Gunther, Belçika'nın Reetveerdegem adlı küçük demiryolu kenarı kasabasında babası, amcaları ve babaannesiyle yaşamaktadır. Belçika aile yapısı ve genel ahlakın hayli dışında bir hayat süren Strobbe ailesinin rutin aktiviteleri arasında tıksırana kadar bira içmek, bilardo, çıplak bisiklete binmek, kadınları yanlışlıkla hamile bırakmak vardır. Tahmin edeceğiniz gibi ailenin her ferdi başka bir alem ve tüm pisliklerine rağmen insana sıcak geliyorlar. Gunther ailenin okumuş çocuğu olma yolunda ilerleyen bir ergen. Yazarlığa hevesli. Bence içinde bulunduğu ortama rağmen değil, tam da bu ortam sayesinde. Eli yüzü düzgün bir aile hikayesi. Ne adamları sevimli göstermek için kasıyor ne de sonunda her şeyi yoluna sokuyor. Sıra dışı görünen Strobbe'larla en standart aile arasında bile bazı temel benzerlikler var konu baba-evlat ilişkisi olduğunda. Baba-oğul demiyorum, çünkü akla gelebileceği gibi bir erkek filmi olarak görmüyorum bunu. Evin tek çocuğu olan kızların da babalarıyla çok farklı olmayan bir ilişkileri olduğunu söyleyebilirim. Roy Orbison sevenler daha şevkle izleyecektir.


Nasıl da girdik ama 2019'a! Bütün eski defterler kapandı, düşünceler tertemiz oldu, ne zamandır istenen şeylere başlamak için enerjiler fullendi sanki. Olsun, öyle olmadığını bilmem kaçıncı defa anlayana kadar yaşanan o kısa yanılgının da kendine göre bir güzelliği var. Hayatta özen gösterilmesi gereken şeylerin bir listesini yapmak mümkün değil çünkü hayatta hemen hemen her şeye özen göstermek gerekiyor. Nefes almayı, ayakta durmayı bile yanlış yapabilirken insanın kendisiyle doğru bir ilişki kurması ne kadar olası? İki ve daha çok kişiyle kurulan ilişki ağlarının sürekli bakım ve onarımından bahsetmiyorum bile. Uzun zamandır yazmasam da defterime notlar almaya devam ediyorum. Son haftalarda hep sosyal medyadaki gündemimizle ilgili şeyler yazmışım. Yükselen muhbirlik ve linç trendini yakalayıp insanları yok yere işinden ederken, yıllarca çocuklarına tecavüz ve işkence eden geçici reality show ünlüsü bir aileyle ilgili bol bol espri üretmişiz mesela. Hayatımızı dilediğince şekillendirenlerle ilgili yorum yapmanın tehlikesi iyice somutlaştığından, içimizde birikenleri sıradan insanlara yöneltmişiz. Merhaba arkadaşlar, kanalıma hoş geldiniz demenin aslında mecburi olmadığı YouTube dünyamıza ben de girdim. Girdim biraz iddialı görünüyor, kafamı şöyle bir uzattım diyebiliriz. İlk video için sergi hazırlığındaki KRÜW ekibini Big Baboli Print House'da yakaladım. Fena olmadı bence. Bu linkten izleyebilirsiniz. İkincisini fotoğrafta gördüğünüz tatlı köşede çektik ama daha iyisini yapabiliriz diye çöpe atıp bir kere daha, bu sefer başka bir odada tekrar ettik. Birkaç güne yayınlayacağım. Düzenli olarak sürdürmek istiyorum ama zor iş olduğunun farkındayım. Eskisi kadar kitap okuyamamanın giderek stres ve vicdan azabı kaynağı olduğu bir hayat sürüyorum. Geçtiğimiz yıl olduğu gibi, bu yılın dilekler listesinde de kitaplara daha çok sarılmak var. Denemen Lazım'ın her pazar Instagram hesabında paylaştığı kitap önerileri çok hoşuma gidiyor. Belki ben de önümüzdeki pazara kadar başladığım kitabı bitirip üzerine bir şeyler yazabilecek durumda olurum. Daha doğrusu en son başladığım kitabı... çünkü 2018 bana bir sürü kitabı aynı anda okumaya çalışıp hepsini yarım bırakmak gibi saçma bir davranış bıraktı. Şu an sayıyorum da, son zamanlarda dört kitabı ayraçlamışım. Başucundaki komodinin üstünde her zaman kitap dağları olan annemle en büyük farkımız, onun dağların üstesinden gelebilmesi. Başlığa istinaden, sevdiğim birkaç başka şey kışın sokaktan geçen bozacının bağırışı, pantolon paçalarımı çorabımın içine sokmak ve sabah kendiliğimden uyanıp henüz kalkmam gereken saatin gelmediğini görmek. Geçtiğimiz yıl bitkilerle kafayı iyice bozup, dua çiçeğinden deve tabanına, pilea'sından calathea'sına evi çiçeklerle doldurdum. Her şeyin önce dilini öğrenmek gerek, çiçeklerde de aynı şey söz konusu. Birinin yaprağının ucu yandı, diğeri boynunu büktü, öbürü acaba yerini mi beğenmedi derken, Green Square Meter'ın yaratıcısı Ahu Kopan ile tanıştım.


