Bir yılın özeti pek çok şekilde çıkarılabilir. 2016'da sabah uyanıp bugün kesinlikle mutfağa girip kendime düzgün bir yemek yapacağım dedikten altı saat sonra koltukta boşluğa bakarken açlığa daha fazla dayanamayıp internetten sipariş verdiğim 10 fast food ürünü mesela. Altı ay içinde iki defa taşındıktan sonra bir şekilde, bir yerde kaybolmuş olduğunu fark ettiğim 5 eşya. İki arada bir derede mail kontrolü yaparken buna sakin bir zamanda uzunca cevap yazarım diye işaretleyip unuttuğum, yeniden hatırladığımda üzerinden çok vakit geçtiği için yazmaya çekinip mahcup olduğum 20 kişi. Yakınımda duran birinden tedirgin olup başka vagona geçtiğim 28 metro yolculuğu. En gerçekçi 3 kabus. En etkili 7 mide krampı. Böyle uzar gider. İçlerinden hangisine odaklanırsam o olur yılın özeti. Bilge Friedlaender kendisiyle söyleşirken diyor ki, Şimdi bedenimde hissederek diyebilirim ki, gerçeklik bir haletiruhiyedir ve herhangi bir kişinin haletiruhiyesi bir diğerininki kadar gerçektir. Benim gerçekliğim müzik. En zor zamanlarda, ruhumun ve kalbimin kıyma makinelerinden geçirilip kanlı, biçimsiz bir püreye dönüştüğünü ve tanımadığım ağızlarda çiğnenip geri tükürüldüğünü hissettiğim anlarda bile nefes aldığımı, yaşadığımı, var olduğumu, bir sonraki günü karşılayabileceğimi hissettiren müzik. Tabii ki yılı bende iz bırakan konserlerle özetleyeceğim. 10 konserde 2016 benim için böyle aktı. Konser izlemek, şarkıları kaç bin kişiyle söylüyor olursanız olun, özünde çok kişisel bir deneyim. Radiohead'in bu yıl çıkan albümü A Moon Shaped Pool benim için çok sevdiğim bir albümden öte, ihtiyaç duyduğum şeyleri söyleyen bir dış ses oldu. Haliyle Primavera'daki performansları da duygularımı ayağa kaldırdı, kalbime pansuman yaptı. Bazı grupları izlemek, insanın içinde bir şeyleri dönüştürüyor. Radiohead de onlardan biri. 15 yaşımda onlarla ilk karşılaşmamdan 16 yıl sonra yeniden buluşmak, This is a low flying panic attack cümlesinin giderek yaşamımızın tanımına dönüştüğü 2016'ya düştüğüm en güzel notlardan biriydi. Sahneye şimdi sizin hayatınızı kaydıracağız kararlılığıyla yürüyen gruplar var. Örneğin Swans. Örneğin Nick Cave and The Bad Seeds. Örneğin Savages. Dört kadının beynime indirdiği elektrikli darbelerden çekinmiyorum. Ha terim dökülmüş ha kanım. Toplumca çok içinde olduğumuz özyıkım eğiliminden değil, Savages'ın hayatın türlü hamlesine karşı ayakta kalacağıma olan inancımı tazelemesinden, bana güç vermesinden. Onları toplamda üç defa izledim ama Primavera performansları benim için diğerlerinden bir stage dive önde. Ty Segall'ın sahnedeki enerjisini kelimelere dökmek güç. Kendisini müziğe o kadar veriyor ki, seyirci olarak aynısını yapmamak haksızlıkmış gibi geliyor. Primavera'da sabaha karşı izlediğim konser, festivalin vücudumda bıraktığı tüm ağrıları unutturup evrensel bir şeyin parçası olduğumu hissettirdi. Bedensel, siyasal, kültürel sınırların ötesinde, müziği büyünün ve iyileşmenin parçası olarak yaşayan insan topluluklarının paylaştığı ortak bilgelikten birkaç kıymık düştü sanki payıma. Damon Albarn'ın sesini İstanbul'da ikinci duyuşumuz, çok özel bir projeyle 23. İstanbul Caz Festivali'nin açılış konserinde oldu. Suriye'deki savaş yüzünden dağılmış bir orkestrayı Issam Rafea şefliğinde yeniden bir araya getiren Damon Albarn'ın konukları Julia Holter, Rachid Taha, Baaba Maal, Bassekou Kouyate, Bu Kolthoum, Eslam Jawaad, Malikah, Mounir Troudi, Noura Mint Seymali, TALA ve Ceza'ydı. Son yıllarda adı sadece savaş ve insanlık dramıyla yan yana gelen bir ülkenin, sesini bambaşka hikayelerle duyurmasıydı şahit olduğumuz. Üzerine eklenen The Beatles cover'ı Blackbird, Blur'ün Out of Time'ı ve Gorillaz'ın White Flag'i geceden yanımıza kalan mucizevi anlardı. Yazı için notlar alırken bu sene izlediğim konserleri, o günlerde ülkede olan bitenden bağımsız düşünemediğimi fark ettim. Roskilde Festival için Danimarka'ya uçtuğum gün, Atatürk Havalimanı'na saldırı düzenlendi. Nasıl unuturum ki? Dans etmenin, hayattan zevk almanın, gülmenin bile bir başkaldırıya dönüştüğüne tanık olduk. Dans ederek dünyayı değiştirmeye kalkışsak, liderimiz şüphesiz James Murphy olurdu. LCD Soundsystem'ı bir yılda iki defa yakalayabildiğim için şanslıyım. Kusursuz sahne performanslarıyla hayatımda izlediğim en etkileyici 5 grup arasındalar. Şortla gezen Danimarkalıların yanında temmuz ayında mont ve bereyle ayrıksı dursam da, New Order'ın yarattığı heyecan hepimizi nabız düzeyinde eşitliyor. Doğup büyümesine yetişemediğim her önemli grup gibi onları da arayı kapatma telaşıyla, gözlerimi kırpmaya korkarak izliyorum. Gördüklerimin zamanla silineceğini biliyorum ama ne kadarını kaydedebilirsem yanıma kar. Konser dev ekranlarda beliren Forever Joy Division cümlesinin önünde, Love Will Tear Us Apart'la biterken tüylerim değil omurgam, ruhum ürperiyor. Hayatım boyunca unutmayacağım bu anı yaşadığıma inanamıyorum. Geçirdiğimiz tarifi imkansız yazdan sonra müzik mekanlarının yeniden açılmasıyla hayata dört elle sarıldık. Temkinli ama çıtasını düşürmeyen programıyla Salon, sonbahara hayat öpücüğünü ilk verenlerden oldu. Sezon'u Battles'ın adrenalin yüklü deneysel rock'ıyla açarken herkesin dileği biraz huzurdu. Tıklım tıklım salonda müziğin birleştirici gücünü hissetmek, doğamız gereği hep umut edebilen canlılar olduğumuzu hatırlattı. Şair, oyuncu ve müzisyen Saul Williams'ın 26. Akbank Caz Festivali kapsamındaki konseri benim için sadece festivalin en iyisi değil, yılın en etkileyici performanslarındandı. Sahnenin müzisyenle seyirci arasına koyduğu sınırı yok eden Williams'ın gözlerimizin içine bakarak söyledikleri, boğazımızı sıkan her şeyi hack'lemeye bir çağrıydı. 2016'da tanımadığım birinin beni bir şeyleri değiştirebileceğime inandırması hissini bir defa yaşamışsam, Saul Williams sayesindedir. Moderat'ı birkaç defa festivallerde yakalasam da hep görmek istediğim başka isimlerle çakıştığı için tadını çıkaramamıştım. Bu yıl nihayet baştan sonra bir konserlerini izleme fırsatı bulduğumda, hayal kırıklığına uğramayacağımdan emindim. 2016'nın müzik dışında hiçbir şey düşünmemeyi başarabildiğim, bana bunun için gerekli zihinsel zemini sağlayan performanslarından biriydi Moderat'ın bir saati biraz aşan ama yoğunluğuyla çok daha uzunmuş gibi hissettiğim konseri. Bu sene Şu birkaç dakikayı muhtemelen 20 yıl sonra da hatırlayacağım diye düşündüren birden çok konser oldu. Richard Ashcroft'un Heritage Orchestra ile 20 bin kişilik O2 Arena'da verdiği konser, pek çok anıyla ruhuma işledi. Ergenliğimden 30'lu yaşlarıma kadar yanımda taşıdığım The Verve ve Ashcroft şarkılarını senfoni orkestrası eşliğinde duymak bir yana, kendisinin UNKLE ile iş birliğinin ürünü Lonely Soul'u canlı dinlemek çok gerçek dışı ve hüngür hüngür ağlatan bir deneyimdi.


Festivallerin uzun ömürlü olamadığı bir yerde yaşıyoruz. Sponsor sorunları, iflas eden organizasyon firmaları, 1-2 yıl düzenlenip sonra kaybolan festivaller, 10 yılı devirse de daha fazla devam edemeyenler... Türkiye bir festival mezarlığı. Müzikle konser/festival takip edecek kadar ilgilenen, bütçesinin önemli bölümünü buna ayırabilen insanlar düşündüğümüzden daha az. Festivallerin müzik odaklı olmaktan çıkıp yaratıcı atölyeler, oyunlar, bolca alışveriş standı içeren, tüm gün vakit geçirilebilen alanlara dönüşmesi bir zorunluluk. Geçtiğimiz pazar ilki düzenlenen 1st Harvest Festival da bunun bir örneği. Küçükçiftlik Park'ın 40. yılı vesilesiyle Alt-J ve Mew'lu kadrosunu yerli isimlerle destekleyen Harvest Festival'ın devamı umarım gelir. Alana girdiğimde Mew sahnedeydi. Danimarkalı grubu birkaç yıl önce Roskilde'de on binlerce kişiye çalarlarken izlemiştim. Burada da iyi bir kitle yakalamışlardı. Ahşap panellerle ayrılmış standlar, çimlere serpiştirilmiş saman balyaları alana çiftlik/tarla havası vermişti. Yeme-içme seçenekleri yeterliydi. İngiliz indie rock grubu Alt-J, 2012 de ilk albümü An Awesome Wave'le Mercury Ödülü'nün sahibi olmuştu. Geçen yıl çıkan This Is All Yours da 2014 ün en iyilerindendi. Onları çok geç olmadan İstanbul'da görebilmiş olmak mutluluk verici. Bir çığlık fırtınası içinde çıktılar sahneye. Bana hep sahne performansları albümlerini yakalayamaz gibi geliyordu, düşündüğüm olmadı. Sahnenin önünde yan yana dizilen grup üyeleri, arkayı ekrandaki görsellere ve ışığa bıraktı. Organik ve elektronik ses parçalarından müzik inşa edildi, içine vokal oyunları salındı. Hemen hemen tüm şarkılar bir ağızdan söylendi. Üçgensever indie camiasının her ferdi kendi frekansında titreşti konser boyunca. Hunger of the Pine, Fitzpleasure, Breezeblocks, Left Hand Free, Every Other Freckle, Tessellate, Matilda... her biri tezahüratla karşılandı. Alt-J, konseri yekpare bir deneyim olarak mı kurguladı yoksa başka bir nedenden mi bis olmadı bilmiyorum. Bence isabetli bir seçimdi. Dere yatağında yüz yıllarca üstünden akan sularla hatları yumuşaklaşmış bir taştım konser bitiminde. Tıngır mıngır yuvarlanarak, içimde güzel hislerle döndüm eve.


