Bu sefer konuşma sırasının kendisine geldiğini anlayan R., şaşkınlığını gizleyerek önlerinde sabırla siparişleri bekleyen garsona doğru cevapladı. Süt alabilirim, başka bir isteğim yok, teşekkürler. Garsonun yanlarından ayrılmasını bile bekleyemeyecek bir tartışma boranı ile karşı karşıya oldukları aşikar, ama kimse memnun değil, hasbıhallerine devam ettiler. Yani anlatmaya çalıştığınız şey uykunun aslında bedenimizin uyanıklığı süresince hedeflediği çelişkilerin bilinçsiz polemiği mi? Bu da aslında yalnızlığın bir tanımı değil mi? R. yeniden duraksadı, bu sefer kendi içinde yaşadığı derin tereddütü karşısındakinden gizleme gereği duymamıştı, düşünmek için mi, yoksa sadece kendi içinde yeni anımsadığı kayıp zamanlarını sindirmek için mi duraksadığını bilemiyordu, kadının da onun bu yeni tavrını fark etse bile yaptığı tek hareketin ona sessizliğiyle yeterli zaman vermeye çalışması olduğunu fark eden R., ona kendi içinde bu sefer çok daha yoğun bir minnettarlık duymaktan çekinmedi. Ona yeterli zamanı verebilmek için ömrünün geri kalan yaşanacakları içinde tamamen sessiz kalması gerektiğini ikisi de biliyordu, kadın haklıydı. R. onu bir daha asla hatırlamak istemiyordu. Kalbinde derin bir sızı hissetti, habersizlikler üzerine kurulu hayatında fark etmek istemiyordu. Kadın başını sakince onaylayan hareketlerle sallamak ile yetindi, R.'nin sözleri onu biraz olsun rahatlatmış gibi duruyordu, bakışlarındaki çıkılmazlık kendi içinde hafif bir huzurla rahatladığı an gergin çenesinden ödün vermese bile yüzündeki sert ifadeyi biraz olsun yumuşatmaya başlamıştı. R. kadının biraz da olsa rahatladığını büyük, badem gözleri incecik ve hafif kavisli burnu ile çıkık elmacık kemiklerinden müteşekkil sert yüz hatlarından ödün vermeye başlamasından sezmişti, fakat yine de hafifçe öne eğilmiş ince kaşları ve dümdüz bir çizgi halini alana kadar sertçe birbirine bastırdığı dolgun dudakları için aynı rahatlamadan bir eser bile yoktu. R. karşısındaki çelişkilere sahip bu kadını öyle derinlemesine incelemişti ki neredeyse yüzünde çirkinleştirmeye bile başlamıştı, aslında toplumda sıkça görebildiği, bir yerden çıkarabilirmiş gibi gelen basit ve sıradanlık kazandıracak kadar güzel bir yüz hattı vardı, fakat onu kendine bağlayan safi tutumunun bakışlarına oturmuş şahsına münhasır bir anlamlılık ve genç yaşına rağmen davranışlarından süzülen ağır bir olgunluktu. R. içinden bunun yalnızca olgunluk olarak kalmaya devam etmesini ve sonu vazgeçişe doğru tek yönlü bir iltica olmamasını umdu. Nüktedan ve entelektüel mizacından ödün vererek kendini sonu yalımlarla biten hercai bir minvale atması gelecek yıllarının zamansız murassaları içinde büyük bir zayiat olduğu karşısında içinde yaşattığı bütün benleri ile hemfikirdi. Etraftaki gürültü, aralarındaki sessizliğe bir yabancılaşma katacak kadar uzun bekleyiş R.'yi her geçen dakika daha da fazla endişelendiriyordu, ne yapacağını bilmemek onun müyesser tedirginlikleri arasında yalnızca utanç veriyordu. Mukadderatının ikisi arasındaki korkunç sessizliği yeniden bozacak ikinci hamlesinin ise yine aynı garson tarafından, aynı bahane ile geldiğini kendisi için alışılagelmiş bir tutum ile karşıladı. İkinci kere yanlarına yaklaşan garson ise ilk geldiği zamanla şimdi arasında geçen yılların ve değişen duygu durumu ile yüzlerinde yankılanan yeni bir renk cümbüşünden elbette muttali değildi. Aralarında yaşanan korku ve endişe dolu bir farkındalık anlayışı, tekmili sayılamaz tanımlamalar içinde kaybolan düşünceleri, sergiledikleri semavi derecede bir sevgi ile uhrevi bir nefretin aynı cümlelerde kaybolan izleri, hayatının kalan yarısını kara bir tahrire boğacak dakikaların kendisi için masumane sonsuzluk ile tanımlanabilecek bir tutku ile istediği şekeri elde edemeyen bir çocuğun yaşadığı çöküş olarak tanımlayabileceği bir yaşam çekilmezliği arasının yalnızca iki kahve arası bir uzaklık olabileceği kesin tavırlarla anımsayamadığı tatları bırakan bir dehşetten başka bir şey değildi. Muhtelif ulemalar arasında bu durum yalnızca dile getirilemeyen ruhsal bir çöküş olarak dile getirilse bile bu duyguyu yaşayan çoğu meczubun sadece ruhsal bir çöküş olarak adlandıramayacağı belki de yalnızca derin anlam taşıyan bir farkındalık olarak bahsedebileceği bu duygu R.' ye göre, kendi içinde peyda ettiği mozolenin altında yatan merhumun kendini yavaşça gün yüzüne çıkararak sergilediği tutumlar arasında yaşanan derin pişmanlıktı. Kendisini ilime adayan bir ulema, ya da bütün bedenini sorgusuz sualsiz gökyüzüne adayacak gözü kör, uhrevi bir meczup değildi, fakat kendi içinde yaşadığı sorunsallar boranında daha önce fark etmediği bazı benlerinin de çığlıklarını duymak onu korkunç hissettirmişti. Çok korkunç. Garson masaya iyice yaklaştığında yüzünde sabit kalmış zaruri bir gülümseme ile önce kadına, daha sonra ise R.' ye baktı. Karşısında beklediği yüzlere tezat iki beti benzi atmış ruh görmek onu biraz endişelendirmişti. Kuru vesveselerle dolu felsefeleri ile sohbet eden iki sevgili olduklarını düşünüyordu, onun buraya gidip gelmesi safi on dakikasını almıştı, mamafih yüzündeki kulaklarına varan zaruri gülümsemesi simasından gurur çalamamışken yaşanan iki ölüm yalnızca iki kahve getirme süresiydi. Aniden yüzlerinde fark ettiği donukluk ile elindeki tepsiyi düşürdü ve şaşkınlıkla derin bir çığlık attı, titreyen ayaklarının zayıflığı ile yere çöktü. Etrafında biriken insanların bağırışları çığlıklarına karışmıştı. Kadın ve R., ikisi de artık yaşamıyordu.


Bir parça kırmızıya bulanmış dudaklarımda tadı... Bir parça kırmızıya bulanmış dudaklarımda tadı...


Charlotte Bronte'nin Jane Eyre'ini okuyup hayran kalmamak ve kardeşlerini de merak etmemek elde değil. Kısa bir araştırmanın ardından İngiliz Bronte ailesinin esrarengiz bir geçmişleri olduğunu; özellikle Charlotte ile Emily kardeşlerin fiziksel ve karakteriksel özellikleri açısından zıt olmalarına karşın edebiyat dünyasına büyük damgalar vurmaları açısından ortak bir paydada buluştuklarını öğrendim. Tabi ki Emily Bronte'nin tek romanı olan Uğultulu Tepeler'i de okumalıydım o halde. Okuduktan sonra bu kadar popüler olmasının boşuna olmadığını ve övgüleri sonuna kadar hak ettiğini fark ettim. Sadece hayal ürünü olmayan, Emily'nin gerçek çevresinden de karakterler barındıran bu roman, biri çiftlikte diğeri de uğultulu tepelerde bulunan iki konağın sahiplerinin sevgi, nefret, aşk, tutku gibi duygularla dolu çekişmelerini anlatıyor. Konağa gelen kiracı ile konakta çalışan hizmetçi kadının diyaloğuyla ilerliyor ve hizmetçinin ağzından bir kaç kuşağın yaşadıklarını okuyoruz. Özellikle Heatcliff ve Catherine karakterinin aşkı temel konu gibi dursa da onunla sınırlı değil. Beni en çok etkileyen sokakta bulunan annesiz babasız Heatchliff'in aileye girip haksızlığa uğrayan mağdur kişi sıfatından nasıl da hırslı ve kötü bir insana dönüştüğünü görmekti. Çok ama çok etkileyici bir kitap, Emily Bronte bu kitabı yazdıktan bir yıl sonra ölmüş, keşke daha fazla yaşasaymış, daha fazla yazsaymış...


Kitapsız bir hayat düşünebilir misiniz? Ray Bradbury'nin kitapta kurmuş olduğu dünya düzeni işte tam da böyle... Oldukça etkileyici bir konusu ve anlatımı olan kitap benim en sevdiğim bilimkurgu eserleri arasında diyebilirim. Ancak bu kitabı sadece bilimkurgu kitabı olarak sınırlandırmak doğru değil. Kitap aynı zamanda fantastik, gerilim ve macera yönü çok olan bir roman.


Ölümün yanı başında intihar süsü verilmiş bir çiçek, Soğuk bakışmaların uzun ve aynasız koridorlarda kaldığı yalnızca, Hem zaten nedimelerim izinli bu sabah, Kendi kazdıkları kuyuya düşüp ölmeden metaforları,


Birine güvenmek birine bağlanmak o kadar zor ki hayat.. Şimdi zaman çok değişti. Senin bildiğin gibi değil. Beni üzme, beni öldürme, beni kırma demek. seni duymayana duyduğun anlamsız öfkenin içinde boğulman demek.


ne yani bir daha bulutlarla boylu boyunca uzayıp, GECE ile romantik dakikalar geçiremeyecek miyiz? hmm, zihnimde hayal kırıklığı trafiği aşırı yoğun! -Limitli Düşünme Eskimesi- yeni hayat ırmakları, mavi ufuk sağıcıları, yeni, ceza makbuzunu da çıplaklığım dayanamadı yırttı,


Ayvalık... Mavi ile yeşilin benzersiz uyumu. Burada yaşayan insanların tabiriyle Ege'nin İncisi. Doğallığın, içtenliğin, tazeliğin tamamen gün yüzüne çıktığı küçük tatlı bir balıkçı kasabası. 70.000 nüfusuyla kışları sakin ama yazları bir o kadar tıklım tıklım bu sahil kasabası. Zeytini ve zeytinyağı meşhur. Ayvalık Tostu, sakızlı dondurması, peynir tatlısı, sakızlı kurabiyesi de bu yöreye özgü. Balıkesir ilinin Ege kıyısında kalan bu sevimli ilçe, butik otellerde misafirlerini ağırlıyor. Mimarisi ve eski, dar sokakları ile şirinliğini koruyor. Şeytan sofrası denilen yerde mükemmel bir manzara ile karşılaşıyorsunuz. Tabiat Adalarını ve Midilli Adası'nı görmek mümkün. Şeytanın ayak izi olduğuna inanılan bir kayalık da mevcut burada ve kayalığın etrafı demir parmaklıklarla çevrilmiş. Ayak izi olduğu düşünülen çukura para atıp dilek dilemek adetten. Küçük bir dipnot; Burada güneşin batışını izlemek bir harika! Saatlerce manzarayı seyredebilirsiniz. Sarımsaklı Plajı Türkiye'nin en uzun sahillerinden. Denizi çok berrak. Kumlu ve hemen derinleşmeyen yapısı ile aile dostu olan bir plaj. Ayvalık ayazma denilen bir yer daha var ki, efsaneye göre, küçük bir kız çocuğu gördüğü rüya üzerine burada su olduğunu söyler. Kızın dediği yerde kazı çalışmaları yapılır ve şifalı olduğuna inanılan bir su bulunur. Günümüze kadar da birçok turist burayı ziyaret etmiştir. Buraya geldiğinizde ilk işiniz Ayvalık sokaklarını sakızlı dondurma yiyerek dolaşmak olsun. Daha sonra vapurla Cunda Adasına geçin. Cunda'ya geçerken ışıklı köprüyü göreceksiniz. Oradan da Taksiyarhis Anıt Müzesi ve Sevim-Necdet Kent Kitaplığı'nda eşsiz manzara ile limonata keyfi yapın. Cunda Taş Kahve'de kahve keyfi yapın. Ayvalık merkeze giderken hoşsohbet dolmuşçu abiye denk gelin. Sarımsaklı plajlarında denize girip serinleyin. Hava karınca Sarımsaklı lunaparkında çocuklar gibi eğlenin. Yeniçarohori Sanat Köyü yani Küçükköy'de taş evleri gezin. Ee gezin ama sakın çöplerinizi yere atmayın, olur mu? Bu eşsiz güzellikler kirlenmeden bizlere hayat olsun.


Ailemizden şiddet gören çocuklar olmadık hiç... Evet, dövülmedik, itilmedik, bedensel hiçbir güce maruz kalmadık. İşte babamın yıllarca kendini haklı çıkarmasını gerekli kılacak en güçlü kozu buydu elindeki. Ben size minicik bir fiske dahi vurmadan büyüttüm. Ama benim babam... diye devam ederdi. Dedem için her şeyin hata olduğunu, minicik şeyleri bile affetmediğini, dövdüğünü, sövdüğünü, kırdığını. Hatta babaannem ve babamın da çoğu zaman nasiplendiğini söyler dururdu. Babamın ağzından çıkan bu cümleler de, sanki dünyanın en güzel şeyini anlatıyormuş gibi pür dikkat dudaklarının kıpırdayışını inceler, gözlerimi gözlerine diker kırpmadan seyrederdim. İçimden hep aynı şeyi geçirerek, bir gün mutlaka farkedeceği düşüncesi ile öyle müdahalesizce beklerdim. Biz üç kardeşiz; ablam, ben ve küçük kardeşim. Ablamla aramda dört, kardeşimle ise on yaş vardı. Ortanca kardeş olmak sanki nasıl desem hep duygular arasında sıkışıp kalma hissi uyandırırdı bana. Ablam ben lise son sınıfta iken bizden 800 km uzaklığa evlenerek yeni bir yola bıraktı kendini. Bir nevi kaçıştı onunki aslında. Küçük kardeşimle üniversiteden sonra birlikte yaşamaya başladık, babamın açtığı boşlukları kapatabilirim, hem onun hem de kendi yaralarımı sarabilirim sandım. Bir gün bir odada ikimiz birden ağlarken buldum kendimi... Tam üç gün boyunca baş ağrısı çektik. O zamanlar bir mağazada satış danışmanı olarak çalışıyorum, zaten çok zor geçinebiliyoruz. Neyse bir Psikiyatri uzmanı bulup çaldık kapısını. İşte o zaman anlamıştım aslın da ağrıyan yerimizin ruhumuz olduğunu. Ben öyle bir inanmıştım ki, bu küçücük ilaçlar değiştirecekti her şeyi. Korkmadan, tek derdimiz sevecek birini bulmak olacaktı. Zaman durmadı tabi, bazı geceler omuz omuza, bazı geceler birbirimizden habersiz tükettik içimizde kalan tüm ümitleri. Üzerine titredim kardeşimin her zaman, içindeki eksikliği gidermek adına tüm gücümle çalıştım. Omuzlarımın tüm isyanlarına rağmen kocaman yükler bıraktım sırtıma gencecik yaşımda. zin dumanı çakışırken abla dedi... Hemen anladım tabi, içimi parçalayacak bir sonla biteceğini. Bir gün, çocukluğumuzun üzerinden epey zaman geçmiş, annemle babamı ziyarete gittik. Dedik ki bu defa anlamıştır, değişmiştir, farketmiştir yaşamış olduğumuz tüm hayal kırıklıklarını. Nasıl bekledik, halbuki insan başarabilirdi kaç yaşında olursa olsun yeniden başlayabilmeyi. Babam yaşlanmıştı hem de gençliğini unutturacak kadar. Ben sizi bir fikse vurmadan büyüttüm., hiç değişmeyen cümleler. Diyemedim. Boğazıma sıralanan onlarca söz takılıp kaldı öylece. Babam şiddeti severdi hem de öyle böyle sevmek değil. Çok sinirlenir işte o zaman resmen gözü dönerdi. Bize vurmazdı evet ama evde kırıp dökmediği hiçbir şey kalmazdı. Annem ve üç kardeş öylece kasırganın bitme-sini beklerdik. Kaç sabah kırık camlar üzerinden atlayarak okula gittim bilmiyorum. Kaç gece şimdi sakinleşecek ve normale dönecek diye kabuslar içinde uyumaya çalıştım bilmiyorum. Bir gün okuldan geliyoruz ablamla, kardeşimin minicik ellerinde kesikler yolun ortasında bizi bekliyor. Aynı anda birbirimizin gözlerinden akan yaşları hiç unutmuyorum. Koca bir hayal kırıklığı, korku, kaygı hemen koştuk eve.


