Hooverphonic, Pain of Salvation, MFÖ, Yeni Türkü, Bülent Ortaçgil, Sertab Erener, Duman, Levent Yüksel, Vega, Kargo, Replikas, Aylin Aslım, Portecho, Baba Zula, Bedük, Anima... Öğrenciliğim sırasında üniversitemin yıl sonu festivalinde izlediğim isimler. Bir o kadar da İstanbul'daki diğer üniversitelerde izlediklerim var. Duman'ı ilk albümünden sonra Kadıköy Anadolu Lisesi'nin spor salonunda dinlediğimi hatırlıyorum. Feridun Düzağaç'ı ise kendi lisemde yakaladım. Galatasaray, Burak Bora, Kadıköy Anadolu, Mimar Sinan, İTÜ, Boğaziçi... Hepsi yılın belli aylarında birer konser mekanıydı benim gibi birçok müzik dinleyicisi için. Üniversiteden mezun olalı dokuz yıl oldu. Geriye baktığımda öğrencilerin inisiyatif alarak, teknik ihtiyaçlardan sponsorlara, booking'den bilet satışına her şeyle ilgilenerek, bin bir emekle hayata geçirdiği lise ve üniversite festivallerinin nasıl kaybolduğunu üzülerek görüyorum. Yılın bu zamanında başlayan bu bahar festivalde kimler çalacak? spekülasyonlarının, festival yapmaya devam edebilen birkaç okul dışında artık olmaması içimi burkuyor. Özellikle bağımsız müziğin kendine dinleyici bulup geliştiği, bir kısmı sonradan ana akıma dahil olacak isimlerin ilk konserlerini verdiği bu festivallerin hayatımızdan neşterle çıkarılması, sanatı kendisine yabancı zümrelerin uğraşı kabul eden, müzikle ilişkisi ise eğlence ve zaman geçirmeye indirgenmiş nesillerin yolunu açıyor. Akbank Caz Festivali, 2006'dan beri Kampüste Caz başlıklı bir turne gerçekleştiriyor. Şimdiye kadar Jehan Barbur, Jülide Özçelik, Cukunft feat. Ediz Hafızoğlu, Ozan Musluoğlu Quartet, Şenay Lambaoğlu, Elif Çağlar, Barana feat. Ceylan Ertem, Alp Ersönmez, 123, Sarp Maden, Selen Gülün Trio gibi isimleri Anadolu'da birçok üniversitede dinleyiciyle buluşturdular. Bu yıl Evrencan Gündüz ve Uzaylılar, kasım ayını Edirne'den Kayseri'ye dokuz şehir ve üniversitede konser vererek geçirdi. Kampüste Caz konserlerinin ilk ayağı olan Edirne Trakya Üniversitesi konserinde, üniversite konserlerinin enerjisini bir kere daha hatırladım. Evrencan Gündüz'ün repertuvarında kendi şarkılarının yanında pop'tan türküye birçok yerli/yabancı cover da vardı. Hem sahnedeki müzisyenlerin birbirleriyle, hem Evrencan'ın seyirciyle iletişimi güçlü olunca konferans salonunda oturmalı düzende başlayan konser, kısa sürede herkesin ayakta doya doya dans ettiği bir şenliğe dönüştü. Evrencan'a trompette Dilan Balkay, saksafonda Edward Pithey, bas gitarda Salih Yeniev ve davulda Uğurcan Mamuzlu eşlik etti. Tamamen dolu olan salonu ateşleyen sadece Evrencan Gündüz değil, sahnedeki müzisyenlerin birlikte ortaya çıkardığı kimyaydı. Gördüm ama aracı durduramadığım için kendisiyle fotoğraf çektiremedim. Şehirleri zihnine yemekleriyle kaydedenler için Edirne akla ilk olarak ciğer tavayı getiriyor. Bizim de Kampüste Caz için çıktığımız basın gezisinde ilk durağımız meşhur Ciğerci Niyazi Usta oluyor. Gerçekten de hayatımda yediğim en lezzetli ciğer. Peynir helvasının da tadı damağımda. Mayısta şehirde yapılan Bando ve Ciğer Festivali kapsamında dünyanın en büyük tavası üretilmiş ve Guinness Rekorlar Kitabı'na başvurulmuş. Tesadüf, biz oradayken başvurunun onaylandığı ve Edirne'nin dünyanın en büyük ciğer tavasıyla rekor kırdığı haberi geliyor. Edirne'nin neredeyse her sokağında şehrin köklü tarihini hatırlatan bir eser var. Camiler, çeşmeler, türbeler, hamamlar... Büyük Sinagog da kentin görkemli yapılarından biri. 1900'lerin başında 20 bin kişilik Yahudi cemaatine sahip olan kentte 1905'te çıkan yangın, 13 sinagogu yutmuş. Bugün Maarif Caddesi'nde ziyarete açık olan yapı, bu yangının ardından inşa edilerek 1909'da hizmete açılmış. Zaman içinde cemaatin azalmasıyla metruk hale gelmiş ve restore edilerek 2014'te şimdiki halini almış. Kentin sembollerinden biri şüphesiz Mimar Sinan'ın ustalık eseri Selimiye Camii. UNESCO'nun Dünya Mirası Listesi'nde yer alan cami, II. Selim'in talimatıyla yapılmış fakat II. Selim'in ömrü Selimiye'nin tamamlandığını görmeye yetmemiş. 1575'te ibadete açılan cami, mimarisindeki her detayla hayranlık uyandırıyor. İçerisinin loş atmosferinde pencerelerden gelen ışık huzmelerini kovalayarak fotoğraf çekmek de ayrı bir keyif. Çoğumuzun aklına Ara Güler'in 1956 tarihli fotoğrafıyla kazınan Eski Cami'nin yapımı 15. yüzyıl başlarında, Osmanlı'nın Fetret Devri sırasında başlamış ve Fetret Devri'ni sonlandıran Çelebi Mehmet zamanında bitmiş. Konyalı Hacı Alaeddin'in eseri, özellikle içeride ve dışarıdaki hat örnekleriyle görülmesi gereken bir cami. Eski adıyla Mecidiye, güncel adıyla Meriç Köprüsü Edirne'yi insana huzur veren Karaağaç Mahallesi'ne bağlıyor. Balkan Savaşları'nda kaybedilen Karaağaç, Lozan Antlaşması'yla Türkiye'ye iade edilmiş. Yüzyıllardır gezginlerin uğrak noktası olan Karaağaç'ın popülerliği, demiryolu ağına dahil olmasıyla katlanarak artmış ve oteller, eğlence merkezleri burada toplanmış. Karaağaç'ta geniş geniş gezilecek yerlerden biri, Tarihi Edirne Tren Garı. Birinci Dünya Savaşı yıllarında inşa edilen gar, ancak 1930'da kullanılmaya başlanmış. Edirne-İstanbul hattındaki değişiklik yeni bir gar gerektirince de 1971'de terk edilmiş. Kıbrıs harekatı sırasında karakola çevrilen bina, bugün Trakya Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi olarak hizmet veriyor. Edirne'nin Paris'i olarak anılan Karaağaç'ın sakin sokaklarında dolaşmak eminim karlı günlerde de, yazın da çok güzeldir. Biz sonbaharın iyice kışa döndüğü bir güne denk geldiğimiz için sokakların tadını pek çıkaramadım. Ellerim donana kadar fotoğraf çekip, kahve kokusunu tüm sokağa yayan bir kafede, soba başında ısındım. Şehrin kendi hızında akan zamanına 24 saatliğine de olsa ortak olmak, hücrelerime işlemiş İstanbul temposundan sonra iyi geldi.


Geçenlerde Stone Temple Pilots'ın Scott Weiland'ı kovduğu haberini görünce bu adamları canlı izlemenin imkansızlığının farkına vardım. Zaten senelerdir birleşe dağıla azıcık umudumu da yok etmişlerdi. Hevesimi alayım diye oturdum 2010'daki Chicago konserlerini izledim. Grubun tek resmi konser DVD'si Alive in the Windy City'yi bitirdikten sonra Weiland'ın grubu tamamen gömmesi ve kariyerine solo devam etmesini ne kadar istediğime şaşırdım. STP 2003'te dağıldıktan sonra DeLeo kardeşler, kulağa Weiland'sız STP gibi gelen Army of Anyone grubuyla başarısız bir albüm kaydetti. Weiland ise Velvet Revolver'la dünyayı turluyordu. Sonra bir sebepten grup yeniden bir araya geldi ve son albümleri Stone Temple Pilots'ı yayınladı (2010). Konser vermeye başladıklarında tek konuşulan Scott'ın sahnede eskisi gibi olup olamayacağı, bağımlılıklarından uzak kalıp kalamayacağı ve sesini kaybedip kaybetmediğiydi. Filme dayanarak grubun performansından pek bir şey eksilmediğini söyleyebiliriz. Kimi şarkılarda Weiland'ın zorlandığı çok açık ama STP şarkılarının söylenmesi kolay şarkılar olmadığı da ortada. Zaten sesini bu kadar eğip bükebildiği için hayran olmamış mıydık bu adama? Onca madde tüketiminden sonra, 40 küsür yaşında bu kadar pürüzü normal buluyorum. Alive in the Windy City dümdüz bir konser belgesi. Sahne üstü ve önündeki kameraların gördüklerinden ibaret. Konser öncesi/sonrasıyla işi yok. Ufak bir röportaj dışında bonusu yok. Bu açıdan zayıf ve bu da olsun diye yapılmış gibi duruyor. Gelelim STP'nin artık sona ermesi gerekliliğine. İki binlerin başında dağılıp bu yıllarda birleşen grupların çoğu gibi onlar da oldukça dandik yeni şarkılar yaptılar. Seyircinin çok da ateşli görünmediği konserler verdiler. Toplayabilecekleri ne kaldıysa topladılar yani. 90'larda, İTÜ Maçka Kampüsü'nün ağaçlarında bally çeken çocuklar otururken, Abdullah Sokak diye bir gerçeklik varken, Küçük Beyoğlu rezilliğinin yerinde Ex-Bronx dururken ve Pendor'un alt katında sevişilirken hayat güzeldi. STP o hayatın önemli bir yerinde dururdu. Hayat şimdi de güzel ama STP'nin durduğu yer geçmişte kaldı. Aynı dönemde ortaya çıkmış Pearl Jam ya da Alice in Chains bana aynı hayatının sonuna gelmiş olma hissini vermiyor. Yeni PJ ve AIC şarkılarını şimdiki zaman içinde dinlemek mümkün ama STP'den artık zorlamanın kokusu geliyor. Scott Weiland için dileğim grubun peşini bırakıp müziğe solo devam etmesi. İster pop yapsın ister bossa-nova, hepsinin hakkını verir. Kafamda onu hep Sinatra'nın yanına koyuyorum. İstiyorum ki kitleleri ya da plak şirketlerini tatmin etme kaygısı olmadan canı ne istiyorsa onu söylesin kulüplerde. Arada beni de düşünüp Atlanta gibi balladlar yapsın. Stone Temple Pilots'ın yokluğu sorun değil. Scott Weiland'ın yokluğu sorun olabilir.


İngiliz deneysel/indie rock grubu Alt-J, iki yıl önce ilk albümü An Awesome Wave ile çok iyi bir çıkış yapıp Mercury Ödülü'nü kapmıştı. Dinleyiciyi arada bırakmayan, taraf seçmeye iten gruplardan Alt-J. Ya bol oyuncaklı internet çağı müziğine kendinizi kaptırıyorsunuz, ya da bu dünyanın tamamen dışında kalıyorsunuz. Ben ilk gruptayım. This Is All Yours daha Intro'daki vokallerle dinleyiciyi yakalıyor. Arrival In Nara'nın piyano etrafında gelişen yapısı, dinleyeni elinden tutup karanlık bir koridordan geçirerek Alt-J evreninin merkezine götürüyor. Burada ormanda yürüyen hayvanların adımlarını andıran perküsyon, kırılgan ve birbirine eklemlenen vokal katmanları, piyano ve akustik gitardan oluşan bir iskelet, manzarayı pointillist bir tablo gibi işleyen synthesizer, yaylı ve nefesli düzenlemeleri bulunuyor. Birbiri ardına sıralanan Nara, Every Other Freckle ve Left Hand Free müthiş bir blok. Nara'nın ayinselliği, Every Other Freckle'ın tutkusu ve Left Hand Free'nin parti havası, bu üçlüden sonra gelen antrakt parçası Garden of England ile sindiriliyor. Şarkı geçişlerinde arı ve kuş sesleri duyulan albüme puslu bir bahçe atmosferi hakim. Üç parçada adı geçen Japon şehri Nara'nın etkisi olsa gerek. Miley Cyrus sample'lı ilk single Hunger of the Pine'daki trip hop etkisinden The Gospel of John Hurt'ün sakince yükselişine birçok tüyler ürpertici an barındıran albümü dinledikçe, Alt-J'in yürüyüşüne eşlik etmekten, yürüyüşüme Alt-J'in eşlik etmesinden mutlu oluyorum. Üçüncü albüme kadar birlikte yürüyeceğiz galiba.


