Bir varmış, bir yokmuş. Eski zamanlarda çok uzak diyarlarda kuvvetli ve herkesin çok sevdiği iyi niyetli bir kral yaşarmış. Kral sarayını, kraliçeyi, halkını ve yönettiği ülkesini çok severmiş. Kral uzun zamandır çocuğu olsun istiyormuş. Ama bir türlü çocuk sahibi olamamışlar. Bu nedenle kral ülkede yaşayan çocukları kendi çocukları gibi severmiş. Onları okutur, hediyeler alır, oyunlar oynar ve her zaman tüm çocuklarla sırayla ilgilenirmiş. Kraliçe de çocukları olmasını çok istiyormuş. Ama ne yaptıysa bir türlü kral ile bir çocukları olmamış. Bir gün düzenledikleri bir davet yemeğinde ülkedeki yaşlı, genç, çocuk bütün herkes saraylarına gelerek misafirleri olmuş. O akşam bir kadın kraliçenin yanına yaklaşmış ve kraliçeyle konuşmak istediğini söylemiş. Kraliçe kadının ne söyleyeceğini oldukça merak etmiş ve sarayın bahçesine çıkarak konuşabileceklerini söylemiş. Kadın hemen söze girmiş ve kral ile kraliçeye çocuk sahibi olabilmeleri konusunda yardımcı olabileceğini söylemiş. Kraliçe bu durum karşısında oldukça mutlu olmuş ve kadına: Ne dilersen dile bizden, yeter ki bir çocuk sahibi olabilelim. Demiş. Bunun üzerine kadın, benim sizden özel bir isteğim yok kraliçem fakat sahip olacağınız çocuk çirkin bir prenses olacak. "Size yardımcı olacak büyücü ancak bu şekilde size yardımcı olabileceğini iletmemi istedi"demiş. Kraliçe bunun üzerine çocuğumuz olsun yeter ki. Çirkin veya güzel olması bizim için önemli olmaz demiş. Kadın bir hafta sonra tekrar saraya gelerek bir içecek vereceğini hem kralın hem de kraliçenin bu içeceği içmesi gerektiğini söylemiş. Bunun üzerine kraliçe, kadının verdiği içeceği alarak hem kendi içmiş hem de krala içirmiş. Aradan kısa bir zaman geçmiş ve kraliçe hem krala hem de saray içindeki çalışanlara hamile olduğu müjdesini vermiş.Tüm halk kraliçe ve kralın bir çocuğu olacağını öğrenmiş ve kırk gün kırk gece süren ziyafet yemekleri düzenlenmiş. Kraliçe hamileliğinde hiç zorlanmamış. Beslenmesine ve sağlığına oldukça dikkat edilmiş. Fakat kraliçe bebeğin çirkin bir prenses olacağını zamanla unutmuş. Krala da böyle bir bilgi vermemiş. Doğum zamanı geldiğinde doktorlar gelerek kraliçenin doğum yapmasına yardım etmiş. Kraliçenin oldukça çirkin ufacık bir kız çocuğu olmuş. Herkes çok şaşırmış. Çünkü sarı saçlı mavi gözlü bir kız çocuğu beklenirken, doğan kız çocuğu siyah saçlı siyah gözlü kapkara bir kız çocuğuymuş. Bunun üzerine kraliçe ona yardımcı olan kadının sözlerini aklına getirmiş ve krala ne diyeceğini düşünmeye başlamış. Kral doğan çocuğunu görmek için kraliçenin yanına gelmiş ve gördüğüne inanamamış. İlk başta doğan çocuğun kendi çocuğu olduğuna inanmakta zorlanmış. Hatta kraliçeyi suçlamış. Fakat kraliçe kadının ona söylediklerini krala anlatmış.Kral ise bu durumu keşke kabul etmeseydin de hiç çocuğumuz olmasaydı demiş. Bunu duyan kraliçe çok üzülmüş. Fakat onun için çocuğunun çirkin veya güzel olması önemli değilmiş. Kral bir süre kızı büyüyene kadar onu görmek istememiş. Prenses gün geçtikte büyümüş, büyümüş ve kocaman bir kız olmuş. Kral prensesin saraydan çıkmasını yasaklamış. Çünkü prensesi halkının görmesini istemiyormuş. Hatta kendisi bile kızını uzun bir süre görmemiş. Kraliçe ise prensese bu durumu farklı bir şekilde anlatmış. Çünkü kızının üzülmesine dayanamazmış. Bir gün prenses sarayın bahçesinde dolaşırken bir at kişneme sesi duymuş. Bahçeden dışarıya açılan ufak bir kapıdan kafasını uzatıp dışarı bakmış ve oracıkta bembeyaz at üstünde çok yakışıklı bir prens olduğunu görmüş. Prens de prensesi fark etmiş ve başıyla prensese selam vermiş. Prenses ilk kez saray dışından birinin yüzünü gördüğü için bu durum ona çok yabancı gelmiş. Hemen kapıyı kapatıp bahçeye geri dönmüş. Fakat prensten de oldukça etkilenmiş. O akşam yemeğini yedikten sonra penceresinin önüne oturarak prensi düşünmeye başlamış. Bu durumu annesine anlatmaya karar vermiş. Sabah uyanır uyanmaz ilk iş kraliçenin yanına giderek annesine olanları anlatmış. Kraliçe bu duruma oldukça sevinmiş. Kızına sarılmış ve sarayın dışına çıkması için ona yardımcı olmaya karar vermiş. Sabah kahvaltıdan sonra kraliçe kızının odasına gelerek ona sarayın dışına çıkabileceği gizli bir geçit olduğunu fakat çok fazla uzaklaşmaması gerektiğini söylemiş. Prenses bu duruma oldukça sevinmiş ve koşarak annesinin söylediği geçide gitmiş. Geçitten geçmiş ve güzel ağaçlarla, bitkilerle, hayvanlarla dolu ormana çıkmayı başarmış. Bir süre ormanda yürümüş. Bitkileri sevmiş hayvanlarla arkadaş olmuş, oyunlar oynamış. Birden duyduğu at kişnemesini tekrar duymuş. Arkasını dönüp baktığında prensin atıyla birlikte orada olduğunu görmüş. Prens atından inmiş ve prensesi tekrar selamlamış. Bir süre prens ve prenses yan yana yürümüş. Sohbet etmişler. Birlikte zaman geçirerek birbirlerini tanımışlar. Prens prensesten etkilenmiş. Prenses de prensten etkilenmiş. Prenses artık saraya dönmesi gerektiğini söyleyerek prensin yanından ayrılmış ve koşarak saraya geri dönmüş. Annesine olanları anlatmış ve mutluluğunu paylaşmış. Ertesi gün de saraydan çıkıp çıkamayacağını sormuş. Kraliçe ise dikkatli olduğu sürece dışarı çıkmasına izin verdiğini söylemiş. Bir süre prens ve prenses ormanda gizlice gezip dolaşmaya başlamışlar. Prens, prensese olan aşkını ilan etmiş ve onunla ülkesine gelip kraliçesi olup olamayacağını sormuş. Prenses bu soru karşısında ne cevap vereceğini bilemese de prensten hoşlandığını söyleyerek onunla gitmeyi çok isteyeceğini dile getirmiş. O akşam prenses saraya dönmüş ve annesine bu müjdeli haberi vermiş. Kraliçe bu habere oldukça sevinse de kralın ne tepki vereceğini bilmediği için oldukça korkmuş. Fakat kralın karşısına geçerek olanları krala anlatmış. Kral bu durum karşısında oldukça şaşırmış ve kızının çirkin olduğunu, prensin onu nasıl sevdiğini merak etmiş. O akşam yıllar sonra ilk kez kral kızını yanına çağırmış ve gördüklerine inanamamış. Çünkü prenses gözüne o kadar güzel görünmüş ki kendi kızı olduğuna inanamamış. Kızına sarılmış ve bunca yıl ona hiç sevgi göstermediği için kızından özür dilemiş. Aslında prenses onu gerçekten seven insanlara hiç de çirkin görünmemiş. Gerçek ve doğru sevgi karşısında çirkinliği birden yok olup tamamen güzeller güzeli bir prensese dönüşüyormuş. Bu durum krala büyük bir ders vermiş. Artık insanları dış görünüşüne göre yargılayıp onları güzel veya çirkin oldukları için sevmek yerine iyi birer insan oldukları ve temiz, saf kalpleri için sevmeye başlamış. Saray halkı düğün hazırlıklarına başlamış. Kral kızından özür diledikten sonra kızı kralı affetmiş. Birbirlerine sarılmışlar ve ömür boyu birbirlerine olan sevgileri her geçen gün daha da artmış. Kırk gün kırk gece süren bir düğünle prens ve prenses evlenmiş. Kendi ülkelerinde ve saraylarında ömür boyu mutlu bir yaşam sürmüşler. Siz siz olun kimseyi dış görünüşü için yargılamayın. Gerçek sevgi her zaman size iyilik getirecektir.


Küçük oğlan, kedinin iddialı sözlerine rağmen ona bir şans vermeye karar vermiş. Hemen çuval ve çizmeleri getirerek çizmeli kediye vermiş. Çizmeli kedi, çizmelerini giyip çuvalı alarak aynanın karşısına geçmiş. Kendisine bakarken bir anlık bir ışıltı görmüş gibi hissetmiş. Ardından, yanında taşıdığı marul ve havuçları çuvalın içine koyup bir ağacın arkasına saklanmış. Bir süre geçtikten sonra, bir tavşan çuvaldaki kokuyu alıp içine sıçramış. Çizmeli kedi hemen harekete geçmiş. Ağacın arkasından çıkarak çuvalı sıkıca kapatmış ve tavşanı yakalamış. Fakat çizmeli kedi, tavşanı sahibine götürmek yerine Saray'a gitmeyi tercih etmiş. Kendini Kral'ın huzurunda bulmuş. Kral, çizmeli kedinin hediyesinden çok etkilenmiş. Üç ay boyunca çizmeli kedi Saray'a sürekli olarak farklı hediyeler getirmiş. Kral, çizmeli kedinin her gün gelmesini dört gözle beklemiş. Sonunda, çizmeli kedinin planladığı gün gelip çatmış. Kedi, Kral ile prensesin ırmağa gitmeyi planladığını öğrenmiş. Sabahın erken saatlerinde, Kral'ın faytonu ırmağın kenarından geçerken çizmeli kedi bir anda ortaya çıkmış ve "Yardım edin! İmdat!" diye bağırmış. Kral, hemen durdurarak yardım etmek için askerlerini göndermiş. Ancak çizmeli kedinin planı burada bitmemiş. Kral'a, efendim Marki ırmağın içindeyken hırsızların onun elbiselerini çaldığını söylemiş. Kral, hızla yeni bir elbise göndererek Marki'yi giydirmiş. Marki, elbisesiyle çok şık görününce Kral'ın dikkatini çekmiş. Prenses de onu gördüğünde hemen aşık olmuş. Çizmeli kedi, mutlu sona ulaşmanın ardından sessizce ayrılmış. Çizmeli kedi biraz daha koştuktan sonra dev bir şatoya ulaşmış. İçeri girerken heyecanlanmış, çünkü bu sefer gerçek bir maceraya atılıyordu. Kral, büyük bir şaşkınlıkla tarlaların gerçek sahibinin Marki olduğunu öğrenmiş. Bu arada çizmeli kedi, devin şatosunda da oyunlar oynamış. Devi sihirli bir şekilde fareye dönüştürmeyi başarmış ve onu hızla yutmuş. Kral, şatoya girerken çizmeli kedi ona eşlik etmiş. Kral, çizmeli kedinin planları sayesinde tarlaların sahibinin Marki olduğunu öğrenince çok mutlu olmuş. Sonunda Marki ve prenses nişanlanmış, ardından düğünleri büyük bir coşkuyla gerçekleşmiş. Çizmeli kedi ise sevgiyle dolu bir yaşam sürmüş, kahramanlığı ve zekası hikayelerde dilden dile anlatılmış. Herkes onu bir kahraman olarak hatırlamış ve masallarda adını yaşatmış.


Buket, altı yaşında ve çikolata yemeyi çok seven bir çocukmuş. Annesi Buket'e çikolata yemeyi sınırlandırsa da, Buket söz dinlemez; gizli gizli çikolata alıp yermiş. Ailesi, Buket'e söz geçiremiyormuş. Buket ise fazla çikolata yemenin, zararlı olduğunu bir türlü anlamıyormuş. Okul çıkışı harçlığıyla gidip yine çikolata almış. Çikolatasını yerken dişi sızım sızım sızlamaya başlamış. Ne olduğunu anlayamamış. Bu sızı aman geçtikçe ağrıya dönüşmeye başlamış. Buket çikolatasını bile bitirememiş ağrıdan. Evine gitmek için yola koyulmuş. Gidene kadar on dakikalık yok, Buket'e bir saat gibi gelmiş. Ağrısı o kadar çokmuş ki. Eve girdiğinde ağlayarak annesinin yanına koşmuş. -Buket çiğim, çikolatayı fazla yememen konusunda seni uyarmıştık. Fakat ne beni ne babanı dinledin. Buket kafasını sallayarak annesini onaylamış. Dişi hala çok ağrıyormuş. Annesi Buket'e hazırlanmasını söylemiş. Dişçiye gideceklermiş. Buket diş doktoruna gideceklerini öğrenince çok korkmuş. Bir arkadaşı dişçinin çok korkunç olduğunu ve canını çok yaktığını anlatmış. O gün bu gündür Buket dişçilerden çok korkarmış. Demiş. Buket ve annesi diş doktoruna gitmişler. Buket korkudan tir tir titrerken, Doktor Buket'e bakarak gülümsemiş. Buket'in dişinde çürük olduğunu söylemiş ve işlem yapmış. Buket'in birkaç saat bir şey yememesi gerektiğini söylemiş ve bu kadar fazla çikolata yemeye devam ederse, diğer dişlerinin de çürüyeceğini söylemiş. Buket dişlerinin çürümesini istemiyormuş. O günden sonra çikolatayı annesi izin verdiğinde, arada bir yemeye başlamış ve dişlerini her daim düzenli fırçalamış.