Bir elimde umudum diğerinde ise onu yakacak olan ateş. İki elin kavuşamayacağını anlasam da imkansızı istercesine Ateşin de yakamadığı vardır. diye umuyordum. Çevreme göz attığımda her yer hüzün kokuyordu. Bir gülümseme arıyordum somurtmamak adına. Pierre Lotti tepesine yolculuk eden bir teleferik gibi göğe yükselip özgürlükten bir miktar nefes almak, dipsiz kuyulardan çıkmak ister oldum. Metropoldeyiz, kalabalıklar arasında, yalnızlığın ta içinde. Ademden ademe giden bir güzergahtayız; rotamız belli değil. Zamanenin sorunu haline gelen sevgi, beni de girdabına sürüklüyordu. Yakınlaştıkça uzaklaşmamız, sevginin has olanını yitirmemizle başladı. Kollarımı iki yana açıp sevgiye kucak açarken dahi ceplerimi boşaltmayı çalışan bir kitle meydana gelmiş. Tuhaf bakışlar çoğalırken biz sessizce izledik olacakları; ne bunu engelleyecek cesareti gösteriyorduk ne de harekete geçme içgüdüsüne sahiptik. Gerçi yanlışı düzeltmeye çalışsak da onlar bildiklerini okumaya başlamış çoktan. Kapanmakta olan kapıya o kadar süre baktık ki açık olanların varlığını idrak edemedik. Ateşim karamsarlıklarım, umudum ise beni kucaklayacak bir teselli. Peşinden koştukça kaçan, gölgelerin kovalamacasıydı... Havayı avuca sıkıştırmak kadar bomboş bir edayla zamanın tuzla buz oluşuna şahit oluyordum yalnızca...


Aynı gökyüzü altında binlerce, milyonlarca birbirinden farklı hikaye, kalp, zihin, amaç, sebep, görüş, hayal... Milyonlarca, binlerce. Farklı. Bazısı birbirine tezat, bazısı birbirine eş. Çoğu birbirinden bihaber. Biz mi yaşamın içinde debeleniyoruz, yoksa yaşam mı içimizde debeleniyor bilemedim. Huzursuz ama sakin, sessiz bir ahenk hepimizin içinde. Herkes yabancı şimdi birbirine, birbirinin hikayesine; en çok da kendine. Peki ama neden, nasıl? Tüm bunlar görünmez bir hayalet gibi. Geçiyor ruhumuzdan, bedenimizden, hikayemizden bize görünmeden. Görünüyormuş gibi yapıyor belki de, nasılsa görmeyecekler düşüncesiyle. Hepimiz karanlık bir tünelde kaybolmuş gibiyiz. Tasa ve koşuşturmaların, ihtiras ve korkuların, endişelerin, zulümlerin, açgözlülüğün, nankörlüğün, merhametsizliğin bol bol olduğu bir tünel. Bir döngünün içindeyiz; buğday öğütür gibi öğütüyor bizi. Akıp gidiyoruz zamanın içinden, birbirimizin hikayesini durup dinlemeye ve dokunmaya vaktimiz yok. Kendimizden uzaktayız, sessizce katılaşıyoruz. Bir yerlere doğru yol almış gidiyoruz, bilip bilmeden ve görüp görmeden. Neden böyle olduk, neden böylesine o karanlık tünele alıştık ki? Yolumuza kırgınlıktan taşlar, yorgunluktan kumlar serildi. Sessizce katılaşıyoruz. Günlerimiz dargın. Geçtikçe zamanın başlangıcına geliyor sanki günler. Telaşlı, hor görülmüşlükten geçmiş ve argın. Ne gecesine ne sabahına sığdığımız karanlık, umutları savruk, göğü dumanlı günlerimiz. Ve her şeye karşın yine yaşıyoruz; sevmeye vakit az, yaşamaya mecal. Lakin serzenişe, endişeye, karmaşaya, şefkatsizliğe, umutsuzluğa ve umarsızlığa mahal çok. Çünkü kendimize uzakta ve yabancıyız, dinleyemez, anlayamaz ve hikayelere dokunamayız. Çünkü bilmiyor, görmüyor, duymuyor ve hissetmiyoruz. Kendimizi bilmeden ben diyoruz. Sessizce katılaşmaya yüz tuttuk kendimizi, fırlatıldık karanlık tünele; alıştık, alıştırıldık...


Her insan biraz yalnızdır, belki kendi seçmiştir yalnızlığı belki de seçtirilmiştir. Bilemeyiz ki kimsenin yaşadıklarını kendi içinde. Ama yalnızlık asla kötü değildir, hatta iyidir diyeceğim ama gülmek yok. Siz de çok iyi biliyorsunuz ki çoğu zaman hayatın yoğunluğundan, insanların söylediklerinden kaçıp saklanmak isteriz. Baş başa kalmak istediğimiz tek gerçeğimiz kendimizdir bu durumda, biz ve düşüncelerimiz, daha doğrusu hayallerimiz. Düşünceler bile fazla bu kaçış noktasında. Hayallerimiz bir merdiven boşluğunda yuvarlanır gibi geçer aklımızdan. Biri biter diğeri başlar. Ve sonunda biliriz ki o boşluğun bi sonu var, bittiğinde uyanacağız ve hayat kaldığı yerden devam ediyor olacak. Ama korkmayın, bu içinizdeki yalnızlığı kaybetmediğiniz sürece her zaman bir kaçış noktanız olacaktır.


Çok isterdim ağlamayı. Öyle insanların gözlerinin içine baka baka, hüngür hüngür. Kendime hakim olamayacak kadar kontrolümü kaybedip, sinir krizleri geçirebilseydim şayet, herkes acırdı bana, eminim. Dokunaklı yüz hatlarına sahip olmasam da, insanların merhametine ihtiyaç duyuyorum şu an. Üstelik tek bir gözyaşı tanesi bile dökmeden, bu lükse sahip olabilmeyi her şeyden çok isterdim, evet. Öyle köşeye çekilmiş, anlamsız bir ifade altında kalabalığı seyrederken, beni ayıplayarak bakan yabancı gözlerin yıpratıcı darbelerinden kaçamıyordum bir türlü. Kaçmak ne kelime, kımıldayamıyordum bile. Olduğun yerde kal. Seni hain evlat. Soğuk, gudubet, nemrut yaratık. Gören de adam sanır. Onu hiç böyle tanımazdım. Yazıklar olsun! Puh kalıbına senin! gibi bir sürü cümleyi rahatlıkla okuyabiliyordum insanların gözlerinden. Ve anneme üzülmek yerine, tüm bunlara dikkat ettiğim için, aslında üzülmeyi bile beceremeyen bir yaratık olduğuma kanaat getirmiştim. Vahim bir durum mu bu? Sanırım değil. Ama olması beklenen adam rolünü oynamadığım için hayli tuhaf hissettiriyordu. Üzülmediğimi varsayan insanlara karşı avazım çıktığı kadar bağırmak istiyordum aslında. Sonra delirdiğimi düşünmeyeceklerini ve bunu normal, hatta takdir edilecek bir tepki varsayacaklarını da çok iyi biliyordum. Ama içimdeki acıyla boğuşmak için evvela onunla yüzleşmem gerekiyordu. Ölümü inkar etmek yerine, onun karşısına çıkabilecek kadar cesaret gerekliydi bana, fazlası değil. En azından neye ihtiyacım olduğunu belirlemeye başarmıştım. O hengamede, o yapmacık üzüntülerin arasında sıkışıp kalmışken, katıksız gerçek olan tek şeyin bana ait olanı bulmak olduğunu anlıyordum artık. Kafamı yukarı kaldırdım ve o itici, beni yerden yere vurucu bakışlardan bir tanesiyle daha göz göze geldim. Söyleyebileceğim çok şey vardı. Hatta tam aksini yapmak istersem, susmak için de onlarca mantıklı neden bulabilirdim kendime. Yürüdüm. Hiç bu kadar uzun gelmemişti evimizin koridoru bana. İçinde anıları biriktirdiğimiz dört duvarın da benimle birlikte yürüdüğüne yemin edebilirdim. Ben yavaşladım, o da yavaşladı sanki. Durduk küçük odanın kapısında. Çocukluğumun geçtiği odaydı. Sonradan yayıntılarımızı koymak için, ardiye gibi kullanmaya başlamıştık burasını. Ama içerisine hapsolan yıllarım, mutluluğumu hep taze tutardı o odadayken. Usulca kapısını araladım. İç odalarda bıraktım kalabalığı. Sağlığında, haftada en az bir gün burayı temizlerdi annem. Dağınık kalmasına hiç müsaade etmezdi, derhal toparlardı gelişigüzel odaya bırakılanları. Ondan başka kimse bilmezdi odanın düzenini. Tüm ev onun kontrolündeydi zaten. Her şeyin idaresini gönüllü olarak ona bırakırdık biz. Anne, başlı başına bir ev demekti. Yüzünden hiç eksik olmayan gülümsemesi dindirirdi acılarımızı. Yorgunsak şayet veya bir şeye üzülüyorsak o gün, bakışlarımızdan hemen anlardı derdimizi. Sorardı, söylerdik. Sonra o şeyin eskisi kadar acıtmadığını fark ederdik hemen. Sanki acılarımızı kendi yüreğine çekip alma gibi bir özelliği vardı annemin. Bu yalnızca sınırsız bir sevgi değildi. Bir yaşam biçimiydi onun için. Kendisi olmadan, ailesinin içinde var olan insanlardır anneler. Benim annem de onlardan biriydi. Yüzümü masada duran radyoya çevirmiştim. Arka odalardan yükselip gelen birkaç feryat dikkatimi çektiyse de, onların acılarını seyredemeyecek kadar yukarıda olduğunu fark etmişti yüreğim. Sızladı. İnce ince sızladı. Oturdum hemen masanın kenarına. Radyoda takılı duran hafıza kartını kontrol ettim. Tabii ki Türk sanat müziği şarkıları vardı içinde. Başka müzik dinlemezdi ki annem. Çalıştırdım. İlk çalan parça bizim oldu. Sonra diğer parça. Beni hayal kırıklığına uğratmayacak tek insandı o. Bir yastık buldum kendime, sıkıca sarıldım. Müzik çalmaya devam etti. Uyumuşum. Arada kapı açılmış. İçeri girmiş birileri. Müziği kapatmış, üstümü örtmüş. Belki bir şeyler söylemiş, konuşmuş hakkımda. Ama bizim olanı bizde bırakmış. Anlattıkları hikaye her neyse, onlar inanmış sadece. Çünkü annem burada. Yanımda kalmış.


Uzun bir aradan sonra bugün ilk defa boş boş yürüdüm sokaklarda, sadece yürümek için, bir karınca gibi, bir sokak kedisi gibi, sadece o sokağın bir parçası olmak için, ben de sizden biriyim demek için, öyle hissetmek için yürüdüm. Asfaltı delip çıkmayı başaran ota Helal olsun sana! dedim. Bazen rüzgarla birlikte, bazen rüzgara karşı yürüdüm. Gökyüzünün değişen rengini izledim yürürken. Nehirler gibi akan bulutlara bakarken hep aynı yöne akıp akmadıklarını merak ettim. Yerdeki yaprakların bir şeyden kaçar gibi aynı yere savruluşlarına gülümsedim. Bu kaçışlarını kaydetmek istedim, ama inatçı çocuklar gibi, hani güzel bir şey yaparlar da, hadi bir daha yap dersin de yapmazlar ya, öyle reddettiler beni. Sonra kollarımı açtım, rüzgarı, ıslak toprak kokusunu ve sonbaharı kucakladım. Bir öpücük kondurdum yanaklarına, deli sanmasınlar diye gizlice yaptım bunu. Yine gel, bizi unutma. dediler, Olur. dedim.


Bugün sizlerle Roma İmparatorluğu'ndaki Constantine Hanedanlığını içerisindeki iki önemli imparator olan Constantine the Great ve Julian the Apostatein hayatlarını ve arkalarında bıraktıkları eserleri inceleyeceğiz. Constantine the Great, Üçüncü Yüzyıl Krizi olarak bilinen Roma'nın iç ve dış tehditlerle yıkılmasına ramak kaldığı bir dönemde Diocletian adlı imparator tarafından getirilen Tetrarşi adlı sistem sayesinde ilk olarak Augustus unvanı ile imparatorluğu Licinus ile ortak yönetirken 324 yılında bütün imparatorluğun yönetimini ele geçirmiştir. Ve Roma imparatorluğunun ilk Hristiyan İmparatoru olmuştur. Ardından şu an ki İstanbul'u başkent ilan etmiştir. O zaman adını Nova Roma koymuştur. (Her ne kadar 2. Constantine şehrin adını Constantinopolis yapsa da şehrin adı ilk başta Nova Roma idi.) Şehirde hemen imar çalışmalarına başlamıştır ve hala ayakta olan birçok yapı inşa ettirmiştir. İlk fotoğraftaki mozaik ise Constantine the Greatin Ayasofya Müzesi'ndeki şehre yukarıdan bir gözetici ve koruyucu edasıyla bakışını gösteren bir parçadır. Ayrıca Birinci İznik Konsül'ünü toplayan lider kendisidir ve şu an ki Hristiyanlık inancına yol gösteren birçok kural ve ritüel bu konsülde karar verilmiştir. Şimdi gelelim Julian the Apostatee. Kendisi Constantine'in üvey kardeşinin oğludur ve İkinci Constantine'den sonra tahta geçer. Kendisi Hristiyan iken Pagan inancına geri dönmüştür bu yüzden Dönek Julian denir ve Neoplatonist bir felsefi görüşe sahiptir. Ayrıca son Pagan İmparatoru'dur. Sasaniler ile savaşmak için Doğu Seferine çıkar. Sefer yolu sırasında Ankyra 'da bir sütun yaptırır. Seferi gayet başarılı geçse ve Pers başkenti olan Tizpon surlarına kadar dayansa da orayı ele geçiremez ve geri dönmeye başlar. Dönüş yolunda öldürülür. Öldürülürken şu sözleri söyler: Vicisti, Galilaee yani: Sen kazandın İsa. Buradan belki de pagan olmakla pişman olduğu sonucu çıkartılabilir. Ayrıca kendisini öldürenin ordusunun içindeki bir Hristiyan asker olduğu düşünülmektedir. Bununla ilgili Sasaniler kayaya bir anıt işlerler. Anıtta ortada İkinci Ardashir adlı kral İkinci Shapur'dan tacı alırken Tanrı Mithra sol tarafta durur. Ayakları altındaki adam ise Julian the Apostatedir. Bir sonraki tarih ve arkeolojik eser incelememizde görüşmek üzere.