Seyahat ettiğiniz şehirlerde sakinlik mi ararsınız, canlılık mı; kimseye değmeden yalnız keşiflerin tadını çıkarmayı mı seçersiniz, yeni arkadaşlarla yerel hayatın içine kestirmeden dalmayı mı bilmiyorum. Bildiğim şu; aradığınız her ne olursa olsun, Kopenhag onu size verecek. İstanbul'dan 3,5 saatlik bir uçuşla gidilen Kopenhag'da havaalanından şehir merkezine metro, tren, otobüs ya da taksiyle ulaşabilirsiniz. Seferlerin sıklığı ve gece de çalışması nedeniyle metro oldukça cazip bir seçenek. Tercih ettiğiniz ulaşım aracına göre şehir merkezine varmanız 15 ile 35 dakika arası sürüyor. Kopenhag hem yürünmesi keyifli hem ulaşım sistemi iyi çalışan bir şehir olduğu için, şehrin neresinde kaldığınızın aslında çok da önemi yok. Indre By, Tivoli ve Vesterbro bölgeleri merkezi ve oteller bakımından zengin. Merkeze yakın nüfusu 1,2 milyonu bulan bu baş döndürücü İskandinav şehrine yürümeye hevesli ayaklar, görmeye açık gözler, heyecanlanmaktan yorulmayan bir kalp ve çantanızda bir şemsiyeyle gitmenizi tavsiye ederim. En sıcak aylar olan temmuz ve ağustos, aynı zamanda şehrin en çok yağmur aldığı dönem. Nispeten daha kuru olan mart ve nisan aylarındaysa ortalama sıcaklık 10 derecenin altında. İskandinav şehirleri çekici olmalarına rağmen küçük bütçelerle seyahat etmek isteyenleri korkutabilen destinasyonlar. Kopenhag da ucuz bir yer değil ancak birçok şehir gibi, her bütçeye göre alternatifler sunduğunu belirtmek gerek. Yaşamak istediğiniz deneyim, harcamalarınızı belirleyen ana unsur. Michelin yıldızlı bir restoranda yemek yiyip tasarım butiklerinden alışveriş de yapabilirsiniz, süpermarketten aldığınız bir sandviçle ikinci el eşya dükkanlarını da keşfedebilirsiniz. Şehir, önceliklerinize göre kendinize farklı rotalar çizebileceğiniz kadar zengin. Kışın güneşle karşılaşmanın pek mümkün olmadığı Kopenhag sokakları, yazın havanın çok geç kararmasıyla iyiden iyiye karşı konulmaz oluyor. Ayakkabıları aşındırmanın tam zamanı. Rotamız turist rehberleriyle zaman zaman kesişse de gerçek deneyimlere açık. Kulaklığımızdaki müziği şehrin sesleriyle değiştiriyoruz. Dikkatimizi günlük kaygılarımızdan sıyırıp içinde bulunduğumuz ana yöneltiyoruz. Avrupa'nın en temiz havaya sahip şehirlerinden birinde, derin bir nefes alıp yola koyuluyoruz. Biraz antrenman için gezmeye Stroget'ten başlayalım. 1960'ların başında araç trafiğine kapatılması tartışma yaratan bölge, şehrin büyük meydanlarından Radhuspladsen ve Kongens Nytorv arasındaki geniş bir yaya yolu ve bunu kesen daha küçük sokaklardan oluşuyor. Alışveriş için öncelikli adres olan Stroget'te dünyaca ünlü markaların yanı sıra Mads Norgaard gibi önemli Danimarkalı tasarımcıların butikleri ve irili ufaklı hediyelik eşya dükkanları yer alıyor. Turistlerin çok tercih ettiği popüler restoran ve kafelerle dolu ana yoldan yan sokaklara saptıkça keşif isteği sarıyor ruhu. Tanıdık olanla tanışılmayı bekleyen sırt sırta. Belki de bu yüzden Kopenhag'ın en kalabalık noktalarında bile turistik yerlerin insanı boğan yapaylığı hissedilmiyor. Şehrin gerçek sakinlerinin hayatı, renkli dekorların arkasında bir yerde süregidiyormuş hissine kapılmıyorsunuz. Yürümek, yol yapmanın en temel formu. Adımlarla şehrin iletişimi derinleştikçe sokakların alfabesi çözülüyor. Sonrası öğrenilen, tanık olunan, yaşanan hikayeler. Her fotoğraf meraklısının nabzını hızlandıracak 17. ve 18. yüzyıldan kalma rengarenk evleriyle Nyhavn da yaya olmanın keyfini katlayan bölgelerden. Kanal boyunca sıralanan restoran, bar ve kafelerden birinde mola verip eski ahşap gemileri seyre dalmak, özellikle akşam saatlerinde göğün kanala yansıyan renklerinde kaybolmak Kopenhag'da mutlaka yapılması gerekenlerden. Şehri şöyle çabucak görmek isteyenler için kanal turlarının başlangıç noktası da burası. Coğrafyayı sindirmenin bir yolu yüzeyi adım adım okumaksa, bir diğeri de ona yukarıdan bakmak. Kopenhag'ı kuş bakışı görmek için doğru adres şehrin en hareketli mahallelerinden Christianshavn'da bulunan barok kilise Vor Frelsers Kirke. İnşası 18. yüzyılda biten kilisenin en dikkat çekici özelliği, spiral şeklindeki kulesi. Kulenin içinde kat edilen 250 basamak, sizi harika manzaralar sunan dış basamaklara götürüyor. Buradan dört yana göz alabildiğine uzanan şehri doya doya seyredebilir, saat başı çalan çanların melodisini dinleyebilirsiniz. Kulenin zirvesine yaklaştıkça basamaklar daralıyor, adrenalin kana karışıyor. Mayıstan eylüle kadar ziyaret edilebilen kuleye çıkışlar zaman zaman hava koşulları nedeniyle durdurulabiliyor. Christianshavn'ın en işlek yeri şüphesiz otonom bölge Christiania. 70'lerin başında Kopenhag'daki konut sorununun da etkisiyle işgal edilen eski askeri tesisler, yıllar içinde kendi kendine yeten, kendi kurallarına göre yönetilen küçük bir topluluğun evi haline geliyor. Anarşist bir komün olan Christiania, toplum içinde kendine yeterli ifade alanı bulamayan farklı gruplar için özgürlükle eş anlamlı. Yargıların, dayatmaların ve etiketlerin, tıpkı arabalar gibi kapının dışında bırakıldığı bu mahallenin sanatçılardan evsizlere, eşcinsellerden turistlere pek çok ziyaretçisi var. Christiania her ne kadar turistik bir bölgeye dönüşmüşse de, buranın sakinleri özel hayatlarını koruma konusunda hassaslar. Sokakların çoğunda karşılaşacağınız fotoğraf yasağı sizi şaşırtmasın. Bu hassasiyette mahalledeki bazı caddelerin eskiden beri uyuşturucu madde ticaretinde bir durak olmasının da etkisi var. Christiania'da asla hoş görülmeyen şeyler arasında şiddet, silahlar, havai fişekler, çalıntı eşyalar ve kurşun geçirmez giysiler bulunuyor. Sokaklardaki koşmayın uyarıları bile bölgenin yıllardır özenle korumaya çabaladığı huzurlu ve barışçıl atmosfer için hayati öneme sahip. Kendinizi bir açık hava galerisinde hissettiren duvar resimleri, sanat eserine dönüşmüş evleri, yeşil alanları, ilgi çekici atölyelerin düzenlendiği salonları, vegan ve vejetaryen mutfağı, önyargısız sakinleri ve tıkır tıkır işleyen kolektif karar alma mekanizmalarıyla Christiania, başka bir dünyanın mümkün olduğunu hatırlatıyor. Şehrin kuzeybatısında bulunan Norrebro, 19. yüzyılın sonunda Kopenhag'a göç eden işçilerle birlikte şekillenmiş bir bölge. Nüfusunun dörtte birini göçmenler oluşturuyor. Türk ve Arap azınlıkların yoğunlukta olduğu mahallenin çok kültürlü karakteri, burayı özellikle gençler için cazip kılıyor. Kreuzberg Berlin için neyse, Norrebro da Kopenhag için o. Ucuz büfelerden Michelin yıldızlı restoranlara, ikinci el giysi mağazalarından bağımsız tasarımcıların butiklerine, sanat galerilerinden irili ufaklı kafelere birçok keyifli keşif sunan bölgenin en işlek caddeleri Elmegade ve J gersborggade. Hem bira ve şarap, hem kahve ve raw beslenme meraklılarını heyecanlandıracak mekanlarla dolu Norrebro'nun çok ziyaret edilen noktalarından biri de Assistens Mezarlığı. Pek çok Avrupa şehrinde olduğu gibi, biraz soluklanıp dinlenilebilecek bir yeşil alan görevi de gören mezarlığın ebedi misafirleri arasında filozof Soren Kierkegaard, masallarıyla milyonlarca çocuğun hayal dünyasını biçimlendirmiş Hans Christian Andersen ve Nobel ödüllü fizikçi Niels Bohr bulunuyor. Gittiğiniz her şehirde ilk işiniz marketten yiyecek içecek bir şeyler kapıp kendinizi çimlere atmak oluyorsa, Kopenhag'da çok mutlu olacaksınız demektir. Zamanınızı sadece parkları gezmeye ayırsanız bile birkaç günden fazlasına ihtiyaç duyacağınız bu yeşili bol şehrin simgesi haline gelmiş Küçük Denizkızı heykelini de barındıran Langelinie Park, kaygısız saatler geçirmek için uygun. Bedeninizde ve ruhunuzda taşıdığınız stresten kurtulmak için Rosenborg Kalesi'nin yanındaki Kongens Have'de bir yürüyüş ya da içindeki eski seralarla başka bir zamana davetiye sunan Botanik Bahçesi'nde binlerce bitki türü arasında kaybolmak yeterli. Kanal, nehir, deniz ya da göl... şehirde su varsa mutlaka kıyısında olmalıyım diyorsanız şehir merkezinin batısındaki üç yapay gölü çevreleyen patikalarda koşuya çıkabilir, bisiklete binebilir veya bir banka yerleşip gündelik hayatın alıştığımızın aksine çok yumuşak da akabildiğine tanık olabilirsiniz. Danimarka'nın 2016 Dünya Mutluluk Raporu'nun zirvesinde olması boşuna değil. Eşitlik, kişi başı gelir, kişisel özgürlükler gibi etkenlerin yanında yenilenebilir enerji kaynaklarına yapılan yatırım sonucu doğanın mümkün olduğunca korunmasının da insanların yüzündeki gülümsemede payı var. Agresif tavırlardan uzak ve yardımsever sakinleri sayesinde Kopenhag'da kendinizi hem evinizde, hem güvende hissediyorsunuz. Alkol tüketiminin yüksek olduğu festival ve konserlerde bile kişisel alana saygı korunuyor, birbirini kısıtlamadan birlikte varolmanın tadı çıkarılıyor. Seyahat etmek sadece bir yerden bir yere gitmek anlamına gelmiyor, yol boyunca ve her yeni durakta ruha ve bedene bıraktığı izlerle insanı kendisinin yeni bir versiyonuna güncelliyor. Şehirlerin havasını solumak, sokaklarını yürümek, insanlarıyla konuşmak kadar yemeklerini yemek de orayı kendimizin kılmanın bir yolu. Bunu bilenler için de heyecan verici Kopenhag. Next Door Cafe: Şehri keşfetmeye iyi bir kahvaltıyla başlamak gerek. Kopenhag'ın merkezindeki Indre By bölgesinde bulunan Next Door Cafe'nin harika yaban mersinli pankekleri ve taze meyve sularıyla ihtiyacınız olan enerjiyi depolayabilirsiniz. Lagkagehuset: Birçok şubesiyle şehre yayılmış bu ünlü pastane zinciri, gün içinde Danimarka usulü tatlı ya da tuzlu atıştırmalıklar ve wi-fi desteği için ideal. Torvegade üzerindeki en eski dükkandaki ürünlerin lezzetinin bir başka olduğu söyleniyor. Morgenstedet: Vejetaryen ve vegan ev yemekleriyle tanınan Morgenstedet, Christiania'nın sakin atmosferini bahçesine taşıyor. Organik, taze malzemelerle yapılan yemekler lezzetli, porsiyonlar doyurucu. Laundromat Cafe: Yemeğinizi yerken çamaşırlarınızı yıkayabileceğiniz Laundromat Cafe, adını içindeki küçük çamaşırhaneden alıyor. Özellikle dekorasyonuyla dikkat çeken bu kafe, Norrebro'nun hayli popüler mekanlarından. Copenhagen Street Food: Sokak yemeklerine doymadığımız bir gezi, benim için eksik kalmıştır. Kopenhag Limanı'ndaki adacıklardan Papiroen'i kendine ev edinen Copenhagen Street Food, haftanın her günü hem Danimarka hem dünya mutfaklarından örnekleri tadabileceğiniz renkli bir pazar yeri. Bu yazı ilk olarak Tempo Travel'da yayımlanmıştır.


Hediye vermenin de almak kadar mutluluk verici olduğunu biliyoruz. Yılbaşının takvimdeki sıradan bir tarih değişimi ya da yenilenmek, harekete geçmek için bir fırsat olması, tamamen kendi niyetimize bağlı. Özellikle böyle zor bir yılı bitirirken, kendimize ve başkalarına iyi hisler için biraz alan açmayı hak ediyoruz. İstediği gibi bir yılbaşı hediyesi bulmakta zorlananlar, özel tasarımların peşinde olanlar, yılbaşı yaklaştıkça hediye için nereye bakacağını bilemeyip paniğe kapılan son dakikacılar için alternatif yılbaşı hediye rehberi karşınızda!


Bu blogun ilk girdilerinden birinde Halil Turhanlı'nın Einstürzende Neubauten üzerine yazdığı şu cümleleri alıntılamışım: Einstürzende Neubauten'a göre müziğin gerçek alternatifi gürültüdür. Müzik, tıpkı logos gibi yerleşiktir. Başıboş dolaşmaz, belirli bir mekanı, sığınağı vardır. Oysa gürültü kaotik ve akışkandır. Belirli bir mekana sığmaz. Müzik evcildir, gürültü ise yurtsuz. Borusan Müzik Evi'nde üst üste iki gece izlediğim Alva Noto ve Blixa Bargeld, tam da Turhanlı'nın tarif ettiği gibi akışkan ve mekansız bir sesler bütünü yaratıyor. Yaptıkları iş aslında bir tür mühendislik. Alva Noto'nun zemine yayıp bir coğrafya haline getirdiği işitsel malzemenin üzerine, Blixa Bargeld'in elindeki bilgisayar kumandası ve önündeki pedallarla deforme ettiği vokali ekleniyor. Ortaya müzik, ses ve söz kavramlarının arka sokaklarında dolaşan bir hayalet çıkıyor. İstiklal Caddesi'nde vitrinlere bakanlara sessizce yaklaşıp çığlık atarak insanların ödünü koparan bir amca vardı, onun gibi. Nick Cave, Blixa Bargeld'in sesini ilk duyduğunda boğulan bir kedinin ya da ölmekte olan bir çocuğun çığlığına benzettiğini söyler. Bargeld'in içinde bir çığlık denizi var ve dışarı akmak için gırtlağına doğru yükselip duruyor. Bargeld'in içinde aynı zamanda Bernsteinzimmer gibi şarkılarda gün ışığına çıkan sakin, huzurlu ve hüzünlü durgun sular var. Kırmızı astarlı siyah takımıyla, insanların kabuslarından sorumlu bir adama benziyor Blixa. Sahnenin köşesine bıraktığı beyaz şarabından şarkı aralarında ufak yudumlar alıyor. Arada bir üst kata göz atıyor, gözleri çok mavi. Aşırı mavi. İstanbul'a ilk gelişinde herkesin Türkiye'nin AB'ye girme çabasıyla ilgili sorular sorduğunu, artık kimsenin bu konudan bahsetmediğini söylüyor. Mimikry'ye başlamadan önce insanın kendini gizlemekte en başarılı canlı olabileceğinden bahsediyor. Aslında nasıl canavarlar olduğumuzu düşününce, bu tehditkar görünmeyen halimiz gerçekten harika bir mimicry örneği. Konser boyunca bir kedilere, bir prehistorik canlılara yaklaşan sesiyle seyirciyi hem korkutuyor, hem rahatlatıyor. Hepimiz Stockholm Sendromu'nun esiri olmuşuz, kaldırdığı kaşları ve keskin el hareketleriyle Blixa'nın bizi yönetmesine izin veriyoruz. İkinci gece İstanbul'un kedilerinin vesile olduğu Katze'yi söylerken de uysallıkla miyavlayarak eşlik ediyoruz ona. Bargeld'i Nick Cave and the Bad Seeds'le sahnede gördüğümde on altıma girmeme birkaç gün vardı. Bütün gün sağa sola yürüdüğüm için ayaklarım çok ağrıyordu ve henüz hiç Wim Wenders filmi izlememiştim. Bir Nick Cave and the Bad Seeds konseri için erkendi daha. Kırmızı astarlı siyah takımıyla Blixa'yı bu defa gözümü ayırmadan, kulağıma arkadaşımın kafasına estikçe yaptığı Almanca çevirilerle dinledim. Almanca'yla İngilizce'yi karıştırıyor şarkılarda Bargeld. Kelimeleri tersten okuyor, çift dilli sözcükler icat ediyor. Bir şey söyleyecekmiş gibi mikrofona yaklaşıp, sonra uzaklaşıyor. Oyuncu. ANBB'in performansı işitsel, dilsel ve düşünsel haz veriyor. Dinleyiciyi sesin daha tenha alanlarında dolaşmak için de heveslendiriyor. Once Again'de Yeniden burada olmak isteyip istemediğimi bilmiyorum diyor Bargeld. Ben biliyorum.