80'lerin sonu, 90'ların başında efektlere bulanmış gitarlar, hülyalı vokaller ve akışkan ses dalgalarıyla shoegaze'e can veren My Bloody Valentine, hala milyonlarca kişinin zihninde dönen 1991 tarihli albümleri Loveless'tan 22 yıl sonra yeni bir albüm yayınladı. Albümdeki şarkıların yarısı 90'larda kaydedilmişti. Böyle araya bir nesil girdikten sonra gelen albümler beni korkutuyor. m b v dinleyici için elbette tanıdık bir alan ama beni geçmişin konforlu ve ölü yastıklarına gömmedi. Grubun müziği hala nefes alıyor. Hatta bayağı sağlam ciğerleri. Hırıltı bile yok. Single'ları Inhaler ve My Number geçtiğimiz yıl yayınlandığı için 2013 listelerinde kolay gözden kaçabilecek bir albüm Foals'un üçüncü işi Holy Fire. Her zaman yazı çağrıştıran, parmak uçlarında dans ediyormuş gibi duyulan kendine özgü gitar sound'uyla Foals 2010'ların mühim isimlerinden. Holy Fire da baştan sona harika şarkılarla dolu. Her biri birer festival marşı. Yılın albümü deyince aklıma ilk gelen ve en uzun kalan, Push The Sky Away. Baştan sona, sondan başa, soldan sağa ezberlediğim, konserde binlerce insanla birlikte söylediğim şarkılar. Yaşadığımız yılda olması gerektiği gibi karanlık ve çıplaklıkla anlatılan ilişkiler, hiçbir yerde, hiç kimsede teselli bulamama hissi. Her duyguya sızan, her düşünceyi bulandıran şiddet. Neyse ki rock 'n' roll burada. Tutunulacak dal. Thom Yorke, Radiohead için bir prodüktörden öte olan Nigel Godrich, Flea, davulcu Joey Waronker ve perküsyoncu Mauro Refosco 2009'dan beri Atom For Peace. Bu yıl bir de albüm çıkardılar. Hadiseye dahil olan isimlerin uyandırdığı heyecanın hakkını veriyor AMOK. Dans da ettirir, rakı da içirtir, hayata dair kararlar da verdirir. Joker. Bir gitar, belirip kaybolan dümdüz davul, sakince derdini anlatan Katie Crutchfield. Hayat dediğimiz şeyi oluşturan basit parçalar ve anlardan bahseden Waxahatchee şarkıları bu yıl vapurda, otobüste, sokakta yürürken, güneşte ve yağmurda kulağımdaydı. Tertemiz koylarda, metrelerce derinlikteki taşlar sayılır ya, öyle bir müzik. Nefes gibi zorlamadan akıyor. Kusursuz ses John Grant'in ikinci solo albümü, İzlanda'da kaydedilen Pale Green Ghosts'un içinde her şey var. Çekici sinizm, can yakıcı dürüstlük, moral verici hikayeler, kişisel deneyimden damıtılan bilgelik. Dinledikten sonra müzisyeni yıllardır tanıyormuş gibi hissettiren albümlerden Pale Green Ghosts. İçindeki harika şarkıları bir de konserde dinleme şansı bulduk bu yıl. Ne güzel. Yıl içinde bir dergide Daughter için Silahsız ve tehlikeli demiştim. Gerçek kimliğini ortaya koymaktan korkmayan kadınların böyle bir özelliği var. Daughter'ın özü Elena Tonra, iddiasız tavrı ve açık şarkı sözleriyle canımı o kadar güzel yakıyor ki, şikayet etmek ayıp olur. Geçen yıl Sharon Van Etten, Tramp'le ne yaptıysa If You Leave'le Daughter aynısını yapıyor bana. Tokatlaya tokatlaya kendimle yüzleştiriyor. İsveçli elektronik müzik büyücüleri The Knife, dümeni nereye kırsa kabulüm. 7 yıl aradan sonra yayınladıkları göndermesi bol Shaking The Habitual, baş döndürücü bir albüm. Dreijer kardeşlerin bir buçuk saat boyunca yarattığı ses alanlarında belirli bir rota izlemek kolay değil. Ayinsel beat'ler, doğu melodileri, drone'lar, insan sesinin bin bir şekle girmiş hali dinleyeni her yönden kuşatıyor. Kulağımda bu albümle yürürken hep arkamdan bir şey geliyor sanıp aniden dönüyorum, dış dünyadaki oryantasyonum saçmalıyor. Nefis bir şey. 33 yaşındaki Amerikalı ozan Kurt Vile'ın sesi, aşağı yukarı portakallı kekten yapılma bir yatağa uzanıp, bir yandan kedi severken bir yandan yastıkları yemek gibi bir his bırakıyor bende. En boktan şeyler bile içinde bir sır barındırıyormuş gibi görünüyor şarkılarında. Amerika'yı kurtarırsa Kurt Vile ve emsallerinin psychedelic folku kurtarır. Bir de Ty Segall'ın elektrogitarı. Albümün güzelliğini hakkıyla anlatabilecek kelimem = Yok. Junip'in bu albümünü yağmurlu bir sabah Ortaköy'de sinemaya giderken dinlemiştim. Mezun olduktan sonra kapısından nadiren girdiğim okulumun yanıp yıkılan binasına bakarken içim acımıştı. Kim bilir içinde ne kadar vakit geçirdiğim salonların kararmış duvarları ıslaktı. Kendimi yönünü bilmediğim bir akışa bırakmış gibi hissediyordum ama kaygı yoktu. Yıkıntıya bakarken birden olması gerekenin tersine, sevgi ve güven duydum insanlara. Bunun tek sebebi Junip'ti. Punk ve post punk için verimli yıllarda yaşıyoruz. Londralı Savages, insan ilişkilerindeki soğukluk, yalnızlık ve toplumun çarpık standartlarına ayak uydurma çabasının sıkıcılığını hiddetle anlatıyor ve hepsine şık bir hareket çekiyor. Sürekli hanım hanımcık olmaları telkin edilen kadınların gürültü patırtı çıkarması kadar güzel az şey var. Grubun ilk albümü Silence Yourself, yılın en iyi işlerinden. İlk albümüyle birbirini andıran gruplar denizinden fırlayıp, ikincisiyle havayı tırmalayıp, üçüncüden itibaren o denizin içinde kaybolan gruplardan olmasından korkmuştum Editors'ın. Neyse ki dördüncü albümleri Weight of Your Love, onları yine yüzeyin üstüne çıkardı. Çok iyi eleştiriler almasa da beğendiğim bir albüm. Single'lardan Sugar da yılın şarkılarından. Hayatımdan kaybolan Editors yine radarıma girdi. Hoş geldin Editors bebek. Bristol çıkışlı elektronik müzik ikilisi Fuck Buttons, üçüncü albümleri Slow Focus'ta gürültülü, ayinsel devinimlerini sürdürüyor. Dinleyeni dış dünyadan tamamen koparıp evrenine katan bir müzik onlarınki. Hipnotize edici dijital büyü müziği. Elektrik kabilesi. Özellikle Prince's Prize'ı üst üste defalarca dinleyip acayip girdaplara çekilmek mümkün. Modeselektor Apparat Gernot Bronsert iş birliğinin bu seneki meyvesi II, yıl boyunca duyduğum en güzel şeylerdendi. Benim için yılın şarkısı olan Bad Kingdom'ın müthişliğini bir kenara koyalım, albüm baştan sona incelikle işlenmiş yapılar, duygulu vokaller, lezzetli glitch'lerle dolu. Kendi kendine dans ederken gözlerinin dolması gibi tuhaf şeyler yaşatıyor insana. NIN ne eylese güzel eyliyor. Bıçak gibi soğuk ve kesici gitarlara abandığında da, tüm albümü sentetik seslerle kurguladığında da etkili ve güçlü. Hesitation Marks'ta pusula ikincisini gösteriyor. Harcı bilgisayarlarla karılmış albüm için rahatlıkla Trent Reznor'ın ustalık günlerinin eseri diyebiliriz. Reznor'ın her yanından teller ve neye yaradığı anlaşılmayan aygıtlar fırlayan zihni içinde bir seyahat. Rüyadaymış gibi şarkı söyleyen Chelsea Wolfe'un black metalden folka uzanan bir müziği var. İki uçtan da öğeler, uçucu vokal ve basit, efektli gitarların sisinde birleşiyor. Felaketleri ve acıyı romantik bir biçimde ele alan, gotik tavırlı şarkılarıyla Pain Is Beauty, Chelsea Wolfe'un her albümde biraz daha büyüleyici olan müziğinin şimdiye dek ulaştığı en iyi nokta. Arctic Monkeys'le ilgili şu cümleleri bu yıl çok kurdum: 20'lerinde dünyaca tanınıp, saçmalamadan müziğini zenginleştirip dönüştürebilmek kolay değil. Önce rock 'n' roll'u, sonra R&B esintilerini işlemeyi öğrendi Arctic Monkeys. Dünyanın gözü önünde her anlamda çok güzel büyüdüler. 2013'ü zaferle kapatanlardan, grubun en iyi işi AM. Gücünü bağırmadan hissettiren kadın vokallere bayılıyorum. Hannah Reid'in hüzünlü, dünya dışı sesine melankolik klavye ve gitarlar eklenince bu yılın en sevdiğim albümlerinden biri, grubun ilk albümü If You Wait ortaya çıkmış. İlk dinleyişte çok etkilendiğim albümleri nerede, hangi ruh haliyle dinlediğimi unutmuyorum. If You Wait'i gece vakti bir otobüste, akan ışıklara bakarak dinlemiş, dinledikçe gördüğüm caddelere aşık olmuştum. London Grammar'la tanışmak için müthiş bir ortam. Üçüncü albümleri The Suburbs'le Grammy'den BRIT Ödülü'ne, Polaris Ödülü'nden platin plaklara koşan Arcade Fire, yeni albüm Reflektor için pazarlamanın büyüğünü yaptı. Graffitiler, gizli son dakika konserleri, teaser üstüne teaser derken nihayet çıkan Reflektor, yarattığı beklentiyi fazlasıyla karşıladı. Her şarkısına ayrı takığım. Bir hafta sürekli Joan of Arc dinliyorum, bir hafta Normal Person. 2010'ların müziğini kim temsil ediyor, diye sorsalar, herhalde Arcade Fire derim.


2013'te bana yarenlik eden albümlerden en sevdiğim 20 tanesini, ufak açıklamalarla paylaşmıştım. Şimdi daha geniş bir listeyle, yılın nefis albümlerini hatırlayıp toparlama işini tamamlıyorum. Sıralama yine yok, hepsi benim bebeklerim. - Alex Calder Time EP - Ty Segall Sleeper - True Widow Circumambulation - Pissed Jeans Honeys - Moonface Julia With Blue Jeans On - No Joy Wait to Pleasure - Pond Hobo Rocket - Pixies EP1 - Holograms Forever - Iceage You're Nothing - Pop. 1280 Imps of Perversion - Barn Owl V - Parquet Courts Light Up Gold - King Krule 6 Feet Beneath the Moon - Colleen Green Sock It to Me - Pascal Pinon Twosomeness - Deerhunter Monomania - Palms Palms - Russian Circles Memorial - The Flaming Lips The Terror - Primal Scream More Light - Unknown Mortal Orchestra II - Pearl Jam Lightning Bolt - Phosphorescent Muchacho - Burial Rival Dealer EP - Jagwar Ma Howlin - Local Natives Hummingbird - White Denim Corsicana Lemonade - Shearwater Fellow Travelers - Black Joe Lewis Electric Slave


Amerikan rock'ının Patronu Bruce Springsteen, 18. stüdyo albümü High Hopes'da eski şarkılarını yeniden elden geçiriyor, yanlarına birkaç cover ve daha önce yayınlanmamış malzeme katıyor. Bu ayın ortalarında çıkacak albümde Springsteen'e 42 yıllık yol arkadaşları The E Street Band'in yanı sıra gitarist Tom Morello eşlik ediyor. Beck, son yıllarda Charlotte Gainsbourg, Bat For Lashes, Childish Gambino gibi isimlerle şarkılar yapsa da 2008'den beri stüdyo albümü yayınlamadı. Şubatta çıkacak Morning Phase'i, 2002 tarihli çalışması Sea Change'in kardeşi olarak tanımlayan müzisyen, iyimserlik dolu ve duygusal şarkılar müjdeliyor. Country efsanesi Johnny Cash'in ölümünden 11 yıl sonra yayınlanacak Out Among the Stars, 1980'lerde kaydedilip rafa kaldırılmış şarkılardan oluşuyor. Oğul Cash tarafından 2012'de keşfedilen ve daha önce hiçbir yerde yayınlanmayan kayıtları Mart ayında duyabileceğiz. Önce indie kraliçesi ilan edilip, imajı ve hayat hikayesinin prodüksiyon olduğu ortaya çıkınca yerden yere vurulan, yine de milyonların aklını alıp götüren Lana Del Rey, bu yıl ikinci stüdyo albümü Ultraviolence'ı çıkaracak. Karanlık sokak kızıyla kaygısız pop yıldızı tavrı arasında gidip gelen şarkılar, bakalım bu defa nasıl bir paketle sunulacak. Detaylar henüz resmi olarak paylaşılmamış olsa da, U2'nun Nisan ayında Danger Mouse prodüktörlüğünde yeni bir albüm çıkarması bekleniyor. Attığı her adım bir pazarlama şölenine dönüşen grubun 5 yıl aradan sonra gelecek albümü için gerçekleşecek tanıtım çılgınlığını kaygıyla bekliyoruz.


İsterdim ki yılın tüm önemli konserlerinden karelerim olsun ama bu yıl hem tembellik ettim hem de çekmek istediğim isimlerden bazıları fotoğraf izni vermedi. Ben de açtım hard diskimi, bu yılın konserlerinden en sevdiğim 10 fotoğrafımı seçtim. 10. Reptile Youth : Buz gibi bir şubat gecesinde Roxy'de kısa ve enerji dolu bir konser vermişlerdi. Kopenhag çıkışlı indie ikilisiyle bir de röportaj yapmıştım. Mads Damsgaard kendisini onları pek de iyi tanımayan seyircinin içine atmadan önce çektiğim bu kare gecenin ruhuna denk düşüyor. 9. Owen Pallett : Anısı taze. Konserlerde mekana en önde yer bulacak kadar erken gelmemişsem fotoğraf çekmek için insanları zorlamıyorum. Bulunduğum yerde fırsat kollayıp bir iki kare çekmekle yetiniyorum. Salon'un mavi-pembe ışıklarının aydınlattığı bu fotoğraf, konserden favorim. 8. Alpman And The Midnight Walkers : Güneş Alpman'ın kendi deyimiyle spychedelic müzik yapan grubu The Midnight Walkers, Babylon Soundgarden'ın en yeşil sahnesi RBMA Stage'de iyi bir gündüz konseri vermişti. 7. FM Belfast : İlk defa Babylon Soundgarden'da izlediğim FM Belfast'ta ilk 2 şarkı çekim yapıp başka bir sahneye gittim. Geri döndüğümde konser bitmek üzereydi ve grup çıldırmıştı. Sahne önüne depar atıp biraz daha çekim yaptım. Teknik açıdan iyi olmasa da festivalin en sevdiğim karelerinden biri bu. 6. Blondie : Her zamanki fotoğraf alanından değil, sahne önü bölümünün arkasında oluşturulmuş koridordan çekim yapıldı Blondie konserinde. 69 yaşındaki Debbie Harry, sahnede hangi açıdan nasıl göründüğüyle çok ilgili. Kendisinden 40 yaş genç ve yokuş çıkarken nefes nefese kalan biri olarak, muhteşemliğini yakalamak için elimden geleni yaptım. 5. Junip : İstanbul'daki tüm yabancı hocalar ve ERASMUS öğrencilerinin geldiği Junip konseri tıklım tıklımdı. Grubun önceki yıl çıkan albümüne aşıktım ve loş sahnede yanıp sönen ampullere bakarak hipnotize olmuştum. 4. Sky Ferreira : Sky Ferreira sahneye çıktığında kopan çığlık fırtınasını beklemiyordum. Arkamdaki seyirciler sahneye yüklenecek, ben de arada telef olacak gibiydim. Müziğinin içine çok çekilmesem de Ferreira'nın attığı adımları ilgiyle izliyorum. Bu arada sahnede çok iyi fotoğraf veriyor. 3. Morrissey : Morrissey'le üçüncü buluşmamda nihayet yüzündeki çizgileri, gömleğindeki kırışıklıkları, alnındaki teri ve gözlerindeki ruhu görebileceğim yerdeydim. Açı ararken, dirsek yerken şarkılara eşlik etmek güzel his. 2. Kurt Vile : Uzun saçlarının arkasına sakladığı evreninden ne şarkılar savurdu bize Kurt Vile. Ev gibi düzenlenmiş sahnede evindeydi, bize de ayrı ayrı evcikler yaptı konser boyunca. O gece çektiğim her kareyi ayrı seviyorum, hepsine müzik sinmiş. 1. Ciguli : Fotoğrafların ifade ettiği şey zaman içinde değişebiliyor. Hislerimizi bulaştırdığımız bütün nesneler gibi. Kolektif İstanbul ile birlikte sahnedeydi Ciguli. Tüm fotoğraflarda akordeonu gibi gülüyor. Siyah beyaz bir Cheshire Kedisi'ne dönüşüyor fotoğraf.


Her yıl merakla beklediğimiz İstanbul Caz Festivali, 25. yılını heyecan verici bir programla kutlayacak. 26 Haziran 17 Temmuz tarihleri arasında gerçekleşecek festivalde usta cazcılardan güncel müziğin önemli isimlerine, genç müzisyenlerden özel projeler için bir araya gelen ekiplere 250'yi aşkın sanatçı, şehrin 27 farklı mekanında sahne alacak. Nick Cave & The Bad Seeds'in festival kapsamında 10 Temmuz'da gerçekleşecek konserini birkaç ay önce öğrenmiştik. Dün akşamki basın toplantısıyla programın kalanına dair heyecanımızın yerini sabırsızlık aldı. İstanbul Caz Festivali'nin bu yılki konukları arasında Robert Plant & The Sensational Space Shifters, Benjamin Clementine, Melody Gardot, Caro Emerald, BADBADNOTGOOD, Robert Glasper'ın Christian Scott, Taylor McFerrin, Derrick Hodge ve Terrace Martin'le oluşturduğu grubu R+R=Now, Avishai Cohen, Omar Sosa ve Yilian Canizares var. Festivalin en sevdiğim bölümü olan Gece Gezmesi, bu yıl 28 Haziran Perşembe akşamı Kadıköy'ün dört bir yanına yayılacak. Kalben, Yüzyüzeyken Konuşuruz, Taner Öngür & 43.55, Islandman, Focan & Bıyıkoğlu Organic Expeditions, Nilipek, Melike Şahin Gece Gezmesi'nde izleyebileceğimiz isimlerden birkaçı. Parklarda Caz konserleri ve Çocukça Bir Gün etkinliği de programda yer alıyor. İstanbul Caz Festivali'nin 26 Haziran'da Zorlu PSM'de gerçekleşecek açılış konserinde, Türkiye cazının yıldız solist ve bestecileri, Kamil Özler şefliğindeki TRT Hafif Müzik ve Caz Orkestrası ile birlikte sahnede olacak. Festival programını caz. iksv. org adresinden inceleyebilirsiniz. Biletler 18 Nisan'da satışa çıkıyor.


