Kerem, küçük ve tatlı bir kasabanın cıvıl cıvıl ve renkli bir sokağında ailesi ile birlikte yaşıyormuş. Her gün okula gitmek için kasabanın ana caddesinden geçmek zorunda kalıyormuş. Bu nedenle de onu okula annesi götürüyormuş. Fakat Kerem artık okula tek başına gitmek istiyormuş. Çünkü diğer arkadaşları artık 3. Sınıfa gittiklerini ve bu yüzden de okula tek başına gelebildiklerini söylüyorlarmış. Kerem de arkadaşları gibi okula tek gitmek için annesinden izin istemek için sabah uyanır uyanmaz annesinin yanına koşmuş. Anneciğim, bugün okula tek başıma gidebilir miyim? diye sormuş. Annesi de Tek başına gidemezsin Keremciğim. Bunun için biraz daha büyümen gerekir. Deyince Kerem dayananmış ve tekrar sormak için atılmış. Ama anneciğim sınıf arkadaşlarım da okula tek başına geliyor. Ben neden tek gidemiyorum? Annesi de hafif ve şefkatli bir tebessümle oğlunun başını okşamış ve Çünkü onlar okula giderken ana caddeden geçmiyorlar. O yol, çocuklar için tehlikeli bir yol. Sen de biraz daha büyüdüğünde bu yoldan geçerek okula tek başına gidebileceksin. Diye cevap vermiş. Kerem annesinin bu cevabına karşılık vermemiş. Kahvaltısını yapıp okul kıyafetlerini giymiş. Fakat mutsuz görünüyormuş. Annesi bu durumda üzülmüş ama oğlunun başına bir şey gelmesinden korktuğu için onu okula tek yollamadığını bir türlü söyleyememiş. Annesi, Kerem'in çantasını sırtına takmış ve birlikte okulun yolunu tutmuşlar. Annesi yol boyunca Kerem'in ne kadar mutsuz olduğunu görmüş fakat onu nasıl mutlu edebileceğini bilmiyormuş. En iyi yolun bu durumu Kerem'in öğretmeni ile görüşmek olduğunu düşünmüş. Kerem'i kucaklayıp yanaklarından öpmüş ve okulun kapısından yolcu etmiş. Kerem okul kapısından içeriye girdikten sonra annesi de hemen kapıdaki görevliye durumu belirtmiş. Öğretmen ile görüşmesi gerektiğini söylemiş. Birkaç dakika sonra öğretmeni Kerem'in annesinin yanına gelmiş. Annesi Öğretmenim, Kerem'in sınıf arkadaşları okula tek başlarına geliyorlarmış. Kerem de okula tek gelmek istediğini söyledi. Ben de ana caddeden çok fazla araba geçtiği için tek başına yollamak istemiyorum. Ama bu durum Kerem'i çok üzdü. Ben de ne yapacağımı bilemedim. Sizinle bu konuyu konuşmak istedim. Demiş. Öğretmen, Kerem'in annesinin de bu duruma ne kadar üzüldüğünü fark etmiş. Evet, artık 3. Sınıfa gidiyorlar. Bu nedenle evi okula yakın olan çocuklar tek başlarına okula geliyorlar. Fakat Kerem'in durumu farklı. Buna uygun bir çözüm yolu bulmamız gerek. Demiş. Sonra aklına bir çözüm yolu gelmiş. Ana caddede trafik ışıkları var. Trafik güvenliği için tabelalar ve kurallar da aynı şekilde görünüyor. Aslında Kerem'e okula gidip gelirken bu kuralları öğretirseniz tek başına güvenli bir şekilde gidip gelebilir. Deyince Kerem'in annesi tereddüt ederek bakmış. Haklısınız öğretmen hanım. Birkaç gün ona eşlik edip trafik kurallarını öğretebilirim. Böylece artık tek başına gidip gelebilir. Demiş. Öğretmen gülümseyerek Kerem'in annesine cevap vermiş. Bu bizim de görevimiz. Çocuklara bizler de okulda trafik kurallarını öğretmek için bir etkinlik düzenlemeliyiz. Kerem sayesinde bütün çocuklarımız da kuralları öğrenmiş olur. Böyle bir şeye örnek olduğunuz için size teşekkür ederim. Demiş ve sonrasında Kerem'in annesi eve doğru yola koyulmuş. Okul çıkışında Kerem, annesini sevinçli bir şekilde karşılamış. Annesi neler olup bittiğini anlatması için heyecanla bekliyormuş. Kerem annesini öptükten sonra heyecanlı bir şekilde anlatmaya başlamış. Anneciğim, biliyor musun bize öğretmenimiz bugün trafik kurallarından bahsetti! Annesi büyük bir mutlulukla oğluna cevap vermiş. Aaa, ne kadar güzel bir şey bu! Neleri öğrendiniz bakalım? Kerem, anlatmaya başlamış. Trafik ışıklarının renkleri bize bir şeyleri anlatıyormuş. Kırmızı dur ve yeşil de geç demekmiş. Bize yol gösterenler yalnızca bu ışıklar da değilmiş. Dur yazan kırmızı bir tabela varmış. Mavi tabelada okul çantası olan resimler de okul geçidini ve yürüyen adam resmi de yaya geçidini gösteriyormuş. Demiş. Annesi, Evet, hepsini çok güzel öğrenmişsin. O zaman yarın okula gidiş ve dönüş yolunda hangi kurallar ile karşılaştığımızı birlikte öğrenelim olur mu? Hem eğer hepsini doğru bir şekilde öğrenirsen belki de artık okula tek başına gidebilirsin. Deyince Kerem mutluluğunu gizleyememiş. Oley! Gerçekten tek başıma gidebilirim öyle mi? Bu akşam hepsini öğreneceğim anneciğim. Çok teşekkür ederim! diyerek mutlu bir şekilde yola devam etmiş. Ertesi sabah Kerem çok heyecanlıymış. Çünkü trafik kurallarını annesi ile birlikte tekrar edecek ve sonra da okula tek başına gidebilecekmiş. Yola çıkar çıkmaz etrafını incelemeye başlamış. Ana caddeye gidene kadar hiçbir tehlike yokmuş. Fakat ana caddeye çıktıklarında ilk trafik kuralını görmüş. Anne bak, trafik ışıkları! Annesi Kerem'in bu heyecanını görünce gülmüş. Evet Keremciğim. Şimdi ışıkların hemen gerisindeki kaldırımda bekleyeceğiz. Ardından yayalar için yeşil ışık yandığını göreceğiz. Fakat yeşil ışık yanar yanmaz geçmeyeceğiz. Önce sola, sonra sağa ve sonra tekrar sola bakacağız. Eğer herhangi bir araç gelmiyor ise kontrollü bir şekilde karşıya geçeceğiz. Anlaştık mı? Kerem ellerini çırparak Evet anne, anlaştık. Demiş. Ve gerçekten de annesinin anlattığı bütün kuralları aklında tutarak karşıya geçmeyi başarmış. Okula doğru mutlulukla yürümeye devam etmiş. Fakat okula ulaşmak için bir ara sokaktan daha karşıya geçmeleri gerekiyormuş. Burada da annesi Kerem'i durdurup anlatmaya başlamış. Keremciğim, yerdeki beyaz şeritleri görüyor musun? Bu şeritler yaya geçidi olduğunu gösteriyor. Işıkların olmadığı yerlerde bunlar bize yol gösteriyor. Karşıda da okul geçidi tabelası var. Burada da durup önce sola, sonra sağa ve sonra tekrar sola bakmalısın. Eğer hiç araba geçmiyorsa panik yapmadan ama hızlı adımlar atarak karşıya geçmelisin. Kerem, bütün bu kuralları hiç şaşırmadan yerine getirmiş. Okul çıkışında bu kez de dönerken annesi hiçbir şey söylemeden kuralları doğru yapmayı başarmış. Annesi de keyifle Kerem'i alkışlamış. Kerem heyecanla sormuş Anneciğim, artık okula tek başıma gidebilecek miyim? Kerem'in annesi sabırla cevap vermiş Evet, gidebileceksin. Ama ben senin başına bir şey gelmesinden çok korkuyorum çünkü seni çok seviyorum. Bu yüzden birkaç gün daha benimle gidersen çok mutlu olurum. Bunu duyunca Kerem, annesini üzmek istemediğini fark etmiş Senin için rahat edene kadar gelebilirsin tabi ki anneciğim. Nasılsa ben kuralları öğrendim. Artık istediğimiz zaman tek başıma gidebilirim. Diyerek annesinin boynuna sarılmış. O günden sonra annesi Kerem'in tek başına okula gitmesine gönül rahatlığıyla izin vermiş. Hem annesi hem de Kerem bu duruma çok mutlu olmuş ve başka yollardaki trafik kurallarını öğrenmek için biraz daha büyümeyi dört gözle beklemiş.


Bir zamanlar, soğuk ve karanlık bir kış gecesinde, küçük bir kibritçi kız, sokak lambalarının altında üşüyerek duruyordu. Elisa adındaki bu kız, elindeki son kibritleri satarak geçimini sağlamaya çalışıyordu. Çevresindeki insanlar, evlerine sıcacık odalarda huzurla vakit geçirirken, Elisa açıkta ve kimsesiz kalmıştı. Üşümekte olan parmaklarıyla son kibriti çıkardı ve onu sıvazladı. Birdenbire kibrit yanıp alev aldı ve aniden etrafı aydınlattı. Kibritin parıltısıyla birlikte, Elisa hayal dünyasına dalıverdi. İlk ışıkla, bir pencereden içeri bakmaya başladı. İçeride sıcak bir oda vardı. Rengarenk süslenmiş bir yılbaşı ağacı parıldıyordu. Mutlu bir aile, sevdikleriyle bir aradaydı. Baba, anne ve küçük bir kız çocuğu neşeyle sohbet ediyor, şarkılar söylüyorlardı. Elisa, içtenlikle gülümseyen ailenin mutluluğunu seyrederken, içinde sıcak bir duygu uyanmaya başladı. Sonra bir diğer kibrit alevlendi. Bu sefer, Elisa kendini muhteşem bir ziyafetin kurulduğu bir yemek masasında buldu. Masada lezzetli yemekler, renkli meyveler ve tatlılar vardı. İnsanlar sevgi ve neşeyle bir araya gelmiş, birlikte keyifli bir akşam geçiriyorlardı. Elisa'nın midesi guruldamaya başladı, çünkü uzun süredir bir şey yememişti. Ama o sadece masayı seyretmekle yetindi. Elisa'nın elinde son kibrit kalmıştı. Onu sıvazladı ve kibrit yeniden yanıp ışıldadı. Bu kez, Elisa kendini sıcak bir sobanın yanında buldu. Soba, içinde dans eden alevleriyle ısınmayı vaat ediyordu. Elisa ellerini sobanın etrafında ısıtarak üşümekten kurtulmaya çalıştı. Ama kibrit tamamen yandı ve ışığı söndü. Elisa tekrar soğuk kış gecesinde, sokak lambasının altında buldu kendini. Hiç kibriti kalmamıştı ve soğuk hala etkisini sürdürüyordu. Ancak içinde, hayallerinin sıcaklığını ve umudunu taşıyordu. Kibritlerin ışığı altında gördüğü güzellikleri kalbine kazıdı ve artık hayatında daha fazla umut ve sevgi bulunacağına dair bir inancı vardı. Ve o gece, küçük kibritçi kızın kalbi, soğuk kış gecesinde bile ışıldadı. Elisa, umutla yeni bir güne uyanmak için sabırsızlanarak, sokaklarda dolaşmaya devam etti. Çünkü hayatında, her ne olursa olsun, içindeki umudu hiçbir şeyin söndüremeyeceğini anlamıştı. Sonuç olarak, Elisa'nın kalbindeki sıcaklık ve umut, kibritlerin ışığıyla birleşerek masal dünyasında ve okuyan herkesin içinde sonsuza kadar yaşayacaktı.


Masallar ülkesinin ardında, güzel bir dağın yamacında küçük bir köy varmış. Kiki ve ailesi bu köyde mutlu mesut yaşıyorlarmış. Kiki, her gün okuldan gelip yemeğini yermiş. Sonra da köyün etrafındaki kırlarda dolaşır, türlü türlü çiçekler toplarmış. Topladığı çiçekleri de hasta olan babaannesine götürür ve onu mutlu edermiş. Babaannesi bu çiçekleri vazoya koyar ve her gün Kiki'ye teşekkür edermiş. Kiki bir gün yine okuldan gelmiş, yemeğini yemiş. Annesinden izin alıp sepetini de koluna takmış ve çiçek toplamaya gitmiş. Şarkı söyleyerek kırda gördüğü çiçekleri topluyormuş. Çiçekleri sepetine doldururken bir kedi sesi duymuş. Etrafına bakmış ama miyavlayan kediyi görememiş. Kiki, kediyi bulabilmek için sesin geldiği yöne doğru ilerlemeye başlamış. Sesin, dere kenarındaki ağacın arkasından geldiğini anlamış. Ağacın yanına gidince orada yavru bir kedi olduğunu fark etmiş. Yavru kedi, ağacın arkasında yatıyor ve sürekli miyavlıyormuş. Acıktığını ve susadığını düşündüğü için kediye dereden su içirmek istemiş. Kediye su içirmek için eğilip kediyi kucağına almış. Dere kenarına götürerek ona su içirmeye çalışmış. Ama kedi su içmiyor ve miyavlamaya devam ediyormuş. Kiki kediye ne olduğunu merak ediyormuş. Onu tekrar yere bırakmak istemiş. O sırada kedinin patisinin kanadığını görmüş. Onun durumuna çok üzülmüş ve kediyi hemen annesine götürmek istemiş. Sepetindeki çiçekleri çıkarmış ve kediyi sepete koymuş. Hemen evinin yolunu tutmuş. Kiki, eve gittiğinde annesi bahçedeki gül ağaçlarını suluyormuş. Kiki'nin koşarak geldiğini görünce annesi hemen ona doğru koşmuş. Kiki, iyi misin kızım? diye sormuş. Kiki hemen sepetindeki kediyi göstermiş. Anneciğim, bu kediyi dere kenarında buldum. Patisi kanıyor ve çok canı yanıyor. Sürekli miyavlıyor. Lütfen ona yardım edelim! Demiş. Kediyi gören annesi hemen onu bahçedeki minderin üzerine yatırmış. Merak etme kızım, onu hemen iyileştireceğiz. Demiş. Annesinin bu lafıyla Kiki, sakinleşmiş. Kediyi iyileştirebilecekleri için çok mutlu olmuş. Annesi önce kedinin ayağını suyla yıkamış ve temizlemiş. Sonra temiz bir sargı beziyle kedinin ayağını sarmış. Kiki merakla ve heyecanla sormuş. Anne, minik kedinin nesi varmış? Annesi, kızına gülümseyerek cevap vermiş. Korkma kızım, ağaca tırmanmaya çalışırken ayağını yaralamış. Kiki hemen sormuş. Peki, iyileşince o artık bizim kedimiz olabilir mi? Annesi Tabi ki olabilir, ama ona bir isim de koymamız gerek. Diyince Kiki hemen bir isim bulmuş. Mırnav olsun mu anneciğim? Ben onu bulduğumda sürekli miyavlıyordu. Annesi gülerek Olsun. deyince minik kedinin adı Mırnav oluvermiş. Mırnav'ın ayağı sarılınca miyavlaması durmuş. Kiki, bütün gün Mırnav'ın başında beklemiş. Mırnav'la sohbet etmiş. Ona, babaannesini ve topladığı çiçekleri anlatmış. Ama bir süre sonra Mırnav yeniden miyavlamaya başlamış. Kiki, bu sefer Mırnav'ın ne istediğini anlamış. Annesine gidip Anneciğim, Mırnav'a süt ve su verebilir miyim? Karnı çok acıkmış. Demiş. Annesi, kızının bu isteğini duyunca hemen küçük bir tabağın içine su ve süt koymuş. Kiki de koşarak bunları Mırnav'a götürmüş. Mırnav, iştahla sütünü ve suyunu içip mutlu olmuş. Karnı doyunca da hemen uyuyakalmış. Kiki o günden sonra Mırnav'ın yanından hiç ayrılmamış. Mırnav kısa bir süre sonra iyileşmiş. Hiç yerinde durmuyor ve sürekli Kiki ile oyun oynamak istiyormuş. Kiki bu kez çiçek toplamaya giderken sepetine Mırnav'ı da almış. Onunla birlikte çiçek toplayıp babaannesinin yanına gidiyorlarmış. Kiki'nin babaannesi de Mırnav'ı çok sevmiş. Kiki ve Mırnav çok yakın iki arkadaş olmuşlar ve mutlu mesut yaşamaya devam etmişler.


