Delikli İlişkiler, kadın-erkek ilişkileri üzerine kafamdaki soru işaretlerini delik metaforunu kullanarak çizdiğim bir Instagram hesabı. Bu arada ben Emre Aluç. Tanıştığımıza memnun oldum. İllüstrasyon, video ve animasyon gibi görsel elementlerle derdini anlatmaya çalışan biriyim. Bir zamanlar, toplumun bireyler üzerinde uyguladığı başarı baskısını dert edinmiştim mesela. Onunla ilgili bir film yaptım, derdimi kendi dilimle anlatmaya çalıştım. Adı daha büyük İskender, YouTube'da var. O mevzuyu kapattım. En azından şimdilik. Bu aralar derdim, dediğim gibi kadın-erkek ilişkileri. Bulmuş muyum? Şahsen bundan çok emin değilim, çok iddialı olur o. Bu aralar bunu yapıyorum, bunu yapabiliyorum. Bir şeyi tarzım diye belirleyip de kendimi sınırlamak da istemem, daha heyecan verici bir şey beni içine çekene kadar yaptığım bu. Deliklere, yüklediğim 3 anlam var. Biri, genellikle yara olarak ifade edilen, ruhumuzu zedeleyen şeyler. Bilerek veya bilmeyerek sevdiğimizin bize açtığı ve bizim ona açtığımız delikler başlıca odak noktam. Bir diğeri; bir kaçış, saklanma yeri olarak delikler. İlişkinin ağırlığından, yaşanan sıkıntılardan ve bazen her şeyden ve herkesten kaçıp saklanılan yer. Sonuncusu ise, iki kişi arasında kurulan ilişkide zaman içinde, yıprandıkça oluşan delikler. İlişki deliklendikçe zayıflıyor ve yırtılma ihtimali artıyor gibi düşünebiliriz. Acıdan geçmeyen şarkılar her zaman biraz eksik midir? Bilemedim. İnsan doğasının olumsuz duygulara meyli yüksek. Acıyı anlatanla da daha kolay özdeşleşiyor olabiliriz. Benim acıya özel bir ilgim yok. Tüm duygular yaratıcılığı besler. Çevremden pek yok. Onlar genelde Bunları sen yazmıyorsun değil mi? filan derler. DM'den tavsiye isteyen çok oluyordu eskiden. Kafaları daha da karışıp gidiyorlardı. Tavsiye etmem. Gereksiz bir ayrım. İkisi de sanat. En güzeli sabah sessizliği. Ama kimseyle tek kelime bile konuşmamış olmam lazım. Yoksa dikkatimi toparlamam zor oluyor. Genelde de dağınıktır zaten. Sadece çizerken kendimi kaptırabiliyorum. Bazen tek bir çizgi için saatler geçebiliyor, hiç farkında bile olmuyorum. Güzel bir şey. Sizi de davet ederdim ama dikkatimi dağıtırsınız kesin.


Şehrin karmaşasının tam merkezinde olup kalabalığın tantanasına hiç dokunmayışıyla kendisine hayran bırakan Cihangir sokaklarında aylak aylak dolaşmak bir rutin oldu benim için. Her sokağını ezberlemiş olsam da ilk kez karşılaştığım, farkına vardığım bir şeyler oluyor mutlaka. Sokaklarda Fransızca konuşup oyunlar oynayan çocuklar, antikacılarda yapılan mezatlar, azınlıklar için yapılmış aktif okullar, dik yokuşlar, havalarda uçuşan entelektüel konuşmalar... Yine aylaklık yaptığım bir gün Masumiyet Müzesinden başlayıp yukarı doğru tırmanıyorum. Faik Paşa Caddesi'nden geçerken hem yokuşun verdiği yorgunluk hem de binaların güzelliğinden olsa gerek nefes nefese kalıyorum. Cihangir Camii'nin bahçesinde soluklanırken boğazı izliyorum, karadakinin ak-sine boğazdaki trafiği izlemek keyif veriyor bana. Oradan Cihangir Parkı'na geçiyorum, solda Kız Kulesi, karşıda adalar, Ayasofya, tarihi yarımada ve en sağda Galata. O turunculukların arasında bir başka güzel gözüküyor bana. Günü sonlandırıyorum bu fotoğrafla.


Dünyanın en büyük spor organizasyonlarından biri olan Dünya Kupası bu sene Katar'ın ev sahipliğinde düzenlendi. Katar'22, final maçının ardından gelmiş geçmiş en iyi Dünya Kupalarından biri olarak -pek çok kişiye göre en iyisi- tarihte yerini aldı. Turnuva başlamadan önce futbola gönül vermiş milyonlarca kişi bu turnuvanın geçmiş turnuvalardaki gibi bir atmosferde geçmeyeceğini düşünüyor, turnuvanın düzenleyicisi FIFA'yı çok ağır bir şekilde eleştiriyordu. Turnuvanın yazın değil kışın yapılması, Katar'ın bir futbol ülkesi olmaması, ev sahipliği için eski FIFA yönetimine rüşvet verildiği iddiaları ve son olarak Katar'ın Dünya Kupası için ülkesine gelenlere koyduğu yasaklar... Turnuva tüm bunların gölgesinde başlarken ilk kez ev sahibi, turnuvanın açılış maçında kaybediyordu. Futbolseverler ''Daha neler göreceğiz acaba?'' diye düşünedursunlar, Katar'22, bir neslin hatta belki de tarihin en iyi Dünya Kupası olma yolunda emin adımlarla ilerliyordu. Bitmek bilmeyen uzatmalar, 10 dakika içinde defalarca el değiştiren üst tur biletleri ve sürpriz çıkışlarla her maç neredeyse final kadar heyecanlıydı. Tabii ki o zamanlar henüz final maçını görmemiştik. Dolayısıyla hala tüm fonksiyonlarını yerine getiren bir kalbimiz vardı ve biz bunları heyecanlı buluyorduk. Turnuvanın ilk şoku son Güney Amerika şampiyonu ve turnuvanın en büyük favorilerinden biri olan Arjantin'in Suudi Arabistan yenilgisiydi. Turnuva boyunca dersine iyi çalışan küçük takımların büyük takımları yenip, eleyip, üst tura yükselmelerini izledik. Hem Almanya'yı hem de İspanya'yı yenen Japonya grubundan lider çıkarken Almanya adeta Deja vu yaşadı ve Rusya 2018'deki hüsranı yeniden yaşadı. FIFA Dünya sıralamasında birinci sırada yer alan Belçika ise Fas'ın ilk kurbanıydı. Kamerun, Brezilya'yı; Tunus, Fransa'yı; Güney Kore de Portekiz'i yenerek turnuvaya veda etti. Eleme turlarının ilk sürprizi yine Fas'tan geldi. Son 16 turunda genç İspanya'yı penaltılarla eleyerek çeyrek finalde eleyecekleri Portekiz'in rakibi oldular. Fas'ın peri masalını, yarı finalde eşleştiği Fransa sonlandırsa da onlar tüm futbolseverlerin gönlünde şampiyon oldular. Turnuvanın bir diğer favorisi Brezilya'yı eleyen ama Arjantin'i geçemeyen Hırvatistan, Fas'ı üçüncülük maçında yenerek bronz madalyanın sahibi oldu. İngiltere yine futbolu eve götüremedi, yıldızlar karması Brezilya yine takım olamamıştı, Ronaldo, Messi, Modric gibi yıldız isimler son kez bu arenada boy gösterdiler. Katar'22 bunlar gibi pek çok hikayeye ev sahipliği yaptı. Ancak bu hikayelerden biri var ki futbol tarihine altın harflerle yazıldı. Bu hikaye aslında yarım kalan bir hikayeydi. 2014 yılında sona yaklaşılmış ama olmamıştı. Belli ki Futbol Tanrılarının başka bir planı vardı. Bu muhteşem hikayeye muhteşem bir son layık görmüşlerdi. Bu hikayenin başrolünde kim olduğunu hepiniz tahmin edebilirsiniz: Lionel Andres Messi Cuccittini, nam-ı diğer KEÇİ. Hayatında topa ilk kez değdiği günden beri herkesi kendine hayran bırakan o çocuk, 2005 yılında profesyonel futbol kariyerine başladı ve dünya futbol tarihinde bir daha hiçbir şey eskisi gibi olmadı. Büyük takımların hegemonyaları yıkıldı, yıllardır hasret kalınan kupalar çerez tabağı yapıldı, rekorlar kırıldı. Messi topu ayağına her aldığında, izleyenler yerlerinden şöyle bir doğruldu. Futbol bir sanatsa, Leo Messi Rönesans'ı başlattı; Beethoven'ı Sheakspeare'i, Michelangelo'yu kıskandırdı. Yıllar yılları kovaladı ve kimse O'nun büyüklüğünü sorgulamaz oldu. Ancak bir şey eksikti. Messi kulübüyle kazandığı kupalara, madalyalara, ödüllere sıradan metal parçalar muamelesi yaparken milli takımda kıtlık yaşıyordu. Öyle ki, önce 2014 Dünya Kupası sonra da 2015 ve 2016 Copa America finallerinde kaybeden Messi, Arjantin'e bir türlü kupa kazandıramamıştı. Olmuyordu. Bazen olmayınca pes etmek değil ama kenara çekilmek gerekiyordu. Sonunda Messi, milli takımı bıraktığını ilan etmişti. Ancak bu ayrılık fazla uzun sürmedi. Messi baskılara ve isteklere dayanamayıp milli takıma geri döndü. Maradona'dan beri kupa kazanamayan Arjantin'e O'ndan başka kupa kazandırabilecek kimse yoktu çünkü. O sanki bir halkın tüm özgürlük umutlarıydı. Önce 2021'de, fınalde ezeli rakipleri Brezilya'yı -hem de onların evinde- yenerek Copa America hasretine son verdi. Sonra, son Avrupa Şampiyonu İtalya'yı yenerek Finalissima'yı kazandı. 36 maçlık yenilmezlik serisiyle geldikleri Katar'da en büyük favorilerden biriydi Messi'nin Arjantin'i. Gruptaki ilk maçlarının bir hazırlık maçı havasında geçmesini bekliyordu herkes. Ancak Arabistan'ın Fransız hocası dersine çok iyi çalışmıştı. Maç boyunca uyguladıkları ofsayt taktiği sayesinde, Arjantin'in tam üç golü iptal edildi. Futbolda atamayana atarlar kuralı bir kez daha işledi ve Arjantin sahadan 2-1 yenik ayrıldı. Hani derler ya Bazıları için tek bir ihtimal vardır. diye. Messi'nin daha önce futbol topuyla neler yaptığını gören hiç kimse, bu mağlubiyetten sonra endişelenmedi. Nasıl olsa Messi şapkadan o tavşanı çıkartırdı. İki al-ver yapar, o paha biçilemez sol ayağıyla topu köşeye bırakıverirdi. Bu son 17 yıldır futbolseverlerin yeşil sahalarda belki de en çok gördükleri şeydi. Ama her defasında insanın içinde, ilk kez uçurtma uçurur gibi bir his bırakıyordu. Messi gruptaki ikinci maçında tam da böyle bir gole imza attı. Messi'nin bir gol ve bir asistiyle Meksika 2-0 mağlup edilirken KEÇİ maçın adamı seçiliyordu. Gruptaki son maçta Arjantin Polonya'yı da 2-0 ile geçerek adını son 16 turuna yazdırdı. Rakip gruptan çıkmasına kimsenin ihtimal vermediği Avustralya idi. Tangocular, bu engeli de zorlanmadan aşarken maçın adamı yine O'ydu. Çeyrek finalde Hollanda karşısında rahat bir oyun sergileyen Arjantin, son 10 dakikaya 2-0 önde girdi. Yüksek gerilimli geçen maçta, 83 ve 101. dakikada gelen goller, Turuncuların umutlarını yeniden yeşertse de Messi için ölürüm. diyen Arjantin kalecisi, penaltılarda geçit vermedi. Messi, yine maçın adamıydı. Yarı finaldeki rakip, Brezilya'yı penaltılarla saf dışı bırakan Hırvatistan'dı. Leo, 3-0'lık galibiyete bir gol ve bir asistle katkıda bulundu. Maçın oyuncusunun kim olacağını artık kimse merak bile etmiyordu. Finalde rakip: Son Şampiyon Fransa. Tarihler 18 Aralık 2022'yi gösterirken, bu spora gönül veren herkes nefesini tutmuş, birazdan tanık olacaklarından habersiz ekrana kilitlenmişti. Messi 35 yaşında olmasına rağmen hala 10 sene önceki gibi oynuyordu. Ama bu O'nun son Dünya Kupası olacaktı. Yıllanmış şarap için bu son şanstı. İdolü Maradona'nın yaptığını yapmak, bir milleti sevince boğmak ve koleksiyondaki eksik parçayı tamamlamak için son şans. O'nu seven kimse 2014'ün tekrar yaşanmasına dayanamazdı. Öte yandan O'nu tanıyan herkes, 2014'ün tekrar yaşanmasına izin vermeyeceğini de biliyordu. O gün maçı canlı izleyen herkes, kendini şanslı addedebilir. Dünyanın en büyük futbol organizasyonun finalinde, futbol tarihinin en muhteşem maçında, tarihin en iyisi ve O'nun için savaşa bile gitmeye hazır 10 arkadaşı, muhteşem bir performans sergilediler. Fransızlar pes etmeyip iki defa heveslerini kursaklarında bıraksalar da sonunda Messi ve arkadaşları gülen taraf oldu. Messi finalde iki gol atarken, diğer gole de harika bir kilit pasla katkıda bulundu. Messi bir kere daha O'ndan şüphe edenlere en iyi cevabı sol ayağıyla vermiş ve tarihin en iyisi olduğunu akıllara kazımıştı. Dünya Kupası'nın Messi'nin ellerinde yükselişi, dünyanın her yerindeki futbolseverler için hayallerin gerçekleştiği andı. Futbol Tanrıları, O'na hak ettiğini; bize de ihtiyacımız olan şeyi verdi. Futbol, O'na olan borcunu ödedi. Alacak verecek kalmadı.


Bir tek sen gül kıvrılsın dudakların, Hayatın bana verdiği en muhteşem hediyesin, Bir seni görür bir seni bilirim,


DoruklarnIna tnIrman, bir avuç bulut tut umut olsun sana... rüzgarlarnI var deli deli esen asi sesi kulaklarnImda! kuNülarnI var, kah yerli kah konuk, yalnIn ayak, korkak bakan, yosun tutmuNü, anülamaklnI gözleri... saklar ardnIna bir tutam sarnI knIr lalesi, bu dilsiz danü taNü, saklar bizi... akNüam güneNüinin ardnIndan, karanlnIkta, kimse duymadan,


Ayıp olmuyordur değil mi sevgili Da Vinci!