Bir zamanlar Bingo adında zengin bir tüccar varmış. Zaman geçmiş ve işleri kötüye gitmeye başlamış. Kısa süre sonra o kadar kötüymüş ki, sadece tüm parasını kaybetmekle kalmamış, aynı zamanda borca da girmiş. Şehri terk etmeye ve servetini yeni bir yerde kazanmaya karar vermiş. Borçlarını ödemek için tüm mal varlığını satmış. Elinde kalan tek şey ağır bir demir kirişmiş. Bingo, kasabasından ayrılmadan önce yakın arkadaşı Sinbo'yu görmeye gitmiş. Dönene kadar kirişi yanında tutmasını istemiş. ''Tabi ki arkadaşım! Demir kirişi senin için güvende tutacağım'' demiş Sinbo. Bingo ona teşekkür etmiş ve gitmiş. Uzun yıllar çok uzaklar gidip çalışmış. Baharat ticaretine başlamış ve kısa sürede yeniden zengin olmuş. Kasabasına dönmüş, yeni bir ev almış ve çok büyük bir dükkan açmış. Sinbo, Bingo'nun şehre geri döndüğünü ve bunca yıldır kazandığı parayla yeni bir iş kurduğunu duymuş. Bir gün işten sonra Bingo, kendisini sıcak bir şekilde karşılayan arkadaşı Sinbo'yu ziyarete gitmiş. Uzun uzun konuşmuşlar. Ayrılmak üzereyken Bingo, Sinbo'dan demir kirişi geri vermesini istemiş. Sinbo'nun kiriş satılırsa kendisine iyi bir fiyat getireceğini bildiği için onu iade etmeye niyeti yokmuş. Üzgün bir surat takınmış ve ''Kötü bir şey oldu. Kirişi güvenli bir şekilde depomda tutmuştum ama fareler onu yemiş. Gerçekten çok üzgünüm.'' Demiş. Bingo, Sinbo'nun aklından neler geçtiğini anlamış. ''Lütfen üzülme. Farelerin demir direği yemesi senin suçun değil'' demiş Bingo. Sinbo, Bingo'nun yalana kandığını görmekten memnunmuş. Bingo'nun çok aptal olduğunu düşünmeye başlamış. Bingo, Sinbo'dan kendisi için getirdiği hediyeleri teslim edebilmesi için oğlunu eve göndermesini istemiş. Sinbo hemen oğlu Pindu'dan Bingo ile gidip hediyeleri almasını istemiş. Bingo çocuğu eve götürmüş ve evinin mahzenine kilitlemiş. Pindu akşama dönmeyince babası endişelenmiş ve oğlunun nerede olduğunu sormaya gitmiş. Bingoya kızgın bir şekilde dönerek: ''Oğlum nerede Bingo! Bu saate kadar neden geri göndermedin!'' demiş. Bingo ''Ah! Çok talihsizdi. Evime gelirken bir şahin çullandı ve çocuğu alıp götürdü. Şahini bir süre takip ettim ama ayak uyduramadım, üzgünüm arkadaşım'' demiş. Bunu duyan Sinbo çok sinirlenmiş. Bingo'yu yalan söylemekle suçlamış. Bir şahinin 15 yaşındaki bir çocuğu taşıyamayacağı konusunda ısrar etmiş. Tartışma çıkmış ve ikisi de mahkemeye gitmiş. ''Sayın Hakim, oğlumu bu adamla birlikte evinden bazı hediyeler alması için göndermiştim. Ama oğlum o zamandan beri geri dönmedi. Bu adam oğlumu çaldı'' diyerek haykırmış Sinbo. Hakim, Bingo' ya çocuğu babasına geri vermesini emretmiş. Ancak Bingo, çocuğu bir atmacanın kaçırdığı konusunda ısrar etmiş. Hakim ona bunun nasıl mümkün olduğunu sormuş. Bingo buna yanıt vermiş, ''Fareler bir demir direği yiyebiliyorsa, bir atmaca da bir çocuğu kesinlikle kaçırabilir!'' demiş. Hakim, burada göründüğünden daha fazla olduğunu anlamış. Bingo 'dan her şeyi ayrıntılı olarak açıklamasını istemiş. Bingo tüm olan biteni anlatmış. Mahkeme salonundaki herkes kahkahalar atmış. Hakim, Sinbo 'ya demir kirişi Bingo 'ya ve Bingo 'ya da oğlunu iade etmesini emretmiş. O günden sonra Sinbo bir daha hiç yalan söylememiş.


Bir varmış, bir yokmuş... Allah'ın kulu çokmuş. Azdan çoktan, hoppala hoptan. Sana bir kaban yaptırayım çerden çöpten. İlikleri karpuz kabuğu, düğmeleri turptan. Bir zamanlar, güzeller güzeli bir şehir olan Bağdat'ta Sinbad adında bir genç yaşarmış. Sinbad'a şehir sakinleri Hamal Sinbad diye seslenirlermiş. Çünkü çok ama çok fakirmiş ve geçimini sağlamak için başının üstüne yerleştirdiği sepetinde yük taşırmış. Yine böyle, ağır mı ağır yüklerini taşıdığı bir günde, soluklanmak için sepetini başından indirmiş ve bir taşın üzerine oturmuş. Hava çok sıcakmış. Sinbad açlıktan, yorgunluktan ve susuzluktan perişan halde imiş. Taşın üzerinde tam da işlerini bitirip kazancı ile karnını doyurmayı hayal ederken burnuna çok hoş bir koku gelmiş. Bu koku, çok lezzetli bir yemeğin kokusuna benziyormuş... Kokunun nereden geliyor olabileceğini ararken, hemen burnunun dibinden, oturmakta olduğu taşın arkasındaki evden geldiğini fark etmiş. Aceleyle ayağa kalkan Sinbad evin kapısına yanaşmış ve sessizce içeride olup bitenleri izlemeye başlamış. İçeride muhteşem bir ortam varmış. Bu bir ev değil de saray olmalıymış! Sinbad'ın gördüğü kapı evin dış kapısıymış ve içeride kocaman bir bahçe, ötüşen kuşlar, birbirinden renkli çiçekler, ağaçlar ve devasa bir ziyafet sofrası varmış. Bu manzarayı gören Sinbad ellerini açmış ve Allah'a dua etmiş. Demiş ki Eeey yüceler yücesi Allah'ım, ben kulun Sinbad burada açlıktan susuzluktan perişan halde yatarken kimilerine en güzel nimetleri verirsin. Derdim şikayet değil haşa, daha çokları onların olsun. Allah'ım, ekmeğimi kazanmak için çektiğim çileye razıyım ancak genç yaşımda gücüm kuvvetim kalmadı. Kollarımda derman kalmadı. Senden başka sığınacak kimsem yok, dertlerime bir son ver Ya Rabbim demiş. Duası bitince taşın başına geri dönmüş ve bıraktığı yükünü tam eline alıp yola çıkıyormuş ki evin avlusundan birinin kendine seslendiğini duymuş. Genç! Buraya baksana demiş seslenen kişi. Bu kişi ev sahibinin yardımcısı imiş ve demiş ki Beyimiz seni içeri çağırmamı buyurdu. Sinbad şaşırmış ve gözlerini kocaman açarak yanıtlamış Beni mi? Ama benim yüküm var. Götürüp bırakmam gerek.. Bunun üzerine ev sahibinin yardımcısı Gel, ben işini hallettiririm. Beyimizin davetini kaçırma demiş. Israra dayanamayan Sinbad kabul etmiş ve beraberce içeri girmişler. Oldukça zengin bir aileden gelen Denizci Sinbad, kendisine miras kalan paranın tamamını orada burada harcamış ve bitirmiş. Elde hiçbir şey kalmayınca denizlere açılıp ticaret yaparak para kazanmaya karar vermiş. Gemi ile Hint Okyanusu'na açılan Sinbad ve adamları fırtınaya yakalanmışlar. Fırtına gemilerini savurmuş ve kendilerini okyanusun orta yerinde bir adanın kıyılarına vurmuş halde bulmuşlar. Gemiden ayrılıp adayı kolaçan etmeye başlamışlar. Bir kısmı sağa gitmiş, bir kısmı sola gitmiş. Ne bir yiyecek ne de bir yudum su içecekleri ırmak bulabilmişler. Birden bire ada sallanmaya başlamış. Meğer bu ada sandıkları çıkıntı bir balinanın sırtıymış! Tüm adamlarını gemiye sokmak için uğraşan Sinbad geride kalmış. Neredeyse boğulmak üzereymiş ki canını zor kurtarmış. Bir başka yolculuğa çıkan Sinbad, gemide su kalmayınca adamları için su bulmak için bir adaya yanaşmayı emretmiş. Gemi adada zincirlemiş ve Sinbad çıkmış su aramaya. Su ararken yorulan Sinbad bir köşede biraz dinlenmek istemiş. Gözleri yavaş yavaş ağırlaşmış ve kapanmış. Bu sırada Sinbad'ın çoktan geldiğini düşünen tayfası gemiyi hareket ettirmişler ve okyanusa açılmışlar. Adada mahsur kalan Sinbad gemisine binmek için döndüğünde çoktan gittiklerini görüp kahrolmuş. Üzgün üzgün gezinirken birden bire ne görse beğenirsiniz? 15 metre uzunluğunda dev gibi bir yumurta! Bu yumurta Rok kuşuna aitmiş. Bunun bir fırsat olduğunu düşünen Sinbad, anne kuşun yuvaya dönmesini beklemiş. Rok kuşu fillerden de büyük, ejderha gibi kocaman bir kuşmuş. Kuşun yuvası için ot, çöp aramaya çıkmasını fırsat bilen Sinbad, kuşun pençesine tutunarak adadan ayrılmayı başarmış. Kendini Elmas Adası'nda bulmuş. Buradan topladığı hazineler ile Bağdat'a şehrin en zengin adamı olarak dönmüş. Yeniden denizlere açılan Sinbad'ın gemisi bu sefer vahşi cüceler tarafından kaçırılmış ve tek gözlü insan yiyen bir devin adasına götürülmüş. Dev, Sinbad'ın adamlarını teker teker yemeye başlayacağı sırada Sinbad, gizlice kızdırdığı iki demir şişi devin gözlerine saplayarak vahşi devi kör edip adamlarını kurtarmış. Devin çığlıklarını duyan iki başka dev koşarak gelmişler ama Sinbad ve adamları çoktan yola koyulmuşlar. Hint Okyanusu'na açılan Sinbad ve tayfası bu sefer de gök gürültüsü ve şimşeklerle dolu bir havada yollarını kaybetmişler. Gemileri fırtınanın şiddetine dayanamayıp alabora olmuş ve hepsi denize dökülmüşler. Gözlerini açtığında kendini bir adanın kıyılarında bulan Sinbad'ı yamyam kabilesi esir almış. Kazadan sağ kurtulan Sinbad yaşadığına sevinememiş çünkü yamyamların eline düşmek en kötü şeylerden biriymiş. Yamyamlar Sinbad'a kilo aldırıp iyice yağlandıktan sonra yemek için beslemeye başlamışlar. Sinbad, kendini yiyemesinler diye çok az yemek yemiş ama onları çok yemiş gibi göstererek kandırmış. Böyle böyle onları oyalayarak ilk fırsatta kaçmış. Bir krallığa sığınmış ve kralın kızı Sinbad'a aşık olmuş. Sinbad da ona aşık olmuş ve evlenmeye karar vermişler. Mutlu mesut yaşarlarken çok sevdiği karısı hastalanan Sinbad derin bir kedere boğulmuş. Karısı genç yaşta hayatını kaybetmiş ve o krallıkta ölenlerin eşleri kendileri ile beraber gömülürlermiş. Bu geleneği çok ilkel bulan Sinbad oradan kaçmış ve karının acısını atlatmak için yeniden denizlere açılmış. Gemisi, Rok kuşlarının attıkları taşlarla parçalanan Sinbad, kendini güzel mi güzel bir adada buluvermiş. Bu adada her türden yemişler ve meyveler bulunmaktaymış. Adanın sahilinde yürüyüşe çıkan Sinbad, tatlı bir ihtiyarla karşılaşmış. İhtiyarın yürüyecek hali yokmuş, o kadar zayıfmış ki kemikleri sayılıyormuş. Yardım teklif ettiğinde kendisini taşırsa çok memnun olacağını söyleyen ihtiyarı omzuna almış. Yürüdükçe fark etmiş ki ihtiyarın bacakları göründüğünden kuvvetli imiş! İhtiyar yavaş yavaş Sinbad'ın boğazını sıkmaya başlamış. Omzundakinin Denizin Yaşlı Adamı olduğunu fark eden Sinbad hemen bir akıllılık düşünmüş. Matarasının içine alkol koyarak ihtiyarı yavaşça sarhoş etmiş ve bacakları çözülünce ondan kurtulmuş! Yine yolu bir adaya düşen Sinbad, bu adada keşfettiği yer altı nehrini takip etmiş ve büyük bir şehre ulaşmış. Çok zengin olan bu şehirde ticaret yapmış ve bir ton hazine biriktirmiş. Bağdat'a dönmeye karar verdiğinde şehrin kralı kendisini çağırarak Halife Harun Reşit'e vermesi için ona çeşit çeşit hediyeler vermiş. Bağdat'a dönen Sinbad hediyeleri Harun Reşit'e vermiş. Halkına hediyeleri dağıtan Harun Reşit bu jestin altında kalmak istememiş ve Serendib şehrinin kralına kendisi de bazı hediyeler göndermek istemiş. Hediyeleri götürmesi için de şehrin yolunu en iyi o bildiği için Sinbad'ı seçmiş. Yolda başından çeşitli aksilikler geçen Sinbad, filleri dişlerini almak için öldüren acımasız bir fil avcısına köle olarak satılmış. Bunun üzerine acımasız fil avcısını öldürüp filleri kurtaran Sinbad, hediyeleri teslim ettikten sonra Bağdat'a kahraman olarak dönmüş. Bütün bu hikayeleri tek tek dinleyen Hamal Sinbad çok etkilenmiş ve Çok şey yaşamışsın, birçok badireler atlatmışsın ve bu varlığı hak etmişsin. Allah da sana bağışlamış. demiş. Denizci Sinbad ise Ben malımı mülkümü her zaman yoksullar ile paylaşmaktan yanayım. Senin imkanların olsa belki sen de benim gibi olurdun. Benim gemim vardı, sende o da yok. demiş. İki Sinbad birbirleri ile arkadaş olmuşlar. Zengin olan fakir olana yardım etmiş. Beraber uzun yıllar mutlu mesut yaşamışlar.


Didi, arkadaşlarıyla evlerinin bahçesinde oyun oynamayı seven, büyüklerine saygılı, arkadaşlarına karşı ise sevgi dolu olan ve herkesin kendisini çok sevdiği bir çocukmuş. Bahçede çiçek toplamaktan, annesine ev işlerinde yardım etmekten ve babasıyla birlikte çizgi film izlemekten çok keyif alırmış. Fakat Didi'nin okul macerasının başlama yaşı gelince işler biraz karışmış. Çünkü Didi okula gitmek istemiyor, okulda olduğu zamanlar korkup ağlayacağını düşünüyormuş. Anne ve babası ne yaparlarsa yapsınlar Didi'yi okula gitmeye ikna edemiyorlarmış. Öğretmeni de sınıfta onu üzmemek için uğraşıyor ama Didi yine de sürekli ağlıyor ve eve gitmek istiyormuş. Didi'nin ailesi ne yapacağını bilememiş. Çareyi öğretmeni ile görüşmekte bulmuş ve okula doğru yola koyulmuşlar. Öğretmeni ile ailesi Didi'ye okulu sevdirmenin yolunu aramaya başlamışlar. Sonra ailesinin aklına bir fikir gelmiş ve bu fikri öğretmeni ile de paylaşmak istemişler. Didi, gördüğü hiçbir şeyi unutmuyor ve anlatılanları hep aklında tutuyormuş. İzlediği çizgi filmlerin hepsini hatırlayabiliyormuş. Belki de okulun bir tiyatro gösterimi gibi canlı bir çizgi film dünyası olduğunu söylerlerse Didi okula severek gelebilir, iyi bir dinleyici ve izleyici olduğu için de dersleri takip edebilirmiş. Didi'nin öğretmeni, bu fikri çok beğenmiş. Fakat Didi'nin önce bir tiyatro gösterimine gitmesi gerektiğini söylemiş. Böylece tiyatroyu severse okulda anlatılanları da tiyatro gibi can kulağıyla dinleyerek ve izleyerek okula uyum sağlayabilirmiş. Ailesi, hafta sonu Didi'yi çok eğlenceli bir çocuk tiyatrosuna götürmüş. Didi, oyunun sonunda çok beğenmiş. Ailesine Anneciğim, babacığım. Bundan sonra her hafta sonu tiyatroya gelebilir miyiz? Çok güzel ve çok eğlenceliydi. Demiş. Ailesi kızlarının tiyatroyu sevmesine çok sevinmiş. Babası Tabi ki geliriz kızım. Biz de çok eğlendik. Diye lafa girmiş. Hemen sonra annesi Didi, alsında okul da bir tiyatro oyunu gibi değil mi? Diye sormuş. Didi, annesinin ne demek istediğini anlamamış. Annesi devam etmiş. Öğretmeninin bulunduğu alan bir sahne, sizler de seyircilersiniz. Tıpkı burada anlatılan konular ve güzel hikayeler gibi öğretmeniniz de size bilgileri anlatıyor. Deyince Didi dayanamamış ve ellerini çırparak Oley! Evet babacığım. Çok güzel olur. Yani ben her gün tiyatro izlemiş olurum. Bu çok güzele demiş. Sevinçten havalara uçuyormuş. Didi, eve gider gitmez okul ödevlerini yapmaya başlamış. Artık okul kıyafetlerini çok severek giyiyor, annesinden her gün saçlarını farklı taramasını istiyormuş. Birden bire okula olan sevgisi artmış. Tiyatro izleyecek olmanın heyecanı ile okula da uyum sağlar hale gelmiş. Didi gerçekten de o günden sonra okula giderken hiç ağlamamış. Hatta okula gitmek için can atar olmuş. Her gün gelip okulda öğrendiklerini annesine ve babasına anlatıyormuş. Hafta sonu izlediği tiyatro oyunlarını da sınıf arkadaşları ile paylaşıyormuş. Didi, kısa sürede sınıfın başarılı öğrencilerinden birisi olmuş. Bu durum onu ve ailesini çok mutlu etmiş.