Eline gitarını alıp damarlarından şarkı akıtan kadınlara karşı zaafım var. Angel Olsen'la geçen yıl çıkardığı Burn Your Fire For No Witness sayesinde tanıştım. Yalnızlık ve acının tadını bilen ama her şeyin geçici olduğunun da farkında olan şarkılarına vuruldum. Sesindeki titremeleri, iniş çıkışları öğrendim. Gözlerimin karanlığa alışıp gecenin korkutucu olmaktan çıkması gibiydi Angel Olsen'ı dinlemek. 12 Eylül gecesi Salon'da nefesini tutarak bekleyen birçok kişi için de hayli kişisel meselelerle bağlantılıydı şarkıları. Şarkıların kancalarını anılarınıza, etrafınızdaki kokulara, belirli bir mekana geçirmek gibi bir alışkanlığı var. Sonra dinlesen bir türlü, dinlemesen bir türlü. Geceyi açan Kalben, şarkıların hikayelerini anlatmayı seviyor. O söylerken seyirciye bakıyorum, çoğu eşlik ediyor. Yerli müzisyenlerin aradıkları seyirciyi bulması mutluluk verici. Angel Olsen ise Kalben'in aksine sahnede daha soğuk duruyor önce. Şarkı söyledikçe ısınıyor gibi. Seni seviyorum! diye bağıran birine Böyle güçlü sözleri bu kadar kolay söyleme minvalinde sesleniyor. Olsen ikizleriyle kan bağı olmadığını, evlatlık olduğunu birkaç defa tekrarlıyor. Kendini açmaktan korkmadığını röportajlarında belirtiyor Olsen. Sahnede ara sıra görünen kırılganlığı ise espriler ve muzip mimiklerle hemen dağılıyor. Aynı anda hem içe kapanık, hem ilgi odağı olmayı başarabilen biri olduğunu seziyorum. İçinde bir çok kadın var belki, duruma göre ortaya çıkıp saklanıyorlar. Tıpkı White Fire'da burun çekişleriyle ortaya çıkıp sonra hemen kayboluveren gözyaşlarımız gibi. İçimizdeki ışığı korumayı tavsiye ediyor Angel Olsen. Kendi ışığını bizimkine katıyor, ateşi büyütüyor. Ağızdan çıkmayan mırıltılarda duyuluyor sesi. Kaburgalara çarpa çarpa dağılıyor.


Angel Olsen'ın sisli sesi ve gitarı, 2014 tarihli Burn Your Fire For No Witness albümünden beri hep yanımda. Geçen yılki harikası My Woman'ın ardından gelen Phases, demolar, B-side'lar, cover'lar ve daha önce yayımlanmamış parçaları bir araya getiriyor. Olsen'ın kendini olduğu gibi göstermekten korkmayan, duygularını hiçbir şeyin arkasına saklamayan tavrını seviyorum. En içteki bocalamalar, beceriksizlikler, kırgınlıklarda yalnız olmadığımı hissettiriyor.


New Jersey'de büyüyüp müziğini dünyaya Brooklyn'den yaymaya başlayan Sharon Van Etten, dördüncü albümü Are We There'le ilişkileri ameliyat etmeyi sürdürüyor. Her albümde ekibini ve müziğini kalabalıklaştıran müzisyen, Are We There'i birkaç yıldır turnelerde kendisine eşlik eden grubuyla birlikte kaydetmiş. Müzik hayatında grup olmayı öğrenirken, özel hayatında da sorunların tükenmediğini görmüş Sharon Van Etten. Her şey iyi gidiyor gibi görünürken içten içe hissettiğimiz tedirginliği iyi biliyor. Önceki albümlerde partneri tarafından baskılanmasına öfke ve zehirli sözlerle karşılık veren kadın, artık daha yumuşak. Güç dengeleri değişse de, azami çaba gösterilse de sürdürülemeyen ilişkilerin yarattığı kırgınlık ve ne yapacağını bilemeyen yetişkinlerin bir şeylere tutunma arayışı var şarkılarda. Kendimizi zırhlara soksak da hayat tarafından sürekli darp edilişimizin adli tıp raporu gibi Are We There. Özellikle de Gözümü dağlasalar, görmesem hiç yüzünü temalı Your Love Is Killing Me ve Tarifa. Van Etten'ın dinleyeni balmumu gibi saran sesine piyano, üflemeliler ve elbette gitar eşlik ediyor. Müzisyenin diskografisindeki en zengin düzenlemelere sahip albümde Jonathan Meiburg, Jana Hunter ve Peter Broderick'in de katkısı bulunuyor. Sharon Van Etten canımızı hep böyle acıtsın.


Müzikteki retro sevdasının tepe noktasındaki Ariel Pink, yanında grubu Haunted Graffiti olmaksızın yayınladığı ilk albüm Pom Pom ile zamanı bükmeye devam ediyor. 60'lar, 70'ler ve 80'lerden müzik türlerini dilediği gibi birbirine ekleştirdiği, kulağa biraz deli işi gibi gelen müziğinde reggae ritimlerini de bulmak mümkün, şekerli radyo popunu da. Bit pazarından kıyafet seçer gibi kolaylıkla bir araya getirdiği müzikal zaman parçaları, sample'lar, oyuncaksı sesler, Pink'in sound'una lunapark benzeri bir çekicilik veriyor. Bir yerlerden tanıdık gelen ama adı tam konulamayan ses kesitleri kulakta pembe bir çiklet balonu gibi patlıyor. Ariel Pink'in müziği, biriktirme saplantısı olan bir müzik dinleyicisinin bilinçaltı gibi. Not Enough Violence'ın gotik atmosferi, Put Your Number In My Phone'un hülyalı hüznü, Nude Beach A Go-Go'nun çizgi film havası, Negativ Ed'in gürültüsü, Ariel Pink'in tüm zaman dilimlerini kapsayan kes yapıştır tekniğiyle birbirine bağlanıyor. Bu, tam da dinlediğimiz şarkıyı istediğimiz yerinde durdurup, bambaşka bir döneme ait bir şarkıya atlayabildiğimiz internet ve dijital müzik çağının ruhunu yansıtıyor. Biriktirilmiş sesleri, yumuşak melodiler ve dikkat çekici sözlerle birleştiren Ariel Pink'in Pom Pom'u övgüyü hak ediyor.


Ariel Pink's Haunted Graffiti konserini bir şeye benzetmem gerekirse, asit yağmurunda kalmış bir disko topu olduğunu söyleyebilirim. Ağızların içine sokulan mikrofonlar, elektronik davullar, efektlere bulanmış synth'ler ve basların üstü Ariel Pink'in kırmızı rujuyla boyandı. Yer yer kulaklarımın zorlandığı bir gürültü kabaresine dönüşen konserde, sahnedeki müzisyenin marjinalliğine, sınırlarını konser süresi olarak belirlediğimiz zaman zarfında katılıp sonrasında saçma bulduğumuz ya da anlam veremediğimiz her şeyle kıyasıya dalga geçtiğimiz yalan hayatlarımızı düşündüm biraz. İki dakika önce hiç tanımadığı birinin kıyafetine bok atmak için enerji harcayan insanların iki dakika sonra Ariel Pink'e auvv demesi gibi şeyler. Genelde çok zavallıyız. Konserin karamsar düşüncelere kapılmadığım bölümlerinde Ariel Pink'in konuşmasını can kulağıyla dinledim ama hiçbir şey anlamadım. Bir öfori halinde gibiydi. Kendisini Aksaray'da gösterişli ve kıro bir düğün salonunda izlemek nasıl olurdu acaba? Cavlak hoparlörlerden nymph'ler, schnitzel'ler dökülürken payetli elbiseler içinde memelerimizi sallaya sallaya oynasaydık. Erkekler alüminyum takımlarla terleseydi. Topuklar kırılsaydı, ten rengi çoraplar yol yol kaçsaydı. Ariel Pink's Haunted Graffiti'yi izlemek böyle hissettirdi işte. Kafamın içinde böyle yerlerde gezdim. Konseri açan Seni Görmem İmkansız, bizim kostüm atölyesinin cicileriyle sahnedeydi. Duvara yansıtılan illüstrasyonlar müziklerine çok yakıştı. Kendileri aynı zamanda feat. Aralık sayısının canlı performans konuğu ve önümüzdeki hafta Belçika'daki Glimps Festival'da sahne alacaklar.


Yazar Alper Çeker, Müzisyen Ceylan Ertem, Şair Küçük İskender, Radyo Programcısı Hakan Tamar ve Zihni Müzik'ten Zihni Şahin bize arkadaşları Kurt'ü ve Nirvana hikayelerini anlattılar. Kurt Cobain, 5 Nisan 1994'te Seattle'daki evinde hayatına son verdiğinde ardında Nirvana'yla kaydettiği üç stüdyo albümü, bir unplugged albüm, b-side'lardan oluşan bir toplama albüm, sayısız bootleg ve onun sesini kendi sesi kabul etmiş milyonlarca insan vardı. Aklındaysa intihar notundan anladığımız kadarıyla bir Neil Young şarkısı. Bir kere gidildi mi, geri dönülemeyeceğini biliyordu. Ama rock 'n' roll hep yaşayacaktı. Teşvikiye'de bir kaset tezgahında, bir şairin evinin duvarında, Moskova'da bir caddede yaşayacaktı. Seattle'ın 9700 kilometre doğusunda, birbirinden habersiz insanlar aynı şarkıları dinleyip kendilerine bir yol çizecek, onları radyoda çalacak, sahnede söyleyecek, dergilere yazacaktı. Kurt Cobain'e çok unvan verildi, çok sıfat yakıştırıldı: Kayıp kuşağın sesi, X kuşağının sözcüsü, dahi, peygamber, ilah, keş, kurban... Gerçekten bunlardan biri miydi, yoksa bunların hepsi miydi? Küçük İskender'in Lucifer'ın Bisikleti'nde yazdığı gibi, bazı coğrafyalarda Kurt yükseklere, nirvanaya yükselir, boğuk ama gür bir ışık saçar... sesi içlidir, kırık ve kırgındır. Kurt Cobain bizim kırık ve kırgın arkadaşımızdı. Birlikte anılarımızın olduğu, oturup şarkı söylediğimiz, derdimizi anlayan, derdini anladığımız bir dost. Alper Çeker, Ceylan Ertem, Küçük İskender, Hakan Tamar ve Zihni Şahin bize arkadaşları Kurt'ü ve Nirvana hikayelerini anlattılar. Ölümünün 18. yılında Kurt Cobain'i bir yıldız olarak değil, gitar çalıp şarkı söyleyen genç bir adam olarak hatırlıyoruz.


Kac yasindasin? Yirmialti. Nerede yasiyorsun? Istanbul. Su anda veya en son okuduğun okul / bolum? Galatasaray Universitesi / Radyo, Sinema-Tv. Sanata olan merakini tetikleyen sey neydi? Izledigim filmler. Calismalarini yaptigin esnada kendini nasil hissettigine dair bir betimleme yapar misin? Yalniz. Onlari paylasmandaki amacin nedir? Insanlarin onlara baktiginda bi'seyler hissetmesi/gormesi hosuma gidiyor. Bize keyifle takip ediyorum dedigin birkac isim sayar misin? Anton Corbijn, Samuel Bayer, Michel Gondry.. Elli yasina geldiginde kendinden neler yapiyor olmayi umuyorsun? Video klip yonetmenligi yapiyor olabilirim. En sevdigin muzik grubu/sarkici hangisi? Nick Cave and the Bad Seeds. Peki en iyi yapabildigin yemek? Pilav. Bu yaziyi okuyan insanlara soylemek istedigin herhangi bi'sey var mi? Akliniza mukayet olun.


Memlekette müzik ve sanat üzerine yazılıp çizilen dergilerin altından isminin çıkmasına alışkın olduğumuz Aylin Güngör, fotoğrafçılığıyla da ilham veriyor. Geçtiğimiz yıl ilk fotoğraf kitabı Oturduğum Yerden / From Where I Amde, konser vermek için İstanbul'a gelen müzisyenlerin sahne dışındaki doğal ve samimi hallerini yansıtan karelerini bir araya getirmişti. Fotoğrafın analog olanını sevse de, gündelik hayatta gözüne çarpanları Instagram hesabında topluyor Aylin. Çoğunlukla yerini yadırgamış görünen nesneler ve tekinsiz mekanlardan oluşan galerisinde çok hoşuma giden iki hashtag kullanıyor: #thismagicaldepression ve #possiblecrimescene. İki hashtag de ülkenin standart estetik seviyesine ve hayatımızın dekoruna cuk oturuyor. Evsiz kalmış kitsch objeler, yıkıntılar, neden orada olduğu anlaşılamayan eşyalar, içinde duymak istemeyeceğimiz hikayeler barındırıyormuş gibi görünen sokak köşeleri aynı anda hem iç karartıcı hem şefkat uyandırıcı olabiliyor. İstanbul sürekli çöpe atmak isteyip de kıyamadığımız, kırılan kapağının yerine çay tabağı koyduğumuz bir kettle'a benziyor zaten. Aylin Güngör'ün yakaladığı kareler de bu içler acısı şehri bir arada tutan seloteyplerin izleri. Aylin'in analog fotoğraflarını buradan, Instagram hesabını ise buradan takip edebilirsiniz. Fotoğraflar Aylin Güngör'ün Instagram hesabından alınmıştır.


Felsefesi ve alet edevatıyla lomografinin hastasıyım ezelden. Lomo makinelerden çıkan filmlerin banyosunu beklediğim anlar, hayatımda belirsizlikten, neyle karşılaşacağımı bilmemekten zevk aldığım ender anlardan. Bu hissi hayatın geneline yayabilmekte zaten kurtuluş ama o başka bir yazıya konu olsun. Analog fotoğrafçılıkla haşır neşir olanlar mart sonu Galata, Serdar-ı Ekrem Sokak'ta açılan Lomography Mağazası'ndan haberdardır. İnsanın işaret parmağını kaşındıran makine, film ve aksesuarlarla dolu bir kutucuk. Bugünlerde mağazaya uğrarsanız, ayrı bir heyecan fark edeceksiniz çünkü Lomography ailesinin bir bebeği oldu. Adı Fisheye Baby 110. Balık gözlü bir minik. Üstelik 110 film kullanıyor. 16 mm'ye tekabül eden bu format 1972'de Kodak tarafından piyasaya sürülmüş, daha çok küçük ve ucuz makinelerde kullanılmış. 2009'da üretimi duran 110 film, Lomography'nin çıkardığı Orca Black and White 100 ile hayatına kaldığı yerden devam ediyor. Geçtiğimiz hafta Lomography Türkiye'de gerçekleşen gizli bir ayinle LomoAmigo ilan edildiğimde tanıştım bu minikle. Her şeyin yavrusu güzeldir savını haklı çıkaran bir tatlılığı var. Elimde gören herkes kedi yavrusu görmüş gibi tepki veriyor. İlk filmimi henüz yarıladım, sonuçları önümüzdeki günlerde burada ve lomography. com. tr'de paylaşacağız. Basic ve Metal olarak iki versiyonu bulunan Fisheye Baby 100'le 170 derecelik balık gözü fotoğraflar çekebiliyorsunuz. Çoğu lomo gibi normal ve bulb modu bulunuyor. Teknik detayları fotoğraflar çıktıktan sonraya bırakıyor ve sizi minikle tanışmak için aşağıdaki videoya davet ediyorum.