Üniversite yıllarımda... diye anlatmaya başladı. Ellilerinin ortasında uzun boylu, mavi gözlü bu adamla tanışalı henüz iki saat dahi olmamıştı. Az önce gözlerim şişmiş bir şekilde kaçırdığım uçağıma ağlarken şimdi oturmuş büyük bir ciddiyetle bir yandan makarnamı yiyor bir yandan da onun anlattıklarını dinliyordum. Aç mısın? diye sormuştu önce. Sana akşam yemeği ısmarlamak istiyorum. Hiç düşünmeden Olur demiştim. Bu uçağa binememek dönüm noktası olacaktı hayatımda, biliyordum. En azından akşam yemeğini bir yabancı ile yemiş olarak eve geri dönebilirdim. Üniversite yıllarımda otostopla çok yol katettim. Okulum ve ailemin evi ülkenin iki ayrı ucunda kalıyordu. Oradan oraya tanımadığım insanların arabalarına el ederek gidip geldim üç yıl boyunca. İnanmayacaksın belki ama benim otostop çekmeye başlamam aslında 5 yaşıma dayanır. cümlenin burasında durdu. Şaşırmıştım, ağzım açık devam etmesini bekliyordum. Benden aradığı tepkiyi alınca anlatmaya devam etti. Babam çok rahat bir adamdı. Beni de öyle büyüttü. Beş yaşındayken oturduğumuz şehirde kendi başıma bir arabayı durdurup beni eve bırakmasını rica etmiştim. eski bir anının verdiği mutluluk yüzüne yayılmıştı, hafifçe güldü. Üniversite diyordunuz? diye kaldığı yeri hatırlatma ihtiyacı hissettim. Öyle öyle diyerek iç çekti. Üniversitenin son yılı eve gitmeden önce yazın gezmek istedi canım. Uzun zamandır görmek istediğim bir şehre giden iki kişiyle yolculuğa başladım. Yolu yarıladıktan sonra daha fazla devam etmeyeceklerini, oraya gitmek için ilerdeki yol ayrımını geçip orada beklememi söylediler. 'Buradan çok araç geçer, mutlaka binersin bir tanesine' demişlerdi. Lakin dedikleri gibi olmadı. Bir saat iki saat bekledim. En sonunda bir araç geldi ama benim gideceğim yöne değil de önceki yol ayrımından sağa döndü. Biraz ileride durdu. Merakla ne yaptığına bakarken bana seslendiğini fark ettim. 'Geleceksen seni de alıveriyim' diyordu. Halbuki açıkça belliydi durduğum yerden gitmek istediğim yol. Ben düz gidecektim. O an 'Tamam geliyorum' dedi içimden bir ses. Beni götürdüğü yer hayatımda görmediğim kadar güzeldi. Orada tanıştığım insanların yeri öyle ayrıdır ki benim için. Eşimle oradan bir arkadaşım vesilesiyle tanıştık. O da benim gibi yolcuydu yan yana ilerleyelim dedik. Evlendik. Dönüm noktaları oluyor hayatta. Onları kaçırmamak için cesur olmak gerek. dedi. Sustu. Devam etmesini istesem de onun yetişmesi gereken bir uçağı vardı. Vedalaştık. Hoşça kal dedim. Kendine iyi bak dedi. Ayrılırken onu bir daha hiç görmeyecek olsam dahi onunla geçirdiğim bu akşam üzerini asla unutmayacağımı biliyordum.


Henüz liseden yeni mezun olmuş Nic, içindeki boşluğu dolduracağını ve hayatı anlamlandıracağını sandığı uyuşturucunun her çeşidini denemiş ve kristal meth bağımlısı olmuştur. David yıllarca masumiyetini seyrettiği, kılına zarar gelse dünyayı yıkacağı yavrusunu bu dipsiz kuyuda bulduğunda yıkılır ama pes etmez. Ne pahasına olursa olsun oğlunu bu ölüm bataklığından kurtarmaya ant içmiştir. Ona yardım edebilmek için her yolu deneyecek, her türlü fedakarlığı yapacak, her zorluğa göğüs gerecek ve onu hep çok ama çok sevecektir. Defalarca ölümle burun buruna gelen Nic iyileşme çabası içinde çırpınır durur. Fakat zorlu bir yolda her an yıkılabilecek bir denge tutturmaya çalışmaktadır. Kullandığı maddeler sinir uçlarını tahrip etmiş, gitgide daha da hissizleşmeye başlamıştır. İçindeki o karanlık, o koca boşluk daha da büyümüştür. İyileşme süreci gerilemeyi de içinde barındırır. Filmin kırılma noktalarından birinde doktorun David'e söylediği bu söz, ikilinin yaşadıklarını özetler niteliktedir. Başrollerinde Oscar adaylı usta oyuncu Steve Carell ve birbirinden farklı karakterlere başarıyla hayat vererek genç yaşına rağmen kendini kanıtlamayı başarmış Timothee Chalamet'i izlediğimiz film bir baba-oğul ilişkisine yakın mercek tutuyor. David ve Nic, Sheff'in yazmış oldukları anı-kitaplarından senaryolaştırılarak beyaz perdeye aktarılmış. 17 yaşındaki bir çocuğun madde bağımlılığıyla başa çıkma çabasını, babasıyla ilişkisini, kafa karışıklıklarını, anksiyete ve depresyon ile savaşını konu alan filmde gözyaşlarınızı tutamayacağınız birçok sahne mevcut. Montajları ve zaman sıçramaları yer yer kafa karıştırıcı olsa da sanatsal bir hava yakalamaya çalışan yönetmen zannımca bu havayı gayet güzel yakalamış. Nic'in mezuniyet töreni sonrası arabasında son hız ilerlerken kafasını camdan çıkararak özgürlüğü hissettiği sahne gerçekten çok etkileyiciydi. Hiçbir şeyi anlayamayacağız ve hiçbir sırrı çözemeyeceğiz, rüzgarı hissederek ilerlemekten başka elimizden bir şey gelmiyor; diyerek sizi filmle baş başa bırakıyorum.


Yüzyıllardır süregelen, insanları birbirine düşürüp efsanevi kavgalara sebebiyet veren, insanları Bu sıcak havada çay mı içilir? şeklinde ifadelerle zorbalığa maruz bırakan bu tartışmaya artık son bir nokta koymanın vakti geldi de geçiyor. Evet, sıcak bir günde tüketilen sıcak bir içecek vücudunuzun kendisini soğutmasına yardımcı olabilir. Ancak Ollie Jay'in de ifade ettiği gibi dikkat edilmesi gereken bir nokta var. Sıcak içecek tüketildikten sonra gerçekleşen fazladan terleme miktarının buharlaşabilmesi gerekmektedir. Bu demek oluyor ki eğer spor yapıyorsanız veya çok fazla kıyafet giymişseniz, buharlaşmaya vakit bulamadan terlemeye sürekli olarak devam edeceksiniz ki bu durum vücudunuzun soğumasına yardımcı olmayacaktır. Bu durumda soğuk bir içecek doğru tercih olacaktır.


İnsan her şeyi bilemez, bilmesi de gerekmiyordu zaten. Sahip olduklarımızla yetinebilmek neden bu kadar zordu? Gün boyu konuştuğum insanları bir bir geçirdim gözlerimden. Çoğunun geleceğe ait umutları yok ama planları var. Ben de dahil buna. İnsanın atmaktan, vazgeçmekten korktuğu tek şeydi umut. Kent, yorgun bir yaşayışın içinde ve biz insanlar da o yaşayışın kesik kesik soluğuyuz. Gürültülü, çetin, tehlikeli bir yaşayışın umutsuz soluğu. İnsanların ruhu ölüyor, ruhu! Ölüyor ruhumuz, yitiyor kalbimiz. Yaşayışa nasıl davranırsak, yaşayış da bize öyle davranırmış. Kalbimizi yadsırsak, yaşayış da bizi yadsırmış. Bir kitapta okumuştum: Günler arkada hiçbir iz bırakmadan yaşayışlarından siliniyordu. Her gün geçtikçe farkına varmadan mezara bir adım daha yaklaşmış bulunuyorlardı. Ne güzel okuyor bizi kitaplar değil mi? Biz kitapları değil de kitaplar bizi okuyor. Bizim içsel eksikliğimizi okuyor kitaplar diyerek belli belirsiz güldüm. Annem, neden kendi kendine gülüyorsun diye sordu? Ne kadar zaman geçti bilmiyorum ama zannımca epey bir zaman geçmişti. Bir anda düştüğüm boşluktan çıkmak için çırpındığımı fark ettim. Uzun zamandır içinde olduğum boşluğu şimdi fark etmiş olduğuma da bayağı bir şaşırdım. Çünkü neler hissettiğimin bilincinde değilmişim. Ruhumu hırs bürümüştü. Fikirlerim vardı ve ben onları hayata kazandırmak için yanlış yolu yani hırsı seçmiştim. Bu yüzden çabalarım değersizdi. Bazen doğru bildiklerimiz yanlıştır, bazen de yanlış bildiklerimiz doğrudur. Çoktan sabah olmuştu. Annemin sesiyle uyandım. Bu sabah geçen hiçbir sabah gibi değildi; fikirlerimde azim, düşüncelerimde sakinlik, ruhumda heves ve gayret, bakışlarımda genişlik vardı. Kalkıp elimi yüzümü yıkayıp kahvaltı yaptım annemle. Sonra da fincana kahve koyduk; yüreğimize muhabbetin en güzelini, kalbimize samimiyetin en doğrusunu koyduk. Kitabımı editöre vermek üzere evden çıktım. Yürüdüm, yürüdüm ve yürüdüm. Her şey dünden çok ama çok farklıydı. Bambaşka görüyordum her şeyi. Bugünüm dünümden farklıydı... Kuşlar, mavi gökyüzünde kanat çırpıyor. Azimle! Gökyüzü bulutsuzdu. Şimdi konuşmak zamanıydı. Konuşmanın en doğrusunu...


Kelimeler... Azizliğine düçar oldum onların. Öncelerde kelimelerin büyüsüne kapılıp şimdilerde onların acı yüzünü gören ben idrak ettim ki vakit kelimelere hakim olandan uzak durma vakti. Çünkü kelimeler sevindirebilir, ayağı yerden kesecek kadar mesut edebilir, aşık edebilir ama aynı kelimeler nefret ettirebilir, can yakabilir ya da öldürebilir birini. Her ne kadar eksikliklerine inansam da güçlü bir iksir oldukları da muhakkak. --Şimdi içimden geçen satırları hangi kelimeler tamamlayabilir? Hangi kağıt o kelimelere sığınak olmak isteyebilir? Kimin gücü yetebilir buna? Adın kelimelerin arasına karışmış, öylece geçiyor ve gidiyor hayatımdan. Her harfi gümüşten ellerin kadar öldürücü adının. Eksiliyor gönlümde bir bir harflerin. Kalbim uğurluyor seni gecenin sessiz karanlığına, hem sen seversin siyahı. Bak, yaprakları buruşmuş, solmuş ve kokusu çoktan hak ile yeksan olmuş papatyalar düşüyor kucağıma. Okuduklarının ağırlığını taşıyan o gözlerin de eksilmeli benden artık. Muhatabının karşısında di'li geçmişin korkutuculuğuna bürünmüş zaman, kandırıyor herkesi.


Neden hala bir şey yapmıyor? Ona ne kadar ihtiyacı olduğunu görmüyor mu? Onsuz gözlerinin önünde çürürken beni kaybetmekten hiç mi korkmuyor? Aslında sonunun böyle, bu şekilde olacağını en başından beri biliyordu. Ama onu ilk gördüğündeki bakışları, başka hiçbir şeyin yayamayacağı bir ışık yayıyordu. Oysa yanlış bir şey de yapmamıştı. Tek amacı onu değerli hissettirebilmekti ama hissettirdiği değerden bir damla bile alamamıştı. Buna rağmen kendisindense ona daha çok üzülüyordu. Çünkü kendisi çürüyüp gidecek iken o, sahip olduğu mucizeleri, sihirleri tükenmeden asla anlayamayacaktı. Bu nasıl bir kalpti ki böyle? Onu evinin en hoş köşesine koyup, en tehlikeli tuzakla, sevgiyle cezalandırmıştı. En acı tarafı da onu bulduğunda mutluluktan gözleri dolan kişinin, kaybederken hiçbir şey hissetmeyecek olmasıydı. Öyle de oldu. Bir sabah uyandığında odasını toplarken gözü ona takıldı. Buz gibi gözlerle ona baktı ve eline aldığında yaprakları çıtırdayan çiçeği tereddüt bile etmeden çöpe attı. O an anladı ki bir zamanlar kokusu baş döndüren o çiçeğin yeri bir masa başı değil bir mezar taşıydı. Çünkü insan gerçek güzellikleri sadece aşağıdan baktığında görebiliyor.


Ars Nova ile birlikte Geç Orta Çağ'a girilmiştir ve bu dönemde çok sesli eserler, özellikle seküler eserlerde, daha yaygın hale gelmiştir. 9. yüzyılın sonlarına doğru İsviçre'de yapılan çok sesli beste denemeleri 13. yüzyılda Leonin ve öğrencisi Perotin tarafından geliştirilmiş ve organum adı verilen bu tarz 13. yüzyıldan itibaren bestelerde sıklıkla kullanılmıştır. Geç Orta Çağ döneminde en yaygın çok sesli tarz motetler olmuştur. Motet bir vokal kompozisyon tarzıdır, vokalin eşliğinde enstrüman oladabilir, olmayadabilir. Motetlerde 13. yüzyılın sonlarına dek genel olarak kutsal temalar işlense de bu tarihten sonra saray aşkı gibi konuları içeren seküler eserler de bestelenmeye başlanmıştır. Motetler, Rönesans döneminde madrigallerin doğmasına yol açacaktır ancak madrigallerde, motetlerden farklı olarak vokalin yanında bir eşlik bulunmamaktadır. Ars Nova'nın ve 14. yüzyılın en önde gelen bestecisi şüphesiz Fransız Guillaume de Machaut olmuştur; öyle ki Ars Nova dönemi neredeyse onunla başlayıp onun ölümüyle sona ermiştir. Machaut'un günümüze ulaşan 145 bestesi bulunmaktadır, günümüze bu kadar fazla eserinin ulaşmasının nedeni Machaut'un eserlerin korunmasında bizzat kendisinin görev almasından kaynaklanmaktadır. Machaut eserlerinde çoğunlukla saray aşkı gibi konuları ele almıştır. Rivayetlere göre kendisinin de 60'lı yaşlarındayken aşık olduğu 19 yaşındaki bir öğrencisine yazdığı eserler bulunmakta. Aradığı aşka cevap alamayan Guillaume de Machaut'un bu aşka dair rondo türünde yazdığı Puis qu'en oubli adlı eserini aşağıda Türkçe çevirisiyle birlikte görebilirsiniz. Puis qu'en oubli sui de vous, dous amis, Vie amoureuse et joie a Dieu commant. Mar vi le jour que m'amour en vous mis, Puis qu'en oubli sui de vous, dous amis. Mais ce tenray que je vous ay promis, C'est que ja mais n'aray nul autre amant. Puis qu'en oubli sui de vous, dous amis, Vie amoureuse et joie a Dieu commant. Aşk hayatına ve mutluluğa veda ediyorum. Ne şanssız günmüş sana aşık olduğum gün, Yine de sana verdiğim sözü tutacağım, Bu da asla başka bir sevgilim olmayacağıdır. Aşk hayatına ve mutluluğa veda ediyorum. Orta Çağ'da Fransa, müzikte yeniliklerin ve gelişmelerin beşiği olmuştur. Ars Antiqua ve Ars Nova Fransa'da doğmuştur ancak bu yeni tarzlar diğer Avrupa ülkelerini de etkilemiştir. Örneğin İtalya'da Ars Nova, Trecento dönemi olarak bilinmektedir ve bu dönemde müziğin yanı sıra resim, mimari ve edebiyat gibi alanlarda da önemli gelişmeler olmuştur. Trecento stilinin en önemli temsilcilerinden biri Francesco Landini'dir. Çocuk yaşta görme yetisini kaybeden Landini enstrüman yapımından şairliğe birçok sanat dalıyla uğraşmıştır. 14. yüzyılda İtalya'nın en meşhur bestecisi olan Landini'nin lakabı İtalya'nın Ars Nova'sı olmuştur. Şu anda mezarı Floransa'daki San Lorenzo Bazilikası'nda bulunmaktadır ve yine aynı kilisede taşınabilir organ ile bir resmi de bulunmaktadır. Almanya'da ise yine 14. yüzyılda Geisslerlieder adı verilen kendini dini amaçlarla kırbaçlayarak şarkı söyleyen gruplar vardı ve bu gruplarda herhangi bir enstrüman eşliği bulunmuyordu, hatta bu gruplarda bir enstrüman eşliği olması dahi yasaktı. Orta Çağ'ın bitişinde Fransa'daki Ars Nova'nın ve İtalya'daki Trecento stillerinin birleştirilmeye çalışıldığı Ars Subtilior tarzı ortaya çıkmıştır. Bu tarzda ritim ve notasyon oldukça karmaşıktır, bir nevi her şeyin abartıldığı bir dönemdir. Orta Çağ'da flüt, ud, santur ve lir kullanılan ana enstrümanlardan bazılarıdır. Orta Çağ müziğinin bitişiyle Rönesans döneminin başlangıcını birbirinden ayırt etmek zor olsa da genel olarak 1400 yılı, Orta Çağ dönemi için bitişi ve Rönesans dönemi için başlangıcı temsil eder ve genellikle bu iki dönemin birleşimine Eski Müzik adı verilir. Aşağıda paylaştığım çalma listesinden Orta Çağ'ın kendimce önde gelen parçalarını dinleyebilirsiniz.


