Bir varmış bir yokmuş. Çok uzak, soğuk ülkelerin birinde geçimini balıkçılık yaparak sağlayan fakir bir adam varmış. Ailesine yetemediğini düşünüp hep üzülüyormuş. Çocuklarının istedikleri oyuncakları alamıyor, evine yeteri kadar para getiremiyormuş. Kendisi mutsuz olduğu gibi, ailesini de mutsuz ediyormuş. Günlerden bir gün yine balığa çıkmak için yola koyulmuş. Dalgın bir şekilde yürürken önündeki taşı bile fark edemeden yere düşmüş. Silkelenip kendine geldiğinde oltasının ikiye bölündüğünü görmüş ve üzüntü içerisinde ne yapacağım diye düşünmeye başlamış. Sonuçta balık tutarak para kazanıyormuş. Yapacak bir işi kalmamış artık, biraz daha yürüyerek eve geri dönmüş. Eve geldiğinde yaşadıklarını karısına anlatmış. Karısı ne kadar üzülse de eşine daha fazla mutsuz hissettirmemek için umut verici sözler söylemiş. İlla bulunurmuş bir çaresi. O akşam evde derin bir sessizlik hakimmiş. Balıkçı sürekli ne yapsam ne etsem diye düşünüyor, başka bir şey düşünmeye fırsatı bile olmuyormuş. Düşüne düşüne bir dakika bile gözüne uyku girmeden sabah etmiş. Karısı uyanınca balıkçıya bakmış ve günaydın diyerek mutfağa geçmiş. Kahvaltı yapıldıktan sonra adam afallamış. - Yeni bir olta alacak paramız olmayabilir ama bu gördüğün iplerle kendime yeni bir alet yapacağım. Hatta eskisinden de güzel olacak göreceksin. demiş balıkçı. Karısı hevesle gülerek yanına oturup izlemiş eşinin yaptıklarını. Yeri gelmiş işin ucundan o da tutarak yardım etmiş. Ve sonunda kocaman bir ağ örmüşler. Adam bu sefer de gece heyecandan uyuyamamış. Yaptığı şey işe yarayacak mı çok merak ediyormuş. O gece sabaha kadar yatakta dönüp durmuş. Sabah olunca balıkçı kahvaltıyı dahi beklemeden atmış kendini sokağa. Koşar adımlarla denize doğru ilerlemiş. Balıkçı, ördüğü ağı önce omzundan geriye tutmuş sonra denize doğru bir anda ileri fırlatmış. Heyecanla beklemeye başlamış. İşe yarayıp yaramadığını çok merak ediyormuş. Bu kadar yeterli diyerek ağa taktığı ipini çekmiş ve yavaş yavaş ördüğü ağını kendine doğru çekmiş. Ağırlık hissediyormuş. İşe yaradı diye düşünerek sevinmeye başlamış. Fakat ağın içinde bir tane bile balık yokmuş. Sadece bir adet mantar tıpalı şişe varmış içerisinde. Şişeyi ceketinin iç cebine koymuş. Üzüntüye kapılarak evin yolunu tutmuş. Eşi camdan bakarken balıkçının eve doğru ağır ağır yürüdüğünü görünce mutlu bir şekilde kapıya çıkıp balıkçıyı beklemiş. Balıkçı yakınlaştıkça elinin boş olduğunu görmüş. Hayal kırıklığı içinde eşinin eve girmesini izlemiş. Karısı daha fazla zorlamamak için susmuş, ne o sormuş ne balıkçı söylemiş. Ama adam yılmamış, ertesi gün tekrar gitmiş balık tutmaya. Ama sonuç dünden de betermiş. Bir şişe bile çıkmamış bu sefer ağından. Hüsrana uğramış bizim balıkçı. Oturmuş çimlerin üzerine biraz daha iyi olmayı beklemiş. Aklına şişesi gelince ceplerine bakmış fakat bulamamış. Telaş içinde eve koşmaya başlamış. Balıkçı eve nefes nefese eve vardığında karısına şişeyi sormuş. Karısı şişeyi görmediğini söyleyince balıkçı daha da meraklanmış. Koltukların altına üstüne, yatağa, dolaplara bakmış. - Sana benden isteyeceğin 3 dilek hakkı veriyorum. Sadece 3, düşün ve güzelce karar ver. demiş cin. Balıkçı düşünmeye başlamış. Ne isteyeceğini biliyormuş aslında. - Ben düşse bile kırılmayacak bir olta istiyorum. Çocuklarımın bir sürü oyuncağı olsun ve yuvam hep bugünkü gibi mutlu huzurlu olsun istiyorum. diye dileklerini dilemiş balıkçı. Sözünü bitirdikten sonra yatağın üstünde bir olta ve onlarca oyuncak belirivermiş. Adam gülücükler saçmaya başlamış ve teşekkür etmiş cine. Cin bir anda kayboluvermiş. Balıkçı kapıyı açtığında çocuklar yatağın üzerindeki oyuncakları görünce çığlık atarak oyun oynamaya başlamışlar. Adam sırtlanmış oltasını tekrar dışarı çıkmaya hazırlanmış. Gözüne yerde duran ağ takılmış ellerine almış ve gülümseyerek bakmış ördüğü ağa. Kendi kendine mırıldanmış, olacağı varmış. demiş. O günden sonra bizim balıkçı eve normalden daha fazla balık getirmeye başlamış. Daha çok kazanmış. Ve lamba cininden dilediği gibi o günden sonra ailesinin üzerinden mutluluk, huzur ve bereket eksik olmamış. Yani o günden sonra hep mutlu mesut yaşamışlar.


Bir zamanlar masmavi denizlerden ne yakalayabilirse onu inkar etmeksizin yiyerek geçimini sağlayan çok fakir bir balıkçı yaşıyormuş. Balıkçı her gün, güneşin ilk ışıklarıyla beraber denize açılıyormuş. Günlerden bir gün balıkçı, her sabah olduğu gibi güneşin ilk ışıklarıyla beraber ağını umutla denize atmış. Bir vakit bekledikten sonra, ağının ağırlaştığını fark eden balıkçı heyecanla ağını çekmeye başlamış. Fakat ağ sandığından çok daha ağırmış. Balıkçı hevesle hemen ağı çekmeliyim belki içinden çok fazla balık çıkar yarısını götürür pazarda satarım hiç değilse elime biraz para düşer" Diye sevinçle ağı teknesine almış. Fakat balıkçının sevinci çok uzun sürmemiş, ağının içerisinden kocaman bir tekerlek çıkmış. Balıkçı üzülse de yılmamış ve ağı tekrar denize atmış. Bir süre geçtikten sonra, ağının tekrar ağırlaştığını fark etmiş. Balıkçıyı tekrardan büyük bir heyecan kaplamış. Ağ geçen seferden biraz daha ağır olsa da duyduğu heyecan ona kuvvet vermiş. Bin Bir güçlükle ağı tekneye çıkarmış. Fakat işler yine umduğu gibi gitmemiş. Bu sefer de ağın içerisinden araba parçaları ve birçok çöp çıkmış. Balıkçı burada insanların çöplerini bulunduğunu ve denize daha da açılması gerektiğini düşünmüş. Bu düşüncesi üzerine teknesiyle denize biraz daha açılmış . Sonunda iki tepe arasında, insanlardan hayli uzak bir yere teknesini çekere ağını tekrar denize salmış. Bir süre bekledikten sonra ağının ağırlaştığını fark etmiş. Balıkçı içinden bu sefer büyük bir balık yakaladım galiba. Diye sevinçle ağı çekmiş. Ağı tekneye çıkarmış çıkarmasına da ağın içinden yine balık çıkmamış. Bir zamanlar tepelerden düşen kaya parçalarının ağa takıldığını fark etmiş. Balıkçı artık iyiden iyiye hüzünlenmiş. Fakat yine de büyük bir kararlılıkla pes etmek her zaman kaybetmekte. Asla vazgeçmeyeceğim. Diyerek ağını denize doğru atmış. Bu balıkçının son şansıymış. Çünkü vakit epeyce geç olmuş ve eğer bu sefer de balık çıkmazsa balıkçı eve aç dönecekmiş. Bir süre sonra tekrar ağının ağırlaştığını fark etmiş. Balıkçı hemen iplere sarılmış. Ama ağ öyle ağırlaşmış ki balıkçının ağı tekneye çekmesi imkansızmış. Ama balıkçı pes etmemiş. İtmiş, çekmiş, çabalamış, didinmiş ve en sonunda böyle olmayacağını anlamış. Kendini denize atarak, oradan ağı itmiş. En sonunda ağı tekneye çıkarmayı başarmış. Fakat ağın içerisinden sadece bir balık çıkmış. Balığın yanında bir de bakır ibrik çıkmış. Balıkçı yaşadığı hayal kırıklığının yanı sıra bakır ibrik biraz para eder diye düşünerek kendini teselli etmiş. Balıkçı bakır ibriği de alarak evinin yolunu tutmuş. Eve geldiğinde ibriği güzelce yıkamış, patlatmış ve artık satılmaya hazır bir hale getirmiş. Fakat ibrik gerçekten çok ağırmış. Balıkçı ibriğin ağzını açar açmaz, masmavi bir duman belirmiş. Dumanın içerisinden belirli şekiller görünmeye başlamış. Duman git gide bir siluet halini almış. Balıkçının gözleri fal taşı gibi açılmış. Hem korkmuş hem de çok şaşırmış. Balıkçı en sonunda ortada beliren kişinin bir cin olduğunu anlamış. Tam o esnada cin, gür sesiyle Beni hapsolduğum yerden çıkarmaya kim cüret etti? Diye bağırmış. Cinin ağzı karanlık mağaralara benziyor, sesi ise yeri göğü inletiyordu . Balıkçı korkuyla adeta miyavlarcasına kendini belli etmiş. Cin balıkçının bulunduğu tarafa bakmış. O zaman ölmeye hazırlan! Diye balıkçıya gürlemiş. Balıkçı cine bakarak cinlerin iyi olduklarını düşünürdüm, ben seni bu küçük ve karanlık ibrikten kurtardım. Sen ise beni öldürerek mi ödüllendireceksin? Cin bunun üzerine balıkçıya dönerek yıllar önce kral Süleyman tarafından cezalandırılarak bu ibriğe tıkılarak denize atıldım. İlk zamanlarda kendime bir söz verdim. Beni serbest bırakana dünyadaki bütün altınları verecektim. Ama kurtaran olmadı. Balıkçı bunun üzerine Vay be güzel bir av olurdu... daha sonra cin konuşmaya devam etti. Uzun zaman geçti, tam yüz yıl. Bu sefer beni kurtarana dünyanın bütün mücevher ve altınlarını verecektim. Ama o kişi çok geç kaldı. Aradan iki yüz yıl geçti, kendime bir söz daha verdim. Beni buradan kurtaranı öyle öldüreceğim ki ölümünü kendisi seçecek. Beni sen kurtardın. Şimdi şöyle nasıl ölmek istersin? Balıkçı Kendi kendine Bu cinle dövüşecek kadar güçlü değilim, ama onu zekamla yenebilirim. Diye söylenmiş. Balıkçı, cini tepeden tırnağa süzdükten sonra Beni öldüreceğine ve bu ibrikten çıktığına inanmıyorum. Senin gibi iri cüsseli bir yaratık bu ibrikten asla çıkamaz." demiş. Cin bu sözler üzerine burnundan öfke soluyarak, yüzü ateşe benzer bir renk almış. Balıkçıya "Ben ibrikten duman olarak çıktım. Görmüyor musun? Balıkçı, İbriği ve mantarı yerden alıp baksana senin baş parmağın bile giremez buna cin bunun karşısında, istersem büyüyüp gökyüzünü kaplarım istersem de, senin eğilip iyice baktıktan sonra görebildiğin karıncaya dönüşürüm. Demiş. Balıkçı kahkahalarla Ben gördüğüme inanırım. Demiş. Cinin kulaklarından, burnundan ateş çıkıyormuş ve buharlaşıp İbriğin içerisine girmiş. Cin içeriden kükreyerek şimdi inandın mi? diye sormuş. Balıkçı cin girer girmez mantarı ibriği ucuna takmış. Kendiyle gurur duyarak inandım ya hu... deyip gülmüş. Cin içeriden yalvarmaya başlamış. Balıkçıya onu tekrar dışarıya çıkarmasını istemiş. Ama balıkçı ona aldırış etmeden bir yüz yıl daha bekler, seni oradan kurtaranı nasıl öldüreceğini düşünürsün. Cin hala yalvarıyormuş. Daha sonra cin ona bak sana ömrünün sonuna kadar, yetecek servet bağışlarım. Yeter ki çıkar beni! balıkçının kahkahaları birden kesilmiş. Balıkçı eğer cin bir daha ona rahatsızlık vermezse, onu oradan çıkarabileceğini söylemiş. Bunun üzerine cin ona sözler vermiş. Balıkçı biraz düşündükten sonra, mantarı ibriğin ucundan çıkararak cini tekrar özgür hayatına kavuşturmuş. Cin ibrikten çıkar çıkmaz balıkçıya şu gölü görüyor musun? demiş. Elinin baş parmağıyla yemyeşil ormanın içindeki gölü göstererek. Fakat bir farklılık vardı. Göl mavi değil, gümüş renkliydi. Cin sözlerine devam etmiş. O gölü benden başka kimse bilmiyor. Tabii şimdi sen de öğrendin. Orası dünya var olduğundan beri orada ve hep benim gözetimimdeydi. Gölün içinde senin tutmaya çalıştığın balıklardan çok daha değerli balıklar var. O balıkları tut ve merhametli bir o kadar adaletli sultana götür. Sultan, ancak rüyanda görebileceğin kadar büyük bir serveti sana bağışlayacaktır. Balıkçı cine minnettar olmuş. Balıkçı bir an bile durmadan ağını alıp doğruca göle gitmiş. Oraya varır varmaz ağını göle atmış. Hiç beklemeden balıklar ağa takılmış. Balıkları gören balıkçının ağzı açık kalmış. Çünkü balıklar cinin anlattığından çok daha güzelmiş. Balıkçı balıkları alarak sultana götürmüş. Sultan bu eşi olmayan balıklar karşısında balıkçıya torunlarına miras bırakabilecek kadar altın, mücevher ve gümüşler vermiş. Balıkçı mutluluğuna mutluluk katmak için evlenmiş. Daha da mutlu bir hayat kurmuş. Balıkçının sevdiği ve en çok yapmak istediği şey ise çocuklarına ve torunlarına karşısına çıkan cini anlatmakmış. Daha sonra çocuklarının ve torunlarının gümüş renkli gölde avlanmaları için oraya götürmüş. Ancak gölü hiçbir yerde bulamamış. Sultanın ona verdiği serveti kullanarak ailesiyle beraber sonsuza dek mutlu bir yaşam sürmüşler.