2014 yazının konserleri, festivalleri insana tatil aratmayacak kadar bol ve heyecan verici. Yazın ilk festivali Babylon Soundgarden'la gündüz sahne önünde yayılıp bira içme, gece sahne önünde zıplayıp bira içme sezonu açılmış oldu. Festivalde Pet Shop Boys dışında sahne alan herkesi aşağıdaki fotoğraflarda bulabilirsiniz. Buyrun 40 fotoğrafta Babylon Soundgarden turuna. Bu yıl çiçeğe, böceğe, renge ve fosfora doyan ana sahne Radyo Babylon Soundsystem'la açıldı. Karşınızda Berke Yavuz. Kendisini pazar günleri 17.00-19.00 arası Lazy Sunday Afternoon ile Radyo Babylon'da ya da perşembeleri 00.00-01.00 arası Urban Grooves ile Lounge FM'de dinleyebilirsiniz. Balkan ve Anadolu müziğinin köşesinde duran Kolektif İstanbul, Ciguli desteğiyle kalabalıklaşmaya başlayan alanda ilk göbekleri attırdı. 90'ların fenomen şarkısı Binnaz'ı 2 defa çaldılar. Özlemişiz. İzlandalı elektro-pop grubu FM Belfast'ı 4. İstanbul ziyaretlerinde nihayet izledim. Enerjik, rengarenk ve sevimli insanlar ama çok da abartılacak bir yanları yok diyordum ki, konserin sonuna doğru başka bir sahneden geri dönerken kendilerini çıldırmış halde buldum. Bundan sonra FM Belfast'ı bulduğum yerde kaçırmam. Afrobeat efsanesi Fela Kuti'nin oğlu Seun Kuti, babasının eski grubu Egypt 80 ile sahnedeydi. Dansçıların üzerindeki kumaşlara takıldım kaldım. Çoğumuz için Sky Ferreira'nın modelliği, şarkıcılığından önce geldi ama aslında kendisi çocukluğundan beri müzikle ilgileniyor. Michael Jackson'ın stilisti olan büyükannesinin büyüttüğü Ferreira, ilk uzunçaları Night Time, My Time'ı geçen yıl çıkardı. Synthpop sularında gezinen Ferreira'nın müziği beni pek etkilemiyor ama sahnede iyi fotoğraf verdiği kesin. İlk şarkısı Boys'da mikrofonuyla ilgili bir sorun yaşadı, şarkıyı 1-2 dakika vokalsiz dinledik. Ben hayranı olmasam da Parkorman konser boyunca çığlık çığlığa inledi. Babylon Soundgarden'a geçen yıl dahil olan Red Bull Music Academy Sahnesi, ağaçlar içinde alanın geri kalanından izole olma fırsatı veren bir yer. Muhabbet, dans ve yayılmaca için nefis. Ali Gültekin'in açtığı sahnede günün ikinci ismi Dalt Wisney'di. Birkaç yıldır Soundcloud'da Alpman adı altında biriktirdiği seslerle dünyanın farklı yerlerinden dinleyicilerin dikkatini çeken Güneş Alpman, son zamanlarda yolunu The Midnight Walkers'la birleştirdi. Spychedelic olarak tanımladıkları müzikleri yoğun akıcı. Alpman And The Midnight Walkers, tanımanız gereken yerli gruplardan. Sağlık sorunları nedeniyle performansı iptal olan Kabus Kerim'in yerine programa giren Hey Douglas, dünyanın ve Anadolu'nun 70'ler funk ve psychedelia'sını bugüne taşıdı. Joystick Jay'in ardından John Talabot'la RBMA Sahnesi tıklım tıkış vaziyette uzaya fırladı. İngiliz elektronik müzik ikilisi Mount Kimbie'nin birkaç şarkı göz attığım performansı, 2 yıl önceki Mono Festival'da Battles öncesine yakışırmış gibi geldi. Mavi ışıklar içinde bıraktım onları. Çarşı-pazar alanının yanındaki Radyo Babylon Sahnesi festivalin en küçük sahnesiydi. Radyo Babylon Soundsystem'la başlayan aksiyon Babylon Lounge'daki Electro Swing partileriyle tanıdığımız Tobumusikizm ile devam etti. Hemen üstteki karede ise Deniz Alnıtemiz, taşakların kadife gibi tüylerle kaplı olması halinde kadınlar tarafından daha çok sevileceği teorisinden bahsediyor. Melankolik bir astronotun müzikteki ifadesinin peşine düşen Astrofella ve adını git gide daha sık ve güçlü duyduğumuz Başak Günak'ın Ah! Kosmos projesi gündüzü akşam saatlerine bağladı. Şu anda ülkenin en cesur müziği hip-hop. Kamufle ile Demonation Festival'da kaçırdığım Farazi V Kayra, bunun iki iyi örneği. Sahneden dil uzatılmadık, yüzüne tükürülmedik kimse kalmıyor. Son karede Farazi V Kayra'ya Da Poet eşlik ediyor. Murat Abbas ve Murat Beşer'in Babylon klasiği Oldies But Goldies, milyon kere dinlense de doyulamayan şarkılarla Radyo Babylon sahnesini tıka basa doldurdu. Günün kapanışını ise dışarıdan izlemeyi içinde yer almaktan daha çok sevdiğim Silent Disco yaptı. Fotoğraf çekmek için sahne sahne gezerken çoğu konserin tamamını izleyememiş olsam da, her çiçekten bal alıp kafamdaki not defterine takip edilecek yeni isimler yazdım. Yazın açılışını güzel yaptı Babylon Soundgarden. Gerisi de müzik dolu olsun.


Müzik dinleme ve keşfetme alışkanlıklarımızı çeşitli algoritmalara teslim ettik. Bunu seven bunu da sever okyanusunda sürüklenirken, hala yeni ve bağımsız müziği arayıp bulan insanlarla karşılaşmak sevindirici. Bağımsız plak şirketi Partapart, 2012'den beri hem yayımladığı albüm ve parçalarla, hem düzenlediği etkinliklerle ülkenin müzik sahnesine taze bir nefes getiriyor. Partapart ekibinin bu yıl altıncısını gerçekleştireceği müzik festivali IndieCity, 9-11 Mart arasında Salon, MAMA ve Mini Müzikhol'ü mesken edinecek. Festival programında sadece konser ve partiler değil, seminer ve atölyeler de var. Etkinlik sayfasını burada, Partapart'ın festival için hazırladığı Spotify listesini ise şurada bulabilirsiniz. Her yıl heyecanla beklediğim IndieCity'nin doğuşu, büyümesi ve geleceğe dair hayallerini festivalin yaratıcılarıyla konuştuk. Hem Partapart hem IndieCity bağımsız olma fikri ile çıktı. Çevremizde müziğe yaklaşımı bizim gibi olan insanlarla bir araya gelip, güçlerimizi birleştirip birbirimize destek olma amacı ile yola çıktık. İlk yapmak istediğimiz, sürekli fikir alışverişinde olduğumuz diğer müzisyenlerle aynı sahneyi paylaşacağımız bir etkinlik düzenlemekti. Bu fikir zamanla IndieCity'e, güç birliği de Partapart'a dönüştü. Peyote'deki etkinliklerden çok olumlu geri dönüş aldık. Birçok yeni müzisyenle tanışma fırsatımız oldu ve müzikal olarak aynı dili konuştuğumuz birçok dinleyici ile buluştuk. İlk üç sene IndieCity'nin misyonu hem şehrin ilgi çeken gruplarını hem de hiç sahne almamış yerli grupları dinleyicilerle buluşturmak oldu. İlerleyen zamanlarda ise bu, Türkiye'de hiç konser vermemiş ancak ciddi bir takipçi kitlesi olan grupları IndieCity sahnesinde ağırlama fikrine dönüştü. IndieCity bir müzik festivali ancak katılımcıların müziği sadece dinlemelerini değil, müzikle mümkün olduğu kadar etkileşime geçebilmelerini istediğimiz bir etkinlik. Bunun için her sene seminer ve workshop'lar gibi etkinlikler de ekliyoruz programa ve konularında uzman insanları konuşmacı olarak davet ediyoruz. Olmazsa olmaz olan tabii ki kaliteli müzik. Hem içerik hem duyum olarak... Birden fazla sahne, birden fazla müzik türü de diğer olmazsa olmazlar. Dinleyiciye yeni bir şey katmayan, farklı bir deneyim yaşatmayan ve kendini tekrar eden müzikler olmasa da olur. Bu yıl da IndieCity'de yerli-yabancı çok değerli isimleri izleyeceğiz. Festivalde bizi nelerin beklediğini konuşalım. Cuma gecesi Salon'da önce R. A. N.'dan ambient ve endüstriyel sesler ile geceye başlayıp, İskeletor'un yüksek bass'lı soundu ile devam edeceğiz. Salon'da saat 00:00'da Aisha Devi yeni albüm turnesinin ilk konseri ile sahnede, teknonun karanlık tarafında olacak. Cuma Salon'da gecenin açılışı ve kapanışı ambient, dub ve tekno plakları ile FFRW'dan. Cuma gecesi Salon'dan MAMA'ya geçtiğimizde geceyi Tufan Demir'in DJ Seti ile açıp, Benedict Frey ile devam edip, Men With A Plan ile sabahın ilk ışıklarına doğru sonlandıracağız. Cumartesi gecesi ise Salon sahnesi Affet Robot'un synth pop performansı ile başlayacak. Hemen ardından Kid Fourteen post-punk'ı Beyrut topraklarından ayağımıza getirecek. Salon'da geceyi, bizim de büyük bir heyecan ile beklediğimiz Vox Low noktalayacak. Cumartesi gecesinin açılış ve kapanışı da kraut ve saykedelik plakları ile Forlorn Hope'a emanet olacak. Salon sonrası Cumartesi gecesinin afterparty'si minimüzikhol'de Mind Shifter ile başlayıp Autarkic ile devam edecek. Hemen ardından Rebolledo dans pistinin başına geçecek ve o müziği durdurana kadar IndieCity devam edecek. Pazar günü ise yine MAMA'da Paradise Distribution'dan Ralph Boege ve Peer-Uli May ile DJ Monitor'den Yuri Dokter dijital dünyada müzik dağıtımı, telif haklarının korunması ve gelir paylaşımı konularında bir seminer verecekler. O gün ayrıca Analog Kültür ve Roland Türkiye ile kurcalanabilecek bir sürü analog synth ve Kaan Düzarat, In Hoodies, Z AXIS, Dolores ve ORDA'dan kısa performanslar olacak. IndieCity'de her sene bir önceki senenin üzerine koyarak ilerliyoruz; sahneler artıyor, sanatçı sayıları artıyor gün sayıları artıyor. Hedefimiz önümüzdeki senelerde sadece İstanbul ile sınırlı kalmayıp farklı şehirlere de bu etkinliği taşımak, hayalimiz ise IndieCity'i yurtdışındaki şehirlerde de gerçekleştirmek.


İfade biçimlerinin belki de en etkilisi olan müzik çocukluğumuzdan itibaren kişiliğimizi şekillendiriyor, hislerimizin akacağı bir kanal oluyor, kitleleri bir araya getiriyor, anılarımıza sızıyor ve kimi zaman söyleyemediklerimizi bizim yerimize söylüyor. İnternetin varlığı, hayatın her alanında değişim yarattığı gibi müzikle olan ilişkimizi de etkiliyor. Artık günlük hayatımızın bir parçası olan müzik dinleme servisleri, sahip oldukları sonsuz müzik kütüphanesiyle bize uçsuz bucaksız bir müzik keşfi imkanı sunuyor gibi görünse de aslında milyonlarca şarkı arasında kaybolmuş gibi hisseden dinleyici, beğenisini algoritmalara, en iyi listelerine teslim etmeye eğilimli hale geliyor. Ana akım mecralarda popüler olanın saltanatı sürekli kendini yenilerken üretimden canlı performansa, kayıttan dağıtıma her aşamada mücadele veren bağımsız müzisyenlerin nefesi kesiliyor, kalbi yoruluyor. Yine de Türkiye'de her müzik türünde heyecan verici üretimler devam ediyor. Müzisyenler çeşitli kolektifler, bağımsız plak şirketleri, internet radyoları, etkinlik serileri vasıtasıyla seslerini yükseltiyor. Onları duymak için radarı genişletmek ve nereye bakmak gerektiğini öğrenmek gerekiyor. İstanbul çıkışlı oluşum In The Void, hem web sitesi ve sosyal medya hesapları üzerinden Türkiye bağımsız müzik sahnesinde olan biteni haber veriyor, hem İstanbul ve Ankara'da düzenlediği etkinliklerle farklı türlerde üretim yapan müzisyen ve grupları dinleyiciyle buluşturuyor. Keşiflerini Açık Radyo'daki programına da taşıyan (Pazartesi, 00.00) In The Void, ülkenin bağımsız müzik alanında nabzını tutan değerli bir kaynak. Hayatına Açık Radyo'da bir reggae/dub programı olarak başlayan Beton Orman (Cumartesi, 22.00), reggae, dub, ska, dancehall, drum and bass, dubstep, soul, funk ve birçok türde müzik yapan müzisyen ve DJ'leri düzenlediği etkinlik ve festivallerde bir araya getiriyor. Beton Orman, yeraltı ve ses sistemi kültürünün Türkiye'deki seyrinden haberdar olmak için takip edilmesi gereken bir mecra. Eskişehir merkezli bağımsız müzik kolektifi M4NM, yayımladığı hip hop, rap, deneysel ve sample temelli elektronik müzik kayıtlarıyla önemli bir müzikal hareketliliği belgeliyor. 2000'lerden bu yana gerçekleştirdiği konserlerle bilinen Tight Aggressive, kendin yap prensibiyle hareket eden bir yapı. Bağımsız müzisyenler, tasarımcılar, fanzinler gibi alt kültürün farklı alanlarında üretim yapan kişilerin yer aldığı ücretsiz festivalleri, kolektif ruhu besleyip güçlendiriyor. Kendini aidiyetsiz ve sınıfsız kolektif olarak tanımlayan Aevom, Portal adını verdiği konser serisinde punk rock'tan noise ve elektronik müziğe uzanıyor. Ayrıca kulüp kültürünü yenilikçi seslere açmayı hedefleyen organizasyon kolektifi Voiceprint ile işbirlikleri yapıyorlar. Wargasm ve Parazit Kolektif gibi oluşumların etkinliklerinden, Byzantion ve Demonation gibi festivallerden, Tektosag, Partapart, Transferans, Robonima, Tantana Records, Domuz Records, Personal Space Records, Table Records, Shalgam Records, Inverted Spectrum Records, Who Are We Who We Are, Ironhand Records ve daha nice bağımsız plak şirketinin kataloğundan yükseliyor müziğin sesi. Görmek, bilmek, duymak isteyenler için hep orada. Bu yazı ilk olarak Cumhuriyet Cumartesi'de yayımlanmıştır.


Bir balkona en çok yakışan şeyler şunlar: 1. Kuş, 2. Kedi, 3. Minder, 4. Müzik kanalı. Bu bilgiye sahip Dublinli 3 arkadaşın 2006'da oturdukları apartman dairesinin balkonunda başlattıkları Balcony TV projesi, 9 yılda 60 şehre yayıldı. Music with a view sloganından hareket eden projede şimdiye dek yerel seslerin yanında Mumford and Sons, Jessie J gibi ünü dünyaya yayılmış isimler de sahne almış. Balcony TV'nin İstanbul ayağı Ocak 2015'te faaliyete geçti. Her hafta bir müzisyen/grup konuk oluyor balkona. Kameramanından sunucusuna toplam 6 kişilik bir ekibin hazırladığı performans videolarını aşağıdaki adreslerden takip edebilir, şehrin kaosunu iyi yansıtan Şişhane manzarasının önünde yeni seslerle tanışabilirsiniz.


Yaşadığım yerden çıkıp 5-10 dakika yürüyerek, hatta yatarken giydiğim tişörtün üstüne bir hırka çekip paltomun önünü iliklemeye gerek kalmadan koşarak kendimi atabildiğim mekanlarda konser izlemek hayatımdaki şanslardan. Ne zamandır düşünmemiştim bunun değeri üzerine. Hayatımızdaki bir diğer şans olan Bant Dergisi'nin 10. yıl partisi, bunu düşündürdü. Bu yıl çok iyi konserler izledim ama bu kadar evimde hissetmemişim demek ki. Müzik vasıtasıyla tanıştığım insanlarla çevrelenmiş halde, kimileriyle tanışmamıza vesile olan ve birbirimizi henüz tanımazken aramızda bağlar kuran Bant Mag. aşkına izledim Baba Zula, Gaye Su Akyol ve Dandadadan'ı. Zincirlikuyu metrobüs durağını aratmayan kalabalıktan biraz uzaklaşıp karnımı doyurayım derken Norrda kaçtı. Baba Zula'yı hiç kapalı mekanda izlememişim. Kaybettiğim bir şeyi yeniden bulmuş gibi oldum. Kendimi atölyeye kapatma eğilimimi gözden geçirdim Özgür Ruh'u dinlerken. Gerçekten de dört duvar arasına kapandığında canlılığını kaybediyor ruh. Kendisini sokağa atması gerek, hatta hiç bilmediği yerlere, korka korka da olsa tek başına yürümesi gerek. Adrenalin, korku, acı, hissedilsin diye var. Hissetmeyelim de körelelim mi? Yeni Baba Zula albümü 34 Oto Sanayi'nin mesajlı şarkıları yanımızda olsun yeter. Mai, Toz ve Toz, Seni Görmem İmkansız projeleriyle tanıdığımız Gaye Su Akyol artık solo ilerliyor ve tam anlamıyla kafasına göre müzik yapıyor. TSM ile psychedelia'nın birleştiği yerde Pink Floyd'lar, Selda Bağcan'lar, Müzeyyen Senar'lar anason kokuyor. İlk albümü Develerle Yaşıyorum'u yazdan beri çok döndürmüştüm ama şarkıları ilk defa canlı dinledim. Biraz daha gümbürtü istedim sahnede. Kendi kederi içinde akıp giden şarkılar arada bir celallensin, rakı bardakları usulca masaya konmak yerine yerlere fırlatılsın istedim. Salına salına mırıldanmak yetmedi, kafamı ses duvarlarına vurmak istedim. Altı yıldır konser vermeyen Dandadadan sahneye çıktığında bir süre seyirciyle karşılıklı bağrıştılar. Birbirini özleyen iki vahşi hayvanın kavuşması gibiydi konser. Kara Araba, Hayaletler, Cenaze gibi zamanında aşık olup sonra unuttuğum şarkıları dinlemek iyi geldi. Onları en son 2007'de izlemiştim ve aklım uçmuştu. Babylon'da da yüzlerde mutluluk vardı. Karşılıklı adrenalin alışverişine yakın zamanda yeni konserlerle devam ederiz umarım. Buralarda müzikle, sanatla ilgili yayınları sürdürmenin ne kadar zor olduğunu bilerek bir kere daha: Nice yıllara Bant! Bizi bir arada tutmaya devam et lütfen.