Nobel Edebiyat Ödülü sahibi Andre Gide, bir keresinde Sadece tekrar tekrar okunmak için yazıyorum. demiş. Gayet mantıklı bir hedef, zira en iyi romanlar kendini tekrar tekrar okutabilenlerdir. Benim için bu tarz romanların başında Suç ve Ceza gelir. Her ne kadar beğenmiş olsam da Pastoral Senfoni'yi bu kategori içine katamıyorum. Jean Hytier'e göre Roman sanatı, okuyucu üzerinde duygusal haller meydana getirmeyi amaçlar. İşte buna romanesk denir. Peşinden de ilgili makalede romanesk dünya kuran romancının okuyucuya adeta afyon vererek uyuşturduğu belirtilmiş ve buna romanesk afyonu denilmiş. Klasik romanlarda romancının gerçeğe benzer şekilde sunduğunu iddia ettiği düşsel dünyayı okuyucunun sorgulamadan roman kahramanlarında kendini bulmaya çalıştığından ve adeta hipnotize olduğundan bahsedilmiş. Böylece okuyucunun romancıya göre aldatılmaya ve kandırılmaya hazır hale gelmiş bir müşteri olduğunun altı çizilmiş. Andre Gide'nin ise bu roman türünün karşıtı olduğu belirtilerek onun okuyucusuna aktif bir pozisyon belirlediği hatta örtülü anlatımının altını okuyucusunun doldurmasını ve kendi bakış açısına göre ele alınan problemler hakkında sorgulamalar yapmasını ve çıkarımlarda bulunmasını istediği vurgulanmıştır. Bundan dolayı Andre Gide, "Bir kitap devamlı bir iş birliği işidir." demiş. Roman bir papazın günlüğü formatında yazılmış, bu teknik ayrıca hoşuma gider. Papaz, hayata yaşadığı olaylar sebebiyle çok uzak kalmış gözleri görmeyen bir genç kızı bir kazadan sonra evine getirir ve onunla yakından ilgilenir; öyle ki bu ilgisi, halihazırda arasının iyi olmadığı eşinin tepkisini haylice çeker. Papazın eşinin tasvirleri romanda en hoşuma giden kısımlardandır; çünkü buralarda yazar, az ama itinalı kelime seçimleriyle kadının ruh hallerini okura başarıyla aktarabilmiş. Olayların peş peşe sıralandığı romanları okurken epey sıkılan ve psikolojik tahlillere meraklı bir okur olarak papazın eşinin anlatıldığı bu kısımlara ayrı dikkat ettim. Ancak onu geride bırakıp Andre Gide'nin de arzulayacağı gibi ele aldığı problem üzerine eğilmek isterim. Andre Gide, İncil'den fazlasıyla alıntı yapan bir yazar ve bence bu özelliği romana renk ve derinlik katmış zira İncil, metaforu bol olan bir kitap diğer İbrahimi kutsal kitaplara nazaran. Görmeyen kız başlı başına bir metafor zannımca, o, günahı hiç bilmeyen ve bu sebepten ötürü bir ışık olarak nitelendirilen bir idea. Papaz, bu ideaya aşık olur lakin aşkı bence insani olmaktan öte uhrevi. Çünkü papazın zihnini belli ki bir süredir meşgul etmekte olan günah probleminin üzerine gelen bu kız, hem onun "günaha girmemek için en ideal yolun günahı tanımamak olması" savının yaşayan örneğidir. Aynı zamanda ona aşık olmak suretiyle günaha girerek savına istemeden kendisi destekleyici bir veri sağlamıştır. Peki günahı veya kötülüğü hiç tanımamak etkin bir çare midir? Zannımca değildir. Çünkü bunun için kendimizi hemen hemen herkesten tecrit etmemiz gerekir hatta bu bile yeterli gelmeyebilir. Tamamen, inanılan dinin emir ve yasaklarına riayet edilse yeterli midir? Zannımca yine değildir. Çünkü insan ayrıksı ve karmaşık bir varlık. İyiyi ve kötüyü yaratır ve bunların sağlanması için karmaşık veya düzenli sistemler kurar, daha etkin olsun diye kendinin kurduğunu unutur veya unutmayı tercih eder ve bir yaratıcı kurgular ancak bu da sistemi bozmasına veya onda sorunlar yaratmasına mani olmaz. Aklıma ufak çocukların yapbozlarla oynaması geliyor: Büyük bir arzuyla ve çabayla parçaları birleştirmek için saatler harcarlar ama bitmeye yakın aniden bozarlar hatta ağlarlar ya da bitirdikten sonra bir an için mutlu olup bozarlar. İşte o bir anı yeniden yaşayabilmek için insan, hayatındaki yapbozları bozma ihtiyacı veya yapbozların bozulması ihtiyacını duyar. Tarih gayet iyi amaçlarla oluşturulan ideallerin çokça insanlara hayatı zindan ettiğine şahit olmuştur. Çünkü ideal diye bir şey yoktur ve olmayan bir şeye mutlak inançla hareket edilince mevzu kutsal bir göreve dönüşür. Haliyle buna en ufak uyumsuzluk gösterenler de ya yola getirilmesi gerekilenler ya da yok edilmesi gerekilenler olur. Papazın günah problemine ürettiği ideal de bir yıkıma sebep olur, kaçınılmaz şekilde. "Kitabımı bitirir bitirmez noktayı koyup çizgiyi çekiyorum. Kitabıma ekleme ve çıkarma işlemini okuyucuya bırakıyorum. Bunu yapmanın bana düşmeyeceğini sanıyorum. Tembel okuyucuya yazıklar olsun! Ben başka okuyucular istiyorum. Okuyucu kitlesi, kendisinin rahatlatılmasını, tatmin edilmesini, kaygılardan uzaklaştırılmasını ister." demiş Andre Gide. Umarım "tembel bir okuyucu" gibi davranmamışımdır kitabını okurken.


İzlerin silinir belki diye yürüdüğümüz yollardan geçtim. Ne mi oldu? Silinmedi. Ama çok huzurluydum o gün. Sanki bir hesaplaşma gibiydi. Defteri kapatma ve alacak verecek bir şeyin kalmamasıydı. En azından ben böyle hesap etmiştim, yanılmışım. İnce bir keder vardı. Yanıtını bulamadığım sorular, tanısı olmayan bir sızı. Anısı varmış gibiydi sokakların. Kahve içtiğimiz yer, yürüdüğümüz parke taşları ve nazar boncuğu satmaya çalışan o abla. Hepsi o gün oradaydı lakin sen yoktun. Kokun yoktu, gölgen yoktu, sesini de hiç duymamış gibiydi sanki başını okşayıp öptüğümüz çocuk. Sırasıyla uğradım her yere. Belki orada olursun, belki hani olmaz ya koluma girersin, belki...


Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde kalbur saman içinde bir anne keçi arkadaşlarıyla dışarıya çıkmaya karar vermiş. Çocuklarına demiş ki: Çocuklar biz teyzelerinizle alışverişe çıkıyoruz. Koca dişli kurt gelirse sakın kapıyı açmayın. Yedi oğlaklar da demişler ki: Tamam anne açmayız, merak etme. Anne keçi de demiş ki: Tamam size güveniyorum. ve gitmiş. Tam yarım saat sonra koca dişli kurt gelmiş ve kapıya vurmuş. Sesini incelterek demiş ki: Çocuklar ben geldim kapıyı açın. Oğlaklar onun koca dişli kurt olduğunu anlamışlar ama oyun oynamak istedikleri için kapıyı açmışlar, hepsi birlikte Sivas halayı çekmeye başlamışlar. Bir süre sonra da anneleri gelmiş ve şaşırmış. Onların arasına katılıp o da halay çekmeye başlamış, Sonra bunlar horon çekmeye başlamışlar. O bittikten sonra dabke yapmışlar. En sonunda ise yorulup oturmuşlar ve akıllarına izledikleri dizinin o gün yeni bölümü olduğu gelmiş. Hemen açmışlar, kurt ve anne ise mısır patlatmışlar ve kola getirmişler. İzledikten sonra herkes uyumaya gitmiş, kurt da evine gitmiş. Yedi oğlak sabah okula gitmek için hazırlanmışlar. Kapının önünde ise kurt onları siyah bir limuzin ile bekliyormuş, kornaya basıp yedi oğlağa seslenmiş ve onları yanına çağırmış. Yedi oğlaktan en büyüğü demiş ki: Bir şey mi oldu da sabah sabah geldin? Kurt da demiş ki: Hayır sizi okula bırakmaya geldim, hadi atlayın. Ama her olayı komik bir olaya çeviren küçük oğlak da demiş ki: Uçurumdan mı? Seve seve. Ortanca oğlak da demiş ki: Bu kadar soğuk espri yeter, zaten hava soğuk be. Tabii kimse gülmeyince kendi esprisine kendi gülmüş. Kurt da demiş ki: Hadi artık binin okula geç kalacaksınız. Oğlaklar da demişler ki: Tamam geliyoruz. ve binmişler. Yolda giderken şarkı falan açıp dinlemişler. En sonunda okula gelmişler ve kurda teşekkür edip okula girmişler. Orada ise sınavları olan sınıfa girmişler. Sınav matematik sınavı iken İngilizce soruları varmış. Şaşırmışlar ve öğretmene sormuşlar. Öğretmen ise burada coğrafya sınavı var demiş. Onlar da tamam demiş ve fizik sorularını cevaplamışlar. Öğretmen ise demiş ki: Almanca sınavınız bayağı başarılı görünüyor. Yedi oğlaklar da demişler ki: Teşekkür ederiz hocam, Fransızca sınavı bayağı kolaydı. ve bu yedi oğlak beden eğitiminden 100 alıp eve geri gitmişler.


İran'a gideceğimizi, hem de iki kadın olarak gideceğimizi söylediğimde inanın herkesin ama herkesin ilk tepkisi Ne işiniz var orada? olmuştu. Ben de bıkmadan usanmadan çok merak ettiğimi, İran'da büyük bir kültürün var olduğunu ve aslında çok benzer olduğumuzu anlatmaya çalışmıştım. Gidip döndükten sonra da insanlarının son derece cana yakın olduğunu, ülkenin anlatılanlar gibi korkunç olmadığını, tarihi eserler bakımından son derece zengin olduğunu ve fiyatların oldukça uygun olduğunu gözlerimle görüp özellikle Instagram'da anlatmaya çalıştım. Bu yazımda size İran'daki rotamız hakkında bilgi vereceğim. İran'a gitmek, diğer ülkelere gitmeye pek benzemiyor. Maalesef çok fazla bilgi yok ve otel rezervasyonu yapmak çok zor. Biz de sadece gidiş-dönüş bileti alarak ve ya nasip diyerek yola çıktık. Toplamda 10 gece kaldık ve 5 şehir gördük. İyi ki, iyi ki gittik. Siz isterseniz Tahran gidiş-Şiraz dönüş ya da tam tersini yapabilirsiniz. Ben bileti alırken x2 gibi bir fiyat çıkıyordu. Öncelikle Tahran'a uçtuk ve akşam saatlerinde Tahran'da 1 gece konakladık. Ertesi sabah erkenden özel bir araçla Kaşan'a doğru yola çıktık. Tahran-Kaşan arası yaklaşık 250 km ve 3 saat kadar sürüyor. Benzin ucuz olduğu için çokça özel araç ve taksi kullandık. Ancak baştan fiyatlarda anlaştık. Kaşan'da 1 gece kaldık. Gittiğimiz ilk gün ve ertesi gün akşamüstüne kadar Kaşan'ı gezdik. Aslında 2 gece kalınsa iyi olabilir. İkinci gün akşamüstü otelden ayarladığımız taksi ile İsfahan'a doğru yola çıktık. Kaşan-İsfahan arası yaklaşık 200 km ve 2,5 saat kadar sürdü yolculuk. İsfahan'da 3 gece konakladık. Gezinin en can alıcı yerlerinden biri. İlk gittiğimizde akşam olduğu için çok bir şey yapamadık. Ancak sonraki 2 gün altını üstüne getirdik diyebilirim. Sonrasında 3. gecenin ertesi sabahı, çok erkenden Yezd'e doğru, yine özel bir araç ile yola koyulduk. İsfahan-Yezd arası yaklaşık 320 km ve yol 4 saat kadar sürdü. Yezd'de 1 gece konakladık. Ancak bence minimum 2-3 gece kalınıp çöl safarisi yapılabilir. Geldiğimiz gün ve ertesi gün gece yarısına kadar Yezd'i gezdikten sonra, gece yarısı otobüse binerek ve 7 saat gece yolculuğu yaparak Şiraz'a vardık. Yezd ile Şiraz arası yaklaşık 450 km. Sabahın erken saatlerinde Şiraz otobüs terminalindeydik. Şiraz'da 3 gece konakladık. Buradan Persepolis'e de günübirlik gittik. Şiraz'ı da komple gezdikten sonra Tahran'a sabah erken saatlerde uçak ile dönüş yaptık. Buradan direkt olarak da Türkiye'ye dönülebilir aslında. Tabii ki bilet fiyatlarına bakmak gerek. Tahran'ı da hızlıca panoramik olarak gezdikten sonra İstanbul'a döndük. Tahran'ı gezi programımıza detaylı olarak koymadım, zira vaktimiz kısıtlı idi. Sizin şartlarınıza, vaktinize ve zevkinize göre başka rotalar da mümkün tabii ki. Bu bizim hikayemiz, bizim rotamız idi. İran güzel insanları ve şahane yapıları ile gönlüme taht kurdu.