Ve bin yıl sonra unutulmasın bu dokunuş,


Duygularımız en zayıf ama aynı zamanda en güçlü, bizi biz yapan noktamız, insanı ayrıcalıklı kılan diğer yaratılmışlardan... Kalbimiz; kırılıp, parçalara ayrılıp, uzun süre kapalı kutlularda saklanıp, tamir edilip, onarılıp, cilalanıp, paklanabilen fiziksel olarak küçük, metafiziksel olaraksa bir bütünün en önemli parçası olan et yığını... Sevmeyi, sevilmeyi, nefreti, affetmeyi, kırıldıktan sonra tamir edilmeyi; hepsini öğrendiği şekilde insandan insana farklılık gösteren; bazen unutkan bazen ısrarcı, bazense şüpheci, yaralı veya yamalı, iki ucu bir türlü iliklenmeyen, acıya dayanıklı ve sevgiye susamışlığıyla tanınan kan pompası. Sokak ışıklarından arınmış bir bahçe, bir tepe gibi bazen mantığımız... Esen rüzgar bazen içine işler insanın, dondurur ruhunu. Fakat bilir ki o an donmaya razı olmasa yanacak, hatta dilediği gibi donduramaz da içini, o soğuğun da bir noktası olması lazım ki soğuk yakmasın benliğini... Lakin bilirsiniz, öyle gecelerde bakarsanız ancak görürsünüz muhteşem ihtişamıyla gökyüzünün gözler denizine sunduğu şenliğini... Görmeli insan, evet, ama bakmak yabana mı atılmalı? Beynimiz, mantığımız, göklere çıkarılarak övülen, duygulara çok karıştığı için yerden yere vurulan, yetersiz bulunan, küçücük cüssesiyle evrenlere yeten cevizimsi bir diğer et parçası vücudumuzda... Beyin ve kalple ilerleyerek her gün biraz daha kendimize yaklaşıyoruz. Birinden biri ağır bassa da her daim bizi biz yapan gücü ikisinin dahilliğiyle elde ediyoruz.


Ben çocukken camdan gördüğüm tüm evlerin resmini çizerdim. Sonra onları boyardım istediğim renklere. Mutlaka kar yağardı üstlerine, ya da dışarda bir rüzgar, bir yağmur olur, yapraklar uçuşurdu. Ben çocukluğumu hep kış ya da sonbahar olarak hatırlıyorum. Yaz mevsiminiyse ya hatırlamak istemiyorum, ya da yaz hiç yaşanmamış gibi geliyor. Hayatımın en boş anılarını yaz aylarına gizlemiş gibi hissediyorum bazen de. Sonbaharı ve kışı da bu yüzden seviyorum belki de. Yaz ayı deyince bile geriliyorum, hayatım ters düz oluyor bir anda. Hava soğuk, buz gibi. Annem sobada kestane kızartıyor. Çatur çutur sesi geliyor önce, sonra kokusu. Bizim evin tek odasındaki soba tüm evi ısıtıyor bir anda. Hava karanlık, kapalı ve uykusunu getiriyor insanın. Ama yine de keyif aldı-ğım hiçbir şeyi yapmaktan vazgeçmiyorum. Önce sonbahar, sonra kış ve yaz. Ne fark eder ki? Zaman çok hızlı. Bugün bile dünya uykumu getiriyor ama bizim evde yine soba tek bir odada yanıp tüm evi ısıtabiliyor. Ve yine ben keyif alarak yaptığım hiçbir şeyi uykum geldiği için ertelemiyorum. Çünkü zaman çok hızlı ve sırada sonbahar ritüelleri var. Sahnede eylül ayı, şimdi şiir yazıyor birileri ya da yazmak istiyor. Ama önce aşık olmalı belki, ona da parası yetmiyor. Odamdaki dolap gıcırdıyor. Tamam kısa kes diyorum.. Hayat çok soğuk, zaman telaşlı, mevsim Sonbahar..


Kırklareli'de doğdum, Bursa'da Uludağ Üniversitesi'nde İngilizce öğretmenliği okudum. Yunanistan'da 1 yıl öğretmenlik yaptıktan sonra Gazetecilik ve İletişim üzerine yüksek lisansımı yapmak için İspanya'ya gittim. 2013'te Kalem Ajans'ta Edebiyat Ajanı olarak çalışmaya başladım ve 2019'un sonbahar aylarına kadar bu işi sürdürdüm. Dünyanın her yerinde telif hakları görüşmeleri yapmak için çeşitli kitap fuarlarına katıldım. Bu sırada bahsettiğim Yunanistan zamanlarımla ilgili seyahat-anı türünde Zeytin Ağacının Gölgesinde Yunanistan, isimli kitabım çıktı. 2013'ten beri İtalyanca, İspanyolca Portekizce gibi dillerden çocuk kitapları çevirileri yapıyorum. Bu yılın başında da ortağım ile birlikte Londra'da The Black Cat Agency'i kurduk. Dünyanın her yerinden çocuk kitaplarının çeşitli dillere çevrilmesi için çalışıyoruz. Sadece Türkiye'de değil, dünyada da çok fazla bilinmeyen bir meslek edebiyat ajanlığı. Ben de tesadüfen keşfettim. Kalem ajansın sahibi Nermin Mollaoğlu'nun bir röportajını okumuştum. Aklımda sadece 2 şey kalmıştı; seyahat ediliyor ve bolca kitap okunuyor. Bir edebiyat ajanı iyi kitapların peşinde koşar. Dilimize dünyanın her yerinden kitaplar çevriliyor, bu kitapları keşfedebilmek için biz dünyanın çeşitli yerlerine kitap fuarlarına gidiyoruz. Telif görüşmeleri yapılıp yayıncılar ve bizim gibi çalışan ajanlarla buluşuyoruz. Yeni çıkan kitapları, ülkelerindeki okuma trendlerini öğreniyoruz ve buna göre o kitapları kendi dilimize ya da başka dillere kazandırabilmek için çeviriler hazırlıyoruz. Örneğin Türkçe bir çocuk kitabını ele alalım, bunun Estonca'da, Rusça'da, İngilizce'de yayınlanabilmesi için öncelikle bir köprü çeviri yaptırılıyor. Biz bu konularda yayıncılara destek oluyoruz, çevirmen bulmalarına yardımcı oluyoruz. Ardından da telif görüşmeleri yaparak haklarını farklı bir ülkeye ve farklı bir dile satmaya çalışıyoruz. Bu şekilde kitaplar farklı dillerde dünyadaki kitap evlerini geziyor. Ben sportif aktivitelerle seyahatlerimi birleştirmeyi çok seviyorum: 530 kilometrelik bir kültürel yürüyüş rotası olan Rilke yolunu sırt çantamla kamp yaparak yürümek gibi... Bu tarz aktiviteler beni zorladıkça, vücudumu belirli bir şey başarması için motive ettikçe çok mutlu oluyorum. Çünkü sürekli aynı yerde bulunmak benim karakterime uygun olmayan bir şey. Yerimde çok duramadığım için bu tarz fiziksel meydan okumalar beni gerçekten motive ediyor. Çünkü belki o sırada bir acı çekiyorsunuz ama sonunda o başarmışlık hissiyatının verdiği mutluluk bambaşka. Rilke yolunda Ağustos sıcağında 10 - 15 kiloluk çantanızla yollarda olmak gerçekten hiç kolay bir şey değil ve çoğu zaman kendime Ben bunu neden yapıyorum? diye sordum. Evet bunu yapabilirsin, daha önce şunu başardın bunu başardın, elbette bunu da yapacaksın deyip o meydan okumayı hep ileri götürmeye çalıştım. Beni de mutlu eden dinamik bu. Zeytin Ağacının Gölgesinde Yunanistan kitabımı oradaki deneyimlerimden yola çıkarak yazdım. Bu kitap için o dönemin hayatıma kattığı en önemli şey diyebilirim. 1 yıl boyunca Yunanistan'ın çeşitli yerlerinden gelen öğrencilere sürdürülebilir tarım odaklı olan bir Amerikan okulunda İngilizce anlatımlı bir şekilde Türk Dili ve Kültürü öğretmenliği yaptım. Okul Selanik'in dışında büyük bir kampüse kuruluydu. Öğrencilerle birlikte tarım derslerine katılıyor, sebze meyve yetiştiriciliği yapıyor hem de onların seramik, dans gibi sanatla ve kültürle ilgili derslerine de katılıyorduk. Ayrıca dili yaşayarak öğrenmelerine faydalı olacak atölyeler düzenliyorduk. Ben Türkçe'yi birebir gramer dersi gibi öğretmemeyi tercih ettim. O yüzden sınıfa Türk kültürü odaklı şarkılar ve videolar götürüyordum. O dönemde şimdiki gibi Türk dizileri çok popülerdi, o dizilerden aşina oldukları bir Türk hayatı vardı, Türkiye ile ilgili akıllarındaki imaj o dizilerden ibaretti. Onların üzerinden yola çıkarak akıllarındaki o dizilerden ibaret olan Türk kültürüne dair fikirlerini değiştirdik. Ayrıca bu işi yaparken çok fazla seyahat etme imkanım da oldu. O dönemde dizilerden ötürü Türkçe çok popüler bir dildi. Çeşitli dil okullarında çalıştım ve kampüste özel ders verdim. Bu şekilde cep harçlığımı çıkarıp Yunanistan'ın çeşitli yerlerine seyahat ettim. Yunanistan'ın kırsal bölgelerinden olan çoğu öğrencim beni hafta sonları evlerine davet edip aileleri ile birlikte ağırlıyorlardı. Orada çok güzel deneyimler edindim. Aileler beni 2 gün boyunca içlerine alıyordu. Onlarla birlikte Türk dizileri izleyip, yemekler yiyorduk. Oradaki deneyimlerim böyle bir kitabın yolunu açtı. Yazma sürecim aslında sadece oradaki yıla dayalı değil. Orada 2 yıl yaşadıktan sonra Türkiye'ye döndüğümde de Yunanistan'a seyahatlerim devam etti. Çünkü Yunanistan çok güzel bir ülke, iki binden fazla üzerinde hayat olan adası var. Keşfedilecek yeri hiç bitmiyor. Bu süreçte Yunanistan'da birçok arkadaşım da oldu, bu sayede oraya gidip gelmeye ve Yunanistan hakkında notlar almaya devam ettim. Ayrıca orada yaşadığım yıllara ait unutmak istemediğim detaylar, tuttuğum defterler de vardı. Bir noktadan sonra Yunanistan'a gidecek herkes bana bir şeyler danışmaya başlamıştı. Kendimi orası hakkında uzun uzun e-postalar yazarken buldum. Onları derlesem bile ortaya bir kitap çıkacak demeye başladım bir noktada, deniz kıyısında yaşama fırsatımın olduğu sakin bir dönemde, oturup bunu bir kitap haline dönüştürme kararı aldım ve Zeytin Ağacının Gölgesinde Yunanistan kitabımı bu şekilde yazmaya başladım. Serinin diğer kitapları İspanya ve İtalya olacak. Öncelikle çeviri yapmak hiç aklımda yoktu. Edebiyat ajanlığına başladıktan sonra çeviri dünyasını daha yakından tanıdım ve halihazırda İtalyanca'dan, İspanyolca'dan kitaplar okumaya devam ediyordum. Sonra fark ettim ki o dilleri unutmamak ve geliştirmek için en iyi yöntem çeviri yapmak. Çeviri dünyasına bu şekilde adım attım. İyi bir çocuk kitabı okuruydum, çevirmenliğe de girince bu kitaplar hayatımda çok önemli bir yer kapladı. Kalem Ajans'ta 6 yıl çalıştıktan sonra, bu yılın başında Göksun Bayraktar ile birlikte The Black Cat Agency'i kurduk. İkimiz de telif hakları konusunda uzun yıllara dayanan bir deneyime sahip olduğumuz için hadi dedik odağımız illüstrasyon ve çocuk kitapları olsun. Böyle bir ajansla dünyadan dünyaya modelini kuralım istedik. Sadece Türkiye odaklı bir iş yapmıyoruz şu anda, ajansımızı Londra'da kurduk. Dünyanın her yerinden keşfettiğimiz güzel çocuk kitaplarını temsil ediyoruz Ve bu kitapların çeşitli dillere çevrilebilmesi için çalışıyoruz. Aynı zamanda illüstratörleri temsil ediyoruz. İllüstratörler ile yepyeni çocuk kitapları projeleri geliştiriyoruz. Çocuk kitapları gittikçe gelişen bir alan aslında. Dediğiniz gibi önceden çeviri daha ağırlıklı iken artık yerel üretim baya arttı. Bu konuda hem bilinç hem heyecan ve istek giderek artıyor diye düşünüyorum. Ve yerel üretimin çok güzel bir seviyeye ulaştığını düşünüyorum. Tabii ki Türkiye'de yayıncılık piyasasında ekonomik bazı sorunlardan dolayı yavaşlamalar var. İşte kağıdın yurtdışından alınması, yayıncıların telifleri Euro ve Dolar üzerinden almakta zorlanması gibi. Ancak bunları bir kenara bıraktığımızda çok fazla yerli dosya var. Hatta çok yeni bir ajans olmamıza rağmen bize de oldukça fazla yerel dosya başvurusu geliyor. Denemekten vazgeçmemek gerekiyor derim. Çok klişe ama: Sevdiğin şeyi bulabilmek sevmediğin birçok şeyi yapmaktan geçiyor. Kulağa çok hoş gelmese de sevmediğimiz birçok şeyle uğraştıktan sonra diyoruz ki: Böyle bir hayat sürmek istemiyorum. Dolayısıyla o sevmediğimiz şeyleri yapmak bizi sevdiğimiz şeye götürüyor. Hayaller kuruyoruz. O hayallerin peşinde azimli olmak gerçekten çok önemli. Ama azim ve hırsı da karıştırmamak gerekiyor. Çünkü bir hayale çok hırslı şekilde bağlandığımızda o hayalin bize çok iyi gelmediğini fark etsek de körü körüne o yolda gidebiliyoruz. Buna benim gazetecilik hayalimi örnek olarak verebilirim. Gazeteciliğin yapılabileceği bir dönem değildi ya da en azından denediğim dönem benim hayat dinamiklerime uygun değildi. Gazeteci olmayı çok istememe rağmen karşıma edebiyat ajanlığı gibi beni çok iyi yansıttığını düşündüğüm bir meslek çıktı. Üzülsem de gazetecilikten vazgeçtim ve hayat beni sevdiğim başka bir hikayenin içine götürdü. O zaman diyorum ki ben o hayalimi serbest bırakmayı bilmişim. Gazetecilik hayalimi serbest bırakmayı bilmeseydim şu anda sahip olmaktan çok mutlu olduğum hayat benim önüme koyulmayacaktı. O yüzden bazı hayalleri de serbest bırakabilmeyi öğrenmek gerekiyor.


Bu sefer manzaramın içindeyim. Zor olmuyor, nefes almak için başımı dışarı çıkarttığımda, yürüyenlerden yukarıda, endişelerden muaf, sizin dünyanıza giriyorum; penceremin içinden küstahça dahil olduğum dünyanıza. Muhtemelen seni unutacağım, sen de beni. Ve ama var olmaya devam edeceğiz.


Yönetmenliğini, Amerikalı senarist ve yönetmen Richard Linklater'ın üstlendiği Before üçlemesinin ilki olan Before Sunrise 1994 yapımı olup, romantik film severlerin baş ucu filmidir. Diyaloglar üzerinden yavaş bir tempoyla akan, başrollerini 90'lar Amerikan gençliğini jöleli taranmış saçları, dışarda sallanan gömleği, boru paça kot pantolonu ve gevşek konuşma tarzıyla çok güzel yansıtmış olan Ethan Hawke ve kendinden emin duruşu, hafif gizemli havası, aksanlı İngilizcesi ile Fransız-Amerikalı aktris Julie Delpy'nin paylaştığı film, ikilinin trende karşılaşıp hiç hesapta yokken ani bir kararla Viyana'da trenden inmeleriyle başlıyor. Sokaklarda dolaşan ikili boş durmuyor ve sanattan, siyasete, cinsiyetçilikten, işçi haklarına, gerçek aşktan, kadere kadar onlarca farklı konu üzerine fikir beyanlarında, karşılıklı atışmalarda bulunuyor. Filmin, izleyici olarak bizlere sunduğu Viyana görseli -şehri neredeyse tamamen gezmeleri bizi oradaymış gibi hissettiriyor- ve oyuncular üzerinden bu denli derin konulara bambaşka açılardan yaklaşım göstermesi öne çıkan yanlarından. Gerçekçi yönetmen Linklater, erkek ve kadın düşünce yapısındaki farklara harika bir perspektifle yaklaşmış. Bir aşk filmi izlemek istiyor fakat klişe bakışlar, abartılı müzikler ve sadelikten uzak mimikleri aramıyorsanız, bu film tam size göre. Felsefik konularda yaptıkları derin sohbetlerle zihninize serpilen tohumlar da, filmin ruhunuzda bıraktığı tadı unutulmaz kılıyor. Hepinize iyi seyirler dilerim Viyana'da kaybolacağımız yaz akşamlarımız olsun.