Bir varmış, bir yokmuş. Yıllar önce köyün birinde dipsiz bir kuyu varmış. Bu kuyu çok derin olduğundan köy halkı çocuklarının bu dipsiz kuyuya yaklaşmaması için onları korkutup kuyunun içinde canavarların yaşadığını söylemişler. Bunu duyan yaramaz çocuklar, dipsiz kuyuyu incelemeye karar vermişler. Dipsiz kuyuya seslenmişler ve kendi sesleri yankı yaparak onlara dönünce, bunun canavarların sesi olduğunu zannederek korkmaya başlamışlar. O günden sonra dipsiz kuyunun yanında daha dikkatli oynayan çocuklar he ne kadar dikkatli olsalar da günlerden bir gün oynadıkları top dipsiz kuyunun içine düşmüş. Canavarın topu yediğini düşünen çocuklar kendi aralarında söylenmiş ve korkmaya başlamışlar. İçlerinden biri ''Eyvah! Canavar topumuzu çoktan yemiştir, şimdi ne yapacağız?'' demiş. Ardından başka bir çocuk, kuyu canavarı ile anlaşabileceklerini düşünüp, dipsiz kuyuya seslenerek: ''Hey! Canavar, eğer topumuzu bize geri verirsen bir daha seni asla rahatsız etmeyeceğiz'' demiş. Ancak kuyudan herhangi bir cevap alamayan çocuklar umutsuzluğa kapılarak çok üzülmüşler. O sırada yoldan geçen adamın biri, kuyunun etrafında toplanan üzgün çocukları görünce ne olduğu merak etmiş ve yanlarına gitmiş. Adam, ''Çocuklar burada ne arıyorsunuz? Neden bu kadar üzgünsünüz?'' diye sormuş. İçlerinden bir çocuk: ''Topumuz kuyuya kaçtı amca ve kuyu canavarı onu yedi.'' Demiş. Adam, çocuklara kuyu canavarının ne olduğunu sormuş; çocuklar, kuyunun içinde bir canavarın olduğunu ve ailelerinin oraya yaklaşırsa canavarın kendilerine zarar verebileceği için kendilerini uyardıklarını söylemişler. Adam, kuyunun yakınında olmalarının tehlikeli olduğunu fakat dipsiz kuyunun içinde bir canavar olmadığını söylemiş. Adamın söylediklerini şaşkınlık ile karşılayan çocuklar, kuyunun içinde canavar yoksa neden tehlikeli o zaman diye sormuşlar. Adam, çocukların kuyunun etrafında oynarken dikkat etmezlerse kuyunun içine düşebileceklerini ve bunun sonucunda kötü şeyler olacağını söylemiş. Ancak içinde hala canavar olduğuna inanan bazı çocuklar, adam ne söylese de ikna olmamışlar. Adam da kuyunun içinde ne olduğunu göstermek adına kovayı dipsiz kuyunun derinliklerine sarkıtmış. Kuyunun içinden bir su dolu kova çeken adam, kovanın içindeki suyu çocuklara ikram etmiş. Adamın kuyudan çektiği suyu içen çocuklar, daha önce hiç içmedikleri kadar lezzetli ve temiz bir su içtiklerini fark etmişler. Daha sonrasında ise çocukların topunu kova yardımıyla çeken adam topu çocuklara geri vermiş. Çocuklar tekrardan top oynamaya devam ederken, dipsiz kuyunun içinde bir canavar olmadığını aksine kuyunun içinde dünyada içilebilecek en berrak en lezzetli suyun olduğunun farkına varmışlar.


Bir varmış, bir yokmuş. Muhteşem bir ormanın, güzel mi güzel ağaçlarla çevrili tatlı bir bölgesinde panda aileleri yaşarmış. Panda ailelerinin özellikle yavru üyeleri sevimli olmalarıyla bilinirlermiş. İşte, Bao da bu sevimli yavru pandalardan biriymiş. Bao adı bu panda yavrusuna orman bekçileri tarafından verilmiş ve ormandaki herkes ona Bao diye seslenmiş. Bao, şeker hastalığı nedeniyle diğer genç pandalardan farklı yiyecekler yemek, ilaç kullanmak durumunda kalıyormuş. Bao, durumu nedeniyle diğer yavru pandalardan farklı olduğu için zaman zaman üzülüyor, bunun sonucunda çaresizlik ve yalnızlık duyguları yaşıyordu ve bu duyguların doğrudan bir sonucu olarak arkadaşlarıyla birlikte etkinliklere katılma isteğini yitiriyormuş. Günlerden bir gün kibar ve yetenekli bir doktor olan Nazik Şifacı, Bao'nun yaşadığı ormana gitmiş. Yolculuk boyunca pek çok engelle karşılaşsa da kendisini bu ormana çeken bir güç ona adeta yardım ederek tüm zorlukları aşmasını ve engelleri geçmesini sağlamış. Önce devrilen büyük ağaçları ormandaki diğer hayvanlar ile yoldan kaldırması gerekmiş. Ağaçları temizledikten sonra yoluna devam edebilmiş. Sonra büyük nehir üzerindeki asma köprüyü ormandaki kuşlarla birlikte onarması gerekmiş. Nehri geçtikten sonra Bao'nun da yaşadığı ormanın uzak bölümüne ulaşabilen kibar ve yetenekli şifacıyı burada Bao'nun ailesi misafir etmiş. Tedaviyi yapan doktor, Bao'nun iyi olması için çalışan şifacı ona elinden gelen her şekilde yardım etmeye hazırmış. Yanında getirdiği şifa kitaplarını taramış, ilaç yapmak için topladığı bitkilerle konuşmuş ve onlara Bao'ya iyi gelmelerini tembih etmiş. Bao ile de konuşan Nazik Şifacı, ondan dengeli bir diyete bağlı kalmasını ve düzenli olarak fiziksel egzersiz yaparak sağlığına dikkat etmesini istemiş. Sağlıklı bir şekilde kilo vermesi için ona lezzetli mi lezzetli, sağlıklı mı sağlıklı bir beslenme planı oluşturmuş. Çok şeker bir panda yavrusu olan Bao, şeker hastalığı olarak bilinen diyabet hastalığını kabul etmiş ve Nazik Şifacı'nın tedavisi ile mutlu ve sağlıklı olarak yaşamaya başlamış. Bao, porsiyonlarının büyüklüğünü nasıl kontrol edeceğini ve yiyecekle ilgili akıllıca seçimler yapmayı öğrenmek için beslenme alanında büyük bir uzmanlığa sahip olan komik ve bilgili bir pandanın rehberliğini de almaktaymış. Pan Pan adıyla bilinen bu Panda, Bao'ya mükemmel tavsiyeler veriyormuş. Bao, Pan Pan adlı beslenme uzmanının yardımıyla karbonhidratı nasıl hesaplayacağını, sebze alımını nasıl artıracağını ve sağlıklı atıştırmalıkları nasıl seçeceğini anlamak için gerekli bilgileri elde edebilmiş ve kendisi de güzel ve sağlıklı yiyecekler hazırlayabilmiş. Bao'nun durumu, doktoru Nazik Şifacı ve beslenme uzmanı Pan Pan'dan tedavi almaya başladıktan kısa bir süre sonra iyileşme belirtileri göstermeye başlamış. Bu gelişmeler, tamamen iyileşmeye giderek daha da yaklaştığını gösteriyormuş. Arkadaşlarıyla oyunlar oynamak, bisiklete binmek, paten yapmak gibi sevdiği şeyleri yapmaya başlamış. Diyetinde ve rutininde değişiklik yapmış olması karşısında yaşadığı bu güzel değişikliklerin bir sonucu olarak sağlık durumunda meydana gelen muazzam iyileşme karşısında Bao'nun ailesi de çok mutluymuş. Sonunda Bao, sağlıklı bir yaşam tarzı sürdürmek için yaşadığı ormanda bir rol model haline geldi ve ormandaki tüm panda yavruları ondan bir şeyler öğrenmek için can atmaktaymışı. Bao hem doktordan hem de beslenme uzmanından aldığı desteğin doğrudan sonucu olarak sağlıklı bir hayata kavuşmuş. Bao, yardımları için doktoru Nazik Şifacı ve beslenme uzmanı Pan Pan'a minnettarlığını göstermenin bir yolu olarak teşekkürlerini iletmeyi ihmal etmemiş. Beslenme düzenine ve fiziksel aktivitelerine dikkat ederse diyabetini kontrol altında tutabileceğini ve hem eğlenceli hem de anlamlı bir hayat sürdürebileceğini fark etmiş. Ve böylece diyabet teşhisi konan minik panda yavrusu Bao sonsuza dek mutlu yaşamış ve onunla tanışanların hayatını aydınlatarak ve onlara ilham kaynağı olmuş. Bu masal da burada bitmiş. Gökten 3 elma düşmüş. Biri Bao'nun başına, biri Pan Pan'ın başına biri de bu masalı dinleyen dünyalar tatlısının başına...


Nasıl bozuk olmasın canım dostum, insanlar nasıl da diğer arkadaşlarımızı kestiler. Hem de canlı canlı kestiler. Nasıl da canları acımıştır şimdi. Sırf yaprakları arada bir soluyor diye, gidip kestiler onları. Birde hayvanlar, nasıl da korktular bu olanlara. Bu durum beni çok üzüyor, elimden bir şey gelsin istiyorum. Onları durdurabilmek için yapabileceğimiz bir şey? Arkadaşları bu güzeller güzeli arkadaşlarına hak vermişler. Bu kadar güzel olmasına rağmen kendini değil de, arkadaşlarını düşünmesi o kadar fedakarca bir davranışmış ki, arkadaşları da bunun farkındaymış. Güzeller güzeli ağaç, ne oldu, neden hemen çağırdın beni? Kötü bir şey mi oldu yoksa? onu böyle gören güzeller güzeli ağaç gülümsemiş. Hepinizden özür dileriz. Bir daha asla ağaçları kesmeyeceğiz. demişler ve oradan uzaklaşmışlar. O günden sonra hem ormanlar daha uzun yaşamış hem de insanlar doğayı korumuşlar.


Bir zamanlar ormanın birinde dört arkadaş yaşarmış; bir geyik, bir fare, bir karga ve bir kaplumbağa. Çok iyi arkadaşlarmış ve zamanlarının çoğunu birlikte geçirirlermiş. Bir gün ormanda yuvalarına yaklaşan bir avcı görmüşler. Geyik hızla ağaçların arasına kaçmış, karga en yakın ağacın en yüksek dalına uçmuş ve fare de yakındaki bir deliğe fırlamış. Yavaş bir hayvan olan kaplumbağa diğerleri kadar hızlı kaçamamış. Avcı onu ağına hapsetmiş. Avcı geyiği yakalayamadığı için hayal kırıklığına uğrasa da kaplumbağaya sahip olduğu ve aç kalmayacağı için mutluymuş. Geyik, fare ve karga, arkadaşlarının yakalandığını görünce çok endişelenmişler. Onu kurtarmak için bir plan yapmışlar. Karga, avcıyı bulmak için gökyüzünde yükseklere uçtu. Sonra geyik, görünmeden avcıya yetişti ve gitti bayılma taklidi yaparak yolun biraz uzağına uzandı. Avcı yerde yatan geyiği görünce bayılmış olabileceğini düşündü. Sonunda bir geyik bulduğu için çok mutluydu. Kaplumbağanın bulunduğu çantayı yere bırakıp geyiğe doğru gitti. Avcı kaplumbağanın yanından ayrılır ayrılmaz, fare çantanın ağını dişleriyle kemirip kaplumbağayı kurtardı. Farenin yaptığından habersiz olan avcı, geyiğe doğru yürüdü. Geyiğin yanına gelir gelmez aniden, geyik aniden ayağı kalktı ve ormana doğru hızla koştu. Avcı tamamen şaşırmıştı. Hayal kırıklığına uğrayan avcı, içinde kaplumbağanın bulunduğu çantayı almak için geri döndü. Ama sürpriz! Çanta açıktı ve kaplumbağa gitmişti. Avcı, talihsizliğine başını sallayarak eve döndü. Kaplumbağa tüm arkadaşlarına teşekkür ederek, dört iyi arkadaş sonsuza kadar mutlu mesut yaşadılar.


Bundan çok uzun yıllar önce, ülkelerin birinde yemyeşil bir orman varmış. Toprağı bereketli, suyu bol olan bu ormanda sanki her şey sınırsızmış. Ağaçların meyvesi hiç eksik olmaz, bitkiler her mevsim canlı kalırmış. Hele bir de bahar gelip kuşlar cıvıldamaya başlayınca, ormanın neşesi tüm ülkeye yayılırmış. Günler hızla geçip gidiyor, mevsimler birbirini kovalıyormuş. Ülkede herkes mutlu bir şekilde, dostça yaşıyormuş. Herkes mutluymuş ama ülkenin prensesinin bir derdi varmış. Bu öyle bir dertmiş ki, kimsecikler prensesin nesi olduğunu anlayamıyormuş. Kral da bu duruma çok üzülüyormuş. O ki koskoca ülkenin şanlı kralı... Her şeye çare bulduruyormuş da bir tek kızını mutlu edemiyormuş. Ne doktorlar gelmiş gitmiş saraya, olmamış. Kral ne yapsa kızının yüzü gülmüyormuş. Her gün prensese hediyeler geliyormuş. Terziler sarayın kapısında sıra sıra diziliyor, her gün yeni elbiseler dikiliyormuş. Ama ne hediyeler, ne de o gösterişli elbiseler kralın kızını mutlu ediyormuş. Bu mutsuzluğun asıl sebebi, aslında prensesin yalnız olmasıymış. Kimse bunu bir türlü tahmin edemiyormuş. Yine bir gün ülkede herkes neşe içinde gününü geçirirken... Güneş gökyüzünden halkı selamlarken... Ormandaki ağaçların şarkısına kuşlar eşlik ederken... Sarayın bahçesinde oturan prenses bu kuşların sesini duymuş. Ormanın cıvıl cıvıl sesi bütün ülkeyi kaplıyormuş. Prenses birden gülümsemiş. Bunu gören kral durur mu? Hemen arabaları hazırlatmış ve kızını ormana götürmüş. Ormanın büyüleyici güzelliğini gören prenses gözlerine inanamamış. Tabi tek şaşkın olan o değilmiş. Hem yüzünün, hem de kalbinin güzelliği dilden dile dolaşan bir prensesmiş o. Ağaçlar, kuşlar, ormanda yaşayan tüm canlılar... Hepsi prensesi görmek için toplanmış. Onlar hayran olarak prensese bakarken, prenses de hayran hayran onlara bakıyormuş. -Hoş geldiniz prensesim. Ormanımıza güzellik getirdiniz. Ardından Keçi, Küçük Ayı, Sincap, Baykuş ve diğerleri... Hepsi sırayla "Hoş geldin." demiş prensese. Prenses "Hoş buldum." diyerek cevap vermiş ve tek tek tanışmış hepsiyle. Onu buraya getirenin duyduğu şarkı olduğunu söyleyince orman halkı hareketlenmiş birden. Ağaçlar yine şarkı söylemeye başlamış. Kuşlar onlara eşik edip gökyüzünde salınırken, Küçük Ayı ve kardeşleri de dans etmeye başlamış. Derken Sincap ailesi de katılmış. Birden ormanın rengi değişmiş adeta. Güneş gökyüzünden onları izlerken, ışığı yapraklarda rengarenk yansımalar yapıyormuş. Prenses de kendini bir anda bu güzel gösterinin içinde bulmuş. Rüzgar elbisesinin tüllerini savuruyor, o da mutlulukla dans ediyormuş. Kral, ilk kez kızını böyle görmüş. O an, kızının ne kadar yalnız olduğunu fark etmiş. "Keşke daha önce anlayabilseydim." diye düşünmüş. Bu gülüşü görmek için kızını her gün bu ormana getirmeye karar vermiş. Tüm orman halkına teşekkür ederek o gün oradan ayrılmışlar. Güneş uyumuş, uyanmış, ışıklarını saçmaya başlamış. Gün erkenden aydınlanmış. Prenses yeni güne çok mutlu başlamış. O günden itibaren her gün aynı saatte sarayın arabaları hazırlanmış. Prensesi ormandaki arkadaşlarıyla buluşturmuş. Günler böyle geçip gidiyor ve güzel prenses sürekli gülüyormuş. Orman halkı da her gün prensesin geleceği saati iple çekiyormuş. Uzunca bir süre geçmiş, ormandaki ağaçlar daha da büyümüş. Yeni çiçekler açmış. Sanki ormanın bereketi bu dostlukla daha da artmış. Günlerden bir gün güzel prenses çok hastalanmış. Bütün gün onu bekleyen arkadaşları bir gariplik olduğunu anlamış. Ormanın sözcüsü Tilki hemen saraya gitmiş. Prensesin durumu görünce koşup arkadaşlarına anlatmış. Bunu duyan ağaçlar meyvelerini dökmüş. Çiçekler rengini kaybetmiş. O neşeli ormandan çıt çıkmaz olmuş. Aradan günler geçmiş, ormana gelen giden olmamış. Prenses hasta yatağında yatarken Tilki'nin aklına bir fikir gelmiş. Ağaçların döktüğü meyveleri toplamış. Arkadaşları da bunu neden yaptığını hemen anlamış. Herkes kendi ürününü koymuş ortaya. Yüklenip saraya götürmüşler. Sarayın doktorları bu malzemelerle öyle bir karışım hazırlamış ki... Prenses hızla iyileşip eski sağlığına kavuşmuş. O günden sonra ülkenin kralı bu ormana "Dostluk Ormanı" ismini vermiş. Prenses ve ormandaki dostları sonsuza kadar mutlu yaşamışlar.


