Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde kalbur saman üstünde develer tellal, pireler berber iken, ben annemin beşiğini tıngır mıngır sallarken iken camdan dışarı baktığımda çok uzaklarda görünen bir kasaba varmış. Bu kasabada hep çok mutlu insanlar yaşarmış. Festivaller, etkinlikler derken insanlar günlerini hep güzellikle geçiriyor, kimse birbirini üzmüyormuş. Kasabada yaşayan çocuklardan biri olan Holi, diğer tüm arkadaşları gibi burada yaşamaktan çok mutluymuş. Holi, bir gün tüm arkadaşlarıyla toplanmış ve festivale gitmeden önce gezintiye çıkmışlar. Upuzun bir dereyi takip ederek yürümüş de yürümüşler. Sohbetleri bittiğinde, festival alanından çok uzaklaştıklarını fark etmişler ve bunu bir eğlenceye dönüştürmek istemişler. Aralarından biri fırlayıp demiş ki: Derenin etrafından geri dönüp festival alanına ilk ulaşan kazanır! Daha cümlesi bitmeden çocuklar koşmaya başlamışlar. Holi bir süre koştuktan sonra, derenin yanında daha önce görmediği bir yol görmüş. Bu yol çamurlu ve oldukça belli belirsiz bir yolmuş. Ben burayı karış karış bilirim! Nasıl olur da bu yolu daha önce görmedim! diye söylenmiş Holi. Bu yol kestirme olmalı! diye düşünen Holi, hemen bu yola doğru ilerlemiş ve o yoldan koşarak ilerlemiş. Çamurlara bata çıka koşarken, derenin kenarındaki ormanın daha bir yeşil, daha bir güzel olduğunu fark etmiş. Etrafta daha çok kuş cıvıltıları duyuluyormuş ve güneşin ışıkları daha bir güzel süzülüyormuş ağaç yapraklarının arasından. Bu güzelliğin tadını çıkarmalıyım! diyerek koşmayı bırakmış ve derin derin nefes alarak bu doğal güzelliğin arasında yavaş yavaş yürümeye başlamış. Etraf çamurlu olduğundan, yürümesini kolaylaştıracak bir de sopa bulmuş eski bir ağacın dibinden. O yürürken, rengarenk kelebekler Holi'ye eşlik ediyormuş. Holi yürüyüşünü yaparken kuşlar bir anda hep bir ağızdan şarkı söylemeye başlamış. Holi bu doğal güzelliklerin karşısında o kadar etkilenmiş ki, arkadaşlarıyla yaptığı yarışı unutmuş. Ne kadar vakit geçtiğini de şaşırmış. Ancak, yarışı da kazanmak istediğinden etrafındaki kelebeklere ve kuşlara veda edip tekrar hızla koşmaya başlamış. Ayakkabıları, pantolonu ve hatta tişörü bile çamur içinde kalan Holi, festival alanına ulaştığında ne kadar kirlendiğini gördüğünde gözlerine inanamamış. Ben de sizden geç geleceğimi düşünmüştüm ama gerçekten kestirme, zor yürünen ama doğal güzelliklerle dolu bir yol keşfettim, sanırım orası benim güzel his yolum, size söyleyemem. diye cevaplamış Holi. Arkadaşları bu cevap karşısında tatmin olmasalar da, onun kararına saygı göstermişler ve festivale geçip tam 7 gün 7 gece eğlenmişler.


Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde bir oduncu yaşarmış ormanın derinliklerinde. Bu oduncunun Hansel ve gratel adında iki çocuğu varmış. Hansel ve gratel'in anneleri onlar daha çok küçükken ölmüş, babalarıda çok kötü kalpli bir kadını üvey anne olarak başlarına getirmiş. Üvey anne, hain, kötü kalpli bir kadınmış. Bu fakir hayatı yaşamaktan nefret ediyor, hansel ve gratel'e elinden geldiğince kötü davranıyormuş. Hansel ve Gretel bir gece uyumaya hazırlanırken, üvey annelerinin babalarına, Çok az yiyeceğimiz kaldı. Eğer bu çocuklardan kurtulmazsak, hepimiz açlıktan öleceğiz, dediğini duymuşlar. Babaları birkaç cümle söyleyip karşı gelmeye çalıştıysa da, kadını razı edemiyormuş bir türlü. Yarın onları ormana bırakacağız sözlerini duyun Gretel ağlamaya başlamış.Endişe etme, diyerek kardeşini teselli etmiş Hansel. Evin yolunu buluruz. O gece Hansel geç saatlerde gizlice dışarı çıkmış ve cebine bir sürü çakıl doldurmuş. Sabah olunca, ailece ormana doğru yürümeye başlamışlar. Hansel bu taşları yolu bulmak için kullanacakmış, sahiden de akşam olmadan iki kardeş eve dönmüşler, üvey anne sinirden deliye dönmüş ama babaları sevinçten ne yapacağını şaşırmış. Birkaç gün sonra üvey anne yine aklına takmış çocukları bu sefer onların taş toplamalarına izin vermemiş, onları yine yola çıkarmış, Hansel cebinde kalan ekmek kırıntılarını yollara dökerek gidiyormuş ancak hesap etmediği bir şey varmış, o da ekmek kırıntılarını kuşların, böceklerin yiyeceğini düşünememiş. Geriye dönmek için ekmek kırıntılarını aramışlar ama ormanın içinde kaybolup gitmişler. Babaları birkaç cümle söyleyip karşı gelmeye çalıştıysa da, kadını razı edemiyormuş bir türlü. Yarın onları ormana bırakacağız sözlerini duyun Gretel ağlamaya başlamış.Endişe etme, diyerek kardeşini teselli etmiş Hansel. Evin yolunu buluruz. O gece Hansel geç saatlerde gizlice dışarı çıkmış ve cebine bir sürü çakıl doldurmuş. Sabah olunca, ailece ormana doğru yürümeye başlamışlar. Hansel bu taşları yolu bulmak için kullanacakmış, sahiden de akşam olmadan iki kardeş eve dönmüşler, üvey anne sinirden deliye dönmüş ama babaları sevinçten ne yapacağını şaşırmış. Birkaç gün sonra üvey anne yine aklına takmış çocukları bu sefer onların taş toplamalarına izin vermemiş, onları yine yola çıkarmış, Hansel cebinde kalan ekmek kırıntılarını yollara dökerek gidiyormuş ancak hesap etmediği bir şey varmış, o da ekmek kırıntılarını kuşların, böceklerin yiyeceğini düşünememiş. Geriye dönmek için ekmek kırıntılarını aramışlar ama ormanın içinde kaybolup gitmişler. Bir ara uzakta bir ev görmüşler, sevinçten ne yapacaklarını şaşırmışlar. Gittikçe yaklaşmışlar ve evin önüne geldiklerinde çok ama çok şaşırmışlar. Bu evin duvarları ekmekten, çatısı pastadan ve pencereleri şekerdenmiş. Çocuklar tüm sıkıntılarını unutmuşlar ve eve doğru koşmuşlar. Tam Hansel çatıdan, Gretel de pencereden bir parça yiyecekken içeriden bir ses duyulmuş: Evimi kim kemiriyor bakiim? Bir bakmışlar kapıda dünya tatlısı yaşlı bir teyze. Zavallıcıklarım benim, demiş kadın, girin içeri. İçeri girmişler ve hayatlarında hiç yemedikleri yiyecekleri yemişler ve o gece orada derin bir uykuya dalmışlar. Sabah kalktıklarında bu yaşlı teyzenin aslında bir cadı olduğunu anlamışlar.Hansel ve gretel'e çok kötü davranmaya başlamış. Greteli mutfağa götürmüş, yemek yapmasını istemiş. Çünkü Hansel çok zayıfmış ve onu bu şekilde yemek istemiyormuş. Gretel bol bol yemek yapmış, başka yapacak bir şeyi yokmuş çünkü. Fakat Hansel'in aklı hala başındaymış. Cadının gözlerinin çok iyi görmediğini anlamış ve onu kandırmak için bir plan yapmış. Neyse ki Hansel'in aklı hala başındaymış. Gözleri pek iyi görmeyen cadıyı kandırmaya karar vermiş. Cadı şişmanlayıp şişmanlamadığını anlamak için her sabah Hansel'in parmağını yokluyormuş. Hansel de parmağı yerine bir tavuk kemiği uzatıyormuş ona. Yok, olmaz. Yeterince şişman değil! diye bağırıyormuş cadı. Sonra da mutafa gidip Gretel'e daha fazla yemek yapmasını söylüyormuş. Bu böyle bir ay sürmüş. Bir gün artık cadının sabrı taşmış. Şişman, zayıf fark etmez. Bugün Hansel böreği yapacağım! diye haykırmış Gretel'e. Fırına bak bakalım hamur kıvama gelmiş mi! Korku içinde yaşamasına rağmen Gretel'in de Hansel gibi hala aklı yerindeymiş. Cadının onu fırına iteceğini anlamış. Başımı fırına sokamıyorum! Hamuru göremiyorum! diye sızlanmış. Cadı elinin tersiyle Gretel'i hızla kenara itmiş ve başını fırına sokmuş. Gretel bütün gücünü toplayıp yaşlı cadıyı fırının içine itmiş, sonra da arkasından kapağı kapamış. Biraz sonra babaları kapıyı açmış, onları kucaklamış. Sevinçten ağlamış. Hansel ve Gretel ceplerinden çıkardıkları altınlarla babalarını çok şaşırtmışlar. Cadının evinden kaçarken ceplerine doldurdukları altınlarla bir ömür boyu mutlu mesut yaşamışlar.


Hapşırık ile Gülücük çok iyi iki arkadaşlardı. Hapşırık beyaz bir ponpona, Gülücük ise kırmızı bir çiçeğe benziyordu. Bu iki arkadaş aynı evde yaşıyorlardı. Son zamanlarda Gülücük çok değişmişti. Yatağını toplamıyor, bulaşıkları yıkamıyor ve ev işleri için Hapşırık'a yardım etmiyordu. Hapşırık onunla konuşmak için geç bile kalmıştı. Gülücük neden böyle davranıyorsun? Biz her şeyi birlikte yapıyorduk. Sen çok değiştin her işe tek başıma yetişemiyorum. Ben artık temiz olmaktan nefret ediyorum. Bir daha asla temizlik yapmayacağım. Hapşırık onu ikna edemiyordu. Çareyi başka eve taşınmak da buldu. Eşyalarını topladı ve hemen oradan ayrıldı. Yoksa pislikten hasta olacaktı. Hapşırık artık hem daha sağlıklı hem de daha temiz bir yerde yaşıyordu. Aradan haftalar geçti. Gülücük' ün yaşadığı yere yakın olanlar hastalanıyorlardı. Bu bir yağmur bulutu olamaz. Çok kötü kokuyor. Pamuk şekeri bulutu da olamaz. Rengine bakın, ne kadar da kirli! Bulut bir yere doğru ilerliyordu. Tavşan ve kaplumbağa onu takip etmeye başladılar. Bulut Gülücük' ün evine yaklaştıklarında durdular. Kimse oraya yaklaşmak istemiyordu. Yaklaşan herkes hasta oluyordu. Bu gördüğünüz bir toz bulutu çocuklar. O kirli şeyleri yemeyi sever. Eğer arkadaşlarınızın evini kurtarmak istiyorsanız temizlik yapmalısınız. O zaman öksürüp yuttuklarını atar. Sen merak etmek hapşırık, toz bulutu temizliği kokusundan anlar. Kokunun gökyüzüne yayılması yeterli. O zaman hemen öksürecektir. Ülkede temizlik başladı. En pis yer Gülücük' ün yaşadığı mahalleydi. Temizlik yapılınca hastalıklar azaldı. Bütün bitkiler daha yeşil oldu. Güller daha güzel kokmaya başladılar. Biga haklı çıkmıştı. Birkaç gün sonra bir öksürük sesi duyuldu. Toz bulutu Gülücük' ün evini ve diğer evleri öksürüp çıkardı. Gülücük çok pişmandı. Artık daha temiz olacaktı. Hapşırık' tan özür diledi. Hapşırık yeniden onun yanına taşındı. Yine eskisi gibi mutlu oldular.


Bir varmış bir yokmuş. Yemyeşil ağaçlar içinde, güzel mi güzel bir orman kenarında sevimli bir kasaba varmış. Bir zamanlar birçok insan, bu güzel mi güzel orman kasabasını kendilerine yuva yapmış ve hepsi güzelce anlaşarak büyük bir mutlulukla burada yaşarmış. Bir gün bu güzel orman kasabasına Hareketli Hare adında yeni bir kişi katılmış ve diğer hayvanları selamlayıp kendisini gruba takdim ettikten sonra burada yaşamaya başlamış. Hareketli Hare, grubun en yeni üyesi olmasına rağmen kasaba halkı tarafından gruba kabul edilmiş. Hareketli Hare, çok arkadaş canlısı ve hoşsohbet olması sayesinde kasabada yaşayan diğer tüm insanlarla kısa sürede arkadaş olabilmiş. Ayrıca çok çevik ve hızlı bir kişiymiş. Ağaçların üst kısımlarında kalan meyveleri kolay ve çabuk bir şekilde toplayabiliyor hızlıca uzak yerlere gidip keşif yapabiliyor ve yiyecek getirebiliyormuş. Bu özellikleri nedeniyle orman kasabası halkı Hareketli Hare'yi çok seviyormuş ve ona sık sık teşekkür ediyorlarmış. Bir gün, Hareketli Hare gezerken büyükçe bir yükü taşımaya çalışan bir Sakin Salim'e rastlamış. Hareketli Hare oldukça düşünceli bir hayvanmış ve Sakin Salim'e yardım etmek istemiş, ona nazik bir şekilde teklifte bulunmuş: Merhaba ben Hare, hızlı ve çevik oluşum ile bilinirim. İstersen bu büyük yükü taşıman için sana yardım edebilirim. demiş. Bu teklife çok sevinen Sakin Salim de kendini tanıtmış: Merhaba Hare, tanıştığımıza çok memnun oldum. Ben de Salim. Arkadaşlarım bana Sakin Salim derler. Bu yük, gerçekten de tek kişinin taşıması için çok büyük. Bana yardım edersen birlikte daha kolay ve hızlı bir şekilde taşıyabiliriz. Bu nazik teklifin için sana çok teşekkür ederim. demiş ve böylece tek kişinin taşıması için çok ağır olan büyük yükü, iş birliği içinde birlikte taşımaya başlamışlar. Bir gün orman kasabasında bir koşu yarışı düzenleneceği haberi duyulmuş. Kasabayı temsil etmesi için orman kasabası halkı birini seçecekmiş. Hareketli Hare, diğer tüm hayvanlara muhteşem hızı ve hepsine karşı ne kadar kolay yarış kazanabileceği hakkında övünüp durmuş. Halk, hızlı ve çevik olduğu için Hareketli Hare'nin ayrıca yavaş olsa bile güvenilir biri olarak bilindiği için Sakin Salim'in yarışmaya katılmamasına karar vermiş. Yarışa yalnızca tek bir kişi katılabilirmiş, kasabayı temsil etmesi için Hare ve Salim arasında bir yarışma düzenlemeye ve kazananı büyük yarışa göndermeye karar veren kasaba halkı hazırlıklara başlamış. Nihayet yarış günü gelmiş ve tüm orman kasabası halkı yarışı izlemek için stadyuma toplanmış. Yeteneklerine güvenen Hareketli Hare, yarışın ortalarına doğru kenarda gördüğü bir ağacın altında dinlenme kararı almış. Yarışı kazanması için yeterli zamanı kalacağını düşünüyormuş fakat ağacın altında uyuyakalmış. Uyandığında Sakin Salim'in yarışın bitiş çizgisine epey yaklaştığını fark etmiş. Hareketli Hare, elinden geldiğince hızlı koşmuş ancak yarışı, yarışma boyunca düzenli ve yavaş bir tempoda koşan Sakin Salim kazanmış ve büyük yarışta kasabayı temsil hakkını elde etmiş. Hare yeteneklerine çok güvense düzenli olmanın önemli olduğunu görmüş. Başarılı bir sonuca ulaşmak için çalışmayı bir an bile bırakmaması gerektiğini fark etmiş. Koşmayı bıraktığı için yarışı kaybetmesine rağmen koşmayı bırakmadığı için yarışı kazanan arkadaşı Salim'i tebrik etmiş. Aralarındaki bir yarışma rekabeti bulunsa da onlar birbirlerinin yakın arkadaşıymış ve arkadaşları daha değerliymiş. Hare, kendisi yarışmayı kaybetse de yarışmayı kazanan arkadaşı için mutluluk duymuş ve arkadaşlığın rekabetten daha önemli olduğunu düşünmüş. Sakin Salim ve Hareketli Hare her zamankinden daha sıkı dostlar olmuşlar ve her zaman birbirlerini desteklemişler.