En çok ben dalga geçerim kendimle. Yine en çok ben vururum dalgayı kıyıma. Ama merak etme söylemedim bendeki hikayeni. aynı dili paylaştığımız zaman karar verdim.


Sıcak bir yaz günü sabahı kalkan genç, kahvaltı sonrası üstünü değiştirip evdekilere bir-iki saate geri geleceğini söyleyerek evden çıktı. Telefonunu yanına almayı tercih etmemişti. Hoş, evdekilerin Sabah sıcağı birazdan öğlen sıcağına dönecek, istersen akşam serinliğine doğru çıkarsın. önerisini kibarca reddetmiş ve kimselerin çıkmayı tercih etmediği bu saatte sokağa fırlamıştı. Köyün içinden geçen anayol üzerinde oturuyordu. Evin kapısından dönüp araba yolu boyunca köy çıkışına gelecek ve ikiye ayrılan kasaba dönemecinden sol saparak yan köy yoluna, oradan da tekrar bir sol yapıp tarlaların bulunduğu arsalara sapacaktı. Tarla yoluna sapıp bir müddet yürüdükten sonra, sağ yanı boyunca uzanan yüksek ağaçların, yürüdüğü yolun üstüne düşürdüğü gölge altında, sıcağın etkisinden bir müddet kurtularak, yoluna devam etti. Gencin aslında terlemekten pek de korkusu yoktu. Nedendir bilinmez tam bu saatte çevresinde olan biteni görmek istiyor, vücudundan çıkacak az bir ter miktarını çok yüksek bir ücret olarak görmüyordu. Gölgeli yolu bitiren ve sıcak güneşin kucağına tekrar düşen genç artık sağında, solunda ve önündeki düzlük boyunca buğday ve mısır tarlaları görmekteydi. Hafif bir rüzgar, burçakları geldiği yöne doğru sallıyor, yüzüne de bir hoş geldin öpücüğü konduruyordu. Biraz daha ilerleyip sıra sıra elma ağaçlarının kavalyelik ettiği köy yoluna geri meyledecek, yolun sağına doğru dizilmiş bu ağaçlardan iki elma ağacının tam ortasında bulunan ve geldiği yöne doğru nazar eden banka oturacaktı. Banka oturduğunda üzerine gelen herhangi bir gölge olmadığını fark etti. Ağacın gölgesi gencin arkasına düşüyor, güneş bir kere daha karşısına geçmiş, gence merhaba diyordu. Genç bir müddet daha burada oturmaya karar vermiş ve etrafı seyretmeye başlamıştı. Hafif rüzgar hala; önünde, solunda ve arkasında bulunan buğday tarlalarını okşuyor, yakında hasat edilecek olan bu başaklara son danslarını armağan ediyordu. Sağ tarafında bulunan yol boyunca köyün içlerine kadar uzanan elma ağaçları, rüzgarın da etkisiyle, dallarını dolduran yaprakları ve üzerini süsleyen elmaları hafif hafif ileri geri taşıyorlardı. Ağaçların üzerindeki elmalar henüz olmamış hala yeşil ve avuç içine ancak sığabilecek boyutta idiler. Bereket versin, alabildiğine meyveleri lebalep dolmuş olan ağaçlar, kelimenin tam anlamıyla yıkılıyor, bazı dallar neredeyse yerlere sürünüyordu. Zamanının gelmesini bekleyen yüzlerce elma, kendilerine annelik eden ağaçlarında tahminen son iki ayını geçiriyorlardı. Tıpkı bir hafta sonra hasat edilecek buğdayların, tarlada son rakslarını yapmaları gibi, son zamanlarını geçiriyorlardı kendilerine beşiklik eden narin dallar üzerinde. Sıcağın iyice vurması ile genç kalkmaya karar verdi. Ayağa kalkınca karşısında duran köyüne şöyle bir baktı ve ilerde, köyün de arkasında bulunan rüzgargüllerini seyre koyuldu. Uzunca yükselen rüzgargülleri, gencin ufkundaki en yüksek yapıları oluşturuyorlardı. Gözünü tekrar güneşin almasıyla, genç, sağ tarafındaki yol boyunca köy içlerine doğru yol almaya başladı. Yol boyunca önce elma ağaçlarını, sonra da sağlı sollu çevresini sarmaya başlayan evleri geçerek köy mezarlığına kadar ulaştı. Köy mezarlığı geldiği yol hizasında sağında kalıyor ve az ilerisinde farklı tarla ve bahçelere giden dar bir patika bulunuyordu. Bir ölüler yatakhanesinin yanından, bir doğumhane yolu uzanıyor. diye mırıldandı birden genç. Sahiden ne kadar da garipti. Tepesindeki güneşin doğuş ve batışları bir döngünün anahtar rolünü oynuyor, birileri bir sonraki sabahı göremezken, birileri yeni bir maceraya, yeni bir güne gözlerini açıyorlardı. Genç, mezarlığın sağındaki yola sapmaya karar verdi. Yol boyu sağlı sollu elma ve armut ağaçları başlamıştı tekrar. Bazısı bazısından büyük elmalar, kimi kiminden daha kırmızı olan aynı ağacın meyveleri yol boyu gence eşlik ediyorlardı. Patika yol ilerde sağda, bir mısır tarlasıyla bir buğday tarlasının arasını bir bıçak gibi kesen, başka bir yolla kesişiyor; kesiştiği noktada büyük bir ıhlamur ağacı, göklerle yer arasındaki boşluğa engin dal ve yapraklarını sermiş, altına kendi gölgesini sığınak yapmış, gelecek misafirlerini bekliyordu. Bereket versin oturacak yer de ihmal edilmemiş, çoğu zaman kendisinin değerini anlamayan insanoğlu gölgesinin altına bir bank konduruvermişti. Bu manzarayı gören gencin yüzünü gayriihtiyari bir tebessüm kaplamıştı. Terlemeye ne kadar hazır da olsa, bir gölge serinliğinin nimetinden faydalanmayı kaçırma niyetinde değildi. Usulca ıhlamur ağacının gölgesine girdi ve bankın üzerine yavaşça kuruldu. Gencin görüş açısında artık bir yol ayrımı ve birkaç armut ağacı kalmıştı. Geri kalan her yeri ıhlamur ağacının gövdesi ve gölgesi kaplıyordu. Serinliğin verdiği ferahlığın ve yolculuğunun vermiş olduğu mahmurluğun etkisi gencin sırtını iyice banka dayamasıyla genci kendi hayal dünyasına sürüklemişti. Genç şimdi, son iki saatte kat ettiği yolları, köyünün sınırlarını bile tam olarak aşamadığı şu küçük sabah yürüyüşünü düşünüyordu. Kısa, bir sabah sıcağında yapılmış; ani bir kararla yapılma kararı verilmiş gezisini, doğanın da kendisine eşlik etmesiyle doğum ve ölümün tezgahlarından geçerek bir gölgeliğin altında bitirmişti.


Herkese merhaba biz @sevinclegeziyorum'dan Sevinç ve Berk. Sizlere, binlerce yıllık geçmişi bulunan, dünyanın en önemli medeniyetlerine ev sahipliği yapmış ve tüm dünyanın bildiği, mitolojik tanrılar şehri Olimpos'tan bahsedeceğiz. Burada herkesin bir hikayesi var aslında. Büyüleyici atmosferi, doğası ve 2000 yıllık tarihi ile sadece günübirlikçiler için değil; gezginler, arkeologlar, yoga ve meditasyon ile ilgilenenler veya aileler tarafindan da anı biriktirmek için tercih edilen bir yer. Gelin, birlikte Olimpos'un kısa tarihine ve coğrafi konumuna bir göz atalım: Olimpos; Helenistik, Roma, Bizans dönemlerine aittir. Beydağları Milli Parkı alanı içerisinde bulunan antik kent, Likya yolunuzda en gözde duraklardan birisidir. Antalya'nın güney sahillerinde Phaselis'ten sonra ikinci önemli liman kenti Olimpos, adını 2375 m yükseklikteki Olimpos Dağı'ndan alıyor. Olimpos'un doğusunda, sahilden 300 metre ileride karetta karetta kaplumbağalarının yumurta bıraktığı muhteşem kumsalı ve pek çok bitkinin yaşadığı sahil kumulları ile ünlü Çıralı yerleşimi yer alır. ralı'da yer alan Yanartaş ise Likya'nın sönmeyen ateşi olarak niteleniyor. Metan gazının yeryüzüne çıkması ile oluşan bu alevler tam 2500 yıldır hiç sönmeden yanmakta Ayrıca civarında yaklaşık 20'ye yakın aktif olarak yanan alev de mevcut. Olimpos'ta 2 yerleşim yeri bulunmakta. Birinci merkez, genellikle gençlerin tercih ettiği, barların ve canlı müziğin olduğu bölge. 2. merkez ise 5 dakika uzaklıkta daha sakin, ailelere ve kampçılara hitap eden bungalovların bulunduğu yer. Biz son gidişimizde yer bulamadığımız için ikinci yerde kaldık. Gayet güzeldi ve buranın bizi en çok mutlu eden özelliği evcil hayvan kabul ediliyor olmasıydı. Köpeğimizle birlikte harika bir şekilde ağaç evlerde konaklayıp antik şehri gezip plajında güneşlendik. Bizim için inanılmaz bir deneyim oldu. Gidecek olanlara tavsiyem, gitmeden önce çadır veya bungalov farketmez otel sahipleri ile konuşmanız her konuda yardımcı oluyorlar, Çıralı'ya gidin, yanartaşı görün, gece yıldızları izleyin, hafif esen rüzgarda doğanın sesinin dinleyin ve harika çam kokularını içinize çekin Olimpos'u tüm duyularınızla yaşayın...


Asırlardır Rus ve Dünya Edebiyatındaki yerini koruyan, özelliğini ve önemini kaybetmemiş İnsancıklar diğer bir adıyla Zavallı Yoksul İnsanlar romanı, tam anlamıyla dibe vuruşun ortaya çıkardığı bir eserdir. Dostoyevski'nin henüz 23 yaşında iken yazdığı ilk eseri olmakla birlikte hem yazarımız için hem de Rus edebiyatının gelişimi için bir dönüm noktası olmuştur. Öncelikle şunu belirtmek istiyorum; bana en ilginç gelen nokta bu eserin ortaya çıkışının bir tesadüf oluşudur. Şöyle ki, Dostoyevski mühendislik fakültesinde öğrenci iken aynı zamanda yoksulluk ve parasızlıkla da mücadele etmektedir. Oldukça zor ve sıkıntılı dönemler geçiren yazar psikolojik çöküntüler yaşamakta, zaman zaman da fiziksel hastalıklar geçirmektedir. İçinde bulunduğu bu buhranlı dönemlerde yoksulluktan kurtulmanın yollarını aramaktadır. Döneminin önde gelen edebiyat eleştirmeni Vissarion Belinsky'nin de övdüğü Dostoyevski gerçekten müthiş bir yetenek ki, yaşadığı bu zor günlerini birer edebi sanata dönüştürür. Derler ya: Zirveye çıkmak için önce dibi görmek gerekir. Sanırım Dostoyevski bunun en güzel örneğidir. İlk olarak çevirilerle başlayan yazar, yaptığı onca çeviriden pek bir gelir elde edemez. Ta ki, bir gün yaşadığı Petersburg'ta döneminin ileri gelen realizm yaratıcısı ve oyun yazarı Honore de Balzac ile yolları kesişene kadar. Dostoyevski'nin son olarak çevirdiği, yazarı Balzac olan roman, onun yazacağı ilk eserine ilham kaynağı olur ve İnsancıkların ortaya çıkışı bu vesileyle olur. Kitaba dönecek olursak; Yaşlı ve yoksul bir katip olan Makar Alekseyevich ile yine onun gibi yoksul ama oldukça genç uzaktan bir akrabası olan Varvara Alekseyevich'nın birbirlerine yazdığı mektuplardan oluşmaktadır. Bir avlunun karşılıklı iki yakasında yaşamalarına rağmen mektuplarla iletişim kurarak yoksul yaşamlarında birbirlerine destek olmaktadırlar. Yaşlı Makar Alekseyevich bu yardıma muhtaç kıza sorumluluk duygusuyla karışık merhametle maddi yardımda bulunmaktadır. Fakat kendisi de bir o kadar yardıma muhtaçtır. Yaşlı Makar başlangıçta acıma duygusuyla hareket etse de zamanla bu zavallı kızcağıza aşık olur ama bu aşkı kendisine bile itiraf edemez. Öyle bir aşktır ki bu, yalnızca iyiliğini düşünerek, saflığından ve masumiyetinden zerre kadar şaşmayan, şimdilerde bir benzerine rastlayamayacağımız saygın, yüce bir aşk... Eşsiz Varvara, Güvercinim Varvara ile başlayıp, Sizin Olan, Sonsuza Kadar Sadık Dostunuz ile biten sevgi, şefkat dolu satırları yüreğinizde hissetmemek mümkün değil. Aşkın kaç türlü hali vardır bilemem ama açık olmak gerekirse ben hiçbir kitapta şimdiye kadar böylesini okumamıştım. Hakkını vermek lazım, genç Varvara da kendisine gösterilen bu ilgiye karşı asla nankör olmamış, maddi manevi desteğini esirgememiş, içten bir bağlılık ve sadakat göstermiştir. Kitap Varvara ile Makar Alekseyevich'in aşkından yola çıkarak insancıllığı, merhameti, dayanışmayı anlatmaktadır. Yazıldığı dönemin izlerini, yoğun olarak yoksulluğu, özlenen köy yaşantısını, kalabalık, şaşaalı, gürültülü şehir hayatını, insanlar üzerindeki kasveti gözler önüne sermekte, bunu üzüntüyle dile getirerek mutlu bir dünyadan kopuş olarak değerlendirmektedir. Gogol ve Puşkin'den etkilenen Dostoyevski bu sıra dışı olarak görülen yeteneği ile bir ilki gerçekleştirerek döneminin Çağdaş İnsanlığın Temsilcisi olarak gösterilmiştir. Eserlerine baktığımızda bunu sonuna kadar hak ettiğini görüyoruz. Bugün, bu eserin ortaya çıkışından yaklaşık 150 yıl sonra bile okurlar üzerindeki salt etkisi devam etmektedir.


