Başını sol omzuna doğru yavaşça eğmeye başladı. Yeni doğan güneşin dizginleyemediği coşkusu nedeniyle denizin üstüne fütursuzca serdiği, sarıdan ziyade beyaza çalan ışıklarının hırçınlığının, gözlerine istemsizce saldırmayacağı bir noktada, durdu. Bakışları denize paralel olduğu halde, güneşe doğru fısıldadı nefesini; üfledi yavaşça. Kapattı gözlerini, güneşi hala görebiliyor gibiydi. Aşırılığa kaçan çoğu şeyde olduğu gibi, güneşin ışıklarının hırçınlıkları da, tat kaçırmıştı. Denge şaşmış, kapalı gözlerle o güçlü ışığı görür olmuştu. Belki de kör oldum. diye geçirdi içinden. Olmuştu, çok daha önceden. Ne güneşinki kadar güçlü herhangi bir ışık, ne de yokluğu kadar zifiri bir karanlık suçlanmamalıydı bu körlük yüzünden. Bu göremeyiş, doğumundan önceye dayanıyordu, tıpkı tüm insanlarınki gibi. Nitekim ne ışığı ne de karanlığı suçlayacak durumda değildi, gerçekten kör olduğunun, gerçeklerden kör olduğunun farkında değildi. Boynu başının ağırlığını daha fazla taşıyamayana dek, öylece bekledi durdu sahil kenarında. Yavaşça doğrulttu başını, gözleri hala kapalıydı. Bir şeyleri bekliyordu. Bir şeyleri gerçekten bekliyordu. Ne zaman başlamıştı beklemeye, neyi bekliyordu, neden bekliyordu artık hatırlamıyordu. Güneş iyiden iyiye gözlerinin kapalı kapılarından içeriye girip, canını acıtıyordu. Başını eğdi, gözlerini açtı, deniz yer yer mavi yer yer siyahtı şimdi. Bekledi, görüşü normale dönüp de deniz tamamen mavileşince, kıyısında yüzen yeşil poşeti seçti gözleri; dalgalarla beraber bir oraya bir buraya sürükleniyordu. Güneşe gözleri kapalı baktığı kısacık sürede sulanan gözlerini sildi. Kısa sürmüştü, belki de bir andı, veya bir an gibi gelen bir haftaydı, bir aydı, ama toplamda bir andı. O bir anda yol vardı, yolculuğun kendisi o andaydı. O bir anda hem düşünülenler ve yaşananlar, hem düşünülmeye ve yaşanılmaya korkulanlar vardı. O kısacık anda hem dünü hem bugünü vardı, yarını yoktu. Gerçeklerden kör olduğu için, bugünü yer yer mavi yer yer siyahtı, yarını ise hiç göremiyordu. Yavaşça sola döndü, evine doğru yürümeye başladı. Nedense deniz kenarındayken yavaşça hareket etmeliymiş gibiydi. Sanki burada düşünceler yavaşlıyordu, hareketler yavaşlıyordu, dünya yavaşlıyordu. Halbuki o sırada yavaş bir müzik dinlediği için oluyordu bu anlık yavaşlama, ama insan evladı olduğu için yaşadıklarına dramatik bir boya çalmaya yatkındı. Yavaşça sola dönmesinin altında yatan asıl neden, hızlı hareket ederse denize düşeceğine dair zihninde canlanan bir sahneydi. Yürürken beklemeye de devam ediyordu bir yandan. Bu bekleyiş artık zamanın tamamına yayılmıştı. Bu bekleyişe bir zamanlar umut da eşlik ediyordu. Sonra umut yerini inada bıraktı. Bekleyiş ve inat kol kola gittiler bir yol ayrımına kadar. Umudun da inadın da neden yanından ayrıldığını bilmedi bekleyiş, sorgulamadı, fark etmedi. Bekleyiş var olmaya devam etti, ağırlaştı, yapışkanlaştı, somutlaştı. Eve yürürken bile bekliyordu bir şeyleri. Bu bekleyişin aşırılaştığını, ağırlaştığını kendisi de fark etmedi. Varlığının içindeki, daha o varolmadan önceki diğeri etkenlerini fark etmedi. Kör olduğunu görmedi, gözlerini açamadı. Şuanının içine zorla, yaka paça sürüklediği o kısacık an'ı; içindeki yılları fark etmedi. Kısacık sürede sulanan gözlerini sildiğini sandı; yıllardır ıslaklardı. Ruhu damla damla akıyordu. Anlar gidiyordu, zaman geçiyordu, bekleyiş devam ediyordu. Eve vardı, kapının kilidini çevirir çevirmez evdeki aydınlık içini de aydınlattı. Tam karşısındaki camdan gelen güneş ışıkları bu sefer daha sakince buluştu gözleriyle. Gülümsedi. Fark etmedi. Gözler aynı gözlerdi, an aynı an. Güneş aynı güneşti, verdiği acı aynı acı. Terazisini çoktan kırmış, dengesini çoktan şaşırmıştı.


-Pınar Gültekin dahil 2020'nin ilk 7 ayında canice öldürülen 146 kadının anısına...


Bir sabah uyanıyorsun ve kimse seni kahvaltıya çağırmıyor, sen uyanıp hazırlıyorsun. Kimse evi toplamamış, sen toplamak zorunda kalıyorsun. Öğlen çayına kek yapan yok, çamaşırları yıkayan, asan yok. Bir sabah uyanıyorsun, dışarıda mis gibi bir hava, yaz gelmiş seni çağıran bir ses yok. Yoklarla dolu bir gelecek ve özlenen geçmişinin arasında sıkışıp kalıyorsun. Zamanı yönetmeyi de yeni yeni öğreniyorum ben, büyümekte zorlanmam bundan. Herkes gibi değil yaşamım, ben çok erken büyüdüm. Evdeki bazı seslerin yerini doldurmaya çalıştım. Büyüdüm sanıyordum, ama henüz değil, insan hangi zamanda büyüyor? Ben büyüdükçe sanki yok oldum. Yerini doldurmam gerekirse kitaplarla yapıyorum artık bu işi, biri giderse yerine yenisini koyabiliyorum. Ama onda bile bazen içim sızlıyor. O yüzden kimseyi, kimseye ödünç bile veremiyorum. Sevgi ne denli büyükse, unutmak o denli büyük ve acı olur. Bir sabah uyanıyorum yine büyümemişim diyorum kendime. Kimsenin boşluğu büyümemle dolmayacak sanırım. Kitap kokusunda kaybolayım bari diyorum. Sonra kalkıp çayı koyuyorum...


çocuğuydu ama adamın haberi yoktu. Geri döndüğünde kadını evli ve çocuklu buldu adam. Kendisi de büyümüştü, olgunlaşmıştı. Hala bencil ve hayalperestti belki ama insanları küçük görmeyi bırakmıştı. Tecrübe edinmişti, hiçbir okulda öğretilmeyen şeylerdi bunlar. Adam mutlu olmasını istedi kadının. Kadını kalbine gömdü ve o da asla unutmayacağına dair söz verdi. Geçen kış kadına kanser teşhisi konulduğunda gizli gizli seyrederdi hastane odasında. Kocasına gözükmek istemedi. Kendini onların hayatında yersiz, kendi hayatında kimsesiz hissetti. Birkaç gün önce gömdüler kadını adamın evinin yanındaki mezarlığa. Çok az kişi vardı cenazede. Oğlu yeni yeni boy atmış, bıyıkları çıkmaya başlamıştı. Uzun uzun izledi onu uzaktan. Kadını gömdükten sonra fazla durmadılar. Herkes evine dağıldı. Adam yaklaştı yanına sonunda. Gözlerindeki ıslaklık mezarı sulamaya yetmemişti. Bir ömür beklerim seni deyişi geldi aklına. Nasıl da güzel gülmüştü dudağının kenarıyla. Arkadan bir ses duydu, gitmeye hazırlanıyordu ama durdu. Seni buraya getiren sevda zamanında annemi en derinden yaraladı, şimdi bırak da rahat uyusun mezarında. Oğluna baktı adam. Bildi ya da bilmedi, kendine benzetti onu ama üstünde durmadı. Benim çocuğumsun sen demedi. Bakışlarını yere indirdi daha önce hiç yapmadığı gibi. Özür diledi ve uzaklaştı; bir daha geri gelmeyecek gibi. Her büyük aşkın yarım kalışına olan inancı tamdı artık.


Isparta, Akdeniz bölgesinin gül kokan şirin bir şehri. Adeta cennetten bir köşe. İnsana huzur veren ve dinlendiren; Evet, olmak istediğim yer burası. dedirten mis kokulu bir liman, bir sığınak. Cennetten bir köşe demekle asla abartmış olmam Isparta'yı. Göller ve güller diyarı, lavanta ve zambak bahçeleri ile çok daha fazla hak ediyor bu sıfatı. Dünyada sadece iki ülkede yetişen pembe gülden gül yağı, suyu, reçeli, kremi, lokumu, dondurması yapılıp Türkiye'ye ve dünyaya ihraç ediliyor. Kabe'nin yıkandığı gül suyu Isparta'dan gidiyor. Gül bahçesi olan yaşlı bir amca, elindeki gülü göstererek: Kızım bu gül var ya bu gül, Allah'ın bize ve bu yöre halkına bir hediyesi, bir lütfudur. demişti. Çok haklı bir gurur değil mi? Bahar ayları geldiğinde tüm Isparta gül kokar, toplanan gülleri taşıyan kamyonlar sokaklardan geçerken etrafa mis gibi kokular yayarak giderler. Bu dönemde geziler düzenlenir, festivaller yapılır, turlarla gelen insanlara gül ve lavanta bahçeleri gezdirilir. Güler yüzlü tatlı dilli gül kokulu insanlar, misafirlerine leziz ikramlarını tattırır ve çok güzel anılarla buradan ayrılmalarını sağlarlar. Diğer bir cennet köşesi Eğirdir Gölü: Türkiye'nin en büyük ikinci tatlı su gölüdür. Alabalık, kerevit ve sudak balık türleri yetişir ve ihraç edilir. Eğirdir'e gelip alabalık yemeden, seyir tepesinden eşsiz göl manzarası eşliğinde çayın ve gözlemenin tadına bakmadan gitmek olmaz. Tarihi yarımadayı gezip anı biriktirmeden ayrılmak ise asla olmaz. Isparta ve Eğirdir'in elması da en az gül ve lavanta kadar önemli gelir kaynaklarındandır. Elma dışında birçok meyve ve sebze de yetişir bu yörede; kiraz, üzüm, şeftali, patates, fasulye vs. Davraz Dağı kayak merkezi kışın gelinip tatil yapılacak en güzel tercihlerdendir. Dav-raz Dağı 2635 metre yükseklikte Isparta Ovası'nı kocaman kollarıyla sarıp sarmalamış bir dağdır. Yamaçlarında çam, ardıç ve sedir ağaçları yetişir. Bitki örtüsü çok güzel ve oksijeni boldur. Şarkikaraağaç ilçesinde de bulunan Kızıldağ Milli Parkı mavi sedir ormanları ile kaplıdır. Bol oksijeni ile astım ve göğüs hastalarına adeta şifa dağıtır. Yazılı Kanyon Tabiat Parkı iç ve dış turizm için en çok ziyaret edilen doğa harikalarından biridir. Kanyonun yan duvarlarında Bizans dönemine ait yazılar bulunmaktadır. Zindan Mağarası, Men Tapınağı, Ertokuç Medresesi, müzesi, mesire alanları gezildi-ğinde iz bırakacak yerlerdendir. Gölcük Tabiat Parkı Isparta'nın nadide yerlerindendir. Gölcük krater bir göl olup Isparta merkeze çok yakındır, gezip gören-leri adeta kendine aşık etmiştir. Isparta'yı anlatırken meşhur düğün yemeklerini es geçmek olmaz. Sokaklara kurulan kalabalık sofralarda kabune pilavı baş tacı olan ikramlardan biridir. Önden çorbası gelir ardından etli fasulye yemeği, keşkeş, salata, söğüş, turşu, ayran ve en sonda fıstıklı irmik helvası. Bazı yörelerine göre değişse de vazgeçilmezi kabune pilavıdır. Ayrıca kuyu kebabı, tiriti, pişisi, nokulu, oğlak çevirmesi tatmanız gereken lezzetlerin sadece bazılarıdır. Rahmetli Barış Manço yaptığı bir TV programında Isparta'yı şöyle anlatır Dostlar bazı yerler vardır anlatımı zordur, gezmesi zordur, dere tepe. Ama burası, yani Isparta, dümdüz bir ova, kağıt gibi adeta, çok güzel çok güzel... Havası, suyu, insanı, toprağı şahane! der ve seyredenleri Isparta'ya davet eder. Ben de bu nadide Gül kokulu cennet köşesine sizleri bekliyorum, hepinize güller ve göller diyarından selam ve sevgiler gönderiyorum...


İki yabancı gibi susar, birbirimizi okurduk. İlk defa iki insan birbirine bakıyormuş gibi. Bırakabilmek için ömrüm boyunca gül toplardım.


Gözlerimi açamıyorum. Etrafta neler olduğunu görememek bana korku veriyor. İçime bir şey doluyor. Boğulacak gibiyim. Yüksek bir ses duyuyorum. Sanki birisi bağırıyor ya da ağlıyor, anlayamıyorum. Fakat onun çevresindekiler de bağırıyor olmalı çünkü çok fazla gürültü var gibi hissediyorum. Üşüyorum. Bu hissi daha önce hiç hissetmedim. Benim geldiğim yerde böyle şeyler yoktu. Üşümek yoktu, bu gürültü yoktu. Beni çok rahatsız ediyor. Fakat duygularımı ifade edemem. Sanırım çevremdekiler başka bir dil konuşuyor. Onları anlayamıyorum. Beni bir yere koydular. Burası geldiğim yer gibi kokuyor. Daha önce koku alıp alamadığımı hatırlamıyorum fakat alıyor olmalıydım. Çünkü bu koku evime benziyor. Gürültüler azalıyor gibi. Avazı çıktığınca ağlayan kişi de artık ağlamıyor herhalde. Artık gözlerimi açabilirim. Açamıyorum. Çok az açılıyor gibi oluyor ama öyle az ki hiçbir şey göremiyorum. Bedenimi kontrol edemiyorum. Bu beni bir anlık korkutuyor. Korkmamla beraber ağlama sesi de tekrar başlıyor. Acaba bu ses benden mi çıkıyor? Birisi bana dokundu. Sarılıyor mu? Başka bir ağlama sesi daha duyuyorum. Bu evim kokan kişi olmalı. Keşke ağlamasa. Ağlamaması için bir şey yapmak istiyorum fakat henüz bedenime bile sözüm geçmiyor ki. Hiçbir şey yapamıyorum. İçimde büyük bir korku var. Gözlerimi açmaya çabaladıkça gelen ışık gözlerimi yakıyor. Hala hiçbir şey göremiyorum. İçimdeki korku çok büyük ama bu kokunun sahibi yanımdayken korkum azalıyor. Beni hareket ettiriyor olmalılar çünkü o koku bazen uzaklaşıyor ve uzaklaşınca ağlama sesiyle doluyor kulaklarım. Artık eminim, ağlayan benim. 'Uyudu' dedi kısık bir sesle hemşire. 'Sizin de biraz dinlenmeniz iyi olur' dedi. Teşekkür ettim ve hemşire gidince hemen az önce bebeğimi kucağımdan alıp içine koyduğu beşiğe yaklaştım. Öyle güzeldi ki benim bebeğim. Aylarca bekledim onu. Şimdi burada, yanımda. Hem de öyle güzel kokuyor ki... Artık anne oldum. Ona baktıkça içim neşe doluyor. Bu günü asla unutmayacağım. Yıllar sonra küçük bir kasabada bir evin bahçesinde bir aile kutlama yapıyordu. Çocukları 15 yaşına giriyordu. Sayısız süs ve balonlarla etraf süslenmişti. Pasta kesildikten sonra annesi oğlunun doğduğu günü hatırladı. O günü herkesin içinde heyecanla anlatmaya başlayacaktı ki oğlu kulağına eğilip Anne beni arkadaşlarımın yanında utandırıyorsun, lütfen anlatma. dedi. Annesi kocaman bir gülümsemeyle oğluna sarıldı ve Peki oğlum. dedi.