İstanbul'un bin bir hali var; erguvanlar açmış hali, palamut bolluğundan sokak aralarında seyyar tezgahlarda balık satılan hali, cumartesi gecesi köprü trafiğinde şehri terk etme kararları aldıran hali, şeffaf şemsiyelerle dolu yağmurlu hali... Göz kamaştırıcılığıyla bizi kendine en aşık ettiği hallerden biri, şüphesiz şehrin caz hali. Seslerin, hislerin peşinde geçireceğimiz iki haftalık Akbank Caz Festivali maratonu bugün başladı. Şehir, 26. defa caza büründü. Sadece konserlerle değil, söyleşiler, atölyeler, çay saatinde caz, cazlı brunch gibi etkinliklerle sahnelerin dışına taşıyor festival. Dopdolu programdan ajandama not ettiğim 10 konserle minik bir festival rehberi hazırladım. Siz de vakit kaybetmeden festival kitapçığına dalıp kendi listenizi oluşturun. Festival boyunca konser yazıları, röportajlar ve özel içerikler için Akbank Sanat Caz Blogunu takip etmeyi unutmayın. Harika bir festival olsun!


Festivalin ikinci cumartesi gecesinde pusulam festival programının iki ayrı ucunu gösterdi. Önce Akbank Sanat'ta Alman matematikçi, piyanist ve besteci Benedikt Jahnel'in triosunu, ardından Volkswagen Arena'da Bonobo'yu izledim. Berlin'de yaşayan akademisyen Benedikt Jahnel, klasik piyano eğitiminin ardından Berlin Sanat Üniversitesi ve City College New York'a devam etmiş. Triosunun temellerini de New York yıllarında atmış. 2008'den bu yana yayımlanan üç albümüyle adını caz çevrelerinde duyuran Benedikt Jahnel Trio, bu yıl çıkardığı yeni çalışması The Invariant'ın ardından İstanbul'daki ilk konserini Akbank Sanat'ta verdi. Üç albümün de ziyaret edildiği konserde piyano, kontrbas ve davul üçlüsünün uyumlu ve dinamik performansı, seyirciden tam not aldı. Parça sonlarında alkışlar yükseldikçe, Jahnel ve ekibi de gülümsemelerini gizlemeden, coşkuyla çaldı. Müzisyenlerin aldıkları tepkiden memnun olduklarında enstrümanlarına daha şevkle, daha tadına vararak sarılmalarına tanık olmak çok güzel. Benedikt Jahnel Trio'nun ruhu yumuşatan, gülümseten konserinin peşinden bambaşka bir ruh halini kovalamaya, Volkswagen Arena'ya gittim. Bonobo adıyla tanıdığımız İngiliz müzisyen ve prodüktör Simon Green, son albümü Migration'da evimizin doğduğumuz yer mi yoksa sürekli hareket halindeki varlıklar olarak o an neredeysek orası mı olduğunu sorguluyor. Yakın bir aile ferdinin kaybının tetiklediği duygusal ve mekansal sorularla şekillenen, Bonobo'nun kariyerinde özel bir yerde duran Migration, tek başına konserin yarısını oluşturdu. Albümün açılış parçasıyla başlayan konserde davul ve üflemelilerin enerjisi, vokalist Szjerdene'nin sahnedeki masalsı varlığı, Bonobo'nun içten tavrı alanı dolduran seyircinin heyecanını mutluluğa dönüştürdü. Bonobo'nun dünyanın farklı bölgelerinden ses ve ritimleri ustalıkla kullandığı müziğinde melankoli ve neşe, durup dinlenme hissiyle yeni yollara açılma dürtüsü kol kola. Festivalin ikinci cumartesi gecesine izini bırakan konserde de duygular yükselip birbirine karıştı, beden dans ederken zihin dingin kaldı. Bu yazı ilk olarak Akbank Caz Blog'da yayınlanmıştır.


Akbank Caz Festivali'nin ilk cumartesi gecesini iki konserle karşıladım. Dört yıl aradan sonra yeniden Akbank Sanat sahnesinde İstanbul'la buluşan Daniel Herskedal ve Marius Neset ile geceyi açıp, Babylon'da Red Baraat'ın patlayıcı enerjisiyle sarsıldım. Kopenhag Ritmik Müzik Konservatuvarı yıllarından beri birlikte çalan tubacı Daniel Herskedal ve saksafoncu Marius Neset, sahnede adeta birbirlerinin nefeslerini bile tamamlıyor. Tubanın zaman zaman perküsyona yakın bir tavırla çalındığı, saksafonun ise dolambaçlı yollardan geçip tubanın oluşturduğu iskelete tutunduğu konserde iki müzisyen de hem enstrümanlarının sınırlarını zorladı, hem diğerinin icrasına alan bıraktı. Norveçli ikili, 2012'de yayımlanan Neck of the Woods albümlerinde Norveç folk şarkılarını Avrupa kilise müziği perspektifinden yorumlamıştı. Konserde bu albümden parçaların yanında, solo kayıtlarından örnekler de paylaştılar. Özellikle Herskedal'ın loop'layarak üst üste dizdiği tuba katmanları, yağmurlu cumartesi gecesinin atmosferine rüyalardan çıkma bir sis kattı. Babylon'da ise bambaşka bir coğrafyanın enerjisi beni bekliyordu. Bhangra, caz, funk, rock ve hip hop'u aynı sahnede buluşturan Brooklyn çıkışlı ekip Red Baraat, son albümleri Bhangra Pirates'ın ardından çıktıkları turnenin son konserinde, ilk defa İstanbul'da çalacak olmanın heyecanını yaşıyordu. Seyircinin heyecanıyla grubunki karşılaşınca ortaya enerjinin bir an bile düşmediği, bol danslı, bol etkileşimli, kolay kolay unutulmayacak bir konser çıktı. Red Baraat, kendi parçalarıyla yetinmeyerek Tunak Tunak Tun ve Mundian To Bach Ke gibi sevilen Punjabi parçalarını da çaldı. Grubun lideri Sunny Jain'in ikiz davula olan hakimiyeti, trompetçi ve vokalist Sonny Singh'in hip hop yaklaşımı, Keisuke Matsuno'nun gürültülü gitarı müziği farklı türlerin kesişim noktalarında konumlandırdı. Dünyanın en iyi parti grubu olma iddiasındaki Red Baraat, tüm biletleri tükenen konserde seyirciyi vaat ettiği sınırsız dans diyarına götürmekte hiç zorlanmadı. Şehri cazın farklı hallerine büründüren Akbank Caz Festivali'nin ilk cumartesi gecesi, Norveç coğrafyasında başlayıp Bhangra korsanlarına katılarak sona erdi. Bu yazı ilk olarak Akbank Caz Blog'da yayınlanmıştır.


Sonbahar gömlek üzerine hırka, evden çıkarken çantaya atılan mandalina, sezon açılışı ve konser koşturmacası demek olduğu kadar, Akbank Caz Festivali'nde bu sene neler varmış diye harıl harıl program incelemek de demek. İstanbul'u 27. defa dünyanın dört yanından harika müzisyenlerle buluşturmaya hazırlanan festival bu yıl 3-19 Kasım tarihleri arasında, Cemal Reşit Rey Konser Salonu, Akbank Sanat, Babylon, Volkswagen Arena, The Seed, Caddebostan Kültür Merkezi, Moda Sahnesi, Summart Sanat Merkezi, Nardis ve Zorlu PSM dahil 36 ayrı mekanda 53 konser, 3 söyleşi ve 15 atölye çalışması gerçekleştirecek. Benim konser takvimimin büyük bölümü aşağıda ama festivalde konserler kadar merakla beklediğim söyleşi ve atölyeler de var. Mesela Türkiye'nin ilk kadın caz vokali Sevinç Tevs anısına Soho House'da düzenlenecek panel ya da Sevin Okyay moderatörlüğünde Hülya Tunçağ ve Ali Sönmez'den beat yazarlarının cazla ilişkisini dinleyeceğimiz Beat Kuşağı ve Caz söyleşisi. Lise öğrencilerini cazla tanıştırmayı amaçlayan Liselerde Caz Atölyeleri'nin bu seneki konukları Ercüment Orkut, Volkan Hürsever ve Ediz Hafızoğlu. Bir festival klasiği olan Kampüste Caz konserleri ise 20 Kasım 1 Aralık arasında Jehan Barbur'u Muğla, İzmir, Eskişehir, Bolu, Adana, Mersin, Kayseri ve Ankara'da üniversitelilerle buluşturacak. İstanbul Lindy Hoppers'ın swing, solo caz ve tap dans atölyeleri, sadece izleyip dinlemekle kalmamak, hareketin parçası olmak isteyenleri oldukça mutlu edecektir. Bir de müzikle yemeği bir araya getiren Cazlı Brunch, Çay Saatinde Caz ve Akbank Sanat Kafe'de Akşamüstü Caz etkinlikleri var ki, festivalin hitap etmediği duyu bırakmıyor. Programı detaylı olarak buradan inceleyebilirsiniz. Gelelim benim ajandama hevesle kaydettiğim konserlerden bazılarına.


Çok üşüyen biri olsam da havanın soğuduğu, önce hırkalara, sonra ceket ve paltolara geçtiğimiz ekim-kasım aylarına bayılıyorum. Yapış yapış nem elini üzerimizden çekerken İstanbul silkinip kendine geliyor sanki. Geceleri sokaktan gelen sesler değişiyor, gündüz cama vuran ışık değişiyor ve serinliğe uyandığım her sabah biraz daha canlanıyorum. İşte tam da bu vakitlerde şehir caz haline bürünüyor, haftanın her gününe bir konser düşüyor ve bu dünya içinde kaybolup başka her şeyi unutuyorum. Akbank Caz Festivali, bu yıl 17-28 Ekim tarihleri arasında 28. defa İstanbul'la buluşuyor. 12 gün boyunca 100'den fazla müzisyeni ağırlayacak festival, 37 ayrı mekana dağılıyor. Programda her sene olduğu gibi ilgi çekici söyleşiler ve atölyeler de var. Liselerde Caz Atölyeleri, 9 lisenin öğrencilerini Ercüment Orkut, Volkan Topakoğlu ve Ediz Hafızoğlu'yla buluşturuyor. Kampüste Caz projesi ise Evrencan Gündüz ve Uzaylılar'ı 9 şehirde üniversitelilerle bir araya getiriyor. Festivaldeki 37 konserden ajandama bir çırpıda eklediklerimi aşağıda paylaşıyorum, siz de buradan programı inceleyip kendi caz rotanızı belirlemeyi ihmal etmeyin.


Her yılın sonunda mısır patlağı gibi ortalığa fırlayan albüm listelerini seviyorum. İlk defa geçen yıl böyle bir liste yapmıştım, bu sene de es geçmek istemedim. Yine radyo programı için tuttuğum notların çok yardımı dokundu ve yine sıralamada zorlandım. Son derece kişisel 50 albümle 2014 özetim ektedir. Albümleri başlıklara tıklayarak Spotify'dan dinleyebilirsiniz. Yıl içinde yazdığım albüm yazılarına da linkler verdim. 4. The War On Drugs Lost In The Dream: Gitarla vaftiz edilmiş Phildelphia'lı indie rock grubu The War On Drugs, üçüncü albümlerinin adı gibi bir rüya alemine attı beni. Yufka gibi üst üste atılmış yankılı elektrogitar katmanları arasında pus kadar uçucu melodiler, yılın en sakin ve derine işleyen albümlerinden birini oluşturuyor. 7. Pixies Indie Cindy: Koskoca 23 yılın ardından yeni bir albüm çıkardı Pixies. Benim neslimin yayınlanışına tanık olduğu ilk Pixies albümü (6 yaşından beri Pixies dinlemiyorsanız tabii). Basçı Kim Deal yoktu bu defa. Onun yerine Paz Lenchantin'i izledik İstanbul'da. Konserde de anlaşıldığı gibi yeni şarkıların eskilerden eksik kalır yanı yoktu. Gümbür gümbür geri döndü grup. 8. Jack White Lazaretto: Yetenekli Bay White'ın ilk solo albümü Blunderbuss, bana göre yayınlandığı yılın en iyisiydi. Lazaretto, Jack White'ın adına yaraşır bir albüm olsa da Blunderbuss'ı aşamadı. Bu da aslında sonraki White albümünü daha çok merak etmeme neden oluyor. Blunderbuss'ı yakalayamamış olması albümün iyi olmadığı anlamına gelmiyor tabii. Cayır cayır Nashville ve Jack White manyaklığı. 10. Wye Oak Shriek: Dördüncü albümünün omurgasını synthesizer ve bilgisayar düzenlemeleriyle oluşturan Wye Oak, 2014 başında Salon'da verdiği konserde teknik bir arıza yüzünden yeni şarkılarını çalamamıştı. Yıl boyunca Shriek'i bol bol dinleyerek eksiği kapatmaya çalıştım. Gürültü koparmadan, sağlam adımlarla kendi yerini bulan albümlerden. 11. Swans To Be Kind: Deneysel rock'ın önemli gruplarından Swans'ın 13. stüdyo albümü To Be Kind, tıpkı grubun konserleri gibi bir ayin. 2 saati aşan sürede endüstriyel gürültüden dokunaklı inlemelere uzanıyor müziğin coğrafyası. Swans'ı dinlemek, insan makinesini açıp içinde ne var diye bakmaya benziyor. Özdeki ilkellik sese akıyor. 15. Thom Yorke Tomorrow's Modern Boxes: Thom Yorke'un önce BitTorrent, sonra Bandcamp üzerinden yayınladığı 2. solo albümü, minimal elektronik sularda seyrediyor. Müzisyenin mırıltı gibi vokalini boğmayan beat'ler, piyano ile kol kola. 38 dakikalık zihin yolculuğu. 16. Run The Jewels Run The Jewels 2: 2014'te kendinden çok bahsettirdi hip hop ikilisi Run The Jewels. Agresif sözleriyle şarkılar yumruk gibi patlıyor. Dinledikçe sokağa çıkıp bağırasım geliyor. Kurumsallaşmış ne varsa yıkabilecek bir güç dile geliyor albümde. 17. Future Islands Singles: Future Islands benim için Samuel T. Herring'in ruh dolu vokaliyle eş. O olmasa belki de aklımdan kolayca silinecek güneşi anımsatan synth pop şarkıları. Ama o var ve Future Islands 2015'in ilk aylarında da kulağımda olacak. 19. EMA The Future's Void: 2013'te How To Destroy Angels için hissettiklerimi, 2014'te EMA için hissettim. Yaptığı bir nevi dijital büyücülük. Geleceğin karanlık olduğu yerden, buradan, kendimizi kablolarla başkalarına ve hayata bağlamaya çalıştığımız inlerimizden hikayeler anlatıyor.