Kiko, kocaman bahçesi olan bir evde annesi, babası, küçük kardeşi ve anneannesi ile birlikte yaşıyormuş. Annesi ve babası çalıştığı için gündüzleri ona anneannesi bakıyormuş. Anneannesi, bahçeye bir şeyler ekip biçmeyi ve onları toplamayı çok seviyormuş. Topladığı bitkiler ile yemek yapınca Kiko da hep anneannesine yardım ediyormuş. Günün birinde Kiko'nun anneannesi hastalanmış. Kiko anneannesinin bu durumuna çok endişeleniyormuş. Çünkü anneannesi artık bahçeye çıkıp bitki toplayamıyormuş. Annesi ve babası da yalnızca hafta sonu bahçe ile ilgilenebiliyormuş. Bahçedeki bitkilerin belirli aralıklarla sulanması gerektiğini biliyormuş. Bir gün dayanamamış ve anneannesine gidip sormuş. Anneanneciğim, hasta olduğun için bahçeyi sulayamıyorsun. Bitkiler solacak ve sen de çok üzüleceksin. Sen iyileşene kadar istersen bahçeyi ben sulayabilirim. Bana nasıl yapacağımı anlatır mısın? Anneannesi küçük Kiko'nun bu düşüncesi karşısında çok mutlu olmuş ve torunu ile gurur duymuş. Ben seni pencereden izlerim. Ne yapman gerektiğini söylerim. Gerçekten beni çok mutlu ettin. Canım torunum. Diyerek yavaşça yatağından kalkmış ve pencerenin yanına oturmuş. Kiko, anneannesinin camdan ona söylediği her olan Şila'nın mamasının bittiğini fark etmiş. Şila'ya mama vermek için ağaçların dibindeki kulübesine doğru gitmiş. Orada mantarların bittiğini görmüş. Çok heyecanlanmış. Çünkü ilk kez bahçelerinde mantar görüyormuş. Hemen anneannesinin yanına koşmuş. Anneanne, dışarıda Şila'nın kulübesinin yanında mantar gördüm. Çok güzellerdi. Sence onları toplayıp yiyebilir miyiz? Anneannesi küçük Kiko'nun heyecanı karşısında gülümseyerek cevap vermiş. Kikocuğum, her mantar yenmeyebilir. Çünkü bazı mantarlar zehirli olabilir. Ama ben sana yenip yenmeyeceğini anlatabilirim. Böylece sen de öğrenmiş olursun. Demiş. Kiko merakla anneannesinin anlatmasını beklemiş. Anneannesi Yenebilen mantarlar Kültür mantarlarıdır. Kiko anneannesinin söylediği her şeyi aklında tutarak çabucak sepeti almış ve bahçeye koşmuş. Anneannesinin söylediği gibi mantarları yavaşça ve nazik bir şekilde toplayarak eve getirmiş. Anneannesi mantarları görünce Ne kadar çok mantar toplamışsın! Aferin benim bir tanecik torunuma. Haydi bunları mutfağa götür ve akşam annene sürpriz yapalım. Demiş. Kiko'nun anneannesi o kadar mutlu ve iyi hissediyormuş ki hastalığını unutmuş. Kiko'nun bu yaptığı onu iyileştirmek için güzel bir adım olmuş. Anneannesi kalkıp mutfağa girmiş ve bir güzel mantar çorbası yapmış. Kiko ile birlikte akşam anne ve babasının gelmesini beklemişler. Kiko, anne ve babasına bütün olan biteni anlatmak için sabırsızlanıyormuş. Kiko, anne ve babası gelince heyecanla bütün bir gününü anlatmış. Ardından da anneannesinin yaptığı çorbanın tadına baktırmış. Hep birlikte mutlu ve keyifli bir akşam yemeği yemişler. O günden sonra Kiko, mantarlar hakkında daha çok şey öğrenmiş. Artık bahçedeki bütün mantarları Kiko topluyormuş.


Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde, develer tellal pireler berber iken mutlu balıkların barış içinde yaşadığı Okyanusya adında bir okyanus ülkesi varmış. Bu okyanus ülkesinde balıklar aileleriyle birlikte mercan resiflerinde huzurlu bir şekilde yaşarlarmış. Bazen farklı denizlere gezmeye giderler, tatile çıkarlarmış. Özellikle çocuk balıkların okulları tatil olduğunda her balık ailesi farklı bir denize veya okyanusa giderek zamanlarını bu şekilde değerlendirirlermiş. Okyanusya ülkesinde kıpkırmızı, pulları oldukça canlı, enerjik ve kıpır kıpır bir balık yaşarmış. Bu balık henüz beş yaşındaymış ve adı da Dory imiş. Dory ailesini, arkadaşlarını ve diğer deniz canlılarını çok sever herkesle çok iyi anlaşırmış. Okula gitmeyi de bir o kadar seviyormuş. Pek çok şey öğrenerek eve döndüğünde ailesi ve kardeşleriyle öğrendiği bilgileri paylaşıyormuş. Okulların tatil olduğu gün gelip çatmış. Dory'nin ailesi, dersleri çok iyi olduğu için Dory'yi tatile götürmeye karar vermiş. Hep birlikte bir hafta içinde hazırlanarak farklı denizlere doğru yola çıkmışlar. Kardeşleri ve Dory tatile gittikleri için oldukça heyecanlıymış. Birlikte oyunlar oynayacak, yüzecek ve eğlenebileceklermiş. Farklı mercanlar, yosunlar ve su altı mağaraları keşfetmek için de oldukça sabırsızlanıyorlarmış. Dory'nin annesi bu seferki tatillerini kardeşi Betty'nin yanında geçirmelerini teklif etmiş. Betty Dory'nin teyzesiymiş. Bu duruma tüm aile bireyleri oldukça sevinmiş. Çünkü Betty'nin de üç tane çocuğu varmış ve Dory ile kardeşleri onlarla oynamayı, zaman geçirmeyi çok seviyorlarmış. Bir kaç günlük yolculuğun ardından tatil yapacakları denize varmışlar. Herkes odalarına yerleşmiş ve akşam yemeğine kadar dinlenmişler. Akşam yemek yedikten sonra çocuklar oyuna dalmış. Aileleri de sohbet etmeye başlamış. Uyku vakti geldiğinde herkes birbirine iyi uykular dedikten sonra yataklarına yerleşmiş. Ertesi gün çocuklar ailelerinden izin aldıktan sonra bulundukları denizi keşfe çıkmışlar. Farklı yosunlar, mercanlar ve çeşitli deniz canlıları görmek, yeni arkadaşlar edinmek istiyorlarmış. Akşama kadar birlikte oyunlar oynamışlar,gezmişler, eğlenmişler. Saatin kaç olduğunun farkına varamamışlar. Dory artık ailelerinin yanına dönmeleri gerektiğini söylemiş. Hep birlikte eve dönmek içinyola koyulmuşlar. Fakat Dory kardeşleri ve kuzenlerine göre çok geride kalmış.Onlara yetişmek için hızlansa ve seslense de kimse onu duymamış. Dory çok korkmuş ve tedirgin olmuş. Birden geldikleri yolu da unutmuş. Hava iyice kararmış ve Dory daha da korkmaya başlamış. Su yüzeyine çıkıp yolu daha iyi hatırlayabileceğini düşünmüş ve kayalıkların yanına doğru, yüzeye yüzmüş. Kafasını çıkardığı anda bir el onu yakalamış. Dory nefes almakta zorlanmaya ve çırpınmaya başlamış. Onu yakalayan küçük bir kız çocuğuymuş. Dory çırpındıkça kız da korkmuş. Yanına annesi ve babası gelerek ne yaptığını sormuşlar. Kız da elindeki balığı göstermiş. Aile Dory'yi suya bırakmak yerine kızlarına arkadaş olabilir düşüncesiyle su dolu bir kovaya koymuş. Dory aile ile birlikte onların evine gitmek zorunda kalmış. Eve geldiklerinde Dory için süslenmiş tertermiz bir akvaryuma koymuşlar Dory'yi. Dory çok ürkekmiş. Çünkü hem karnı acıkmış hem de ailesini özlemiş. Küçük kız Dory ile arkadaş olmak istiyormuş. Onu besliyor, onunla konuşuyor ve bütün gün başından ayrılmıyormuş. Bir kaç gün sonra Dory'nin yemek yemediğini ve halsizlikten baygın bir şekilde yüzmeye çalıştığını fark etmiş. Kız çok korkmuş ve Dory ile konuşmaya başlamış. Küçük balık neyin var? diye sormuş. Dory cevap vermek için zorlamış kendini. Kızın onu duyacağını ve anlayacağını sanmasa da onu duyacağını ümit ediyormuş. Dory: Ailemi çok özledim. Onların yanına dönmek istiyorum. Demiş. Küçük kız balığın konuşmasına çok şaşırmış. Ailesinin nerede olduğunu sormuş. Dory de tatile geldiklerini ve başına gelenleri kıza anlatmış. Kız da Dory'nin durumuna çok üzülmüş ve onu geldiği yere götürebileceklerini söylemiş. Ertesi gün kız ailesine Dory'nin bir ailesi olduğunu ve onların yanına geri dönmek istediğini söylemiş. Ailesi Dory'nin konuştuğuna inanmamışlar fakat kızlarının üzülüp ağlamasına dayanamamışlar ve kızlarıyla birlikte Dory'yi de alıp denize doğru yola koyulmuşlar. Dory'yi buldukları yere geldiklerinde nazik bir şekilde Dory'yi suya geri bırakmışlar. Dory yüzgecini sallamış ve kısa süreli arkadaşıyla vedalaşmış. Dory suya daldığında karşısında ailesini görmüş. Ailesi Dory'nin yanına gelerek onu çok özlediklerini ve merak ettiklerini söylemişler ve ona sıkı sıkı sarılmışlar. Dory yaşadığı şeyleri birer birer anlatmış. Ailesi çok korktuklarını ama Dory iyi olduğu ve döndüğü için çok sevindiklerini söylemiş. Okulların açılma vakti gelmiş çatmış. Dory ve ailesi evlerine dönmüşler, okul hazırlıklarına başlamışlar. Tatil hepsi için hem eğlenceli hem de korkutucu geçse de yeniden birlikte oldukları için çok mutlularmış. Dory ve ailesi yaşadıkları ülkede ömür boyu mutlu ve birlikte yaşamışlar.


Kırmızı Başlıklı Kızın Hikayesi, yüzyıllardır anlatıla gelen bir halk masalıdır. Grimm Kardeşlerden tarafından yazılı edebiyata kazandırılan bu masal, kırmızı başlık giyen bir kızın başından geçen orman maceralarını anlatmaktadır. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde develer tellal pireler berber iken ben bağda üzüm bekler, derede odun yükler iken bir varmış, bir yokmuş... -"Tabi anneciğim" demiş ve yola çıkmış . Annesi ona tavşan ormanındaki yoldan ayrılmamasını tembih etmiş. Kırmızı başlıklı kız yolda şarkılar söyleyerek yürüyormuş. Kendi kendine de o ormana niye tavşan ormanı dediklerini hiç tavşan görmediğini düşünüyormuş. Yolda rengarenk bir sürü çiçekler görmüş. -"Ben senden önce gidip anneannene haber veriyim sende rahat rahat çiçek topla." demiş. Bu sırada kurt bir avcının silah seslerini duyup ordan kaçmış. Kırmızı başlıklı kız kaybolduğunu anlayıp ağlamaya başlamış. Kıza yaklaşan avcı kırmızı başlıklı kızın sesini duyup yanına gelmiş. -"Burda tek başına ne yapıyorsun küçük kız burası çok tehlikeli bende bir süredir buralarda dolaşan bir kurtun peşindeyim." demiş. Kırmızı başlıklı kız annesinin sözünü dinlemeyip tavşan ormanındaki yoldan ayrıldığına çok pişmanmış ve avcıya kurtla karşılaştığını söyleyememiş. -" Buralara kadar gelip bana yiyecek getirdiğin için teşekkür ederim. Yaklaş da seni seveyim." demiş. Kırmızı başlıklı kız sepeti kenara bırakmış ama yatağa fazla yaklaşmamış. Çünkü anneannesi ona farklı görünüyormuş. -"İmdaaaat yardım edin. " Avcı kırmızı başlıklı kızın bağırmalarını duyup hemen eve koşmuş ve kapıdan içeri girerek kurtu yakalamış. -"Birşey değil ama bir daha sakın annenin sözünden dışarı çıkma" demiş. Anneanne kırmızı başlıklı kızın getirdiği kurabiyeleri yemiş. şifalı bitkileri kaynatıp suyunu içmiş ve hemen iyileşmiş. Kırmızı başlıklı kız bundan sonra kimsenin sözüne kanmayacağına dair anneannesine söz vermiş. Eve dönmek için yola çıkmış. Ormanda neşe içinde şarkılar söyleyerek yürürken tekrar kurda rastlamış. Avcının ormanı temizleme cezası verdiği kurt kırmızı başlıklı kızı görünce yaptığından çok utanmış. Tavşan ormanı yine eskisi gibi tavşanlarla dolu cıvıl cıvıl bir orman olmuş.


Bir zamanlar şehre uzak bir köyde karı koca yaşarmış. Bu karı kocanın büyük bir çiftliği varmış. Bu çiftlikte horozları, tavukları, inekleri varmış. Bu hayvanların içinde en dikkat çekici olansa Kırmızı Tavuk'muş. Diğer tavuklar gayet normal görünürken, Kırmızı Tavuk onlar gibi değilmiş. Ayrıca diğer tavuklar yumurtlarken, kırmızı tavuk yumurtlamazmış. Hem diğer tavuklar, hem de çiftlik sahipleri Kırmızı Tavuğu sevmezlermiş. . Kırmızı Tavuk çok üzülse de elinden bir şey gelmezmiş. Yumurtlamaya çalışıyormuş ama olmuyormuş. Bir gün çiftlik sahibi karı koca aralarında konuşuyorlarmış. Karı koca bu fikirde karar kılmışlar. Kırmızı Tavuk, onların tüm konuşmalarını duymuş. Kendi kendine: Keşke diğer tavuklardan farklı olmasaydım. O zaman sahiplerim beni satmazdı. demiş üzüntüyle. Ertesi gün adam, Kırmızı Tavuk'u da almış çıkmış yola. Tavuğu halk pazarına götürüp orada satacakmış. Yolda giderken ülkeyi yöneten kralın adamlarından biri tavuğu görünce şaşkınlıkla bakakalmış. Çiftlik sahibi adamın yanına giderek: Bu nasıl bir tavuk böyle? Boyadın mı yoksa sen bunu? diye sormuş. Adam cevap vermiş: Hayır beyim, bu civcivken normaldi. Büyüdü kıpkırmızı bir tavuk oldu. Bu nasıl iştir anlamadım. Yumurta da vermiyor zaten. Satmaya götürüyorum. demiş. Kralın adamı hayretle yoluna devam etmiş. Kralın yanına vardığında krala her şeyi anlatmış. Kral bu tavuğu oldukça merak etmiş. Adamına, gidip halk pazarından tavuğu satın almasını söylemiş. Kralın adamı tekrar yola koyulmuş. Tüm bunlar olurken çiftlik sahibi adam, tavuğu çoktan pazara götürmüş. Kırmızı Tavuk korkuyormuş. Ya beni alan yeni sahibim kötü biri çıkarsa naparım diye düşünüyormuş. Çiftlik sahibi adam Kırmızı Tavuk'u satışa çıkarmış. Satışa halktan birsürü insan katılmış. Kırmızı Tavuk şaşırmış. Kendisini almak isteyen bunca insanı görünce biraz da gururlanmış. Herkes Kırmızı Tavuk'u almak için yüksek fiyatlar söyleyince, çiftlik sahibi bu işe yaramaz tavuktan kurtulacağına sevinmiş. O sırada biri çok yüksek bir fiyat vermiş tavuk için. Evet, bu kralın adamıymış. Halk bu fiyatı duyunca geri çekilmiş çünkü kimsenin o kadar çok parası yokmuş. Kralın adamı, çiftlik sahibi adamdan tavuğu satın almış. Kırmızı Tavuk ise bu kadar çok ilgi gördüğüne öyle çok mutlu olmuş ki, tam o anda yumurtlayıvermiş. Şansa bak ki, yumurta da kırmızıymış. Yumurtayı gören insanlar merakla bakarken, çiftlik sahibi adam Kırmızı Tavuk'u sattığına çok pişman olmuş. Ama artık iş işten geçmiş. Kralın adamı Kırmızı Tavuk'u ve yumurtayı alarak krala götürmüş. Kral Kırmızı Tavuk'u o kadar çok beğenmiş ki, saray çiftliğinin en güzel yerini Kırmızı Tavuk'a vermiş. Kırmızı Tavuk'a çok iyi baktırıyormuş. İlgi gösteriyormuş. Kırmızı Tavuk saray çiftliğindeki diğer tavuklarla da arkadaş olmuş. Burada onu dışlayan kimse yokmuş. Aksine, oldukça da seviliyormuş. Kırmızı Tavuk saraya yerleştikten sonra ayda bir kırmızı yumurta yumurtlamaya başlamış. Bu durumdan hem kral, hem de Kırmızı Tavuk memnunmuş. Meğerse Kırmızı Tavuk'un yumurtlaması için, sevildiği bir yere ihtiyacı varmış. Kırmızı Tavuk da artık kendini çok beğeniyormuş.