Masalı doğrudan bu sayfa üzerinden veya kanalımıza giderek YouTube üzerinden çocuğuna dinletebilirsin. Bir zamanlar ormanın ortasında gizlenmiş güzel ve küçük bir köyü varmış. Bu toplulukta herkes birbiriyle harika bir şekilde anlaşırmış. Günlerden bir gün köye korkunç bir fırtına çarpmış. Hayvanların evleri, barkları yıkılmış. Tüm hayvanlar çok korktukları için kalplerini nasıl sakinleştireceklerini bilemez durumdalarmış. Felix adında bir tilki yavrusu korkan hayvanların yanlarına gelmiş. Cesur ve nazik olan Felix, diğer hayvanların evlerini düzeltmek için hep birlikte çalışmalarını ve amaçlarına ulaşmada başarılı olmaları için ellerinden gelen her şekilde birbirlerine destek olmalarını önermiş. Diğer hayvanlar da bu iş birliği içinde çalışma fikrini sevmişler ve birlikte çalışmaya başlamışlar. Fırtına yaşandıktan sonra yardım almaya ve arkadaşlarıyla iş birliği yapmaya büyük ölçüde direnç gösteren birkaç kirpi varmış. Kendilerine bakmaya ve kendi ihtiyaçlarını karşılamaya alışkın olan bu kirpiler, bu yüzden yardım istediklerinde, diğer insanların onlar için bir şeyler yapması fikrine güvenmemişler. Ama Felix pes etmemiş. Onlara, birlikte çalışarak her birinin ayrı ayrı her şeyi kendi başına yapmaya çalışması durumunda yapabileceklerinden çok daha fazlasını yapabileceklerini hatırlatmış. Birlikte çalışarak birbirlerinin yeteneklerinden ve uzmanlık alanlarından farklı şeyler öğrenebilir, her şeyi daha iyi ve daha hızlı inşa edebilirlermiş. Birlikte çalışırlarsa bireysel olarak çalıştıklarından çok daha fazlasını başarabileceklerini kirpilere açıklayan Felix en sonunda kirpilere iş birliği içinde çalışma fikrini sevdirebilecekmiş. Hayvanlar, fırtına sonrasında meydana gelen yıkımları düzeltebilmek için, üstlerine düşen görevler üzerinde çalışmaya başlamışlar ve herkes elinden geleni yapmaya koyulmuş. Köydeki çalışmalar boyunca gerekli olan tüm inşaat malzemelerinin tedarikine ek olarak, kasabanın tüm sakinleri için yeni evlerin tasarımı, inşası ve sağlanması konusunda iş birliği yapmışlar. Ayılar ve kurtlar taşınması zor olan kütükleri taşıdı, ağaçkakanlar bu kütüklerin şekillendirilmesinde görev almış, diğer kuşlar panik olan halkın sakinleşmesi için minik konserler vermiş, tavşanlar ve sincaplar kütüklerin yerleştirilebilmesi için toprakta temel oluşturulmasına yardımcı olmuş. Zürafalar evlerin üst katlarına malzemeler taşımışı, gergedanlar evlerin kolonlarına maymunlar onları yerleştirene kadar destek olmak için sırtlarını dayamışları. Tüm hayvanlar, yorulmaksızın zorluklar karşısında yeni çözümler bularak yıkılan evlerini hep birlikte yeniden inşa etmişler. Hayvanlar iş birliği yapmaya devam ettikçe, birbirlerini desteklemekten gelen gerçek gücün önemini yavaş yavaş anlamışlar ve zaman geçtikçe bunun farkına varmışlar. Bu düşünce, yaşadıkları sorun üzerinde birlikte çalışmalarını sayesinde ortaya çıkmış. Hayvanların, fırtınanın getirdiği zorluğa bir çözüm bulmak için birbirleriyle iş birliği yapma konusundaki yoğun çabaları, aralarındaki düşmanlıkların yok olmasını, güzel dostluklar oluşturmalarını da sağlamış. Sonunda, birbirleriyle iş birliği yapmanın onları yalnızca daha güçlü kılmakla kalmayıp aynı zamanda onlara mutluluk getirdiğini ve bir bütün olarak grubun genel başarısına katkıda bulunduğunu anlamışlar. Sadece çok sayıda yeni hayvanla tanışmakla kalmamış, aynı zamanda bir bütün olarak topluluk olarak birbirlerine daha da yakınlaşmışlardı. Son birkaç gündür bölgeyi kasıp kavuran şiddetli fırtına dindiğinde, kasabadaki herkes normal hayatına geri dönebildi. Hayvanlar, topluluklarıyla ilgili olarak ortaya çıkan herhangi bir soruna veya engele çözüm bulmak için birbirlerini kollamada ve birbirlerine yardım etmede son derece iyi olduklarını herkese gösterdiler. Birbirlerine göz kulak olmak konusunda çok iyiydiler. Bundan sonra tüm hayvanlar hayatları boyunca köylerinde mutlu mesut yaşamaya devam ettiler. Onların birlikte çalışması için hepsini ikna eden cesur ve nazik tilki yavrusu Felix, bu güzel fikirleri için tüm hayvanlardan övgü ve teşekkür almış. Felix, herkesin birlikte yaptığı onca şeyden dolayı çok mutluymuş. Onlara, birbirlerine yardım etmek için birlikte çalışarak ve amaçlarına ulaşmak için birlikte çalışarak dünyayı içinde yaşayan tüm canlılar için daha iyi bir yuva haline getirdiklerini hatırlatmayı başarmış. Böylece, bir fırtına felaketi, köyde yaşayan tüm hayvanlar için güzel şeylerin yaşanmasına vesile olarak atlatılmış. Yaşanan yorucu günlerin ardından tüm hayvanlar huzura kavuşmuş, gece olduğunda herkes birlikte inşa ettikleri evlerine çekimişi ve huzurla uyuyup yeni mutlu günlere uyanmışlardı ve bu sonsuza dek böyle devam etmiş.


Evvel zaman içinde küçük ve sevimli bir kasabada lezzetli mi lezzetli pastalar, çörekler ve kurabiyeleri ile meşhur şirin bir pastane varmış. Bu pastanenin hiç müşterisi eksik olmazmış. Pastalar ve çöreklerin yanı sıra kurabiyesiyle ünlü usta yaşlı bir adam varmış. En çok onun lezzetli kurabiyeleri satılır ve insanlar onun kurabiyelerini almak için sıraya bile girermiş. Kurabiyelerinin bu kadar lezzetli olmasının ve satılmasının sebebi kurabiyelerini severek ve her gün farklı bir şekilde deneyerek yapmasıymış. Bir gün yaşlı adam her zaman olduğu gibi kurabiyelerini hazırlamak için mutfağa girmiş. Yaşlı adam ''Bugün de farklı şekilde bir kurabiye deneyeceğim. Acaba bugün ki kurabiyemi neye benzetsem diye düşünürken aklına adamdan bir kurabiye yapma fikri gelmiş. Yaşlı adam ''Evet... Bu kurabiye bir adama benzeyecek'' demiş. Yaşlı adam mutfakta kurabiye adamı yapmak için bütün malzemelerini hazırlamış ve kurabiye adam için kurabiyeyi adam şeklinde kesmiş. Yaşlı adam ''İşte şimdi oldu ama birkaç dokunuş daha gerekiyor'' demiş. Daha sonra hazırladığı kurabiyeyi fırına vermiş ve müşterilerinin yanına dönmüş. Müşterilerinden biri '' Bugün hangi şekilde kurabiye yaptın? Çok merak ediyorum.'' Diye sormuş. Yaşlı adam ''Bugün lezzetli mi lezzetli kurabiyeden bir adam yaptım. Birazdan olur'' demiş. Müşteri ''Onu görmek ve yemek için sabırsızlanıyorum.'' demiş. Yaşlı adam tebessüm ederek mutfağa geri dönmüş ve fırındaki kurabiyesini çıkarmış. Kurabiyesi enfes kokuyormuş. Yaşlı adam kurabiyesine saç yapmak için çikolata sosu, gözleri ve ağzı için şeker ve elbisesi için pasta kreması kullanmış. Yaşlı adam kurabiyesine uzaktan bir bakıp ''Harika gözüküyor, müşterim bunu çok sevecek'' demiş ve kurabiye adamı tabağa almak için hazırlanırken o da ne! Kurabiye adam canlanmış ve ayağı kalkmış. Yaşlı adam gördüklerine inanamamış ve gözlerini ovuşturmuş. Kurabiye adam '' Beni hazırladığın için teşekkür ederim ama lütfen beni yemelerine izin verme'' demiş. Yaşlı adam '' Sen konuşuyorsun bu nasıl olur? Seni vermek zorundayım çünkü müşterim beni bekliyor.'' Demiş. Bunu duyan kurabiye adam hızla koşmuş ve mutfaktan çıkarken müşteri ile göz göze gelmiş. Müşteri ''Ne kadar da lezzetli görünüyorsun aynı zamanda yürüyorsun. Bu muhteşem seni hemen alıp yemek istiyorum.'' Demiş. O sırada yaşlı adam kurabiyenin peşine düşmek için mutfaktan çıkmış ve müşterinin de kurabiyeyi fark ettiğini görmüş. Yaşlı adam ''Onu hemen yakalamalıyız. Çok hızlı koşuyor. ''Demiş. Kurabiye adam hızla koşarken peşine hem müşteri hem de yaşlı adam takılmış. Kurabiye adam o kadar hızlı koşuyormuş kısa sürede yaşlı adam ve müşterinin onu yakalayamayacağı kadar mesafe açmış. Kurabiye adam yolda hızla koşarken küçük bir çocukla karşılaşmış. Küçük çocuk ''Ne kadar da harika bir kurabiye hemen onu yakalayıp yemeliyim'' demiş ve o da kurabiye adamın peşine takılmış. Kurabiye adam ''Dilediğiniz kadar hızlı koşabilirsiniz ama ben kurabiye adamım beni kimse yakalayamaz. Hızlı mı hızlı akıllı mı akıllıyım'' demiş. Kurabiye adam peşine takılan yaşlı adam, müşteri ve çocuktan uzaklaşmayı başarmış ama o da ne! Kurabiye adamın bu sefer de karşısına okuldan eve dönen acıkmış bir öğrenci çıkmış. Öğrenci ''Vay canına hem lezzetli hem de koşan bir kurabiye! Ben de çok acıkmıştım. Seni yakalayıp yemeliyim.'' Demiş ve kurabiye adamın peşine bir de acıkan öğrenci takılmış. Kurabiye adam'' Beni biraz zor yakalarsın. Beni herkesi atlattım. Seni de atlatırım. Koşabildiğin kadar hızlı koş ama beni asla yakalayamayacaksın'' demiş. Kurabiye adam o kadar koşmuş ki biraz soluklanmak istemiş. Yorulan kurabiye adam yavaşlayamaya başlamış ve yolda bu sefer karşısına bir kedi çıkmış. Kurabiye adam kedinin de diğerleri gibi peşinden koşmasını beklerken aksine kedi kurabiye adama '' Merhaba kurabiye adam arkadaş olabilir miyiz?'' diye sormuş. Kurabiye adam ''Çok sevinirim. Peşimde yaşlı bir adam, beni sipariş eden bir müşteri, küçük bir çocuk ve acıkan bir öğrenci var. O yüzden acele etmem gerekli.'' Demiş. Kedi ''Eğer istersen seni onlardan daha da uzaklaştırabilirim. Hem sen de çok yorulmuşa benziyorsun. Kuyruğuma binersen hızlıca onlardan uzaklaşmış oluruz. '' dedi. Kurabiye adam ''Evet, biraz yoruldum. Kuyruğunda seyahat etmek zevkli olabilir.'' Demiş ve kuyruğuna binmiş. Kedi o kadar hızlı koşuyormuş ki kurabiye adam bir an yere düşeceğini sanmış ve kediye ''Kuyruğunda çok sallanıyorum. Yere düşebilirim.'' Demiş. Kedi ''Eğer istersen başıma çıkabilirsin bu şekilde daha güvende hissedersin ve sallanmazsın.'' Demiş. Kurabiye adam da kedinin dediğini yapmış ve kafasına doğru tırmanmış. Kedi kurabiye adamı peşindekilerden daha da uzaklaştırmış ve insanlardan uzak bir yere gitmişler. Kurabiye adam ''Biliyor musun kedi, beni yemek istememene çok şaşırdım. Çünkü herkes peşimde koşarken sen benimle arkadaş olmak istedin.'' Demiş. Kedinin gözleri birden büyümüş ve '' Evet çok lezzetli görünüyorsun seni yemek istemediğimi de nerden çıkardın. Sadece başkaları seni yemesin diye uzak bir yere getirdim.'' Demiş ve kafasındaki kurabiye adamı havaya atıp ağzını açmış ki o da ne! Bir karga kurabiye adamı havada görürken kapıvermiş. Kediciğinde ağzı öylece açıkta kalmış. Kurabiye adam artık bütün bunlardan ders alıp karganın ağzındayken kargayı konuşturup yere düşmeyi ve böylece kaçmayı planlamış ve kargaya ''Kargalar kurabiye yer mi?'' diye sormuş. Karga ''Evet, yer'' dediği gibi kurabiye adam karganın ağzından düşüvermiş.


