. Anne tavşan ve baba tavşan birbirine bakmışlar. Hemen odunluğun kapısını açmışlar. İçerde gördüklerine gülseler mi ağlasalar mı bilememişler. Minik tavşan odunlukta dergi okurken uyuyakalmış meğerse. Onu uyandırmadan odasına taşımışlar. Yumi'nin ailesine de haber vermişler. Aradan birkaç gün geçmiş ve Yumi'nin ailesi, tavşan ailesinin evine oturmaya gelmiş. Olanları hatırlayarak hep beraber gülmüşler.


Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde kalbur saman içinde Rollie adında bir tavşan varmış. Tavşan Rollie için ne kötü bir günmüş. İş yerinde bir hata yapmış ve iş yerinde patronu tarafından azarlanmış. Yorgun hissederek, uzun bir günün ardından ayaklarını otobüs durağına doğru sürüklemiş. Otobüs durağına giden yolculuk sonsuz gibiymiş. Gerçekten korkunç bir günmüş. Hava bile yardımcı olmuyormuş. Soğuk rüzgar aniden esmeye başlamış. Gökyüzü kararmış ve yağmur damlaları damlamaya başlamış. Rollie, yağmurluğunu ve şemsiyesini getirmediği için içini çekmiş. Çiseleme daha da şiddetlenmiş. Görünüşe göre bir sağanak kaçınılmazmış. Rollie adımlarını hızlandırmış. Yağmur yağmaya başlamadan önce otobüs durağına vardığı için şanslıymış. Boş orman otobüsü durağının önündeki çamurlu yolda su birikintileri oluşmaya başlamış. Rollie, otobüs durağının korumasının altında durmuş. Şiddetli yağmurdan ıslanan ceketini silmeye çalışmış. "Brrr... buz gibi." Diye iç çekmiş. Soğuk rüzgar estiğinde Rollie titriyormuş. Otobüsün bir an önce gelmesini hasretle bekliyormuş. Aniden, bir tilki şiddetli yağmurdan kaçınmak için otobüs durağına koşmuş. Vücudundan yağmur suları damlıyormuş. İyice ıslanmış. Vücudundaki suları silkelemeye çalışırken yanlışlıkla Rollie'nin üzerine sıçramış. ''Ah, çok üzgünüm. Sana yağmur yağdırmak istemedim. diye Tilki özür dilercesine Rollie'ye seslenmiş. Rollie biraz sinirliymiş. Başlangıçta kötü bir gün geçirmiş ve şimdi üzerine su sıçrayan biri yüzünden daha da ıslanmış. "Endişelenme," diye yanıtlamış Rollie, samimi görünmeye çalışarak. Tilki biraz hapşırmaya başlamış ve Rollie muhtemelen nezle olduğu için kendini kötü hissetmiş. Aslında, o ıssız, sessiz otobüs durağında bir arkadaşının olmasının güzel olduğunu düşünmeye başlamış. Tam o sırada Rollie'nin midesinden yüksek bir hırıltı sesi gelmiş. Bütün gün işiyle meşgul olduğu için pek bir şey yememiş. Boş otobüs durağında karın guruldaması net bir şekilde duyulabildiği için Rollie utanmış. ''Sakıncası yoksa, eve dönerken aldığım sıcak çikolatalı turtam var'' demiş Tilki. Sıcak çikolatalı turtanın kokusu tüm otobüs durağını doldurmuş. İlk başta, Rollie reddetmek istemiş. Ancak koku çok cezbediciymiş. "Teşekkür ederim." Demiş ve Rollie, çikolatalı turtayı Fox'tan almak için uzanmış. Lezzetli turtayı bir çırpıda yemiş. Soğuk havadan hemen midesini ısıtmış ve keyfi yerine gelmiş. Rollie ve Tilki sohbet etmeye ve birbirlerini tanımaya başlamışlar. Uzun bir bekleyişin ardından nihayet otobüs gelmiş. Birlikte otobüse binmişler ve Tilki'nin otobüsten inme vakti geldiğinde kahve içmek için tekrar buluşmak üzere sözleşmişler. Rollie eve dönmek için otobüse binerken, otobüsün camından damlayan yağmura bakarak uzun gününü düşünmüş. "Bugün o kadar da kötü bir gün değil." Rollie, işte geçirdiği kötü güne ve kötü havaya rağmen, acıktığında ona sıcak çikolatalı turta veren yeni bir arkadaş edindiği için birdenbire bir mutluluk hissetmiş. Rollie bugün harika bir ders almış. Kötü şeyler olur ama iyi şeyler de olur. Odaklanmayı seçtiğiniz şey, nihayetinde o günkü ruh halinizi etkileyecekmiş. Mutlu hissetmeye odaklanmak her zaman daha iyi olur diye düşünmüş.


Uzun yıllar önce, ormanın birinde tembel bir tırtıl yaşarmış. Bu tırtıl, tüm yaz ve sonbahar kendisine büyük yaprak bulup bu yaprağın üzerinde akşama kadar uyur, karnı acıktığında yemek aramakla uğraşmaz, üzerinde yattığı yaprağın kenarlarından yer karnını doyururmuş. Diğer tüm tırtıl arkadaşları ise kış aylarında yiyecek yemek bulmakta çok zorlanacaklarını bildikleri için tüm gün boyunca yemek arar, buldukları yemekleri de evlerine depolarlarmış. Bizim tembel tırtıl ise nasıl olsa bir ara yiyecek bir şeyler toplarım diyerek tembelliğinden hiçbir şey yapmaz, hep bugünün işini yarına bırakarak yaşarmış. Tüm tırtıllar onu eğer yiyecek depolamaz ise kış aylarında aç kalacağı için uyarır, tembel tırtıl ise sinirlenerek ''Bana akıl vermeyin. Bir ara çıkar toplarım ne olacak? Ben sizin gibi enayi miyim?'' diyerek arkadaşlarına kızıp, onları aşağılarmış. Tırtıllar tembel tırtılın iyiliğini düşünüp uyarsa da onun hep kendilerini terslemesi morallerini bozmuş ve hepsi tembel tırtıla küsmüş, onunla konuşmamaya başlamış. Sonbaharın bitmesine yakın bir zaman kala tembel tırtıl kış için kendisine yemek toplayıp depolamak istese de sonbahar çoktan bitmiş ve kış başlamış. Tembel tırtıl, bir gün toplarım diye ertelediği yemek depolama işini bir türlü yapmadığı için kışın geldiğini anlayınca ne yapacağını kara kara düşünmeye başlamış. Kış iyice bastırıp her yer kar beyaza bürününce ortada ne yaprak kalmış ne de yeşillik. Tembel tırtıl, hiç yemek depolamadığı için dışarıya çıkıp ne kadar uğraşsa da çok ufak bir yemek anca bulabiliyor, bazen onu bile bulamadan evine dönüyormuş. Günler böyle geçip giderken tırtıl artık yiyecek hiçbir şey bulamamış ve aç kalmaya başlamış. Açlıktan karnı ağrımaya başlayınca yaptığı hatayı anlayıp dert yanıyormuş. Tüm tırtıllar ise sıcacık yuvalarında tüm sonbahar ve yaz boyunca depolamış oldukları yiyeceklerle bir güzel karınlarını doyuruyor, soğuk diye evden dışarı bile çıkmıyorlarmış. Çok acıkan ve bu duruma daha fazla dayanamayan tırıl, aşağılayıp kötü davrandığı tırtıl arkadaşlarından mecbur kaldığı için yardım istemek zorunda kalmış. Fakat hangi kapıyı çalarsa çalsın kapıyı her açan biz sana söylemiştik, zamanında yatacağına yemek depolasaydın diyerek kapıyı yüzüne kapatıyormuş. Arkadaşlarına hav veren ve yaptıklarından bin pişman olan tırtıl ''Ben bunu hak ettim'' diyerek çaresizce evine dönmüş. Tembel tırtıl evde üzgün bir şekilde otururken, her ne kadar onlara kötü davransa da ve ilk başta kimse yardım etmek istemese de onun aç bir şekilde durmasına içleri el vermeyen tırtıllar, kendi aralarında konuşup depoladıkları yemeklerden birer avuç alarak hepsi aç tırtılın evinin yolunu tutmuş. Kapısının çaldığını duyan aç tırtıl hemen koşup kapıyı açmış ve karşısında tüm tırıl arkadaşlarını ellerinde yemeklerle görünce çok duygulanmış. Hepsi ona kıyamamış ve bir daha tembellik yapmayacağına söz verirse bu yemeklerle tüm kışı geçirebileceğini söylemişler. Zaten çok pişman olan aç tırtıl arkadaşlarına söz vermiş ve dediği gibi bir daha hiç tembellik yapmamış.


Bir varmış bir yokmuş, dönemin birinde yemyeşil ve güzel bir orman varmış. Güneşli bir günmüş. Küçük Tırtıl uykusundan yeni uyanmış ve evde biraz canı sıkılmış. Pencereden dışarı bakmış ve dışarı çıkıp oynamaya karar vermiş. Tam evden çıkmak üzereyken anne kelebek arkadan seslenmiş: "Yavrum, bir şemsiye getir..." Sözünü bitiremeden küçük Tırtıl dışarı çıkıp kapıyı arkasından kapatmış. Kendi kendine düşünerek bahçeye doğru yürümüş. "Gökyüzü çok açık. Neden yağmur yağsın? diyerek küçük tırtıl omuz silkmiş ve hızını arttırmış. Evinden uzağa, bahçeye doğru gitgide daha uzağa gitmiş. Ne kadar uzağa gittiğinden habersiz kendini iyi hissederek, güneşin altında güneşlenirken dinlenmeyi planlayarak çimlere uzanmış. Gururla şöyle demiş: Bak, bugün yağmur yağmayacak. Neyse ki annemi dinleyip şemsiye getirmedim. Aksi takdirde boşuna yanımda yük olur. Diye düşünmüş. Ardından huzurlu ortamın tadını çıkarmak için gözlerini kapatmış. Neredeyse uyuyakalmak üzereyken, aniden soğuk bir rüzgar hissetmiş. Hızla gözlerini açmış ve kara bulutların oluşmaya başladığını fark etmiş. "Aman Tanrım, kara bulutlar güneşi kapatmış. Her an yağmur başlayabilir. Demiş endişeyle. Tamamen ıslanıp hastalanabileceğinden endişelenen küçük Tırtıl, yağmurdan korunacak bir yer bulmak için panik içinde ayağa kalkmış. Yerdeki küçük bir deliğe girmeye çalışmış ama yağmur suyu hala içeri sızabileceği için fikrini değiştirmiş. Sonra başını örtecek bir bitki bulmuş. Ama hayır, bitki çok küçükmüş. Uygun bir yer bulana kadar yağmur yağmayacağını umarak gökyüzünü kontrol ederken aceleyle alternatif yollar aramaya başlamış. Gökyüzü daha da kararmış. Sonunda yağmur yağmaya başlamış! Küçük Tırtıl çırpınmış ve yüzü aşağı düşmüş. Üzgün hissederek, ne kadar ıslanabileceğini merak ederek bir süre orada aynı pozisyonda durmuş. Aniden, üzerinde yağmur damlası hissetmediğini fark etmiş. Hala yağmurdan ıslanmamış. Merakla başını kaldırmış ve onu yağmurdan koruyan şemsiye gibi dev bir yaprak görmüş. "Merhaba Darmera. Bana yardım ettiğin için çok teşekkür ederim." Küçük Tırtıl, başını çevirip Darmera'yı görünce minnetle yanıtlamış. Darmera ve küçük Tırtıl iyi arkadaş gibi sohbet etmeye başlamışlar. Yağmurlu bir öğleden sonra birbirlerinin arkadaşlığından keyif almışlar. Rüzgar estiğinde, Küçük Tırtıl havada kalan güzel kokulu bir bitkinin kokusunu alabiliyormuş. "Ne güzel tatlı bir kokuydu bu?" Küçük Tırtıl bahçede oynarken Darmera'ya geçmiş maceraları hakkında gevezelik ederken kendi kendine merak etmiş. Saatler süren uğultudan sonra nihayet yağmur durmuş. Küçük Tırtıl eve gitmek zorunda kalmış. İsteksizce Darmera'ya veda etmiş ve ertesi gün tekrar görüşmek için sözleşmişler. Ertesi sabah küçük Tırtıl, heyecanla Darmera'yı aramış ve hızla bahçeye koşmuş. Ancak onu aynı noktada bulamamış. Darmera çoktan gitmiş. Bunun yerine, sadece bir büyük çiçek varmış. Küçük Tırtıl hayal kırıklığına uğramış ama aynı anda aklına pek çok korkunç düşünce gelmiş. ''Darmera'ya korkunç bir şey mi oldu? Bu büyük çiçek Darmera'nın yerini nasıl işgal etti?'' Diye düşünmüş. Küçük Tırtıl büyük çiçeğe bakmış. Büyük çiçek kötü bir çiçeğe benzemiyormuş. Küçük Tırtıla bakmış ve kıkırdamaya başlamış. "Garip bir şekilde, kahkahaların sesi Darmera ile tamamen aynı görünüyormuş!" Küçük Tırtıl haykırmış: "Dün tanıştığım Darmera sen misin?" Büyük çiçek keyifle başını sallamış ve "dünkü yağmur beni çok büyüttü!" demiş. Küçük Tırtıl, Darmera'nın çiçeğinin ne kadar güzel olduğunu fark etmiş. "Vay canına, çok güzel çiçeklerin var Darmera ve tatlı koku senin çiçeklerinden geliyordu." Demiş küçük tırtıl. Küçük Tırtıl, arkadaşı büyük çiçekle birçok gün geçirmiş. Artık güzel bir çiçeğe dönüştüğü için birçok arkadaş ziyarete gelmiş. Arılar, karıncalar ve uğur böcekleri, bazen de sinek kuşları oynamak için gelirmiş. Sonbahar gelince havalar soğumuş. Yakında kış gelecek ve küçük Tırtıl ile büyük çiçekler dinleneceklermiş. Büyük çiçek coşkuyla, "Küçük Tırtıl, gelecek baharda beni bulmak için geri dönmelisin" demiş. Senin için bekleyeceğim. O zamana kadar bir sürü küçük Darmera olacak." Demiş. Küçük Tırtıl hevesle cevap vermiş, "Yapacağım, Darmera. Önümüzdeki baharda bir kelebeğe dönüşeceğim. Bu sefer seni bulmak için uçacağım! O kadar iyi arkadaş olmuşlar ki; Tırtıl ve Darmera, baharın gelmesini, birbirlerini tekrar görecekleri zamanı huzurla beklemişler.