Cevaplaması en zor soru sanırım, başlayalım. Ben, Pınar. 24 yaşındayım. Bölüm birincisi olarak girdiğim Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Tarih bölümünden geçen yıl mezun oldum. Sanat ve tarih alanında içerik üreticisiyim. Küçüklüğümden itibaren; annemin de aynı üniversitenin sanat tarihi ve arkeoloji bölümünden mezun olması nedeniyle sanatla ve kitaplarla iç içe; müzeleri ve tarihi yerleri gezerek büyüdüm. Sanat tarihi; benim kendimi en mutlu hissettiğim alan. Adeta; kaçış noktam diyebilirim. Sanatın; insanın estetik zevkini geliştirdiğini, yaşamdan daha çok keyif almasını sağladığını düşünüyorum. Bakan gözler açılıyor, bu açıdan çok değerli. Görmeyi geliştiriyor. Hayat, kesinlikle daha güzel oluyor. Açıkçası; hiç zorlanmadım çünkü lisedeki tarih öğretmenim sayesinde aslında hep en sevdiğim ve bilgilerime en çok güvendiğim ders tarih oldu. Lisede en favori iki dersim de zaten; tarih ve sinema tarihiydi. 10. sınıfta okul değiştirdim ve o yıl sadece okulda 56 kitap bitirmiştim. Arkadaş edinemediğim biraz utangaç bir dönemimdi; hatta daha sonraki yıllarda başka sınıftan bir arkadaşım Yarım dönem boyunca sadece kafanın tepesini gördüm, yüzünü hiç göremedim. Kitaptan hiç ayrılmıyordun. demişti. Durumumu özetliyor sanırım. Sinema tarihi üzerine yazılar yazıp çeşitli internet sitelerinde ve okul dergisinde yayınlatmaya çalışıyordum. Lisede; klasikleri, biyografileri, sinema kuramlarını ve tarih kitaplarını okuyordum. Şu anda; okumalarım çoğunlukla sanat tarihi ağırlıklı olsa da ayda en az 1 roman bitirmeye özen gösteriyorum. Kısacası; yazı yazmayı ve okumayı ilkokul yıllarımdan itibaren hep çok sevdim diyebilirim. Tarihin ve radyo-televizyon alanlarının hayatımda etkisi çok büyük; açıkçası iki alanda öğrendiğim bilgileri entegre ederek içerik üretmeye başladım. Kamera önünde olmayı, video kurgulamayı, metin yazmayı çok seviyorum. Bir yandan; her günüm okuyarak, derinlemesine araştırarak ve üreterek geçsin istiyorum. Aydın Doğan Anadolu İletişim Meslek Lisesinde Radyo-Televizyon bölümünden mezun olmadan önce 1 yıl CNN Türk'ün kültür-sanat programı Afiş'te çalıştım. Uruguay'ın eski devlet başkanı Jose Mujica'dan Türkan Şoray'a çok farklı isimlerle tanışma fırsatım oldu. Programda geçirdiğim aylar; hayatımın en inanılmaz deneyimlerinden biriydi. Özellikle; sanatçıların hikayelerini ve ürettiklerini anlamaya çalışmam sanata olan bakış açımı bambaşka bir boyuta taşıdı. Kendime daha çok güvenmemi ve insan ilişkilerimi geliştirmemi de sağladı. Bu sayede; üniversitede de aralıksız çalıştım. İş hayatında olmayı ve üretmeyi her zaman çok sevdim. Üniversite sırasında; Boğaziçi Üniversitesinde, halkla ilişkiler şirketlerindeki stajlarımın yanı sıra tenis antrenörlüğü ve yoga eğitmenliği bile yaptım. Üniversitede; tarih okurken bir yandan sanat tarihi bölümünden ek dersler alıyordum. Güncel sergileri takip etmek de lise yıllarımdan gelen bir alışkanlıktı. Ayrıca; lisede ve üniversitede İspanya, Avusturya, Almanya, Portekiz gibi farklı ülkelere seyahat etme fırsatı bulmam sayesinde oraların da sanat ortamını inceleme fırsatı edindim. Okumalarım yıllar içinde gittikçe sanat tarihine doğru kaydı. Öncelikle bu doğrultuda; sanat ve tarih temalı ürünlerin olduğu bir e-ticaret girişimim oldu. O girişimden öte; araştırdığım, beni heyecanlandıran ve hayatıma değer ve anlam katan sanat eserlerini, sanatçı hikayelerini daha fazla insana anlatmaya karar verdim. Okuduğum yabancı ve Türkçe kitapların, makalelerin yanı sıra; çeşitli seminerlere katıldım. Bu yıl ayrıca; Yıldız Teknik Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi'nde Kültür-Sanat Yönetimi bölümüne de başladım. Akıllarını kurcalayan ne varsa adım atmaktan korkmamalarını tavsiye ederim. 11 Ocak 2021 yılında; sıradan bir sosyal medya kullanıcısıydım. Hiçbir içeriğim yoktu. 26 Aralık 2022'de ise; Instagram ve TikTok'ta yüze yakın içeriğim ve yaklaşık 120 bin takipçim var. Bu sayede; sanat ve tarihe dair, çocuklarda da emeklilerde de merak uyandırıyor ve her yaştan insanı bilgilendirebiliyorum. Ayrıca; her ay düzenleyeceğim sanat tarihi atölyelerine ve kitap kulübüne de başlıyorum. Eğer; geçen sene hiç başlamasaydım, başkalarının benim hakkımda ne düşüneceğini dert edinseydim, üşenseydim, erteleyip vazgeçseydim, bunların hiçbiri olmayacaktı. Belki sana da hikayem bir işaret olur. Başlaman gerekenin, aklını kurcalayanın, hayal ettiğinin ne olduğunu biliyorsun ve ancak çabalarsan ona ulaşabilirsin.


Podcast dinlerken en önemli kriterlerimden birisi podcast yapan kişinin doğal ve samimi olmasıdır. Kendi hayatından örnekler verip içini açan kanallara gerçekten hayranım. Çünkü aslında bu hiç de kolay bir şey değil. Bir odada mikrofon karşısında konuşuyorsun evet ama bu sadece o odada kalmıyor. Dünyanın bir ucunda bambaşka bir ülkede dinlenebiliyorsun ve söylediklerin bambaşka insanlara dokunuyor. İnsanın arkadaşlarıyla konuşup da kafa dağıtmasına benzemiyor. Her ne kadar arkadaşlarla açılan bir podcast kanalı bile olsa... İşte o yüzden bu zorlu işi tam kıvamında yapan kanal sayısı bence pek de fazla değil. Lafı mı olur isimli podcast kanalı ise bence tam da öyle bir kanal. Samimiyeti, sohbetin akışını öyle hissediyorsunuz ki kendinizi onlarla beraber kahkaha atarken buluyorsunuz. Onlar dememin sebebi bu kanalda 30'lu yaşlarındaki üç kadının birlikte bölüm yapıyor olmaları. Tanışma hikayelerinin olduğu bölüm çok hoşuma gitmişti, çünkü bir dövüş kulübünde tanışmışlar. Başka şehirlerde büyüyüp İstanbul'da başlamışlar arkadaşlıklarına. Farklı aile yapıları ve geçmişleri var. Bir olayı anlatırken üç insanın farklı noktalara değindiğini ve başka noktalardan yaralar aldıklarını görmek beni şaşırtıyor ve her bölümü ilgiyle dinlememe neden oluyor. Bazen tam konu ciddi giderken bir anda espri patlatıyorlar ve modunuz bir anda değişiyor. En çok ev işi yaparken, bulaşık yıkarken dinliyorum onları ve sanki arkadaşlarımla muhabbet ediyormuşum gibi zaman hızla geçiyor. Bölümleri genellikle yarım saat oluyor ama sohbetin akışına dalıyorsunuz ve bir anda geçiyor zaman. Bu kanalı Arkadaşlıklar isimli bölümü ile tanıdım. Kendi hayatımın arkadaşlıklar açısından zor bir dönemindeyken dinlemiştim ve düşünceleri çok hoşuma gitmişti. Zamanla diğer bölümleri de dinledim ve bu üç güçlü kadının feminist yanları, üzüntüleri, ergenlik hikayeleri, anıları bana dinlerken keyif verdi. Bir yandan da benim için bir başka önemli kriter olan teknik özelliklerini değerlendirmek istiyorum. Mikrofonun konumu gerçekten güzel ayarlanıyor olmalı ki konuşan herkesin sesi güzelce duyuluyor. Ortamın genişliği elbette yansıyor sese fakat bunun sebebi herkesin ayrı mikrofonu olmaması sanırım. Bazen konu derinleştikçe içlerinden biri konuşurken diğeri konuya dair fikrini hemen ifade edince arada kaynayan düşünceler yok değil. Ama üç kişiyle yayın yapmak hiç de kolay değil üstelik düşünceler havada uçuşup konu konuyu açmasına rağmen ana temadan sapmıyorlar. En beğendiğim bölüm olan Kur'an kursundan Amsterdam'a tatiller ve tatil anlayışımız isimli bölümü tavsiye ederim. Kendilerine ise sosyal medya hesaplarından ulaşabilirsiniz.


-Eve ne zaman gideceğiz? -Yarın çıkacağız bey, dedi. -Hoş geldin Ayşe? Fakat kızın yüzünde şaşkınlık ifadesi olmakla birlikte gözlerinden sicim sicim yaşlar döküldü. Odadan çıkarak ağlamaklı bir şekilde hastane bahçesine çıktı. Banka oturdu ömrü boyunca hiç bu kadar ağlamamıştı. -Ağabey, babamıza bir şey olursa biz ne yapacağız? -Daha önce hiç babasız kalmadım ki. Babasız kalınca ne yapılır bilmiyorum, dedi. İki kardeş birbirlerine sarılıp ağladılar. Gözyaşları adeta birbirine karıştı. Abisinin iki oğlu vardı. O da bir babaydı. Ama babasız baba nasıl olunurdu. Hiçbir fikri yoktu. Ali Bey'in yanında eşi Meryem Hanım ve büyük kızı Elif vardı. Elif, babasına bir yandan yemeğini yediriyordu, öte yandan gözyaşlarını siliyordu. Meryem Hanım ise odanın penceresinden Orhan ve Hayal'i izlemekle birlikte kafasındaki sorulara yanıt bulmaya çalışıyordu. 50 senelik hayat arkadaşı olmadan hayat nasıl devam ederdi? Kendisi sadece anne olmayı öğrenmişti, evlatlarına babalık nasıl yapılır, arkalarında dağ gibi nasıl durulur bilmiyordu? Ali Bey ve ailesinin günleri böyle devam ediyordu. Günler sonra Ali Bey, hastaneden taburcu oldu. Fakat, doktorlar Ali Bey'in durumu iyileşmeye başladığı için değil ellerinden bir şey gelmeyeceği ve durumu kötüye gitmeye başladığı için taburcu etmişlerdi. Ali Bey, kompleksli bir hastaydı. Bu hastalıklarının içerisinde bir de diyaliz hastasıydı. Yaklaşık son 2 yılını diyalize girmemek için bahanelerle geçirmişti. Ama o gün evde bayılmasının ardından uzun bir süre tedavi altına alınmıştı. Bu tedavi sonucunda diyalize başlaması gerekliydi. Bu sebeptendir ki Ali Bey, günlerce hastanede kalmıştı ve ara ara şuurunu kaybediyordu. Evine gideceği için mutluydu Ali Bey, ama bir eksiklik vardı. Evi neredeydi? Dişiyle tırnağıyla kazıyarak bir yerlere gelip onca emeğiyle aldığı evi neredeydi? Ama olsun hastaneden kurtuluyordu, onun için ecelinden kaçmaktı. Nihayetinde eve geldiler. Anlamsız bir şekilde evin içinde geziniyor. Evini yeni görüyormuşçasına göz gezdiriyordu. Ali Bey'in bu halini gördükçe eşi ve çocuklarının içlerinde tarifsiz bir acı oluşuyordu. Günler Ali Bey'in, yer yer şuurunu kaybetmesi, yer yer öfkelenmesi, belirli günler diyalize gitmesiyle geçiyordu. Lakin diyaliz günleri oldukça zor geçiyordu. Çünkü asıl bu günlerde şuurunu kaybediyordu. Diyalizden eve getirildiği günler fazlasıyla asabi oluyordu. Yemek pişmekte olsa bile pişmeden yemek istiyordu, yemeğini yedikten sonra unutuveriyordu ailesini, kendisine yemek vermemeleriyle suçluyordu onları. -Hayal Hanım, babanız Ali Bey, diyaliz esnasında fenalaştı. Ambulansla hastaneye gönderdik, dedi. -Anne babam bitmiş, diyerek haykırdı. Peki ne olmuştu Ali Bey'e? Diyaliz sırasında tansiyon düşüklüğü sebebiyle kalp krizi geçirmişti ve beynine pıhtı atmıştı, kısacası artık makinelere bağlı yaşıyordu. Doktorlar tamamen umudu kesmişti. Birkaç saat sonra başka bir hastaneye sevk ettiler. Günler artık hastanenin yoğun bakım ünitesinde beklemekle geçiyordu. Ne de olsa Ali Bey'in ailesi, hastane köşelerinde ağlamaya, uykusuz, aç ve susuz bir şekilde günlerini sürdürmeye alışmıştı. Fakat babasız kalmaya nasıl alışacaklardı? Yoğun bakıma Ali Bey'in yanına giriyorlar, cevap vermesi umuduyla konuşuyorlar ve yine cevap alamadan çıkıyorlardı. Günden güne daha fazla erimeye başlamıştı Ali Bey, artık hemşireler mamayla besliyordu. Durumu gitgide kötüleşiyordu. Günler sonra o acı haber Orhan'ın telefonun çalmasıyla Ali Bey'in ailesine geldi. Hastanede olan aile koşarak yoğun bakım ünitesine indi, karşılaştıkları manzara ise Ali Bey'in yoğun bakımdan çıkartılarak morga götürülmesiydi. Meryem Hanım ve Orhan oldukları yere diz çöküp feryat ederek ağlıyordu. Elif ve Hayal ise sedyeyle morga götürülen babalarının arkasından koşturuyorlardı. Bir umut yaşıyordur, doktorların bir yanlışı vardır düşüncesiyle; morga götürülen babaları değildir umuduyla koşturuyorlardı. Fakat o beyaz örtüyü çekiştirdiklerinde gördükleri kişi Ali Bey'di. Kızlar feryatlı bir şekilde yere yığılmışlardı. Etraftaki insanlar zavallı aileye destek olmaya çalışıyordu ama nafile, hiçbir konuşma teselli etmiyordu onları. Orhan kendini toparladı. Meryem Hanım'a ve kardeşlerine destek oldu, gerekli işlemleri yaptırdı. Ertesi gün Ali Bey'in defni için cenazeyi köye götürme kararı alındı. Morga inip son kez Ali Bey'i gördüler. Son kez elini öptüler, bir daha elini öpecek babaları olmayacaktı; son kez kokusunu en derinliklerine kadar çektiler, kimse babaları kadar güzel kokmayacaktı; son kez sarıldılar artık sarılacak babaları olmayacaktı ve son kez baba dediler bir daha baba diyecekleri kimse olmayacaktı. Zor güç morgdan çıktılar ve eve gittiler. Daha önce eve girmek hiç bu kadar zor olmamıştı. Babasız bir ev, ev sayılır mıydı? Gece boyunca uyumadılar, ağlamaktan bitap düşmüşlerdi. Yine sabah oldu Ali Bey'in ailesi için bir önemi yoktu artık, çünkü onların güneşi hiç doğmamak üzere batmıştı. -Baba, sana çocuklarımın babasını getirdim, diyordu.