Bir gün gelip de sıkılacağımı hayal dahi edemediğim şeylerden biri elektro gitar sesi. Melbourne'den Beaches, 60 ve 70'lerin psychedelic gitar sound'unu shoegaze ve krautrock esinlenmeleriyle birleştiriyor. Antonia Sellbach, Alison Bolger, Ali McCann, Gill Tucker ve Karla Way'den oluşan üç gitar, bir bas, davul ve bol vokalli grup, ikinci albümü She Beats'i Mayıs başı Chapter Music etiketiyle yayınladı. Bir araya gelişlerini Birlikte çalmaktan hoşlanan arkadaşların müzikal diyaloğu gibi iddiasız bir tavırla anlatan Beaches, üst üste yaydıkları ses katmanlarını bilinç akışlarının bir tezahürü olarak görüyor. Her yaratıcı kafadan çıkan ses, bir mecraya oturup bütün halinde akıyor. 2008'de çıkan ilk albüm Beaches, gitar saykodelisi ve post-punk etkisinin belirleyici olduğu çiğ bir sound'a sahip. Onu takip eden Eternal Sphere EP (2010) baştan sona bir jam gibi. Gitar sarmalları önce birbirine dolaşıp kalın bir sicim oluyor, sonra lif lif çözülüyor. Yeni albüm She Beats'te gitarlar daha akışkan, daha az kılçıklı, vokaller daha yumuşak. Grup başına dream- konarak türetilen türlere daha yakın duruyor. Ateş yanmaya devam ediyor; bu defa patlamalar halinde değil, için için ve bu hali bana çok daha çekici geliyor. Yankılı riff'ler yükselip alçalan her notada duyguyu sese işliyor. İçedönük vokaller, kaosa sürüklenen akışın içinde savrulup duruyor. Beaches 2009'da Nick Cave and the Bad Seeds küratörlüğünde Melbourne'de düzenlenen All Tomorrow's Parties'de yer almış. Burada tanıştıkları ve müziklerinden çok etkilenen Michael Rother, albümdeki iki şarkıda gruba eşlik ediyor. Gitar, Beaches'ın müziğine ruh üflüyor. Beaches, ruhunun aksini müziğe aktarıyor. She Beats, aşağıda.


San Franciscolu folk müzisyeni Mark Kozelek, 2002'den beri Sun Kil Moon projesiyle kayıtlar yayınlıyor. Grubun altıncı albümü Benji, adını 1974 tarihli, başrolünde bir köpeğin bulunduğu Amerikan filminden almış. Sun Kil Moon albümlerinde bulacağınızdan emin olduğunuz şeyler samimi şarkı sözleri, duyulduğu anda insanın içine işleyen vokaller, en yakınınızdaki otobüse binip yollara düşme isteği veren gitar melodileri ve müzikle arınıyor olma hissidir. Benji'de bunların hepsi var. Bir saatlik albüme atlayıp nereye isterseniz oraya gidebiliyorsunuz. Sun Kil Moon'un duru müziği sadece uzam değil, zaman içinde de geçerli bir pasaport. Kozelek kendi geçmişini hatırladıkça, kendi anılarımız da onunkilerle beraber yüzeye çıkıyor. Sun Kil Moon'un kadrosu her albümde değişiyor. Benji'nin davullarında Sonic Youth'tan Steve Shelley, piyanosunda Casiotone for the Painfully Alone projesiyle tanıdığımız Owen Ashworth var. Will Oldham ve Jen Wood da albümde yer alan isimler arasında. Mark Kozelek'in hikayeleri kendi başımızdan geçmiş gibi tanıdık, sesiyse kendi kafa sesimiz gibi dost. Çocukluk aşklarının yaşlanması, aile fertlerini kaybetme korkusu, ilk cinsel hazlar, dostların/akrabaların giderek rutinleşen ölümleri, kendi bedeninin ihtiyarlamasına tanık olma, başkalarının ölümlerinin artık hep kendi sonunu hatırlatması... yaşadığımız/yaşayacağımız onlarca şeyin yalın bir biçimde anlatılması insanın bunları kabullenmesini kolaylaştırıyor aslında. Hayat, hareket eden bir arabada bir an gözümüzü açınca camdan gördüğümüz flu görüntüden ibaretse bile güzel. Güzel bir şey çıkacak diye beklerken elimizi her daldırdığımızda acılar çektiğimiz lanet bir torba olsa da güzel. Sun Kil Moon her zaman olduğu gibi yine dünya üzerindeki tüm sesleri susturup kendisini dinletiyor. Dinledikçe dikenler yumuşuyor, rüzgar hissediliyor. Mark Kozelek'in müziği vasıtasıyla bildiğimiz arkadaşlığı değerli ve mutluluk verici.


Yaşadıklarınızla ne yapıyorsunuz? Yani, onlarla bir şey yapıyor musunuz yoksa başınızdan geçip giderlerken işinize mi bakıyorsunuz? Bazıları yaşadıklarını kolay bırakamıyor. İyi ya da kötü, onları alıp bir şeye dönüştürüyor. Okunabilen, dinlenebilen, bakılabilen bir şeye. Bu iyi, çünkü o zaman kötü de olsa yaşananlar, bir amaca hizmet ediyor. Unutulmaları ya da bastırılmaları da gerekmiyor. Best Coast'un söz yazarı Bethany Cosentino'nun da böyle biri olduğu şarkılarından belli. Grubun ilk albümü Crazy For You'da beni çeken, şarkıların basitlik ve netliğiydi. Şuna benziyorlardı: Alta süreğen bir ritim gitar döşe, arada ufak melodilerle renklendir, davul çok öne çıkmadan eşlik etsin, biraz da efekt. Hah, şimdi üzerine içini boşalt. Bu formül The Only Place'te de devam ediyor. Yalnız vokaller daha berraklaşmış. Cosentino, bunu ilk albümde kendine güvenemeyip sesini efektlerin altına gömmek istemesine, şimdiyse saklanmaya ihtiyaç duymamasına bağlıyor. California'ya bir aşk ilanı olan The Only Place'le açılan albüm, alıştığımız temalarla ilerliyor. Başlayan/biten ilişkiler, kendin olmaya devam edebilmek ve hayatını buna izin veren biriyle sürdürebilmek; evle, okyanusla bağlar, asgari mutluluk için gerekli koşullar, temenniler... Lafı dolandırmayan şarkı sözleri, her gün kafamda taşıdığım düşüncelerden pek farklı değil. Belki de bu yüzden şarkılar hemen dilime dolanıyor, albümü tekrar tekrar dinlemek istiyorum. Last Year'da Bir gün bu bitecek ve başka bir şarkı yazmam gerekecek diyor Cosentino. Şarkılar, hayatın geri dönüştürülmüş halleri. Best Coast bu dönüşümü doğallık ve tatlılıkla kotarıyor. Dinleyicisini de böyle yakalıyor. Annem haklıymış. Ölmek istemiyorum, hayatımı yaşamak istiyorum derken de, Seni istiyorum, çünkü onların istediği gibi olmamı istemiyorsun, ben de onların istediği gibi olmak istemiyorum derken de samimi ve ikna edici. Birçok Best Coast şarkısının sonunda bence de diye düşündüğümü fark ettim. Albüm fazla iniş çıkış olmadan, düz bir çizgide ilerliyor ve yazın geldiğini sokaktaki nem kokusundan anladığım bu günlerde basitliği ve gerçekliğiyle iyi geliyor. Yan yana evler boyunca devam eden beton kaldırımlar çoğu zaman göze sıkıcı görünür ama orada oturup, yere düşürdüğün dondurma parçalarını taşıyan karıncaları izlemek zevklidir. Basittir. Gündeliktir. The Only Place'in de böyle bir havası var.


Bristol'lü müzisyenler Gee Ealey ve Scott Hendy'nin kendi deyişleriyle burun kanatan folk grubu Malachai, son albümü Beyond Ugly ile 2009'da başladığı Ugly üçlemesine noktayı koydu. 60'lar psychedelic rock'ından doğu melodilerine, trip hop'tan blues'a birçok esin kaynağını hiçbir kalıba sığmayacak kendine has müziğine başarıyla aktarıyor Malachai. Albümlerini dinlemek, kovboy filmleriyle atari oyunlarının yan yana durduğu bir sirkte gezinmeye benziyor. Yenilikçi bir müzik arıyorsanız bizden uzak durun çünkü yenilik kadar çabuk eskiyen bir şey yoktur diyen grubu memleketlileri Portishead'den Geoff Barrow keşfetmiş ve ilk albümlerini kendi plak şirketi Invada Records'dan yayınlamış. Malachai'nin bir diğer destekçisi de Kasabian'dan Sergio Pizzorno. Barrow ve Pizzorno, Beyond Ugly'de sırasıyla Dragons Ball ve The Love'da karşımıza çıkıyor. Malachai ham gitarlar, türlü kaynaktan edinilmiş sample'lar, ruh dolu vokaller ve hınzır hikayelerle dinleyiciyi kolaylıkla kendine bağlıyor. Açılış parçası Sweet Flower'ın akılda kalıcı gitar riff'lerine bir takıldınız mı kendinizi 35 dakikalık sürükleyici yolculuğun içinde buluveriyorsunuz. Bir bakmışsınız 60'lardan günümüze gelirken 90'lara bulanmış kapanış şarkısı Down to Earth'tesiniz. Beyond Ugly, üçlemeyi bitiren Malachai'nin sonraki adımı için heyecanlandırıyor.