Bir varmış, bir yokmuş... Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde Hint ve Çin adalarına hükmeden Sasanilerin kudretli, zengini ordulara ve kavimlere hükmeden bir hükümdarı varmış. Bu hükümdarın da iki oğlu varmış. İkisi de pek yiğit lakin büyük olan daha yiğitmiş. Daha yiğit olan oğul babasının yerine diyarlara hükmeder, halkını adaletle yönetirmiş. Bu adil hükümdarın adı Şehriyar imiş... Şehriyar kardeşini pek sever, yirmi yıllık saltanatında Acem diyarını yöneten kardeşi Şahzaman'a hasret kalmış, onu pek özlermiş. Şehriyar bu hasrete dayanamamış ve bir gün vezirini yanına çağırıp ona kardeşini getirmesini emretmiş. Vezir derhal mahiyetini alıp yola koyulmuş. Şahzaman'ın sarayına vardığında Şahzaman veziri sevinçle karşılamış. Abisini uzun zamandır görmemenin özlemiyle apar topar vezirle birlikte hemen yola koyulmuş. Şahzaman ve vezir az gitmiş uz gitmiş, darken Şahzaman ağabeyine vereceği hediyeyi sarayda unuttuğunu fark etmiş. Vezir ve mahiyetine yola devam etmelerini emredip dört nala saraya dönmüş. Şahzaman saraya dönene gece karanlığı çökmüş, saraydaki herkes uykuya dalmış. Kimseye görünmeden odasından hediyeyi alıp yola koyulma amacında olan Şahzaman odasına girdiğinde büyük hayal kırıklığı yaşamış. Eşini kendi odalarında gir köle ile brilikte sarılmış uyurken görmüş. Şahzaman bir sure üzerindeki şaşkınlığı atamamış. Saraydan ayrılalı saatler olmuşken eşinin başkasıyla birlikte olması onu derinden yaralamış. Gidişinin üzerinden bir gün geçmeden aldatıldıysa ağabeyinin sarayında geçireceği uzun günlerde daha neler olabileceğini düşünmüş. Kıskançlık tesiriyle karısının ve kölenin oracıkta canına kıymış. İkisini de orada bırakıp, ağabeyine vereceği hediyeyi alıp yola koyulmuş. Yolda dinlenmek üzere kamp kuran vezir ve yardımcıları görmüş. Kampı toplatıp ağabeyinin sarayına varasıya kadar gece gündüz demeden yol almış. Günlerce süren yolculuğun ardından Şahzaman, Şah Şehriyar'ın şehrine varmış. Şehriyar yıllar sonra göreceği kardeşi için tüm şehri çiçekler ve ipek kumaşlarla süsletmiş. Bütün şehir Şahzaman'ın gelişini sevinçle kutluyormuş. Şehriyar kardeşini karşılayıp onu saraya götürmüş. Tüm bu kutlamalara rağmen Şahzaman'ın yüzü bir türlü gülmüyormuş. Zaman geçtikçe Şahzaman yemeden içmeden kesilmeye başlamış. Şah Şehriyar kardeşi için endişeleniyormuş. Şehriyar kardeşine ne derdi olduğunu sormuş lakin Şahzaman ağabeyine olanları anlatmak istememiş. Şehriyar kardeşine ava çıkıp biraz kafa dağıtmayı teklif etmiş lakin Şahzaman bunu da Kabul etmemiş. Şehriyar ısrarlarına rağmen onunla gelmeyen kardeşini sarayda bırakıp ava çıkmış. Şehriyar saraydan ayrılır ayrılmaz bahçede bir hareketlilik başlamış. Şahzaman neler olduğunu görmek için bahçeye bakan pencerelere yaklaşmış. Şehriyar'ın karısı Sultan ve 20 kadın ile 20 erkek köle bahçede toplanmışlar. Sultan hususi kölesine seslenmiş ve orada insanların içinde birbirlerini öpmeye başlamışlar. Sultan ve aşığının etrafındaki insanlarında zıvanadan çıkmış halleri Şahzaman'ı hayrete uğratmış. Şahzaman gördükleri karşısında kendi başına gelen olayı küçümser olmuş. Tekrar yiyip içmeye, gezmeye eğlenmeye başlamış. Ağabeyi Şah Şehriyar avdan döndüğünde kardeşinin kendine gelmesine oldukça sevinmiş. Kardeşinin nasıl bir anda neşeli günlerine döndüğünü de merak ediyormuş. Şehriyar bir akşam yemekte kardeşine neler olduğunu tekrar sormuş. Şahzaman ağabeyine geldiğimde neden kötü olduğumu anlatırım ama ne oldu da artık iyiyim diye sorma diyip anlatmaya başlamış. Karısı ve köleyi nasıl gördüğünü, hiç durmadan öfkeyle günlerce yolda at sürdüğünü anlatmış. Şehriyar bu duyduklarından sonra kardeşinin sarayda ne görüp iyileştiğini merak etmiş. Şahzaman neler gördüğünü kesinlikle anlatamayacağını lakin bir oyun oynayıp her şeyi kendi gözleriyle görebileceğini söylemiş. Şehriyar tekrar ava çıkacağını duyurmuş. Ormanlık yere çadır kurdurmuş. Hizmetçilerine yanlarına gelmemelerini emretmiş. Çadırda kıyafetlerini değiştirip kimsenin onu tanımayacağı bir hale bürünüp saraya geri dönmüş. Şahzaman'ın bahçeyi izlediği pencereye gitmiş. Şahzaman ve Şah Şehriyar pencerede neler olacağını beklerken bahçeye sultan ve köleleri gelmiş. Şahzaman'ın bahsetmeye utandığı olaylar tekrar yaşanmış. Şehriyar gördüklerine inanamamış ve kardeşini alıp saraydan çıkmış. Saraydan çıkıp nereye gittikleri soran Şahzaman haysiyetimizi kaybettik, bizden kötü durumda olanları görmeden saraya dönmek yakışmaz demiş. Az gitmişler uz gitmişler. Bir su kenarı bulup dinlenmek için oturmuşlar. Tam yorgunluklarını atacakken suyun üzerinde kara dumanlar belirmiş. Su köpürdeyerek yükselmiş ve içinden elinde koca sandıkla bir cin çıkmış. Cin sandığı ağacın altına koymuş, sandığın kapağını açmış içinden güzeller güzeli bir kız çıkmış. Cin kızı görünce Düğün gecesi yatağından kaçırdığım güzellik, dizinde uyumayı nasip et demiş. Kız da sessizce oturup cinin kucağına yatmasına müsaade etmiş. Şehriyar tekrar ava çıkacağını duyurmuş. Ormanlık yere çadır kurdurmuş. Hizmetçilerine yanlarına gelmemelerini emretmiş. Çadırda kıyafetlerini değiştirip kimsenin onu tanımayacağı bir hale bürünüp saraya geri dönmüş. Şahzaman'ın bahçeyi izlediği pencereye gitmiş. Şahzaman ve Şah Şehriyar pencerede neler olacağını beklerken bahçeye sultan ve köleleri gelmiş. Şahzaman'ın bahsetmeye utandığı olaylar tekrar yaşanmış. Şehriyar gördüklerine inanamamış ve kardeşini alıp saraydan çıkmış. Saraydan çıkıp nereye gittikleri soran Şahzaman haysiyetimizi kaybettik, bizden kötü durumda olanları görmeden saraya dönmek yakışmaz demiş. Az gitmişler uz gitmişler. Bir su kenarı bulup dinlenmek için oturmuşlar. Tam yorgunluklarını atacakken suyun üzerinde kara dumanlar belirmiş. Su köpürdeyerek yükselmiş ve içinden elinde koca sandıkla bir cin çıkmış. Cin sandığı ağacın altına koymuş, sandığın kapağını açmış içinden güzeller güzeli bir kız çıkmış. Cin kızı görünce Düğün gecesi yatağından kaçırdığım güzellik, dizinde uyumayı nasip et demiş. Kız da sessizce oturup cinin kucağına yatmasına müsaade etmiş. eCin uyuyakalınca kız Şehriyar ve Şahzaman'ı yanına çağırmış. Cinin uyanmasından korkan kardeşler oldukları yerde donup kalmışlar. Kız onlara korkmamaları gerektiğini yanlarına gelebileceklerini söylemiş. Kardeşler yanlarına gittikten sonra kız cebinden 582 tane mühür ve yüzük dolu bir kese çıkartmış. Kardeşler bu yüzüklerin ne olduğunu anlamamış. Kız eğer onunla birlikte olmazlarsa cini uyandıracağını ve cinin onları öldüreceğini söylemiş. Bu söylenene inanmayan kardeşler mühürlerle dolu torbaya tekrar bakmışlar ve o mühür yüzüklerinin erkek yüzükleri olduğunu fark etmişler. Kız cinin öldürdüğü erkeklerden mühürleri aldığını söylemiş. Şehriyar neden böyle bir şey yaptığını sorduğunda, Bu cin beni düğün gecemde kaçırdı. Önce bir şişeye sonra sandığa hapsetti. Sansığı da yedi zincire vurup denizen dibine attı ancak bilmediği şey kadınlar isterse yapmanın yolunu bulurdu. Ben de onu uyutup istediklerimle birlikte oldum, o da yüzüklerini sandığıma mühür olarak aldı. Demiş. Şehriyar va Şahzaman cinin onlardan daha kötü bir durumda olduğunu görüp hallerine şükretmiş ve saraylarına geri dönmüşler. Şah Şehriyar yaşananlardan sonra saraya döndüğünde karısı sultanın boynunu vurdurmuş. Şah'ın bu yaptığına anlam veremeyenler kölelerin de boynunu vurdurunca sarayda dedikodular başlamış. Dedikoduların ardından odasından çıkamaz hale gelen Şah Şehriyar Cinin hapsettiği kızın söylediklerini düşünmüş düşünmüş, kadınların yapacaklarından korkar olmuş. Vezirine emir vermiş. Her gece bir kızla evlenip sabahına idam ettirme kararı aldığını söylemiş. Vezir buna anlam veremese de Şah'ın söylediğine karşı çıkamamış.


Bir varmış, bir yokmuş. Doğanın en güzel deresi, gürül gürül akarmış. Herkes bu dereden su içmek için sabırsızlanırmış. Bu derenin her iki yanında da şirin kasabalar varmış. Bu karşılıklı kasabada yaşayanlar sürekli birbirlerini ziyarete gelirlermiş. Bunun için ise derenin üzerindeki ince köprüyü geçmeleri gerekirmiş. Bu köprü sağlammış ama üzerinden sadece bir kişinin geçebileceği genişlikteymiş. Mırmır ve Tintin de bu ziyareti en sık gerçekleştiren iki kedicikmiş. Sık sık birbirlerinin kasabalarına giderler ve oradaki arkadaşlarını ziyaret ederlermiş. Birlikte oyunlar oynar, gezintiye çıkarlarmış. Güneşli ve sıcak günlerde dere kenarında oturur ve güneşin tadını çıkarırlarmış. Bir gün Mırmır kahvaltı yapacakken evde mamasının kalmadığını fark etmiş. Hemen karşı kasabaya geçip marketten süt almak için evden çıkmış. Tintin de evde biraz işi olduğu için arkadaşlarının kasabasından ayrılarak kendi evinin yolunu tutmuş. Mırmır tam köprüye çıkmış. Bir de bakmış ki ne görsün! Köprünün karşısından da Tintin geliyor. Ne yapacağını bilememiş. Çünkü tek bir kişi için yer varmış. Yavaşça Tintin de yaklaşmış ve o da Mırmır'ı görmüş. Tintin Mırmır'ı görünce biraz öfkelenmiş. Neden köprüye bakmadan çıkıyorsun? Ne yapacağız şimdi? Mırmır Ben senin geldiğini görmedim. Fark ettiğimde ise artık çok geçti. Diye kendisini açıklamış. Tintin Madem öyle, ilk geçiş hakkı benim! diyerek Mırmır'ın ona yol vermesini beklemiş. Mırmır, Tintin'in bu öfkesinden dolayı çok üzülmüş. Tintin, dostum, seni fark etmedim. Yoksa senin geçmeni beklerdim. Güze bir şekilde rica edebilirsin. Neden beni üzüyorsun? diyerek kafasını önüne eğmiş. Tintin, Seni üzmek istemedim Mırmır. Sadece belki bana yol vermek istemezsin diye düşündüm. O yüzden biraz sert konuştum. Çok özür dilerim. Demiş. Mırmır hemen yumuşamış ve gülümseyerek Tintin'e bakmış. Tabi ki de sana yol verirdim. Çünkü bu kasabanın en güzel özeliği herkesin birbirine hoşgörülü olmasıdır. Başka bir zaman da benim başıma geldiğinde sen bana yardım edebilirsin. Edersin değil mi? Tintin Evet, tabi ki ederim. Çok teşekkür ederim Mırmır. Demiş. Mırmır, ayaklarını, köprünün üzerinde tek sıra halinde sıralamış. Tintin de boş kalan alanlara patilerini koyarak aşağıya düşmeden köprünün karşısına geçmeyi başarmış. O günden sonra Tintin, ne olursa olsun herkese hoşgörülü davranması gerektiğini anlamış. Her gittiği yere de Mırmır ile birlikte gitmeye başlamışlar.


Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde ailesiyle birlikte şehrin en güzel yerinde yaşayan iki kardeş varmış. Büyük olan kız kardeş, küçük olan ise erkek kardeşmiş. Büyük olan kardeşin adı Kardelen, küçük olan kardeşin adı da Sedat imiş. Bu iki kardeş anne ve babaları işe gittiği zaman onlara babaanneleri bakarmış. Babaanneleri yaşlı olduğu için bazen televizyon izlerken uyuyakalırmış. Kız kardeş, erkek kardeşini çok sever ve onu korumaya çalışırmış. Erkek kardeş, kız kardeşin ona annesi gibi davrandığın düşünürmüş ve bu durumdan hiç hoşlanmazmış. Kız kardeş ile erkek kardeş bu nedenle sürekli kavga ederlermiş. Babaanneleri onlara kavga etmemeleri için hep öğütler verirmiş. Ama kardeşler yine de kavga etmeye devam ederlermiş. Kız kardeş, annesi evde yokken onun kıyafetlerini alır, babaannesinden gizli annesinin takılarını takarmış. Kız kardeş annecilik oyunu oynuyormuş ama gizli yaptığı için bu yanlış bir davranışmış. Annesinden, eşyalarını almak için izin istemesi gerekiyormuş. Bir gün yine kız kardeş, annesinin takılarını kullanmak için babaannesi uyurken annesi ile babasının odasına gitmiş. Erkek kardeş, ablasının odaya girdiğini görmüş ve peşinden gitmiş. Annesinin masasının üzerinde ablasını görünce ona kızmış. Annesinin çok üzüleceğini, ondan izinsiz eşyalarını almasının yanlış bir davranış olduğunu söylemiş. Ama kız kardeş erkek kardeşini dinlememiş. Erkek kardeşin de canı çok sıkılmış ve oyun oynamak istiyormuş. Ablasını ikna edemediği için onunla birlikte oynamayı tercih etmiş. Kız kardeş Gel Sedat. Çok eğlenceli bir oyun buldum. Onu oynayalım. Annem bize kızmaz merak etme. Demiş. Kız kardeş oyunu anlatmaya başlamış. Annemin çok güzel kokan kremleri var Sedatcığım. Anneme bu kremler ile bir sürpriz yapabiliriz. Evin her yerine bu kremleri sürersek her yer mis gibi kokar. Annem ve babam da eve gelince mutlu olurlar. Demiş. Sedat ve Kardelen, anne ve babasına sürpriz yapmayı çok sevdikleri için bu oyunu çok sevmişler. Bu iki kardeş, kremin sürdükleri her yeri yumuşacık yapacağını ve çok güzel kokacağın düşünerek evdeki her yere sürmüşler. Kapılar, dolaplar, masalar ve yataklar artık çok güzel kokuyormuş. Sedat, Ablacığım, babaannemi de uyandırmayalım. Uyanınca ona da sürpriz olsun. Demiş. Kardelen bu fikri çok beğenmiş ve kabul etmiş. İki kardeş bir süre sonra eşyaların kirli ve kaygan bir görüntüsü olduğunu fark etmişler. Üstelik güzel kokuları da kaybolmuş. Bu kez iki kardeş eşyalara zarar vermekten korkmuşlar ve onları temizlemeye çalışmışlar ama başaramamışlar. Ailesini üzeceklerini düşünerek evde sessizce oturmuşlar. Akşam annesi ve babası işten gelip babaannesi de uyanınca durumu fark etmişler. Kız kardeş ve erkek kardeş, çok utanmışlar. Anne ve babalarına bütün olan biteni anlatarak ağlamaya başlamışlar. Kız kardeş, Anneciğim, ben sadece biraz oyun oynamak istemiştim. Diyerek saçlarını okşamış. Anne ve babalarından özür dilemek isteyen çocuklar Anneciğim, babacığım, biz çok özür dileriz. Bir daha asla sizin eşyalarınıza izin almadan dokunmayacağız. Demişler. Çocuklar özür dileyince anne ve babaları da çok mutlu olmuş. Hep birlikte güzel bir akşam yemeği yemişler. O günden sonra babaanneleri anne ve babaları ile birlikte eğlenceli oyunlar oynamaya başlamışlar. Anne ve babalarının eşyalarına bir daha hiç izinsiz dokunmamışlar.