Bir mart günü sabahında geçiyorum kalacağım konağa ve beni uykusundan henüz uyanmış olan Nazire teyze karşılıyor pijamalarıyla. Öyle samimi ve ev sıcaklığında hissettiren bir yerdeyim ki ayrılacak olmanın hüznüne kapıldım daha şimdiden. Odaya çıkıyoruz ve beraber topluyoruz yatağın üzerindeki kurumaya bırakılmış çarşafları, neden burada olduğumu konuşuyoruz ayaküstü. Birazdan ocağa çay koyacağını haber ediyor ve ben dinlenmeye çekiliyorum. Öğle saatlerinde keşfe çıkıyorum Safranbolu'nun Eski Çarşı'sını. Bayılırım ilmek ilmek işlenmiş emek kokan ürünlerin satıldığı bitişik dükkanlara. Hiçbirini es geçmeden geziyorum, sohbet ediyorum esnafla. Bir yandan üretiyor diğer yandan kutu kadar dükkanında demlediği tavşan kanı çayını ikram edip seninle sohbet etmeye can atıyor. Tabii burası bir de lokum diyarı; yürüdüğün daracık sokaklarda ellerinde lokum tepsileri ve safran kolonyalarıyla dükkanlarının önünde seni bekleyen, en lezzetli lokumu sunmaya çalışan güler yüzlü esnafı eksik olmuyor. Kırtasiye gibi bir yere giriyorum ve oradaki amcaya nerede kartpostal bulabileceğimi soruyorum. Saat kaç? diyor. Üçe geliyor. deyince Takip et beni. diyor ve sorgusuz sualsiz takılıyorum peşine. Yürüyorum ardından ama nereye bilmiyorum. Beni kartpostal diyarına falan götürecek diye düşünürken PTT'nin önünde buluyorum kendimi. Ama burası sıradan bir PTT değil, ilçenin atmosferine uygun şekilde inşa edilmiş bir Safranbolu evinin içinde bulunuyor. İçeri giriyoruz ve duvarda asılı bulunan raftan istediğim kadar kartpostalı ücretsiz alabileceğimi söylüyor. O anda aklıma ilk gelen tüm PTT'lerde böyle bir hizmetin sağlanıp sağlanmadığı oluyor. Hemen kapıyorum dört beş tane Safranbolu manzaralı kartpostalı, eh benden mutlusu yok şimdi. Keşfe devam edebilirim, yokuş yukarı çıkıyorum. Ta tepelerde gözüme kestirdiğim bir yapı var, gösterişli sarı renkte bir bina: Eski Hükumet Konağı veya diğer adıyla Kent Tarihi Müzesi. Yolda olmayı hep sevmişimdir, bir yere ulaşmaktansa asıl keyif veren budur bana. Yürürüm ve bilirim ki sürprizlerle karşılaşacağım o yolda, kimi üzen kimi sevindiren ama beklenmedik olması beni ağına çeken. Kimselere rastlamadığım sokakların ruhu diğerlerine nazaran bir başka oluyor, etraftaki her bir detayı inceliyor ve orada zamanında kimler nasıl yaşamıştır diye düşlüyorum. Tabii yollar taşlık olduğundan düşmemek için gözüm bir yandan yerde yürüyorum. Nihayetinde varıyorum o sarı binaya. Sağ yanımda daha demin geçtiğim kıvrımlı sokaklar, sol yanımda ise dağın eteğine dizilmiş köy evleri ile buranın manzarası beni kendine hayran bırakıyor. Oturup manzarayı ve insanları seyrediyorum bir süre. Daha sonra müzeyi geziyor, tarihini öğreniyorum. 1976 yılına kadar hükumet konağı olarak kullanılan bu bina, çıkan yangın sonucunda kullanılamaz hale gelmiş. Ardından 2006 yılında müze olarak yeniden hayata kazandırılmış. Müzede Safranbolu'nun kültürünü yansıtan birtakım detaylara rastlıyoruz: geleneksel kıyafetler, madeni paralar ve çeşitli eşyalar. Müzenin zemin katında bulunan Esnaf ve Zanaatkarlar Çarşısı'nda lokumcu, demirci, bakırcı, yemenici gibi Safranbolu'nun önde gelen mesleklerini tanıtmak amacıyla özgün canlandırma tekniğiyle yapılmış olan çalışma ortamlarını inceliyorum. Eskiye bir bakışla temas edip ayrılıyorum buradan ve yolun beni nereye götüreceğini bilmeden yürümeye devam ediyorum Safranbolu sokaklarında. Lokum ve Safran Müzesindeyim. Beraber lokumun tarihini öğrenelim mi? 18. yüzyılın sonlarına doğru sert şekerlerden sıkılan I. Abdülhamid'in yumuşak şekerleme isteği üzerine bir tatlı yarışması düzenleniyor. Hacı Bekir Efendi denemelerinin sonucunda lokumu padişaha sunuyor ve yarışmanın kazananı oluyor. O günden bu yana lokum dünyanın birçok yerinde Turkish delight ismiyle tanınıyor. Günümüzde çeşitleri saymakla bitmez. Benim favorilerim arasında Antep fıstıklı çifte kavrulmuş ve brownie'li kaymaklı lokum var. Safranbolu'nun da ismini buradan aldığı bölgede yetişen bitkilerden olan safrana değinmemek olmaz. Dünyadaki en pahalı baharatlardan biri olan safranın çeşitli kullanım alanları var. Öğrendiğim kadarıyla sarı olanları kozmetikte, kırmızılar ise yemeklerde kullanılıyor. Safranlı lokum ise halkın beğenisini bir hayli kazanmış ve en çok tüketilen lokum çeşitleri arasında yerini almış. UNESCO Dünya Mirası Listesi'ne alınmış olan Safranbolu, turistler için de ilgi odağı olmuş. Sokaklarda farklı milletten insanlara rastlamanız mümkün. Bir bakırcı dükkanında gezinirken Çinli bir arkadaş bile edindim. Safranbolu bozulmamış mimari dokusuyla beni mest etti. Bakırcılar Çarşısı'nın içinde saklanmış olan kanyon ise beklenmedik oluşuyla beni en etkileyen yerdi. Şehrin hangi tarafına bakarsanız bakın bir dağ silüetiyle karşılaşıyorsunuz. Hatta o kadar çok dağ var ki zannımca isim koymakta dahi zorlanmış civar halkı, zira birinin adı Tepe Dağı'ydı. Eğer siz de eskiden vazgeçemiyor, doğal olanı arıyor ve ruhu olan yerlere sığınıyorsanız Safranbolu'ya bir şans verin derim.


The Banshees Of Inisherin İrlanda kökenli İngiliz tiyatro yazarı ve yönetmen Martin McDonagh'ın ustalık eseri olarak tanımlanmayı hak ediyor. Film, son zamanlarda vizyona giren filmler içerisinde klasik/kült olma potansiyelini fazlası ile taşıyor. Yönetmen McDonagh, 1923 yılında yaşanan İrlanda İç Savaşı esnasında küçük bir adada gayet sade ve içten bir hayatı paylaşan bir grup insanın yaşamlarını konu alıyor. Film, önceleri sıkı dost olan iki yetişkin erkeğin çocuksu gerekçelerle aralarına mesafe girmesi ardınca yaşanılan trajikomik bir dizi olay eşliğinde ilerliyor. İki kişi arasındaki ilişki ile ana karadan top sesleri ile haberdar olduğumuz İrlanda İç Savaşı'na adeta ayna tutuluyor. Savaşın iki tarafı, iki yetişkinin aralarındaki mücadele ve birbirlerine verdikleri anlamsız zararlar etrafında hicvediliyor adeta. Filmde ana karakter Padraic, en yakın arkadaşı Colm'un Artık senden hoşlanmıyorum. cümlesi ile sarsılıyor, bu hal toksik bir hikayeye, trajikomik seri olaylara evriliyor. Film eşsiz İrlanda doğası fonu eşliğinde bir o kadar saf, doğal kalabilmiş insan karakterleri ile pastoral bir tablo hazzı veriyor. İnsanın iç dünyasında var edip büyüttüğü travmaların zamanla daha travmatik sonuçlara evrilmesi ve ortaya çıkan sonuçların insan hayatını içinden çıkılmaz bir labirente dönüştürmesi yönetmenin vizyonunda sinema sanatının bütün maharetleriyle ustaca sahneleniyor. İzleyicisinde tebessüm eşliğinde derin düşüncelerin, iç muhasebelerin kapısını bir köy evi kapısı edasınca aralıyor. The Banshees of Inisherin, Oscar'a ulaşamasa da hiç tartışmasız senenin en iyi filmlerinden biri ve alkışı fazlasıyla hak ediyor. İnsana dair ikilemleri, sevgi, dostluk ve nefret temalarını muazzam bir oyunculukla birleştiren bu film izlenmeye değer.


Merhaba sevgili Raf Dergi'nin podcast dinlemeyi seven okuyucuları, Geçenlerde yeni kanallar keşfetmek için podcast dinlediğim platformda gezinirken öyle bir kanala denk geldim ki resmen hiç ara vermeden dinlemek istedim. Ben güzel bir dizi keşfettiğimde de aynı duyguları yaşarım. Hepsini izleyip bitirmek isterim. Bu kanal için bunu yapmamak çok zordu. Çünkü bölümler yaklaşık 8-9 dakika ve tadı resmen damağınızda kalıyor. O yüzden hiç bitmesin istedim. Kanalın konusu çocukluk dönemi. Podcaster'ımız adını bizimle paylaşmıyor ama birkaç bölüm sonra kendisine dinleyicilerinden gelen maillerden birinde bir dinleyicisinin kanal isminin baş harflerinin kısaltılması olan Biç diye seslenmesiyle adı öyle kalıyor. Ben de bu yazımda kendisinden Biç olarak bahsedeceğim. Biç bizlere çocukluğunda yaşadığı iğrenç anılarını anlatıyor. Bu anıların birçoğunda insan kendi yaşamına dair bir şeyler buluyor. Hem gülüp hem içimizi burkuyor hikayeleri. Özellikle 2. bölüm olan Milka İneği benim çok hoşuma gitmişti. Bölümü size biraz açmak istiyorum. 1995 yılında geçen bir okul anısını anlatıyor bize sevgili Biç. 1. sınıftaki resim aşkıyla Milka Çikolata'nın düzenlediği Türkiye genelindeki bir resim yarışmasına katılıyor. Kendilerinden Milka ineği çizmelerini istiyor öğretmen. Arkadaşı Merve'nin ineği çizemediğini gören bizim iyi kalpli Biç ona yardım edip Merve'nin yerine resmi çiziyor. 1-2 ay sonra gelen habere göre Merve yarışmada dereceye giriyor. Aslında kendi resminin de kazanma ihtimali var fakat babası resmi gerekli zamanda gerekli adrese göndermediğinden ötürü kendi resmi yarışmaya katılamıyor bile. Merve ödül olarak şişme havuzu kazanıyor. Bu ödül zamanın inanılmaz lüks bir hediyesi tabii. Bir zaman sonra ise resim aşkıyla yanıp tutuşan bizim Biç'in tüm resim defterleri ve malzemeleri ebeveynleri tarafından elinden alınıyor. Sebebi ise derslerine gerekli konsantrasyonu verememesiymiş. Hayatın bizimle alay edercesine yaşattığı cringe anların çocukluğumuzdaki hallerini bize sevgili Biç çok güzel bir şekilde anlatıyor. Birkaç bölüm sonrasında ise dinleyicilerinden gelen maillerdeki iğrenç çocukluk anılarını okumaya başlıyor. En azından Biç kadar içe dokunan birçok anıya gülüyor ve üzülüyorsunuz. Hani çocukken misafirliğe gelen şımarık çocuklarla oyuncaklarınızı istemeyerek paylaşırsınız ama siz onlara gittiğinizde sizinle paylaşmazlar ya, işte o tarz misafir çocuklarına bol bol kızdığınız bir kanal bu. İlkokul arkadaşlıkları, komşu çocukları, 23 Nisan kutlamaları ve aileyle sofrada yaşanan yemeğini bitir kavgaları... Ne yapın ne edin bir dinleyin Biç'in hikayelerini. Bir acı haber vereceğim, sanırım yayını bıraktı sevgili BİÇ. 2022'nin Aralık ayından beri paylaşım yapmıyor ve kendisini tanıyan biri olmadığından ondan haberimiz maalesef yok. Sevgili Biç, eğer bu satırları okuyorsan lütfen geri dön. Sana döner ısmarlarım dönersen.


Kendini, keşfetmeye ve sevdiklerine adayan biri Esmanur Küçükislamoğlu. 10 Ocak 1998'de İstanbul'da doğan bir Rizeliyim. Bana bakan kişilerin %99'unun "Rizeli misin?" dediği gibi. Sevginin çokça bulunduğu bir ailede büyüdüm. Annem babam birbirine ayrı, biz, 2 ablam ve 1 abim, birbirimize ayrı aşıktık. Hayat kaynağım büyük oranda annemdi. Buralara geldiysem kesinlikle onun ve onun duaları sayesinde. Onu kaybettikten sonra kendimi daha çok keşfetmeye ve çalışmaya verdim. Seveceğim işin karşıma çıkması büyük bir nimetti. Sürekli aktif olmak isteyen biri olarak Marmara Üniversitesinde Radyo, Televizyon ve Sinema okudum. Lisansım esnasında da yerimde duramayıp 4 ay Slovakya'da Erasmus yaptım. A News'te staj ve Acunmedya Akademi'de minik bir iş deneyimim oldu. Soluğu GZT'de, gerçekten sevdiğim işi yapabileceğim bir yerde aldım. Ne diyordum? Evet, Neşe Küçükislamoğlu'nun duaları sayesinde buralardayım. Ben bu zamana kadar sahada olumsuz bir durumla karşılaşmadım. Bu karşılaşmayacağım anlamına gelmiyor tabii ki şartlar sayesinde, Allah korusun. 6 Şubat depreminin 25. saatinde deprem bölgesindeydik. İlk saha deneyimim olarak sayarsam derinden etkileyici bir süreçti. Henüz kimseler varamadan orada olmak, o insanların acılarını paylaşmak, elimizden bir şey gelmemesi... Allah bir daha yaşatmasın. Daha dirayetli bir saha tecrübesi için eğitim almayı düşünüyorum. İnşallah bana faydası olur ve benim de diğer insanlara. Gündem dışı gittiğimiz gezi dış çekimlerimiz hayalimdeki gibi ilerliyor. İnşallah daha güzel daha farklı içeriklerle ve projelerle gelmeyi planlıyoruz. GZT'de çalışırken Ukrayna Savaşı, Taksim Saldırısı, Deprem Felaketi gibi birçok "kriz yayını" dediğimiz süreçlere şahit oldum. Mesai kavramımızın olmadığı, insanların seslerini nasıl daha çok duyurabileceğimizi düşündüğümüz ve bol içerik üretmeye çalıştığımız bu süreç bizim için tabii ki oldukça zorlu geçiyor. Ancak yaptığınız işi sevdiğinizde zamanın nasıl geçtiğini fark etmiyorsunuz. Bu ve genel süreçte sürekli gündemi takipte kalıyoruz. Çokça beyin fırtınası yapıp takipçilerimize "bilgiyi" en etkili nasıl iletebiliriz ona çabalıyoruz. İnsanız tabii, adapte olamadığımız zamanlar oluyor. Bu zamanlarda motivasyonum, yaptığım işi sevmek oluyor... İçeriklerimin konusunu çoğunlukla ben belirliyorum. Zengin bir kaynak arşivim var. Yerli-yabancı bütün kaynakları takip etmeye çalışmak bana yardımcı oluyor. Ekiple de paslaşıyoruz. Hatta artık çevremdeki herkes "Aa bak, çok ilgi çekici bir konu." diye geliyor bana. Zorluk yaşamıyorum. Bazen hiçbir şeyin ilgi çekici gelmediği oluyor. Böyle zamanlarda kendime zaman tanıyorum bağışıklık kazanmamak için. Asıl amacım hem dikkat çekmek hem eğlenmek hem de insanları bilgilendirmek. Ama en en sevdiğim şey ise dış çekimler... Gezmeyi ve keşfetmeyi çok seviyorum, yansıttığımı da düşünüyorum. Bahsettiğim gibi gündemi sürekli takipte kalmamız gerektiğinden bu yorucu olabiliyor. Kriz yayınları, mental yorgunluk da eklenince içinden çıkamayacakmış gibi hissediyorum ama çıkıyorum. Çünkü yine dediğim gibi, işimi seviyorum. Olumlu yanı bu. İnsanlarla sağlıklı, güzel ilişkiler kurmak, onlara bir nebze de olsa dokunabilmek, olan biteni insanlara aktarabilmek, eğlenceli içeriklerle onları hem eğlendirip hem bilgilendirmek... Bu sorulara cevap verirken işimi ne kadar çok sevdiğimin bir kez daha farkına vardım. Bu alan bolca pratik ve aktiflik gerektiren bir alan. Maalesef yalnızca üniversitedeki dersler yetmiyor. Teoriden çok pratik önemli diye düşünüyorum. Bu alanla ilgili bulunan hangi kurs, aktivite, proje varsa hepsine katılmalarını tavsiye edebilirim. Ve Erasmus... Bana çok şey kattığı için buralarda olmamda büyük bir etkisi olduğunu düşünüyorum. İnsanlarla olan ilişkimi güçlendiren bir süreçti. Yeni insanlar tanımak, yeni kültürler keşfetmek ufkumu oldukça genişletti. Zaten eğer bu alanı seviyorlarsa dediğim şeyleri mutlu bir şekilde gerçekleştirirler... Raf Dergi bana böyle bir teklifle geldiğinde oldukça duygulandım. Gerek bu dergi özelinde gerekse insanlardan aldığım tepkiler sayesinde olduğum ve bulunduğum yerden daha da memnun oluyorum. Bir şeyler başarabildiğimi hissediyorum. Ama hiçbir zaman yeterli değil ve hiçbir zaman tatmin olmuyorum. "Ben oldum." demeyeceğim hiçbir zaman. Sürekli gelişmeye ve büyümeye açık olmak lazım diye düşünüyorum. Evet belki de bir şeyler başardım ama daha fazlası neden olmasın? Başarıya aç, yarına faydalı, daima iyilik ve güzelliği düşünen bireyler oluruz hepimiz umarım. Irkçılıktan ve nefret söyleminden uzak, ötekileştirilmediğimiz güzel yarınlarımız olsun diyorum ve Raf Dergi'ye teşekkür ediyorum. Kalp.