Masalı doğrudan bu sayfa üzerinden veya kanalımıza giderek YouTube üzerinden çocuğuna dinletebilirsin. Bir varmış bir yokmuş. Çok güzel bir şehirde yapılan çok güzel bir kütüphane varmış. Kütüphane o kadar güzelmiş ki, bazen sadece bakmak için geliyorlarmış. Bu kütüphanede o kadar çok kitap varmış ki, insanın aklı karışıyormuş. Kütüphanede ki kitaplar her zaman birbirleriyle konuşurlarmış. Çocuk kitapları her zaman daha mutlu konuşup, heyecanla çocukların onları okumasını beklermiş. Çocuklar onları okuduktan sonra gelip yerine geri bırakırlarmış ve bıraktıktan sonra da kitaplar aralarında neler yaptıklarını konuşur, eğlenirlermiş. Merhaba. dedi. Hala şaşkındı tabii ama çok mutlu olmuştu. Bende sana teşekkür ederim Kırmızı kitap. Sana ve tüm arkadaşlarına. Böyle güzel bir planı gerçekleştirdiğiniz için. Kütüphane şu an olması gerektiği gibi, dolu dolu yetişkinler ve çocuklar var. İşte şimdi herkes daha da mutlu. diyerek Kırmızı kitap' ı yerine bırakmış. Onu daha sonra tekrar alacağını söyleyerek ondan ayrılmış. Ondan sonra ki tüm günlerde hem yetişkinler hem de çocuklar sık sık kütüphaneye gelmişler. Bu sefer hem yaşlı kitaplar hem de tüm çocuk kitapları mutlu bir şekilde okunmuş ve içlerinde yazanlarla yaşamaya devam etmişler.


Eski, iki katlı bir evin çatısında bir güvercin yaşarmış. Bu güvercinin adı, Piko'ymuş. Uzun yıllardır burayı kendi evi olarak benimseyen Piko, yalnızlıktan sıkılmış. Artık bir arkadaşı olsun istiyormuş. Aslında çocuklar, bu evin bahçesinde hep oyunlar oynamaya gelirlermiş. Piko da onlarla oynamayı çok istiyormuş ama çocuklar onun konuşan bir güvercin olduğunu görünce şaşırıp korkabilirlermiş. Bu yüzden çocuklarla konuşmuyormuş. Bu eski evde, sıkıntıdan uçan Piko, bir gıcırtı duymuş. Merakla etrafına bakınmaya başlamış. Bir de ne görsün? Eve üç çocuk girmiş. Bu çocukların isimleri Berke, Burak ve Asya'ymış. Meraklı çocuklar, evin içinde ne olduğunu merak etmişler ve bir el feneri alıp eve girmişler. Çocuklar gezinirken, Piko gizlice onları izliyormuş. Onlarla arkadaş olmayı çok isterdim. Demiş kendi kendine. Çocukları gözetlemeye devam etmiş. En önde Burak, Burak'ın ardında Asya ve Berke ilerliyormuş. Bu eski, esrarengiz evi gören Berke'nin korkudan neredeyse dili tutulacakmış. İçinden: Burak ve Asya hiç korkmuyor mu acaba? diye kendi kendine konuşuyormuş. Burak ise bu arada korkmadığını göstermek için önden ilerliyormuş. Çocuklar bir merdiven görmüşler. Yıkık dökük bir merdivenmiş bu. Ama Burak dinler mi? İnat etmiş. İlla çıkacakmış bu merdivenlerden. Siz isterseniz dönersiniz, ben gidiyorum. demiş Burak. -Seni yalnız bırakamayız ama yukarı gelmeyeceğiz. Berke'yle burada bekliyoruz. Burak iki arkadaşını da önemsemeden, merdivenden çıkmaya başlamış. O da ne? Basamaklar gıcırdıyormuş. Burak korksa da, arkadaşları onu izlerken korktuğunu belli edemezmiş. İlerlemeye devam ederken, basamaklardan biri çökmüş ve Burak tam aşağı düşecekken kendini havada uçar vaziyette bulmuş. Bu da nesi? diye düşünmüş Burak. Şaşkınlıkla kalakalmış. Meğerse, Burak tam düşeceği sırada Piko onu yakalayıp havaya kaldırmış. Asya ve Berke, korkudan çığlık atıyorlarmış. Piko Burak'ı yavaşça arkadaşlarının yanına indirmiş. Çocuklar, lütfen korkmayın. Ben konuşabiliyorum ve size zarar vermek istemiyorum. Burada çok yalnızım ve hiç arkadaşım yok. Demiş. Çocuklar Piko'nun kendileriyle konuştuğunu duyunca çok şaşırmışlar. Ama hiç arkadaşı olmaması gerçekten çok üzücüymüş. Çocuklar güvercin Piko'yla uzun uzun sohbet etmişler ve Piko ile arkadaş olmuşlar. Piko'yu her gün ziyaret etmişler ve onunla oyunlar oynamışlar. Piko artık çok mutluymuş.


Küçük ve insanların barış içinde yaşadığı bir kasabada Elif adında çok sevimli ve tatlı bir kız çocuğu yaşıyormuş. Elif, kasabadaki herkes tarafından çok sevilirmiş. Herkese yardım eder, herkesle çok iyi geçinirmiş. Hayvanlara ise özel bir ilgisi varmış. Sokakta kedi, köpek, kirpi, kaplumbağa veya herhangi bir hayvan gördüğü zaman hemen yanına gider, onları besler, sever ve yaraları varsa iyileştirirmiş. Bu durum onun kasabada Hayvanların en yakın arkadaşı olarak anılmasını sağlamış. Elif'in yanına gelmiş ve patisini ona doğru uzatarak Elif'i selamlamış. Elif de köpekçiğe doğru uzanmış ve onu sevmeye başlamış. Köpek birden Elif ile konuşmaya başlamış. Elif bu durum karşısında oldukça şaşırmış ve biraz da korkmuş. Köpekçik: Elif benden korkmana gerek yok. Evet ben konuşabilen bir köpeğim ama sana asla zarar vermem demiş. Bunun üzerine Elif: Merhaba köpekçik. Aslında senden korkmadım. Sadece daha önce konuşan bir köpek görmediğim için çok şaşırdımdemiş. Köpekle Elif bir süre daha konuşmuşlar fakat Elif'in eve dönme vakti gelmiş. O nedenle ailesinin merak etmemesi için evine dönmeliymiş. Köpekçikle yarın tekrar aynı yerde buluşmak üzere sözleşmişler ve Elif evine dönmüş. Ailesiyle birlikte akşam yemeğini yemiş, bir süre kitap okumuş ve dişlerini fırçaladıktan sonra doğruca yatağına girerek uykuya dalmış. Ertesi gün uyandığı zaman kahvaltısını yapmış ve arkadaşlarıyla oynamaya evlerinin önüne çıkmış. Köpekçikle anlaştıkları yerde buluşmuşlar ve konuşup oyunlar oynamışlar. Elif köpekçiği arkadaşlarının yanına götüreceğini fakat konuştuğunu onların bilmemesi gerektiğini söylemiş. Köpekçik de Elif'i başıyla onaylamış. Elif ve köpekçik birlikte arkadaşlarının yanına gelmişler. Elif'in arkadaşları köpekçiği çok sevmişler. Ve o akşam hepsi birlikte güzelce oyunlar oynamışlar. Akşam vakti geldiğinde çocuklar birer birer evlerine dağılmışlar. Sadece köpekçik ve Elif kalmış. Elif herkes gittiği için artık köpekçikle konuşabilirmiş. Köpekçiğin mutsuz olduğunu hatta ağladığını fark etmiş ve köpekçiğe neden ağladığını sormuş. Köpekçik: Benim kalacak bir yerim ve ailem yok. Dışarısı çok soğuk ve korkuyorum demiş. Bunun üzerine Elif köpekçiğe onların evinde kalabileceğini söylemiş. Köpekçik bu duruma çok sevinmiş ve birlikte eve doğru yürümüşler. Eve geldiklerinde Elif'in ailesi köpekçiği gördüklerine çok şaşırmışlar. Elif durumu ailesine anlatmış ve onlarla yaşayabilir mi diye ailesine sormuş. Ailesi de bir süre kalmasına izin verebileceklerini ama köpekçiğe uygun bir aile ve yer bulmaları gerektiğini söylemiş. Elif köpekçikle konuşmuş ve onlarla yaşayabileceğini söylemiş. Köpekçik bu duruma oldukça sevinmiş. Elif'e teşekkür etmiş. Birbirlerine sarılmışlar ve artık aynı evde yaşayacakları için oldukça mutlu olmuşlar. Köpekçik yeni evine ve ailesine hemen alışmış. Aradan birkaç ay geçmiş ve köpekçiğe Venüs adını koymaya, artık tamamen köpekçikle birlikte yaşamaya karar vermişler. Elif ve köpekçik bu duruma çok sevinmiş. Bir gün Elif ve Venüs bahçede oynayıp konuşurlarken annesi Venüs'ün konuştuğunu duymuş ve çok şaşırmış. Başta korksa da daha sonra Elif gibi bu duruma bütün aile alışmış. Artık Venüs kasabanın konuşan, sevimli maskot köpeğiymiş. Konuşan köpek Venüs ömrü boyunca sağlıklı, mutlu ve huzurlu bir yaşam sürmüş. Elif de Venüs'ü her zaman kardeşi gibi aileden bir birey olarak görmüş. Mutlu bir şekilde hayatlarını devam ettirmişler.


Soğuk ve yağmurlu bir kış günü, Eda ailesiyle birlikte kahvaltı yapıyordu. Annesi Eda'nın sevdiği gibi omlet yapmıştı. Omletini yedikten sonra ise çikolatalı ekmek yiyecekti. Ekmeğini alıp üzerine çikolata süreceği sırada dışarıdan ağlama sesine benzeyen bazı sesler geldiğini duydu. Ailesinden izin alıp dışarı çıkıp sesin nereden ve kimden geldiğine bakmak istediğini söyledi. Annesi yağmurluğunu ve botlarını giydikten sonra evden uzaklaşmadan çıkıp bakabileceğini söyledi. Bunun üzerine Eda sıkıca giyindi ve annesinin sözünü dinleyerek bahçeye çıktı. Bir süre bahçede dolaşan Eda sesin nereden ve kimden geldiğini bulamadı. Bunun üzerine eşya deposu olarak kullandıkları yerin yan tarafına doğru ilerledi ve orada yağmurdan ıslanmış bir şekilde duran, yaralı köpek yavrusunu fark etti. Hemen ailesinin yanına döndü ve yavruyu güzel bir şekilde oradan almak için yavru köpeğe uygun bir kutu buldu. Ailesiyle birlikte bahçeye çıktılar ve yavruyu bulunduğu yerden güvenli bir şekilde alarak evlerine taşıdılar. Yavru köpek çok korkmuştu, üşümüştü ve ufak bir yarası vardı. Eda köpeğin haline çok üzüldü ve ağlamaya başladı. Bu durum karşısında anne ve babası Eda'nın ağlamaması gerektiğini yavru köpeğe hep birlikte yardım ederek onu iyileştirebileceklerini söylediler. Eda ailesiyle birlikte ilk önce yavruyu kuruladı. Daha sonra yarasını temizleyerek sardılar. Yavru köpek için şöminenin karşısına yatak hazırlayıp yavruyu oraya yerleştirdiler. Karnını doyurup suyunu da yanına koydular. O gece yavru korktuğu için Eda ve ailesine çok fazla yaklaşmadı. Fakat ertesi gün Eda'nın yanına gelerek iyi olan patisiyle sanki Eda'ya selam vermeye çalıştı. Yaralı patisi her geçen gün daha iyi olmaya başlamıştı. Eda kahvaltı yaparlarken ailesine,yavru köpeğin iyileştikten sonra da evlerinde kalıp kalamayacağını sordu. Bu durum karşısında annesi iyileştikten sonra bahçede ona yer yapabileceklerini söyledi. Fakat Eda evin içinde yaşamasını istediği için ısrar etti. Anne ve babası Eda'ya arkadaş olabileceğini düşünerek yavru köpeği sahiplenmeye karar verdiler. Eda bu duruma çok sevindi. Anne ve babasına sarılarak teşekkür etti. Sıra yavru köpeğe ne isim verileceğini düşünmeye gelmişti. Eda'nın eskiden peluş bir oyuncak köpeği vardı. Kaybolduktan sonra da çok üzülmüştü. Adı ise Puppy idi. Bunun üzerine annesi sahiplenecekleri yavrunun adının Puppy olabileceğini söyledi. Eda bu fikri çok güzel buldu. Yavru köpeğe Puppy diyerek seslendiğinde köpeğin havlaması da adını beğendiğini gösteriyordu. Aradan haftalar, aylar geçti ve yavru köpek Puppy çok güzel dişi bir köpeğe dönüştü. Yaşadıkları yerdeki herkes Puppy'yi çok sevdi. Puppy artık mahallenin maskotu olmuştu. Herkesle iyi anlaşır, çocuklarla oynar, yaşlılara yardım ederdi. O kadar akıllıydı ki herkes onu bilge köpek Puppy olarak çağırırdı. Puppy Eda'nın en yakın dostu hatta kardeşi gibi olmuştu. İkisi birlikte hem oynadılar hem eğlendiler hem de büyüyerek hayatlarına her zaman birlikte devam ettiler. Eda sadece yavru köpek Puppy'ye yardım etmedi. Hayatı boyunca tüm sokak hayvanlarını iyileştirdi, besledi ve dostları oldu.


Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde çocuklarıyla mutlu mesut yaşayan Şirin adında bir kedicik varmış. Bu kedicik, her sabah erkenden uyanır, çocuklarını sütle besler, onlarla oyunlar oynarmış. Bazen de küçük yavrularına su ve yiyecek bulmak için onları ağaç kovuğunda bırakarak dışarıya çıkarmış. Anneleri gelene kadar ağlamasınlar diye de önlerine bulduğu bütün sütü ve suyu bırakırmış. Yine bir gün Şirin, yavrularına su ve mama bulabilmek için dışarıya çıkmış. Çocuklarına da anneleri gelmeden hiçbir yere gitmemelerini tembih etmiş. O gün hava yağmurlu ve soğukmuş. Buna rağmen anne kedicik, çocuklarını aç bırakmamak için çamurlu yollardan geçmiş, ıslanmayı göze almış. Zor da olsa mama bulabilmiş. Güzelce ağzıyla kavradığı mamaları ıslanmadan evlerine götürmek istiyormuş. Fakat anneleri küçük kedilere mama ararken kedilerin kapısına bir köpek gelmiş. Yavrular köpeği görünce korkmuşlar ve ağlamaya başlamışlar. Köpek hemen sevecen bir sesle Çocuklar, korkmayın. Beni anneniz gönderdi. Biraz geç kalacakmış. Sizi merak etmiş. Anneniz gelene kadar ben yanınızda duracağım. Demiş. Küçük kediler köpeğin sevecen sesini duyunca köpeğe inanmışlar. Bu köpeğin adı ise Köpüş'müş. Köpüş, ağaç kavuğuna sığabilecek kadar küçük değilmiş. İçeri girip yemek yemek istiyormuş. Hemen içerideki yavru kedilere seslenmiş. Çocuklar, tatlı kedişler! Bakın anneniz geliyor. Haydi koşun ve sarılın. Sizi çok özlemiştir. Diye heyecanla bağırmaya başlamış. Bunu duyan yavru kediler annelerinin sözlerini unutmuş ve kovuktan dışarı çıkıp koşmaya başlamışlar. Bu sırada yavruların yemeğini almak isteyen Köpüş, patisini kovuktan içeriye sokmuş. Patisiyle içerideki bütün yiyecekleri almış ve kaçmaya başlamış. Minik kediler Köpüş'ün onları kandırdığını anlamışlar ve geri dönmüşler. Geri döndüklerinde yemeklerini bulamamışlar. Annelerinin sözünü dinlemedikleri için çok pişman olmuşlar. Kokru içinde annelerini beklemeye devam etmişler. Kısa bir süre sonra Şirin, yorgun ve ıslanmış tüyleriyle kovuktan içeriye girmiş. Fakat çocuklarını ağlarken görünce çok şaşırmış. Onlara neden ağladıklarını sormuş. Küçük kardeş kedi çok korktuğu için sürekli ağlıyormuş. Büyük kardeş kedi hemen annesine olan biteni anlatmaya başlamış. Şirin, bu olaya çok sinirlenmiş. Çocukları onun sözünü dinlemediği için de çok üzülmüş. Şirin, Köpüş'ü tanıyormuş. Ormandaki herkesin yemeklerini ellerinden alan kötü kalpli bir köpekmiş. Şirin hemen yavrularını da yanına alarak Köpüş'ün evinin yolunu tutmuş. Köpüş, evinde oturmuş rahatça küçük yavruların elinden aldığı yiyecekleri yiyormuş. Bunu gören Şirin hemen Köpüş'e dönmüş. Köpüş! Bu yaptığın hiç hoş bir davranış değil. Neden yavrularımı kandırıp yiyeceklerini aldın? diye sorunca Köpüş hemen cevap vermiş. Çünkü çok acıkmıştım. Yağmur yağdığı için yemek bulamadım. Çocukların önündeki yemekleri görünce dayanamadım. Demiş. Şirin hemen yumuşamış. Çocuklarımı korkutmuşsun. Onlar daha çok küçükler. Neden gelip benden yemeğimi seninle paylaşmamı istemedin? deyince Kimse benimle yemeğini paylaşmak istemiyor. Herkes benim kötü biri olduğumu düşünüyor. Diyerek ağlamaya başlamış. Şirin Köpüş'ün ağlamasına çok üzülmüş. Tabi ki paylaşırdım. Neden paylaşmayayım? Herkes böyle davranışlarda bulunduğun için senin kötü biri olduğunu düşünüyor. Eğer onlara iyilik yaparsan ve yemeklerini izinsiz almazsan herkes seni sever. Demiş. Köpüş Şirin'e dönmüş ve Çok teşekkür ederim Şirin. Sen olmasaydın yaptığım şeyin kötü bir şey olduğunu anlamayacaktım. Ben sadece karnımı doyurmak istemiştim. Özür dilerim. Bir daha yapmayacağım. Demiş. O günden sonra Köpüş bir daha hiç yalan söylememiş, küçük yavruları korkutmamış. Ormandaki herkese çok iyi davranmış. Yaptıkları için ormanda yaşayan herkesten özür dilemiş. Onlar da Köpüş'ü affetmişler.


Balıkçı başlamış hikayeye: "Bilesin ki ey Cin evvel zaman içinde ve birbirini izleyen devirlerde, Rum ellerinde, Fars kentinde, Yunan adlı bir kral varmış, Bu kral zenginmiş, kudretliymiş; ordulara, hatırı sayılır güçlere hükmedermiş; ve her ülkeden hükümdarlarla dostça geçinirmiş. Ancak sıhati yerinde değilmiş. Başı cüzzamda dertteymiş. Ne ilaçlar, ne haplar, ne merhemler onu şifaya kavuşturuyor; hiçbir hekim derdine çare bulamıyormuş. Günün birinde Rüyan adlı ihtiyar bir hekim, Kral Yunan'ın kentine gelmiş; bu hekim Rumca, Farsça, Latince, Arapça ve Süryanice kitapları okuyup bilgi edinmiş; tıp ve yıldız bilimi üzerinde incelemelerde bulunmuş; bunlarla ilgili kuramlar ve kaideleri ve yıldızların olumlu ve olumsuz etkilemelerini çok iyi bilirmiş; bitkiler, yaş ve kuru otlar ve bunların iyi ve kötü etkileri üzerinde de bilgi sahibiymiş. Ayrıca felsefe ve her türlü tıp bilimi ile başkaca fenler üzerinde de incelemelerde bulunmuş imiş. Yani hekimin derdine derman olamayacağı illet yok imiş. Bu hekim kente gelince, daha birkaç gün geçmeden, kralın öyküsünü ve tedavilerinden bir sonuç alınamamış olduğunu öğrenmiş. Bunu öğrenince, o geceyi düşünerek geçirmiş. Ama, ertesi gün, gün doğup ortalığı aydınlatınca, uyanmış. En iyi giysilerine bürünerek Kral Yunanın huzuruna çıkmış. Yere kadar eğilerek kralın karşısında yeri öpmüş. Kralın kudretinin uzun ömürlü olmasını ve Allah'ın inayetiyle iyilikler dilemiş. Sonra sözünü sürdürerek kendisinin kim olduğunu anlatmış. Hekimlerin çoğunun derdine çare bulamadığını duydum. Bundan dolayı sizi iyileştirmeye geldim. Sana ilaç içirecek ya da bedenine merhemler sürecek değilim!" demiş. Bu sözleri duyan Kral Yunan çok şaşırmış ve "Bunu nasıl yapacaksın, bilmiyorum ama, beni iyileştirirsen, Tüm aileni zengin ederim ve sen de benim musahibim ve dostum olursun" demiş; ona hilat giydirmiş; armağanlar vermiş ve "Gerçekten sen, ilaçsız, merhemsiz benim hastalığımı iyi edebilir misin?" diye sormuş. Hekim de, "Evet, kesinlikle!" Bedenine hiçbir ağrı ve zahmet vermeden, seni iyi ederim" demiş. Kral şaşkınlıkla başına gelecekleri beklemeye koyulmuş. Hekim kitaplarını, ilaçlarını ve kokulu bitkilerini yerleştireceği bir ev kiralamış. Sonra ilaçlarından, bitkilerinden tertipler yaparak bunları sap kısmım oyduğu bir çomağın içine doldurmuş, sonra da elinden geldiğince bir de top yapmış, işini bitirince, ertesi gün, kralın huzuruna çıkmış ve karşısında eğilerek yeri öpmüş. Sonra ona, ertesi gün meydana gitmesini ve kendisini orada beklemesini söylemiş. Ertesi gün oyun meydanına giden krala, emirleri, mabeyinciler, vezirler ve krallığın diğer önemli kişileri eşlik etmiş. Meydana henüz yeni ulaşmışlarken, Hekim Rüyan çıkagelmiş ve krala, orada silahşorlarından seçeceği birkaçıyla at üzerinde top oynamasını önererek, "Bu sopayı al ve sıkı sıkı tut ve bununla topa vur! Bu oyunu tüm avcun ve bedenin terleyesiye kadar sürdür. Böylece ilaç avcundan tüm vücuduna geçerek dağılacak. Terleyip ilacın bedenini etkilemesine değin zaman geçince sarayına dön, hemen hamama girip yıkan! Kendini iyileşmiş bulacaksın. Şimdi Tanrı'ya emanet ol!" diyip oradan ayrılmış. Kral Yunan, hekimin verdiği sopayı alıp seçtiği askerlerle top oynamaya başlamış. Silahşorlar da atlarının üzerinde topu atıp kralın vurmasını sağlayarak onunla birlikte bu oyunu oynamaya başlamışlar. Kral ilacın etkisiyle terlemeye başlayınca hemen saraya koşmış. Yıkanmış, paklanmış. Hitabet, baba olarak seni seçse idi; çiçek açar ve bir daha başkasını seçmezdi. Ey ışık saçan yüzü meşalenin alevini körleten! O parlakyüzün sönmeden ışık saçıp dursun! Zamanın çehresinde çizgiler belirleyinceye kadar. Bulutun tepeleri sanp yağmura dönüştüğü gibi;sen de cömertliğinle kapla benim her yanımı! Yaptıklarınla zaferin tepelerinde yer tut! Bahtın, hiçbir dileğine karşı çıkmadığı sevgilisi oi! Bu kasideyi duyunca, kral ayağa kalkmış ve sevinçle hekimin boynuna sarılmış. Sonra onu yanına oturtmuş ve şahane hediyeler armağan etmiş. Gerçekten kral hamamdan çıkınca, bedenine bakmış ve cüzzamdan hiçbir iz kalmadığını görmüş; vücudu sanki saf gümüşe dönmüş; göğsünün daralması geçmiş, ferahlamış. Kral, "Beni merhem falan sürmeden, bedenimin dışından iyileştirdi; Allah için bilimin yücesine ulaşmış bir hekim! Bu adamın iyiliğini armağanlarla karşılamam ve onu bir nedim ve sevecen bir dost olarak her zaman yanımda tutmam gerekir" demiş. Ve Kral Yunan, bedeninin sağlıklı ve tüm hastalıktan arınmış görerek, bütün sevinciyle mutlu, yatıp uyumuş. Ertesi sabah kalkıp tahtına oturduğu zaman ulusun ileri gelenleri yöresini sarmış; emirler ve vezirler sağına soluna oturmuş. Hekim Ruyan'ı sormuş; o da gelip önünde yer öpmüş. Onu gören kral, ayağa kalkıp ona yanında yer göstermiş; onunla oturup yemek yemiş; uzun bir ömür dileyerek hilatlar ve daha başka şeyler armağan etmiş. Sonra, gün batıncaya kadar konuşmalarım sürdürmüş ve ona ödül olarak beş hilat ve bin dinar daha vermiş. İşte hekim, krala hayırlar dileyerek evine döndüğü zaman durumu böyleymiş. Sabah olunca kral, saraydan çıkıp divana gelmiş; yöresini yine emirler, vezirler, mabeyinciler sarmış. Vezirlerin içinde berbat görünüşlü, uğursuz yüzlü ve kem gözlü, korkunç, iğrenç biçimde hasis, yüreği hırs, kıskançlık ve kinle taşlaşmış biri varmış. Bu vezir, kralın Hekim Rüyan'ı yanına oturttuğunu ve ona her türlü yakınlık ve cömertlik gösterdiğini görünce kıskanmış ve gizlice onun yok edilmesini kararlaştırmış; atasözünün de belirttiği gibi, "Hırslı önüne gelene saldırır; hırslının yüreğinde zulüm pusu kurar; kuvvetlenince bunu açığa vurur, zayıfken içinde uyutur". Bu kötü vezir, Kral Yunan 'ın yanına yaklaşarak eğilip yeri öpmüş ve "Asrın ve zamanın Kralı! Sen ki kullarına cömertliğinle yaşam sağlarsın; yüreğimde korkunç ağırlığı olan bir duygu var; bunu sana açıklamazsam, kendimi gerçekten sadık bir kul değil, bir zina çocuğu gibi hissedeceğim. Bana izin verirsen bunu sana açıklarım" demiş. Vezirin sözlerinden içi kararan kral, ona, "Nedir söyleyeceğin?" diye sormuş; Vezir de, "Ey azametli kralım, eskiler 'Kim ki, bir işin sonunu ve bunun yaratacağı kötülükleri görmezse, talih denen şeyi kendine dost bilmesin!' demişler. Ben de kralım, senin saltanatım söndürmekten başka bir şey düşünmemekte olan düşmanına ödüller yağdırarak, lütuflarla donatarak, taşıyamayacağı kadar cömertlik göstererek yanılmakta olduğunu görüyorum; ve bu yüzden, kralım için büyük endişeler duyuyorum" demiş. Bu sözleri duyan kral, son derece bunalmış, rengi atmış ve "Lütuflarımla donattığım halde bana düşman olduğunu iddia ettiğin bu kimdir?" diye sormuş. Vezir, "Hekim Rüyan'dan söz ediyorum" demiş. Kral ona, "Sözünü ettiğin kimse benim iyi bir dostumdur; benim için insanların en değerlisidir. Böyleyken nasıl oluyor da sen, onun hakkında bu gibi şeyler söylemeye cüret ediyorsun? Demiş. Bense, bugünden başlayarak ona güvenceler vermek ve aylık bin dinar tutarında maaş bağlamak istiyorum. Aslında krallığımın yansını ona bağışlasam, onun için pek fazla bir şey yapmış olmazdım. İnanıyorum ki, sen bunları kıskançlığından söylüyorsun, tıpkı vaktiyle işittiğim Şah Sindbad'ın öyküsünde olduğu gibi" demiş. O anda, Şehrazat, ansızın sabah olduğunu fark etmiş ve anlatısını kesmiş. Bunu gören Dünyazat, ona "Ablacığım, anlattıkların ne kadar tatlı, kibar, zarif ve saf!" demiş. Şehrazat da, "Eğer şah beni bağışlar da, hayatta kalırsam, ikinize anlatacaklarım yanında bunlar nedir ki?" demiş. Şah, bunu duyunca, kendi kendine, "Vallahi! Gerçekten harika olan öyküsünün sonunu dinlemeden onu öldürmem!" demiş. Sonra geceyi, sabaha kadar birbirlerine sarılarak birlikte geçirmişler.