Bir zamanlar denizden ne yakalayabilirse, onu yiyerek yaşayan, fakir mi fakir bir balıkçı varmış. Balıkçı çoğu günler yemek için, bir iki balık tutabiliyor ama bazı günlerde aç yatıyormuş. Bİr sabah her zaman yaptığı gibi deniz kıyısına inmiş ve ağını suya atmış. Ağını sudan çekerken, onun şaşırtıcı derecede ağır olduğunu fark etmiş. Sevinçle Bir sürü balık tutmuş olmalıyım. diye düşünmüş, ağını güçlükle çekerken. Ne var ki ağdan çıka çıka kocaman eski bir araba tekerleği çıkmış. Balıkçı iç çekmiş. Bu gün ağımı yalnızca bir defa daha atacak vaktim kaldı. diye hüzünlenmiş. Şimdi de bir şey yakayalamazsam akşam açım demektir. Ağını çözmüş ve atabildiği kadar uzağa atarken de, Lütfen bu sefer harika bir şeyler yakalayayım! diye dua etmiş. Ağın ipi bir bire gerilmiş. Balıkçı ipe asılmış. Ama öyle ağır öyle ağırmış ki, ne kadar çekerse çeksin, kıyıya çekmesi mümkün olmamış. Adamcağızda ipi kumsaldaki direğe bağlayıp, avını karaya çekmeyi denemek için suya girmiş. İtmiş, çekmiş, çabalamış, didinmiş ve en sonunda ağı sahile çıkarmış. Çıkarmış çıkarmasına da, tek bir balık yakaladığını görünce büyük hayal kırıklığına uğramış. Ağda balık değil, ağzı mantarla kapatılmış, büyük bakır bir ibrik varmış. Yiyecek bir lokmam bile yok, ama bakır bir ibrik biraz para eder mutlaka demiş balıkçı. İbriği parıl parıl olana dek ovalamış. Bunu pazarda satayım da, yiyecek bir şeyler alayım. demiş. Ağını çözmüş ve ibriği kumsalda sürüklemeye çalışmış ama ibrik çok ağırmış. Balıkçı belki içi deniz suyuyla doludur diye, düşünerek suyu boşaltmak için mantar tıpayı yerinden çıkarmış. İbriğin ağzını açar açmaz masmavi bir duman gökyüzüne yükselmiş. Duman tepesinde toplanıp devasa bir buluta, bulutta kule gibi yüksek bir şekle dönüşürken, balıkçı korkuyla gerilemiş. Bu bir cinmiş! Cin, beni serbest bırakmaya kim cürret etti deyip gürlemiş. Ağzı mağaraya benziyor, sesi de yeri göğü titretiyormuş bu cinin. Balıkçı ölümden kurtulmanın bir yolunu bulmak için, kafasını hızla çalıştırmış. Bir cinle dövüşecek kadar güçlü değilim... demiş kendi kendine. Ancak belki de onu zekamla alt edebilirim! Cini baştan aşağıya süzdükten sonra, Beni öldürebileceğine inanmıyorum demiş. Ne? diye haykırmış cin ağzından tükürükler saçarak. Balıkçı küçümseyen bir tavırla, Yalancının birisin sen! demiş. O ibriğin içinden çıktığına inanmıyorum, bunu yapamayacak kadar irisin! Cin öfkesinden morarak, Ben bir cinim ahmak! diye böğürmüş. Sihirli güçlerim var benim, pekala istediğim her şekle girebilirim! Balıkçı başını sallayarak, İmkanı yok! demiş. İbriği ve mantarı yerden alıp cine doğru sallamış. Ayak baş parmağın bile girmez buraya! Var! diye ısrar etmiş cin. İstersem gökleri kaplayacak kadar büyük, istersem bir böcek kadar küçük olurum, elbette aptal bir ibriğin içine sığabilecek kadar gücüm var! Balıkçı pis pis gülmüş. Gözlerimle görmeden inanmam demiş. O zaman bak bakalım diye kükreyen cin, ibriğe dalıp, gözden kaybolmuş. Şimdi inandın mı? diye bağırmış, sesi içeriden yankılanarak. Balıkçı göz açıp kapayıncaya kadar, mantarı ibriğin ağzına tıkmış. İnandım yahu. diyerek gülmüş. Pek güzel sığıyormuşsun gerçekten, teşekkür ederim!.. Olamaz! diye sızlanmış, cin. N'olur çıkar beni. Çok beklersin demiş balıkçı. Şimdi tekrar seni denize atacağım! Cin, Lütfen, lütfen! diye yalvarmış. Sana ömrünün sonuna kadar, yetecek bir servet bağışlarım. Balıkçı duraklamış. Beni rahat bırakmaya ve bir daha asla karşıma çıkmamaya söz veriyor musun? Veriyorum diye sızlanmış cin. Balıkçı da ibriğin ağzındaki mantarı açmış. Cin tekrar bir duman bulutu halinde dışarı çıkıp, tepesinde yükselince de, korkuyla yutkunmuş. Oysa cin, eğilerek selam vermiş ve avucu açarak gel demiş. Balıkçı muazzam büyüklükteki bu avuca çıkmış ve cin onu yükseklere taşımış. Şu gölü görüyor musun? demiş aşağıdaki ormanı işaret ederek. Ağaçların arasında gümüş renkli bir göl ışıldıyormuş. Görüyorum diye yanıtlamış balıkçı. O gölün var olduğunu, benden başka bilen yok! demiş cin. Şimdi sende öğrendin. Orası sihirli bir göl, için de de bildiğin balıklara hiç benzemeyen balıklar var. Ağını at 4 balık yakalayacaksın, bir kırmızı, bir mavi, bir sarı, bir de yeşil. Balıkları sultana götür. Sultan sana en çılgın rüyalarında bile göremeyeceğin kadar, büyük bir servet bağışlayacaktır. Cin balıkçıyı nazikçe kumsala indirmiş. Son bir kez daha selam verdikten sonra, denize doğru uçarak uzaklamış. Balıkçı acele ile göle gitmiş. Oraya varınca ağını suya atmış. Ağını geri çektiğinde, tıpkı cinin bahsettiği gibi 4 balık görmüş. Bir kırmızı, bir mavi, bir sarı, bir de beyaz. Bunların her biri birbirinden güzelmiş. Balıkçı, balıkları sultana götürmüş. Sultan kendinden geçerek, Hayatımda gördüğüm en güzel balıklar bunlar! diyerek, bağırmış. Bu hediyeden o kadar memnun kalmış ki, balıkçıya kadar hayatınını sonuna kadar zengin olmasını sağlayacak kadar altın vermiş. Bundan sonra balıkçı gerçekten de çok mutlu bir hayat yaşamış. Evlenmiş ve bir hayat kurmuş. Boş zamanlarında balık avlamayı sürdürmüş. En sevdiği şey ise, sevigli çocuklarına ve torunlarına karşısına bir cin çıktığında neler yaptığını anlatmakmış. Daha sonraları onlarında orada avlanması için, sihirli gölü çocuklarına göstermeye çalışmış, ancak gölü hiç bir yerde bulamamış.


Bir zamanlar Benekli adlı bir köpek ve Bıyık adlı bir kedi aynı evi paylaşıyordu. Birbirlerinin en iyi arkadaşlarıydılar ve her ikisinin de evim dediği güzel bir kasabada mutluluk içinde yaşarlardı. Ağaçların dallarında tembellik etmeyi ve parlak güneş ışığında kestirmeyi severken, Benekli daha çok dışarıda koşucu ve oyun arkadaşıydı. Bıyık, fırsat buldukça orman ağaçlarının yüksek dallarına takılmayı severdi. Benekli ve Bıyık birbirlerinden çok farklı olmalarına rağmen her şeyi birlikte yapan ve her şeyi paylaşan ayrılmaz arkadaşlardı. Mahallenin her yerinde oyun oynamak, birbirlerinin kuyruklarını kovalamak, yerlerde beraber yuvarlanmak en sevdikleri şeylerdendi. Benekli ve Bıyık, kasabadaki diğer hayvanların bir köpek ve kedinin bu kadar iyi anlaştığını görünce şaşırmasını umursamadı, şaşıran hayvanlar onların farklı olduğu için arkadaş olamayacağını söyleseler de bizim ikili onlara kulak asmadı çünkü onlar aralarında çok kuvvetli bir bağ olan, çok güzel anlaşan iki dosttular. Benekli ve Bıyık bu kadar iyi anlaşmalarının tamamen normal olduğuna inanıyorlardı. Önemli olan farklılıklara rağmen ayrılmak değil bir arada kalabilmek. derdi Benekli'nin büyük dedesi Karabaş ve Bıyık'ın büyük dedesi olan Tekir. Karabaş ve Tekir de çocukluklarını beraber geçirmiş sıkı iki dosttular. Onların arkadaşlık öyküleri ile birlikte büyüyen Benekli ve Bıyık da bu aile geleneğini devam ettiriyordu. Kasaba halkına bir gün Şimşek isimli bir at katıldı. Şimşek, iri ve güçlü bir attı ve o kadar hızlı koşuyordu ki ismi ile hızı kadar uyumlu çok az şey vardı. Şimşek, kasabadaki diğer hayvanları kendisinden ufak ve yavaş oldukları, onun gibi olmadıkları için kötü görüyor ve onlarla alay ediyordu ve kendi seviyesinin altında olduklarına inanıyordu. Herkesten daha iri, uzun, hızlı ve güçlü olmasından dolayı fiziksel görünümü açısından üstün olduğu yanılgısına kapılmıştı. Şimşek, bu düşüncesi nedeniyle kasabada arkadaş edinemediği için çok yakın arkadaş olan Benekli ve Bıyık'ı kıskanmaya başlamıştı. Bir gün bizim ikiliye birbirlerinden çok farklı oldukları için arkadaş olamayacaklarını söyledi. Bu, Şimşek'in bizim ikilinin arasını açma çabasıydı. Benekli ve Bıyık hiçbir şekilde birbirine benzemiyordu fakat diğerlerinin bu sözlerini de dinlemiyorlardı. Onlar başkalarının kötü sözlerini duymak yerine kendi hayatları ile ilgileniyorlardı. Aralarındaki dostluk bağına güveniyorlardı ve bu bağ ne Şimşek'in ne de bir başkasının koparabileceği kadar zayıf değildi. Günlerden bir gün Şimşek tek başına dışarıda koşarak eğlenirken ve amaçsızca tarlalarda dolaşırken, maalesef ayağı takıldı ve yere düştü. Kendi başına ayakta duramadığı ve başka kimse ona yardım etmediği için ayağa kalkamadı. Tüm kasabada sadece Benekli ve Bıyık, Şimşek'in yanına koşup ona yardım etmişti. Şimşek'i ayağa kaldırıp üstündeki tozları silkelediler, ona su getirdiler ve ayağını iyileştirmesi için doktoru aradılar. Şimşek'e farklılıklarına rağmen birbirleriyle anlaşabildiklerini ve Şimşek'in iyileşmesi gibi ortak bir hedef için birlikte çalışabildiklerini gösterdiler. Bu, Şimşek için öğrenmesi gereken önemli bir dersti. Şimşek, Benekli ve Bıyık'a söylediği sözlerden ötürü duyduğu üzüntüyü iletti ve davranışlarından dolayı onlardan özür diledi. O gün meydana gelen olayların bir sonucu olarak Benekli ve Bıyık, Şimşek'i yakın bir arkadaş olarak görebildiler ve üçü birlikte oynayarak ve çevredeki bölgeyi keşfederek zaman geçirdiler. Bu olay bize birbirimizden farklı da olsak güvenilir arkadaşlara sahip olmanın bir insanın hayatında kazanabileceği en güzel şeylerden biri olduğunu öğretiyor. Aslında farklılıklarına rağmen birbirini kabul edebilen ve kucaklayabilen bireyler, en anlamlı ve uzun süreli ilişkilere sahip olabilen bireylerdir ve arkadaşlıklar, farklılıklarla güzeldir!


Duvarlarının gökkuşağı resimleri ile dolduğu, ışıl ışıl parlayan ve bilgi yuvası olan küçük bir ilkokulda Berkcan adında bir çocuk varmış. Berkcan, okulu çok sever ve okulda öğretmeninden yeni şeyler öğrenmekten keyif alırmış. Her gün koşa koşa okula gider ve en öndeki sırasına oturur, öğretmenini dinlemeye başlarmış. Sınıf arkadaşları ve öğretmeni de Berkcan'ı çok severlermiş. Fakat Berkcan, hijyen kurallarına uymadığı için öğretmeni ve ailesi bu duruma çok üzülüyormuş. Sabahları yüzünü yıkamadan kahvaltı sofrasına oturuyor ve annesi her seferinde onu uyarmak zorunda kalıyormuş. Okulda da tuvalete gittikten sonra hep arkadaşları onu ellerini yıkaması için uyarıyormuş. Yemekten sonra da dişlerini fırçalamıyor ve çöpleri çöp kutusuna değil yerlere atıyormuş. Berkcan'ın ailesi, arkadaşları ve öğretmeni ona hijyen kurallarını öğretmek için çeşitli yollar deniyormuş ama ne olursa olsun Berkcan bu alışkanlığı bir türlü kazanamıyormuş. Berkcan da bu durumdan memnun değilmiş. Ama bu kuralları aklında tutmak ona çok zor geliyormuş ve sürekli unutuyormuş. Bir gün Berkcan'ın öğretmeninin aklına bir fikir gelmiş. Hemen annesini okula çağırmış ve fikrini Berkcan'ın annesine de anlatmış. Berkcan'ın hijyen kurallarını unutmaması için ona bu konuyla alakalı bir sorumluluk vermeleri gerektiğini söylemiş. Berkcan'a bir ödev verecekmiş ve ailesi de bu ödevi evde yaptırmaya devam edecekmiş. Çünkü Berkcan ödev yapmayı çok seviyormuş. Öğretmeni, annesiyle konuştuktan sonra hemen sınıfa gitmiş. Sınıftaki bütün öğrencilere dönerek Sevgili çocuklarım, bundan sonra her hafta aranızdan birine çeşitli konular ile ilgili ödevler vereceğim. Günlük hayatta işimize yarayacak konular olacaklar. Böylece hem bir şeyler öğrenmiş olacağız hem de sizler bunları yaparken çok eğleneceksiniz. Böyle bir ödev yapmak ister misiniz? diye sormuş. Çocuklar hep bir ağızdan Evet! diye bağırmışlar. Berkcan, yeni bir şeyler öğrenecek olmanın heyecanı ile sormuş Öğretmenim ne yapacağız? Öğretmen hemen cevap vermiş İlk haftanın sorumlu öğrencisi sen olmak ister misin Berkcan? İlk konumuz hijyen kuralları olacak. Berkcan artık kuralları öğrenmeye kesin kararlı olduğu için hevesle İsterim öğretmenim. Demiş. Öğretmeni de yapacaklarını anlatmaya başlamış. İlk önce bütün hijyen kurallarını defterine not edeceksin. Sonra da bunları sınıftaki herkese anlatacaksın. Ama bunu anlatırken farklı uygulamalar da yapmalısın. Onları sana bırakıyorum. Ailenden yardım alabilirsin. Deyince Berkcan hemen ödevini defterine not etmiş. Öğretmeni de artık Berkcan'a hijyen kurallarını öğretebileceği için çok mutlu olmuş. Berkcan bütün bir hafta ödevi hakkında düşünmüş. Annesi, ona yardım eden ilk kişi olmuş. Annesinin önerisini dinlemiş. Önce banyo dolabının üzerine Dişlerini fırçalamayı unutma! yazan bir kağıt yapıştırmış. Kendi odasına gitmiş ve kıyafet dolabının hemen yanına Yüzünü yıkamayı unutma. Yazısını kondurmuş. Yemek masalarının üzerine ise Yemekten önce ellerini yıkamalısın. Yazan bir not bırakmış. Böylece Berkcan kısa süre içerisinde ev içindeki hijyen kurallarını öğrenmiş. Ama öğretmeni ve sınıf arkadaşları için de bir şeyler yapması gerekiyormuş. Berkcan, annesinin verdiği fikirden yola çıkarak bir şeyler yapmaya karar vermiş. Ertesi sabah okula gitmiş. Çöp kovasının üzerine büyük harflerle Lütfen çöplerinizi bu kovanın içine atın. Yazılı bir kağıt bırakmış. Kendi sırasına ve arkadaşlarının sıralarına Çöplerinizi sıranın altında bırakmayın lütfen. Yazan küçük kağıtlar yapıştırmış. Fakat bu kadar yeterli değilmiş. Hemen tuvalete doğru gitmiş. Lavaboların duvarlarına ve kapılara Lütfen ellerinizi yıkamayı unutmayın. Yazan not kağıtları yapıştırmış. Bu yaptığı ödevden o kadar keyif almış ki bahçeye kadar inmiş ve okulun renkli duvarlarına uygun renkli kağıtlara Çöplerimizi çöpe atalım, bahçemizi koruyalım. Yazan bir slogan asmış. Berkcan'ın son bir fikri daha varmış fakat bunun için öğretmeninden izin alması gerekiyormuş. Hemen sınıfa koşmuş. Öğretmeni gelince evde yaptıklarını anlatmış ve sınıfa astığı notları göstermiş. Bahçe ve tuvalete yapıştırdığı notları da gören öğretmeni Berkcan'ın ödevini çok beğenmiş. Tam bu sırada Berkcan parmak kaldırarak söz istemiş. Öğretmenim, ödevimin bir parçası daha var. Öğretmeni Berkcan'ın bu davranışını ve cevabını çok sevmiş. Bütün sınıf öğretmenleri ile birlikte bahçeye inmiş ve yerdeki çöpleri toplamışlar. Gerçekten de Berkcan'ın dediği gibi olmuş. Onları gören herkes yardım etmeye başlamış. Bir süre sonra bahçe tertemiz olmuş ve Berkcan kendisiyle gurur duymuş. Karne günü gelip çatmış. Berkcan, çok güzel notlarla sınıfını geçmiş. Hijyen Kurallarını artık biliyor ve hep uyguluyormuş. Öğretmeni de kendisine Temizlik Farkındalığı Ödülü yazan bir belge vererek onu tebrik etmiş. O günden sonra Berkcan hijyen kurallarını hiç unutmamış.