Bir zamanlar köyün birinde kibar bir ayakkabıcı ve karısı yaşarmış. Ayakkabıcı evinin bütün geçimini kundura yaparak sağlarmış. Bir gün gelmiş ve ne yazık ki artık kimse onun yaptığı ayakkabıları almıyormuş. Günden güne geçimini sağlayamaz hale gelmiş. Son bir çift ayakkabı yapmak için sadece bir parça kumaşı kalmış. Eşi, onu teselli etmek için ''Merak etme! Her şey yakında yoluna girecek, eskisi gibi ayakkabı satmaya başlayacaksın ve çok daha mutlu olacağız'' diyerek eşine teselli veriyormuş. Bu konuşmaları yaparken dışarıda dört küçük elf, pencere kenarında yaşlı adam ile karısını gözetliyorlarmış ve tüm konuşmaları duymuşlar. Kunduracı adam ve karısı için çok üzülen elfler: ''Zavallı kunduracıya yardım etmeliyiz, bize ihtiyacı var'' diye karar vermişler. Akıllı ve yetenekli elfler kunduracı adam ve karısı uyuduktan sonra pencereden eve uçarak girmişler. Son kalan kumaşı almışlar ve çok geçmeden kesmeye, dikmeye ve süslemeye başlamışlar. Sabah olmadan dünyanın en güzel ayakkabısını yapıp uçup gitmişler. Sabah ayakkabıcı ve karısı, masanın üzerinde duran küçük şirin ayakkabıları görünce hayrete düşmüşler. ''Bunu kim yaptı? Harika görünüyorlar'' diye şaşkınlık içinde kimin yaptığını çok merak etmişler. Kunduracı adam ayakkabıları almış ve dükkanının vitrinine koymuş. Kısa süre sonra bir tüccar, ayakkabıları vitrinde görmüş ve çok beğenmiş. Dükkandan içeri girerek ''Bu harika ayakkabıların bedeli ne ise 2 katını ödeyip almak istiyorum'' demiş ve ayakkabıları satın almış. Kunduracı o gece de yatmadan önce bezi masanın üzerine bırakmış. Elfler gece geri gelerek gün doğmadan önce çok daha güzel iki çift ayakkabı yapmışlar. Bu daha birçok gece böyle devam etmiş. Ayakkabıcı her sabah en iyi ayakkabı tasarımını bekliyormuş. Ayakkabıcı ve eşi bu ayakkabıları kimin yaptığını artık daha çok merak etmişler. ''Bize yardım edenlerin kim olduğunu bilmek istiyorum. Nezaketleri için onlara teşekkür etmeliyiz'' demiş kunduracı. O gece uyanık kalmaya ve ayakkabıları onlara kimin yaptığını öğrenmek için kapının arkasına saklanmaya karar vermişler. Gece olmuş ve elfler tekrar gelmişler. Kunduracı adam ve karısı kapının ardında beklerken elflerin uçtuğunu, güldüğünü, şarkı söylediklerini ve hızla ayakkabıları diktiklerini görmüşler. ''Ne kadar şanslıyız! Karşılığında bir şeyler hediye etmeliyiz. Giysileri yırtıldı! Onlara minik giysiler yapalım'' demiş karısı. Dost elfler için en şirin ayakkabılar da dahil olmak üzere en iyi kıyafetleri yapmak için ikisi de çok çalışmışlar ve ertesi gece onları masanın üzerine bırakmışlar. Elfler sonraki gece tekrar geldiklerinde yeni kıyafetleri görünce çok heyecanlanmışlar. Mutlu bir şekilde dans edip şarkı söylüyorlarmış ve bir daha hiç görülmemek üzere pencereden dışarı uçup gitmişler. Ayakkabıcı kasabanın en iyi ayakkabılarını yapmaya ve satmaya devam etmiş. O ve karısı, ihtiyaç duyduklarında onlara yardım eden nazik elfleri asla unutmamışlar.


Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde kalbur saman üstünde develer tellal, pireler berber iken, ormanın derinliklerinde bir ayı ailesi yaşarmış. Bobo ve ailesi sabah erkenden kalkar kendilerine kahvaltı için balık avlamaya ormanın bir ucundan diğer ucundaki nehre giderlermiş. Ne var ki, Bobo sabahları uyanamıyormuş. Hem çok miskinmiş hem de akşam geç saatlere kadar arkadaşlarıyla oynuyormuş. Günlerden bir gün, Bobo'nun annesi, onu uyandırmak için mağaradaki bölmesine gitmiş. Bobo bir türlü uyanamamış. Annesi başında kalkmasını beklerken: Akşam geç saatlere kadar oyun oynarsan, böyle uykunu alamazsın işte! diye kızmış. Sadece biraz daha uyumak isteyen Bobo, açlıktan karnı guruldamasına rağmen bir o tarafa, bir bu tarafa dönüyormuş. Çünkü annesinin konuşmaları ona ninni gibi geliyormuş. Annesi uyanmayan Bobo'ya Hemen kalk yoksa nehirden geçen balık sürüsünü kaçıracağız ve aç kalacaksın! diye sesini yükseltince, Bobo birden yatağından fırlamış. Bobo miskin ve uyanmak bilmeyen bir ayıcık olmasına rağmen, çok iyi balık avlıyormuş ve ailesi ile her ava çıktılarında en güzel ve büyük balıkları o yakalıyormuş. Nehre doğru yola çıktıklarında Bobo uykulu gözlerle yürürken, bir anda gıcık bir bal arısı Bobo'yu rahatsız etmeye başlamış. Arıyı kovalayan Bobo ailesinden ayrılarak arıyı kovanına kadar takip etti ve kovana bir pençe atıp arıların kaçışmasını sağladıktan sonra içindeki balı kaçırıp ailesine götürmüş. Balı yemeye başladıklarında Bobo'nun her yeri şişmeye başlamış çünkü kaçışan arılar sinirlenip Bobo'nun her tarafını sokmuşlar. Küçük Ayıcık Bobo'nun yüzü şiştiğinde o kadar komik görünmüş ki, tüm aile bu duruma gülüp eğlenmişler. Nehre vardıklarında, Bobo hemen suya atlayıp önce şişliklerini dindirmiş. Bu sırada ailedeki diğer ayılar avlanmaya başlamışlar ama hiçbiri balık tutamıyormuş. Çünkü ortada balık yokmuş! Baba arı: Sürüyü kaçırdık galiba! demiş ve hepsi Bobo'ya dönmüş. Bana bakmayın sürü kaçtıysa benimle alakası var! demiş. Anne Ayı araya girip, Vaktinde kalksaydın sürüyü kaçırmazdık miskin ayıcık! Bu sana bir ders olsun. demiş. Ailesinin aç kalmasına çok üzülen Bobo, bir daha geç yatmamaya ve vaktinde kalkmak için en az 8 saat uyuyacağına dair söz vermiş. Bobo'nun bu hareketi sonrası, ailesinden kimse Bobo'ya tepki göstermemiş. Çünkü tatlı ayıcık Bobo, ailesini olumsuz olarak etkileyen davranışı sonucu pişman olmuş ve bunu düzeltmek için çözüm sunmuş. O günden sonra Bobo hiç geç yatmamış ve dolayısıyla hiç uyanamamazlık etmemiş. Nehirden her sürü geçtiğinde en güzel balıkları yakalamış. Bobo, ormanda artık Balık Ayısı olarak biliniyormuş. Bobo ve ailesi sonsuza dek mutlu yaşamışlar.


Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde develer tellal iken pireler berber iken uzak mı uzak köylerin birinde yıkık dökük bir gecekonduda karı koca ve onların beş çocuğu yaşarmış. Bu çocuklardan üçü kız ikisi de erkekmiş. İçlerinde bir tanesi varmış ki, diğerlerinden farklı oluşu yüzünden okunuyormuş. Babası da o çocuğunu diğerlerinden ayrı tutar bu farklılığın sebebini anlamaya çalışırmış ama bir türlü bulamazmış. - Onlarla ilgilenmek hoşuma gidiyor babacığım. Beni değil kardeşlerimi gönder mektebe lütfen. Ben orada değil hayvanların yanında mutluyum. demiş. Babası bu duruma oldukça kızmış ve oğluna dışarı çıkmasını söylemiş. Çocuk dışarı çıkınca koşa koşa yolda gördüğü kedinin yanına gidip yere oturmuş ve kediye bir şeyler söylemeye başlamış. Ona karşılık veren bir ses gelmiş. Çocuk etrafına bakmış ama kimseyi görememiş. Tekrar kediye bir şey söylemiş ve yeniden cevap almış. Korkuyla olduğu yere sinivermiş. Neler olduğunu anlamaya çalışıyormuş. Kedi cevap verenin kendisi olduğunu söylemiş ona. Çocuk oradan uzaklaşıp eve gelmiş tekrardan. O akşam bir tuhaflık olduğunu herkes hissetmiş. Çocuk suspus oturuyormuş öylece. Ertesi gün pencere pervazına bir kuşun konduğunu görmüş. Cesaretini toplayarak camı açmış ve onunla konuşmaya başlamış. O günden sonra bu onun için bir sır olmuş ve kimseye söylememiş. Hayvanlara olan ilgisini gördükten sonra babası da ona karışmamış ve istediklerini yapmasına izin vermiş. - Eğer biraz daha çalışmazsan seni yakında başkasına satacaklarını söylediler. Bunu duyan öküz korkmuş ve yarın onu götürmeleri için önündeki samanların hepsini yemiş ve hareketli bir şekilde ortalıkta gezmeye başlamış. Çiftçi her şeyi duymuş yine. Ertesi gün ahıra karısı ile birlikte inmişler. Öküz hemen ayaklanmış ve çiftçinin yanına gelmiş. Bunu gören çiftçi kaşlarını çatarak arkasını dönmüş. Eşi neler olduğunu sorunca cevap vermemiş. Eşi daha çok meraklanmış ve ısrar etmeye başlamış. Zamanı gelince söyleyeceğini söyleyerek konuyu kapatmış. Bu zamana kadar hiç kimseye açıklamadığı bu sırrını karısına açıklayacak olmaktan çok çekiniyormuş. Nasıl bir tepki vereceğini bilmiyormuş çünkü. Karısı heyecanla eşinin eve gelmesini beklemiş. Çiftçi eve gelince karısı hemen yanına koşmuş. Odalarına geçip oturmuşlar. Çiftçi derin bir nefes alarak karısına her şeyi anlatmış. Çocukluğundan beri hayvanları duyabildiğini, onlarla konuşabildiğini, eşek ve öküz arasında geçenleri... Her şeyi teker teker anlatmış. Şaşkınlıkla çiftçiyi dinleyen eşi konuşmanın sonunda gayet güzel şeyler söylemiş. Eşinin bu özelliğine çok mutlu olmuş. Sonuçta bu özellik herkese verilmemiş. Kocası özelmiş. Ve onun asıl hoşuna giden de buymuş. Bundan sonra ne zaman hayvanlarla konuşacak olsa karısına da ne konuştuklarını anlatıyormuş. Ve karısı duymasa bile öğrendikten sonra gülmeye başlıyormuş. Bu şekilde hayatlarına devam etmişler. Ömürlerinin sonuna kadar mutlu mesut yaşamışlar.


Bir varmış bir yokmuş. Develer tellal iken pireler berber iken ben annemin beşiğini tıngır mıngır sallar iken soğuk kış vakitlerinde yemyeşil sulak bir arazinin yanındaki vadide bir çiftçi, öküzü ile çiftliklerinde mutlu mesut yaşam sürmeye çalışırlarmış. Çiftçi farki olduğu için yokluk içinde tarım yapıyormuş ve emektar öküzü ile sürmeye az da olsa mahsül almaya çalışıyormuş. Fakat öküz tarlayı sürdükten sonra çok yorulup halsiz düşüyormuş ve tarlayı her sürüşünden sonra yorgun düşüp güç toplamaya çalışıyormuş. Çiftçi de emek verip yetiştirdiği mallarını köye götürüp satmakta güçlük çekiyormuş. Çiftçi artık bir çözüm bulması gerektiğini düşünerek, mallarını köye götürüp satabilmesi için bir eşek alma vaktinin geldiğine karar vermiş. Fakat nasıl alacağını, satış yapamadığı için hangi parayla alınacağını gerçekten hiç bilmiyormuş. Günler sonra kara gözlü, koca yürekli ve canı kadar çok sevdiği koca öküzünü üzülerek satması gerektiği gerçeğiyle yüzleşmiş. Büyükbaşların başında bekleyen adama öküzünü satmak istediğini acil paraya ihtiyacı olduğunu söylemiş. Hayvan tüccarı, öküzü şöyle etraflıca bir inceleyip baktıktan sonra böyle yaşlı ve bitkin öküzlerin alıcısı olmadığını, bu yüzden de öküzü alamayacağını söylemiş. Çiftçi yüzü asık ve üzgün bir şekilde boynunu bükerek oradan ayrılmış. İleride bir pazarın daha olduğu aklına gelmiş ve öküz önde çiftçi arkada oraya doğru yola koyulmuşlar. Çiftçinin pek ümidi olmasa da, şansını denemek zorundaymış... Sonunda o pazara da ulaşmışlar ve çiftçi içerip girip öküzünü tanıttıktan sonra onu satmak istediğini söylemiş. Öküzün çalışkan olduğunu ve hala işe yarar olduğunu anlatmaya çalışmış olsa da, o pazardaki alıcılar da kabul etmezler öküzü. Çiftçi, eli boş üzgün bir şekilde buradan da ayrılmak zorunda kalmış. Artık ümidiyle sabrını da gitgide yitiriyormuş ve üstüne üstlük bu beyaz örtülü soğuğun üzerinde gücünü de kaybetmeye başlamıştır. Derken yolun kenarında bir üstü başı yırtık, fakir görünümlü düşkün bir adam onun yanına gelmiş ve Benim hiçbir şeyim yok sadece bir oğlum var, ondan başka bir şeyim yok, ama onun da ayağı sakat ben onun yanından ayrılamıyorum ve bu yüzden de çalışamıyorum. Evladımın hergün okula gidip gelmesi gerekiyor ayağı sakat olduğu için kendisi gidemiyor. Beni de görüyorsun doğru yoluma zor yürüyorum. Senden ricam öküzünü bana versen öküzün oğlumu hergün okula götürüp getirse bende çalıştıkça sana para ödesem olur mu? demiş. Çiftçi bu durum karşısında çok duygulanmış ve kabul etmek zorunda kalmış. Öküzü adama vermiş ve eli boş bi şekilde hem özlem hem de öküzü yanında olmadığı için üzüntüyle evine dönmüş. Ertesi gün sabah kalktığında kötü günler için biriktirdiği parası aklına gelmiş ve bu para ile bir eşek alıp çiftlik mahsullerini onunla köye satmaya götürmeyi düşünmüş. Kahvaltısını yaptıktan sonra parasını alıp yola koyulmuş... Çiftçi eve giderken bol bol düşünmüş ve bu parayı ne yapması gerektiğini sorgulayıp durmuş. Evine yaklaşmak üzereyken bu parayı değerlendirmenin en iyi yolunun ayağı sakat çocuğun babasına vermek olduğuna karar vermiş, bu kararından ötürü de oldukça duygulanmış. Masal bu ya, çiftçi hemen ayağı sakat adamla çocuğunun evini bulmuş ve parayı ona teslim etmiş. Üstüne üstlük, bir de adama çiftliğinde çalışmayı ve emeğiyle, hakkıyla parasını kazanmasını önermiş. Böylece ayağı sakat çocuk ve babası refah içinde çalışıp yaşama şansı bulmuş. Ayağı sakat adam, çiftçinin bu önerisini duyduğunda mutluluktan havalara uçmuş, hem kendisi hem de çocuğu için harika olan bu haber karşısında ağlamış ve şükretmiş. Çiftçi bu iyilik dolu hareketiyle birlikte, yaşlı ve emektar öküzüne de kavuşmuş. Çiftçi, eşeğin eğerinden bulduğu paralarla, çocuğun sakat ayağına en iyi sihirbazları tutup büyü yaptırmış ve çocuğun ayağı iyileşmiş. Gün yavaş yavaş aydınlanırken, Şehrazat masalı tam bitirecekken bu gecelik bu kadar yeter diyerek yarın devam etme sözü vermiş ve bir gece daha akmış gitmiş hayatlardan. Bir sondan daha mahrum kalan Şehriyar Şehrazat'a bir gecelik yaşam daha bahşetmiş ve bu masal burada bitmiş.


