Masalımızda Pamuk Prensesler, Kırmızı Başlıklı Kızlar, Karga ve Tilkiler olmasa da çok çok uzak bir yerde dünyamızdaki meyve ve sebzelerin hepsinin yaşadığı bir diyar varmış. Orada sebzelerin ve meyvelerin en doğal en lezzetli halleri bulunurmuş. Çileğin kokusu metrelerce uzaktan alınır, bir portakaldan bile bir bardak portakal suyu çıkarmış. İşte her insanın kendini içinde bulmak istediği bu mükemmel diyarda bir gün hiç de istenmeyen bir olay yaşanmış. Meyveler ve sebzeler arasında bir rekabet ortaya çıkmış. Bunun sebebi ise bu diyara bir yönetici seçilmesinin gerektiğiymiş. Burası çok harika bir yermiş ama bir lideri yokmuş. Bunun üzerine başlamışlar lider belirlemek için kavga etmeye. Herkes tek tek söz almaya başlamış. Ortaya ilk atılan domates olmuş. Bence liderin kim olması gerektiği çok açık. Ben insanların her an yanında oluyorum. Sabah kahvaltılarında beni hiç eksik etmezler. Yemeklerinin bile vazgeçilmeziyim. Bensiz bir hayat düşünülemez. O yüzden lider ben olmalıyım'' demiş. Bunu duyan soğan hemen ayağa kalkmış. "Benim domatesten arda kalır hiçbir yanım yok. O neredeyse ben de oradayımdır. Hem yemeklere asıl lezzeti de ben veririm. Şifa kaynağıyım, kokum bile mikropları kırmaya yeter bu yüzden liderliği en çok ben hak ediyorum diye sesini yükseltmiş. Ortalık öyle karışıkmış ki her meyve sebzeden bir ses çıkıyormuş. Yine de birbirlerine öyle saygılılarmış ki birisi konuşmaya başladığı anda diğer hepsi susup cankulağı ile konuşanı dinliyorlarmış. Bu sefer konuşma sırası portakala gelmiş. Herkesin gözü tupturuncu kabukları ile parlayan portakalın üzerindeymiş. Söylesenize hanginiz benim kadar mükemmel olabilirsiniz! İnsanlar hasta olmasın diye onları vitaminlerim ile besliyorum. Hem de çok sulu ve lezzetliyim. Üstelik beni rahatça yiyebilsinler diye dilim dilimim. Tüm bunlara sahip bir meyve olarak liderlik kesinlikle benim hakkım. diyerek o da kendini anlatmış kalabalığa. İşler iyice içinden çıkılamaz bir hale gelmiş. Hava da kararmaya başlıyormuş. Bugünlük bu kadar yeter demişler ve herkes evlerine doğru yola koyulmuş. Meyveler ve sebzeler gruplaşarak gitmeye başlamışlar. Kendi aralarında bu durumla böyle başa çıkamayacaklarını, bir birlik oluşturmaları gerektiğini konuşmuşlar. Meyveler bir tarafa sebzeler bir tarafa toplanmaya başlamışlar. Bu diyarın lideri ya meyveler ya da sebzeler olmalı demişler. Az önce kavga eden sebzeler kenetlenip tek bir hale gelmişler. Aynı şekilde meyveler de birlik oluşturmuşlar. Günün aydınlanması ile beraber yine hepsi meydanı doldurmaya başlamış. Bu sefer meydan iki parça halindeymiş. Bir tarafta meyveler, bir tarafta sebzeler varmış. Söz hakkını ilk meyveler almış. Onları temsilen büyük ve kudretli görüntüsüyle karpuz çıkmış meydana. Biz meyveler olarak insanları sizden çok daha fazla mutlu ediyoruz. Öyle ki insanlar bizim yolumuzu bile gözlüyor. Hepimizin birer mevsimi var ve o mevsim gelse de yesek diye can atıyorlar bizim için. Hele ben! Kavurucu yaz sıcaklarında içim su dolu ve lezzetli halde çıkıyorum ortaya. Bu yüzden bizler sizlerden daha kıymetliyiz. Liderlik bizim hakkımız diyerek haykırmış içindekileri. Söz sebzelere geçmiş. Sert ve köklü duruşu ile patates konuşmaya çıkmış sebzeler adına. İnsanlar karınlarını doyurmak için yemek yemek zorundalar ve o yemekler bizim sayemizde ortaya çıkıyor. Biz olmasak ne yapardı insanlar! Söyleyin bana, meyveler karın doyurur mu! Hem hanginiz bizim gibi çeşit çeşit lezzetler sunabiliyorsunuz insanlara! Bakın bana. İnsanlar beni dilediği gibi kullanabiliyor. Bu yüzden buraya bir lider seçilecek ise o da insanlara en faydalı olan olmalı ve o da biz sebzelerden olmalıdır diyerek kendince haklılığını dile getirmiş. Bu böyle olmayacakmış işler iyice karışmaya başlamış. Bir türlü karar verilemiyormuş. Derken gökte bir ışık parlamış. Bütün meyve sebzeler gözlerini kısmış. Herkes hayretler içerisindeymiş çünkü tam da o anda bu masalı okuyan kişi tüm bu kargaşanın arasına iniyormuş. Hemen burada neler olduğunu sormuş. Onlar da olanı biteni anlatmışlar gökten inen masalımızın kahramanına. Kahramanımız ise tüm bu olanları duyduktan sonra hem gülmüş hem de böyle bir kavga olduğu için üzülmüş. Bu yaptığınızın ne kadar yanlış bir tartışma olduğunun farkında mısınız? Burada bir lider seçmeye gerek yok. Çünkü hepiniz zaten birer lidersiniz. Benim geldiğim yerde her birinizi ayrı ayrı seven insanlar var. Kimisinin en sevdiği meyve muz, kimisinin elma iken kimisinin en sevdiği sebze enginar kimisinin patlıcandır. O yüzden hayatımızdan bir tanenizi bile çıkaramayız. Hepiniz bizim için çok değerlisiniz. diyerek sebze ve meyvelerin yaptıkları hatanın farkına varmalarını sağlamış. Hepsi çok pişman olmuş. Oysa ne çok severlermiş birbirlerini ama son günlerde çok fazla kırıcı olmuşlar. O kadar kötü etkilemiş ki bu durum onları o güzel kokuları kaybolmaya renkleri solmaya başlamış. Tam da işler daha da kötüye giderken kahramanımız ortaya çıkmış ve onları düştükleri bu yanlıştan kurtarmış. Etraf tekrardan güzel kokularla dolmaya başlamış. Parlaklıkları gözleri kamaştırmaya başlamış ve bundan sonra bir söz vermişler. Bir daha asla birbirlerini kırmayacaklarmış ve güzeller güzeli diyarlarında huzur içinde yaşayıp gideceklermiş.


Zamanın birinde, Mimi adındaki tatlı mı tatlı, sevimli mi sevimli bir kız çocuğu, ailesiyle birlikte deniz kenarında küçük bir köyde yaşarmış. Bu köyde çok az kişi yaşadığından yaşıtı olan yani kendisine arkadaş olacak kimse yokmuş. Okulu da çok uzakmış ve arabayla uzun yollar katetmesi gerekiyormuş. Sevdiği tüm arkadaşları ise çok uzaktaymış. En azından okula giderken arkadaşlarıyla oynayabiliyormuş, ama yaz tatili süresince hiç arkadaşı olmadığı için canı çok sıkılıyormuş. Ailesiyle yüzmeye denize gitmiş. Kumdan kale yapmış kendi kendine, keşke arkadaşlarımla olsaydım diye düşünüp denize dalmış 'cup' diye. Bu sıcak havalarda yüzmek ne kadar güzel. diye bağırmış. Bir süre sonra ayağını bir şey gıdıklamış, balık değdi sanıp bakmamış am ayağı bir daha gıdıklanmış. Baktığında bir ne görsün! Güneşin parıl parıl ışıkları altında bir çiçek gibi canlı renkleriyle güzel mi güzel bir denizkızı... Mimi gözlerine inanamamış. Denizkızı gülümsemiş. Mimi çok şaşırıp hemen kumların oraya çıkmış. Denizkızı da oraya kadar gelip durmuş ve önce hiç konuşmadan bakışmışlar. Gülümsemiş denizkızı Mimi'ye sevgi dolu bir bakışla. "Benim adım Misi, seninle arkadaş olabilir miyiz benim hiç insan arkadaşım olmadı'' demiş. Mimi de kendine arkadaş aradığı için, bunun çok güzel bir fikir olduğunu düşünmüş. Hiç düşünmeden Olabiliriz demiş ve hemen birlikte yüzmeye başlamışlar. Mimi, Kim daha hızlı gidiyor bakalım demiş ve hemen hızlıca yüzmeye başlamış. Ama Mimi, Misi'nin deniz kızı olduğunu unutmuş. Misi kahkaha atıp rengarenk kuyruğu ile yüzmeye başlamış ve Mimi'den önce hedefe ulaşmış. Yarışın bittiği yerde mutluluktan iki de gülüşüp durmuşlar. Akşam oldu ve Mimi'nin annesi, ''Mimiii eve gidiyoruz'' diyerek seslenmiş. Misi de ona el sallayıp evine gitmiş. Mimi eve dönerken o kadar mutluymuş ki, arkadaşının olduğu fikri onu sürekli gülümsetiyormuş. Artık evine çok yakın olan bir arkadaşı varmış. Ama denizde olduğu için onun evine oynamaya gelemezmiş. Buna çözüm olarak kendisinin sahile gidebileceğini düşünmüş. Eve gider gitmez yemeğini yiyip mutlu bir şekilde uyumuş. Ertesi sabah kahvaltı yapmadan çantasına iki sandviç hazırlayıp koymuş. Ben arkadaşımla oynamaya çıkıyorum diye bağırıp koşarak sahile doğru gitmiş. Annesi ve babası arkadaşının olmasına çok sevinmişler. Okul açılmadan önceki gün Mimi son kez sahile gitmiş. Arkadaşı Misi de veda etmek için onu bekliyormuş. ''Mimi ben de okula başlıyorum, seninle güzel vakit geçirip arkadaşlık yaptığımız için çok mutlu oldum, şimdi okul başladığında bir sürü yeni arkadaşım olacak, sonraki yaz geldiğimde seninle tekrar görüşürüz demiş ve iki arkadaş birbirlerine sarılmışlar. Bütün gün yüzmüşler ve ayrılık vakti geldiğinde iki de bir sonraki yaza, bir daha görüşünceye dek mutlu yaşamışlar...


Bir varmış, bir yokmuş. Uzak bir ülkede yaşayan Tunç adında ufak bir çocuk varmış. Tunç, okul çağına gelmiş ve ve ilk kez okula gitme fikri onu çok heyecanlandırmaktaymış. Tunç, yeni arkadaşlarla tanışacağı ve öğretmenlerini göreceği için heyecanlı olsa da evden uzun saatler uzak kalacağı ve ailesini okuldayken göremeyeceği için endişe duyuyormuş. Yeni insanlarla tanışmak ve bilgilerini genişletmek istemesine rağmen sadece sosyal olarak uyum sağlayıp sağlayamayacağını da düşünüyormuş. Okulu sevse de yeni bilgiler öğrenirken onları hatırlamak ve kullanmak için çok zorlanıp zorlanmayacağını merak ediyormuş. Okulun ilk gününde Tunç, özel olarak aldığı yepyeni mavi çantasını takarak otobüs durağına giderken adımlarında bir canlanma hissetmiş. Bu çanta, okula başlayacağını öğrendiğinden beri almayı dört gözle beklediği bir şeymiş. Okula ilk geldiğinde, orada keşfettiği sayısız görüntü ve ses vamışı. Bu, onun kafası karışmış hissetmesine neden olmuş. Okul, onun için yeniymişi. Okulda ilk günü olmasına ve bazı endişeli düşünceler içinde olmasına rağmen, bu büyüleyici yeni fırsatı en iyi şekilde değerlendirmeye kararlıymış. Tunç, gün boyunca her biri farklı bir zorluk seviyesi sunan çeşitli engellerle karşı karşıya kalmış. Diğer insanlarla sohbet etmesi onun için zormuş ve dersleri anlamakta güçlük çekiyormuş. Hatta bir noktada sırt çantasını bile kaybetmiş. Tunç, bu kocaman okulda kendisini çok ufak hissediyormuş. Fakat bir bilim insanı olan annesinin şu sözünü hatırlamış: Uzaydan baktığımız zaman biz insanlar dünya üzerindeki noktalara benzeriz. Unutmamalısın ki dünya üzerinde pek çok nokta var. Asla yalnız değilsin. Sonra sınıfa daha dikkatli bakan Tunç, sınıf arkadaşlarının da kendisi gibi biraz utangaçlık içinde oturduklarını fark etmiş. Galiba, diğer insanlar da insanlarla sohbet etmekte zorlanıyor diye düşünmüş. Arka sırada oturan arkadaşının derste anlatılan konuyu anlamadığını söylemesi üzerine Tunç, bir konuyu anlamamanın sadece kendisine özgü olmadığını fark etmiş ve biraz rahatlamış. Sınıfta bulunan kardeşini ziyarete gelen Tunç'un ablası, Dersi, derste güzelce dinlemelisiniz. Eğer bir konuyu anlamadıysanız bunu öğretmeninize söylemek için parmağınızı kaldırın ve sizin için anlamadığınız yeri tekrar anlatmasını rica edin olur mu çocuklar? diyerek Tunç ve arkadaşlarına uyarıda bulunmuş. Tunç'un kaybolan çantası ise sıranın alt gözünden Tunç'a el sallamaktaymış. Tunç, sadece çok severek aldığı mavi çantasını koyduğu yeri bir an için unutmuştu. Okul günü yavaş yavaş iyi bir gün olmaya başlamıştı bile. Bir gün Tunç sınıfta bir proje üzerinde çalışırken kendi projesinde zorluk çeken bir öğrenci arkadaşını görmüş. Ona yardım etmeyi teklif etmiş. Tunç, arkadaşları ile birlikte çalıştığı ve ablasının sözünü dinleyerek öğretmenine anlamadığı konuları tekrar etmesini rica ettiği için okuldan daha çok keyif almaya başlamış. Pes etmediği ve okulun kendisine sunduğu fırsatları en iyi şekilde değerlendirmeye çalıştığı için kendinden oldukça memnunmuş. Kendisiyle gurur duymaya başlamış. Bu masal da burada bitmiş, ama öğrenmenin keyfi hiç bitmiyormuş....