Semra DÜNDAR, aralarında Hayat Bağları, Baba Ocağı, Düşman Kardeşler gibi dizilerin de bulunduğu 10'dan fazla dizide yönetmen koltuğunda oturmuştur. Ankara'da doğup büyüyen yönetmenimiz Istanbul Üniversitesi Radyo Televizyon ve Sinema bölümünü kazanınca Istanbul'a yerleşir. Üniversite yılları çeşitli zorluklarla geçse de bir an önce mesleğe atılma heyecanı her zaman diridir. Son yılında Mustafa Şevki Doğan ile tanışması kariyerine giden yolda ilk adımları atmaya başlamasını vesile olur. Kariyer basamaklarını emin adımlarla tırmanan Semra Dündar, 2013 yılında kendi şirketini kurması ile hem senaristliğini hem yönetmenliğini hem de yapımcılığını üstlendiği, aralarında Vay Başıma Gelenler, Aşk Nerede, Oğlan Bizim Kız Bizim gibi çalışma-ların da yer aldığı birbirinden güzel filmlere imza atarak sinema tarihimize adını yazdırır. Merhaba Semra hanım hoşgeldiniz. Sorularımıza geçelim isterseniz. Bu sorunun cevabı çok nettir bende. Sadece yönetmenlik hayaliyle bu sektöre giriş yaptım. Sene 92, lise son sınıftayken Çingeneler Zamanı filmini izledim, o zamanlar çok sık sinemaya da gidemiyoruz tabi. Filmi izlerken ben ayrı bir dünyada gibi hissettim. Büyülendim. Yönetmen olup ben de bu tarz filmler çekmek istiyorum diye karar verdim. Romantik, müzikli, müzikleriyle var olan filmler yapacağım dedim ve bunu yaptım da. O gün sinemadan çıkışta bu eseri kimin yapabileceği sorusunu sorduğumda yönetmenin eseri olduğunu öğrendim ve artık olmak istediğim yeri biliyordum. Sektöre ilk adımımı attığımdan beri tek hayalim yönetmen olmak oldu. Yavaş yavaş tırmandım. Bu yol sancılı bir yol bunu da belirtmeliyim. Birinin yanında en alt seviyeden öğrenmeye başlamanız gerekiyor. En etkili öğrenim yolu bizim meslekte ustalık çıraklık ilişkisi ile ilerlemekle oluyor. Bu soruya az önce biraz cevap vermiş oldum aslında. Bu mesleği yapmayı düşünenlerin ilk önce sıfırdan başlamayı göze almaları lazım. Işığın nereden nasıl yansıması gerektiğinden tutun da oyuncunun konuştuğu pozisyondan, arkaplandaki uğultular seslerin nasıl daha iyi gelebileceğine kadar her şeyi bir ustanın yanında en iyi şekliyle öğrenebileceğiniz bir meslek. Okuluna gitmek, teorik bilgileri öğrenmek elbette çok önemli fakat usta çırak ilişkisi olmadan yetişmek bu meslekte imkansıza yakın. Örnek verecek olursak, 'Çehov'un silahı' prensibi her sinemacı tarafından bilinen bir prensiptir. Çehov der ki: İlk bölümde duvarda asılı bir tüfek olduğunu söylüyorsanız, ikinci ya da üçüncü bölümde o tüfek patlamalıdır. Eğer patlamayacaksa o tüfek orada asılı olmamalıdır. Öykülerini yazarken kullandığı bu yöntem, sinema anlatıları için de geçerlidir. Bu prensibi daha da genelleştirecek olursak, bir yönetmen filminde bir şey göstermeyi ya da söylemeyi seçtiyse, bu bir amaca hizmet etmelidir. Okulda bunu sadece teoride görebiliyorken, bir yönetmenin yanında staj yapıyor olsanız dahi orada duran silahın patladığını gözlerinizle görebilir ve bu kuralın aslen yaşandığına şahit olabilirsiniz. Kendine bir yer edinene kadar yılmadan çalışması gerekiyor bu mesleği düşünen biri. Azmin elinden hiçbir şey kurtulmaz derler ya tam da bizi anlatıyor bu söz. Israrcı, kararlı ve girişken olup ilerlemek bu sektörde tutunabilmenin tek yolu. Sinema bir sanat dalı olduğu için belli bir diplomaya sahip insan çalıştırmak yerine işinin ehli, çıraklıktan yetişmiş kişilere öncelik verilir. Ben İstanbul Üniversitesi radyo televizyon mezunuyum Mimar Sinan Üniversitesinde sinema da yüksek lisans yaptım fakat mesleğe giriş için bir diplomanız olması şart degil. Özgür ve yaratıcı olabilmek bu kulvarda ilerleyebilmek için anahtar hükmünde. Ressam veya müzisyen gibi düşünebiliriz, kendini ne kadar yetiştirmişse bir insan bu dalda o kadar başarılı olacaktır. Televizyonlarda çalışırken 2001 yılında dizi ve film piyasasına girdim ve asistanlıkla başladım. 4-5 yıl sonra yardımcı yönetmenliğe geçtim ve sonrasında da 2. yönetmenlik yaptım. Ama bu meslekteki en büyük dönüm noktası benim için 2013 yılında kendi şirketimi kurmamla oldu. Bağımsızlığımı kazanmamı sağlayan şey oldu diyebilirim bu şirket. Filmlerimde artık hem senarist hem yönetmen hem de yapımcı kimliğimle bulunmaya başladım ki çok büyük bir mutluluk kaynağı oldu. En zor tarafı uykusuz ve yorgun olsak dahi çekilmesi gereken sahneleri çekmeden eve gitmiyor oluşumuz. Bizim meslekte, sektörde de diyebiliriz, zaman eşittir bütçe yani para. Sette olduğumuz her saat su gibi para harcanıyor. Durum böyle olunca da yapımcılar hem yönetmene hem oyuncuya en kısa sürede en kaliteli işi ortaya koymaları için baskı yapıyor. Bizi zorlayan bir başka faktörse iklim. Her türlü hava koşuluna kendimizi hazılamak zorundayız. Açık hava çekimlerini özellikle çok sıcak veya çok soğuk havalarda yapmak bizi fazlasıyla zorlayan bir iş. Fiziksel zorlukların yanında psikolojik zorlukları da cabası. Yapımcının, yönetmenin, oyuncunun ayrı egosu olan bir ortamda çalışıyoruz. Bazen işin biraz da güçler savaşına dönüştüğü oluyor. Elbette kendine göre zorluklar oluyor ve bu oyuncudan oyuncuya değişiyor. Egosuyla sette olan oyuncularla çalışmak tahmin edileceği gibi zor. Güç savaşları ise hem filme hem ortamdaki enerjiye moral motivasyona zarar verebiliyor. Yönetmen olarak bu tarz konularda arabulucu olmaya yatkın bir tavır sergilememiz gerekiyor. Zorlukları aşmak çok keyif veriyor bana. Bu işi yaparken her turlu aksiliğe hazırlıklı olmak zorundayız. Her an bir sorunla karşı karşıya kalma ihtimalimiz var. Buna rağmen her sıkıntıyı en güzel şekilde aşıp sonrasında çok içime sinen eserler meydana getirmek gerçekten çok mutlu ediyor. Tabiri yerindeyse düğümleri çöze çöze ilerlemek her çözüme kavuşan sorunla birlikte rahat bir nefes almak insanın hem gururunu okşuyor hem egosunu tatmin ediyor. Bu soruya yönetmen kimliğimle ayrı, yapımcı kimliğimle ayrı cevap vermek istiyorum. Bilindiği gibi özellikle son 10 yılda kadın yönetmen sayısı hayli artmış durumda neredeyse eşit sayıda erkek yönetmen-kadın yönetmen var diyebiliriz. Bu nedenle yönetmen kimliğimle kadın oluşumla değil yaptığım işlerle konuşulduğumu ve bu konuda zorluk çekmediğimi düşünüyorum. Fakat aynı şekilde yapımcı kimliğimle eşit davranıldığımızı söyleyemeyeceğim. Yapım sektörü ataerkil bir sektör olduğu ve kadın yapımcı sayısı parmakla sayılacak kadar az olduğu için bazen yersiz diyaloglara maruz kaldığımız oluyor. Dizi film sektöründe kamera arkası ve hatta kamera önü çalışacak bir insanın en önemli özelliği sabırlı ve iradeli olmasıdır. Set hazırlığı süreci çok uzun zaman almasının yanında, bir oyuncu sadece kendi sahnesinde ışık, sahne ayarlanmasını beklemesi gerekiyor. Kiminin kitaba, kiminin örgüye dikişe kiminin de sosyal medyaya kendini vermesi bundan ötürü. Sette çalışacak insanın beklemeyi bilmesi gerekli. Fiziksel olarak dirençli, sağlıklı, vitaminli olmak da set çalışanları için önemli bir özellik. Soğuk hava koşulları, uzun set saatleri yeri geldiginde uykusuzluk herkesin dayanabileceği şeyler olmayabilir. Benim düşünceme göre bir de en önemli set çalışanı özelliği daima antenleri açık olabilmek. Bu ne demek diye soracak olursanız, setlerde yönetmen; yardımcılarından/asistanlardan eksikleri tamamlamasını istediğinde bir işi söylemiş olabilir fakat o asistan bilmelidir ki, o sahnede oynayacak oyuncunun hazır olup olmadığını kontrol etmek de mikrofonlarda sorun olup olmadığına bakmak da kastedilmiştir. Bir nevi sözsüz iletişime açık olma hali de diyebiliriz buna. Aynı zamanda azimli ve kararlı olmak girişken olup iş bitirici olabilmek aranan özelliklerden. Bizim sorularımız bu kadardı. Bize zaman ayırdığınız için çok teşekkür ederiz.


Kadına en büyük şiddetin yine bir kadın tarafından yapıldığı bir dönemde, kadınlara verilen her türlü hakkın sanki bir lütufmuş gibi dile getirilmesi bu çağın ayıbıdır! Kadınların, kız çocuklarının her türlü güven kırılması yaşaması, 'susan kadına su verin' denmesi ve bu gibi cahilce paylaşımları mizah olarak gören zihniyet bu çağın ayıbıdır! Toplumları doğuran kadınlardır. Kadınlarınızı/kızlarınızı eğitin ki çocuklarınız insan olmanın cinsiyetle bir alakası olmadığını öğrensinler/öğretsinler. Çok bilgili veya kültürlü olmamıza gerek yok ama zihniyetimizi, düşüncelerimizi, fikirlerimizi, karakterimizi değiştirip iyi yönde geliştirebiliriz. Maalesef ki etrafımdaki çoğu kadın kendi varlığını da var olmasının değerini de bilmiyor. Yaşadığı sorunların sebebi olarak kendini sorumlu tutuyor. Çünkü onlara öyle öğretilmiş. Hayatı sorgulamadan, dayatılan yanlışları doğru sanmaya, akıllarına kendileri ket vurarak devam ettiklerinin farkında bile olamıyorlar.


Çikolata, tatlı, mutluluk... Hayal edince bile gülümsüyoruz. Fakat, az sonra size bahsedeceğim belgeseli izledikten sonra, benim düşüncelerim bir hayli değişti. Şeker hakkındaki bu belgeselimizin adı; That Sugar Film. Belgeseli hazırlayan arkadaşımız, kendisini kullanarak bir deney yapıyor. Üç yıllık bir süre boyunca hiç rafine şeker tüketmemiş sağlıklı bir bireyken, doktorlar ve uzmanların gözetiminde 2 aylık şeker yeme deneyi gibi bir projeye girişiyor. Tükettiği şeker miktarı ortalama bir yetişkininki kadar. Gazlı içecekler, soslar, düşük kalorili ve az yağlı diye piyasaya sunulan, sözde sağlıklı veya az zararlı yiyecekleri tüketerek, iki ay sonunda olan değişimi bizlere gösteriyor. Deneyin başından sonuna kadar her adımını uzman bir ekiple değerlendirmesi, izleyen kişiye verilen bilgilerin havada kalmadığının en belirgin özelliği. Kan testleriyle vücuttaki iç-dış değişimleri, çevresindekilerin ve kendisinin yorumuyla da ruh halindeki değişiklikleri rahatlıkla karşılaştırabiliyoruz. Aşırı şeker içerdiği için eleştirilen içecek firmalarından biri olan Coca-Cola'nın, şeker hakkında olumlu fikirler paylaştıkları seminerlerine de yer veriliyor belgeselde. Yani sadece tek taraflı çamur at izi kalsın mantığının aksine, tüm fikirler ya bilimsel olarak değerlendirilmiş ya da söz hakkı doğan kişilerin de dediklerine yer verilmiş. Bazı sahnelerin kurgusu ve montajı da izlerken hoş bir tat bırakıyor insanda. Avustralya'da başlayıp Amerika'ya uzanan bir belgesel. Farkındalığı arttırıyor, çıkarılacak güzel dersler var. Sürükleyici, eğlenceli ve bilgilendirici idi.


Ne zaman istediğim şeylerin geciktiğini düşünsem, hep kavuşmaya heyecan duyduğum o sevgiliyi hatırlarım. İnsanın içini kıpır kıpır ettiren, bacaklarının görevini bir anlığına unutturan o tutku kaç defa uğrar ki bir insan hayatına? Çaba gösterdiğim, gönül verdiğim işlerimin bir an önce gerçekleşmesini beklerken, büyüklenir de kendim belirlerdim vaktini. Vakit biraz geçsin, asardım suratımı. Şimdilerde o sevgiliyi bekler gibi beklemeyi öğrendim hayallerimi. Düşün bir diyorum kendime, sevgiline kavuşacağın o eşsiz yere ondan önce götürmüş ayakların seni, beklerken bakınıyorsun etrafına, üstünü başını düzeltiyorsun, saçlarına dokunuyorsun ellerinle... En güzel halinle karşılamak istiyorsun onu. Öyleyse hayallerini de bir sevgiliyi bekler gibi bekle. Senin zamanın gelene kadar en iyi şekilde, aynı heyecanla yetiştir kendini. Işığının yayılacağı vakit mahcup olma kendine. En güzel halinle kucakla düşlerini. Bekleme, eskitme, erteleme. Vaktin seni uyandırana dek, en güzel rüyayı göster gözlerine.