Echo & The Bunnymen'in Türkiye'deki dördüncü konseri Avea Escape to Music kapsamında, 30 Nisan'da Ghetto'da gerçekleşti. Konserden önce gitarist Will Sergeant'la beş dakikalık bir röportaj için grubun menajerinden izin kopardık ve olaylar gelişti. Sergeant sorulara kısa ve net cevaplar verirken konunun dijital albümlere gelmesiyle çözüldü ve anlattıkça anlattı. Sekiz dakikanın sonunda menajerleri gelip götürmeseydi daha da anlatırdı. Şimdiye kadar oldukça iyiydi. İlginç yerlere gitmeyi seviyoruz, burası da ilginç bir yer. Biraz yorgunuz çünkü dün hiç uyumadık. Evet çünkü heyecan izleyiciden geliyor. Onlardan size akıyor gibi, onlar ne kadar kendini kaptırırsa sen de o kadar kaptırıyorsun. Bu sürekli bir şey. Hala gergin olabiliyoruz ama birkaç konserden sonra her şey akmaya başlıyor. İki gün önce Atina'daydık ve yaklaşık beş aydır çalmamıştık. Bu çok uzun bir süre ama konser iyiydi. Küçük mekanları seviyorum, insanların yüzlerini, havaya girdiklerini görmek istiyorum. Hayır, batıl inancım yoktur, o saçmalıklara inanmıyorum. Bunların hepsi kendini beğenmişlik. Dijital olarak yayınlanan albümlerle ilgili düşüncelerinizi merak ediyorum. Ben gelenekçi biriyim, plak seviyorum. Bir şey satın aldığını hissediyorsun, kapak tasarımı gibi şeylere dijital albümlerde tam olarak sahip olamıyorsun. Bence şöyle olmalı; plağı satın almalısın ve içinden ayrıca download fişi gibi bir şey çıkmalı. Artık çok geç, müzik öldü. Müzik artık sadece tuvalet kağıdı gibi kullanıp atılabilen bir mal. Telefonunu açıp YouTube'daki şu şarkı söyleyen köpek videosuna bak diyorsun. Bütün Boney M albümlerimi silip onu indireyim. Tamamen değersiz. Bir sanat olarak tamamen geçersiz. Canlı performans başka hikaye tabii. İnsanlar artık albüm yapmıyor çünkü o kadar para harcamanın anlamı yok. Albüm anında internete düşüyor ve indiriliyor. Bu yüzden single, EP ve bunun gibi şeyler çıkarmaya yöneliyorlar. İnsanların sadece single parçasını indireceği bir albüme 100.000 pound harcamaktansa. Bu üzücü çünkü ileride içinde harika parçalar olan albümler kalmayacak. Her şey konser reklamlarından ibaret olacak. En azından plağın varlığını sürdüreceğini düşünüyorum. Plağın bir pırıltısı var ama geri dönecek de değil. Plağı cep telefonunda taşıyamazsın. Çoğu insan müzikle ilgilenmiyor. Öyle değil mi? Sadece şimdi değil, bu her zaman böyleydi. Çocukken okuduğum sınıfta müzikle ilgilenen sadece dört kişiydik. Diğer herkes futbol ve başka şeylerle ilgiliydi. Hep azınlığız. Evinde Radio 1'ı açan insanlardan bahsetmiyorum, müziği gerçekten sevenlerden bahsediyorum. Bizim sevdiğimiz gibi, benim sevdiğim gibi, bir takıntı haline getirenlerden bahsediyorum. Bence hepsi bitti. Game over. Altın Çağ bitti. Müziğin en iyi dönemi 60'lardı. 80'ler çöp, 90'lar çöp, şimdi çöp, hepsi çöp. Her şey 60'ların sonunda, 70'lerin ilk yıllarında yapıldı. Aklına gelebilecek bütün gruplar başka bir gruba işaret ediyor; Oasis The Beatles, Blur The Kinks. Mümkün ama ben görmüyorum. İlgimi çeken şeyler 60'ları referans alan gruplar. The Black Angels'ı beğeniyorum çünkü 60'ların psychedelic sound'una benzer bir müzik yapıyorlar. Bu noktada grubun menajeri telefonunun ekranındaki saati göstererek gitmeleri gerektiğini söylüyor. Will Sergeant Gerisini uyduruver diyor gülerek ve röportajımız sonlanıyor. Akşam Echo & The Bunnymen tıklım tıklım dolu mekanda her zamanki harika performansını sunuyor, bu defa Ian McCulloch'tan çok Will Sergeant'ı izliyorum.


2000 yılından bu yana Levent'teki salonunda dünyanın pek çok yerinden önemli sanatçıların performanslarına ev sahipliği yapan İş Sanat, 2018 sezonunda yine cazdan klasik müziğe, dans gösterilerinden Türkiye'nin popüler isimlerinin özel projelerine birçok rengi barındırıyor. 3 Kasım'da, geçen yılın Meriç Soylu Ödülü sahibi çellist Umut Sağlam ve keman sanatçısı Yiğit Karataş'a Cumhurbaşkanlığı Senfoni Orkestrası'nın eşlik ettiği özel konserle açılan sezondan ajandama kaydettiğim konserlere bir bakalım. Farklı türlere dokunan İş Sanat 2018 sezonunda sahne alacak isimler bu kadar değil tabii. Dünya müziğinin dikkat çeken isimleri Glykeria, Nina Zilli ve Silvia Perez Cruz, Lyon merkezli dans topluluğu Pokemon Crew, Neşet Ertaş türkülerini yorumlayacakları projeleriyle Ceylan Ertem ve Cem Adrian, Türk filmlerinden şarkılarla Göksel, Milli Reasürans'ta gerçekleşecek Parlayan Yıldızlar konserleri ve artık klasikleşen şiir ve hikaye dinletileri de bizi bekleyenler arasında. Sezondaki tüm etkinlikleri buradan takip edebilirsiniz.


Her gün karşı karşıya olduğumuz cinsiyetçi, kadın düşmanı söylem ve eylemlerin yanında, hiç ummadığımız yerlere sızan, ummadığımız anda karşımıza çıkıp yerleşik erkek egemen düzenin gözündeki yerimizi açık eden deneyimlerle boğuşuyoruz. Sanmıyorum ki bu cümleleri okuduğunda aklına kendi hayatından örnekler gelmeyen bir kadın olsun. Yaşamın her alanı bir mücadele zemini. Cinselliğimizden kahkahamıza, giysilerimizden bedensel özelliklerimize kadar her şeyimizle her an hedef tahtasındayken, bir araya gelmekten çekinmeyelim. 8 Mart akşamı Feminist Gece Yürüyüşü için Taksim'de buluşalım. Öncesi ve sonrası için de önerilerim var.


İlk albümü A Lunar Manoeuvre'ı geçtiğimiz yıl yayımlayan In Hoodies, kendisi için 2016'yı tanımlayan seslerden A Moon Shaped Pool'u yazdı. Hail To The Thief bookleti içinde Burn The Witch ifadesini ilk okuduğumda sanırım 2003 yılıydı. O zamanlar sabah kalkıp Radiohead forumlarına bakıyordum ve günün büyük bölümünde Radiohead dinliyordum. Daha sonra radiohead. com açılış sayfasında tıklanabilen küçük kutucuklar içinde tekrar beliren kelimeler, şarkının henüz editlenmemiş lirikleriydi. Her bir kutucuk, içinden çıkılması imkansız bir söz ve fotoğraf labirentine kapı açıyordu. O günlerden bu yana çok zaman geçti. 2016 Nisan ayında bazı fanlar We know where you live yazan kartlar almaya başladılar. İnternet varlığını kısa süreliğine silmeleri sonrası, önce Burn The Witch, ardından Daydreaming klipleri servis edildi. Seneler önce Lewis Carroll hikayeleri benzeri, açtığında ardından yeni kapılar çıkan, geçtiğin yolu asla tam olarak anlayamadığın labirent, 2016 yılında Paul Thomas Anderson'ın harika videosu ile görsel ihtişamına kavuştu. Liriklerde bahsedilen geri dönüşü olmayan noktaları, anları anımsamak, kemiklere kadar sızlatan kayıpları fark ederken bulunan yaşamaya devam etme ihtimali hem heyecanlandırıyor, hem korkutuyor. Yine geçmişe dönersek Hail To The Thief periyodunda Tarık Aziz'den alıntı ile Tünelin ardında ışık yok, tünelin ardında sadece tünel var diyordu Radiohead'in dijital hayaleti. Klibin sonunda kapılar, koridorlar, odalar, asansörler ve merdivenler sonrasında ilk kez kendi zihninde de olsa bir yuvaya, kovuğa kavuşan Thom Yorke'u görüyoruz. Bu açıdan A Moon Shaped Pool'u geriye bakmadan anlamlandırmak imkansız benim için. OK Computer, Philip K. Dick, Otostopçunun Galaksi Rehberi, Cesur Yeni Dünya ve bilimkurgunun gerçeğe hiç olmadığı kadar yaklaştığı yeni batı düzeni içindeki anksiyeteyi seslendirirken; Kid A, özellike OK Computer süreci sonrası grubun dünya çapında üne kavuşması ve o sürecin zorluklarıyla yeni farkındalıklara işaret ediyordu sanki. Fitter Happier ile deforme edilerek insan sesinden uzaklaşan vokaller artık daha çok şarkıya ve albümlerin genel hissine yayılıyordu. Kid A'de gitgide yırtıcılaşan kapitalist düzen ve bu sisteme güvenen bir demokrasinin çöktüğü noktalardan yaklaşan iklim krizi haykırılıyor, bir daha asla bulunamayacak olan varlığımız silikleşiyor, diğer tarafta genetik müdahale ile başkalaşan insan/yaratık sembolleri blipler, webcastler gibi yeni imaj formları ile vurgulanıyordu. Aynı şekilde grup da röportajlarda ve yeni turne sistemlerinde Naomi Klein No Logo etkisini açıkça ifade ediyordu. Dış hatları Disney'in Mickey Mouse'unun kafası ile aynı olan Radiohead Bear logosunun da ilk ortaya çıkışı bu günlerde oldu. Bu süreçte Radiohead bir taraftan dünyanın en göz önünde gruplarından biri olurken, diğer yandan eserleri ve tavırları ile endüstriyi en çok eleştirenlerden de biri haline geldi. Amnesiac, Fahrenheit 451, yıkılan kuleler, yakılan kitaplar ile toplumsal ve kişisel hafıza ile sembolleştirilmiş bir tavan arası kütüphanesinin küllerinde yürüyordu. Çoğu kritiğin göz ardı ettiği, bana göre tam bir başyapıt olan Hail To The Thief daha çok politik bir albüm olarak algılandı ve bu konuşulur oldu. Sonrasında gelen In Rainbows maalesef yine müzikten çok pay what you want sistemi ile yayınlanması üzerinden tartışıldı. İçinde Codex, Lotus Flower, Give Up The Ghost gibi müthiş melodi örgüsü ve inanılmaz duygusal yoğunluktaki şarkılar olmasına rağmen The King Of Limbs, okuduğum, gördüğüm kadarıyla çoğu insan için Radiohead'in görkemli günlerinin geride kaldığını düşündürdü. Bu albümlerin hepsi titreyen ama sabit kalan bir merkezde, farklı kollara gidebilen, farklı duygulara dokunabilen şarkıları barındıran albümler oldu benim için ama A Moon Shaped Pool tüm saydığım imgeleri ve duyguları, yenilerini de ekleyerek, tek tek işleyen ve bir şekilde birleştiren bir yapı. Lise arkadaşları olarak başlayan bir grubun, Nigel'dan Stanley'e, tüm sevgililer, eşler, ebeveynler, arkadaşlar, çocuklara dek, tek tek her bir parçasının hikayesinde ve onların hayatlarındaki büyülü rastlantısallıklarla, başka insanlarla da kesişen hikayelerde tarifsiz bir nokta oluşturuyor AMSP. Açılış parçasından, son lirik just don't leave sözlerine kadar 47 yılın bir melodi, söz ve ritim okyanusuna dönüşümüyle sığdırıldığı dünya dışı bir 52 dakika 31 saniye. Albümün medya tarafından defalarca ifade edildiği gibi Thom Yorke'un ayrılık süreci ekseninde konuşulması çok tatsız geliyor. Aslında çoğu albümün veya şarkının bu tür yüzeye ilişkin hikayelerle anılması, kolaycı kıyaslamalar, kısır tahminler, binlerce kez tekrarlanmış başlıklar, ruhsuz yorum ve referanslarla internet sonsuzluğuna bırakılması, şarkı yazarı/müzisyen/grup ile dinleyici/yorum yapan arasındaki bu korkunç uçurum her seferinde içimi ürpertiyor. Sürekli daha fazlasını, daha yeni, iyi ve parıltılısını, daha çabuk, çok çabuk ister hale geldiğimiz bu gerçeklikte, aksini hayal edenlerimiz kare boşluklara üçgen şekilleri, yuvarlaklara kareleri yerleştirmeye çalışan, öğrenmemekte direnen hayalci çocuklar gibi artık. Daha göz önünde olan ayrılık bir yana, kayıt sürecinde Nigel'ın babasını kaybetmesi gibi öngörülemeyen ve anlaşılamayacak pek çok şey, bir grup insanın hayatından sızarak albümdeki seslere nüfuz ediyor. Kimi yıllar önce yazılmış şarkılar ve lirikler zaman ve hayatlarla evriliyor. Jonny Greenwood, Penderecki dinlemeseydi de, Radiohead ilk yıllarında REM ile turneye çıkmasaydı da bu müzik aynı olmayacaktı. Şarkılar, müzik, tıpkı yaşam ve varlığımız gibi... ufacık görülen milyonlarca etken bir araya geliyor, bizi ve bu anımızı yaratıyor. Hepsi sonsuz bir olasılık zinciri içinde oluşan ve asla tamamlanmayan yaşamın yeniden oluşumu. Stay in the shadows sözleriyle başlayan albüm benim için hızla yok olan gezegene işaret ettiği liriklerle, kırılgan seslerle bir tür olarak insan olmanın çaresizliğini deklare ederken, üzerinde çimenler yeşeren varlık hala umut besliyor. İnsanların ve sadece insanların, içinde yaşadığımız bu korkunç yaşam pratiğini değiştirebileceği umudunu. Mahveden anlayışsızlıklarla çevrelenip ufalan, gitgide yalnızlaşan ve hayalete dönüşen birinin sesi. Kurduğumuz yaşama hapsoluşumuz, yalanların şekillendirdiği hayatlar, açık kalplerde cereyan yapan rüzgar, geride bize dair hiçbir şey bırakılmadan vakumlanmış içlerimiz. Hiç olmadığı kadar sayılara ve istatistiklere emanet edilen kaderimiz ve bunu tam bir geri zekalı gibi kabul ederek kutlayışımız evet, evet... evet... daha fazla... daha fazla deyişimiz sadece. Yayınlandığı günden bu yana AMSP, gidilen yollar, açılan kapılardan çok, yaşanmamış paralel gerçeklikleri, kaybedilen, kaçırılan ihtimallerin, seçemediğin yolların ya da seçmekte geç kaldıklarının izlerini hatırlatıyor bana. Gündüz düşlerinde yaşayan, dış gerçeklikte yaşamayı asla tam öğrenemeyen sanatçının üretimi devam ederken, kaybettiklerini not düştüğü defterinden sözler belki sevdiklerine, belki onun müziğiyle yaşayanlara We are happy to serve... you. Kırgın bir sitem, ironi, öfke ya da kabulleniş belki. Tanıdık bir beyaz oda, tanıdık bir çaresizlik, içinde yaşadığımız bir aksama, yetişememe, kaybetme... Seçtiğimiz veya bize dayatılan hayatın bizden aldıkları kare kare fotoğraflanmış odada, çerçeveler tek tek düşüyor. Kalanlarımızla beyaz duvarlar ve güneş ışığı eşliğinde yüzleşiyoruz. Önceden belirlenen normların oluşturduğu normal birey algısının uzağında, kalbi kırık, zorla yerine getirilen sorumluluklar ruhundan götürdüklerini göstererek intikam alırken, yerine getirilemeyenler sivri pençeli parmaklarıyla seni işaret ederek suçluyor. Bir yandan ne kadar yaşamaya devam etsek de, yapamadıklarımız, olamadıklarımız çekirdeğimize işliyor. Bizim sandığımız her şeyin ödünç verildiği ve geri istendiği bilinci. İnşa ettiğimiz, bakıp anlamlandıramadığımız, içinden çıkamadığımız, hepimizi toza çeviren bir karmaşa. Tümü müthiş sesler eşliğinde tek yerin olduğunu sandığın evinin, çadırının yanışını izlemek gibi. Dokunduğumuz şeyleri sonsuza dek değiştirdiğimizi ve onlarla beraber sonsuza kadar değiştiğimizi hüzünle hatırlıyoruz. Bazen, böyle sesler kulağımıza ulaşıyor ve yıllar önce buruşturup cebimize koyarak yola devam ettiğimiz kağıt parçaları, silikleşmiş, kırış kırış bir şekilde eski montların cebinden çıkıyor. Ücretsiz albüm yayınlamak, şarkıları streaming servislerinden uzak tutup, sonradan yine eklemek gibi hamlelerle sürekli eleştirilen Radiohead, herkesin bildiği gibi uzun zamandır pek çok kolu olan devasa bir makine. Ama makinenin içinde küçücük kalan insanlar bunun farkında ve pek çok grubun aksine insan faktörünü korumaya ve müziği merkezde tutmaya devam ediyorlar. Herkesin bildiği gibi müzikten kök alan dallar ve bunlara bağlı sürekli değişen, talepkar ve yutucu, tüketime dayalı pek çok yapı oluşuyor. Konserler, festivaller, radyolar, reklamlar, sponsorluklar gibi... Tuhaf olan, bu devasa ormanı yaratan müzik olmasına rağmen, yabancılaşan saldırgan dallar gövdeyi sarmalıyor ve bu vending machine tarlasında, bazen müzik en geri plandaki şey haline geliyor. Çoğumuz için eğlenceli bu kaosta niceliksel fazlalık çoraklığı maskelese de, Radiohead müziği sürekli farklı şekilde paylaşmaya çalışıyor, yeni şeyler deniyor, hepimiz gibi bazen kaybediyor, yanlış anlaşılıyor ama devam ediyor. Daha önceki albümler bir yana özellikle The King Of Limbs ile birlikte sözlerde ve görsellerde pek çok kez tekrar eden ve albüm adıyla müzik tarihine bir kez daha siyah beyaz dövmelenen ay imgesi bu yüzden belki. Değişim, devinim, dönüşüm içinde yıpranan, gözümüzü diktiğimiz uzak ev, gezegenimizin ve içindeki her canlının tuhaf yol arkadaşı. Göktaşları ve kuyruklu yıldızların darbeleri, anılarıyla şekillenen, asla tamamını göremediğimiz, algılayamadığımız, dokunamadığımız kütle. Milyarlarca yıl önce bir parçası olduğu, koparak yörüngesi haline geldiği gezegende olanların kutsal sessiz tanığı. Savunmasızlığı, atmosfersizliği, zayıf manyetik alanı, dünyanın aksine yaralı yüzeyiyle uzaktan gülümsüyor. İnsan olmanın, düşmemiş bir süt dişi gibi ağzımızda taşımaya devam ettiğimiz çocukluktan, ilk gençliğe, yönlendirilmiş hayatlardan, kendimizin olduğunu sandığımız sayısız karardan, hayatımıza ve ruhumuza sarılmayı başarabildiğimiz epifani anlarına kadar, bir şekilde hepimizin hikayesi. Boğuştuğumuz şeylerin içinde canavarlaşırken, bir tarafımız hala fetüs. Özgül ağırlığı değişken ve karasız maddemizin bir yüzüp bir battığı akıntının şekillendirdiği hatlar. Stanley ve Thom'un önceden çizilen artwork'leri yağmura bırakmaları gibi... Dış etkenlerin kaçınılmaz rastlantısallıkları ve kimi zaman mucizevi deforme edişleriyle oluşan anı kraterleri. Sadece içimizde şekillenebilecek bir gelecek düşüncesini barındırarak, devam eden geçmişin duygusal haritasını çıkarabilen sesler. Albüm boyunca, insanın bir daha geri dönmek isteyeceğini bildiği yerlerden uzaklaşması aklıma geliyor ve kendisi olabilmek için gitmesi gereken yerler. Korku ya da kaygı gibi sebeplere saklanıp yıllarca terk edilemeyen, parçamız gibi hissettiren zincirler. Geçmişin tüm gücüyle geri dönüp çarpan kıymıklı bumerangları. Çoğu zaman yapısal ve rastlantısal eklentilerden ibaret kimlikleri, işleri, konumları çok önemli zannedişimiz. Varolmak için başka yol bilmeden, birbirimize bilinçsizce eziyet ederek, verdiğimiz zararın farkında olmadan, bizim olmayanları ve asla yerine geri koyamayacaklarımızı hevesle ve iştahla alışımız. Yok edici bencilliğimizin bizi getirdiği nokta. 6 milyar km. uzaklıktan çekilen Voyager 1 fotoğrafı, Carl Sagan ve Pale Blue Dot görüntüsü zihnimde, türüm ve özellikle hemcinsim, midemde sivri kırıntılara dönüşürken, motherhood kelimesi aklıma geliyor. Yalnız ve dişil hissediyorum. Hayat Aşil topuklarımızın kokusunu alıyor, en zayıf olanın, en zayıf anını bekliyor gibi. Başkalarını bir kerede yıkacak üzüntüleri kolayca içimizde taşıyabilirken, bir anda, çoğu insan için önemsiz, tüy ağırlığında sözler, üzüntüler altında ezilebiliyoruz. Neden iyi olmamız gerektiğini anlatan yapay avuntular, omzumuza koyulan ama mekanik hissettiren eller fayda etmiyor. Bundan sonra minik bir böcek adımı dahi atıp aynı kalmak mümkün değil. Standing on the edge of you. Jonny Greenwood'un Daydreaming bitişe yaklaşırken yaylı tellerini detone etmesi sonrası, enstrümanların tonda kalma, yazılı notaları çıkarma çabalarından çıkan müthiş sesler, OK Computer kitapçığında simgelenen kayıp çocukların yaşamdaki durumunu anlatıyor sanki. Detone, distort, kırılmış, yamuk, yalnız, yorgun ama kendisi ve gerçek kalma, kendi sesini bulma ve çıkarma çabasında. Gözünüzün önünde ama gizlenmiş. Karları eşeleyerek koyduğumuz tek kulağımız zeminde, üstümüze atılan toprağın altında atmaya devam eden kalp atışlarını dinliyoruz. Kristal netliğindeki sesler, boğuk, ciğerden çıkan hırıltılarla söylenen şarkılarla, kulağımızın yanında gibi fısıldayan kelimeler, bir kuyunun dibinden söylenmiş gibi gelen geri vokallerle yan yana. İnsanlığın ilk günlerinden bu yana çıkan vücut ve nesne elektriğinin sesleri, türümüzün son üretimi elektronik seslerle iç içe. Beyin sinir uçlarından hücrelerine tümüyle elektrik iletimi ile yaşayan, analog varlık insan, yarattığı yeni akımları, devreleri yanına alarak duyulmamış sesler çıkarıyor. Bizi mahvedecek gerçeği anons ederken, güzel anları hatırlatıyor ve elimizi tutuyor. Gökyüzünü kaplayan uzay gemileri, bölünmüş sonsuzluğun tatlı karanlığı, yok olurken devam ettiğimiz dansımız, aptalca kutsadığımız gelecek, sarılmayı ve içinde var olmayı unuttuğumuz şimdiki zaman, sonuçlarıyla hepimizi duvarına yasladıkları yaşamın metresinde belimizi eğerek, boyumuzu kısaltan kararlarımız ve hala... zararsızlık dualarıyla... uzaklık. İnsanların, insanlığın ve çarpık eserlerinin sesi katlanılmaz şekilde artarken dünyanın sesi kısılıyor. Beşeri eziyet vs. insani temas. - Yaşadığın ve yaşamakta olduğun bu hayatı, yeniden ve sayısız kere daha yaşamak zorunda kalacaksın; içinde yeni hiçbir şey olmayacak: Yaşamındaki her acı, her sevinç, her bir düşünce ve her bir soluk, tarif edilemeyecek kadar küçük ya da büyük her şey, arka arkaya ve aynı sırayla, sana dönecek ağaçların arasından süzülen şu alacakaranlık ve şu örümcek bile, şu an ve ben kendim bile. Varoluşun sonsuz kum saati, içinde toz lekesi olan sen ile, yeniden ve yeniden başaşağı çevrilecek! Friedrich Nietzsche, 1882, Şen Bilim. - Radiohead : The Secrets of Daydreaming by Rishi Kaneria - True love waits are you a virgin? every night we are haunted it paces up and down outside my room, it talks to me in its sleep. its in the tape going round and round. it stops and starts the tape machine. goes into record when it feels like it. just let it happen. just dont leave. dont leave. it waits patiently. mum left her 8 year old locked in for a week with lollipops and crisps. she had to work or forgot or something. stanley says. you, like everyone else need to feel important.