Bir varmış, bir yokmuş... Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde... Develer tellal iken pireler berber iken, ben annemin beşiğini tıngır mıngır sallar iken... Çok uzak diyarlarda, dağların tepelerin arkasında bir yerlerde bir köy varmış. Bu köyde yaşayan insanlar çok mutsuzlarmış. Çünkü kimsenin nasıl olduğunu anlamadıkları bir şekilde evlerini fareler basmış. Fareler, evlerin her yerinde atlayıp zıplayıp geziyorlarmış. Köy halkı ne yaptı ne etti ise bir türlü farelerden kurtulamamış. Farelerin birini yakalasalar ötekisi kaçıyormuş. Evini fare basmayan hiç kimse kalmamış. Artık köy fareli köy diye bilinir olmuş. Köy halkı artık ellerinden bir şey gelmediğini anlayınca bunu muhtara anlatmaya karar vermişler. Muhtar da üzülmüş ve ne yapacağını bilemez bir şekilde günlerce kara kara düşünmüş durmuş. Eğer bana bir kese altın verirsen köyü farelerden kurtarırım. demiş. Muhtar düşünmüş taşınmış. Adamın isteğini kabul etmiş. Ancak gel zaman git zaman, bundan vazgeçmiş. Köyümüz farelerden eninde sonunda kurtulacaktı, bu yüzden altını adama vermeme gerek yok. diye düşünmüş. Fakat bundan kavalcının haberi yokmuş. Bunun üzerine adam eline kavalı almış. Başlamış çalmaya. Kavaldan çıkan sesler öyle değişikmiş ki, evlere dadanan bütün fareler sesi duyunca sesin olduğu tarafa doğru yürümeye başlamışlar. Kavalcı adam, evlerdeki tüm fareleri yavaş yavaş kavalı sayesinde yanına toplamış. Tüm fareleri topladıktan sonra köydeki dereye doğru yürümeye başlamış. Kavalcı önden, fareler arkadan dereye doğru yürümüşler. Tam dereye vardıklarında kavalcı derenin üstündeki köprüden yürümüş ama fareler birer birer dereye düşmüş. Orada boğulup ölmüşler. Böylece bütün köy farelerden kurtulmuş. Köy halkı çok sevinmiş, kavalcıya çok teşekkür etmişler, evlerine rahatlıkla girip çıkabilir olmuşlar. Eskisi gibi mutlu mesut yaşamaya devam etmişler. Muhtar verdiği sözü tutmadı, o zaman ben de bunun bedelini ona göstereceğim. diyerek bir plan kurmuş. Kavalını alıp köye doğru ilerlemiş. Sonra almış ağzına başlamış yine bir şeyler çalmaya. Kavaldan çıkan sesler öyle farklı öyle büyüleyiciymiş ki, bu sefer de kavalcı köyün bütün çocuklarını bu sesle birer birer yanına toplamaya başlamış. Hepsini yanına topladıktan sonra ormana doğru ilerlemeye başlamış. Kavalcı önde çocuklar arkada ormanın derinliklerine doğru yürümüşler. Ben kavalcıya köyümüzü farelerden kurtardığı için bir kese altın verecektim ama vermekten vazgeçtim. Galiba buna kızıp çocuklarımızı kaçırdı. demiş. Köylüler muhtardan bunu duyunca çok sinirlenmişler ve muhtara, Neden sözünü tutmuyorsun? Altınları neden kavalcıya vermedin? Köyümüzü farelerden kurtardığı için o altınlar onun hakkıydı. Bunun yüzünden çocuklarımızı kaçırıyor. demiş. Muhtar bunun üzerine yaptığının yanlış olduğunu anlamış ve altınları kavalcıya teslim etmeye karar vermiş. Bu sırada köy halkı çocuklarını kavalcının elinden nasıl kurtaracaklarını düşünmüşler ama bir türlü bulamamışlar. Günler gelmiş geçmiş köylüler hala çocuklarına kavuşamamışlar. Günlerden bir gün köy halkı yine oturmuş kara kara çocuklarını kavalcının elinden nasıl kurtaracağını düşünürken, kavalcı çocukları topladığı ormanda uyuyakalmış. Bunun üzerine ormanda toplanan çocuklardan biri, kavalcının uyuduğunu görünce, kavalı almış eline, çalmaya başlamış. Kavaldan öyle farklı öyle güzel sesler çıkarmış ki bunun üzerine ormandaki diğer çocuklar, yanına toplanmaya başlamışlar. Çocukların yanına toplandığını görünce, birden ormandan köye giden yolu hatırlamış. Çocukları peşine takarak köye doğru yol almış. Köye vardıklarında çocuklarının geldiğini gören köylüler koşarak yanlarına gitmişler. Onlara sarılmışlar ve öpmüşler. Çok mutlu olmuşlar. Yanlarında kavalcıyı göremeyince merak edip sormuşlar. Kavalı çalan çocuk kavalcının uyuyakaldığını görünce kavalı çalmaya başladığını, arkadaşlarının hepsinin yanına toplandığını ve köyün yolunu tuttuklarını anlatmış. O sırada kavalcı uyanmış. Etrafına baktığında çocukları göremeyince şaşırmış ve telaşlanmış. Yerinden kalkınca kavalını aramış ama bulamamış. Biraz düşününce çocuklardan birinin kavalın sesiyle diğerlerini de toplayıp köyün yolunu tuttuğunu anlamış. Sonra o da köye gitmiş. Çocuklarımıza kavuştuk fakat sen kavalcıya hakkı olan altınları vermezsen o yine bizim çocuklarımızı kaçırır. demiş. Muhtar bunun üzerine kavalcıyı yanına çağırıp bir kese altınını vermiş. Kavalcı hakkını aldığını düşünerek sevinmiş. Gel zaman git zaman artık kavalcı çocukları bir daha kaçırmamış ve bir süre sonra kendi köyüne dönmüş.


Çok eski zamanlarda dolmalık biber sokak fenerlerine sahip Karzen adında küçük bir köy varmış. Orada atlar, tavşanlar, yarasalar, örümcekler ve inekler dahil bir düzine aile yaşıyormuş. Geceleri üç sokak lambası tüm şehri aydınlatırmış. Sihirbaz Jojo, farklı renkteki dolmalık biberlere büyü yaptıktan sonra, karanlıkta sihirli bir şekilde parlarmış. Sokaklardaki güzel gece biber feneri ile kasabada gece hareketli ve heyecanlı hale gelmiş. Örümcek kadın kendini ağ sepetini örmekle meşgul edermiş. Yarasa Kardeşler uçma becerilerini sergilerken, tavşanlar yuvalarında saklambaç oynarmış. Ayrıca Koyun Ana üç çocuğunu sokak lambasının altında ders çalışması için getirirmiş. Birçok kişi çay içmek, şarkı söylemek ve dans etmek için caddenin etrafında toplanmış. Kimse erken uyumak için güzel ışıkları kaçırmaya istekli değilmiş. Ancak kış geldiğinde köydeki herkes, özellikle geceleri hava buz gibi olduğu için açık hava aktivitelerinden vazgeçmiş. Kasabadaki gece sessiz ve kasvetli hale gelmiş. Bir kış gecesi Bay At, şehirden havuç teslim etmek için Karzen köyüne gelmiş. Sık sık Karzen köyüne gelir ve kasabayı tanırmış. Bay At, sokak fenerinin yardımıyla havuçlarını hızlı bir şekilde teslim etmek için doğru yeri bulabilmiş. Tesliminden sonra turuncu fenerin yanında kalan arkadaşlarını ziyarete gitmiş. Turuncu fenerin bulunduğu şeride dönmeden önce kırmızı fenerin yanından geçmesi gerektiğini biliyormuş. Ancak bu kez kırmızı feneri bulamamış. "Bu tuhaf. Kırmızı fener nereye gitti? diye düşünmüş. Yorgun olduğu için bu düşünceyi kafasından atmış ve sonunda arkadaşıyla buluşmak için turuncu feneri bulmayı başarmış. Ertesi gün, At şehre dönmek üzereymiş ki uzaktan kırmızı lambanın orijinal konumuna döndüğünü fark etmiş! Kafası karışan At, daha fazlasını öğrenmek için olaydan Örümcek Kadın'a gelişigüzel bir şekilde bahsetmiş. Ancak ne olduğunu bilmiyormuş. O gece Örümcek Kadın, feneri kimin aldığını araştırmaya karar vermiş. Sessizce, şüpheli bir figür bulmayı umarak sokağın köşesine gizlice girmiş. Ancak oraya gittiğinde hem kırmızı hem de sarı fenerin kayıp olduğunu fark etmiş! "Birisi köy fenerini çalmış!" diye çığlık atmış. Çığlıkları birçok köylüyü uyandırmış ve herkes her yerde feneri aramaya başlamış. Ancak fenerler gitmiş. Fenerin aniden ortadan kaybolmasıyla herkes şaşkına dönmüş. "Köyde hırsız olabilir mi?" diye merak etmişler. Herkesin güvenliği için sırayla sokaklarda devriye gezmeye karar vermişler. Ertesi gece tavşan ailesi devriye gezerken fenerlerin aynı yere döndüğünü görmüşler! O kadar şaşırmışlar ki, fenerler geri döndü! diye bağırmışlar. Bütün köylüler dışarı çıkmışlar ve fenerlerin geri geldiğini duyunca mutlu olmuşlar. Fenerlerin tekrar kaybolmasını önlemek için geceleri devriye gezmeye devam etmeye karar vermişler. Ancak ertesi gece yarasa ailesi ciyaklamış. "İki fener gitti!" Sonraki birkaç gece aynı olay yaşanmış. Fenerler bir gidip ve ertesi gün hep aynı yere dönermiş. Örümcek Kadın, gizemin kökenine inmeye kararlıymış. Sokak fenerinin esrarengiz bir şekilde ortadan kaybolması çözülmelidir. Fenerler olmadan köyümüz bize zarar verebilecek kötü kurtlara ve tilkilere karşı savunmasız kalacak. Köyümüzü korumamız gerekiyor. Demiş. Köylerdeki birçok gizemli vakanın çözülmesine yardımcı olan Sihirli Kızıl Adamotu'nu duymuştu. Örümcek Kadın, kayıp fener gizemini çözmeye davet etmek için ormanın derinliklerindeki Kızıl Adamotu'nu ziyaret etmeye karar vermiş. Adamotu yardım etmeyi kabul etmiş ve Örümcek Kadın ile birlikte köye gelmiş. Ünlü büyülü Adamotu'nun gelişini bekleyen birçok köylü, etrafını sarmış. Bir büyü söylemeye başlamış ve onu yakındaki su kuyusuna yapmış. Herkes kuyuya bakmış ve görüntülerin bir film gibi oynadığını görmüş. Gördükleri karşısında şaşırmışlar. "Bu anne koyun!" diyerek birisi sessizliği bozmuş. Bütün bu süre boyunca anne koyunlar, kışlık kıyafetlerini tamir ederken, çocuklar okusun diye harap evlerine fener getirmiş. Gün ağarırken anne koyunlar fenerleri hızla sokağa geri döndürürmüş. Köylüler, Anne koyuna karşı sempati duymuşlar. Yumuşacık yatakları, kalın yorganları varken, anne koyun ailesinin yoksullaştığını görmüşler. Evlerinde onları ısıtacak ışık, fırın veya yakacak odun yokmuş. Fenerin ışığı ve sıcaklığı olmasaydı donabilirlermiş. Önce kendilerine saklamaya ve Anne koyunla hemen yüzleşmemeye karar vermişler. Ertesi gün, gün ağarırken, anne koyun her zamanki gibi hızla feneri geri vermek için evden dışarı çıkmış. Çoğu zaman fenerleri aldığı için kendini kötü hissetmiş ve köyden özür dilemek istemiş. Ancak, bunu yapmasaydı ailesinin sert soğuk kıştan muzdarip olacağını biliyormuş. Kapıyı açtığında gördüğü manzara karşısında donakalmış. Karzen'in bütün sakinleri evinin önünde onu bekliyormuş. Anne koyun kekelemiş ve "Özür dilerim..." demiş. Örümcek Kadın azarlanmak yerine anne koyuna doğru yürümüş, elini tutmuş: Okula haber verildi, çocukların harç ve masraflardan muaf tutulacak. Bundan sonra bu harcama için endişelenmenize gerek kalmayacak demiş. İnek Amca bir el arabası yakacak odun getirmiş ve onları evin köşesine koymuş. Saksağan kardeşler, onları sıcak tutmak için birkaç yorgan getirmişler. Bay At onlar için yiyecek stoğu getirmiş. Genç tavşan çifti küçük koyunlar için kitaplar getirmiş. Anne koyun çok duygulanmış. Herkese yardımları için teşekkür ederken gözlerinden yaşlar akmış. O zamandan beri Karzen köyündeki sokak feneri görev yerlerinden hiç ayrılmamış. Onların ışığı altında Karzen köyü, ihtiyaç anında birbirine yardım eden güzel köylülerle daha güzel bir yer haline gelmiş.