Türk milliyetçi edebiyatının ve Türk ütopya edebiyatının önemli eserlerinden biridir Yeni Turan. Yeni Osmanlılar ile Yeni Turan partilerinin birbirleriyle olan mücadeleleri üzerinden Turancılık/Türkçülük fikri bir ütopya olarak ele alınmıştır. Yazar, hayal ettiği geleceği milletinin köklerinde aramaya çalışmıştır. Bu öze iniş, romanın ve karakterlerin isimlerinde kendini göstermiştir. Romanda modern bir ülke amaçlayan partinin başında Oğuz isminde ilk Türk hakanının adını taşıyan bir karakter vardır. Oğuz'dan sonra partinin başına Ertuğrul'un geçecek olması Sungur, Kaya gibi Yeni Turan'ın güçlü isimlere sahip olması, tarihi bir akışın izlerini göstermektedir. Halide Edip'in bu cümlelerini okuduktan sonra yaşadığımız ilişkilerin bize dört duvardan oluşan bir ev mi yoksa uzun yıllar köklerimizle tutunacağımız yurtlar mı verdiğini sorgulamak gerekiyor. Bir devletin sahip olabileceği vizyondan bahseden roman, aslında bu devletin temel yapı taşı olan aileden de bahsetmeden geçmemiştir. Kadın ve erkeğin eşit zihin ve kalp seviyesi ile kurduğu ilişkiler, kuvvetli ailelerin oluşmasına vesile olacaktır. Bu ailelerin her biri bir yurt kuracak ve yurtlar güçlü bir devleti doğuracaktır. Bu sebepledir ki Halide Edip'in bu romanı en temelden güçlü bir devletin sırlarını adeta bizimle paylaşmaktadır. Günümüzde hala tartışılan ve kesin bir cevap bulamamış milliyetçilik, merkeziyetçilik, Osmanlıcılık, kadın/erkek ve aile mefhumu gibi sorunları işleyen romanı ufuk açıcı olması amacıyla okumanızı tavsiye eder, kaliteli vakitler geçirmenizi dilerim.


Amin Maalouf denince aklımıza ilk gelen kitaplar Semerkant, Afrikalı Leo, Doğu'nun Limanları olur. Hepsi listemde olan bu kitaplar bir yana, Yolların Başlangıcı yazarın okuduğum ilk kitabı oldu. Yazarla tanışmakta geç kaldığımı farkettiren belgesel tadında bir roman. Roman diyoruz ama daha çok bir otobiyografik kesit. Mektuplar, haritalar, belgelere dayanarak yazılmış bu eser Amin Maalouf'un hayatının belli bir dönemini anlatıyor. Bir adamın geçmişine duyduğu merakın dedesinin hatırasına duyduğu saygı ile birleşip, onu kökenlerini araması için kamçılaması ile başlıyor romanımız. Cezbedici hikayesi ile bizi aniden içine çeken kitap, gerçeğe dayandığını bildiğimiz için gayet zevkli ve heyecanlı bir okuma sunuyor. Okurken yazarı objektif yaklaşımlarından ve korkusuzluğundan ötürü takdir ettim. Hangimiz bu denli cesur bir şekilde kendi aile geçmişimizi iyisiyle kötüsüyle en ince detayına kadar paylaşmayı göze alabiliriz bilemiyorum. Kitapla birlikte Lübnan-Küba-Amerika arasında gidip geliyoruz. Arapça İspanyolca İngilizce Fransızca konuşan aynı ailenin farklı jenerasyonlarını görüyoruz. Kitabı okurken sürekli kendimi yazarın yerine ve sonrasında ise dedesinin yerine koydum. Ben şu an aile köklerimizin ne denli farkındayım ve benim torunlarım beni ne kadar tanıyacak, geçtiğim topraklar yaşadığım yerler onlar için ne anlam ifade edecek? Benim anıma ve tarihimize saygı duyup araştırma zahmetine girecekler mi yoksa umurlarında bile olmayacak mıyım onların? Bu sorular tüm kitap boyunca dolaştı durdu kafamda ve beni doğmamış çocuğumun doğmamış çocuğuna mektup yazmaya kadar itti. Sonra kendi dedemi düşündüm çokça. Cumhuriyet yılı doğmuş ve ülkesinin kalkınmasına an be an şahit olmuş dedemi... Memleketinin köyünün değişimine, gelişimine ayak uydurmaya çalışmış, dur durak demeden 90 yaşına kadar her gün çalışma hayatının tam içinde olup, ne anılar biriktirmiş ne tecrübeler edinmiş, anlatsa kaç roman olacak dedemi... Kitap, yazar ve dedesinin 'özel hayatı' diyebileceğimiz kadar içinde olduğundan ötürü insanı derin derin düşünmeye sevketmesi, kendi aile kökenlerini irdelemeye itmesi açısından da gayet başarılı. Amin Maalouf'tan, okunulduğunda pişman olunmayacak ve hatta Küba'ya karşı büyük merak uyandıracak bu kitabı okuyalım, okutalım.


Herkesin yaralarını iyileştiremezsin! dedi, hışımla elindeki kahve dolu bardağı orta sehpanın üzerine koyarken. Kendini koltuğa bıraktığında, bardağın sehpaya çarparken çıkardığı sesle kendine geldi. Mutfakta kahve hazırlamaya başlamasından bu yana ne kadar geçmişti bilmiyordu. O kendi zihninde düşüncelerin arasında kaybolurken, neredeyse her gün yaptığı için artık otomatik hale gelen kahve yapma işini halledip salona gelmişti. Evde kimse olmadığının farkındaydı. Muhatabının kendisi olduğunun farkındaydı. Düşüncelerinin içinde kaybolduğunu fark ettiğinde onları seslendirerek kendiyle konuşmak düşüncelerini düzenlemesine yardımcı oluyordu her zaman. Derin bir nefes alarak az önce kurduğu cümle üzerine düşündü. Ne kadar zamandır birilerinin yaralarını iyileştirmek için çabalıyorum ben... dedi bu kez mırıldanır gibi. Bu bir soru muydu bir yorum muydu bilmiyordu. Açık perdeden içeri sızan sokak lambasının ışığıyla loş bir şekilde aydınlanan salonda, karşı koltuğa kendinin farklı yaşları oturuyormuş gibi hissetti. Hepsinin gözlerinin içine baktı. Kelimelerin üstüne bastıra bastıra Ne zamandır birilerinin yaralarını iyileştirmek için çabalıyorum ben?! dedi, şimdi soru sorduğunu biliyordu. Arkasına yaslanıp gözlerini tavana dikerek düşünmeye başladı. Belki de kendini bildi bileli birilerinin yaralarını iyileştirmeye çalışıyordu. Herkesin birbirini yaralamak için yarıştığı bu zamanda yara iyileştirmeye çalışmanın iyi bir şey olduğuna inanıyordu. Birilerini iyileştiremediğinde ya da birilerinin yaralarını görmediğini fark ettiğinde kendini sorumlu hissediyordu. Yani bunu birilerine yardım gibi değil, kendine verilmiş bir görev gibi görüyordu. Asıl problem de burada başlıyordu. Neden birilerini iyileştirmek benim görevim oldu? diye sordu mırıldanır gibi, gözlerini tavandan ayırmadan. Cevabı hem biliyordu hem bilmiyordu, dile getirmedi. Kim bilir kaç kararımı bu motivasyonla verdim, kaç ilişkimi bu motivasyon üzerine inşa ettim, kaç tercihi bu motivasyonla yaptım. diye düşündü. Birilerini iyileştirmeyi görevi biliyordu ve asıl problem burada başlıyordu çünkü zaman içerisinde öğrenmişti ki, kimse kimsenin yarasını iyileştiremiyordu. Herkes kendi yarasını kendi başına iyileştirebiliyor, ihtiyacı olursa birilerinin bu süreçte yanında olmasına izin veriyordu. Yani aslında kimsenin yarasını o iyileştirmiyor, sadece izin verdikleri ölçüde onların yanlarında olabiliyordu. Bu gerçeği kabul edemiyordu. Bu gerçeği kabul etmek demek yıllardır tutunduğu görevinin boşa düşmesi demekti, yapamıyordu. Kafasını kaldırdı, arkaya yaslandığı koltukta doğruldu, gözlerini karşı koltukta oturduğunu hissettiği kendisine dikti. Derin bir nefes aldı, yorgun bir ses tonuyla İyileşmek istemeyeni iyileştiremeyiz. dedi nefes verirken. Kabul etmesi gereken bir diğer gerçek de buydu. Bir süper kahraman gibi herkesi iyileştirebileceğine inanıyordu, oysa bir süper kahraman değildi. Bir insan ancak kendi isterse iyileşebiliyordu. Bu gerçeği kabul etmemek, bazı ilişkilerini, karşısındakini bir gün iyileştirebileceği umuduyla sürdürmesine sebep oluyordu. Bu ilişkilerde her zaman aynı duvarlara çarpıyor, kendi aldığı yaraları hiçe sayarak denemeye devam ediyordu. O başkalarının yaralarını iyileştirmeye çalışırken kimse onun yaralarını görmüyordu. Zarar gördüğünü bile bile kendini sorumlu hissettiği için bu ilişkilerden gidemiyordu. Ne olur, vazgeçelim artık... Lütfen diye fısıldadı, yalvarır bir ses tonuyla. Ne kadar olduğunu bilmediği bir süre boyunca gözleri karşıya dikili, öylece oturmaya devam etti. Sonunda evdeki sessizlik onu rahatsız ettiğinde oturduğu yerden kalktı, kitaplığa doğru yürüdü. Raflardan birinde duran nostaljik görünümlü ama aslında son teknoloji olan radyoyu açtı. Radyo dinlemeyi severdi, şarkıların rastgele gelmesini severdi. İlk açılan kanalda Sezen'in bir şarkısının çaldığını duydu, orda kaldı. Tekrar koltuğa yönelip sehpanın üstündeki hiç içmediği, buz gibi olmuş kahvesini aldı, mutfağa yöneldi. O karanlık koridorda yürürken Sezen'in sesi evi dolduruyordu.


Beyhude bir yaşam çabasının sonsuzluğu, acıya alışmış insanın kuyusu, neşesiz kahka haların, sevince boğulmuş tebessümlerin biriktiği bir deniz diyor kimisi de belli belirsiz tebessümlerle, gözleri parlatan yaşlarla, çekingen ve afallatan hareketlerle. Yek lahza. Bir bilinmezlik ve bir hissediş, belki de sadece. Ya da yekpare bir gayret; kim bilir gerçeği bükmek arzulu, arzusuz. İçimizde bir kıymık misali; bilerek yahut bilmeyerek. Öyle bir an'dır ki, yüreğimizde bir dünya sızısı, bir yaşam ağrısı. Ama kocaman bir yaşam sevinci. Devasa bir çaba ve fedakarlıklar; hem kendine beklentilerin hem de başkalarının sana beklentileri. İyi ama diyor bazıları, 'an diye bir şey yok, söz konusu dahi olamaz, geçmişin geçip gitmesi, geleceğin belirsiz olması gibi. Geçmiş geçip gidiyorsa, gelecek kesin değilse, bir gün sonrasını görememe ihtimali katiyen varsa an diye bir şey var olamaz. Çünkü zaten bir gün hikaye bitecek.' Öyle ise yani bir gün hikaye bitecekse, yani velhasıl, bir gün her şey bittiğinde ardımızda yaptıklarımız ve yapmadıklarımız kalacak. Anlarımızdan oluşmuş geçmişimiz ve geleceğimiz kalacak diye araya girdim. Evet! Geçmiş ve geleceğimiz, anlarımızdan oluşuyor. Yek lahza. Beklemenin, düşünmenin, yürümenin parçalanamaz bir akışı, bölünemez bir izi, bir bakışı, bir sözü... Bir an, ruhumuzdan, hayatımızdan çok şey alabilir veya çok şey verebilir, kendi elimizle bilmeden, kendi elimizle farkında olarak. Yekpare bir an... Gök berrak, zaman bulanık. Ömürden gün doğuyor her şeyden habersiz, ne getireceğini bilmeden. Acı, öfke ve sevincin birbirine karıştığı bir kıyı. Hissiz. Olacak olandan uzak, olmayana yakın. Savuruk, parçalanmış zamanın ve duyguların bulanıklığına esir birer beden. Küçük umutların yeşerdiği sığ hayatlardan oluşan. Ama parçalanamaz, bölünemez; zamandan çalınmış ve yaşamdan bir kaçamak. Bazen isteyerek, bazen istemeyerek. Geçtiğimiz, geçirdiğimiz, geçirmekte olduğumuz, geçireceğimiz an, anlar. Yek lahza!


Kapı çaldı. Seri hareketlerle içeri giren genç alelacele ceketinin üst iki düğmesini açtı. Terlemiş, bir yarıştan çıkmışa benzer haldeki gençte dikkatleri çeken, gömleğinin rengi değişmiş yakası değil de gözlerindeki muhteşem parlaklık oluyordu. Mamafih yarışı da kazanmışa benziyordu. - Usta, oldu... Oldum! - Ne oldu evlat, nedir bu telaş? - Aşık oldum usta! Ah bir görsen... Bir görsen o gözleri... O bakışı... Kayboluyo-rum gözlerinde. Hiç çıkmak istemediğim deryalardaymışçasına yüzüyorum derinliklerinde! - Dikkat et evlat. Senin olana kadar belediye havuzu gibidir o gözler. İzinsiz girmek olmaz. - Yapma be usta! İki dakika yaşayayım şurada duygumu. Hem, deniz dedim ama kahverengi gözleri... Ama çok ilginçtir, bir deryada gibi hissediyorum kendimi bakarken. Belki de bilmediğimden, kapkaranlık dehlizlerde kaybolmanın nasıl bir his olduğunu... En nihayetinde kendimi alamıyorum bu engin gizeminden o gözlerin. - Boğulsam da, kaybolsam da, diyorsun yani? - Ayyne... - Ya Ustam be, Allah'ını seversen be... N olursun... Beş senelik çırağınım. Kalfalığım gelmiş, diyorum ki Beni anlarsa bir ustam an-lar., sen de nasıl anlıyorsun ama yani? - Bir şey demedim ki evlat. Hem boğulmakta ne var, sevdiğinin gözlerine kem göz değmemesi için? - Öyle desene be ustam... Tabii... Tabii tabii... Canım feda o gözlere... - Yani gözüne vuruldun sen şimdi öyle mi? - Sadece gözü olur mu? O ince uzun parmaklar... Narin mi narin... Dokunmak istesem kırmaya korkacağım bir dal, okşamak istesem bırakmak istemeyeceğim ipek bir kumaş... - İpek de erkeğe haram ama... - Ah o örgülü saçları... Simsiyah bir düğüm beni derdest eden... Kısa, hafif kalın o karakaşlar... Kendinden emin ve bir o kadar da vakur o bakışların altındaki o medar-ı hayat dudaklar... Ah ustam ah! Bir altın, bir gümüş olsam... Dövülmek isterim, o tende bir ziynet olmak, olabilmek için. Hoş, o inci dişlerin yanında yine esamem okunmaz ya... En azından o zaman değer kazanırım belki... - Kıza aşık oldun mu peki? - O ne demek usta, ne anlatıyorum sabahtır sana ben!? - Hayır; ben karakaş, kara gözden başka bir şey duymadım da, teyit etmek istedim. - Kırıcı oluyorsun ama usta! - Öyle mi dersin genç aşık? - Öyle! - Peki öyleyse; kapa gözlerini, aç kulaklarını beni dinle. Mümkünse, kalbinle... - Karanlık usta... Her yer karanlık... Karanlık içinde bir sima görüyorum sadece. Önümü, arkamı, sağımı, solumu aydınlatan... Ki nereye baksam onu görüyorum! O usta! O! - Aç şimdi gözlerini genç, yanıma geç ve otur. Sevmek, naçizane fikrimce budur. Bırak da karakaş, karagöz aşkının sana hediyeleri olsun, ha? Tabi tercih sana kalmış ya, gönlün bilir. İhtiyar, tebessüm etmeye devam etti. Gencin de yüzünü bir gülümseme kaplamıştı. Dağların arasından gelen yel, deniz kokularını pencereden içeri taşırken; ihtiyar, yükünü bırakmış bir ruh hali ile müsterih, gençse, kendini mutmain ve daha güçlü hissediyordu.