Binbir Gece Masalları yüzyıllardır insanlar tarafından sevilerek okunur. 8. yüzyılda Abbasi Halifesi Harun Reşit zamanında Bağdat'ta ortaya çıkmıştır. Binbir Gece Masalları ilk dönemlerinde halk hikayeleri olarak ortaya çıkmıştır. Ağızdan ağıza aktarılan bu hikayeler tek bir eser olarak derlenmiştir. Hikayelerin yapısını eski bir Fars kitabı olan Hazar Afsana oluşturmuştur. 9. yüzyıl sıralarında hikayeleri derleyen ve Arapça'ya çeviren masalcı Ebu Abdullah Muhammed el-Gahşiğar olduğu söylenir. Eserin yabancı dile ilk çevirisi Türkçeye 15. yüzyılda Abdi tarafından yapılmıştır. Artık bu çeviriden sonra bu hikayeler Binbir Gece Masalları olarak anılacaktır... Binbir Gece Masalları, Arap Edebiyatı'ının en güzel eserleri arasına girmeyi başarmıştır. Gerek eskiliği, gerek tarihe meydan okuyuşu ve gerekse anonim oluşu, bu masalların hızla yayılmasına yol açmıştır. Binbir Gece Masalları'nın televizyon ve sinemaya birçok uyarlaması yapılmıştır. Binbir Gece Masalları, Arap edebiyatı'ının en güzel eserleri arasına girmeyi başarmıştır. Gerek eskiliği, gerek tarihe meydan okuyuşu ve gerekse anonim oluşu, bu masalların hızla yayılmasına yol açmıştır. Binbir Gece Masalları'nın televizyon ve sinemaya birçok uyarlaması yapılmıştır. Şimdi Binbir Gece Masallarının konusundan bahsedelim. Hikayeye göre; İran Şah'ı Şehriyar, Hindistan ile Çin arasında egemenlik kurmuş bir hükümdardır. Bu ülkeleri kardeşi Şahzaman ile yönetmektedir. Şehriyar ve Şahzaman adlı iki kardeş hükümdar, eşleri tarafından aldatılmak felaketine uğramışlar bu yüzden de bütün kadınların iffettsiz ve sadakatsiz olduklarına inanmaya başlamışlardır. Bu olayların etkisiyle kadınlara kin duymaya başlayan Hükümdar Şehriyar, kendi ülkesinde, her gün bir kızla evlenip ertesi gün onu idam ettirmeye başlar. Bunun üzerine vezirin güzel, bilgili ve akıllı kızı Şehrazat, zaten sıranın kendisine de geleceğini bildiğinden hükümdarla evlenip, ya bu uğurda yaşamını yitirmeye ya da ülkenin tüm kadınlarını da bu beladan kurtarmaya karar vermiştir. Bu planını babasına açan Şehrazat binbir güçlükle babasını da ikna etmiştir. Kız kardeşi Dünyazat da ona yardım edecektir. Şeharazat gündüz kız kardeşi Dünyazat'tan hikayeler dinleyecek kendisi de geceleri hükümdar Şehriyar'a anlatacaktır. Şehrazat ölümünü geciktirmek için her gece Hükümdara bir masal anlatamaya başlar. Şehrazat; ve şafak sökerken masalı en heyecanlı yerinde " Gündüz masal anlatılmaz " diye hikayeyi anlatmayı kesmektedir. Hikayenin sonunu merak eden Şehriyar ise , Şehrazad'ın hikayeye ertesi gece devam edebilmesi için, Şehrazad'ın idamını ertelemektedir. Şehrazat, her gece bir önceki masalın devamını anlatıp yeni bir hikayeye başlamakta ve yine tam tan vakti hikayenin en heyecanlı yerinde anlatmayı bırakmaktadır. Şehrazad'in hikayeye devam etmesini isteyen Şehriyar, her gece Şehrazad'ın idamını erteler ve hikayenin sonunu bekler. Ama hikayenin hemen bitiminde Şehrazad yeni bir masal başlar. Bu hikayeler uzunca bir müddet böyle devam eder. Masal içinde masal, kurgusal edebiyatta oldukça özgün bir bakış açısı sayılmaktadır. Masalların sonu geldiğinde, Şehrazad'ın Hükümdar Şehriyar'dan üç erkek çocuğu dünyaya gelmiş ve evlilik üzerinden uzun bir süre geçmiştir. Şehriyar binbir gecedir beraber olduklarını ve onu aldatmasının mümkün olmadığını tüm kadınların sadakatsiz olmadığını da ispat etmiş olmaktadır. Böylece Kralın kadınlara olan öfkesi ve kötü düşünceleri dinmiş, Şehrazad'ın sadakatine inanmıştır. Hikayeye göre kitaptaki bu öyküler Şehrazat'ın Şehriyara anlattığı bu öykülerdir. Bu hikayeden de anladığımıza göre insanlar zekalarını kullanarak ve inançlarına güvenerek her işi başarabilirler. Binbir Gece Masalları'nın edebiyatımızda ve tariihimizde yeri önemlidir. Bir insan korkusuzca hareket edebilirse bu hikayede de gördüğümüz gibi huyundan asla vazgeçmeyen birini bile alt ederek insanlığın kurtuluşuna sebep olabilir. Bu açıdan bakarsak Binbir Gece Masalları bize çok güzel bir ders verir. Eğer Şehrazad inanmasaydı ve kendine güvenmeseydi, Şehriyar'ı yaptığı kötü davranıştan vazgeçiremeyecekti. Şehriyar' da bu davranışı çok normal bir şey olarak görecekti ve artık tüm kadınlara zarar vermekten geri durmayacaktı. Şehrazat' da kendine güvenerek ve aklını kullanarak Şehriyar' la evlendi ve güzel bir fikir düşünerek Şehriyar' a her gece hikaye anlatmış ve tan vaktinde en heyecanlı yerinde hikayeyi keserek Şehriyar'ın düşünmesine ve bir süre sonra içindeki öfkenin geçmesini sağlamıştır. Böylece Şehriyar hem Şehrazat'a alışmış ve onu sevmiş hem de içindeki öfke biterek kendisinn dahi haberi olmadan bu kini bitmiştir. Bizlerde yani insanlık olarak toplum veya bireysel olarak farketmez bu toplumun bir ferdi olarak kendimize güvenmeliyiz ve inanmalıyız. Aklımızı çok iyi bir şekilde kullanarak sorunlara çözüm odaklı yaklaşmalıyız. Yapacağımız veya yaptığımız şeyin arkasında durmalıyız, bir şeyi yapmaya karar vermişsek hikayemizin kahramanı Şehrazat gibi kararımızdan geri dönmemeliyiz. Aklımızı doğru bir şekilde kullanarak çok iyi plan yapmalıyız. Planlı hareket etmeli ve hayatımızı planla şekillendirmeliyiz. Planlı hayat asla geri durmaz hep ileriye yöneliktir. Fakat plansız bir hayat ise yerinde saymaktan daha öteye gidemez...


Hey, beni çizdiğin için çok şanslısın. Bir gün hayallerin gerçekleşecek ve seninle beraber motor süreceğiz. Fakat büyüdüğün zaman beni tekrar çizmen gerek. Sen büyüyünce seninle bu küçük halimle motor sürmek istemem. Diyerek kahkaha atmış. Erkan da kendisine gülmeye başlamış. İçi umut ve heyecan doluymuş. Erkan resimlerinin canlandığını görünce çok heyecanlanmıştı fakat uykusu gelmişti. Hemen uyuması lazımdı çünkü yarın da başka bir hayalini çizecek ve onun gerçekleştiğini görecekti. Erkan o günden sonra her gün daha da fazla resim çizmeye başladı. Sonradan bu resimlerle çok yakın arkadaş oldu. Bazen kendisine bir arkadaş çizip onunla konuşuyor, bazen doğa' nın en sakin hallerini çizip ruhunu dinlendiriyordu. Erkan büyüyüp genç ve yakışıklı bir çocuk olunca da ressam olmaya karar verdi. Erkan hayatı boyunca çizdiği resimlerde ki hayallerinin hepsini gerçekleştirdi ve hayatını hayal kurmaya devam ederek yaşadı.