Bir varmış bir yokmuş. Çok uzak ülkelerde yaşayan bir genç kız varmış. Bu genç Kız'ın adı da Ferda'ymış. Ailesini çok sever ve onlarla birlikte olmaktan hep mutluluk duyarmış. Fakat günlerden bir gün, annesi ve babası çok hastalanmış ve Ferda bu duruma çok üzülüyormuş. Her gün onlara güzelce yemekler yapıyor, sağlıklı bitkilerden ise karışımlar yapıp veriyormuş. Günler geçmesine rağmen onların iyileşemediğini gören Ferda ise bu durumun düzelmesi için her gün neler yapacağını düşünüyormuş. Sonradan öğrenmiş ki, sadece anne ve babası değil, herkes çok hastaymış. Ferda daha da çok üzülmüş. Acaba annem ve babam mı herkese bulaştırdı? diye söyleyerek düşünüyormuş. O kadar üzülmüş ki, birkaç günde zayıflamıştı. Bir çözüm yolu arıyordu herkes için. Bir gün Ferda anne ve babasına çorba yaparken düşüncelere dalmıştı. Birinin cama eliyle vurarak onu çağırdığını duydu. Ferda gördükleri karşısında dili tutulmuş, konuşamıyordu. Anneciğim, camda bir şey görüyor musun? Diye sormuş. Hayır, bir türlü iyileşmediler. Bunu söylerken çok üzgündü. Onu gören büyük böcekte çok üzülmüştü. Tamam. Dedi. Böcek dikenlerinin başında ki yuvarlaklardan birinin içine elini soktu ve bir kalem çıkardı. Kalemin arkasına üfledi ve Ferda bir kez daha şok olmuştu. Etrafta insanlardan daha çok, bu böceklerden vardı. Bazıları etrafta geziniyor, bazıları da insanların içine girerek yok oluyorlardı. İnsanların içine girer girmez, insanlar fenalaşıyor ve hasta oluyorlardı. Evet babacığım. Artık iyileşeceksiniz. Diyerek tebessüm etti. Çünkü size çok iyi bakacağım. Dedi ve gülüşmeye başladılar. Tabii ki de iyileşeceğiz. Güzeller güzeli kızımız bize çok iyi bakıyor. Ferda sofrayı toplayıp, bulaşıkları da yıkadıktan sonra oturup korona' yı bekledi. Dakikalar geçiyordu fakat Ferda için sanki yıllar geçiyormuş gibiydi. Ferda yine düşüncelere dalmıştı ve cam tıklatma sesini duydu. Duyar duymaz yine korkmuştu. Onun bu halini gören virüs, gülmeye başladı. Sende ne kadar korkakmışsın. Diyerek gülmeye başlamış. Ferda başta kızsa da o da onunla beraber gülmeye başlamış. Eğer buradan gitmezseniz, size kolonya bulaştırmak zorunda kalırım. Lütfen buradan gidin. Herkese zarar veriyorsunuz. Bunu duyan virüsler hatalarının farkına varıp hemen oradan gitmişler. Anne ve babası da hemen ayaklanmışlar. Onlar da bir anda böyle sağlıklı olmalarına şaşırmış. Artık hasta değillermiş. Ferda koşarak korona' nın yanına gitmiş. Annem ve babam gerçekten de iyileştiler. Çok teşekkür ederim sana. Yarın sabah da birkaç kişiye yaparız ama sende yanımda olmalısın. Demiş gülümseyerek. Tabii ki Ferda. Asıl ben teşekkür ederim. Şimdiden arkadaşlarımın toplandığına eminim. Annen ile babanın içinden kaçanlar onlara çoktan haber vermiştir. Yarın sabaha bile gerek kalmaz. Ferda ve virüs birbirlerine bakarak gülümsemişler. İkisi de halinden memnun bir şekilde ayrılmışlar. Sabah olunca Ferda anne ve babasına bakmış hızlıca. Dün akşamdan daha da sağlıklı görünüyorlarmış. Sonra dışarı baktı ve bütün insanlar sağlıklarına kavuşmuştu. Korona virüs' ü son bir kez daha görmek istediğini hissetti ve arkasını dönünce onunla karşılaştı. Şapkasını takmış ve elinde de bavuluyla beraber selam verip uzaklaştı. Ferda ona el sallayarak vedalaşmış. Ondan sonra ki bütün günlerde herkes mutlu mesut yaşamaya devam etmiş.


Uzun zaman önce, tüm hayvanlara özellikle de fillere derin bir sevgi besleyen bir kral varmış. Kraliyet fili için çok büyük bir ahır inşa etmiş. Kraliyet filinin tüm ihtiyaçlarının karşılandığından emin olmak için bir bakıcı tutmuş. Kral ayrıca file sağlıklı kalması için her gün özel besleyici yiyeceklerin verilmesini emretmiş. Bir öğleden sonra, kraliyet ahırına bir sokak köpeği girmiş. Fil gölgeli bir ağacın altında dinleniyormuş. Köpek, filin yemek artıklarını görmüş ve doyasıya yemiş. Fil, köpeğin artan yemeği yediğini görmüş. O günden itibaren fil, köpeğin yemeğini paylaşmasına memnuniyetle izin vermiş. İkisi çok iyi arkadaş olmuşlar. Köpek ahırda kalmaya başlamış ve bakıcı da buna aldırış etmemiş. Kısa süre sonra köpek de çok sağlıklı bir hale gelmiş. Bir gün bir çiftçi köpeği görmüş ve bakıcıya köpeği kendisine satıp satmayacağını sormuş. Köpek için iyi para teklif etmiş. Köpek bakıcıya ait olmadığı halde parayı kabul etmiş ve köpeği çiftçiye vermiş. Çiftçi köpeği alıp götürünce kraliyet fili çok üzülmüş. Kraliyet ahırındaki tek arkadaşını kaybetmiş. Yemek zamanlarında arkadaşını özlemiş ve yemeyi içmeyi reddedip kısa sürede çok zayıflamış. Filin sağlığının bozulduğu haberi hızla Kral'a ulaşmış. Filin durumunun neden böyle olduğunu öğrenmek için ahıra gitmiş. Bakıcıya dönerek: ''Ben sana file iyi bakılmasını emrettim! Ne bu hali bu filin!'' diye bağırmış. Bakıcı, filin neden bu kadar sessiz olduğunu ve yemeyi içmeyi reddettiğini bilse de konuşmamış. Kralın, hakkı olmayan bir köpeği sattığını öğrenirse cezalandırılacağından korkuyormuş. Filin neden böyle olduğunu bilmiyormuş gibi davranmış. Kraliyet veterineri filin sağlığını kontrol etmesi için çağrılmış. Kapsamlı bir incelemeden sonra bile, veteriner filin neden yiyip içmediğini anlayamamış. Duygusal bir hayvan olan filin bir şeye çok üzüldüğü sonucuna varmış. Kral muhafızları, kraliyet filinin üzüntüsünün sebebinin ne olabileceğini öğrenmek için ahırdaki tüm hizmetkarları sorguya çekmiş. Fil ile birlikte yaşayan ve onun yakın arkadaşı olan köpeği öğrenmişler. Ayrıca köpeğin son birkaç gündür kayıp olduğunu da öğrenmişler. Kral, yaverini aramış ona tüm durumu anlatmış ve ondan bir çözüm bulmasını istemiş. Yaverinin önerisi üzerine tüm krallıkta köpeğin sahibi kim olursa olsun onu hemen geri vermesi halinde cömert bir şekilde ödüllendirileceğine dair duyuru yapılmış. Çiftçi bu durumu duymuş ve köpekle birlikte hemen kralın sarayına ulaşmış. Krala, köpeği kraliyet filinin bakıcından satın aldığını söylemiş. Hemen bakıcı aranmış ve hakkı olmadığı halde köpeği sattığı itiraf etmiş. Kral, köpeğin fil ile birlikte ahıra geri gönderilmesini emretmiş. Bakıcıya, çiftçinin parasını iade etmesini emretmiş. Ayrıca fil ile birlikte köpeğe de bakılmasını emretmiş. Kraliyet fili, arkadaşı geri döndüğü için çok mutlu olmuş ve artık eskisi gibi yiyip içerek sağlığına kavuşmuş. O günden sonra köpek ve fil huzur içinde beraber yaşamışlar.


Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellal, pireler berber iken, ben anamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken, az gittim uz gittim, dere tepe düz gittim. Çayır çimen geçerek, lale sümbül biçerek, sıcak sular içerek, ayla ayla bir güz gittim. Bir de dönüp ardıma baktım ki, ne göreyim? Gide gide bir arpa boyu yol gidememişim. Natal, matal martaval, işte kuzuma duyulmadık bir masal. Günlerden bir gün, dağların en ama en kasvetlisinde çılgın bir ejderha yaşıyormuş. Bu ejderhanın kanatları o kadar genişmiş ki, kendisine uygun bir mağara yapması için tam 40 sene bir dağ aramış. Bulduğunda da bu kasvetli ve kayalıklarla dolu dağı ateşiyle eritmesi gerekiyormuş. Yemeden içmeden tam 10 senede taşları eritmiş ve başını sokacak bir ev yapmış kendine. İlk bir iki sene, yakındaki köyün çiftçilerine ait olan koyun sürüleriyle beslenen çılgın ejderha, günlerin geçmesiyle daha az yemek bulmaya başlamış. Çünkü çılgın ejderha çiftçilerin sürülerini yedikçe köylü tasını tarağını toplayıp kaçıyormuş. Ejderha bunu farkedince üzülmüş ve koyun avlamadan hemen mağarasına geri dönmüş. Ağzından alevler fışkırtarak ağlamış durmuş. Gözyaşları ve alevler eşliğinde tam 6 ay geride kalmış. Ejderha, artık çok acıkmış ve ne yapacağını bilmiyormuş. Önce biraz bulutlara doğru uçup, bulutlardan yemeye çalışmış ama ne kadar bulut yerse yesin, bulutlar onu bir türlü doyurmuyormuş. Açlıktan enerjisi düşmeye başlayan ejderha panik yapmaya başlamış. Karnını doyurma iç güdüsüyle oradan oraya uçan ejderha, sonunda bitkin düşmüş ve yere çakılmış. Yere çakıldığı yer bölgenin en popüler kasabasıymış. Çünkü bu kasaba, bir sürü çocuk futbol takımına ev sahipliği yapıyormuş. Ejderha yere çakıldığında, yemek almak için markete giden bir yıldız futbolcu çocuk dönüş yolundaymış ve kötü şans bu ya, tam da önüne düşüvermiş! Burunlarından dumanlar çıkan ejderhayı gören yıldız çocuk çok endişelenmiş ve hemen marketten aldığı sulardan yüzüne püskürterek uyanmasını ummuş. Bir türlü uyanmak bilmeyen ejderhanın önüne ne yapacağını bilemeyen yıldız çocuk neler yapmış neler. Ağzına balık atmış, burnuna salam koklatmış. Türlü hinlikler denemiş. Son çareyi çantasındaki topu hızla ona atıp uyandırmakta bulmuş. Ejderha ışık hızında gelen topu göğsünde hissesince zıplayıp, kükreyivermiş! Ejderhanın patırtısı o kadar gürültülüymüş ki, bütün kasaba ayaklanıp neler olduğuna bakmaya gelmişler. Kasabalı geldiğinde bir de ne görsünler! Ejderha ve yıldız çocuk karşılıklı top oynuyorlarmış. Ama ne oyun! Yıldız çocuk zaten türlü türlü harika ve yetenek dolu hareketleriyle tanınıyormuş. Ama futbol oynayan ejderha ilk kez görülen bir şeymiş. Ejderha kanatlarıyla topa öyle güzel vuruyor, uçarak öyle güzel hareketler yapıyormuş ki, kasabalı ağzı açık izlemiş. Ejderha sanki yüzyıllardır aradığı mutluluğu bulduğunu düşünmüş. Şöyle bir etrafına baktığında, ona gülümseyen yüzleri farketmiş ve ne kadar hayranlıkla izlediklerini görünce şaşırmış. Yıldız çocuk, ejderhanın bu olağanüstü yetenekleri karşısında ona futbol takımında bir yer teklif etmiş. Ejderha hiç düşünmeden kabul etmiş. Çünkü ejderha, problemin yemek değil, arkadaş ve tutku olduğunu anlamış. Onun artık hem bir arkadaşı, hem de futbol gibi çok güzel bir tutkusu varmış. Eh, bu sırada onlar muradına ererken, bu masalı dinleyen yakışıklı da kerevetine ermiş. Kasaba halkı ise hiçbir maç kaçırmamış. Sonra bir maçta gökten üç elma düşmüş. Biri ejderhanın kafasına, biri yıldız çocuğun kafasına, biri de bu masalı dinleyen dünyalar tatlısının kafasına!


Masalı doğrudan bu sayfa üzerinden veya kanalımıza giderek YouTube üzerinden çocuğuna dinletebilirsin. Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellal iken, pireler berber iken, ben dedemin beşiğini tıngır mıngır sallarken. Bir varmış, bir yokmuş. Masalın yenisi, eskisi mi olurmuş? Günlerden bir gün, gecelerden bir gece olmuş. Derken; sabahleyin erken, keçiler koyunları tıraş ederken, tahtakurusu saz çalar, sıçan cirit atar iken çıkmış bir masal anası ortaya. En sonunda açmış ağzını, yummuş gözünü. Bir laf etmiş, bir laf etmiş... Bakalım ne laflar etmiş. Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, nazik ve onurlu bir kral ve kraliçesi olan küçük bir ulus varmış. Krallıkta yaşayan insanlar, hükümdarın krallıktaki herkesin huzur ve mutluluğa sahip olmasını sağlamak için gösterdiği çabaların bir sonucu olarak büyük bir mutluluk ve neşe içinde yaşamlarını sürdürüyorlarmış. Krallıkta, her şeye rağmen kendini mutlu görmeyen bir adam varmış. Hayatının gidişatından memnun olmayan bu adam etrafı ile ilgilenmeyen, yalnızca kendisiyle ilgilenen ve daha fazla güç ve paraya sahip olmak isteyen, iyi niyetli olmayan bir adammış. Sahip olduğu güç ve para ona az gelmiş, gözünü kralın güç ve servetine dikmiş. Kralın tahttan indirilmesi için planlar kurmuş. Gel zaman git zaman yaptığı oyunlarla nazik ve onurlu kral ile kraliçeyi ne yazık ki alt etmiş ve krallığın başına geçmiş. Sonunda kralı devirme planlarında başarılı olmuş ve tahta çıkarak krallığın yeni hükümdarı olmuş. Krallığa kötü oyunlarla sahip olan bu yeni kral, zalim ve adaletsiz bir hükümdarmış. Ülkede yaşayan insanlar, kralın yönetimi ele geçirmesinden bu yana hayatlarından hiç memnun değillermiş. Sahip oldukları huzur ve mutluluk birden yok olmuş. Yeni kral zalim ve adaletsiz bir hükümdar olduğu için krallıktaki halk kötü davranışlara maruz kalmış ve önemli bir kısmı, kralın gücünden ve yapabileceklerinden korktukları için hükümdarın bu kötü davranışlarına karşı konuşmaya cesaret edemiyorlarmış. Tüm krallıkta mutsuzluk ve kötülük kol geziyormuş. Ancak, halkının eski huzurlu ve mutlu günlerine geri dönmesini isteyen, halkını kötü ve zalim hükümdardan korumak için cesaretini toplayan iki kişi varmış. Bu kişiler, kötü ve zalim hükümdarın gelmesinden önce krallıkta yaşayan nazik ve onurlu hükümdarın yeğeni olan genç prens ve prenses kardeşlermiş. Kötü hükümdar ülkeyi ele geçirdiği sırada yaşları çok ufak olduğu için kendi güvenlikleriyle ilgili nedenlerle ülkeden ayrılmış oldukları için savaşın hiçbir döneminde orada değillermiş ve ülkelerine yardım edememişler. Artık büyümüşler ve ülkelerine yardım edebilmek için geri dönmüşler. Genç prens ve prenses kardeşler krallığa geri dönmeyi başarmış ve burada kendisine ülkenin çok tehlikeli bir duruma geldiği bilgisini almışlar. Halkının yaşadıkları gerçekten endişe vericiymiş. İki kardeş, halklarını kralın kötü davranışlarından kurtarmak ve ülkeyi yeniden eski huzurlu ve mutlu günlerine kavuşturup adaleti geri getirmek için harekete geçmekten başka çareleri olmadığını fark etmiş. Kötü ve zalim hükümdarın halkı rahat bırakması için çalışmaya başlamışlar ve halk da genç prens ile prensesi desteklemiş. Halk, eski huzurlu ve mutlu günlerine dönmek istiyormuş. Prens ve prenses kardeşler ile onları destekleyen insanlar, hükümdarın adamlarından sayıca az olmalarına rağmen cesur, iyi, sabırlı ve kararlı oldukları için sonunda başarılı olmuşlar. Sonunda kötü ve zalim hükümdar krallığı terk etmiş ve krallık yeniden savaştan önce sahip olduğu huzur ve mutluluğa kavuşmuş. Ülkeyi kötü ve zalim hükümdardan kurtaran genç prens ve prenses kardeşler, krallığın hükümdarları görevine terfi etmiş ve hükümdarlıkları sırasında tüm halka şefkatle davranmış, krallığı dürüstlükle yönetmiş, adaletli olmaktan bir an bile vazgeçmemişler. Halka hep iyi davranmış ve onların huzurlu, mutlu olması için uğraşmışlar. Krallıkta yaşayan insanlar kötü günlerin sonunda huzurlu ve mutlu yaşamlarına geri dönmüşler, eski hükümdarın yaptığı gibi bir zulüm görmeden yaşamlarına devam edebilmişler. Genç prens ve prenses kardeşlerin bir kahraman ve adaletin koruyucusu olarak tanınmasının öyküsü, halk tarafından yıllarca anlatılmış ve bizlere kadar ulaşmış. Genç prens ve prenses kardeşlerin hikayesi ve adalet arayışı, adaletsizliğe karşı mücadele etmenin ve doğru olanı savunmanın ne kadar önemli olduğunu nesiller boyunca anlatmış. İnsanın içinde bulunduğu koşullar çok zor görünse de cesur, iyi, sabırlı ve kararlı olmanın başarı ve zafer kazanmak için gerekli olan en önemli şeyler olabileceğini insanlara hatırlatmış. Zor durumların üstesinden gelinmesi imkansız gibi görünse de bu masalı dinleyen insanlar umutsuzluğa her düştüğünde genç prens ve prenses kardeşlerin hikayesini hatırlamış ve mutlu olmuşlar.