Bazen bulutların ülkesi... Bir çırpıda birleşmek için can atıp omuz omuza veren, daha sonra küskün gibi ayrılan dört bir yana.. Nijerya çobanların güzel ülkesi.. Minicik bedenleri, küçücük elleri ile kendilerinden uzun değnekleri ile, koca bir sürüyü kavurucu sıcaklarda dağ bayır gezdiren çocukların, çoğu zaman boylarından büyük işler yapan yavruların masalı.. Yaşıtları çizgi film seyrederken, başlarına yerleştirdikleri sepetleri taşıyıp, omuzlarındaki ağırlığa inat yüzlerindeki beyaz gülümsemeyi eksik etmeden büyüyenlerin düşü... Kalplerindeki o heyecan, güzel başlarındaki o koca yükler, çelimsiz ama dirençli vücudları, ve muzip gülüşleri.... Kimilerinin anneleri muzlu sütü yapıp ellerine verirken, baş tacı ettikleri muzları satmak için türlü türlü dil dökenlerin ülkesi.. Bir avuç plastik beze sardıkları fındığı, fıstığı satmak için dans edenlerin öyküsü.. Yağmur tanelerinin hüzünlü ülkesi sonra.. Aylarca süren, davetsiz bir misafir gibi çat kapı gelen, damla damla süzülen.. Yağmur mevsimine eşlik eden, geceleri konserden konsere koşarak, serenatlarıyla çekirgelerin alkışlarını toplayan kurbağaların bestesi.. Harmatan mevsimi gelene kadar yeşilliğiyle büyüleyen, havaların ısınmasıyla ise dal dal kuruyan, yağmur mevsiminin dönüşünü asker yolu bekler gibi hasretle bekleyen palmiye ağaçlarının hikayesi.. En çok da sarı, gri, kırmızı, turuncu tonları ile şıklık yarışında boy gösteren ne zaman nerden çıkacakları belli olmayan, devamlı kafalarını çıkaran hemen ardındansa pişmanlıkla geri kaçıran kertenkelelerin evi.. Nijerya sanatçıların ülkesi, hasır iplerle çantalar, sepetler yapan amcaların, fil dişlerini oyup anahtarlara dönüştüren gençlerin, kültürlerinin tüm renklerini desen desen kağıda işleyen ressamların, şarkılarla konuşan, danslarda kaybolanların aşkı.. Derede zayıf bir kayığın üzerinde suya ağlarını atanların, bazense bir kıyıdan bir diğerine taşlara basa basa suda yürüyen cesur yüreklerin mücadelesi.. Nijerya terzilerin ülkesi.. Renk renk, desen desen kumaşları ile özellikle genç kızları hayallerine kavuşturan, maharetli ellerinin karşılığını alamasalar da ekmek paralarının çıkartanların azmi... Nijerya, bebeklerini sardıkları kumaşları sırtlarına bağlayıp hayatın yüküyle beraber sırtladıkları, annelerin, güleç yüzlü kadınların vatanı... Nijerya yaklaşık 300 kabilenin bir arada yaşadığı, bazen farklı dillerde konuşup, sırt sırta, omuz omuza, verenlerin hayatı.. Nijerya Afrika'nın kalbi.... Benimse artık kalbimde... Bir şey daha var... Şimdi... Nijerya içimi sızlatan bir özlem ile kalbimi ısıtan bir güneş ülkesi...


Bu dikdörtgenin içindekiler hep değişiyor, hep bir hareketlilik halindeler, ve hep aynılar. İnce uzun, dimdik, başını inatla kaldıran, mağrur, en uzun, en yukarıda, gökyüzüne doğru kollarını açmış, kucaklayacak gibi, kucaklıyor gibi, ama değil, hepsi kendini dimdik, tek başına, ayakta tutabilmek için.. Sen o muhteşem hayatı yaşa diye. Her biri ayrı dünyaydı, ve her biri kendi hayatını sonuna kadar yaşadı. Kimisi seni önemsemiştir belki, kiminin de umrunda olmamışsındır küçük yaprak. Evet sen, manzaramdaki en büyük ağaç. Çok güzelsin. Anlarıma ortaksın. Düşüncelerimde motifsin. Manzaramda ev sahibisin. Yaz kış yeşilsin. Bunu şuan fark ediyorum. Yanındaki ağacın yapraklarını döktüğünü şuan fark ettim çünkü. Sana, size, hep bakıyordum, lakin görmüyormuşum. Bugün gördüm. Sevdim. Hayal kurdum. Yazdım. Trenler gelip geçerken uzakta duran o tek ağaç gibisin penceremin dünyasında. Tek ve büyük bir farkla; bu resimde etrafın dolu. Kalabalığın tam ortasındasın. Yalnız mısın? Kalabalık mısın? Bugün sabah aşağıda uçurtma gösterisi yaptı bir amca, sevdin mi? Uçan bir şeye aşağı doğru bakmak nasıl bir his? Anlatsana biraz.


Ufkun derinliklerinde sarı ve mavi tonun birbirine geçip tamamladığı o eşsiz manzara, o an... Gün doğumunun bize her yeni başlangıç için armağanı... Gerçeği içine hapsederek hiç yaşanmamış gibi olumsuz anıları saklaması ne tuhaf bir döngü değil mi? Hayat da bundan ibaret değil midir? Yaşam için çırpınıp didindiğimiz anlamsız amaçları içine hapsetmiş döngü kısırı. Attığım her adımın dönüp dolaşıp beni aynı noktaya getireceği gerçeği gibi. Bunun için defalarca verdiğim kararlar yüzünden kendimi suçladım. Nerde yanlış yaptım, bu ben olamam diye. Düşündükçe daha da yıprandım, umutsuzluğa kapıldım ama içimdeki ses hiç susmadı, bir adım daha atacak gücü her defasında buldum, irkildim ve uyandım. Çünkü yüreğimde taşıdığım o susmayan tohum küçük de olsa yeşerdi ve bana nefes aldıran umudum hiç susmadı. Yeni başlangıçlar hayalleri de beraberinde getirir umuduyla uyandım; yüreğimi dağlayıp içimde biriktirdiğim anılara rağmen. Bunca keder geçti üstünden, anlamadım hala sağ mıdır dağ mıdır yüreğim? İyi ya da kötü ne olursa olsun, yüreğimdeki her acı beni ve düşüncelerimi var eden tek çıkış yolum. Yorulduğum zamanlar da oldu, zihnimin güçsüz düştüğü, her şeyi unutmak istediğim zamanlar... Her yeni güne uyanmanın ağır geldiği, insanın bütün olumsuzluklara rağmen, güç bela, içinde bulunduğu kabustan uyanmasının zor olduğu sabahları da yaşadım ve o uzun süren kabustan uyandım. Umduğum gibi olmasa da zifiri karanlıktan aydınlığa açılacak o yolu, kendime söz vererek mücadele edip bulacağıma inanıyorum. Düşlere olan inancımı yitirmedim daha, yaşadığım hayal kırıklıklarına rağmen. Üzerimden sadece yorgunluğu atmak kalıyor geriye. Gönül yorgunluğu mu yoksa düş kırıklığı mı bilmiyorum yüreğimdeki, duygu sadece his yokluğu.. Geriye sadece, yaslanıp hayatın bana getireceklerini ve benden alacaklarını izlemek kalıyor. Bunu yapmak benim için her zaman bi çözüm yolu olmuştur.


Hesap etmedim bir gün bile, ansızın gidebileceğimi. Yaktığım son sigaranın, son olabilme ihtimalini düşünmedim hiç. Sarı sayfalara karaladığım işe yaramaz birkaç dizede, Vasiyetimdi belki de kelimeler, en hissiz haliyle. Sokakta en son kimin selamının emanetçisi oldum bilmeden, Sırtımdaki yüklerin bir anda hafifleyeceğini kestiremeden, Hep bir kederli yaşadım yıllar yılı, Şimdi bir rüzgar kadar hafif varlığım, Nasıl da ölümü yaşanacaklar listemde gözden kaçırmışım.


Doğal taşlar içerisinde en renklisi olarak bilinen Turmalin taşının, bünyesindeki başlıca mineraller; sodyum, magnezyum, demir, lityum, alüminyum, manganez, bor, oksijen ve silisyumdur. Eser miktarda krom, vanadyum, kalsiyum, potasyum da bulunmaktadır. Sertlik derecesi 7'dir. Özgül ağırlığı 3 - 3.2 dir. Genetik sistem hastalıklarının tedavisinde yardım eden Turmalin bedenimize temas ettiğinde ihtiyacımız olan enerjiyi yoğun şekilde karşılar olumsuz enerjiden de temizler. Hafızayı kuvvetlendirmesi, konsantrasyonu arttırması, lenfleri ve kanı toksinlerden temizlemesi de Turmalin taşının özelliklerindendir. Siyah ve kahve Turmalin kalbi güçlendirerek metabolizmayı düzene sokar bağırsaklardaki enerji tıkanıklığını açar toksinlerden temizlemeye yardımcı olur ve bu sürede kabızlığı giderir. İş hayatında pratik yeteneği arttırmaya yardımcı olan Turmalin; istikrarlı davranmaya teşvik eder, ofiste bulundurulması faydalıdır. Kişi için zararlı hale gelmeden önce negatif enerjileri ve negatif insanları tanır ve kişinin bunlardan uzak durmasını sağlar. Omurga problemlerini çözmesi ile bilinir. Bu nedenle daha çok omurga bölgesinde kullanılması tavsiye edilir. Aurayı temizleyip dengeler enerji tıkanıklıklarını kaldırır, depresyonu giderir. Siyah turmalin dehşet, korku, endişe ve kuruntuyu azaltmaya yardımcı olur. Anksiyete tedavisi için kullanılabilir. Pisişik saldırılara karşı koruma kalkanı oluşturur. Turmalin aynı zamanda saçları korur, parlaklaştırır, canlandırır. Akciğerleri sağlıklı tutmaya yardım eder, astım ve nefes darlığı gibi hastalıkların tedavisinde yardımcı olur. Beyin sağlığını destekler, yüksek ateşi giderir. Timus bezini sağlıklı işlevsel tutmayı sağlar, bağışıklık sistemini güçlendirir. Siyah ve kahve turmalin bağımlılıklardan kurtulmaya yardım eder kanser tedavisinde yararlıdır. Radyasyondan, radyoaktif ışınlardan koruması da bilinen özelliklerindendir. Elektronik eşyadan yayılan radyasyona karşı güçlü bir kalkan yansıtıcı görevi yapar, kemoterapinin olumsuz etkilerini temizler.


Ne yapacağız sevgili okur? İçimizdeki o yolu bulup, varacağımız yere kadar her anı, varma umudunu, çabalarımızı, ve vardığımız yeri, kendimize armağan edebilecek miyiz? Şansımız bol olacak mı? Olsun. Neyi seviyorsanız o, bol olsun. Bu ay her şeyiyle sizin olsun. Sağlıcakla kalın.


Eskişehir'in ilk yerleşim yeri olan Odunpazarı Türkiye'de kesinlikle görülmesi gereken yerlerden bir tanesi. Birçok şehir gezmiş birisi olarak gittiğim yerlerde genelde ilgimi çeken şeyler, o bölgenin tarihi yapıları, evleri ve doğası... Odunpazarı da Safranbolu, Göynük, Taraklı gibi evleriyle meşhur bir ilçemiz. Eskişehir genelde öğrenci şehri olarak bilinse de Odunpazarı onun aksine şehrin bütün karmaşasından uzak, sakin bir yerleşim yeri. İnsanın kendini bulabileceği bir yer, tıpkı Taraklı'da olduğu gibi o huzurlu havayı solumak mümkün. Bir Sakaryalı olarak Taraklı'ya birçok kez gittim ama Odunpazarı'na hiç gitmemiştim. İkisinin de aynı ruhu barındırması çok hoşuma gitmişti. Sokaklarını gezerken adeta kendinizi bir filmin içinde gibi hissediyorsunuz. Rengarenk evler, balkonlarında çamaşır asılı, duvarlarında biber kurutulan evler dört bir yanınızı sarıyor. Tıpkı Nazım'ın dediği gibi, 'bahçesinde ebruli hanımeli açan evler'... Ebruli gibi renkleriyle gözünüzün büyülendiği bu sokaklarda yürümeye doyamıyorsunuz. Sadece evleri değil, el sanatları da Odunpazarı'nın belirgin özelliklerinden. Yerli halkın kendi üretimi olan ürünler çeşitli dükkanlarda satılıyor. Hatta Atlıhan El Sanatları Çarşısı en meşhur yerlerinden biri. Eski Osmanlı tarzı bir avlunun içindeki küçük ama göz alıcı dükkanlardan oluşuyor. Bu dükkanlarda çalışan insanların her birinin ayrı bir hikayesi olduğu o kadar belli ki. Hepsi kapının önünde acaba içeriye kim girecek, nereden gelmiş, ne alacak diye merakla bekliyorlar. Hal böyle olunca oraya kadar gidip de bir şey almadan dönmek mümkün değil. Son olarak buraya gitmişken görülmesi gereken yerlerden birisi de Şelale Park. İçinde bulunan şelale gerçek olamasa da bütün Eskişehir'i görebileceğiniz bir seyir terası bulunuyor. Aynı zamanda parkın içerisinde Cervantes'in aynı adlı eserinden tanıdığımız Don Kişot ve Sanço Panço heykeli ve yeldeğirmeni bulunmaktadır. Bütün bu güzellikleri ve daha da fazlasıyla Odunpazarı, ruhunuzun bile kendinizi kaybedeceği nadir yerlerden.


a'ma il-e s/u göz neden-le do-nar.


Kalabalık bir orkestra var düşümde. Keman, çello, flüt, trompet, piyano, davul, çan... Her birinden apayrı sesler çıkan, kendi başlarına gayet yeterli, çok güzel, çok özel enstrümanlar. Bir araya geldiklerinde ise oluşturdukları ahenk, uyum; her birinin damakta bıraktığı tat ve ortaya koydukları işin biricikliği... Bir çok nefes, tek bir ses. Bir çok dünya, tek bir odak, tek bir temel. İzlerken kimi zaman, düşünürüm, onları öylece sahnede. Tam bir ekip işi, harika bir liderin ihtiyacı olan takım, harikalığı en iyi şekilde sergilemelerine imkan veren orkestra şefi... Milyonlarca farklı nehirden gelip, birleştiği yerden çağlayıp akan bir şelaleye dönüşüyor. Ve bunu gören, duyan, dinleyen herkes; kiminin coşkusu, kiminin özlemi, kiminin neşesi... Müthiş bir uyum, ortaya çıkan tek bir ses, hissettirdiği farklı duygular... Enstrümanı yapan ustasından, sahnede çalan sanatçısına, orkestra şefinden, dinleyicisine, seyircisine... Bambaşka anılar, bambaşka dünyalar, geldikleri yerler, gidecekleri yerler... Fakat hepsi, o andalar. Ortak bir an yaşıyor, nefeslerini tutuyor, tuşlara dokunuyor parmaklar, teller titreşiyor, son bir kez çalıyor çanlar ve tutulan nefesler bırakılıyor. O coşku. O birliktelik. O ayrılık. O an. Biriciklik. Böyle bir kalabalıkla yaşıyorum zihnimin içinde. Bazen her birinden farklı sesler çıkıyor. Bazen akordları bozuluyor, telleri kopuyor. Bazen harika bir şarkı oluşturuluyor ve onu takip ediyorum. Bazen sanatçı bazen dinleyiciyim. Bazen sahnede, bazen spot ışıklarının üstüne vurduğu bir koltukta, bazen de ışık başkalarına vururken halıyla kaplı merdivenlerin en arkasında, karanlıkta oturan oluyorum. Bazılarını tanıyorum, bazıları kulliyen yabancı, bazıları artık yok, bazıları hiç varolmayacak. Artıyoruz, azalıyoruz. Bir şekilde hep orada, sesler birleşip, ses oluyorlar. Kalabalık bir dünya var içimde. Bazen yazıyorum, bazen oynuyorum, bazen sadece izliyorum. Birbirlerine değip, bir araya gelip, benim orkestramı var eden kalabalıklar. Onları yaşıyorum. Onlarla yaşıyorum.