Herkesten ve her şeyden uzakta güzel bir yer var, sevgili okur. Kimilerinin çoktan bulduğu, kimilerinin asla bulamayacağı, belki Kafdağı'nın ardında, belki gökyüzünün ve hatta gezegenlerin arkasında kalan bir yer. Birçoğumuzun içinde de bu yerin bir yansıması var sanırım. İçimizde bir yer, belki hafızamız, belki ruhumuz, belki benliğimiz aşina oraya. Hep arıyoruz, her zaman bir şeyler arıyoruz. Sevgi, saygı, anlam, cevap... Bir arayışın içindeyiz, cevaplar buluyoruz, beğenmiyoruz, tekrar arıyoruz, daha farklı cevaplar buluyoruz. Bazen bulamıyoruz da. Ama bu arayış, hiç durmuyor, bence yitirdiğimiz o yerin boşluğu dolmadığından. Kimilerini uğurluyoruz, kimilerini karşılıyoruz, hiç bitmeyen bir devinimle kıpırdanıp duruyor içimiz. Acıları sindirebiliyor, ufak bir mutluluğu köpürtüp kocaman yapabiliyor, veda etmeyi, beklemeyi, istemeyi, teşekkür etmeyi biliyoruz. Su sakince de aksa, sel olup da gelse, yolunu buluyor. Dinlemeyi, anlamayı, görmeyi öğrenebilsek, yitirdiğimiz fakat aşina olduğumuz o yere ulaşabileceğiz... Tüm huysuzluğumuz, huzursuzluğumuz, bu evrene sığamayışımız, içimizdeki sonsuzluğun savaşı sulha erecek. Birbirimizin elini tutalım, dinleyelim, daha sıkı sarılalım, anlayalım, ruhlarımız birbirine değsin, içlerimizi görelim, acıları ve sancıları birlikte bertaraf edelim, o zaman belki sonu beklemeye gerek kalmadan, daha yoldayken ulaşırız o yere. Birlikte kalalım, tüm farklılıklarımızla daha güçlü ve daha güzel bir şekilde, hep birlikte kalalım.


Ben ömrü hayatımda İstanbul'u ayağımın altına almadım. Nehrimde pekala var değil uskumrular, tavalar ve İstanbullar. Bir bilsem, bir yakalasam, çok ağlamayacağım.


Yeni doğmuş bir bebeğin önünde yıllar vardır, yani sayısız turları Dünya'nın Güneş etrafındaki yörüngesinde döneceği. İlk kışı, baharı ve yazı... Geçen zamanı hatırlamaya başlayacağı yaşları, mavi önlüğü ve boynunda beslenme çantasıyla anne-babasının yanında fotoğrafı... İlk aşkları, kavgaları, kalp kırıklıkları hatta boyu boyuna denk bir elma ağacı vardır, tüm anılarını etrafında toplayacağı. Ve elbet yalnızlığı kalacaktır yanında en son. Zamana yenilmişlikleri olacaktır onun da. Çaresizlik içinde başkalarının kurduğu bir düzende kalıplara sığmak için okul sıralarında yıllarca dirsek çürüttükten sonra gözünü açtığı yirmili yaşlarının ortasında ne yapacağını bilmeden ve düzende yer bulamadan kendini aradığı yılları olacaktır. Bu nesil yaşamayı yarışmakla karıştıranların nesli, bunu en derininde duyacaktır. Sanayi Devrimi'nden bu yana gelişen teknolojilerle birlikte hızlanan otomobillerin, trenlerin, uçakların zaman kavramı ve takvimler üzerinde keskin bir etkisi oldu. At sırtında aylarca süren yolculuklar sonucu varılan o yerlere şimdi birkaç saatte ulaşabiliyor, güvercinlerin ayağında haftalarca uçan mesajları saniyeler içinde dünyanın öbür ucuna iletebiliyoruz. Zamana hükmettiğimiz bir çağdayız. Peki ama bunca zaman ile ne yapıyoruz? Yıllarımızı verdiğimiz akademik kariyerlerin, diplomaların, ardı arkası kesilmeyen eğitimlerin günden güne sıradanlaşması ve hatta değerini kaybetmesi sorunu ile karşı karşıyayız. Gecesini gündüzüne katmış, sınavlarını başarıyla verip mezun olmuş bir üniversite öğrencisi bu verdiği emeklerin ve feda ettiği zamanın karşılığında ne alıyor? Başarı günümüzde çok daha büyük fedakarlıklar istiyor. Zamana köle olup hayatımızı çalışmaya adamaktan bahsediliyor. Zamandan bağımsız yaşamaya çalıştığımızda ise ister istemez toplumdan soyutlanmış oluyoruz. Sistemin yani bu kurulu düzenin işlemesi için bir saniyelik gecikmenin dahi tolere edilmediği günümüzde saatlerimizi kurmayı reddettiğimiz an dışlanıyoruz. Trene binmek istiyorsak dakikaları okumamız gerektiğini, bu tutsaklıkla yaşamanın topluma dahil olmak için ödenmesi gereken bir bedel olduğunu kabul ediyoruz. Irvin Yalom Nietzsche Ağladığında adlı romanında şöyle sorar: ''Zaman hapishanesinden kaçmanın bir yolu yok muydu?'' Bu hapishanenin esirleri, istemediği, sevmediği işlerde yıllarını kaybeden, kendinden geçercesine bitik halde uyuyup aynı günlere uyanan, kendini tanımaya vakit bulamayan ve bunun eksikliğini hissetmeyenlerdi. Zamanımızı yani toplamı hayatımıza denk gelecek her bir saniyemizi bu dünyanın dördüncü boyutuna hapsolmuşken ne kadar kolay harcadığımızın, sağa sola savurduğumuzun farkında değiliz. Kendimizi tanımaktan bahsetmiştik, neyin bize göre olmadığını öğrenmek, yaşayacağımız yılları neler yaparak ve nasıl harcamak istediğimiz üzerine düşünmek, kendimizi anlamaya çalışmak ve hatta anlamak istemediğimizde benliğimize zaman tanımaktır bize gereken. Bizim olandan bunca kolay vazgeçmemeli olduğumuzun farkına varmalıyız. Zaman, geçmişten bugüne ve geleceğe ardışık olarak meydana gelen olayların devam eden dizisiyse eğer geçmişimizle barışıp, geleceği kucaklayıp, bugünümüzü hakkını vererek dolu dolu yaşayalım.


Camı çatlamış kol saatine baktı, yediyi çeyrek geçiyordu. Olayın üstünden yaklaşık iki dakika geçmişti. Yanındaki koltuğa sertçe oturdu, rahat edemedi kalktı dolaşmaya başladı. Bir anda nasıl da değişebiliyordu her şey. İnsan istediği ve istemediği şeyleri her zaman net bir çizgiyle ayıramıyor muydu? Bir şeyi istememeyi istediğimizde, kendimizle olan çatışmamızdan kazanan olarak çıkmamız mümkün müydü? Az ilerideki koltuğa oturdu. Tekrar saatine baktı, saatler geçmişti ama saati ilerlemiyordu. geldiğini, bir daire çizip durduğunu fark ettiğinde artık çok geçti. Tekrar kalktı, odayı arşınlamaya koyuldu. En başa dönmek gibi bir ihtimali yoktu artık, sinek bir kere takılmıştı ağa. Kurtulmak için bazı şeyler feda edilmeliydi. Neyse ki örümceğin ağında bir yem olduğundan henüz haberi yoktu. Sakince çıkmalıydı bu bozuk yollu, ağlarla dolu haritadaki yerinden. Ama geçen bunca zaman ve verilen onca karar, her ne kadar yolların sonu pişmanlık olsa da alışkanlık haline gelmişti artık. Debelendikçe batmıştı, hem çıkmak istiyordu hem de o tatlı alışılmışlık hissi bu isteği reddediyordu. Kendisine yüz yıl önce gibi gelen halbuki beş dakika önce yaşanmış olan olay da farklı bir yolun bilindik sonuydu. Çabaları sürekli boşa gidiyor, mutlak bir umutsuzluğa sürüklüyordu onu. Savaştığı kişi kendisiydi, her savaşta hem kazanıyor hem de kaybediyordu. Tıpkı az önce olduğu gibi... Bu haritadaki yerinden feragat etmeliydi, kendine yeni bir harita çizmeli, içine barış, anlayış, sevgi, bolca gülümseme ve umut koymalıydı. Alışılmış ve hep aynı yere çıkan yolları bir bir yıkıp, sevdiği yerlere ilerleyebildiği bir rota çizmeliydi yeni haritasında. İlk oturduğu koltuğa geri döndü, tekrar oturdu. Ne yapmasını gerektiğini biliyordu, bununla birlikte, yapamayacağını da...


Sensiz geçmemesi gereken ilk, tek ve son gün, rüzgar şehri allak bullak ederek sarıyor bedenimi, Ey kalan son umudum artık gitmekten öte bir seçim kalmıyor geriye.


Adana'da doğdum, büyüdüm, üniversite için Eskişehir'e gittim ve orada grafik bölümünde okudum. Üniversiteden sonra ajanslarda çalışmak istemediğimi düşündüm ve dövme makinesi aldım. Pandemi nedeniyle dövmelere ara vermem gerektiğinde şimdiki anlamda Instagram'da bir şeyler çizmeye başladım. Anaokulunda, bir resim dersinde herkesin göğü beyaz, bulutları mavi çizdiğini gördüğümü hatırlıyorum. Ben bulutları beyaz çizmeyi keşfeden çocuktum. Göz önünde olan ve bu yüzden görmesi güçleşmiş şeyleri açığa çıkarmak için kullandığıma inanıyorum sanatı. Sanatçı olmayı umursamıyorum, bir benlik inşa etmeye çalışıyorum; sanat bu inşaatın kirişlerinden birisi. Kendimi henüz bulmuş değilim, tarzım belki de bir moladır. Başka bir şey olmalı yoksa kendimden sıkılırım. Ve çizimlerim bana has değiller bence, dünyada birçok örneğini görmek mümkün. Aynı kolektif bilincin meyveleridir belki. Bence bir şey anlatmalı, bir şey anlatmıyorsa bile anlatacak bir şeyleri olmalı. Hiçbir şey dememek için zahmete girmeyi anlamsız buluyorum. Büyük bir kitleye hitap ediyormuş gibi hissetmiyorum öncelikle. Sosyal medyanın böyle yanıltıcı bir yanı var. Evde yalnız başıma, sadece kedimle oturmuşken, telefon aracılığıyla yüz bin kişiye hitap etmekle on beş kişiye hitap etmek arasında pek bir fark hissedemiyorum. Çizdiklerimi başkasından çok kendim için yapıyorum. Bazı düşüncelerin kafamda dönüp durması rahatsız ediyor beni, uykularımı kaçırıyor. Onları çizip kurtulmam gerekiyor. ''Hadi insanlarla bu düşünceyi paylaşayım'' demiyorum, daha çok ''Bu zehri akıtmam lazım'' diyorum. Kitap okumadığım zamanlarda düşüncelerim yavanlaşıyor, aklımın yakıtı bitiyor. Psikolojiye yönelmeyi seviyorum. Bu aralar Erich Fromm'un kitaplarını okuyorum daha çok. Onun dışında Maurice Blanchot'nun çok güzel bir etkisi var zihin üzerinde. İtalo Calvino keza. Bazen şiirler okuyorum zihnim tekdüzelikten çıksın diye. Sohrab Sepehri'nin güzel şiirleri var, tavsiye ederim. Borges'e çok büyük saygı duyuyorum. En sevdiğim kitap "Yüz Yıllık Yalnızlık". Şimdilerde yaptığım çizimleri, ilk başladığım günlerden beri hiç külfet olarak görmedim. Günlük hayatımın parçalarından birisi. Diş fırçalamak gibi. Bazen rüyamda gördüğüm bir şey üzerine düşünüyorum, bazen gece uykuya dalmadan önce aklıma takılan bir düşünceyi irdeliyorum. Sonra çıkmak istiyorsa çıkarıyorum kafamdan. Sanat bence sanatçının kendisi için. Sanatçının kendisi toplum için olursa pek hoş olur, olmazsa sanatçının kendisi bilir. Ben bilinçlendirmeye değil, bilinçlenmeye çalışıyorum. Anladıklarımı değil, anlamaya çalıştıklarımı anlatıyorum. Yol göstermiyorum, beraber yürüyorum. Okumak çizmekten çok daha önemli. Zihnin anlatacak bir şeyleri olmazsa sanatsal taşmaya ihtiyaç duymaz. Sanat görsel bir şölen değil bence, bir kavga. Bu kavgaya mümkün oldukça güzel zihinlerden oluşan bir çeteyle gitmek gerek.


- yani? - e yani yok öyle felaket tellallığı.


Hayat hem terennümlerle hem de tereddütlerle doluydu, bunu pekala biliyordum... Uzun süredir konuşmak istiyordum. Dükkanının önünde oturuyordu yine. Dükkanı hemen yol üstündeydi. Büyük bir kitapçı dükkanıydı. Oturmuş, geçip gideni izliyordu ve mavi renkli bir kalemle, sahifelerinden eski olduğu anlaşılan kara kaplı bir deftere anlam veremediğim bir şeyler yazıyordu. Gözü bana takıldı; gözlerimi kaçıramadım ama çok heyecanlandım. Uzun uzun gözlerine bakakaldım. Bir şey mi istedin kızım? diye sordu birden. Kalbim yerinden çıkacak gibi oldu, ne diyeceğimi şaşırdım. Ben susuyordum. Bu halimi ben de kestiremedim. Oysaki ne söylersem söyleyeyim kırılacağını hissettiğim insanların karşısında bu hale geliyordum. Ben düşüncelerin içinde kayboldum. Gazeteci misin? sorusuyla an'a geri döndüm. Kadın amacımı anlamış gibi yüzüme bakıyordu. Çay içer misin? diye sordu. Ve içeri girdi. Ben de pervasızca gidip tezgahın hemen yanına oturuverdim. Geri geldiğinde iki elinde de çay vardı; bana bakıp yorgun yorgun ama samimiyetle gülümsedi. Çay içer misin? sorusu aslında amacımın cevabıydı. "Gazeteci değilim." dedim ivedilikle ve heyecanla. Sustum, cevap vermedim. Kadının sorduğu sorularla alakası olmayan sorular sormaya başlayacaktım az sonra. Bu durum karşısında da kendime anlam veremedim. Dinlemek istiyorsun yalnızca, anlıyorum seni. Ama dinlemek istediğine emin misin? Çünkü dinlemek uzunca bir yoldur. dedi. Sadece susmakla yetiniyordum, elimden bu geliyordu. Soluklanıp buğulu gözlerle baktı bana. Öğreniyordum ben, biliyordum. Çünkü; her şeyi yaşayarak öğrenecek kadar uzun değildi hayat. Öğrenmem gerekiyordu hayatı, öğrenebildiğim kadar, yaşayabildiğim kadar! Çay üstüne çay içiyorduk, yeri geliyor unutuyorduk ve çaylar buz gibi oluyordu. "Çok güçlü ve dik bir duruşunuz var. Derdiniz yokmuşçasına bir duruş..." dedim. Derdimden arınmayı umsaydım, böyle bir duruşa asla sahip olamazdım. dedi. Ortalık sessizleşti. Ne kadar zaman geçti bilmiyorum. İkimiz de susmuştuk. Anlatmamak için kendini içten içe baskılıyordu, farkındaydım. Ailemden geriye bir tek ben ve elli bir bin kitap kaldı. dedi. Sustu. Daha fazla konuşamayacağını sezmiştim ki bana bakıp Böyle ürkek durma. Benimki kırgınlık değil. Bir iz olabildimse bu hayatta benden kıvançlısı yoktur bu dünya üzerinde. Ve ben o kıvancı kalbimin en derininde hissediyorum... dedi. Hayat, hem terennümlerle hem de tereddütlerle doluydu, bunu pekala biliyordum. Fakat bir şeyler eksik ve sürükleniyoruz. Hayat, hiçbir zaman tamamlanmayacaktı; biliyorum. Çünkü belirsiz bir sürenin içinde yaşıyor ve o belirsiz süreyi bekliyoruz.