Ben İkinci Kalender, iki gözüm kördür ancak kör olarak doğmadım. Şimdi sizlere anlatacağım hayat hikayem öyle ilginçtir ki dinleyen herkese ders olur. Ben bir şahın oğluyum. Şah oğlu şahım yani aslına bakarsanız. Cahil değilim; bilmediğim lisan, okumadığım kitap yoktur. Kendimi bilime verdim ve bu alanda çağdaşlarımın hepsini geçtim. Adım birçok yerlerde saygı ile anıldı, hükümdarlar beni ülkelerine şan vermem için çağırdı. O günlerden birinde Hint hükümdarı da şanımı duymuş, babama ulaşıp beni yanına göndermesini rica etmiş. Bir sürü hediyeler ve şahlara yaraşır armağanlar göndermiş. Babam da gördüğüm saygıyı görünce buna rıza göstermiş ve hediyelerle dolu bir gemi ile beni Hint hükümdarının yanına göndermişti. Tam bir ay sürdü denizleri aşmamız ve en sonunda vardık Hint ülkesine. Hediyelerimizi yükleyip, hükümdarın sarayına doğru koyulduk yola. Tam yeni yola çıkmıştık ki bir toz bulutu bize doğru yaklaştı. Yeri ve göğü örttü, bir saat durdu sonra dağıldı. Toz bulutunun içinden kırk atlı belirdi. İyice yaklaşımca bunların çöllerde yaşayan yol kesici haydutlar olduğunu fark ettik. Onlar da bizi fark ettiler, ardımıza düştüler. Onlara işaretle Hint hükümdarına geldiğimizi, yanımızdaki hediyelerin de ona ait olduğunu anlatmaya çalıştık ancak bizi dinlemediler. Biz ona bağlı değiliz, istediğimiz ne ise onu yaparız dediler. Tüm servetimizi aldılar, bir de beni yaraladılar. Yardımcılarım bir yana kaçtı, ben bir yana kaçtım. Nereye gittiğimi bilmez halde hızla uzaklaştım. En sonunda bir mağara bulup dinlenmek için uzandım. Sabah olunca mağaradan çıktım yürüdüm, yürüdüm ve çok zengin olduğu belli olan bir şehre ulaştım. Nereye gideceğimi bilmez halde dolanırken bir terzi dükkanı gördüm ve girip selam verdim. Şansıma iyi niyetli biri idi ve bana neden şehrimi terk ettiğimi sordu. Anlattıklarımı üzülerek dinledi ve bana kimseye öykümü anlatmamamı söyledi. Meğer bu kentin hükümdarı babamın en büyük düşmanıymış ona karşı eski bir intikamı varmış. Ben, davet etti ve terzinin evinde üç gün misafir kaldım. Bana mesleğimi sorduğunda; hukuku, bilimi, matematiği, edebiyatı bildiğimi anlattım. Bana, "Dostum, bütün bunlar bir meslek oluşturmaz" dedi. Beni üzgün görerek, "Ya da belki bir meslektir ama, bizim kentin piyasasında hiç geçerliği yoktur. Burada, bizim kentte, hiç kimse inceleme, yazma, okuma ve hesap yapma nedir bilmez. Sadece yaşamım kazanmaya bakar." Bunu duyunca, çok pişman oldum ve ona, "Gerçekten, vallahi, sana anlattıklarımdan başka yapacak hiçbir şey bilmiyorum" diye tekrarlamaktan başka bir şey söyleyemedim. "Öyleyse, çocuğum, kendini toparla! Bir balta ile bir urgan al! Allah sana daha iyi bir baht hazırlayasıya kadar ormana gidip ağaç keserek geçimini sağla!" dedi. Bu sözler üzerine, gidip bana bir balta ve bir urgan satın aldı; ve beni, onlara emanet ederken iyi tanıtmaya gayret göstererek öteki oduncularla ormana odun kesmeye yolladı. Bunun üzerine oduncular ile yola koyularak ormana vardım. Kestiğim odunları omzuma vurdum; onları kente götürerek yarım dinara sattım. Biraz para harcayarak yiyecek satın aldım, paranın geri kalanını özenle sakladım. Böylece bir yıl boyunca çalışmayı sürdürdüm; ve her gün dostum terziyi dükkanında ziyarete gittim. Bir gün ormana gidip işlerimi hallettikten sonra kuru bir ağaç bulup dibindeki toprağı eşelemeye koyuldum. Kazdığım yerde karşıma bakırdan halkası olan bir kapak çıktı. Kapağı kaldırdım. Altında, bir merdivenin uzandığını gördüm Merdivenin dibine kadar indim. Orada bir kapı buldum. Kapıdan girdim ve kendimi göz kamaştıran ve güzel inşa edilmiş bir sarayın salonunda buldum. İçerde en güzel çiçeklere denk güzellikte bir kız vardı. Öyle güzeldi ki, onu görür görmez yüreğimin tüm kaygısı, tüm hüznü ve tüm felaketi silindi. Kız beni görünce ne olduğunu şaşırdı. Sen de kimsin? diye sordu. Kendimi tanıttım ve burayı nasıl bulduğumu anlattım. Yirmi yıldır insan yüzü görmediğini söyledi. Ona hikayemi anlattım ve dinleyince benim çektiğim acılara dayanamayıp ağladı. Sonra o da bana kendi hikayesini anlattı. Meğer bu güzel kız Abanos Adası'nın hakimi Şah Aknamus'un kızıymış. Onu buraya kaçırıp hapseden de İblis'in oğlu Cerceris adlı bir yaratıkmış. Babası ile düşmanlığı olan Cerceris henüz küçük bir kızken onu kaçırıp buraya kilitlemiş. Esirine eziyet etmemiş ancak gün yüzü görmesine de izin vermemiş. Diğer insanlar ile konuşması, buradan ayrılması yasakmış. Cerceris, buraya tatlılar, giysiler, değerli kumaşlar, mobilyalar, yiyecekler ve içecekler taşımış. O zamandan bu yana, her on günde bir gelip kızı kontrol edip gidermiş. Bu on gün içinde, kız kendisinden herhangi bir şey isteyecek olursa, gece olsun gündüz olsun, salonun kubbesi altındaki tablette yazılı olan iki satıra el değdirdiğinde hemen karşısında belirirmiş. Bu kez, onun ayrılmasından buyana dört gün geçmiş. Daha altı gün burada olmayacağını söyledi. Sonra da bana sordu Acaba sen burada benimle beş gün kalabilir misin? Böylece onun gelişinden bir gün önce buradan ayrılmış olursun!" diye sözünü bitirdi. Kendisine, "Kuşkusuz! Bunu yapabilirim" diye yanıt verdim. Bunu duyunca çok sevindi; ayağa kalktı, elimi tuttu, kemerli bir kapıdan geçirdi. Bana içmek için miskle karılmış şerbet sundu ye önüme pastalar koydu. 20 yıldır insan görmemenin verdiği neşeile benimle mutlu mutlu sohbet etti ve ben de gerçekten, hemen tüm dertlerimi unutmuş gibiydim. Çok yorulmuştum, en sonunda olduğum yerde uyuyakalmışım. Uyamnca onu yanımda oturur buldum. Allah'a tüm iyiliklerini ona bağışlaması için dualar ettim; sonra oturup bir saat kadar konuştuk. Dedi ki, "Vallahi! Önceleri, bu yeraltı sarayında tek başıma, hüzünle yaşıyordum ve göğsüm daralıyordu. Çünkü konuşacak kimse bulamıyordum ve bu, yirmi yıl sürdü. Ama Allah'a şükürler olsun ki, seni bana yollamakla yüceliğini gösterdi." ona, "İster misin, seni yeryüzüne çıkarayım ve seni bu canavardan kurtarayım?" diye sordum. Bunu duyunca, böyle bir şeye imkan olmadığını, onun esiri olduğu ve ondan kaçamayacağımızı çok kuvvetli olduğunu söyledi. Bir yolunu bulmak için çok düşünmemiz gerektiğini, ani kararlar vermememiz gerektiğini anlattı. Bense bu sözlere öfkelenmiştim. Gururuma engel olamadım ve kendimi tutamadım. "Asla! Şimdi duvarında gizemli yazıt bulunan bu kubbeyi derhal yıkacağım. Bırak canavar gelsin, onu da mahvedeceğim! Zaten çoktandır yerin üstündeki, yerin altındaki tüm canavarları yakalayarak öldürmek benim en eğlenceli oyunum olmuştur" dedim. Ani bir öfkeyle kalktım ve kubbeye şiddetli bir tekme indirdim. Ben kubbeye bu şiddetli tekmeyi indirince, kadın bana, "İşte Cerceris! Bize ulaştı. Sana daha önce söylememiş miydim? Ben mahvoldum! Bari sen kaç kurtul! Geldiğin yerden çık, git!" dedi. Bunun üzerine merdivene doğru atıldım. Ama, ne yazık ki korkunun şiddetinden aşağıda sandallarımı ve baltamı unuttum. Böylece, merdivende henüz birkaç basamak çıkmışken, sandalıma ve baltama bir göz atmak için dönüp geriye son bir kez bakınca, yerin yarıldığını ve oradan korkunç bir canavarın çıktığım ve kadına, "Bütün bu şiddetin anlamı ne? Başına bir felaket mi geldi?" diye sorduğunu duydum. Genç kadın ona yanlışlıkla çarptığını söylüyordu ki Cerceris benim baltamı ve sandallarımı gördü. Öyle bir hiddetlendi ki altımdaki yer titredi. O sırada olanca gücümle kaçıp oradan çıktım ve kapağı yeniden kapatarak üstüne toprakla kapladım. Günler günleri kovaladı oradaki güzeller güzeli kızı ve canavarın ona yaptığı eziyetleri düşünmeden bir günüm bile geçmedi. Terzi arkadaşımın dükkanında otururken birinin beni elinde sandallarım ve baltamla dışarda beklediğini söylediler. Cerceris'in beni bulduğunu biliyordum ve yine o kadar korkmuştum ki kaçmaya teşebbüs dahi edemedim bu kez. Canavar beni dükkanın içinde yakaladı. Bir kolumdan tutup önce gök yüzünün en tepesine uçurdu sonra yerin dibine indirdi. Kendimi yine o yeraltı sarayında bulmuştum. Ama bu sefer her şey çok kötü bir haldeydi. Bana buraya gelenin ben olduğumu bildiğini söyledi ama genç kadın orada gözlerimin içine yalvarır gibi bakarak asla söyleme der gibi işaretler yapıyordu. Baltamı ve sandallarımı kaybettiğimi, onları buraya getirenin ben olmadığımı söyledim. Genç kadın da nereden geldiklerini anlamadığını söylüyordu. Cerceris bize inanmıyordu ama sözlerimizin aksini de ispat edemiyordu. Genç kadına ben gittikten sonra türlü türlü işkenceler yapmış, yine de ben olduğumu söyletememişti. Bunun üstüne bizi öldürmek yerine başka bir ceza vermeye karar verdi. Ben baltama ve sandallarıma sahip olamamıştım ve onu zor durumda bırakmıştım, genç kadın ise yeraltı sarayına sahip olamamıştı ve girene çıkana dikkat etmemişti. Canavar bize yalanımızın bedelini ödetecek başka bir ceza düşünmekteydi. Sonra kadını bir kuşa çevirdi ve Burada sana istediğin her şeyi verdim ama sen bana ihanet ettin. Git dışarda vahşi hayvanlara yem ol dedi. Sarayı yerle bir etti ve beni alıp bir dağın tepesine çıkardı. Beni de oracıkta bir maymuna çevirdi ve halime gülüp ortalıktan yok oldu. Bir başıma kalmıştım. Maymun halimle ne yaparım diye düşünüyor bir yandan hopluyor zıplıyordum.


Şehrazat, Şehriyara anlatacağı o geceki masalına başlar. Irmaklarında gürül gürül sular akan diyarların birinde genç yaşta yetim kalan dört erkek kardeş varmış. Hepsinin ilgi alanı, çalıştıkları yerler çok farklıymış. Babalarından kalan mirası da bölüşmekte bu sebeple zorlanmamışlar. Hepsi hakkı olanı eşit bir şekilde almış. Fakat biri varmış ki onlarla aynı düşüncede değilmiş. Anneleri onunla beraber kaldığı için hakkının daha fazla olduğunu düşünüyormuş. Yani onlardan daha fazla hakka sahip olması gerektiğini savunuyormuş. Fakat kardeşleri tam tersini düşündükleri için mal paylaşımından sonra farklı yerlere göç etmişler. Annesine bakmakla yükümlü olan şeyh, mal paylaşımı meselesinden sonra çok üzülmüş aynı zamanda çok da hırslanmış. Payına düşeni katlamak için daha çok çalışmış. Çünkü kardeşlerini tanıyormuş. Bir gün ellerindeki avuçlarındaki bittiğinde döneceklerinden adı kadar eminmiş. Günler geçmiş, aylar yılları kovalamış derken şeyhin aklına gelen şey başına gelmiş. Bir gün çat kapı en büyük kardeşi çıkagelmiş. Hal hatır sorma kısımları geçtikten sonra herkes köşesine çekilmiş. Şeyh kardeşini karşısına alıp sadede gelmesini söylemiş. Önceden gelen bir kızgınlık, kırgınlık varmış içinde onlara karşı. Kardeşi her ne kadar öylesine annesini görmeye geldiğini söylese de şeyh yakında konusu çıkar diyerek daha fazla üstelememiş. Günler geçmiş, şeyh her zamanki gibi işlerine koşturuyormuş fakat kardeşi hala onlarda kalıyormuş. Sanki yıllar evvel annesini abisiyle bırakıp giden o değilmiş gibi sürekli yaranmaya çalışıyormuş. Derken birkaç gün sonra diğer iki kardeş de çıkıp gelmiş. İşte o zaman şeyhin sabrı taşmış ve hepsini bir araya toplayarak dertlerinin ne olduğunu sormuş. Hepsi sessizce birbirlerine bakmışlar. Bu sessizlik şeyhi sinirlendirmeye başlayınca sesini daha da yükselterek sormuş bu sefer dertlerini. En küçük kardeşi müsaade isteyerek konuşmaya başlamış. Bundan yıllar önce seni dinlemedik. Hepimiz malın mülkün derdine düştük, onun güzelliğine aldandık. Seni ve anamızı burada bırakıp arkamıza bile bakmadan gittik. En önemlisi sana hakkını bile vermedik. İnan bize abi bizde o varlığın bir hayrını göremedik. Önce kendi aramızda toplandık. Ne yapsak ne etsek diye düşünürken son çare olarak geri dönmeye karar verdik. Bizi bağışlamanı istiyoruz. Lütfen bize yardım et. demiş. Duydukları karşısında utanan kardeşler kafalarını yerden hiç kaldırmamış. Çünkü abilerinin ne kadar haklı olduğunu biliyorlarmış. Derken en başından beri sesini çıkarmayan ortanca kardeş konuşmaya başlamış. Ne desen haklısın abi. Ne yapsan yeridir. Bizi şu an bu evden kovabilirsin. Bize yardım etmeyebilirsin. Ama bilesin ki biz dersimizi aldık. Şeyh bir şey söylemeden odadan çıkmış. O gece boyunca uyumadan düşünmüş. Ne yapması gerektiğine karar vermiş. Sabah olunca erkenden kimseye görünmeden evden çıkmış. Tarlaların kontrolünü yapmış. Ahıra giderek altı tane koyun seçmiş ve eve getirmiş. Kardeşlerini kapıya çağırmış. İkişer tane olarak üç kardeşine pay etmiş. Bundan sonrası sizde, ben size ekip biçmeniz için tarladan birer kısım, ikişer tane de koyun veriyorum. Elinizdeki tek varlık artık bunlar. Eğer bunları da değerlendiremezseniz bende yanınızda olmam artık. demiş ve kardeşlerini yeniden mal sahibi yapmış. Kardeşler büyük bir mutlulukla koşup abilerine sarılmışlar. Daha sonra koyunlarını alarak onlarla ilgilenmeye başlamışlar. Şeyh akıllarını başlarına aldıklarını düşünüyormuş artık. Derken bir gün ortanca kardeş fire vermiş. Şeyh onun tarlasındaki otların çürümeye başladığını görünce çok sinirlenmiş ve tarlayı elinden almış. Diğerleri aynı şeyler onların da başına gelmesin diye her gün o kadar çok çalışıyorlarmış ki bazen şeyhin tarlasının geri kalanını da sürüyorlarmış birkaç fazla kazanç daha sağlamak için. Ama gözleri mala mülke yeniden doyan kardeşler sabahın bir vakti sessiz sedasız abisini ve annesini tekrardan terk ederek gitmişler. Şeyh sabah uyandığında onları tarlaya gittiler sanmış. Fakat akşam gelmediklerini de görünce dışarı çıkıp tarlaya doğru yürümeye tam başlayacakmış ki koyunların derilerinin yüzülmüş olduğunu, kardeşlerinin bavullarının da evde olmadığını fark etmiş. Yine mi diye söylenerek evine girmiş Şeyh. Annesine sımsıkı sarılmış. Kaldık yine bir başımıza demiş annesine. Kazandılar, gittiler. Ama bir daha gelirlerse asla kapımı bile açmam diyerek sitem etmiş. Şehrazat gün doğumunu görünce masalı bitirir ve uykuya dalarlar.


Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, ayakları ve yelesi koyu renkli, gövdesi kızıl çok güzel bir yavru at varmış. Yoru adındaki bu güzel at, çok sevimli ama inatçı ve çok yaramazmış. Anne babasını hiç dinlemez, onların öğütlerine kulak asmazmış. Yoru, sürekli gitmemesi gereken yerlere tek başına gider, buralarda gezerken kendini tehlikeye atar, bazen kaybolur ve anne babasını çok korkuturmuş. Onun ne kadar inatçı ve yaramaz olduğunu bilen tüm iyi niyetli hayvanlar da Yoru'yu görür görmez ailesine haber verir, ailesi de onu alıp eve götürürmüş. Her seferinde annesi Yoru'ya: ''Tek başına uzaklara gitmen çok tehlikeli, bir gün başına kötü şeyler gelebilir yavrum. Eğer gezmek istiyorsan bizimle beraber nereye istersen gidebilirsin. Yabancılara asla güvenmemelisin. Kötü niyetli biri sana zarar verebilir. Daha çok küçüksün, o yüzden büyüyene kadar bizim haberimiz olmadan hareket etmemelisin'' diye öğüt verirmiş. Ailesi, Yoru için her seferinde çok endişeleniyor ama onun inadı ve yaramazlığı ile baş edemiyorlarmış. Yine günlerden bir gün, sabah kahvaltısını yapar yapmaz önce parka oyun oynamaya giden Yoru, daha sonra tek başına ormanın derinliklerine doğru gitmeye başlamış. Ormanda etrafı merakla izleyip yürürken, bir anda kurnaz tilki karşısına çıkmış. Tilki, onu kandırarak tuzağına çekmek için: ''Merhaba at kardeş. Ben bu ormanı çok iyi biliyorum, gel seni de ormanın en güzel yerlerine götüreyim, görünce çok şaşıracaksın'' demiş. Bunu duyan Yoru, heyecanlı bir şekilde teklifi kabul etmiş ve başlamışlar yürümeye. Ancak o kadar yürümüşler ki artık hava kararmaya başlamış ve akşam olmuş. Yoru tedirgin bir şekilde: ''Hala gelmedik mi? Benim artık eve dönmem lazım, annem ve babam çok merak eder, hava karanlık oldu'' demiş. Kurnaz tilki ''Çok az kaldı'' diyerek onu tuzağa götürüyormuş. ''Bak şurada kocaman bir göl var'' deyince tilki, Yoru heyecanla oraya doğru koşmuş ve bir anda ağa takılmış. Kurnaz tilki gülerek onu yakaladığı için çok mutlu olmuş ve biraz uyumaya karar vermiş. Bu esnada, ormanda Yoru ve kurnaz tilkiyi gören baykuş, çoktan Yoru'nun ailesine haber vermiş. Tilkinin yuvasını bilen baykuş ve Yoru'nun annesi ile babası, hemen yola düşerek tilkinin yuvasına ulaşmışlar. Derin bir uykuya dalan tilkiyi akıllanması için tekmeleyip bir güzel göle atmışlar, ardından da Yoru'yu düştüğü tuzaktan kurtarmışlar. Yoru anne ve babasının onu bulmalarına çok sevinmiş ve yaşadıklarından sonra yaptıklarının ne kadar yanlış ve tehlikeli olduğunu anlamış. İnatçı olmanın ve ailesinin sözünü dinlememenin başına kötü şeyler getirdiğini böylece öğrenmiş. O günden sonra Yoru, ailesinin sözünden hiç çıkmamış.


Bir zamanlar yoksul ve dul bir kadın varmış. Oğlu çok tembel bir delikanlı olduğu için paraları yok denecek kadar azmış. Bir gün o kadar zor bir duruma düşmüşler ki, kadıncağız ellerinde kalan tek mal varlığını, Süt Beyazı isimli ineklerini satmaya karar vermiş. Oğluna ineği pazara götürüp satabileceği en iyi fiyata satmasını söylemiş. Delikanlı pazara giderken yolda tuhaf bir yaşlı adama rastlamış. Yaşlı adam ineğe bir göz atmış ve delikanlıya, "Bak çocuğum, bana bu ineği verirsen karşılığında sana çok değerli şeyler veririm," demiş. Sonra cebinden beş fasulye tanesi çıkarmış. "Fasulye tanesi mi?" demiş delikanlı tereddütle. "Ama bunlar sihirli," demiş yaşlı adam. Adam öyle deyince bu iş delikanlının aklına yatmış ve fasulyeler karşılığında Süt Beyazı'nı yaşlı adama vererek yaptığı takası memnun bir şekilde, eve dönmüş. "Anne! Bak elimde ne var!" diye seslenip olanları anlatmış delikanlı eve dönünce. Ama annesi ona çok kızmış. Fasulye tanelerini dışarı, eline geçirdiği tavayı da delikanlıya fırlatmış. Sonra da ceza olsun diye onu odasına yollamış ve ona yemek vermemiş. Sabah olunca delikanlı gözlerine inanamamış. Yatak odasının penceresinden, dışarıda bir bitkinin hızla büyüdüğünü görmüş. Bu ne bir ağaç, ne de dev bir ayçiçeğiymiş; göğe doğru büyümüş sihirli bir sırık fasulyesiymiş. Delikanlı hemen pencereden sarkıp sihirli fasulyeye tutunmuş ve tırmanmaya başlamış. Delikanlı hemen fırına saklanmış. Tam o sırada dev gelmiş. "Koku aldım," demiş dev karısına. "Kokunun peşinden gidiyorum." Ve o anda dev delikanlıyı bulmuş. "Seni buldum, küçük yaratık!" diye bağırmış. "Seni yemeliyim!" Delikanlı ellerinden kaçmış ve fırına girmiş. "Fırında saklan. Hemen!" demiş kadın delikanlıya. Sonra da kocasına, "Ne çocuğu hayatım, dün kediye verdiğim et parçalarının kokusunu aldın herhalde," diye seslenmiş. Yemekten sonra dev kese kese altınlarını saymaya başlamış. Kısa bir süre sonra altın saymaktan yorulup uykuya dalmış. Delikanlı saklandığı yerden çıkıp bir kese altın almış. Keseyi sihirli fasulyesinden aşağıya atmış, ardından fasulyenin sırığına tutuna tutuna aşağıya inmiş. Annesi artık şanslarının döndüğüne bir türlü inanamamış. Ama birkaç ay sonra ellerindeki tüm altınlar bitmiş. Delikanlı tekrar sihirli fasulyesine tırmanarak devin yaşadığı ülkeye gitmiş. Devin karısı bu kez ona kuşkucu bir şekilde davranıyormuş. Yemeğini bitirdikten sonra dev, karısına, "Kadın, bana tavuğumu getir," demiş. Karısı hemen tavuğu getirmiş. "Yumurtla!" diye emretmiş dev ve delikanlının hayret dolu bakışları altında tavuk altın bir yumurta yumurtlamış. Tabii delikanlı tavuğu da alıp evine götürmüş. Delikanlı ile annesi böylece zengin olmuşlar. Onlar söyledikçe tavuk altın yumurta yumurtluyormuş. İnsanlar altın harpı dinlemek için onlara para ödüyorlarmış. Delikanlının güzel bir prensesle evlendiği de söylenirmiş.


Masal, masal içinde. Sevdiklerim Gülücük Ülkesi içinde, bir de ne göreyim! Kötü niyetli Çürük isimli canavar, sevdiklerimin peşinde! Koş yetiş Diş Fırçası, yardıma gel Diş Macunu! Masal, masal dinledin. Masal bitince öğrendiklerini hemen uygula derim! Bir zamanlar, Gülücük Ülkesi'nin büyülü diyarında, dünya üzerindeki en cesur iki kişi yaşardı. Bu kahramanlara Diş Fırçası ve Diş Macunu adları verildi. Diş Fırçası ve Diş Macunu Gülücük Ülkesi'nin çocuklarını dişlerine saldıran zararlı virüslerden koruyan yiğit ve güçlü birer savaşçıydı. Yaptıkları tüm kahramanlıkları, bütün çocukların diğer insanların yanında gülümsediklerinde utanmamaları için yapmışlardı. Amaçları tüm çocukları daha rahat ve mutlu hissettirmekti. Gülücük Ülkesi'nde yaşayan Diş Fırçası ve Diş Macunu, çocukların gerçek arkadaşlarıydı ve ikisi birlikte çocukların dişlerini sağlam ve sağlıklı bir durumda tutmak için birlikte çalışırlardı. Çürük olarak bilinen kötü bir düşman bir gün Gülücük Ülkesi'nde habersiz bir şekilde ortaya çıktığında, krallığın bir korku ve telaş sardı. Krallıkta yaşayan insanlar korku içinde kaçmak zorunda kaldı. Çürük, diş çürümesinden ve çocukların dişlerindeki boşluklardan sorumlu olan korkunç bir yaratıktı. Çürük adlı bu canavar yüzünden diş minesinin bakteriler tarafından yenilmesiyle oluşan diş çürüğü oluşmaktaydı. Diş Fırçası ve Diş Macunu, hastalığın daha fazla yayılmasını önlemek için ellerinden geldiğince çabuk Çürük'e ve onun emri altında hareket eden tehlikeli bakterilere son vermeleri gerektiğinin tamamen farkındaydı. İki kahraman, neyin peşinde oldukları hakkında daha fazla bilgi edinmek için kötü niyetli Çürük ve ekibi hakkında bir soruşturma başlatmaları gerektiğine karar verdiler. Çocukların diş sağlığını korurken ve tehlikeli olabilecek bakterileri savuştururken ülkeyi baştan başa dolaşarak bir yerden bir yere gittiler. Aşılmaz dağları aştılar, dere tepe düz gittiler, az gittiler, uz gittiler ve düşmanları hakkında pek çok bilgi edindiler. Diş Fırçası ise büyülü kılları ile mikropları süpürüp dişlerden ve ağızdan uzaklara atacağı için ve Diş Macunu büyülü köpükleriyle ağızdaki bakterilerin oluşturduğu zehirli asitleri temizleyeceği ve dişlerden uzaklaştıracağı için diş ve ağız sağlığı için faydaları saymakla bitmiyordu. Bu kahraman ikili Gülücük Ülkesi çocuklarının bir numaralı dostları olmuştu. Uzun süren savaşın ardından Diş Fırçası ve Diş Macunu sonunda Çürük'ü yenmeyi başardı. Bu zaferdeki belirleyici faktör, Diş Fırçası'nın büyülü kılları ve Diş Macunu'nun büyülü köpükleriydi. Çocukların dişlerini Çürük'ün zehirli asitlerinin neden olabileceği yıkımdan kurtarmak ve çocukların dişlerini daha önce sahip oldukları güzel gülüşe kavuşturmak için büyülü yeteneklerini kullanan ikiliye Gülücük Ülkesi çocukları da yardım etmişti. Onların dişlerini fırçalamaktaki kararlılığı sayesinde kötü Çürük, dişlerinden uzaklaştırılabilmişti. Şimdiki çocuklar gerçekten ağız ve diş sağlığı konusunda çok bilinçliler doğrusu! Çürük'e karşı kazanılan bu temiz zafer sonrasında Gülücük Ülkesi, yeniden bol gülümsemelerin olduğu şen kahkahaların duyulduğu, tertemiz ve pırıl pırıl parlayan bir yer oldu. Gençler, tertemiz dişlerini ortaya çıkaran ışıltılı gülümsemelerle parıldadığında, Diş Fırçası ve Diş Macunu, çocukların gülümsemesini sağlayan kahramanlar olarak her zaman saygı ve sevgi ile anıldı. Kötü niyetli Çürük, Gülücük Ülkesinden kovulduğundan beri kahramanlarımız Diş Fırçası ve Diş Macunu, çocukların dişlerini koruyarak ve Gülücük Ülkesi'i buraya saldıracak kadar cesur olabilecek potansiyel olarak tehlikeli bakterilerden koruyarak hayatlarını sürdürüyor. Hikayeleri, nesillerdir bir çocuktan diğerine aktarılmaya devam ediyor. Büyülü kılları ile Diş Fırçası ve büyülü köpükleri ile Diş Macunu, sonsuzluk kadar uzun bir zamandır masum ve gülümsemeleri ile dünyaları aydınlatan çocukları kötü ve karanlık çürüklerden korumaya her zaman devam edecekler. Tabii ki çocuklar onları kullanmayı unutmadığı sürece...


Karınca Kardo, şu anda bulunduğumuz yerden inanılmaz derecede uzak bir ülkede yaşayan çok küçük bir karıncaydı. Karınca Kardo'nun evi evi Karınca Diyarı diye bir yerdeydi. Karınca Kardo çalışkan bir işçiydi, ancak kolonideki her zaman en küçük ve en zayıf karınca olduğuna inandığı için sık sık cesareti kırıldı. Sıkı çalışmasına rağmen, Karınca Kardo her zaman kolonideki en zayıf karınca olduğuna inanıyordu. Aslında durum böyle değildi. Dünyayı olduğundan daha anlamlı ve gelişmiş bir duruma getirmek isteyen Karınca Kardo çok büyük bir yüreğe sahipti. Günlerden bir gün Karınca Kardo, Kraliçe Karınca'nın tüm karınca kolonisine konuşma yaptığı bir zaman kent meydanındaydı. Kraliçe Karınca, karıncaların hedeflerine ulaşmak ve her bir karıncanın sahip olduğu benzersiz yeteneklerden en iyi şekilde yararlanmak için herkesin birlikte çalışmasının ne kadar önemli olduğunu vurguladı. Karınca Kardo duyduğu bu güzel sözlerin bir sonucu olarak duygularının karıştığını hissetti ve sonuç olarak dünyayı güzelleştirmek isteğini eyleme geçirmesi gerektiğinin farkına vardı. Koloninin ondan herhangi bir şekilde, şekilde veya biçimde nasıl yararlanabileceğini anlamaya çalışarak arayışına başladı. Bu onun yolculuğundaki ilk adımdı. Karınca Kardo, hayatı boyunca becerilerini sayısız farklı meslekte kullandı, ancak sonunda hiçbirinin kendisine uygun olmadığını anladı ve iş aramaktan vazgeçti. Vazgeçmek üzereyken, koloninin yiyecek toplamak için ilerlediği yolu kapatan küçük bir dereye rastladı. Karıncalar arasında bir planı olan tek kişi Karınca Kardo'ydu, diğer karıncalar ise ne yapmaları gerektiği konusunda hiçbir fikri yoktu. Genç bir karıncayken derede oynamayı nasıl sevdiğini hatırladı ve baraj inşa etmede oldukça yetenekli olduğunu anımsadı. Karınca Kardo, dereyi yeniden yönlendirmek ve geçidi daha net hale getirmek için hemen bir baraj inşa etmeye başladı. Karınca Kardo'nun iş arkadaşları, soruna ne kadar çabuk çözüm bulabildiğinden etkilendiler ve süreç boyunca çalışırken yaratıcılığını övdüler. O günden sonra koloninin her üyesi, Karınca Kardo'nun kim olduğunun farkındaydı ve koloninin barajının inşasında oynadığı rol nedeniyle ona saygı duyuyorlardı. Karınca Kardo, hayatının amacını bulduğunu ve onu bulduğu gerçeğiyle yüzleştiğini anladığında çok mutlu oldu. Çabalarından vazgeçmedi, edindiği bilgi ve deneyimi kolonideki diğer karıncalar ile de paylaştı. Bu, koloninin ilerleme sağlamasını sağladı. Karınca Kardo, karınca kolonisinin her zaman fikirlerine ihtiyaç duyulan, sevilen ve sayılan bir bireyi olarak hayatına devam etti. Koloni için barajlar, evler, okullar, hastaneler, spor alanları, çocuklar için oyun parkları, kütüphaneler, tiyatrolar inşa etmeye devam etti. Karınca kolonisinin ormanın diğer yerlerine açılan büyük kapılarını titizlik ile yaptı ve şehrin bakımı ile yakından ilgilendi. Karınca Kardo, gerçek bir kahraman olmak için birisinin büyüklüğüne veya gücüne bakılmaması gerektiğini yaşadıkları sayesinde fark etti. Büyük, güçlü, uzun olmaktan daha ziyade, bir kişiye kahraman unvanını kazandıran şeyin, kişinin iradesi ve ortaya koyduğu çaba miktarı olduğunu öğrendi. Karınca Kardo'nun masalı bu sorun çözüldüğüne göre artık sona erdi. Koloniyi kendilerine inanmaları ve yapmak istedikleri şeyi yapabilmeleri için çok çaba sarf etmeleri konusunda motive eden Karınca Kardo, sonsuza dek insanların karıncalar hakkındaki görüşlerini ve onlara karşı tutumlarını değiştiren karınca olarak hatırlanacak.