Bir varmış, bir yokmuş. Uzak bir ülkede yaşayan Tunç adında ufak bir çocuk varmış. Tunç, okul çağına gelmiş ve ve ilk kez okula gitme fikri onu çok heyecanlandırmaktaymış. Tunç, yeni arkadaşlarla tanışacağı ve öğretmenlerini göreceği için heyecanlı olsa da evden uzun saatler uzak kalacağı ve ailesini okuldayken göremeyeceği için endişe duyuyormuş. Yeni insanlarla tanışmak ve bilgilerini genişletmek istemesine rağmen sadece sosyal olarak uyum sağlayıp sağlayamayacağını da düşünüyormuş. Okulu sevse de yeni bilgiler öğrenirken onları hatırlamak ve kullanmak için çok zorlanıp zorlanmayacağını merak ediyormuş. Okulun ilk gününde Tunç, özel olarak aldığı yepyeni mavi çantasını takarak otobüs durağına giderken adımlarında bir canlanma hissetmiş. Bu çanta, okula başlayacağını öğrendiğinden beri almayı dört gözle beklediği bir şeymiş. Okula ilk geldiğinde, orada keşfettiği sayısız görüntü ve ses varmış. Bu, onun kafası karışmış hissetmesine neden olmuş. Okul, onun için yeniymişi. Okulda ilk günü olmasına ve bazı endişeli düşünceler içinde olmasına rağmen, bu büyüleyici yeni fırsatı en iyi şekilde değerlendirmeye kararlıymış. Tunç, gün boyunca her biri farklı bir zorluk seviyesi sunan çeşitli engellerle karşı karşıya kalmış. Diğer insanlarla sohbet etmesi onun için zormuş ve dersleri anlamakta güçlük çekiyormuş. Hatta bir noktada sırt çantasını bile kaybetmiş. Tunç, bu kocaman okulda kendisini çok ufak hissediyormuş. Fakat bir bilim insanı olan annesinin şu sözünü hatırlamış: Uzaydan baktığımız zaman biz insanlar dünya üzerindeki noktalara benzeriz. Unutmamalısın ki dünya üzerinde pek çok nokta var. Asla yalnız değilsin. Sonra sınıfa daha dikkatli bakan Tunç, sınıf arkadaşlarının da kendisi gibi biraz utangaçlık içinde oturduklarını fark etmiş. Galiba, diğer insanlar da insanlarla sohbet etmekte zorlanıyor diye düşünmüş. Arka sırada oturan arkadaşının derste anlatılan konuyu anlamadığını söylemesi üzerine Tunç, bir konuyu anlamamanın sadece kendisine özgü olmadığını fark etmiş ve biraz rahatlamış. Sınıfta bulunan kardeşini ziyarete gelen Tunç'un ablası, Dersi, derste güzelce dinlemelisiniz. Eğer bir konuyu anlamadıysanız bunu öğretmeninize söylemek için parmağınızı kaldırın ve sizin için anlamadığınız yeri tekrar anlatmasını rica edin olur mu çocuklar? diyerek Tunç ve arkadaşlarına uyarıda bulunmuş. Tunç'un kaybolan çantası ise sıranın alt gözünden Tunç'a el sallamaktaymış. Tunç, sadece çok severek aldığı mavi çantasını koyduğu yeri bir an için unutmuştu. Okul günü yavaş yavaş iyi bir gün olmaya başlamıştı bile. Bir gün Tunç sınıfta bir proje üzerinde çalışırken kendi projesinde zorluk çeken bir öğrenci arkadaşını görmüş. Ona yardım etmeyi teklif etmiş. Tunç, arkadaşları ile birlikte çalıştığı ve ablasının sözünü dinleyerek öğretmenine anlamadığı konuları tekrar etmesini rica ettiği için okuldan daha çok keyif almaya başlamış. Pes etmediği ve okulun kendisine sunduğu fırsatları en iyi şekilde değerlendirmeye çalıştığı için kendinden oldukça memnunmuş. Kendisiyle gurur duymaya başlamış. Bu masal da burada bitmiş, ama öğrenmenin keyfi hiç bitmiyormuş....


Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellal iken, pireler berber iken, ben bağda üzüm bekler iken, derede odun yükler iken, bir varmış bir yokmuş. Masalın yalanı mı olurmuş. O yalan bu yalan, fili yuttu bir yılan. Bu da mı yalan? derken; sabahleyin erken, keçiler koyunları tıraş ederken, tahta kurusu saz çalar, sıçan cirit atar iken, çıkmış bir kocakarı ortaya. En sonunda açmış ağzını yummuş gözünü. Bir laf etmiş, bir laf etmiş. Bakalım ne laflar etmiş. Günlerden birinde kasabanın kenarında bir akarsu bulunurmuş. Bu akarsu içerisinde bir sürü balıklar yaşarmış. Bu akarsu köy halkı tarafından da bakımı yapılırmış. Kimse oradaki balıklara dokunmazmış. Herkes balıklara zarar gelmesinden endişelenirmiş. Bu akarsuyun bir kötü yanı varmış. Okyanusa açılan bir bölümü bulunurmuş. Balıklar büyüdüklerinde ve güçlendiklerinde o yoldan okyanusa doğru ilerlermiş. Bu suda yaşayan tatlı sevimli bir balık varmış. Yemyeşil rengi, kırmızı kuyruğu ve çok güzel derisi varmış. Bu balığın adı Mina imiş. Mina çok sevimli olarak sevilirmiş. Mina günler geçmiş, aylar geçmiş ve artık büyük bir balık haline dönüşmüş. Artık okyanusa gitme vakti gelmiş. Okyanusa karışmasının vakti gelen Mina balık endişeliymiş. Çünkü orada dev balinalar ve devasa köpek balıkları da varmış. O gün gelmiş çatmış Mina okyanusa karışmış. Kendine yolda bazı ufak balık arkadaşlarda edinmiş. Bu nedenle çok mutluymuş. Fakat bir yandan da endişeliymiş. Ya karşısına büyük balina çıkarsa diye korkuyormuş. Mina yüzerken birden bire karşısına balıkçı ağı çıkmış. Okyanusta avlanmaya çalışan balıkçı ağı Mina'yı dolamış. Mina bu konuda çaresiz şekilde çırpınarak yardım istiyormuş. Eğer yardım edilmezse balıkçılara yem olacakmış. Ağ tam yukarı çekilirken, Mina içinden her şey bitti derken. Oda ne! Zehir lakaplı köpek balığı görünmüş. Mina hem ağdan korkuyor, hemde köpek balığından korkuyormuş. Çünkü Zehir'in ismini daha önceden çok duymuş. Zehir büyük bir hızla yaklaşarak ağları parçalamaya başlamış. Ağları yırtıp Mina'yı kurtarmış. Mina şaşkın bir halde Zehir'e bakıyormuş. Zehir ona dönerek, Benden korktuğunu biliyorum. Korkma sana zarar vermem. Biz denizde yaşayan canlılar dostuz demiş. Mina hatasını anlayarak Zehir'e teşekkür etmiş. Birlikte okyanusu gezmeye devam etmişler ve dostlukları ebediyen devam etmiş.


Bir ormanda; ormanlar kralı aslan, gergedan ve zebra yakın arkadaşlarmış. Çocukluktan beri yakın arkadaş olan bu üç arkadaşın bir gün arası açılmış. Gergedan ve zebranın aralarında küslük yokmuş fakat aslan kralla araları kötüymüş. Aslan kral, son zamanlarda arkadaşlarına kibirli davranmaya başlamış. Arkadaşları bunu aslan krala söylediklerinde, aslan kral onlardan daha güçlü olduğunu söyleyerek üstünlük taslamış. -Hey aslan kral, bu yaptığın da nesi? Hayvanları korkutmuşsun ve kimse bizim yüzümüze bakmıyor. -Benimle aranız açılmadan önce düşünecektiniz siz onu. Demiş. Gergedan ve zebra aslan kralı çok sevseler de, artık aslan kralın yaptıkları canlarına tak etmiş. Ormandan ayrılmaya karar vermişler. Ertesi gün gidecekleri sırada, ormanda yankılanan bir silah sesi duymuşlar. Bunlar avcılarmış. Avcıların amacı, ormandaki hayvanları esir almak ve onları hayvanat bahçesinde insanlara sergilemekmiş. Oysa bilmiyorlarmış ki hiçbir hayvan yaşam alanından koparılmamalıymış. Gergedan ve zebra duydukları silah sesinin üstüne bir de aslan kralın kükreme sesini duymuşlar. Araları her ne kadar açık olursa olsun, aslan kral onların çocukluk arkadaşıymış. Arkadaşları aslana yardım etmeleri lazımmış. Gergedan ve zebra, avcılara tuzak hazırlamışlar. Avcılar tam aslan kralı yakalamaya çalışırken zebra onların dikkatini dağıtmış. Avcılardan biri zebrayı kovalamaya başlamış. Zebra, gergedanla planlayıp kazdıkları çukura doğru koşuyormuş. Avcı çukuru görmemiş ve içine düşmüş. Gergedan da diğer avcıyı korkutmak için aslanın yanına gelmiş. Aslan ve gergedan avcının üstüne gitmişler ve silahını düşürmüşler. Avcıyı korkutup kaçırmışlar. Avcılar bir daha korkudan bu ormana yaklaşmamak üzere kaçıp gitmişler. -Size karşı kaba davrandığım ve üstünlük kurmaya çalıştığım için özür dilerim dostlarım. Benim için canınızı tehlikeye attınız. Bunu kimse yapmazdı. Demiş kafasını yere eğerek. Gergedan ve zebra, aslanı affetmişler. Aslan o günden sonra, bir daha ne arkadaşlarına ne de başkalarına kibirli davranmış.


Çok uzaklarda bir yerlerde doğanın güzellikleriyle bütünleşmiş bir ormanı gezmeye gelen bir aile varmış. Bu ailenin sevimli mi sevimli yerinde durmayan küçük bir çocukları varmış. Annesi ormana girmeden önce çocuğuna sıkı bir tembihe bulunmuş. ''Bak yavrum orman çok güzel bir yer ama tehlikeli de olabilir bu yüzden senden bir şey isteyeceğim. Biz ormanda gezerken sürekli elimi tutmanı ve yanımızdan ayrılmamanı istiyorum''demiş. Çocuk ''Peki, anneciğim'' diyerek annesini öpmüş ve ormanda gezmek için sabırsızlıkla beklemiş. Annesi ve babası çocuğun elini tutarak ormanda gezmeye başlamışlar. Binlerce çeşit bitkilere bakmış ve temiz havayı içlerine çekmişler. Çocuğun ilgisini ilerde duran güzel bitki çekmiş ve ona bakmak için ailesinden uzaklaşmış. Annesi durumu fark etmemiş çünkü o sırada ormanda ateş yakmak için babası ile birlikte çalı topluyorlarmış. Çocuk gittikçe uzaklaşmış ve ailesini göremeyecek kadar ilerlemiş. O sırada bir tilki çocuğun yanına usulca yaklaşmış ''Merhaba ben Tilki Batsu, istersen sana ormanı gezdirebilirim daha görmek isteyeceğin çok farklı ve güzel şeyler olabilir'' demiş. Çocuk tilkinin bu sözüne kanmış ve tilki ile ormanın derinliklerine girmişler. Tilki Batsu ''Artık burada benim yanımda kalacaksın. Ailen çok uzakta isteseler de seni bulamazlar. Başına daha kötü bir şey gelmesini istemiyorsan beni burada bekle'' demiş ve Tilki Batsu çocuğu ailesinden bu şekilde kaçırmış. Çocuk çaresizce ne yapacağını bilememiş ve ağlamaya başlamış. Tilki Batsu çocuğu çalılıkların arasına sakladıktan sonra etrafı kolaçan etmeye gitmiş. Orman da çok sevilen anne aslan yavrusuna yiyecek bulmak için gezerken ağlayan çocuğun sesini duymuş ve etrafına bakınmış. Sesin çalılıkların arasından geldiğini fark etmiş ve yavaşça yaklaşmış. Karşısında çocuğu gören anne aslan onu incitmeden elbisesinden tutup yuvasına götürmüş. ''Sanırım kayboldun ve orman güzel görünse de bazen tehlikeli olabilir, bu yüzden burada yavrularım ile beraber yaşayabilirsin.''demiş. Çocuk tilkiden kurtarıldığına çok sevinmiş ve yavru aslanlar ile birlikte kısa sürede çok iyi anlaşmışlar. Anne aslan çocuğa ''Senin adını Ormanya koymak istiyorum''demiş. Çocuk yeni ismini çok sevmiş ve ormandaki herkes artık onu Ormanya olarak bilmiş. Çocuğun gittiğini fark eden Tilki Batsu sinirden çılgına dönmüş ve çocuğu aramaya çıkmış. Tam o sırada yavru aslanlar ile oynayan çocuğu görmüş ama yanına gitmemiş çünkü anne aslanın geleceğini biliyormuş. Tilki Batsu, çocuğun yalnız kalacağı zamanı sabırsızlıkla bekleyip onu tekrardan kaçırmanın planını yapıyormuş. Günlerden bir gün anne aslan, ayı Jumbo ve sincap Miku toplanıp Ormanya hakkında konuşmaya başlamışlar. Anne aslan ''Ormanya çok zevki bir insan yavrusu ama çokta yaramaz ve kaybolmuş durumda. Ailesi onu bulana kadar ona beraber sahip çıkmalıyız. Ben yokken onu koruyup, ormanın kurallarından bahsetmelisiniz'' Demiş. Günler, aylar ve yıllar derken Ormanya artık ormanda yaşamaya alışmış. Ayı Jumbo onun öğretmeni olup yiyecek bulmak için ağaca nasıl tırmanması gerektiğini ve ormandaki diğer hayvan seslerini ve başı derde girerse çıkarması gerektiği sihirli kelimeleri öğretmiş. Ormanya, Jumbo'nun her dediğini iyice dinleyip uyguluyormuş. Sincap Miku ise Ormanya'ya insanların ormanlarda kurdukları tuzakları nasıl fark edeceğini ve bu tuzaklardan nasıl kurtulabileceğini göstermiş. Günlerden bir gün yavru aslanlardan biri insanların kurduğu tuzağa düşmüş ve bunu fark eden Tilki Batsu yavru aslanı akşam yemeği yapmak için yanına yaklaşırken Ormanya birden yavru aslanı kapıp uzaklaşıvermiş. Tilki Batsu daha da sinirlenmiş. Artık Ormanya'yı tek başına da yakalamayacağı anlayan Tilki Batsu ormanın en hızlı ve tehlikeli hayvanları onları maymun kabilesi Maysuların yanına gitmiş. Tilki Batsu ormanda çok bilgili bir insan yavrusunun olduğunu söylemiş ve Maysular bunun karşısında ''Eğer çocuk bize tüm bildiklerini anlatırsa ormanın en bilgili kabilesi biz oluruz'' demiş. Bir gün fırtına çıkmış ve Ormanya kendine bir çalılardan bir sığınak hazırlıyormuş. O sırada Maysular Ormanya'yı uzaktan izliyormuş ve fırsatını bulduklarında onu kaçırmak istiyorlarmış. Karanlık çökmüş ve iki Maysu Ormanya'yı kaçırıp ormanın derinliklerine götürmüşler. Maymunlar Ormanya'yı bir ağaca bağlamış ve Ormanya o sırada nasıl kaçacağını düşünürken kafasını kaldırdığında bir haberci kuşun geçtiğini görmüş. Hemen ona Jumbo'nun öğrettiği sihirli kelimeleri söylemiş. ''Bir ve beraberiz. Her nerede olursan ol''. Demiş. Haberci kuş Ormanya'nın başının dertte olduğunu anlamış ve arkadaşlarına haber vermek için uzaklaşmış. Maysular Ormanya'yı maymunlar şehrine götürmüşler. Burası insanların yıllar önce terk ettiği bir yermiş. Ormanya kaçmaya çalışsa bile başaramamış çünkü Maysuların sayısı çok fazlaymış. Bu sırada haberci kuş Jumbo ve Miku'ya Ormanya'nın başının dertte olduğunun haberini vermiş ve arkadaşları da bu durumu çözmek için Anne aslanın yanına gitmişler. Anne aslan, Jumbo ve Miku maymunlar şehrine gitmiş ve Maysuların göremeyeceği yerlere saklanmışlar. Uygun zamanı bulunca Ormanya'yı kurtarmak için harekete geçeceklermiş. Biraz bekledikten sonra Anne aslan ''Şimdi, zamanı!'' demiş ve Miku Ormanya'nın yavaşça Maysuların yanına doğru yürümüş. Maysuların dikkatini dağıtmak için bir köşeden bir köşeye koşan Miku'' Kaç Ormanya! Burdan hemen kaç!'' demiş. Ormanya hızlı bir şekilde koşup bir köşeye saklanmış. Miku'nun etrafını saran Maysuları gören Ormanya saklandığı yerden seslenmiş ve ''Miku yanındaki suya atlamalısın hemen'' demiş. Çünkü Maysuların sudan korktuğunu biliyormuş. Miku da suya atlamış ve gerçekten de Maysular ona yaklaşamamış. Jumboyu fark eden Maysular bu sefer Jumboya saldırmış ama Jumbo ne kadar Maysulara karşı gelse de sayıca çok kalabalık olan Maysular ile baş edemiyormuş. Bu sırada anne aslan ortaya çıkmş ve bir kükremiş ki bütün Maysular kulaklarını kapatmış. Daha sonra pençeleriyle Maysulara karşı koymuş ve Maysular korkup kaçmaya başlamışlar. Ortalığı derin bir sessizlik kaplamış ve Miku suyun içinden çıkmış. Ormanya da saklandığı yerden çıkmış. Ormanya ''Benim için hepiniz kendinizi tehlikeye attınız. Hepinize çok teşekkür ederim.'' Demiş ve oradan mutlu bir şekilde kendi alanlarına doğru gitmişler. Olanları uzaktan izleyen Tilki batsu böylesine güçlü dostlukları olan Ormanya'yı yenmekten vazgeçmiş. Yıllar geçmiş, zaman ilerlemiş ve Ormanya genç bir erkek olmuş. Artık ormanın etrafındaki yerleri de gezmeye başlamış ve orada bir köy olduğunu fark etmiş. Ormanya köyde gezerken orada bir kadınla karşılaşmış. Bu kadın Ormanya'nın annesiymiş. Onun yıllar önce ormanda kaybolduğu oğlu olduğunu anlamış ve Ormanya'ya sıkıca sarılmış. Ormanya'da annesi olduğunu anlamış ve o da sıkıcı sarılmış. Anne aslan, Jumbo ve Miku'da bunun karşısında duygulanmış ve anne aslan ''Senin yanın onların yanı Ormanya ve sen bizim kardeşimizsin seni sevdiğimizi asla unutma'' demiş. Ormanya ''Sizi asla unutmayacağım'' demiş. Arkadaşlarına veda etmiş ve ailesinin yanına gitmiş. Gerçekten de Ormanya asla onları unutmamış ve adını Ormanya olarak kullanmış.