-Üzülme delikanlı. Koyunlarını geri alabilirsin. Ancak bunun için sihirli lambayı bulman gerek. -Köklerimde gömülü bir sandık var. O sandığın içinde bir harita var. Harita sana yol gösterecek. Demiş. Küçük Çoban toprağı kazmaya başlamış ve sandığı bulmuş. Sandığın içindeki haritayı alarak yola koyulmuş. Az gitmiş, uz gitmiş. Dere tepe düz gitmiş. Haritada işaretli olan ilk yer köprüymüş. Köprüye gitmiş. Köprüden geçmek isterken kocaman bir ayı belirmiş. -Hey delikanlı, nereye böyle? Bu köprüden geçemezsin. -Geçmene ancak bir şekilde izin veririm. Sorduğum soruyu doğru yanıtlarsan. Küçük Çoban gülümsemiş. Bu sorunun cevabını biliyormuş. Ayı kafasını sallayarak onaylamış. Geçebilirsin delikanlı. -Korkma Küçük Çoban. Ben de seni bekliyordum. Geleceğinden emindim. -İnsanlara gelecek hakkında bilgi vermiyorum Küçük Çoban. -Ama sana bir ipucu vereyim. Yolun sonunda ulaşacakların çok daha güzel şeyler olacak. Haritayı takip et. Yol seni bir saraya götürecek. O saraya girmenin bir yolunu bul. -Saraya hizmet için geldim. Elimden her iş gelir. Müsaade edin kralla görüşeyim. -İş isterim kralım. Elimden her iş gelir. -O halde kızımın muhafızı ol. Kapısında dikil. O nereye giderse oraya git. Başına bir şey gelirse senden bilirim. O akşam Küçük Çoban muhafız olarak sarayda işe başlamış. Kralın kızı olan Prensesi koruyormuş. Prenses sıkılmış, gezintiye çıkmak istemiş. Kapısını açmış çıkmış. Çıkmış da ne çıkmak. Küçük Çoban Prensesi, Prenses küçük çobanı görür görmez birbirlerine vurulmuşlar. Aradan biraz zaman geçmiş. İki genç aşık artık evlenmek istiyorlarmış. Prenses, Kral babasına konuyu açmış. Kral hayret etmiş. -Hiç olur mu öyle şey? Sen bir prensessin, o ise bir muhafız. Kesinlikle izin vermiyorum. Demiş. Prenses üzüntüden yataklara düşmüş. Kral bu evliliği kabul etmek zorunda kalmış. Sonunda Prenses ve Küçük Çoban evlenmişler. Küçük Çoban Kralın veziri, sarayın da varisi olmuş. Çok zengin bir adam olmuş. Yılanın asıl dediği şimdi ortaya çıkmış. Küçük Çoban köydeki gariban ailesini yanına aldırmış. Mutlu mesut hep birlikte yaşamışlar.


Bir zamanlar küçük bir kırmızı tavuk varmış. Bir domuz, bir ördek ve bir kedi ile yaşıyormuş. Hepsi, küçük kırmızı tavuğun temiz ve düzenli tutmayı sevdiği küçük şirin bir evde yaşıyormuş. Küçük kırmızı tavuk bütün gün işlerinde çok çalışmış. Diğerleri hiç yardımcı olmamış. Niyet ettiklerini söyleseler de hepsi çok tembelmiş. Domuz dışarıdaki çamurda homurdanmayı severmiş, ördek bütün gün gölette yüzermiş ve kedi güneşte mırlayarak uzanmaktan zevk alırmış. Bir gün küçük kırmızı tavuk bahçede çalışırken bir mısır tanesi bulmuş. "Bu mısır tanesini kim ekecek?" diye sormuş. Domuz, bahçedeki çamurlu alanından, "Ben değil," diye homurdanmış. Ördek göletten "Ben değil," diye vaklamış. "Ben değil," diye mırıldanmış kedi güneşteki yerinden. Böylece küçük kırmızı tavuk güzel bir toprak parçası aramaya gitmiş, ayaklarıyla toprağı kazımış ve mısır tanesini ekmiş. Yaz aylarında mısır tanesi büyümüş. Önce uzun, yeşil bir sapa dönüşmüş, sonra güzel bir altın rengine dönene kadar güneşte olgunlaşmış. Küçük kırmızı tavuk, mısırın kesilmeye hazır olduğunu görmüş. "Mısırı kesmeme kim yardım edecek?" diye sormuş küçük kırmızı tavuk. Domuz, bahçedeki çamurlu alanından, "Ben değil," diye homurdanmış. Ördek göletten "Ben değil," diye vaklamış. "Ben değil," diye mırıldanmış kedi güneşteki yerinden. "Pekala o zaman, kendim keseceğim," demiş küçük kırmızı tavuk. Sapı dikkatlice kesmiş ve mısırın bütün tanelerini kabuklarından çıkarmış. "Mısırları un haline getirmek için değirmene kim götürecek?" diye sormuş küçük kırmızı tavuk. Domuz, bahçedeki çamurlu alanından, "Ben değil," diye homurdanmış. Ördek göletten "Ben değil," diye vaklamış. "Ben değil," diye mırıldanmış kedi güneşteki yerinden. Bunun üzerine küçük kırmızı tavuk mısırı değirmene kendisi götürmüş ve değirmenciye ince ince öğütüp un haline getirip getirmeyeceğini sormuş. Değirmenci zamanla küçük kırmızı tavuğun domuz, ördek ve kediyle yaşadığı eve küçük bir çuval un göndermiş. "Undan ekmek yapmama kim yardım edecek?" diye sormuş küçük kırmızı tavuk. Domuz, bahçedeki çamurlu alanından, "Ben değil," diye homurdanmış. Ördek göletten "Ben değil," diye vaklamış. "Ben değil," diye mırıldanmış kedi güneşteki yerinden. "Pekala," demiş küçük kırmızı tavuk. "Ekmeği kendim yapacağım." Derli toplu küçük mutfağına girmiş. Unu hamura karışmış. Hamuru yoğurmuş ve pişirmek için fırına koymuş. Kısa süre sonra, sıcak taze ekmeğin hoş bir kokusu varmış. Evin her köşesini dolduruyor ve bahçeye çıkıyormuş. Domuz bahçedeki çamurlu alanından mutfağa girmiş, ördek göletten gelmiş ve kedi güneşteki yerini terk etmiş. Küçük kırmızı tavuk fırının kapağını açtığında hamur kabarmış ve gördükleri en güzel, en leziz görünüşlü ekmeğe dönüşmüş. Bu ekmeği kim yiyecek? diye sormuş küçük kırmızı tavuk. "Hayır ben yiyeceğim" diye vaklamış ördek. "Hayır sadece ben yiyeceğim" diye mırıldanmış kedi. "Oh hayır, yiyemeyeceksiniz" demiş küçük kırmızı tavuk. Tohumunu ektim, mısırı biçtim, un olsun diye değirmene götürdüm, ekmeği kendim yaptım. Şimdi ekmeği tek başıma yiyeceğim. demiş. Domuz, ördek ve kedi, küçük kırmızı tavuğun ekmeği tek başına yemesini izlemişler. Çok lezzetliymiş ve son kırıntısına kadar çok beğenmiş küçük kırmızı tavuk. O günden sonra domuz, ördek ve kedi, tavuk her çağırdığında ona yardım etmişler.


Günlerden bir gün eve davetiye gelmiş. Davetiye sarayda verilecek olan bir balo içinmiş. Bu baloda prens kendisine eş seçecekmiş. Üvey kız kardeşler çok heyecanlanmışlar ve prensin onlardan birisini seçebileceğini düşünmüşler. Günler öncesinden balo için hazırlık yapmaya başlamışlar. Ama o kadar çirkinlermiş, o kadar çirkinlermiş ki ne yapsalar bir türlü güzelleşemiyorlarmış. Balo akşamı geldiğinde üvey kız kardeşler baloya gitmişler. Külkedisi bir fare ve altı kertenkele'yi de iyilik perisini getirdikten sonra merakla beklemeye başlamış. İyilik meleği bir fareyi faytonu sürecek olan arabacıya, kertenkeleleri de arabanın arkasından gidecek olan uşaklara çevirivermiş. Artık sıra külkedisine gelmiş. Peri sihirli değneğini külkedisinin üzerindeki elbiselere değdirdiğinde külkedisinin yırtık, pırtık elbisesi birden çok güzel bir balo elbisesine dönüşmüş, ayaklarında ise camdan yapılmış ayakkabılar varmış. İyilik perisi külkedisine artık baloya gidebileceğini, baloda dilediği gibi eğlenebileceğini, yalnız saat oniki olduğunda bunların hepsinin eski haline dönüşeceğini söylemiş. Külkedisi baloya gittiğinde bütün gözler onun üzerindeymiş. Üvey kız kardeşler külkedisini tanıyamamışlar bile, o kadar güzelmiş, o kadar güzelmiş ki... Balodaki bütün erkekler adeta birbirleriyle yarışa girmişler külkedisi ile dans edebilmek için. Prens külkedisini görür görmez ona aşık olmuş. Bütün gece külkedisi ve prens dans etmişler. Saat on ikiyi vurmak üzere iken külkedisinin aklına iyilik perisinin söyledikleri gelmiş. Telaşla balo salonundan koşarak uzaklaşmış. Prens külkedisinin ayakkabısının bir tekini merdivenlerde bulmuş. "Ne yapıp edip bu ayakkabının sahibini bulacağım." demiş. Külkedisi eve geldiğinde her şey yine eski haline dönmüş. Sadece ayakkabısının teki duruyormuş. Diğer tekini nerede bıraktığını hatırlayamıyormuş. Prens artık ayakkabının sahibini aramaya başlamış. Bütün evleri tek tek gezerek kızlara ayakkabıyı denetiyormuş. Fakat kimsenin ayağına uymuyormuş. Prens külkedisinin yaşadığı eve geldiğinde üvey kız kardeşler ayakkabıyı denemişler. Ayakkabının da onlara olması için dualar edip duruyorlarmış. Fakat ayakkabı diğer kızlara uymadığı gibi onlara da uymamış. Prens tam evi terk edip gidecekken evin hizmetçisi dikkatini çekmiş. "Hanımefendi, ayakkabıyı bir de siz denemez misiniz?" Üvey kız kardeşler kahkahalarla gülmeye başlamışlar. - "O mu deneyecek." Külkedisinin güzelliği prensin gözünden kaçmamış. Külkedisi gelip ayakkabıyı denediğinde ayakkabı ayağına kalıp gibi olmuş. Prens külkedisine hemen evlenme teklif etmiş. Üvey kız kardeşler de kıskançlıklarından çılgına dönmüşler. Külkedisi ve prens evlenerek çok mutlu bir hayat sürmüş. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kısmetimize.


Bir zamanlar yedi güzel kızı olan bir kral varmış. Bu kızların en güzeli en küçük olanmış. Güzel günlerde sarayın yakınındaki serin gölün kıyısında altın topuyla oynamaya bayılırmış. Bir gün kız topunu havaya atmış ve beklenmedik bir şey olmuş. Top göle düşmüş! `Topum gitti!` diye ağlamış kız. `Ben senin topunu getiririm,` demiş gölün kıyısındaki küçük bir kurbağa. `Ama benimle arkadaş olacağına, yemeğini paylaşacağına ve geceleri yatağına alacağına söz verirsen, ` diye devam etmiş kurbağa. `Tamam ` demiş kız. Ama kurbağa suya dalıp kızın topunu ona geri vermez koşarak saraya dönmüş. Akşamleyin kral ve ailesi sofraya oturmuşlar. Tam yemeğe başlamak üzerelerken kapıdan bir vraklama sesi gelmiş. Küçük prenses duymazdan gelmeye çalışmış. Ama kral meraklanmış. ` Kim o?` diye sormuş. Prenses bunun üzerine kurbağaya verdiği sözü babasına anlatmış. ` Söz sözdür kızım,` demiş babası. Böylece prensesin nefret dolu bakışlarına rağmen kurbağaya sofrada yer verilmiş.Yemekten sonra kız tek başına yatağına yönelmiş. Kurbağa masadan, ` ya ben ne olacağım? ` diye vraklamış. Kral kızına, `Verilen sözlerle ilgili söylediklerimi unutma` demiş. Prens ve prenses çok geçmeden evlenmişler ve düğünlerinde tabii ki bazı yeşil dostlarını da davet etmeyi unutmamışlar.


Bir zamanlar, oyuncak bir dükkanında birçok oyuncak asker bulunuyordu. Aralarında bir tanesi vardı ki, diğerlerinden biraz farklıydı. O, bir Kurşun Asker'di. Bir bacağı topaldı, ama yine de cesurdu ve gözleri pırıl pırıldı. Oyuncak askerler, bir kutuya yerleştirildi ve rafta beklemeye başladılar. Kurşun Asker'in kutunun içinde canı sıkılıyordu. Ancak, kutunun aralığından dışarıyı görmek mümkündü ve bu onun için büyük bir eğlence kaynağıydı. Gözüne ilk çarpan, masanın üstündeki oyuncak bir kale oldu. Kalede, güzel bir prenses heykeli duruyordu. Prenses kollarını açmış ve dans eder gibi bir ayağını kaldırmıştı. Kurşun Asker, prensese ilk görüşte aşık oldu. Söz söyleyemez hale gelmiş ve büyülü bir şekilde etkilenmişti. Ertesi gün, oyuncağın sahibi olan bir çocuk, Kurşun Asker'i kutudan çıkardı ve oynamaya başladı. Kurşun Asker, prensesi daha iyi görebiliyordu ve gözlerini ondan hiç ayırmıyordu. Ama içinde korku da vardı, çünkü prensese bir şey olabileceğinden endişe ediyordu. Tam o sırada hava birden karardı, şimşekler çaktı ve şiddetli bir rüzgar esmeye başladı. Rüzgar, Kurşun Asker'i pencereden sokağa savurdu ve onu kaldırımın kenarına düşürdü. Kimse onu fark etmedi, hatta üzerine basacak gibi olan insanlar bile vardı. Kurşun Asker'in yüreği korkudan hızla çarpıyordu. Rüzgarın ardından yağmur başladı ve çukurlarda sular birikti, sel oluştu. Yağmur dinince, iki çocuk su birikintisinin başında oynamak için geldi. Kurşun Asker'i görünce çok sevindiler. Bir çocuk, kağıttan bir kayık yaptı ve diğer çocuk, Kurşun Asker'i kayığa bindirdi. İki çocuk suyla oynamaya dalıp zamanla kayığı ve Kurşun Asker'i unuttu. Kayık yavaşça hareket ederek akıntıya kapıldı ve Kurşun Asker, içinde dimdik duruyordu. Kurşun Asker'in korkusu bir süre sonra yerini meraklı bir yolculuğa bıraktı. Kayık, yağmur sularının ulaştığı büyük bir ırmakta sürüklenmeye başladı. Dalgalara kapıldı ve ilerledikçe küçüldü. Yağmur daha da hızlandı ve kayığın içine su dolmaya başladı. Sonunda, ırmak onu alıp götürdü. Kurşun Asker, suyun derinliklerinde dalgalara karşı mücadele etti. Korku dolu anlar yaşadı, ama cesur ve dayanıklıydı. İşte o anda, ışığın yeniden göründüğü bir yerde, sıcacık bir mutfakta buldu kendini. Kurşun Asker, kurtulmanın sevinciyle nefes aldı. O sırada çocuk, Kurşun Asker'i buldu ve odasına götürdü. Kurşun Asker, kendisini bulduğu için çok mutluydu. İlk işi prensesi araştırmak oldu. Prenses aynı yerde duruyor, kollarını açmış ve dans ediyormuş gibi görünüyordu. Ona baktıkça, Kurşun Asker'in mutluluğu daha da artıyordu. Ancak günler geçtikçe çocuk, Kurşun Asker'den sıkılmaya başladı. Oyuncak askeri elinden alıp ateşin içine attı. Kurşun Asker, alevlerin içinde yanmaya başladı ve erimeye başladı. Sevgilisi prensesinden ayrılıyordu ve bu durum onu en çok üzen şeydi. Tam o sırada, açık pencereden giren güçlü bir esinti prensesi alıp ateşin içine sürükledi. Kurşun Asker, prensesi kucakladı ve sevinçle kollarını açtı. Artık onlar için yeni bir hayat başlıyordu. Sonsuza kadar birlikte olabilecekleri ve mutlu bir şekilde yaşayabilecekleri bir hayatları vardı. Kurşun Asker ve prenses, birlikte maceralar yaşadı, zorlukların üstesinden geldi ve sevgileriyle her zorluğun üstesinden geldi. Ve böylece, Kurşun Asker ve prenses, sevgi ve dayanışma ile dolu bir hayat sürdürdüler, hiç ayrılmadan mutlu bir şekilde yaşadılar.