Ben, sona yaklaşırken sevincimi paylaşabileceğim kimsem kalmamış olmasının bilincindeyim. Sana doğru gelirken içimde hiçbir ümitsizlik ve eksiklik duygusuna yer olmayışının huzuruyla doluyum. Beni bunca seveceğini, bir kardelen misali toprağı yarıp yanımda biteceğini biliyor olmanın verdiği o dinginlikteyim. Sevgilim şimdi hiç olmadığın kadar yakınımdasın. Yaşayamadığımız baharları, güzleri, yazları, toplanmış tüm papatyaları, kokularıyla bayılmış her erguvanı getirmeye gitmiş gibi geliyorum. Bana verdiğin sözleri tutmaya fırsat vermiş gibi geliyorum. Beni böyle zamansız terk etmeseydin belki yıllara yenilmezdi saçımdaki başaklar... Sana bunca hasret kalmasaydım kalbime serilmezdi perde perde işlenmemiş aşklar... Şimdi sana hayatta hiç olmadığım kadar yakınım. Ellerim yanıyor ateşe tutmuşçasına. Yaşım elliyi geçiyor sevgilim. Oysa hala ilk gördüğün günkü gibiyim. Aceleci ve tutarsız, bir kalıba sığmaz yüreğim. Uçsuz bucaksız bir deryadan düşmeyim. Bu dünya sensiz cehennemdi şimdi cennete gelmekteyim. Üzgünüm geciktim. Affet, kendimde erken gelecek gücü sezemedim. Sana bu mektubu mezarımdan yazıyorum. Lütfen yanını yerim belle, bana ayır her tarafını sevgilim. Ölüm bizi ayıramaz ancak kavuşturur, anladım. Bir yarım kalmış aşk hikayesine hayat veren yaşamım, sana kavuşmak için gün sayıyor. Bu mektup Jane Austen adına düşünülerek yazılmıştır.


Bu sözler aslında bu dünya üzerinde distopya ülkelerinin varlığına ışık tutmaktadır. Hayretle, kızarak, 'Olur mu böyle şey?' diyerek çıldırarak izlediğimiz/okuduğumuz bu romanlar, filmler aslında gerçek hayattan alınan parçalardan oluşturulmuş bütünler. Ve bunların hepsinin bir araya geldiğinde bizi nasıl dehşete düşürdüğünü görüyoruz. Ama parça parça dünyanın dört bir yanına yayıldığında ise sıradanlaşmış bir takım olaylar haline dönüşüyor. Ey dünya, zannımca döne döne aklın bulandı ki ütopyaya ulaşayım derken distopyaya doğru yuvarlanıp gidiyorsun. Allah selamet versin dünya.


Silip gitmek bulutların gözünün yaşını... Tebessümler serpmek gözlerine,


Gökyüzü mis gibi, yeşilin tonları, bakmaya doyulmuyor, envai çeşit çiçek...


Eve geldi. Ceketini çnIkarmadan hatta annesine selam bile vermeden odasnIna gitti. KapnIynI kapattnI ve kilitledi. Kendini yatanünInnIn üzerine bnIraktnI. SnIrtüstü yatnIyor beyaz rengi hafiften solmuNü tavannI izliyordu. HayatnInda ilk kez aNünIk oluyordu. Kalbi hala son sürat atnIyor ve hala sanki dur durak bilmeksizin koNümuNü gibi nefes nefeseydi. Kendini sakinleNütirmeye çalnINütnI. Önce donürulup üzerimdekilerden kurtulmalnIynIm diye düNüündü. Sanki vücudunun içinde bir yerlerde yangnIn baNülamnINütnI. Vücudu çok snIcaktnI. Ama aynnI zamanda üNüüyordu. Hatta o kadar üNüüyordu ki, titriyordu. Bu yangnIn öyle bi yangnIndnI ki, yaknIyor ama ateNüe muhtaç bnIraknIyordu. Üzerindeki knIyafetleri çnIkarmak yetmiyordu. Bedeni knIzgnIn korlarnI aratmayacak kadar snIcaktnI. Gözlerini ne zaman kapatsa elleri geliyordu aklnIna. Yüzü geliyordu, sesi, saçlarnI... ÇnIldnIracak gibi odasnInda dönüp duruyor ve bir Nüeyler yapmak istiyordu. DnINüarnI çnIkmak ve durmaksnIznIn koNümak istiyordu. Ya da avaznI çnIktnInünI kadar banünIrmak. Sokak sokak dolaNünIp insanlara anlatmak istiyordu. KapnIlarnInnI çalnIp dünyannIn aslnInda güzel bir yer oldunüunu onlara hatnIrlatmak istiyordu. YaNüamak için bir nedenin var oldunüunu bilmeliydiler. Kendini dünyannIn en denüerli ve en güçlü insannI gibi hissediyordu. nisterse Nüu danülarnI, kocaman binalarnI bile ynIkardnI, öyle seviyordu... Ama bir yandan ne dnINüarnI çnIkacak gücü kendinde buluyor ne de sesi çnIknIyordu. niçinde yanan ateNü ona varlnInünI ve yoklunüu aynnI anda yaNüatnIyordu. YatanünIna oturdu tekrar yüzünü ellerinin arasnIna alnIp düNüünmeye baNüladnI. Neden kalbi böyle hnIzla atnIyor, neden kendini hem böyle mutlu hem üzgün hissediyordu? Bu duygular onu korkutuyordu. KalktnI ve masasnInnIn baNünIna geçti. Beyaz ve boNü bir sayfa açtnI önüne, içinden geçenleri yazacaktnI. Kalemi eline aldnI ve düNüünmeye baNüladnI. DüNüündü, düNüündü, düNüündü... Kelimeler sanki yetmiyor gibiydi hislerinin izahnIna. O an dünyannIn bütün dillerini biliyor olmaynI istedi, böylelikle içinden geçenlerin anlatabilecek donüru kelimeleri belki bulurdu. Sonunda vazgeçip kalemi kenara bnIraktnI. Belki birisiyle konuNümak iyi gelir diye düNüündü. ArkadaNülarnInnI, dostlarnInnI aklnIna getirdi tek tek. Ama hisleri ona o kadar özel ve ayrnIcalnIklnI hissettiyordu ki, bunlarnI birine anlatnIrsa kaybolacakmnINü gibi korkuyla doldu içi. Vazgeçti. niçindeki ateNü kalbini, hatta aklnInnI bile ele geçirmiNüti. Ne yapacanünInnI bilmiyor, bununla baNüedememekten korkuyordu. YatanünIna uzandnI ve tavannI izlemeye devam etti. OdasnInnIn içinde dört dönen, duvarlara snInümayan bir genç, sevdaya tutulmuNütu.


-Beni seviyor musun, Sen beni seviyor musun onu söyle... -Evet. - Peki mutlu yaşayacak mıyız dersin? - Mutsuz olmadığımız her saniye


Mutsuz olmayı kimse istemez elbet ama mutsuz olma şansının bile verilmediği bir dünyayı da düşlemez kimse... Cesur Yeni Dünya, mutsuzluk nedir bilmeyen, tek tip olarak üretilen, mutlu insanların dünyası... Yazarımız Aldous Huxley'in en çok bilinen romanı olan kitabımız, aynı zamanda yazarın distopya türündeki ilk eseri olma özelliğine sahip. İlk kez John Stuart tarafından kullanılan 'distopya' kelimesi çoğunlukla ütopik bir toplum anlayışının antitezini tanımlamak için kullanılır. Cesur Yeni Dünya'da insanlar Alfa +/- , Beta +/-, Epsilonlar, Deltalar olarak sınıflandırılıp farklı alanlarda çalışmak, kullanılmak üzere Londra Merkez Kuluçka ve Şartlandırma Merkezi'nde üretilir. Uykuda eğitim kullanılarak ilk andan itibaren 'hayata dair' şartlandırılırlar. Herkes herkese aittir. görüşü ile annelik-babalık ayıp olarak nitelendirilmiş, doğum kavramı tamamen ortadan kaldırılmıştır. Bu şekilde şartlandırıldıkları için insanlar halinden memnun, öldükten sonra bile işe yarayacakları inancıyla mutludur. Bernard'ın sorgulamaları farklı maceraları beraberinde getirir. Farklı olan her yerde olduğu gibi burada da diğerlerini rahatsız eder. 1932 yılında yapılmış ilk baskıdan sonra 1949 düzenlemesinin önsözünde yazar, kitapta düzenlenmesi gereken çok şey olduğunu fakat bu düzenlemelerin kitabı başka bir kitaba dönüştüreceğini düşünerek öylece bıraktığını belirtmiş. Bu samimi giriş benim kitabı keyifle okumamı sağladı. 1958 yılında, Cesur Yeni Dünya'nın incelenip değerlendirilmesi üzerine yazılmış Cesur Yeni Dünya'ya Ziyaret isminde bir kitap daha yazılmış.


Geldiğim bu komşu ülkede acı tatlı günleri geride bırakarak iki yıldan fazla oldu yaşıyorum. Bu insanların dilini anlamak başta zor geliyor ancak, şimdilerde bu dili konuşmak ve yazmak hoş geliyor. Sanki eski yeni çağlar el ele tutuşmuş gibi. Geziyorsun Selanik'te Beyaz Kule civarında, deniz kıyısında, denizde güneş parlaklığını kızıla bırakırken ortalık daha şenlenliyor. Aristotales Meydanı'nda kalabalıklar arasında seni tanımayan insanlar sana selam vererek diyor. Bir yakınlık hissediyorsun buralarda. Yüksek sesle konuşmayı seviyorlar zamanla alışıyorsun. Pazarda insanlar diyerek bağırıyorlar mutlu oluyorsun. Bir şeye uzun uzun baktığında pazarcı amca hediye veriyor diyerek teşekkür ediyorsun. Selanik'in insanın gönlü gerçekten çok geniş... Sakin sakin yürüyosun Atina sokaklarında her yerden kahve kokuları geliyor. Ara sokaklarda bile fırınlar ve kafeler var. Solumda Akropolis, sağımda tarihi Olimpiyat Stad-yum'u... Atina adım adım tarih kokuyor. Parklar biraz bakımsız olsa da çok güzeller. Yeşil ağaçlar, hoş insanlar, eski binalar, farklı grafitiler, her çeşit kahve var yollarda... Zeytini çeşit çeşit, her bitki kendi kokusunda burcu burcu, zeytinyağları her çeşit salatalarda en organik hali ile sofralarda... Balkonumuza gelen güvercin, saksağan, kumru, muhabbet kuşu ve daha fazlası National Parktan geliyor... Kilise çanları her gün sabah akşam çalıyor. İnsana saati ve duayı hatırlatıyor. Atina tarih dolu, medeniyet dolu, özgürlük dolu... Her renk, her dil, her din, her ırk özgürce yaşam hakkını kullanıyor bu şehirde. Milyonlarca insan hoşgörü ve medenice yaşayıp gidiyorlar Sokrates'in, Ariston'un, Heredot'un, Platon'un ve Hipokrat'ın ülkesinde.


Kelimelerle arası iyi olmayan birisi olarak, bu satırları dünyada haksızlık ve şiddete uğrayan milyonlarca insan için farkındalık oluşturabilme umudu ile yazıyorum. Haksızlık ve şiddet mağduru biri videosunda Bana bunlar gerçek mi diye soruyorsunuz. Evet bunlar yaşanıyor ve siz hepiniz bundan sorumlusunuz diyordu. Tam olarak ne yapılması gerekiyordu? Ya da bize ne yapmamız öğretilmişti? Aslında düşününce son birkaç yılda bize susmamız öğretilmişti... Bana dokunmayan yılan bin yaşasın değil de bize dokunan yılana bile ses çıkaramaz olmuştuk. Peki ben ne yapabilirdim ya da benim yaşıtlarım ne yaptı diye düşününce buraya kazımak istediğim o isim gözümün önüne geldi: Kadir Şeker... Herkesin bildiği gibi hiç düşünmeden bir kadına, insanlığa yardım etmek için giderken insanlığın kahramanı olan Kadir Şeker... Okuduğum haberlerde okulunda ya da arkadaş çevresindekilerin söylediklerine göre şiddete karşı, başarılı ve doktor olmayı isteyen biri olduğu yazıyordu. Biraz düşündüm de doktor olup insanlara yardım etmek isteyen o çocuk, insanlığın kanayan yarası şiddete karşı duruşuyla çoktan insanlığa ilk tedavisini yapmıştı. Ve hiçbir şeye ses çıkarmadığı söylenen ya da susması istenen genç jenerasyon, bu haksızlıklara karşı sosyal medyada kampanyalar yapmaya başladı ve kadını erkeği farketmeksizin şiddetin her türlüsüne karşı durup farkındalık oluşturmaya çalışıyor. Belki kurduğu çok değerli hayalleri olduğu için, belki görmezden gelmeyerek gösterdiği cesaret için, belki de kendini düşünmeden birini kurtarmaya çalışarak insalıktan hala ümitli olmamız gerektiğini gösterdiği için bu kadar hassas yaklaştım yazarken. Konu bu kadar hassas olunca da Kadir Şeker'e edilecek teşekkürden başka söz kalmıyor. Teşekkür ederiz çoğu insanın sustuğu, susmak zorunda kaldığı bu toplumda susmadığın ya da görmezden gelmediğin ve binlerce şiddet kurbanı kadın gibi bir kadının daha anıtsayac. com'a isminin kazınmasını engellediğin için..


DeAerlerimizin kökten deAiAtiAi, sevginin anlamA nA yarara ve çA kara bA raktA AA , konuAurken defalarca düAünülüp yanlA A lanse edilmemek için ince eleyip, popüler kültüre ayak uydurarak Ben de sizdenim. dediAimiz dönemdeyiz. Toplum tarafA ndan ötekileAtirilmemek için sustuAumuz ve Aikayetçi olduAumuz durumu eylemle protesto edemediAimiz bir dönemi yaAamA A ve yaAamakta olduAumuz için bahtsA z ve ümitsiz jenerasyonun en önde nefer tutanlarA ndanA m, tutanlarA ndanA z. YetiAtirilip hayata hazA rlandA AA mA z, piAmemiA, görmemiA, geliAmemiA ve taze fikirlerle anlamaya ve empati kurmaya yetmeyen minik bedenlerimiz, dalA p duraklayA p gördüAümüz düAlerimiz baAkaydA . Okuyup büyük adam olacak, o kitaplA kta severek sergilediAimiz kA rmA zA metal oyuncaAA bile alacaktA k. Barbie'lerimiz kadar AA k, güzel, bakA mlA ve mutlu olacaktA k. Sanatla ilgilenecektik. TRT'de Aaheser yaratan adam kadar yetenekli, tek parmaAA yla bir bacaAA nA n üzerinde dönen ve dönerken etrafA na A AA k saçan sanat, emek, alA nteri ve baAarA saçan dansçA lar kadar özgür olacaktA k. YetiAme çaAA ndayken televizyondaki gençlik dizilerinde gördüAümüz o renkli gösterilen hayatA yaAamak için sabA rsA zlanA rdA k, o tatlA kaçamaklarA n heyecanA nA yaAA mA zdan önce tatmak isterdik.


Genç hanımlar ve onların pahalı zevkleri,


İlham güzelliktedir. Güzelliğin, o en derine işlerkenki perde perde yayılmasındadır. Bunu yalnız, kelimelerin kalpten kaleme dökülürken çıkardığı sesi elini attığı her sayfada dinleyen bilir. Yarım asırlık çınarlarda, sonbahara sıkı sıkıya tutunmuş bir yaprakta, yetmişlik ninenin avcunun içindeki nasırlarda, misketiyle akşam ezanını cebinde taşıyan çocuğun gözündeki ışıktadır ilham. Hem ilham, kimi kimsesi kalmamış, alevini külünden ayırmanın imkansız olduğu, eski sandıklarda unutulmaya yüz tutmuş hüzünlerde de ziyadesiyle bulunur. Asfaltı delip nefes almak için canını dişine takmış papatyadadır, Yeni doğmuş bir bebeğin süt kokan yanağındadır. İlham, uzun uzadıya konuşulmuş bir yolun sonundadır, Hikayesi henüz yazılmamış bir bestenin başındadır. Sağlıcakla kalın sevgili okur, ilhamınız hiç eksik olmasın...


İçerlediğim bütün mevzuları solgun bakışlarla irdelerken, Kalemimden her an bir ölüm fırlayacakmış gibi. Bağrımda kuruyan ruhumda delik deşik bir gece, Fıtratımı ezip ellerimle okşuyorum bütün yaralarımı. Pencere köşelerinde damla damla çekiliyor gün yüzü, Kararan bakışlarımda acının en acıklı sonu,


Sen ve o birer düşman değil. Sulhla kol kola nihayete erer ancak o zaman.