-Çocuğum kız olursa, teni kar gibi ak, yanakları elma gibi al, saçları da kömür gibi kapkara olsun. Diye geçirmiş içinden. Bu olaydan kısa bir süre sonra bir kız çocuğu getirmiş dünyaya. Kızı tıpkı içinden geçirdiği gibi bir kızmış. Kar gibi beyaz bir teni, elma gibi kırmızı yanakları, kömür gibi simsiyah saçları varmış. Ona Pamuk Prenses adını vermişler. Ne yazık ki kraliçe doğumdan birkaç saat sonra ölmüş. Kraliçe bunu duyunca çok kızmış. Öfkesinden ne uyku girmiş gözüne, ne de bir lokma yemek yiyebilmiş. Hemen sarayın avcısını çağırmış yanına. -Pamuk Prenses' i ormana götür ve orada öldür. Öldürdüğüne kanıt+ olarak da kalbiyle ciğerini sök, bana getir. Diyerek bir kahkaha atmış Avcı ne diyeceğini bilememiş. Pamuk prensesi öldürmek ona pek akıllıca gelmemiş. Böyle bir şeyi nasıl yapabilirim ki diye düşünmüş durmuş. Ama kraliçenin emrini de yerine getirmek zorundaymış. Pamuk Prenses' i ormana götürmüş, bıçağını çekmiş. Fakat Pamuk Prenses' in ağladığını görünce onu öldürmeye kıyamamış. Pamuk Prenses ağaçların arasına dalıp gözden kaybolurken, avcı bir hayvan avlamış, kalbiyle ciğerini söküp Kraliçe'ye götürmüş. Böylece yalanı ortaya çıkmayacakmış. Akşam olup hava kararınca dağların ardında küçük bir eve gelmiş. Kapısını çalmış, açan olmamış. Cesaretini toplayıp içeri girmiş. İçeride üzeri yenmeye hazır yiyeceklerle dolu yedi küçük tabağın bulunduğu yedi küçük sandalyeli uzun bir masa varmış, duvar dibinde de yedi yatak diziliymiş. Beklemiş, beklemiş, ama kimsecikler gelmemiş. Çok aç ve çok yorgun olduğu için daha fazla bekleyememiş ve her tabaktan bir kaşık yemek almış, yedi yataktan yedincisine yatıp uykuya dalmış. Biraz sonra evin sahipleri eve dönmüşler. Dağların derinliklerinde bulunan bir gümüş madeninde çalışan yedi cücelermiş bunlar. Pamuk Prenses' i görünce, Ne kadar güzel bir kız! demişler. Sabah olup uyandığında Pamuk Prenses cüceleri görünce önce çok korkmuş, ama kısa bir süre sonra onlardan bir kötülük gelmeyeceğini, onların çok iyi insanlar olduklarını anlamış. Yedi cüceler Pamuk Prenses' ten evlerini çekip çevirmesini istemişler, o da hemen kabul etmiş. Hoşça kal, demişler yedi cüceler işe giderlerken. Kapıyı kimseye açma. Eğer üvey annen burada olduğunu öğrenirse seni tekrar öldürmeye kalkar sonra. Pamuk prensesi o kadar çok sevmişler ki. Kraliçe o kadar sinirlenmiş ki, ne yapacağını şaşırmış, hemen bir sepet dolusu kırmızı elmayı almış ve pamuk prensesin bulunduğu eve gelmiş. Pamuk prensesin kapısını çalıp ona kırmızı elmalarından ikram etmiş, bu kırmızı ve zehirli elma pamuk prensesin boğazına takılmış kalmış ve pamuk prenses oracığa yığılıp kalmış. Kraliçe koşa koşa saraya gitmiş. Erkesi gün aynaya kimin en güzel olduğunu sorduğunda ayna, Sizsiniz Kraliçem, deyince dünyalar onun olmuş. Cüceler kulübeye geldiklerinde Pamuk prensesin yerde yatan halini görmüşler ve hiçbiri onu uyandıramamış. Birkaç gün geçmiş, başında ağlayıp durmuşlar. Onu gömmeye kıyamamışlar ve camdan bir tabut içine koymuşlar, tabutu da yüksek bir tepenin en tepesine yerleştirmişler. Günlerden bir gün cüceleri ziyarete gelen bir Prens oradan geçerken camdan tabutun içinde Pamuk Prenses' i görmüş ve hemen ona aşık olmuş. Onu sarayıma götürmeme izin verin, diye yalvarmış Prens. Yedi cüceler ona acımışlar ve izin vermişler. Prens'in uşakları tabutu kaldırırken Pamuk Prenses' in boğazına takılmış olan zehirli elma parçası pat düşmüş ağzından. Pamuk prenses ve prens kırk gün kırk gece düğün yapmışlar. O günden sonra kötü kalpli kraliçeden uzak bir ülkede yaşamışlar. Yedi cüceler pamuk prensesi özledikleri zaman onu ziyarete gitmişler ve pamuk prenses sonsuza kadar mutlu yaşamış.


Evvel zaman içinde kalbur saman içinde uzak diyarların birinde bütün insanların huzurla yaşadığı bir ülke varmış. Bu ülkenin küçük bir kabasında tatlı mı tatlı şeker gibi bir çocuk yaşarmış. Bu çocuğun ailesi, bebekken sürekli gülümsediği için ona Mutlu adını vermişler. Mutlu, adı gibi çok mutlu bir ailede bütün gününü sevimli hayvanlarla birlikte yemyeşil kırlarda koşturarak ve oyun oynayarak geçirirmiş. Mutlu'nun hayatı çok güzelmiş fakat bir türlü başaramadığı bir şey varmış o da konuşmakmış. Mutlu, diğer insanlar gibi konuşamıyormuş yalnızca ağzından anlamsız birkaç ses çıkarabiliyormuş. Büyüdükçe insanlarla iletişim kuramadığına çok üzülüp, diğer çocuklarla oyun oynamak yerine hayvanlarla kırlara gider ve onlarla konuşmaya çalışırmış. Günlerden bir gün çevresinde ince, garip bir ses duymuş ve bu sesin nereden geldiğini anlamaya çalışmış. Bir de bakmış ki ses omzuna konan bir sinekten geliyormuş. Mutlu, her zaman VızVız'a onun da güzel olduğunu ve kendisinin onu çok sevdiğini söyler fakat biricik dostunu ikna edemezmiş. Ne zaman kırlarda otursalar ya da geceleri dışarıyı seyretseler VızVız bir anda üzülmeye başlar ve kelebeklerin, uğur böceklerinin, ateş böceklerinin ondan daha güzel olduğunu söyleyerek boynunu bükermiş. Günler böylece geçip giderken bir gün VızVız Mutlu'ya parlamanın bir yolunu bulduğunu ama Mutlu'nun ona yardım etmesi gerektiğini söylemiş. Mutlu'dan minik parlak boncuklar bulmasını ve onları Vızvız'ın kanatlarına takmasını istemiş. Mutlu bunun çok tehlikeli olduğunu, kanatlarının zarar görebileceğini anlatmaya çalışmış ama VızVız ona yardım etmesi için yalvarmaya başlamış ve kendini böyle hiç beğenmediğini söylemiş. Vızvız'a üzülen ve dostunu kırmak istemeyen Mutlu, ona yardım etmeye karar vermiş ve o akşam için sözleşmişler. Akşam olunca Mutlu bulduğu minicik parlak boncukları iplere bağlayarak VızVız'ın kanatlarına takmış. VızVız uçmaya çalışınca boncukları kaldırmaya gücü yetmemiş ve bir türlü uçamamış. Mutlu, VızVız'a kanatlarını zorlamamasını, yoksa zarar göreceğine söylemesine rağmen VızVız onu dinlememiş ve uçmak için çabalamış. -Ben, diğer insanlar gibi konuşamıyorum. İnsanlar benim söylemek istediklerimi anlamıyorlar. Bu yüzden de ben diğer çocuklarla arkadaş olamıyorum. Ama ben hiçbir zaman konuşabilen çocuklardan daha değersiz ya da daha çirkin olduğumu düşünmedim. Tam aksine onlar diğer insanlarla konuşabilme yeteneğine sahipse ben de senin gibi hayvan dostlarımla konuşma yeteneğine sahibim. Seninle tanışmadan önce bunu anlamamıştım ve diğerleri gibi konuşamadığım için eksik olduğumu sanıyordum. Ama şimdi anlıyorum ki ben hem dünyanın en güzel yeteneğine sahibim hem de dünyanın en güzel arkadaşlığına sahibim. Sen de bir sinek olarak hiçbir zaman diğer böceklere göre çirkin veya eksik değilsin. Sadece farklısın ve özelsin. Bir kere onlardan daha hızlı uçabiliyorsun ve bu sayede seninle oyun oynarken çok eğleniyorum. Mutlu'nun bu konuşmasından çok etkilenen VızVız, biricik arkadaşının bu cümlelerine çok sevinmiş ve gözyaşlarını tutamamış. Onu sık sık ziyaret edeceğine söz vererek Mutlu'nun bu söylediklerini kendini çirkin hisseden her sinek arkadaşına anlatmak için uzak diyarlara uçmaya başlamış. Gittiği her yerde diğer arkadaşlarına umut olmuş ve ilk dostu Mutlu'yu asla ama asla unutmamış.


Zamanın birinde yeşillikleri sonsuzluklara uzanan, suları berrak, insanları sıcak mı sıcak bir şehirde yaşayan tonton bir nine varmış. Bu tonton nine boş zamanlarında mahalledeki çocuklara kurabiyeler yapar ve patikler örermiş. Tonton ninenin bir de yol arkadaşı varmış: Pati. Pati beyaz mı beyaz, parlak mı parlak, uzun mu uzun tüylere sahip bir köpekmiş. Son 10 yıldır tonton nine ile birlikte yaşayan Pati tonton ninenin hem en yakın arkadaşı hem de yardımcısı olmuş. Nineyle beraber pazara gider onun poşetlerini taşır, geceleri sokaklarda gezip insanları rahatsız eden haydutlara göz dağı verir, onları korkutur ve mahalleyi korurmuş. Mahallenin çocukları da Pati ile oynamak için can atarlarmış. Her gün tonton ninenin kapısına gelip Pati ile oynamak için ondan izin isterlermiş. Gel zaman git zaman tonton nine iyice yaşlanmış ve hasta olup yataklara düşmüş. Bir gün Pati'yi yanına çağırmış ve ona onu çok sevdiğini ama artık gitme vakti geldiğini söylemiş ve tonton nine gözlerini ebediyen yummuş. Pati tonton nine onu yalnız bıraktığı için çok üzülmüş çünkü hayatta ondan başka kimsesi yokmuş. Pati artık hem evsiz hem de kimsesiz kalmış ve yollara düşmüş. Boş sokaklarda yürümüş. Yiyebileceği bir yemek ve kalabileceği bir ev aramış. Ama bulamamış. Sokaklar çok pis olduğu için o güzel ve bembeyaz tüyleri artık pis ve siyahmış. Eskisi kadar güzel olmadığı için kimse ona yardım etmek istemiyormuş. Yıllardır koruduğu mahallede yaşayan insanlar ona sırt çevirmiş, kapılarını Pati'nin yüzüne kapatmış ve ona yardım etmemişler. Her gün Pati ile oynamak için tonton ninenin evinin kapısında bekleyen çocuklar bile artık Pati'yi çok pis olduğu için tanıyamamış. Tanıyanlar ise onunla ''Aaaa ne kadar da pis bir köpek, asla bizim arkadaşımız olamaz'' deyip dalga geçmişler ve yanlarından kovmuşlar. Pati anlamış ki buralardan gitmesi lazım hem de çok çok uzaklara gitmesi lazım. Çünkü artık onu burada seven kimse yok. Herkes onu iyi, güzel ve sevimliyken seviyordu ama yardıma ihtiyacı olduğunda herkes ondan kaçtı. Pati umutsuzluk içinde yola koyulmuş. Yürümüş yürümüş yürümüş... Saatlerce, günlerce hatta haftalarca yürümüş. Ama ne bir lokma ekmek bulabilmiş ne de yatıp uyuyabileceği sıcak ve güvenli bir yer. Pati umutsuz bir şekilde bir ara sokağa girmiş ve artık açlık ve yorgunluktan bitkin düşmüş bir halde bir binanın kenarına uzanıp uykuya dalmış. Aradan saatler geçmiş ve Pati'nin burnuna çok güzel kokular gelmeye başlamış. Güzel kokuları duyan Pati hemen gözlerini açmış. Bir de ne görsün! Bir sürü yemek ve biraz da su. Açlıktan hayal gördüğünü düşünen Pati son gücüyle yemeklere doğru yürümüş. Evet evet yemekler gerçek. Pati mutluluktan ve şaşkınlıktan olduğu yerde donmuş kalmış. Midesinin guruldaması ile kendine gelen Pati hemen yemekleri yemeye koyulmuş. Tam ikinci lokmasını yerken o da ne! Etrafını bir sürü iri ve sinirli köpek sarmış ve Pati'ye hemen buradan gitmesini yoksa onların yemeklerini yediği için ceza çekeceğini söylemişler. Pati bir yandan yemekleri yemek istiyor bir yandan ise çok ama çok korkuyormuş. Bu iri ve kötü köpekler Pati'yi sokağın başına kadar kovalamışlar. Pati canını zor kurtarmış. Pati için şimdi yeniden uzun ve yorucu bir yol başlamış. Pati tekrar yemek ve yatacak bir yer bulma umudu ile yürümeye başlamış. Ama artık gece iyice bastırmış ve her yer o kadar karanlık ve ıssız olmuş ki nereye yürüyeceğini bilememiş ve bir kenarda oturup sabahı beklemeye karar vermiş. Beklerken uyuyakalmış. Sabahın ilk ışıkları ile birlikte bir sarsıntı ile gözünü açmış Pati. Olamaz burası neresi neden sallanıyoruz diye korkuya kapılmış ve nerede olduğunu anlamaya çalışmış. Bu bir arabanın arka koltuğuymuş. Ama Pati ne bu arabayı ne de arabayı kullanan kadını daha önce asla ama asla görmemiş. Pati korku ve panik içinde havlamaya başlamış. Arabayı kullanan kadın hiç aldırış etmemiş ve yola bakmaya devam etmiş. Pati biraz daha yüksek sesle havlayarak hem kadının dikkatini çekmek hem de onu korkutarak buradan kurtulmak istemiş. Kadın bu havlama sesi üzerine sakince Pati'ye dönüp ''Tamam oğlum lütfen sakin ol çok az kaldı merak etme'' demiş. Pati, neye az kaldı, nereye gidiyoruz diye düşünüp daha da endişenlenmeye başlamış. Çaresizce camdan dışarıya bakıp nereye gittiklerini anlamaya çalışmış. Kısa bir süre daha tozlu, taşlı ve ıssız yollardan gittikten sonra araba birden durmuş. Pati ne olduğunu anlamaya çalışmış. Arabayı kullanan kadın Pati'ye bir tasma takıp onu arabadan indirmiş. Sağı ve solu uçsuz bucaksız kırlardan oluşan toprak bir yoldan başka hiçbir şey yokmuş burada. Pati biraz daha dikkatli bakınca ileride kocaman kapısı olan korkunç bir yer görmüş. Bu ıssızlık Pati'yi daha da ürkütmüş. Kadın ''Hadi oğlum gidelim!'' deyip Pati'yi çekiştirmeye başlamış. O kocaman kapıya doğru yürümüşler. Kapının tam önüne gelince kadın kapıyı açmış. Pati biraz ürkek şekilde içeriye bir adım atmış ki bir de ne görsün! Onlarca hatta yüzlerce arkadaş! İçerideki köpeklerin hepsi Pati'ye hoşgeldin deyip onunla arkadaş olmak için adeta sıraya girmişler. Pati'ye bir tas sıcak çorba, biraz et ve yatacak sıcacık bir kulübe vermişler. Pati artık kendine yeni ve kocaman bir aile bulmuş ve anlamış ki onun içini ısıtan bir tas sıcak çorba değil , arkadaşlarının karşılıksız sevgisiymiş.