Yine pencere önündeyim, yağmur yağıyor ve ben dışarıyı seyrediyorum. Şu sıralar en severek yaptığım şey: sadece seyretmek. Bahçedeki erik ağacının dalına bir kuş kondu, o da ne? Erikler büyümüş ve hala dalında duruyor. Çocukluğum geldi aklıma arkadaşımla komşumuzun bahçesindeki meyve ağaçlarına çıkardık, daha olgunlaşmadan koparır yerdik. Komşu Ali amca 'dallarını koparmadan yiyin' diye seslenirdi. Yemyeşil meyve ağaçları, kedileri ve tavukları vardı Ali amcanın. O zaman anladım burada çocuk olmadığı için erikler hala dalında. İrkildim bir an yine keşkelerim, yine mutsuzluk ve umutsuzluk. Oysa hayallerim vardı benim, çok severdim hayal kurmayı. Çok kalabalık mutlu bir yuvam olacaktı, bahçe içinde üzeri kiremitli şirin bir ev ve isimleri Gül, Sevda, Ahmet ve Umut olan iki erkek iki kız çocuğum olsun isterdim. Bahçemde meyve ağaçları ve rengarenk çiçekler... Burada büyüyecekti çocuklarım. Ah... Hayal olarak kaldılar şimdi de içimi acıtıyor hatırladıkça. Neydi oldurmayan engel? İç sesim haykırıyor 'sendin' tabi diyor. Senin hiç bitmeyen işlerin vardı, önceliklerin hep başka idi. İşini, kariyerini, ekonomik sebepleri, gençliğini bahane ederek hep öteledin. Evet, bir insana kendinden başka en büyük kötülüğü yapan yok. Hani derler ya 'kimse kimseye etmiyor, herkes kendine...' diye. Hayat yoruyor bazen beni. Hayal kurmak, düşünmek, konuşmak yoruyor. Kafamın içinde hep keşkelerim ve pişmanlıklarım var. Hala pencerenin önündeyim. Duvar kenarında bir kaplumbağa ve minnacık iki tane yavrusu. Allah'ım ne güzeller, ne kadar özgür ve ne kadar mutlular. O an aklıma gözleri görmeyen eski bir arkadaşım geldi. Anladım ki görmek ne büyük zenginlikmiş. İçim ısındı, birden mutlu oldum ve hala mutlu olabiliyorum diye düşündüm içimden. Yağmur durmuştu ve koltuğa oturdum, şöyle etrafıma bakındım niye buradayım diye düşünerek. Ne yapıyorum? Çok monoton bir hayatım var ve her gün aynı şeyler... Sabah kahvaltıdan sonra biraz kitap okuyorum, biraz televizyon seyrediyorum, öğle yemeğinden sonra bahçede yürüyüş yapıyorum. Hiç böyle hayal etmemiştim ve yine keşkeler başlıyor. Bir odam var ama eskisi kadar gitmiyorum. Çünkü parkinson ve demans hastasıyım. Şimdi çok geniş zamanım var yapmak isteyip de yapamadıklarım için ama şimdi de... Bazen misafirlerim oluyor bana kitap ve çiçek getiriyorlar. Onlara 'çocuğun var mı, evin var mı, evinin yerinde halı serili mi?' diye sorarım. Yerde halı var ve ayakların halıya değiyorsa işte orası sıcacık bir yuvadır diyorum. Bana anlamsız bakıyorlar ve kısa bir sohbetten sonra vedalaşıyoruz. Ve ben yine keşkelerim ile kalakalıyorum. İçimde ne yangınlar ne fırtınalar kopuyor, tüm zerrelerim 'ötelemeyin hiçbir şeyi güzel olan ne varsa ötelemeyin ne olur, lütfen' diye haykırıyor. Bir ses yankılanıyor ve odayı dolduruyor Arkadaşlar ilaç ve yemek saati....


Merhaba, ben Meryem, 23 yaşındayım. İstanbul Medipol Üniversitesi Eczacılık Fakültesi mezunuyum. Bir eczacı ilaç-kozmetik geliştirme aşamasından ilacı hastaya sunmaya kadar olan tüm süreçlerde araştırma geliştirme hizmet gibi görevlere sahiptir. Özellikle sürekli gelişim halinde olan sağlık sektöründe toplum sağlığını gözeten kişilerdir. Her eczacı aslında birer araştırmacıdır ve bence girişimci de olmalıdır. Çalışma alanlarımızdan biri hastaneler. Klinik eczacı olarak hastanenin ilaç alım satımı, hastaların aldığı ilaçlarda etkileşim gibi kontroller yapılması onkoloji ilaçlarının ve besin desteklerinin steril koşullarda hazırlanması gibi sorumluluklarımız var. Serbest eczanelerde halkla direkt temas ederek ilaç satışı ve takibi yapma, hastalardan alınan geri bildirimleri değerlendirme, piyasada olmayan ilaçların elden yapımını yani majistral ilaç yapımını sağlama, birinci basamak sağlık kuruluşu olarak halkın sağlığını gözetmek gibi daha birçok görevimiz var. Birçok eczacı üniversitelerde akademisyen olarak da çalışarak gelecekteki eczacıları yetiştirirken bilimsel araştırma ve geliştirme yaparak ülkemizin kalkınmasını sağlıyor. Kozmetik sektöründe, ilaç firmalarında ürün müdürlüğünden, pazarlama departmanından AR-GE' ye kadar birçok alanda çalışabiliyoruz. Şahsi fikrim ise bir eczacının kendi alanını genişleten bir girişimci olmasıdır. Gördüğümüz her şeyde bir gelişim potansiyeli var, bu gelişim için çabalamak bizim en önemli görevimiz diye eklemek isterim. Bu bölümü okuyarak bir insanın sahip olduğu en önemli değerin sağlık olduğunu tekrar ve tekrar gördüm. Hastanelerde yatan küçüğünden büyüğüne binlerce insanın tedavi beklemesi bu tedaviyi tüm sağlık çalışanlarının desteği ile onlara sunmak bizim görevimiz. Minik bir ilacın birçok insanın hayatını kurtarabileceğini ve bu ilacı baştan sonra bilerek bir anlamda inşa edebilme yetisi kazandığım için çok mutluyum. Farklı bir katkısı ise bilginin en önemli zenginlik olduğunu anlamam oldu. Hiçbir şey verdiğiniz bir bilginin veya tavsiyenin anlaşılması ve teşekkürle cevaplanması kadar sevindirici olmuyor. Öncelikle okurken fiziksel olarak aşırı yorucu günler oluyor. Sabah 8:30'da başlayıp laboratuvarda saatlerce ayakta kalarak deney yapıyorsunuz. Bilgisayara bakmaktan gözleriniz kan çakmağına dönüyor. Kimyasal kokularından başınız ağrıyor. Teorik derslerin ağırlığı da cabası... İkinci olarak eczacıların sadece para için çalıştığı algısı en zor yanlarından biri bence. İnsanların şimdi eczane açar parayı kırarsın gibi cümlelerine birçok kez maruz kaldım. Kutsal olduğunu düşündüğüm mesleğimin bu şekilde küçültülmesi beni üzdüğü gibi kimsenin mesleğimizi hangi dalda ne amaçla yapacağımızı söylemeye hakkı olduğunu da düşünmüyorum. Bu cümleler eczane açmak isteyen meslektaşlarımı rahatsız ediyor, açmak istemeyenler ise her zaman eczanenin kaçış yolu olduğunu düşünmeye başlıyor. Oysa hepsinin kendi dalında birçok zorluğu ve sorumluluğu var. Bu algının fiziksel olmasa da psikolojik bir baskı yarattığı bir gerçek. Araştırma yapmayı gerçekten çok seviyorum. Gizli kalmış bazı şeyleri ortaya çıkarmak bilime, topluma bir katkı sağlamak çok mutluluk verici. Deney ortamının zorluğundan bahsettik ama bir o kadar eğlenceli oluyor. Bitkileri incelemek kozmetik ürünler üretmek, kremler şuruplar vs. yapmak aslında bir bilim insanı olduğumuzu düşündürtüyor. Ve bu bana inanılmaz bir doyum kaynağı oldu. Bu bölümü okumak isteyenlerin kimyaya iyi davranmasını tavsiye ediyorum. . Bir de sabretmekten vazgeçmemeliler. Birçok dersten kalabilirsiniz ama çalıştıkça hepsi kolaylaşacaktır. Bir gün artık laboratuvar olmadığında, ders arasında çay almaya gidemeyeceğinizi anladığınızda zamanın hızla akmış olduğunu göreceksiniz. Okurken aynı zamanda birçok alanda kendinizi geliştirmeye çalışmanızı tavsiye ediyorum. Okul klüplerine katılın. Kongrelere katılın. Posterler hazırlayın, sunumlar yapın. Uluslararası organizasyonlara katılın. Gidebilme şansınız varsa Erasmus'a gidin. Kısacası çalışkan birer gezginler olun. Okulumun bize verdiği imkanların değerini diğer okullara baktıkça çok iyi anladım. Müthiş laboratuvar ekip manlarımız var. Teorik dersler için deaynı şekilde. Hocalarımız çok kaliteli. Fakat sosyal olarak baktığımda kütüphane boyutunun yetersizliği, bahçesinin küçüklüğü, yeşil alan azlığı içimde hep bir uktedir. Araştırmacı olmak istiyorum. İleride kendi markamı kurabilmek istiyorum. Birçok şey istiyorum sanırım. Kendimi kısıtlamak olmasın diye kesin bir şey demiyorum hiçbir zaman. Zamanla yapmam gerekenleri yaparak ilerleyeceğim. Ama temel amacım ihtiyacı olana ihtiyacını sunabilmek. Umarım başarılı olurum. - Biz teşekkür ederiz umarız hayallerinize en güzel şekilde kavuşursunuz.


Portekiz dünya coğrafyasının büyük bir kısmını keşfeden ülkedir. 14. ve 18. yüzyıllar arası dünya hakimiyeti sürdüren ülkeler arasında bulunmuştur. Bir macera için geldiğim bu ülke bana ikinci bir yuva oldu. Hem insanıyla hem toprağıyla hem mutfağıyla, sıcaklığıyla Portekiz benim favori ülkelerim arasına girdi. Yabancı bir ülkeye yaşamaya, çalışmaya veya okumaya gidenler bilir, insan birdenbire bir boşluğa düşer, sanki yapayalnızmış gibi hisseder dünyada... Fakat Portekiz'de bana en başından sanki ben de o ülkenin vatandaşıymışım gibi davranıldı. Kendimi hiçbir zaman orada yabancı gibi hissetmedim. Eğitim seviyesi çok yüksek olmamasına rağmen, kültürlü insanlar ile tanıştım. Portekiz adeta bir şairler ülkesi. 15. yüzyılda Luis de Camoes'dan başlayarak Fernando Pessoa'ya kadar çok değerli şairler gelip geçmiştir bu ülkeden. Yazdıkları şiirler doğa şiirleri olsun, aşk şiirleri olsun çeşit çeşittir, her türlü şiiri bulabilirsiniz Portekiz'de. Sadece kendi ülkeleriyle kalmamış, bu şairler ve eserleri neredeyse tüm dünyada tanınmış. Şiirlerde ana konu, diğer ülkelerde bulunmayan 'denizcilik'. Lizbon'un en işlek caddelerinde denizcilerin anıtları bulunmaktadır. Denizcilerin ardında bıraktıkları ailelerinin ve sevdiklerinin özlemleri görülür şiirlerinde ve 'Saudade' kelimesinin doğduğu zamanlardır. Saudade kelimesinin neredeyse hiçbir dilde tercümesi bulunmamaktadır. 'Özlem' ya da 'hasret' diyenler olmuştur Türkçe çevirilerde, fakat anadili olan Portekizce'deki tam karşılığı yoktur diğer dillerde. Portekiz'de, Türklerdeki gibi ozanların bestelemiş oldukları türküler de vardır: bunun adı 'Fado'dur ve denizcilere atfedilmiştir. Yani anlayacağınız gibi, her yerde denizciliğin izleri vardır. Kendi arkadaş çevremde de fark ettim ki, kurdukları cümleler, halk dillerinde dahi olsa çok şairanedir, dilleri buna çok müsaittir. Portekiz, tarihi çok zengin olduğu için, orta çağlarda Portekiz'e çok varlıklı insanlar gelmiş olduğundan dolayı, elit tabaka çok fazlaymış ve dolayısıyla çokça saraylar bulunmaktadır. Birgün gezmeye çıktığınızda karşınıza herhangi bir köşede saray çıkabilir. Türkiye'de nasıl her köşede bir mescit bulunuyorsa, Portekiz'de de her köşede bir kilise vardır. Bu ibadethaneler çok özenilerek yapılmıştır, kendilerini belli ederler. Portekiz Avrupa'nın en Batı ülkesi yani Amerika'ya en yakın ülkedir ve diğer Avrupa ülkelerine kıyasen farklıdır. Portekiz insanı çok cana yakındır, Atlantik okyanusuna komşu oluşu, apayrı bir atmosfer oluşturur ülkede. Ülkenin deniz ürünleri çok lezzetlidir ve en tanınmış yemekleri deniz ürünlerinden yapılır. Başkentte yaşamanın zor olduğu, herkes tarafından bilinir. Fakat Portekiz'in başkenti Lizbon'da geçirdiğim 5 sene bana tatil gibi geldi. Hayatın stresini neredeyse hiç fark etmiyorsunuz. Ne zaman ki bir molaya ihtiyacınız oldu, kendinizi sahil başında o yumuşacık kumların içinde dalgaları seyrederken bulabilirsiniz. Avrupa'nın en uzun sahil şeridi Portekiz'dedir ve Lizbon sahil şehirlerinden bir tanesidir. Sahilde otururken, kahvemi yudumlarken, güneşin deniz üzerindeki yakamozunu düşündüğümde, hala gözlerimi kamaştırır.


Göz göze gelmişlerdi. Adamın can tehlikesi vardı. Sevgili çekmişti en can alıcı bakışlarını, kaşları bir yay gibi gerilmişti. Ve kirpikleri bakışlarından önce birer mızrak gibi doğrultmuştu sevdiğine. Avının üzerine atılmak üzere olan bir avcı gibi hazır kıtaydı. Merceği güneşe tutup da ışığı odaklarsınız ya bir noktaya, kadın da bakışlarını toplamıştı adamın gözlerinin ta içine. Yaktı yakacaktı adamı. Kül edecekti, yok... Dayanmak mümkün değildi bu nazara. Baktı mı kazara, Allah korusun kör olabilirdi adam. Ruhunu kabzedebilirdi kadın adamın. Bir mıknatıs gibi çekebilirdi canını. O kadar kolay bir avdı ki adam! Aşkın pençesini geçirmişti kadın, adamın yüreğine. Adını ezberletmişti. Güzelliğini kazıtmıştı adamın aklına. Adam kadını her gördüğünde ve onun amansız bakışlarına maruz kaldığında Dilo Ez Bımrım diyordu farkında olmadan. Kadına bakamadığı için doyasıya, üzgün olduğunu ifade ediyordu. Ona içini dökemediği için 'Senin uğruna öleyim.' diyordu. Kadının nefesi adamın tenine isabet ettiğinde anında yakıyordu değdiği yeri. Bir kalp yanığı çıkıyordu ortaya. Bir ay resmi şekilleniyordu karanlığın içinde bembeyaz. Bir güneş beliriyordu dağların ardından kıpkırmızı. Adam eridikçe eriyordu. Tükendikçe tükeniyordu. Kadının merhameti yoktu. Adamın canını okuyordu adeta, ruhunu teslim alıyordu, gülüşüne posta koyuyordu, aklına çentik atıyordu. Oynuyordu resmen adamla, avucunun içine alıp mahkum ediyordu aşkına. Adam: Dilo Ez Bımrım diyordu. Üzgünüm demekti. Başka sözü diyecek takati kalmıyordu. Kadın, Azrail'iydi adamın adeta. Çaresizdi adam, sahipsiz, kaderine terk edilmiş ve yapayalnız. Kaybedecek hiçbir şeyi yoktu adamın çünkü kaybedeceği tek şeyi ona hükmeden sevdiğiydi. Zulümde bile olsa adam buna şükür diyordu çünkü sevdiği kadındandı bu zulüm. Bir et ve kemik yığını olarak vardı adam başkasına. Ruhunu teslim etmişti kadına. Başkasını sevmesi mümkün değildi adamın. Kadın da bunu biliyordu ve çok iyi kullanıyordu. Adam, onun avucunun içindeydi. Saksısındaki çiçekti, balkonundaki kuştu. Hayat kadına sahiden çok hoştu. Kadın bilerek ya da bilmeyerek adama eziyete devam ettikçe adam da gayriihtiyari: Dilo Ez Bımrım diyordu. O üzülmesin istiyordu. Canı ağrısa da olurdu, çıksa da! İnsan sevdiğinin her kahrına razı olurdu. Her zahmetini sineye çekerdi. İnsan sevdi mi böyle sevmeliydi. Alabildiğine hesapsız, hudutsuz olabildiğine... Kadın, adamın gözünde dünyanın en güzeliydi, en özeliydi. Adam ise kadının gözünde bir çapak bile değildi. Kadın ayağa kalktı, şuh bir öpücük yolladı adama dudaklarını büzerek. Bu ölüm öpücüğüydü. Gelip adamın yüreğine kondu. - Dilo Ez Bımrım, dedi son bir kez adam. Kadın duymadı bile onu, şen bir kahkaha attı yankısı cümle alemi sardı.