Bir abla, bir kardeş, belki bir anne ya da eş. Çantasında çok sevdiği şiir kitaplarından biri vardı. Fazla vakti yoktu, akşam olmak üzereydi. Islık, evet bir ıslık sesi duydu sağ taraftan. İki genç yan bankta oturmuş ona bakıyorlardı. Kararan bulutlardan bir damla düştü eline. Martılar grup halinde havalandı yağmur artarken. Nedense soğuk bir terleme hissetti ensesinde, korku gibi bir şeydi. Otobüs durağına doğru yürümeye başladı hızlı adımlarla. Parlayan bir şey düştü yere şiir kitabıyla beraber, bir aynaydı. Renkli bir yağmur kaldırımdan yola akıyordu, galiba kırmızıydı. Son nefesi yüzüne dağılan saçlarını son defa titretti. Şiir kitabı, ayna ve kadın yan yanaydılar büyük çöp konteynerinin arkasında.


Yalnızlığı, zihninin derinliklerine saplanmış kara bir lekeydi. Görünmez duvarların labirentinde ışığını ararken sonsuz bir mutsuzluğu kovalıyordu. Onsuzdu. Yüreğinin bahçelerini bütün renklere kapamıştı. Soğuk ve karanlık odasında yalnız ve yalın yaşardı. Mükemmel düzenini bozmaya hiçbir mahlukat tenezzül edemezdi. Masası, kitapları, kalemleri hepsi yerli yerindeydi. Yalnızlığı da şuradaydı işte. Tik tak tik tak. Her şey tıkırında... Monotonluğun imparatorluğunda yaşayan tek vatandaştı. Odasında bir sineğin barınmasına bile izin vermezdi. Evinin önündeki küçük ve çelimsiz tarlayı her zaman kuru tutardı. Olur da bir ot bitiverir diye ödü kopardı. Tik tak tik tak. Bir gün uyandı. Çalıştı, çalıştı yine uyudu. Uyandı. Uyudu. Uyandı. Tik tak tik tak. Yapacağı iş değil ya bir gün çalışırken kafasını kaldırdı, penceresinden dışarı baktı. Tarlasında küçük bir pembelik gördü. Felaket çanları çalmaya başladı. etmek için kısa bir süre ekledi. Saat işliyordu. Nefreti günbegün arttı ama vakti olmadığı için küfürleri ve lanetleri daha kısa tutmaya karar verdi. Bu kadar parçalanmaya ve yıpranmaya toprağın bile mecali kalmamıştı. Lakin karanfiller hiçbir zaman vazgeçmedi. Pembeliğini zalim bir adamın ellerine bırakmaya devam etti. Tik Tak. Tik tak. Saat duruldu. Adam ölüm sessizliğinin içine uyandı. Odası yalnız kokuyordu. Tik tak. Karanfilleri koparmak için tarlaya gitti. Adam ellerinin parçalanmasına aldırış etmeden hırsla toprağı kazıdı. Fakat pembe karanfiller orada değildi. AŞK BİTTİ.


Mevsim sonbahar aylardan eylül, hep böyle bilir ve söyleriz. Oysa eylül bir renk cümbüşü, çok süslü bir kadın gibi cıvıl cıvıl, sarının, yeşilin, kırmızının en güzel tonlarının göstergesidir. O çok kavurucu sıcakların bittiği, yerini tatlı tatlı okşayan rüzgarların estiği zaman diliminin adıdır eylül. En nadide tabloların sergilendiği, görenlerin hayranlıkla izlediği bir renk sarmalıdır eylül ayı. Tam da şairlerin, ressamların, aşıkların, gezginlerin sevdiği zaman dilimidir. Şimdiye kadar söylenmemiş en güzel aşk sözcüklerinin hatırlandığı, duyanların yeniden aşık olduğu sevda ayıdır eylül. Eylül ayı görünüş olarak yazın bitmesi, toprağın yaprak gazelleriyle buluşması, rüzgarların, yağmurların yavaş yavaş başlaması gibi görünse de yeni bir başlangıcın habercisi ikinci bir uyanışın muazzam bir görselle gelişi demektir. Baharla başlayan tatlı, heyecanlı, melankolik, kıpır kıpır duygular bahar yağmurlarıyla beslenip, yaz sıcağıyla demlenip, olgunlaşıp artık hasat zamanının geldiğinin müjdeleyicisidir. Şaşalı geçen günlerin, ayların ardından bir şurup düşünme, iç dünyamızı muhasebeye çekme, dinginleşme, her şeyi en net haliyle şeffaf ve berrakça görebilme ayıdır eylül. Platonik aşkların, geçici heves ve eğlencelerin aksine kalıcı ve ömürlük sevdaların başlangıcıdır eylül. Dolu dolu yaşanmış güzel bir çocukluktan sonra, afacan ve haşarılıklar ile geçirilen, her şeyi muzip bir edayla alaya alan sorumsuz bir gençlikten sonra, daha ayakları yere basan, empati kurabilen, farkındalığı yüksek, bakmak ve görmek sanatına merak salmış dimdik duran kaliteli bir insanı andırıyor bende eylül. Her evde tatlı bir telaş, bir koşuşturma olur bu ayda. Kışlıklar hazırlanır. Hasat mevsiminin başlangıcıdır. Emeklerin karşılığını bulmasıdır bu ay. Sebze ve meyveler kurutulur, salçalar yapılır, tarhanalar, reçeller, turşular vs. vs. Dışarıdaki renk cümbüşü evlerin içinde de yaşanır, çetin kış şartlarına hazırlığın ayıdır eylül. Eylül ayı bereket ayı, yardımlaşma ve paylaşmanın en güzel hali bize sunulmuş fırsatlar ve güven ayıdır, hüznün en tatlı yaşandığı zaman dilimidir. Her güzel şeyin bir sonu olduğunu hatırlatır bize. Vedalaşmayı öğretir, hüzünlendirir, o yüzden hazandır bir diğer adı eylülün. Önce kendini hayran bırakır, dolu dolu yaşatır veda vakti geldiğinde ağlatır, tüm insani duyguları yaşatıp öyle çıkar hayatından. Seviyorum seni eylül, sadece bir zaman dilimi olarak değil; gizlide kalmış tüm duygularımı harekete geçirdiğin için, hayal kurdurduğun için, ümit ve korku arası yaşamayı tattırdığın için seviyorum. Tekrar buluşmak dileğiyle hoşça kal Eylül ve Hazan...


Geçen zamanlardan birinde tabii ki pande-mi öncesinde bir zamanlar- yaptığım çok keyifli bir turistik geziden bir pencere de size sunuyorum. İstanbul'da kendi kendime gezmeye ve geçirdiğim 3 seneye rağmen turist olabilmeye bayılıyorum diyebilirim. Gerçi İstanbul'un büyüklüğü, oranın yerlisi bile olsanız sizi bir anda turiste çevirebilir. Bu yüzden devirdiğim üç yıl beni halihazırda turist kategorisinde tutacak kadar az. Her ne kadar gezerseniz gezin hala görmediğiniz, duymadığınız olanca tarih orada sizi bekliyordur ve siz de bunu bildiğiniz için pek yerinizde duramaz, gezer de gezersiniz. Gezdiğim, gördüğüm, etkilendiğim birçok yerden sizin için tarihi yarımadayı seçtim bugün. 7 tepeli İstanbul'un o meşhur 7 tepesinin de içinde olduğu müthiş kültür yatağından bah-sediyorum evet. Bu tarihi yarımada dediğimiz Fatih ilçemizin içindeki her semt farklı kültürlere ev sahibi olmuş eskilerde. Ve bahsedeceğim ilk semt olan Balat'ta bu ev sahipliği sona ermiş değil. O zamanlarda yaşamış Rum, Yahudi, Ermeni halkları o kadar çok iz bırakmışlar ki arkalarında, yürüdüğünüz çoğu sokakta o his içinize işliyor. Sadece his de değil ayrıca. Geride kalmış kiliseler, sinagoglar, Rum patrikha-neleri sizinle konuşuyor ve Senin yaşamadığın bir zamanlar da biz buradaydık ve var olmaya devam ediyoruz. diyorlar. Hoşunuza gitmeme ihtimali var mı düşünün. Ben de size anlattı-ğım güzel sokaklardan geçerek yoluma koyuluyorum. Buyurun beraber gezelim. Bir yanda Haliç'in ışıl ışıl sularının tablo gibi görüntüsüyle içimizi ısıtırken diğer yanda Balat'ın eski, mütevazı sokaklarına göz atıyoruz. Yolumuz çok uzun değil. Bir ara yürürken sağ tarafımızda Fener Rum Patrikhanesi'nin görkeminden nasibini alıyor gözlerimiz. Ve hatta bir de bakmışız ki Süleymaniye Camii de uzaktan manzaramıza ilişmiş. Dedim ya; tarihi yarımada. Bu güzel yürüyüşün sonunda ilk hedefimize varmış bulunuyoruz: Balat Demir Kilise. Bir diğer adıyla Sveti Stefan Bulgar Ortadoks Kilisesi. Bu kilisenin ihtişamına bir göz atmadan önce neden bu kadar önemli bir yapı olduğundan bahsetmek istiyorum. Dünya üzerinde yapılmış 3 demir kiliseden biri olan Balat Demir Kilise aynı zamanda da geriye son kalan olma şansına erişmiş. Yani birazdan göreceğimiz kilise dünyada başka örneği olmadığı için bu kadar önemli. Bir diğer özelliği de -adından da anladığınızı tahmin ediyorum ki tamamen demirden inşa edilmiş olması. Diğer örnekleri yok olurken ayakta kalmasının sonucu olarak da çok uzun yıllar restorasyon çalışması yapılmış. Ve işte tüm zarifliği ile bizi bekliyor. Büyüleyen dış mimarisine bakıyoruz kilisenin. Bembeyaz işlenmiş ve adeta Haliç'in incisi gibi parlıyor. Görüntüsünde hem zarafeti hem ihtişamı yansıtmasıysa bence kilisenin etkileyiciliğini arttırıyor. Dış süslemeleri o kadar zengin ki her bir cephesini size göstermek istiyorum. Artı olarak biz şu anda göremesek de bu üç kubbeli kilise yukarıdan bakıldığında haç şeklinde görünüyor. Yani ne yönden bakılırsa bakılsın muazzam bir estetiğe sahip. Dış mimariyle gözümüzü biraz doyurduğumuza göre artık kilisenin içine girebiliriz. Yine bembeyaz bir kapıdan içeri giriyoruz. Ama dikkatli olmanızı öneririm çünkü içerideki altın işlemeler gözlerinizi kamaştırabilir. Kilise kapısından girdiğimizde sağ ve sol tarafımızda sütunları, karşımızda da ikonaların bulunduğu bölgeyi yani apsisi görüyoruz. Apsis, camilerde mihrap olarak bildiğimiz yapının büyük ve kiliselerde bulunanıdır. Burada Hz. İsa, Meryem Ana ve çeşitli olayların resmedildiğini görebiliriz. Kilisenin bu bölümü ahşap kullanılan tek bölge olarak geçiyor. Fakat üstü tamamen altın kaplama. Daha sonra kafamızı şöyle bir çeviriyoruz ve görüyoruz ki kilisenin her bir noktası altın rengi işlemelerle dolu. Dikkatli olun! Gözleriniz kamaşabilir demiştim. Kilisenin muazzam güzelliğine kendimizi kaptırmış şekilde ilk katı gezmeye devam ediyoruz. Hz. İsa'nın lahdini temsil eden ahşaptan bir lahit görüyoruz. Yani sembolik bir mezar. Bu lahit özel günlerde süsleniyor ve başında ağıtlar yakılıyor. Bir çeşit ritüel. Gezmeye devam ediyoruz ve yine çeşitli olayların simgelendiği ikonaları görüyoruz. Gördüğünüz her noktadan etkilendiğinizi ve geziden keyif aldığınızı umarak sizi bir de üst kata çıkarmak istiyorum. Bu harika ışıklandırılmış mimariye bir de yukarıdan bakmanın durumu nasıl farklılaştırdığına bakalım. Merdivenlerden çıkarken ortam biraz kararmış olabilir. Hatta Gül adı verilen ve rengarenk camlar kullanılmış pencereden gelen ışık huzmesi sizi hafif ürkütmüş olabilir. Bu hafif ürkmeyi de kilisenin gotik mimarisine borçluyuz diyebiliriz. İkinci kata çıktığımızda alt kata göre daha karanlık ve sanki gelenlerin ibadetlerine kucak açmış bir ortam görüyoruz. Kilisenin şahane avizeleri olduğumuz yeri aydınlatsa da asıl önümüze düşen ışık, renkli camlardan gelen yansımalar oluyor. Aşağı bölüm daha çok gezi amaçlı iken burada daha çok dua edildiğini görüyoruz. Daha karanlık olmasından kaynaklı bir mahremiyet hissinden kaynaklı olabilir. Çünkü benim de oturup kendi ruhaniyetimi hissetme arzum doğuyor. Sizde de aynı his oluştu mu merak ediyorum. Aşağıda gördüğümüz o altın parıltılara bir de yukarıdan bakıyoruz. Karanlık bir kapı deliğinden, aydınlık bir odayı gözlemek gibi gelebilir. Biz herkesi görebilirken kim-senin bizi görmediği hissini uyandırıyor. Bu da orada geçirmek istediğiniz süreyi uzatabilir. Ama ne yazık ki gezimizi biraz geç saate bırakmıştım. Kilisenin kapanma saati yaklaştığı için isterseniz yavaşça çıkışa yönelelim. Yine iç ürperten döner merdivenlerden iniyoruz. Kapıdan çıkıyoruz ve içeride olandan farklı bir aydınlık yüzümüze vuruyor. Benimle bu harika tura katıldığınız için teşekkür ediyorum. Ayrıca böylesine güzel bir mimaride bulunduktan sonra günümüz beton yığınlarına alışmak için kendinize birkaç saat tanıyın derim. Esenle kalın sanal turistler!


Öncelikle piyesleri, sarkazmları ve viktoryan dönemini ele alan hicivleri ile bilinen Oscar Wilde için çok karanlık bir kitap Dorian Gray'in Portresi. Tek romanı olan bu eserde umudun kırıntısı yoktu. Oscar'ın son ruh halinin en büyük temsilcisiydi ve bu kalbimi en yakın hissettiğim yazar hakkında çok hüzünlü bir anlam taşıyordu. Oscar Wilde'ın ruhunun parçaları, hortkuluklar gibi kitaptaki karakterlere tutunmuştu. Lord Henry, Oscar'ın keyifli anlarının, onun muazzam eleştirisel üslubunu ve çoğunlukla felsefesini taşıyan ve kitabın karanlığını kıran, yazarın yazarken ki dönemde içinde taşıdığı ve hala onunla birlikte olan komedisiydi. Dorian Gray'in kitabın başındaki naif, kibar, utangaç ama küstah tavrı ise Oscar'ın masumiyetini yitirmeden önceki halini temsil ediyordu. Dorian Gray'in Portresi, Oscar'ın Reading Hapishanesi'nde aynaya bakarken, boynuna dolayamadığı ipek şalı, ceketinde eksik nadide çiçeği, üzgün gözleri, o zamanda kullanmadığı sivri dile ile birleşmiş yüzündeki her çizginin eseriydi. Portre, Dorian'ın bütün yasaklı düşüncelerini ve eylemlerini üstünde taşımakla birlikte, insanın yüzü de Dorian'ın portesindeki gibi bir haritaydı. Basil Hallward'ın ise sıkıcılığı gösterimi ve bir Velazquez yeteneklerine sahip olmasına rağmen çok takdir edilen bir ressam olmaması, Oscar'ın döneminin tartışılan ve bazen sırf sanatı için tahammül edilen ve bazen de sanatı yüzünden tahammül edilmeyen haliydi. Dorian Gray'in Portresi'nde çok önemli iki soru vardı. Yeteneklerimiz ve güzelliğimiz erdemlerimizden öte, tanrısal bir şekilde takdir görürse bu bizi nasıl etkiler? Bu biraz ihtimal dışı görülse de, zamanında vahşi eleştirilere maruz kalmış Oscar'ın derinliklerinde, beş çayı partilerinde konuşulmak ve Dorian gibi övgüye ihtiyaç duyduğu bir gerçektir. Bir diğer gerçek ise, insanın ölümcül günahlarının, bizi iyi yapan değerlerimizle bile ortaya çıkabileceğidir. Güzellik tehlikeliydi, takdir edilmek ise daha da tehlikeli. Sanatçıların her şeye sahip olduklarından dolayı kendilerini kaybetmelerine şahidiz. Çünkü sorun şu ki, tanrının bazı özelliklerine sahip olup, yaratsak ve eser ortaya koysak bile biz tanrı değiliz. Ne kadar hedonizmi kovalasak bile sonsuz mutluluğa sadece yaklaşabiliriz ve yaklaştıkça aslında uzaklaştığımızı fark ederiz. Dorian Gray'in Portresi, bunca soru ve daha fazlasını barındırmakla birlikte asla dış görünüş yanıltır kadar basite indirgenemez.