-Çocuklar, bugün sizinle farklılıklarımızı konuşacağız. Herkes rengini ve boyunun uzunluğunu söylesin. -Benim rengin beyaz. Boyum 30 cm. -Benim rengim yeşil. Boyum 9 cm. -Benim rengim de sarı. Boyum çok küçük. Hatta arkadaşlarım arasında en minik olan benim. -Görüyorsunuz çocuklar. Her birinizin rengi, boyu hatta birçok özelliği farklı. Ama her biriniz güzel ve özelsiniz. -Çocuklar. Arkadaşınız Pembe Dinozor sizden uzun. O da sizden farklı. Onu da olduğu gibi kabul etmelisiniz. Demiş. Çocuklar hatalarını anlamışlar. Ertesi gün Pembe Dinozor istemeyerek okula gelmiş. Arkadaşları onu yine dışlayacaklar diye üzgünmüş. Sınıfa girdiğinde arkadaşları onun yanına gitmişler. Pembe Dinozor'dan özür dilemişler. Onu da aralarına almışlar. Pembe Dinozor çok mutlu olmuş.


Bir varmış bir yokmuş, denizin en sıcak sularından birinde Pena adında tatlı mı tatlı bir balık yaşarmış. Pena, arkadaşlarını çok sever ve onlarla oyun oynamaktan çok keyif alırmış. Neşeli ve iyi kalpli olduğu için arkadaşları da onu çok severmiş. Bu güzel denizin ortasındaki yaşamları neşeli ve mutlu bir şekilde devam ediyormuş. Fakat tek sorunları yiyecek bulamamakmış. İnsanlar, deniz sularını çok fazla kirlettikleri için denizde buldukları her şeyi yiyemiyorlarmış. Çünkü denize atılan çöpler, Pena ve diğer balık arkadaşları için çok zararlıymış. Pena ve arkadaşları bu duruma üzülüyorlarmış. Aynı denizde yaşayan Zena adında bir balık daha varmış. Bu balığın boyutu Pena ve arkadaşlarından daha büyükmüş. O nedenle sürekli küçük balıkları korkutuyormuş. Daha güçlü olduğu için daha uzak denizlere giderek oradan yiyecekler bulup getiriyormuş. Fakat bütün yiyecekleri tek başına yiyormuş. Pena ve arkadaşları ise aç kaldıkları için bu duruma çok üzülüyorlarmış. Bazen sağlıklı yiyecekler bulabiliyorlarmış ve Pena her zaman bu yiyecekleri bütün dostlarının arasında paylaştırıyormuş. Bir gün Pena ve arkadaşları denizde biraz yiyecek bulmak ve oyun oynamak için gezintiye çıkmışlar. Etrafta Zena'yı göremedikleri için özgürce dolaşabileceklerini düşünmüşler. Nereye giderlerse gitsinler Zena ortalarda yokmuş. Pena ve arkadaşları bunu fırsat bilerek uzaklara doğru yol almışlar. Denizde güle oynaya bir süre gittikten sonra Pena ileride, kumların üzerinde yatan Zena'yı görmüş. Pena'nın arkadaşları korkmuşlar ve geri dönmek istemişler ama Pena dönmek istememiş. Çünkü Zena uyumuyormuş, acı çekiyormuş. Pena hemen hızlıca Zena'nın yanına yüzmüş. Zena çok zor konuşuyormuş. Bir süre sonra Pena ve arkadaşları, Zena'nın kirli yiyecekleri yediği için mikrop kaptığını ve hasta olduğunu öğrenmişler. Pena hemen arkadaşları ile birlikte Zena'yı sırtına almış ve kendi evlerine doğru yüzerek götürmeye başlamış. Pena, eve ulaşır ulaşmaz hemen arkadaşlarından birini onun yanına bırakmış ve diğer dostları ile birlikte yiyecek aramaya koyulmuş. Çünkü Zena'nın sağlıklı bir şeyler yemesi gerekiyormuş. Uzun süre her yerde yiyecek arayan Pena ve arkadaşları, az da olsa yiyecek bulmayı başarabilmişler. Yüzgeçlerini hızlıca kullanarak Zena'yı iyileştirmek için eve geri dönmüşler. Pena hemen Zena'yı ayağa kaldırmış ve yiyecekleri ağzıyla bölmeye başlamış. Herkese bir parça ayırıp kalan hepsini Zena'ya yedirmiş. Pena'nın arkadaşlarından biri bu duruma itiraz etmiş. Pena da Zena hasta olduğu için onun daha fazla yemesi gerektiğini, böyle durumlarda anlayışlı olunması gerektiğini söylemiş. Zena, yemeğini yedikten sonra uykuya dalmış ve dinlenmiş. Birkaç saat sonra Zena uyanmış. Pena, Zena'nın eski sağlığına kavuştuğunu görünce çok mutlu olmuş. Zena, daha önce onlara kötü davrandığı için ve yemeklerini paylaşmadığı için çok pişman olmuş ve hepsinden özür dilemiş. O günden sonra Pena ve arkadaşları, Zena ile de arkadaş olmuşlar ve artık buldukları yiyecekleri birbirleriyle paylaşarak mutlu mesut yaşamışlar.


-Dün uzun bir yolculuk yaptım. Dinleniyorum amcacığım. -Ben yaşlı bir adamım evladım. Burada kal birkaç gün. Odunlarımı kırmama yardım et. Sonra pazara götürüp satalım. Paranın bir kısmını sana vereyim. -Gel de dinlene evladım. Yarın devam edersin. -Sağ ol evladım. Sen olmasan odunları satamazdım. -Bu genci tanıyor musunuz? Bu benim paralarımı çaldı. -Bu bey oğlum benim evimde kaldı. Yedi içti. Bana yardımcı da oldu. Odunlarımı sattı. Verdiğim parayla yetindi. Şimdi bu genç hırsızlık yapmış olamaz. -Ben bilmem efendi! Sabah dükkana bir geldim. Kasada para yok. -Çalınan parayı hesapla. Genç adam benim yanımda çalışmaya başlayacak. Paranı hafta hafta öder. -İyi tamam. Ama paramı vermezse direk şikayet eder hapse attırırım. -Ne demek evladım. Hadi takıl peşime. -Piko evladım, gel sen benle yaşa. Oğlum ol. Pek bir alım mülküm yok. Kıt kanaat da olsa geçinir gideriz. -Ben de seni babam bildim amcacığım. Kimsem yok şu hayatta. Çok memnun olurum. -Piko evladım, affet beni. Seni boş yere suçladım. Ses etmedin, para ödedin. Üstüne bir de hayatımı kurtardın. -Sen dürüst bir adamsın evladım. Oduncuyu da al bu akşam bize gelin. -Öyleyse Allah'ın emriyle kızımı isteyin. Sonra nikahınızı kıydıralım. Oduncu manevi oğlu Piko'ya kızı istemiş. Dükkan sahibi adam kızını vermiş. Kız ve Piko evlenmişler. Zaman geçmiş. Piko hem oduncuya hem dükkan sahibine işlerinde yardım ediyormuş. Her işe koşturuyormuş. Bir gün dükkan sahibi adam ölmüş. Dükkanı kızına ve damadına bırakmış. Piko, dükkanı zamanla büyütmüş. İşleri genişletmiş. Zengin bir adam olmuş. Karısıyla da çocukları olmuş. Piko oduncuya da bakmaya devam ediyormuş. Aynı zamanda kızın annesi de Piko ve karısının evinde yaşamaya başlamış. Kadıncağız kocası ölünce bir başına kalınca, Piko ve karısı yanlarına almışlar. Kadın torunlarıyla ilgileniyormuş. Piko ve karısı hem oduncuya hem kadına sağıda kusur etmemişler. Hep beraber mutlu mesut yaşayıp gitmişler.


Bir zamanlar genç ve güzel bir anne varmış. Bir gün hastalanmış. Onu iyileştirebilecek tek şey rapunzel adında bir bitkiymiş. Cadı kıs kıs gülmeye başlamış ve O zaman, karşılığında bebeği ben alırım. demiş. Adam cadının isteğini çaresizce kabul etmek zorunda kalmış. Başka seçeneği yokmuş, çünkü cadı çok güçlüymüş. Hasta kadın iyileşip pembe yanaklı çok güzel bir bebek doğurmuş. Bebek daha ilk nefesini alır almaz kapı çalmış. Cadı bebeği almaya gelmiş. Kıkır kıkır gülerek Pazarlığımızın anısına ona Rapunzel ismini vereceğim demiş ve ufacık kundağı kapıp gitmiş. Zamanla Rapunzel kıskanç cadının yanında büyüyüp serpilmiş. Cadı onu kapısız bir kuleye kilitlemiş. Kuleye girmenin ya da kuleden çıkmanın tek yolu tırmanmakmış. Ama duvarlar cam kadar kayganmış ve kulenin etrafını dikenli çalılar sarmış. Rapunzel de saçlarını sarkıtır, cadı da onun saçlarına tırmanarak kuleye çıkarmış. Bir gün, bir prens kulenin etrafında atla geziniyormuş. Rapunzel de o sırada pencerenin kenarında saçlarını tarıyormuş. Birden prens Rapunzel' i fark etmiş. Rapunzel öyle güzelmiş ki ona ilk görüşte aşık olmuş. Daha önce hayatında hiç erkek görmemiş olan Rapunzel'in durumu da farklı değilmiş. O da prense ilk görüşte aşık olmuş. Çabucak saçlarını pencreden sarkıtmış ve prens de cesurca kuleye tırmanmış. Saatlerce sohbet etmişler, gülüp eğlenmişler. Güneş batarken evneceklerine dair birbirlerine söz vermişler. Rapunzel, Cadı gelmeden gitmelisin, yoksa seni öldürebilir. diyerek prensi uyarmış. Altın renkli saç örgüsü sarkıtılınca prens ona tutunarak kuleye tırmanmış. Bir de ne görsün! Meğer Rapunzel' den kestiği saç örgüsünü cadı sarkıtmış aşağıya! Elinde pençeye benzer bir şey tutan cadı büyü yapmış ve prense, Sevgili bir daha görmeceksin. demiş. Prens birden bire hiçbir şey göremez olmuş. Cadı onun gözlerini kör etmiş. Prens birden göğsünde cadının soğuk ellerini hissetmiş. Cadı prensi pencereden aşağı atmaya çalışıyormuş. Rapunzel, prensin teklifini kabul etmiş ve sonsuza dek mutlu yaşamışlar. E masal bu ya gökten 3 elma da düşmüş tabii. Biri Rapunzel'e biri prense biri de kime mi? Rapunzel ve prensin bebeklerine...


Şehrazat Şehriyara o gece anlatacağı masala başlar. Bundan yıllar önce uzak diyarların birinde bir şah yaşarmış. Bu şahın şanı o kadar büyükmüş ki nice diyarlardaki insanlar bile ondan konuşurlarmış. Her zaman avlanmaya çıkarmış ve ne zaman ava gitse yanında oğlunu da götürürmüş. Bir gün bu şah hastalanmış ve öleceğini anladığı sırada kendinden bir parça bırakmak için oğluna bir tane şahin hediye etmiş. Hem av sırasında ona yoldaş olması hem de kendisini hatırlatması için. Gel zaman git zaman bu şah iyice hastalanıp yataklara düşmüş. Oğlunu yanına çağırıp son sözlerini söylemiş ve hayata gözlerini yummuş. Onun ardından tahta oğlu geçmiş ve yeni şah oğlu olmuş. Yeni şah hem unvanına hem de babasının ona hediye ettiği şahine alışmaya çalışıyormuş. Babasının ölümüne çok üzüldüğü için teselliyi bu şahinde yani babasının hediyesinde buluyormuş. Derken yeni şahın yaşı ilerliyor, şahin de onunla birlikte büyüyormuş. Bu şahini yanından ayıramaz olmuş. Nereye giderse gitsin hep onu da beraberinde götürüyormuş. Şah artık cesaretini toplayıp ava çıkmaya karar vermiş, babasından sonra ilk kez ava çıkacakmış. Görevlilere haber vermiş ve hazırlıklar yapılmış. Yanına görevlileri ve şahinini alarak ava çıkmış. Fakat biraz zaman geçtikten sonra iyi hissetmediğine karar verip geri dönmüş. Ertesi gün daha kararlı bir şekilde tekrardan hazırlıklar yaptırmış. Omzunda şahin, arkasında görevliler ile birlikte ormanın derinliklerine doğru ilerlemiş. İçinden hiç gelmese de avlanmayı kafasına koymuş bir kere. İlerlemiş ilerlemiş tam elim boş döneceğim diye düşünürken karşısına pamuk gibi bir tavşan çıkıvermiş. Bir anda olduğu yerde kalmış ve Kimse hareket etmesin! diye emir vermiş. Yavaşça ona doğru ilerlerken tavşan başına geleceklerden habersiz masum masum şaha bakıyormuş. Şah onu ürkütmemek için daha nazik hareketler yaparak eline almış tavşanı ve sevmeye başlamış. Tam o sırada omzundaki şahin tavşana doğru bir hamle yaparak onun yüzünün yırtılmasına sebep olmuş. Şah üzüntü içinde tavşanın daha fazla canını acıtmamak için onu heybesine koymuş ve yollarına devam etmişler. Yürümekten bitkin düşmüşler ve artık içecek bir damla suları kalmamış. Az daha ilerledikten sonra karşılarına gürül gürül akan bir ırmak çıkmış. Su o kadar berrakmış ki susamayan insanı bile susatan türdenmiş. Şah heybesinden tas çıkarmış kendinden önce babasının emaneti olan şahinin boynundaki tasa biraz doldurmuş fakat şahin tası itmiş. Yanlışlıkla yaptığını düşünen şah tekrardan doldurmuş ama şahin tekrar itmiş. Şah sabırla bir kere doldurmuş ama sonuç yine aynıymış; şahin yine atmış tası. Ben deneyeyim diyerek tam elindeki tası ağzına götürecekmiş ki şahin bu sefer de onun elindeki tası itmiş. Şah tekrar doldurmuş, şahin tekrar itmiş. Şah derin bir nefes vererek etrafına bakmış. Şahin kanatlarını çırparak yukarı doğru çıkmaya başlamış. Şah onun nereye gittiğini izlemek için kafasını yukarı kaldırmış. Bir de ne görsün dilini dışarı çıkarmış bir yılan; suya zehrini karıştırıyor. Şah o zaman anlamış şahinin onu korumaya çalıştığını. Aslında onun canını kurtarmış şahin suyu içirmeyerek. İşte o an şahinine olan güveni daha da artmış. Gün doğduğunu gören Şehrazat masalı bitirir ve uyurlar.