Bir varmış bir yokmuş. Bir gün Küçük Kaşif, gezegenlere yolculuk yapmaya karar vermiş. Meraklı bir çocuk olan Küçük Kaşif, gitmek istediği gezegenlerin listesini yapmış. Kendisine bir astronot kıyafeti almış, bir de uzay gemisi. Uzun mu uzun bir yolculuğa çıkmış. Küçük Kaşif' in ilk durağı Ay olmuş. Küçük Kaşif Ay'a geldiği anda Ay onu selamlamış. -Merhaba Ay, dünyaya en yakın gezegen sensin. Bu yüzden ilk sana geldim. -Ne yapayım Merkür. Gerçekten çok sıcaksın. Bunun nedenini merak etmedim değil hani. -Bilmiyor musun Küçük Kaşif? Ben güneşe en yakın gezegenim. Bu yüzden sıcaklığım yüksektir benim. -Burası ne kadar da soğuk bir gezegen böyle. -Ne o? Üşüdün galiba ufaklık. Beni ziyaret edenler sıkı giyinmeli. -Gerçekten de çok soğuksun. Ben donmadan önce gitsem iyi olur. -Ah evet, iyiyim. O kadar hızlı dönüyorsun ki başımı döndürdün Bay Jüpiter. -Etek mi? Ne eteği yahu? O benim halkam. -Bilmiyor musun Küçük Kaşif? Ben rüzgarlı bir gezegenim. Diyerek Satürn'e veda etmiş. Neptün'e doğru yol almış. En sonunda Neptün'e ulaşmış. Bu gezegenlerin sonuncusuymuş. Küçük Kaşif Neptün'e indiğinde selam vermiş. -Hoş geldin Küçük Kaşif. Bir hayli yorgun görünüyorsun. -Hoş buldum. Güneşe gerçekten çok uzaksın. Seni bulmak pek kolay olmadı Neptüncüğüm. Neptün gülümsemiş. Küçük Kaşif Neptün ile biraz sohbet ettikten sonra veda etmiş. Küçük Kaşif gezegenleri tanıdığı için çok mutluymuş. Fakat artık Dünya'ya dönme vaktiymiş. Küçük Kaşif'in uzun bir yolculuk bekliyormuş.


Bir varmış bir yokmuş, tatlı kırmızı karıncalar, mavi kuşlarla koşarken, yerdeki sarı çimler göklere kadar uzanır, pembe ağaç dalları yerlere kadar sarkarken, ben annemin beşiğini tıngır mıngır sallarken gökkuşaklarının hiç eksik olmadığı adı da yine Gökkuşağı olan bir kasaba varmış. Bu kasabada yaşan Yoyo adında küçük bir çocuk, her yağmur sonrası hayran hayran gökkuşağını izlemeye bayılıyormuş. Hatta gökkuşağındaki tüm renkleri ezbere biliyormuş. Biliyormuş bilmesine ama en sevdiği renk olan siyah, gökkuşağında hiç belirmiyormuş ve bu durum onu çok üzüyormuş. Bir gün Yoyo uyurken rüyasına dilek perisi gelmiş. Çünkü dilek perileri, üzülen çocuklara dayanamıyormuş. Dilek perisi, Yoyo'ya hayalini sormuş ve Yoyo hiç düşünmeden Gökkuşağında siyah renk görmek istiyorum! demiş. Dilek perisi, sihirli çubuğunu sallamış ve Yoyo'ya dönüp, İsteğini gerçekleştirdim, ilk çıkan gökkuşağında siyah renkleri de göreceksin. demiş. Sevinçten havaya uçan Yoyo, mutlu bir şekilde uykusunu tamamlamış ve sabah olduğunda soluğu dışarıda almış. Dışarıya çıkar çıkmaz ise gördükleri karşısında çok korkmuş. Çünkü Gökkuşağı kasabasındaki diğer insanlar, endişe içinde oradan oraya koşturuyorlarmış. Bazı çocuklar ise kaldırımda ağlıyorlarmış. Bu sözleri duyan Yoyo kendi istediği bir şey için başkalarının mutsuz olabileceğini hiç düşünmediği için çok üzülmüş. O siyah renkle mutlu olsa da, diğer insanlar bu durumdan çok korkmuş. Sonra insanların niçin bu kadar korktuğunu anlamak için kendisi de yukarı bakmış. Siyah çizgilerin olduğu gökkuşağı gerçekten oldukça korkutucu görünüyormuş. Üstelik gökyüzünün derin mavisine de hiç yakışmamış. Yoyo, bu durumdan bir ders çıkararak, kendi beğenilerinin diğer insanları olumsuz olarak etkileyip etkilemeyeceğini düşünmeye başlamış. Sonra kendine bir söz vermiş ve dilek perisinin tekrar ona gelmesini dilemiş. Bu sözleri duyan dilek perisi, Yoyo ile gurur duymuş ve hemen bu dileği yerine getirmiş. Ertesi gün olduğunda yağan yağmur sonrası çıkan gökkuşağında binbir çeşit renk varmış. Siyah hariç. Çocuklar tekrar sokaklarda koşturuyor, kasaba halkı da mutlu bir şekilde yaşamına devam ediyormuş. Yoyo ise gökkuşağına baktığında, normal halinin ne kadar ilham verici olduğunu düşünmüş. Bu olaydan sonra tüm kasaba halkı, sonsuza dek rengarenk, başkalarının hayatlarına saygılı ve mutlu bir yaşam sürmüşler.


Goldilocks yanıt vermemiş. Zaten dışarıda dans ediyormuş. Ormana doğru hoplaya zıplaya ilerlerken yaprakları hışırdıyor ve kuşlar cıvıldıyormuş. Küçük kız hem etrafına bakınıyor hemde Bir ayıyla karşılaşmam imkansız. Diyerek kahkahalarla gülüyormuş. Birden ağaçların arkasında şirin mi şirin, tahtadan bir kulübe görmüş. Acaba orada kim yaşıyor? diye merak etmiş ve kulübeye doğru ilerlemiş. Tak, tak, tak! diye kapıyı çalmış. Kimse açmayınca, kapıyı itip içeri girmiş. Ay, harika bir şey kokuyor diye içinden geçirmiş. Sonra, masanın üstünde içi lapa dolu üç kase görmüş. Goldilock, en büyük kaseden bir kaşık lapa almış. Bir de bakmış ki lapadan çok duman çıkıyor. of, bu çok sıcak! diye söylenmiş. Sonra eline orta boy kaseyi almış ve Iyy! Bu da çok soğuk demiş. Ama sonuncu ve en küçük kase için Mmm, işte bu tam ağzıma layık! deyip, kasedeki lapayı silip süpürmüş. Masanın yanına üç tahtadan sandalye varmış. Goldilocks en büyük olanına güçlükle tırmanmış ve of! Bu çok sert diye yakınmış. Orta boy olanına oturup, bu sefer de sandalyenin içine gömülünce, Bu da çok yumuşak diye sızlanmış. Ama en küçük sandalye tam onun içinmiş: Mmm, işte bu çok rahat! demiş. Kırılan parçaları süpürürken Off! Nereye oturacağım şimdi ben? diye söyleniyormuş. Odanın köşesinde bir perde asılıymış. Perdenin arkasında da rahat mı rahat görünen üç yatak varmış. Goldilocks hemen en büyük yatağa zıplamış. Off bu çok sert demiş. Orta boy olanına atlayınca, bu sefer de yatağın içine gömülüvermiş. Öff, bu da çok yumuşak... Ancak en küçük yatak için İşte bu tam bana göre! demiş. O kadar lapayı yedikten sonra Goldilocks' a uyku bastırmış. Yorganı iyice üstüne geçip uyuyakalmış. O kadar derin uyuyormuş ki kapının açıldığını ve üç ayının içeri süzüldüğünü fark etmemiş bile. Ama üç ayı aniden bağırmaya başlayınca, Goldilocks korkarak uyanmış. Önce Benim lapamdan kim yedi? demiş çok iri ve kalın sesli olanı. Sonra Benim lapamdan kim yedi? demiş küçük ve alçak sesli olanı. Goldilocks perdenin arkasından gizlice bakmış, bir de ne görsün! Ün tane ayı! Olamaz! demiş küçük kız. Ayılardan koskocaman olanı Benim sandalyemde kim oturdu diye bağırmış. Ortanca olanı da bağırmış aynı şekilde. Sonra, ayıların üçü de yataklarına doğru yönelmişler... Goldilocks çarşafların altına saklanmış ve titreyerek Beni görmezler umarım! diye mıurıldanıyormuş. Ayılardan en büyüğü ve iri olanı Benim yatağımda kim uyudu? diye bağırmış. Goldilocks çığlık atmaya başlamış ve çarşafların içinden fırladığı gibi kulübeden dışarı çıkmış. Koşarak uzaklaşmaya başlamış ve bacakları yoruluncaya dek, eve kadar koşmaya devam etmiş. Bundan sonra bir daha asla yaramazlık yapmamış.


Mutlu ve birbiriyle iyi geçinen hayvanların yaşadığı çok güzel bir ülke varmış. Bu ülkede bütün hayvanlar birbirleriyle iyi anlaşırlar ve her zaman yardımlaşırlarmış. Büyük küçük demeden herkes birbirini sever ve saygı gösterirmiş. Güçlü hayvanlar daha zayıf durumdaki hayvanları koruyup kollarmış. Bu güzel hayvanlar ülkesinde her zaman barış ortamı hakimmiş. Masalımız tam olarak burada Moly adındaki sevimli tavşanımızla başlıyor. Yerinize güzelce yerleşin ve minik tavşanımızın maceralarına kendinizi hazırlayın! Ağustos ayının en sıcak günlerinden biriydi. Moly sabah erkenden uyanmış, ailesiyle birlikte kahvaltı yapmak için koşarak mutfağa gitmişti. Annesi en sevdiği yiyecekleri hazırlamıştı. Okulların açılmasına bir aydan daha az bir zaman kalmıştı. Moly ilk kez okula gideceği için oldukça heyecanlıydı. Yeni arkadaşlar edinerek yeni bilgiler öğrenebilecekti. Hem oyun oynayacak hem de öğrendiği bilgileri hayatında uygulayabilecekti. O sabah ailesiyle birlikte okul için ihtiyacı olan eşyalarla ilgili konuştular. İhtiyaç listesi yaptılar. Bir hafta sonra okul alışverişini yapacaklardı. Moly kahvaltıdan sonra bahçeye çıkarak arkadaşlarıyla oyun oynadı. Akşama kadar birlikte vakit geçirdiler ve geç olmadan evlerine döndüler. Akşam yemeğini de yedikten sonra Moly için uyku vakti gelmişti. Anne ve babasına iyi geceler dedikten sonra doğruca yatağına girdi ve uykuya daldı. Günler bu şekilde birbirini kovalarken okul günü geldi çattı. Moly çok heyecanlıydı. Sabah erkenden uyanıp okul kıyafetini giydi, çantasını hazırladı ve kahvaltısını yaptıktan sonra okula doğru yola çıktı. Okula geldiğinde yeni bir ortam, yeni arkadaşlar ve öğretmenleri oldukça ilgisini çekti. Sınıfa girdiğinde tüm sıraların dolduğunu ve tek bir yerin boş olduğunu gördü. Boş sıraya doğru yürümeye başladı ve arkadaşının yanına oturdu. Bir süre sonra öğretmenleri sınıfa girdi ve herkesle sırayla tanıştıktan sonra öncelikle alfabeyi göstermekle derse başladı. İlk haftalarda okumayı ve yazmayı öğreneceklerdi. Moly artık okuyup yazabileceği için çok mutluydu. Dersini güzelce dinledi. Yeni arkadaşlarıyla oyunlar oynadı ve okul bittiğinde büyük bir heyecanla eve dönerek ilk gününü ailesine anlattı. Aradan iki ay geçmişti ki bir akşam Moly'nin eve döndüğü ve yemek yedikleri sırada annesinin telefonu çaldı. Arayan sınıf öğretmeniydi. Moly'nin görmesiyle ilgili bir sorun olabileceğini söyledi ve onu göz doktoruna götürmelerini rica etti. Bunun nedeni ise Moly'nin tahtada yazan şeyleri tam olarak göremediğini düşünmesiydi. Çünkü Moly öğrenilen harfleri doğru bir şekilde yazamıyordu. Bunun üzerine annesi göz doktorundan randevu alarak Moly'yi doktora götürdü. Gerçekten de Moly'nin gözlerinde bir sorun vardı. Doktor Moly'nin bir süre gözlük takması gerektiğini söyledi. Bunun üzerine Moly'ye gözlük aldılar. Artık Moly gözlüklü bir tavşandı. Moly bir süre bu duruma alışamadı fakat daha sonra gözlüğünü sevmeye başladı. Okula gittiğinde arkadaşları onu ilk kez gözlüğüyle gördükleri için şaşırmışlardı. Bir grup arkadaşı onunla alay etmeye başladı. Dört göz Moly! Dört göz Moly!diyerek Moly ile dalga geçiyorlardı. Moly bu duruma çok üzüldü ve ağlamaya başladı. Öğretmenleri sınıfa geldiğinde Moly'nin neden ağladığını sordu. Moly durumu anlattı ve öğretmen Moly ile dalga geçen arkadaşlarının Moly'den özür dilemesini istedi. Arkadaşları Moly'den özür dilediler fakat okul çıkışında tekrar Moly ile dalga geçtiler. Moly akşam eve döndüğünde canı çok sıkkındı. Anne ve babası yemek yerlerken Moly'ye neden üzgün olduğunu sordular. Moly durumu ve okulda yaşadıklarını ailesiyle paylaştı. Bu durum üzerine anne ve babası Moly'nin üzülmemesi gerektiğini gözlük takmanın kötü bir şey olmadığını ve herkesin başına gelebilecek gayet normal bir durum olduğunu söylediler. Aradan birkaç hafta geçti ve Moly ile gözlüğü yüzünden dalga geçen arkadaşları okula gözlük takarak geldiler. Bunun üzerine bütün sınıf çok şaşırdı. Çünkü Moly ile dalga geçmişlerdi fakat şimdi kendileri gözlük takmaya başlamıştı. İlk ders arasında Moly'nin yanına gelerek bu sefer gerçekten Moly'den özür dilediler. Yaptıkları davranışın ne kadar yanlış olduğunu söylediler. Moly arkadaşlarını affetti. Artık dost olmuşlardı ve kimseyle dış görünüşü için dalga geçilmeyeceğini herkes anlamıştı. Birinin başına gelen bir olay herkesin başına gelebilirdi. Bunun üzerine Moly eski mutlu ve huzurlu günlerine geri döndü. Derslerinde oldukça başarılı ve herkes tarafından sevilen bir öğrenci oldu. Başkalarıyla dalga geçmek hoş bir davranış değildir. Dalga geçtiğiniz durum bir gün sizin de başınıza gelebilir. Siz kimseyle dalga geçmeyin ve kimseyi üzmeyin.