Stefan Zweig; Viyana doğumlu Yahudi kökenli Avusturyalı yazar. Bir çoğumuz insan duygularının kaleme alınış tarzından çok etkileniriz. Kendi yaşadığımız duyguları bizim yerimize izah eden insanı hayranlıkla okuruz. Hele bir de o duyguları okurken hissettiriyorsa ne ala.. İşte Zweig öyle bir yazar. Bilinmeyen bir kadının mektubu'nu, hayatımın belki de duygulardan en yoksun olduğu bir döneminde okudum. Bana tekrar hissettiren, duyguları hatırlatan bir kitap oldu. Okurken kalbim çarptı, ellerim terledi, hatta ağladım. Beni götürdüğü o hisler dünyasından büyülenmiştim. Kitabı bitirip son sayfayı çevirdikten sonra Ben ne okudum? diye sordum kendime. Okuduğum kitap öyle yoğundu ki hiç durmadan ilk sayfaya dönüp baştan başladım. Hala ara sıra bu kitabı tekrardan okurum ve yeni şeyler bulurum. Kitabın orjinal dili Almanca. Türkçe çevirisini ise Ahmet Cemal kaleme almış. Çevirileri her zaman çokça eleştiren biri olarak bu çeviriyi dilin kullanımına hayran kalarak okudum. Türkçesinin edebi halinden çok etkilendiğim için bir de Almancasını okumaya karar verdim. Almancası ise ayrı bir edebiyat şöleniydi sanki. Almancadaki edebi anlatım Türkçe'ye başarıyla çevrilmiş. Kitap insanı her dilde etkilemeyi çok iyi başarıyor. Bu bir aşk hikayesi. Fakat okuduğumuz aşk kitaplarından bir farkı var. Bu sefer aşkı bir kadından dinliyoruz. Bir kadının aşkına şahit oluyoruz. Bir kadının ne denli sevebileceğini görüyoruz ve hissediyoruz. Öyle büyük bir sevda ki yaşanan, okuyucunun göğsünde bir sancıyla ona eşlik etmemesi elde değil. Çocuk yaşta başlayan ama bütün bir ömrü etkilemiş bir sevda.. Hayatının neredeyse tamamını severek geçirmiş bir kadın ve onun sevda satırları... Sevdiği adama yazdığı mektuba Sana, beni asla tanımamış olan sana diye başlıyor. Bir insanın bu denli sevgide dahi tanınamamasına insan hayret ediyor. Dağları deldiren sevda, bazen tam önümüzde olsa dahi görünmüyor. Bu kitabı okuyan kişi eğer bir edebiyatçı ya da edebiyat aşığıysa okurken bu sevdanın dile getirilişinden büyülenecektir. Bir psikolog veya psikoloji ile ilgilenen biriyse yaşanan aşk hikayesinin insan ruhundaki temellerine bakacaktır. Bir çok yönden araştırmaya değer bir anlatım ve hikaye var karşınızda. İnsanın hayatında dönüm noktaları olur. Kimi zaman bir şehir kimi zaman bir olay kimi zamansa bir insan değiştirir hayatımızın bütün şeklini. Bu kitapta bir insanın, bir başka insanın hayatına ne denli etki ettiğini okuyacaksınız. Ve hiçbir etki tek bir sonuç vermiyor. Devam eden bir silsile gibi birçok sonuç doğuruyor. Bir sevdanın doğuracağı bütün sonuçlara razı olmuş bir kadının ne denli güçlü olduğuna inanamazsınız.


Boğuluyorum. Limanım yok, denizim de. Deniz olsa gözyaşlarıma sığınır, bi rahatlar, sonra zehrimi kusmamın verdiği huzurla doğrulurdum belki çöküp kaldığım yerden. Ne doğdum ne de doğurganmış gibiyim. Bütün anaçlığımı kaybettim. Kadın olduğumu bile unuttum nicedir. İlgim, anlık heveslerden ibaret. Sonra dönüyorum kimsesizliğime. George Orwell'in Boğulmamak İçin adlı kitabını okumuş, sanılanın aksine her sayfasında biraz daha boğulmuştum geçenlerde. Zor tamamlanır bu hikaye dedim, kafamı kaldıramıyorum boğulmaktan. Kitap gibiyim işte ben de. Sayfalarca yazılabilir hakkımda, satırların seni nereye götüreceği belli olmaz. Uçsuz bucaksız bir evren, sonu yok, sonucu meçhul. Sayfaları çevirdikçe daha çok boğulursun. Bir tek limanım yok. Sığınabilecek bir liman. Güvenliksiz bir yolculuk bu. Demir alamazsın, kıyıya yanaşamazsın, çökersin ama dibe vuramazsın, bayrak açsan da başka gemilerden yardım alamazsın. Sadece kendinle, kendi başına yaptığın bir yolculuk olduğundan, alarm düğmesinin camını kırıp yardım çığlığı atamazsın. Duyan olsa da gelen olmaz, olamaz. Çoktan demir almışsın ve kalmışsın tek başına. Çamura saplanmış, yolun ortasında kalmış, ıssız adaya düşmüşsün. Ama oraya da yanaşamazsın. Yolculuk devam ediyor, inmek yok. Durmak hiç yok. Dedim ya denizim yok diye. Olsa kendimi serin sulara atıp, boğulmaktan korkmadan, ağlayıp ağlayıp, tuzlu gözyaşlarımla doldurup her yeri, sonunda gemiyi yüzerek terk edeceğim. Bir daha dönmemek üzere kararlı, kıyıma vuracağım. Terk ettiğim gemiyi bulan bulsun, gören görsün, binen binsin umursamayacağım. Boğuluyorum. Zihnimin gürültüsü, boşa giden cümlelerim boğuyor beni. Konuşuyor ama duymuyorum, yiyorum ama tat almıyorum, anlatıyor ama rahatlayamıyorum, dinliyor ama işitmiyorum, sussam kendimden ürküyorum, konuşsam anlam ifade etmiyorum. Kendi gözümden düştüm nicedir. Kendimle vuruşuyorum. Rakip benim. Kendimi takip ediyor gözlerim. Anksiyetelerimden korkup kendimden kaçıyorum. Başkalarını suçlayacak yaşı çoktan geçtim ama ejderha kılıklı insanlardan da tiksindim. Yusuf'un kuyusunda veya Yunus'un saklandığı balığın karnında, bir süre sessizliğe susamış, kimsesizliğe aç, kayıtsız kalmaya aşık, aklımdan vurulmuş vaziyette bin yıllık uykuya yatayım istiyorum. Kendimi istemiyorum. Benliğim benimle gelmesin. Sussun bütün şarkılar ve darmaduman olsun kokuşmuş bütün ağızlar. Diller lal olsun, kendinden başkasını görmeyen gözler ama, hak'la batıl bu kadar iç içe geçmiş olmasın. Özlemler taşınabilir olsun mesela. Sağduyu bencilliğe üstün gelsin. Akılla kalp barışıp, el sıkışsın. Bunları beceremeyenlerin düzeni altüst olsun. Kötülükler ve kötüler çaresiz, şaşkın, gözlerinin feri sönmüş, dizlerinde derman kalmamış vaziyette dona kalsın. İnsanlıktan çıkanların sözleri nimetten sayılmasın, arsızların mayası bir kere de tutmasın. Her türlü ahlaksızlığı normalleştirenlerin, sevgisizlik tohumu yeryüzüne saçılmasın, fideleri mahsul vermesin. Bir kere de iyilerin dönsün devranı. Susmuş akılların dili çözülsün, kurumuş vicdanların kökü kazınsın. Yolculuğu kendine değil, önce 'başkalarının yaşamına' çıkanların gemileri batsın. Su bassın ağlamayan gözleri, nasırlaşmış kalpleri merhamet bürüsün. Bir tek kendine yapılan bütün yolculuklar mutlulukla son bulsun. Kutlama yapalım sonunda; 'Bir yolculuğumuzun daha sonuna geldik. Sağ salim bizi kıyıya ulaştıran kaptana teşekkür ederiz. 'diye. Konfetiler patlatalım, yıldızlı, kalpli. 'Kalbi bulduk sonunda, burdaymış. Şükür. İçi huzurla kaplı. ' diyelim. Kendini bulan, başkalarını da alır gemiye nasıl olsa.


Her gün nasıl da değişiyorum. Gözle görülür şekilde büyüyor zihnimde düşünceler. Bir gün ak dediğim ertesi gün kara oluyor. Pişmanlık duymuyorum. Her taşın altında kendimi aramaktan yorulmuyorum. Bu benim görevim. Buhranlı günlerim. Entelektüel sancılarım. Zihnim. Ruhum. Bedenim. Düşündükçe çıldıracak gibi oluyorum ve bu delilik hissi bana zevk veriyor. Daha az deli, daha çok normal olsam kendimi sevemezdim belki. İnsan fakirliğe yokluğa kıtlığa özenir mi, nedense özeniyor bilinçaltım benim bile haberim yokken. Keşke kalem alacak param dahi olmasaydı da düşüncelerimi ezberlemek zorunda kalsaydım. Toprağa kazısaydım yahut neler dönmüşse o gün aklımda. Keşke odama günler boyu açgitseydim de bulacağım ilk nimetin değerini öyle bir anlasaydım, şiirler yazsaydım bir kuru ekmeğe. Memleketimi göremeseydim keşke yıllarca, ancak rüyalarıma girseydi de sabaha kadar ağlasaydım. Keşke ıssız bir adaya düşüverseydim de yalnızlığımla kalakalsaydım. Dostlarım arkadaşlarım ailem... Beni tanıyan kim varsa uzaklaşsa, seslerine hasret olsaydım. Kafayı yememe ramak kalsaydı belki de toptan delirseydim. Her şey ne güzel olurdu o zaman. Çoğunuz beni yadırgayacak biliyorum. Hor görecek. Düzene uymayana öyle yaparlar. Kötü bakarlar, arkasından konuşurlar. Az değişik bir işe kalkışın hemen nasıl da yaftayı yersiniz, bozuğa çıkar adınız. Yazık oldu, vah vahlanırsınız. Ama kimin umurunda? Belli ki benim değil.


1) John Wick, konusu ve akışı gereği kendisine son derece uyan bir aktör bulmuştur. Donuk ve Azrail suratlı Keanu Reeves. Matrix serisinden spora ve uzak doğu sanatlarına çok da uzak olmayan Reeves, bu seride muazzam bir iş çıkarıyor. Çoğu aksiyon serisinde başrol oyuncusu gerekli altyapısı olmadığı için çekimlere ve dolayısıyla biz seyirciye o aksiyonu veremez, geçiremez. Örneğin 'Resident Evil' serisinde o kadar çok cut vardır ki bir süre sonra başınız ağrımaya başlar. Ortalama bir dövüş sahnesinde bile 100'e yakın cut görebilirsiniz. Sürekli kesilen bu sahneler hemen sizin negatif bir yaklaşım oluşturmanıza sebep olur ki haklısınızdır da fakat Wick serisinde Keanu ve yönetmen uyumunu, kalitesini serinin her saniyesinde hissedersiniz. Aksiyon sahnelerinde renk, ses mükemmelliği bir yana başrol oyuncuları kesinlikle o aksiyonu size yaşatır. 2) Müzikler. John Wick serisi üç filmdir. Hem trailer hem de filmin içinde şahane bir soundtrack kullanıyor. Yer yer dubstep, yer yer deep house, yer yer de tekno ile harmanlanmış ve biraz da karanlık sosla bezenmiş bu orijinal soundtrack albümleri kesinlikle ve kesinlikle filme vereceğiniz puanın bir adet daha yükselmesine vesile oluyor. 3) Filmin özlediğimiz saf aksiyonu bize hissettirmesi. Son yıllarda artık gına getiren CGI, yeşil perdeler ya da yukarıda verdiğimiz cut sahnelerle yapılmış gibi olan ama leş gibi duran aksiyon filmlerinden sonra John Wick aslında bize istediğimiz minimal şeyi veriyor. Dünyanın yok olmasını Thanos başka bir yerde yapsın ya da 467 araba hızlı ve öfkeli serisinde ardı ardına patlasın, önemli değil. Ben görsel efekti az ve içinde daha fazla insan emeğiyle yapılmış bu sahneleri istiyorum. 4) John Wick evreninin kurumsal bir kuruluş içinde yaşaması. Evet bu gerçekten insanda, seyircide güzel bir merak oluşturuyor. Belirli bir alan içerisinde adam öldürememek, bunu yaptığında sonuçlarına katlanmak, 'assassin creed' oyunu gibi üstüne başına bir şey alacağın zaman bunun belirli bir store/money düzeneği ile ilerlemesi bence filmi daha şık bir yere götürüyor ve seyirci de bu durumdan memnun. 5) Filmin kendisini zaten çok ciddiye almaması. John Wick serisi size alt metinlerde imgeler eşliğinde bir şeyler sunan, hayatın sırrını vereceğini iddia eden bir film değil. Arkadaşlar günde elinizde 4-5 saat salak uygulamalarla milletin ne içtiğine bakıyorsunuz, sevgilinizle tartışıyorsunuz, maddi problemleri düşünüyorsunuz ya da okul ile uğraşıyorsunuz. Yahu günde 2 saat rehabilite olmak şu zamanda gerçekten zor iş. Hiçbir şey düşünmeden saf bir aksiyon filmi izlemek bence küçümsenecek bir olay değil. John Wick serisi kendi türünde en iyi işlerden. Ben de zamanında Tarkovski, Kubrick ya da Scorsese izlerim, izledim ama kusura bakmayın sinemanın popcorn temellerinin çoğunu yerine getiren bir seri olan John Wick serisini reddetmek fularcılık oynamaktan fazlası değil. Her anlamda leziz bir seriye dönüşmüş bu filmin tüm ekibine selam olsun.