Eski zamanların birinde bir Fars şahı varmış. Bu şah, eğlenceye çok düşkün farklı, etkileyici bahçelerde gezmeyi ve ormanların derinliklerinde her türlü avı yapmayı çok severmiş. Onun gözü gibi baktığı, yanından hiç ayırmadığı kendi elleriyle baktığı bir de şahini varmış. Ava çıktığı zaman çok sevdiği şahinini yanında götürürmüş. Boynundaki altın tastan su içirirmiş. Günlerden bir gün sarayının avlusunda otururken, kuşların bakımıyla ilgilenen görevli yanına gelip ona ava çıkmak için havanın çok güzel olduğunu ve dilerlerse ava gidebileceklerini bildirmiş. Şah biraz düşündükten sonra, ava çıkmak için hazırlıklara başlamış. Her zamanki gibi çok sevdiği şahinini yanına alıp yola çıkmış. Değişik ve farklı yerleri sevdiğinden hiç gitmediği bir vadiye gitmiş. Ağlarını kurup beklemişler. Çok geçmeden ağlarına bir ceylan düşmüş. Bunu gören şah Ceylanın kaçmasına sebep olan kişiyi kendi elleriyle öldüreceğini söylemiş. -Bu askerleri iyi eğitmiyor musun? Neden birbirlerine bakıp göz kırpıyorlar askerler hiç şahlarının yanında böyle yapar mı? diye gürlemiş. -Peki, neden hala buradalar? Ceylanın izini sürmeleri gerekmiyor mu? diyerek askerlerini ceylanın peşinden gitmelerini emretmiş. Şah ve askerler ormanda ceylanı aramaya koyulmuşlar. Bir süre sonra ceylanı ormanın derinliklerinde görmüşler. -Seni ahmak, bunca zamandır kendi elimle besleyip büyüttüm seni, karşılığı bu mu olacaktı? diye bağırmış. - Benim içmeme izin vermedin, kendinde içmedin, atın içmesini de engelledin diye sinirle bağırmış. -Şahım! Bakın ağacın üstünde bir yılan var! Şahın askerleri de vezirin sözlerine eklemiş; ''Bu su değil, ağacın üzerinde bulunan yılanın zehridir. Şah, vezirinin ve askerlerinin söyledikleri üzerine arkasını dönüp ağaca bakmış ve doğru söylediklerini anlamış. Daha sonra şah, çok sevdiği şahininin kanatlarını kestiğine bin pişman olmuş. Ancak iş işten çoktan geçmişti. Çünkü şahininin kanatlarını çoktan kesmişti. Yine de Şah, şahinini burada bırakamazdı. Şah, şahinini de, ceylanı da yanına alarak çaresiz bir biçimde atına binmiş ve sarayın yolunu tutmuş.


Bir zamanlar uzak diyarlarda köyde bir çamaşırcı ve eşeği yaşarmış. Gündüzleri eşek, çamaşırcının torbalarını taşırmış. Gece çamaşırcı onu ot yemesi için tarlada serbest bırakırmış. Ancak eşek civardaki çiftliklere gizlice girer ve oradaki taze sebzeleri yermiş. Bir gün eşek dolaşırken bir çakalla karşılaşmış. Arkadaş olmuşlar ve eşek, çakalı gece buluşmasında kendisine katılmaya davet etmiş. Her gece buluşmaya başlamışlar. Gün ağarırken eşek eve dönermiş. Bu günlerce böyle devam etmiş. Bir gün çakal, ''Eşek, çok uzakta olmayan, olgun, sulu salatalıkların olduğu yeni bir tarla keşfettim. Senin için güzel bir ziyafet. O tarlada kendim için bazı küçük hayvanlar da bulacağımdan eminim. Bu gece oraya gidelim'' demiş. Böylece ikisi de salatalık ziyafetine gitmişler. Eşek doyasıya ziyafet çekmiş ve ''Bugün çok mutluyum, dolunaya bak. O kadar güzel ki şarkı söylemek istiyorum'' demiş. Çakal, ''Eşek kafayı mı yedin! Biz bu tarlaya gizlice girdik, sesimizi çıkarmamamız gerekiyor. Şarkı söylersen çiftçiler uyanır ve biz yakalanırız. Bu ziyafetten olmak istemiyorsan şarkı söylemeyi aklından bile geçirme!'' demiş. Eşek sinirlenmiş. ''Senin gibi vahşi bir hayvan müziği takdir etmez. Sana gerçek müziğin kulağa nasıl geldiğini göstereceğim'' demiş. Çakal, eşeğin şarkı söylemeye kararlı olduğunu anlamış. Bunun üzerine ''Eşek, eğer şarkı söylemek istiyorsan, lütfen ben tarladan çıkana kadar bekle de çiftçilere göz kulak olayım'' demiş. Bunu söyleyen çakal koşarak saklanmış. Eşek yüzünü aya doğru kaldırmış ve avaz avaz anırmaya başlamış. Eşeğin anırmasını duyan çiftçiler uyanmışlar ve dolunayın ışığında onu tarlada dikilirken net bir şekilde görmüşler. Çiftçiler önce eşeğin anırmasından kahkahalara boğulmuşlar, hep birlikte gülüşmüşler ancak eşek çok güzel şarkı söylediğini sanıyorken duyulan tek şey eşek anırması imiş. Çiftçiler daha fazla dayanamayarak eşeğe susması için bir çuval buğday teklif etmişler. Ancak eşek kendine güvenerek şarkısına devam etmiş. Çiftçiler eşeğin özgüvenli davranmasından ötürü etkilenmiş ve eşeğin şarkısına katılmışlar. Şarkının sonunda orada bulunan herkes birlikte paylaştıkları an için mutluluk duymuşlar. Bu mutluluğu paylaşmak için Çiftçiler eşeğe tam 5 paket buğday vermişler, çünkü eşeğin aç kalmasını istemiyorlarmış. Eşek ağzı kulağında tarladan çıkarken çakal saklandığı yerden çıkmış ve kahkahalar atmış. ''Eşek, bu çok güzel bir şarkıydı. Görüyorum ki çiftçiler seni ödüllendirmişler!'' diyerek eşekle dalga geçmiş. Eşek o günden sonra sonsuza dek o diyardan bu diyara gezerek dünyanın her yerindeki çiftçilerle şarkı söylemiş.


Evvel zaman içinde kalbur saman içinde uzak mı uzak diyarlardan birinde yaşayan bir aile varmış. Aile geçimini tarlalarındaki mısırlardan kazanırmış. Ailenin babası olan Ali çok çalışkan bir çiftçiymiş. Ali ekinlerine gözü gibi bakar ve gün içerisinde mutlaka tarlasıyla ilgilenirmiş. Günlerden bir gün Ali tarlasına giderken oğlu Hasanı da yanında götürmüş. Hasan ve Ali tarla ile ilgilenirken o da ne! Ekinlerin bir kısmının zarar gördüğünü fark etmişler. Hasan babasına ''Babacığım ekinlerimiz yenilmiş gibi kim girmiş olabilir ki?'' demiş. Babası ''Bu insan işi değil evlat. Kuşlar veya türlü hayvanlar zarar vermiş olabilir. Buraya bir korkuluk gerekiyor.'' Demiş. Hasan ''Korkuluk mu? O nedir babacığım?'' diye sormuş. Ali oğluna dönüp '' Ürünlerimizi kuşlardan ya da çeşitli hayvanlardan korumak için insana benzer bir kukla oğlum'' yanıtını vermiş. Hasan ''İnsana benzediği için bu şekilde kuşlar ve hayvanlar girmeyecek mi tarlamıza? Bu çok güvenli olur babacığım hemen yapalım'' demiş ve gün içerisinde Ali oğluyla birlikte korkuluk hazırlayıp, tarlaya dikmişler. Tarlanın tam ortasına diktikleri korkuluğa Hasan, Sarman adını vermiş. Sarman dikildikten sonra uçsuz bucaksız tarlada keyifle yaşıyormuş. Gün doğarken güneşe merhaba diyip, akşamları yıldızlarla iyi geceler eşliğinde kapatıyormuş. Gel zaman git zaman sarman sanki tarlanın bir kralıymış gibi hissetmeye başlamış. Hele samandan sarı saçları rüzgarda uçuşurken, kuşlar ondan korkuyla kaçtığında sarman kendini çok cesur hissediyormuş. Zaman geçmiş, günler günleri kovalamış ve Sarmanın canı epeyce sıkılmaya başlamış. Sarman kendi kendine düşünürken ''Uçsuz bucaksız bir tarlayı da korusan arkadaşın olmayınca bir anlamı kalmıyor. Çok sıkılıyorum artık burada hiç arkadaşım yok'' diye içerlenmiş. Sarmanın keyif dolu günleri geri de kalırken sıkılması artık geçmek bilmiyormuş. Günlerden bir gün beklenmedik bir şekilde sarmanın omzuna yavru bir kuş konmuş. Sarman hayretle yavru kuşa doğru bakmış. Yavru kuş ise korku dolu gözlerle sarmana bakmış. Sarman bu duruma çok sevinip ''Korkma benden sana asla zarar gelmez'' demiş ama yavru kuş korku dolu gözlerle hala sarmana bakıyormuş. Sarman yavru kuşa dikkatlice bakmış ve bir kanadının yaralanmış olduğunu görmüş. Bu duruma çok üzülen Sarman ''İstersen iyileşene kadar burada kalıp benimle arkadaş olabilirsin. Hem hiç arkadaşım yok benim, herkes benden korktuğu için yanıma yaklaşmıyor ama aslında ben sadece tarlayı korumak için görevlendirildim.'' Demiş. Yavru kuş, Sarmanın samimiyetine inanıp cıvıldamış ve ona arkadaşlığını kabul ettiğini gösteren bir şekilde bir gülümsemiş. Günler geçmiş ve Sarman ile yavru kuş sıkı bir arkadaşlık kurmuşlar. Her sabah birlikte keyifle sohbet ediyorlarmış. Ancak akşamlar her ne oluyorsa yavru kuşa bir hüzün çöküyormuş. Sarman ilk başlarda yavru kuşun bu halini görüp üstüne gitmek istemediği için sormamış ancak daha sonra dayanamayıp bir gece yavru kuşa ''Neden akşamları mutsuz oluyorsun. Yoksa benimle arkadaşlık etmekten memnun değil misin?'' diye sormuş. Yavru Kuş ''Senin arkadaşlığını çok seviyorum, mutsuz olmamın nedeni bu değil'' diyince Sarmanın içi rahatlamış ve tekrardan sormuş ''Neden mutsuzsun peki?'' demiş. Yavru Kuş '' Annemi, babamı, kardeşlerimi ve arkadaşlarımı çok uzun zamandır görmüyorum ve onları çok özledim Sarman'' demiş. Sarman kuşun bu cevabından sonra ''Onlarda seni arıyorlardır. Neden onlara seslenmiyorsun?'' demiş. Yavru Kuş '' İyi ama sen buradayken hiç biri buraya yaklaşmaz ki... Senden korktukları için bu tarlaya gelmezler'' demiş. Sarman düşünmüş ve ''Onlara benimle arkadaş olduğunu ve benden korkmamaları gerektiğini söylersen belki onlarda gelirler.'' demiş. Sarman, yavru kuşu cesaretlendirip '' Biraz daha cıvılda, yüksek sesle onlara arkadaş olduğumuzu ve buraya geldiklerinde onlara zarar vermeyeceğimi hatta hepsiyle çok tanışmak istediğimi söyle'' demiş. Yavru Kuş bütün gücüyle bir kez daha cıvıldamış ve bir anda kuş sürüsü Sarmanın etrafına dizilip neşeyle dans etmişler. Sarman bundan çok keyif almış ve o sırada anne ve baba kuş Sarmanın sağ ve sol omzuna konmuş. Ona teşekkür edip, yavruları yaralandığı için götürmeleri gerektiğini söylemişler. Bu duruma üzülen sarmanı gören anne kuş ''Merak etme biz seni sık sık ziyaret edeceğiz'' demiş. Sarmanın içini rahatlattıktan sonra yavru kuşu da alıp gökyüzünde güzel bir daire çizip yollarına koyulmuşlar. Yavru kuş ''Bizim artık göç zamanımız geldi Sarman gitmek zorundayız.'' Demiş. Sarman o güne kadar göç kelimesini hiç duymamış ve şaşkınlıkla bakıp ''Göç ne demek?'' demiş. Yavru kuş ''Burası gittikçe soğumaya başladı ve yaşamamız için elverişli bir ortam değil sıcak yerlere gitmeliyiz, yaşadığın yerden başka bir yere gidip yaşamana göç denir'' demiş. Sarman bu duruma çok üzülmüş ve onun bu üzgün halini gören kuşlar bir şeyler yapmayı düşünmüş ve bilge kuş olan baykuşa bu durumu anlatmışlar. Bilge kuş Baykuş güzel bir fikir sunmuş ve kuş sürüsü hemen bunu gerçekleştirmek için tekrardan Sarmanın yanına doğru yola koyulmuşlar. Sarman kuş sürüsünü uzaktan görünce sevinmiş ama yanlarında bir şey getirdiklerini fark etmiş. Bu güzel mi güzel bir korkulukmuş. Sarman bunu görünce çok sevinmiş. Kuşlar getirdikleri korkuluğu Sarmanın yanına dikmişler. ''Sarman biz gelene sana yeni bir arkadaş getirdik, artık canın sıkılmayacak'' demişler. Sarman teşekkür edip kuşları uğurlamış ve yeni arkadaşı korkuluğa gülümsemiş.Yeni arkadaşı olan korkulukta sarmana gülümsemiş ve çok güzel bir arkadaşlık kurmaya başlamışlar. Artık Sarmanın canı hiç sıkılmıyormuş, yeni arkadaşıyla gün boyunca sohbet edip gülüyorlarmış, Sarman aynı zamanda kuşların tekrardan göç etmelerini bekliyormuş. Çünkü gittikleri yerlerde nelerle karşılaştıklarını duymak için sabırsızlanıyorlarmış. Göç zamanı yaklaşmış ve beklenen gün gelmiş, kuşlar tekrar yerlerine göç edince ilk olarak Sarmanı ziyarete gelmişler. Sarman kuşları çok özlediğini ve yeni arkadaşıyla çok iyi anlaştığını söylemiş. Kuşlar, Sarman ve yeni arkadaşı birlikte uzun bir sohbete koyulmuşlar. Kuşlar, Sarmana nereye gittiklerini ve ne yaşadıklarını anlatırken Sarman ve yeni arkadaşı da tarla da neler olup bittiğini anlatmış ve özlem gidermişler. Sarman arkadaşlığın ne kadar önemli olduğunu çok iyi anlamış ve onlara her zaman iyi davranmış. Uçsuz bucaksız tarlanın kralı olmaktansa arkadaşlarıyla güzel vakit geçirmeyi seçmiş ve böylelikle kuşlarda onunla çok güzel bir arkadaşlık kurmuş.


Vezir kızına öğüt olsun diye Öküz ile Eşek'i anlatmayı bitirmişti. Vezir ve Şehrazat'ın küçük kardeşi Dünyazat gözlerinde yaşı Şehrazat'a göstermemeye çalışıyorlardı. Gece oldu herkes odasına çekildi ancak Şehrazat'ı uyku tutmuyordu. Şah Şehriyar'ı nasıl oyalayabileceğini düşünüyordu. Oyun oynamayı düşündü ama oyunlar elbet sabaha kadar bitecekti. Yemeğine ilaç atsam dedi fark ederlerse sabaha kalmadan idam edilirdi. Şehrazat düşündü, taşındı, kırk dereden su getirdi, kalburlara doldurdu da taşırdı yine de ne yapacağını bilmiyordu. Tek bildiği babasının canını bir şekilde kurtarmalıydı. Derken sabah oldu, günün ilk ışıkları perdelerin arasından süzülüp Şehrazat'ın küçüklüğünden beri okuduğu masal kitaplarının üzerine düştü. Güneşin ışığı sadece odayı değil Şehrazat'ın aklını da aydınlatmıştı. Ne yapacağını bulmuştu. Çeyizinin arasına masal kitaplarını saklatacak, her sabah birini okuyup gece Şah Şehriyar'a anlatacaktı. Dünyazat ablasıyla son gününü geçirmek için ablasını görmeye gelmişti ki Şehrazat'ı kumaşların arasına kitapları saklamaya çalışırken gördü. Neler olduğuna anlam veremiyordu. Şehrazat bir elinde top top kumaşlar bir elinde kitaplar odada sandıkların arasında koşuşturuyordu. Dünyazat olan biteni anlamaya çalışırken masanın üzerindeki lambayı devirdi. Sese irkilen Şehrazat kardeşinin meraklı bakışlarını görünce olan biteni anlatmaya başladı. İki kardeş hizmetçilerini de alıp saraya doğru yola koyuldular. Sarayın kapısında babaları gözü yaşlı kızlarını bekliyordu. Attan indiğinde kızına baktı, baktı... Son kez sarıldı. Herkes Şehrazat'ın güneş doğduğunda idam edileceğini düşünüyordu ama Şehrazat kendinden emindi. Çeyiz sandıkları odalara taşındı. Şehrazat sadece Dünyazat'ı yanına aldı ve düğün için hazırlanmaya başladı. İlk gece hangi masala anlatsa sabaha bitmez, Şah'ın da merakı idam kararını erteletir karar veremiyordu. Dünyazat kitapları saklarken Şehrazat elbisesini giymeye çalışıyordu. Bir ara odadaki takır tukur gürültüler kapıdaki hizmetçileri şüphelendirmeye başladı. Dışarı insanların kendi aralarında konuştuklarını duyan iki kardeş odayı eski haline getirip Şah'ın yanına gitmek için yola koyuldular. Şah nikahı kıyacak imam effendi ve vezirle birlikte beklerken sabrı dolmaya başlamıştı. Hiddetle dnmüp vezire bağıracakken Şehrazat odaya girdi. Sarı ipekten elbisesiyle tüm Sasani diyarının güzelliğini üzerinde taşır gibiydi. Şah'ın etrafındaki herkes kızın güzelliğini görüp sabah ölecek olmasına üzülüyordu. Yüzü gülen sadece Şehrazat'tı. Çünkü o yaşayacağından emindi.