Bahçesinde güller, ıhlamurlar olan küçük bir ev, Bir çöl gülü, şarkın kalbinde filizlenmiş, Bir çöl gülü, yürek pür gam, Nazikçe bükmüş boynunu, gözler pür nem, Öteki bir devdi; çirkin, kocaman elleri, Sayısız kez yaptığı gibi devasa surlara,


-Günaydın abi -Günaydın. Buyur. -Eyvallah abi. Abi artık bu dersleri çalışmaya başlamamız lazım yoksa sınava yetişmeyecek gibi. Dün ben bir başlangıç yaptım sayılır ama yine de bu tembellikle sonum ne olur bilemiyorum. -Ben de senden halliceyim ya bu ara, sıkıntı etme, hallederiz. -Abi bu ne? Gübre falan mı? -Aynen dün bir karar aldım. Lale yetiştireceğim. İyi para var gibi. -Şaka yapıyorsun dimi? -Yok ya ne şakası, ciddiyim. Lale yetiştireceğim. -Daha önceden yetiştirmiş miydin? Ya da ne bileyim hiç herhangi bir bitki yetiştirme, bahçıvanlık falan...? -Yok. Ama YouTube'da bayağı bir video falan izledim, araştırdım. -Peki madem. Satma işi ne peki? -Hocam bunlar değerli şeyler, tanesini satsan, mis gibi para. -Yani bilemedim. Benim kafa ermiyor işte ticarete. -Ya tabii bir de yengen gelecek malum. Onun gelişine bir şeyler olsun dedim. -Ha anladııım. Tamam peki madem. :) -Hadi başlıyor muyuz? 3. Bölüm, sayfa... -Günaydın -Günaydın hocam buyur gir. -Nasılsın abi, nasıl gidiyor? Bir kahvaltı yapar başlarız derse ne dersin? -Olur çayı demlemiştim zaten. -Bak hocam, ilk fidelerini dışarı koydum. İyi soğuk yesinler, alacağım ikisini içeri. -Hayırlı olsun abi. Cidden yapmışsın. -Simit yeriz değil mi? -Buyur hocam hoş geldin, yeriz. Mutfağa geç. -Abi bu sabah bir sıcaktı. Bacak ağrısından eser kalmadı şimdi tabii. Oo saksı var burada. -Aynen hocam aldım içeri. Şimdi burada büyüyecekler. -Sağlam boy atmış seninkiler. -Bakalım ya şu ana kadar iyi gibi, inşallah bir şey olmaz. -Hocam sen bilirsin, benim böyle fotoğrafları üst üste koyup eski-yeni videosu yapabileceğim bir uygulama biliyor musun? -Abi... var. Orada... ayarı yapman kolay oluyor. Neden sordun ki? -Bir video yapmak istiyorum da. İlk filizden beri gün gün fotoğraflarını çektim. Böyle hızlı bir öncesi-sonrası videosu olacak. -Vay çok iyi olur yalnız. -Abi üniversiteye geldik ama benim çok uykum var. -Olmaz hocam bak ders bakacağız dedik, sınıf boşalana kadar... -Az uyuyayım abi, on beş dakika kendime gelirim birazdan. -Ne kadar uyudum yine acaba. Ne yapıyorsun bakalım. Oo hacı abi sen de derse bakmamışsın. Olur mu böyle? -Videoya uğraştım ya. Keserken fotoğraflar tam üst üste gelmiyor. Ona başka bir programdan önce kes yapıştır yapıyorum. -Anladım. Sen sevdin bu işi sanırım. -Hocam bugün çiçek açtı lale. -Bakalım abi. Vay çok güzel. Video sonlara geliyor sanırım. -Aynen ama daha var. Bakalım ben bir 10-20 gün kadarlık yaparım diyorum videoyu. -Selamünaleyküm. Dün geceki mesaja cevap vermişsin ama... İyi mi abi sizinkiler? -Bizimkiler iyi de. Yengen hala göçük altında. -İnşallah çıkarlar abi ya. İnşallah... -Günaydın. Bir şeyler yemen lazım abi. Bugün güzel haberler gelir inşallah. Haydi poğaça-simit aldım. -İştahım yok, sağ ol hocam. -Tamam birazdan yersin. Ben bir çay demleyeyim. Çayı döker. Kestiği poğaçayla simidi ikram eder. -Haydi yiyelim bakalım. Yavaş yavaş, bir iştahsızlık içerisinde yemeye başlarlar. Televizyonda haber programları açıktır. Gelen bir mesajı açar. -Ölmüşler. Elindeki poğaça dilimini bırakır, koltuğun köşesine çekilir ve sessizce ağlamaya başlar. Adeta odayı sessiz bir çığlık kaplar. Camın önünde yan yana iki lale kalmıştır.


Ruhlar vardı, hür olmak isteyen; maskeler vardı, bu ruhların özlerini gizleyen. Benlikler vardı, çırpındıkları yerden kurtarılmayı bekleyen. İnsanlar vardı; cesaret, onlar için biçilmiş kaftandı. Cesur oldukları için, kan damarlarında çağlardı adeta. Yazımın başlığını, ''nühüfte'' koymam da, insanların taktıkları maskenin sırlarından dolayı aslında. Nühüfte, ''saklı, gizli'' anlamına gelir. Eksik bir şeyler vardı bu insanlarda; çözülmeyi bekleyen gizler mesela. Tıpkı, DNA'larımızdaki henüz keşfedilmemiş kodlar gibi; merak uyandıran lakin okunması zor yazılar misali. Örneğin, ben duvar örerim veyahut da kapılarımı kapatırım öyle zamanlarda. Kimsenin beni okumasını istemediğim o anlarda, set çekerim insanlara. Susarım, suskunluğum dönüşür uzun bir sükunete. Kalbim ve ruhum da demir atar o gürültülü sessizliğe, benimle birlikte. En çok da buna memnun olurum belli etmesem bile. Çünkü bilirim ki kalbim konuştuğu anda, mantığım devre dışı kalacak; bilirim ki, ruhum isyan ettiği anda bu sessizlik son bulacak. Kayboluyorum bu dinginlikte, bulunmak istemiyorum bir süre. İnsanlara acılarınızı gösterdiğiniz zaman, bunu "zaaf" olarak görürler ve ilk saldıracakları yer, daima o yaranız olur. Kabuk bağlamış olan o yara, öyle derininize kazınmıştır ki, soyulduğu anda hemen kanamaya başlar. Acı ise, firar etmenin yollarını arar o anlarda. Dizginlenemez, hapsolduğu yerden kaçıp gitmek ister çığlık çığlığa. Sonra da canınız yanar, güveniniz kırılır ve kalbiniz ağrımaya başlar sebepsiz bir şekilde. Aslında nedeni yeterince açıktır; ama insan konduramadığı için bunu hemen kabullenemez. O yüzden son zamanlarda şu mottoyu sık sık kullanır oldum: "İnsanlar unutmaz, sadece erteler." Acıyı, aşkı, özlemi, aileyi... O kadar çok kelime var ki, bu cümlenin arkasına sığınan; derin ve birçok kavramı barındırabilen bir cümle çünkü. Yaşananlara, hayata, insanlara kırgınsa bir gönül; kan ağlar. Şüphesiz ki, güvensizliğin payı da oldukça büyük böyle olmasında. Shakespeare boşuna dememiş, ''Güven ruh gibidir, terk ettiği bedene asla geri dönmez.'' diye. Unuttuğumuzu zannettiğimiz, geçti sandığımız; lakin, acısı hala taze olan ve "asla geçmeyen" o mazi, yeniden kendini belli etti işte. Hayal kırıklığı ile dolu olan geçmiş, insanı bir yerde yine gafil avlayıverir. Buradan da anlıyoruz ki, geçmedi. O geçmişin üstüne zaman devrildi bir kere, geçer mi hemen öyle? Arkasına sığındığımız maskeler, bizi o geçmişten korumaya yeter mi? Hele de o geçmiş, hala is kokuyorsa ve bize tozlu rafların arasından göz kırpıyorsa... Hiçliğin ortasında, zemheri bir havada kalakaldık. Bedenimiz kaskatı, tir tir titriyor bu kara kışta. Ama ruhumuzun da bundan bir farkı yok; üşüyor, yitip gidiyor anılar canlandıkça. Birer birer eksiliyor hislerimiz içimizden, yazdıkça tükeniyor kelimelerimiz. O halde, nerede o güven dolu kalkanımız? Yerle yeksan oldu, tek bir dokunuşla. Mazinin eli değdi çünkü o maskeye, acılarımıza. Dokunduğu yeri yaktı geçti, kül etmeden bırakmadı benliğimizi. Sızladı yaramız; koptu gitti bizden parçamız, herkesten gizlemeye çalıştığımız acı kaldı geriye. Ne maske kaldı, ne de delinmesi zor sandığımız o gard. Zaman, insanlar konusunda bağışlayıcı değil ne yazık ki. Anılar silikleşmeye başlasa bile özlediğiniz o insan geri dönmüyor. Bazı zamanlar benim de kendimi sorguladığım, ''Keşke, şunu yapmasaydım, keşke öyle demeseydim.'' dediğim anlar oldu. Sonra anladım ki, keşkelerle de yaşanmıyor. Çünkü, keşke o insanı geri getirmiyor; keşke, sünger çekilen mazinin kırıntıları sadece. Buna rağmen, geriye dönmek istediğim çok an da oldu. Bazı zamanlar oldu mesela; gözüm dolu dolu, geçmiş bataklığına saplanıp kalmışım adeta. Yutkunarak, boğazım düğümlenerek hatırlıyorum öyle anları. Şimdi geriye dönüp bakıyorum da, o günlerden sonra kendimi korumam gerektiğini kalkan oluşturarak öğrendim ben. Dıştan bakan insanlara göre sert biriyim, tanıdıktan sonra karar verenlere göre de yumuşak. İkisinin ortası olmak iyi aslında, "Sana nasıl gelinirse, öyle karşılık ver." sloganı ağır basmaya başladı yaş aldıkça. Güvensizliğin gebe kaldığı şüphe; insanın içine düşünce çıkması neredeyse imkansız bir girdap gibi. Misal, eskiden daha çabuk güvenirdim insanlara. Her şeyimi paylaşmaya çalışırdım, bu sadece eşyalardan da ibaret değil; hislerim de akıp giderdi birine inandığım zaman. Bu yüzden çok kandım, çok da kanadım. Ben duygularımı belli ettikçe insanlar bunu kullanmaktan da geri durmadı tabii. Canım yandıkça ağlardım; insanlara verdiğim değer, gözyaşı olarak kendini belli ederdi sanki. Nereden bilebilirdim ki, akıttığım her bir yaşın hayal kırıklığım olacağını? Büyüdükçe işlerin öyle olmadığını anladım, aldığım darbelerle güçlenmeye çalıştım. Artık ağlamak yerine, tartarak atıyorum adımlarımı. Duygularımdan daha ziyade, mantığımı devreye sokmaya çalışıyorum önemli zamanlarda. Lakin, duygusal tarafımın da ağır bastığı zamanlar illaki oluyor. Kelimelerle oynamayı, gizemleri bulmayı da severim. Doğrudan anlatılan değil de içinde birçok anlam barındıran cümlelerin altını çizmek de hoşuma gider. Hayat da bir paradokstan ibaret değil mi zaten? Direkt ulaşmak değil de aşama aşama ilerlemek daha heyecan verici bence. İpuçlarını bulup yörüngeleri takip ederek o sırrı çözmenin hazzı bambaşka. Keşfedilecek daha çok şey var hayatta, öyleyse durma sen de başla.


Yıldızlar, ah o siyah jartiyerli yıldızlar! Çekin süngüleri! Ateşleyin silahları! Sizden korkmuyorum! Bir tek mum ışığı yansısın nurani hatıralarıma! İkramlık güllerim yok bu sefil bahara!


Yazara tüm kalbimle katıldığımı belirterek yazıma başlamak isterim. Bu şehirde geçirdiğiniz beş dakikadan sonra siz artık hem siz hem New York'sunuzdur. Ondan ayrılamazsınız. Şehrin ruhu, gözleriniz ilk buluştuğu an içinize işler. Sizle bütünleşir. Hatta sizi ele geçirir. Farkında olmazsınız. Şehrin tüm kalabalığı, kiri, pası, kokusu, yorgunluğu, yoğunluğu, uykusuz geceleri, büyülü günleri, sevdikleri, sevenleri artık sizindir. Siz bu büyüye kapılır gidersiniz. Beş dakika veya beş yıl fark etmez. Gözlerinizden New York okunur. Bilmezsiniz. Bu şehrin romanlara konu olması, filmlere ilham olması tesadüf değil. Henüz aradığınızı bile bilmediğiniz her şeyi bulabileceğiniz belki de tek şehir, New York. Queensboro Köprüsü altında oturmuş, bir Woody Allen filminde başkarakter olmuşsunuzdur. Onun aşkına şahitlik eden sokaklarda yürümek, hiç bilinmeyen ve anlatılmayan binlerce hikayenin aynı anda tam burada gerçekleştiğini bilmek sizi tüm hücrelerinizden vuran ve size yaşadığınızı hissettiren bir deneyimdir. Şehrin üç tarafını kaplayan nehirlere çıkan sokakları uzanır, doğudan batıya. Kuzeyden güneye caddeleri büyür de büyür. Şehir; Manhattan, Brooklyn, Queens, Bronx ve Staten Island olarak beş büyük bölüme ayrılıyor. Manhattan'ın ortasında yer alan ve yukarı doğu yakası ile yukarı batı yakasını birbirinden ayıran Central Park, şehirdeki en büyük beşinci park olmasına rağmen turistlerden en çok ilgiyi görüyor. Her yıl ortalama 42 milyon kişi tarafından tarihi ve ikonik yerleri ziyaret edilmekte. Sonbaharda yaprakların turuncudan kırmızıya döndüğü, hafif yağmurların ağaçları ıslattığı, turist akının nispeten azaldığı aylarda parkta yürürken, koşarken, oturup bir bankta kitabınızı okurken dünyada sizden başka kimse yokmuşçasına ve tüm bu doğa sizin bir parçanız, sizden bir parçaymışçasına gelir. Parkın şehrin sesini kıstığı, kalabalığını unutturduğu doğrudur. Spring Sokağı'nın köşesinde metrodan inersiniz. Yaz sıcağı, gün ortasında içinize işler. Yoğun bir nem havada. Şimdi Soho'dasınız. Arnavut kaldırımlı yollarda ilerlemektesiniz. Dış cepheleri dökme demirden yapılmış rengarenk binaların ortasında durmaktasınız. Bu mimari cennetin tadını çıkarmaktasınız. Güneş vurdukça ince demirden yangın merdivenlerinin gölgesi duvarlarda dans etmekte. En lüks restoranları, en ünlü markaları bu semtte bulabilirsiniz. Güneye yürümeye devam ettiğinizde Grand Sokağı sizi Little Italy'e getiriverir. Burası; kırmızıya boyalı evlerin, sokaklara taşan kafelerin, taze sebze-meyve satan manavların, küçük lokal barların, Akdeniz esintisinin, İtalyancanın mahallesidir. Az ileride Al Pacino esnafı selamladığı o meşhur yürüyüşünü yapmakta. Godfather'ın çekildiği sokaklarda yürüyorsunuz ve düşünüyorsunuz, bu sokakların şahit olduklarını. Sinatra'nın, Henüz uyumamış bir şehirde uyanmak istiyorum. dediği yerde, binlerce insanın bu şarkıya eşlik ederken şehrin şarkıdan ve şarkının şehirden ayrı olmadığını anlamaktayız. Büyük sanatçı, insanlara dünyada eşi benzeri olmayan bu şehrin, kendine çeken, merak uyandıran cazibesini anlattı şarkılarında yıllarca. Yazımı burada bitirirken şehrin bu yazıda değinemediğim birçok köşesi olduğunu ve gelecek Gezgin yazılarımda onlara değinmeye çalışacağımı belirtmek isterim.


Yıllarca sinir uçlarını törpüleye törpüleye hissetme yetisini bilinçsizce köreltmeye çalışmış insanlar, yıkılan arkadaşlıklarının ve "normalliğin" ölen mezarına bir çiçek bırakmaya çabalıyor. "Gençliklerinin en güzel dönemini bir arada geçiren" "Hayalleri ve umutları olan" "Bir grup insan", "Farklı yerler", "Yıllar sonra..." "... ülkelerine dönmeleri" bu cümleler kitabın arka kapağında yazıyor. İnsanı çarpan bir tarafları var, muhtemelen aynı elektriğe daha önce kapılınıldığı için hissi daha vurucu oluyor. Kararlar... İnsanın başı dik olmalı, göğsünü gerebilmeli, sonuçlarını sahiplenebilmeli. Çok güçlü cümleler kurmak, öfkemi kusmak, şefkat göstermek, alışmak ve anlamak istiyorum. İstemek, hissetmek, yaşamak istiyorum. Yedi yıldır koşuyorum, hedef neresi, başlangıç niyeydi, durdum mu, duracak mıyım, kitabın çoğu karakteri sanki beni duyup kendi koşularını benim kulvarımın yanı başına taşıdılar. Amin Maalouf, bir sürü Lübnan asıllı arkadaşım olmasına rağmen, neden senin karakterlerin daha canlı geliyor? Neden yanı başımızdaymış gibiler? Cevabı biliyorum, yine de sormaktan bıkmamalıyım; bilmek unutmamaya yetmiyor. Doğu'dan Uzakta, Amin Maloouf'un okuduğum ikinci kitabı; fakat sanki onu tanıyormuşum gibi gelmişti daha ilk kitabından. Görünürde 16 güne sığdırdığı bir yüzleşme hikayesi anlatıyor; ama yıllar var içinde. Dinler, diller, ülkeler, sınıflar, insanlar da var. Ben henüz sekizinci gündeyim; yedinci yıl sekizinci gündeyim. Lakin kitabı henüz bitirememiş olsam da öneriyorum, sonrasında pişman olmayacağım erken davranmaktan; çünkü bu kitabı görüyorum, hissediyorum, aslında zaten çoktan okumuşum gibi. Sadece bitirmesi kaldı, dergide paylaşabilmek için hızlıca bitirmek istemedim, okudukça beni yoruyor çünkü. Yakında son noktasını göreceğim, ben onu okurken onun beni bitirmesi kaldı geriye. Sonrasında yıkıntılarımı toplamak da uzun sürebileceğinden, şimdiden öneriyorum. Herkesin derdi kendine ve bu böyle olmaya devam ettiği sürece, herkesin bir derdi olmaya devam edecek. Bu 16 günlük hikayeyi 17 yaşındaki kendime, 18'ine aylar kalan Yusra Mardini'ye, gelecekte güleceklerini umduğum tüm çocuklara ve sizlere emanet ediyorum.


Boğaziçi Üniversitesinden mezun oldum 2018 senesinde, bir sene uzattım ve beşinci senemde mezun oldum, tercümanlık yapıyorum. Bir yandan da Sinema ve Çalışmaları Sertifika Programı vardı bizim okulda, diplomaya ek olarak onu da bitirdim. Sinemada Klasik Müzik dersi vardı, sinema kısmına devam etmeye karar verdim. Orada aldığım dersler daha çok teorikti. Sonrasında bir kısa film çekmeye çalıştım, o kısa film sette patladı tam 10 sahne kala. Bir süre kendimi yazma kısmına verdim, bir şeyler geliştirmeye çalıştım. Sonra işe girdim, tercümanlık yapmaya başladım. Altı yıldır aynı yerde çalışıyorum. Bu süre içerisinde fotoğraf çekmeye başladım. Arkadaşım Melisa Karakurt'un fotoğraflarını çekiyordum. Kendisi bir sanatçı. Fotoğraflarını çektikten sonra klibini de çekebilir miyim diye rica etti. Ben de yeteneğimi eğitmek istediğim için bununla başladım. Işık, kadraj derken ilk klibimi çektim. Ama ben biraz daha özgür olabileceğim, kendi yazdıklarımı çekebileceğim bir alan istiyordum. O yüzden yazmaya devam ettim, senaryo yazarlığı yapıyorum, dedim ki gelirimi buna dönüştürmeye çalışırım; reklam üzerinden olabilir. Bir de yapımcı Deniz Çahan ile şu anda yazdığım bir kısa filmin prodüksiyon sürecini halletmeye çalışıyoruz fon toplama kısmındayız. Bunu hayata geçirmeye çalışıyorum. Öğretici içerik üretmeye çalışmamın sebebi benim bu sektöre girişimin çok yalnız olmasıydı. Ben sinemayla alakalı teorik bilgiyi aldım ama arta kalan kısmı tamamen kendi başıma YouTube'da, Instagram'da saatler geçirip, bir sürü insanı izleyip gözümü sürekli eğitmeye çalışıp, neyi nasıl yapacağımı deneye yanıla öğrenme ile geçti. O yüzden sonrasında ortaya çıkardığım, şu anda hala da çıkmaya ve gelişmeye devam eden sürecin en azından başkaları için daha kolay olabileceğini düşündüm. Mesela kurgu, color yaparken ya da fotoğraf editlerken bazı küçük nüanslar var yapmanız gereken. İnsanın hayatını kurtaran çok basit bilgiler; ama bunlara ulaşmak için ya özellikle yabancı kaynak taramak gerekiyor ve İngilizce dil bilgisi olmayan insanlar buna tabii ki de erişemiyorlar. Kafanızda bir şey var, ekrana bir şey dökmek istiyorsunuz, bunu yapacak araç da önünüzde ama nasıl kullanacağınızı bilmiyorsunuz. O yüzden ben de kendi öğrendiğim şekli, küçük küçük bilgiler veren videolar yaparak sağlamak istedim. Bir de gerçek hayatta bu videoların yanı sıra bir reklam çekim atölyesi ile ilgili bir projem var. Hem hiç kamera kullanmamış kişilere hem de kendi kamerasıyla gelen kişilere, bir görüntü yönetmeninin, bir ışıkçının olacağı ve set ortamını deneyimleyebileceği bir ortam oluşturmak istiyorum. Normalde ben Tercümanlık okudum, Çeviribilim diye geçiyor Boğaziçi Üniversitesinde. Benim alanıma yapabileceği katkıyı felsefi bir yerden irdelemem gerekir; çevirinin insana kattığı şeyler, kendi kafanızdaki düşünce, bunu bir şekilde aktarmak, insanlardan beklediğiniz ve çıkmasını istediğiniz düşünce gibi... Cevaba bunu dahil etmek istemiyorum, uzun sürer. O yüzden Film Çalışmaları Sertifika Programı yeterli olacaktır diye düşünüyorum. Bu sertifika programı içerisinde benim için çok değerli 3 tane hocam var, bir tanesi Özcan Vardar. Kurguya Giriş dersi hocamdı, Kurak Günler'in de kurgusunu yapan kişidir. Tuğba Ay var, hem Film Tarihi hem de Film Analizi dersini verdi ve bir de Film Noir dersini aldım. Feyzi Erçin var, benim sinema tarafına odaklanmamdaki en büyük etmenlerden bir tanesi. Sinemada Klasik Müzik dersini vermişti. Aslında fotoğrafını çekemediğim bir anı var. Bir büfe vardı, büfenin önünden seyyar satıcı küçük bir kız çocuğu geçecekti, elinde de ışıklı bir şeyler satıyordu ve kapanmak üzere olan ışıkları yavaş yavaş söndüğü için gitgide karanlıklaşan bir büfe vardı. Yaşlı bir beyefendi işletiyordu büfeyi. Öbür taraftaysa ışığı geceyi yaran ve gerçekten de yumuşak bir kızıllıkta olan, o elinde taşıdığı artık neyse onu satmaya çalışan, göremedim çünkü çekmeye çalışıyordum, küçük bir kız çocuğu vardı. Birinin bütün canlılığıyla orada, işe yeni başlamış, aydınlıkta satamayacağı parlayan ışıklı ürünleriyle serüveni yeni başlarken diğerininki bitiyordu ve benim gördüğüm zaman aradığımı fark ettiğim bir kontrasttı. Tam o anda bir çöp arabası geçti ve çekemedim. Aslında çöp arabasının geçmesi de çok manidardı çünkü onlar da gece çalışan insanlar. Hepsinin bir araya gelmesi, her ne kadar o fotoğrafı çekememiş olsam da, çok değerli bir hikaye bıraktı ardında. Video olarak da unutamadığım bir anım; İstanbul'un bomboş olduğu bir zamana denk gelmiştim. Bir pazar sabahı, yedi buçukta kalktım. Levent'e doğru yürürken eski kameramla İstanbul'un o bomboş, yeni uyanan halini çekmiştim. Sanki havada uçuşan kokulu taneler varmış da bana geliyormuş gibiydi. Kameraya da geçtiğini düşünüyorum bu hissiyatın. İşinizi gören insanların sayısı az olduğunda sizi bilen, tanıyan insanlar yorum yapıyor genelde ve beğenmeseler de ruh halinizi dikkate aldıkları için sizi kırmamak adına güzel şeyler söylüyorlar. Fakat takipçi sayısı artınca destekleyici olanlara ek olarak daha çok kendi ihtiyacı olan şeyleri dışa vurmak veya içinde taşıdığı her neyse onu dışarı kusmak isteyen yorumlar da oluyor. Ama nasıl ki bir insan size salak dediğinde salak olmuyorsanız, sizin işinize karşı yapıcılıktan uzak bir eleştiri yapıyorsa, bu da sizin işinizin onun gözündeki gibi olduğu anlamına gelmiyor. O yüzden ben bunu çok takmamaya çalışıyorum. Her şeyi kontrol etmek, her zaman güzel bir şey bir yönetmen için. Kısa filmim de büyük bütçeli çekilen bir iş olmadığı için, bir şeyler şöyle olsun, böyle olsun demek kolaydı. Pandemi döneminde bir şey üretmek, anlatmak istiyordum ve anlatmak istediğimi verebileceğim tek bir alet vardı o da telefondu. O yüzden hem prodüktörü hem yazarı hem çekeni hem yönetmeni ben oldum. Müziğini kardeşim yapmıştı, ışığında babam, sanat kısmında annem yardımcı oldu. Filmi önce bedava festivallere gönderdim, sonrasında birkaç festivalden iyi dönüt alınca dedim ki diğer festivallere de gönderebilirim biraz para ayırıp. Gönderdiklerimin yarısından çoğunda ya seçkiye girdi, ya finalist oldu, birincilik de aldı. Dediğim gibi her şeyini kontrol etmek böyle küçük ve kısacık şeyler için ideal. Yaptıkları herhangi bir şey varsa ve bir alanda iyi olmak istiyorlarsa yaptıkları şeyden bıkmamaları çok büyük bir ödül onlar için. Kimsenin ilk yaptığı iş son yaptığı işe yakın değil, kıyaslanamayacak kadar altta kalıyor. Mesela ben çok iyi bir yerde olduğumu düşünmüyorum şu anda ve her zaman olunacak daha iyi bir yer olduğunu düşünüyorum. Oraya giderken de pes etmeden yapmak bu işi, çok ödüllendiriyor insanı sonrasında. Ben gecemi gündüzüme katıyorum, mesela bir aylığına İstanbul'daydım, gündüzleri çalışıyorum, bir yandan videolar çekiyorum. O yüzden günde 4 saat uyuyordum maksimum o süreçte. Ama severek yapıyordum. O yüzden yani yaptığınız zaman ben neden 4 saat uyudum diye üzülmeyecekseniz, yapmaya devam edin. Sonrasında bir şey olmazsa, bir şekilde inanarak bir şey yapmış olacaksınız ama olur da birileri fark ederse ve istediğinizi yapabileceğiniz daha büyük alanları size açarsa da buna en azından hazır olursunuz. Çünkü "Ben bir şeyler denedim ama istediğim şey olmadı." dediğinizde zaten gelişiminizi de durdurmuş oluyorsunuz ve belki karşınıza çıkabilecek o fırsat karşınıza çıktığında artık, o sizden bekleneni yapamayacak pozisyonda oluyorsunuz. Ama belli bir yere kadar kendinizi sürekli getirmeye çalışırsanız o fırsat karşınıza çıktığında hazır oluyorsunuz diye düşünüyorum.


Bu şarkıyı, 89 bin insanla aynı anda söylemek ve sözlere eşlik ederek dans etmek... Böyle bir deneyimi yaşarkenki duygularımı kelimelere dökmeye çalışıyorum. Bu konsere gidene kadar bu duyguların varlığından bile habersizdim. 89 bin kişinin aynı anda benzer duygularla aynı satırları mırıldanması... Karşımızda bunları yazan-söyleyen sanatçı ve mükemmel bir görsel şölen... İliklerine kadar var olduğunu hissetmek... Hayat hikayesiyle başlıyor Ed Sheeran konsere. Nasıl İngiltere'de genç bir çocukken şimdi New York'ta 89 bin insana konser verdiğinden bahsediyor. Ona olan saygım daha çok artıyor ve o an orada olmak daha da anlamlanıyor. Her şarkıda bir hikaye var, bir yaşanmışlık. Onun duygularını, hayatını, anlattığı şarkılarını binlerce insan hep bir ağızdan söylüyor. Zaman geçtikçe hava kararıyor, sahnedeki görsel şölen gitgide daha da güzelleşiyor. O an gözlerimi kapatıyorum, müziğin ve insanların coşkusunu iliklerime kadar hissediyorum ve sanki 89 bin insan orada yokmuşçasına müziğin ritmine kendimi bırakıyorum. Tanımadığın insanlarla aynı duyguları paylaşmak, mutlu olmak o an için, aynı anda. Yaşamak, hissetmek güzel şey diyorum. Dönen yuvarlak bir platform üzerinde sahne alıyor Ed Sheeran. Gitarıyla eşlik ettiği şarkılarını koşarak, zıplayarak söylüyor. Bizleri de yerimizde zıplatan enerjisi tüm stadyumu sarıyor. Sahnede kullandığı teknikten bahsediyor bir şarkı arasında. Elindeki gitarı, önündeki klavyesi ile o çaldıkça canlı olarak kaydedebilen teknolojiyi anlatıyor. Her şey orada ve canlı gerçekleşiyor. Bu anın büyüsünü daha da arttırıyor. Lazer ışıkları geceyi aydınlatıyor, alev şovları yüzümüzü yalıyor, müziğin ritmi içimize işliyor. Efsunlu bir gece. Konser bitiyor. Herkes hayatlarında asla unutamayacakları bu konser deneyiminden sonra evinin yolunu tutuyor. Hayatımda gittiğim en güzel konserdi, diyorum. O an bütün dertlerim, hayat telaşı, hepsi bir anlığına kayboluyor ve gerçekten mutlu ve o "an"da hissediyorum kendimi.


Değişerek, değiştirerek var olmaya devam ediyoruz. Birilerine, bir şeylere, bir şehre bağlanıyoruz. Kendimize ait bir dünya kurup onu dört bir yanından tutturmaya çabalıyoruz. Ama biz değişeniz. Zaman gelir ki köklerimizi söküp bambaşka yerlere dikeriz. Biz uzakları istersek yakın ederiz. Cesaretini toplayıp hayal kurmaktan çekinmeyenlerimiz, her adımla ileriye gideriz. Bazen o kadar kolay olmaz bu. Kış gelir, zaman biter. Sıcağa göç eden kuşların bıraktığı evlerine son bir bakışı gibi geri gelmek üzere veya geri gelmemek üzere gideriz. Değişimden korkmak doğamızdan amenna. Ama değişmemek, gün gelir daha çok acıtır. Hayatın karşımıza çıkardıklarının farkında olup her zerremizle yaşamayı seçtiğimiz o yolda yaşamaya ve değişmeye açız. Güneş yine doğacak, dere tepe aşılacak, uzun yollar aşk, sevgi, hüzün, mutluluk, keder getirecek, belki kalbin kırılacak ve tamir olacak. Ama değişeceksin, değişeceğiz. Kapını değişime açmayı unutma sevgili okur. Kendine çok iyi bak!