İstanbul'daki konserleri takip ediyor, gittiğiniz konserlerde merch masasına uğruyor, dinlediğiniz müzisyenlerin albüm kapakları ve konser afişlerinde kullandığı görsellere ilgi gösteriyorsanız Big Baboli'nin işleriyle karşılaşmış olmanız muhtemel. Şimdiye kadar karşılaşmadıysanız da onları tanıdıktan sonra işlerine kayıtsız kalamayacağınızı tahmin ediyorum. Zeynep ve Mehmet Şakir Kış'ın kurduğu Big Baboli Print House, özellikle poster tasarımlarıyla öne çıkan bir baskı atölyesi. Kes, Balina, She Past Away, Yank, In Hoodies, The Ringo Jets, Cosmic Wings, Asafated, Hellsodomy, Sülfür Ensemble gibi Türkiye çıkışlı müzisyenlerin konser afişleri ve albüm kapaklarında imzaları var. Ayrıca Mudhoney & Shellac, Swans, Grails gibi isimlerin İstanbul konserleri için de poster tasarlamışlar. American Poster Institute üyesi Big Baboli aynı zamanda sanat kolektifi KRÜW'ün bir parçası ve KRÜW işlerinin çoğu burada basılıyor. Zeynep ve Şakir ile Kızıltoprak'taki atölyelerinde buluşup poster tasarımcılığı nasıl bir iştir, serigrafi baskıyı bu kadar özel kılan nedir, müzik nasıl görsele dönüşür, konser afişi neden değerlidir sorularından girip başka yerlerden çıkarak söyleştik. Onları kolayca takip edebilmeniz için Instagram hesaplarını da iliştiriyorum. Zeynep Kış : Ağabeyimle birlikte Amerika'ya gitmiştik, 14 yaşındaydım. Orada gördüğüm kocaman bir modern poster sanatı kitabı ile bu konudan ilk defa haberim oldu. Lisede güzel sanatlara girdim ve üniversitede serigrafi dersleri aldım. Sürekli bu teknikle ilgileniyordum çünkü aklımda hep poster tasarlamak ve basmak vardı. Daha sonra Şakir ile tanışmamızla birlikte poster tasarım atölyesi fikri oluşmaya başladı. Z: Müzik posteri en özgür olduğun alan bence. Sanırım bu biraz grafik sanatçısı ile grafiker arasındaki ayrım gibi. Posterini yaptırmak isteyen grubun müziğinin sizde uyandırdıkları ile tamamen özgürce üretebiliyorsunuz. Z: İlk atölyemiz Kadıköy'deydi. Orada gravür press'i vardı sadece. Bir yandan bir galeride çalışıyordum, atölyede dersler veriyordum. 2013 yılında Kızıltoprak'ta şu anki yerimize geçtik ve isim Big Baboli oldu. Grafiker olarak en özgür olduğumuz, en çok yapmak istediğimiz konser afişlerini yapabilmek için evrilerek bir yandan baskı hizmeti de veren bir yere dönüştük. Çeşitli sanatçıların gelip işlerini serigrafi olarak bastırabildiği, letter press baskıların yapılabildiği, müzik gruplarına t-shirt, bez çanta ve benzeri merch ürünleri sağlayabildiğimiz bir yer oldu Big Baboli. Ayrıca linol baskı, gravür/çukur baskı da yapabiliyoruz. Z: Serigrafi, tasarlanan görseldeki her rengin tek tek kalıbının hazırlanıp boyanın elle döküldüğü, tek tek elle basıldığı bir baskı yöntemi. Örneğin görselde dört temel renk varsa posteri fiziksel olarak bitmiş hale getirmek için dört kere aynı görsel üzerinde çalışmak gerekir. Her poster önceden belirlenen sınırlı sayılarda basılır. Baskıdan sonra eser sanatçı tarafından numaralandırılır ve imzalanır. Son olarak arkasına basımevinin damgası vurulur. Serigrafi konser afişi bir sanat eseridir. Orijinal parçaları dijital baskı ile kıyaslamak mümkün değil. Dijital baskıdan çok farklı, dokunduğunda boyanın katmanlarını hissettiğin, baktığında gördüğün bir iş çıkıyor ortaya. Değeri çok farklı. Dolayısıyla bir ekrandan, sosyal medyadan yaptığımız işin çok az bir kısmı görülebiliyor. Çıplak gözle postere bakmak, işin birebir karşısında olmak başka bir şey. Konser afişinde sadece belirli bir güne ilişkin tasarlanan ve basılan bir sanat eseri oluyor ortada. Hem müzisyen hem dinleyici için o anı, o konseri benzersiz kılan bir iş ortaya çıkıyor. O günü sembolize eden çok değerli bir şey. Mehmet Şakir Kış : Tıpkı her bir konserin aslında benzersiz olması gibi. O gün çalınan şeyin, performansın ötesinde bir deneyim ve anılar bütünü konser aslında. Konser afişlerinde ve albüm kapaklarında illüstrasyon kullanmak müzikle, müzisyenin/grubun nasıl göründüğü üzerinden değil, başka bir görsel evren üzerinden bağ kurmayı sağlayan alternatif bir yaklaşım. Z: Evet. Pop müziğin alternatif bir görsel yaratma, gösterme çabası olmuyor genelde. Psychedelic rock ile, rock kültürü ile ortaya çıkan bir durum bu. Bir yandan da yıllardır alt kültürü beslemiş hippi kültürü var. Bu işin asıl öncüsü Grateful Dead. Ş: Gig poster, bilinen anlamda grafikten biraz daha farklı bir yere evrilmiş. Poster sanatçıları özellikle 70'lerden sonra çok ön plana çıkmaya başlamış. Mesela bir Melvins ya da bir Soundgarden posteri çok kült eserler. O poster artık Soundgarden posteri olduğu için değil, Frank Kozik yaptığı için alınır hale geliyor. Dolayısıyla gig poster kültürü gruptan çok poster sanatçısının takip edildiği bir kültüre dönüşmüş. Konser afişi yapma sürecini kolektif ama çok içsel bir birliktelik olarak düşünüyorum. Çizimde hem müziğin sende uyandırdıkları hem de senin yanında getirdiklerin var. Yaşadıkların, o posteri tasarlarken etrafında olup bitenler bir şekilde müzisyenin o müziği üretirkenki duygularıyla birleşiyor. Bunun sonucunda sadece bir seferlik gerçekleşecek o performansa dair eşsiz bir üretim ortaya çıkıyor. Ş: Bayıldığın konserin biletini atamamak gibi biraz. O anı yaşamış olduğunun fotoğrafı. Z: Bakınca bilet bir kağıt parçası aslında. Onu atamamamızı sağlayan, ona değer katan başka bir şey. Z: Bu biraz grubun bulunduğu noktayla ilgili. İstanbul konseri, birçok grup için nadiren gerçekleşen bir şey olduğu için koleksiyon gücü daha yüksek oluyor. Örneğin Mudhoney ve Shellac konser afişimize e-bay'de çok ilgi oldu. Bir grupla çalışmaya başlayıp, zamanla onlar için sürekli üretmeye başladığınızda müzisyen veya müzik grubu ile görsel sanatçının işleri iç içe geçmeye, bütünleşmeye başlıyor. Alıcı için de bu işlerin farklı bir koleksiyon değeri oluyor. Müzik grubunun cd'si, plağı çok sayıda basılıyor. Afiş dediğimiz şey ise belirli bir konsere dayalı orijinal bir parça, adedi altında yazıyor ve sanatçı ondan daha fazla üretilmeyeceğinin garantisini veriyor. Bu yüzden de koleksiyon için daha uygun bir parça. Her işimizi düzenli takip eden bir koleksiyonerimiz var. Şimdiye kadar burada tasarlanıp basılan tüm işler kendisinde var. Yeni işleri de mutlaka ayırtıyor. Z: Grup özellikle belirli bir sanatçıya gidiyorsa, zaten doğrudan onun tarzını istiyor oluyor. Poster sanatçısı da grubun müziğini dinleyerek üretiyor. İşin ekonomik boyutunda ise çok keskin sınırlar yok aslında. Bizim için posteri tasarlama kısmından çok yapılmış işi fiziksel olarak ortaya çıkarmak için gerekli malzeme maliyetleri belirleyici oluyor. Z: American Poster Institute, dünyada konser afişi yapan poster sanatçılarının çoğunun üye olduğu bir platform. Biz de Türkiye'de poster yapan bir atölye olarak buraya üyeyiz. Bu enstitünün Avrupa'da düzenlediği iki fuardan Hamburg'dakinde yer aldık geçtiğimiz sene. Sadece konser afişine odaklı bir fuar. Burayı çok düzenli takip eden koleksiyonerler var. Her sene gelip belirli sanatçıların işlerini alıyorlar. Hem oradaki poster alıcısıyla, hem de işi sadece poster tasarlamak olan dünyanın pek çok yerinden gelmiş sanatçılarla tanışmak çok değerliydi. Z: Big Baboli adıyla çıkardığımız t-shirt markamızdaki ortaklığımız ile Elif Cincinius ve kendi sanatsal çalışmaları ile Kerem Ardahan'la birlikte dört kişilik bir ekibiz. Her birinizin birbirinden çok farklı bir tarzı ve belirgin bir çizgisi var. Burası gerçekten üretimi tetikleyen, ilham verici, besleyici bir alan. Çok farklı bir enerjisi var. Z: Çok kendi içimizde yaşasak da zaman zaman gelip burada çalışmaya, üretmeye başlayan kişiler oluyor. Birbirimizin çalıştığı disiplinlere destek oluyoruz. Birbirimizden besleniyoruz. Grafik işlerin yanında içgüdüsel işler, zaman zaman birlikte üretimler de ortaya çıkıyor. Z: KRÜW'de 20 farklı sanatçı var. Herkesin dokusu, rengi, çizgisi birbirinden farklı. Tüm o sanatçılarla tanışmak, birlikte çalışmak, bu kadar farklı işleri burada basarak bunu teknik olarak da deneyimlemek bize çok şey katıyor. Z: Temmuz ayında Kargart'ta tüm Big Baboli işlerinin yer alacağı bir sergi olacak. Karga'nın yıl sonu sergisi olarak planlanıyor.


Bir gün Almanca öğrenirsem, sebeplerinden biri bu adamlar olacak. Konserlerde şu çıldırma anını yaşamak çok güzel. Tabii her konserde olmuyor, olamaz. Türle de alakalı biraz. Bu kafaya ulaşmak gerekiyor önce, bir hazırlık aşaması var yani, hem müzisyen hem izleyici için. Bazen konser sırasında bir gerilim birikir, hissedersin bir şeyin geldiğini. Post rock konserleri elbette bu bakımdan coşuyor ama örneğin bir Emiliana Torrini konserinde de yaşanabiliyor o doruk. 2001'deki Nick Cave And The Bad Seeds konseriyle 2005'teki Sonic Youth konserini çok önemsiyorum bu bakımdan. Sonic Youth'un özellikle son yarım saatte yaşadığı/yaşattığı gürültü manyaklığı, Thurston Moore'un gitarlara eziyeti, kendilerinden sonraki grupları nasıl etkilediklerini çok net ortaya koydu benim için. Bunlar müzisyenle izleyiciyi en çok yaklaştıran anlar, gürültü aracılığıyla iletişim. Zevk.


Manyetik Bant bundan 10 yıl önce kişisel bir müzikli günlük olarak, şarkılar üzerine kısa notlarla hayatına başladı. Zamanla konser ve festival yazıları, röportajlar, etkinlik rehberi, şehre ilişkin yazılar, müzik ve şehir eksenli fotoğraflarla büyüdü. Önce Açık Radyo, sonra Radyo Eksen'de dinleyiciyle buluşan bir radyo programına adını verdi. Manyetik Bant'ta başlayan albüm değerlendirmeleri ve kültür-sanat gündemine dair yazılar, BirGün Pazar ve Cumhuriyet Cumartesi gibi yayınlara sıçradı. Dream Gigs Illustrated, konser afişlerinden oluşan bir seri. Hiç gerçekleşmemiş, hayali konserler, coğrafya ya da zaman faktörü sebebiyle ıskalanmış konserler, ilk elden tanık olunmuş ve iz bırakmış konserler... Hangi yöne gideceği afişi çizen kişiye bağlı. Karşımıza David Bowie'nin Mars konseri de çıkabilir, Metallica'nın İnönü Stadyumu konseri de. Depeche Mode Kız Kulesi'nde çalabilir, Zeki Müren ve Morrissey aynı sahnede buluşabilir, Nirvana Karga'ya gelebilir, Tuğçe San Haçienda'ya, DANdadaDAN Wembley'e gidebilir. Sex Pistols'ın Manchester konseri, Johnny Cash'in San Quentin konseri yeni afişlere kavuşabilir. İhtimaller sonsuz. Her hafta manyetikbant. me adresine eklenecek yeni afişlerle genişleyecek projenin ilk afişleri 10 Temmuz'da Selin Çınar, Bülent Gültek, Burak Beceren, Dilara Özden, Ekmel Ayar ve Ozan Aktuna'dan gelecek. Dream Gigs Illustrated için ilk görseli var eden, yukarıdaki logoyu çizen Murat Kalkavan'a sonsuz teşekkürler. Manyetik Bant came to life 10 years ago, as a personal, musical diary with short musings about songs. In time, it grew bigger via concert and festival reviews, interviews, event guides, news about urban life, photos related to music and the city. It became a radio show first on Açık Radyo, then on Radyo Eksen. Album reviews and articles about culture & arts found their way into national newspapers BirGün Pazar and Cumhuriyet Cumartesi. On the occasion of Manyetik Bant's 10th anniversary, In Hoodies and I are embarking on a project of illustrations that we've been planning for some time now. Dream Gigs Illustrated is a series of gig posters. Imaginary gigs that never happened, missed gigs because of time and place, gigs that are experienced first hand and have left their mark... It is up to the artist to decide. It can be a poster for David Bowie's gig on Mars or Metallica's gig at İnönü Stadium. Depeche Mode can play at the Maiden's Tower, Zeki Müren and Morrissey can share the same stage, Nirvana can come to Karga, Tuğçe San can go to Haçienda, DANdadaDAN can book Wembley. The first Sex Pistols gig in Manchester or Johnny Cash's San Quentin gig can have new posters. The possibilities are endless. The first batch of many posters that are going to be published on manyetikbant. me every week, are coming on the 10th of July; by Selin Çınar, Bülent Gültek, Burak Beceren, Dilara Özden, Ekmel Ayar and Ozan Aktuna. Many thanks to Murat Kalkavan, who drew the first line for Dream Gigs Illustrated and created our logo.


İnsanda solungaç çıkartacak kadar nemli günlerde yapılacak en iyi şeylerden biri, sıcağı sıcakla alt etmek. İngiliz blues rock müzisyeni Duke Garwood ve efkarın vücut bulmuş hali Mark Lanegan'ın ortak işi Black Pudding, dinleyeni asfalttan yükselen ısı dalgaları içine hapsedip bir güzel terletiyor. Garwood albüm kapağındaki dantel gibi ilmek ilmek işleyip seriyor müziği dinleyiciyle ufuk arasına. Gitarı bilinmeyene giden tozlu, dolambaçlı bir yol, tuşluları dönüp duran akbabalara eş eyliyor. Dead Man'de Neil Young'ın yaptığı işi yapıyor tam olarak. Mark Lanegan'a kalan, dünyanın ağırlığını taşıyan sesiyle çölün içinde bir engerek gibi ilerlemek oluyor. Yorgun, kederli, evsiz şarkıların gözeneklerinden blues fışkırıyor. Daha önce Queens of the Stone Age, Greg Dulli, Isobel Campbell, Soulsavers gibi isimlerle de ortaklıklar yapan Mark Lanegan'ın solo albümlerine yakın duruyor Black Pudding. Bunda dahil olduğu her projeyi ona ait kılan, baskın vokalinin etkisi var. Şarkılar Lanegan tozuna bulanmış olsa da, albümün belkemiğini multi-enstrümantalist Duke Garwood'un icrası ve düzenlemelerinin oluşturduğu gözden kaçmamalı. 44 dakikalık konsantre çöl havası Lanegan'a dair yeni bir şey ortaya koymuyor ancak dinleyeni Garwood'un müziğine acıktırıyor. Daha çok Garwood, daha çok blues, daha çok ses manzarası.


56 yaşındaki Amerikalı müzisyen Robert Pollard'ı çoğumuz 80'lerde kurulan indie rock grubu Guided by Voices'la tanıdık. Nefes alır gibi kolaylıkla şarkı yazan Pollard'ın solo kariyeri 1996'da başladı. Çağının en üretken isimlerinden olan müzisyen 2006'dan bu yana her yıl en az iki solo albüm yayınlıyor. GBV ve diğer proje gruplarıyla yaptığı albümler de cabası. Pollard'ın bu yılki ikinci, kariyerinin yirminci solo albümü Blazing Gentlemen'e ham gitar sound'u hakim. Yaklaşık yarım saatlik albümde açılış şarkısı Magic Man Hype'la belirlenen rock 'n' roll standartlarından şaşılmıyor. 55 yıl sonra yeniden şarkı yazmayı öğrendim diyen Pollard bu albümde önce şarkı adlarını bulup, sonra onlara hikayeler üretmeyi tercih etmiş. Çoğu 1,5 2 dakikalık parçalardan oluşan, dur-kalkların bol olduğu, düşünce hızıyla değişen ritimlerle dolu Blazing Gentlemen'i dinlerken, Pollard'ın bir rock albümünün nasıl olması gerektiğine dair notları sese aktarılmış diye düşündüm. Albüm, Red Flag Down'un çamurlu blues rock'ı gibi cevherlere sahip ancak dinleyenin dikkatini sonuna kadar ayakta tutmakta zorlanıyor. Başta insanı kendine getiren rock 'n' roll formülleri 15 dakika sonra fazla çiğnenmiş sakız tadı vermeye başlıyor. Amerikan rock standartlarını sevenlerin, onları bir de Robert Pollard'dan dinlemeye itirazı olmayacaktır ancak çıkılacak yolculukta görülecek manzaranın yeni bir şey sunmayacağını bilmekte fayda var.


Los Angeles'ın banliyösünde büyüyen Jessica ve Jennifer Clavin kardeşler, gitar ve bas çalmayı garajlarında kendi kendilerine öğrenmiş. İlk grupları Mika Miko, No Age ve Black Lips gibi isimlerle turladıktan sonra dağılmış. Kızlar bir süre Los Angeles ve New York'taki çeşitli gruplara mesai vermiş fakat içlerindeki birlikte müzik yapma isteği ağır basınca Bleached hayat bulmuş. 2011'de yayınlanan üç single'dan sonra Dead Oceans çatısı altına giren grubun ilk albümü Ride Your Heart bu ayın başında çıktı. Bleached popa meyilli, yazı hatırlatan, çekici bir punk yapıyor. Eskimeyen basit gitar melodisi bas enerjik davul formülünü başarılı bir şekilde kullanıyor. Duymaktan sıkılmadığımız, belki hiç sıkılmayacağımız kaygısız kadın vokalin ağzından dökülen sözler tamamen aşk-meşk meselelerinden bahsediyor ve bunu, mevzuyu çok da derinleştirmeden yapıyor. Kızlar ya birini gözüne kestiriyor ve onunla sevgili olmanın hayalini kuruyor, ya sevgilisini kimseye kaptırmayacağını ilan ediyor, ya birini terk ediyor ya da sevgili olma yolunda oldukları çocuklardan telefon bekliyor. Ne aşk, ne acı iz bırakıyor şarkılarda. Hepsi yaz akşamı havası gibi ağırlıksız ve şekerli. Bleached'in her şeyinde bir uçuculuk, havailik var. Bunu yüzeyselliğe değil, hiçbir şeyi fazla ciddiye almamalarına bağlıyorum. Müziklerinin hep yazla ilişkilendirilmesi de bu rahatlıklarından herhalde. Kızların stilize ve içinde yeterli ölçüde retro barındıran pop-punk tarzı moda çevrelerini de cezbediyor. New York'taki Chloe Sevigny defilesinde sahne alan ve Vogue'un da destek verdiği Bleached, bu ilgiden gayet memnun. Grubun gitarist ve solisti Jennifer moda üzerine eğitim almış ve kendini giysilerle ifade edebilmenin de bir sanat biçimi olduğunu düşünüyor. Blondie ve Velvet Underground referansları sadece müziklerinde değil, stillerinde de etkili. Tende güneş gezmeye başlamışken, kulakta Bleached onu tamamlıyor. Kafa karıştırmayan pop-punk'ın cazibesine kapılmak için ideal günler.