Ben Birinci Kalender, size gözümü yitirmeme sebep olan, talihsiz hayat hikayemi anlatacağım. Bir zamanlar ben bir şahın oğlu idim. Babamın kendisi gibi şah olan bir kardeşi daha vardı. Benim dünyaya geldiğim gün amcamın da oğlu olmuş. Yıllar geçti, ben ve amca oğlum büyüyüp delikanlılık çağına girdik. İkimiz ayrı ülkelerde yaşasak da aynı gün doğduğum kuzenimle birbirimizi çok sever, sık sık ziyaret ederdik. Birkaç yılda bir kuzenimin yanına gider, onunla birkaç ay zaman geçirirdim. Yine bu ziyaretlerimden birini planlayıp yola koyuldum. Yanına vardığımda kuzenim bu kez beni her zamankinden daha eli açık, daha cömertçe karşıladı. En güzel yiyecekler, en nadir içecekler ile sofraları donattı. Beraberce oturduk, hem hasret giderdik hem karnımızı doyurduk. Kuzenimde daha önce hiç görmediğim, ne olduğunu bilmediğim bir hal vardı. Bu defa sanki bir derdi var da benimle paylaşmak ister, çekinir gibi duruyordu. En sonunda amcamın oğlu bana "Ey amcamın oğlu! Kardeş gibi bir sevgi ile sevdiğim senden, önemli bir şey yapmanı istiyorum; dilerim ki, bunu reddetmeye ya da yapmayı kararlaştırdığım şeyden beni vazgeçirmeye kalkışmazsın!' dedi. Ona, "Kuşkusuz ve de tüm dostça ve cömertçe bir yürekle!" diye yanıt verdim. Bunun üzerine, tam güven sağlamak için, bana kutsal dinimiz üzerine yemin verdirerek bu en kutsal güvenceyi aldı. Sonra birden ayağa kalktı ve birkaç anlık bir ayrılmadan sonra, ardında, güzeller güzeli bir kadın ile geri döndü ve bana, "Bu kadının peşine düş ve sana göstereceğim yere kadar önümden git!" dedi ve iyice anlamamı sağlayacak biçimde açıklamalar yaparak bana bir yer belirledi. "Orada başka mezarlar arasında bir türbe bulacaksın: beni orada bekle!" dedi. Bunu reddedemezdim. Zaten sağ elimi kaldırarak ettiğim yemin karşısında sözümden de dönemezdim. Kadının peşine düştüm, yola çıktım ve onunla türbenin kubbesinin altına ulaştım. Orada oturup kuzenimi beklemeye başladık. Biraz sonra onun, elinde dolu bir tasla bir torba alçı ve bir küçük baltayla içeri girdiğini gördük. Doğruca kubbe altındaki mezara yöneldi ve mezarın üzerindeki taşları birer birer kaldırdı, bir yana yığdı; sonra da elindeki baltayla mezarın topraklarını, küçük bir kaya büyüklüğünde demir bir kapak meydana çıkarıncaya kadar kazdı; kapağı açtı; altından aşağıya doğru inen kemerli bir merdiven görüldü. Bunun üzerine kadına doğru döndü ve işaret ederek ona, "Haydi bakalım! Seçimini yap!" dedi. Kadın merdivenden indi ve gözden kayboldu. Bunun üzerine yeğenim bana döndü ve "Amcamın oğlu! Bana sağladığın hizmeti tamamlamanı diliyorum senden. Ben de inip şuraya girince, kapağı yeniden kapatacak ve toprağı eskisi gibi üzerime yığacaksın! Böylece yüklendiğin hizmeti tamamlamış olacaksın. Torbada bulunan bu alçıyla tasta bulunan suya gelince; bunlan iyice karıştır; sonra da mezarın taşlanın önceki gibi iyice yan yana getirerek, birleşme yerlerini bu kanşımla eskisi gibi sıva! Bunu öylesine yap ki, kimse anlayıp, 'İşte alçısı yeni, ama taşları eski bir mezar demesin!' Çünkü ey amcamın oğlu! Bu, pekala mümkündür. Çünkü ben bir yıldır burada çalıştım ve bunu Tanrımdan başkası bilmiyordu. Senden dileğim budur" dedi. Sonra da ekledi: "Ey amcamın oğlu, Tanrı beni, senden ayrılmanın hüznüyle kahretsin inşallah!" dedi. Sonra da merdivenden inip mezara gömüldü. Gözlerimden hayali silinince ayağa kalktım, benden yapmasını istediklerim yaptım, öylesine ki, mezar eskisi gibi oldu. Sonra amcamın sarayına döndüm. Ama amcam bir sefere gitmiş idi; ben de yatmaya gittim. Ertesi gün sabah olunca, bir gece önce olup bitenleri düşünmeye başladım; özellikle kendim ile amcamın oğlu arasında geçenleri. Yaptığım işten dolayı pişmanlık duydum. Ama pişmanlık bir şeye yaramıyor. Bu yüzden mezarlığa döndüm ve söz konusu mezarı aramaya başladım; ama bir türlü bulamadım. Akşama kadar araştırmamı sürdürdüm, bir sonuç alamadım. Bunun üzerine saraya döndüm. Ne bir şey içebildim; ne bir şey yiyebildim; tüm düşüncem kuzenime ne olup bittiğindeydi. Bu yüzden sonsuz bir kedere düştüm ve sabahlara kadar üzüntüyle kahroldum. Amca oğlumun yaptıklarım düşünerek ertesi sabah yeniden mezarlığa gittim; onu dinlemekle ne denli hata ettiğime pişman. Bütün mezarlar arasında onu yeniden aradım. Bu araştırmalarımı yedi gün sürdürdüm, bir türlü mezarın gerçek yolunu bulamadım. Bunun üzerine kaygılarım ve kötü yorumlarım o dereceyi buldu ki, çıldırıyorum sandım. Üzüntümden kahroldum ve artık babamın ülkesine dönmekten başka çarem kalmadığı için dönüş yolculuğumu planladım. Babamın ülkesinin kapısına vardığım anda, bir grup adam ortaya çıktı; üzerime atılıp kollarımı bağladılar. Bu olanlara çok şaşırdım çünkü ben ülkenin şahının oğluydum, bunlarsa babamın hizmetçileri ve benim genç kölelerimdi. Birdenbire çok korktum ve kendi kendime, "Kim bilir babamın başına neler geldi!" dedim. Bunun üzerine kollarımı bağlayanlara bu konuda sorular sordum ve hiçbir yanıt alamadım. Ancak bir süre sonra benim genç kölelerimden olan birisi, bana, "Zamanın koşulları, baban için kötüye dönüştü. Askerler ona ihanet etti, onu öldürdüler. Bize gelince, seni ele geçirmek için pusuda beklemekteydik" dedi. Bunun üzerine, beni alıp götürdüler. İşittiğim haberler beni ölesiye üzmüş, babamın ölümü beni ölesiye acıya boğmuştu. Beni, babamı öldürtmüş olan vezirin huzuruna götürdüler. Bu vezir ile benim aramda eski bir düşmanlık vardı. Bu düşmanlığın nedeni, benim yay kullanma merakımdı. Günlerden bir gün öyle bir rastlantı oldu ki, babamın terasındayken, kendi kendime okla hedef vurmaya çalışıyordum. O sırada vezir de orada bulunuyordu. Okumla hedefi vurmak istiyordum ama ok hedef ıskaladı ve vezirin gözüne değdi. Allah'ın takdiri ve benim dikkatsizliğim ile gözünün içine gömüldü. Kollarım bağlı, huzuruna çıkarıldığımda, vezir derhal boynumun vurulmasını emretti. Bunun üzerine kendisine dedim ki, "Hiçbir suçum olmadığı halde beni öldürecek misin?" Bana, gözünü göstererek "Bundan daha önemli bir suç olabilir mi?" diye sordu. Kendisine, "Bunu dikkatsizlikten yaptım" dedim. Bana, "Sen bunu dikkatsizlikle yapmışsan, ben de bilerek yapıyorum" dedi; sonra da haykırdı: "Onu bana teslim edin!" diye... Beni ellerine teslim ettiler. Bunun üzerine elini uzattı, parmağını sol gözüme soktu ve kör etti. İşte o zamandan beri, hepinizin gördüğü gibi, körüm. Bundan sonra vezir beni bağlattı ve bir sandığa koydurttu. Sonra da cellada, "Bunu sana emanet ediyorum. Kılıcım kınına sok ve onu buradan al götür; kentin dışına çıkar ve orada öldür; bedenini orada bırak, vahşi hayvanlar yiyip bitirsin!" Bunun üzerine cellat beni alıp götürdü; şehrin dışına çıkıncaya kadar yürüdük. Orada beni sandıktan çıkardı, kollarım bağlı, ayaklarım zincirli idi. Öldürmeden önce sağlam olan sağ gözümü bağlamak istedi. O zaman ona dönüp babamın emrinde iken onlara nasıl davranıldığını, babamın ne kadar iyi bir şah olduğunu hatırlattım. Cellat benim yüzüme bakınca bir zamanlar babamın yardımcısı olduğunu ve ona yapılan iyilikleri hatırladı ve bana: "Ben seni nasıl öldürürüm? Haydi kaç! Hayatını kurtarıyorum. Ama bu ülkeye bir daha gelme, yoksa mahvolursun ve beni de seninle birlikte mahvedersin!" dedi. Ben de kurtuluşu uzaklara kaçıp gitmekte buldum. Oradan uzaklaşırken, ölümden kurtulduğumu düşünerek gözümü yitirmenin acıyışını da unuttum. Gezimi sürdürerek amcamın ülkesine ulaştım. Onun huzuruna çıktım ve ona, babam ile başıma gelenleri ve gözümü nasıl yitirdiğimi anlattım. Bunu duyunca gözyaşlarına boğuldu ve haykırarak "Ey kardeşimin oğlu! Sen gelip dertlerime dert kattın. Ben de sana zavallı amcanın oğlunun günlerden beri ortalıktan yittiğini, başına ne geldiğini bilmediğimi ve hiç kimsenin de onun nerede olduğunu bana söyleyemediğini bildirmeliyim!" dedi. Yanı sıra öylesine ağlamaya başladı ki, sonunda dayanamayıp bayıldı. Kendine geldiğinde bana "Çocuğum, amcanın oğlu için ne denli üzüldüğünü gördün. Sen de gelip, babanın ve kendinin başına gelenleri anlatarak beni kahrettin! Ama, senin yaşamım yitirmektense gözünü yitirmiş olmayı yeğ tutmam dilerim!" dedi. Bu sözleri üzerine, amcamın oğlunun başına gelenleri ondan saklayamadım. Ona tüm gerçeği açıkladım. Sözlerimi duyunca amcam sonsuz bir sevince kapıldı; gerçekten oğlu için verdiğim bilgi onu çok sevindirmişti: "Bana bu mezarı çabuk göster!" dedi. Ben de, "Vallahi amca yerini bilemiyorum. Orayı bulmak için çok mezarlığa gittim, bir türlü yerini bulamadım" dedim. Bunun üzerine beraberce mezarlığa gittik. Amcamın adamları ile hep beraber mezarlığın altını üstüne getirdik. En sonunda aradığımız yeri bulduk. Kapağı kaldırdık ve amcamla ikimiz, kuzenimle genç kadının inip gözden kaybolduğu merdivenlerden aşağıya indik. Bir de ne görelim, burada bir yer altı sarayı vardı! Ancak ne amcamın oğlundan ne de beraberce geldiği kızdan eser yoktu! En sonunda odalardan birine girdik. Bir de ne görelim, amcamın oğlu taş kesilmiş ve kömüre dönüşmüş gibi kapkara olmuş oracıkta duruyordu! Bu halini görünce amcam çok büyük bir öfkeye kapıldı. Nedenini anlamadığım halde üzülmüşe değil de öfkelenmişe benziyor idi. Ayağındaki ayakkabıyı çıkarıp ökçesiyle kömür haldeki oğluna vurup Yazıklar olsun sana! dedi. Ben ise bu olaylar karşısında şoka uğradım. Orada kömür kesilmiş yatan bir ölüye karşı yapılan bu hareketi şaşkınlıkla karşıladım. Ve amcamın oğlu adına çok üzüldüm; özellikle onu böyle kara kömüre dönmüş görünce... Amcama bunu söylediğimde bana anlattıkları kafamı daha da karıştırdı ve beni üzdü. Meğer kuzenimin buraya beraber geldiği kadın bir büyücü imiş. Aslında cadı gibi bir yüzü ve çok kötü bir karakteri varmış. Amcamın düşmanı olan bu büyücü oğluna zarar vereceğine yemin etmiş. Amcam ise oğlunu çocukluğundan beri bu konuda yetiştirmiş. Ona her şeyi anlatmış. Oğlu bir gün saraya ormanda karşılaştığı bir genç kadınla çıkagelmiş. Amcam bu genç kadının aslında o yaşlı büyücü olduğunu kısa sürede fark etmiş. Oğluna da anlatmış ve de büyücünün maskesini düşürüp kim olduğunu, aslında nasıl biri olduğunu, hatta annesinin ölümünden bile sorumlu olduğunu ona göstermiş. Kuzenim bunların üstüne canavarı terk etmiş. Meğer aslında vazgeçememiş! Yıllardır amcamı kandırıp bu sarayı inşa etmekte imiş. Kötüler kötüsü büyücü ile burada yaşamak için tek başına çalışıp didinmiş. Hem de annesini öldürdüğünü bildiği halde. Bütün bu olanları duyunca ne düşüneceğimi bilemedim. Amcam kahrından aklını kaybetmiş, amcamın oğlu kömüre dönüşmüş, babam ölmüş, ben de gözümü kaybetmiştim. Oradan ayrılıp üstümdeki felaketleri atmak üzere kendimi Allah yoluna adadım. Sakalımı kestim ve kalender oldum. Bağdat şehrine kadar yürüdüm durdum. En sonunda burada kendim gibi iki kalenderle karşılaşıp onlara arkadaş oldum. İşte bu benim her duyana ibret olan hikayemdir.


Şehrazat o gece Şehriyara anlatacağı masalına başlar. Bundan asırlar evvel gecenin bir yarısı bir kadın doğum yapmış. Bebek bembeyaz suratlı, şişko yanaklı ve çok güler yüzlüymüş. Her bebek gibi doğar doğmaz ağlamaya başlamış. Sesinin tınısından bir farklılık olduğu belliymiş. Bunu annesi hissedince endişelenmeye başlamış. Ama çocuğuna bahşedilen güzelliklerin o zaman farkında değilmiş tabi. Çocuk büyümüş, eli ekmek tutar olmuş. O vakitten sonra ailesinin bakımını, geçimini o üstlenmiş. İlime meraklı olan bu çocuk kendini her gün geliştirmek için uğraşıyormuş. Derken bir zamandan sonra kendi öğrendiklerini başkalarına da öğretmeye başlamış. Artık bu yola baş koyma kararı almış ve akşamları evde ilim dersleri vermeye başlamış. Yani bu meseleden sonra artık ona şeyh denmeye başlamış. Dersler güzelce ilerlerken artık şeyhin evlilik çağının da gelmesiyle ailesi onu amcasının güzeller güzeli kızı ile evlendirme kararı almışlar. Güzel, sade bir tören ile evlenen şeyh ve eşinin mutlu bir yuvaları varmış. Şeyh bu yuvada çocuk sesleri de olsun, mutlu olan yuva daha da şenlensin istiyormuş. Ne kadar uğraşsalar da bir türlü olmamış. Şeyh sabretmiş, beklemiş, söylenenlere kulak asmamış. Yuvasını dağıtmamak için elinden gelen her şeyi yapmış. Fakat dışarıdan gelen kötülüklerin hepsinden koruyamamış kendini. Bazılarının farkında bile değilmiş. Ey oğul, biliyorsun. Ben de baban da artık yaşlandık. Senin mürüvvetini gördük ama kucağımıza bir torun alamayacak mıyız? Hem baba olmak senin de hakkın. Gel sana bir eş daha bulalım. diyerek oğluna sitemde bulunmuş. Fakat şeyh bu söyledikleri karşısında o kadar çok sinirlenmiş ki annesini kırmamak için hiçbir şey söylemeden orayı hemen terk etmiş. Oysa karısıyla evlenmesini isteyen onlarmış. Neden şimdi çocuk olmayınca böyle davrandıklarına anlam verememiş. Şeyh odaya geldiğinde karısını ağlarken bulmuş. Karısı da bu mesele yüzünden oldukça üzgünmüş. Hiçbir şey söylemeden sarılmış karısına ve uyumuşlar. Ertesi gün şeyhin kapısına telaşlı bir şekilde sohbette bulunduğu bir talebenin annesi koşup gelmiş. Şeyh şaşkınlıkla onu izlerken kadın müsaade isteyerek evin içine girmiş. Şeyh de peşinden içeriye doğru yürümeye başlamış. Kadın biraz soluklandıktan sonra şeyhin şaşkın bakışları karşısında yavaşça konuşmaya başlamış, Şeyhim, senin bizim üzerimizde emeğin çok büyük. Oğlumuz senin sayende ilim sahibi oldu. Fakat benim de gördüğüm, size maruzatta bulunmam gereken şeyler var. Kapı komşumuz, kızı size körkütük aşık durumda ve karınız ile aranızın bozulması için elinden geleni yapıyor. Ailesi artık engel olamıyor ona. Lütfen koruyun kendinizi. Gidin kızla konuşun, vazgeçirin bir şey yapın. Ve eminim ki çocuğunuzun olmamasındaki en büyük sebeplerden biri de o. Size kötülük yapıyor. Karınızdan boşanırsanız onunla evleneceğinizi düşünüyor. Belki o kötülüklerinden vazgeçerse, büyülerini bırakırsa hayatınız tekrardan yoluna girer. demiş. Şeyh duydukları karşısında bir kere daha şaşkına dönmüş. O sırada arkasında olan biten her şeyi duyan karısını bile fark edememiş. Karısı sesli bir şekilde ağlamaya başlamış. Lütfen, lütfen git konuş ve artık peşimizi bırakmasını söyle lütfen. demiş. Şeyh ayağa kalkmış ve karısının alnına bir öpücük kondurmuş. Ardından kapıya doğru ilerlerken bir anda durmuş ve kadına ona eşlik edebileceğini sormuş. Kadınla birlikte bahsettiği kızın evinin önüne gelmiş. Şeyhin oraya doğru yürüdüğünü duyan herkes çoktan haberi uçurmuş bile. Kız kapının önünde şeyhin, aşık olduğu kişinin geçmesini beklemiş. Kadın kızı göstermiş. Şeyh karşısında durmuş ve konuşmaları gerektiğini söylemiş. Kız hevesle evin içine doğru yürümüş ve şeyh de peşinden içeri girmiş. Bir süre sessiz kaldıktan sonra şeyh yavaşça konuşmaya başlamış. Şeyh bir süre durmuş ve tekrardan konuşmaya başlamış. - Ne yani beni almaya gelmediniz mi? Bu kadar mutluluğu çok mu gördünüz bana? Bu zamana kadar sizi bekledim ben. Sizinle mutlu olmayı bekledim. Madem öyle bırakıyorum artık peşinizi. Size o karınız olacak kişiyle mutluluklar. dedikten sonra çekmeceye ilerlemiş ve bir sürü şey çıkarmış içinden. Koskoca bir kazan getirerek çıkardıklarını içine atmış ve yakmaya başlamış. Onlar orada yandıkça şeyh yüreğinde bir hafifleme hissediyormuş. Şeyh müsaade isteyip evine doğru yürümeye başlamış. Eve geldiğinde karısı korku içerisinde onu bekliyormuş. Şeyh içeri girer girmez ona sorular sormaya başlamış. Kimmiş bu kişi de onlara büyü yapmış, kimmiş de şeyhe bu kadar kafayı takmış, kimmiş de bu kadar aşık olmuş ona, büyüleri bozmaya karar vermiş mi, yoksa uzlaşamamışlar mı... Şeyh karısının alnından öperek büyüler bozuldu. Artık hiçbir engelimiz kalmadı demiş. Şehrazat gün doğumunu görünce masalı bitirir ve uykuya dalarlar.


Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellal iken, pireler berber iken, ben bağda üzüm bekler iken, derede odun yükler iken, bir varmış bir yokmuş. Masalın yalanı mı olurmuş. O yalan bu yalan, fili yuttu bir yılan. Bu da mı yalan? derken; sabahleyin erken, keçiler koyunları tıraş ederken, tahta kurusu saz çalar, sıçan cirit atar iken, çıkmış bir kocakarı ortaya. En sonunda açmış ağzını yummuş gözünü. Bir laf etmiş, bir laf etmiş. Bakalım ne laflar etmiş. Birgün, tatlı mı tatlı bir kasaba varmış. Bu kasabada bir sürü insan yaşarmış. Kasaba küçük ve renkli evlerden kuruluymuş. Kasabada herkesin sevdiği ve saygı duyduğu Hatice Abla varmış. Hatice Abla sürekli yemekler pişirir, mahalledeki insanlara verirmiş. Yardımsever Hatice Ablanın şirin mi şirin ufak bir oğlu varmış. Oğlu annesini çok severmiş. Fakat biraz yaramaz ve haylaz olan bu çocuğun adı Yakup'muş. Yakup henüz okula yeni başlamasına rağmen çokta zekiymiş. Sabahları okula gitmeden önce Yakup'a annesi Hatice Abla bir sürü yemek hazırlarmış. Hatice Abla yemekleri hazırlarken mahalledeki diğer kişilere de fazla yaparmış. Mahalledeki herkesin karnını doyurmak istermiş. Günlerin birinde Yakup yine çantasını hazırlayıp mutfağa gitmiş. Annesi ona börek hazırlıyormuş. Hatice Teyze, güzel börekler yaparak üzerine çörek koymuş. Bu çörekler böreğe hem lezzet hem de güzellik katıyormuş. Yakup da börekler fırına girmeden önce başına oturmuş. Annesi ile sohbet eden Yakup, börek tepsisine her baktığında bir çörek eksiliyormuş. Yakup ne zaman kafasını çevirse, geriye dönünce hep çörek yok oluyormuş. Yakup bir terslik olduğunu anlamış. Annesi ile konuşurken aniden kafasını çevirmiş. Bir de ne görsün. Çörekleri yiyen tatlı şirin bir böcekmiş. Yakup böceğe bakmış git buradan diyerek yanında duran kitapla vurmaya başlamış. Bu sırada bütün börekler yere devrilmiş. Sadece bununla kalmayarak böceğinde kanadı kırılmış. Böcek, cam kenarına geçmiş ve ağlıyormuş. Bütün bu olayları izleyen Hatice Teyze, Yakup'a kızmış. Oğlum, ne yaptın diye sitemler etmiş. Hatice Teyze böreklerin düşmesinden ziyade Yakup'un böceğe kötü davranmasına üzülmüş. Yakup'a dönerek, Bak Yakup oda bir canlı, bizler gibi onunda bir kalbi var. Onu diğer canlılardan ayırmamalısın demiş. Yakup, yaptığının hatasını anlamış. Annesine sarılmış ve özür dilemiş. Ardından eline biraz çörek alarak cam kenarındaki böceğe ikram edip onu sevmiş.


Böylece bir sabah erkenden yola çıkmış. Bir süre yürüdükten sonra iki büklüm bir köpekle karşılaşmış. Artık sahibime avda yardımcı olamayacak kadar yaşlandım, demiş köpek eşeğe. Sahibimde artık beni beslemiyor. Eşek gülmüş. Benimle Bremen'e gelsene şarkıcı oluruz, demiş. Yola koyulmuşlar.Çok geçmeden bir damın üzerinde üzgün oturan bir kedi görmüşler. Çok yaşlandım, fareler bile dalga geçiyorlar, demiş kedi. Sen de bizimle gel demiş eşek. Sesin hala güçlü çıkıyor, şarkı söyleriz Bremen'de.Bağıra bağıra şarkılar söyleyerek yola devam etmişler. Bir çiftlik evinin yakınlarından geçerken kendi seslerinden yüksek bir sesle irkilmişler. Kuk-ku-ri-kuu!...Sonum geldi! diyormuş iri bir horoz. Sonra eşek, köpek ve kediye yana yakıla anlatmış: Bu akşam sahibimin konukları gelecek. Öyle hissediyorum ki beni pişirip yiyecekler. Eşek Endişelenme, seninki gibi bir ses bize çok şey katar. Haydi gel şarkıcı olalım, demiş. Akşam olduğunda hepsi çok yorulmuş. Bir şeyler yemek ve uyumak istiyorlarmış.İlerde penceresinden ışık süzülen bir kulübe görmüşler. Horoz uçup pencereden içeri bakmış. Dört soyguncu görüyorum, nefis bir sofranın başındalar, demiş. Bir planım var, demiş eşek. Birbirlerinin sırtına tırmanmışlar. En altta eşek, sonra köpek, onun üstünde kedi ve nihayet en tepede de horoz. Pencere yaklaşıp çıkarabilecekleri en yüksek sesle bağırmaya başlamışlar. İmdaaaaaat! Bu bir hayalet! demiş soygunculardan birisi. Bence bir canavar! demiş ötekisi. Bence cadılar bastı! demiş öteki. Annemi istiyorum, demiş sonuncusu. Bir kaç dakika sonra dört şarkıcımız soygunculardan kalan sofradaymışlar.Geceleyin onlar uyurken soyguncular geri gelmişler. Ama hayvanlar hazırlıklıymış. Soyguncular içeri girer girmez, eşek Şimdi demiş ve saldırıya geçmişler. Soyguncular bir daha hiç dönmemecesine kaçmışlar oradan. Şarkıcılarımız da bu sevimli küçük kulübeye yerleşmişler. Bremen'e gitmeyi de bir süre ertelemişler, ama her gün şarkı söylemeyi unutmuyorlarmış. Eğer bir gün onları dinleme şansınız olursa, Bremen sakinlerinin ne büyük bir tehlike atlattıklarını anlamanız güç olmaz.


Mavi çadır gerilmiş, duydum pazar kurulmuş. Sardım sırtına seksen sekiz çuval soğanı, Vay ne pazar, güzel pazar, güzeller içinde gezer. Kırlangıçlar terzi, köpekler kalaycı, tilkiler tüccar. Gelin çıktı çardağa, çat yerleşti bardağa. Masaldır bunun adı, dinlemekle çıkar tadı! Bir zamanlar, tüm hayatı boyunca sevgiyle anılan becerikli mi becerikli, tatlı mı tatlı bir büyükanne varmış. Büyükanne ile yaşayan dört tane de tatlı torunu varmış. Ufuk, Tan, Doğan ve Güneş. Dört torundan oluşan bu grup, ailenin dördüncü kuşağını temsil ediyormuş. Büyükanne, dört torununu tüm dünyadaki her şeyden daha çok seviyormuş. Bu ailede büyükanneler torunlarının her biri için türünün tek örneği bir kazak örer ve daha sonra bu kazakları torunlarına yılbaşında hediye olarak verirmiş. Bu, bir nesilden diğerine aktarılan eski bir gelenekmiş. Tıpkı torunlarının her birinin kendilerine has, farklı özellikleri olduğu gibi, kazaklar da her torunu için kendine has ve farklıymış. Büyükanne ilk olarak en büyük torunu Ufuk için deniz mavisi renkli iplikten bir kazak örmüş. Büyükanne, Ufuk'un hedeflerini ve hayallerini gerçeğe dönüştürmek için elinden gelen her şeyi yapmasını istemekteymiş. Ufuk yelken açmaya meraklıydı ve sürekli dünyayı tekneyle görmenin hayalini kuruyormuş. Büyükanne ördüğü bu deniz mavisi kazağın bu hayallerini gerçekleştirebileceğine inanıyormuş. Büyükanne daha sonra ikinci torunu olan Tan için bir kazak örmeye başlamış. Kararlı, tuttuğunu koparan, lider ruhlu olan Tan; insanlara yardım etmeyi seviyormuş. Zorluklarla karşılaşıldığında ilk önce Tan'a giden ekip üyelerinin neler yaparsa bu zorluğu aşacağını en iyi her zaman Tan bilirmiş. Ayrıca kırmızı rengi çok seviyormuş. Büyükanne, torununun tüm hayatı boyunca bu güzel özelliklerini korumasını dileyerek torununa duyduğu sevgi ile ördüğü bu güzel kırmızı kazağı Tan'a yılbaşı günü armağan edecekmiş. Doğan, büyükannenin torunların üç numara olanıymış. En sevdiği renk yeşilmiş çünkü ormanları çok seviyormuş. Her zaman büyüyünce ormanlarda çalışmak istiyor ve ormanlar ile içindeki tatlı hayvanları korumak için çalışmalar yapacağını anlatıyormuş. Büyükanne bu hayallerini gerçekleştirmesini istediği torunu için üzerinde minik ağaç motiflerinin olduğu yemyeşil bir kazak örmüş. Güneş, büyükannenin en ufak torunuymuş. Gittiği her yerde insanlara o güzel gülümsemesi ile neşe saçarmış. Büyükannesi, Güneş'in sahip olduğu bu güzel özelliğin bir simgesi olarak adını aldığı güneşi de temsil eden sarı renkli bir kazak örüyormuş. Üzerinde gülümseyen, çok güzel ve sevimli bir güneş motifi bulunan bu kazak gülümsemeyi hiç bırakmadığı için bir takdir ve teşekkür anlamında yapılıyormuş. Büyükanne, torunlarının bu kazakları uzun yıllar giyeceğini tahmin ettiği için her birini büyük bir sevgiyle, dikkatli bir şekilde düşünerek ve detaylara özen göstererek hazırlamış. Ayrıca torunlarının da onlara bayılacağından eminmiş. Yılbaşı akşamı büyükanne torunlarının hepsini bir araya toplamış. Herkes, yeni yılı ailesiyle bir arada karşılamanın heyecanını yaşıyormuş. Büyükanne: Sevgili torunlarım, sizlerin yanında olamadığım ve size sevgi ile sarılamadığım zamanlarda yanınızda olduğumu, sizi hayallerinizi gerçekleştirmeniz için desteklediğimi ve size sevgi ile sarıldığımı unutmamanız için sizlere bu kazakları ördüm. Sizi sevdiğimi unutmayın. diyerek torunları için ördüğü kazakları onlara armağan etmiş. Torunlar, büyükanneleri tarafından kendilerine hediye edilen kazakları giyerken birbirlerine yardım etmişler. Torunlar büyükannelerine olan minnettarlıklarını ona sevgiyle sarılarak ve güzel kazaklar için teşekkür ederek ifade etmişler. Ayrıca büyükannelerine dünya üzerindeki en harika büyükanne oldukları için teşekkür etmişler. O zamandan beri kazaklar, bu tatlı ailenin her bir üyesine duyduğu sevginin bir sembolü olarak bilinmiş ve bir nesilden diğerine aktarılmıştır. Kış aylarında kendilerini sıcacık tutan güzel kazaklarını giyen tüm çocuklar da bu sevgi dolu masalı hatırlayarak kazaklarını giymiş.


Bir varmış bir yokmuş, havaların güzel olduğu, insanların neşe içinde ve mutlulukla, sevgiyle yaşadığı, nefretin olmadığı yemyeşil yaylaların, masmavi gökyüzünün süslediği dillere destan bir yerde genç bir adam yaşarmış. Bu adam annesi ile kasabanın sahil kesimine yakın bir yerde bir kulübede yaşıyormuş. Bu genç adamın bir de teknesi varmış ve genç adam bu tekne ile balığa çıkmayı çok seviyormuş. Fakat masal bu ya, her seferinde eli boş dönüyormuş. Bu duruma çok üzülen genç adam evine dönerken eli boş gitmemek için balıkçıdan balık alıp da gidiyormuş. Günlerden bir gün genç adam arkadaşlarını da alıp balığa çıkmaya karar vermiş. Belki arkadaşlarımın ayağı uğurlu gelir de, bu sefer elimiz dolu döneriz. diye düşünmüş. Kendisi ile beraber beş arkadaşını da alıp tekneye doluşmuşlar ve uzaklara yelken açmışlar. Ama ne kadar uğraşsalar da bir türlü balık tutmayı becerememişler ve elleri boş dönmüşler. Genç adam arkadaşlarına dönüp, Bu durumdan sıkıldım! diye yakınmış. Arkadaşlarından birisi, Arkadaşım sen büyülenmiş olmalısın! Sende büyük ihtimalle nazar var. Sana yeni bir büyüyle tüm nazarları ve büyüyü üzerinden kaldırabiliriz. demiş. Genç adam bunu kabul etmek istemese de, artık balık tutmayı çok istediği için bunu kabul etmiş. Genç adam arkadaşlarına onların tanıdığı bir büyücünün olup olmadığını sormuş. Arkadaşları cevap olarak, bir büyücü tanıdıklarını söylemiş fakat o büyücüye gidenlerin, uzunca bir zaman kendilerine gelemediğini eklemişler. Genç adam başka şansı olmadığını düşünerek onunla görüşmek istediğini söylemiş. Arkadaşları, Genç Adam'a yarın yine aynı yerde aynı saatte buluşmayı teklif etmişler. Genç Adam bu teklifi kabul edip evine dönmüş. Olanları annesine anlatmak isteyen Genç Adam, annesinin kendisine karşı geleceğini düşünerek anlatmaktan vazgeçmiş. Genç adam heyecandan geceyi zor sabah etmiş. Genç adam, sabah kahvaltıdan sonra arkadaşlarıyla buluşma saatleri gelince arkadaşlarıyla anlaştıkları yere gitmek için yola çıkmış. Yolda giderken kasabanın imamıyla karşılaşan Genç Adam, imamın halini hatrını sorduktan sonra aklına bu durumun günah olup olmadığını sormuş. İmamdan, büyü diye bir şey yoktur cevabını alsa da, arkadaşlarının söylediklerini düşünerek buluşma yerine gitmiş. Genç Adam ve Arkadaşları büyücüye gitmek üzere yola koyulmuşlar. Büyücüye vardıklarında Genç Adam oldukça stresli ve kaygılı görünüyormuş. Arkadaşları Genç Adam'ı sakinleştirmeye çalışsa da başarılı olamamışlar. Sıra Genç Adam'a geldiğinde, büyücünün adamlarından biri onu içeri almış. Sahtekar büyücü Genç Adam'a dönüp heyecanla: Evladım sana ne olmuş böyle! Üzerinde çok büyük bir nazar var, bu nazarı üstünden atmalıyız diyerek Genç Adam' a yalan söylemiş ve hemen ardından bir tas su ikram etmiş. Zaten bu duruma başından beri inanmış olan Genç Adam probleminin büyü olduğuna ve büyücünün de bu problemi çözdüğüne inanarak bütün parasını Büyücüye vermiş. Genç Adam eve vardığında baş ağrısından kıvranıyormuş. Sabah Genç Adam'ı uyandırmaya gelen annesi, oğlunu ateşler içinde bulunca panik içinde ne olduğunu sormuş. Genç Adam çaresiz büyücüye gittiğini ve onun da kendisine bir tas su içirdiğini söylemiş. Annesi telaş içinde hemen doktor çağırmaya gitmiş. Şehrazat kafasını pencereden uzatıp derin bir nefes almış yorgun bedeniyle. Gün doğuyormuş yine. Şehriyar öfke ve merak içinde daha öbür önceki geceden kalan hikayeye bile değinmediğini söylerek bağırmış. Şehrazat bir şekilde gündüz hikaye anlatılmayacağına ikna etmiş Şehriyar'ı. Bir gece daha böylece biterken, Şehrazat her gece olduğu gibi oracıkta tatlı bir uykuya dalıvermiş...