Evvel zaman içinde kalbur saman için bilinmeyen diyarlarda bir Şah varmış. Bu şahın ava ve at sürmeye meraklı bir oğlu bir de veziri var imiş. Şah vezirine nereye giderse oğlundan ayrılmaması gerektiğini söylemiş. Vezir bu emre göre şehzadenin yanından hiç ayrılmıyormuş. Bir gün vezir ve şehzade birlikte ava çıkmış. At sürerken karşılarına canavara benzeyen bir hayvan çıkmış. Vazir bu garip hayvanı izlemeleri gerektiğini söylemiş. Şehzade canavarı kovalamaya başlamış. Çölün ortasına geldiklerinde hayvan gözden kaybolmuş. Hayvanın nereye gittiğini anlamaya çalışan şehzade patika bir yolun ortasında ağlayan köle bir kız görmüş. Kızın yanına gidip kim olduğunu sormuş. Kız, "Hint padişahlarından birinin kızıyım. Ormanda kervanla yol alırken, uyuma arzusu beni sardı; farkında olmadan atımdan düşmüşüm. Sonra kendimi yapayalnız ve çok şaşırmış olarak burada buldum" demiş. Şehzade kızın haline acımış evine götürmek için yanına almış. Yolda giderken genç kız bir harabe görmüş orada biraz dinlenmek istediğini söylemiş. Şehzade ve kız harabeye girdiklerinde genç kız gulyabaniye dönüşmüş. Şehzadeyi yavruların yem etmek niyetinde imiş. Yavrular şehzadeyi bir an evvel yemek için sabırsızlanırken gulyabani şehzadenin titrediği görmüş. Neden titrediğini merak etmiş. Hasta mıymış? Hasta ise onu çocuklarına yediremezmiş. Şehzadeye ne olduğunu sormuş. Şehzade, Bir düşmanım var, ne laftan anlar ne insafa gelir. demiş. Gulyabani O halde Allah'a yalvar, o sana doğru yolu gösterir. Demiş. Oturduğu yerde ellerini açıp dua etmeye başlayan şehzadeyi atı kurtarmaya gelmiş. Şehzade atına atlayıp dört nala sarayına dönüp babasının yanına gitmiş. Vezirin ona verdiği kötü tavsiyeyi söylemiş. Az daha öldürüleceğinden bahsetmiş. Şah oğluna yapılanlardan memnun olmamış ve vezirin idam edilmesine hüküm vermiş.


Masalı doğrudan bu sayfa üzerinden veya kanalımıza giderek YouTube üzerinden çocuğuna dinletebilirsin. Merkür, Venüs, Dünya, Mars, Jüpiter, Satürn, Uranüs ve Neptün. Onlara gezegenler derim, haydi şimdi beni dinle ve uyumak için yatağına kon! Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar galaksinin uzak bir yerinde, sadece yıldızların değil, aynı zamanda içinde bulunan diğer tüm gezegenlerin de huzur içinde olduğu bir gezegenler topluluğuna ev sahipliği yapan bir Güneş sistemi varmış. Bu güneş sistemi içinde Güneş'ten olan uzaklıklarına göre sırasıyla Merkür, Venüs, Dünya, Mars, Jüpiter, Satürn, Uranüs ve Neptün isimli gezegenler bulunmaktaymış. Toplam sekiz tane olan bu gezegenler, çok çok uzun yıllardır bu Güneş sistemi içinde birlikte yaşarlarmış. Merkür, Güneş sistemindeki Güneş'e en yakın duran gezegenmiş. Adını Roma tanrılarının habercisi Merkür'den almış. Kraterler, vadiler ve kayalıklarla dolu bir yüzeye varmış. Gündüzleri o kadar sıcak geceleri ise o kadar soğuk olurmuş ki Merkür'de bu nedenle yaşam yokmuş. Eşsiz Merkür'ün uyduları veya atmosferi de yokmuş ve çekirdeği, iç kısmının büyük bir bölümünü oluşturuyormuş. Bir sonraki gezegen Güneş sistemindeki ikinci gezegen olan Venüs'müş. Hem yoğun atmosfere hem de en parlak görüntüye sahip olmasıyla Güneş sistemindeki diğer tüm gezegenlerce bilinen Venüs gezegeni, Merkür'den daha büyük ama Dünya'dan daha küçükmüş. Bizim de içinde yaşadığımız Dünya'ya çok benzer bir atmosfer ve yapıya sahipmiş ancak daha yüksek sıcaklıkta olduğu için Venüs'te yaşam yokmuş. Ondan sonra Güneş sisteminin üçüncü gezegeni olan Dünya gelmekteymiş. Karanlık uzay boşluğunda güzel mavi ve yeşil renkleri ile diğer gezegenlerin dikkatini çeken Dünya, yeşil bitki örtüsüyle kaplı ve mavi okyanuslar ile kaplıymış. Ormanlar ve okyanuslarda pek çok hayvan, şehirler ve kasabalarda pek çok insan Dünya üzerinde yaşamaktaymış. Dünya, Güneş sistemindeki hayat barındıran tek gezegen olarak bilinirmiş. Hayvanların ve insanların burada yaşayabilmesi için Dünya'nın atmosferi, gerekli oksijen ve diğer gazları sahipmiş. Dünya gezegenini Mars gezegeni izlermiş ve Güneş sistemindeki dördüncü gezegen kendisiymiş. Kırmızımsı bir görünüme sahip olan Mars, Dünya'dan daha küçük, ama Merkür'den daha büyükmüş ve insanlar, Acaba orada yaşam var mı? diye hep merak ederlermiş. Jüpiter gezegeni beşinci gezegen olan galaksideki yerini almış, Güneş'e en uzak olan görünen yıldızlar dahil tüm gezegenlere göre daha büyükmüş. Diğer gezegenler, en büyük gezegen olduğu için adını Jüpiter koymuşlar çünkü Roma mitolojisindeki tanrıların en büyüğü Jüpiter'miş. Jüpiter o kadar büyükmüş ki Dünya'nın 11 katıymış ve tüm gezegenler evsiz kalsalar rahatlıkla Jüpiter'in içinde yaşayabilirlermiş. Bu kadar büyük olduğu için diğer gezegenlerin en büyük kardeşi olarak kendini onlardan sorumlu hissedermiş. Havalı biri olan bilinen Jüpiter Gaz Devi olarak bilinen devlerden biriymiş. Satürn, altıncı gezegen olarak Güneş sisteminde yaşarmış. Jüpiter'den sonra tüm gezegenlerin en büyüğü olarak ikinci sıradaymış. Kendisini diğer gezegenlerden ayıran bir özelliği de giydiği halkalarmış. Satürn, halkaları ile süsüne düşkün olarak bilinir ve bir büyük abla olarak diğer gezegenlerin her zaman yanında olurmuş. Kardeşi Jüpiter gibi Gaz Devi olarak bilinen devlerden biriymiş. Yedinci gezegen olan Uranüs Güneş sisteminde yaşarmış. Buz mavisi renkli yüzeyi ile siyah evren içinde çok güzel görünürmüş. Diğer gezegenler buz pateni yapmak için sık sık Uranüs'ü ziyaret ederlermiş çünkü kendisi Buz Devi olarak bilinen devlerden biriymiş. Sekizinci gezegen olan Neptün'ün en sevdiği renk maviymiş, o yüzden hep tatlı bir mavi renkte kıyafetlerini giyermiş. Gaz gezegen olan Neptün, Güneş'e çok çok uzak bir yerde otururmuş. Uranüs ile yakın arkadaş olan Neptün'e deniz mavisini çok sevdiği için Roma deniz tanrısı olan Neptunus'un adını vermişler. Hep birlikte Güneş sisteminde mutlu ve huzurlu bir şekilde oyunlar oynayarak eğlenip kahkahalar içinde yaşayan gezegenlerin bu sekiz gezegen içinde bizler de Dünya'nın içinde yaşamaktaymışız. Gezegenler gündüz birlikte oyun oynarken geceleri yan yana dizilir ve uykuya dalarlarmış. Büyük ve güzel Güneş, hepsinin üzerine tatlı mı tatlı renkleri olan yumuşak mı yumuşak bir battaniye örter, ışıklarını kapatır ve gezegenleri güzel düşler gördükleri uykuları ile baş başa bırakırmış.


Zamanın birinde güzel bir ülkede Sena adında sevimli bir kız yaşarmış. Sena'nın arkadaşları da en az onun kadar eğlenceliymiş. Evin içinde toplanıp sürekli oyun oynarlarmış. Birbirlerine farklı oyunlar öğretiler ve birbirleriyle oyuncaklarını paylaşmaktan mutlu olurlarmış. Sena, oyuncakları çok severmiş. Karne hediyesi olarak yeni bir oyuncak almak için derslerini çalışır ve hiç yaramazlık yapmazmış. Çok fazla oyuncağı varmış ve bunları arkadaşlarıyla birlikte oynadıkları için daha çok severmiş. Odasında büyük bir oyuncak kutusu varmış. Sabahları oyuncaklarının hepsini çıkarıp oynar ve uyumadan önce de toplayarak oyuncak kutusuna geri koyarmış. Sena yine bir gün kahvaltısını yaptıktan sonra odasına oyun oynamaya gitmiş. Oyuncak bez bebeklerini alıp yatağına yatırmış. Sonra oyuncak kutusundan şırıngayı almış ve doktor olma oyununu oynamaya başlamış. Bu oyun Sena'nın en sevdiği oyunmuş. Çünkü büyüyünce doktor olmak istiyormuş. Bir süre oyununa devam ettikten sonra annesi odasına girmiş. Senacığım, Selin seninle oyun oynamak için seni evlerine davet ediyor. Gitmek ister misin tatlım? Hem annesi sizin için çok güzel bir kek de yapmış! deyince Sena çok mutlu olmuş. Çok isterim anneciğim. Peki oyuncak bebeklerimi ve ameliyat malzemelerimi de götürebilir miyim? diye sormuş. Annesi de Çantana güzelce yerleştirip götürebilirsin Senacığım deyince hemen koşarak dolabından sırt çantasını çıkarmış. Oyuncak bebeklerini ve ameliyat malzemelerini içine koyarak kapıya doğru koşmuş. Sena'nın en yakın arkadaşı Selinmiş. Haftada en az bir iki kez annesi Fatma Teyze Senayı da çağırır ve onlara çok lezzetli yiyecekler hazırlarmış. Sena da bu yiyecekleri yemek için her hafta sabırsızlanırmış. Sena'nın annesi de bazen Selin'i çağırır ve kendi hazırladığı atıştırmalıkları ikram edermiş. Yemek yemekten çok Sena arkadaşı ile doktor oyunu oynayabildiği için mutlu olurmuş. O gün evin her yerinde özgürce oyun oynamışlar. Her bir odayı ameliyat odası olarak düşünüp hasta bebeklerini bu odalara yerleştirmişler. Sena doktor olmuş, Selin ise hemşire. Neredeyse akşama kadar oyunlarını oynamışlar. Sena, hava kararmadan önce evde olması gerektiğini biliyormuş. Fakat oyuna o kadar dalmışlar ki zamanın farkına varamamışlar. Tam o sırada kapı çalmış. Gelen, Sena'nın annesi Kader Teyze imiş. Sena'yı eve çağırınca Sena zamanı fark etmiş ve annesine verdiği sözü unuttuğu için çok üzülmüş. Hızlıca eşyalarını toparlamış ve hemen annesinin yanına gitmiş. Annesine Özür dilerim anneciğim, oyun o kadar keyifliydi ki zamanı hiç fark etmedim diyerek sarılmış. Annesi de gülümseyerek Sena'nın yanağına bir öpücük kondurmuş. Bir dahakine daha dikkatli ol tatlım. Demiş ve bunun üzerine Sena kendisine söz vermiş. Artık oyun oynamaya gittiğinde annesini meraklandırmayacakmış. Sena eve gelip akşam yemeğini yemiş. Yatmadan önce mutlaka oyuncaklarını sepetine koyarmış. Bugün de çantasına doldurduğu oyuncaklarını çıkararak yerine koymak istemiş. Fakat bir eksiklik olduğunu fark etmiş. En sevdiği oyuncaklarından biri olan steteskopunu göremiyormuş. Hemen çantasını boşaltmış ve tekrar kontrol etmiş. Sonra orada olmadığını görünce oyuncak kutusunu tekrar kontrol etmiş ama orada da yokmuş. Oyuncağını bulamayınca telaşlanmış. Odasından çıkıp annesine sormak için koşarak salona gitmiş. Ama annesi de hiçbir yerde steteskop görmediğini söylemiş. Bunu duyunca Sena ağlamaya başlamış. Annesi Ağlama tatlım, belki Selin'de kalmıştır. Ben şimdi annesini arayıp sorarım. Deyince Sena umutlanmış ve annesinin aramasını beklemiş. Fakat steteskopu orada da yokmuş. Annesi Kızım, Selin'e giderken steteskopunu götürdüğüne emin misin? diye sormuş. Sena hatırlamaya çalışmış ama götürüp götürmediğinden emin olamamış. O gece Sena çok üzülmüş. En sevdiği oyuncağını kaybettiği için kendisini çok kötü hissediyormuş. Annesi onu rahatlatmaya çalışsa da Sena'nın üzüntüsü bir türlü geçmemiş. Annesi de Senacığım, şimdi uyku vaktin geldi. Çok üzüldüğünü biliyorum tatlım ama uyumalısın. Yarın tekrar oyuncağını birlikte ararız. Deyince yatağına gidip oyuncağını nereye koyduğunu düşünürken uykuya dalmış. Sabah uyandığında hala oyuncağını düşünüyormuş. Annesi ve babasıyla birlikte kahvaltısını yapmış. Babası da evin her yerine bakmış ama oyuncağını bir türlü bulamıyormuş. Tam o sırada kapı çalmış. Annesi kapıyı açmak için gitmiş. Gelen, Sena'nın bir diğer arkadaşı Keremmiş. Kader Teyzeciğim, geçen gün bizim eve geldiğinizde Sena oyuncaklarını da getirmişti. Ben akşam kendi oyuncaklarımın içerisinde bunu gördüm ve Sena'nın olduğunu anladım ve size getirmek istedim. Diyerek steteskopu göstermiş. Sena sesleri duyunca hemen kapıya koşmuş. Steteskopunu getiren Kerem'e teşekkür etmiş ve sıkıca sarılmış. O günden sonra Sena, oyuncaklarına sahip çıkması gerektiğini anlamış. Gittiği yerlerde eşyalarını unutmamak için tek tek kontrol etmeyi öğrenmiş. Anne ve babasından da sorumsuz davrandığı için özür dilemiş.