- Çocuklar bugün size yeni bir masalım var. İsterseniz gelin anlatayım, demiş. Çocuklar büyükannenin yanına koşup. Can kulağıyla masalı dinlemeye başlamışlar. Büyükanne çocuklara kışın her tarafı kaplayan bembeyaz örtüsüyle ünlü Karlar Kraliçesi'nin masalını anlatmış. Çocuklar büyükannenin anlattığı masalı dinlemişler daha sonra yatıp uyumuşlar. Kraliçesi'nin yanına oturup onun verdiği pelerine sarılmış. Bir anda üşümesi geçmiş. Karlar Kraliçesi de yanında uyuyakalan çocuğu alıp şatosuna götürmüş. Meğer Karlar Kraliçesi yakaladığı çocukları şatosuna götürüp buzla kaplarmış. Kay'ı da bu şekilde buzdan bir heykelcik yapıvermiş. - Hoşgeldin, ben de senin gelmeni bekliyordum, demiş. Gerda'yı içeri alıp ateşin başına oturtmuş. Ona getirdiği yiyeceklerden vermiş. Daha sonra birlikte uyumuşlar. Sabah olunca, küçük kız Gerda'yı kulübenin yanındaki samanlığa götürmüş. İçeride güvercinlerle, geyikler varmış. Güvercinler ötmeye başlamışlar. Küçük kız güvercinlerin dilinden anlıyormuş. Gerda'ya güvercinlerin ne demek istediğini anlatmış. - Güvercinler, Kay'ı Karlar Kraliçesi'nin kaçırdığını, onu şatosunda hapsettiğini, oraya nasıl gidileceğini geyiklerin bildiğini, söylüyorlar, demiş. +Bunun üzerine yola çıkmak için hazırlık yapmışlar. Geyikleri kızağa bağlamışlar. Gerda küçük kıza, kendisine yardımda bulunduğu için teşekkür etmiş. Birbirlerine el sallamışlar. Gerda geyiklerin çektiği kızakla yola çıkmış. Günlerce yol almışlar. Dünyanın en kuzey ucuna, bembeyaz kar örtüsünden başka hiçbir şeyin görülmediği diyarlara varmışlar. Sürekli, lapa lapa kar yağmaktaymış. Geyikler bir süre daha gittikten sonra bembeyaz bir şatonun kapısının önünde durmuşlar. Gerda, Karlar Kraliçesi'nin şatosuna geldiklerini anlamış. İçeriye girmiş. Şatonun içerisi de dışı gibi beyazmış. Gerda, şatonun içerisinde yürümeye başlamış. Bir yandan da Kay'a seslenmekteymiş. Şatoda kendi sesinin yankısından başka ses yokmuş. Gerda, buzdan bir kapı görmüş. Kapıyı açmış içeriye bakmış. Odanın ortasında Kay'ı donmuş bir şekilde bulmuş. Sanki buzdan bir heykelcik gibiymiş. Gerda, Kay'ın ölmüş olduğunu zannederek başlamış ağlamaya. O kadar çok ağlamış ki gözünden akan yaşlar yere dökülmeye başlamış. O anda bir mucize gerçekleşmiş. Gerda'nın gözlerinden akan yaşlar, dondurulmuş Kay'ı eritmeye başlamış. Üzerini kaplayan buzların erimesiyle Kay kendine gelip konuşmaya başlamış. - Gerda, seni gördüğüme çok sevindim, demiş. Gerda da Kay'ın ölmediğine çok sevinmiş. Kay, Karlar Kraliçesi'nin şatodan ayrıldığını fakat her an geri gelebileceğini söylemiş. Hemen şatodan çıkıp geyiklerin çektiği kızağa binmişler. Kuzey ülkesinden ayrılmışlar. Evlerine geri dönmüşler. Yaşadıkları bu heyecan verici serüveni ikisi de unutamıyormuş. Artık evlerinden fazla uzaklaşmamaya ve sadece büyükannenin masallarını dinlemeye karar vermişler.


Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellal, pireler berber iken. Ben anamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken, az gittim uz gittim. Dere tepe düz gittim. Çayır çimen geçerek, lale sümbül biçerek; soğuk sular içerek, ayla ayla bir güz gittim. Bir de dönüp ardıma baktım ki, ne göreyim? Gide-gide bir arpa boyu gitmemiş miyim? Natal matal martaval, işte size duyulmadık bir masal... Bundan birkaç zaman önce bilinmeyen bir ülkenin bilinmeyen bir şehrinde bir çocuk yaşarmış. 10 yaşlarındaki bu sevimli çocuğun adı Angor imiş. Angor sabahları erkenden kalkar kahvaltısını eder sonra da okula gidermiş. Derslerinde çok başarılı olan Angor okuldan sonra eve geldiğinde annesine yardım eder ve annesini asla üzmez onun sözünden çıkmazmış. Bir gün Angor yine okuldan geldiğinde annesine yardım etmek için kuruyan çamaşırları katlayıp yerleştiriyormuş. Tam o sırada çok ama çok garip bir şey fark etmiş. Bazı çorapların sağ tekleri kayıpmış. Toplarken düşmüş olabileceğini düşünüp evi dolaşmış ama etrafta hiç çorap yokmuş. Belki de tekleri kirli sepetinde kalmıştır diye düşünüp umursamamış küçük Angor ve işine devam etmiş. Eşi olmayan çorapları da bir sepete ayırıp koymuş. Gel zaman git zaman bu olay birkaç kez daha yaşanmış ve tek kalan çorapların biriktiği sepet bir tepe hayır hayır bir dağ kadar olmuş. Yine bir gün Angor'un annesi çamaşır yıkayacakken Angor'dan kirli kıyafetlerini getirmesini istemiş. Angor en sevdiği civcivli çoraplarını getirip annesine vermiş. Aradan birkaç saat geçmiş ve çamaşırları kurutma vakti gelmiş. Angor bir de ne görsün! Civcivli çorabının bir teki yok! Çamaşır makinesinin içine bakmış, evi dolaşmış, kirli sepetlerine bakmış ama hayır, en sevdiği çorabından en ufak bir iz bile yokmuş. Angor tam da o sırada bu gizemi çözmeye karar vermiş. Çoraplara ne olduğunu bulacak ve en sevdiği çorabını kurtaracakmış. Çamaşır makinesine yalnızca birkaç tane çorap atıp oturup çalışmasını izlemeye karar vermiş. Başlarda her şey çok normal gidiyormuş. Çoraplar eşleri ile birlikte adeta dans ediyor bir o tarafa bir bu tarafa savrularak dönüyormuş. Sonra birden her yer köpük olmuş ve Angor çorapları gözden kaybetmiş. Çamaşır makinesi çorapları köpükleyip sonra o köpükleri su ile dağıtınca Angor ne görsün! Çorapların eşleri yine kayıp. Ne oluyorsa tam da burada oluyor diye düşünüp çamaşır makinesinin içine bakmaya karar vermiş. Orayı incelerken ufak bir gizli geçit bulmuş ve ''İşte belki de beni çoraplarıma götürecek olan yol burasıdır, sizi kurtaracağım çoraplarım'' diyerek o geçitten geçmiş. Birden upuzun ve karanlık bir yerden aşağıya doğru kaymaya başlamış küçük Angor. Sonra pat diye hiç bilmediği bir evrene düşüvermiş. Ayağa kalkıp etrafı incelemeye koyulmuş. Burası yemyeşil ağaçlarla dolu, suları masmavi akan, etrafta çiçeklerin rüzgarla birlikte hafif hafif salındığı ve kuşların da onlara güzel sesleri ile eşlik ettiği çok güzel bir diyarmış. Angor biraz uzaklara baktığında gözyüzünün simsiyah olduğu, şimşeklerin çaktığı ve ağaçların yapraklarını döküp boyunlarını büktüğü bir yer olduğunu fark etmiş. Tam bu sırada ahenk içinde dans eden çiçekler ve kuşlar Angor'u fark edip ona kim olduğunu ve burada ne aradığını sormuşlar. ''Merhaba güzel çiçekler ve kuşlar ben Angor, kayıp çoraplarımı kurtarmaya geldim. Onların nerede olduğunu biliyor musunuz?'' diye cevaplamış küçük Angor. Bunu duyan doğa o ahenkli dansını kesip adeta buz kesilmiş. ''Lütfen buradan git, o çorapları da unut, seni görmeden git hemen buradan yoksa çok kötü şeyler olur'' diye korkuyla çığlık atmaya başlamışlar. Bunların hemen ardından o masmavi gökyüzü birden simsiyah olmuş, sağanak bir yağmur başlamış şimşekler çakmış fırtına çıkmış. Etrafta Angor'dan başka kimse kalmamış. Angor korku içinde ne olduğunu anlamaya çalışıyormuş. Tüm bunlar olurken bir ayak sesi duymaya başlamış Angor. Pat, pat, pat... Ses yaklaşıyormuş. Ama hava o kadar kötüymüş ki Angor bu sesin nereden geldiğini anlayamıyormuş. Yaklaşan sesin sahibi Kayıp Çoraplar Ülkesi'nin lideri tek bacaklı canavar Moko imiş. Moko yüksek bir sesle ''Kimsin, ne istiyorsun, benim ülkeme benden habersiz nasıl girersin'' diye kükremiş. Angor hem korkuyor hem de kendi çoraplarını çalan bu canavara kızıyormuş. Bu sırada diyardaki çiçekler ağaçlar ve kuşlar da merakla ne olacağını izliyorlarmış. Angor gözlerini Moko'nun dev cüssesi üzerinde gezdirmiş, tedirgin ve sinirli bir ses tonu ile Asıl sen benim çoraplarımdan ne istiyorsun onları neden çalışıyorsun? En sevdiğim çoraplarımı hep sen aldın ve beni çok üzdün demiş. Bunu duyan Moko'nun öfkesi bir anda dinmiş. Neye sebep olduğunu ilk defa görüyormuş. Yavaş yavaş Angor'un yanına doğru eğilmiş. Bak görüyor musun benim kocaman bir ayağım var ve ayağım çok üşüyor. Bu yüzden her seferinde çorapların bir tekini alıyorum ama hiçbiri benim ayağıma uymuyor. İnsanlar beni kötü biri sanıyor ama ben sadece ayağım için bir tane çorap istiyorum diyerek hüzünlü bir şekilde derdini Angor'a anlatmış. Bunu duyan Angor hemen ne yapabilirim diye düşünmeye başlamış ve aklına parlak bir fikir gelmiş. Buldum! Benim büyükannem çok güzel örgüler örer. Ona söylerim tam senin ayağına göre bir çorap örer sana. Hem başkalarının eşyalarını onlardan habersiz alman çok büyük yanlış. Sen de bir daha böyle şeyler yapmazsın demiş. Bunu duyan Moko'nun sevinçten gözleri büyümüş. İlk defa birisi ondan korkup kaçmıyor hatta ona yardım ediyormuş. Diyardaki çiçekler, ağaçlar ve kuşlar da sevinç içindeymiş artık. Angor gitmiş ve bir süre sonra çok büyük ve güzel bir çorap ile geri gelmiş Moko'nun yanına. Moko çok sevinçliymiş. Önceden izinsiz şekilde aldığı çoraplara hiçbir zarar vermemiş ve hepsini geri yollamış. Angor ise civcivli çorabını ona bir hatıra olarak bırakmış. Artık hiçbir çorabı kaybolmuyor herkes huzur içinde yaşıyormuş.


Eski zamanlarda, uzak ülkelerden birinde Kayla adında küçük bir prenses yaşarmış. Henüz beş yaşında olan Kayla, hayvanları, çiçekleri, insanları çok severmiş. Çok saf ve temiz bir kalbi varmış. Herkese karşı her zaman saygılı davranır ve sevgisini etrafındaki insanlara yansıtırmış. Pek çok hayvan dostu varmış. Kurbağalar, sincaplar, atlar, köpekler, kediler, fareler, kuşlar... Doğadaki bütün canlıları severmiş. Ormandaki bütün ağaçlar ve bitkiler de onun dostuymuş. Her gün ormana giderek hem hayvan dostlarıyla hem de ağaçlar ve bitkilerle oynar, zaman geçirirmiş. Kayla'nın uzun zamandır gitmek istediği bir yer varmış. Burası evlerin, şeker ve çikolatadan yapıldığı, herkesin her zaman mutlu olduğu ve insanların istedikleri her şeye hemen sahip olabildikleri bir düşler ülkesiymiş. Kayla bu konuyu anne ve babasıyla paylaşmış. Fakat Kayla'nın babası Kral Odin, Kayla'ya böyle bir yerin olmadığını söylemiş. Kayla bu duruma fazlasıyla üzülmüş ve bir süre oyun oynamak, dostlarını görmek istememiş. Sadece yemek yemiş ve boş zamanlarını saraydaki odasında yalnız kalarak geçirmiş. Kayla o kadar inanmış ki hayallerindeki gibi bir yer olduğuna hiçbir zaman umut etmekten ve bir gün o yere ulaşmayı dilemekten vazgeçmemiş. Kayla uykuya dalmadan önce her gece yaptığı gibi düşlerindeki yere gitmeyi dilemiş. Gözlerini kapatarak uykuya dalmış ve düşlerindeki ülkeyi hayal etmeye devam etmiş. Birden saraydaki odasından içeri bir ışık hüzmesi girmiş. Bembeyaz ışık meğerse bir dilek perisiymiş. Kayla bir süredir uyumadan önce hayalini düşünerek, yapmak istediği şeyleri dileyerek uyuduğu için dilek perisi Kayla'nın isteğini duymuş ve sonunda yanına gelmiş. Fakat Kayla onu görmesin diye uykuya dalmasını beklemiş. Kayla uykuya daldıktan sonra birden pespembe bir kapı çıkmış karşısına. İlk önce nerede olduğunu anlayamamış. Daha sonra kapıdan içeri girmek için kapıyı açmış. Kapıyı açar açmaz gördükleri karşısında oldukça şaşırmış. Pamuk şekerden bulutlar, jelibondan çimenler, çikolatadan akan bir nehir ve hayallerindeki gibi şekerlemelerden yapılmış evleri görünce çok sevinmiş. Birden karşısına bembeyaz bir tavşan çıkmış. Kayla'ya seslenerek: Beni takip etmelisin. Hadi acele et! demiş. Kayla tavşanı dinleyerek tavşanın peşinden gitmiş. Tavşan onu büyük kapılı şekerden yapılmış olan bir eve getirmiş. Kayla kapıyı açtığında içeride pek çok hayvanın oturmuş olduğunu ve birlikte oyun oynadıklarını görmüş. Aynı kendi hayvan dostları gibi pek çok hayvanı bir arada görmek onu çok sevindirmiş. Aralarına katılıp hayvanlarla oyun oynamaya başlamış. Bir süre sonra karnının acıktığını hissetmiş ve yemek yemek istediğini tavşana söylemiş. Buradaki hayvanlar Kayla ile konuşabiliyormuş. Bu durum sayesinde Kayla kendi isteklerini kolayca dile getirerek hayvanlarla anlaşabiliyormuş. Hep birlikte yemek yemeye karar vermişler. Masadaki her şey çikolata ve şekerden oluşuyormuş. Bu durum Kayla'yı çok mutlu etmiş. Çünkü tam olarak hayallerindeki yerdeymiş. Akşama kadar hayvan dostlarıyla yemek yemiş, eğlenmiş, gezmiş,oyunlar oynamış. Uyku vakti geldiğinde ise pamuk şekerden yapılmış olan yataklarına yatmışlar. Birbirlerine şarkılar söyleyerek, güzel masallar anlatarak uykuya dalmışlar. Ertesi gün uyandıklarında hep birlikte oyunlar oynayarak, eğlenerek ve gezerek aynı şekilde vakit geçirmişler. Fakat bir süre sonra Kayla anne ve babasını özlemeye başlamış. Geldiği yeri ne kadar çok sevse de yeni dileği biran önce anne ve babasına kavuşmakmış. Kayla bu sefer uykuya dalmadan önce anne ve babasının yanında olmayı dilemiş. Dilek perisi tekrar Kayla'nın dileğini duymuş ve Kayla'nın saraydaki odasına dönerek yatağında uykuya dalmasına yardımcı olmuş. Kayla uykudan uyanıp gözlerini açtığında saraydaki odasında olduğunu görmüş ve bu duruma çok sevinmiş. Koşarak anne ve babasının yanına gitmiş ve onlara sıkıca sarılmış. Kayla kahvaltılarını yaparlarken yaşadığı olayları anlatmış. Fakat anne ve babası Kayla'nın sadece çok güzel bir rüya gördüğünü söylemişler. Kayla bu duruma inanmak istemese de anne ve babasını üzmek istemediği için bunun bir rüya olduğunu kabul etmiş. Fakat o gece uykuya dalmadan önce dilek perisini karşısında görmüş. Dilek perisi yaşadığı şeyin rüya olmadığını, dileğinin gerçekleştiğini fakat bunu kimseye söylememesi gerektiğini, bunun aralarındaki ufak bir sır olduğunu söylemiş. Kayla dilek perisinin söylediği gibi bu sırrı ömrü boyunca saklamış ve hayatı boyunca dilediği her şeye zamanla sahip olmuş. Uslu bir çocuk olmayı ve her zaman umut etmeyi, hayallerinizin peşinden gitmeyi sakın unutmayın!