- Sevgili çocuklarım demiş; ben ormana gidiyorum. Kendinizi kurttan sakının. Eğer kurt evimize girerse hepinizi kıtır kıtır yer. Bu alçak çok kez türlü kılıklara girer, ama kaba sesinden, kapkara ayaklarından onu hemen tanıyabilirsiniz! - Sevgili annemiz, demişler, gözün arkada kalmasın... Güle güle git, güle güle gel... Biz kendimizi koruruz. Keçi melemiş, iç rahatlığıyla yola çıkmış. - Sevgili çocuklar diye seslenmiş, kapıyı açın bakayım. Anneniz geldi, hepinize bir şeyler getirdi. - Sen annemiz değilsin... Onun sesi hem ince, hem de tatlıdır. Senin sesin kalın. Sen kurtsun! - Sevgili çocuklar, kapıyı açın bakayım, demiş; anneniz geldi, hepinize ormandan bir şeyler getirdi. - Sana kapıyı açmayız. Annemizin ayakları seninkiler gibi kara değil. Sen kurtsun! - Ayaklarıma bir parça un serp demiş. - Dediğimi yapmazsan seni yerim! diye bağırınca değirmenci korkmuş, hemen bir avuç un alarak kurdun ayaklarına serpmiş. İnsanlar böyledir zaten! - Sevgili çocuklar, kapıyı açın bakayım demiş; anneniz geldi, hepinize ormandan bir şeyler getirdi. - Önce ayaklarını göster de anneciğimiz olup olmadığını anlayalım! demişler. Kurt ayaklarını pencereye dayamış. Oğlaklar bunların beyaz olduğunu görünce kurdun sözlerine inanmışlar... Kapıyı açmışlar. Bir de ne görsünler?.. Bu giren kurt değil mi? Oğlaklar ne yapacaklarını şaşırmışlar, saklanacak yer aramışlar. Biri masanın altına kaçmış. İkincisi yatağa sokulmuş. Üçüncüsü sobanın içine girmiş. Dördüncüsü mutfağa saklanmış. Beşincisi dolaba girmiş. Altıncısı çamaşır sepetinin altına sokulmuş. Yedincisi de duvar saatinin içine girmiş. Fakat kurt vakit yitirmeden birer birer hepsini yakalayıp tutmaya başlamış. Yalnızca saatin içindeki yedinciyi bulamamış. Karnı da oldukça doyduğu için onu aramaktan vazgeçmiş, çıkıp gitmiş. Evin önünde geniş bir çimenlik varmış. Orada bir ağacın altına sırt üstü yatmış, uyumaya başlamış. Keçi, yavrusunu oradan çıkarmış. Küçük oğlak kurdun gelişini, öbür kardeşlerinin hepsini yediğini anlatmış. Keçi annenin, zavallı yavruları için ne kadar gözyaşı döktüğünü kestirebilirsiniz. Sonunda bu acıyla dışarı çıkmış. Küçücük oğlak da birlikteymiş. - Haydi bakalım, şimdi gidip, taş toplayıp getirin... Uyanmadan şu dinsiz imansızın karnına dolduralım. Yedi oğlak çabucak taşları bulup getirmişler; kurdun karnını tıklım tıklım doldurmuşlar. Sonra keçi anne çabucak derisini dikmiş. Bu arada kurt bir şey sezmemiş, yerinden bile kıpırdamamış. demiş. Pınar başına varınca suya doğru eğilip içmek istemiş. Gel gelelim, karnındaki taşlar yüzünden suya yuvarlanmış. Bağıra bağıra boğulup gitmiş. - Kurt öldü! Kurt öldü! diye bağrışmışlar. Anneleriyle birlikte pınarın çevresinde hoplayıp dönmüşler.


Bir zamanlar, yeşilin en derin tonlarıyla süslenmiş bir vadide, masumiyetin temsilcisi bir kuzu yaşarmış. Rüzgarın narin dokunuşuyla saçları dalgalanan kuzu, pırıl pırıl bir dereden su içmeye gelirmiş her gün. Bu ışıltılı sular, içinde birer hazine barındırır, doğanın en saf armağanıdır. Fakat, masumiyetin yanı başında karanlık bir gölge belirivermiş. Açlığın pençesine düşmüş bir kurt, sinsi adımlarla yaklaşmış suya doğru. Gözleri av arayışıyla parlayan kurt, kuzunun lezzetli bedenini hedeflemiş. Canı, bir avın tadını yakalamak için acıkmışça bağırıyormuş. Kurt, içindeki gerçeği bildiği halde kendi çıkarlarına uymayan gerçekleri bir kenara itmiş. Kuzucuğun üzerine hışımla atılmış. Kuzuyu tehdit ederken, sözlerindeki çelişkiyi bile hissetmiyor gibi davranmış. Kuzu, masumiyetin ışığıyla doğruyu göstermeye çalışmış. "Kardeşim yok ki küfretsin," demiş sessizce. Kurt, hırslarını tüm gücüyle sergilemiş. Kuzuyu yakalamış ve ormana doğru koşmuş. Kuzucuğun kahramanca direnişi gören olmamış, sessizce kaybolmuş bir daha. Gecenin sessizliğinde, kuzu masalının ihtişamlı nefesini duymak mümkün. Onun masumluğu ve doğruluğu, masalların en derin köşelerinde hala yankılanır. Bu hikaye, gerçek ile hayalin dansının gösterisi, masumiyetin sarsılmaz gücünü yansıtır. Kim daha güçlüyse, kim doğruları koruyorsa, o hep haklıdır. Ve böylece, masalların büyülü dünyasında, gerçekler masumların yanında yerini alır.


Bir varmış bir yokmuş. Bir grup leylek varmış. Her zaman sürü olarak gezerler, V şeklinde uçarlarmış. Sıcak ülkelerde yaşarlarmış. Soğuğu hiç sevmezlermiş. O ülke senin bu ülke benim gezip dururlarmış. Neredeyse bütün sıcak ülkeleri görmüş bizim leylekler. Her ülkenin her şehrini keşfetmişler. Farklı farklı insanlar tanımış, çeşit çeşit yiyecekler tatmışlar. Birçok farklı hayvan görmüşler. Yarım yıl Türkiye'de konaklayan leylekler, artık gitmeye karar vermişler. Çünkü yaz bitiyor, kış geliyormuş. Havalar artık soğuyormuş. Göç etmek için yola koyulmuşlar. Ne yapsak, nereye gitsek diye düşünmüşler. Ortak karar vermişler. Avusturalya'ya uçmuşlar. Yorucu ve uzun bir yolculuk yapmışlar. Arada birkaç gün konaklamışlar. En sonunda Avusturalya'ya ulaşmışlar. Meğerse Avusturalya'ya ilk kez geliyorlarmış. Gezintiye çıkmışlar. Havada süzülerek aşağıyı izlemeye başlamışlar. Bir de ne görsünler? Zıp zıp zıplayan, karnında kesesi olan bir hayvan varmış. -Ben bir kanguruyum. Zıp zıp zıplarım. Karnımdaki kesemle, her yeri dolaşırım. -Benim adım Koala. Ağaçlarda yaşarım, uyumayı severim. -Benim adım Akasya. Bol bulunur benden burada. Demiş. Leylekler heyecanla birbirlerine bakmışlar. Buna da çok şaşırmışlar. Akasya'ya veda ederek gezinmeye koyulmuşlar. En sonunda yorulmuşlar. Dinlenmek için bir yer bulmuşlar. Bugün gördükleri hayvanlar ve ağaç hakkında konuşmuşlar. Yarın yeni keşifler yapmak için sözleşmişler. Sonra hep birlikte, güzelce uyumuşlar.


Masalı doğrudan bu sayfa üzerinden veya kanalımıza giderek YouTube üzerinden çocuğuna dinletebilirsin. Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellal iken, pireler berber iken, ben dedemin beşiğini tıngır mıngır sallarken. Bir varmış, bir yokmuş. Masalın yenisi, eskisi mi olurmuş? Günlerden bir gün, gecelerden bir gece olmuş. Derken; sabahleyin erken, keçiler koyunları tıraş ederken, tahtakurusu saz çalar, sıçan cirit atar iken çıkmış bir masal anası ortaya. En sonunda açmış ağzını, yummuş gözünü. Bir laf etmiş, bir laf etmiş... Bakalım ne laflar etmiş. Bir varmış bir yokmuş. Tatlı ve sevimli bir ülke varmış. Bu ülkede Lila adında genç bir kız yaşarmış. Lila aslında başkalarına iyilik yapmayı seven, sevecen bir kızmış ama önemli bir kusuru varmış, o da diğer insanlarla dalga geçmesiymiş. Başkalarının dış görünüşleriyle, giyim tarzlarıyla, saçlarıyla, konuşma biçimleriyle dalga geçmenin çok komik olduğunu düşünüyormuş. Ağzından çıkan sözlerin başkalarının duygularını ne kadar incittiğine dair hiçbir fikri yokmuş, bu nedenle sözleri ile diğer insanları kırdığını hiç fark etmemiş. Günlerden bir gün Lila, Gül isminde tatlı bir kız ile karşılaşmış ve onun bölgeye yeni taşınan yeni bir kız olduğunu öğrenmiş. Gül kısa bir süreliğine Lila'nın yaşadığı yere ziyarete gelmişti. Gül, Lila'nin hayatı boyunca karşılaştığı hiçbir insana benzemiyormuş. Büyük burnu, gül rengi olan çok uzun saçları ve kolayca anlaşılamamasına sebep olan bazı harfleri farklı telaffuz etmesi nedeniyle kalabalığın arasından sıyrılıyormuş. Lila, Gül'ün kendisinden ve tanıdığı herkesten farklı olması nedeniyle onu garip bulmuş ve dalga geçmiş. Kendi arkadaşlarının yanına gidip hemen Gül'ü onlara da anlatmış ve hepsi Gül ile dalga geçerek ona gülmeye başlamışlar. Zaman geçtikçe Lila, Gül'ün zamanını her zaman kendi başına geçirdiği, insanlar ile konuşmadığını fark etmiş. Hiç kimse onun arkadaşı olmaya ya da onunla herhangi bir oyun oynamaya ilgi göstermiyormuş. Kimse onunla sohbet etmek istemiyormuş. Lila, daha önce Gül ile alay ettiğini hatırlamış. Bununla da kalmamış arkadaşlarına da Gül'ü anlatmış, hep birlikte Gül ile alay edip ona gülmüşlerdi. Alay etmek aslında kötü bir davranıştı. Bunu büyükannesi ona anlatmıştı. Tüm kötü sözleri ve davranışları aklına gelen Lila hem üzüntü hem de utanç duygusuyla baş başa kalmış. Gül'ün yanına gidip ondan özür dilemek ve arkadaş olmak istemiş. Gül, Lila sen aslında iyi biri olabilirsin ama benimle alay ettikten sonra bu yaptıklarına çok üzüldüm, üstelik tüm arkadaşların da benimle alay ettiler ve bana birlikte güldünüz. Siz beni üzdükten sonra diğer çocuklar benimle konuşmadı ve oyun oynamadı, benimle arkadaş olmak istemediler. diyerek üzüntüsünü anlatmış. Lila, Gül'ün sözlerinden ve davranışlarından incindiğini ve kimsenin onunla arkadaş olmak istememesinin sebebinin kendisi olduğunu öğrenmiş. Gül, Diğer insanlarla dalga geçmek, insanların kendilerini kötü hissetmelerine ve diğer insanların onları dışlamasına neden oluyor. Bu nedenle, diğer insanlarla dalga geçmenin kötü bir seçim olduğunu unutma ve bu davranış ile kötü sözlerden uzak dur yoksa insanları üzersin ve bu, iyi bir davranış olmaz. diyerek konuşmasına devam etmiş. Yaptıklarının kötü olduğunun, insanları üzdüğünün farkına varan Lila, Gül'den içinden gelerek büyük bir özür dilemiş: Daha önceki davranışlarım ve sözlerim için senden gerçekten çok özür dilerim, seni üzdüğümü ve insanların seni üzmesine neden olduğumu fark etmemiştim. Bundan sonra sana ve başka insanlara bu şekilde davranmayacağım, diğer insanlar ile alay etmeyeceğim, bu bana büyük bir ders oldu. diyerek pişmanlığını ve üzüntüsünü dile getirmiş. Bir daha asla başka biriyle alay etmeyeceğine dair kendi kendisiyle bir anlaşma yaparak ve hayatı boyunca yeminine sadık kalmış. Gül, Lila'ya arkadaş olabileceklerini söylemiş ve ayrılmaz bir ikili olmaları uzun sürmemiş. Lila, Gül'ü daha yakından tanıdıktan sonra, Gül'ün çok iyi niyetli, nazik, yardımsever, sevimli ve eğlenceli bir insan olduğunu fark etmiş ve çok iyi dost olmuşlar. Lila ve Gül'ün hikayesi sona erdi, ancak bize verdikleri ders çok uzun bir süre geleceğe yansımaya devam edecek. Diğer insanlarla dalga geçmemeyi öğreten bir ders çünkü herkesin sevgi ve saygıyla muamele görme hakkı vardır ve bu hakkı asla ihlal etmemeliyiz.


Güzel masallar diyarının birinde Linda adında bir kız çocuğu yaşarmış. Linda, en çok akşamları evermiş. Çünkü akşam olunca gökyüzünü seyretmekten çok keyif alırmış. Yıldızları, Ay ve diğer parıltılı gök cisimlerini incelemek için can atarmış. Yıldızlarda yaşamanın hayalini kurar, hep uzay resimleri çizermiş. En büyük hayali ise büyüyüp astronot olmak ve uzaya çıkmakmış. Linda bu tatlı ses tonunu duyunca rahatlamış. Benim adım Linda. Sen nereden geldin? Nasıl uçabiliyorsun? diye sormadan edememiş. Vinka içtenlikle cevap vermiş. Ben en büyük yıldız olan Kutup Yıldızı'nda yaşıyorum. Ayrıca gördüğün küçük arabamla da bütün gezegenleri gezebiliyorum. Dünya'da uzayı seven insanları ziyaret ederek onlara zaman yolculuğu yaptırıyorum. Demiş. Linda bunları duyunca çok heyecanlanmış. Ben, ben de uzayı çok seviyorum. Büyüyünce astronot olmak istiyorum. Yıldızları izlemeyi ve uzay resimleri yapmayı çok seviyorum. Demiş ve Vinka'ya yaptığı uzay resimlerini göstermiş. Vinka, Linda'nın yaptığı resimleri çok beğenmiş. İstersen hemen şimdi uzayı keşfetmeye gidebiliriz ne dersin? diye sormuş. Linda, Vinka'nın bu teklifini hiç düşünmeden kabul etmiş. Ama ben senin gibi uçamıyorum ki. Aşağı nasıl ineceğim? diye merakla sormuş. Vinka, Benim elimden tutarsan benimle birlikte uçabilirsin. Demiş. Linda ve Vinka, el ele tutuşup bahçeye uçmuşlar. Linda, çok keyif almış. Uzaydaki gezegenleri görmek için sabırsızlanıyormuş. Hemen gidip uzay arabasına binmişler ve Linda'nın uzay yolculuğu böylece başlamış. Bir süre sonra Linda ve Vinka, çok iyi arkadaş olabileceklerini anlamışlar. Yolculuk boyunca Vinka bütün gezegenleri, yıldızları ve takım yıldızlarını Linda'ya göstermiş. Linda en çok Kutup Yıldızını merak ediyormuş. Vinka, orada yaşadığı için oraya kolayca gidebilmişler. Vinka, hemen Linda'ya içebileceği lezzetli uzay içeceklerinden ikram etmiş. Vinka'nın kutup Yıldızındaki evinde sohbet etmeye başlamışlar. Vinka Hayal ettiğin kadar güzel miymiş uzay ve gezegenler? diye sormuş. Linda heyecanlı heyecanlı cevap vermiş. Hayır, hayal ettiğimden bile çok daha güzeller. Parıl parıl parlıyorlar. Bazıları çok sıcakken bazıları çok soğuk ama hepsi çok güzel görünüyorlar. Özellikle yıldızların ışıltısı beni çok mutlu ediyor. Demiş. Vinka gülümsemiş ve Sana yıldızlar hakkında çok önemli bir bilgi vereceğim. Demiş. Linda arkadaşını merakla dinlemeye devam etmiş. Vinka hemen anlatmaya başlamış. Yıldızlar aslında parıltısını Güneş ışınlarından alıyor. Güneş o kadar geniş bir alana ışık yayıyor ki yıldızlar Güneş'in parıltısını Dünya'ya ve diğer bütün gezegenlere yansıtıyor. Demiş. Linda bu duruma çok üzülerek tepki vermiş. Vinka Neden üzüldün? Seni kıracak bir şey mi söyledim? diye sormuş. Linda da Hayır, ben sadece yıldızların kendi ışığının olmamasına üzüldüm. Ben yıldızları çok seviyordum. Çünkü çok parlak görünüyorlardı. Neden kendi ışıkları yok ki? diye masumca cevap vermiş. Vinka Bunda üzülecek bir şey yok Linda. Güneş gerçekten çok büyük ve çok parlak. Bence Güneş'in her gezegene ve yıldızlara ışığını yaymasına sevinmelisin. Yoksa Dünya kapkaranlık bir yer olurdu. Uzaya geldiğinde de hiçbir şeyi göremezdin. Yıldızları da öyle. Deyince Linda Vinka'ya hak vermiş. Bu sohbetin ardından Vinka ile Linda, uzayın derinliklerinde gezintiye çıkmış. Linda, bilmediği bir sürü gök cismini öğrenmiş. Uzay arabasının içerisinde kağıt ve kalemler ile gördüklerinin resimlerini çizmiş. Akşam olunca annesinin ve babasının onu merak edeceği aklına gelmiş. Vinka, benim şimdi gitmem gerek. Annem ve babam beni çok merak edecekler. Ama bir daha uzaya gelebilir miyim? diye sormuş. Vinka gülerek cevap vermiş Evet, gelebilirsin. Ben seni sık sık ziyarete gelirim. Geldiğim zaman da birlikte diğer gezegenlere yolculuk yaparız. Sen merak etme. Demiş. Linda, duyduklarına çok sevinmiş. Geç olmadan eve dönmek için uzay arabasına binmişler. Vinka, Linda'yı evlerinin bahçesine geri götürmüş. İkisi de birbirlerini tanıdıkları için çok mutlu olmuşlar. Linda Vinka, iyi ki seni tanıdım. Bana uzay yolculuğu yaptırdığın için çok teşekkür ederim. Sen çok iyi bir dostsun. Demiş. Vinka hemen Linda'nın boynuna sarılmış. Sen de artık benim Dünyadaki en iyi arkadaşımsın. Demiş. Birbirleri ile vedalaşmışlar. O günden sonra Vinka ile Linda hep görüşmüşler. Uzun yıllar boyunca arkadaş kalmışlar. Linda büyüyüp astronot olmuş ve her uzaya gidişinde Vinka'yı ziyaret etmeye devam etmiş. Mutlu ve keyifli arkadaşlıkları bir ömür boyu sürmüş.


Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde kalbur saman içinde pireler berber, develer tellal iken, ben annemin beşiğini tıngır mıngır sallar iken, dünyalar güzeli Ebrar adında güzel bir kız çocuğu arkadaşlarıyla bahçede gezerken, ağacın gövdesinde kocaman ama kocaman bir kapı görmüş. Kapıyı gördüğüne çok şaşırmış, çünkü defalarca o bahçede gezen Ebrar, o kapıyı daha önce hiç görmemiş. Önce Babam yapmıştır herhalde. demiş, fakat Yapmış olsa, bana da söylerdi! diyerek bu düşüncesinden vazgeçmiş. Kapı kocaman olduğu gibi çok da komik görünüyormuş. Kapı, tıpkı ağacın gövdesindeki kabuklar gibi süslüymüş ve şekli nedeniyle Ebrar ve arkadaşlarının çok hoşuna gitmiş. Ebran korku ve heyecanla kapıyı aralamış ve gördükleri karşısında küçük dilini yutmuş. Kapının ardında masmavi bulutlar, güneşin önünde adeta dans ediyorlarmış. Masal bu ya, daha arkadaşları kapının ardına bakamadan, bir rüzgar Ebrar'ı alıp içeri savurmuş ve kapı kapanmış. Olayın şokuyla korkudan ağlamaya başlayan Ebrar, etrafına baktığında başka bir sürü çocuk görmüş. Çocuklar çikolata ağaçlarının meyvelerini yiyor, boylarından büyük satranç tahtalarında oyunlar oynuyor, kimisi de çikolata şelalesinde yüzüyormuş. Bütün çocuklar o kadar mutlularmış ki, Ebrar'ın geldiğini bile fark etmemişler. Ebrar yürüdükçe fantastik şeyler görüyormuş. Kocaman filler, sihirli lambadan çıkan dilek cinleri etrafta cirit atıyormuş. Bu kadar güzel şeylerin olduğu yer olsa olsa 'Masal Diyarı' olur! Yaşasın! diye havalara uçan Ebrar, annesinin ona anlattığı başka bir masalı hatırlamıştı. Masalda, En büyük zenginlik huzurlu yaşamaktır. diye bir cümle geçiyormuş. Annesinin anlattığı masalda, yine küçük bir kız, bir şekilde Masal Diyarı'na ulaşıyor ve sonsuza dek mutlu ve huzurlu bir şekilde yaşıyormuş. Çünkü masaldaki kıza göre huzurlu hayat tam da masal diyarındaki gibiymiş. Bu masalın gerçek olduğundan korkan Ebrar, Ailemi bir daha göremeyecek miyim? diye düşünmüş. Çünkü Ebrar ailesi ile birlikte çok huzurluymuş. Şenlik alanı gibi görünen diyarda gezintisine devam eden Ebrar, bütün masal kahramanlarını orada görmüş. Kurabiye Adam, Bez Bebek, Kırmızı Başlıklı Kız, Keloğlan.. Herkes ama herkes oradaymış. Diyarın derinliklerine doğru ilerledikçe, Ebrar fark edilir olduğunu görmüş. Çünkü onu tüm masal kahramanları Masal Diyarı'na hoş geldin Ebrar! diye selamlıyormuş. Diyarda ilerledikçe başka bir kapı göremediği için korkan Ebrar, Neyse biraz oynayayım sonra giderim. diye düşünerek yürümeye devam etmiş. Çikolata ağaçlarından çikolatalar yemiş. Bu çikolatalar o kadar lezzetlilermiş ki, daha önce hiç böyle bir çikolata yememiş. Pamuktan ve şekerden yapılan evlerde evcilik oynamış. Hansel ve Gretel ile şarkılar söylemiş. Sonra hava karardıkça, etraftaki masal kahramanları bir bir azalmaya başlamış. Etrafında olan bitene anlam veremeyen Ebrar, Hansel'e sormuş: Niye herkes gidiyor? diye sormuş. Hansel, Masal Diyarı'nda güneş batınca, ejderhalar, cadılar, timsahlar ve kötü kalpli kurtlar ortaya çıkar, biz de saklanırız. diye cevap vermiş. Hatta birazdan bizi pişirip yemek isteyen cadı gelecek ve onu atlatmamız gerekecek, bize yardımcı olur musun? diye eklemiş. Duydukları karşısında şok olan Ebrar hemen oradan kaçmak istese de, Hansel ve Gretel'i bırakıp kaçamamış ve onlara yardım etmeye karar vermiş. Bütün bir gece onları pişirip yemek isteyen cadıdan kaçıp onu yenmek için türlü numaralar denemişler. Gün tekrar doğduğunda cadı ortadan kaybolmuş ve üçü de yorgunluk içinde dinlenmek için uyumuşlar. Artık eve gitmesi gerektiğini söyleyen Ebrar, Hansel ve Gretel'den yardım istemiş. Çünkü Ebrar gezerken başka hiçbir kapı görmemiş. Gretel gülümsemiş ve cevap vermiş: Önce iyi kalpli bir büyücü olan Kırmızı Başlıklı Kız'ın büyükannesini ziyaret edeceğiz. Sonra o bize bir iksir verecek ve iksiri döktüğümüz yerde bahçene açılan kapı ortaya çıkacak. demiş. İksiri almak üzere yola koyulan Ebrar ve Hansel ile Gretel, yolda güle oynaya, şekerler yiye yiye gitmişler. Büyükanne ilk önce çocukları güzelce ağırlamış. Onlara güzel kurabiyeler vermiş ve istedikleri iksiri hazırlamış. Bu iksiri nereye dökerseniz dökün, önünüze bir kapı açılacak çocuklar! demiş ve iksiri vermiş. Annesini çok özleyen Ebrar, önce Hansel ile Gretel'e sarılmış sonra da büyükanneyi yanaklarından öpmüş ve onlara veda ettikten sonra hemen bahçeye koşup, iksiri yere dökmüş. Önünde devasa bir kapı açılan Ebrar, Ben bu kapıyı açamam ki! derken kapı birden açılmış ve kendi evinin bahçesini görmüş. Kapıdan bahçeye geçer geçmez, kapı tekrar kapanmış ve Ebrar arkasını döndüğünde kapıyı görememiş. Annesinin onu çok merak etmiş olabileceği için üzülen Ebrar, bahçede arkadaşlarını görünce çok şaşırmış. Çünkü aslında sadece 5 dakikalığına ortadan kaybolmuş! Hemen annesine koşup olanları anlatmış. Annesi, Ebrar geri dönmeyi seçtiği için ona teşekkür etmiş ve karnını doyurup uyutmak üzere odasına götürmüş. Sana masal okumamı ister misin? diyen annesine, Hansel ve Gretel'i okur musun annecim? demiş. Annesi gülümsemiş ve masalı okuyarak Ebrarı uyutmuş. Bu masal da burda bitmiş. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine. Ön Bilgi: Bu etkinlik sayesinde, çocuğunuzun anlama ve yorumlama yetilerini geliştirebilir, onunla uyku öncesi keyifli sohbetler edebilirsiniz.


Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde derin okyanusların birinde güzelliğine hayran bırakan bir deniz kızı yaşarmış. Bu deniz kızının parlak ve narin güzel renkli bir kuyruğu varmış. Saçları altın renginde, gözleri ise yemyeşilmiş. Fakat bu güzel deniz kızının hiç arkadaşı yokmuş. Bu yüzden bir kayaya oturup bütün gün kitap okur, şarkı söylermiş. Denizin dibine indiğinde balıklar ondan korkup kaçarmış. Deniz kızı ise çok iyi kalpli imiş. Balıkları korkutmamak için çoğu zaman kayalıklarda vakit geçirirmiş. Deniz kızı bir gün yine kayalıklarda oturup şarkı söylüyormuş. Tam o sırada denizde yüzmekte olan bir başka deniz kızını görmüş. Gördüğünün deniz kızı olduğuna inanamamış. Çünkü bugüne kadar orada yaşayan tek deniz kızı kendisiymiş. Şarkı söylemeyi bırakıp deniz kızını incelemeye başlamış. Evet, o gerçekten bir deniz kızıymış ve ona doğru geliyormuş. Deniz kızı bunu fark edince çok heyecanlanmış. Bir süre sonra yüzerek gelen deniz kızı, kayaya ulaşmış. Hemen kayada oturan deniz kızına gülümseyerek Merhaba. Lila bu kez daha da şaşırmış. Hemen Maya'ya cevap vermiş. Buralarda deniz kızının yaşadığını bilmiyordum. Buralarda hep gezinirim hatta ben burada doğdum ama sizi hiç görmedim. Yeni mi geldiniz? Maya tekrar gülümsemiş ve cevap vermiş. Hayır, çok uzun zamandan beri burada yaşıyoruz fakat denizdeki küçük balıklar bizden korkuyor. O yüzden neredeyse hiç sarayımızdan çıkmıyoruz. Yoksa sen de küçük balıkları korkutmamak için hep burada mı oturuyorsun? Lila cevap vermiş. Evet, aslında hemen okyanusun ilerisinde bir evim var fakat balıkların evlerine çok yakın oldukları için onları korkutuyorum. Onlar korkmasın diye de kayalıklarda bekliyorum. Onlar evine gittikten sonra da yüzerek evime gidiyorum. Lila bunu duyunca çok üzülmüş. Çünkü dünyadaki bütün deniz kızlarının iyi kalpli olduğunu düşünürmüş. Bunun üzerine Maya'ya bir soru sormuş. Peki neden onlardan kaçmak yerine onlara iyi olmaları gerektiğini söylemiyoruz? Maya bu cevaba çok gülmüş. Bunun için çok mücadele ettiklerini ama onların kötü olmaktan vazgeçmediklerini söylemiş. Laya yine de onlarla tanışmak istediğini söyleyerek Maya'nın peşine düşmüş. Birlikte okyanusun derinliklerine inmişler. Çok güzel ve hiç görmediği yerlerden geçen Lila şaşkınlık içerisindeymiş. Okyanusun dibinde balıkları korkutmadan gidebilecekleri bir gizli geçit varmış. Lila bu geçidi öğrendiği için çok mutlu olmuş. Lila ve Maya, bir süre yüzdükten sonra sonunda saraya ulaşmışlar. Maya hemen saraydaki diğer deniz kızlarıyla Lila'yı tanıştırmış. Hepsi de çok iyi anlaşmışlar. Maya, Lila'ya tertemiz kıyafetler vermiş. Lila bu duruma çok mutlu olmuş ve sonrasında Maya'ya teşekkür etmiş ama artık karşı saraydaki deniz kızlarıyla tanışmanın da vakti gelmiş. Mayanın yanına giderek Maya, beni karşı saraydaki deniz kızlarıyla tanıştırır mısın? diye sormuş. Maya, Lila ile birlikte karşı saraya gitmiş. Kapıyı Sera adında alımlı, kırmızı yanaklı, mavi gözlü güzel bir deniz kızı açmış fakat yüzü hiç gülmüyor muş. Buraya neden geldiklerini sormuş. Lila da onlarla tanışmak istediğini söylemiş fakat Sera ona çok kötü davranmış. Hayır, seninle tanışmak istemiyorum. Bizim dışımızdaki deniz kızlarının hiçbirini istemiyoruz. Size zarar vermemizi istemiyorsanız kendi evinize gidin. Demiş. Lila bunu duyunca çok üzülmüş. Fakat Seraya kendini sevdirmeye kararlıymış. Bu günden sonra Lila hiç bıkmadan her gün Seranın kapısını çalmış. Ona tatlı çörekler hazırlamış, denizin dibinde bulduğu değerli incilerden bir kolye yapmış ve ona hediye etmiş. Sürekli dost olarak çok daha mutlu olabileceklerini söylemiş. Sera bir süre sonra Lila'nın bu iyimserliğinden çok etkilenmiş ve onu sarayına çağırmış. Neden ona bu kadar iyi davrandığını sormuş. Çünkü o sürekli Lilaya kötü davranıyormuş. Lila Seraya içtenlikle cevap vermiş. Çünkü iyilik, karşılık beklenerek yapılan bir şey değildir. Ben bütün deniz kızlarını çok severim. Kötülüğün hiçbirimize faydası yoktur. Ancak hepimiz birbirimizi seversek mutlu olabiliriz. Demiş. Sera duydukları karşısında çok duygulanmış ve Lilaya sarılmış. O günden sonra hiçbir şey eskisi gibi olmamış. Sera ve Lila, çok yakın iki arkadaş olmuşlar. Birbirlerine şarkılar söylemişler. Birlikte oyunlar oynamışlar, tatlı çörekler yapmışlar. Lila sayesinde Maya ile Sera da arkadaş olmuşlar. Birlikte okyanusun derinliklerinde çok güzel vakit geçirmişler ve böylece mutlu mesut yaşamışlar.