Güzel masal diyarının geniş vadilerinden birinde Tofu adında bir kedicik yaşarmış. Tofu, yaramazlığı ve huysuz olması ile bilinirmiş. Arkadaşlarına sürekli şakalar yapar ve onlarla alay edermiş. Bu yüzden vadideki hiçbir hayvan Tofu ile arkadaş olmak istemezmiş. Tofu, kendi eğlencesi için arkadaşlarını sürekli üzermiş. Tofu'nun annesi ona sürekli kızarmış, onu uyarırmış ama Tofu annesini hiç dinlemezmiş. Yine bir gün Tofu, arkadaşları ile alay edip gülmek için dışarıya çıkmış. Usul usul oyun alanına doğru yürürken yolda minik bir serçe ile karşılaşmış. Serce, yerde bulduğu suyu içerek yazın sıcağını üzerinden atmaya çalışıyormuş. Serçeyi gören Tofu'nun aklına bir fikir gelmiş. Serçe onu görmeden arkasından ona doğru yürümeye başlamış. Serçe'ye yaklaşınca da birden güçlü bir şekilde miyavlamış. Bunu duyan serçe çok korkmuş. Korkusundan titremeye başlamış. O sırada Tofu kahkahalarla yaptığına gülüyormuş. Minik serçe, tam suyu yutmaya çalışırken korkutulduğu için nefes alamamaya başlamış. Güçlükle ayakda durmaya çalışıyormuş. Bir süre sonra serçe yere yığılmış. Tofu, bir süre güldükten sonra serçenin yerde hareketsiz yattığını görünce çok korkmuş. Nefes almaya çalışan serçeye yardım etmek istiyormuş ama ne yapacağını bir türlü bilemiyormuş. Hemen herkesin duyabileceği bir şekilde miyavlayarak sesini başkalarına duyurmaya çalışmış. Hemen arkasından vadinin en merhametli kedisi Mişa gelmiş. Mişa, serçenin halini görünce ne olduğunu anlamış. Hemen minik serçeyi patilerinin arasına almış, kanatlarının arasını okşayarak boğazındaki suyun dışarı çıkmasını sağlamış. Minik serçe artık daha rahat nefes alabiliyormuş. Bir süre oturduktan sonra kendine gelmiş ve neşeyle ötmeye başlamış. Mişa, Tofu'ya ne olduğunu sormuş. Tofu, minik serçeyle eğlenmek için onu korkuttuğunu söylemiş. Minik serçe hala ondan çok korkuyormuş. Mişa, Tofu'ya Böyle şakalar yapman çok tehlikeli Tofu. Şakalar, birbirinizi eğlendirmek için yapılır. Tehlikeli, korkutucu şakalar yapılmamalıdır. Demiş. Tofu yaptığından çok utanmış. Çünkü minik serçenin başına böyle bir şeyin gelebileceğini düşünememiş. Özür dilerim Mişa. Ben tehlikeli olabileceğini düşünememiştim. Demiş. Mişa, Benden değil minik serçeden özür dilemelisin. Baksana, nasıl da korkmuş. Deyince Tofu minik serçeye doğru dönerek Özür dilerim minik serçe. Sana bir şey oldu diye çok korktum. Sana zarar vermek istememiştim. Demiş. Minik serçe, özür dilediği için Tofu'yu affetmiş. Fakat Tofu'nun içi hiç rahat değilmiş. Mişa'nın yanına giderek Mişa, ben bütün vadiden özür dilemek istiyorum. Bundan sonra hiç kimseye kötü şakalar yapmayacağım. Bunları onlara da söylemek istiyorum deyince Mişa bütün vadiyi oyun alanına toplamış. Tofu, Canım arkadaşlarım, bugüne kadar sizi korkuttuğum ve aşağıladığım için özür dilerim. Bugün minik serçeyi korkutunca ona zarar verdiğimi anladım ve çok üzüldüm. Bir daha asla böyle şakalar yapmayacağım. Söz veriyorum. Demiş. Bütün vadinin sakinleri Tofu'yu affetmiş. Tofu artık herkesi güldüren ve herkesin sevdiği biri haline gelmiş. Artık kimseyi korkutmadan da şaka yapabileceğini öğrenmiş. Hep birlikte mutlu bir şekilde yaşamaya devam etmişler.


-Kırmızı ışık yandı Elizacığım. Bak, tam şurada trafik lambası var. -Trafikte bazı kurallar var güzel kızım. Birçok araba yolculuk yapıyor. Kazaların olmaması için, yollara trafik ışıkları konuluyor. Kırmızı ışık yanınca arabalar duruyor. Yayalar karşıdan karşıya geçiyor. -Evet, çocuklar, bugün konumuz trafik ışıkları. -Yolculukta babamla bu konu hakkında konuştuk öğretmenim. -Tabi öğretmenim. Kırmızı ışık yandığında, bütün arabalar durur. Yayalar karşıdan karşıya geçer. -Teşekkürler Elizacığım. Doğru bir bilgi verdin. -Çocuklar, trafik lambasına üç adet ışık yanar. Kırmızı ışıkta, arabalar durur. Sarı ışıkta, arabalar hareket etmeye hazırlanır. Yeşil ışık yandığında ise, arabalar hareket ederler. Eliza, kırmızı ışığı zaten sabah babasından öğrenmiş. Fakat sarı ışık ve yeşil ışığı ilk kez duymuş. Artık trafik ışıklarını o da biliyormuş.


Bir varmış, bir yokmuş... Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellal iken, pireler berber iken... Ben bağda üzüm bekler, derede odun yükler iken, bir varmış, bir yokmuş... Kiti Kiti'nin en sevdiği renk turuncuymuş. Resim yaparken hep turuncu gökyüzü çizermiş. Güneşin barışını her akşam seyredermiş turuncu diye. Doğum gününde annesi hediye olarak ona kocaman bir paket getirmiş. Paket tupturuncuymuş. En sevdiğim, portakal rengiii , diye bağırmış. Paketi açtığında görmüş ki minik turuncu bir çanta içinde parıl parıl parlıyor. Sevinçle koluna takmış hemen. Daha önce turuncu çok eşyası olmuş ama hiç kol çantası olmamış. Annesine teşekkür edip sarılmış. Sabah olula gitmek için hazırlandığında koluna da turuncu çantasını takmış. Ama içine kitapları da defteri de sığmıyormuş. Anneciğim okula götürmek istiyorum çantamı, demiş. Ama orada kirlenip kaybolabilir. Ayrıca okul çantanı götürmen gerekir ikisini birlikte taşıyamazsın . Tatile ya da gezmeye giderken kullanman gerekir demiş annesi hemen çantayı yavaşça elinden alıp. Evet gerçekten çantası kirlensin ve eskisin de istemiyormuş. Kitaplar sığmıyorsa bile hafta sonu onu alır gezerim demiş Kiti kendi kendine. Sonra annesine dönüp, Tamam evde bırakıyorum anneciğim diyip hazırlanmaya başlamış. Ama sonradan arkadaşlarına göstermek için annesine söylemeden okul çantasının içine koymuş. Kiti tam çantasından turuncu çantayı çıkarırken kitapların altında kalan kısmından 'cırttttt' diye ses gelmiş. Bir bakmış ki çantası yırtılmış. Başlamış ağlamaya. Arkadaşları da çok şaşırmış. Belki tamiri mümkündür üzülme demişler. Eve geldiğinde annesi gününün nasıl geçtiğini sormuş. Sonra çok üzgün olan Kiti ağlamaya başlamış. Annesine yırtılmış olan çantasını getirmiş. Annesinden gizli okula götürmesine hiç kızmamış annesi. Bir daha her zaman seni dinleyeceğim canım anneciğim demiş sarılmış boynuna. Annesi dolaptan turuncu bir ip çıkarmış. Başlamış tamir etmeye. Sadece kola takılan yeri biraz yırtılmış bak düzeldi bile demiş. Kiti gözyaşlarını silip çantasını koluna takmış. Hala yepyeni görünüyormuş. Annesine teşekkür etmiş. Turuncu çantasıyla çok mutlu bir şekilde bir daha da sözünden çıkmamış. Çantasına kavuşan Kiti sonsuza dek parıltılı çantasıyla yaşamış.


Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde develer tellal iken pireler berber iken, kırk bir yanı nehirlerle çevrili, sulak bir yurtta büyük bir krallık varmış. Bu güzel krallığın yaşlı bir kralı, kralın ise 3 oğlu ve sıcakkanlı Hera adında bir kızı varmış. Yaşlı kral bir süre sonra hastalanmış ve yataklara düşmüş. Kralın birbirinde çok farklı özelliklere sahip üç oğlu babalarının hastalığını kendilerine fırsat bilerek iktidar hevesi ile kavga etmeye başlamışlar. Bu kavgayı en büyük ve en zalim prens olan Hero kazanmış. Kaybeden iki prens ise ülkeyi terk ederken Hero'da ülkenin başına geçerek iktidarı alır almaz halka eziyet ve zulmetmeye başlamış. Hero halka çok uzun çalışma saatleri, ağır vergiler ve yetersiz besinler verirken bu duruma itiraz eden babası ve küçük kız kardeşini de sulak yurttan çok uzaklarda bir kuleye esir etmiş. Kulenin etrafında kocaman bir hendek yaptırarak içine timsahlar atmış. Kapısına zebani gibi kocaman görevliler koymuş, kule çok yüksek ve çok soğukmuş. Kral ve küçük kızı Hera'nın buradan kaçmalarına imkan yokmuş. Hera, babasına dönerek: ''Hünkarım biz neden buraya hapsedildik, bizim suçumuz ne ki?'' demiş. Babası ise Hera'nın başını okşayarak: ''Benim güzel kızım ne hünkar ne de kral değilim. Ben sadece senin babanım demiş. Hera ise sorusunu tekrarlamış, babası Hera'ya: ''Kızım hepsi benim suçum. Ben tüm çocuklarıma her şeyi verdiğimizi sanıyordum ama asıl vermem gereken sevgiyi vermemişim, kalplerine iyiliği aşılamamışım. Onların içini hırs ve öfke kaplamış. Demek ki abinin hırsı önce kendi kalbi ve vicdanını, sonra erkek kardeşleri ve sonrada bizi bu soğuk kuleye hapsetti. Hera üzgün bir şekilde: ''Peki ya babacığım bu soğuk zindandan nasıl kurtulacağız? Sen hastasın seni iyileştirmem gerekiyor'' demiş. Babası üzülerek: ''Benim merhametli kızım temiz kalbin ile sadece iyi şeyleri düşün, her şey güzel olacak'' demiş. Prenses Hera babasının iyileşmesi için çareler aramış. Pencerelerine konan güvercinlerin getirdiği derman otları bulduğu taşlarla ezer babasını iyi etmeye uğraşırmış. Günlerden bir gün otları ezdiği taş elinden kaymış ve yere düşmüş, yuvarlanıp bir deliğe girmiş. Prenses Hera elini deliğe sokup taşı ararken, eli büyük bir şeye çarpmış ve çok korkmuş. Ne olduğunu anlayamamış ve bulduğu şeyi o delikten çıkartmak için çok uğraşmış, sonunda başarmış delikteki şeyi çıkarmayı. Bulduğu kocaman bir yumurtaymış. Babasının yanına giderek: ''Babacığım şu delikte kocaman bir yumurta buldum ne olduğuna bakar mısın, bu ne yumurtası?'' diye sormuş. Babası: ''Ne yumurtası olduğu önemli değil kızım, bu senin sevgi ve şefkatinin mucizesi ona çok iyi bakmalısın'' demiş. Hera yumurtasını sarıp sarmalamış ve ona gözü gibi bakarken sulak yurtta da halk sefaletten yorgun düşmüş. Yiyecek ekmeği bile halkına çok gören zalim kral Hero, halkını açlık ve hastalık illetine terk etmiş. Hero kendisine karşı sesi çıkana bile sürgün ederek cezalandırıp insanları evinden ve yurdundan edermiş. Yokluğa ve sefalete mahkum bırakılmış tüm halk eski günlerini özlemle anar, krallarının iyi olmasını ve bir gün gelip onları bu yorgun hayattan kurtarmasını umar dururlarmış. Hasta kral kendilerine erzak taşıyan halkın durumunu öğrense de hastalıktan dolayı hiçbir şey yapamıyormuş. Soruna çözüm üretemezmiş. Babası Hera'ya dönerek: ''Güzel kızım her ne olursa olsun o gaddar gibi zalim olma! Gücünü, zenginliğini paylaşmazsan gücün, zenginliğin tükenir. İyilik ve zenginliğini paylaşırsan hem gücünü hem de zenginliğini arttırırsın, daha mutlu olursun. Ne olursa olsun halkını çok sev ve onları koru'' demiş. Hera babasına sarılarak: ''Söz veriyorum babacığım, ben her zaman iyi bir insan olacağım'' demiş. Babası ise Hera'ya ''Sen bu halkın umut ışığı olacaksın güzel kızım'' demiş. Prenses Hera babasının verdiği öğütleri her zaman dinler, hep güzel bir gelecek hayal ederken tek dostu olan yumurtasına da sahip çıkar ve çok iyi bakarmış. Bir gece yine yumurtasıyla yatarken yumurta birden çatlamaya başlamış ve içinden çok sevimli bir ejderha çıkmış. Ejderhanın gülücükler saçan çok güzel bir yüzü ve ağzından alev çıkan upuzun bir kuyruğu varmış. Hera tüm sevgisini sevimli ejderhasına verip onunla birlikte büyürken günün birinde hasta babası hayata gözlerini yummuş. Kuledeki zindan hayatından destekçisi babasının vefatı Hera'yı çok üzmüş ve abisine çok kızmış. Zor günlerinde yanında olan yalnızlığına çare olan sevimli ejderhası da onunla birlikte günler geçtikçe hızla büyüyüp güçlenmiş ve prensesi bu kuleden kurtarmak için bir umut ışığı olmuş. Halkının haykırışlarını tam kalbinde hisseden prenses Hera sevimli ejderhanın sırtına atlayıp kuleden kurtulmuş ve sulak yurdun yolunu tutarak ejderhası ile birlikte kral Hero'nun gösterişli şatosuna girmiş. Kral Hero, kardeşi Hera'yı görünce çok şaşırarak: ''Nasıl kurtuldun, yüksek kuleden nasıl geldin sen buraya, senin sonunda abilerin gibi olacak Hera!'' diye bağırmış. Prenses Hera sakin bir şekilde: ''Kralım seninle savaşmaya değil aksine zalimin zulmünü kendi içindeki kötülükle savaşmaya geldim. Şatafatlı sarayından ayrılıp benimle halka karışırsan doğruları görmüş olacaksın'' demiş. Hera'nın sözleri kralı duygulandırmış, Hero kıyafet değiştirerek kamufle olmuş ve halkın arasına çıkmaya, Hera ile birlikte halkı dinlemeye karar vermiş. Saraydan çıkıp pazar yerine gitmişler. Pazarda boş fileleri çürük meyveler için pazarlık eden, halkı gören Hero duygulanmış bir şeyleri yanlış yaptığını anlayarak çok üzülmüş. Kalbinde bir ağrı olmuş. Başka bir yere geldiklerinde yıkık dökük oyuncakların içinde, üstü başı yırtık ve çamur içinde oynayacak çocukları görmüş. Hero bu olanları görünce halkının yoksul, sefil ve fakir olduğunu çok daha iyi anlamış. Hero halkın içinde gezerek onlarla konuşmuş, dertlerini dinleyerek hastalara derman aramış, harap yerleri gözlemlemiş. Prensesle birlikte tekrar saraya dönerek muhafızların yüzlerine baktığında aslında hepsinin çok mutsuz olduğunu görmüş. Önce kendisine korkuyla bakan muhafızın yüzü, sonra yırtık, pırtık suyla çamurun içinde gülücükler saçan çocuğunu yüzünü hatırlayarak büyük bir hüzne boğulmuş. Hera abisinin üzüldüğünü görünce yanına yaklaşarak: ''Babam bana ne olursa olsun gaddar olma, zalim olma. Gücünü, zenginliğini paylaşmazsan gücün ve zenginliğin tükenir demişti abi'' demiş. Hero kardeşine sımsıkı sarılmış ve o günden sonra tüm gücünü ve servetini halkıyla paylaşmaya karar vermiş. Sevimli ejderha ise sulak yurtta iyiliğin elçisi ve bekçisi olmuş. Tüm halk huzur ve mutluluk içinde yaşamışlar.


Bir zamanlar, uzak bir köyde fakir bir marangoz yaşarmış. Adı Ali Bey'miş. Ali Bey, zorlu hayat koşullarıyla mücadele edermiş. Bir gün ormanda dolaşırken, gözlerine inanılmaz derecede güzel bir şişe çarpmış. Şişenin üzerinde eski bir yazı bulunuyormuş ve içinden aniden bir cin belirmiş. Cin, Ali Bey'e gülümseyerek yaklaşmış ve üç dilek hakkı verdiğini söylemiş. Ali Bey, bu beklenmedik fırsat karşısında şaşkınlıkla gözlerini ovuşturmuş ve heyecanla dileklerini sıralamaya başlamış. İlk dileğinde, zengin olmayı arzulamış. Birdenbire etrafında altınlar, mücevherler ve değerli taşlar belirmeye başlamış. Ali Bey, zengin bir adam olmuştu, ama hala içinde bir eksiklik hissi taşıyormuş. İkinci dileğinde, güç ve yetenek istemiş. Cin, Ali Bey'e muhteşem bir fiziksel güç, olağanüstü bir beceri ve her türlü işin üstesinden gelebilecek bir yetenek vermiş. Ali Bey, artık her işi ustalıkla yapabilen biri haline gelmişti. Zenginliğiyle birlikte güç de onunla birlikteydi, fakat hala içinde bir boşluk hissi taşıyormuş. Son dileğinde, Ali Bey kalbinin derinliklerinden yükselen bir düşünceyle sağlık, sevgi ve mutluluk istemiş. Çünkü Ali Bey, zenginlik ve güç kadar önemli olan şeylerin aslında sağlık, sevgi ve mutluluk olduğunu fark etmişti. Cin, Ali Bey'in dileğini yerine getirmiş ve Ali Bey artık sağlıklı, sevgi dolu ve mutlu bir hayat yaşıyormuş. Ali Bey, zenginliğini kullanarak etrafındaki insanlara yardım etmiş, gücünü ise doğru ve adil bir şekilde kullanmış. Ama en önemlisi, kalbi sevgi ve hoşgörüyle dolu olmuş. Sevdikleriyle birlikte huzur içinde yaşamış ve köyündeki insanlara da ilham kaynağı olmuş. Ali Bey'in hikayesi, gerçek mutluluğun maddi değerlerden daha önemli olduğunu anlatır. Zenginlik ve güç geçici olabilir, ancak içsel değerler ve mutluluk kalıcıdır. Ali Bey, üç dileğini doğru ve iyi niyetle kullanarak hayatına anlam ve mutluluk katmış. Çevresindeki insanlara da örnek olmuş ve onlara mutluluk dolu bir yaşam sunmayı başarmış.