Dünyanın en uzak yerlerinde masmavi denizin ve yemyeşil ağaçların olduğu küçük bir ada varmış. Bu adada çok az insan yaşamasına rağmen herkes birbiri ile mutlu ve sevgi dolu günler geçirirmiş. Adada insanlar kadar çok güçlü hayvanlarda yaşarmış. Bu güçlü hayvanlar adayı dışarıdan gelen tehlikelere karşı her zaman korurmuş. Bu nedenle insanlar ve hayvanlar arasında çok güçlü bir dostluk hakimmiş. Adanın en yaşlı bilge dedesi bir gün denizin kenarında yanında birkaç hayvan dostu ile dolaşmaya çıkmış. Bilge dede adada bir terslik olduğunu hissediyormuş ama bir türlü bulamıyormuş. Uzaklardan karanlık bulutlar adaya doğru yaklaşıyormuş. Bilge dede adada yaşayan insanlar ile konuştuğunda; ''Yakın zamanda bir şeyler olacak gibi ama ne olduğunu bir türlü bulamıyorum.'' Diyormuş. Bilge dedenin söylediklerine çok güvenen ada halkı da tedirgin olmaya başlamış. Herkes adanın başına ne gelecek diye endişeleniyormuş. Son zamanlarda adayı koruyan hayvanlar bile huzursuzlanmaya başlamış. Adaya ne olacağını düşünen insanlar çaresizce beklemeye başlamış. Bilge dede günlerce düşünüp durmuş. Henüz kimse tehlikenin ne olduğu bilmeden sadece korku ile evlerinde bekliyormuş. Adada yaşayan insanlar harekete geçmeye karar vermiş. Yaşadıkları evleri daha sağlam bir hale getirmeye başlamışlar. Tabii ki hiç birisi, onları her kötülükten gece gündüz koruyan hayvanları unutmamış. Hayvanlar içinde birer barınak yapmışlar. Hala birçok kişi evini veya ailesini koruyacak kadar imkana sahip değilmiş. Bazı insanların gücü evlerini tamir edip, güçlendirmeye yetmiyormuş. Eskiden gece gündüz güvenle ve özgürce dolaştıkları ada şimdilerde tehlikeli bir hal alması, adadaki herkesi üzüyormuş. Günlerden bir gün bilge dede herkesi adanın merkezine toplayarak bir konuşma yapmış. ''Ey ada halkı! Bazı tehlikeler yaklaşıyor. Herkes ailesini, evini ve hayvanları korumaya aldı mı?'' Diye sormuş. Adadaki herkes hep bir ağızdan ''Evet bilge dede!'' Ancak bir terslik olduğu anlaşılıyordu. Hala birçok insan evini ve ailesini koruyacak imkana sahip olmadığı için hiç konuşmadan duruyordu. Adadaki herkes bilge dedenin sözlerinden etkilenmişti. O günden sonra beklenen felaket artık gelmişti. Fırtına vardı ve denizin dalgaları yükseliyordu. Güçlü rüzgarlar bazı güçsüz ve tamir edilmeyen evlerin çatısını uçurmuştu. Birçok ağaç devrilerek yine güçsüz evlerin üzerine düşmüş ve onları yıkmıştı. Tamir edip güçlendirilen evler ise sağlam durarak rüzgara karşı direnmeye çalışıyordu. Üç gün boyunca devam eden fırtına nihayet bitmişti. Güneş yeniden adayı ısıttığı zaman herkes evlerinden yavaş yavaş çıkıyordu. Bilge dede evinden çıktığı zaman yıkılan evleri fark etmişti. Korkmuştu ve o güçsüz evlerde yaşayan insanların zarar gördüğünü düşünmüştü. Tam o an adada yaşayan insanlar evlerinden kalabalık halde çıkmaya başlamıştı. Bilge dede o an anlamıştı ve gülümsemişti. Birçok aile fırtına gecesi güçsüz evlerde yaşayan insanları kendi evlerine davet etmiş ve onların zarar görmelerini engellemişti. İnsanların birbirine karşılıksız bir şekilde iyilik yapmasından dolayı hiç kimse fırtınadan zarar görmemişti. Fırtına bittikten sonra ada halkı güçlerini birleştirip yıkılan evleri tamir etmiş ve aileleri yeniden kendi evlerine huzurla göndermişti. O günden sonra adadaki herkes sevgi içinde yaşamaya devam etmişti.


Bir varmış, bir yokmuş evvel zaman içinde kalbur saman içinde, siz deyin şu ülkede, ben diyeyim bu ülkede, çok güzel bir bahçe varmış. Bu bahçe öylesine güzel bir bahçeymiş ki bir gören bir daha görmek için can atıyormuş. Bahçedeki çiçeklerde bu durumun farkındaymış. Hele hele gül güzelliği ve kokusuyla çok gururlanır, herkese böbürlenerek tepeden bakarmış. Bahçe çitinin yanındaki papatyaya hiç rahat vermez, ''Şu kötü kır çiçeğinin bizim bahçemizin yanında olması ne kadar da utanç verici bir durum'' diye dalga geçermiş. Zavallı papatya utana sıkıla çitin arkasına gizlenmeye çalışırmış. Günlerden bir gün, bütün bahçedeki çiçekler gülün bağırışına uyanmışlar. Gül ''Aman Allah'ım! Nedir bu başıma gelen. Pis bir tırtıl yapraklarımda dolaşıyor ve bana zarar veriyor çek git üzerimden'' diye öyle bir bağırıyormuş, yapraklarını öylesine sallıyormuş ki tırtıl bile şaşırmış bu duruma. Şaşkın tırtıl güle ''Dur canım bağırma öyle! Yaprakların öyle güzel görünüyordu ki dayanamayıp geldim bende. Zaten bir süre sonra kendime bir ev yapıp içine gireceğim'' demiş. Ama gül tırtılın güzel sözlerini, dileklerini duymuyormuş. Yapraklarını sallayıp tırtılı üzerinden atmış. Çaresiz tırtıl gülün yapraklarından inerek üzgün üzgün yürürken çitin yanından incecik bir ses duymuş. ''Şey tırtıl kardeş, istersen benim yanıma gel. Belki gül kadar güzel görünmüyorum ama sana bir arkadaş olabilirim'' demiş Papatya. Tırtıl papatyanın çağrısını sevinerek kabul etmiş. Onun yapraklarının üstüne yerleşmiş. Gül, tırtılı papatyanın üzerinde görünce alaycı bir tavırla tırtıla dönerek ''İşte tam da hak ettiğin yeri buldun pis tırtıl! Sen olsa olsa bu çirkin kır çiçeğiyle dost olabilirsin. Benim gibi güzeller güzeli bir gül ile değil!'' diye böbürlenmiş. Tırtıl önce güle birkaç çift söz söylemeyi düşünmüş. Papatya buna engel olarak ''Boş ver, söylediklerine aldırış etme'' demiş. O günden sonra papatya ve tırtıl birbirinde hiç ayrılmaz olmuşlar. Hatta tırtıl kendine bir koza örüp içine girdiği zaman bile papatya ona, o gün içerisinde olanları anlatıp sohbet ediyormuş. Bir sabah kozanın içinden rengarenk kanatlı güzeller güzeli bir kelebek çıkmış. Papatya çok şaşırmış. Kelebeğin güzelliği karşısında dili tutulmuş adeta. ''Sizi saygıyla karşılıyorum kelebek hanım. Kozanın içinden çıktığınıza göre, benim sevgili dostum tırtılı da mutlaka görmüşsünüz, acaba o şu anda nasıl bana biraz anlatır mısınız?'' diye sormuş. Kelebek neşeyle gülümseyerek ''Canım papatya beni tanımadın mı? Ben tırtılım. Kozanın içinde şekil değiştirerek kelebek oldum'' deyince papatya çok sevinmiş. Tam o sırada kendini beğenmiş gülün sesi duyulmuş. Gül sesini elinden geldiğince nazikleştirerek, yapraklarını düzelterek kelebeği yanına doğru çağırıyormuş. Kelebek gülün çağrısına aldırış bile etmemiş. Güle dönerek ''Bir zamanlar, ben tırtılken benimle alay etmiştin. O alay ettiğin tırtıl benim. Şekle ve görünüşe göre dost seçenlerden hiç hoşlanmam!'' demiş. Gül bu sözleri duyunca öfkesinden kıpkırmızı olmuş. Papatya ve kelebeğin dostluklarını imrenerek izlemiş. Papatya ve kelebek bir ömür dost kalmışlar.


Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde, develer tellal pireler berber ikenuzak diyarlarda küçücük bir kız çocuğu yaşarmış... Bu diyarlar güneş ışınlarına öylesine yakınmış ki,diyarın bütün insanları güneş ışığına doymuş serviler gibiymiş. Herkesin boyu up uzunmuş, herkes sanki ellerini uzatsa güneşe değecek gibiymiş. Bir tek küçük kızın elleri güneşe değemezmiş. Bu yüzden ona diyar halkı Güneşe Değemeyen Kız dermiş. Bu kız çocuğu doğduğunda bir parmak kadarmış, o günlerde annesi ne olacak bizim bebeğin hali diye yana yakıla hal çare ararmış. Kapı kapı şifacıları dolanırmış,çeşitli otlar toplayıp küçük kıza içirir, gece gündüz dua edermiş, Diyar halkı başlarda bu durumu görmezden gelmiş. Elbet büyüyecek o da bizim gibi güneşe değecek derlemiş. Ancak gel zaman git zaman, Güneşe Değemeyen Kız sadece ufak bir gül dalı kadar büyüyebilmiş. Artık onun güneşe değemeyeceğini bütün diyar halkı kabullenmiş. Güneşe Değemeyen Kız diyarda herkesin aynı olamayacağının kanıtı gibiymiş. Bu yüzden ismi Güneşe Değemeyen kız olarak kalıvermiş. Küçük kızın kimseye bir yaramazlığı dokunmazmış, onu her zaman aralarında fak edemeseler de severlermiş. Güneşe Değemeyen Kız diyarın büyük çarşısını çok severmiş. O çarşıda binbir türlü insan binbir türlü dükkan varmış. Bu dükkanlardan güzel kokular yayılırmış. Dükkanlardaki billur camlar insanların içini neşe ile dolup taşmasını sağlarmış. Başlangıçta küçük kızın ailesi oraya gitmesine izin vermese de Güneşe Değemeyen Kız oraya gitmek için türlü türlü bahaneler üretirmiş. Annesi Güneşe Değemeyen Kız'ın bir gün fark edilemeyip ezileceğinden endişelenirmiş. Güneşe Değemeyen Kız ise Merak etme anneciğim ben bir hal çaresini buldum dermiş... Güzel kokuların koktuğu, renkli kumaşların satıldığı büyük çarşıda gezerken, Güneşe Değemeyen Kız ben buradayım ben buradayım diyerek dolaşırmış.Kimse onun güzel yüzüne bakmasa bile onu ezmezmiş. Günlerden bir gün Güneşe Değemeyen Kız yine o çok sevdiği büyük çarşıya gitmiş. Koca çarşıyı baştan sonuna kadar dolaşmış. Bir süre sonra küçük kızın adımları yorulmuş, dinlenmek istemiş. Hemen önündeki küçük süs havuzun kenarına ben burayım, ben buradayım diyerek oturmuş. Havuzun kenarında oturan heybetli adam Güneşe Değemeyen Kıza gülümseyerek ben de buradayım demiş. Küçük kız Sizin ben buradayım demenize gerek yok ki siz zaten kocamansınız demiş. Heybetli adam tekrar gülümsemiş, etrafına baksana demiş, herkes benim gibi. Küçük kız İyi ya işte kimse size ezemez diye cevap vermiş. Heybetli adam Beni ezmelerinden değil görememelerinden korkuyorum diyerek cevaplamış kızı. Küçük kızın kafası karışmış, bunun nasıl mümkün olabileceğini anlayamamış, insanlar beni küçük olduğum için göremiyorlar ama birbirlerini de mi göremiyorlar diye düşünmüş. Bu sırada heybetli adam tekrar lafa girmiş, Yoksa sen güneşe değebilen insanların birbirlerini fark ettiklerini, birbirlerinin gözlerine baktıklarını mı sanıyordun diye soruvermiş. Küçük kız onaylarcasına başını sallamış. Ama kimse yürürken benim gibi Ben buradayım,ben buradayım diyerek yürümüyor demiş. Heybetli adam oturduğu yerde diklenmiş, İnsanlar ben buradayım demenin farklı yollarını bulurlar demiş, küçük kıza senin başka bir yolun yok mu diye sormuş. Küçük kız Ben sadece ben buradayım demeyi biliyorum demiş. Küçük kız bu arada adamın fark edilme yöntemini merak etmiş, Siz nasıl ben buradayım diyorsunuz diye sormuş. Adam hemen yanındaki heybesinin ağzını açmış içine uzanıp abanoz ağacından yapılma çubuğa benzer bir şey çıkarmış. Bu ağaç parçasında delikler varmış. Kız böyle bir şeyi daha önce hiç görmemiş. Heybetli adam kızın bakışlarından bunu daha önce görmediğini sezinlemiş. Bu bir flüt demiş, bu diyarda olmasa da başka diyarlarda insanlar flütün sesini çok severler demiş. Küçük kız bu tahta parçasını nasıl ses çıkarabildiğini merak etmiş. Bu flüt sizin yerinize ben buradayım mı diyor demiş. Heybetli adam, tam olarak öyle demese de insanların benim burada olduğumu öğrenmelerini sağlıyor demiş. Onu nefesimle çalıyorum ve insanlara ben buradayım dememe gerek kalmıyor diyerek eklemiş. Heybetli adam delikli ağaç parçasını ağzına götürmüş. Ona üflemiş, parmaklarını bazı deliklerin üstüne getirmiş. Bir anda diyarı küçük kızın daha önce duymadığı melodiler kaplamış. Diyarın insanları adımlarını yavaşlatmış,bakışlarını heybetli adama döndürmüş. Yüzlerine bir gülümseme yayılmış. Küçük kız ilk kez ben buradayım demeden de fark edilebileceğini insanların yüzlerindeki gülümseye sebep olabileceğini anlamış. Kalbi küt küt atmış, bütün insanlar etraflarını sarmışken, başını göğe kaldırmış. Güneşe bakmış, güneşe peki benim sihirli yöntemim ne diye sormuş. Güneş ona dinle diye fısıldamış. Kız tekrardan melodiye odaklanmış. Melodinin kalbine girdiğini kalbinden boğazına doğru yürüdüğünü ve dudaklarını aralattığını hissetmiş. Kız nereden geldiğini bile bilmediği sözlerle melodiye eşlik etmeye başlamış.Kendi sesini hiç böylesine duymadığını hatta dinlemediğini fark etmiş. Diyarın insanları kızın büyüleyici sesinden ne adımlarını ne gözlerini ne de kalplerini alabilmiş. O şarkıdan sonra Güneşe Değemeyen Kız'ın adı Güneşin Sesi Olan Kız olmuş. Güneşin Sesi Olan Kız kendi sihrini keşfetmiş, diyar diyar dolaşmış, ben buradayım demek için güneşe değmenin yetmeyeceğini güneşe değmenin değil de onu hissetmenin önemini bütün dünyaya anlatmış.