Şehrazat o gece Şehriyara anlatacağı masalına başlar. Bundan seneler evvel kayaların ardında bir ülke varmış. Ve o ülkeyi yöneten çok genç bir prens varmış. Bu prens belli bir vakitten sonra hayatının aşkını bulmuş ve gösterişli bir törenle birlikte o kadınla hayatını birleştirmiş. Prens eşine öyle aşıkmış ki dokunmaya dahi kıyamıyormuş. Karısı da öyleymiş. Ya da öyle sadece öyle davranıyormuş. Günlerden bir gün eşinin annesi ve babası saraya kızlarını ziyarete gelmişler. Prens henüz yanlarına gitmemişken fısıltılar duyuyormuş. Fakat prensi gören prenses ve ailesi hemen susup normal konuşmaya başlamışlar. Bu duruma şahit olan prens kuşkulanmaya başlamıştı. Ne olmuştu da prens gelince susmuşlardı? Bu kadar gizli olan konuşma neydi? O günden sonra prens hep eşine karşı mesafeli davranmaya başlamış. Ama bunu belli etmemek için de direniyormuş. Sessiz sakin bir şekilde diğer olacak olayları beklemiş. Olaysız geçen birkaç haftanın sonunda tekrar prensesin ailesi saraya gelmişler. Prens bu sefer hazırlıklıymış. Sarayda konuşamayan bir hizmetçiyi etrafta dolanıp konuşulanları dinlemesi için görevlendirmiş. Hizmetçinin konuşamamasının rahatlığıyla hem prenses hem de onun ailesi olan biten her şeyi dökülüvermişler. Duydukları karşısında şaşkınlık içerisinde olan hizmetçi biraz daha durduktan sonra prens odaya gelmiş ve hizmetçi prens onun yanına gelene kadar kaldığı odaya çekilmiş. Prens gelene kadar da duyduğu ne varsa teker teker kağıda yazmış. Prensesin ailesi evine dönmüş, prens ve prenses odalarına geçip uykuya dalmaya hazırlanmışlar. Prenses uykuya daldıktan sonra prens yataktan kalkmış ve yavaş adımlarla hizmetçinin olduğu odaya yürümüş. Duyacaklarından çok korkuyormuş ama yine de öğrenmek istiyormuş. Odanın kapısına geldikten sonra derin bir nefes alarak kapının kolunu aşağı indirmiş ve kapıyı açmış. İçeri girdiğinde hizmetçi üzgün bir suratla yatağın üzerinde oturuyormuş. Yanında da bir kağıt duruyormuş. Prens hemen kağıdı eline almış ve öğrendiklerini okuyunca yere düşüvermiş. Kağıtta yazanlar onu şok etmiş resmen. Prens hizmetçiye bunlar aramızda diyerek odadan çıkmış ve kendi odasına geri dönmüş. O gece prensi uyku tutmamış, yatağında döne döne sabah etmiş. Güneş doğmaya başladığında yatağından çıkmış ve hemen hazırlanmaya başlamış. Yanına konuşulanlarında yazılı olduğu kağıdı alarak atına binerek uzaklaşmış. Başka bir köye varmış. Yaşlı bir kadının yaşadığı evin önüne geldiğinde üzüntüden ve yorgunluktan bitkin bir haldeydi. Kapıyı çaldı. Kadın onu tanımıyordu. Kendini tanıttı. Ben falanca ülkenin prensiyim. Sizin yardımınıza ihtiyacım var. dediğinde kadın onu içeri almış. Prensi yerdeki mindere oturtmuş. Elindeki kağıdı göstererek yüksek sesle okumasını istemiş. Duydukları karşısında bir kez daha şaşkına dönen prens, onlardan daha şanslı olduğu için sevinmiş. Haydi, bana yardım et. Ne gerekiyorsa yapalım. demiş yaşlı kadına. Kadın gerekli olan şeyleri birer birer söylemiş ona ve bunları bulmasını istemiş. Prensin bunları bulması tam iki gün sürmüş. Bu süre içerisinde prenses de prensi işi olduğu için gitti sanıyormuş. Prens gereken malzemeleri bulup getirdikten sonra kadın hepsini kocaman bir kazanın içerisine atıp karıştırmaya başlamış. O malzemeleri karıştırırken aynı zamanda bir şeyler okuyup üflüyormuş. Prensi bir anda uyku bastırmaya başlamış ve oturduğu minderin üstünde uyuyakalmış. Uyandığında sabah olmuş. Yaşlı kadın ona bir şişenin içerisinde yeşil renkli bir su vermiş ve bunu iki gün boyunca içerse büyünün bozulacağını söylemiş. Prens mutlu bir şekilde evine dönmüş ve içtiklerine hep o sudan katmış. Prens gün geçtikte hafiflediğini hissediyormuş. İkinci günün gecesinde rüyasında bembeyaz bulutların üzerinde olduğunu görmüş. Uyandığındaysa ter içerisindeymiş. Yanına baktığındaysa karısı uyuyormuş. Karısı uyanınca prensin suratına baktığında çığlık atarak yalınayak bir şekilde evden kaçmış. Prens kalkıp aynaya baktığında kendinde hiçbir değişiklik görememiş. Fark etmiş ki karısı onun her şeyi bildiğini öğrenmiş. Karısı kaçmış kaçmasına, büyü bozulmuş bozulmasına ama prensin aklı sahtekar karısının büyüleyip balığa dönüştürdüğü diğer kurbanlarındaymış. Prens onları öğrenmek için tekrar yaşlı kadının evine gitmiş. Kadın döneceğini bildiği için onu kapıda karşılamış. Oturmuş yine, anlatmış kadına, kurtarmak istiyorum onları diye. Kadın bunun zor olacağını söylemiş ama yine de yardım edeceğim demiş. Biraz uğraştıktan sonra balıkların olduğu denizi bulmuşlar ve onları kurtaracak ilacı kadın hemen yapmış. Prens yine atına binip yollar gitmiş ve o denizin önüne gelmiş. İlacı denize dökmüş ve beklemiş. Bir anda kara bulutlar toplanmış ve adamlar teker teker insana dönüşmüş. Şehrazat gün doğumunu görünce masalı bitirir ve uykuya dalarlar.


Çok uzun zaman önce üzgün yaşlı bir kral varmış. Uzun süredir amansız bir hastalıkla uğraşıyormuş. Krallığında veya diğer ülkelerdeki en iyi doktorlar bile bu hastalığa bir çare bulamamış. Hastalık kralı zayıflatmış ve ona o kadar acı vermiş ki, kızını hastalığından onu iyileştirebilecek kişiyle evlendireceğini ilan edecek kadar ileriye gitmiş. Bir gün kraliyet sarayına bir yılan gelmiş ve krala saygılarını sunmuş. Kral yılanı huzuruna kabul ederek şaşkınlıkla ''Ne istiyorsun'' demiş. Yılan: ''Uzun zamandır tedavisi olmayan bir hastalığınız olduğunu duydum. Vücudumda tedavi edici özelliği olan bir safra var. Öyle ki kimse benim zehirim yüzünden ölmez aksine iyileşir. Zehrimin faydalı güçlerini deneyip görmenizi tavsiye ederim'' demiş. Kral ve saray mensupları ilk başta tereddüt etmişler. Ancak insan sesiyle konuşan yılanın kendisi mucizevi bir şeymiş. Biraz düşündükten sonra yılanın kralı ısırmasına izin vermişler. Yılan kralı ısırmış ve Kral bayılmış. Herkese bağırmaya başlamış ve yılan sakin olun, yakında iyileşecek diyerek herkesi sakinleştirmiş. Kral bir süre sonra gerçekten de iyileşmiş. Çok geçmeden büyük Kral ayağa kalkmış. Hastalığı geçmiş ve iyiliği için yılana defalarca kez teşekkür etmiş. Söz verdiği gibi yılanı en küçük kızı Mona ile evlendirmiş. Mona, bir yılanla evlendirildiğini öğrendiğinde çok üzülmüş. Ancak evlendikten sonraki gece, yatağında yakışıklı bir prensin oturduğunu görünce çok sevinmiş. Yılan sıradan bir yılan değilmiş. O aslında bir büyüyle bu forma dönüşmüş bir prens olan Valo'ymuş. Ancak insan formuna geceleri kavuşmasına izin verilirmiş. Yılan hayatı ve kraliyet ailesindeki monoton günler Valo'yu sıkmaya başlamış. Evlendikten birkaç gün sonra, Mona'dan şehirde yürüyüşe çıkmasına izin vermesini istemiş. Mona isteğini yerine getirmiş ve gece maceralarına birden fazla kez gizlice devam etmiş. Kralın diğer kızları, Mona'nın odasındaki yabancıyı öğrenmişler ve bir gece, prens her zamanki gibi uzaktayken, Mona'ya, kraliyet ailesinde ancak geceleri görülebilen adamın sırrını sormuşlar. Mona, Valo'nun geceleri bir prense dönüşen bir yılan olduğunu kız kardeşlerine anlatmış. Şaşkına dön kız kardeşleri, bir yandan da çok sevinmişler. Kardeşlerinin bir yılanla değil de aslında yakışıklı bir prensle beraber olduğuna mutlu olmuşlar. Valo her gece olduğu gibi gitmiş ama o gece geri dönmemiş. O günden sonra hiçbir yerde izine rastlanmamış. Kralın adamları her yerde yılanı ararken, Mona ise her yerde prensini aramış. Kuşlara sormuş, ağaçlara sormuş. Arılara sormuş, karıncalara, çiçeklere ve bulutlara sormuş. Ama kimse ona Valo'dan söz etmemiş. Yorgun düşen Mona bir ağacın altında uykuya dalmış. Rüyasında kocasını yakındaki bir evde hasta yatarken görmüş. Uyanır uyanmaz ağaca tırmanıp yapraklarını toplamış ve rüyasında gördüğü evi aramaya başlamış. Evi bulmuş ve kapıdan içeri girmek istemiş. Ancak evin kapısına yaklaştığında önünde siyah bir kadının durduğunu görmüş. Valo hakkında soru sorulduğunda kadın: ''Evet, o burada. Ama çok hasta'' diye yanıtlamış. Mona çok sevinerek ''Lütfen onu görmeme izin verin. Onu hastalığından iyileştirebilecek bu sihirli yapraklara sahibim'' diye bağırmış Mona. Kadın: ''Emirlerimi yerine getirirsen onu kurtarabilirsin, benim hizmetkarım olarak yaşayacaksın, kocanla yaşamana izin verilmeyecek. Ama istediğin zaman ona hizmet edebilirsin. Seni tanımayacak, çünkü sana büyü yapacağım ve seni çirkin yapacağım'' demiş kadın. Mona üzülerek ''Neden böyle bir şey yapıyorsun'' diye sormuş. Kadın ise: ''Prensi seviyorum ve onun benim kocam olmasını istiyorum. Ben bir büyücüyüm ve onun büyüsünü bozdum. Bu onun sonsuza kadar insan olarak yaşamasını sağlıyor. Geçmişini de unutturdum ama son hastalığını iyileştirmenin bir yolunu bulamadım. Eğer bana itaat etmeye hazırsan, onu kurtaracağım'' demiş. Mona çaresiz bir şekilde ''Nasıl istiyorsun öyle olsun'' demiş. Kadın Mona'yı çirkin bir kıza çevirmiş. Aynı zamanda ona büyülü bir yüzük vermiş, onu ne zaman takarsan eski güzelliğine kavuşacaksın demiş. Kadın, Mona'nın elindeki yaprakları prenses götürüp yedirmiş. Prens kısa sürede sağlığına kavuşmuş. Mona'yı unutmuş ve onu iyileştirmedeki muazzam yardımı için büyücüyü karısı olarak kabul etmeye hazırmış. Büyücü kadın çok sevinmiş ve çirkin bir kadına dönüşen Mona gizlice ağlamaya başlamış. Valo'ya kendinden bahsetmeden her gün hizmet etmiş. Aşk, dış güzelliğin ötesine geçmiş ve Mona'nın içsel saflığı ve sevimliliği Valo'yu ona çekmiş. Kendisini bu çirkin kadına aşık olurken bulmuş. Bu durum Mona'ya, büyücü kadının düşmanlığını kazandırmış. Valo, evliliğinden sadece birkaç gece önce, kaldığı görkemli evde yürüyüşe çıkıyormuş. Aniden tatlı bir müzik duymuş. Sesi takip etmiş, Mona yüzüğü takıp eski güzel haline dönüşmüş ve onu görünce çok şaşırmış. Valo, Mona'nın karısı olduğunu hatırlamaya başlamış. Valo, olanları Mona'ya sormuş ve Mona tüm olup biteni anlatmış. Valo ardından büyücü kadının oradan uzaklaştırılması için Kral ile konuşmuş. Kral duyduklarından sonra çok sinirlenmiş ve büyücü kadının bayıltılmasına ve oradan uzaklaştırılmasına karar vermiş. O günden sonra Valo ve Mona bir ömür boyu mutlu mesut yaşamışlar.


Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar Melih adında küçük bir çocuk varmış ve arkadaşlarıyla hayali hastalarını tedavi edebilmeleri için doktormuş gibi davranarak oyunlar oynamayı çok seviyormuş. Gerçek hayatlarında da ne zaman bir sıkıntıya düşseler arkadaşlarının yardımına koşarmış. Büyüyünce doktor olmak istiyormuş. Günlerden bir gün Melih hastalanmış ve bir hastanede tedavi olmaya başlamış. Hastalığı nedeniyle canı acıyormuş ve ağrıları varmış. Tek isteği, değer verdiği insanlarla; ailesi ve arkadaşlarıyla birlikte güzel günler görmekmiş. Artık kendisine zevk veren hiçbir oyuna katılamayacağını düşünüp üzülse de aslında durum hiç de öyle değilmiş. Melih, hastalığına direnen ve hastalığın onu yenmesine izin vermeyen cesur bir gençmiş. Hastanede yattığı ve tedavi olduğu süre boyunca ailesini, doktor ve hemşirelerini güzelce dinlemiş ve onların sözlerinden dışarı çıkmamış. Biliyormuş ki doktorları ve hemşireleri kendisinin iyileşmesi için çaba gösteriyor. İlaçlarını düzenli olarak almış. Yemeklerini de düzenli olarak yemiş. Hastanede kaldığı sürede çok fazla kişiyle sohbet etme şansı bulmuş. Doktor olabilmek için yerine getirilmesi gereken şartları öğrenmiş, doktorlar ile bu isteğini konuşmuş ve onlar da Melih'i çok desteklemişler. Melih, hastanede yatarken kendisi gibi hasta olup hastanede tedavi gören çocukların iyileşmesi için çaba gösteren bir doktor olmak istediğinden kesinlikle emin olmuş. Hayattaki amaçlarından birinin, çocukluğu boyunca gördüğü tedavinin ihtiyacı olan diğer hasta çocukların da görmesini sağlamak olduğunu fark etmiş. Melih, uzun günlerin ardından sağlığına kavuşmuş ve nihayet hastaneden ayrılmasına izin verilmiş, sonunda kendi evine götürülmüş. Okula geri döndüğü zaman derslerine çok çalışmış, notlarını yükseltmek için çok çaba göstermiş ve böyle sıkı çalışmasından sonra nihayet mutlu son olarak kendine doktor diyebileceği günün hayalini kurmuş. Melih iyileşip hastaneden eve döndükten sonra kararlı ve düzenli bir şekilde çok çalışarak geçirdiği zamanlar sayesinde meraklı ve bilgili bir genç olmuş. Gel zaman git zaman üniversite sınav günü gelmiş. Heyecanlı bekleyişten sonra tıp fakültesine hayali gerçek olan Melih, başarı dolu bir okul hayatının ardından mezun olduktan sonra doktor olarak çalışmaya başlamış. Hayatı boyunca aklının bir köşesinde barındırdığı bir hedefi gerçekleştirmeyi başarmış. İhtiyacı olanlara her zaman yardım eli uzatmaya hazır bir insan olan Melih, insanların kendilerini daha iyi hissetmeleri için elinden gelen her şeyi yaparmış. Küçük yaşlardan itibaren bu özelliği ile bilinen Melih, çok sevilen ve başarılı olan bir çocuk doktoru olmuş. Melih işine her gittiğinde, hasta bir çocuk olduğu ve hastanede vakit geçirmek zorunda kaldığı dönemi ve bu deneyimin ona doktor olmak için nasıl güç ve ilham verdiğini düşünürmüş. Melih, düzenli olarak çok çalıştığı için doktor olabildiğinin ve hayallerini gerçekleştirip kendisi gibi hasta olan çocuklara yardım edebildiğinin farkındaymış. Kendisi gibi hasta olan çocukları iyileştirip onları hayallerine kavuşturabilmek amacıyla çocuk doktoru olmaya karar vermiş. Her gün hastaneye gelen hasta çocuklarla ilgileniyor, tedavilerini uyguluyor ve boş vakitlerinde onlarla oyunlar oynayarak kendi hasta olduğu zamanları anlatıyormuş. Kendi hikayesinin çocuklara ilham vermesini umarak onların da hayalleri peşinde koşmalarını istiyormuş. Melih; uzun, sağlıklı, huzurlu ve mutlu bir hayat yaşamış ve hayatı boyunca karşılaştığı tüm hasta çocuklara yardım etmiş. Zorluklarla karşılaşıldığında asla pes etmemek gerektiğini ve büyük şeyler başarmak, hayallerini gerçekleştirmek için düzenli ve sıkı çalışmak gerektiğini unutmamış. Bu, hayatı boyunca yanında taşıdığı bir dersmiş ve tüm hastalarına da bunu anlatmak için çok çalışmış ve çocukların iyileşmesini sağlayan başarılı bir doktor olarak hayatına devam etmiş.