Adidas Originals'ın üçüncü yılına giren etkinliği All Originals Party, bu sene 1950'lerin başında kurulan ve artık bu nevi organizasyonlar için kullanılan Hasköy Yün İplik Fabrikası'nda gerçekleşti. Fabrika dev kazanlar, makineler, rengarenk iplikler ve uyarı levhalarını sevenler için cennet olsa da, salonun giriş kapısındaki Mesai saatleri içinde kaytaranlara yapacağımızı biliriz temalı panosuyla, retro bir lunapark olmadığı günlerin katılığını hissettiriyor. TRJ'in sinüslerimi açan performansından sonra bu yılın Miller Music Factory birincisi Sapan alıyor sahneyi. Bir-iki şarkı sonra sıcaklayıp hava almaya çıkıyorum. Onları da daha konsantre olabileceğim bir yerde izlemek üzere atıyorum zihnimin klasörüne. Etrafta dikkatimi çeken ve gidip kurcalamak istediğim çok şey var. Marka Adidas olunca sokak vurgusu kaçınılmaz. Rampadaki arkadaşların seyircisi bol. Aman çocuk sırtını kırdı, aman öbürü gidonu yedi derken Adanalı hiphopçı Fate Fat ve ekibi sahne alıyor ki ne almak. Gündüz izlediğim gruplar içinde en büyük tezahürat onlara yapılıyor, hak ediyorlar da. Sıvası dökülmüş duvarların içinde, zamanında yüzlerce kişinin önünde ter döktüğü makinelerin yanı başında Fate Fat'ı dinlemek gerçekten iyi geliyor. Gerçek geliyor. Vuruş isabetli. Kendisiyle tanışmak için sizleri Bizik'in videosuna davet ediyorum. Gündüze göre hayli dolu bir salona İstanbul'u temsil eder halde bırakıyorum Multitap'ı. Avluda hipster hipsteri görmüyor, öyle kalabalık. Mavi ışıklı koridordan şimşek hızıyla bir kedi geçiyor. Ben çıkarken Taksim'den dolu servisler gelmekte. Aklım da bağcık perdelerinde kaldı. Sökemedim bir çift.


Yaşadığımız döneme egemen dinamikler ve bunların sonuçları müziği kafasından tutup yere bastırırken, birbiri ardına ortaya çıkan kolektifler başta olmak üzere alışmaya ve uyuşmaya hevessiz insanlar, biraz daha oksijen için mücadele ediyor. Kendini aidiyetsiz ve sınırsız kolektif olarak tanımlayan VOM da onlardan biri. Portal adını verdikleri ve şimdiye kadar Lifelock, Hellsodomy, Poster-İti, Engulfed, Rektal Tuşe, Inhuman Depravity, Rötbrains ve Korridor gibi isimlerin sahne aldığı konser serisinden karanlık ve güçlü sesler yükseliyor. 18 Şubat akşamı üçüncü defa açılan portalın bir ucu Kargart'ta, diğeri bazen karıncalı noise coğrafyalarında, bazen incelikli söz oyunlarındaydı. Kaan Golem Akay ve Anıl Savaş Kılıç'ın Extreme Parking projesi, 2003-2006 arasında yaptığı kayıtlardan oluşan S/T albümünü geçtiğimiz yıl M4NM etiketiyle yayınlamıştı. Uzun bir aradan sonra yeniden canlı performanslara başlayan grup, sonsuz feedback dalgalarında boğdukları grenli beat'lerle yer ve yön duygumu kaybettirdi. Koordinatsız bir ses okyanusundan haber veren deniz kabukları, kulaklarımla birlikte diğer duyularımın bir kısmını da yuttu. Bu hisleri özlemişim. RSPC ile 2012'deki Demonation Festivali'nde tanışmış ve bloga tekinsiz elektronik tınılar üzerine kondurduğu karanlık ve doğru sözlerin hedefi bulmaması imkansız notunu düşmüştüm. 2016'nın sonunda çıkardıkları Le Cafard, yılın en iyi albümlerinden biri, Ağaçkakan ise jenerasyonunun en etkileyici söz yazarlarından. Her konserinde adrenalin patlaması yaşadığım RSPC, Kargart'ta yarı sarhoş bir uyuşukluğa atılan tokat gibiydi. Gerçekliğin buz küpleri ensemden aşağı inerken, ürpertili terlemelerle şimdiki zamana tutundum. Alican Öyke ve Burçin Esin'den kurulu psychedelic rock ikilisi Balina, müziği kadar karanlık bir sahneden duyurdu inlemesini. Koyu, ağır riff'lerle kırmızının anksiyetesini yansıtan davullar üzerimizi sıkıca örttü. Ayak bileklerimden yakalanıp çekildiğim yumuşak kuytuda dönüp durdum konser boyunca. Kafamın içinde sesleri birbirine karışmayan üç küreyle çıktım Kargart'tan. Kutuplardan basık, ekvatordan şişkince.


14 Eylül 19 Kasım 2019 tarihleri arasında, Fransız küratör, yazar ve akademisyen Nicolas Bourriaud küratörlüğünde düzenlenecek 16. İstanbul Bienali'nin mekanları belli oldu. Başlığını okyanuslarda yüzen atık yığınına verilen Yedinci Kıtadan alan bienal kapsamında altmıştan fazla sanatçının eserleri Tersane İstanbul, Pera Müzesi ve Büyükada'da ücretsiz olarak ziyaret edilebilecek. Çağdaş fotoğraf sahnesinden dikkat çeken yerli ve yabancı isimleri bir araya getiren; onları atölyeler, sanatçı oturumları, paneller, film seçkisi ve portfolyo değerlendirme seanslarıyla fotoğraf severlerle buluşturan 212 Photography Festival, ikinci defa bizlerle. 3-12 Mayıs tarihleri arasında Yapı Kredi bomontiada'da düzenlenecek festivalin programını buradan inceleyebilirsiniz. Margaret Atwood'un distopik romanından ekrana uyarlanan The Handmaid's Tale, üçüncü sezon fragmanıyla devrim ateşini yakıyor. Elisabeth Moss'un hayat verdiği June'un mücadelesinin ve direnişin güçlenip derinleşmesine tanık olacağımız yeni sezon, 5 Haziran'da ABD'de yayın yapan Hulu'da başlıyor. Sinirlerimizi gerim gerim geren The Handmaid's Tale'in izledikçe heyecanımızı büyüten üçüncü sezon fragmanına göz atın. Mertcan Mert'in elektronik müzik projesi Jtamul, yeni EP'si Lubuni'yi 31 Mayıs'ta Brighton merkezli bağımsız plak şirketi Objects Limited etiketiyle yayımlıyor. Lubuni'de yaşadığı toplumun katı normlarından, kırılganlığının altını çizerek kaçmaya çalışan Jtamul'un yeni EP'sini dijital olarak şuradan sipariş edebilirsiniz. Kanye West, ilk TV projesiyle karşımızda. Showtime'da yayımlanacağı açıklanan Omniverse, yarım saatlik bölümlerden oluşacak bir antoloji. Jaden Smith'in alternatif bir evrendeki genç Kanye West'i canlandıracağı dizide, farklı algı kapıları ele alınacak. Omniverse'ün ilk sezonu, egoya odaklanacak. Şimdilik hakkında başka detay paylaşılmayan projenin yapımcıları Kanye West, Jaden Smith, Scooter Braun ve senarist Lee Sung Jin.