Bariton sesiyle müsemma Mark Lanegan'ın son solo albümü Bubblegum'ın üzerinden 8 yıl geçti. Eski grunge frontman'i bu süre içinde Isobel Campbell'la üç, Greg Dulli ile The Gutter Twins adı altında bir albüm çıkardı. Yine Greg Dulli'nin The Twilight Singers projesinin üç, Soulsavers'ın bir albümüne katkıda bulundu. UNKLE'ın son albümünde bir parçada vokal yaptı, QOTSA ile turladı. İstanbul'a da iki defa uğradı. Lanegan'ı Damon Albarn ve Jack White'la birlikte 2000'lerin en üretken isimleri arasında saymak yanlış olmaz. Mark Lanegan Band adıyla yayımlanan yeni albüm Blues Funeral'ın prodüksiyonu, Bubblegum'da olduğu gibi Alain Johannes'e emanet edilmiş. Gitarist Johannes aynı zamanda albümü icra eden grubun önemli bir parçası. Blues Funeral'ın temaları alışıldık Mark Lanegan evrenine ait. Kırık ilişkiler, yalnızlık, pişmanlık, nihayete eremeyen aşk, ölüm, hep insanın ensesinde dolaşan bela... Mark Lanegan'ın avucunun içi gibi bildiği bu karanlık topraklarda çamurlu sular yükseliyor, beyaz atlar koşturuyor, jiletler bileklere gömülüyor, Tanrı'ya yakarılıyor ancak kurtulma ihtimali olup olmadığı meçhul. Silahların, dumanların, kurşunların, şeytanların yürüdüğü bu sakat zeminde şiddetin nereden, neden geldiği belirsiz. Mezarlar, hastaneler ev gibi tanıdık mekanlar. Sözlerdeki bütün karanlığa rağmen Blues Funeral insanı boğmuyor. Lanegan'ın sesinin yumuşak ve rahatlatıcı olabildiğini duyuyoruz. Uçucu gitarlar, sözlerin dumanını dağıtan elektronik yapılar, Mark Lanegan'ın solo kariyerinde yeni bir şey olan keyboard'lar albümü kasvetli bir rock albümü olmaktan kurtarıyor. Bubblegum'da Can't Come Down ve Head gibi parçalarda sinyalleri verilen sound değişimi Blues Funeral'ın en önemli niteliği. St Louis Elegy'de Greg Dulli'yi, albümün en ateşleyici şarkılarından Riot In My House'ta Josh Homme'un gitarını duyacaksın, şaşırma! Ben Mark Lanegan'ı tüm ağırlığıyla duymak, ruhumu teslim etmek istiyorum diyenler için Deep Black Vanishing Train eski albümlerin koyu karakterine sahip. Benim dinlemeden duramadığım şarkıysa Danimarkalı Keli Hlodversson'un Sad Disco'sundan esinlenilen Ode To Sad Disco. Blues Funeral yaşamanın kaçınılmaz melankolisini anlatan klasik Mark Lanegan sözleriyle yeni, nefes alan, keyboard'lardan beslenen bir sound'u birleştiriyor. Hep belli kalıplar içinde tanımlanan bir müzisyenin kendini yenilemesine tanık olmak bana mutluluk veriyor.


Bundan beş gün önceydi. Şimdiki kadar umutsuz hissetmiyordum. Bedenimle, rahmimle ilgili birbirinden zalim bir sürü cümleyle hırpalanıp devlet tarafından her zamankinden yoğun olarak aşağılanmamıştım. Yağmur yağıyordu. Beş liralık şeffaf şemsiyemle yürürken beyaz çoraplarıma çamur sıçramasına aldırmıyordum. Otobüsten Şişli'de inip Taksim'e kadar yürümemin müsebbibi trafik değil, Jack White'ın sesiydi. Hayatıma gireli takriben on yıl olan White'ın ilk solo albümü Blunderbuss, gerçek bir yoldaş. İhtiyacın olduğunda Yapma, şimdi sırası değil diye seni yerine oturtabilen ya da Gel biraz hava alalım diye yola düşüren bir arkadaş. Albümün blues rock'tan rock'n roll'a uzanan karakterini White'ın hırslı ve heyecanlı piyanosu, ABD'nin geniş platolarını doldurmaya yetecek kadar gitar ve elbette duyduğumuz ilk andan beri unutmadığımız sesi belirliyor. Açılış parçası Missing Pieces'te söylendiği gibi, Bazen biri seni tamamen kontrolü altına alır. Kontrolü Blunderbuss'a bırakmak kolay çünkü sahtelikler çağında dürüstlüğüyle ferahlatıyor. İlişkilerin iğrenç bir biçimde sterilize edilip çiçek, çikolata, beyaz eşya ve pırlantaya indirgendiği bu toplu delirme döneminde haz, acı, kavga, kan ve çatışma gibi aşkın gerçek doğasına ilişkin cümleler duymak insanın içini soğutuyor. Sixteen Saltines ve Freedom at 21'da tüm heybetiyle ortaya çıkan bir kadın figürü var: Acımasız, başına buyruk, kontrol edilemeyen ve arzulanan. Albümün çoğu bu kadın figürü peşinde heba olan, onun verdiği acıyı severek kabul eden, kimi zaman da ona meydan okuyan bir erkeğin hikayesi. Aşk türlü yollarla, türlü bedenlerle bu adama işkence edip duruyor. Albüm boyunca bir duygu durumundan diğerine savruluyor kahramanımız. Bütünüyle teslimiyetten karşısındakinin kemiklerini kırmaya, acı dilemekten şefkat aramaya aşkın ızdıraplarıyla ilgili kapsamlı bir katalog Blunderbuss. Albümde White'a ait olmayan tek şarkı I'm Shakin' (1962'de ölen söz yazarı Rudy Toombs'a ait) de son derece isabetli bir cover. Jack White kesinlikle sıradan diye nitelenebilecek biri değil. Tuhaf merakları, garip huyları var. Bu yüzden single'larını helyum balonlarıyla semaya salıp Guinness Dünya Rekorları jürisine çattığında şaşırmıyoruz. Solo albüm için bu kadar beklemesinin nedenini, şarkılarının ilk defa sadece kendi adını taşıyacak kadar kendine ait olması olarak açıklıyor. The White Stripes, The Raconteurs ve The Dead Weather'dan sonra bu acayip adamın iç dünyasına biraz daha girmek heyecan verici. Blunderbuss, Jack White'ın karanlık ve tahmin edilemez bilinç bataklığında sağı solu kurcalamak için iyi bir fırsat.


Manyetik Bant, Şuna katılsam ne olur acaba? diye merakla kayıt olduğum 2011 Turkcell Blog Ödülleri'nde Kültür Sanat Blogları kategorisi birincisi seçildi. Oylamada ilk 10'a kalmayı bile beklemezken kategori birincisi olduğum için şaşkınım. Zeki, çevik ve ahlaklı voleybol günlerimde bir defa üçüncülük cezvesi kaldırmış, bir kere de okul takımına katkılarımdan dolayı ismimin yanlış yazılmış olduğu bir teşekkür belgesi almıştım. Bu ödülü de o belgenin yanına koyacağım. 2 yıldır buralara uğrayan, blogla ilgili eleştirisini, fikrini belirten herkese teşekkür ederim. Kategori ikincisi The Balkabaa ile üçüncü Neyin Kafası'nı da tebrik ederim. Blog Ödülleri süresince ve sonrasında adayların belirlenmesi, oylama süreci ve sonrasıyla ilgili birçok eleştiri ve öneri okudum, duydum. Bunların ilgili kişilere ulaşması gerektiğini düşündüğümü organizasyonla paylaştım, onlar da önerilere açık olduklarını söyleyerek http://blogodulleri. uservoice. com adresinde bir forum oluşturdular. Haberiniz olsun.


Bob'dan öğrendiğim şey, şarkıların nasıl olması gerektiğine dair geleneksel kuralların yıkılabileceğiydi: Bir şarkının uzunluğu, hikayeyi anlatırken ne kadar yaratıcı olabileceğin. Birinin kapıları kırmış olması, gökyüzünü tüm ihtimallere açmış olması harikaydı. 1960'larda Bob Dylan'la çalışmış, The Band'in kurucu üyelerinden gitarist Robbie Robertson, Dylan'ın kendisi üzerindeki etkisini böyle anlatıyor. Bob Dylan'ın hayatın ve insanın özünü görerek yazdığı şarkılar, rock'ın sabiti gibi. Zaman değişse de hep uygun yerlere denk düşüyorlar. O yüzden öfkemi aktarmak istediğimde aklıma ilk Masters of War geliyor, yargılandığımı hissettiğimde Ballad Of A Thin Man'i mırıldanıyorum. Bob Dylan'ı canlı dinlemek, mızıkasını duymak, konuşur gibi söylediği şarkıları içime doldurmak ruhsal bir deneyim gibi. Things Have Changed'le başlayan konser boyunca Dylan seyirciyle birkaç kelimeden fazla konuşmuyor. Bir piyanosunun başına oturuyor, bir mızıkasını üflüyor, bir mikrofon önünde tek eli cebinde şarkı söylüyor. İşlemeli ceket ve pantolonundan şapkasına, sahnenin yalın ışık tasarımından grubunun giysilerine her şeyde zarafet var. 15 dakikalık bir arayla ikiye bölünüyor konser. Long and Wasted Years'ta oturmalı düzen yok oluyor, tribün ve saha içi ayrımı ortadan kalkıyor. Seyirci sahne önüne yığılıyor. Ben de biste tribünden inip önlere gidiyorum. Dylan'ın yüzündeki çizgileri görüyorum. All Along The Watchtower ve Blowin' In The Wind'le final yapılıyor. Rock tarihinin 50 yılı bir insan bedeninde karşımızdan geçip gidiyor. Söylenecek her şey şarkılarda söylenmiş, hafızalar tazelenmiş, içimiz titremiş. Konuşmadan teşekkür ediyorum Bob Dylan'a. Bob Dylan konseriyle İstanbul'un yeni performans mekanı Black Box Istanbul'u da görmüş oldum. Maslak'taki Black Box'a İTÜ Ayazağa metro durağının plazalar çıkışından servislerle birkaç dakikada, yürüyerek 15-20 dakikada ulaşılıyor. Seyyar biracılar çevrede hemen konuşlanmış. Bilet karaborsası metro durağından başlıyor. İçeri giriş-çıkış kolay. Mekanda yiyecek içecek var. Bira fiyatları bar seviyesinde. Tribünlerden sahne rahat görünüyor, seste ise hiçbir sıkıntı yok. Zaten mekanın en öne çıkarılan niteliği, akustik altyapısı ve sunduğu ses deneyimi. Her katta sigara içilebilen açık alanlar ve balkonlar mevcut. Yine her katta içki ve su satılıyor ve konser sırasında dahi tribünde yerinden kalkıp içki alıp gelen insanlar rahatsızlık yaratmıyor. Yine konser sırasında birçok kişi yanındakiyle sohbet halindeydi ama rahatsız edici bir uğultu duymadım, Bob Dylan yanı başımda şarkı söylüyor gibiydi. Mimarisiyle de kutuyu andıran Black Box Istanbul, belli ki bundan sonra hayatımızda önemli bir yer tutacak. Hayrını görelim. Konser fotoğrafını etkinlik sayfasından aldım, mekan fotoğrafı bana ait.


Yanlış hatırlamıyorsam 2005'teki Sonic Youth konserinde, sahneyi ilk terk eden Kim Gordon'dı. Şiddetlenerek, dakikalarca süren gürültü ayininin bir noktada dışına çıkmış ve oradan geri dönmeye uğraşmayıp gecenin sahnedeki kısmını noktalamıştı. Çünkü müzisyenin içinden atacağı cerahat bittiğinde, sahteliğe lüzum yok. Kim Gordon bu defa yanında gitarist Bill Nace'le birlikte, Body/Head projesiyle, tamamen noise zemininde yürümek üzere sahnedeydi. Karşımdaki iki kişilik bir grup olsa da, Salon'daki birçok insan gibi gözlerim hep onun üzerindeydi. Daha ortaokuldayken Shaking Hell ile üzerimde kurduğu hakimiyet devam ediyor. İkilinin birbiri ardına ürettiği döngüler ve drone'ların üzerine Gordon'ın ilkel, inlemeyi andıran vokali eklendi. Arkalarındaki ekranda ise genç bir kadın ve erkek, bir yapının koridorlarında yürüyor, birbirleriyle flört ederek fotoğraf çekiyor/çektiriyor, külotlu çorapları boyaya batırıp resim yapıyordu. Doğaçlama ilerleyen konserde bir Kim Gordon atak yaptı, bir Bill Nace. Belki aklımın ipleri Gordon'ın elinde olduğu için gidilecek yönü o belirliyor gibi geldi. Gitar jaklarını çıkarıp takarak, gitarlarını amfilere yaklaştırıp uzaklaştırarak, pedallarla oynayarak karanlıkla yolunu el yordamıyla bulmaya çalışan biri gibi ses alanlarında hareket etti ikili. Seyirci de kendi içsel ritmine göre sallanarak, gülümseyerek kendi evreni içinde keşiflere çıktı. Jim Jarmusch'ın Dead Man'inde, Neil Young'ın gitarı eşliğinde sonuna yürüyen William Blake gibi hissediyordum kendimi. Şu günlerde tartıştığımız saçma sapan şeylerden hayli yıpranmıştım konsere giderken. Öfkeliydim. İstiyordum ki Gordon ve Nace'in müziği beni bir çöp öğütücü gibi içine alıp paramparça etsin. Fakat yıkım aradığım yerde sakin bir düşünce havuzu buldum. Zaten karşımdaki kadın da artık Etlerini silkeleyeceğim demiyordu, Seni ancak kavram olarak düşünebiliyorum diyordu. Bir saatten kısa süren konserden çıktığımda sokaklar boş, sessiz ve serindi. Gece, bir süreliğine içim kadar berraklaşmıştı.


Snarky Puppy lideri Michael League'in yeni projesi Bokante, kadrosundaki sekiz müzisyenin farklı kültürel ve müzikal bakışlarını aynı açıya yönelttikleri, heyecan verici bir topluluk. Grubun Snarky Puppy temelli gitar kadrosunu oluşturan Michael League, Chris McQueen ve Bob Lanzetti'ye lap steel ve pedal steel gitar virtüözü Roosevelt Collier katılıyor. Bu dörtlünün delta blues ve rock eğilimi, perküsyonda 90'lardan beri Paul Simon'la çalan Jamey Haddad, Andre Ferrari ve Keita Ogawa'nın getirdiği etnik ritimlerle Karayip ve Batı Afrika etkilerine açılıyor. Malika Tirolien'in Kreolce ve Fransızca söylediği şarkılar bireysel mücadelelerden gezegenin geleceğine, mülteci krizinden ırkçılığa birçok yaraya dokunurken, yaraları sarmak için elimizde müziğin beslediği bir araya gelme umudu var. Bokante, Tirolien'in büyüdüğü Guadeloupe Adası'nda konuşulan Kreolce'de karşılıklı alıp verme anlamına geliyor. Mayıs ayında yayımlanan Strange Circles'ı oluşturan şarkıların iskeleti de bu tanıma uyacak şekilde, League ve Tirolien arasındaki demo trafiğiyle ortaya çıkmış. Bir kısmı birbirini hiç tanımayan müzisyenlerin New York'taki Dreamland Stüdyoları'nda kayıt için ilk defa buluştuklarında yarattığı ortak dil, gücünü dinleyeni farklı kıtaların ve kültürlerin rüzgarıyla çabucak etkileyen müzikte gösteriyor. Bokante'nin bedeni ve ruhu harekete geçiren, geniş ve açık alanlara yayılmak isteyen, bir ayağı Mississippi'deyken diğeri Karayipler'e basabilen, zengin ve dinamik müziği 19 Temmuz Çarşamba akşamı bence Caz Festivali'nin en özel mekanlarından olan Beykoz Kundura Fabrikası'ndan boğaza yayılacak. Bokante öncesinde, Snarky Puppy ile çalışmalarının dışında solo albümleriyle de üretken dehasını ortaya koyan piyanist Bill Laurance'ı izleyeceğiz. Tür tanımlarının silikleştiği, duygu, müzikal anlatım ve iyi icranın hakim olduğu bir Temmuz gecesi olacak. Bu yazı ilk olarak İstanbul Caz Festivali Dergisi'nde yayımlanmıştır.