Can, hafta sonları babası ile markete gitmeyi çok seven tatlı mı tatlı bir çocukmuş. Hafta sonu erkenden uyanır, kahvaltısını yapar ve hemen ödevlerinin başına otururmuş. Ödevlerini bitirir bitirmez de babasıyla birlikte markete gidermiş. En büyük eğlencesi ise market arabalarını sürmekmiş. Yine bir sabah erkenden babası ile markete gitmek için uyanmış. Ödevlerini bitirmiş ve hazırlanmış. Babası ile annesinin verdiği alışveriş listesini tamamlamak için marketin yolunu tutmuşlar. Markette babası ile birlikte sevinçle alışveriş yaparken yaşlı bir teyzenin raftaki peynirlere ulaşamadığını görmüş. Babasına teyzeyi göstererek ona yardım etmek istediğini söylemiş. Babası da hemen teyzenin yanına doğru gitmiş. Can hemen teyze ile konuşmaya başlamış. İyi günler teyzeciğim. İstersen babam ve ben sana peynirlere ulaşman için yardım edebiliriz. Demiş. Teyze Can'a gülümsemiş ve başını okşamış. Bu sırada Can'ın babası da üst raftaki peynire uzanmış ve yaşlı teyzenin market arabasına peyniri bırakmış. Yaşlı teyze ona yardım ettikleri için çok mutlu olmuş. Teşekkür ederim evladım. Demiş. Babası da gülümseyerek Rica ederim. Fakat Can'a teşekkür etmeniz gerek. Sizin yardıma ihtiyacınız olduğunu ilk önce Can fark etti. Diyerek oğlunun yanağını okşamış. Yaşlı teyze Can'a Teşekkür ederim Cancığım. Çok naziksin. Demiş. Can da büyük bir sevinçle Rica ederim teyzeciğim. İsterseniz market arabanızı da ben sürebilirim. Diye atılmış. Teyze Sağ ol evladım, sana zahmet vermiş olmayayım. Deyince Can hemen söze atılmış. Hayır teyzeciğim ne zahmeti. Ben market arabalarını kullanmayı çok severim. Hem babam bizim market arabamızı tek başına kullanabilir. Sen hiç yorulma, birlikte taşıyabiliriz. Deyince yaşlı kadın Can'ın bu heyecanlı isteğini kabul etmiş. Can, yaşlı teyze ve babası birlikte alışverişlerini tamamlamışlar. Market kapısından çıkarken yaşlı teyze Can'ın babasına Ne kadar kibar bir çocuk yetiştirmişsiniz. Nezaket kurallarını çok iyi biliyor. Tekrardan çok teşekkür ederim. Diyerek yanlarından ayrılmış. Can, teyze gittikten sonra hemen babasına soru sormuş. Baba, nezaket kuralları ne demek? Babası gülümseyerek cevap vermiş Nezaket kuralları, insanların birbirleri ile güzel bir şekilde anlaşmasını sağlayan nazik davranış ve sözlerdir. Demiş. Can hemen söze atılmış Babacığım, ben bunları bilerek yapmadım ki. Sadece yardım etmek istemiştim. Nezaket kuralları nelerdir bana söyleyebilir misin? diye sormuş. Babası yolda yürürken bir yandan da anlatmaya başlamış. Örneğin sabahları okula gittiğinde herkese Günaydın diyerek gülümsemek bir nezaket kuralıdır. Biri sana herhangi bir iyilikte bulunduğunda, bir şey aldığında onları Teşekkür etmek de bir nezaket kuralıdır. Yemek yerken ağzını kapatarak yemek, sofrada konuşmamak, birisi konuşurken lafını kesmemek gibi davranışları hepsi Nezaket kuralıdır Cancığım. Demiş. Can, ona nazik denildiği için çok mutlu olmuş. Anladım babacığım. Bundan sonra bütün bu dediklerini aklımda tutacağım. Herkese nazik davranacağım. Demiş. Eve gittiklerinde Can, bu olanları annesine de anlatmış. Annesi oğluna Aferin canım oğlum. Demek ki nezaket kurallarını çok iyi bir şekilde öğrenmişsin. Demiş. Can, bugün hem ailesinden hem de bir başka teyzeden güzel sözler duymuş. Bu durum onu çok sevindirmiş. Bundan sonra herkese çok daha nazik davranacağına dair kendine söz vermiş.


Bir varmış bir yokmuş evvel zaman içinde kalbur saman içinde cennettin en güzel yerinde hayata gözlerini açan güzeller güzeli bir melek doğmuş. Melek'in ismini aile bireyleri Eda olarak koymuş. Eda tatlı mı tatlı güzel mi güzel bir bebekmiş. Eda gözlerini ilk açtığı sıra evrende ki her şey çok güzel hale gelmiş. Hiç kimse buna anlam verememiş. Herkes mutlu mesut olmuş kavgalar bitmiş küsler barışmış evrende ki herkes artık çok mutlu ve birbirlerine herkes iyi davranıyormuş. Eda kısacası evrene mutluluk ve huzur getirmiş. Tabii bu olaylar olurken Eda' da hızlıca büyümeye devam ediyormuş. Eda bir gün arkadaşları ile oyun oynarken herkesin konuştuğu dünyayı merak ettiğini söylemiş. Herkes gibi Eda' da dünyayı çok merak ediyor ve çok gitmek istiyormuş. Arkadaşları ise dünyaya gitmenin imkanı olmadığını söylemiş ama Eda bir yolu olduğunu düşünüyormuş ve bu düşüncesinin arkasından gitmeye kararlıymış. O sırada hava karanlık olmuş yarın için sözleşmişler yine aynı saatte bu bahçede buluşalım diye ve herkes evlerine dağılmış. -Dünyayı çok merak ediyorum ve çok gitmek istiyorum teyzecim, bir yolunu bulmaya çalışıyorum araştırıyorum ama hiçbir şey bulamadım daha. -Dünyaya gitmen çok zor ama belli ki sen bu duruma çok üzülmüşsün aslında bir yolu var fakat şuan işe yarar mı bilmiyorum... Eda'nın gözleri koskocaman olup teyzeye bakmış ne olur bana o yolu söyle diye teyzeden rica etmiş. Yaşlı teyze vakti zamanında büyücülük işleriyle ilgilenmiş ve iksirler falan hazırlarmış. Bildiği bir formül varmış aslında ama Eda'ya zarar gelmesinden çok korkuyormuş Eda'nın isteklerinden sonra iksiri yapmaya karar vermiş ve güzelce iksiri hazırlamış. Eda ya iksiri uzatmış ve uzatır uzatmaz da Eda iksiri içmiş ve iksir başarılıymış. Eda gözlerini açtığında hiç bilmediği yere gelmiş orası dünyaymış napacağım diye düşünerek sahilde yürüyormuş. Yürürken yorulmuş ve bir banka oturmuş artık oturarak dünyaya şaşkınlıkla bakıyormuş. Yanına bir den bire bir çocuk oturmuş. Çocuk Eda'ya bakarak tebessüm ediyormuş çocuk belli ki Eda'ya tutulmuş ve onunla tanışmak istemiş. Çocuk Ben Cihat diye konuşmaya başlamış tanışmışlar 1-2 saat kadar konuştuktan sonra Eda başından geçenleri Cihat'a anlatmış. Cihat' da meleklerin kanadı olur senin kanadın nerede diye sormuş. Eda'da benim kanadım dünyaya gelirken yok oldu demiş ve çok üzüldüğünü belirtmiş. Cihat' da üzülmüş onun üzüldüğünü duyunca sonrasında kalkıp sahilde beraber yürümeye devam etmişler çocuk kanatsız meleğin bir an bile tebessümü yüzünden gitmemesi için güldürüp eğlendirmek için uğraşıyormuş. Birbirleriyle zaman geçirirken çok mutlu ve çok sevinçli oluyorlarmış. Cihat artık Eda'dan başka bir şey Eda' da artık Cihat'dan başka bir şey düşünmüyor olmuş. Cihat artık Eda'ya bir şey açıklamak için konuşmaya çağırmış ve onu Çok sevdiğini ve Eda'da onu çok sevdiğini söylemiş ondan sonra koskocaman sarılmışlar hiç ayrılmamak üzere. Cihat Eda'yı kanatsız meleğim diye seviyormuş hep. Ve Eda da bu durumdan çok mutlu oluyormuş. Cihat dünyayı yavaş yavaş tanıtmaya başlamış ilk olarak beraber oldukları yeri ve Ülkeyi tanıtmış, ondan sonrasında ise dünyayı gezmeye karar vermişler ve dünya turu yapmışlar. Ve bu olaylardan ve gezmelerden sonra evlenmeye karar vermiş bizim iki aşık. Çok güzel ve dillere destan bir düğün yapmışlar. Bir ömür boyunca mutlu mesut yaşamış gitmişler...


Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellal iken, pireler berber iken, ben bağda üzüm bekler iken, derede odun yükler iken, bir varmış bir yokmuş. Masalın yalanı mı olurmuş. O yalan bu yalan, fili yuttu bir yılan. Bu da mı yalan? derken; sabahleyin erken, keçiler koyunları tıraş ederken, tahta kurusu saz çalar, sıçan cirit atar iken, çıkmış bir kocakarı ortaya. En sonunda açmış ağzını yummuş gözünü. Bir laf etmiş, bir laf etmiş. Bakalım ne laflar etmiş. Eski zaman içerisinde gelişmiş bir ülke varmış. Bu ülke krallar tarafından yönetiliyormuş. Kral artık çok yaşlanmış ve bu yüzden hasta şekilde yatıyormuş. Bu kralın da bir tane hayırsız oğlu varmış. Büyük oğlu hayırsız olduğu için başka ülkede yaşıyormuş. Krallığın başına geçecek kişi mecburen küçük oğul olacakmış. Fakat bir sorun varmış. Kralın küçük oğlu çok fazla cesur değilmiş. Kendi içinde belli korkuları varmış. Bir yandan ülkeyi yönetmek istiyor diğer yandan bu durumdan korkuyormuş. Kralın küçük oğlunun ismi Zafer imiş. Zafer annesiyle iyi anlaşıyor ve sürekli ona anne ben yapamam diye belirtiyormuş. Birde bu Zafer saray da yaşayan genç ve güzel bir prensese aşıkmış. Fakat bu prenses Zafer'im cesur olmamasından dolayı pek onunla konuşmuyormuş. Krallığın başındaki hasta kral maalesef ölmüş. Acil yerine bir kral geçmesi gerekiyor ve birinin bulunması lazımmış. Bu konuda istekli kişiler toplanarak arena da aslanlar ile savaşarak karar verilecekmiş. Zafer bir yandan korkuyor, bir yandan Kral olup prensesi etkilemek istiyormuş. Sonunda Zafer tüm cesaretiyle aslanlar ile savaşmaya karar vermiş. Günler geçmiş ve o gün gelmiş çatmış. Bazı savaşçılar ölmüş, bazıları yaralanmış. Sıra Zafer'e gelmiş. Zafer arenaya çıkmış. Korkudan ayakları titriyor, heyecandan nefesi kesiliyormuş. Buna rağmen orada savaşması gerektiğini hissediyor ve kendine inanmak istiyormuş. Zafer'i gören aslanlar üzerine doğru koşmaya başlamış. Zafer o sırada tribünde oturan prensese bakmış ve içinden bir anda cesaret gelmiş. Aniden aslanlara doğru koşmaya başlayan Zafer 3 aslanı yerle bir etmeye başlamış. Tribünlerde alkışlar ve şaşkın bakışlar arasında herkes çok şaşırmış. Prenses ise adeta Zafer'e hayran olmuş. Cesur, güçlü ve bilgili davranışlar prensesi etkilemiş. Savaştan çıkan Zafer'e ilk sarılan ve tebrik eden prenses olmuş. Zafer kendine inanmayı ve cesur olduğunu farketmiş. Bu sayede yeni Kral olarak ülkeyi yönetmeye başlamış. Prensesle evlenmişler ve bir ömür mutlu mesut yaşamışlar.


Masalı doğrudan bu sayfa üzerinden veya kanalımıza giderek YouTube üzerinden çocuğuna dinletebilirsin. "Hadi arkadaşlar biz gidelim. Zeynep hep mızmızcılık yapıyor ve sadece kendi istekleri olsun istiyor. Biz kendimiz gidip güzelce oynayalım. O da anne ve babasının yanına gidip oynasın." Sonra oradaki çocuklar oradan uzaklaşmışlar, Zeynep' i de aralarına almak istememişlerdi. Zeynep bu duruma çok üzülmüştü ve hemen annesinin yanına gitmişti. Ağlayarak annesine bir şeyler anlatıyordu fakat annesi hiçbir şey anlamıyordu. "Tamam, anneciğim." dedi. Ama bugün onlarla konuşmak istemedi. Çünkü o da arkadaşlarına kırılmıştı. "Ceviz Ağaç' ı, biliyor musun ben arkadaşlarımı üzmüşüm. Ama onlarda beni üzdüler. Oh olsun onlara." diye söyleyince bir anda kafasına yukarıdan ceviz düşmüş ve Zeynep' in başı acımış. Ceviz Ağaç'ına kızmaya başlamış. "Az önce arkadaşlarına kötü davrandığın için, oh olsun onlara dedin. Kimseyle eşyalarını paylaşmıyorsun ve hep huysuzluk ediyorsun. Eğer böyle yapmaya devam edersen kimse seninle arkadaş olmaz. Ben de artık seni sevmeyi bırakır ve sen gelince hiç hareket etmem, konuşmam da. Eğer insanları üzersen, onlar da seni üzer ve yalnız kalırsın. Tek başına oynar, tek başına yaşarsın. Annen baban bile seni sevmez artık böyle kötü şeyler yapmaya devam edersen. Ama ben biliyorum sen kendini düzelteceksin. Arkadaşlarından özür dileyip, onlarla barışmalısın. Tamam mı Zeynep?" Ceviz Ağaç' ı aynı annesi gibi konuşmuştu. "Sen arkadaşlarınla aranı düzeltirsen, annene en güzel teşekkür cevabını vermiş olursun." demiş gülümseyerek. "Elbette kızım. Seni ben uyaracağım, ben senin annenim, sende benim akıllı, güzel kızımsın. Hem ayrıca arkadaşlarınla aranı düzelterek bana en büyük teşekkürü etmiş oldun." demiş gülümseyerek. Zeynep' in aklına yine Ceviz Ağaç' ının söyledikleri gelmiş. Kafasını cama doğru çevirince onunla göz göze gelmişler ve o an Ceviz Ağaç' ı ona göz kırpmış. Zeynep ondan sonra hep arkadaşlarıyla, ailesiyle ve Ceviz Ağaç' ı ile ömür boyu mutlu mesut yaşamış.