Bir varmış bir yokmuş. Eski zamanlarda nehirleri masmavi, ormanları yemyeşil güzel mi güzel bir kasaba varmış. Burada Keloğlan diye bir oğlan yaşarmış. Tüm gün çatı katındaki odasında uyur, annesine hiç yardım etmezmiş. Huysuz annesi evi süpürür, yemek yapar, tarlaya gidermiş. Beli ağrıya ağrıya eve döner bir de Keloğlan'a bakar, yemek koyar, odasını toplarmış. -Balıkçı, bana tezgahında iş var mı? Balıkları yıkarım, tezgahı temizlerim! Keloğlan balıkçıda işe başlamış. Ama zaman geçtikte balıkların kokusundan bıkar hale gelmiş. Artık dayanamaz olmuş ve balıkçıdan ayrılmış. -Baharatçı! Bana iş var mı? Dükkanı temizlerim, kavanozları düzenlerim. Baharatçı Keloğlan'ı işe almış. Ama bir süre sonra baharatlar Keloğlan'ı hapşırtmaya başlamış. Gözleri kızaran Keloğlan, baharatçıdan da ayrılmış. Keloğlan ertesi gün yine çarşıya gitmiş. Artık ona kimse iş vermemiş, çünkü balıkçı ve baharatçı olanları herkese anlatmış. Son çare kaba oduncunun yanında işe girmiş. Oduncu ona tüm gün odunları kırdırmış, sırtına yüklediği odunlarla Keloğlan'ı oradan oraya gönderip, çalıştırmış. Keloğlan'ın canı çıkmış, sıcaktan bunalıp dili dışarıda gezmeye başlamış. Hayatında hiç bu kadar yorulmamış Keloğlan. Ama yılmamış, o gün hakkıyla çalışmış. Keloğlan çalıştığı günün parasını almak için oduncunun peşinde koşarken, ayran bardağının dibinde büyük bir gümüş görmüş. Emeğin, çalışmanın ve sabretmenin değerini anlamış. Çarşıdan annesine meyveler, taze sebzeler ve yiyecekler almış. Artık hep çalışkan olup, kazançlı bir hayat sürmüş...


Bir varmış, bir yokmuş. Zaman zaman içinde, kalbur saman içinde. Deve tellal iken, horoz imam iken, manda berber iken, annem kaşıkta, babam beşikte iken, ben babamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken çok büyük bir krallık ülkesi varmış. Bu ülkenin kralı çok sert, çok zalim bir kralmış. Bütün dünyaya nam salan bu kral her sene yarışmalar düzenler, birinci olana çuval çuval altın verirmiş. 16 yaşının üstündeki herkesin katılmaya imkanı varmış. Ama herkes korkarmış, çünkü kralın sağı solu belli olmazmış. Kral bu sene bir koşu yarışmayı düzenlemeye karar vermiş. Parkurlar kurmuş, engeller koymuş... Kral hileden hiç hoşlanmazmış. Önlem olsun diye birçok muhafız dikmiş koşu yerlerine. Bizim Keloğlan artık 16 yaşında bir delikanlı olmuş. Yarış için ismini yazdırmış. Ancak rakipleri güçlüymüş. Şehrin en güçlü çocuğu Yağız ile en hızlı koşanı Şeker Kız yarışıyormuş. Keloğlan, "Bir yolunu bulmalıyım" diye düşünmüş. Her gece düşünmüş, kara kara düşünmüş... Ama bir türlü uyuyamamış. En sonunda aklına bir fikir gelmiş. Yan kasabadaki kara cadının evine gitmiş ve ondan hız iksiri almış. Kara cadının iksirleri yasakmış, çünkü büyü bu ülkede kabul edilmezmiş. Bizim Keloğlan yarış günü dikmiş iksiri kafasına. Koşmaya başlamış... Koşmuş, koşmuş, koşmuş. Herkesin önüne geçmiş haylaz Keloğlan. Ama birden cebindeki iksir kavanozunu düşürmez mi, takılıp tökezlemiş! İksiri gören kral ve muhafızları hemen yarışı durdurmuş. Muhafızlar Keloğlan'ı alıp krala götürmüşler. - Keloğlan bilmez misin, hile yasaktır! Büyü daha da yasaktır! Şimdi seni zindana atmam gerekir. - Affedin beni kralım! Bir daha asla yapmayacağım. Birinci olmak istedim. Altın kazanmak istedim. - Sen haylazsın ama iyi bir çocuksun. Ben senin aileni çok severim, çok dürüst insanlardır. Bu seferlik hatanı affediyorum, ama sakın bir daha dürüstlükten şaşmayasın. Bu yarışı kazanan Şeker Kız'dır. Hak etmediğin hiç bir şeyi isteme Keloğlan... Keloğlan utanmış, krala teşekkür etmiş. Bu korkuyla bir daha bırak hileyi, bir daha yarış bile yapmamış haylaz Keloğlan. Bu masal da burada bitmiş.


Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur zaman içinde ülkenin birinde bir kasaba varmış. Bu kasabada derme çatma bir evde, çok fakir bir Keloğlan ile yaşlı annesi yaşarmış. Keloğlan'ın annesi pek huysuz ama akıllı bir kadınmış. Keloğlan'a hiçbir zaman sözünden çıkmaması gerektiğini tembih eder dururmuş. Bizim Keloğlan bir gün annesiyle beraber akşam yemeği için çarşıdan malzeme almaya çıkmış. Kasabanın sessiz kenar mahalleleri arasında hoplaya zıplaya yavaşça annesiyle el ele yürürken ne görsün! Yaşlı bir adamın ayakları bir kuyunun dışında sallanıyor ama belinden yukarısı kuyunun içine doğru bükülmüş. Keloğlan hemen Anne bak! Amca kuyuya düşmek üzere! diye bağırmış. Sen burada kal ben köylülerden yardım isteyip geleceğim. demiş. Keloğlan da beklemiş de beklemiş ama ne gelen var ne giden... Kuyuda yüzen amca artık yorulmaya başlamış. Bizim sabırsız Keloğlan daha fazla dayanamamış ve kuyunun hemen dibindeki ipe bağlı olan iki kovadan birini yaşlı adama sarkıtmış ve adama Amcacığım, tutun! Ben seni çekeceğim diye seslenmiş. Ama yaşlı adam kovayı kendine doğru çekince olanlar olmuş. Keloğlan çelimsiz ve zayıf olduğu için dengesini kaybedip kuyudan aşağı yaşlı amcanın yanına düşmüş. Kuyu çok dar olduğu için sürekli yaşlı adama çarpıp batıyor ve su yutup nefes alamıyormuş. Çaresizce yardım beklemeye devam etmişler ama iş git gide zor bir hale geliyormuş. Bizim anne sözü dinlemeyen Keloğlan tam bayılmak üzereyken son anda yanına düşen diğer ipe bağlı olan kovayı görmüş ve son nefesinin verdiği tüm güçle kovaya atılmış. Köylüler önce Keloğlan'ı, ardından da yaşlı amcayı kuyudan çekip kurtarmışlar. Annesi önce bizim yaramaz Keloğlan'a çok kızmış ama sonra onu kaybetmekten korktuğu için sarılıp ağlamaya başlamış. Keloğlan da çok korkmuş ve anneciğine sıkı sıkı sarılmış. Söz veriyorum anneciğim, bir daha asla senin sözünü dinlememezlik etmeyeceğim. demiş ve o günden sonra her zaman annesinin sözünü dinleyip hep güvenli bir hayatı olmuş.


Bir varmış bir yokmuş. Küçük bir kasabada Keloğlan diye bir çocuk yaşarmış. Keloğlan; oyun oynamayı, yüzmeyi bir de şekerleme yemeyi çok severmiş. Keloğlan'ın annesi her gün güzel yemekler pişirirmiş. Sebze yemekleri, tavuk yemekleri yaparmış. Keloğlan annesinin yaptığı bu güzel yemekleri yemez, sürekli bakkaldan aldığı şekerlemeleri yermiş. Annesi anlamasın diye de tabağı kedisi Tekir'in önüne döker, onun karnını bir güzel doyururmuş. Keloğlan bir gün yine denize gitmiş. Denizde yüzüp, arkadaşlarıyla oyunlar oynamış. O sırada şekerlemeler yemeye devam ediyormuş. Keloğlan'ın arkadaşı eve gitmiş. Keloğlan bunları duyduktan sonra, karnının guruldadığını hissetmiş ve koca bir paket çikolatayı yemeye başlayıp evin yoluna koyulmuş. Eve geldiğinde koltuğa oturup oyun oynamaya başlamış. Ama karın gurultusu geçmiyor, tüm odada duyuluyormuş... Gurrrr....gurrr... Gurultu ile beraber bir de karnı ağrımaya başlamış. Keloğlan ağlamaya başlamış. Annesi o sırada kapıdan bakan kedileri Tekir'in epey tombul ve hantal olduğunu fark etmiş ve her şeyi anlamış. Keloğlan çok üzülüp, utanmış. Karın ağrısından dolayı epey halsiz düştüğü için, annesi ona sebzeli ve sıcak bir çorba yapmaya gitmiş. Annesinin getirdiği sıcak mı sıcak, lezzetli mi lezzetli çorbayı içtikten sonra, Keloğlan'ın karın gurultusu da, ağrısı da geçmeye başlamış. İşte o zaman anlamış Keloğlan, şekerleme insana fayda etmez, hasta edermiş. Keloğlan annesinden özür dilemiş ve bundan sonra bütün yemeklerini afiyetle yemiş. Şekerlemeleri bırakmış, annesinin getirdiği taze meyvelerden yemeye başlamış. O zaman Keloğlan'ın boyu da uzamış, tombul kedileri Tekir de hantallıktan kurtulmuş. Mutlu mesut yaşamışlar.


Bir varmış bir yokmuş... Uzun mu uzun zaman önce Keloğlan diye bir çocuk yaşarmış. Keloğlan; etrafına yardım etmeyi seven, köyü tarafından pek sevilen bir gençmiş. Hem çalışkan hem dürüst hem de oldukça bilgeymiş. Keloğlan'ın yaşadığı köyün sınırlarında Devler Köyü varmış. Esrarengiz olan bu Devler köyünü kimse bilmez, sınırı kimse geçmezmiş. Devler de kendi sınırı aşmaz, bilinmezlik içinde yaşarlarmış. Köy halkı devlerden çok korkar, sınırın yanına bile gitmeye cesaret edemezmiş. Çünkü bir duyuma göre bu devler insan sevmez, insanları yermiş. Sakın ola bu sınıra gitmeyesin, çitleri aşmayasın! Bunu yapman yasak! Devler çok tehlikelidir. diye uyarırlarmış. Keloğlan'ın annesi de devlerden korkar, oğluna sık sık tembih edermiş. Keloğlan'ım sakın köyden çıkmayasın, anne sözü dinleyesin! dermiş. Bir gün Keloğlan tarlada çalışırken, yeşilliklerin arasından hışırtı sesleri duymuş. Etrafına iyice bakmış, hava kararmak üzereymiş. Kuştur, faredir. diye düşünmüş, umursamamış. Ama ses gittikçe artıyor ve yeşillikler hareket etmeye başlıyormuş. Keloğlan şüphelenmiş, elindeki kürekle yeşilliklerin arasını açmaya başlamış. Keloğlan bir de ne görsün? Yeşillikler arasında bir bebek dev korkmuş saklanıyormuş! Bebek dev o kadar büyükmüş ki, daha bebek olmasına rağmen Keloğlan'dan uzunmuş. Keloğlan hayli şaşırmış. Bebek dev Keloğlan'ı görünce birden ağlamaya başlamış. Bebek devin sesi o kadar güçlüymüş ki ağaçlar, yapraklar sarsılmaya başlamış. Nefesi öyle kuvvetliymiş ki Keloğlan'ın şapkası uçuvermiş. Keloğlan bebek devin acıktığını düşünerek tarladan elma, salatalık, kavun toplamış. Bebek dev meyveleri öyle hızlı yiyormuş ki, tüm getirdiklerini bir lokmada yemiş. Keloğlan şaşakalmış. Bu sefer de bebek deve güzel yiyecekler alıp karnını doyurmaya çalışmış. Ancak bebek dev bir türlü doymuyor, her gördüğünü yemeye devam ediyormuş. Tarladaki tüm meyveleri yemiş, Keloğlan annesine ne diyeceğini kara kara düşünmeye başlamış. O sırada birden gök gürlemeye, şimşek çakmaya ve devasa ayak sesleri gelmeye başlamış. Keloğlan çok korkmuş, bebek devin elinden tutup onunla bir mağaraya saklanmış. Ama ses git gide yükseliyormuş. En sonunda mağaralarının önünde iki kocaman ayak görmüş. Bu ayaklar öyle büyükmüş ki, bir kayayı bile itebilirmiş. Neredesin Keloğlan! Bebeğimi almaya geldim. Bebeğimi vermezsen seni şimdi burada yiyeceğim! demiş anne dev. Bebeğin burada dev anne! Çalılıkların arasında buldum. Mağarada uyuyor. demiş Keloğlan. Dev mağaraya girmiş ve bebek devi kucağına almış. Sizin tarlada hiç sebze meyve kalmamış, belli ki bebeğim hepsini yemiş. Ona iyi baktığın için sağ ol Keloğlan! Dile benden ne dilersen! demiş. Keloğlan, Ben bunu karşılık için yapmadım demiş. Sen iyi bir çocuksun. Hem bebeğime baktın hem de dürüstsün. Sana ne kadar teşekkür etsem az, bu keseyi alasın annene götüresin. Bu altınlarla yeni bir bahçe bile ekebilirsiniz Keloğlan, hoşça kal demiş ve gitmiş anne dev. Keloğlan keseye bakmış, içi altınlarla doluymuş. Artık biten meyveler ve sebzeler için annesi ona kızmayacakmış. Mutlu mesut evinin yolunu tutmuş.


Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur zaman içinde develer tellal iken, pireler berber iken, ben annemin beşiğini tıngır mıngır sallarken; ülkenin birinde bir kasaba varmış. Bu kasabada kenar mahallede bir kulübede, yoksul Keloğlan ile yaşlı annesi yaşıyormuş. Keloğlan çok becerikli ve akıllı fakat çalışmayı hiç sevmez, miskin miskin evde oturmayı, önüne gelen her şeyi yiyip, içmeyi ve uyumayı severmiş. Keloğlan'ın yaşlı annesi ise tüm gün Keloğlan ile kendisini beslemeye çalışır, çamaşır çitiler ve büyük zorluklar içinde yaşamaya çalışırlarmış. Bizim Keloğlan annesiyle çarşıya gitmiş ama annesinin elini bırakıp kendi başına gezmeye başlamış. Bu çarşı ormanlık alana yakın, tehlikeli ve insan yiyen devler ile köylüler arasında tarafsız olan tek bölgeymiş. Çarşıda meyve ve sebze satan amcaların arasından geçerken zeytinci Ali amcasına selam vermiş. Zeytinci Ali amca köyde herkes tarafından sevilen sayılan bir tüccarmış. Tombul yanakları, ak saçları varmış. Bizim Keloğlan da yardımsever olduğu için Tamam demiş ve poşetleri teyzeden almış. Ormanlığa kadar yürümeye başlamışlar. Bir süre sonra annesi Keloğlan'a seslenmiş, bulamadığı için korkmaya başlamış ve hemen Zeytinci Ali'ye koşmuş durumu anlatmış. Zeytinci Ali oradaki tüccarlara Kel bir oğlan gördünüz mü? diye sorunca etraftakilerden biri Keloğlan'ın yaşlı bir teyzeyle ormanlığa gittiğini söylemiş. Durumu anlayan Ali Amca yaşlı teyzenin aslında yaşlı veya teyze olmadığını, cüce bir dev olduğunu tüm esnafa söylemiş ve hep birlikte ormanlıkta Keloğlan'ı aramaya başlamışlar. Biraz zaman geçtikten sonra ormanlıkta bacası tüten bir kulübeye rastlamışlar ve hemen taş ve sopalarla kapıyı kırıp içeri girmişler. Gördükleri manzaraya şok olmuşlar! Keloğlan ayaklarından tavana asılmış ve altında içi kaynar su olan bir kazan varmış. Kısa boylu dev ise mutfakta yemek için tabak hazırlıyormuş. Tüccarlar hemen Keloğlan'ı indirip devi yakalamışlar. Keloğlan korkudan annesine ağlayarak sarılmış ve Anneciğim, bir daha asla senin elini bırakıp tanımadığım yabancılarla bir yere gitmeyeceğim! demiş. O günden sonra da hiçbir zaman annesini yalnız bırakmamış. Mutlu mesut yaşamışlar.


Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde kocaman bir ülke varmış. Bu ülkenin en sıcak köylerinden birinde Keloğlan diye bir çocuk yaşarmış. Köy o kadar sıcakmış ki köylü gündüzleri çalışamaz, dinlenir, gece işlerini yaparmış. Çünkü gündüz dayanılmaz sıcaklar olurmuş. Ama gel gör ki, geceleri de köye devler inermiş. Bu devler insanları kaçırır, çocukları yermiş. O yüzden köylüyle savaş halindelermiş. Devlerin kasabası ile Keloğlan'ın köyü arasına çit çekmişler, devler çitlerden atlar olmuş. Tuzak kurmuşlar, devler düşmemiş. En sonunda köylüye dev gördüklerinde sopalarla saldırmaktan başka çare kalmamış. Keloğlan bir gün çalışırken arkasından garip sesler geldiğini duymuş. Sonra çok büyük bir gölge hissetmiş. "Bu bir dev olmalı" diye korkarak, hışımla sopasına sarılmış. - Ben dost olmaya geldim Keloğlan. Senin namını duydum. Kendi köyümde en başından beri beni iyi olduğum için sevmezler, en sonunda kovdular. Bana yardım et Keloğlan! Bizim Keloğlan önce inanmamış ama deve baktığında ne kadar yorgun ve halsiz olduğunu anlamış. Evine gidip hemen bir kase aş getirmiş. Dev bir lokmada hepsini yutmuş. "Bizim Keloğlan her gün kilolarca aş yiyor, ama pek cılız! Var bu işte bir iş!" diyerek Keloğlan'ı takibe koyulmuş. Yol boyunca onları takip edip, sonunda oyuğa ulaşmış. Keloğlan'ın annesi bütün olan biteni görmüş. Oğlu için endişelenen kadın, koşarak köyün tüccar ve esnafına haber vermiş. Hepsi birlikte sopalarını alıp oyuğa gelmişler. Ancak geldiklerinde devin Keloğlan'a yardım ettiğini, hatta bitkileri suladığını görmüşler. Pek şaşırmışlar. Köylü devi pek bir sahiplenmiş ve mutlu mesut yaşamışlar.


Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellal, pireler berber iken diye bir çocuk yaşarmış. Keloğlan'ın yaşadığı kasaba dostluklarla dolu, mutlu bir kasabaymış. Dedikoduya, küslüğe, kötü söze yer olmazmış. Günlerden bir gün bizim Keloğlan evde oturmaktan sıkılmış ve güneşin yakıcı sıcakları geçtikten sonra mahalledeki arkadaşlarıyla beraber misket oynamaya çıkmış. Her zamanki gibi köyün az ilerisinde toprağın düz olduğu bir arazide getirdikleri keseyi önlerine dizip az ileride sıralamışlar misketleri. Keloğlan'dan daha iyi misket oynayan arkadaşlarından biri Keloğlan'a yaklaşıp İddiasına var mısın? Kazanan tüm misketleri alır demiş. Keloğlan da arkadaşları arasında korktuğunu belli etmemek için iddiayı kabul etmiş. Bir, iki, üç... Derken arkadaşı Keloğlan'ı tek seferde yenmiş ve misket kesesini herkesin önünde elinden almış. Keloğlan kaybettiği için çok üzülmüş ve eve gidip hüngür hüngür ağlamaya başlamış. Annesi gün boyunca çalıştığı için yorgun argın eve gelince Keloğlan'ın üzgün ve ağladığını görünce o da çok üzülmüş ve ne olduğunu sormuş. Keloğlan da Arkadaşım tüm misketlerimi elimden aldı. demiş. Annesi oğlunun yaşadıklarına üzülmüş ve Keloğlan'ın arkadaşıyla konuşmaya gitmiş. Arkadaşı misketi bir iddia ile kaybettiğini söyleyince Keloğlan'ın annesi iddianın kötü bir şey olduğunu, bunu yapmaması gerektiğini ve Keloğlan'ın çok ama çok üzüldüğünü söylemiş. Fakat arkadaşı da eğer Keloğlan üzüldüyse gelip bana söylemesi gerekir demiş. Annesi eve dönüp Keloğlan ile konuşup arkadaşından misketlerini isteyebileceğini söylemiş ama Keloğlan ona küs olduğu için konuşmak istememiş. Aradan bayağı uzun zaman geçtikten sonra Keloğlan arkadaşını çok özlemiş ve onunla konuşmaya gitmiş. Meğer arkadaşı da o misketleri şaka olsun diye almış fakat Keloğlan gelmeyince, geleceği güne kadar yastığının altında özenle saklamış. Bunu duyan Keloğlan çok sevinmiş ve arkadaşına sıkıca sarılıp ona haksız yere küstüğü için özür dilemiş. Arkadaşı da Sana baskı yaparak iddiaya zorladığım için ben de çok özür dilerim. İddiaya girmemiz kötü bir şeydi. demiş ve o da sıkıca sarılmış Keloğlan'a. O günden sonra iddiaya girmemişler ve hiç küsmemişler.


Keloğlan diye bir çoban yaşarmış. Zorlu dağ şartlarından dolayı yazın çalışır, kışın çalıştığını yermiş. Bu dağlık yerde çok fazla vahşi hayvan olurmuş. Sürek kasabaya ayı, kurt gibi hayvanlar iner, sürülere veya kasabalılara saldırırmış. Kasabalının artık canına tak etmiş ama bir çare bulamamışlar. Kurtlar ekinleri de talan etmeye başlayınca yavaş yavaş kasabadan taşınmaya başlamışlar. Ama Keloğlan kasabasını çok seviyormuş. Bu yüksek kasabada temiz hava alıyor, taze yiyecekler yiyor ve memleketinin değerini biliyormuş. Günlerden bir gün Keloğlan sebze ekerken, hırlama sesleri duymaya başlamış. Kurtlardan korkup eve doğru koşarken karşısına sevimli mi sevimli bir köpek çıkmış. Köpek dilini çıkarıp başını sağa sola yatırıp, Keloğlan'a şirinlikler yapıyormuş. Keloğlan başını sevmek için köpeğe yaklaşınca köpek korkup kaçmaya başlamış. Günler geçmiş, sevimli köpek her gün Keloğlan'a ziyarete gelir olmuş ama yaklaşınca korkup kaçıyormuş. Keloğlan o vakit anlamış, köpeğin şefkate ve iyi bir aileye ihtiyacı varmış. Köpeği korkutmadan önüne güzelce yemek koymuş. Köpek afiyetle yemiş. Keloğlan Bir de su içirip susuzluğunu gidermiş zavallı köpeğin. Köpek o zaman Keloğlan'a yaklaşıp, sevmesine izin vermiş. Artık Keloğlan'la can dostu olmuşlar. Beraber vakit geçirirler, Keloğlan onu beslermiş. O da Keloğlan'ın tarlasını korurmuş. - Yetişin kasabalılar! Kurt sürüsü kasabamızı bastı! Ama kimse uyanmamış. Keloğlan'ın bağırışları boşunaymış. Yine de Keloğlan çaresizce bağırmaya devam etmiş, yardım istemiş. Keloğlan'ın can dostu köpeği Keloğlan'ın bağırmalarını duyup hemen koşmuş. Ama o da ne? Can dostu köpeği kocaman bu sefer bir köpek sürüsüyle gelmiş. Hepsi onun arkadaşlarıymış. Kurtlara mahal vermemiş, hepsini korkutup kasabadan kovmuşlar. Bir daha kurtlar o kasabaya hiç girememiş. Böylece Keloğlan'a olan sevgisini ve sadakatini göstermiş köpekçik. Bundan sonra mutlu mesut güvenle yaşamışlar.


Bir varmış bir yokmuş... Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellal, pireler berber iken ülkenin birinde Keloğlan diye bir genç yaşarmış. Keloğlan'ın dedesi köy tarafından çok saygı gören Bilge Memiş isminde bir hekim imiş. Keloğlan dedesini çok sever, onun nasihatlerini hep dinlermiş. Keloğlan hep bu öğütlere uymak için çabalarmış. Efe oğlanın yaptığı çok yanlış olmasına rağmen bir hayli mutlu gözüküyormuş. - Son paramı Efe Oğlan'a vermiştim. Pazara git demiştim, parayı düşürmüş. Şimdi evde yemek kalmadı. Kız kardeşimi ekmek almaya yollamıştım, onun getirdiği ekmek de bayat çıktı. Bugün yiyecek ekmeğimiz, aşımız kalmadı Keloğlan. Keloğlan o an anlamış ve düşündüklerine çok pişman olmuş. Yalan insanın hem kendine hem de sevdiklerine zarar verirmiş. Hiç yalan söylememeye, dürüst olmaya söz vermiş. Dedesinin evine gidip dedesine kocaman sarılmış. Bu masal da burada bitmiş.


-Ne kadar da çirkinim. Herkesten de çok farklıyım. -Sen ne kadar çirkinsin böyle. Hem simsiyahsın. -Sen siyah rengindesin. Bu yüzden mutsuzsun. Aslında sana bir şey anlatmak istedik oğlum. -Hayır tabi ki. Siz benim ailemsiniz. -Hayır, benim için her zaman çok güzelsiniz. -Sen de bizim için öylesin Moli. İster bize benze, ister benzeme. -Biz seni her zaman seveceğiz Moli. Sen de kendini sev. Başkalarının boş sözleri için kendini ve bizleri üzme. -İyi ki size sahibim. İyi ki farklıyım. Beni farklıyken bile seven bir ailem var. -Seni gerçekten seven insanlar, olduğun gibi sevecek zaten. Bu yüzden farklılığınla gurur duymalısın. -İstediğinizi düşünebilirsiniz, ben buyum ve kendimi çok seviyorum. Diyormuş. Bu masal da burada bitiyormuş...


Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde kalbur saman içinde ormanın birinde mutlu mesut yaşayan bir grup horoz ve tavuk varmış. Bir gün, tavuklardan biri gezmeye çıkmış ve gezerken çalıların arkasından gelen çok tuhaf sesler duymuş. Bir bakmış ki bir kedi yavrusu! Hem de yeni doğmuş bir kedi yavrusu. Annesinin onu bırakıp gittiğini düşünen tavuk, yavru pisiyi yanına almış. Çalıların arası yeteri kadar sıcak olsa da, burada yemek bulamaz bu yavru pisicik! diye düşünmüş. Eh, bebek misafir geri çevrilmez diyerek tüm horoz ve tavuklar yavru pisiciği kendi aralarına kabul etmişler. Kedicik karnını tavukların sayesinde doyuruyormuş ve büyüdükçe de onlarla oyunlar oynuyormuş. Ancak günler geçtikçe bazı gariplikler görmeye başlamışlar. Mesela, kediden hiç miyav sesini hiç ama hiç duymamışlar. Hem şanslı hem şanssız kedicik, horoz ve tavuklarla çok zaman geçirdiği için bazen ürüü-ü diye ses çıkartıp bazen ise gıt gıt gıdak diye gıdaklıyormuş. Bu durum tavuk ve horozların çok hoşuna gitmişse de, kediye nasıl miyav demeyi öğreteceklerini düşünüyorlarmış. Günler günleri kovalarken, ekinler çoktan biçilmişken, yavru pisicik serpilmiş, büyümüş ve kocaman olmuş. Ama halen gıdaklamaktan ve horoz gibi ötmekten ileriye gidememiş. Zamanında kediyi bulan tavuk, bu durumu kendine dert edinmiş ve bu problemi çözmek için işe koyulmuş. Eğer başka bir kedi bulursa, miyavlamayı ve diğer kedi hareketlerini öğrenebilir diye düşünerek, kedi dostunu da yanına alarak yola koyulmuş. Az gitmiş uz gitmişler, dere tepe düz gitmişler. Tam 7 dağın ardında bir sürü kedinin yaşadığı bir kedi diyarı bulmuşlar. Diyarı koruyan kediler hemen tavuk ve pisiciğin başına gelmiş. İlk başta tavuğun, pisiciğe zarar vermek istediğini düşünmüşler. Bu sırada pisicik, gıdaklayarak durumu anlatmaya çalışmış ama muhafız kediler gülmekten yerlere düşmüşler. Bu sırada tarla faresi avından dönen bir kedi, Oğlummm diye mivaylayarak yanlarına gelmiş. Kaybolan kedi, babasını bulmanın heyecanıyla mutluluktan havalara uçmuş. Aradaki yanlış anlaşılma giderilince, kedinin uzun zaman önce yanlışlıkla kaybolduğu ve ailesinin onu hiç bulamadığı anlaşılmış. Pisiciğin tekrar miyavlaması için planan bu gezi, ailesini bulması ile son bulmuş ve pisicik, ailesiyle birlikte kedi diyarında sonsuza dek yaşamış. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine!