Bir adamın tanrısal yeteneklerini sergilediği yapım : Buffalo '66. Vincent Gallo'nun müziklerini, senaristliğini, yönetmenliğini yaptığı ve başrolü Christina Ricci ile paylaştığı Buffalo '66, her sahnesinde bağımsız duruşunu belli eden bir Amerikan filmi. Film, ailesiyle sorunlu ilişkisinin karakterine yansıması üzerine yaşadığı sıkıntıları açıkça gösteren Billy ve sakin tavırlarıyla sevgisini paylaşmaktan çekinmeyen, naif bir kadın olan Layla'nın saf aşkını göstermeye çalışıyor. Bazı anlarda fotoğraf hissi yaratmayı denemiş olan bu film, sıkıcı sayılabilecek sahnelerden arınmışa benziyor. Gallo'nun müzik yeteneği sayesinde klasik olabilecek bir bowling sahnesini bile, Moonchild ile renklendirip seyirciyi aniden mutlu etmeyi başarmış. Aile, arkadaş, sevgili gibi kavramlardan uzak, saf sevgiye muhtaç Billy'i keşfediyor Layla. Ana hatlarıyla klasik bir olay örgüsüne sahip gibi algılanabilmesine rağmen, gerek karakterlerin simgelediği psikolojik haller, gerekse hem sade hem canlı tutulmuş sahne ve diyaloglar, bu filmi klasik algıdan çok uzağa taşırken, bunu kalıplaşmış temalarla göstermesi filmi daha da başarılı kılıyor. 1998 yapımı bu filmi izledikten sonra üzerinizde güzel bir his kalacak.


Hayatımızın kararlar vermek üzerine kurulu olduğunu fark ettiğimiz an, verdiğimiz her kararın bizi bir başka karar noktasına getirdiğini de fark ederiz. Yeni bir noktaya geldiğimizde de, sadece bir anlığına, eski kararımızı düşünmek bizi geçmişe döndürmeye yeter ve geri döndüğümüz noktada verdiğimiz kararla ilgili bir şüphe hissedersek eğer; geçmişe dönüp kendimizle tekrar yüzleşmek isteriz. Deniz Seviyesi de verdiği kararla New York'ta yeni bir hayata başlayan Damla'nın, doğup büyüdüğü sahil kasabası Ayvalık'ta geride bıraktıklarından vazgeçememesi üzerine kurulu bir film. Kısa süreliğine tekrar Ayvalık'a dönen Damla'nın bu ziyareti ona geride bıraktığı geçmişiyle yüzleşmek için bir fırsata dönüşür. Hayatına devam etmek için geçmişte verdiği o karar, sadece kendisini değil Ayvalık'ta bıraktığı kişileri de etkilemiştir. Damla'nın Ayvalık ziyareti, hayatının bir başka dönüm noktası haline gelir ve Damla, artık geride hiç bir şey bırakmadığından emin olmak ister. Film Damla'nın sadece kendisini ilgilendirdiğini düşünüp, verdiği bir karar sonucu yaşadığı çelişkiyi perdeye taşırken değişik bir havayı da beraberinde getiriyor hiç kuşkusuz. Film boyunca ne heyecanlandım ne de hüzünlendim. Damla'nın hayatını dışardan bir gözlemci olarak seyrederken ona hak verdim ya da vermedim bile diyemem. Uzun lafın kısası, filmin yönetmenleri Esra Saydam ve Nisan Dağ, Damla'nın hayatına karşı izleyicinin hissizliğini hedef almışlar sanki. İzleyicinin kendisinden bir şeyler bulması için zorlanan bir senaryo yok yani ortada. Tabi yine de siz benim hissettiğim bir nötrlükte izlemeyebilirsiniz Damla'nın yaşadığı ikilemi. Hatta belki size tanıdık gelen bir tat bile alabilirsiniz filmden. Bu anlamda da genel geçer bir hissiyattan söz etmemize imkan vermeyerek, aradan zaman geçtikten sonra tekrar izlersem, Damla'nın içinde bulunduğu duruma karşı farklı şeyler hissedebileceğimi düşündürüyor bana. Film tekniğinden çok fazla anlamasam da, filmin büyük çoğunluğunun geçtiği Ayvalık sahilinde yapılan çekimlerin, bir sakinlik ve sessizlikle birlikte direkt olarak Damla'nın ikilemine odaklanılmasında ayrı bir etkisi olmuş bence. Film için neden Ayvalık'ın seçildiğini bilmiyorum ama anlatılan hikaye o sahil kasabasıyla öyle bir özdeşleşmiş ki başka bir yerde çekilse aynı tadı vermeyecekmiş gibi. Belki de abartıyorum, küçük bir kamera tekniği vb. etkisi olabilir bu hissettiğim. Yine de Ayvalık sahilinin esintisini farklı şekilde üzerinizde hissetmek istiyorsanız Ayvalık'a bir de Deniz Seviyesi'nden bakın derim. Son olarak, Damla karakterine hayat veren Damla Sönmez'in filmde ortaya koyduğu performans da takdir edilesi. Ahmet Rıfat Şungar'ın da başarılı oyunculuğunun da etkisiyle, ikisinin birlikte oynadığı sahneleri izlerken ayrı keyif aldım. Daha çok dizilerde görmeye alışkın olduğumuz sevgili Damla Sönmez'i umarım sinemada da seyretmeye devam ederiz bundan sonra.


Inspector Norse, Norveç'in küçük bir kasabasında müzik yapmaya çalışıp başarısız olunca babasına bakmak zorunda olduğu için bir solaryum merkezi açıyor. Gerçek adı Marius Solem Johansen olan Inspector aynı zamanda YouTube'da da dans ve ev yapımı uyuşturucu tarifleri veren bir vlogger. Inspector Norse Özel Tarifi adını verdiği, Norveç yasalarına göre tamamen yasal olan maddelerden kendi üretimi uyuşturucusunu kullandıktan sonra kendini dans ederken kaydetmesi ile meşhur olan Marius, daha sonra Todd Terje'ye ilham kaynağı oluyor. Marius'un kendi müzikleri ile dans etmesinden etkilenen Todd Terje, ondan ilham alarak yaptığı bu parçadan sonra Inspector Norse bi hayli ünleniyor ve başta uyuşturucu tarifi olmak üzere yavaş yavaş internetten videolarını çekiyor. Daha sonra yine bir Norveçli yönetmen Kristoffer Borgli tarafından Marius'un hayatı WHATEVEREST adında ödüllü bir kısa belgesele dönüştürülüyor.


16 Ekim-16 Kasım tarihleri arasında X-Ist'de Tableaux Vivant çalışması sergilenen Ryan Schude 2001 yılında San Francisco Art Institute'de eğitimine devam ederken bu proje hakkında düşünmeye başlıyor fakat çekimler için aradan 10 yıl geçtikten sonra başlıyor. Çekimlerde ilk önce mekan seçimi yapıp daha sonra araba arayışına girip en son kıyafetleri ve gerekli eklemeleri seçen Ryan, proje için her hangi bir bütçe ayırmamış. Bütçeyi düşünmemesinin yanında hiç bir izin alma gereği de hissetmediği için, aşağıda göreceğimiz Jimmy Marble fotoğrafında otobanın ortasında arabayı durdurup koştukları için, birisi köprüden atlayacaklar sanıp polisi aramış. Ryan Schude, bu projeyi hiç bir zaman bitirmek istemediğini söylüyor. Nedeni olaraksa sürekli yeni insanlarla tanıştığı için proje 20 sene de sürse bu projenin dosyasını kapatamayacağını söylüyor.


Film ile müziklerinin uyumu ne kadar kuvvetli olursa, o kadar birlikte yer edinirler insanda. Bunun için en iyi örneklerden biri Philippe Lioret'in yönettiği 2006 yapımlı Je Vais Bien, Ne T'en Fais Pas bir başka deyişle, Don't Worry, I'm Fine. Philippe Lioret, dört farklı karakterin bir olay üzerine yaşadıklarını gösteriyor bize. 19 yaşındaki Lili, tatilden döndüğünde abisini evi terk etmiş bulur, onunla iletişim kuramaz ve düştüğü boşlukta babasının bu konudaki sessizliği onu depresyona sürükler. Bu sırada insanlarla olan ilişkisinin, aile yaşamının ve dünyayla olan bağının kavgasını verir Lili. Ama bir gün abisi Loic'den sadece iyi olduğunu haber veren mektuplar gelecektir. Film de ismini bu mektuplardan alıyor bir nevi. Duygu ve zerafet yüklü bu filmin başrolünde Lili olarak gördüğümüz Melaine Laurent, Marion Cotillard gibi bir Fransız güzellik olarak konuşulurken, filmde sadece doğal güzelliği değil, karakterin doğal tavırlarıyla da karşımıza çıkıyor. Fransız banliyösündeki bir ailenin dramını izlerken, güzel kasaba görüntüleri de eşlik ediyor bize. Herkesin favoriler listesinde çok sayıda Fransız filmine denk gelemeyiz belki ama bu film o listelerde yer edinecek cinsten.


Ailesinin peşinden Finlandiya'nın seyrek nüfuslu bir bölgesine yerleşen Lindqvist, 6 ay boyunca burada projesi Neighbours üzerine çalıştı. Yerel halkın büyük şehirlere göç ettiği şehir için Lindqvist, İnsanların evlerini terk edip, başka yerlere gitmesi ile benim buraya kendimi bulmak için gelmiş olmam, büyük bir paradoks diyor. Ailesinin peşinden Finlandiya'nın seyrek nüfuslu bir bölgesine yerleşen Lindqvist, 6 ay boyunca burada projesi Neighbours üzerine çalıştı. Yerel halkın büyük şehirlere göç ettiği şehir için Lindqvist, İnsanların evlerini terk edip, başka yerlere gitmesi ile benim buraya kendimi bulmak için gelmiş olmam, büyük bir paradoks diyor.


Güney Amerika çok büyük bir kıta ve her bir ülkenin kendine özgü belli başlı özellikleri var; mesela Brezilya denince akıllara futbol ve samba gelirken Kolombiya dediğimiz zaman kahve ve Marquez anılır; Arjantin ise genelde tangosuyla hatırlanır. Ancak bu sefer bu kıtanın çok farklı bir yönüne, sinema kültürüne değineceğiz ve durağımız Arjantin. Sadakatin ve güvenin bol bol sorgulandığı bu filmde, siz de izleyici olarak Juan ve Marcos'un kurdukları bu enteresan dünyaya çekiliyorsunuz. Önünüze verilenin gerçek olmadığı bariz olduğu halde kimi zaman siz de onlar tarafından kandırılıyor, hatta dikkatinizi sorgular oluyorsunuz; kimin kazanacağını ya da neyin doğru olduğunu bir türlü göstermiyor Bielinsky. Arjantin'de geçen ve Hitchcock'u andıran, Italyan İşi tarzında dolandırıcılık içeren heyecanlı filmleri sevenler için güzel bir film Nueve Reinas. Bu 2 alavere dalavere ustasını izlerken yönetmen sonuna kadar acı çektiriyor gerçekten de, ama oldukça eğlendiriyor da.


Inspired by Iceland Video from Inspired By Iceland on Vimeo. Inspired by Iceland İzlanda'nın turizm projesinin adı. Fakat bu video serileri sıradan birer turizm reklamları olmaktan çıkıp gerçekten de bir çoğumuzun düşünme tarzlarını, hayatlarını etkileyen belki de gelecek için alacağımız kararlara yön veren kısa filmlere dönüşüyor. Tanıtım videolarında klişeleşmiş bir şekilde şehirin, ülkenin ünlü/ önemli yapılarını, doğal güzelliklerini göstermek yerine insanları merkez alarak arka plana da İzlanda'yı ve son dönemde çok fazla karşımıza çıkan müzik gruplarını koyan Inspired by Iceland ülkenin tanıtımından çıkıp, gerçekten sadece bize ilham kaynağı olmaya çalışan videolar haline dönüşüyor. Islander from Inspired By Iceland on Vimeo.


2012'de punk grubu MOR ayrıldıktan sonra, YouTube'da yatağının üzerinde kulaklıkla şarkı söyleyen kız olarak tanıdığımız, Danimarka'nın bir başka gülü MO, 7 Mart 2014'de yayınladığı No Mythologies to Follow albümü ile 2014'ün en iyi nordik albümlerden olmak dışında, bu yıl dünya genelinde de en iyi albümlerden olmaya aday bir albüm. Say You'll Be There coverı hariç daha önce yayınladığı parçalar ve yine kendi yazdığı yeni şarkılardan oluşan albüm çok hızlı bir şekilde yayıldı, üstüne bir de hemen Avrupa/ ABD turuna çıktı, bu tur kapsamında kendisini One Love 13'de de izleme şansı bulmuştuk. Albümden yayınlanan ilk müzik videosu olan Don't Wanna Dance yayınlanalı henüz 10 ay olmuşken, MO yeni albümü üzerinde çalışmak için konser turuna ara verdi. Yıl içinde Elliphant ve Iggy Azalea ile düet yapan MO, kendi albümündeki kadar başarı yakalayamasa da kariyeri için önemli adımlar atmış oldu. Daha sonra Iggy Azalea ile ilk canlı performansı için SNL'e konuk olan MO, teknik aksaklıklardan dolayı senkronizasyon sorunu yaşadıktan sonra çok tepki aldığı için bütün tatlılığı ile kendi eli ile yazdığı özür notunu yayınladı.


Running to the Sea ve Something in My Heart ile ayak seslerini uzaktan uzaktan duyup çok heyecanlandığımız, daha sonra sürpriz bir şekilde Robyn ile Do It Again mini albümünü yayınlayınca yeni albüm için sabırsızlıkla gün saydığımız Röyksopp, The Inevitable End adında ve esrarengiz bir şekilde bu formattaki son albümlerini 29 Eylül 2014'de yayınladılar. The Invitable End tanıtım sitesi üzerinden If you want to ride wide us mottosu ile belirli aralıkta tüm albümün şarkılarını yayınlayan Röyksopp albümü karanlık bir enerji olarak tanımlarken, Robyn ise albüm hakkında Albüm melankolik bir havaya sahip ama soğuk değil aksine sıcak diyor. Albüm tanıtımı için Reddit üzerinden soru-cevap yapan ikiliye, kendi tarzlarını bozdukları üzerine bir çok eleştiri gelse de, eski hayranlarından çok büyük bir kitle bu yeni sesleri daha çok sevdiğini belirtiyor. Röyksopp ise eskiden gelen müzik tarzlarını değiştirmediklerini, sadece üstüne yeni bir şeyler eklediklerini savunuyor. Bu soru-cevap sırasında Susanne Sundfor ile yeni çalışmaların devam edeceği, müzik yapmaya devam edecekleri gibi soruların da yanıtlarını almış olduk. Albümün bir diğer en çok sevilen parçası da Sordid Affair, ayrıca bu şarkı ikilinin kendilerini en iyi biçimde yansıttıkları önemli şarkılardan sayılıyor.


Birçok kişi bilmese de İzlanda'nın doğa harikaları, volkanları, gayzerleri dışında ünlü olan bir şeyi daha var o da atları. Herd in Iceland belgeseli de bize İzlanda'da 100 yıllardır süre gelen bir geleneği anlatıyor. Çekimleri 2 yıl süren belgesel, yaz aylarında at besleyen ailelerin atlarını doğaya serbest bırakıp, kış gelirken tekrar çiftliklere toplanışlarını anlatıyor. Serbest bırakmak derken de uçsuz bucaksız İzlanda ovalarından, hiçbir sınırlama olmadan atların özgürce bütün yaz boyunca koşturmasından bahsediyoruz. HERD IN ICELAND official trailer from Archerfish Productions on Vimeo. Atlar, pek bilinmese de İzlanda kültüründe çok önemli bir yere sahip. 1000 yıldan fazla süredir atların İzlanda'dan çıkarılması yasalarla engelleniyor. Belgesel de Atların İzlandalıların hayatlarındaki yerini bize çok güzel gösteriyor.


Sersemletici, uçuk ve duygulu müzik ifadelerinin karşılığı olan Danimarkalı müzik grubu Efterklang, geçtiğimiz ay yayınladıkları uzun soluklu ve film tadındaki konser videolarıyla ile bir kez daha gönlümüzü fethettiklerini söyleyebiliriz. 28 Şubat 2014 gününde Güney Danimarka Senfoni Orkestrasıyla birlikte sahneye çıkan grup, Vincent Moon ve kamerasını da bu özel konsere davet ederek ortaya samimi ve bir o kadar da doğal olan bu görüntülerin ortaya çıkmasını sağlıyor. We called it The Last Concert, but we are indeed still here... diyen grubun Finlandiyalı perküsyonist Tatu Rönkkö ile yeni bir birleşme içinde olduklarını ve yakın bir zamanda yeni bir ad ile karşımızda olacaklarını da şimdiden söyleyelim. Ayrıca bu birleşmeyi kanlı canlı görmek isteriz diyenler var ise Tatu Rönkkö+Efterklang 9-10 Ocak'ta Salon İKSV'de. Görmedim, duymadım, bilmiyorum olmasın.


Do it, do it, do it, Do it, do it, do it, Do it, do it, do it, Do it, do it, do it, Do it, do it, do it, Do it, do it, do it, Its destructible, but I know that someday, I cant face the pieces on fire, Do it, do it, do it, Do it, do it, do it,


All this time we were told we would never make it. All this time we were told we would never make it. Everyone said we couldn't break it. Everyone said there was no way to shake it. Ain't no love like the one that you gave before me. Ain't no song like the song that you sang before me. Maybe you had it right before me, but you were a fool to so adore me. Baby, we swore we couldn't do it, Baby, we swore we couldn't pull through it, All these tears in the bed that was never broken. All these doors in the moon that were never opened. Everyone said we couldn't break it. Everyone said there's no way to shake it. To have one for the space that you gave that I never needed. To have one for the warning sign that we never heeded. Baby, we swore we couldn't do it, Baby, we swore we couldn't pull through it. Over and over and over and over and over. I thought it was over and over and over and over. Again and again and again and again and again. And it goes and it goes and it goes and it goes. Yes it goes deeper and deeper and deeper and deeper and deeper,


İskandinavya'nın sanat dünyası, elit yaşamı. Milyar dolarlık tablolar, şirketler arası ilişkiler. Norveç'in geniş, soğuk ve yalnız ormanları. Bu ormanların ortasında bir kulübe. Bol heyecan, bol ihanet ve ikiyüzlü yaşamlar. 1.68 boyunda bir adam, güzel bir sanatçı ve Jaime Lannister. Bundan önce izlediğiniz tüm kovalama filmlerini bir kenara koyun, çünkü Headhunters çok farklı bir İskandinav deneyimi. İtibar kavramının günümüz iş dünyası için ne kadar önemli olduğu aşikar. Sözünüzü dinletmek istiyorsanız, dediklerinizin yerine geldiğini görmek istiyorsanız; yani büyük işler peşindeyseniz itibarınızın oldukça yüksek olması gerek. Ne kadar vahşi bir dünyanın sevimsiz bir kavramı olsa da, o dünyada ayakta kalabilmek için sahip olunması gereken yegane şeylerden biri itibar. Filmimizde 1.68 boyundaki, bize hikayeyi anlatan karakterimiz Roger Brown filmin başında tam olarak bunu açıklıyor bize. Ancak, büyük bir şirkette iyi bir pozisyonda olan Roger'ın bize anlatıp diğerlerine anlatmadığı bir özelliği var: O aslında büyük bir sanat eseri hırsızı ve parasının çok büyük kısmını bu yoldan kazanıyor; ondan daha önemli olanı ise karısını da bu yolla elinde tuttuğunu düşünüyor. Filme erkek subjektifliği gözünden bakıldığı zaman, Roger kendini çok güzel satan biri olup, itibarını iyi kullanan biri gibi gözükse de içten içe bazı sorunları olan biri; en basitinden, boy kompleksi var. Bugünlerde Game of Thrones dizisinde Jaime Lannister olarak daha da ünlenen Nikolaj Coster-Waldau, yani filmdeki adıyla Clas Greve, devreye girdiği sahnede görüyoruz bunu. 1.68 boyundan uzun herhangi biri onu elde edebilir, bu yüzden ona hediyeler almam lazım diyor Roger Brown, karısını çok güzel bulsa da bir yandan da onu aldatır. İstediği kadını elde edebileceği görüntüsünü verir dışarıya, yüzeysel ilişkiler kurar, içten içe pek kimseye güvenemez. Norveç gibidir; onun ormanı, orman içindeki tek kulübedir aslında, yalnızdır. Diğer yandan bakıldığı zaman da filmde bambaşka bir hikaye var. Roger'ın etrafında dönen bu dünyada Clas onun için büyük bir tehdittir. Hollanda'dan Norveç'e taşınmaya karar veren Clas, eski bir asker olup iz sürme timinin önemli bir eski üyesidir. Diana'nın kendi açtığı sergide onu Roger'la tanıştırmasından sonra gelişir tüm olaylar. Diana, Roger'a Clas'ın evinde çok ünlü bir tablonun bulunduğunu ve o tabloya milyar dolarlar biçildiğini söyler. Roger ise, tahmin de edilebileceği üzere, bu tabloyu çalmak üzere Clas'ın evine girer. O noktadan sonra işler karışır, Roger'ın hali hazırda sorunları olduğu güven unsuru iyice sıkıntıya girer. Norveçli yönetmen Morten Tyldum çok güzel ve kurnaz yemler atıyor izleyiciye. Aynı Hansel ve Gretel öyküsünde olduğu gibi bırakılan yemleri bir bir toplayarak cadının evine, yani yanlış adrese gidiyorsunuz. Birkaç kere sonu bulduğunuzu düşünseniz de her seferinde yanılıyorsunuz. Yönetmen hem heyecanı hem dramı hem de romantizmi güzel ve yanıltıcı bir şekilde işlerken aynı zamanda İskandinavya'nın nimetlerinden bol bol faydalanıyor; ormanlardan güzel deniz kıyılarına, şirketlerden kulübelere, traktörlerden pahalı arabalara sürüklüyor Clas ve Roger'ı. Clas ne kadar hırslı ve acımasızsa, Roger da bir o kadar zeki ve kurnaz biri, ve bu ikilinin kovalaşması sizi koltuğa yapıştıracak cinsten. Görünenin ardında bilinmeyen bambaşka dünyalar ve bambaşka sanmamıza rağmen aslında çok basit olan gerçekler. Görünenin ve görüldüğü sanılanın iç içe geçmesi, görülenin ardındakinin de bunlara eklenmesi. Bol zeka, bol mücadele içeren ve nefes kesen bir kovalaşma. No Country for Old Men tarzı filmleri seven ancak farklı bir pencereden bakmak isteyen, bu kadar heyecanlanırken İskandinav tadı almak isteyenler için kesinlikle çok güzel bir seçim Hodejegerne. Film bittiğinde güzel zaman geçirmiş olacak ve bir vay be çekeceksiniz. Ha bir de unutmadan, ne demiştik? İtibar da çok önemli. Yani, öyleymiş.


İzlanda'da bulunan bir zamanların efsane yanardağı Eyjafjallajökull'den bile daha zor söylenecek bir film var karşımızda: The 100 Year Old Man Who Climbed Out the Window and Disappeared. Copy paste'siz yazılamayan bu filmin Türkçesi ise Yüz Yaşında Camdan Atlayıp Kaybolan Adam anlamına geliyor. Yine uzun, yine uzun diyerek filme kendimiz bir isim bulursak da: Ölmeyi Unutan Adam diyebiliriz. Jonas Jonasson'un romanından uyarlama film, İsveç yapımı ve yönetmenlik koltuğunda Felix Herngren oturuyor. Filmde kahramınımız Allan Karlsson, yüz yaşında delikanlı bir ihtiyardır. Hayattaki en büyük hobisi bir şeyleri patlatmak olan Allan, yüzüncü yaşını huzur evinde kutlamayı beklemektedir. Ancak partiye katılmak istemeyen Allan, odasının camından atlar. Camdan atlamak derken gözünüzde aksiyon dolu sahneler canlanmasın. 10 cm'lik bir yerden atlıyor Allan dede. Zaman makinen olmadığı sürece pişmanlığın hiç bir yararı yoktur diyen Allan, cebindeki son parayla otobüs bileti alır. Bu sırada şans eseri eline bir bavul geçer ve bu bavulun içinde uyuşturucu parası vardır. Ve bu sahneden sonra Allan'ın trajikomik hikayesi başlıyor. Bu filme biraz da abartarak Forrest Gump'ın koşamayan hali diyebiliriz. Film boyunca Allan'ın geçmişinden kareleri izlerken aslında dedemizin ne kadar önemli bir insan olduğunu anlıyoruz. İspanyol diktatör General Francisco Franco, eski Amerika başkanı Harry S. Truman, ünlü Rus fizikçi Yuri Popov, Sovyetler Birliği lideri Josef Stalin, eski Amerika başkanı Ronald Reagan ve daha bir sürü ünlü kişi Allan'ın geçmişten tanıdığı çıkıyor. Adeta Tarihin Arka Odası şeklinde olan Allan'ın geçmişi bizi sürekli başka yerlere götürüyor. Filmin en büyük artılarından birisi sahneler arasındaki geçişler. Adeta Wes Anderson sahneleri gibi olan bu geçişler ve hikaye, izleyenlere bu senenin en güzel filmlerinden biri olarak gösterilen The Grand Budapest Hotel'i anımsatıyor. Wes Anderson'un bu filmini izleyip, seven birisinin Ölmeyi Unutan Adamı sevmemesine imkan yok. 114 dakikalık bu İsveç yapımı film, kötü adam olarak ise karşımıza kötü adam olarak ün yapmış bir oyuncu çıkartıyor. Snatch ve Lock, Stock and Two Smoking Barrels filmlerinden tanıdığımız Alan Ford, bu filmde de izleyenleri şaşırtmıyor ve kötü zengin adam olarak filmdeki yerini alıyor. Sonuç olarak, Hundraaringen som klev ut genom fönstret och försvann son derece eğlenceli bir film. IMDB'de şu an 7.1 olan notun biraz daha fazlasını hak ediyor(7.5-8).


Yönetmenliğini Gunhild Westhagen Magnor'un üstlendiği The Optimists 2013 yapımı film, her hafta düzenli bir şekilde antrenmanlarını yaptıkları halde 30 yıldır hiç gerçek maça çıkamayan bir kadın voleybol takımının, yakışıklı İsveçli erkeklerden oluşan bir takıma karşı ilk maçlarına doğru olan yolculuğunu anlatıyor. Oyun yazarı Henrik Ibsen'in The Lady From The Sea adlı oyununa film çekmek amacıyla 8 oyuncu ve batmakta olan 1 yönetmenin Norveç Kuzey Kutup bölgesine doğru yolculuğunu anlatan Heart of Lightness, tüm görselliği ve batmayan güneşi ile bizlere kendini hayran bıraktırıyor. Daha önce Başka Sinema'da ve 33. İstanbul Film Festivali'nde izleme şansı bulduğumuz Blind, yönetmeni Eskil Vog'un ilk uzun metrajlı filmi. Görme duyusunu kaybedip eve kapanan, aklını da kaybetmekten korkan bir yazarın yaşadıklarını anlatıyor. Görüntü yönetmenliğini ise Dogtooth'dan tanıdığımız Thimios Bakatakis üstlenmiş. Geçimini kar küreyerek sağlayan ve örnek vatandaş seçilen Nils'in oğlunun yanlışlıkla öldürülmesi üzerine oğlunun intikamını almak isteyen bir babanın hikayesini anlatan In Order of Disappearance geçtiğimiz Filmekimi kapsamında beğenilen filmlerden birisi olmuştu. Kara komedi tadındaki bu filmde ayrıca vegan, çevreci Norveç mafyası ile, geleneksel bir Slav mafyasının karşılaşmasını da görüyoruz. İkisi de yazar olan Katherine Odegaard ve Thomas Winther, bir haftasonu hem rahatlamak hem de kitaplarını bitirmek amaçlı tatile gittiklerinde Thomas'ın hafıza kaybını fırsat bilerek ondan ayrılmaya çalışan Katherine'nin tatilde yaşadıklarını anlatıyor.


- SEINABO SEY - PISTOLS AT DAWN - RÖYKSOPP - Monument - VERONICA MAGGIO - Hela Huset - RÖYKSOPP - Sayit - BEATRICE ELI - Girls


Iceland, buzullar diyarı denilince akla soğuk geliyor olabilir ama bu cennet ada aslen kışın gezilmeli. Düşünülen kadar da soğuk değil! Aralık aylarında 0 dereceye kadar düşen hava sıcaklığını zaten nerede olursak kaçamayacağımız bir şey hatta bir çok Avrupa ülkesine göre Gulf Stream ve Kutbi Girdap sayesinde kışın İzlanda daha da sıcak! Ayrıca Gayzerler, Şelaleler, Kaplıcalar, Kutup Işıkları gibi ikonik İzlanda özellikleri kışın çok daha güzel. Son zamanlarda turizm geliri artan İzlanda'ya uçmak çok pahalı. Fakat kışın popüler turizm sezonu olmadığı için çok ucuza uçuşlar bulmak mümkün. Ayrıca bu ucuzluk otelinden, restoranına her alanda karşınıza çıkacak ve keyfinize keyif katacak. Kutup ışıklarını görmek için dünyanın sonuna gitmenize gerek yok, 3 4 saatlik bir uçuşla İzlanda'nın başkenti Reykjavik'e ulaşıp kutup ışıklarının tadını çıkarabilirsiniz. NASA raporuna göre bu olağanüstü görsel şölen en iyi kış sezonunda izlenebilir. Havanın soğukluğu, güneş ışınlarına daha iyi tepki verip bize daha büyük ve renkli aurora borealis izlememize olanak sağlıyor. İzlanda'nın en iyi yanlarından birisi de yılın her günü açık havuzlarda yüzme şansı bulabiliyor olmanız. Doğal sıcak su kaynaklarının doldurduğu havuzlardan bazıları kaynama derecesine yakın su ile dolu! Sadece başkent Reykjavik 17 tane sıcak su kaynağı kullanan havuza sahip, ayrıca tüm ülkenin her köşesinde tamamen doğal yollarla oluşan havuzlar da var. Havuzların sıcak su ile beslenmesinin dışında en önemli özellikleri doğal iyileştirici özelliği olan mineralleri. Eğer bu havuzlardan en ünlü olan Blue Lagoon'u internette aratırsanız da ayak tırnaklarından saçlarına kadar beyaz tuz ile kaplı insanlar göreceksiniz. İzlanda'ya gelen turistlerin en çok talep ettiği etkinliklerden birisi olan Golden Circle turu, İzlanda'nın güneyinden başlayıp Strokkur greyzeri ve Gullfoss şelalesinde son buluyor. Ocak ayının sonuna doğru gerçekleşen bu festival, karanlık kış günlerinin yerini uzayan günlere bırakmasını kutlama amacı ile yapılıyor. Festivalin en güzel yanı ise tüm gün şehrin her sokağında hazırlanan farklı yöresel Viking yemeklerini tatma imkanı! Zaten bu festivalin bir diğer adı da yemek festivali. Yemekler yendikten sonra da geleneksel Viking oyunları ile eğlenceler düzenleniyor. Festivalin dışında Reykavik şehrinin kış seyri ise harika. Bu yemeklerın yenmesi ve oyunların oynanması ancak Reyjkavik gibi kışın daha güzel olan bir şehirde bu kadar harika olurdu.


Bu İzlanda insanlara ne yapıyor da böyle müzikler çıkıyor sorusunun cevabını bulamadığımızın bir başka kanıtı olan prodüktör ve besteci Johann Johannsson, 10 yılı aşkın süredir elektronik ile klasik müziği geleneksel bir tarzda harmanlayan bir kişi. Özellikle birçok filme yaptığı müziklerle de farkını ortaya koyan İzlandalı müzisyen 2010 yapımı The Miners Hymns filminin de tüm müzikleri kendisine ait. Geçtiğimiz ay gerçekleşen Icelandic Airwaves Festivalinde İzlanda Senfoni Orkestrası ile birlikte filmin müziklerini dinleyicilere kanlı canlı bir şekilde sunmadan önce de bu güzelim provalarını bizlerle paylaşmıştır. 2012 Kasım ayında da Salon İKSV'de misafir ettiğimiz Johannsson, Copenhagen Dreams albümüyle de Kopenhag şehrini tıpkı birçok insan gibi yalnız olduğunu göstermiştir. Yaşamının belli bir dönemini bu şehirde geçiren müzisyene Kopenhag oldukça ilham verici olmuş diyebiliriz aslında. Şimdi sadece albümdeki şarkılardan birini dinleyin ve yalnızlığı ve depresifliği iliklerinize kadar hissedin. Bu mevsimin müziğini yapan güzel insan Johannsson hem film müzikleri olsun hem diğer projelerinden umarım bizleri mahrum bırakmaz da içimizde giderek büyüyen İzlanda'ya taşınma isteği tavan yapar.


Son yıllarda Lars von Trier ile adından sıkça söz ettiren Danimarka sineması, The Hunt ile yerini daha da sağlamlaştırıyor. Yönetmen Thomas Vinterberg, 1998 yılında çektiği The Celebration filminden beri ilk kez dişe dokunur bir film ile seyircinin karşısına çıkmış. Neşeli açılış görüntüleri ve müziği sizi yanıltmasın, Jagten izlediğiniz en rahatsız edici filmlerden olabilir. Başroldeki Lucas karakteriyle ilk kez bu sahnede karşılaşıyoruz. Lucas ve arkadaş grubununun av sırasındaki samimiyetini gördüğümüz neşeli kısmı, gurubun günlük hayatlarında da birbirlerine bağlı olduğunu gördüğümüz sahneler takip ediyor. Ardından, kendi hallerinde yaşayan, kreş öğretmeni Lucas ve kasaba halkının düzeni, kimsenin beklemediği bir şekilde çöküyor. Yaşanan olay, gazetelerin 3. Sayfalarında yer edinecek cinsten. Durum böyle olunca sinemada da benzer durumları sık sık görmek mümkün. Bu filmi diğer Salem Katliamlarından farklı kılan, olayın başımıza gelme ihtimalinin bir Arap'ı öldürmemiz kadar yüksek olduğunu hissettirmesi, iç karartıcı öğeleri kusursuzca barındırması; sürekli tedirginlik, korku, çaresizlik ve de yalnızlık. Mads Mikkelsen'in oyunculuğu ; filmin oldukça başarılı sinematografisi; kuzeyin kapalı, kasvetli havası ve olayın küçük, dış dünyaya kapalı bir kasabada geçmesinin yarattığı atmosfer filmi başarılı yapan diğer faktörler arasında. Özetle, ülkemin insanlarına inancını kaybetmiş biri olarak, kurtarılmış bölge olarak gördüğüm Nordik ülkelerde de toplum mekanizmasının çalışma biçiminin aynı olduğunu görmek beni karamsarlığa sürükledi. Şiddet kullanımı neredeyse yokken bu atmosferini bana bulaştırması ve gerçekçiliği; son 40 saatte 3 saat uyumuş olmama rağmen beni ekrana kilitlemesi sayesinde filmi oldukça başarılı buldum. Son yılların önemli filmlerinden, mutlaka izleyin.


Slow Space Programı, Claire Doherty'nin kuratörlüğünde yaratım aşaması uzun bir sürece yayılan, kamuya açık, kalıcı sanat eserlerinin yaratılmasını öngören ve halihazırda üç projeden oluşan bir sanat programı. Geleneksel sanat eseri yaratım süreçlerine ve formlarına meydan okuyan bu program, kentsel dönüşüm alanlarında sanatçılara yeni bir çalışma alanı yaratıyor. Bu programla Oslo'nun konteyner limanı Bjorvika'nın kentsel dönüşümü de yepyeni bir boyut kazanacak. Bu kapsamda devam eden projelerden biri olan Flatbread Society 2012-2016 yılları arasında dünyanın her yerinde çeşitli organizasyonlar düzenleyerek nihai durağı olan Bjorvika, Oslo'ya gitmeye hazırlanıyor. Projede yer alan sanatçılar Futurefarmers ve Amy Franceschini, fırıncılar, bilim insanları ve çiftçilerle birlikte çalışarak kamuya açık bir sanat eseri olarak planladıkları projenin en sonunda Bjorvika'da kamuya açık bir ekmek fırınına dönüşmesini hedefliyor. Yakın bir zamana kadar betonlaşmış bir atık alanı olan Loallmenningen bu projeyle şehir içinde bir tarım alanına dönüşecek ve Bjorvika Fırını'nın da ev sahibi olacak. Fırının çeşitli türlerde ekmeği pişirmeye uygun çok amaçlı bir fırın olması hedefleniyor. Aynı zamanda etrafa kurulacak oturma alanı da fırından gelen sıcaklıkla ısıtılacak. Projenin amacı, bölgedeki yaşayan herkesin aktif olarak katkıda bulunabileceği şekilde alternatif kentsel dönüşüm planları ve tasarımları önermek. Tüm bunları yaparken de katılımcıları tarıma dayalı toplumların geçmişini ve bugününü düşünmeye teşvik etmek. Flatbread Society 2013 ilkbaharında fırının nihai şeklini ve işlevini belirlemek üzere Bjorvika'da geçici bir fırın kurdu. El yapımı masa ve sandalyelere kano şeklinde bir fırın eşlik etti. Etkinliğe projenin bütün paydaşları da katıldı. Tam bir yıl sonra 2014 ilkbaharının sonunda proje yepyeni bir aşamaya geçti. Fırının ve çevresindeki tarım alanın nihai yeri belli oldu. 2016'daki resmi açılışa kadar bölgede çalışmalar devam edecek.


Bir çok İskandinav sanatçı gibi uzun uzun gerçek adlara sahip Stockholm'lü indie-pop, dans tarzında müzik yapan Beatrice Eli, 2012'de çıkardığı ilk single çalışması olan The Conqueror ile yavaş yavaş ilgi toplamaya başlamıştı. Beat Derigisi röportajında İyi bir kız olmaya çalıştım, ama başaramadım diyerek kendini tanımlayan Beatrice, müziğe başlarken Nina Simone ve Ella Fitzgerald eşliğinde ileride hep caz şarkıları söyleyeceğini hayal ederken, evinde kurduğu küçük stüdyosunda elektronik müzik yapmayı öğrendikten sonra oluşturduğu kendi tabiri ile garip ve dramatik melodiler onu ilk single projesini yayınlamaya itiyor. 2014'de yayınladığı albümü Die Another Day ile ise tam istediği tarzı yakalayan Beatrice, klasik İsveç dans müziğini artık hepimizin her yerde kalitesiz versiyonlarını duymaya alıştığımız RnB ve Pop ile birleştirerek kendine has tarzını oluşturmuş. Beatrice'in son albümü olan Die Another Day'i Spotify üzerinden dinleyebilirsiniz!


Tam adı Biggi Hilmarsson olan bu İzlandalı besteciyi aslında bir çoğumuz biliyoruz. Çünkü Cinematic Songs albümündeki bir çok parça onlarca reklamın ve filmin sesi oldu. Albümden Future Prospect parçası ise dünyanın en çok bilinen şarkılarından olmaya aday olacak gibi gözüküyor. YouTube'un Life in a Day projesinden Vodafone reklamlarına ve sayısız amatör projeye soundtrack oldu. Cinematic Songs albümü özel bir proje için yapılmamış olmasına rağmen, bu kadar çok soundtrack olarak seçilmesi, Hilmars'ın albümünde ne kadar başarılı olduğunu gösteriyor. Ayrıca Hilmars sadece Cinematic Songs albümü ile de ünlü değil, bugüne kadar 20'ye yakın film ve dizi için soundtrack hazırlamış, yine aynı içerisinde Mercedes, IBM, Nike gibi markaların da bulunduğu 20'ye yakın reklamı da portfolyosunda görebiliyoruz. Biggi Hilmars'ın en sevilen 10 parçasını Spotify playlisti olarak dinleyebilirsiniz!


Yine ve yeniden Danimarka'nın bağrından kopup gelmiş bir grupla karşı karşıyayız. 2009 yılında kurulan Cody, nordik karakterlerinden ilham alarak oluşturdukları pop melodileri ve folk müzikleriyle oldukça etkililer. Şu ana kadar sadece iki EP ve iki albümleri- Songs (2009), Fractures (2012) bulunmaktadır. Grupun kurucusu ve söz yazarı Kaspar Kae, 2006 yılından itibaren sözleri yazmaya başlar ve daha sonra tahmin edeceğiniz üzere birçok müzisyen arkadaşı gruba dahil olmaya başlar. Tahmin edemeyeceğiniz nokta ise, Kasper'ın aynı zamanda Sleep Party People daki tavşanlardan biri olmasıdır. Sanırım bu iki grubun ne kadar kanka olduklarını söylemeye gerek yok. Umalım ki yakın bir zamanda bu tatlı grubu da canlı izleme şansını elde edelim. Söylenenlere göre canlı performansları oldukça iyiymiş. Biz o zamana kadar en iyisi canlı performans videolarını izlemeye devam edelim.


Yaklaşık olarak 189000 tane gölü olan, insanı az sazları çok olan ülkesi Finlandiya'dan sıradışı bir müzisyen var şimdi sırada. Asıl ismi Joose Frans Esko Keskitalo olan sanatçı gerçektende sıradışı diye adlandırılabilecek biri. 2014 yılında çıkan son albümüyle birlikte tam 7 albümü bulunan sanatçı şarkı sözlerini daha çok ölüm, şeytan, tanrı, aşk gibi olgular üzerine yazdığından, sanırım sözlerine en güzel uyan ritmleri henüz kendide tam karar verememiş. İlk albümünden itibaren rock'n roll, jazz, akustik, folk ritmleri üzerinden giden sanatçı bu yüzden her ortam da dinlenebilecek alternatif müzikler kapsamında değerlendirilebilir. Gerek Aki Kaurismaki'nin dans edilen sahnelerinde gerekse klasik bir dağ evinde çam ağaçlarına yağan karı elinizde kahveyle izlerken dinlenebilecek türde biri. Dilimize yakınlığıyla rivayet edilen Fince'nin aslında fonetikte ne kadar güzel olduğunu Finli arkadaşın sözlerinden bir kez daha anlıyoruz. Ülkemizde hiç bilinmeyen Joose Keskitalo'yu umarım siz de benim gibi seversiniz de karanfil elden ele yaparak belki kendisini Türkiye'de izleyebiliriz. Sözleri anlamayınca insan müziğin şekline bürünüyor çabucak. Pıhtılaşmanın başladığı damarlarımda gezinen sürüngenleri doyurmaya çalışırken kapı çaldı. Şimdiyle biraz sonranın kesiştiği yerdeyken ikinci adımımı atmıştım ki pencereden giren kanatsının güvercin olabileceği aklıma gelirdi de pelikan olacağı aklıma gelmezdi. Dolaptaki kefallerden 5-6 tanesinin buzunu çözüp keselerine bıraktım. Sonuçta neler olduğunu bilmemem onları aç bırakmam ya da kötü davranmama sebep değildi. Açtığımda kapıyı karşımda duran maymunla aramda %93 oranında gen benzerliği ardı. Elini sıktım, teşekkür edip gönderdim. Sonrada bitti şarkı.


Dogtooth yönetmenliğini Giorgos Lanthimos'un yaptığı komşunun oldukça rahatsız edici sıfatını hak eden başyapıtlarından biri. Film, isimsiz bir ailenin küçük çaptaki distopyalarını konu alıyor. Filmi rahatsız edici olarak betimliyorum; zira açılış sahnesinden kapanışa, bu isimsiz ailenin dünyadan tam anlamıyla bi'haber çocuklarının çaresizliklerine şahit oluyoruz. Durağanlığına rağmen yönetmenin seyirciyi ekrana kilitlemeyi başarması da bu yarattığı yeni dünyanın tuhaflığından ve Yunanca'nın fonetiğinin güzelliğinden kaynaklı olsa gerek. Kaset çalardan gelen ses duygusuz bir sesin, ilk gençlik yıllarının sonlarına yaklaşmış gibi görünen çocuklara gündelik hayatta kullandığımız kelimelerin anlamlarına dair açıklamalarıyla başlıyor film. Otoyol kelimesini küçük bir rüzgar, gezinti kelimesini bir yapı malzemesi olarak tanımlayan bu ses, seyirciyi linguistik alanda yarattığı bu dezenformasyonlarla abandone ediyor. Bu sahneler, Wittgenstein'ın Dilimin sınırları dünyamın sınırlarıdır. sözünü akıllara getiriyor. Filmin henüz başlarındayken gözümüze çarpan bir başka detay da, bu tuhaf ailedeki bireylerin hiçbirinin bir isme sahip olmaması. Birbirlerini baba, anne, kız kardeş olarak çağıran aile, asla aşılamaz görülen duvarların arasında izole bir evde yaşayan bu ailenin çocuklarının kusursuz şekilde yetişmesini ve sonsuza dek mutlu yaşamalarını sağlayacak her şey mevcut. Evin kurallarına göre evden dışarı çıkabilmek içinse araba şart. Baba her gün evin ihtiyaçlarını karşılamak için arabasına binip akşamüzeri çocukların gardiyanlığını yapmak üzere kendi yarattığı izole distopyasına geri dönüyor. Ayrıca satın aldığı her şeyin ambalajını yırtarak çocukların dış dünyaya karşı uyanmasını engelliyor. Film ilk izlendiğinde filmin ilginç ya da eksik yanlarından gibi gözüken şeylerden biri çocukların dışarıya olan meraksızlığı dikkat çekiyor. Malum çocuk dediğin bilim adamı gibi araştıran ve sorgulayan bir varlık. Bu noktada kendinize karşı argüman olarak John Locke'un Tabula Rasa teorisini öne sürebilirsiniz. Locke'a göre insanın zihni doğduğu zaman 'boş levha'dır ve bunu şekillendirmek eğitimle mümkündür. Günlük yaşamdaki basit objelerden evrensel ve soyut konseptler hakkındaki düşüncelerimiz, her şey deneysel yaşantımızla ilgilidir. Yani, filmdeki gibi hasta ruhlu bir ebeveyn tarafından büyütülmüş ve kelime dağarcığından matematiksel konseptlere kadar her bir bilgi zerresini kısıtladığı çocukların nispeten meraksız ve dar bir hayat görüşüne sahip olmaları aslında normal. Zaten evin çiğnenemez kurallarından biri olan Biri ancak köpek dişi düştüğü zaman evden ayrılabilir; çünkü ancak o zaman vücudu dışardaki tehlikelerle başa çıkabilecek duruma gelmiştir. ve duvarların ardındaki canavarlar miti çocukları sıkı sıkıya eve bağlamış durumda. Filmin ortalarına doğru, evin oğlu bahçede günlük hayatımızda onlarcasını gördüğümüz kedilerden birini gördüğü zaman çılgına dönüp kediyi katlediyor. Bu olayı çocuklar için normalleştirmek adına meğerse geçmişte duvarın ardına geçen bir erkek kardeşin varlığından haberdar oluyoruz. Ancak film sırasında edindiğimiz pek çok bilgiye karşı olduğumuz gibi buna da septik yaklaşıyoruz, zira bu da çocukları eve bağlamak için yaratılmış milyonlarca hikayeden biri olabilir.


Uzun bir süre, özellikle ülkemizde I Follow Rivers'ı söyleyen kız olarak anılan Lykke Li, 2014'te TV reklamlarından en çok Shazam yapılan şarkıcı seçildi. TV karşısında reklam izleyenlerin aa bu reklamdaki şarkı ne hoşmuş, ismi ne acaba? diyerek Shazam kullanan insanların en çok merak ettiği şarkı, İsveçli şarkıcının Fransız otomotiv markası Peugeot reklamında kullanılan Gunshot adlı şarkı oldu.


İsveç Stockholm Hyper Island'dan birkaç öğrencinin birlikte geliştirdiği ve Kickstarter'da bağış toplarken başarısız olan Beatballs projesi, dinlediğiniz müziği tatma olanağı tanıyan bir proje. Beatballs, seçilen müziği popülerliğinden, içerdiği seslere kadar bir çok farklı kategoride inceleyip, bu verileri özenle köfte yapımında kullanılan malzemelere dönüştürüyor. Kızılcıklı köfte nasıl olur bilemeyiz ama eğer üstteki köfte tarifini uygulayarak köfte yaparsanız, yorumlarınızı bekliyoruz. Ayrıca, doğruluğunu test etmek için bir Müslüm Gürses parçası seçerseniz, karşınıza gerçekten bol acılı köfte çıkıyor. Peki bu adamlar ne için para toplamak istemişler? Beatballizer, aşağıdaki videoda da görebileceğimiz gibi otomatik köfte yapma makinesinin, her eve girebilsin diye küçük versiyonunu yapmak istiyorlar. Bu nedenle de Kickstarter'dan toplam 350,000 $ bağış toplamaya çalışıp, 9000$ ile evlerine dönmüşler. Hem süreci daha iyi anlamamız, hem de projenin reklamı olsun diye Happy parçası üzerinden sistemin nasıl işlediğini de anlatmışlar. Umarız şarkı kadar köftesi de her yerde karşımıza çıkarak bizlere kusma hissi verdirmez.


Absürtlükte çığır açan yetenek dolu Norveçli Ylvisaker kardeşler geçtiğimiz aylarda yeni şarkılarını paylaştılar. Daha ne kadar saçmalayabiliriz? diye yeniden düşünmüşler olacaklar ki çektikleri Yoghurt klipleri ile bizde hala cevher var mesajını vermişler. Modern müziğe tepki olarak doğan Bard ve Vegard Norveçli kardeşlerin çocuklukları Angola ve Mozambik'te geçiyor. Birbirlerine bu kadar bağlı olmalarının nedenini de kardeşler bunu gösteriyorlar. Daha sonra ise Bergen şehrine geri dönüp lisenin hayli aktif ve tanınan öğrencileri arasında yer alıyorlar. Yaptıkları şakalarla önce Norveç'te daha sonra tüm dünyaya yayılarak büyüyen Ylvis, asansör şakalarıyla da oldukça ses getirmişti. Bu ikilinin bir diğer özelliği ise birden fazla dili konuşabiliyor olmaları ya da çok iyi taklit ediyor olmaları. Norveçli bilim adamlarına göre günde 2 doz Ylvis alındığı takdirde ruh sağlığında %34'lük iyileşme oluyormuş. O zaman ne yapıyoruz? Youtube- Gir. Ylvis-Enter.


Ne zaman farklı ülkelerin gelişmişliğinden söz edilse, insanlardan Ama onların da aile bağları zayıf, birbirlerine karşı soğuklar. gibi yorumlar duyardık. İnsanların birbirleriyle olan ilişkisini ülkelere ve kültürlere göre genellememek mantıksız. İnsan mükemmel bir varlık değildir dolayısıyla mükemmel bir aile olamaz. Dünyanın neresine giderseniz gidin çocuklarını istismar eden, onlara şiddet uygulayan anne babalar bulabilirsiniz. Boşanma gibi ayrılıklar mutsuz çiftleri özgürlüğüne kavuştursa da geride parçalanmış insanlar bırakır. Finlandiya yapımı Paha Perhe ile ilk karşılaşmanızda böyle bir dram izleyeceğinizi düşünmüyorsunuz, zaten ilk olarak bu konuda şaşırtıyor film sizleri. Kötü bir evlilik geçiren Mikael boşandıktan sonra oğlu Daniel'i tek başına büyütmüş, kızı Tilda'nın velayeti de annesinde kalmıştır. Aradan geçen zamanda yeni biriyle evlenmiş ve bir erkek çoçuğu daha olmuştur. Bir gün eski eşi hayatını kaybeder ve Tilda, Danimarka'dan Finlandiya'ya babasının yanına döner. Bu olay aynı zamanda Tilda ile Daniel'i bir araya getirmiş olur. Her ne kadar öz kardeş olsalar da aradan geçen zaman ve hiç yaşamadıkları kardeşliğin de etkisiyle Daniel, Tilda'dan hoşlanır. Mikael'in bu durumdan duyduğu derin rahatsızlık ve ne pahasına olursa olsun duruma el koyma çabası aile fertleri arasındaki çatlağın genişlemesine neden olur. Ville Virtanen çaresiz baba rolünde başarılı bir performans sergiliyor. Yönetmenliğini Aleksi Salmenpera'nın üstlendiği Paha Perhe, ensest gibi tabu denebilecek bir konuyu ele alarak izleyiciye gösterdiği çarpık aile tablosuyla insanı etkileyen soğuk, trajikomik ve rahatsız edici bir film.


Zaria Forman hikayesine çocuk yaşta dünyanın en ücra köşelerine ailesi ile annesinin fotoğraf seyahatleri ile başlıyor. New York'da gittiği Skidmore Collage'dan hemen sonra da çalışmalarını sergilemeye başlıyor. Çalışmalarını küresel ısınmaya adayan Forman, ilk olarak Grönland'a gidip dev buzul kütlelerini fotoğraflıyor. Daha sonra da aynı şeyi Maldivler'e giderek gerçekleştiriyor. Çalışmalarını da çektiği bu fotoğraflar üzerinden parmakları ile kocaman tablolar yapmak. Grönland ve Maldivler çok alakasız gibi görünse de aslında küresel ısınma ile eriyecek olan Grönland buzulları, su seviyesini yükselterek Maldivlerin yok olmasına sebep olacak. Bu nedenle de sanatçı projesine bu birbiri ile alakasız bu iki ada üzerinden başlıyor. Ayrıca sanatçı Zaria Forman hakkında daha detaylı bilgi almak ve tüm eserlerini görmek için Artsy sayfasına göz atmayı unutmayın!


Kuzey Avrupa'nın müziğini seven herkes, Ulver'i dinlemese bile en az bir kere adını duymuştur. Çünkü dinlediğiniz tarz ne olursa olsun, Ulver büyük ihtimalle o tarzda ya da ona yakın bir şeyler yapmıştır. 1993'te black metal ile müziğe başlayıp daldan dala atlayan grubun bugün tarzını belirtebilecek tek kelime experimental gibi görünüyor. Perdition City, Ulver'in beşinci stüdyo albümü. Bu albümle birlikte grup önceki tarzı ile çok alakasız bir şey yaparak; trip hop, ambient, bazen de caz karışımı olan bir albüm ortaya çıkarıyor ve Bakın biz böyle şeyler de yapıyoruz! imajını daha çok öne çıkarmaya başlıyor. Böylece müzikal yeteneklerinin tek çerçevede sınırlı olmadığını kanıtlarken aynı zamanda dar görüşülü metalcilere de yeni şeyler keşfetme şansı sunuyorlar. Albümün başındaki çarpıcı davul ritminin ardından sakinleşen müzikle birlikte giren saksafon, farklı bir şey dinlemek üzere olduğunuzu haber veriyor. Sonrasında da ilginçliğini kaybetmeyen albümde bazen tekrar eden kısımlar olsa da, bunlar hiçbir zaman sıkıcı tekrarlar haline gelmiyor. Tam aksine, kendi içine çekerek albümün atmosferine girmeyi kolaylaştırıyor. Gerçekten albüm kapağında söylendiği gibi, içsel bir filme yapılan soundtrack gibi. Albümün Pitchfork'taki incelemesinde ne yazık ki 10 üzerinden sadece 2.6 puan verilmiş. Ulver'in yeni bir şey deneme cesareti biraz amatör ve ergen bulunmuş ve genel olarak albüm, çok yapay ve hayal gücünden yoksun olarak eleştirilmiş. Aslında büyük çerçeveden bakıldığında bu albümün eski bir black metal grubu tarafından yapıldığı düşünülürse, bunun pek haklı bir eleştiri olmadığını söyleyebiliriz. Ayrıca yazar Ulver'in bu albümle ürkütücü bir sound'a sahip olmaya çalıştığını iddia edip, bu ürkütücü havayı yakalayamamasıyla suçlamış ve Eğer ürkütücü bir şey dinlemek istersem, bunu gerçekten yapan gruplardan dinlerim. diyerek grubu taklitçi ilan etmiş. Ulver'in diskografisine baktığımızda grubun değil başkalarını, kendisini bile taklit etmekten kaçındığını rahatça görebiliyoruz. Kısacası, Perdition City herhangi bir eleştiriden bağımsız olarak dinlenmesi gereken farklı bir trip hop albümü, hatta farklı bir Ulver albümü.


Ekstrem icatlarına alıştığımız Red Bull, bu kez Finlandiya'da karşımıza çıkıyor. Moto trails ya da halk arasında Motosikleti zıplatarak engellerden geçme isimli dalın önemli temsilcilerinden Dougie Lampkin, Finlandiya'da tamamı buzlarla kaplı bir otelde gösteri sürüşü gerçekleştirdi. Red Bull sponsorluğunda yapılan bu gösteri, Finlandiya'nın kuzeyinde yer alan Alta şehrindeki Sorrisniva Igloo Hotel'de düzenlendi. Aksiyon dolu ve Finlandiya'nın müthiş manzarasının birleştiği bu gösteriyi buradan izleyebilirsiniz. Bu arada gösterinin yapıldığı eşsiz otele de dikkat çekmek lazım. Eskimo evi tarzında yapılan bu otel, Alta nehri boyunca yer alıyor. 2.000 metrekarelik Sorrisniba Igloo Hotel, tamamı kar ve buzdan yapılmış. 30 oda sayısı bulunan otelin odaları -4 ve -7 derece arasında sabit tutuluyor. Barı bile buz olan bu otelin, ne yazik ki interneti buz tuttuğu için yok. Ayrıca her oda içinde ren geyiği derisinden yapılmış yastıklar yer alıyor.


1944 yılında, İsveçli ev kadınları ve ev ekonomisi öğretmenleri Ev araştırma enstitüsü'nü kurdular. Burada bilim insanları mutfak eşyaları ve metotları üzerinde deney yapıyorlar. Türkçe'ye Mutfak Hikayeleri adı ile çevrilen film bu cümlelerle başlıyor. 2. Dünya savaşından sonra İsveçli kadınlar üzerinde yaptıkları gözlemler sonucunda mutfakta iş gören kadınların bir yıl içerisinde mutfakta yürüdükleri mesafenin İsveç'ten Kongo'ya kadar olduğunu hesapladıktan sonra bunu kuzey İtalya'ya yürüme mesafesine kadar indirgemeyi başaran İsveç'li bilim insanları sırada ki denek olarak Norveç'li bekar erkekleri gözlemlemeye başlayacaklardır. Ancak gözlem metodu gerçekten sıradışıdır. Gözlemciler, mutfakta kendi getirdikleri tenis hakemi sandalyesine benzeyen Ikea vari bir oturakta oturarak gözlenen insanın mutfaktaki hareketlerini ayrıntılı bir şekilde not edecekler Aynı zamanda bu iki kişi deneyin sağlığı açısınıdan kesin surette birbirleriyle herhangi bir şekilde iletişimde bulunmayacaklardır. Ana karakterler olan gözlemleyen ve gözlemlenen arasında ki ilişki başlarda deneyin gerektirdiği resmiyettedir. Özellikle savaş yaralarının yavaş yavaş kapandığı döneme de tekabül eden film ikili arasında ki ilişkinin soğukluğuna neden olan etmenlerden biridir. Zaten film içerisinde de bunun ve iki ülke arasında ki farklılıkların ince göndermeleri de yapılıyor. Barış çubuğu metaforundaki sahne ile ikilinin arasında ki ilişki giderek daha dostane bir hal alıyor ve deneyi sadece pozitivist ilkelerle değil kişilerle direkt olarak iletişime geçerek onları daha iyi tanıyacağımızı ve anlayabileceğimizi görüyoruz. Müzik olarak Jan Johansson'a ve Hans Mathisen'in kuzey jazz örnekleriyle bezenmiş film her ne kadar çoğunlukla dar alanlarda çekilse de görsellik olarak doyurucu bir 85 dakika sunuyor izleyenlere. Ana hikayeden yanında servis edilen küçük ama komik yan hikayelerde filme ayva tatlısının üzerinde ki kaymak gibi cuk oturuyor. Takvimsel olarak kışa girdiğimiz şu günde film her ne kadar çekildiği coğrafyadan dolayı soğuk görünse de, izledikten sonra isminden de anlaşılacağı gibi babaanne evinde ki kuzinenin yanında yapılan sohbetler gibi içimizi sıcaklıkla, yüzümüzü de bi tebessümle bırakıp sonlanıyor.


The Bothersome Man, terörden, stresten, geçim kaygısından, politik sinir harplerinden ve bizim günlük yaşamımıza mal olmuş bilumum problemlerden uzak; kıskanılası yaşam standartlarının keyfini çıkaran İskandinav toplumunun iç yüzünün hiç de öyle iç açıcı olmadığını gözler önüne seren bir Norveç filmi. Yönetmen Jens Lien, 2006 yapımı bu başyapıt niteliği taşıyan kara komedisi ile kendi toplumunu, insanı dehşete düşüren nötrallikleri ve tepkisizliklerinden ötürü kıyasıya eleştirmiş ve fıtratında kuzeyler sevmek olan bendenizi sorgulamalara itmiştir. Özellikle filmin açılış sahnesinde metro istasyonunda öpüşen çiftin mekanikliği ve öpüşme eylemi ilişkinin normlarından biriymiş gibi zorla yapan tavırları ilerleyen dakikalarda nelerle karşılaşabileceğimize dair ipucu niteliği taşımakta. Filmin esas oğlanı Andreas'ı da bu sahnede görüyoruz. Bir süre çifti izledikten sonra darlanıp kendini metronun önüne atıveren Andreas'ı birkaç saniye sonra bir çölde buluyoruz. Bu sahne beni fazlasıyla Çöl 'middle of nowhere' hissinin en güzel aktarılabileceği ortammış meğerse şeklinde düşünmeye sevk etti. Ayrıca gelecek sahnelerle birlikte değerlendirdiğimiz takdirde, kahramanımızın buraya tek başına bir otobüsle gelmesi anne rahminden dünyaya doğru atılan bir adım olarak da yorumlanabilir. Sonrasında Andreas isimsiz bir şehirde daha önce görmediği bir eve bırakılıyor ve hikaye başlıyor. Özet geçmek gerekirse mükemmel bir işi, güzel bir kız arkadaşı -hatta güzel iki kız arkadaşı-, dostları, iyi döşenmiş eviyle birçoklarının tatlı hayat şeklinde değerlendireceği yeni yaşamına merhaba diyor. Zaman içinde hayatının bu kadar düz olması, Sadece cumartesileri misafir kabul etmek gibi enteresan kurallarının olması ve günlük yaşamındaki insanların adeta birer fark etmezlik eğrisi olması Andreas'a bir şeylerin ters gitmesi gerektiğini fısıldamaya başlıyor. Kız arkadaşı Anne-Britt'ten ayrılıp işyerinde gözüne kestirdiği Ingeborg'la ciddi bir ilişkinin temellerini atmak üzere bir sürpriz yaptığında ise Ingeborg'a göre herkesin iyi olduğunu ve bir seçim yapamayacağını öğreniyor. Hatta Ingeborg için Andreas'ı başka bir kadınla paylaşmanın bir problem olması söz konusu bile değil. Çünkü o da fark etmezlik eğrisinin ta kendisi. Tabii bu durum Andreas'ın kısmetsizliğinden kaynaklı değil, bu isimsiz şehirdeki bütün insanlar romantik diyaloglardan, bağlanmaktan, tutkudan kaçış halinde. Filmin genel akışında Andreas Nerden geldim? ve Nereye gidiyorum? gibi varoluşsal soruların peşinde görünüyor. Daima yalnız. O kadar yalnız ki, bir gün tuvalet kabininde sıcak çikolatanın tadı gibi oldukça spesifik bir histen bahseden yüzünü dahi görmediği birini bulunca kendini ona yakın hissedip karşısındaki bu anonim karakteri keşfetmeye çalışıyor. Beş duyusunu da sonuna kadar kullanma bilincinde olan Andreas, gerçek kekin kokusunu duyumsamak adına duvarları delip tüneller aşıyor, tutkunun sınırlarını zorlamak için iyi giden diye tabir edilebilecek bir ilişkiyi başka bir kadın için bitiriyor, sokakta gördüğü rastgele insanlarla sohbet atmaya çalışıyor -ki bu güvenli alandan çıkışa delalet- hatta bu uğurda parmağını feda ediyor. Filme dair enteresan anekdotlardan biri de gri arabalı üç adamın anormal şeklinde tanımlayabileceğimiz ve günlük akışı bozan durumlarda ortaya çıkması ve durumu düzeltip ortadan yok olmaları. Bir adam intihar mı ediyor, gelip camları ve yerleri temizliyorlar; Andreas gerçek keke ulaşırken duvarı mı deliyor, hop Andreas'ı evine götürüp duvarı sıvıyorlar. Bu bağlamda adamların toplumun iyiliği için çalışan normalleştiriciler oldukları yorumu yapılabilir. Toplumun self-control mekanizmasını temsil etmek adına şahsen başarılı bulduğum imgelemlerden biri. Bir diğeri ise duvardaki delik. Çünkü zemin katlar ve çatı katları sinemada bilinçaltının en önemli temsillerindendir. Andreas tuvalette tanıştığı toplumdan epey farklı bir çizgide ilerleyen ve hisseden adamı kafasındaki sorulara cevap bulmak üzere takip ederken bu tuhaf yabancının apartmanında bir delik keşfediyor. Bu deliğin şeklinin vajinaya benzemesi annelik veya seksle ilişkilendirilebilir, zira filmde bu duvardaki deliğin Andreas'ı mat renklerden canlı renklere, yani farklı bir boyuta taşıması gibi bir fonksiyonu var. Kısaca filmin çekim tekniklerine de göz atacak olursak yönetmen kısa diyaloglar kullanmayı tercih ederek İskandinavlığını göstermiş. Karakterlerin saç ve giyim tarzları kişilikleri hakkında epey fikir sahibi etmekte seyirciyi. Mekan seçimleri ise filmin ana temasıyla oldukça uyumlu: gökdelenler, mat renkler, Ikea katalogu gibi evler vesaire. Uzun lafın kısası, filmin mizanseni Norveç estetik algısına dair pek çok ipucu taşıyor. Materyalist, pek insani olmayan ve mekanik ilişkilere ve hayat algısına sanatsal bir eleştiri niteliğindeki The Bothersome Man gerçeğe epey yakın bir modern toplum distopyası.


Özellikle prodüktorlüğünü üstlendiği Yung Lean ile adını daha sık duymaya başladığımız İsveçli prodüktör Yung Gud, Charli XCX ile İsveçte yeni kayıtlar üzerine çalışıyor. Dün gece Reddit üzerinden bir hayranının Yung Lean ya da Yung Gud ile bir çalışması olup olmaması sorusuna Ocak ayında, Yung Gud ile bir İsveç kasabasında birlikte çalışacakları cevabını verdi. Hey Charli, after reading some of your comments on Yung Lean, Yung Gud and the Sad Boys, I was wondering if you've done, or have had plans to do any work with them? Big fan of both you and them so i'm curious if it's a possibility. i'm working with young gud in january in the countryside in sweden. its going to be weird but something goods gonna happen i can feel it.


Geleceğin Kütüphanesi, Framtidsbiblioteket, İskoç sanatçı Katie Paterson ve Oslo Belediyesi'nin ortak çalışmasıyla Oslo'da açılacak bir kütüphane. Bu kütüphanenin en büyük özelliği ise tam yüzyıl sonra yani 2114'te açılacak olması. Bu kütüphane için Oslo'nun dışında bin ağaç ekilerek özel bir orman hazırlanmış. Ağaçların ekilmesi ve kütüphane açılana kadar korunması Oslo Belediyesinin görevi. Yüzyıl sonra bu ağaçlar kullanılarak, kütüphane için özel olarak yazılan eserler basılacak ve kütüphanenin açılışı yapılacak. Bu sürenin sonuna kadar, eserlerin kendi yazarlarından başka hiç kimse yazılanlardan haberdar olamayacak. Pek tabii ki biz ölümlü okuyucular bu kitapların hiçbirini okuyamayacağız ama torunlarımız bu şansa erişebilirler. Yazılan kitaplar 2018'de yine Oslo'da açılacak New Deichmanske Halk Kütüphanesi'nde saklanacak. Paterson'ın tasarladığı bir odada Geleceğin Kütüphanesi için yazacak yazarların ve eserlerinin isimleri sergilenecek. Tabii ki eserlerin kendisine 2114'e kadar erişilemeyecek. Bu projeye katkı sunacak yazarlar, İngiltere ve Norveç'in önemli yayınevlerinin direktörlerinden, editörlerinden ve kütüphanecilerden oluşan bir kurul tarafından seçilecek. Proje için eserlerini teslim edecek yazarlara konu, tür ya da eserin uzunluğuna dair hiçbir kısıtlama getirilmiyor. İlk kitabı yazması Kanadalı yazar Margaret Atwood'dan istenmiş. Atwood kitabını 2015 Mayısı'nda Lillehammer Edebiyat Festivali'nde bir törenle teslim edecek. Atwood, projenin yüzyıl sonra yeryüzünde hala insan yaşamı olacağına inanması açısından heyecan verici olduğunu düşünüyor. Aslında proje bütünüyle umut üzerine kurulu. Belirsiz bir gelecekte bu kitapları okumak isteyecek bir grup insanının bulunabileceği umudu.


Chris Burkard hayatının bir çok dönemini İzlanda'yı fotoğraflamakla geçiren bir sanatçı. Fakat İzlanda'ya son seyahatine, bu sefer yanınıa bir Lytro Illum kamera alarak çıktı. Bu özel kamera sayesinde, Chris daha önce hiç fotoğraflanmamış bir şekilde İzlanda'yı bizlere sundu. Sizlerin de bu deneyimi yaşamanız için fotoğrafın üstüne geldikten sonra yüklenmesini bekleyip, imlecinizi üzerinde oynatmanız yeterli. Ayrıca bu hikayesini kendi sesinden dinleyebileceğiniz video da aşağıda sizi bekliyor. Eğer uygun zamanı yakalayabilirseniz Jokulsarlon Glacier Lagoon, sörf için harika bir yer haline geliyor. Fjadrargljufur Kanyonu'nda yürüyüş yapmak, turistlerin en çok ilgisini çeken aktivitelerden.


Türkçe'ye Tutunamayanlar, İngilizce'ye ise Dark Horse olarak çevrilen Dagur Kari'nin 2005 yapımı Voksne Mennesker'i 109 dakikalık absürt bir o kadar da gerçekçi bir film. Filmin müziklerini yönetmen Dagur Kari'nin grubu Slowblow yapmış. Film, dört ana karakter üzerinden hareket ediyor: Daniel, Franc, Morfar ve Dommeren. Ana karakter Daniel hayatını Kopenhag'da grafitti yaparak kazanan bir sanatçı. Daniel'in olayı özetle şu: aşık bir erkek sevgilisini şaşırtmak, sevindirmek, aşkını göstermek vs. gerekçeleriyle Daniel'a parası karşılığında grafitti yaptırıyor. İlk sahneden öğrendiğimiz kadarıyla son dört yılda, sadece 7 dolar para kazanmış bir adam Daniel. Yaşadığı konteynırın kirasını bile ödeyemediği için evinden kovuluyor. Franc ise onun hayatına tesadüfen giren filmdeki diğer herkes kadar umursamaz ve rahat bir kadın. Morfar yani dede, futbol hakemi olmaya çalışan ve hakem üniformasını gururla her gün üstünde taşıyan bir adam. Hakemliğin gerektirdiği teorik bilgiye sahip olduğunu yazılı sınavda kanıtlamış olsa da hakemlik yolunda önündeki son engel olan pratik sınava hazırlanıyor. Hakim ise illegal grafitti yapmaktan Daniel'a kamu hizmeti cezası verdikten sonra kendi hayatını gözden geçiriyor. Çocuğuyla ve karısıyla ilişkisine mesafe koymaya çalışıyor. Yan karakterler de dahil filmdeki herkesin tutunamama, uyum sağlayamama hikayesine tanıklık ediyoruz. Kimi ekonomik, kimi fiziksel, kimi de psikolojik nedenlerle içinde yaşadığı topluma mesafeli. Filmin sonlarına kadar yönetmenin siyah-beyaz seçimini farklı imgelere yormuşken, sadece 5 saniyelik bir sahnede tüm sorular yanıtlanıyor. En azından benim için öyle oldu. Geleceğe yönelik umut duygusuna genel olarak pozitif anlamlar yüklemekten uzak dursam da filmin nahifliği içinde, insanın gerçekten içini ısıtan küçük bir gülümsemeyle, kendi hayatıma dair bile cevaplar buldum. Bir şey aradığının farkında bile olmadığın bir anda, karşına çıkan tek renkli kareyle hayatının bir daha eskisi gibi olamayacağını anladığın an. Belki hepimiz tayyör giyip büyük maaşlarla büyük şirketlerde çalışmayacağız ama bu, sorumluluk alamadığımız anlamına gelmiyor.


İş Bankası Maximum Kart partnerliğinde düzenlenecek 14. ! f İstanbul Uluslararası Bağımsız Filmler Festivali, yılın en çok konuşulan filmlerini Türkiye'ye getiriyor, partileriyle şehri ayağa kaldırıyor, etkinlikleriyle dünyamızı değiştirmeye devam ediyor. Brezilya'dan Endonezya'ya, Hindistan'dan Kenya'ya, 42 ülkeden 115 filmin gösterileceği! f İstanbul, film seçkisinin içine Nordik sinemasından güzel örnekler de koymayı unutmamış! Bilim kadını olan Marie her şeyin fiziksel olarak ölçülebilir olmasına takıktır ve hem özel hem de iş hayatını aynı mesafeli tavırla idare etmektedir. Kendisi gibi bu konuda fanatik olan babası Ernst'le birlikte Norveç'in ağırlık ve ölçekler enstitüsünde çalışır. Ernst kalp krizi geçirince, Paris'te gerçekleşecek olan uluslararası kalibrasyon konferansına katılmak Marie'ye düşer. Yolculuk Marie için bir dönüm noktası, içsel değişiminin başlangıcı olacaktır. Orada tanıştığı Pi'nin farklı düşünceleri ve sıcaklığı Marie'ye kendi mutluluğunu ne kadar önemsediğini düşündürür. Sıra dışı komedinin ve absürt filmlerin ustası Bent Hamer bu kez bilim ile insan duyguları arasındaki gri alanda gezinirken, yine hafifliği elden bırakmayarak, birbirimize duyduğumuz ihtiyacı, insan olmanın tuhaflıklarını irdeliyor. Başarısız lezbiyen Rock grubu Dyke Hard amatör grupların yarıştığı bir müzik yarışmasına katılmak üzere yola çıkmıştır. Yolda, bir dövüş turnuvasına katılmak üzere olan bir Thai boksörüyle karşılaşırlar ve hemen kaynaşırlar. Onu da yanlarına katıp ninjalar, hayaletler, 'cyborg'lar, hapishane kaçkınları, şeytani patenci kadınlar, motosiklet çetesi ve gizemli bir trilyonerle karşılaştıkları, tuhaflıklarla dolu bir maceradan geçerler. Bu filmin bir müzikal olduğunu ve 1986 yılında geçtiğini hatırlatır, bütün hikayenin tam anlamıyla John Waters kafasında vuku bulduğu konusunda uyarırız! Ve bir o kadar da komik mi komik, çöp ve kuir! Göreceksiniz; kötü zevk Pink Flamingos'dan (1972) bu yana hiç bu kadar 'camp' olmamıştı! Danimarka'lı sinemacı Christian Braad Thomsen, Rainer Werner Fassbinder'in yakın arkadaşlarındandı. İlk defa 1969 yılında Fassbinder, Aşk Ölümden de Soğuktur'u Berlin'de gösterdiği ve yuhalandığı sırada tanışmışlardı. Braad Tomsen, 1970 yılında Fassbinder'le yaptığı uzun konuşmalar ve röportajları sonunda bir araya getiriyor bu nefis arşiv belgesel ortaya çıkıyor! Fassbinder'in annesi Lilo Pimpout'la yaptığı ses röportajlarını ve kült oyuncuları Irm Hermann ve Harry Baer'le olan güncel mülakatları da içine alarak kült yönetmenin pek bilmediğimiz, hayatının değişik dönemlerin ışık tutan oldukça samimi bir portresini çiziyor. Brad Thomsen'in anlatıcılığında Fassbinder'in düşünce akışına eşlik ederken, onu sadece çok sevdiği Hollywood filmlerinden bahsederken değil, aynı zamanda psikanalizden aşka, evlilikten çocuk sahibi olmaya ve tabii ki delilikle ilgili konuşurken de dinliyoruz. Tüm film açıklamaları! f İstanbul resmi sitesinden alınmıştır. Filmler hakkında daha fazla bilgiyi www. ifistanbul. com adresininden alabilirsiniz!


İsveç'de genç nüfusu arttırmak için çalışmalar tüm hızıyla devam ediyor! İsveç devlet televizyonu SVT, çocuklara cinsel eğitim vermek için çizgi film hazırladı. Penis ve vajinaların beraber dans edip, şarkı söyledikleri bu eğitici videonun sonunu spoiler vermemek için söylemiyoruz. Çocukların kendi bedenlerini tanıması için hazırlanan bu videonun İsveç gençliğine bir travma yaşatmamasını ummakla beraber şarkının İngilizce sözlerini aşağıda okuyabilirsiniz. The vagina is awesome, yes it is!


Güzel Nordik ülkelerinden daha da dinlenilesi grup çıkar mı? Demeyin çünkü şimdi sizleri Danimarkalı indie rock grubu Mew ile tanıştırmanın vakti geldi. 1994 yılında Danimarka'nın Hallerup şehrinde Jonas Bjerre, Bo Madsen, Johan Wohlert and Silas Utke Graae Jorgensen tarafından kurulan Mew ülkelerinde oldukça saygın bir gruptur. Grup üyelerinden Bo Madsen'ın kendilerini duyguların ve düşüncelerin karışımı bir indie stadium olarak gördüklerini söyleyen bu grubun şu ana kadar 5 albümleri bulunuyor: A Triumph for Man(1997), Half the World Is Watching Me(2000), Frengers (2003), And the Glass Handed Kites (2005), No More Stories (2009). Geçtiğimiz hafta ise 6. albümleri olacak +- adlı albümün 27 Nisan'da çıkacağını duyurdular. Bu haberin uzun bir aranın ardından dinleyenlerini sevindirdiğini söylemek yalan olmaz sanırız. Ayrıca yeni albümün tadına erkenden bakmak isterseniz de grup Satellite şarkılarını internet üzerinden yayınladılar. Grubun şarkılarında ülkelerinin havasından etkilendiklerini söylemek mümkün fakat müzikleri havaları gibi kesinlikle depresif değil, daha çok melankolik ve büyülü diyebiliriz. Çünkü müziklerindeki özgün yapı o kadar güçlü ki sizi alıp öylece götürmesinin farkına bile varamayacaksınız. Birkaç farklı şarkının iç içe geçmesiyle oluşturulmuş hissi veren uzun şarkılarıyla ve rüya içinde rüyadaymışsınız hissi veren zengin melodileriyle çoğu indie grubundan farklı bir yere alıp konulası olan bu gruba bir şans vermeniz şiddetle tavsiye edilir.


2011 yılında My Head Is an Animal adlı ilk albümleri yayınlandığından beri playlistlerimizden eksik etmediğimiz Of Monsters and Men, İzlanda'nın biricik bir grubu. Grubun üyelerinden Nanna Bryndis, kendisi gibi, tüm tatlılığı ile hazırladığı Nordik Playlist'i geçrekten başarılı bir derleme olmuş. Diğer Nordik Playlist'lerde görmeye alışık olduğumuz MO, Hjaltalin ve Mammut gibi isimleri bu playlist içerisinde de bulurken, daha önce karşılaşmadığınız ama keşfetmeye değer farklı isimler de playliste dahil olmuş, çok da güzel olmuş. Çok sevdiğimiz Moyka, ikinci albümü Movies, Cars & Heartbreak ile dinleyiciyi buluşturdu! Faroe Adaları'ndan çıkan saf bir yetenek: Elinborg! Marie Sahba, ölümden sonra yaşama dair şarkısı One Last Time ile dinleyiciyi buluşturdu!


Norveçli yönetmen Morten Tyldum, Alan Turing'in hayatının anlatıldığı The Imitation Game filmi ile en iyi yönetmen ödülüne aday olarak gösterildi. Tyldum'un bu adaylığının en önemli özelliği ise, ilk kez İsveç dışında İskandinavya'dan başka bir ülke yönetmeninin bu ödüle aday olması. İskandinavya'dan bu ödüle aday olarak gösterilen son yönetmen 1999 yılında The Cider House Rules filmi ile İsveçli yönetmen Lasse Hallström olmuştu. İzlandalı besteci Johann Johannsson ise The Theory of Everything filmi ile en iyi film müziği dalında aday olarak gösterildi. Johannsson, Golden Globe'da da bu dalda aday gösterilmiş ve ödülü kucaklayıp, evine götürmüştü. İsveç yapımı Force Majeure'un en iyi yabancı film dalında adaylığına kesin gözüyle bakılıyordu. Ancak, Oscar Akademisi ters köşe yaparak bu filmi aday olarak göstermedi. Birçok sinema sever Hadi Nolan'ı sevmiyorsunuz ama Force Majeure size ne yaptı gibi Akademi'nin bolca kulaklarını çınlattı. Belki de son 14 yılda 9 tane Nordik filmin en iyi yabancı film dalında aday olması, Akademi tarafından Eh, artık başkaları aday olsun şeklinde yorumlanmış olabilir.


Bu akşam ve yarın akşam Salon IKSV'de konser verecek olan Efterklang ve Tatu Rönkkö konser öncesi sorularımızı yanıtladı. Büyük bir zevkle gerçekleştirdiğimiz bu röportajda gelecek planları ile ilgili küçük sürprizler de var! Konsere gelmeden önce mutlaka okuyun. Rasmus: Çok iyiyiz, dün Kadıköy'de bir eğlence mekanına gittik, çok eğlendik. Rasmus: Hatta bir yılbaşını burada geçirdim ben. Çocukluğunuzdan beri birbirinizi tanıyorsunuz, 2000'den beri de bir müzik grubunuz var. Rasmus: Üçümüz Efterklang olarak 14 yıldır beraberiz, Piramida turunda ise Tatu ile çalıştık, drummer olarak bizimle birlikte gezdi. Tur bitince de birlikte bir şeyler yapmak, bir grup kurmak istedik. Finlandiya'dan gelen bir teklifle, yaz aylarında 2 haftalık bir çalışmanın sonunda sıfırdan yeni şarkılar besteledik ve 2 haftanın sonunda da Liima olarak ilk konserimizi verdik. Sonbaharda da Berlin'de aynı şeyi yaptık, bu sefer 9 günümüz vardı. Şimdi de İstanbul'dayız 5 günümüz var, konsere gelecekler de 5 gün içinde bestelediğimiz yeni şarkıları ilk defa dinleyecekler. Türkiye'ye özel, geleneksel bir şey katmayı düşünüyor musunuz konserinize? En son İstanbul konserinizde Katinka fes takıyordu. Rasmus: Katinka kafasına hep değişik şeyler takar hehe, Tatu: Belki biz de bu sefer konsere feslerle çıkarız hehe. Rasmus: İstanbul'u kaydetmeye çalışıyoruz, Finlandiya'da da aynı şeyi yapmaya çalıştık. Bir çiftlik evinde kaldık, çevremizdeki nesnelerle kaydettiğimiz sesleri müziklerimizde kullanmaya çalıştık. İstanbul'un da ruhunu yansıtmaya çalışacağız. Dün Kadıköy'den Karaköy'e geçerken vapur yolculuğunu kaydettik, motoru, dalgalar, martılar, düdüğü. Tatu: Mesela dondurmacıların çaldığı çanı da kaydetmek istiyoruz. Konserde böyle sürprizlerimiz olacak. Rasmus: Tatu genelde elektronik setler kullanıyor fakat İstanbul'da, sokakta bulduğumuz nesneleri çalmaya çalışacak. Rasmus: Liima olarak dördümüz, birlikte yazıyoruz, deniyoruz. Uzun süredir dışarıda bunun için çalışıyoruz. Finlandiya ve Berlin'den bahsettik, şimdi de İstanbul'dayız. Ortaya çıkardığımız ses, müzik nasıl olursa olsun anında kaydediyoruz. Hadi yeni bir şeyler üretelim, 5 gün sonra da insanlara çalalım. Liima'nın çalışma tarzı Efterklang'dan çok farklı çünkü besteleme/kayıt Efterklang'da çok uzun süreler alırken, Liima da her şey neredeyse 1 haftada oluyor. Farklı şeyler denemek istiyoruz, sadece müziğimizde değil, müziği ürettiğimiz süreçte de farklı şeyler yapmak istiyoruz. Rasmus: Piramida'nın harika olmasına karar verdik öncelikle:) Tarz değiştirme, farklı sesler kullanmanın amacı kendimizi tekrarlamamaktı hep yeniyi aramaktı. Piramida ile aslında yine bize göre farklıydı ama dinleyici için bir bütün gibi durdu. Sadece kendi pusulamızı, iç güdülerimizi takip ederek ilerlemeye çalıştık, ancak bir albüm böyle kesinlikle olmuş olabilir. Rasmus: Piramida aniden terk edilmiş gibi bir şehir, bir anda insanlar yok olmuş gibi. Eşyalar, dekorasyonlar, oyuncaklar. Ayrıca Piramida çok büyük bir şehir, her türlü binası var. Bu nedenle Piramida seçtik. Rasmus: Bir anda kendi kendine oluştu aslında. Tatu: Finlandiya'daki bir başlangıç ateşiydi. Big bang! Salon'un teklifi ile buraya geldik, Berlin'i planlayarak yapmıştık ama Salon'un teklif etmesi, tamamen doğal olarak bu işi devam ettirmemize sebep oldu. İnsanlar bize yeni projemizde güveniyor ve içlerindeki ne çalacaklar, yeni ne yapacaklar merakı ile davet ediliyoruz. Rasmus: Cuma ve cumartesi çalacağımız parçalarda aslında deney yapıyor olacağız. Test gibi, bazı şarkılar başarısız olacak ama bazıları da çok sevilecek. Haftasonu bizimle izleyenler böyle bir deneyim yaşamış olacak. Rasmus: Aslında Liima'yı yarın ya da sonraki gün duyuracağız, zaten şuan Soundcloud üzerinden Berlin ve Finlandiya kayıtları dinlenebilir halde. Aynı şekilde İstanbul kaydını da internetten erişime sunacağız. Rasmus: 4AD ile çok özel bir ilişkimiz var, bize tam özgürlük veriyorlar ve istediğimiz şeyleri denememizden de mutlu oluyorlar. Belki diğer gruplar 4AD gibi büyük bir şirketle çalışmanın baskını hissediyordur ama bizde böyle olmadı hiç. 4AD ile çalıştığımız için çok şanslıyız. Ayrıca onlar için de bizimle çalışmak güzel bir şey, çünkü bizim gibi sürekli yeni şeyler deneyen bir grup, onların diğer gruplarına da ilham kaynağı olabiliyor. Sadece çok fazla hakları var. Biz öldükten 70 sene sonraya kadar 3 albümümüzün de hakları onlarda olacak. Bence bu çok çok saçma bir şey, ama bu kadar çok iyi tarafının yanında bu tür hakları vermek küçük bir şey. Ama daha küçük plak şirketleri ile çalışıyorsanız, bu haklar konusunda zaman konusunda tamaman siz karar veriyorsunuz. Rasmus: Henüz karar verilmedi, 4AD ile çalışabilir de, çalışmayabilir de. Belki hiçbir plak şirketi ile işbirliğine girmez. Şuan resmi olarak bir kayıt yapmadığımız için bunu söylemek erken. Rasmus: Liima çok farklı bir proje, daha basit daha elektronik, Efterklang daha orkestral bir projeydi. Bu nedenle Liima ile değil ama belki Efterklang ile böyle bir şey tekrar olabilir zaman gösterecek. Rasmus: Belki de Liima çorapları yapma vakti geldi o zaman. Güzel sorular sormuşsunuz. Güzel röportaj. Kutlarım.


7 yıl aradan sonra yeni albümlerini çıkaracak olan Moonbabies'den Ola ile bizce hoş bir röportaj yaptık. Grubun kuruluşundan, 7 yıllık araya, yeni albüme ve kişisel hayatlarına değindiğimiz bu eğlenceli röportajı mutlaka okuyun! Ayrıca yeni albümden yayınladıkları double single da röportajın sonunda ücretsiz indirilebilir! Hej! Çok iyiyiz, teşekkür ederiz. Sorulara biraz geç cevap verdik, kusurumuza bakmayın. Teşekkürler! Biz de iyi olduğunu düşünüyoruz :), ismi seçtik çünkü şarkılarımızın atmosferine çok uyuyordu. Müziğimiz üzerine genelde gece çalışıyoruz hatta dolunay zamanı üretkenliğin artması bir myth değil gerçek! Bu ismi seçmemizin bir başka sebebi ise isim birazcık sıkıcıydı. 90'larda trendy olan, kişisellikten uzak yapay isimlere karşı bir tavrımız vardı Moonbabies tam oturdu. Zorluklar, aklıma direk olarak sayısız negatif deneyim geliyor. Bunlar kötü bir konser, nefret dolu bir yorum olabilir. İş partnerlerinizin size kötü davranması, zamandan zamana bir boşluk hissetmen ya da yaptığın işin hak ettiği değeri almadığını düşünmen olabilir. Kim olursan ol, bir şekilde bu zorluklardan en az biri ile karşılaşıyorsun. Daha sonra seni bir iki günlüğüne dipe çekiyor ya da hayallerine doğru başarılı bir yol için seni güçlendiriyor. Tüm müzik piyasası çok hızlı bir şekilde değişti. 1997-2001 arası internetin sayesinde birçok insanla, ABD'den dergiler ve plak şirketleri ile tanıştık ve onlarda ciddi anlamda yardım aldık. devamında da bir tura çıktık ve ilk albümümüz olan June and Novas çıktı. Eski plak şirketi/sanatçı ilişkileri 2005-2006 yıllarındaki müzik piyasası krizine kadar hiç değişmedi. 2000'leri bugün ile kıyaslarsak, o zamanlar çok zorlayıcı kalıyor. Bugünün ise albüm/ şarkı yayınlamanın kolaylığı, dinleyicilerle direk iletişim halinde olmanın yanında çevrede çok fazla müziğin olması, rekabet gibi kötü yanları var. Mola vermedik, tüm 7 yılımız çalışma ile geçti. Bu aşırı tempolu 7 yılın sonunda da bir albümümüz ve bir çocuğumuz oldu :). Bu aslında çok uzun bir konu, belki bir kitap ile açıklanabilir ancak. Eğer daha detaylı okumak isterseniz bu zorlukları anlatan, bizden bahseden yeni yazımızı buradan okuyabilirsiniz. Bazen gerçekten çok çok zor olabiliyor, özellikle her şeyin iyi gitmediği zamanlarda. Ama bir şekilde hep uyanıp tekrar yatana kadar Moonbabies ile ilgili şeyler üzerine konuşmak, tartışmak, çalışmak düzenimiz oldu. Belki bugünlerde o kadar değil 🙂 ama benim fikrime göre, bir çift olmak uzun vadede seni daha güçlü yapıyor. Bu devam eden derin bir his ve müziğin senaryosunu hazırlarken gerçekten ilginç olabiliyor. Evet, yeni albümümüz bu baharda çıkacak! Albümde farklı türden şarkılar var, çoğu elektronik tabii. Bazı şarkılar gerçekten çok büyük, o kadar güzeller ki hayal gibiler. Bizim müziğimizi dinlemek başka bir dünyaya adım atmak gibi bence, ve bu albümle bu dünyalardan fazla şeyler de keşfedecek insanlar. Her şarki sanki yeni bir kapıyı aralamak gibi. Bu kapının ardında insanları farklı renk ve havada duygusal bir macera bekliyor. Albümün yarısı 2008-2009'da Berlin'de; 3-4 şarkısı 2010-2013 arasında Malmö'de; ve son olarak 2-3 şarkısı da henüz yazıldı. Her şeyi her zaman olduğu gibi kendimiz bizzat kaydettik ve mixledik. Albüm diğerlerinden ÇOK farklı, ama tabi ki yine diğer albümlerde insanların hissettiği melodi bunda da mevcut. Evet, ama bu albüm için değil. Birkaç yıl önce elektronik tabanlı, Moonbabies'den çok farklı müzikler yapmaya başladık, onları da farklı bir isimle yayınlamayı düşünmüştük. Ama kim bilir, belki ileride yaparız. Evet, özellikle yeni albümümüzü yaparken etkilendiğimiz birçok film var. Hatta yaptığımız müziği, dinlediğimiz müziklerden daha çok etkileyen filmler var. Mesela ilk aklıma gelenlerden: Walkabout, Fail-Safe, Seance on a Wet Afternoon, The Day of the Locust, Woman under Influence, The Hour of Wolf, Wild Strawberries, Vertigo. Carina'nın kendisinin yürüttüğü, henüz yayınlamadığı bir solo projesi var. Ben de 7 yıldan sonra tekrar prodüktörlüğe dönerek İsveç'li Emerald Park grubu için çalışmaya başlıyorum. Eğer hiç dinlemediyseniz, birlikte çalıştığımız For Tomorrow albümünü kaçırmayın. Maalesef, daha önce Türkiye'ye gelmedik ama gelirsek mutlaka tanışalım! Simit = Google Türkiye'ye özel bir ekmek? Eğer öyle bir şans karşımıza çıkarsa Türkiye'de çalmaktan mutluluk duyarız. Şuan hem kişisel olarak hem de müzik adına hiçbir şeyimiz kesin değil, ama zaten en heyecanlı kısmı da bu değil mi? 🙂 2015 çok güzel bir yıl olacak gibi gözüküyor. Nordik Simit yapmakta olduğun güzel işlere devam et, tebrikler, Ola.


Ingmar Bergman gibi bir üstadı yetiştiren İsveç'ten yine mükemmel bir film karşımızda. Ancak bu film bu kadar sevimli ve güzel olmasına rağmen çok tanınan bir film değil, maalesef. Huzurlarımızda Simon och Ekarna var. Simon ve Meşe Ağaçları anlamına gelen bu film, elbette Simon isimli bir çocuğun hikayesiyle ilgili. Göteborg'un küçük bir kasabasında yaşayan Simon aslında II. Dünya Savaşı patlayana dek oldukça sıradan bir çocuk. Geleneklere oldukça bağlı, eğitime önem vermeyen bir baba tarafından yetiştirilen Simon için ancak her şey yakında değişecektir. Çünkü Simon yakında, babasıyla birlikte Nazi Almanyası'ndan kaçan Isak ile tanışıcaktır. Babasını sürekli sorgulayan, sanata, müziğe, kitaplara bir o kadar da meraklı olan Simon büyüdükçe bazı şeylerden daha da şüphe duymaya başlar. Bir de Isak'ın kültürlü babası Ruben ile tanışınca Simon kendi ailesinden de yavaş yavaş kopmaya başlar. Tabii, zaman içerisinde bu iki aile de yakınlaşmaya başlar. Çünkü Isak da kendisini Simon'ın babasına yakın hisseder. Bir yandan da Nazi orduları Danimarka'ya, Norveç'e kadar gelir, savaş kapıdadır. Bir de Simon bu gergin günlerde, yıllar boyunca annesi babası diye bildiği insanların aslında uzaktan akrabaları olduğunu öğrenir. Acı gerçekleri öğrenen Simon, elbette bir kimlik arayışına girer. Bunaldığı zamanlarda meşe ağaçlarını izlemeye giden bu çocuk, meşe ağaçlarının ona gizemleri fısıldadıkları hayal eder ve olaylar gelişir. Meşe ağaçları adeta Simon'ı büyüler. İsveçli yazar Marianne Fredriksson'un Simon ve Meşe Ağaçları romanı ayrıca İsveç'in resmi sitesine göre okunması gereken 10 İsveç kitabından biri olarak nitelendiriliyor. Skarsgardlar'ın yeni gözdesi Bill'in başarılı oyunculuğuyla da bu film, dönem filmi severler için ideal. IMDB'de şu an 6.4 olan film, kesinlikle daha yüksek bir notu hak ediyor.


Küçükken hikayeler dinlerdik. Kimi zaman büyürdük koskocaman olurduk, kimi zaman bir kuş olup özgürce dağların üstünde gezerdik, kimi zaman da çok cesur bir aslan olup ormanların sahibi olduğumuzu düşünürdük. Her şey bizim hayalgücümüzdeydi, herkesin kendine ait bir başka dünyası vardı; istediğimizi koyup istediğimizi çıkarabildiğimiz, istediğimiz her şeye dönüşebileceğimiz uçsuz bucaksız devasa bir dünya. Naif dünyalardı bunlar, çoğunda mutluluk akan nehirler, çikolata veren ağaçlar olurdu. Ancak bazen de korktuğumuz kapılar olurdu bu dünyalarda; o kapıların ardında ne olduğunu bilmesek de, görmek istemesek de merakımız hep kazanırdı, açardık kapıları. Ve... Ürpertici dünyaya hoşgeldik! Deniz canavarları, devler herkes bizi bekliyor içerde. 1630'larda İsveç kralı Gustav'ın talimatıyla beraber tüm rahipler halktan gelenek, görenek ve efsaneleri toplamaya başladı. İskandinav halk kültürü bu yıllardan sonra daha düzenli bir şekilde gelişmeye başladı ve günümüzde sahip olduğumuz birçok ilginç karakter aslında Nordik kültürünün bir ürünü. Kimler mi var burada? Orta Dünya mensupları elflerden tutun, Harry Potter'da karşımıza çıkan troller herkes bu kültürün bir parçası aslında. Karayip Korsanları'ndaki korkunç ahtapotu hatırlıyor musunuz? O da Nordik. Cüceler aslında başlangıçta o kadar kısa değillerdi. Birçok bilgin tarafından Hint-Avrupa kültüründeki bilgili ölü ruhlara tapma geleneğinden geldiği düşünülüyor cücelerin. Bu ruhların zamanla daha da küçüldüğünü, ve daha çekilebilir yaratıklar haline gelerek cücelere evrildiği söyleniyor. Yer altında yaşayan, kara saçlı kara kaşlı, soluk tenli yaratıklardır cüceler bildiğimiz gibi. Güneşi pek sevmeyen bu küçük yaratıklar, aynı zamanda büyüde ve demir işçiliğinde de oldukça iyiler! Ancak, pek de kolay geçinilmez kendileriyle, bir cüceden çok iyi bir arkadaş olmaz büyük ihtimalle. Hristiyanlık öncesinde İskandinavya'da yaygın olan paganizm inancında dis adı verilen çok güçlü ruhların yaşadığına inanılırdı. Bu ruhlar büyü konusunda oldukça iyilerdi. Günümüzde ise dis İsveç, Norveç ve Danimarka dillerinde sis veya hafif yağmura verilen isimdir; yani Elflerin en çok ilişkilendirildiği iki kavram. Sis altında Elfler dans ediyor sözü İsveç'te oldukça yaygındır. Bu etimolojik, ve yarı-ilginç bilgileri geçip, bildiğimiz güzel ve çekici yaratıkların hikayesine gelelim bakalım. Nisser adı verilen yaratıklar modern İskandinav düyasında hala önemlerini korumaktadır. İskandinav Yeni Yıl geleneğinde, bizim bildiğimiz şişman, sakallı, Kuzey Kutup bölgesinde yaşayan Noel Baba yok. Onun yerine, tüm İskandinavların kendine özgü bir Nissesi var. Genelde şehir dışında çiftlikte veya kümeste yaşayanlarla anılan nisselerin, kendilerine iyi davranıldığı zaman insanlara iyi davranacağına inanılır, kötü davranıldığında ise ev sahibine ders vermek için muzurluklar yapar. Ancak nisseler pek bir kırılgandır, eğer kalbini çokkırarsanız evinizdeki birçok şeyi çalmakla kalmayıp, hayvanlarınızı bile öldürebilirler! Yeni yıl zamanında ise, tahmin edebileceğiniz gibi, kendilerine iyi davranılan nisseler evlere hediyeler bırakır. Eğer aralık ayında İsveç'in şehir dışına giderseniz kapı önünde kaseler dolusu süt, yulaf lapası görürseniz şaşırmayın; bunlar, küçük dostlarımız evlere yeni yılda hediye getirsin diye bırakılmıştır! Trollere, ve diğer ilginç İskandinav yaratıkları bir sonraki yazıda. Umarım okurken değişik bir şeyler öğrenmiş ve keyif almışsınızdır.


İskandinav ülkeri 2010 yılından itibaren kendi müzisyenlerinin de ödüllendirilmesine karar vererek İngiltere'nin Mercury Ödülü'nden esinlenip Nordik Müzik Ödülü nü vermeye başladılar. Aslında bu ödülü bir nevi nordik ülkelerinden çıkan en iyi albüm yakıştırması yapsak sanırım yanlış olmaz. Daha önceki yıllarda ödülü alanlardan; Jonsi, Goran Kajfes, First Aid Kit ve ödülü en son alan The Knife isimlerine şimdi bir yenisi daha eklenmek üzere.


İğnenin Deliği: Çağdaş Nakış sergisi Oslo Dekoratif Sanatlar ve Tasarım Müzesi'nde izleyicilerle buluşacak. 22 Şubat Pazar günü başlayacak sergi 16 Mayıs Cumartesi gününe kadar devam edecek. Bu tarihler arasında Oslo'ya yolunuz düşerse kaçırmamanız gereken bir koleksiyonu bir araya getirmiş küratörler Anne Kjellberg ve Knut Astrup Bull. Sanatçıların eserlerinde geleneksel nakış işlerinden farklı olarak müdahale ve yaratıcılık devreye giriyor. Sanatçılar bir kumaş parçası üzerinde daha önceden yapılan bir deseni kopyalamak yerine farklı ortamlar üzerinde çalışarak nakış algımızı dönüştürüyorlar ve geçmişle bağımızı koparıyorlar. Küratörler bağları çok da koparmak istememiş olacak ki birkaç da geleneksel nakış örneği sergilemeyi tercih etmişler. Eserler, birbiriyle iç içe geçen beş temaya göre sıralanmış: Nakış gerçekleri; Zaman, bellek ve izler; Gelenek ve miras; Anlatı; Güç ve statü. Bu temalarla hedeflenen, nakış karşısında işleyen güç, statü, tarih, toplumsal cinsiyet mekanizmalarını masaya yatırmak ve el işlerine ve nakış geleneklerine derinlemesine bir bakış sunmak. Eserleri sergilenecek otuz yedi çağdaş sanatçı ise şöyle: Malfriour Adalsteinsdottir, Bren Ahearn, Ghada Amer/Reza Farkhondeh, Maurizio Anzeri, Linda Behar, Eliza Bennett, Anne Ingeborg Biringvad, Lou Cabeen, Sonya Clark, Orly Cogan, Susan Collis, Regien Cox, Siri Ensrud, Jochen Flinzer, Kristine Fornes, Flore Gardner, Patrick Ian Hartley, Erlend Helling-Larsen, Erik Hellsten, Kent Henricksen, Elana Herzog, Kimsooja, Ase Ljones, Nava Lubelski, Anna von Mertens, Gunvor Nervold Antonsen, Sidsel Palmstrom, Hans Hamid Rasmussen, John K. Raustein, Maria Manuela Rodrigues, Tucker Schwarz, Maria Ryan Sondresen, Lars Sture, Marion Strunk, Susie Vickery, Synnove Oyen.


Finlandiya'ya yerleşmeyi planlayanlar için gerekli bilgileri veren bir site olan Infopankki, özünde güzel bir oluşum. Birçok dile yer veren sitede Türkçe de yer alıyor. Sitenin Youtube sayfasına girip, Türkçe anlatım videosuna tıkladığınızda ise işler değişiyor. ''Hoşgelmişsiniz'' ve ''Dablü dablü dablü'' diyerek konuya giren seslendirmeci arkadaş, adeta videoyu çekerken siteyi keşfediyor. ''Eğitime tıkladığınızda eğitim açılıyor'' gibi son derece önemli bilgiler veren bu arkadaşın anlatımı sayesinde Finlandiya'yı yeniden keşfedebilirsiniz veya ''Finlandiya acaba Türklerin gelmesini istemiyor mu?'' gibi düşüncelerin içine girebilirsiniz.


Küçüklüğünden beri hayvanlara özel bir ilgi duyan Andrew Fladeboe, çalışan köpekleri fotoğrafladığı 3 bölümden oluşan fotoğraf serisi The Shepherd's Realm üzerinde çalışmaya köpeklerden önce ayı, leopar gibi farklı hayvanların fotoğraflarını çekerek başladı. Daha sonra sadece köpekler üzerine odaklanma kararı alması ile çalışan köpekler çalışmasını hazırlamış oldu. Farklı köpekleri fotoğraflamaya başladıktan 2-3 ay sonra çalışmasının 2. parçası için Norveç'e gitmeye karar aldı. Fakat 2. parçasında sadece çalışan köpekler üzerinde yoğunlaşma isteği ile Norveçli yetiştiriciler, çiftçiler ile temaslara geçti. Norveç sadece köpekleri değil, arka planda sağladığı manzaraları ile de Fladeboe'yi etkisi altına aldı. Kendisine köpeklerle çalışmanın zorluğunu sorduklarında ise köpeklerin zaten eğitimli olduğunu, asıl sorunun sahipleri tarafından çıkarıldığını söylüyor.


It's there, it's where, it begins, It's there, it's where, it begins, You've been down there all night now, Now smoke rises high from your head, But something tells me this is just not real,


22 Temmuz 2011'deki kanlı Oslo saldırılarını hatırlarsınız. Norveç Hükümeti, bu saldırılarda hayatlarını kaybeden 77 kişinin anısına bir anıt inşa edilmesi için bir yarışma başlatmıştı. Yarışmanın kazananı 27 Şubat 2014'te açıklandı: İsveçli sanatçı Jonas Dalhberg. Projenin açılış tarihi başlangıçta 2015 olarak belirlense de tüm paydaşların etkin katılımını sağlayabilmek adına bir yıl ertelenerek 22 Temmuz 2016 olarak duyuruldu. Sanatçı Jonas Dalhberg'in projesi iki anıttan oluşuyor. İlk anıt silahlı saldırıların gerçekleştiği Utoya Adası'nın tam karşısındaki Sorbraten yarımadasında inşa edilecek. Projenin ana fikri doğanın içinde bir yara, yarık meydana getirmek; böylece saldırının aniliğini ve kaybedilenlerinin geri döndürülemeyeceğini dramatik bir şekilde anlatmak. Anıt için yarımadanın bir köşesinde su hizasında 3,5 metrelik bir yarık açılarak bu bölümün anakara ile erişimi kesilecek; böylece diğer tarafa geçiş imkansız hale gelecek. Yarımadanın kara tarafında kalan ormanda bir yürüyüş yolu oluşturularak tünele bağlanacak. Bu tünelle anıtın, aslında yarığın, tam içine girilmiş olunacak. Ziyaretçiler, yarığın kara tarafında kalırken diğer tarafta kaybedilen 77 kişinin isimlerini okuyabilecekler. Okuyabilecekleri ama erişemeyecekleri bir mesafeden. Sanatçı böylece kayıpların yerine asla hiçbir şey konulamayacağını anlatmak istemiş. Kayıp ve erişemezlik duygusu böylece somut olarak vücuda gelmiş olacak. Ziyaretçiler aynı zamanda Utoya Adası'nı da karşıdan görebilecekler. İkinci anıt için Sorbraten'daki yarıktan arta kalan tahmini 1000 metre küp toprak ve sökülen ağaçlar getirilerek Oslo'da geçici bir anıt yapılacak. Bu anıtın yapımında Sorbraten'den gelen malzemenin kullanılmasıyla iki olay yeri ve iki anıt arasında kalıcı bir bağ kurulması hedefleniyor. Bu geçici anıt daha sonra sürekli bir anıta dönüştürülecek. Daha merkezi olması sebebiyle de anma törenlerinin daha sonraki yıllarda Oslo'daki bu anıtta yapılması planlanıyor.


Kuzey Avrupa sinemasının en mükemmel filmlerinden birisi Kraftidioten ya da Türkçe ismiyle Buz, Kar ve İntikam. Soğuk ülkenin sıcak filmi diye nitelendirebileceğimiz bu film, Filmekimi kapsamında gösterime girmişti. Şuan vizyonda olmamasına rağmen Kraftidioten İskandinav sinemasının kesinlikle izlenmesi gereken filmlerinden birisi. Filmin isminden de anlaşılacağı üzere filmde buz da, kar da ve elbette intikam da var. Bu filmde olaylar başroldeki Stellan Skarsgard'ın canlandırdığı karakter Nils'in üzerinde gelişiyor. Nils öyle iyi bir insan ki hatta o yıl Norveç'te Yılın Vatandaşı ödülüne layık görülür. Ancak zamanla olaylar gelişmeye başlar ve Nils içindeki iyi niyetli ve sakin insanı yavaş yavaş kaybetmeye başlar. Çünkü Nils'in oğlu uyuşturucu bağımlısı olur ve Norveç'in en belalı uyuşturucu mafyasına ters düşer. Nils de bu durumu kabullenemez ve mafyadan intikam almak ister. Norveç mafyasının başındaki vegan Kont da elemanlarının sırayla hayatını kaybetmesi üzerine şüphelenir ve Sırp mafyasının bu işte parmağı olduğunu düşünür. Elbette, işler yavaş yavaş arap saçına dönmeye başlar. Bu filmdeki mizahi ögelerden en güzeli ise hangi karakter ölürse ardından ismi ve karakterin mensup olduğu dine ait sembollerin çıkması. Bu geçişler o kadar çok hızlanacak ki zamanla gülmeye başlayacaksınız. İyi bir insanın bile en sonunda kötü yönde değişebileceğini ve umutsuzluğa kapılabileceğini konu alan bu film, kara mizahın en güzel örneklerinden biri. Ayrıca soundtrackteki güzel şarkılardan birisi ise ünlü şarkıcı Bjorn Eidsvag'ın Floden şarkısı. Berlin Film Festivali'nde prömiyerini yapan Kraftidioten aynı zamanda Altın Ayı için de yarışmıştı.


Küçük bir kuzey kasabasında aklınıza gelebilecek tüm kültürel etkinliklerin, festivallerin, dansların, konferansların, sergilerin hatta ve hatta düğünlerin bile gerçekleşebildiği bir yer var mı bildiğiniz? Bu sorunun cevabına Krakeslottet Senja diyerek yanıt verebilirsiniz. Büyülü kuzey ışıklarına sahip Norveç'in Skaland bölgesinde yer alan bu eşsiz ev yaklaşık on yıldır birçok etkinliğe ev sahipliği yapmaktadır. Bu ev son derece farklı iki kültür akımını birlikte karşılıyor. Birincisi Norveç deyince çoğumuzun aklına gelebileceği gibi balıkçılık, ikincisi de tabii ki sanat. Çoğu insan evin büyülü, eşsiz ve aynı zamanda gerçekçi bir imaja sahip olmasının nedenini buna bağlamaktadır. Son on yıldır bu kültür evinin her sene Temmuz ayında gerçekleştirdikleri Krakeslottfestivalen adlı bir festivalleri bulunmaktadır. Başta Moddi olmak üzere farklı müzik türlerinden İskandinav müzisyenlerin performanslarını sergiledikleri bu festivalde dinleyicilerin nordik müziğe doyduklarını söylesek yalan olmaz sanırım. Sanat ve kültür için yaşayan ve nefes alan insanların, evi bu amaç doğrultusunda kullandıklarını ve herkes için olmadığını ifade eden bir vizyona sahip Krakeslottet sayısız kültür aşığını misafir etmeye devam ediyor. Eğer ki yolunuz şayet bir gün Norveç'e düşerse ve siz de bir kültür aşığıysanız bırakın ayaklarınız sizi bu eve götürsün.


Vikingler'in zamanından beri İzlandalılar ilk defa Thor, Odin ve Frigg gibi Nordik tanrılarına tapma fırsatını bulacaklar! Nasıl mı? Bu ay yapımına başlanacak bir tapınak ile. Hristiyanlık İskandinavya'da 1000 yıla yakındır aktif durumda. Ancak son zamanlarda modern bir Nordik Paganizmi İzlanda'da popüler olmuş durumda. Asatruarfelagio, Nordik tanrılara inanmayı yayan İzlanda'da aktif olan bir dernek. Geçen yılda katılan üyelerle beraber son 10 yıldaki üye sayısını üçe katlayarak 2400'e ulaşan Asatruarfelagio, bu artan ilginin üstüne başkent Reykjavik'te bir tepenin üstüne bu yeni tapınakı yapmaya karar verdi. Tepenin içine 4 metre kazılarak yapılacak olan dairesel biçimdeki bu tapınak, üstü dom şeklinde yapılarak güneş ışığının tapınağa girmesi hedefleniyor. Derneğin başpapazı Hilmar Örn Hilmarsson, Tek gözlü olup 2.5 metre atı süren birine inanan kimseye inanmıyorum. Biz bu Nordik hikayelerinin doğa ve insan psikolojisinin bir metaforu olduğunu düşünüyoruz diyor. Tapınakta aynı zamanda cenazeler ve düğünler de düzenlenecek. Hatta diğer dini inançlarda olduğu gibi çocuklara isim verme ve komünyon gibi törenleri de düzenleyecek. İzlanda'nın neo-paganları hala eski Nordik kurban edişlerini içip yiyerek, okuyarak ve şarkılar söyleyerek kutluyorlar ancak atalarının yaptıklarının aksine artık hayvanları kurban etmiyorlar.


Salon IKSV'de konser veren olan Norveçli şarkıcı Moddi, konser öncesi sorularımızı yanıtladı. İçten tavırlarıyla hepimizin gönlünü fetheden şarkıcı 2013 yılında da İstanbul'a gelmişti. Röportajı, konsere gelmeden önce mutlaka okuyun! Moddi: Müzik yapmaya başladım çünkü aynı anda kafasında müzik ve hikaye anlatıcılığı olan hiçbir grup veya sanatçı olmadığını hissettim. Eğer ikisini de geliştirirseniz, gerçekten şarkılarla hikayeler anlatabilirsiniz. Etrafta hikayesi olmayan birçok müzisyen ve anlatılmayan birçok iyi hikaye var. Ben de kendimi bu iki boşluğun ortasında buldum ve hala buluyorum. Moddi: Müziğin hayatımında hep olmasına rağmen, aslında hiçbir enstrümanı çok iyi çalamıyorum. Kendi kendimi eğitiyorum ve yavaşça öğreniyorum. Bir bakıma bir müzisyen değil de, bir sanatçıyım. Çoğu zaman parmaklarım ağzımı takip ederken sıkıntı çekiyor. Moddi: Dürüst olmak gerekirse hala biraz şaşkınım. Hala, birilerinin şarkıları o kadar çok sevebildiğini anlayamıyorum. Yine de şarkılar radyoda çıktı, benim şimdiye kadar ettiğimden çok uzaklara seyahat ettiler. Ben daha kendi memleketimde konser vermeden, şarkılarım bana Polonya ve Danimarka'da konserler kazandırdılar. Kısacası bu çok tuhaftı. Aslında hala insanların benim yaptığım şeyleri zevkle dinlemesinden dolayı şaşkınım. Moddi: Müzikten tamı tamına 11 gün uzak kalabildim. İlk birkaç gün, zamanı yüzerek ve koşarak geçirdim. Fakat altıncı gün, iki yıldan fazla süredir şarkı yazmıyordum ve yeni şarkımı yazdım. Dokuzuncu gün ise, şarkıyı kaydettik ve on birinci gün de canlı bir performans verdik. Zaten hiçbir zaman çenemi kapalı tutmakta başarılı olamadım. Moddi: Aslında bu çok eğlenceli bir soru, çünkü Norveç'te ve çoğu Avrupa ülkesinde Smoke o kadar da bilinen bir şarkı değil. Smoke daha önce Norveç'te hiçbir radyoda çalınmadı, single olarak yayınlanmadı. Ayrıca Smoke, konserlerde de sıklıkla çaldığımız bir şarkı değil. Açıkçası, ilk başta Smoke'un Floriography gibi bir albüme uygun olup olmayacağı konusunda da pek emin değildim. Aslında Smoke daha çok Türkiye'de, Arap ülkelerinde ve Slav ülkelerinde çıkış yapan bir şarkı. Yine de, konserde Smoke'u çalacağıma söz veriyorum. Moddi: Güzel? Meşgul? Eğlenceli? Yukaridaki şıkların hiçbiri doğru cevap değil. Silhoutte benim en üzücü, en trajik şarkılarımdan birisi. Bu şarkıyı akıl hastanesine giden bir arkadaşım için yazmıştım. O arkadaşım, hayatını geri almak için akıl hastanesine gitmişti. Şarkının birçok versiyonunu kaydettik ancak zaman zaman bu şarkıyı yayınladığım için suçlu hissediyorum. Set the House on Fire'ı kaydederken bir ara stüdyoda uyuyakalmıştım. Grubun geri kalan kısmı da Silhoutte'i ben uyuyorken kaydetmiş. İyi ki arkadaşlarım beni zorlamışlar da albüme bu şarkıyı eklemişim. Moddi: Ödüller güzel görünebilir ama onları pek umursadığım söylenemez. Böyle büyük ödüller seni önce geçmişe ve daha sonra ileriye götürür. Ne yaptığının farkına varırsın. Eğer yine Spellemann gibi büyük bir ödülü kazanırsam, ödülü kazandığımı en kısa sürede unutmaya çalışacağım. Ne olursa olsun yeni şarkılar ve hikayeler keşfetmeye çalışacağım, çünkü beni mutlu eden şey bu. Moddi: Dürüst olmak gerekirse, kendimi K m va du? için yeterli göremedim. Bu albümün üstünden tek başıma gelemezdim. Bu albümü yapma sebebim, memleketim Senja'nın özellikle şu son yüzyıl içinde çok değişmesi oldu. Ben henüz 27 yaşındayım ve Ola, Helge, Arvid benim büyükbabalarım olabilirdi. Onlar Senja'nın değiştiğini gördü ve bunu çok güzel dile getirdi. Onların kullandığı kelimeler sanki her okuduğunda yankılanıyor ve böyle değerli sözler yazmak herkesin yapabileceği bir iş değil. Dediğim gibi, bu albümü kesinlikle tek başıma yapamazdım. Moddi: Ben yavaş çalışan bir insanım, her gün azar azar çalışarak günlük rutinimi tamamlamaya çalışıyorum. Bu, her gün böyle devam ettiği sürece yeni şeyler yaratabiliyorum. Ancak tur sırasında yeni bir şeyler üretmek çok zahmetli ve zor. Ben de kendimi en rahat evimde hissediyorum fakat evdeyken ilham bulmak biraz daha zahmetli oluyor. Her şeyin bir dengesi olmalı. Ben de, hiçbir zaman sadece yazmak olsun diye şarkı yazmadım. Her şey her zaman bir şekilde ortaya çıkar, bir şekilde o fikir patlar ve insanlar öğrenir. Neyse ki benim böyle bir kontrol mekanizmam yok. Benim sadece kalemim, kağıdım ve ses kayıt cihazım var. Moddi: Her insan kendi yolunu bir şekilde kendi yöntemleriyle bulur. Eğer başka birisinin fikirleriyle yaşarsan, sürekli onu örnek alırsan daha çabuk kaybedersin.


Björk'ün Black Lake adı altında MoMA'da sergileyeceği ses/ video enstalasyonu Manhattan'da pazar günü başladı ve 7 Hazirana kadar devam edecek. 2000 senesinde müze tarafından Björk'e yapılan onun müziğini ve işlerini sergileme teklifi, 2012 yılında olumlu yanıt almıştı. Vulnicura albümünün de başyapıtlarından olan Black Lakede Björk'ü İzlanda'nın mağaralarında görüyoruz. Albümde sanatçının 10 yıldan uzun zamandır birlikte olduğu multimedya sanatçısı Matthew Barney ile ayrılığından sonraki meditasyonunu konu alınmış. MoMA Björk ile bu proje için anlaşmayı imzalarken Black Lake adındaki 11 dakikalık kısa filminin çekileceğinden haberdar değildi. Filmdeki ritmin sesine ve sıklığına göre bir harita oluşturularak izleyenlere 3-D topografisi sunulmakta. Hayatı boyunca görsel sanatla ilgilenmiş sanatçının son projesi de MoMA'daki film odalarında gösterilmekte. 3 yıl aranın ardından başlayan bu enstalasyon, lobide 4 sipariş üzerine yapılmış enstrüman ile karşılıyor gelenleri. Devamında 2 karanlık müzik videolarının gösterildiği film odası ve Björk'ün fotoğraflarının yerleştirildiği duvarlardan oluşan bürgülü bir bölüm bulunmakta. Bunların dışında, videolardan ve turlardan, Björk'ün birkaç aksesuar ve kıyafeti de sunumda.


Bugüne kadar Günün Şarkıları adı altında tüm günlerin şarkılarından oluşan playlistleri ve Nordik Playlist adında Nordik sanatçıların en sevdiği Nordik şarkıların bir araya toplandığı Spotify playlistleri paylaştık. Bunlardan bazıları çok beğenildi bazıları ise malesef çok dinlenmedi. Bunun üzerine en beğenilen playlistlerimizi bir araya toplayalım dedik. Ara ara paylaştığımız Günün Şarkıları'nı derlediğimiz playlist, son zamanlarda en çok takip edilen playlistlerimizden birisi. İzlanda'lı Olafur Arnalds sevdiği nordik parçalarla ona olan sevgimizi kat kat arttırıyor.. İsveçli ikili Moonbabies bizim için Türkiye'den en beğendikleri parçaları seçtiler! Moddi, Efterklang'dan Mugison'a farklı farklı tarzlardan Nordikleri listesine eklemiş! Oh Land de Nordik Seviyor! İçerisinde Ane Brun gibi hepimizin yakından tanıdığı isimlerin dışında daha az bilinenler de var.


20 Mart 2015'de İskandinavya güneş tutulmasını izlemek için özellikle Norveç'in kuzeyindeki adalara akın etti. Tutulma sırasında Nordik coğrafyasının da kattığı etki ile bu muhteşem doğa olayını izlemeye giden herkes birkaç dakikalığına Dünya'da olduklarını unuttular. Bu sırada Faroe Adaları'ndan Hamfero eşine az rastlanır bir performans gerçekleştirdi. Deyoir varoar adlı parçaları ile güneş tutulması sırasında canlı performans sergilediler. Faroe Adaları'ndan çıkan saf bir yetenek: Elinborg! Çok sevdiğimiz Moyka, ikinci albümü Movies, Cars & Heartbreak ile dinleyiciyi buluşturdu! Marie Sahba, ölümden sonra yaşama dair şarkısı One Last Time ile dinleyiciyi buluşturdu!


34. İstanbul Film Festivali, 4-19 Nisan tarihleri arasında 200'den fazla film seçkisi ile İstanbul'da sinema severler ile buluşurken ayrıca nordik severler ile de bir randevu ayarlamış! Festival kataloğundaki birbirinden başarılı Nordik filmleri bir an önce izlemek için sabırsızlanıyoruz. Ziyaret içerisinde komedi unsurları içeren bir belgesel. Dünya dışı akıllı yaşamın varlığının keşfiyle gelen yabancılara karşı korkuyu, insanın kendisine verebilecek zararı anlatıyor. Sundance Film Festivali'nde de gösterilen belgesel için Dünya dışı canlılara karşı henüz bir protokol geliştirmemiş olan Birleşmiş Milletler'de olması gereken politikayı anlatıyor da deniliyor. Eski ve yetenekli bir hokey oyuncusu olan Kristian Keskitalo yakın arkadaşı Alex'i birlikte geçirdikleri son geceden sonra bir daha görmüyor. Daha sonra ortadan kaybolduğu varsayılan Alex'i bulmak için bölgede agresif bir şekilde aramalara başlıyor.


Nordik sineması, Nordik müziği, Nordik yaşam tarzı derken hiç Nordik edebiyatından bahsetmedik. Hepimiz biliyoruz ki bulunduğu konum nedeniyle melankolik bir hava içinde olan İskandinav sanatı, edebiyatta daha da bir melankolik! Ancak nedense İskandinavya'nın edebiyat dünyası hakkında pek bilgi sahibi değiliz. Şair Özkan Mert de bu eksikliği hissetmiş olsa gerek. 1972 yılında İsveç'e giden şair, sanat hayatına burada iyi ki devam etmiş. Çünkü Özkan Mert olmasaydı hala İskandinav şiirinden bihaber olabilirdik. Modern İskandinav Şiir Antolojisi: Gece Güneşini yazan Mert, bu antolojiyi hazırlarken ikinci anadili Danca olan Murat Alper, 9 dil bilen Oğuz Baykara ve Magnus William Olsson gibi usta çevirmenleri yanına almış. İsveççe, Danca, Norveççe şiirleri çevirmeye başlayan bu ekip Şiir çevirisi, şiiri yok eder. anlayışıyla hareket etmemiş elbette. Çeviri yapmak şiir yapmaktır demişler. İskandinav dillerine bir o kadar hakim olan bu ekip ayrıca İskandinav şiirini de oldukça etkilemiş isimlerden. Edebiyata meraklıysanız, sanatı seviyorsanız bu antolojiye bir göz atmakta yarar var!