Ben Üçüncü Kalender. Sizlere kör olan gözümün hikayesini anlatacağım ama şunu bilmenizi isterim ki benim hikayem diğer iki arkadaşımın hikayesi kadar şaşırtıcı değildir. Onlarınkinden çok çok daha şaşırtıcıdır. Çünkü bu arkadaşlarımın başına gelen dertler bahtsızlıktan gelmiştir ama benim derdimin tüm sorumlusu yalnızca benim akılsız başımdır. Kendi kuyumu kendim kazdım desem yeridir. Ben de onlar gibi bir şah oğlu şah idim. Şah babam bu dünyadan göçmüştü ve yerine ben geçmiştim. Adaletli yönetimim ile halkıma hizmet ettim. Ancak deniz yolculuğuna karşı büyük bir tutkum var idi. On gemi hazırlattım ve ülkeme ait adaları ziyaret etmek üzere emrimdeki adamlardan bir kısmını toplayıp denize açıldım. Deniz yolculuğumuzun yirminci gününde büyük bir fırtına çıktı ve bizi sürükledi. En sonunda gemiyi demirleyebileceğimiz bir ada bulup karaya ayak bastık. Yedik, içtik, dinlendik ve yola yeniden koyulduk. Yirmi gün sonra fark ettik ki bilmediğimiz sulara savrulmuşuz. Kaptan, denizde gördüğü bir şey üzerine ağlamaya, sızlanmaya başladı ve bizlere dönüp felaketimizi bildirdiğini, yakında mahvolacağımızı söyledi. Meğer Mıknatıs Dağ denilen kayalardan oluşan bir adaya yaklaşmakta imişiz, sular bizi oraya çekmekte imiş ve buraya giren bir can bile sağ kurtulamazmış. Çünkü gemimiz buraya varıp paramparça olacakmış! Mıknatıs dağ, gemilerdeki tüm metal parçaları söker, gemileri parçalarmış. Adanın tepesinde bakırdan yapılmış bir kubbe, bu kubbenin üstünde de bakırdan bir ata binmiş bir süvari varmış. Bu süvarinin elinde bakır bir mızrak ve göğsünde de üzerinde baştanbaşa hiç bilinmeyen ve tılsımlı isimler yazılı kurşundan bir levha bulunmaktaymış. Böylece,bu süvari bu atın üstünde bulundukça, alt taraftan geçen gemiler parçalanacak ve tüm yolcular sonsuza dek kaybolacaklar; gemilerin tüm demirleri de dağa yapışık olarak kalacakmış. Bu süvari bu atın üzerinden aşağı atılmadıkça, hiçbir kurtuluş olanağı yok imiş.Sonra, on gemimizin hepsi dağın kenarına yaklaşınca, ansızın gemilerin binlerce çivisi sökülerek uçuşmaya başladı ve gidip dağa yapıştı; gemilerimiz yarıldı ve biz hepimiz suya düştük. Kimimiz kurtulduk, kimimiz boğuldu. Gemiden sökülen tahtalardan birine sarıldım ve dalgalarla rüzgar beni bu Mıknatıs Dağ'ın eteğinde kıyıya attı. Orada dağın tepesine çıkan bir yol gördüm; kıyılar oyularak merdiven şekline sokulmak suretiyle oluşturulmuştu bu yol... Elimden geldiğince, kayalıklara ve oyuğa yaklaştım, Allah'ın emriyle rüzgar da artık yatıştığından bu dağa çıkmayı başardım. Kurtuluşumdan dolayı çok seviniyordum; artık kubbenin olduğu yere ulaşmaktan başka yapacak iş yoktu; sonunda ulaştım. Tam o sırada, yorgunluk beni öylesine sardı ki, yere uzandım ve orada uyuyakaldım. Uyurken bana bir sesin, "Ey Şah Kaasip'in oğlu! Uykudan uyandığında, ayağının altındaki toprağı kaz, orada bakırdan bir yay ve üzerinde bir tılsım yazılı gümüş oklar bulacaksın. Bu yayı al, bununla kubbenin üzerinde duran süvariyi vur; böylece bu müthiş beladan kurtararak insanlara huzur sağlamış olacaksın! Süvariyi vurunca, denize düşecek, yay da elinden toprağa düşecek. O zaman yayı al ve düştüğü yerde toprağa göm! Bu sırada deniz kaynamaya ve senin bulunduğun tepeye ulaşıncaya kadar taşıp yükselmeye başlayacak. O sırada denizde bir kayık göreceksin, kayıkta bu bakırdan süvariye benzeyen bir başka adam olacak; ellerinde küreklerle sana gelecek. Sakın korkma! Onunla birlikte kayığa bin! Ama Tanrı'nın kutsal adını ağzına almamaya dikkat et! Hem de çok dikkat et! Bunu ne olursa olsun, sakın yapma! Bir kez kayığa binince, bu adam seni alıp on gün gezdirecek; bu sürenin sonunda Selamet Denizi'ne ulaşacaksın. Bu denize ulaşınca, orada seni kendi ülkene kadar götürecek birilerini bulursun. Ama, bütün bunlann bir tek koşulu yerine getirmene bağlı olarak gerçekleşeceğini unutma: Tanrı 'nın adını kesinlikle ağzına almayacaksın! O anda, hanımım, uykumdan uyandım ve cesaretimi toplayarak sesin emrine uyup yay ve okları gömülü oldukları yerden çıkardım ve bunlarla süvariyi devirdim. Süvari denize, yay da ayak ucuma düştü; yayı hemen oracığa gömdüm. Bu sırada deniz kaynamaya ve kabarmaya başladı. Sonunda bulunduğum dağa kadar yükseldi. Birkaç saniye sonra, denizde, benim bulunduğum yana doğru yol alan bir kayık gördüm; ve Yüce Tanrı'ya şükürler ettim. Kayık yanıma iyice yaklaşınca, içinde bakırdan bir adam olduğunu, göğsüne takılı gümüş bir levhada da isimler ve tılsımlar yazılı bulunduğunu gördüm. Bunun üzerine, hiçbir sözcük telaffuz etmeden, kayığa bindim. Bakır adam beni, bir gün, iki gün, üç gün; sonra da on gün tamamlayıncaya kadar kayıkla gezdirdi. O zaman uzaktan adaların belirdiğini gördüm; kurtulmuştum. Neşenin doruğunda mutlu ve coş kulu; heyecan ve Tanrı'ya minnetle dolu olduğum bir sırada Allah'ın adını andım ve onu ululayarak, "Allahu ekber! Allahu ekber" diye haykırdım. Ama, daha bu kutsal sözler ağzımdan çıkar çıkmaz, bakır adam beni yakaladı ve kayıktan denize fırlattı, sonra uzaklaşıp gözden kayboldu. İyi yüzme bildiğimden bütün gün, gece oluncaya kadar yüzdüm; artık kollarımda derman kalmamıştı; kollarım bitkin, omuzlarım yorgun, kendimi tükenmiş hissettim. Ölümün yaklaştığını görerek iman tazeledim ve kendimi ölüme hazırladım. Fakat, tam o anda, dalgaların hepsinden daha güçlü bir dalga, uzaktan dev bir kale gibi yükselip geldi ve beni sürükleyip öylesine savurdu ki, kendimi daha önce gördüğüm adalardan birinin kıyısında buldum. Demek Tanrı böyle istemişti. Bunun üzerine kıyıya çıktım, giysilerimden sıkarak suyu çıkardım; kurusunlar diye kaya üzerine serdim; ve bütün gece uyudum. Uyanınca, kuruyan giysilerimi giydim; ne yana gideceğimi kestirmek üzere ayağa kalktım; ve önümde, uzanan verimli bir vadi gördüm; burada dönüp dolanırken, denizle kuşatılmış küçük bir adada olduğumu anladım. Kendi kendime, "Ne felaket! Bir dertten kurtulduğum her seferinde, daha beter bir derde düşüyorum!" dedim. Böyle üzgün üzgün düşünürken, bir kayığın yaklaşmakta olduğunu gördüm. Kayık kıyıya yaklaştı ve içinden on köle çıktı. Adanın ortasına kadar gelip burayı kazmaya başladılar. En sonunda bir kapak buldular. Kapağı kaldırıp oraya kayıktan; ekmek, un, bal, yağ, koyun etiyle dolu torbalar ve bir evde oturanın ihtiyaç duyacağı daha birçok şeyleri taşımaya başladılar. O sırada kayıktan köleler arasında çıkıp ilerleyen saygın bir ihtiyar gördüm; çok yaşlıydı ve zayıftı. Öylesine ki, artık ona insan bile denemezdi. Bu ihtiyar sevimli bir oğlan çocuğunun elinden tutuyordu. Beraberce kapının yanına kadar ilerlediler ve buradan aşağı indiler, gözümün görüş alanından çıktılar; ama birkaç dakika sonra çocuk hariç hepsi yeniden yukarı çıktılar. Kayığa döndüler ve binerek denizde uzaklaştılar. Tamamıyla gözden kaybolduklarını görünce kapattıkları yere gidip yeniden kazdım. Altında kemerli bir merdiven gördüm; bu taş merdivenden indim. Orada geniş bir salon gördüm. Orada genç çocuk tek başına oturuyordu. Beni görünce, büyük bir korkuya kapıldı ama ben ona en uyumlu sesimle, "Barış seninle olsun!" deyince, bana, güven duyarak, "Barış seninle olsun! Tanrı seni korusun ve kutsasın!" diye yanıt verdi. Ona, "Efendim, Ben görünüşüm belli etmese de, bir şah oğluyum ve de bir şahım. Başıma türlü türlü dertler geldi. Seni burada hapis olmuş görünce dayanamadım kurtarmaya geldim dedim. Çocuk ise bana, "Efendim, ben burada ölümden kaçınmak için bulunuyorum. Çok tanınmış büyük bir mücevhercinin oğluyum; babamın ünü tüm ülkelere yayılmıştır. Benim doğuşumla babam, gaipten haber veren üstatlardan, çocuklarının ana babalarından önce öleceğini öğrenmiş; ve büyük bir üzüntüye kapılmış. Büyücünün biri de ona 'Bu senin oğlun Kaasip adlı bir şahın oğlu olan bir şah tarafından öldürülecek; Bu da Mıknatıslı Dağ'ın bakır şövalyesinin denize atılmasından kırk gün sonra olacak!' demiş. Mücevherci babam çok üzülmüş; bana özen göstermiş ve on beş yaşıma ulaşıncaya kadar büyük bir dikkatle büyütmüştü. Tam bu sırada, süvarinin denize atılmış bulunduğunu öğrenerek annem ile birlikte öylesine ağladı ve üzüldü ki vücudu zayıfladı, rengi değişti; yılların ve dertlerin yıprattığı yaşlı bir adam haline geldi. İşte bunun üzerine beni bu yeraltı mevkiine getirdi; zaten doğduğumdan beri adamlar tutarak, on beş yaşımda, bakır süvariyi devirdikten sonra beni öldürecek şahın arayışlarından kaçırmak için bu yeri hazırlatmıştı. Babamla ben eminiz ki Kaasip'in oğlu, bu bilinmeyen adada gelip beni bulamayacaktır. Bu mevkiide kalışımın nedeni de budur" dedi. Bunu duyunca ona, "Çocuğum! kadiri mutlak olan Tanrı, küçücük bir çocuğun öldürülmesini istemez. Ben de burada seni savunmak üzere bulunuyorum ve tüm ömrümce burada kalacağım" dedim. O da bana, "Kırk günün sonunda babam yeniden gelerek beni buradan alacak; Bu süre geçtikten sonra artık tehlike kalmayacak" dedi. Ben de bu kırk gün boyunca onu korumaya ve babasına sağ salim emanet etmeye yemin ettim. Kırkıncı günün sonunda küçük çocuk benimle eğlenmek için, birdenbire ayağımı gıdıklamaya başladı; bu davranışından öyle huylandım ki, istemeden üzerine düştüm ve elimde bulunan bıçak yüreğine saplandı ve oracıkta ölüverdi. Ben de içim paramparça bir halde oracıkta kala kaldım. Babası ve adamları gelsin de cezamı versinler diye beklemekteydim. Birden kapı açıldı ve ihtiyarın çocuğa seslendiğini duydum. Çocuğunun sesini duyamayan ihtiyar en sonunda aşağı indi ve yavrusunu ölmüş halde görünce ağlamaya başladı. Beni yakaladılar ve en kötü cezaları vermek üzere ülkelerine götürmeye karar verdiler. İhtiyara çocuğu bilerek öldürmediğimi anlatsam da nafile. Benim için kırk katırdan da kırk satırdan da büyük bir ceza gerekliydi onun gözünde. Birden bire ilginç bir şey oldu. Yer yarıldı ve içinden Cerceris denilen bir yaratık çıktı. Korkunç yaratık eğer onunla bir anlaşma yaparsam, çocuğun canı büyü ile alındığı için geri getirebileceğini söyledi. Bunun üzerine hemen anlaşmayı kabul ettim ve yaratığın pençesine düştüm. Yaratık çocuğun üzerindeki büyüyü kaldırdı ve canını ona bağışladı. Beni ise göklere uçurdu ve sonra yerin dibine indirdi. Orada benden bir tane daha yapıp aynı ben gibi görünmesini sağladı. Bu bedenin içine de kendi öz oğlunu girdirerek ülkemi ve zenginliğimi ona verdi. Ardından da üzerime vazife olmayan şeyleri gizli gizli izlediğim ve günahsız bir küçük çocuğun neredeyse ölümüne sebep olduğum için tek gözümü kör etti. O günden sonra sakalımı kestim ve kendimi Allah yoluna adadım. Üzerimdeki şanssızlığı ve akılsız başımı bir daha kimseye zarar getirmemesi için herkesten uzak tuttum. Bağdat şehrine geldiğimde ise bu iki kalenderle karşılaştım. Onlarla arkadaş oldum. Eğer çocuk bana üzerindeki büyüyü ilk anlattığında ondan uzak dursaydım şimdi başıma bunlar gelmemiş olacaktı. İşte bu da benim her duyanı etkileyen, ders veren hikayemdir.


Bir varmış bir yokmuş. Günlerden bir gün beyaz tenli, siyah saçlı, mavi gözlü güzeller güzeli bir kadın uçurum kenarına gelmiş. O kadar yavaş ilerliyormuş ki, onu gören uçurum bu kadar yavaş olmasına anlam verememiş. Çünkü uçurumun yanına gelen insanlar çoğunlukla koşarak ve ağlayarak ona sığınırlarmış. Fakat bu yeni gelen kadın diğerlerinden oldukça farklıymış. Üzgün olduğu her halinden belliymiş fakat ne ağlıyor, ne de bağırarak uçurumda sesini duyurabiliyormuş. Uçurum içinde merak duygusu uyandıran bu kadına, istemeden üzülmüş. Kadın yavaş yavaş ilerleyerek sonunda uçurum kenarına gelebilmiş ve oraya oturmuş. Fakat oturduğu yer çok tehlikeliymiş aslında. Uçurum, kendi kendine ne konuşuyorsun bakalım? Kime sinirlendin sen öyle? diye sormuş Dağ. Uçurum sen gerçekten de konuşuyor musun? Yine hayal kurmuyorum öyle değil mi? Hayır hayır gerçekten konuştun bu hayal değil. Çünkü söylediklerin o kadar gerçek, o kadar doğru ki Uçurum. Söylediklerinin hepsi doğru, çok haklısın. Hayvanlar dilsiz yaratıklardır ve bizim onlara sahip çıkmamız gerekir. Mesela kapımızın önüne biraz su, bir tabak da hayvanların beslenebileceği yemekler koyabiliriz. Ya da evimiz müsait ise de onlara bakım yapabiliriz. Dışarıda ki sokak hayvanlarına da sahip çıkabiliriz. Bunları elbette yapabiliriz. Bir sürü insan bunları yapıyor zaten. Fakat bazen insanlar istemeyerek zarar verebiliyor. Bazıları da isteyerek hayvanlara kötü davranıyor. Fakat bizlerin buna izin vermemesi gerekir. Dediğin gibi yapacağım Uçurum. Her zaman en iyi bir Veteriner olabilmek için çok çabalayacağım ve olacağım da. Hayatını kaybeden hayvanlar için de mezarlık yapacağım. Hem de nereye biliyor musun? diye sormuş Uçuruma. Kedimi gömdüğüm yere. En güzel mezarlığı yapacağım onlara. Elbette önceliğim onları korumak, sahip çıkmak, bakımlarını yapıp iyileştirmek olacak ama eğer olur da hayatlarını kaybederlerse onları kuracağım mezarlığa gömeceğim. Her şeyin en güzelini hak ediyor hayvanlar. Bak yine üzüntümü içimden aldın Uçurum. İyi ki de geldim yanına. İyi ki de konuştun benimle. Diyerek tebessüm etmiş Kadın. Uçurum da Kadın' a tebessüm etmiş. Hayvanlar için böyle bir çözüm bulduklarına ikisi de çok sevinmiş. O günden sonra Kadın dediği her şeyi yapmış. Hayvanlara mezarlık yapmış. Çok iyi bir Veteriner olup, ona gelen hayvanların neredeyse çoğunu iyileştirmiş. Sokakta kalan hayvanlara bakmış, kapısının önüne her zaman yemek ve su bırakmış. Hayatını kaybeden hayvanların da mezarlarını en güzel şekilde düzenleyip, çiçeklerle süslemiş. Kadın bunları yaptıkça her zaman Uçurumun yanına gelip anlatmış. Uçurum bu Kadın' ın geri dönmesine çok sevinmiş ve ömür boyunca en iyi iki yakın arkadaş olmuşlar.