Yaşlı adam sonunda bitirdiği şaheserini gitar sehpasına dayadı. Onun için özeldi. Ustalığının son parçasıydı. Bırakıyordu artık. Ağaç şekillendirmek, güzel gitarlar yapmak yetmişti. Bu son eser onu fazlasıyla tatmin etmişti. Görenler, eline alıp gövdesini okşayanlar ne kadar özel olduğunu hissedeceklerdi. Timur abi kusura b... derken direkt sözü kesildi. Timur önde meraklı, eleman arkada tatminkar, masanın başına geldiler. Timur' un kalbi ölesiye çarpıyordu. Elleri nazikçe ama aynı zamanda titreyerek sandığı açtı ve işte onu gördü; şaheseri. Eleman da gözlerini ardına kadar açmış bakıyordu. Bir sanat eseri., dedi. Elini uzatıp dokunacaktı ki Timur, Hayır! diye tiz bir sesle haykırdı. Eleman bir anda korkarak arkaya attı kendini. Timur gülümsüyordu, ardına kadar gülümsüyordu. Eline aldı. Sapı sanki gerçek bir ağaç dalıydı. Işığın altında odaklandı. Gövdesine işlenmiş dikenli sarmaşık desenleri de çok gerçekçiydi. Gözlerini alamıyordu. Elemanı evine gönderdi. Bu zevki kimseyle paylaşmak istemiyordu. Şimdi masanın üzerinde bıraktığı gitarın sap başına telleri tek tek bağlayıp gövdesindeki köprüye tıpalarla sabitledi. Akustik bir gitardı artık tam anlamıyla. Sesi insanı kendinden geçirmekle kalmıyor hayallere götürüyordu ama yetenek neyse o kadar oluyordu tabii ki. Gitarın rengi ve şekli o kadar ağaçsıydı ki ihtiyarın hissettiklerini anlıyor ve hissediyordu. Elinden bırakamıyordu. Köşedeki kanepeye uzandı ve gitara sarılarak uykuya daldı. Sabah uyandığında çok mutlu, aynı zamanda da tehlikede hissediyordu. Garip bir duygu ikilisi, diye düşündü. Dükkandaki tek tuvalete yöneldi. Bağırsaklarını boşaltmaya yetecek kadar zaman sonra telefonuna koştu. Açık artırmayı ayarlamak için görüşmelere başladı. Gitarı öve öve bitiremedi. Ama sonunda ertesi akşama zenginlerle dolu bir seans ayarladı. Ertesi gün geldiğinde ondan ayrılmak zor olacak ama güzel bir yardım yapmış olacağız neyse ki, diye düşündü. Ama aslında umurunda değildi. Sadece vicdanını rahatlatmak isteyen küçük çapta bir zenginin iç deyişleriydi bunlar. Evet, sevgili konuklarımız, evet... Ne kadar muhteşem bir şaheser olduğunu hepimiz biliyoruz artık. Şimdi ise biraz para konuşalım değil mi? derken suratını tuhaf bir şekle sokup kalabalığa soru soran bakışlar attı ve alkışlar yükseldi. Evet, konuşacağız ama bugün farklı ve güzel bir niyetle konuşacağız. Ustamız özel bir teklifte bulundu. Eserini açık arttırmaya çıkarmamızı ve paranın da bağışlanmasını istedi. Tabii biz payımızı aldıktan sonra., dedi kahkaha atarak ve kalabalıktan da aynı şekilde karşılık aldı. Yani bu akşam sizden cömert davranmanızı bekliyoruz. Ve açık artırmayı 100 TL ile başlatıyorum. Var mı arttıran?. Çekişmeli ama zengin pintiliği ile geçen bir zaman sonra; 6 numara! Yok mu arttıran?, uzun bir sessizlik sonrası, 85 bin liraya satıyorum, satıyorum, saaattım!, dedi ve tokmak sesi duyuldu. Herkes ayağa kalkıp alkışlamaya başladı. Bay 6 Numara ise asaletinin arkasına zar zor sakladığı neşesiyle sahneye çıktı ve deklanşörler duruma el attı. Timur sahne arkasına geçtiğinde mutlu olduğunu, bir yükten kurtulduğunu hissediyordu. Şaheserden ayrılmak hiç de zor olmamıştı ve hala bağış parası umurunda değildi. İhtiyarla artık çalışmayacak olması da umurunda değildi. Umrunda olan bir tehlikeden uzaklaşmışlık huzuruydu. Şimdi dükkana dönmeliyim, ayın elemanı favorin olsa da güvenmeyeceksin.; dükkanı bırakacağı zaman ayın elemanı vekilliğini yapardı. Hayatında bu kadar duygu karmaşası yaşamadığını düşünüyordu arabasına giderken. Çünkü şimdi asaletinin arkasında gizlediği o neşe geri geliyordu. Arabasında adamlarını bekliyordu. Sonunda gitar sandığıyla gözüktüler. Onlar yaklaştıkça neşesi, müzik yapma isteği yükseliyordu. Artık Timur' u tanımıyordu bile. Bugün de amma garibim., duraksadı. Yoksa bu gitarın bir büyüsü mü var acaba?, dedi. Kıkırdamaya başladı. Ama ayyaş kıkırdaması gök gürültüsüyle kesildi. Bardaklar gökyüzünden delice boşalıyordu. Mazhar kendine geldi. Sandığa yürüdü. Elleri titriyordu. Zafer duygusuyla yenilmişlik duygusu birbirine karışıyordu. Ama kilitleri açtığındaki ses çifti öyle tatmin ediciydi ki... Yavaşça kapağı kaldırdı. Şaheseri aldı, ahenkli seslere bıraktı ellerini ve telleri. Aynı anda bilinci hayal diyarına gidiyordu. Uzaydaydı. Yeşil lekeli mavi eliptik küreye bakıyordu. Bütün hatalarını, günahlarını, pişmanlıklarını böyle geride bırakabileceğini hayal ederdi hep. Bir süre sonra gözleri karardı. Ve tekrar gerçekliğe geldi. Çünkü elleri, ses üretmeyi bırakmıştı. Şaşkındı. O adamın söyledikleri doğru. Belki farkında değil gerçek olduğunun ama beni gerçekten hayalime götürdü!, dedi hayretle. Son zamanlarda üstüne çalıştığı başka bir parçayı çalmaya başladı. Çok zordu. Çalamayıp sinirlenmiş ve eski gitarını kırmış, çöp etmişti. Yine zar zor çalıyor, duraksadığı yerlerde giderek sinirleniyordu. Hayır kendine sinirlenmiyordu, bunun için fazla asildi ama gitarın güzelliği ona suç atmasını engelliyor gibiydi. Yine de Mazhar giderek sinirleniyordu. En sonunda gök gürültüsü eşliğinde gitarın gövdesine vurdu. Mazhar bir anda geriye savruldu. Neyse ki yatağa düştü. Hemen doğruldu. Şaheser karşında dimdik duruyordu. Nasıl olur?, diye haykırdı. İdrak edemeyerek; Bunu o, o mu yaptı?, dedi tiz bir sesle. Odadan dışarı atmak istedi kendini ama şaheser onu çağırıyordu. O kadar güzeldi ki... Az önce yaşadıklarını unutma noktasına geldi. Tekrar eline aldı. Tellere dokunur dokunmaz bir şey hissetti. Gözleri fal taşı gibi açıldı. Dikenli sarmaşık deseni bileğine dolanıyor, kanatıyordu. Mazhar'ın kurtulma çabaları boşa gidiyordu. Çünkü boştaki eli de artık boşta değildi. Çığlık atmak istiyor ama sesi çıkmıyordu. Sanki büyülenmişti. Çok geçmeden sarmaşık boğazına sarılıyordu. Mazhar kanlar içinde boğuluyordu. Çırpınıyor, tekmeler savuruyordu ama hiçbir faydasını göremiyordu. Mazhar ölmüş, yağmur dinmişti. İhtiyar dağ başındaki evinde huzur dolmaya başlıyordu. Boş gitar sehpasına bakarak; Kardeşlerinden birinin katilini öldürdün şaheser. İntikamın başladı., dedi ve gülümseyerek çayını yudumladı.


Bugün aynada kendime baktığımda biriyle karşılaştım. Hep aceleyle, beklentiyle, hayal kırıklığıyla baktığım aynada, benden uzakta bir beni gördüm. Yüzüm, bakışlarım, izlerim, duygularım; aynada bana bakan biri... Nereye gidiyor bu yol, nerelerde duruyoruz, neden duruyoruz, neden devam ediyoruz veya ediyor muyuz? Sence biz mi hareket ediyoruz bu yolda, yoksa yürüyen bir merdivende miyiz de dururken bir yandan da hareket ediyoruz? Sen diyorum bu arada, artık senli benli olduk ha sevgili okur? Malum, bir yılı devirdik, gerçi yılın bize gelişi biraz devrikti zaten ama olsun... Ne diyordu editör, aynadaki ben. Bendeki ben, sendeki ben, bendeki sen. Benim öykülerimdeki sen, senin şiirlerindeki o, onun denemelerindeki ben. Kimim, kimsin, neredeyiz, ne yaşadık; senin yazdığın bir satır, çektiğin bir kare, seni hiç mi hiç tanımıyorken nasıl bu kadar benden olabiliyor aynı anda? İç içe geçmiş yürüyen merdivenler miyiz sizce, sevgili okurlar sevgili yazarlar ve sevgili eleştirmenler? Çarpışmıyoruz, bir yerlere gidip duruyoruz, bir aradayız aynı şeyiz ama uzağız ve farklıyız da. Farklı dünyalara yolculuğumuz başlıyor, korona riski olmayan bir yolculuk bu, keyfini çıkarın!


Yanında duran, derin düşüncelere esir olmuş bu adamı yıllardır tanıyormuş gibi hissedip anlam veremediği bir güven duygusuyla dolmuştu. Henüz tanışalı bir günden kısa zaman olmasına rağmen içinde duyumsadığı, kalbini sarsan bu his de neydi böyle? ilk görüşmeleriydi ama herkes herkesi yüz yıldır tanıyordu. Hem de bu yüz yılda birikmiş tüm hasretin kavuşma heyecanını o kısacık güne sığdırmaya çalışıyorlardı. Beklemiş oldukları her şeye ulaşacak, aradıkları tüm cevapları bulacak, kaybedilen ne varsa yerine yenilerini koyacaklardı. İki kişi karşılıklı bakıştığında bunun ne ilk bakışma olmadığının ne de son bakışma olmayacağının farkındaydılar. Hem içlerinde kaynayan o volkan, bir ruhun bir başka ruha, bir aklın bir başka akla, bir kalbin bir başka kalbe nasıl aşık olabileceğinin kanıtıydı. Hafif rüzgarlı o Eylül akşamında sahile vuran dalgaların sesine karışırken sesleri, karanlığı yalnız dolunayın parlaklığı bölüyordu. Göz gözü ise ancak, iki kalbin yaydığı kıvılcımın aleviyle görüyordu. Denizde oluşan yakamozlar rengarenk danslar ediyor, bu gecenin bitmesini ne kadın ne adam ne deniz ne de dolunay istiyordu. Oysa hava soğumaya başlamış, bu uzun günün sonunun yaklaştığı, yıldızların çıkışından anlaşılmıştı. İkisi de susuyor, birbirlerinden habersiz aynı noktaya bakarak aynı düşüncelerde boğuluyorlardı. Ayrıldıkları an içlerinde oluşacak o boşluğu henüz oracıkta sahilde otururken farketmiş ve hüzünlenmişlerdi. Denizin kokusunu ve hafif hafif esen rüzgarın saçlarında gezinişini önemsemeden, ay ışığı altında parlayan gözlerini birbirlerine çevirmiş, son bir kez doya doya bakacaklarının bilinciyle göz göze gelmişlerdi.


Hepimiz içimizden bir sesin: Alıp başımı gidesim var, dediğini duymuşuzdur. Her ne kadar öyle olmadığına inansak da bazen çevremizdeki insanlar bizi, hatta bazen de insan kendini yorar. Bunu olumsuz algılamak gerekmiyor, çünkü her birimiz bir diğerimizden farklı olduğumuz için düşüncelerimiz ve eylemlerimiz de farklılık gösterir. Böylece günlük hayattaki ilişkiler ve yoğunluk bizi yorar ve bedenimizi gitme arzusu kaplar. Belki de içimizdeki sesin -ruhumuzun- bize bir çağrısıdır bu. Ve etrafın sesini kısıp onu dinlemenin vakti gelmiştir. Uzun zamandır İspanya'ya gitmeyi çok istiyordum ama tek başıma cesaret edip gitmeyi göze alamadım. Daha sonra içimdeki sesi hatırladım ve alıp başımı gitmenin vaktinin geldiğine karar verdim. Böylece hemen, gidiş Alicante ve dönüş Barcelona olmak üzere dört günlük biletimi aldım. İlk defa tek başıma, dilini bilmediğim ve daha önce hiç gidip görmediğim bir yere seyahat edecektim ve endişeliydim. İnsan bilmediğine yabancıdır derler ya, işte bu seyahat yabancı olduklarımı tanımam için büyük bir fırsat olacaktı. Her ne kadar İngilizce konuşuyor olsam da İspanyolların İngilizce'yi pek tercih etmediklerini duymuştum. Ama dilin anlaşabilmemiz için bir engel olacağını düşünmüyordum. Çünkü dilden daha evrensel olan hal dili yetecekti anlayıp, anlaşılmaya. Almanya'dan yola çıkarken hava soğuk ve karlıydı. Alicante'ye vardığımda ise güneşli bir bahar havası vardı. Güneşin sıcaklığını tenimde hissettiğimde bu seyahatin bana iyi geleceğini anlamıştım. Öyle de oldu gerçekten. Dört gün boyunca kendim ile zaman geçirme fırsatım oldu. Kendimle geçirdiğim vakitte aslında günlük hayatta kendimi ne kadar ihmal ettiğimi fark ettim. Ve böylece hem kendimi hem de hayatımı gözden geçirmeye ve günlük hayatta yanıtlayamadığım sorulara cevaplar aradım. Kendimle baş başa kaldığımda ve diğer yan etkenleri göz ardı ettiğimde bu sorulara yanıt bulmak çok daha kolay oldu. Yürümeye ara vermek istediğim anlarda parıltılı gökyüzünün altında deniz manzarası olan küçük bir kafeye otururdum. Kafe hem Castillo Santa Barbara'nın hem de Platja del Postiguet'in görülebileceği bir yerdeydi. Burada kahvemi yudumlarken bana yanımda getirdiğim Wiedersehen im Cafe am Rande der Welt kitabı eşlik ediyordu. Bazen bazı kitapları alır aylarca raflarda, yatağımızın baş ucunda bekletir ve çok sonraları okumaya başlarız. Fakat okumaya başlayınca neden bu sürenin uzadığını daha iyi anlarız. Çünkü biliriz ki daha önce okusaydık bazı yerleri tam idrak edemeyecektik. İşte bu kitap da kendimi bulma seyahatimde benim için farklı bir anlam taşımıştı. Kitapta şöyle bir söz geçiyordu: İnisiyatif kullan ve yolunu seç, yoksa diğerleri senin yerine seçecektir. Belki de bu satır Alicante'den de yol almanın geldiğini hatırlatmıştı bana. Uzun bir tren yolculuğu sonunda Barcelona'ya vardım. Seyahatimin son iki gününü burada geçirecektim. İlk gün hemen Antoni Gaudi'nin eserlerinin sergilendiği meşhur Parque Güll'e gittim. Şehrin biraz dışında yüksek bir tepede yeşilliklerle dolu büyük bir parktı burası. Gaudi'nin mimarilerinin yanı sıra birçok farklı bitki türleri de sergileniyordu burada. Gezginlerin yoğun ilgi gösterdiği bir yer olmasına rağmen park oldukça sessizdi. Bu sayede doğanın içinde sessizliğin ve yalnızlığın keyfine varabiliyor insan. Son gün Barcelona'nın en kalabalık caddesi La Rambla'ya gittim. Caddeyi bir kere baştan sona yürüdükten sonra bir banka oturup sokağın kalabalığını seyrettim. Burada insanlara bir o kadar yakınken bir o kadar da uzak olmak içimde farklı bir duyguyu tetikledi. İnsanları seyrederken hayatın biz hareket etmesek dahi akıp gittiğini bir kez daha anladım. Zaman denilen şeyin ne kadar değerli olduğunu bu yüzden öz saygımızı koruyup bu ömür vaktini kendimizi iyi hissettirecek alanlarda kullanmamız gerektiğini anladım. Ama anladığım diğer mesele ise buraya gelip hayatımı durdurmuş olmasaydım belki zamanın farkına varamayacaktım. Yani her ne kadar hayat akıp gitse de bazen daha sağlıklı ve hızlı yol alabilmek için kendine durup dinlenmeye izin vermesi gerekiyor insanın. Bu seyahat sayesinde kendime ve kendi değerlerime biraz daha yakınlaştım. İnsan sıkça kendine, yani iç dünyasına seyahat etmeli ve içindeki sese kulak vermelidir. Bunun için başka bir ülkeye gitmeye gerek yok. Yeter ki içindeki sesi duyabileceğin ve kendine doğru yol alabileceğin bir yer olsun. Kendine çok iyi bak.