Manyetik Bant Haber Ajansı iyi akşamlar diler. MSGSÜ bünyesindeki FUAM'ın düzenlediği İstanbul Fotoğraf Kitabı Festivali, Türkiye'de çağdaş fotoğraf alanında üretim yapan genç sanatçılara görünürlük sağlamayı ve çağdaş fotoğrafın bağımsız dolaşım biçimi olan fotoğraf kitaplarını desteklemeyi amaçlıyor. Bu yıl 4-6 Mayıs arasında gerçekleşecek festivalde sergilenmesini istediğiniz bir fotoğraf kitabınız varsa vakit kaybetmeden festivale gönderin. Ayrıntılar burada. Son albümü There's A Riot Going On'un ardından turneye çıkan Yo La Tengo, Philadelphia konserinde Kurt Vile'ı konuk etmekle kalmamış, birlikte The Cure'dan Friday I'm in Love'ı cover'lamışlar. Videoyu buradan izleyebilirsiniz. Teksas çıkışlı hülyalı pop ekibi Cigarettes After Sex, İstanbul'a ikinci ziyaretini 9-10 Mayıs'ta Salon'da gerçekleştirecek. Ergenlik odalarımızda kasetlerimizi dinleyerek geçirdiğimiz saatlerin uyandırdığı hisleri çağıran müziklerine şimdiden sarılmak isteyenler, grubun ses getiren ilk ve şimdilik tek albümüne buyursun. Etkinlik sayfası ise burada. Doğaçlamayı seven, elektronik ve akustik sesleri içinde barındıran kinematik müzik grubu Bir Gün Bir Adam, 12 Nisan Perşembe akşamı XJAZZ kapsamında Beyoğlu Mis Sokak'taki Bova'da çalacak. BGBA Barış Ertürk, Serkan Emre Çiftçi, Yasemin Özler, Atıl Aksoy ve Kerem Öktem'den oluşan kadrosuyla hayranlık uyandırıyor. Etkinlik sayfası burada. Öncesinde 2017 tarihli albümlerini dinlemek isterseniz o da şurada. Sebadoh'un sesi Lou Barlow, iki şarkılık bir 7 single yayımlamaya hazırlanıyor. Joyful Noise etiketiyle 500 adet basılacak plak, elle numaralandırılacak. Single'daki şarkılardan Love Intervene'in ev yapımı videosunu buradan izleyebilirsiniz. Kapak fotoğrafı, Barlow köprücük kemiğini kırdığında çekilmiş.


Manyetik Bant Haber Ajansı iyi akşamlar diler. Red Bull'un İstanbul semtlerinin sokaklarını sanatla buluşturan etkinliği Art Around, Karaköy ve Moda'dan sonra bu yıl Arnavutköy'ü mesken tutuyor. 4-20 Mayıs arasında gerçekleşecek Hayaletler temalı projenin küratörlüğünü Collective Çukurcuma yapıyor. Canavar, Can Büyükberber, Bahar Yürükoğlu, Pınar Yoldaş, Ali Emir Tapan, Guido Casaretto, Ilgın Seymen, Uğur Engin Deniz, Sabo, Begüm Yamanlar, Eda Aslan ve Ceylan Göksel'in çoğunluğu mekana özgü işlerinin yanı sıra, açık çağrı ile yapılan öğrenci başvuruları arasından seçilen bir eser de projede yer alacak. Açık çağrının detaylarını burada bulabilirsiniz. Mardin'i bir modern sanat merkezine dönüştürmeyi hedefleyen Mardin Bienali, bu yıl 4 Mayıs 4 Haziran tarihleri arasında gerçekleşecek. Sözden Öte ana başlığı altında üç bölümden oluşacak bienale katılacak sanatçılar Albena Baeva, Ali Emir Tapan, Ana Mendieta, Aslı Bostancı, Aydın Teker, Bilge Alkor, CANAN, Cengiz Tekin, Ceren Oran & Burcu Yılmaz, Chaw Ei Thein, Chris Burden, Çağrı Saray, Didem Erbaş, Eda Aslan, Emre Zeytinoğlu, Fırat Bingöl, Gizem Aksu, Guy Ben-Ner, Hasan Pehlevan, Huo Rf, İhsan Oturmak, İnsel İnal, İpek Duben, Janis Rafa, John Gerrard, Julian Stallabrass, Ken Friedman, Lewis Hine, Leyla Postalcıoğlu, Iliko Zautashvili, Magali Duzant, Mahmut Celayir, Maria Papadimitrou, MERKEZKAÇ, Metin Çelik, Mustafa Avcı, Mürsel Argunağa, Nasan Tur, Özlem Altın, Parastou Forouhar, PELESİYER, Ramize Erer, Romina Meriç, Sara Kostic, Senem Gökçe Oğultekin, Serkan Taycan, Seyhun Topuz, Simon Faithfull, Taner Ceylan ve Youssef Nabil. Hayranı olduğum sanatçıları bünyesinde toplayan sanat kolektifi KRÜW, Mamut Art Project'in bu seneki edisyonuna mitoloji konseptli MYTHZ sergisiyle katılıyor. Bertan Berkol, Burak Beceren, Burak Şentürk, Bülent Gültek, Can Dağlı, Can Gürgül, Cins, Derin Çiler, Elif Varol Ergen, Ham, Kaan Bağcı, Kaan Bilaloğlu, Murat Kalkavan, Moklich, Selin Çınar, Yavuz Öztürk ve Zezeah'nın işlerini 26-29 Nisan arasında Küçükçiftlik Park'ta görebilirsiniz. Liam Gallagher'ın ilk İstanbul konserini vereceği, 14 Ağustos'ta Küçükçiftlik Park'ta gerçekleşecek organizasyona dair detaylar netleşmeye başladı. Sekiz yıllık aradan sonra geçtiğimiz sene All This Life albümü ile geri dönen Starsailor da o gün sahnede olacak. İsimlerin devamı gelecek gibi görünüyor. 14 Nisan Cumartesi akşamı 37. İstanbul Film Festivali kapsamında Rexx Sineması'nda Wes Anderson'ın yeni stop-motion'ı Isle of Dogs gösterilecek. Bant Mag. Havuz / Bina'da ise seans sonrasında Moonrise Kingdom ve Grand Budapest kokteyllerinizi yudumlayarak, Melikşah Altuntaş, Sadi Güran ve Deniz Bankal'ın Wes Anderson filmlerinden ilhamla seçecekleri müzikleri dinleyebileceğiniz bir parti var. Detaylar burada.


Manyetik Bant Haber Ajansı iyi akşamlar diler. Bu yıl 71. si düzenlenecek Cannes Film Festivali'nde Ana Yarışma, Belirli Bir Bakış, Geceyarısı Gösterimleri ve Özel Gösterimlerde yer alacak filmler açıklandı. Medyatik müzik ve sanat festivali Coachella'nın ilk hafta sonu 13-15 Nisan arasında gerçekleşecek. Performanslar bu yıl da YouTube üzerinden canlı yayınlanacak. Beyonce, The Weeknd, David Byrne, St. Vincent, Jamiroquai, HAIM, Fleet Foxes, The War on Drugs, alt-J, Kamasi Washington, Angel Olsen, Vince Staples, Perfume Genius ve daha birçok ismi canlı izlemek için buradan festivalin YouTube sayfasına göz atabilir ve kendi programınızı oluşturabilirsiniz. Uber, Herkese Kitap Vakfı ile güzel bir projeye girişmiş. 15 ve 16 Nisan'da 10.00 17.00 arasında uygulama üzerinden çağıracağımız UberKİTAP, bağışlamak istediğimiz kitapları bizden alıp Herkese Kitap Vakfı'na iletecek. Kitaplığınıza bir göz gezdirin bence. Pearl Jam basçısı Jeff Ament ve hayranı olduğunu söylediği Angel Olsen, Ament'in ilk solo albümünde bir araya geldi. Heaven/Hell adlı albümün çıkış tarihi henüz açıklanmadı ama paylaşılan ilk şarkı, buradan dinleyebileceğiniz Angel Olsen işbirliği Safe in the Car oldu. Gitar ve davulda yine Pearl Jam üyeleri Mike McCready ve Matt Cameron var. Geçtiğimiz haftalarda yer aldığı bir sergiyle öğrendim Barış Şehri'nin işlerini ve çok sevdim. Bilgi Üniversitesi Görsel İletişim Tasarımı Bölümü'nden mezun olan Şehri'nin illüstrasyonlarına kitap kapaklarında rastlamış olabilirsiniz. Kendisini web sitesi ya da Instagram hesabından takip edebilir, özellikle #killedcover etiketiyle paylaştığı, yayınlanmayan kitap kapaklarına hayran olabilirsiniz.


Manyetik Bant Haber Ajansı iyi akşamlar diler. 22 Eylül 4 Kasım tarihleri arasında, Okullar Okulu başlığıyla gerçekleşecek 4. İstanbul Tasarım Bienali'nin mekanları belli oldu. Bienal kapsamındaki sergiler Akbank Sanat, Yapı Kredi Kültür Sanat, ARTER, Pera Müzesi, SALT Galata ve Studio-X Istanbul'da görülebilecek. İstanbul Tasarım Bienali ile ilgili haberler ve detaylar için buraya bakabilirsiniz. Brooklyn'de yaşayan fotoğrafçı Ebru Yıldız, hem konser fotoğrafları hem müzisyen portrelerini çok sevdiğim bir sanatçı. Pitchfork, The New York Times ve NME gibi önde gelen mecraların yanında plak şirketleriyle de çalışıyor. 13 Nisan'da yayımlanan A Place to Bury Strangers albümü Pinned'in kapak ve tanıtım fotoğrafları da ona ait. Ebru Yıldız'ın işlerini web sitesinden ve Instagram hesabından takip edebilirsiniz. Uluslararası sahne sanatları festivali A Corner in the World, bu yıl Dünya Düz? temasıyla, 2-13 Mayıs arasında bomontiada ve çevresinde yapılacak. Yakın coğrafyalarda üretim yapan sanatçıları bir araya getiren festivalin programında Türkiye, Ortadoğu, Güneydoğu Avrupa, Kuzey Afrika ve Kafkasya'dan işler, görsel sanat etkinlikleri, performanslar, atölye çalışmaları, buluşmalar ve müzik programları var. İstanbullu bağımsız plak şirketi Tantana Records, özellikle plak dinleyenleri sevindirmeye devam ediyor. In Hoodies'in geçtiğimiz ay yayımlanan EP'si Circling The Cage plakçılara dağıldı. Ati ve Aşk Üçgeni'nin ilk albümü yarın yayımlanıyor, plak ise yolda. Özgür Yılmaz'ın yeni albümü Haller de 21 Nisan'da geliyor. Hepsine online ulaşayım derseniz aradığınız adres burası. RSPC üyelerinden Armonycoma or slt ve bas gitarist Oğuzhan Gedik, Dark'o Bairo projelerinin ilk albümünü M4NM etiketiyle yayımladı. Adını aldığı Karabayır Bağları'nda kaydedilen albümdeki bas gitar, kahon, elektrik gitar, synth ve foley kayıtları dışındaki tüm seslerin kaynağı buluntu kaset ve plaklar. Ağaçkakan, Tembel Hayvan ve Yiğit Seferoğlu'nun da yer aldığı albümün ilk videosu All Will Be Quiet'a çekildi. Videoyu buradan izleyebilir, albümü şuradan dinleyebilirsiniz.


Efsanevi rock grubu Queen'in kuruluşundan 1985'teki Live Aid konserine kadar hikayesini anlatan Bohemian Rhapsody'den ilk trailer geldi. Freddie Mercury rolünde Mr. Robot'la tanınan Rami Malek'in bulunduğu film uzun zamandır prodüksiyon sürecindeydi. Mercury'yi canlandırması düşünülen ilk isim Sacha Baron Cohen'in projeyi bırakmasının ardından filmin ilk yönetmeni Brian Singer da yapım şirketi tarafından kovulmuş ve yerine Dexter Fletcher getirilmişti. İngiltere'de ekim sonu, ABD'de kasım başı gösterime girecek Bohemian Rhapsody'nin trailer'ını aşağıda izleyebilirsiniz. 24 yıl önce Seattle'daki evinde intihar eden Kurt Cobain'in ölümüyle ilgili komplo teorileri hala sona ermiş değil. Cobain'in öldürüldüğünü ileri süren gazeteci Richard Lee, iddiasını desteklemek için Seattle polisinin elinde bulunan ceset fotoğraflarının halka açılmasını istemişti. Courtney Love ve Frances Bean Cobain'in Lee'nin talebine karşı açtığı dava sonuçlandı. Fotoğraflar halka açılmayacak. Seattle polisi 2014 yılında komplo teorilerine son vermek amacıyla olay yerinden yeni fotoğraflar paylaşmıştı. Beastie Boys'un hayattaki üyeleri Mike D ve Ad-Rock'ın üzerinde 2013'ten beri çalıştığı Beastie Boys Book, kasımda çıkıyor. Spike Jonze, Amy Poehler, Wes Anderson gibi isimlerin de katkıda bulunduğu kitap grubun ilk günlerini, yükselişini ve hip hop'ın en etkili ekiplerinden birine dönüşmesini belgeliyor. Kitapta grubun az bilinen fotoğrafları, illüstrasyonlar, bir çizgi roman, Beastie Boys'un New York haritası, mixtape listeleri de yer alıyor. Akbank Sanat Nordik Film Günleri, bu yıl 7-29 Haziran tarihleri arasında İsveç Başkonsolosluğu, Norveç ve Danimarka Büyükelçilikleri'nin katkılarıyla gerçekleşecek. İsveç, Norveç ve Danimarka sinemasından toplam on filmin gösterileceği programı detaylı olarak buradan inceleyebilirsiniz. İlk albümü Planet Reverse'ü geçtiğimiz yıl çıkaran indie-electronica sanatçısı Glasxs, Yemen Türküsü'nü yorumladı. Epic Istanbul'dan yayımlanan single'ı buradan dinleyebilirsiniz. Londra'da yaşayan Glasxs'in merakla beklediğimiz ikinci albümü bu yıl içinde dinleyiciyle buluşacak.