Küçücük bir köyde yaşayan çok mutlu insanlar varmış. Herkes en kötü durumda bile pozitifliğini korur, yaşadığı durumlardan güzel dersler çıkarır, hayatlarına devam edermiş. Ediz, mutlu güzel bir ailede o köyde yaşıyormuş. Bir gün ailesinden bisiklet istemiş fakat ailesi köy yerinde bunu şu an almanın mümkün olmadığını söylemişler. Fakat birkaç yıl sonra kendin çalışıp alabilirsin, hem senin kendi emeğin olur çok güzel olmaz mı? diye sormuş annesi. Ediz kızıp evden çıkmış. Koşarak köydeki en uzak ağacın altına doğru gitmiş. Kimse bu köyde kolay kolay sinirlenmezmiş, herkes birbirine selam verirmiş. Edizi'n suratını bu şekilde görenler şaşırmış. Koskoca bir ağacın altına oturmuş başlamış ağlamaya. ''Neden bu kadar üzgünsün küçük çocuk?'' Diye bir ses gelmiş. Etrafta kimse olmadığı için Ediz başta korkmuş ve ürkmüş. Ediz'in korkusu üzerine bir ses daha gelmiş: ''Hey, buraya bak, benim, ben sevgi ağacı'' demiş. Evet, bu konuşabilen bir sevgi ağacıymış. Sevgi dolu ağaçlar bazen konuşurlarmış. Ediz, birden irkilip ayağa kalkmış ve ağacın kocaman gövdesine bakmış. Ağacın gövdesinde, gülümseyen bir surat ona bakıyormuş. Kim ki buraya böyle üzgün gelirse derdine bir çözüm bulur, gel otur şöyle evlat'' demiş. ''Anlat bana derdini...'' diye de eklemiş ardından. Ailesinin ona istediği bisikleti almadıklarını anlatmış. ''Beni sevselerdi alırlardı işte'' demiş. Sevgi ağacı da; ''Paraları olsa düşünmeden alırlardı, sen onlar için çok değerlisin, şimdiye kadar bir sürü güzel an paylaştınız, hem annen hem baban senin mutluluğun için bir sürü şey yaptı... Hem seni güzel bir okula gönderdiler, oyuncakların var, çok güzel bir evin var bunlar için ailene teşekkür etmelisin. Sen harçlıklarından para ayırarak kendine çok güzel bir bisiklet onlara da hediye alarak onları mutlu edebilirsin'' demiş. Ediz, sevgi ağacının söyledikleri üzerine düşünmüş ve ailesine kızdığı için üzülmüş. Ağaca sarılıp teşekkür etmiş, evin yolunu tutmuş. Annesi, babası onu sarılarak karşılamış. Ediz ağaçla konuştuğunu olup biteni anlatmış ve hemen harçlıklarından nasıl para biriktireceğini açıklamış. Ailesi Ediz'in bu hareketi karşısında çok mutlu olmuş ve duygulanmışlar. Ayrıca bu olay sonrası köylerinde Sevgi Ağacı olduğunu anlamışlar ve çok daha mutlu olmuşlar. Sonsuza dek mutlu yaşamışlar ve birden gökten 3 tane elma düşmüş! Birisi Ediz'e, birisi annesine, biri de bu masalı dinleyen dünyalar tatlısına!


Çok uzak diyarlarda yaşayan Hira adında bir sevgi perisi varmış. Hira çevresindeki herkese sevgi duygusunu aşılayarak onlara sevgiyi öğretir ve sevgiyi hissetmelerini sağlarmış. Her gün kalkıp tüm ülkeyi gezerek içinde sevgi olmayan insanlara sevgi dağıtır ve onların mutlu birer insan olmasını sağlarmış. Bir gün yaşadığı yere başka bir peri arkadaşı gelerek ona bir derdini anlatmaya başlamış. Bu peri arkadaşının yaşadığı ülkede kimseyi sevmeyen ve hatta sevgisizlikten herkese kötü davranan bir kral yaşamaktaymış. Bir gün geldiğinde peri arkadaşına da yaptığı tüm iyilikleri görmezden gelerek ceza verilmesini emretmiş. Can havliyle kendini kurtaran bu peri hemen en yakın arkadaşı Sevgi Perisi Hira'ya sığınmış ve her şeyi anlatmış. Sevgi Perisi arkadaşının durumuna çok üzülmüş ve aynı zamanda bu kötü kalpli kralın kalbine biraz da olsa sevgi vermeyi başarabilirse arkadaşını kurtarabileceğini düşünmeye başlamış. Arkadaşına onu kendi evinde beklemesini söylemiş ve hızla arkadaşının yaşadığı bu ülkeye doğru uçmaya başlamış. Ülkeye girdiğinde etrafta kimseyi göremeyen Sevgi Perisi Hira bir evin kapısına gelerek içeriye doğru seslenmiş. Kapıyı açan yaşlı kadın tedirgin bakışlarla Sevgi Perisine bakmış ve kralın kötü kalpli muhafız perilerinden biri olduğunu düşünerek korku ile ağlamaya başlamış. Sevgi perisine ağlayarak: ''Ben bir şey yapmadım lütfen beni krala götürme'' diye yalvarmaya başlamış. Sevgi Perisi yumuşak bir ses tonuyla kadına onu krala götürmek için gelmediğini anlatmış. Yardım etmeye geldiğini ve asıl görevinin sevgi dağıtarak ve insanları mutlu ederek daha güzel bir dünya yaratmak olduğunu anlatmış. Kadın, Sevgi Perisinin anlattıklarını duyduktan sonra gönül rahatlığı ile hemen içeriye davet etmiş. Sevgi Perisi Hira, kadına kralı sorarak sarayının nerede olduğunu öğrenmiş ve hemen saraya gitmiş. Saraya geldiğinde etrafta siyah pelerin giymiş birçok periyi görmüş ve yaşlı kadının bahsettiği muhafız perilerin bunlar olduğunu hemen anlamış. Sevgi Perisi Hira siyah bir pelerin bularak sarayın içinde kamufle olarak kralın odasını aramaya başlamış. O sırada kralın baş muhafızı Hira'ya doğru yaklaşıp: ''Ne arıyorsun?'' diye sormuş. Sevgi Perisi Hira cebinden bir şişe iksiri çıkarıp muhafıza göstererek: ''Bu iksir bir güç iksiri. Kralımız istemişti ve kendisine teslim etmek için geldim'' demiş. Baş muhafız Hira'nın geçmesine hemen izin vermiş. Kral suratı asık bir şekilde ''Sen de kimsin? Ne arıyorsun burada!'' diye Hira'ya bağırmış. Sevgi Perisi Hira ise ''Yüce Kral size bir güç iksiri getirdim. Bu iksiri içtiğiniz zaman sizden daha güçlü kimse olmayacak'' demiş. Güce adeta tapan kral ise sorgusuz sualsiz bir şekilde perinin elindeki iksiri çekip almış. Bir dikişte iksiri bitiren kral ise kendisinde tuhaflık hissetmeye başlamış ve bayılmış. Sevgi Perisi Hira uçarak hemen saraydan uzaklaşmış. Bir süre sonra bir haber gelmiş. Kral oldukça sevgi dolu ve güler yüzlü olmaya başlamış. Durumun düzeldiğini gören Sevgi Perisi Hira arkadaşını da alarak saraya getirmiş. Kral, Hira'yı görünce ''Bana ne içirdin?'' diye sormuş. Sevgi Perisi Hira ise gülümseyerek ''Kralım en güzel güç, sevgidir. Eğer sevmeyi bilirseniz sizden daha güçlüsü olmaz'' demiş ve uçarak uzaklaşmış. O günden sonra kral ve halkı mutluluk ve huzur içinde yaşamışlar.


Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde güzel ve yemyeşil bitkilerle kaplı köyün birinde Sevil adında köpeklerden çok korktuğu için bahçesinde köpekleri olan komşuların evlerine gidemiyormuş. Bu durum Sevil ve arkadaşlarını çok üzüyormuş. Çünkü köyde herkesin evinde köpekler varmış ve herkes bu köpekleri çok severmiş. Sevil ise büyük görüntüleri ve ağız yapıları nedeniyle onu ısırmalarından korkuyormuş. Sevil bir gün okuldan dönerken yol kenarında yerde yatmakta olan minik yavru bir köpek görmüş. Korktuğu için karşı kaldırıma geçip oradan yürümek istemiş. Fakat karşıya geçince minik köpeğin zar zor nefes aldığını fark etmiş. Neredeyse bir kedi kadar küçük olan bu köpeğin haline çok üzülmüş. Onu orada öylece bırakmak istememiş. Hemen koşarak eve gitmiş ve abisine haber vermiş. Abisi, gidip köpeği kucağına almış ve veterinere götürmüş. Sevil bir yandan korkuyor ama bir yandan da köpeğin iyileşip iyileşemeyeceğini merak ediyormuş. Bir süre veterinerin kapısının önünde beklemişler. Veteriner hekim odasından çıkıp abisine ve Sevil'e doğru yaklaşınca Sevil heyecanla koşmuş. Veteriner Bey, minik köpek iyileşecek mi? diye sormuş. Veteriner hekim, gülümsemiş ve cevap vermiş. Evet, iyileşecek. Çok fazla aç kaldığı için yorgun düşmüş. Demiş. Sevil hemen söze atlamış. Peki iyileşince alıp onu evimize götürebilir miyiz? Abiciğim, bizim de kapımızda bu köpekçik dursun mu? Abisi Sevil'in bu isteğine çok şaşırmış. Çünkü Sevil köpeklerden korkarmış. Elbette durabilir canım kardeşim. Demiş. Minik köpeğin tedavisi tamamlanınca abisi köpeği kucağına almış ve Sevil ile birlikte evin yolunu tutmuşlar. Annesi ellerinde köpekle çocuklarını görünce neler olup bittiğini sormuş. Abisi ve Sevil her şeyi annelerine anlattıktan sonra bu minik köpek için bahçeye güzel bir kulübe yapmışlar. Babası gelince de babası, köpek için mama ve çeşitli oyuncaklar alıp getirmiş. Kulübenin üstüne bir isim de yazmak gerekliymiş. Sevil hemen söze girmiş. Minik köpeğimizin ismini abim koymalı bence. Köpeği sürekli kucağında taşıdı. Abim olmasaydı ben köpeğe yardım edemeyecektim. Demiş. Bunun üzerine abisi Sevil'i kucaklayıp öpmüş. Peki o zaman. Bu şirin ve tatlı köpeğin adı Max olsun mu? diye bütün aile bireylerine sormuş. Hep bir ağızdan olmasına karar vermişler. Böylece minik yavru köpeğin adı Max olmuş ve kulübesine de adını yazmışlar. Bu günün ardından Max, Sevil'in en yakın arkadaşı olmuş. Max kısa sürede büyümüş ve güçlü bir hayvan olmuş. Max'in eve gelişi evdeki herkesi mutlu etmiş ama bu durum en çok Sevil'i etkilemiş. Çünkü Sevil Max'e alıştıktan sonra artık köpeklerden korkmamaya başlamış. Hatta sokakta gördüğü her öpeğin başını sevmeden, karnı aç olan hayvanlar için sokağa mama ve su vermeden bir gününü bitiremez hale gelmiş. Sevil'in köpekler ile olan dostluğu arkadaşları ile olan ilişkisini de etkilemiş. Çünkü artık korkmadan arkadaşlarının evine gidiyor, onların köpekleri ile Max'i oynatıyor ve kendi de arkadaşları ile birlikte eğleniyormuş. Minik köpeğin arkadaşlığı Sevil'in hayatında büyük ve olumlu bir değişiklik yaratmış.


Günlerin birinde, zamanların ötesinde Metin adında bir çocuk yaşarmış. Metin her sabah yataktan kalkar kalkmaz hızlıca elini yüzünü yıkar ve kahvaltıya inermiş. Okula gitmeyi çok seven Metin, kahvaltıdan sonra basketbol oynamak istermiş. Fakat annesi okul zamanları buna izin vermezmiş. O nedenle Metin, hafta sonu ve tatil günlerini iple çekermiş. Bir gün yine Metin, koşarak okula gitmiş. Bahçede, ağaçların altında otururken küçük bir sincap görmüş. Bu sincap, ağzında fındıkları ile Metin'e doğru geliyormuş. Metin, şaşırmış. Sincap hemen gelip Metin ile konuşmaya başlamış. Metin, bunları duyunca Sincaplarla çok iyi arkadaş olabileceğini düşünmüş. Hemen sormuş. Peki nerede oynuyorsunuz, beni de götürebilir misiniz? Sincap sevecenlikle başını sallamış ve Metin'i alarak uzaklara doğru yola koyulmuş. Bir süre yol gitmişler ve sonrasınca Sincap, Metin'den gözlerini kapatmasını istemiş. Metin neler olduğunu anlayamamış ama o kadar heyecanlıymış ki Sincap ne derse yapmaya hazırmış. Hemen gözlerini kapatıp beklemeye başlamış. Sonra birden kendisini soğukbir yerde bulmuş. Gözlerini açtığında toprağın içindeymiş. Karşısında ise bir sürü sincap varmış. Metin, bütün sincaplarla tek tek tanışmış ve arkadaş olmuş. Sincaplarla bir basketbol takımı kurmaya bile karar vermişler. Her şey onun için çok güzel ilerliyormuş. Hemen ertesi günkü maça hazırlanmaya başlamışlar. Tam o esnada en büyük sincap düşüp ayağını kırmış. Bunu fark eden Metin, koşarak sincabın yanına gitmiş. Küçük sincap, dizi kanadığı için çok acı çekiyormuş. Tam da bu esnada Metin, ambulans bulabilmek için toprağın üzerine çıkmak için uğraşmış. Hemen diğer sincaplar yardıma koşmuşlar. Büyük sincap'ın yarasını sarmışlar. Böylece Metin de Sincap da yukarı çıkmak zorunda kalmamış. Akşam olmak üzereymiş, Metin'in artık eve dönmesi gerekiyormuş. Onu buraya getiren sincap, Metin'i yanına çağırmış. Sen çok yeteneklisin Metin. Büyüyünce çok başarılı bir basketbol oyuncusu olacaksın. Al, bu sende dursun. Sana şans getirecek. Diyerek eline değerli bir taştan yapılmış bir kolye vermiş. Tam mutlu bir şekilde yanlarından ayrılırken Metin, uyanmış. Gözlerini açtığında yatağında uzanıyormuş. Bütün bu gördüklerinin rüya olduğunu anlamış. Ama basketbola o günden sonra daha çok sarılmış. Bir gün ünlü bir basketbol oyuncusu olacağını bilerek her gün spor yapmaya devam etmiş.