Zamanın birinde küçük bir kasabada yaşayan Mimi adında tatlı bir kız varmış. Mimi'nin doğum günü yaklaşıyor ve kardeşi Moomoo ona özel bir hediye vermek istiyormuş. Moomoo, Mimi'ye nasıl bir hediye alması gerektiğini düşünerek uzun uzun düşünmüş. Günlerce düşündükten sonra nihayet Mimi için en iyi hediyeye karar vermiş. "Hangi hediye bir yıldızdan daha özel olabilir?" diye heyecanla haykırmış. "Eğer bu yıldız, gökten düşen ve doğum günü dileklerini gerçekleştirebilecek bir meteor olsaydı, daha da iyi olurdu." Diye zevkle gülerek düşünmüş. Moomoo'nun bir planı varmış. Mimi'ye doğum günü hediyesi olarak verecek meteoru bulmaya kararlıymış. Gün gelmiş ve sonunda Mimi'nin doğum günüymüş. Moomoo, düşen bir meteoru alması için Mimi'yi dağlara götürebilmek için geceyi dört gözle bekliyormuş. "Beni takip et Mimi. Sana bir sürprizim var." Demiş Moomoo heyecanla. "Beni nereye götürüyorsun?" diye sormuş Mimi, dağlara doğru koşarlarken. Moomoo hevesle, "Doğum günü hediyen olarak düşen bir meteoru bulman için seni dağlara götürüyorum," diye yanıtlamış. "Bu dağdan meteorlar düşecek mi?" diye sormuş Mimi, Moomoo'yu dağa kadar takip ederken. "Büyükbaba Jo daha önce bana hava güzel olduğunda gökyüzündeki yıldızların buraya düşeceğini söylemişti." Moomoo, "Düşmesini bekleyelim" diye yanıt vermiş. Bunun düşüncesiyle heyecanlanan Mimi başını sallamış. Moomoo bir şey söyleyemeden, aniden gökten bir yıldız düşmüş ve yanlarındaki büyük kayanın üzerine düşmüş. Moomoo, yere düşen eşya parçasına bir göz atmak için koşturmuş. Gözleri zevkle parlamış. Güzel bir gümüş sarısı ışık yayan küçük ama tombul bir meteormuş. Çok sevimliymiş. Ancak meteor, düşmenin etkisiyle iki kayanın arasındaki boşluğa sıkışmış ve çıkamamış. "Bana yardım edin!" diye seslenmiş küçük yıldız. Moomoo ve Mimi tüm güçleriyle küçük yıldızı sıkıştığı yerden çekmişler. Bir süre mücadele ettikten sonra nihayet küçük yıldızı çıkarmayı başarmışlar. İki kardeş küçük yıldızı ellerine almışlar ve yıldızın ne kadar büyüleyici olduğuna hayret etmişler. Küçük yıldız bir anda gözyaşlarına boğulmuş. Ne oldu Küçük yıldız? Lütfen ağlama. Sana zarar vermeyeceğiz. diyerek Mimi küçük yıldızı sakinleştirmeye çalışmış. Annem dikkat etmezken bir gece oynamak için gökten gizlice inmiştim ama yanlışlıkla bu büyük kayaya çarptım. Şimdi vücudumda gözle görülür bir çatlak izi bıraktı. Sanırım parçalara ayrılacağım! diye üzüntüyle haykırmış küçük yıldız. Küçük yıldız daha da yüksek sesle feryat etmiş, "Geri dönersem arkadaşlarım bu çirkin çatlağı gördüklerinde benimle dalga geçerler." Demiş. "Merak etme küçük yıldız. İyi bir arkadaş, incindiğinde ilgi ve sevgi gösterecektir. Seninle asla dalga geçmeyecekler. Demiş Mimi. Moomoo onaylayarak şiddetle başını sallamış. "Ama... bu çatlak çok korkunç." Küçük yıldız ağlamış. Mimi bir süre düşünmüş ve "Küçük Yıldız, sen insanların isteklerini gerçekleştirmesine yardımcı olabilecek bir meteorsun, değil mi?" demiş. Küçük yıldız, yaşlı gözleriyle Mimi'ye bakmış ve sersemlemiş bir şekilde başını sallamış. "Bu harika." Mimi, kollarındaki küçük yıldızı nazikçe kucaklamış. "Bugün benim doğum günüm olacak. Bir dileğim var. Lütfen gerçeğe dönüştür. Sonra, Mimi küçük yıldıza usulca fısıldamış. Mimi gülümsemiş ve küçük yıldızı yukarı kaldırmış. "Vücudunuzdaki çatlakların kaybolmasını ve tekrar mutlu bir küçük yıldız olmanızı diliyorum. Demiş. Neredeyse anında, gökyüzünde kör edici bir ışık hüzmesi gelmiş. O kadar parlakmış ki Mimi ve Moomoo gözlerini kapatmış. Ardından, yoğun ışık kaybolmuş. Küçük yıldız gitmiş. Moomoo ve Mimi gökyüzüne bakmışlar ve küçük yıldızın onları görebileceğini umarak vedalaşmışlar. Moomoo, Mimi'ye dönmüş ve "Üzgünüm Mimi. Bütün gece bekledikten sonra sana doğum günü hediyesi veremedim. "Hayır, yıldızları topladın ve bütün gece benimle yıldızlı gökyüzünü izledin. Memnunum." Diye sarılmış Moomoo 'ya, Mimi. "Ama başka doğum günü dileklerin vardı ve onun yerine küçük yıldız için kullandın," diye yanıtlamış Moomoo. Küçük Yıldız, "Dileğimin Meteor tarafından gerçekleşmesi gerekmiyor" diye yanıtlamış. Moomoo kaşlarını kaldırmış ve "Bu dilek nedir? Sana yardım edeceğim." Demiş. Mimi, küçük yıldızın bıraktığı bir taş parçasını almak için eğilirken, "Pekala, bu küçük yıldız parçasını doğum günü hediyem için bir hatıra olarak almaktan memnunum," demiş. Eve dönerken ikisi de gülmüş. Mimi'nin anılarına kazınmış en unutulmaz bir doğum günü olmuş.


Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde bir köyde yaşam süren iki genç varmış. İki genç ortaklaşa karar verip çalışma planı yapmaya başlamışlar. Bu gençlerden birinin adı Mahmut diğerinin ise Hasan'mış. Mahmut oldukça iyi niyetli ve paylaşımcı bir gençmiş. Fakat Hasan, Mahmut'a göre cimri biriymiş. Hasan'ın kurnaz, bencil ve kimseyi düşünmeyen bir yapısı varmış. Aynı şehre gideceklerinden dolayı her ikisi ortaklaşa karar vermeye başlamışlar. Hazırlıklarını tamamlayan iki genç ertesi gün yola çıkmaya başlamış. Köyün çıkışında buluşmuşlar ve şehre doğru gitmeye başlamışlar. Az gitmişler, uz gitmişler ve dere tepe düz gitmişler. Öğle vakti karınları acıkmış ve biraz soluklanarak karınlarını doyurmak amacıyla ağaç altında oturmaya başlamışlar. Her ikisi de yanına yiyecek almış ve karınlarını doyurmak için yemek yemeye başlamışlar. Mahmut'un ekmeği beyaz iken Hasan'ın ekmeği kırmızı renkliymiş. Hasan çok kurnaz biri olduğu için Mahmut'a dönerek ''İkimizin de bir ekmeği var, gel kırmızı ekmeği ilk önce yiyelim'' demiş. Beyaz ekmeği akşama doğru acıkırsak o zaman yemeye başlarız demiş. Bir ağacın altında oturarak Mahmut'un getirmiş olduğu ekmek, domates, salatalıkları yemeye başlamışlar. İyice dinlendikten sonra yola devam etmişler. Mahmut Hasan'a dönerek ''Hava kararmaya başlıyor yemeği yiyelim mi?'' diye sormuş. Hasan, yolun daha uzun olduğunu ve artık ayrılmak durumunda olduğunu ve aç olmadığını söylemiş. Mahmut Hasan'ın davranışlarına tam manasıyla bir anlam veremezken yoluna devam etmiş. Birdenbire yağmur bulutları gökyüzünü kaplamaya başladığı sırada yağmurun yağacak olduğunu fark eden Mahmut orada kalmanın doğru olacağını düşünerek kalmış. Geceyi bulduğu bir mağara içerisinde geçirmek zorunda kalan Mahmut'un tam uyuyacağı sırada içeriye bir kurt girmiş. Kurt girdiğini gördüğünde çok korkmuş olsa da başını indirerek sessiz şekilde beklemeye devam etmiş. Tekrardan bir gıcırtı işiten Mahmut kafasını kaldırdığı sırada bu seferde içeriye bir tilkinin girdiğini fark etmiş. Tilki ve Kurt mağaradan çıktıktan sonra hemen çobanın yanına giden Mahmut, duyduğu her şeyi ona anlatmış. Çoban koyunlarının kurt ve tilkiye yem olmamasına sevinerek bu haberi kendisine veren Mahmut'a bir miktar para vermiş. Mahmut, çobanın verdiği para ile karnını doyurmak için güzel bir lokantaya gitmiş. Lokantada yemek yerken, Hasan'ı dışarıda yaralı bir halde görmüş ve lokantanın camından seslenerek Hasan'ı içeri davet etmiş. Hasan üzgün ve utanarak içeri girmiş ve Mahmut'un yanından ayrıldıktan sonra bir tilki ve kurdun ona saldırdığını, aç ve susuz kaldığını söylemiş. Başını öne eğerek: ''Seninle söz verdiğim halde ekmeğimi paylaşmadım, başıma bunlar geldi. Çok utanıyorum, çok özür dilerim'' demiş. Mahmut arkadaşının omzuna elini atarak: ''Canın sağ olsun, ne olursa olsun sen benim dostumsun. Bir daha böyle bir şey yapma lütfen'' diyerek garsona bir tabak daha yemek getirmesini söylemiş. Mahmut ve Hasan karınlarını doyurduktan sonra yollarına beraber devam etmişler. O günden sonra Hasan bir daha hiç cimrilik yapmamış.


Bir varmış, bir yokmuş evvel zaman içinde, kalbur saman içinde uzak bir ormanın yamacında bir ördek yaşarmış. Bu ördek ,kuluçkaya oturmuş yumurtalarını bekliyormuş. yumurtaları çatlar çatlamaz sevinçle vaklayarak üzerlerinden kalkmış. O kadar memnunmuş ki;- Şimdi ailemin yanına dönebilirim diyerek sevinç içinde kanatlarını çırpmış. Fakat biraz sonra bakmış ki, yumurtalardan biri sapasağlam duruyor. Biraz canı sıkılmış doğrusu.Ama yavrularının hepsi onun için çok değerli olduğundan başında beklemeye devam etmiş. Bir müddet daha üstüne oturup beklemiş ve bu son yumurta da çatlayınca içinden iri, çirkin bir ördek yavrusu çıkmış. Anne ördek bu yavruyu görünce onun çirkinliğinden biraz utanç duymuş. - Neyse ki diğer yavrularım güzel, diye düşünmüş ve artık daha fazla vakit kaybetmeden çiftliğe gitmek istediği için yavrularını peşine takarak suya girmiş. Çirkin olanı hiç olmazsa iyi yüzüyor, demiş anne ördek kendi kendine. Öyleyse başka bir yavru ile karışmış olamaz. Belki büyüdükçe güzelleşir. Belki bir süre sonra da büyümesi durur. Çirkin Ördek giderek daha da büyümüş ve diğer ördeklerden daha da farklılaşmış. Çevresindeki diğer hayvanlar onu hiç rahat bırakmıyor, onunla hep 'Çirkin Ördek' diyerek alay ediyormuş. Kardeşleri bile vak vak edip başının etini yiyor, Seni bir kedi kapsa da senden kurtulsak, diyorlarmış. Tavuklar onu kovalıyor, onlara yem veren kız da ayağıyla onu ittirerek yemlerin yanından uzaklaştırıyormuş. Bizim çirkin ördek bunlara o kadar çok üzülüyormuş ki, gizli gizli ağladığı bile oluyormuş. Çirkin Ördek yavrusu bir gün ağlaya ağlaya çitlerin üzerinden uçarak atlamış ve çiftliği iyice geride bırakıp yaban ördeklerinin yaşadığı yere gelene kadar hiç durmadan yürümüş. Fakat yaban ördekleri de onun çirkin olduğunu düşünmüşler ve onunla dostluk kurmak istememişler. Bizim çirkin ördek yavrusu kimselere yaranamamış ve yapayalnız ortada kalmış. Ağaç dallarıyla çitlerdeki küçük kuşlar bile onun çirkinliği karşısında kaçışıp duruyorlarmış.Sonbahar gelmiş, ağaç yaprakları sararıp solmaya ve birer birer dökülmeye başlamış. Bir gün, güneş batarken bembeyaz tüylü, büyük ve güzel kuşlardan oluşan bir kuş sürüsü Çirkin Ördek'in tam önünden, çalıların arasından havalanmış. Uçarken dalgalanıyormuş gibi hareket eden çok zarif, uzun boyunlu kuşlarmış bunlar. Çirkin Ördek, bu kuşlara bayılmış, peşlerine takılıp bağırmaya başlamış ama onlar kocaman kanatlarını açar açmaz gökyüzünün derinliklerinde kaybolmuşlar. Çirkin Ördek ne olduklarını bilmediği bu kuşlara bayılmış. Onların peşi sıra gitmek istiyormuş.Bir gün kanatlarının gücünü denerken aşağıda, bir derede daha önce gördüğü o beyaz tüylü kuşlardan birçoğunun yüzdüğünü görmüş. Bir an bile düşünmeden, Aşağı iniyorum, diye kararını vermiş. Çirkin de olsam onların yanlarına gideceğim. Böylece dereye, suyun üzerine inmiş. Kıyıda iki çocuk beyaz kuşlara ekmek kırıntısı atıyormuş. Çirkin Ördek'i görünce hemen annelerine, Anne bak! demişler. Bir kuğu daha var orada! Bu kuğu diğerlerinden daha güzel hem de!Çirkin Ördek çocukların ne demek istediğini anlamamış. Beyaz kuşlar arkalarına dönüp ona bakınca utancından boynunu bükmüş. İsterseniz siz de Çirkin Ördek diye alay edin. Umurumda değil artık! demiş içinden. Sonra, başını kaldırırken suda ilk kez kendini görmüş. Upuzun bir boynu, bembeyaz, harika tüyleri varmış. Bu benmiyim diye uzun süre emin olamamış.Yanına gelen diğer kuğular, ne kadar güzel olduğunu söyledikçe, ne yapacağını bilememiş. Ama artık bir kuğu olduğunu biliyormuş ve çirkin ördek yavrusu olmaktan kurtulmuş ya... Hayatını mutlu bir şekilde geçirmiş, artık herkes ona hayran hayran bakıyormuş.