Şenay, mutlu, neşeli, sevecen ve arkadaşlarını çok seven, sevimli bir kızmış. Yemeklerini zamanında yer, annesi ve babasını hiç üzmezmiş. Her gün ödevlerini zamanında yapar ve öğretmenini de mutlu edermiş. Fakat Şenay'ın bir türlü uyku ile arası düzelmiyormuş. Uyumak istemiyor, ailesini akşamları bu yüzden üzüyormuş. Sabahları da okula giderken uyanamıyor ve derslere geç kaldığı için kendisi de üzülüyormuş. Yine de uykuyu bir türlü sevemiyormuş. Yine bir gün akşam saatlerinde yatağına yatmış. Biraz kitap okumuş ve uyumak için kitabını masasına bırakmış. Işığını kapatıp güzelce yatağına girmiş. Ama bir türlü uykusu gelmiyor, uyumak istemiyormuş. Yarın sabah okula gideceğini düşündükçe de ağlayıp duruyormuş. Tam yine ağlayacağı sırada içeride bir beyazlık olduğunu fark etmiş. Hemen kafasını kaldırıp ışığın göründüğü yere doğru bakmış. Penceresinin açık kaldığını fark etmiş. Ama ışık oradan gelmiyormuş. Kapıya doğru baktığında beyaz elbiseli, sarı saçlı, parlak kanatlı bir peri görmüş. Peri ona gülümseyerek bakıyormuş. Şenay, çok şaşırmış. Camdan içeriye girebileceğini düşünmüş ama neden burada olduğunu anlayamamış. Siz kimsiniz? diye soruvermiş. Peri yavaşça Şenay'ın yanına yaklaşmış. Ben Uyku Perisiyim güzel kız. Uyuyaman çocuklara geceleri eşlik ediyorum. Onların mutlu uyumalarını sağlıyorum. Senin ağlamalarını duyunca içeri girmek istedim. Demiş. Şenay, perinin söylediklerine çok şaşırmış ve heyecanlanmış. Evet, ben de bir türlü uyuyamıyorum. Ailemle birlikte vakit geçirmek istiyorum. Ama uyku saatim geldiği için odama geliyorum. Uyuyamayınca okula da geç kalıyorum ve çok üzülüyorum. Demiş. Uyku Perisi Şenay'ın yanına oturmuş. O zaman seninle bir uyku oyunu oynayalım. Bu oyunu o kadar çok seveceksin ki artık her akşam erkenden uyuyacaksın. İster misin? diye sormuş. Şenay sevinçle Evet. Çok isterim. Demiş. Merakla Uyku Perisi'nin anlatacağı oyunu dinlemeye başlamış. Uyku Perisi güzelce oyunu anlatmış. Her akşam tam saat 21.00 olduğunda gelip yatağına yatacaksın. Hemen uyumaya koyulacaksın. Çünkü uykuya daldığında ben gelip seni alacağım ve uçsuz bucaksız diyarlara götüreceğim. Orada yeni arkadaşlar edineceksin. Mutlu ve güzel bir şekilde eğleneceğiz. Hayal ettiğin ne varsa orada bulabileceksin. Fakat oyunun tek kuralı var; gerçekten uyumuş olmalısın. Demiş. Şenay, hayal kurmayı çok severmiş. Bu nedenle uyku oyunu onu çok mutlu etmiş. Tamam sevgili Uyku Perisi. Bundan sonra her gün saatinde yatağıma gelip bir an önce uyuyacağım. Gittiğimiz yerlerde uçan süpürgeler ile bulutlara da çıkabilecek miyim? diye sormuş. Uyku Perisi gülümseyerek cevaplamış Evet, istediğin her şeyi yapabileceksin. Şenay bunu duyunca çok mutlu olmuş. Tamam o zaman Uyku Perisi. Ben bu oyunu her gün oynamak istiyorum. Demiş. Uyku Perisi O zaman şimdi uyku vakti. Uyuduğun zaman ben seni alıp götüreceğim. İyi uykular tatlım. Demiş ve oradan ayrılmış. O günden sonra Şenay uyku vaktini iple çekiyormuş. Çünkü Uyku Perisi verdiği sözü tutmuş. Her gün uyuduktan sonra farklı yerlere gidip yeni arkadaşlar ediniyormuş. Uçan süpürgesi ile bulutlara çıkıyor, kırlarda koşup oynuyor, bazen de bir dere kenarında Uyku Perisi ile birlikte yeni öğrendiği şarkıları söylüyormuş. Şenay artık okula geç kalmıyor ve öğretmenini üzmüyormuş. Annesi ve babası da kızlarının uykuyu sevmesinden dolayı çok mutlu oluyorlarmış.


Ninni mi? Koskoca kral ninni ile mi uyuyacakmış? Hem de benim ninnimle? Çok saçma! Ben şaka yapıyordum kralım. Biliyorsunuz şaka yapmayı çok severim. Şaka yapmanı yasaklıyorum! Kimse bana şaka yapamaz! Uykusuzluk kralı çok sinirli bir hale getirmişti. Uşağın yanına yaklaşıp, ona bağırmaya başladı. Uşak çok korkuyordu. Kral daha da öfkelendi. Uşak onu daha önce hiç bu kadar öfkeli görmemişti. O gece sabaha kadar krala ninni söyledi. Kral uyumak bir yana gözlerini bile kırpmıyordu. Bu karışım uyku verir ama fazlası çok tehlikelidir. Sakın üç damladan fazla içmesin. Yoksa hiç uyanamaz. Tamam sen hiç merak etme cadı! Uşak o kadar yorulmuştu ki, karışımın hepsini sütün içine döktü. Kral ile birlikte o da aylardır uykusuzdu. Birlikte süt içme saatleri gelmişti. Uşak yanlışlıkla karışımı döktüğü sütü kendisi içti. O akşam kral ilk kez uykuya daldı. Artık iyileşmişti. Uşak da uyudu ama onun uyuma sebebi karışımdı. Herkes onların aylardır uykusuz oldukları bildikleri için hiç rahatsız etmediler. Pamuk yataklar yapıp, kuş tüylerinden yorganlar diktiler. Aradan tam bir ay geçmişti. İkisi de uyanmıyordu. Halk çok endişeliydi. Kral bir gece uyandı. Uşağını çağırdı. Saraydakiler uşağın uyuduğunu ve ne yaparlarsa yapsınlar uyanmadığını söylediler. Kral sevimli cadının yanına gitti. Birisi uşağı cadının yanına giderken görmüş ve bunu uyanır uyanmaz krala söylemişti. Kötülük her zaman zarar verir. Uşak bana kötülük yapacaktı ama kendi başına geldi. Hadi onu uyandır. Aradan tam bir ay geçmişti. İkisi de uyanmıyordu. Halk çok endişeliydi. Kral bir gece uyandı. Uşağını çağırdı. Saraydakiler uşağın uyuduğunu ve ne yaparlarsa yapsınlar uyanmadığını söylediler. Kral sevimli cadının yanına gitti. Birisi uşağı cadının yanına giderken görmüş ve bunu uyanır uyanmaz krala söylemişti. Kötülük her zaman zarar verir. Uşak bana kötülük yapacaktı ama kendi başına geldi. Hadi onu uyandır. Cadı bir karışım daha yapmak için günlerce uğraştı. Yaptığı karışımla da uşağı uyandırdı. Kral uşağını affetti. Cadı da bir daha kötü karışım yapmamak üzer krala söz verdi. O günden sonra ülkede kötülük yapmak yasaklandı. Kötülük çok kötü bir şeydi ve her şey iyilikle çözülmeliydi.


Bir zamanlar, biri Mısır ülkesinde bir diğeri İran ülkesinde yaşayan iki vezir varmış. Bu vezirler birbirleri ile çocukluktan arkadaşlarmış. Mısır'dakinin adı Şemseddin, İran'dakinin adı ise Nureddin imiş. İkisi de küçük birer çocuklarken birbirlerine eğer birinin oğlu, diğerinin de kızı olursa, yetişkinlik çağına geldiklerinde çocuklarını evlendireceklerine söz vermişler. Velhasıl ikisi de büyümüş ve evlilik çağına gelmişler. Evlenmeden evvel bir araya gelip gelecekte dünyaya gelecek çocukları hakkında konuşmaya karar vermişler. Şemseddin ile Nureddin bir gün Bağdat şehrinde gelecekte çocuklarını ne şekilde evlendireceklerini konuşmak üzere bir araya gelmişler. Nureddin, Şemseddin'e, o zamanın geleneklerinden biri olan günümüzde ne kadar yanlış bir gelenek olduğu bilinen ancak o zaman ne yazık ki uygulanmakta olan başlık parası meselesini sormuş. Demiş ki "Dostum, bu durumda, kızınla evlenmek için oğlumun ne kadar başlık parası gerektiğini düşünüyorsun?". Şemseddin de, "Oğlundan kızımın başlık parası için üç bin altın dinar, üç meyve bahçesi ve Mısır'da en iyi durumda üç köy alırım. Doğrusu, kızımın değeri karşısında istediklerim pek o kadar fazla değil. Ve eğer, oğlun olan delikanlı, bu sözleşmeyi kabul etmek istemezse, aramızda hiçbir ilişki kurulamaz" demiş. Bu sözler üzerine Nureddin, "Bunu böyle düşünme! Gerçekte, oğlumdan istemeyi düşündüğün bu şeyler de nedir? Unutma ki biz, iki dostuz ve iki veziriz. Böyle bir istemde bulunacağına, kızını oğluma armağan olarak sunmalısın, herhangi bir başlık istemeyi aklından geçirmeden... Sonra, bilmez misin ki, erkek, daima kızdan daha değerlidir! Oğlum da bir erkek olduğuna göre, başlık talep edeceğine, kızın çeyiz getirmelidir. Şemseddin, bunu duyunca, "Görüyorum ki, sen gerçekte, oğlumun kızımdan daha soylu olduğunu düşünmektesin! Böyle ise, senin akıldan ve doğru düşünmeden ve de minnettarlıktan yana, tüm olarak nasipsiz olduğun anlaşılıyor. Ama, öyle olsun! Senin işine nasıl gelirse öyle konuş! Ama ben, sen böyle konuştuğun için, altınla tartsan bile, kızımı artık senin oğlunla evlendirmem!" demiş. Bu sözler üzerine Nureddin çok kızmış ve "Ben de Öyle! Artık oğlumu senin kızınla evlendirmek istemiyorum!" diye haykırmış. Şemseddin, "Evet! Bu iş burada biter! demiş. Bunun üzerine Nureddin, olan bitenden son derece üzgün, uzaklaşmış; tüm üzgün düşüncelerini de uyutmak üzere, tek başına uyumaya gitmiş. Ertesi sabah Şemseddin Bağdat'tan ayrılmış. Nureddin'e gelince, dostu ile yaptığı tartışmadan dolayı çok kötü bir ruh halinde o geceyi geçirdikten sonra; ertesi sabah erkenden uyanmış, abdest alıp sabah namazını kıldıktan sonra dolabına yönelmiş. Oradan kendisi hakkında kardeşinin aşağılayıcı sözlerini ve maruz kalıcılığı hakareti aklından hiç çıkarmayarak, altın dolu bir heybe almış. Adamlarından birine, alaca renkli, iri ve iyi yol alan bir katırı koşuma hazırlamasını emretmiş. Köle, katırların en güzelini seçerek, İsfahan kadifesinden eyer altlığını serip, altın telli nakışla süslü eyeri, Hint işi üzengileri takarak, hayvanı öyle bir hazırlamış ki, evlenmek üzere iyice süslenmiş bir yeni gelin görünümü almış. Nureddin ayrıca bunların üzerine büyükçe bir ipek halı, bir de namazlık halı konmasını emretmiş ve bütün bunlar yerine getirilince, heybeyi altın ve mücevherle doldurup küçük ile büyüğü arasına sıkıştırmış. Bunlar yapılınca, köle çocuğa ve diğer tüm kölelere, "Kentin ötesinde Kalyubiyye' yöresinde bir geziye çıkıyorum; orada üç gece kalacağım çünkü göğsümde bir daralma duyuyorum orada açık havayı soluyarak biraz ferahlamak istiyorum ama beni kimsenin izlemesini istemiyorum!" demiş. İlkinde bulunduktan sonra, katıra binmiş ve aceleyle oradan uzaklaşmış. Bir kez Kahire'den çıkınca, öğleye kadar rahat bir yolculukla Belbeyyis'e ulaşmış ve orada durmuş; katırı dinlendirmek kadar, kendisi de dinlenmek üzere orada hayvandan inmiş; biraz yemek yemiş ve yeniden yola koyulmuş. İki gün sonra, tam öğle vakti, cins katın sayesinde, Kutsal Kent Kudüs'e ulaşmış. Orada katırdan inmiş, dinlenmiş, katırı da dinlendirmiş. Azık torbasından yiyecek bir şeyler çıkarıp yemiş. Bu iş bitince, torbasını başının altına koyup yere büyük ipek halısını sererek yatıp uyumuş; boyuna, dostunun kendisine reva gördüğü davranışa kızıp durarak... Ertesi gün, şafak vakti, yeniden eyer kurulmuş, bu kez güzel bir gidişle Halep kentine gelinceye kadar yol almış. Orada kentin bir hanında mekan tutmuş; sükunetle kendisini ve katırını dinlendirmek için üç gün kalmış. Halep'in güzel havasını iyice soluduktan sonra, yola koyulmayı düşlemiş. Bu maksatla, çocukluğundan beri çok sevdiği Halep'te en iyi şekilde yapılan şekere bulanmış fıstık ve bademle doldurulmuş o güzel hamur işi tatlılardan satın aldıktan sonra, katırına binip yola çıkmış. Ve katırını bildiği gibi yol alması için özgür bırakmış. Çünkü bir kez Halep'e geldikten sonra, artık nereye gideceğini bilmiyormuş. Böylece gece gündüz yol alıp bir akşam güneşin battığı sırada Basra kentine gelmiş; fakat Basra'ya geldiğinin farkında bile değilmiş. Bir hana gelip soruşturduktan sonra, buranın Basra olduğunu öğrenmiş. Bunun üzerine katırdan inmiş; üzerindeki halıları, yiyecekleri ve heybeyi almış ve hanın kapıcısından, hemen dinlenmeye geçip soğuk almasın diye katırı biraz gezdirmesini istemiş. Nureddin'in kendisine gelince, halısını sermiş ve dinlenmek üzere handa oturmuş. Hanın kapıcısı, dizgininden tutup katırı alıp yürütmüş. Rastlantı bu ya! Tam o sırada Basra veziri de sarayının penceresinde oturmuş, sokağa bakıp duruyormuş. Güzel katırı ve büyük değer taşı yan koşumlarını görmüş. Bu katırın kesinlikle yabancı vezirlerden birine, hatta belki de emirlerden bir emire ait olması gerektiğini düşünmüş. Hayvana bakarken büyük bir şaşkınlığa kapılmış sonra genç kölelerinden birine kapıcı ile katırı kendisine getirmesi emrini vermiş. Delikanlı koşup bulduğu kapıcıyı vezirin huzuruna getirmiş. Bunun üzerine kapıcı ilerleyip çok yaşlı ve çok saygın bir ihtiyar olan vezirin ayakları arasındaki toprağı öpmüş. Vezir, kapıcıya, Bu katırın sahibi kimdir?" diye sormuş. Kapıcı da göstermiş. Veziri görünce, Nureddin ayağa kalkmış ve onu karşılamak üzere yanına koşmuş ve attan inmesine yardım etmiş. Bunun üzerine vezir ona adet olduğu üzere selam vermiş ve Nureddin bu selamı yürekten bir ilgiyle alıp iade etmiş. Yaşlı vezir genç Nureddin'in huyunu suyunu pek beğenmiş ve onu kızı ile evlendirmek istemiş. Nureddin de bu alim vezirin kızı ile evlenmeyi kabul etmiş. Şemseddin de bu arada Basralı bir tacirin kızı ile nişanlanmış. Tanrı'nın işi, bu iki kardeşin evlilikleri de aynı güne denk gelmiş. İşin daha da garibi, Nureddin ile Şemseddin'in çocukları da aynı anda doğmuş. Şemseddin'in güzeller güzeli bir kızı, Nureddin'in ise güzeller güzeli bir oğlu olmuş. Nureddin oğluna Hasan Bedreddin adını koymuş. Hasan, annesi ve babası ile mutlu mutlu yaşamaktaymış. Annesi, o kadar yetenekliymiş ki çok güzel tatlılar yaparmış. Bu yeteneği ve ilgisi Hasan Bedreddin'e de geçmiş. Hasan, annesinden tatlı yapımının bütün inceliklerini birer birer öğrenmiş. Vezir olan babasından da vezirlik bilgisini öğrenmiş. Vezir oğlu olduğu için kendisinden de vezir olması beklenen Hasan'ın tatlı yapımını bilmesinin ona bir şey kazandırmayacağını, işine yaramayacağını söyleseler de dünyanın bütün tatlılarını öğrenmeye kararlı imiş. Aradan yıllar geçmiş, Hasan büyümüş ve genç bir erkek olarak evlenme çağına girmiş. Bu sıralarda da Nureddin ağır bir hastalığa yakalanmış ve ölüm döşeğine yatmış. Bunun üzerine Hasan Bedreddin'i yanına çağırarak ona başından geçenleri tek tek yazmasını istediğini söylemiş. Bağdat'tan Şemseddin'in yanından ayrılmasından itibaren başından geçenleri bir bir anlatmış ve oğlu da kaleme almış. Nureddin en sonunda ağır hastalığa dayanamayıp ruhunu teslim etmiş. Nureddin'in ölümünün acısına dayanamayan eşi de onun ölümünden hemen sonra hayatını kaybetmiş. Hasan Bedreddin kısa zaman aralığı ile hem annesinin hem babasının kaybından öyle derin bir üzüntü duymuş ki her şeyini bırakarak yollara düşmüş. Az gitmiş uz gitmiş dere tepe düz gitmiş altı ay bir güz gitmiş ve en sonunda bir diyarda durmaya karar vermiş. Burada kendi halinde dolanırken güzeller güzeli bir kızın üzgün üzgün bir ağacın dibinde oturduğunu görmüş. Kıza gidip derdini sormuş ve kız da ona deva bulunmaz bir hastalığı olduğunu yeni öğrendiğini söylemiş. Bu kız bu ülkenin vezirinin kızıymış ve hastalığın ona gelmesine sebep olan babasının bir düşmanı imiş. Düşmanı kötü kalpli büyücü kızın iyileşmesinin tek yolunun dünyanın en iyi nar tatlısını yemesi olduğunu söylemiş. Tüm ülkenin en iyi aşçılarının yaptığı nar tatlılarından yemiş ama büyü bir türlü bozulmamış. Babası da ülkedeki tüm aşçıları öfkelenip öldürmüş. Geriye bir tane bile aşçı kalmamış. Meğer Hasan Bedreddin annesinden nar tatlısının en güzelini yapmayı öğrenmiş. Kızın hayatını kurtarabileceğine inanan Hasan Bedreddin, eğer büyü kalkmazsa idam edileceğini bildiği halde vezirin karşısına çıkmak üzere saraya gitmiş. Hemen onu mutfağa almışlar. Hasan Bedreddin en güzel kaselerden birini almış; onu nar tanesi, şeker ve soyulmuş bademle doldurmuş ve üzerlerine yeterince nefis kokular serpmiş; sonra da işlemeli ve kabartmalı bakır tepsilerinden en gösterişlisini seçerek kaseyi bununla sunmuş. Ve kızın bu tatlıyı memnunluk işaretleri yaparak yediğini görünce ruhu okşanmış ve çok memnun olmuş ve ona, "Gerçekten, benim için ne büyük şeref! Ve de ne bahtlı bir gün! Hoş olsun, afiyet olsun!" demiş. Aynı zamanda kızın güzelliğine ve zarifliğine de oracıkta aşık olmuş. Vezir gözlerini dikmiş kızının üzerindeki büyünün kalkıp kalkmayacağını beklemekteymiş. Bunun üzerine kızın üzerinden aniden bir siyah bulut havalanıp göğe karışmış. Orada bulunan diğer büyücüler sevinç içinde vezire büyünün kalktığının haberini vermişler. Vezir bu duruma çok sevinerek Hasan için kocaman bir sofra donatmış ve onu tanımak istemiş. Hasan'ın bilgisini ve görgüsünü çok beğenen vezir onun da bir vezir oğlu olduğunu öğrendiğinde Hasan'ı kızı ile evlendireceğine yemin etmiş. Kız da Hasan da bu duruma çok sevinmişler. Hasan, babasının hayatını merak eden vezire, Nureddin'in ölmeden önce ona yazdırdıklarını sunmuş. Bu sözlerin tamamını okuyan vezir gözyaşlarını tutamamış. Çünkü burada anlatılanlarda kendi ismi de varmış. Bu ülkenin vezirinin Şemseddin olduğunu öğrenen Hasan, babasının karşılıklı gurur meselesinden küstüğü dostu olmasına pek şaşırmış. Şemseddin de bunun üstüne Hasan ile kızının evlenmesinin Nureddin'in de en büyük isteklerinden olduğunu ama henüz küçük yaşta iken birbirleri ile böyle saçma bir atışmaya girdiklerini ona anlatmış. Hasan, babasının bu evliliği ne kadar istediğini ve Şemseddin'i hiç unutmadığını zaten çok iyi bilmekte imiş. En sonunda kız ile Hasan evlenmişler ve muratlarına ermişler. Bir erkek çocukları olmuş ve adını da Nureddin koymuşlar. Sonsuza dek mutlu mutlu yaşamışlar.


Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellal, pireler berber iken. Ben anamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken, az gittim uz gittim. Dere tepe düz gittim. Çayır çimen geçerek, lale sümbül biçerek, soğuk sular içerek, ayla ayla bir güz gittim. Birde dönüp ardıma baktım ki, ne göreyim? Gide gide bir arpa boyu gitmemiş miyim? Natal maral martaval, işte size duyulmadık bir masal. Ülkeler ülkesinde uzak diyarlarda sessiz sakin bir orman varmış. Bu ormanda binlerce hayvan yaşarmış. Aslan, kaplan, tilki, fare, tavşan ve fil gibi bir sürü hayvan varmış. Her çeşit kuşlar, cıvıldayan böcekler ve renkli çiçekler bulunurmuş. Bu hayvanlar kendi aralarında konuşur yardımlaşma yaparlarmış. Bir de güvercin sürüsü bulunurmuş. Bu sürü arada yılın belli dönemlerinde uçar, sonra geri gelirmiş. Güvercinlerden bir tanesinin kanadı yaralıymış. Bu güvercin uçmaya kalkınca çok az uçabiliyormuş. Yorulup, sakat kanadından dolayı düşüveriyormuş. Günlerden bir gün güvercin sürüsü yine uçmaya hazırlanırken, diğer güvercinler yaralı güvercine bakarak alay etmişler. Sen uçamazsın, yarım bir güvercinsin gibi küçümseyici laflar etmişler. Yaralı güvercinin ismi Kartopu'ymuş. Bembeyaz kuyrukları ve bembeyaz derisi ile harika görüntüsü varmış. Kartopu'nun tek sorunu yaralı olmasıymış. Kanadı kırık olan ve zamanla bu konuda gelişme olmayan bir haldeymiş. Bu nedenle bu duruma çok üzülüyormuş. Kartopu arkadaşlarının onunla dalga geçmesine çok içerlemiş ve ağlamış. Yandan geçen bir kartal bu durumu görmüş. Kartopu'nun yanına giderek durumu öğrenmiş. Kartal bu konuda Kartopu'na yardım etmeye karar vermiş. Diğer kuşlar uçarken, Kartal her gün Kartopu'na çalıştırıyor ve güçlendiriyormuş. Günler aylar geçmiş ve Kartopu'nun kanadı iyileşmiş. Fakat sürüdeki kimseye söylememiş. Yine uçma zamanı gelmiş. Bütün güvercinler toplanmış, arkadaşları yine Kartopu ile dalga geçmiş ve uçmaya başlamışlar. Bir de ne görsünler! Kartopu onların yanında uçuyor ve havada taklalar atıyormuş. Onların yapamadığı hareketleri bile yapıyormuş. Bütün sürü şaşırmış ve hepsi hayranlıkla bakmışlar. Diğer kuşlar zamanla Kartopu'ndan özür dilemişler. Böylece mutlu şekilde uçmaya devam etmişler. Kartopu'da kendini kanıtlayarak hayatına devam etmiş.


Eski zamanların birinde uzak diyarlarda Elmalı Turta isminde bir kasaba varmış. Bu kasabanın halkı yemek yemeyi çok severmiş. Herkes birbiriyle iyi anlaşır, ara sıra toplanılır ve ziyafetler düzenlenirmiş. Bu kasabanın çok sevimli fırıncı bir ninesi varmış. Herkes ekmeklerini, çöreklerini bu nineden alırmış. Bu ninenin meşhur elmalı turtası tüm ülkeye nam saldığı için nineciğin yaşadığı bu kasabaya da Elmalı Turta adı verilmiş. Bu kasabada ninecik kadar çok sevilen bir de yaşlı çınar ağacı varmış. Bu çınar ağacı insanlar kasabada yokken bile yaşıyormuş. Hiç kimse kaç yaşında olduğunu tam olarak bilmiyormuş. Fakat emin oldukları bir şey varmış ki o da bu çınar ağacının tahmin edemeyecekleri kadar yaşlı olmasıymış. Kuşların cıvıldayarak uçuştuğu, etrafa taze çörek kokularının yayıldığı, bitkilerin ve ağaçların muazzam kokusunu etrafa yaydığı bir günde kasabaya kimsenin daha önce görmediği ve tanımadığı bazı insanlar gelmiş. Bu insanlar kasaba meydanında yaşayan çınar ağacının yanına gelerek konuşmaya başlamışlar. Etrafta oturan ve yolda yürüyen kasaba halkı gelen yabancıların ne hakkında konuştuğunu merak ederek onların yanına yaklaşıp konuşulanları dinlemeye başlamış. Uzun boylu, sakallı ve biraz da göbeği olan adam yaşlı çınar ağacının bulunduğu yere yeni bir dükkan inşa etmekten bahsediyormuş. Yanındaki diğer adamlar ve kadınlar da yapacakları işin maliyetiyle ilgili hesap yapıyorlarmış. Adam kasabanın fırınına yönelmiş ve kasabayla ilgili bazı sorular sormak istediğini söylemiş. Bunun üzerine kasabanın muhtarı adamın yanına gelerek sorularını cevaplandıracağını söylemiş. Adam öncelikle yaşlı çınar ağacının ne kadar zamandır burada yaşadığını sormuş. Muhtar ise bu kasabanın en eski canlısının yaşlı çınar ağacı olduğunu söylemiş. Muhtar ve kasaba halkı adamın ve arkadaşlarının tavırlarından, konuşmalarından, çınarla ilgili planlarından hiç hoşlanmamışlar. Adam bir süre daha muhtarla konuşmuş ve bir hafta sonra tekrar geleceğini söylemiş. O gün kasabada herkes oldukça endişeli ve mutsuzmuş. Çünkü yaşlı çınar ağacına zarar gelmesini istemiyorlarmış. Yaşlı çınar ağacı sadece kasabanın simgesi değil herkesin en yakın dostuymuş. Yaşlı çınarın gölgesinde yemekler yenilir,sohbetler edilir, bazı insanlar ise yalnız kalıp kitaplarını okur ve çınar ağacıyla gölgesinde oturarak dertleşirmiş. Olanlara üzülen sadece kasaba halkı değilmiş. Hem hayvanlar hem bitkiler hem diğer ağaçlar bu duruma çok üzülmüş. O gece çınar ağacıyla konuşmak için yanına gelmişler. Çınar ağacı bu durumu soğukkanlılıkla karşılamış. Çünkü artık yaşının çok büyük olduğunu iyice yaşlandığını söylemiş. Hayvan ve bitki dostları ise ona yaşının bir önemi olmadığını herkesin onu ne kadar çok sevdiğini ve iyi bir dost olduğunu söylemişler. Günler birbirini kovalamış. Kasaba halkı çınar ağacının kesilmemesi için neler yapabileceklerini düşünüp durmuşlar. Herkes farklı bir fikir ortaya atıyormuş. Kimisi kasabaya gelen adamlarla konuşarak bu duruma engel olabileceklerini söylemiş. Kimisi adamı başka yere yönlendirebileceklerini söylemiş. Kimisi ise çınar ağacı ile olan anılarını anlatarak adamı bu durumdan vazgeçirebileceklerini söylemiş. Adamın söylediği gibi aradan bir hafta geçmiş ve adam arkadaşlarıyla birlikte çıkagelmiş. Bu sefer yanında sadece arkadaşları yokmuş. Elinde ağacın kesimi için gerekli malzemeler bulunduran bazı insanlar da kasabaya gelmiş. Adamı tüm kasaba halkı ve muhtar birlikte karşılamış. Önce adamla konuşmaya çalışmışlar. Çınar ağacının onlar için önemini, onunla olan anılarını anlatmışlar. Adam bu durum karşısında sessiz kalmış ve işine devam etmiş. Çınar ağacının yanına gelerek ona dokunmuş. İşte tam o sırada elinin ıslandığını fark etmiş. Çınar ağacının yaprakları su içindeymiş. Fakat yağmur yağmıyormuş. Ya da çınar ağacını sulayan biri de yokmuş. Bu duruma oldukça şaşırmış. Biran duraklamış. Meydandaki bütün bitkilerin, ağaçların aynı durumda olduğunu görmüş. Hepsinin yaprakları ıslanmış durumdaymış. Daha sonra etrafındaki tüm hayvanların gözlerinden yaşlar aktığını fark etmiş. Hayvanlar ve bitkiler çınar ağacının kesileceğini bildikleri için ağlıyorlarmış. Hepsi çınar ağacının yanına doğru ilerlemiş ve onun gövdesine sarılmışlar. Adam böyle bir durum karşısında oldukça şaşırmış ve duygulanmış. Bu kadar insanın, hayvanın ve bitkinin dostu olan yılların yaşlandırdığı bu koca çınar ağacını kesmekten vazgeçmiş. Kasaba halkı bu durum karşısında çok mutlu olmuş ve havalara uçmuşlar. Hayvanlar ve bitkiler hem birbirlerine hem çınar ağacına sarılarak bu durumu kutlamışlar. Kuşlar sevinç cıvıldamalarıyla uçuşmaya başlamışlar. Kasaba halkı adamın doğru kararı verdiğini söyleyerek ona teşekkür etmişler. Kasabanın meşhur elmalı turtasını ikram etmişler ve adam ile arkadaşlarını kasabalarından uğurlamışlar. Sevginin gücünü sakın hafife almayın. Sevgi hem iyileştirici hem de kurtarıcı bir etkiyes ahiptir. Siz siz olun sevginin yolundan ilerleyin!