Simon Reynolds, Retromania'da sıkılma hissi için duyduğu nostaljiyi anlatır. Yapacak bir şey olmadığı için sıkıldığı, sıkıntısını dergiler ve kasetlerle giderdiği ilkgençlik yıllarından bahseder. Şimdiki sıkılmalarımızın eskinin aksine, seçenek fazlalığı ve her şeyden haberdar olma dürtüsünün bizi kımıldayamaz hale getirmesinden olduğuna dikkat çeker. Bu, kendimi sıkça içinde bulduğum bir durum. Yapmayı düşündüğüm o kadar çok şey oluyor ki, bu çokluğun karşısında yılgınlığa kapılıp kendimi kanepelere atıp uyuyorum. Simon Reynolds'ın canının sağlıklı bir şekilde sıkıldığı yaşlardayken ne yapıyordum peki? Okuldan eve dönünce kendimi odama kapayıp, teybe bir kaset koyup çoraplarıma bakarak, bütün dikkatimle onu dinliyordum. Hiçbir şey yapmayarak, duyularımı tamamen o anda etrafımda olan biteni algılamaya atadığım bu saatlerde, hiçbir şeyi kaçırıyormuş gibi hissetmiyordum. Bilakis, kendimin ve dünyanın varlığını idrak ederek çok önemli bir iş yapıyordum. Bored Nothing'in müziğini bana o hissi, artık çok yabancı olduğum odamda sıkılmadan geçirdiğim günleri hatırlattığı için seviyorum. Melbourne sakini müzisyen Fergus Miller'ın projesi Bored Nothing, hemşehrileri TWERPS gibi kozasının içinde uyuşuk uyuşuk devinen bir lo-fi yapıyor. Pavement'ın kafası daha dumanlı olanı diyeyim. Miller'ın kişisel hikayeleri, mırıldanan sesinden dökülüp cızırtılı gitarlara, iptidai davullara bulanıyor. Tansiyon düşük, gözler kısık, hava muhakkak ki sıcak. Şarkılar ara ara uykuyla uyanıklık arası sayıklamalara dönüşüyor. İlk uzunçalar Bored Nothing, Miller'ın derdini açıklıkla anlatıyor. Gündelik meseleler, gelişigüzel gitar, içinden geldiği gibi sallapati müzik, yorgana sarılır gibi bir rahatlık. Geçtiğimiz ay çıkan EP Thanks For The Mammaries'de daha içine kapanık, mahmur şarkılar var. Fergus Miller'ın Melbourne sıkıntısı, güzel şeylere vesile oluyor. Sıkılmaya devam etsin.


Pazartesi sabahı, evden başka bir yerde uyuduğumu belli eden gözler ve üşüyen burnumla Tahtakale'den Mısır Çarşısı'na bir buz kırma gemisi gibi sakin ve sabırlı yürüyorum. Zaten Tahtakale'de sabırsız yürümek imkansız. Yay gibi gergin de olsan bir süre sonra teyzelerin kalça darbeleri ve beş metrede bir suratına Umre malzemesi mi aradınız? diye bağıran esnaf sayesinde kendini sokağın akışına bırakıp insanlara çarpa çarpa sürükleniyorsun. Pardon, Affedersiniz artık uzak bir gerçeklik. Burada göğüs göğüse mücadele var. Kına giysilerinin kırmızı gölgesinde baharat kokusuyla esrimek var. Fakat kulağa Bosco Delrey zerk edince işler birden değişiyor. Kalabalık önümde açılıyor, teyzelerin adımları rockabilly gitarının lokomotif ritmini alıyor, Eminönü'ndeki trafik ışıkları bile ben yaklaşırken yeşile dönüyor. Kadınlar çocuklarını yerlerde sürükleyerek turnikelere abanırken, acelesiz yürüyorum iskeleye. Kapılar ardımdan kapanıyor. Bedenim Kadıköy'e, zihnim Memphis'e gidiyor. Bosco Delrey'in kütüğünde New Jersey yazıyor ama müziğinden de belli olduğu gibi hayatı Memphis'te geçmiş. 2010'da Wild One/Evil Lives ve Space Junky/My My Racecar single'larını Diplo'nun plak şirketi Mad Decent'tan çıkarmış. İlk albüm Everybody Wah ise 2011'de yayımlanmış. Delrey'in müziği wah pedalıyla vaftiz edilmiş, bol rock'n roll ve rockabilly referanslı, karşı konulması zor bir cazibeye sahip. İnsanın kanına anında giriyor, Bosco Delrey gelecek, dertler bitecek dedirtecek kadar tesirli. Albümün yarısına kadar rockabilly sound'u hakimken, Glow Go The Bones'dan itibaren elektronik destek devreye giriyor, dans etme güdüsü güçleniyor. Şarkıların farklı karakterlerine rağmen rock'n roll atmosferi albümün parçalarını bir arada tutuyor. Özet geçeyim, Bosco Delrey çok iyi.


Son yarım saati sağdan soldan okuduğum bilgileri birleştirerek tatmin edici bir Botanica yazısı oluşturmaya çalışarak geçirdim. Bu arada 2010 tarihli Who You Are albümleri odanın duvarlarında patlamaktaydı. Baktım ki ekrana öylece bakıp kafamı sallayarak müziği dinliyorum, bıraktım nasıl olursa olsun yazı. Botanica merkezinde Paul Wallfisch'in bulunduğu, üyeleri albümden albüme değişen bir proje. Müziklerini 21. yüzyıl için punk-rock oda müziği olarak adlandırmışlar ki daha iyi bir tanım olamazdı. Nerede gürültüyü ve tekinsiz suları seven bir müzisyen var, Wallfisch gidip onunla çalışıyor. Geçmişte Firewater'a mesai vermiş, o da Tod A gibi hayatının önemli bölümünü ülke ülke gezerek geçirmiş. Paul Wallfisch'in Botanica'nın 7 albümü dışında 2002 yapımı Greg Pritikin filmi Dummy'nin müziklerinde de imzası var. 20 Eylül Salı gecesi 21:00'de Wallfisch'i Botanica adıyla solo izlemek üzere Arkaoda'da hazırdım. Konser piyanoyla ilgili sorunlar yüzünden 22:30 gibi başladı. Kartondan yapılmış bir maskeyle piyanosunun ardında yerini alan Wallfisch'i dinlemek üzere mekanda yaklaşık 30-35 kişi vardı. Maske ilk şarkıda çıktı, onunla birlikte seyirci-müzisyen arasındaki mesafe de kalktı. Leonard Cohen'den I'm Your Man cover'ıyla başlayan konser vokalin haykırışla karıştığı ve piyanonun tuşlarına daha sert basıldığı doruklara çıkıp inerek, kayalar üzerinden zıplayan bir dere gibi aktı. Wallfisch şarkıların hikayelerinden bahsetti, seyirciyi organize alkışlarla şarkılara dahil etti; koltukta yayıla yayıla oturarak izlemeye başladığım konserin sonunda sırtım dikleşmiş, kotukta dingildeyip dikkatle piyanoda koşturan elleri takip ediyordum. Mutluydum, sanırım herkes mutluydu. Mekanda az kişi olmanın, iyi bir konseri yaşayan o ufacık azınlıktan olmanın hissi de etkiliydi şüphesiz. En güzeli, Botanica'yı hiç tanımayan arkadaşımın gecenin sonunda bir müzisyene daha hayranlık duyuyor olmasıydı. Arkaoda'nın abajurlu, berjerli samimi atmosferinde, hem fiziki hem ruhi açıdan kırmızı bir konser, tek kişilik bir punk-rock kabaresi izledik. Umarım ikinci bir İstanbul konseri olur ilerleyen yıllarda ve daha çok insan Wallfisch'in bir sihirbaz gibi gömleğini savura savura seyirciye fırlattığı müziğin tadına bakar.


Zamanın daha yavaş ve yumuşak aktığı, orada bulunduğunuzda ruhunuzu da suları gibi berraklaştıran Bozcaada, bu sene ikinci defa Bozcaada Caz Festivali'ne ev sahipliği yapıyor. 27-29 Temmuz tarihleri arasında Ayazma Manastırı'nın bahçesinde gerçekleşecek Bozcaada Caz Festivali, sadece caza değil farklı müzik türlerine de dokunan programı ve tadımlardan söyleşilere uzanan yan etkinlikleriyle yaz ortasında kültürel bir vaha yaratmaya devam ediyor. Festivalde sahne alacak sanatçılardan Elif Çağlar-Muslu, Çağrı Sertel, Nilipek ve Kerem Akdağ ile festival öncesi Bozcaada'ya, hayallere, yollara ve eve dönüşlere dair minik röportajlar yaptık. Bozcaada gün batımına FOURinthePOCKET versiyonuyla That's the way love goes yakıştırayım, gerçekten de aşk hissi uyandırıyor çünkü. Klişe olabilir ama konser gününün en güzel anları sahnede, konser esnasında yaşanıyor bence. Hocalarımı çok sevdim, çok etkilediler beni caz vokalistliği konusunda, onlarla sahne almak en büyük onur gibi gelmiştir hep. Randy Esen ve Sheila Jordan ile bu şansı yakalamıştım, keşke Nükhet Ruacan ile de olabilseymiş. O konser benim için Lahza olur. Keyif aldığım veya alacağım konserleri izlerken genelde arkama yaslanamıyorum ama olsun, böyle iyi. Öncelikle çok teşekkürler, beğendiğine sevindim. Seyahat müzikleri çok değişken açıkçası, ama bu aralar dinlediklerimden bazılarını şöyle iliştireyim: August Green, Kiefer, Brad Mehldau, Knower, Shabaka and the Ancestors, Bigyuki. Öncelikle ada muhteşem. Festivale gelen kitle gerçekten müzik dinlemeye ve bundan sonuna kadar zevk almaya geliyor. Daha bir çok şey var ama festival organizasyon yönünden kusursuz ki bence bu, böyle bir oluşumun başarılı olması için en önemli ve en temel nokta. Bozcaada için yanıma iki makina aldım; Kodak KB10 ve Canonet 28. Kodak KB10 neredeyse filmi değiştirilebilir bir çek-at kamera gibi, o yüzden yanımda taşımak epey rahat ve farklı filmlere güzel yanıt veriyor. Canonet ise henüz tam çözemediğim ama anlaşabildiğim zamanlarda iyi kareler veren bir makina. Aynı tarihte başka konserim olduğu için festivalin ilk gününü kaçırıyorum ve Ceylan Ertem'i, Lahza'yı, Alp Ersönmez'i izleyememek çok üzücü. Ama Korhan Futacı Pavli Experimenti izleyeceğim için heyecanlıyım. Küçüklüğümden beri evde hep çalan müziklerdi, fakat kaset satın almaya 8-9 yaşlarımda başladım. İlk aldığım ve en net hatırladığım albüm, tamamen alakasız olarak Limp Bizkit'in Chocolate Starfish And The Hotdog Flavored Water albümü. Herhalde bir çok farklı müzik türünü yapma merakım ve isteğim o yaşlarda başlayan sen rapçi misin rockçı mısın geyiğini göz ardı edip, ne istiyorsam onu dinleyip onu yapmaya çalışmaya odaklanmamla oldu. En büyük önceliğim sürekli üretmek, çünkü yurt dışında üretkenlik ve orijinal içerik en önemli şey. Şu anda konuştuğum birkaç plak şirketi var, muhtemelen EP'ler halinde 2-3 proje yayımladıktan sonra Dimensions Recordings ile beraber yine bir LP yapacağım. Ayrıca çok yakında Compost Records'un 25. yılını kutladığı bir compilation çıkacak. Burada da bir remix'im yayımlanacak. Bozcaada 7-8 yaşımdan beri her yazımı geçirdiğim bir yer aslında, bu yüzden burada çalacak olmanın verdiği heyecan bir başka. Benim tavsiyem Ayazma'yı, Sulubahçe'yi bir gün es geçin ve biraz gezin, bir sürü bakir koy var. Bence buralarda zaman geçirmenin keyfi çok başka.


Sonbaharın getirdiği saymakla bitmez güzelliklerden biri konser sezonunun açılması, diye başlamıştım bu yazıya birkaç gün önce. Ülkece sürüklendiğimiz fiziksel ve ruhsal durum, cümleyi acı bir tırnak içine hapsetti ne yazık ki. Müziği susturup meydanı kine, savaşa, sessizliğe bırakacak değiliz. Birkaç nota etrafında kopan fırtınanın ne kadar dönüştürücü olduğunu Patti Smith'ten People Have The Power'ı, Bruce Springsteen'den The Ghost Of Tom Joad'u, Bob Dylan'dan Masters Of War'u, Neil Young'dan Rockin' In The Free World'ü, Plastic Ono Band'den Give Peace A Chance'i, Bob Marley'den Get Up, Stand Up'ı, Aşık Mahzuni Şerif'ten Dom Dom Kurşunu'nu, Selda Bağcan'dan Yaz Gazeteci'yi, Ahmet Kaya'dan Şafak Türküsü'nü dinlemiş herkes kalbinde bilir. Müzik, bütün sınırları aşar. Hiçbir zümreye ait olmayacak kadar büyük ve derindir. İnsanın ilkel çağlardan beri sırrına vakıf olduğu bir tedavi yöntemidir. Sustu sanıldığında bile suyun akışında, kuşun ötüşünde duyulandır. Canımız yandığında da, yüzümüz güldüğünde de ilk sarıldığımızdır müzik, öyle de kalacak. Beş yıldır hayatımızda olan Salon İKSV, bu kış için nefis bir program yapmış. Yeni sezondan heyecanla beklediğim 8 ismi seçtim. Kimiyle sakinleşip kimiyle karşılıklı yumruk sallayacağız. Bazıları bizi bildiğimiz yollardan geçirirken, diğerleri yeni yerlere götürecek. Bolca hikaye dinleyeceğiz, içlerinde kendimizi anlattığına inandıklarımız olacak. Uzun zamandır takip ettiğimiz müzisyenlere kavuşup yenileriyle tanışacağız ve hepsi karmakarışık his makinemize bir şeyler katacak.


Bu yazıyı on kere silip tekrar yazdım, cümlelerim hissettiklerimi karşılayamıyor diye. Alice In Chains'i karşımda görmek, Jerry Cantrell'ın sesini dinlemek, o traktör gibi riffleri duymak, yıllardır bildiğim müziğin icra edilişine tanık olmak sarsıcıydı. Hiçbir şeyin beni bu kadar mutlu edemeyeceğini düşündürecek kadar sarsıcı. Them Bones'la başladıklarında kaybettim kendimi. Etrafta ben ve arkadaşlarımdan başka eşlik eden kimse yoktu sanki. Sonra şarkı söyleyen insanların seslerini ayırt etmeye başladım. Müziği paylaştığım bu insanlara karşı sevgiyle doldu içim. William DuVall hiç sırıtmıyordu, artık grubun bir parçası olduğunu kabullendim. Yeni şarkıları eskilerle birlikte dinleyince Black Gives Way To Blue'nun ne kadar iyi bir albüm olduğu daha açık ortaya çıkıyordu. Konserin benim için en güzel anı Live kayıtlarını ilk dinleyişimden beri hastası olduğum Angry Chair Man In The Box geçişiydi. Elime koluma hakim olamadım, insanların ayaklarına bastım zıplarken, saçım başım dağıldı, ağzım kulaklarımdaydı, orkestra şefi gibi ellerimle yönetiyordum soloları ben sizi bilirim ulan! dercesine. Ve Jerry Cantrell giderken yakında görüşürüz, yine geleceğiz dediğinde inandım ona. Sırasız setlist: Them Bones, Dam That River, Rain When I Die, It Ain't Like That, Rooster, Would?, Angry Chair, Man In The Box, Again, Check My Brain, Acid Bubble, Lesson Learned, We Die Young.