Daha önce hiçbir işimden yaşamadığım manevi tatmini burada yaşıyorum diyebilirim. Gelen mesajları gördükçe çok mutlu oluyorum; Seni dinledikten sonra ailemin zoruyla tıp okumayı düşünürken edebiyata ilgili olduğumu fark ettim ve edebiyat okumaya karar verdim. Videolarını ailemle izledim ve onlar da bu sayede ikna oldu. gibi. Ama tabii ki zor tarafları da var. İlk başlarda takipçi az iken içerik üretmek için kendimi motive etmekte zorlanmıştım. Ama iyi ki bırakmamışım, devam etmişim. Bir de tabii olumsuz yorumlar var. Ben her ne kadar kullandığım sözcükleri çok iyi seçmeye çalışsam da, insanların kendi deneyimlerinden kaynaklanan farklı algılayış şekilleri var. Sonuçta senin anlattığın şeyler karşıdakinin anlayabildiği kadar. Kişinin kendini tanıyamamasının çok büyük etkisi olduğunu düşünüyorum. O kadar çok Mütevazı ol. baskısı var ki, iyi yanlarını sen kendine de itiraf edemiyorsun. Açıkçası bu baskıyı çok da samimi bulmuyorum çünkü biz genel olarak gösterişi seven bir milletiz. Örneğin, çeyiz serme kültürümüz var. Bu mütevazı bir şey mi? Değil. Böyle çelişkili durumları fark ettikten sonra, toplumsal kurallara uymak zorunda olmadığımı hissettim ve öğrendiklerimi unutmak için de gerçekten çaba gösterdim. Amerikalıların yaptığı şeyi, kendi başarılarından bahsedebilmeyi ben de kendi hayatıma yavaş yavaş adapte etmeye başladım. Bence başarılarımıza sahip çıkmak ve hikayelerimizi paylaşmak çok önemli. Kim bilir belki de sizin anlattıklarınızdan karşınızdakinin öğrenecek çok şeyi vardır. Bence kendini sevmek, sahip olduğun sıfatları ve nasıl göründüğünü bir kenara bırakıp, özünü sevmek demek. Bir de tabii kendini çok iyi tanımak ve karanlık taraflarını kabullenmek ve onları değiştirmeye çalışmamak da çok önemli. Bu durum insanın daha huzurlu olmasını sağlıyor. Bence üniversiteden beklenti öğrenmeyi öğrenmek olmalı. Çünkü hayatın boyunca sürekli bir şeyleri öğrenmen gerekiyor. Bir de biz üniversiteye bize iş bulması gibi bir misyon yüklüyoruz. Aslında sen işi kendin buluyorsun. Üniversite sana çevre ve deneyim kazandırabilir, potansiyelini ve özgüvenini açığa çıkarmana, girişken olmana yardımcı olabilir. Kişinin kendini geliştirmesi lazım çünkü günün sonunda işini de kendin buluyorsun, hayatını da kendin çiziyorsun. Hani bir sürü kişiye aynı mutfak malzemelerini verirsin, fakat herkes farklı bir yemek yapar ya, bence bu da öyle biraz. O malzemelerin sayesinde sen bir şeyler yapıyorsun ama günün sonunda ortaya çıkan yemek; onu nasıl yaptığına, ne kadar çabaladığına ve özendiğine göre çok değişiyor. Malzemelerine suç atmanın senin hiçbir işine yaramayacağını fark edip, olanı kabullenip, yapabileceğin en iyi şeyi yapmaya çalışmanla alakalı. Yani temelde kişinin kendisiyle ilgili. Yolun başındayken gerçekten çok kovalamak gerekiyor. Üniversitenin başında bir öğrenciyken, gerçekten hangi okulda okursanız okuyun karşınıza kapılar kolayca açılmıyor. Gidip onları sizin açmanız gerekiyor. Ve buna uğraşırken yıllar geçtikçe, siz belli bir birikim elde ediyorsunuz. Tabii profesyonel çevreniz de gelişmeye başlıyor ve bir yerden sonra fırsatlar sizin karşınıza çıkıyor. O noktada da geniş bir bakış açısında, açık fikirli bir halde olmak bence insana çok farklı şeyler ve güzellikler getirebilir. Türkiye benim doğduğum yer. O nedenle buradaki aidiyet hissini çok seviyorum. Türkiye'nin zor tarafı ise, toplumun genelde çok yargılayıcı olması. Bunu fark ettiğim zaman anladım ki kendi küçük dünyamda, çevremde bunu ne kadar değiştirebilirsem o kadar iyi. Belki benim gibi, birileri daha yapar ve gelecek nesillere bu yargıların önemsiz olduğu bir toplum bırakabiliriz. Amerika ile ilgili görüşlerim de tam tersi. Orada en sevdiğim şey insanların açık fikirli olması. Zorlandığım taraf ise alışık olmadığım birçok şeyle karşılaşmak diyebilirim. Örneğin yiyeceklerin tadı o kadar farklı ki, alışana kadar birkaç kilo vermiştim. Birey; çocukluğundan itibaren sevdiği, yapmaktan zevk aldığı uğraşların ne olduğunu keşfetmeli ve çevresine kıyasla dikkat çeken özelliklerini bulmalı. Ve bu konuda ailelere büyük iş düşüyor. Biz farkında olmasak da, anne babamızı mutlu etmek için çok uğraşıyoruz. Bu normal bir durum çünkü en sevdiğimiz insanlar. Fakat aileler de çocukların bir birey olduğunu bilmeli. Bazen iyi niyetli bir şekilde Çocuğum mesleğimi devam ettirsin., Çok başarılı bir tanıdığım var, çocuğum da onun gibi olmalı ki hayatı onun gibi olsun. diyebiliyorlar. Ama belki o yaptığı iş çocuğunu mutsuz edecek, çok para kazansa da hayatından nefret ettirecek. Hiçbir anne-baba bunu istemez çocuğu için. Fakat farkında olmadan bu noktaya sürükleyebiliyorlar çocuklarını. Türkiye'de çalışırken sürekli şöyle oluyordu; mesela bir toplantıya gittiğimde üstlerim, beni sürekli Boğaziçi mezunu diye tanıtırlardı. Fakat bunu erkek meslektaşlara yapmadıklarını, bizim akıllı olduğumuzu bir şekilde karşı tarafa kabul ettirmeye çalıştıklarını fark ettim. Ne olacak ki diyebilirsiniz ama bir yerden sonra o senin içine işliyor. Sen erkek meslektaşlarından daha aşağı seviyedesin, senin sürekli kendini ispat etmen lazım. diye düşünüyor insan... Kadına karşı bakış açısına gelince, bence arada çok fark var. Amerika'da staj yapmaya başladığım ilk gün firmadan şöyle bir mail gelmişti: Şu üst düzey yönetici görevden ayrılmak durumunda kaldı. Çünkü bir cinsel istismar suçundan dolayı yargılanıyor. Türkiye'de maalesef bu tip durumların üstü örtülebiliyor. Kendim birebir yaşamadım ama tanıdığım insanların başına geldi, bunun üstünün örtüldüğünü biliyorum. Ben bunu sonradan kazandım, çocukken biraz sessiz bir çocuktum. Biriyle arkadaş olmaya karar verince anneme derdim ki: Ben bu kişiyle arkadaş olmak istiyorum, beni arkadaş eder misin?. Hep böyle ilk adımı annemin atmasını beklerdim. Sonra annem dedi ki; En kötü ne olabilir? Arkadaş olmak istiyorum dediğin zaman en kötü sana 'hayır' der. Dünyanın sonu mu? Değil. Bu benim hayat felsefelerimden biri. İş ilanı gördün, ilgini çekti, başvur. Toplantıya müdürün ile beraber gitmek istiyorsun, söyle. Gerçekten alabileceğin en kötü cevap hayır oluyor. Ben de çok fazla ret aldım. Ama günün sonunda benim hayatıma güzellikler getiren olayların çoğu bu şekilde gerçekleşti, kapılar bu şekilde açıldı. Ya olmazsa? diye düşünüp kendini geri çektiğinde hiçbir şey yapamıyorsun. Ben; Yap, en kötü ne olacak ki? Sen yine aynı sen olmaya devam edeceksin. diye düşündüğüm zaman hayatımda ilk adımları atmaya başladım. Zorlukların insanı geliştirdiğini düşünüyorum. İleri gitmek için zorluklara ihtiyacımız var. Ben zorluk seviyorum. Bir şey zor olmasaydı onu herkes yapardı. Bunu bu şekilde kabul ettikten sonra kendimi motive etmek için yapmam gereken herhangi bir şey kalmadı. Zorluklar beni kendi kendine motive ediyor. Evrensel olarak insanı üzen temel şeyler vardır. Çok sevdiğin bir aile bireyinin kaybı gibi. Bunlar sen Harvard'a gitsen de gitmesen de başına geliyor. Fakat bunun dışında başarı ile ilgili olarak okuduğum bir araştırmayı ekleyebilirim: Mutluluk ile başarı arasındaki ilişkiye bakıyorlar. Mutluluk eğrisi normal bir şekilde yoluna devam ederken bir şey başardığında hafifçe artıyor, sonra tekrar aynı seviyesine dönüyor. Yani bence başarıda mutluluk aramamak lazım. Dediğim gibi mutluluk insanın kendini olduğu gibi kabul etmesinde ve içinde diye düşünüyorum. Aslında sen o şekilde içindeki gücü keşfettiğin ve parlattığın zaman dışarıdan gelen mutluluklar da üzüntüler de senin için normalleşiyor ve çok daha stabil, psikolojik olarak rahat ettiğin bir hayat yaşıyorsun. Unutmayın ki herkesin yolu ayrı. Unutmayın ki başarının tek bir tanımı yok ve eğer kendinizden başkalarını memnun etmeye çalışırsanız emin olun gün gelecek ve diyeceksiniz ki: Ben bunun için mi uğraşmışım, bunun için mi o kadar kendimi yıpratmışım. O nedenle içinizdeki güçle ve gerçek kendinizle ne kadar çabuk bağlantıya geçip, kendinizi tanıyıp, ona uygun adımlar atarsanız hayatta o kadar mutlu olursunuz. Bunun da yolu bence kendinizle baş başa kalmak.


Bazı tarihler vardır. Hayatınızın değiştiği tarihler diye yazarsınız kenara. Onlardan önce ve onlardan sonra olarak ikiye ayrılırsınız. Olaylar vardır, o tarihlerde gerçekleşen.. Olgunlaştırırlar sizi. Bununla başa çıkamam dediğiniz ne varsa sıradanlaşır belki. Önceki acılarınız hafif gelir artık, büyürsünüz bir anda. Geçmiş mutluluklarınız yeterlidir, fazlasını istemeyi suç sayarsınız. Özlemeyi unutursunuz nasıl olduğunu bile anlayamadan.. Kaybetmek sarsmaz eskisi gibi, vazgeçmeyi öğrenirsiniz zor da olsa, hasrete alışıverirsiniz.. Ve sonra siz hep beklersiniz... Umudunuzu yitirmeden, sabrınız tükenmeden, beklemekten yorulmadan beklersiniz. Kalbinizin sesini dinleyip geleceğin güzelliklerini düşlersiniz. Bilirsiniz çünkü hiçbir son, bahara bu kadar yakın başlayamaz. Haklısınızdır da unutulmadan atlatılan bir anıya dönüşür geçmiş. Ancak o zaman kıymeti anlaşılır yarı acılı hatıraların... Evet tarihler vardır birbirini kelebek misali etkileyen, Doğum ya da ölüm gibi net tarihler..


Ruth; feminist yazar denilince akla gelen Lou Andreas Salome'nin en popüler eseri olup yazarın bizzat kendisini anlattığı bile söyleniyor. Biz ilk önce Rus yazar Salome'i yakından tanıyalım sonra ses getiren eserine değinelim. Onun yanına yaklaşan herkes, varlığının samimiyetinden ve uyumundan çok güçlü bir şekilde etkilenirdi; kadınlara özgü zaafların hiçbirinin, hatta insani zaafların bile çoğunun onda bulunmadığını, yaşamı boyunca bunları aşmış olduğunu fark ederdi. Yazarın, Dünya sana hediye sunmaz inan bana. Bir yaşam istiyorsan çal onu! sözü de ne kadar başına buyruk bir yapıda olduğunu gözler önüne sermektedir. 15'i roman olmak üzere, toplam 19 kitap yazan psikiyatrist yazar; Anılara bağlı kalırım ancak bir erkeğe asla bağlı kalmam. diyerek ataerkil yapıya ne kadar karşı olduğunu göstermektedir. Sıra dışı yazarımızı kısaca tanıdıktan sonra şimdi en çok ses getiren eseri Ruth'un analizine geçelim. Annesi ve babası ölmüş olan Ruth, amcası ve yengesinin yanında yaşamını sürdürmektedir. Ruth'un tek bir isteği vardır; yaşadığı yerde hoş karşılanmasa bile üniversiteye gidip kendini yetiştirmek. Ama bu isteğini dillendirememektedir. Kasabaya yeni gelen öğretmen Erik, Ruth'un söyleyemediklerini anlayıp amcasına; Artık okuması benim sorumluluğumda, izninizle. diyerek Ruth'u, yatalak eşiyle ve çocuğuyla tanıştırıp, evinde himayesi altına alıp okutmaya başlar. Erik tüm bu iyilikleri yaparken zamanla içten içe Ruth'dan etkilendiğinin farkına varır. İlk başta Erik'i babası yerine koyan Ruth, zamanla duyguları değişen ve evli olan öğretmeninin kendisine karşı hissettiği yasak duygularına cevap vermeye, gizliden gizliye flört girişimlerinde bulunmaya başlamıştır. İşte bu duygu değişimini ve sonrasını etik bulmadığımdan eser hakkında genel olarak pek iyi değerlendirmede bulunamıyorum. Geleneklere baş kaldırıp kendi ayakları üzerinde durmaya çalışan güçlü bir genç kızı konu edilmesiyle kitabı çok beğenmişken, devamının böyle etik dışı olmasıyla maalesef kitap hakkındaki tüm sempatim yok olmuştur. İşte bundan dolayı bu klasiği yaşı küçük genç arkadaşlara pek fazla öneremeyeceğim.