Manyetik Bant Haber Ajansı iyi akşamlar diler. Yeni albümü Boarding House Reach'i mart sonunda yayımlayan Jack White, cumartesi gecesi Saturday Night Live'daki performansında St. Vincent'ın tasarladığı gitarı kullandı. Annie Clark'ın 2016'da Ernie Ball işbirliğiyle, kadınların kullanımını göz önüne alarak tasarladığı gitarı meraklıları buradan inceleyebilir. Video ise şurada. Karl Lagerfeld'den Alexander Wang'a birçok tasarımcı ve moda eviyle işbirlikleri yapan H&M'in yeni partneri Moschino oldu. Moschino Kreatif Direktörü Jeremy Scott'ın geleneksel Coachella partisinde açıkladığına göre, Moschino H&M adlı koleksiyon 8 Kasım'da satışa sunulacak. Müziğini ruh pop olarak tanımlayan Ati ve Aşk Üçgeni, Beni Yanına Al ve Aşkın Şarabı single'larıyla merakımızı körükleyen ilk albümünü Tantana Records'dan yayımladı. Gecenin Karanlığında, 34 dakikalık hülyalı bir yolculuk. Albüme Seni Değil Dünyayı Affettim'in videosu eşlik etti. Engelsiz Pedal Derneği, engelli ve engelsiz katılımcıların tandem adı verilen ikili bisikletlerle şehrin, hayatın içine karıştığı, pedal arkadaşı olduğu bir oluşum. Birlikte kamp yapıyor, mağaralara iniyor, festivallere katılıyorlar. Şehir içi ve şehirlerarası yol yapıyorlar. Tandem bisiklet, bisikletçiler için ilkyardım, kampçılık gibi konularda eğitim veriyorlar. Başka derneklerle ortak etkinlikler düzenliyorlar. Yoğun programlarını buradan inceleyebilirsiniz. PONZA'dan tanıdığımız Güneş Akyürek, Radyo Babylon'da Yankı Vadisi adlı bir programa başlıyor. Her pazartesi saat 21.00'de yayınlanacak programı bugünden itibaren 99.4 frekansından ve radyobabylon. com adresinden dinleyebilirsiniz. Psychedelic hissiyatlı şarkıların birbiri içinde eriyerek akacağı bir saatlik programda 60'lardan 2000'lere farklı dönem ve türlerden müzikler yer alacak.


Manyetik Bant Haber Ajansı iyi akşamlar diler. Geçtiğimiz yıl yayımladığı DAMN. albümüyle övgü toplayan ve birçok prestijli ödülün sahibi olan Kendrick Lamar, müzik dalında Pulitzer Ödülü aldı. Ödüllerin 60 yıllık tarihinde ilk defa klasik müzik ve caz türlerinin dışında bir müzisyen Pulitzer'e layık görüldü. Tüm dallarda ödül kazananların tam listesini burada bulabilirsiniz. İstanbullu elektronik müzik ikilisi HICCUP, Radiance adlı yeni bir EP yayımladı. Avosync etiketiyle dijital ve plak formatında paylaşılan 4 şarkılık EP'de İtalyan prodüktör Kaiser'in bir remix'i de bulunuyor. Radiance'ı buradan dinleyebilirsiniz. İşlerini yakından takip ettiğim illüstratörler Mert Tugen ve Selin Çınar'dan çizim dersi almak artık mümkün. Tugen ve Çınar, Udemy platformu üzerinde toplam 8,5 saatlik açıklamalı, sohbetli çizim videolarından oluşan bir kurs programı yayınladı. Kursun içeriğini bu linkten detaylı olarak inceleyebilir ve videolara indirimli sahip olabilirsiniz. Nick Cave, So, What Do You Want To Know? başlıklı dört gecelik etkinlik serisinde, yıllar içinde çok özel bir bağ kurduğu dinleyicilerinden gelen soruları yüz yüze cevaplayacak. Northampton, Boston ve New York'ta gerçekleşecek konuşmaların biletleri burada. Katılanlar için eşsiz bir deneyim olacağını tahmin etmek zor değil.


Ty Segall ve White Fence'in ortak çalışması Hair'in üzerinden altı yıl geçtiğine inanmakta zorlanıyorum. İkili kendi diskografilerinin yoğunluğuna aldırmadan, yeni işbirlikleri Joy'un müjdesini verdi. 20 Temmuz'da Drag City etiketiyle yayımlanacak albümden paylaşılan ilk single Good Boy, 60'lara göz kırpıyor. Aşağıda dinleyebilirsiniz. Chromatics'in 2012'den beri sabırla beklediğimiz albümü Dear Tommy'yi haberlere göre sonbaharda dinleyebileceğiz. Albümün prodüktörlüğünü üstlenen Johnny Jewel'ın yıllar önce çıkması planlanan albümün bütün kopyalarını imha etmesinin ardından yeniden kaydedilen Dear Tommy, Italians Do It Better'dan yayımlanacak. Küllerinden yeniden doğan albümden Black Walls'un videosu ile bekleyişimizi tatlandıralım. İstanbul'un akustik çehresini sahiplenen Istanbul Soundscape Project, yeni projesinde Haydarpaşa Garı'na odaklanıyor. Uzun süredir şehirden koparılmış ve işlevsizleştirilmiş olan garın yokluğu, şehir yaşamında duyduğumuz hangi sesleri bizden aldı? Ondan fazla ses sanatçısı bu soruya cevap aradıkları eserlerinde yolculuk, ayrılık, kavuşma, başlangıç ve bitiş gibi temalara dokunuyor. Selçuk Artut, Tuna Pase, İpek Görgün, Alp Tuğan, Sair Sinan Kestelli, Esra Genç, Pieter Snapper, Mirko Ettore D'Agostino, Ahmetcan Gökçeer, Gökalp Kanatsız, Hazal Elif Yalvaç, Kıvanç Tatar, Görkem Özdemir ve Özcan Ertek'in mekan için bestelediği eserleri 20 Mayıs Pazar akşamı Arkaoda'da dinleyebilirsiniz. Etkinliğin detayları burada. Bedeninize ve zihninize iyi bakmakla, sağlıklı yaşamla ilgileniyorsanız, bu konuda bilgi edinmek ya da bilginizi derinleştirmek istiyorsanız hafta sonu Fenerbahçe'deki Dalyan Club'da gerçekleşecek Reformist ilginizi çekebilir. Programında spordan meditasyona, beslenmeden atölye çalışmalarına pek çok başlık bulunan Reformist'te sakince vakit geçirmek de, vücudu harıl harıl çalıştırmak da mümkün. Etkinlik programını buradan detaylı olarak inceleyebilirsiniz. Disclosure, 2016 tarihli Moog For Love EP'sinden beri devam eden sessizliğini yeni single'ı Ultimatum ile bozdu. Damon Albarn, Bobby Womack ve Mulatu Astatke gibi isimlerle çalışan Malili müzisyen Fatoumata Diawara'nın sesiyle hayat bulan Ultimatum'ı buradan dinleyebilirsiniz.


Manyetik Bant Haber Ajansı iyi akşamlar diler. İKSV tarafından düzenlenen 37. İstanbul Film Festivali'nin ödülleri, 17 Nisan Salı akşamı düzenlenen törenle sahiplerini buldu. Festivalde ulusal ve uluslararası yarışmalarda toplam 60 film yarıştı. Uluslararası yarışmada Altın Lale'nin sahibi Western filmiyle Valeska Grisebach olurken, ulusal yarışmada Borç filmiyle Vuslat Saraçoğlu Altın Lale aldı. Father John Misty'nin yeni albümü God's Favorite Customer, 1 Haziran'da Sub Pop ve Bella Union etiketleriyle yayımlanacak. Dün paylaşılan iki yeni single, Disappointing Diamonds Are the Rarest of Them All ve Just Dumb Enough to Try streaming servislerinde yerini aldı. Josh Tillman'ın imzası olan alaycılığı nerelere taşıyacağını merak ettiğim albümün tracklist'i aşağıda. Warner Bros. ve DC Entertainment, Margot Robbie'nin başrolde olacağı Harley Quinn spin-off'u için yönetmen Cathy Yan ile anlaştı. İlk uzun metrajlı filmi Dead Pigs ile bu yıl Sundance Film Festivali'nde jüri özel ödülü kazanan Yan, bir süperkahraman filminin yönetmen koltuğuna oturan ilk Asya kökenli kadın yönetmen olacak. Filmin Birds of Prey çizgi romanından uyarlanması ve DC evreninden birçok kadın karakteri barındırması bekleniyor. Netflix, Roma'da düzenlediği See What's Next etkinliğinde La Casa De Papel'in 3. sezonunu müjdeledi. El Professor liderliğindeki ekibin yeni soygununu 2019'da izleyebileceğiz. Morrissey dinleyicileri için zor günler. Sanatçı, Morrissey Central'da yayınlanan röportajında insanların söylediklerinin doğruluğunu kabul etmemek için kendisini ırkçılıkla suçladığını söylüyor. Bu arada aşırı sağcı For Britain partisini desteklediğini açıklamayı ve yabancı aksanı yüzünden Londra Belediye Başkanı Sadik Khan'la dalga geçmeyi de ihmal etmiyor. Kapsamlı bir cringe-fest için röportajın tamamını buradan okuyabilirsiniz.


Manyetik Bant Haber Ajansı iyi akşamlar diler. Thom Yorke ve besteci Tarik Barri'nin ortaya çıkardığı City Rats başlıklı görsel ve işitsel enstalasyon, bu cumartesi (21 Nisan) Berlin'deki ISM Hexadome'da görülebilecek. Berlin Institute for Sound & Music'in gerçekleştirdiği 360 derecelik sergide Brian Eno ve Ben Frost gibi isimlerin de işleri bulunuyor. Görsel sanatçı Tarik Barri, Thom Yorke'a mayısta başlayacak Avrupa turnesinde de eşlik edecek. City Ratsten paylaşılan kısa bir videoyu aşağıda bulabilirsiniz. 2015'te çıkardığı ilk albümü Sometimes I Sit and Think, and Sometimes I Just Sit ile kalbime taht kuran Courtney Barnett, ikinci albümü Tell Me How You Really Feel'ı 18 Mayıs'ta yayımlayacak. Bu hafta bir video ile paylaşılan City Looks Pretty, Nameless, Faceless ve Need A Little Timedan sonra albümün üçüncü single'ı oldu. Şarkının Courtney Barnett imzalı videosunda tavus kuşları, vantilatörler ve gündelik yaşamdan kareler var. Terry Gilliam'ın üzerinde çalışmaya 20 yıl önce başladığı filmi The Man Who Killed Don Quixote, dünya prömiyerini 71. Cannes Film Festivali'nde yapacak. Festivalin kapanış filmi olacak yapımda başrolleri Adam Driver ve Jonathan Pryce paylaşıyor. Uzun zamandır kapalı olan SALT Beyoğlu'na sonunda kavuştuk. Türkiye'de güncel sanatın etkili isimlerinden Aydan Murtezaoğlu ve Bülent Şangar'ın kapsamlı sergisi Devamlılık Hatası, 22 Temmuz'a kadar SALT Beyoğlu'nda olacak. Serigrafi, fotoğraf, enstalasyon, performans sanatı gibi farklı disiplinlerden işleri içeren sergi, iki yıllık bir çalışmayla hazırlanmış. Devamlılık Hatası ile ilgili detaylı bilgiyi burada bulabilir, SALT Beyoğlu'nun programını buradan inceleyebilirsiniz. Sinemasal Kültür Sanat Derneği, 21-22 Nisan'da Balat'ta üçüncü defa Fener-Balat Çocuk Festivali'ni düzenliyor. İki gün sürecek festivalin programında resim, kukla ve geri dönüşüm atölyeleri, açık hava tiyatrosu, pandomim, film gösterimi ve daha pek çok etkinlik var. Tamamı ücretsiz olan etkinliklerle ilgili detaylı bilgi burada.


Bu yıl İstanbul'da ikincisi düzenlenecek Red Bull Music Festival Istanbul, programında yer alan konsept geceleri geçtiğimiz günlerde duyurdu. 1-15 Ekim tarihleri arasında gerçekleşecek Futurave Night, Aposynthesis Night, Kan Kardeşler Gecesi, Alpha Beat Night ve Ballroom Night'ın yanı sıra sergiler, atölyeler, radyo programları ve canlı performanslarla Red Bull House of Music deneyimi de şehirle buluşacak. Red Bull Music Festival Istanbul için avantajlı biletler 6 Ağustos'a kadar Biletix'te. YouTube'un yeni müzik streaming servisi YouTube Music, Türkiye'de de açıldı. YouTube Music sanatçı diskografileri, çalma listeleri, kişiye özel öneriler, offline erişim gibi streaming servislerinde aranan özellikleri barındırıyor. Offline erişim ve reklamsız kullanım sağlayan YouTube Music Premium'un aylık üyelik ücreti 13,99 TL olarak açıklandı. Önümüzdeki günlerde birlikte kurcalayıp üzerine konuşuruz. Üç yıldır yollarını gözlediğimiz Brooklyn'liler geri dönüyor. DIIV, bugün yeni single'ı Skin Game'i takdim etmekle kalmadı, 4 Ekim'de çıkacak yeni albümü Deceiver'ın da müjdesini verdi. 19 şehirlik bir ABD turnesi de açıklayan grubu buralarda izlemenin hayalini kurmaya devam ediyoruz. 2017'yi çeşitli rehabilitasyon kliniklerinde geçiren Zachary Cole Smith, Skin Game'in bağımlılık ve iyileşmeyle ilgili olduğunu söylüyor. Şarkıyı aşağıda dinleyebilirsiniz. Fuzzy gitar katmanlarıyla akustik tatlılıklar arasında geniş bir alanda üretimlerine devam eden Ty Segall'dan gelen her haber benim için heyecan verici. Segall, 2 Ağustos'ta çıkacak albümü First Tastein üçüncü single'ı Ice Plant'i dinleyiciye sundu. Şarkıda kendisine Shannon Lay eşlik ediyor (onun yeni albümü August da 23 Ağustos'ta yayımlanacak). Segall, şarkıda çocukluğunun geçtiği Laguna Beach'teki aile evini ve mahallesindeki çiçekleri hatırlıyor. Ice Plant'i aşağıda dinleyebilirsiniz. The British Council ve Ukrayna'daki National Oleksandr Dovzhenko Centre, film müziği bestecilerine yönelik eğitim programı Envision Sound'un üçüncü dönemi için bir açık çağrı yaptı. 20-24 Ocak 2020'de Kiev'de gerçekleşecek Envision Sound'a 4 Ağustos'a kadar başvurulabiliyor. Detaylı bilgi burada.


Manyetik Bant Haber Ajansı iyi akşamlar diler. Baltimore çıkışlı dream pop ikilisi Beach House, merakla beklediğimiz yeni albümleri 7dan Black Car adlı şarkıyı paylaştı. Lemon Glow, Dive ve Dark Spring'in ardından albümden duyduğumuz dördüncü kayıt olan Black Car ile heyecanımız iyiden iyiye yükseldi. İkilinin 7. albümü 11 Mayıs'ta yayımlanacak, dünya turnesi ise geçtiğimiz günlerde başladı. San Charoenchai imzalı videosuyla Black Car'ı aşağıda dinleyebilirsiniz. Fleet Foxes solisti Robin Pecknold, Instagram hesabından yaptığı duyuruyla kendisine ulaşanların şarkılarını bitirmelerine yardım edeceğini açıkladı. Her hafta soundcloud. com/robin-pecknold adresine gönderilen şarkılardan birini seçip üzerinde çalışacağını belirten Pecknold, bunun yeni müzikleri keşfetmek için endüstrinin sunduğu araçlardan çok daha iyi bir yöntem olduğunu söyledi. New Yorklu ekip Parquet Courts, yeni albümü Wide Awake!'i 18 Mayıs'ta Rough Trade Records etiketiyle yayımlayacak. Grubun müzikal rotasının yeni alanlara yöneldiğini şimdiye kadar paylaşılan single'lardan anlıyoruz. Albümün üçüncü single'ı Mardi Gras Beads, albümle aynı adı taşıyan bir önceki single'ın görsel evrenini takip ediyor. Yönetmen koltuğunda Brother Willis'in oturduğu videoyu aşağıda izleyebilirsiniz. Eski CAN solisti, müzisyen Damo Suzuki'nin hayatı, İngiliz yönetmen Michelle Heighway'in çektiği belgesele konu oluyor. Suzuki'nin müziğe ve sanatın diğer alanlarına yaklaşımı, hayata dair görüşleri, kolon kanseriyle mücadelesi, bitmeyen dünya turnesine devam edebilme çabası, Energy adlı yapımda belgeleniyor. Çekimleri 2014'te başlayan belgeselin bitirilmesi için Indiegogo'da bir kampanya açılmış durumda. Energy'nin planlanan gösterim tarihi ise Aralık 2019.