Dağlarda, ağacın tepesindeki küçük ahşap bir evde küçük bir maymun yaşıyormuş. Dağların altındaki bölgeyi kuşbakışı görmek için yüksek ağaçların tepesinde kalmayı seviyormuş. Bir öğleden sonra, küçük Maymun, midesinin guruldamasına neden olan nefis bir koku aldığında ağacın tepesinde oynamaktan ve takılmaktan sıkılmış. Kokuyu takip etmiş ve ufka bakmış, orada sarı bir bacadan biraz duman çıktığını görmüş. Merak etmiş, kontrol etmek için oraya gitmeye karar vermiş. Küçük Maymun hızla ağacın tepesine inmiş ve kokuyu takip etmiş. Sarı bacalı evi bulmuş ve sinsice pencereden içeri bakmış. Krep yapan küçük bir kuzuymuş. Çok güzel kokuyormuş! Açgözlü Maymun, mutfak masasının üzerindeki lezzetli, çıtır çıtır kreplere ulaşmayı umarak, guruldayan karnını ovuşturmuş. Küçük Kuzu, evine misafir gelmesinden çok mutlu olmuş. "Merhaba küçük Maymun, ne sürpriz! Evime hoş geldin. Lütfen içeri gel ve otur! Küçük Kuzu bir sırayı hareket ettirmiş ve coşkuyla, "Doğru zamanda geldin. Pankek yapıyorum. Dediği gibi, büyük bir tabak mis kokulu krep ve koca bir tencere bal getirmiş. Küçük Maymun acıkmış. Bir parça Pankek aldı, bala batırmış ve kocaman bir ısırık almış. Tadı çok güzel! Hiç bu kadar lezzetli bir Pankek yememiştim. Küçük Kuzu, "Afiyet olsun dostum," diye yanıtlamış. Maymun, küçük Kuzu ile harika zaman geçirmiş. Kısa süre sonra öğle yemeğini bitirmiş ve şişmiş karnından memnun kalmış. Küçük Kuzu'ya ikram için teşekkür etmiş ve eve gitmiş. O andan itibaren küçük Maymun sarı bacadan çıkan dumanı görür görmez küçük Kuzu'nun yemek yaptığını bildiği ve orada yemeğin tadını çıkarabileceği için küçük Kuzu'nun evine doğru koşarmış. Kış gelmiş ve yoğun bir şekilde kar yağmaya başlamış. Küçük Maymun, dağlardaki ağaç evinin kapısında durup sarı bacaya birkaç kez bakmış ama bu kez sarı bacadan duman çıktığını görmemiş. "Garip. Küçük kuzuya bugün ne oldu? diye mırıldanmış küçük maymun. "Bugün yemek yapmıyor. Belki de yiyecek hiçbir şeyi yoktur. Ah hayır, benden biraz yiyecek ödünç almaya gelecek! Endişelenen küçük Maymun aceleyle eve girmiş, tüm yiyeceğini yatağın altına saklamış ve kapısını kilitlemiş. Yoğun kar yağışı üç gün üç gece sürmüş ve küçük Maymun battaniyesine sarınarak evinin rahatlığında dinlenmenin keyfini çıkarmış. Kendisine kış boyunca yetecek kadar yiyecek depolamış ve kar yağışı boyunca sıcacık uyuyormuş. Sonunda kar durmuş. Güneş kabinin penceresinden içeri sızıyormuş. Küçük Maymun hemen kapıyı açmış ve ağacın tepesinden bir göz atmış. ''İşte bu! Sarı baca yine tütüyor!'' demiş. Tepeden aşağı atlamış ve yemeğini orada yemeyi umarak küçük Kuzunun evine koşmuş. Kapıyı çalmış ve "Kuzucuk nasılsın?" diye selam vermiş. Ama kapıyı açan küçük Kuzu değilmiş. Onun yerine küçük tilki ve küçük tavşanmış. "Hey, neden buradasın küçük tilki ve tavşan?" diye sormuş küçük Maymun. Küçük tilki, Küçük Kuzu üç gündür hasta! Neden onu görmeye gelmedin! Demiş. Tavşan, Küçük Kuzu üç gün yemek yemedi! Neden yemeğini paylaşmıyorsun? Demiş. "Ben, bilmiyordum!" Küçük Maymun özür diler gibi başını eğmiş. Bu sırada küçük Kuzu yatak odasından çıkmış ve küçük Maymun'a seslenmiş: "Tam zamanında buradasın Maymun. Birlikte gözleme yiyelim, sadece biraz bal eksik demiş. Küçük Kuzu sözünü bitiremeden, küçük Maymun aniden oradan ayrılmış. Küçük Kuzu olan bitene şaşırmış. Küçük tavşan, Arkadaşlarını neden umursamıyor? demiş. İç çekmişler ve birlikte yemek için mutfak masasını kurmaya devam etmişler. Bir süre sonra kapının dışında bir ayak sesi duyulmuş. Herkes kontrol etmek için dışarı çıkmış. Elinde büyük bir kavanoz ile küçük Maymun gelmiş. İçeri girmiş ve herkese Akçaağaç sosumu deneyin. Çok tatlı!" demiş. O gece evin etrafı, sarı bacadan göğe doğru yükselen dumanın eşlik ettiği neşeli kahkahalarla çevriliymiş. Bütün dağ bütün gece Pankek kokusuyla dolmuş.


Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellal, pireler berber iken. Ben anamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken, az gittim uz gittim. Dere tepe düz gittim. Çayır çimen geçerek, lale sümbül biçerek, soğuk sular içerek, ayla ayla bir güz gittim. Birde dönüp ardıma baktım ki, ne göreyim? Gide gide bir arpa boyu gitmemiş miyim? Natal maral martaval, işte size duyulmadık bir masal. Günlerin birinde küçük bir mahalle varmış. Bu mahalle patika yollarda kurulan sıcak bir mahalleymiş. Papatyalar, güller, laleler renk cümbüşü bulunan bu mahalle sıcak insanlar ile doluymuş. Bu mahalle de yaşayan Mehmet amca diye biri varmış. Mehmet amca eskiden mahalleyi yöneten, mahallenin saygın kişilerinden olan emektar amca imiş. Bu amca herkesin saygısını görür ve selamını alırmış. Bu amcanın birde oğlu varmış. Fakat oğlu, eşiyle birlikte sürekli çalışıp didinirlermiş. Didindikleri için kendi oğullarına ilgi gösteremezlermiş. Okula götürmekte zorlanırlar ve Mehmet amcadan yardım isterlermiş. Mehmet amca torununu çok sever, ilgilenir ve onunla oyunlar oynarmış. Torunun ismi Ömer imiş. Ömer okula gitmediği zamanlarda Mehmet amcaya çok iyi davranırken nedense okul günleri kötü davranış sergilermiş. Ömer, okuldaki herkesin anne ve babalarının genç olduğunu seyrediyormuş. Ancak Ömer'i okula bırakan dedesi Mehmet amca yaşlı imiş. Ömer bu durumdan utanıyormuş. Bu sebeple sürekli Mehmet amca Ömer'i okula bırakırken Ömer bahaneler biliyormuş. Ömer, buraya kadar yeter dede diyerek uzaklaşıyormuş. Mehmet amca farkında dahi değilmiş. Bir gün Ömer okulda düşmüş ve yaralanmış. Öğretmeni hemen Mehmet amcaya ulaşıp okula çağırmış. Mehmet amca derhal okula gelip, öğretmen ile görüşüp durumunu öğrenmiş. Sonra Ömer'in sınıfının önünde beklemeye başlamış. Diğer velilerde kenarda bekliyormuş. Zil çalmış Ömer karşısında dedesini görünce şok olmuş. Çünkü ondan utanıyormuş. Diğer veliler Mehmet amcayı görünce merhaba demişler. Çünkü Mehmet amca mahalle yönetiminde eskiden çok saygın biriymiş. Bütün veliler Mehmet amcanın etrafında pervane olup tanışmaya çabalıyormuş. Ömer bunu görünce şaşırmış ve mutlu olmuş. Aslında dedesinden utanmaması gerektiğini bunun çok saçma olduğunu anlamış. Bundan sonra daima dedesinin onu okula bırakmasını söylemiş. Mutlu şekilde hayatlarına devam etmişler.


Pinki adında, meraklı bir çocuk varmış. Pinki, her şeyi karıştırmayı çok severmiş. Sadece kendi evlerinde değil; okulda, misafirlikte, gittiği her yerde, her şeyi merak edip kurcalamak gibi bir huya sahipmiş. Annesi Pinki'ye, yaptığının çok ayıp olduğunu söylese de Pinki asla uslanmazmış. Bir gün annesiyle komşu Aynur teyzeye misafirliğe giden Pinki, oyun oynama bahanesiyle evde geziniyormuş. Evin üst katına çıkmış. Üst katta kapısı kitli bir oda görmüş. Orada ne olduğunu o kadar çok merak etmiş ki, neredeyse merakından çatlayacakmış. Acaba bu kapının arkasında ne var diye düşünmeye başlamış. Yok yok, Pinki kesin bu odaya girmeli ve odada ne olduğunu görmeliymiş. Tam bunları düşünürken annesi Pinki'yi eve gitmek üzere çağırmış. Pinki hayal kırıklığına uğramış. Daha odaya giremeden gidiyorlarmış. Annesine kızmış. Çatık kaşlarla annesinin yanına inmiş ve evlerine dönmüşler. Pinki'nin aklı hala o kapının ardındaymış. Ne yapsam ne etsem de odaya girsem diye düşünürken aklına parlak bir fikir gelmiş. Sonra Aynur teyzenin evine gitmiş ve kapıyı çalmış. Aynur teyze kapıyı açtığında: Aynur teyzeciğim, oyun onuyorduk ve çok yoruldum. Annemin işleri var bu yüzden size geldim. Bana bir bardak su getirir misiniz? demiş. Aynur teyze gülümseyerek: Tabi yavrum, bekle hemen getiriyorum. demiş. Aynur teyze su getirmek için mutfağa gittiği an Pinki, aralık kapıdan usulca içeri girmiş ve üst kata çıkmış. Odanın kapısını açmaya çalışmış ama aksiliğe bak ki, kapı hala kilitliymiş. Pinki'nin merakı daha da artmış. O odanın arkasında belki de sihirli bir dünya vardır, diye düşünmüş. Devler vardır, yok yok belki de cüceler vardır. demiş kendi kendine. Pinki kapının önüne oturmuş ve hayal kurmaya başlamış. Belki de o kapının arkasında periler vardır diye düşünmüş. Ah, keşke o odada ne olduğunu öğrenebilseymiş. Öğrenmeden rahat edemeyeceğini çok iyi biliyormuş. Pinki duyduğu sesle irkilerek merdivenlere bakmış. Aynur teyzeyi görmesin mi? Pinki, Aynur teyzeyi tamamen unutmuş. Onu görünce de utancından kıpkırmızı olmuş. Meğerse Aynur teyze baştan beri merdivende oturmuş, Pinki'yi izliyor ve ona gülüyormuş. Söylediklerini de duymuş. Pinki'ciğim, madem bu odayı bu kadar çok merak ediyorsun haydi gel beraber bakalım. demiş. Pinki'ciğim, bu odayı yeğenim için yaptırıyorum. Yazları bizde kalmaya geliyorlar ve geçen yaz geldiklerinde benden böyle bir şey istemişti. Bu odayı kitli tutma sebebimse yeni boyanmasıydı. Evin diğer bölümlerine boya kokusu gelmesin diye kilitledim bu odayı. demiş. Bu odada Pinki'nin sandığı gibi periler, devler veya cüceler yokmuş. Yine de odada ne olduğunu sonunda öğrenmiş işte.


Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde uzak diyarların birinde Meriç adında sevimli mi sevimli bir çocuk yaşarmış. Meriç ailesi ve arkadaşları tarafından çok sevilen herkese saygı duyan oldukça yardımsever bir çocukmuş. Fakat hayal dünyası o kadar güçlüymüş ki bazen hayalleri insanlar tarafından oldukça farklı karşılanırmış. Meriç her şeye olumlu bakar her zaman mutlu olmayı bilirmiş. Günlerden bir gün yaşadığı evin bahçesinde oyun oynarken yine hayal dünyasına dalmış. Gözlerini kapatmış ve devlerle cücelerin, iyilik perileriyle konuşan hayvanların olduğu bir ülkede olduğunu düşlemiş. Kediler köpeklerle, develer cücelerle arkadaş olsa hayat nasıl olurdu acaba diye düşünmüş. Gözlerini açtığında yanıbaşında beliren farklı renklerdeki şekerlemeleri fark etmiş. Bu duruma oldukça şaşırmış. Çünkü gözlerini kapatmadan önce yanında herhangi bir şey olduğunu hatırlamıyormuş. Bu şekerlemelerin üzerinde bizi uyumadan önce yemelisin yazıyormuş. Meriç eve dönmüş, ailesiyle birlikte yemeğini yedikten sonra odasına geçip yatağına yatmış. Ama uyumadan önce sabah bahçede yanında bulduğu şekerlemeleri yemiş. Meriç kısa bir süre sonra uykuya dalmış. Birdenbire odasından içeri doğru uzanan bir ağaç dalı olduğunu fark etmiş ve yatağından kalkarak ağacın dalına dokunmuş. Ağaç birden konuşmaya başlamış. Meriç'e benimle gelmelisin demiş. Bunun üzerine Meriç ağacı dinleyerek onunla birlikte gökyüzüne doğru yol almış. Gökyüzünde ilerlerlerken yıldızların onlara selam verdiğini fark etmiş. Aynı anda hem Ay hem Güneş hem de yıldızlar onları selamlamış. Meriç bu duruma oldukça şaşırmış fakat bir o kadar da mutlu olmuş. Kısa bir süre sonra dev bir tahta kapının önüne gelmişler. Ağaç Meriç'e bu kapıdan içeri girmesini söylemiş. Ağacın görevi burada sona eriyormuş. Meriç kapıdan kendi başına geçip yoluna devam etmeliymiş. Meriç ağaçla vedalaşmış ve kapıdan içeri girmiş. Meriç karşılaştığı manzaraya oldukça şaşırmış. Gökkuşağı renginde bir dere varmış. Ağaç evlerde yaşayan cüceler görmüş. Devlerin ise kendilerine özel kocaman evleri varmış. Her tarafta periler uçuyormuş. Birbirinden tatlı hayvanlar etrafta koşturup şarkılar söylüyor ve oyunlar oynuyorlarmış. Meriç hayallerindeki ülkeye geldiğini anlamış. Heyecandan ne yapacağını şaşırmış bir vaziyette ilk önce cücelerle tanışmış. Daha sonra devlerle konuşmuş sonra perilerle ve hayvanlarla tanışmış. Ülkede yaşayan herkesle birer birer tanışmışve arkadaş olmuş. Gökkuşağı deresinin tadı şekerlemeler gibiymiş. Bu ülkede herşeyin tadı şekerlemeye benziyormuş. Gökyüzünde aynı anda hem Güneş hem Ay hem de yıldızlar görünüyormuş. Hava hem aydınlık hem de karanlıkmış. Dört mevsim de günün farklı saatlerinde yaşanıyormuş. Burada olan her şey Meriç'in dünyasına göre oldukça farklıymış. Bu durum başlarda Meriç'in ilgisini çekmiş fakat daha sonra kendi dünyasını, evini, ailesini ve arkadaşlarını özlediğini fark etmiş. Birden ağlamaya başlamış. Hayvan dostları yanına gelerek neden ağladığını sormuşlar. Meriç de ailesini ve evini çok özlediğini söylemiş. Hayvan dostları da iyilik perisiyle konuşarak Meriç'in evine dönmesi için ona yardımcı olmaya karar vermişler. Ertesi gün iyilik perisi Meriç'e dileğini içinden geçirmesini ve gerçekleşeceğini söylemiş. Meriç tüm dostlarıyla vedalaştıktan sonra eve dönmeyi dilemiş. Birden gözlerini açmış ve kendisini yatağında, kendi odasında bulmuş. Bu duruma oldukça sevinmiş ve koşarak ailesinin yanına gitmiş. Olanları anlatmak istese de herkesin, anlattığı şeyleri Meriç'in hayali zannedeceklerini düşünerek olanları anlatmaktan vazgeçmiş. Meriç hayal kurmaya ömür boyu devam etmiş. Çünkü biliyormuş ki her hayali bir gün gerçekleşecekmiş. Öyle de olmuş. Hayal kurmaktan hiçbir zaman vazgeçmeyin. Umarım hayalleriniz gerçekleşir. İyilik perileri sizinle olsun.