Uykumu yavaş da olsa bana oldukça ani gelen bir duruş bölüyor. Sarsılmanın verdiği korkuyla etrafıma bakınıyorum. Gökyüzü hala karanlık. Hala gece demek ki.. Bulunduğum kompartımanda tek başımayım. Bunu sağlamak adına 4 bileti de ben satın aldım. Uzun süren tren yolculuklarında yalnız kalabilmek için başka çarem kalmıyor. Belki hayat yorgunluğundan belki zaten çokça kalabalık olan kafamın içindeki düşüncelerimin huysuzluğundan... Ama inanın böylesi daha çok daha iyi. Bunları cama dikkatle bakarak düşünüyordum. Tam sırada gecenin karanlığından ötürü daha önce varlığından bihaber olduğum karşıdaki binanın üçüncü katında bulunan dairenin ışıkları yanıyor. Gözlerim istemsizce oraya kayıyor. Perdeleri açık kalmış. İçerisi oldukça net gözüküyor. Bir an yaptığım şeyden utanıyorum. İnsanların evlerinin içine gizlice bakmanın ayıp olduğunu söylerdi annem. Fakat gözlerimi alamıyorum. Ayıpların ve yasakların verdiği o gizli haz beni çoktan ele geçirdi. Bir adam ve bir kadın var içeride. İkisinin de yüzleri kıpkırmızı olmuş. Adam çok terliyor olmalı ki arada alnını koluyla siliyor. Bazen sırayla bazen aynı anda konuşuyorlar. Birisi konuşurken diğeri ona nefret ve acımayla bakıyor. Susuyor o konuşurken fakat asla dinlemiyor. Sırasını bekliyor. Trenin bir anda hareket etmesi beni tüm düşüncelerimden sıyırıyor. Korkuyla irkiliyorum tekrardan. Gözlerim perdesi açık unutulan o pencereyi arıyor. Buluyorum fakat yavaşça uzaklaşıyoruz ondan. Biraz sonra tamamen gözden kaybolacak. İçim üzüntüyle doluyor. Uzun zaman sonra duyguların bu denli yoğun olan o denizine beni atan bu pencereye son bir kez kederle bakıp arkama yaslanıyorum. Aklıma camımı silmediğim geliyor. Bunu bir sonraki durakta tekrar düşünürüm..


Geçtiğimiz Nisan ayından bu yana kupkuruydu yaşam ve ben kurumuş bir ağacın yere düşen son yaprağıydım. İtiraf etmek istemiyordum ama duyguya dair tüm ümidimi orada bırakmıştım. O'nda. Bir şey kıpırdamıştı içimde tanıştığımızda, bin yıldır uykuda olan. Hissediyordum evet, hissedebiliyordum. Oradaydı tüm duygularım. Bir yere gitmemişler, açığa çıkmak için zaman kollamışlardı. Özleyebiliyordum. Sabırsızlanıyordum sesini duymak, bir 'günaydın' mesajını görmek için. Her sabah oradaydı, benimle. Belki de ben unuttuğumu zannettiğim duygularımı keşfe dalmışken öyle hissettim. Bir gün başka biri olduğunu fark ettim. Ben O değilmişim meğer, sevdiği bir başkasıydı. Fark ettiğim an çark etsem de düpedüz hayal kırıklığının dibini boylamıştım. O'na hiç itiraf edemedim. Bilakis yalan üzerine yalan kurdum ve zihnimin ürettiği, kurmaca yalanlara sığınıp O'na da hiç üzülmemişim gibi davrandım. En büyük hayal kırıklığımdı oysa. Sevmeye, sevebilmeye dair son ümidimdi. Ben bütün ümitlerimi onda yaşatırken, o başka bir aşka ağlıyordu. Günlerce düşünüp durdum. Dürüst olup olmadığını sorguladım. Ben çok mu dürüsttüm sanki. Hiç içimde var olmayan duygulardan söz etmemiş miydim kimseye, O'na karşı hep samimi miydim? Yooo. Ama insan işte, önce karşısındakinin kim olduğunu sorgular, kendisini teraziye koymadan. Hep başkaları sorumludur başımıza gelenlerden! Sormayız bizde kim ne kadar diye. Sormak istemeyiz. Sonraları O'nu, onun bana hissettirdiklerini, yeniden hissedebildiğimi unutmak için çok debelendim. Yeni arayışlara girdim hatta. Belki, diye diye açtığım tüm ümit kapılarını kapattım. Kimsenin yüzüne bakmadım, aklımda sorularla. Denemek için çaldığım her kapının arkasından ürkek, mızmız bir çocuk gibi baktım. İçeriye girmeye hiç yeltenmedim. Hala arıyorum; ben var mıyım, aşk bende nerede, hissedebiliyor muyum, yeniden sevebilecek miyim? Bilmiyorum. Aylardır içimde olan ve kimseye itiraf edemediğim bir arayış bu. Tek korkum;ya sonsuza dek sürerse! Hiç bitmezse.. Ve ben yeniden sevmeyi hiç becere-mezsem.


Yurdanur ve Mehmet'in aNüknI o dönemin bütün zor NüartlarnIna ranümen büyüyüp geliNüen, hayatlarnIna giren her karakterin boyasnIyla renklenen bir aNüktnIr. Dizinin dinüer karakterlerine de knIsaca denüinelim: Bir konakta Türkiye'nin farklnI conürafyalarnIndan, farklnI denüerleri olan insanlar bir arada yaNüamaktadnIr, küçük bir Türkiye örnenüi diyebiliriz. KnIznI ve damadnI Almanya'da yaNüayan Suna, torunu ve babasnI, Urfa'dan göç eden Sultan, knIznI ve kocasnI, pavyonda NüarknIcnIlnIk yapan Canan ile sevgilisi ve Yurdanur ile Mehmet. Bir de konanüa ara snIra unürayan konanünIn sahibi, Rum Madam Nikki var. Yurdanur'un iNü adamnI babasnI ve annesi de dizinin önemli karakterlerinden. Her karakter ve yaNüamnI, hikayeyi ayrnI bir güçlendiriyor. Suna'nnIn pozitif enerjisini görmek, Sultan'da bir Anadolu kadnInnInnI tannImak, Canan'nIn hayatnInda bir YeNüilçam filmi izlemek, ve tabii ki Yurdanur gibi güçlü bir duruNüa nasnIl sahip olunur önürenmek isteyenler bu diziyi mutlaka izlemeli. Yönetmen koltunüunda Çanüan Irmak oldunüunu da belirtmeden geçmeyelim. Bu cümleler de diziden aklnImda kalan sevdinüim cümleler. Herkese en az benim kadar zevk alarak, daha da önemlisi anlayarak izleyecenüi keyifli seyirler dilerim.


Marco, profesyonel bir basketbol takımının yardımcı antrenörü olarak görev aldığı bir maç esnasında, takımın koçu ile tartışır ve daha sonrasında mahkeme tarafından 90 günlük zorunlu hizmet görevine çarptırılır. Eşiyle sorunları olan Marco'nun, kariyeri de hızla düşüşe geçmişken şartlar onun için daha da işin içinden çıkılmaz bir hale gelir. Zorunlu hizmetini zihinsel engellilerden oluşan bir basket takımını eğitmek ile geçirmesi gerekmektedir. Son zamanlarda her bir karakterini bu kadar çok sevdiğim bir film izlediğimi hatırlamıyorum desem yanlış olmaz sanırım. Ve filmi izlerken bir bakıyorum kahkahalar atıyorum, bir bakıyorum hüzünlenmişim. O hüznü bazen sadece 40-45 saniyelik bir diyalog ile verebilmişler. Bu çok hoşuma gitti benim. Filmin diğer sevdiğim yanı ise engelli sömürüsü yapmaması oldu, neyse onu göstermişler. Onların da bir birey olduğunu, kimsenin onlara acımasına ihtiyaçları olmadığını çok güzel bir şekilde anlatmışlar. İzleyince bana hak vereceksiniz diye düşünüyorum. Bu filmi o kadar gönül rahatlığıyla öneriyorum ki size anlatamam. Lütfen izleyin, izlettirin. Gerçekten asla pişman etmeyecek kalitede ve güzellikte bir film. Herkese keyifli seyirler.


Hayatımın hiçbir döneminde genel yargının aksine Norveç sevdam olmadı. Fakat yaklaşık bir yıl öncesinde Norveç'e yerleşmek üzere geldim. Geldim, yerleştim ve artık burası gerçekten evim oldu. Size bu yazıda; Başkenti Oslo'dur, krallıkla yönetilir, parası Norveç Kronu'dur gibi internet bilgilerinden ziyade kendi deneyimlerimi, gözlemlerimi aktaracağım. Norveç'te ilk zamanlarımı hatırladıkça gülerim. Buraya geldiğim ilk gün dışarı çıkmıştım. İlk defa sokaklarında geziyordum ve arkadaşıma demiştim ki; bugün resmi tatil mi? Meğer sokakların normal hali bu kadar tenhaymış. İstanbul'dan gelen masum bir Anadolu insanı olarak, bunu kabullenmem çok uzun zaman almıştı. Ülkenin nüfusu yaklaşık 5 milyon. Yani İstanbul nüfusunun üçte biri diyebiliriz. Bu sebeple ilk geldiğimde yaşadığım şok gayet normal sanırım. Norveç'in toplum yapısı sadece nüfusla da açıklanamaz bence. İnsanların eğitim seviyesi çok büyük bir etken. Ülkede eğitim ücretsiz, bundan dolayı insanlar mutlaka üniversite okuyorlar, hatta birkaç kez okuyanlar da var. Daha ilkokul çağlarından itibaren İngilizce seviyeleri çok iyi oluyor; sokaktaki çocuktan, otobüs şoförüne kadar herkes kendini en az iki dilde çok rahatça ifade edebiliyor. Eğitim sistemlerinde en çok dikkatimi çekenler anaokulları ve interaktif sistemleri: Burada ço-cuklar bir yaşında anaokuluna başlıyorlar. İki yaşından itibaren ise zorunlu. İnteraktif sistem ise şöyle oluyor: Ders esnasında öğretmen sa-dece 10 dakika konu anlatıyor. Geri kalan süre sınıfta çocukların grup tartışmaları, kendilerini ifade etmeleri ile geçiyor. Bunu idrak etmek için buraya turist olarak gelmek bile yeterli olabilir. Burada yaşayan hiç kimse diğer insanın hayatına ilgi duymuyor, merak etmiyor. Özel alana ve özel yaşama saygıları çok fazla. Rahatsız olma ihtimalinize binaen sizinle trende, sokakta bile göz göze gelmemeye dikkat ederler. Yeni tanıştıkları insanlara isim ve soy ismin ilerisinde kişisel sorular sormamaya dikkat ederler. Daha da önemlisi hayatlarında kaygı ve stres yok. Gelir, çok düzenli bir şekilde dağılmış. Market görevlisi ve akademisyenin maaşları arasında uçurum bir fark yoktur ve bu sebeple de herkes sevdiği işe, ilgi duyduğu alana yöneliyor. Harika doğal güzelliklere sahip olmalarının da çok etkisi var elbette. Her evin, sokağın yolu bir göle ya da manzaraya çıkar. Dağ gezisi yapmaya çocukluk yaşlarından itibaren bayılırlar. Hatta çok meşhur bir cümleleri vardır; Ut pa tur aldri sur!. Yani; Doğa gezisine çık, asla sinirli olma!. Evet.. Şaka bir yana Norveçlilerin yemek kültürü çok kötü. Bunu kendileri de kabul ediyorlar. Genellikle patates, kahverengi peynir, somon, waffle ve pizza tüketiyorlar ama bundan şikayetçi değiller çünkü yemek çok da önemli bir şey değil Norveçliler için. Onlar için doymuş olmak asıl mevzu. Tabii ki var. 6 ay süren kış, ve bu kış süresinde havanın öğleden sonra saat 3 gibi kararması insanları depresyona ve vitamin eksikliğine sürükleyebiliyor. Sosyal hayatta da insanların fazla bireysel olması, bizleri yalnızlığa itebiliyor. Ama yine de Norveç'te yaşamak, Norveç'te olmak hepsini unutulabilir kılıyor.


Kalmasın hiç bir tortusu hüznün ve acının... Bir mavilik tutsun seni ellerinden damlaların elleriyle,


-Bakışların! dedi. -Evet ne olmuş bakışlarıma? -Bakışların! dedi bir daha. -Evet n'olmuş? -Beni yakan ve canıma can katan bakışların. Kavurdu o bakışların beni, ilk gördüğüm andan beri. -Benim bakışlarım mı yakmış seni? -Evet, senin bakışların... -Nasıl yani anlamadım ki? -İnsanın içine işliyor, zehirli bir ok gibi. İnsan hedef eder mi gözlerini o zehirli oklara? İşte ben ediyorum seve seve... Gözlerinden olsun olacaksa ölümüm. -Yapma Allah aşkına! Gayet sıradan bakışlarım var. Çık çarşıya bak insanların gözlerine. Onlardan farklı değil benim gözlerim! -Sen karşında durmuyorsun ki! O bakışların nasıl da nişan aldığını ve nasıl da ateşlendiğini görmüyorsun ki! Bu yüzden hiç konuşma ve itiraz etme! Bunu asla öğrenemeyeceksin. Ve kimsenin bakışı senin bakışın gibi değil! Yusuf, Züleyha'ya baktığı gibi baktı mı başkasına, ya da Züleyha, Yusuf'a baktığı gibi baktı mı bir başkasına? -Hayır bakmadı. -O zaman sus da gözlerin konuşsun! -Ne kadar anlam yükledin gözlerime. Bir çift kahverengi göz. Hiç de dikkat çekici bir yanı yok. Rabbime çok şükür ki herhangi bir göz problemim de yok. Bak bu yönden gerçekten mükemmeldir gözlerim. -Hani Azrail gelip de can alır ya sen de bakışlarınla geldiğin zaman bana Azrail gibi oluyorsun. Canımı alıyorsun adam, canımı! Bu kadar ölümcül bakma bana! Dayanamıyorum bil. Göğü delen bir ışık... Dağı düz eden bir nur... Okyanusun dibine işleyen bir hat... Bir şeyi yakmak istersem eğer senin bakışlarını ödünç alabilirim ateş niyetine. -Yok, sen başka alemdesin bugün, beni anlamıyorsun. -Anlıyorum seni de sen benim gördüğüm gibi görmüyorsun kendini. Ondandır anlaşamadığımız. Yoksa bakışların mükemmel zaten. -Ben ne diyorum sen ne diyorsun ya! -Haklısın ben harika ötesi diyorum bakışlarına sen öyle değil diyorsun. -Kafayı yiyeceğim. -Bence de o gözler, o bakışlar bende olsa ben de kafayı yerdim aşırı ilgiden. -Sen ne içtin bu akşam söylesene! -Bakışlarını içtim bir su gibi. Yaz günü susuzluktan kuruyan dudaklarıma buz gibi şişeden içtiğim suya benzetiyorum bakışlarını. İçime değiyor, içime işliyor her bir bakışın. Rabbim eksik etmesin üzerimden. -Şimdi de kutsala bağladın! -Birer kutsal metindir bakışların tabii ki. İnanmak la-zım, sakınmak lazım her türlü kem bakıştan ve sözden. O güzelim gözlerin cennete açılan kapı değil de nedir? Günahlardan arınmamızı sağlayan ab-ı hayat değil de nedir? -Tabii tabii... -İşte şöyle... Kabul edeceksin bunu. Ya kirpiklerini yumacaksın kimseye bakmayacaksın bir ömür boyu ya da ardına kadar açacaksın kirpiklerini bakacaksın güzel olan her şeye. Çünkü çiçeklerin güneşe ihtiyacı var. -Susuyorum daha! Nasılsa gözlerim konuşuyormuş, öğrendim şimdi. -Rabbim dağına göre kar verir. İyi ki farkında değilsin. Öldürücü olabilir bakışların. Bunun farkında olsaydın eğer nice gönlü katlederdin. Bakıp geçerdin herkese, taramalı bir tüfekle tarar gibi herkesi. -Bakışların! dedi. Ateş-i suzan mısın ey yar? -Biliyorum yakıcı ateşim, lütfen sus! dedim. Gözlerimi diktim gözlerine. Saatlerce konuştuk göz göze. Kelime dağarcığımın ne kadar da geniş olduğunu öğrendim susunca. Ve gözlerimin ne kadar güzel gördüğünü anladım.