Ramazan Teker, 19 Haziran 1993 Denizli doğumlu, öğretmen ve drama eğitmenidir. "İçimde Kalmasın" isimli bir roman, "İşte Dünya Böyledir" isimli bir şiir kitabının işçisidir. İnsanlara tahammülü minimum, insanların arasına karışma konusunda hevessiz, sürekli yazmak ile artık hiç yazmamak girdabında kendisini arayan birisidir. Beni yazmaya teşvik edecek meseleler hayatımın her alanında beynimin içinde dönüp durmaktayken edebiyat benim için içimde tutamama haliyle başladı. Eskiden hiç okumazken de yazıyordum, şimdi çok okurken de yazmaya devam ediyorum. Ancak edebiyata hizmet etmek gibi zerre gayem yok, yazdıklarımda edebi değer taşıyıp taşımama amacı gütmüyorum, popülizm ile çok okunmak arasında herhangi bir tercihim yok. Herkesin dilinde olduğu için okunan yazarların kelamlarına edebiyat demiyorum. Sanat da edebiyat da benim içindir. Toparlayacak olursam ben okuyup yazdığım ve bir fikir sahibi olmaya başladığım andan itibaren edebiyat bana ilgi duymaya başladı. Hayatın ta kendisi. Hiçbir zaman sözlerimi eğip bükmem, onu incitip bunu kırarım felsefesiyle otosansür uygulamam. İlhamım hayatım, bildiğim hayatlar, olmasını istediğim hayatlardır. Ötesine inanmam. Her türde yazılarım var, bazılarını halka arz ettim, bazıları bende saklı. Ama yazmak için oturduğumda bugün de bundan yazayım diye düşünmem. Eğer bir kurguysa bile beni yakın zamanda etkileyen şeylerden bahsetmeye çalışırım öykülerimde de, denemelerimde de. Şiir ise hayatımın ta kendisidir. Ancak şiir güzelliğini yalana borçludur, çok da itibar etmemek lazım. Bukowski kitaplarının tamamı bana çok şey katmıştır. Onun o uçuk kaçık öykülerinde bile hayatın gerçeklerinden kopmama hakimdir. Benim de felsefem bunun etrafında şekilleniyor. Onur Ünlü'nün "Sen Aydınlatırsın Geceyi" isimli filmi beni çok etkilemiştir. Öğretmen olmak benim için her gün düzenli olarak yaptığım kendimi iyi hissetme egzersizi. Zinde hissetmediğim, bitik olduğum günlerde bile bu anlar okuldaki sürelerimi kapsamıyor. Kendimi gerçekleştirme basamağım olarak görüyorum öğretmenliği. Dolayısıyla mutlu çocuklar dizayn etme sorumluluğu olan biri olarak tanımlıyorum kendimi. Müfredatlardan, yetişmesi gereken ne varsa ondan daha da önemli buluyorum kendini özgürce ifade edebilen çocuklar yetiştirebilmeyi. Bu yüzden öğretmenlik benim işim değil, hayatımın en önemli parçası. Raf Dergi benim dergilere şiir göndermeye başladığım zamanlarda ilk karşıma çıkan ve arama hiç mesafe koymadığım bir dergi. Şiirlerimin sansüre uğramadığı, kendimi rahatça hissetmemin temin edildiği bir platform olduğu için bağım kopmadı belki de. Derdi edebiyat olan dergilerin ömrü uzun olsun; lakin halk, edebiyat değil popülizm seviyor, bol şans.


Filmin içindeki en vurucu sözlerden ikisiydi benim gözümde. Christophe Barratier imzalı film, İkinci Dünya Savaşı sonrası Fransa'sında, Gerard Jugnot tarafından canlandırılan Clement Mathieu adlı bir öğretmenin, Fond de L'etang adlı bir yatılı okulda çalışmaya başlamasını ve sorunlu erkek çocuklardan oluşan sınıfını müzik yoluyla eğitmesini anlatıyor. Christophe Barratier'in ilk uzun metrajlı filmi de diyebiliriz bu film için. Fransa'da en çok izlenen filmler arasında kültleşmiş bir film. Bu film aslında görünen şeylerin apaçık gerçeği yansıtmayacağını; Mathieu karakterinin yatılı bir okula öğretmen olarak gelip çocuklar ve okul yöneticileri üzerinde bir değişim göstergesi olduğunu, mesleğini de yansıtan rehberlik özelliğini, müziğin iyileştirici rolü nü çocuklar üzerinde kullanarak umut aşıladığını; her ne koşulda olursak olalım kendimizi daha iyi nasıl geliştirebiliriz ya da kendimizde bilmediğimiz birçok yeteneği nasıl bulabiliriz fikrini sanatla içselleştirmeye çalışıyor. Tabii ki bu sorunu öğrenciler üzerinden yansıtırken yöneticiler üzerindeki olumsuz yönlere de değinip baskı ve şiddet yolu ile bir yere varılamayacağını gözler önüne seriyor. Fransız filmlerine karşı bir ilginiz varsa ya da farklı ülkelerdeki yapımları da izliyorsanız kendi ülkesinde ve birçok ülkede kült olmuş bu filmi tavsiye ederim. Çevremizde bize yön gösterip umut aşılayan birçok insanın olması dileğiyle. İyi seyirler...


İnsan, her devirde aynı maya ile yoğrulmuş bir şekilde doğuyor. Kendi hayatımda çok defa Gregor Samsa oldum. Komşum, öğretmenim, arkadaşım, yoldan geçen biri... Her biri bana baktığında farklı rollerimdeki beni, Gregor Samsa olarak gördü. Bazen bir davranışım, bazen bir sözüm, bazen giydiklerim, sevdiklerim, sevmediklerim, yaptıklarım, yapmadıklarım, istediklerim, istemediklerim... Ben ona atılan o elmayı, ruhumda çok defa hissettim. Acıttı, içime yerleşti, çürüdü, kanattı, bir kara deliğe dönüştü. İçindeki bu kara deliğin varlığını kolayca fark edemiyor insan. Fark ettiğinde ise ruhunu, kişiliğini, benliğini, hayallerini, mutluluğunu çoktan içine çekmiş oluyor bu kara delik. Hepsi ne yüzünden? Bir elma... Çoğu zaman sadece bir söz, hatta sadece ufak bir bakış kılığında ruhlarımıza atılan bu elma; aklımızda, fikrimizde, beynimizin içinde bizimle beraber yaşıyor. Bir yandan da, gram gram öldürüyor içimizi. Toplum, genel değerler, ahlaki yargılar, çoğunluk dedi diye doğru kabul edilen alışkanlıklar... Neyi neden yapıyoruz? Neden yapmak zorundayız? Sorulmamış bir ton soru... Sadece yaşamak... "O öyle daha iyidir, sen de herkes gibi şunu yapsana, sen de herkes gibi şöyle yaparsan daha mutlu olursun, ben senin iyiliğin için söylüyorum." temalı cümleler... Bu; iyiliği düşünmek, herkesin mutlu olduğu şey ile sen de mutlu ol, demek anlamına geliyor çoğu zaman. "Kuşlar gökyüzünde mutlu, sen de uçmaya çalış." demek, "Denizde balıklar rahat yaşıyor, sen de denizde yaşa." demek... Kimseyi kendi haline, kendi habitatına bırakmaya yanaşmıyor bu toplum. Kendi yolundan gitmeye çalışanları da Gregor Samsa'laştırıyor. Ben de yapıyorumdur bunu, harlıyorumdur o toplumun ateşini. Ve bana da yapıyorlar bunu, yakıyorlar o ateşle ruhumu. Gregor Samsa, sana ve bana atılan bu elmayı, yiyeceğim. Canımı yiyeceğine canıma değsin.


Yanımda duranı bir engebeyi aşarken fark ettim. Aman Allah'ım bu nasıl güzellik. Nasıl da sarsılmadan ilerliyor. Acaba buradan çıkınca beraber bir yerlere gider miyiz? Tabii baya uzun bir yolumuz var daha. Bırakayım da keyfini çıkarayım anın. Daha beraber fırına gideceğiz onunla. Biraz fazla kavruldum sanırım. Emin değilim. Başka bir işle meşguldüm. Şu mükemmelliğe bak. Sapasağlam, harika bir şekilde devam ediyor yoluna. Ama artık endişelenme vakti. Yarısını tamamladık yolun. Açılmam lazım ona. -Merhaba! -Merhaba. -Sizinle beraber çıktık fırından... -Biliyorum. Biliyorum mu? Nasıl bir Biliyorumdu bu şimdi. Memnun mu bu durumdan yoksa sıkılmış mı acaba? Umurunda da değil gibi pek. -Fırını da iyi atlattık! Endişelenmiştim biraz. -Neden endişelenmiştiniz ki? -Malum efendim, şakası olmaz. Bir yerimiz yanmadan, çatlayıp kırılmadan çıkmak lazımdı. -Doğru. Yok, yüz vermiyor. Olacak şey değil. Ömrümüzde bir kere, şuradaki milyon hamurun içinden birinin farklı olduğuna inanıyoruz. Muameleye bak! Yine de açıklayamadığım bir his beni ona çekiyor. Yalnız bu his beni bulunduğum sıradan daha hızlı kendine çekmezse bir yerlerde yolumuz ayrılacak ve ikinci bir şansım belki de olamayacak. -Ben bir şey demek istiyorum! -Buyrun? -Ben sizden hoşlanıyorum -Nasıl! Ne münasebet canım. Biz... Biz birer meslektaşız burada. Aynı amaçla aynı hamurdan yapılmış, ne bileyim, muhtemelen çayla beraber yen... -Biliyorum, biliyorum. -Hem... Hem ne alakası var. Bizim gibiler birbirini sevemezler! Nerde görülmüş. -Ama ben seviyorum işte. -Olmaz! Nasıl olur? Yani... Hem burada hepimiz aynıyız. Neden ben? -Siz... Siz bir şekilde buradaki herkesten farklısınız. Benim de kendime açıklayamadığım ama sizi onlardan ayıran bir şey, bir duygu var. -Nasıl yani, ne duygusu? -Sanırım buna sevgi diyorlar. -Neyin sevgisi hem neyimi sevdiniz ki siz benim? -Bilemiyorum. Ama... Bir neden olmalı mı ki, bu duygunun üstüne. Bakın, çok vaktimiz yok. İlerde bir ayırılma bandı var. Sanırım orda yollarımız ayrılacak. Lütfen beni mazur görün. Sizi seviyorum. Ah be ne düşündüğünü de öğrenemedim. Şimdi nasıl bir daha bulacağım onu. Yok yok yine de ümidimi kaybedemem. Ama bu otuzlu sıralama bandıydı. Nasıl olacak? Onu bir daha göremeyeceğim! Paketlediler bizi sanırım. Karanlık ama sağda ve solda da birilerini hissediyorum. Dur biraz. Hala şans var mı? Işık geliyor bakmam lazım. Evet! Beşli büyüklerdeniz. -Hey! Siz oradaki. Bana beni sevdiğini söyleyen. Sesini duyuyorum. Hemen solumda. Beni hatırladı! -Siz... Beni hatırladınız! -Artık sanırım ben de sizi unutamayacağım. Yollar ayrıldıktan sonra aklımdan hep bana dedikleriniz geçti ve... Bence çok değerliydi söyledikleriniz. Sizinle... seninle tekrar buluşabileyim, beraber gidebilelim istedim buradan. Sen de benim için buradaki herkesten farklısın artık. Ben de seni seviyorum. Biri beni ısırsın n'olur! O da beni seviyor artık! Aman Allah'ım. Aynı yere gidiyoruz resmen. Aynı eve gireceğiz belki de. Bir kere ayrıldık sayılır. Bir daha ayrılmayacağız onunla. Evet... Ayrılmayacağız! Aramıza yalnızca lokum girebilecek. dedi bisküvi,


Münir Özkul ve Adile Naşit'in başrollerini paylaştığı, Turşu suyunun iyisi limonla mı olur yoksa sirkeyle mi? kavgası ile başlayan Yeşilçam'ın o güzide aile filmlerinden olan Neşeli Günler. Yerli olsun, yabancı olsun hiçbir film beni Yeşilçam filmlerinde, Adile Naşit ile Münir Özkul'un başrol olduğu filmler kadar etkilememiştir. Sürekli birbirini koruyup kollarken gördüğümüz bu mükemmel çift, bu sefer birbirine zıt düşmüş bir şekilde karşımıza çıkmaktadır. Altı çocuklarını paylaşarak ayrılan Saadet Hanım ile Kazım Bey'in hikayesi, dışarısı zaten bu kadar tekinsizken başımıza gelebilecek en kötü şeyin bir ailenin yıkılması olduğunu anlatır. Saadet Hanım'ın yıllar sonra çocuklarını gördüğü sahne de Kazım Bey'in küçük oğlu Tuncay'la ilk görüştüğü sahne de çok önemli oyunculuk dersleri içerir. İnsana kendisini filmin içinde hissedip, sanki annesini, babasını veya çocuğunu ilk defa görüyormuş hissi verir. Uzun uğraşlar sonucunda kardeşler anlaşıp anne ve babalarını buluşturmaya karar verirler. -Ee buyurun oturun bari. -Oturayım bari. Ee siz de oturun bari. -Ee ben de oturayım bari. Kazım ile Saadet'in sirkeyle limon kavgası, Ziya'nın abartılı hikayeleri, Kazım Bey'in Atma Ziyaa... diye bağırmaları, altı kardeşin yıllar sonra birbirine kavuşup sarılmaları ve anneyle babayı barıştırmaya çalışmaları, uzun uğraşlar sonucunda hedeflerine kavuşmaları unutmayacağımız o sahnelerdendir. Ne olursa olsun işlerin tatlıya bağlanabildiği, ailenin kutsallığının kendi içindeki sorunu alt edebildiği ve dışarıya karşı da direnç kazandırdığı o neşeli günlere götürür bizi.


Sanki her an düşecekmişim gibi hissediyorum. Meğerse ne kadar çok severmişim her gün gitmek istediğim bu dünyayı. gözüm kalıyor bu telaşlarından yorulduğum dünyada, aklım kalıyor ah bunları unutsam da üzülmesem dediğim şeylerde. ne çok kıymetlendirmişim ne çok değer vermiş, ne çok zarar vermişim ne çok yorulmuşum. Yanımda bir şey götüremiyor oluşumun hüznü var belki de. beni yanına yaklaşmaya korktuğum uçurumun tam ucundayken itmeye.