Bir zamanlar küçük bir sinek kuşu Kolibri varmış. Ormandaki en küçük kuşmuş, neredeyse başparmak kadar küçükmüş. Kanatlarını açtığında bile domates büyüklüğündeymiş. Kolibri ne zaman arkadaşlarıyla uçsa, kendini onların gerisinde bulurmuş. Diğer kuşlar, güneşin doğuşunu izlemek için yüksek dağlara uçabilir, saklambaç oynamak için kabarık bulutlara dalabilir veya muhteşem manzarayı görmek için denizin üzerinden uçabilirmiş. Ancak Kolibri bunların hiçbirini yapamıyormuş. O sadece küçük bir kuşmuş ve çok yükseğe veya çok uzağa uçmakta zorluk çekiyormuş. Ara sıra, turnalar ormanda dinlenir ve gördüklerini anlatırlarmış. Kolibri, uzak Mısır'daki görkemli piramitler, Çin'in kuzeyinde binlerce kilometre boyunca kıvrılan büyük bir duvar ve Hindistan'da Ganj Nehri'nin yanında değerli taşlarla dolu bir saray gibi heyecan verici keşifleri dinlemek için sık sık gruba katılırmış. Kolibri, dünyanın ne kadar büyük olduğuna hayran kalmış. Sık sık "Turnanın dünyası ne kadar geniş, ama benim dünyam sadece bu küçük orman" diye sitem etmiş. Bunu düşündüğünde bazen kendini üzgün hissediyormuş. "Hayır, onlar gibi uçabilmek için daha sıkı çalışacağım." Diye karar vermiş Kolibri. Diğer kuşlardan daha fazla uçma pratiği yaparak daha çok çalışmaya kararlıymış. Diğer kuşlar on kez prova yaparken, Kolibri yirmi kez prova yaparmış; diğer kuşlar sadece güneş doğduğunda uçma alıştırması yaparken, Kolibri her zaman güneş doğmadan kalkarmış. Her sabah güneşin doğuşunu karşılamak için doğuya uçarmış. Alacakaranlıkta Kolibri her zaman eve en son gelen kişiymiş. Kanatlarının daha sıkı olması ve uçma becerilerinin daha sağlam olması için biraz daha uçmak istiyormuş. Uçarken havada süzülmeyi ve geriye ve hatta baş aşağı uçmayı bile denemiş, bu yalnızca Kolibri'nin başarabileceği bir başarıymış. Ancak ne kadar uğraşırsa uğraşsın yine de diğer kuşlar kadar yükseğe uçamamış. Bu, Kolibri'yi hayal kırıklığına uğratmış. Bir gün, bir Kartal avlanmak için ormana uçmuş. Kartal Kolibri'yi görünce ona doğru ilerlemiş. Kolibri olabildiğince hızlı uçmuş ama kartal daha hızlıymış. Kartal Kolibri'ye neredeyse yetiştiğinde, hızla geriye doğru uçmuş ve havada asılı kalmış. Eylemi çevik ve zekiceymiş. Bu hareketle kartal ıskalamış. Kolibri hızla bir sandık içindeki küçük bir deliğe saklanmış. Kartal arkasına dönmüş ama Kolibri'yi bulamamış. Ancak dikkatini başka bir şey çekmiş. Beyaz bir turna da ormanda dinleniyormuş. Turna büyük olduğu için kartaldan saklanması zormuş. Kartal hedefini değiştirmiş ve turnayı takip etmiş. Bir güç yarışmasının ardından kartal kazanmış. Kolibri sonunda anlamış. Küçük olması da avantaj olabilirmiş. Başkalarının ulaşamadığı şeyleri başarabilirmiş. O andan itibaren, Kolibri artık kendini aşağılık hissetmiyormuş. Ormanda uçuşunun tadını çıkarmış ve başka sinek kuşu arkadaşları bulmuş ve sonsuza dek mutlu yaşamış.


-Şu ön sırada oturan kıza bak, dört göz. Her şeye karışıyor. Sinir oluyorum. -Poki seni hiç sevmiyor, sana dört göz dedi. -Tinki, bu yaptığın çok kötü bir şey. Ben sana bunu sır olarak söylemiştim. -Ne var ki bunda? Sonuçta bunların hepsini sen söyledin. Yalan söylemedim ki. -Evet, anlıyorum. Ben durumla ilgileneceğim. Melek'e söyleyin ağlamasın lütfen. -Poki, Melek'in annesi beni aradı. Olanları anlattı. Arkadaşın için kurduğun cümleler çok yanlış. Bir daha lütfen böyle şeyler duymayayım. Yarın da arkadaşından özür dilemeni istiyorum. -Bak Tinki, Poki'nin yaptığı çok yanlış bir şey. Fakat senin yaptığın da oldukça yanlış bir davranış. Arkadaşının seninle paylaştığı bir düşünceyi üçüncü bir kişiyle paylaşman çok yanlış. Bu yaptığın şey arkadaşlarının sana olan güvenini kırar. Yaptığın hatayı biraz düşünmeni ve yarın her iki arkadaşından da özür dilemeni istiyorum. -Yuki, sen en iyi arkadaşım oldun. O yüzden sana bunu anlattım. Sakın kimseye söyleme. -Niye kızıyorsun ki? Sen de herkesin sırrını başkalarına anlatıyorsun. Tinki şok olmuş. Kendini çok kötü hissetmiş. Yuki'ye verecek cevap bulamamış. Çünkü Yuki haklıymış. Tinki o anda yaptığı hatayı anlamış. Gidip arkadaşlarından samimi olarak özür dilemiş. Bir daha öyle davranmayacağını, bunun ne kadar yanlış olduğunu anladığını anlatmış. Arkadaşları ona bir şans daha vermiş. Hatta o gün Melek, Tinki ve Poki gülüp eğlenmişler. O günden sonra da çok yakın arkadaş olmuşlar.


Sultan ile Seyhan, yakın iki arkadaşmış. Okumayı ve yazmayı öğrendikleri ilk günden beri birbirlerine Prenses Masalları okur ve hayal kurarlarmış. Oyunlarında da hep prenses olurlar ve birbirlerini eğlendirirlermiş. Prensesler dünyasına yolculuk yapmak için sürekli hayaller kurarlarmış. Sultan ile Seyhan yine bir gün oyun odalarında Prenses oyunu oynuyorlarmış. Sultan ile Seyhan, oyuna göre iki kardeş prensesmiş. Birlikte güzel elbiseler deniyorlar, eğleniyorlarmış. İkisinin de en büyük hayali prenses olmakmış. Sultan ile Seyhan oyun oynarken birden bire kapı açılmış. İçeriye güzel mi güzel bir Prenses girivermiş. Sultan ile Seyhan gözlerine inananmışlar. Hiçbir şey söyleyememişler. Prenses usulca içeriye girmiş ve Merhaba küçük Prensesler. Demiş. Sultan ile Seyhan sadece gülümsemişler. O kadar şaşırmışlar ki konuşamıyorlarmış bile. Prenses Oyun oynamaktan sıkılmadınız mı? Gelin sizi biraz prensesler dünyasına götüreyim. Demiş. Bu teklif Sultan ile Seyhan'ın çok hoşuna gitmiş. Hiç düşünmeden kabul etmişler. Prenses, Sultan ile Seyhan'ı masal kahramanları olan Prensesler diyarına götürüyormuş. İlk durakları Kül Kedisi olmuş. Kül Kedisini gören Sultan ve Seyhan ona resmen hayran kalmışlar. Çünkü gerçekten de çok güzel bir prensesmiş. Sultan ve Seyhan hemen gülümseyerek Kül Kedisi'ne el sallamış. Kül Kedisi de kızlara içtenlikle gülümsemiş. Biraz ileride ise Pamuk Prenses ile karşılaşmışlar. Pamuk Prenses, Sultan ile Seyhan'ın yanına gelen Prenses'in en yakın arkadaşıymış. Prenses, Pamuk Prenses ile kızları tanıştırmak istemiş. Pamuk Prenses, bak bunlar küçük prensesler Seyhan ve Sultan. Her gün Prenses oyunu oynuyorlar. Pamuk Prenses küçük kızları yanaklarından öpmüş ve saçlarını okşamış. Memnun oldum küçük prensesler. Beni de biliyorsunuz, Pamuk Prenses. Sultan kendini tutamamış ve sormuş Pamuk Prenses, yedi cüceler de burada mı? Pamuk Prenses bu soruya biraz üzülmüş Hayır, değiller. Diyerek cevap vermiş. Sultan yanlış bir şey söylediğini düşünerek özür dilemiş. Pamuk Prenses bunun üzerine Üzülme tatlım, çok yakında tekrar yanımıza dönecekler. Demiş. Ardından Seyhan bir soru sormak istemiş. Pamuk Prenses, elindeki sana cadının verdiği zehirli elma değil mi? diye soruvermiş. Bunun üzerine Pamuk Prenses çok gülmüş. Hayır kuzum, ben kırmızı elma yemeyi çok severim. Cadı da bunu öğrendiği için bana kırmızı elma getirmişti. Diyerek cevap vermiş. Prenses, sonrasında Sultan ve Seyhan'ı Rapunzel ile tanıştırmış. Sultan merak etmiş ve sormuş. Rapunzel neden burada? O da prenses mi? Prenses hemen cevap vermiş. Masallar diyarında yaşayan herkes prensestir. Sizler de birer prensessiniz. Rapunzel de çok güzel ve neşeli bir prensestir. Bunu duyan Sultan ve Seyhan kendilerinin de prenses olmalarına çok sevinmişler. Hep burada yaşamak ve masallar diyarına dahil olmak istemişler. Bu isteklerini Prenses'e söylemişler. Prenses ise onlara şöyle cevap vermiş. Sizler bu dünyada olamazsınız. Çünkü aileleriniz sizleri çok merak eder. Ama sizin kurduğunuz prenses oyunları çok güzel. Bu oyunlarınızı masal gibi yazabilirsiniz. Böylece kendi masallarınızı oluşturursunuz. Yazdığınız masalların karakterleri bizim dünyamıza gelebilirler. Sizler de kendi karakterlerinizi ziyaret etmeye buraya gelip gidebilir, onlarla vakit geçirebilirsiniz. Demiş. Sultan ile Seyhan, Prenses'in bu fikrini duyunca çok heyecanlanmış. Prenses'ten onları eve bırakmalarını istemiş. Prenses, geçtikleri güzel vadilerden, dağlardan geçerek bu iki küçük prensesi oyun odalarına geri götürmüş. Sultan ve Seyhan, eve gelir gelmez ellerine kağıt ve kalem almışlar ve bir Prenses masalı yazmaya başlamışlar. Bu masal yazma işine kendilerini o kadar kaptırmışlar ki artık her gün bir masal yazar olmuşlar. Bir sürü Prenses her gün masallar diyarına ekleniyormuş. Sultan ve Seyhan da gidip kendi masal kahramanları ile oyunlar oynayıp eğleniyorlarmış. Bir gün Sultan'ın aklına bir fikir gelmiş. Ben Masallar diyarında yaşamamızın bir yolunu buldum. Diyerek Seyhan'a fikrini anlatmaya başlamış. Eğer masal kahramanlarını Sultan ve Seyhan olarak yazarsak biz de artık Masallar diyarına dahil olabiliriz. Orada çok mutlu bir şekilde yaşarız. Demiş. Seyhan bu fikir karşısında çok heyecanlanmış. Bu masalı yazmak için sabırsızlanıyormuş. Hemen yeni bir kağıt alıp birlikte kendi masallarını yazmaya başlamışlar. Masalı bitirip beklemişler. Bir süre sonra Prenses gelmiş. Sultan ile Seyhan, masallar diyarına gidecekleri için çok mutlu olmuşlar. Prenses, onları bu yaratıcı fikirleri için tebrik etmiş. Böylece Sultan ve Seyhan artık masallar diyarında yaşayabilecekmiş. Sultan ve Seyhan masallar diyarında çok güzel bir yaşam kurmuşlar. İstedikleri bütün kahramanlar ile arkadaş olmuşlar. Onların hikayelerini dinlemişler. Artık onlar da gerçek bir prenses olmanın haklı mutluğunu yaşıyorlarmış.


Bahtı temiz Şah'ım dah asana anlatacaklarım var. Evvel zaman içinde tacirler eşrafında, tüm ülkelerde ticari ilişkileri olan bir tacir varmış. Çekirdekleri attığı yerde birdenbire önünde uzun boylu, iri yarı bir Cin belirmiş. Cin kılıcını sıyırarak tacire savurmuş, Ayağa kalk, çocuğumu öldürdüğün gibi ben de seni öldüreceğim! demiş. Tacir, Ben senin çocuğunu nasıl öldürebilirim? diye bağırmış,. Cin Hurmaları yiyince çekirdeklerini fırlattın. Çekirdekler oğlumun göğsüne çarptı; onu yaraladı ve hemen oracıkta öldü demiş. Bunun üzerine tacir cine, Bil ki ey Cin! Ben inanç sahibi bir insanım, yalan nedir bilmem ve de çok zenginimdir; çocuklarım ve bir de eşim var. Sonra, evimde bana emanet edilmiş mallar bulunuyor. Bana izin ver, evime gidip bende hakkı olanların hesaplarını göreyim; bunları tamamlayınca yıl sonunda sana geri dönerim. İşte sana işim bitince geri döneceğimi vaat ve yemin ediyorum. O zaman bana istediğini yapabilirsin. Allah bu söylediklerimin tanığıdır demiş. Cin ona güvenmiş ve tacirin ayrılmasına izin vermiş. Tacir evine geri dönmüş; tüm bağlantılarından kurtulmuş, herkese hak ettiğini vermiş, sonra da karısına ve çocuklarına başına gelenleri anlatmış Sonra da tacir vasiyetini yazmış; o yılın sonuna kadar yakınlarıyla birlikte yaşamış; bu sürenin sonunda yola çıkmaya karar vermiş; kefenini koltuğunun altına sıkıştırarak yakınlarından, komşularından helallik istemiş. Söz verdiği için ailesi ne dese de burnunun dikine yola koyulmuş. Tacir söz konusu olan bahçeye girmiş; o gün yeni yılın ilk günüymüş; oturup kötü bahtına ağlarken, yanında boynu zincirli bir ceylan sürükleyerek bir şeyh çıka gelmiş; taciri selamlamış ve ona mutlu bir yaşam diledikten sonra, Cinlerin barındığı bu yerde tek başına oturmanın sebebi nedir? diye sormuş. Bunun üzerine tacir Cinle olan anlaşmasını ona anlatmış. Ceylanın sahibi şeyh, buna çok şaşırmış ve Vallahi! Senin inancın büyük bir inançmış. Öykün de öylesine olağanüstü ki, iğneyle gözün iç köşesine yazılsa, düşünceye saygı duyanlar için üzerinde durulmaya değer bir konu olurdu! demiş. Sonra onun yanına oturup Vallahi, ey kardeşim, Cinle hikayenizin sonunu görmedikçe yanından ayrılmayacağım demiş; oturup onunla konuşmaya başlamış. Ceylanın sahibi onunla oturup dururken, birdenbire siyah renkli iki tazıyla ikinci bir şeyh çıkagelmiş; yaklaşıp ikisini de selamlamış ve onlara, cinlerin uğrağı olan bu yerde ne yaptıklarım sormuş. Bunun üzerine ona öyküyü baştan sona anlatmışlar- Ancak o da yanlarına henüz oturmuşken yedeğinde doru renkte bir katır bulunan üçüncü bir şeyh onlara doğru gelmiş. Selam verip bu yerde oturmalarının nedenini sormuş. Onlar da başından sonuna kadar öyküyü anlatmışlar. Ama anlatılanı burada tekrarlamanın hiç yaran yok. Tam o sırada bir toz çevrintisi yükselmiş ve çayırın ortasına doğru şiddetli bir fırtına esmiş. Sonra, toz dağılmış ve elinde iyice bilenmiş bir kılıçla söz konusu olan iri yarı cin ortaya çıkmış. Gözleri kıvılcım saçarak onlara yaklaşmış, aralanndan taciri çekip alarak ona Gel demiş; Gel ki,çocuğumu nasıl öldürdüysen, ben de seni öylesine öldüreyim! demiş. Bunun üzerine tacir ağlayıp yakınmaya başlamış; üç şeyh de onunla birlikte ağlayıp inlemeye ve hıçkırmaya başlamışlar. Ceylanın sahibi ilk şeyh, sonunda yüreklenerek Cinin kılıç tutan eline sarılmış; Ey Cin, ey Cinler alemi padişahlarının başı ve başlarının tacı! Sana bu ceylanla olan serüvenimi anlatır ve sen bundan etkilenirsen, karşılığında, beni bu tacirin kanının üçte birini bağışlayarak ödüllendirir misin? diye sormuş. Cin, Evet, hiç kuşkun olmasın, sayın şeyh! Bana öyküyü anlatır, ben de onu olağanüstü bulursam, tacirin kanının üçte birini bağışlarım demiş... İkinci ve üçüncü şeyh de ellerine atılıp hikayeler anlatmak istemişler. Üçüncü şeyh üçünün en şaşırtıcı olan öyküsünü anlatınca Cin padişahı çok şaşırmış ve de zevkden ve heyecandan titreyerek, "Cinayetin bedelinin geri kalanını da bağışladım, taciri bırakıyorum" demiş. Bunun üzerine tacir mutluluktan uçarcasına şeyhlerin önüne gelmiş; onlara teşekkürler etmiş; onlar da kendilerince onun ölümden kurtulmasını kutlamışlar; sonra her biri ülkelerine gitmişler.