Bir çobanın Sultan adında çok yaşlanmış ve tüm dişlerini kaybetmiş sadık bir köpeği varmış. Bir gün çoban ve karısı evin önünde yan yana dururken, çoban ''Yarın sabah ihtiyar Sultan'ı vuracağım, çünkü artık bir faydası yok'' demiş. Karısı, ''Dua et, zavallı sadık köpek daha uzun yıllar yaşasın, bize çok hizmet etti ve geri kalan günlerini mutlu geçirmesi için ona yardım etmeliyiz'' demiş. Yanlarında yatan zavallı Sultan, çobanla karısının birbirlerine söylediklerini duymuş ve yarının son günü olacağını düşünerek çok korkmuş; bu yüzden akşam ormanda yaşayan iyi arkadaşı kurdun yanına gitmiş ve ona tüm üzüntülerini ve sahibinin sabah onu nasıl bayıltmak istediğini anlatmış. Kurt ise Sultan'a dönerek ''Rahatına bak, sana çok iyi bir tavsiyem var. Sahibin her sabah karısıyla birlikte tarlaya çıkar, küçük çocuklarını da yanlarına alıp, işteyken çitin arkasına, gölgeye yatırıyorlar. Şimdi çocuğun yanına uzan ve onu izliyormuş gibi yap, ben de ormandan çıkıp onunla kaçacağım. Peşimden olabildiğince hızlı koşmalısın, ben de onu bırakacağım, sonra taşıyıp geri eve götüreceksin. Sahibin çocuklarını kurtardığını düşünecek ve sana o kadar minnettar olacak ki, yaşadığın sürece seninle ilgilenecekler'' demiş. Köpek bu planı çok beğenmiş ve hemen uygulayalım demiş. Kurt, çocukla birlikte biraz koşmuş, çoban ve karısı bağırmaya başlamış ama Sultan kısa süre sonra ona yetişmiş ve zavallı küçük çocuğu sahibine ve karısına geri götürmüş. Sonra çoban Sultan'ın başını okşamış ve karısına dönerek ''Yaşlı Sultan çocuğumuzu kurttan kurtardı, bu yüzden sürekli bizimle yaşayacak, iyi bakılacak ve bol bol yiyeceği olacak. Karıcığım, eve git ve ona güzel bir akşam yemeği hazırla ve yaşadığı sürece üzerinde uyuması için benim rahat yastığımı ver'' demiş. O günden sonra Sultan dilediği her şeye sahipmiş. Kısa bir süre sonra kurt geri gelmiş ve Sultan'a dönerek ''Nasıl gidiyor yaşlı köpek? Umarım şimdi daha mutlusundur'' demiş. Sultan minnettar bir bakışla: ''Her şey yolunda, sahibim beni çok seviyor ve benimle çok ilgileniyor. Hepsi senin sayende oldu, teşekkür ederim'' demiş. Kurt ise alaycı bir şekilde gülerek ''Sadece kuru bir teşekkür mü ediyorsun? Bu gece buraya gelip çobanın güzel koyunlarından birini yemek istersem başını diğer tarafa çevir, bu daha güzel bir teşekkür olur'' demiş. Sultan sinirlenerek ''Sen ne saçmalıyorsun! Böyle bir şeyi sahibime yapamam!'' diyerek kurdu reddetmiş. Ancak kurt Sultan'ın şaka yaptığını düşünmüş ve gece koyunlardan birini yemek için gelmiş. Sultan kurdun ne yapmak istediğini efendisine anlatmış bu yüzden ahır kapısının arkasında kurdu beklemiş ve kurt koyunu aramakla meşgulken, elindeki sopayla kurda vurarak onu bayıltmış. Bunun üzerine kurt çok sinirlenmiş ve Sultan'a ''Sen bir hainsin! Bu yaptığının bedelini ödeyeceksin!'' demiş. Bunun üzerine yaptığı tüm planları Sultan'ın sahibine anlatmış. Sahibi çok şaşırmış ama yine de yaşlı Sultan' a yaptıkları için kızmamış. Çünkü yıllarca sadık bir şekilde ailesine yardımcı olan yaşlı Sultan'ın hakkını yediğini düşünmüş. Sahibi kurda kızıp buradan defolup gitmesini ve bir daha gelirse onu bayıltacağını söylemiş. Bir daha kurt asla oraya gelmemiş, yaşlı Sultan ve sahibi çocuklarıyla beraber mutlu mesut yaşamışlar.


Şehrazat'ın kardeşi Dünyazat, hem merakının heyecanı hem de Şah Şehriyar'ın merakıyla Ablacığım, anlatacağın yeni masal için akşamı zor ettim. Öyle güzel anlatıyorsun ki insan hep gece olsun ve sözlerin hiç bitmesin istiyor. demiş. Şehrazat da ömrüne bir gün daha eklemek istercesine Şayet Şah'ımız da dilerse size öyle bir masal anlatacağım ki Bu masallar şimdiye dek hangi kuyularda, mağaralarda ve hatta yerin kaç kat altında, kaç kat üstünde saklanmış ki böyle biz böylesini daha önce hiç duymamıştık, dahası yok mu? diyeceksiniz. demiş. Şah Şehriyar da hem merakına hem Şehrazat'a olan sevgisine yenik düştüğünden Söyleyen dil senin, dinleyen kulak bizimdir. Bu gece de anlatman için canını yine bağışlıyorum. Anlat ey masal kadın! demiş. Ve Şehrazat da başlamış anlatmaya. Bir varmış bir yokmuş, Allah'ın sevdiği kulu çokmuş. Ülkenin birinde, üstelik en güzel yerinde, bir adam ve karısı, bir de bebekleri altın sarısı, mutlu mesut yaşarlarmış. Oğullarına adı gibi güçlü ve kuvvetli olsun diye Oğan adını vermişler. Adam tüccarmış ve dünyayı dolaşırmış. Gittiği her yerden de karısına kumaşlar ve takılar, çocuğuna da türlü türlü çikolatalar ve oyuncaklar getirirmiş. Ama çocuk en çok da babasının getirdiği zeka oyunlarını severmiş. Bilmecelere, bulmacalara, labirentli oyunlara bayılırmış. Hele de babasının Mısır'dan getirdiği sihirbazlık oyunları Oğan'ın en gözde oyuncakları arasında yer alırmış. Yaptığı küçük numaralarla arkadaşları arasında Sihirbaz Oğan diye nam salmış. Saklambaç oynadıkları zaman kimse Oğan'ı bulamazmış. Çünkü Oğan adeta görünmez olur ya da girdiği her ortamın rengini alan bukalemunlar gibi saklandığı yerde hiç belli olmazmış. Tabi bu da zamanla arkadaşlarının onu oyuna almamasına sebep olmuş. Annesinin her gece ona uyumadan önce okuduğu masallardan öyle çok etkilenirmiş ki masal bitene dek gözünü dahi kırpmazmış. Ve zamanla kendine kitaplardaki kahramanlardan arkadaşlar edinmiş. Define maceraları, korsan gemiler, gizemli mağaralar Oğan'ın her zaman ilgisini en çok çeken şeyler olurmuş. Gel zaman git zaman Oğan büyümüş ve babası yakın çevrelere giderken hep onu da götürürmüş. Her defasında da gidiş ve dönüş yolunu değiştirirmiş ki hem birileri takip edemesin hem de oğlu etrafı avucunun içi gibi bilebilsin. -Sana bunu yapanları cezalandıracağım babacığım, sen sakın üzülme. demiş. Adamcağız şefkatle okşamış oğlunun yanaklarını. Biraz mahcup uzatıvermiş yanında getirdiği kitapları. Başka da bir şey getiremediği için üzülmüş. Hep birlikte eve geçmişler. Kadın öncelikle kocasının yaralarını temizlemiş. Sonra da bir şeyler hazırlamak üzere mutfağa gitmiş. Evde pek de bir şey kalmamış ama onu ona katmış, suyunu bol tutmuş. Kendi yarı aç, oğlunu ve kocasını doyurup yatmış. Sabah olmuş, ne yapsam diye kendi kendine sormuş. Neyse ki tavukları yumurtlamış, keçisinden de birazcık süt sağmış. Biraz onlar doymuş biraz da keçinin yavrusu. Derken bitince hepsi, mecbur kesmiş tavuğu. Etini ayrı koymuş, suyunu ayrı; ama artık ne işler aynıymış ne de durumları aynı. Babası iyileştikten sonra yeniden başlamış ticarete. Ama eskisi gibi kazanamıyormuş artık. Yine de kıt kanaat geçinir olmuşlar. Adam her gelişinde kumaş da getiremez olunca eskiyen elbiselerini yamalamışlar. Yine de şükrediyorlarmış tabi hallerine. Oğan da farkındaymış durumun ve o da biliyormuş bunun başka olduğunu yolunun. Derken aklına annesinin anlattığı gökkuşağı hikayesi gelmiş. Ona da dedesi anlatmış bu hikayeyi. Bir inanışa göre gökkuşağının bittiği yerde büyük bir hazine saklıymış. Kim ki o hazineyi elde ederse ömrünün sonuna dek zengin yaşarmış. Ama gökkuşağı kaybolana dek dönemezse bir daha gökkuşağı çıkana dek de dönemezmiş giden kişi. Ve gökkuşağının bir daha da dünyanın neresinde çıkacağı belli olmazmış. Kolay değilmiş yani o hazineyi bulmak. Her rengi ayrı bir yolmuş, her yolu da başka başka yaratıklar tutmuş. Kiminde cüceler çıkarmış karşına kiminde devler. Yolun biri güneşe varırmış biri okyanusa. Korsan da çıkabilirmiş karşına ejderha da... Zaten öyle olmasa herkes kolayca elde edebilirmiş hazineyi. Denemek bedavaymış ama bedeli pahalı. Büyülü bir dünyaymış orası, bazen bineğin eşek olurmuş bazen de uçan bir halı. Oğan her gün dua eder olmuş yağmur yağsın da gökkuşağı çıksın diye. Gelgelelim ne yağmur yağmış ne de gökkuşağı çıkmış. Oğan da babasıyla düşmüş yollara. Günlerden birgün yine eşkıya çıkmış karşılarına. Adam telaşlanmış ve oğlunu hemen ardına saklamış. Ama Oğan, Telaşlanma babacığım, sen onları bana bırak. demiş. Aklına hemen öğrendiği sihirbazlıklar gelmiş. Öyle bir numara yapmış ki onlara, eşkıyalar artlarına bile bakmadan kaçmışlar kayalıklara. Üstelik korkudan yanlarındaki malları bile almayı akıl edememişler. Pek bir keyiflenmiş Oğan. Baba oğul ıslık çala çala tutmuşlar evin yolunu. Annesi gözlerine inanamamış getirdiklerini görünce. Bunlar bize en az bir yıl yeter. demiş kadın. Darlık zamanlarında iyice tasarruflu olmayı öğrenmişler çünkü. O gece üçü de sevinç ve huzurla uyumuş. Sabah kalktıklarında Oğan bir de ne görsün, yağmur yağmış. Güneş biraz yükseldiğinde gökkuşağı çıkar kesin diye düşünmüş Oğan ve dediği gibi de olmuş. Hemen anne babasına durumu anlatıp kendisini merak etmemelerini istemiş. Anne babası karşı çıkmış önce; ama razı olmuşlar sonra da Oğan'ın kararlı olduğunu görünce. Sıkı sıkı tembihlemişler dikkatli olmasını ve bildiği şeyleri hiç unutmamasını. Koşar adım gitmiş Oğan gökkuşağına doğru ama nedense o gittikçe sanki gökkuşağı da gidiyormuş. Az gitmiş uz gitmiş, dere tepe düz gitmiş. Yetişememiş bir türlü. Derken gökkuşağı da kaybolmuş zaten. Yorgun argın dönmüş eve. Ertesi sabahı beklemiş mecburen. Ya bir daha çıkmazsa diye de telaşlanıyormuş. Sabaha dek bir sağa dönmüş bir sola dönmüş. Uykuyla uyanıklık arası nice rüyalar görmüş. Sabahın ilk ışıklarıyla doğrulmuş yataktan ve havanın yine sabaha karşı yağmış olmasına çok sevinmiş. Sevincinden yemek bile yememiş ama annesi yanına koymuş bir şeyler. Oğan gökkuşağının çıkmasını beklerken yine ya yetişemezsem diye düşünüyormuş. Sonra okuduğu kitaptan bir cümle gelmiş aklına. -Belli ki sen de gökkuşağının dibindeki hazineyi arayanlardan birisin. Ama yedi rengi de tamamlamadıkça o hazineyi asla elde edemezsin. Sadece yedinci gün gökkuşağı yine aynı yerde doğar. Şayet bu yedi renkli yolu tamamlayamazsan kendini dünyanın öbür ucunda bulursun. İlk renk kırmızı ve yolları ejderhalarla kaplı. Unutma, akıl en büyük güçtür. Sonra karga gak diye uçarak uzaklaşmış. Ve uçan battaniye tıpkı sönen balon gibi dalgalana savrula yere inmeye başlamış. Oğan o an vazgeçmek istemiş ama bunu ailesi için yapmak zorundaymış. Öyle bir yere düşmüş ki Oğan, her yer kıpkırmızıymış ve farklı olan sadece kendisiymiş. Oğan'ın macera serüveni böylece başlamış.


Şehrazat'ın kardeşi Dünyazat, hem merakının heyecanı hem de Şah Şehriyar'ın merakıyla Ablacığım, anlatacağın yeni masal için akşamı zor ettim. Öyle güzel anlatıyorsun ki insan hep gece olsun ve sözlerin hiç bitmesin istiyor. demiş. Şehrazat da ömrüne bir gün daha eklemek istercesine Şayet Şah'ımız da dilerse size öyle bir masal anlatacağım ki Bu masallar şimdiye dek hangi kuyularda, mağaralarda ve hatta yerin kaç kat altında, kaç kat üstünde saklanmış ki böyle biz böylesini daha önce hiç duymamıştık, dahası yok mu? diyeceksiniz. demiş. Şah Şehriyar da hem merakına hem Şehrazat'a olan sevgisine yenik düştüğünden Söyleyen dil senin, dinleyen kulak bizimdir. Bu gece de anlatman için canını yine bağışlıyorum. Anlat ey masal kadın! demiş. Ve Şehrazat da başlamış anlatmaya. Kapı açılır açılmaz bir de ne görsün, içeride kocaman bir ejderha varmış. Oğan ejderhadan korkmuş; ejderha da Oğan'dan. Kapıyı korkudan bir anda kapatan Oğan ejderhanın kendisine alev savurmadığını fark edince tekrar açmış kapıyı; ama bu kez görememiş ejderhayı. Aşağıda kocaman bir sandık duruyormuş. Belli ki hazine buymuş. Oğan ya ejderha saldırırsa diye korkuyormuş ama hazineyi almaktan başka da çaresi yokmuş. Belki korkup kaçmıştır diyerek aşağı inmiş. Sandığın kapağını açtığı gibi ortalık bir anda aydınlanmış. Çünkü sandığın içerisi parıl parıl parlayan mücevher ve altınlarla dolup taşmaktaymış. Sevinçle kapatmış kapağını, heyecanla tutmuş sandığın kulplarını. Gelgelelim sandık öyle ağırmış ki yerinden bile kıpırdatamamış. Tam hazineye kavuştum derken bu defa da onu götüremeyeceğini anlamış. Öyle çok üzülmüş ki, ailesine bu hazineyi götüremeyeceği için ağlamış. Onun ağladığını gören ejderha da dayanamayıp saklandığı yerden çıkmış. Ejderhayı karşısında görünce bir anda korkan Oğan hemen sandığın arkasına saklanmış. Ejderha da ona Benden korkmana gerek yok. Sana bir zarar vermem. Ağlamana dayanamadığım için çıktım. Merak etme, seni istesem de yakamam. Çünkü ben de senin gibi çok ağladım ve bu yüzden alevlerim söndü. demiş. Oğan saklandığı yerden çıkıp önce kendini tanıtmış. Sonra da buraya niçin geldiğini anlatmış. Peki sen niye buradasın ve o kadar çok ağladın? diye sormuş ejderhaya. Ejderha da başlamış başından geçenleri anlatmaya. Bir zamanlar benim de bir ailem vardı; ama insanlar bizi ayırdı. Birimizi bir tarafa attılar beni de bu hazineyi korumam için buraya kapattılar. Ben de o gün bugündür ağladım ve bu yüzden de alevlerim de söndü, ben de böylece kalakaldım. Oğan dişi ejderhayı dinlerken kırmızı yolda karşılaştığı ejderha gelmiş aklına. Hemen heyecanla o da başlamış ilk yolda karşılaştığı ejderhayı anlatmaya. Dişi ejderha o kadar heyecanlanmış ki Onu gördün mü gerçekten? Hala yaşıyor mu? diye sevinçle çığlık atmış adeta. Oğan Evet, onu gerçekten gördüm. demiş gülümseyerek. Dişi ejderha Şayet beni ona götüreceğine söz verirsen ben de sana hazineyi götürebilmen için yardım ederim. demiş. Ve böylece anlaşmışlar Oğan ile ejderha. Ejderha hazineyi ve Oğan'ı sırtına bindirip çıkmış hapsolduğu yerden. Böylece dönüş yoluna geçmişler ve Oğan geldiği tüm yolları geçecekmiş yeniden. Mor yola vardıklarında biraz istirahat etmeye karar vermişler. Ama Oğan bir de ne görsün, ortalıkta tek bir cadı dahi yokmuş. Sanki hepsi kaybolmuş. Doğruca cadıların şatosuna vardıklarında içerisi adeta peri kızlarıyla doluymuş. Oğan özür dileyerek burada daha önce cadıların olduğunu ve onlara ne olduğunu sormuş. Tüm peri kızları kahkaha atmışlar. Bizi tanıyamadın mı Oğan? Biz senin o bahsettiğin cadılarız. Senin dediğin gibi yapıp çok güzel olduğumuza inandık. Kendimize güzel gözlerle baktık. Sabah uyandığımızda bizler de inanamadık. Ama senin döneceğini bildiğimiz için sana sürpriz yapabilmek adına baş ucuna bir ziyafet sofrası ve uçan süpürge bırakıp saklandık. demiş. Oğan duyduklarına ve gördüklerine inanamamış adeta. Amacının gitmeden onları görmek ve onlarla vedalaşmak olduğunu söyleyip fazla oyalanmadan devam etmek istemiş yoluna. Cadılar da ona teşekkür edip küçük bir sandık daha bırakmışlar yanına. Oğan mor yoldan lacivert yola geçince bu defa da yarasalara veda etmeye gitmiş. Gitmiş ama bir de ne görsün tüm tarlalar meyve ve sebzelerle dolu. Diktikleri ve ektikleri her şey büyüyüp kocaman olmuş. Hatta yarasalar yeni mahsullerle kendilerine ziyafet çekiyormuş. Oğan'ı görünce çok sevinmişler ve ona teşekkürlerini iletmişler. Oğan öyle çok sevinmiş ki gördükleri karşısında, o da bakmış yetiştirdiği meyve ve sebzelerden bazılarının tadına. Derken Vampirella gelmiş yanına. Oğan'a küçük bir sandık uzatarak teşekkür etmiş minnet ve sevinçle ona. Oğan da teşekkür edip devam etmiş yoluna. Derken suyun üzerinde oynayan köpekbalığıyla yunusu görmüş mavi yola vardığında. Hatta daha ne oyunlar bulmuşlar oynamaya. Onlar da binbir teşekkürle küçük bir sandık vererek veda etmişler Oğan'a. Ejderha heyecan ve sevinçten öyle hızlı uçuyormuş ki hemencecik varıyormuş o yoldan bu yola. Yeşil yola vardıklarındaysa görememiş Oğan bataklığı. Ne oldu acaba derken bir ses duymuş ve inmişler aşağı. O koskoca bataklık yemyeşil bir ovaya dönüşmüş, üzerini de ağaçlar ve rengarenk çiçekler bürümüş. Sincaplar desen zıp zıp ağaç dallarında, ağaçların gölgesindeyse ağustos böcekleri uzanmakta. Herkes neşeli ve mutlu selam vermişler Oğan'a. Bataklık da küçük bir sandık olduğunu söylemiş üzerindeki kiraz ağacının dalında. Onu alıp götürmesini tembihlemiş ve ayrılırken neredeyse ağlayacak olmuş bir anda. Aman demiş Oğan, bataklığa dönmesin yeniden ovan. Bu söze ikisi de katılarak gülmüş ve binip ejderhasına Oğan, onu sarı yola sürmüş. Bir bakmış fareler develerin omuzlarında keyif çatıyor, Dev Kraliçe'nin küpesi ışıl ışıl parlıyor. Oğan'ı görünce hepsi ayrı bir sevinmiş, Dev Kraliçe ona küçük bir sandık vererek tekrar tekrar teşekkür ve veda etmiş. Oğan kalmak istese de ne vakit varmış ne de dişi ejderhanın beklemeye sabrı. Öyle bir uçuyormuş ki sanki bir anda bitiyormuş yolun sonu ve başı. Turuncu yola vardıklarında cüceler yeni bir şenlik yapıyormuş ambarlarının başında. Korkuluk ve cüceler sevinçle selamlamışlar Oğan'ı ve heyecanla göstermişler ağzına kadar dolu ambarlarını. Bir de Oğan'a küçük bir sandık vermişler ve her şey için ona teşekkür etmişler. Oğan, korkuluğa uçan süpürgesini hediye etmiş, bununla nereye istersen git demiş. Korkuluk bindiği gibi süpürgesine, atlamış süpürgenin sapına her bir cüce. Yolun başına dek eşlik etmişler Oğan'a ve vedalaşıp gitmişler Oğan'la ejderha. Kırmızı yola vardıklarında görememişler ejderhayı ve hemen gidip kontrol etmişler mağarayı. Dişi ejderha saklanmış önce, Oğan seslenmiş ejderhaya mağaranın ağzına gelince. Tam ejderha alevlerini savuruyormuş ki bir anda dişi ejderha çıkıvermiş önüne. Öyle bir sarılmışlar ki iki ejderha, aşktan yeniden alev almış dişi ejderha. Oğan'a binbir teşekkür ve minnet, derken gökkuşağının başına varmışlar nihayet. Vedalaşırken tüm sandıklarla gideceği yere kadar götürmüşler Oğan'ı ve bir küçük sandık da onlar vererek uçup gitmişler geldikleri yolları. Oğan heyecanla çalmış evinin kapısını ve hasretle kucaklamış annesiyle babasını. Üç kişi zar zor taşımışlar hazineyi ve Oğan bir bir açmış kendisine verilen küçük sandıklardaki hediyeyi. Ve o an gözleri gülümsemiş Oğan'ın; çünkü anlamış ki en büyük hazine sahip oldukları insanın. O günden sonra hepsi de çok mutlu, huzurlu ve bolluk içinde yaşamış. Oğan da ne zaman gökkuşağı çıksa yaşadıklarını hep gülümseyerek hatırlamış. Ha, sahi, sandıklarda mı ne varmış? Her birinde Oğan'a ömrünce rehber olacak sözler yazılıymış. Gün doğmaya başlarken Şehrazat'a da bir fırsat daha doğmuş. Kalan ömründen yeni bir güne başlayabilmek için masalı bitirmesi gerektiğini çok iyi biliyor ve Şah Şehriyar ile Dünyazat'ı merakta bırakarak bir masalı ve geceyi daha sonlandırıyormuş. Dünyazat yine heyecanla Ablacığım, peki bu masalın devamı nasıl? diye sormuş. Şehrazat da Şayet Şah'ımız bana bir gün daha verirse masalın devamını bu gece anlatırım. demiş. Şah Şehriyar gecenin nasıl geçtiğinden bile habersiz dalmış Şehrazat'ın anlattıklarına. Şehrazat öyle bir yerde bırakmış ki yine anlattığı masalı, Şah Şehriyar hem meraklı hem mecbur Seni bugün de bağışlıyorum ve vallahi sen bu masalı sonlandırmadıkça ben de senin hayatını sonlandırmayacağım. diyerek söz vermiş. Bir masal daha biterken bir ömür daha devam ediyormuş Şehrazat için ve masalın devamını düşünürken ömrüne de devam etmiş yeniden. Yine Şah Şehriyar'ın kollarında, kurduğu masalların renkli yollarında yeniden dalmışlar uykuya.