Kendisinden yeni bir şeyler duymaya hasret kaldığımız Noel Gallagher, High Flying Birds ile yeni EP'si Black Star Dancing'i duyurdu ve EP'den aynı adlı single'ı paylaştı. Noel Gallagher'ın 2017 tarihli Who Built The Moon? albümünden bu yana yayımladığı ilk single olan Black Star Dancing'i aşağıda dinleyebilirsiniz. Black Star Dancing EP, 14 Haziran'da dinleyiciyle buluşacak. The Cure'un muhteşem albümü Disintegration, bu yıl 30. yaşını kutluyor. Grubun albümü baştan sona çaldığı turne kapsamında, 30 Mayıs'ta Sydney Opera Binası'nda vereceği konser, Facebook ve YouTube üzerinden canlı yayınlanacak. Böylece euro kurbanı olan bizler de bu olağanüstü doğa olayına tanıklık edebileceğiz. Rejide İngiliz yönetmen Nick Wickham olacak. Yeni albümünü bu yıl içinde beklediğimiz The Cure, bizi önce Disintegration'la öldürüp sonra yenisiyle diriltecek sanırım. Cenk Ertürk'ün yazıp yönettiği, başrollerini Haluk Bilginer ve Ali Atay'ın paylaştığı Nuh Tepesi, dünya prömiyerini Tribeca Film Festivali'nde yaptı. Bu yıl 18. defa düzenlenen festivalin uluslararası yarışma bölümünde gösterilen Nuh Tepesi, iki ödüle layık görüldü. Cenk Ertürk En İyi Senaryo, Ali Atay ise En İyi Erkek Oyuncu ödülünün sahibi oldu. Nuh Tepesi, babasının kendi diktiği Nuh Ağacı'nın altına gömülme vasiyetini yerine getirmeye çalışan Ömer'in hikayesini anlatıyor. Star Wars'un ikonik karakterlerinden Chewbacca'ya hayat veren oyuncu Peter Mayhew, 74 yaşında aramızdan ayrıldı. Orijinal Star Wars üçlemesinden Solo: A Star Wars Story'e kadar Chewbacca'nın beyaz perdedeki tüm macerasını ilk elden yaşayan Mayhew, Solo ile bayrağı Finlandiyalı aktör Joonas Suotamo'ya devretmişti. Star Wars dünyasının ayrılmaz bir parçası olan Mayhew, ekip içindeki görevine danışman olarak devam ediyordu.


Can Aytekin'in Boş Ev ve Ali Mahmut Demirel'in Ada başlıklı sergileri ARTER'deki son haftasına girdi. Detaysız, eşyasız ve yaşamsız bir evin bölümlerini tuvallere taşıyan Boş Ev ve ütopya kavramını merkezine alan, farklı dönemlerde yapılmış işler arasındaki bağlantıyı su ile kuran Ada, 15 Temmuz Pazar gününe kadar görülebilir. Deneysel müzik ve streetart kolektifi A New Hai, YouTube'a yüklediği Bloody Lines başlıklı belgeselde Türkiye, İran, Irak, Suriye, Lübnan, İsrail, Dubai ve Mısır'dan pek çok müzisyenin özgür doğaçlama, caz/rock, noise, drone, trap, tekno, punk ve arabesk crossover işlerine yer veriyor. Belgeseli buradan izleyebilirsiniz. Sinemaseverlerin yıllarca takip ettiği Beyoğlu Sineması Yaz Şenliği geri dönüyor. 14-18 Temmuz tarihleri arasında gerçekleşecek Yaz Şenliği'nin programında beşi daha önce gösterime girmemiş toplam 25 film bulunuyor. Başka Sinema'nın katkılarıyla gerçekleşecek Yaz Şenliği'nin programını buradan inceleyebilir ve bilet alabilirsiniz. Berlin'de yaşayan Japon vibrafon sanatçısı Masayoshi Fujita, 27 Temmuz'da yeni albümü Book of Life'ın yanı sıra ilk albümü Stories ile Apologues'un sınırlı sayıda plak basımını da Erased Tapes etiketiyle yayımlayacak. Vibrafona alışılmışın dışında yaklaşımıyla dikkat çeken müzisyen, 2016'da Akbank Caz Festivali'nde yer almıştı. Fujita ile yaptığım röportajı buradan okuyabilirsiniz. SALT Galata'daki Tanımsız Hizmetler Bürosu sergisi 15 Temmuz Pazar günü sona eriyor. Sergi paralelinde bu hafta iki etkinlik gerçekleşecek. 13 Temmuz'da sergide yer alan sanatçılardan David Bernstein'a çay uzmanı Ece Erel'in eşlik edeceği bir çay seremonisi düzenlenecek. 14 Temmuz'da ise sanatçı Gülşah Mursaloğlu, sergiden işler vasıtasıyla sanat ile sanat dışı olanın ilişkisini tartışacak.


Japon asıllı vibrafon sanatçısı Masayoshi Fujita, 26. Akbank Caz Festivali kapsamında, enstrümanıyla yarattığı coğrafyayı bizimle paylaşmak üzere 17 Ekim akşamı Akbank Sanat sahnesindeydi. Tokyo yakınlarındaki Kanagawa bölgesinde, bolca caz dinlenen bir ailede büyüyen, ilk kayıtlarını ise Berlin'e yerleştikten sonra yayımlayan Fujita, 20'li yaşlarının başında tanıştığı ve aradığı özgün sesi bulduğu vibrafonu yardımcı bir enstrüman olmaktan çıkarıp sahne ışıklarının altına taşıyor. Fujita için bir ses gezgini demek doğru olur. Vibrafonun üç oktavlık ses aralığındaki macerasında ona boncuklar, alüminyum folyo, havlu, yay gibi malzemeler eşlik ediyor. İki solo albümünden parçalar ve henüz kaydedilmemiş eserlerine yer verdiği, sık sık deneysel sulara girdiği konserine vibrafonun tarihinden kısaca bahsederek başlıyor sanatçı. 1927'de geliştirilen vibrafon, onun ellerinde bir masal anlatıcısına dönüşüyor. Fujita, her biri dinleyende güçlü imgeler bırakan parçalarını çalmadan önce, müziğin kendi zihninde yarattığı kısa hikayeleri bizimle paylaşıyor. Doğanın gizemli karakteri ve melankolinin hissedildiği bu hikayelerde hüzün bulutlarından kaçan aşıklar, sakin bir gölün üzerinde havalanan kuğunun kanatlarından dökülen damlalar, bir dağın yamacından yuvarlanan çığ gibi hayli sinematografik ve duygu yoğunluğu yüksek görüntüler ve anlar var. Bir saati aşkın performans boyunca Fujita'nın müziğinin bizi taşıdığı sisli ormanlarda, onun rehberliğinde ilerliyoruz. Vibrafonun atmosfer yaratan karakterini incelikli kompozisyonlarla sunan Masayoshi Fujita, ruhumuzun derinliklerindeki o kıpırtısız gölü titreştirmeyi başarıyor. Fujita, röportajımız sırasında konserde olduğu gibi içten. En önemli ilham kaynağının çocukluk anıları olduğunu öğrenmek, müziğinin masalsı ve naif karakterini daha anlaşılır kılıyor. Dış dünyadan değil, geçmişin içinde bıraktığı izlerden çıkıp gelen bir müzik onunki. Öz ile bağlantısı güçlü. Belki de bu yüzden dinleyene bu kadar kolay etki ediyor. Bir tanesini seçmek zor tabii. Babam büyük bir caz hayranıdır ve evde hep caz albümleri çalardı. Aklımda şöyle bir an beliriyor: Arabadayım, babam sürüyor ve caz dinliyor. Geceleyin yoldayız, dışarıda yağmur yağıyor, silecekler hareket ediyor ve suyu, silecekleri, camdan içeri giren ışığı izliyorum. Bu imge güçlü bir şekilde aklımda kalmış. Müzik, görüntülerin zihnimizde daha uzun kalmasını sağlıyor. Kokular gibi. Benim için doğal gelişen bir süreçti. Babam, söylediğim gibi bir caz hayranıdır. Aynı zamanda saksafon çalıyor; profesyonel değil ama çok çalar. Dolayısıyla çocukluğumdan beri müzikle iç içeydim. Küçükken Amerikan rock'ından çok etkilenmiştim. Aynı yıllarda ağabeyim bir grupta bas çalıyordu, ondan da etkileniyordum. Yani babam saksafon, ağabeyim bas çalıyordu ve ben de doğal olarak davulla oynuyordum. Ses çıkarmak için çalmayı bilmenize gerek yok. Böylece davul çalmaya başladım. Daha sonra bir grupta çaldım. Müzisyen olmayı düşünmeye, istemeye başladım. 23 yaşıma kadar davul çaldım. Birçok farklı neden bir araya geldi. Kendi müziğimi yapmak istiyordum ve o dönemde daha çok elektronik müziğe ilgi duyuyordum. Sadece davulla bunu yapmak zordu. Ayrıca davulda çok yetenekli olmadığımı da fark ettim. Bir gün bir caz davulcusunun eşyalarını taşımasına yardım ediyordum, bir caz vibrafoncusuyla provası vardı. O gün ilk defa gerçek bir vibrafon gördüm. Vibrafonun sesini biliyordum ve babamın albümlerinden dinlediğim kadarıyla seviyordum da. Hep birlikte çalacak bir vibrafoncu arıyor ama bulamıyordum. Bir gün bu müzisyenle buluştum ve özel ders verdiğini öğrendim. Ondan ders almaya başladım, ilk defa vibrafon çaldım ve çok güzeldi. Her şey bir araya geldi ve vibrafona geçtim, o zamandan beri de çalıyorum. Aynı zamanda çok keşfedilmemiş bir alan. Evet. Vibrafon oldukça yeni bir enstrüman. 1920'lerde, sanırım Amerika'da ortaya çıktı. Çok yaygın değil, yeni bir çalgı. Bu yüzden keşfedilecek çok şey var bence. Tokyo'da da yaşadım. Tokyo yakınlarındaki Kanangawa'danım. Tokyo'da ya da doğduğum şehirde yaşarken ambient müzik, çok sessiz bir müzik yapıyordum. Berlin'e taşındıktan sonra ambient müziğe daha az ihtiyaç duyduğumu hissettim. Belki Tokyo'daki hareketli hayat beni strese sokuyordu ve müzikle rahatlamaya, boş zamana, ambient müziğe ihtiyacım oluyordu. Berlin'e taşındıktan sonra daha rahattım ve daha az ambient müzik ihtiyacı duydum. Berlin'de kendi müziğimi yapmaya başladım. Yapmak istediğim müziğin içimden bir yerden geldiğini hissediyorum, çocukluğumdan bir anı ya da bunun gibi şeylerden. Çevremden ya da yaşadığım yerden çok etkilendiğini düşünmüyorum. Tabii hayatın pratik bir getirisi olarak, daha çok zamanınız varsa ve daha az paraya ihtiyacınız varsa müzik yapmakta daha özgür olabilirsiniz. Ama estetik açıdan, müziğimin çevreden pek etkilendiğini düşünmüyorum. Yani size asıl ilhamı veren çocukluk anılarınız, o zamandan kalma hisler. Sanırım öyle. Müzik yaparken hatta müzik dinlerken aklımda hep belirli bir imge, atmosfer ya da ruh hali oluyor. Bunun nereden geldiğini merak ediyorum. Anlattığım pencere görüntüsü ya da doğa gibi bende kalan anılardan geldiklerini düşünüyorum. Bu imgeler oldukça güçlü. Bence hepsi geçmişimden geliyor. Bir şey için müzik yapmak tamamen farklı. Müzik yaparken zihnimde hep belirli bir imge oluyor ama bu imge sesten geliyor. Görüntüden gelmiyor. Hep sesten yola çıkarak bir imge ya da atmosfer ediniyorum. Sonra bu imge ya da atmosfere odaklanıp onu kaybetmemeye çalışıyorum. Bazen bunu kelimelere döküyorum. Yani görüntüyü ben seçmiyorum. Evet. Önce ses geldiği için, bir şey için iyi müzik yapıp yapamayacağımdan emin değilim. Birkaç defa farklı projeler için denedim. Belki deneyebilirim. Sanırım öyle. Ses insanlar için gizemli bir şey. Neden bir akor kulağa hüzünlü gelirken bir diğerinin neşeli geldiğini gerçekten bilmiyorum. Ben de bunu anlamaya çalışıyorum çünkü çok güçlü bir şey. Evet, bence bunu armoni yapıyor. Açıklayamıyorum. İçimizdeki, insanın içindeki çok ilkel bir şeyle bağlantılı. Armoni ve ritim... Anlatmak zor. Aslında Apologues'u yapmadan önce, ilk akustik albümüm Stories'i hazırlarken müziğime başka enstrümanları da dahil etmeyi denedim. İki şarkıda çello ve keman kullandım. Bu bir deneme gibiydi. Başlarda sadece vibrafonla beste yapıyordum. Birkaç şarkı sonra, başka enstrümanlarla da çalışma fikri doğal olarak ortaya çıktı. Vibrafon oldukça sınırlı bir enstrüman, sadece üç oktavlık bir aralığı var. Elinizde en fazla dört tokmak tutabiliyorsunuz. Çok daha fazla tuşu olan piyanoya kıyasla... Bazı başka enstrümanların vibrafonun ulaşamadığı tizler ve baslara ulaşmama yardım edebileceğini düşündüm. Daha karmaşık armoniler yapmama... Denemek istedim ve sonuç hoşuma gitti, ben de Apologues'da daha çok denedim. Sanırım gelecek albümlerde daha da çok duyacağız. Evet, olabilir. Şu anda yeni şarkılar hazırlıyorum ve Apologues'da yaptığıma benzer düzenlemeler yapıyorum. Aynı zamanda kendimi tekrar etmemeye ve yeni bir şeyler denemeye çalışıyorum. Gelecekteki projeler için başka fikirlerim de var. Jan Jelinek'le yaptığım gibi, Japon müzisyenler ve başkalarıyla da iş birlikleri yapıyorum. Bence ortak çalışmalar solo işlerinizde denemediğiniz alanları ve yaklaşımları araştırmak için bir fırsat. Bu çalışmalarda yeni şeyler denemek için daha özgür oluyorum. Elektronik ve avant-garde işleri de seviyorum ama her şeyi aynı anda yapamazsınız. Bazen akustik çalışmalarla ilgilenirken, diğer elektronik ve gürültülü işlerle ilgilenemiyorum. Bunları daha sonra ortak çalışmalarla deneyebiliyorum. Böylece yeniden akustik işlere dönmek için motive oluyorum. Benim için hoş bir hareket ve değişiklik oluyor. Akustik setimde çoğunlukla boncuk dizileri, küçük plastik toplar, alüminyum folyo, havlu gibi malzemeler kullanıyorum. Vibrafonda daha farklı, daha doğal bir ses elde etmek için çello yayı gibi yaylarla çalıyorum. Önceleri çaldığım deneysel müzik yapan grupta çok farklı ve deneysel yöntemler araştırmıştım. Orada keşfettiğim kulağa hoş gelen fikirleri solo akustik işlerime taşıdım. Farklı malzemeler kullanırken amacım tuhaf bir ses çıkarmak değil, onları daha müzikal bir biçimde kullanmak. Güzel, özgün ve dinleyende imgeler yaratan sesler çıkarmak. Bu röportaj ilk olarak Akbank Caz Blog'da yayınlanmıştır.