Gerçekten iyi idare ettiğimi düşünüyordum. Çevremdeki herkesi birer birer hasta eden virüsler beni pas geçiyordu. Beslenme işini düzene soktum, kendime iyi bakıyorum, diyordum. Öyle değilmiş. Hepimiz muhtemelen her kış bir kere gribe yakalanıyoruz, bu sıradan bir şey. Ama hiç bu kadar çok ilaç kullandığımızı hatırlamıyorum. Günde 3 kez şundan, sabah akşam bundan, burnuna şu, boğazına bu, vitaminin de şu. Ecza dolabı gibi kokarak geçirdiğim 10 günün sonunda tamamen iyileşebilmiş de değilim. Uzun zamandır İstanbul'da yaşayan Kanadalı bir arkadaşım, kendisine ilk defa burada bu kadar ilaç verildiğini söyledi. Buraya gelene kadar karşılaştığı reçeteler genelde bir ilaç, dinlenme ve tavuk suyuna çorba içme tavsiyesinden ibaretmiş. Hayatımızın bundan sonrası her yıl yeni bir salgına hazırlanarak, avuç avuç hap yutarak ve zayıflamış vücutlarımızı xyz terapilerine taşıyarak mı geçecek? Bu arada yumurtasından tavuğuna, tereyağından peynirine köy ürünü fetişistleri için haberler kötü; Heidi ve Peter'in sağlık fışkıran yanakları, köylerdeki üretim koşullarını pek doğru yansıtmıyor. Türkiye'de üretilen, alternatif, bağımsız, yeni gibi sıfatlarla bezeyebileceğimiz müzikler giderek daha çok kişiye ulaşıyor. Bunda ekonomik sebeplerle gözünü yerli sahneye çeviren mekanların olduğu kadar Spotify'ın ve canlı performansa dayalı YouTube kanallarının da etkisi var. Bağımsız müzisyenlerin elinde geçmişe göre daha çok iletişim aracı bulunsa da, bu müziğin yayılımı hala dinleyici tarafından özel bir çaba gerektiriyor. Yeni müzisyenleri hangi kanallardan öğrenebilir ve takip edebiliriz, onları nerelerde izleriz gibi sorulara cevap niteliğinde kendi sık kullanılanlar klasörümden ve alışkanlıklarımdan yola çıkarak bir keşif rehberi hazırladım. Buradan izleyebilirsiniz. Önce çok satan kitabı Hayatı Sadeleştirmek için Derle Topla Rahatla sonra Netflix'teki dizisi Tidying Up with Marie Kondo ile hayatımıza girdi Japon derleme toplama gurusu. Çok sevimli bir akıl hastasına benzese de, tekniklerinin işime yarayabileceğini hissediyorum. İki kişiyle paylaştığım şimdiki evime çıkarken ihtiyacım olmayan eşyalardan, giymediğim ya da zor kombinlediğim giysilerden, kitaplığımda durmasına çok da gerek olmayan kitaplardan kurtulmaya niyetlenmiştim. Büyük ölçüde başardım. Bazı başlıklar sadeleşirken, odada ve evde açılan boşluğu dolduran bitkilere, her zaman tıka basa dolu olan kalemliklere ve almadan duramadığım defterlere ise dokunmuyorum. Farkında olduğum sürece bazı aşırılıklara iznim olmalı bence. Yanımda taşıdığım süre boyunca kapağını gören herkesin sorduğu, içeriğinden bahsettiğimdeyse genellikle yüzlerini buruşturdukları bir kitapla karşınızdayım. Fransız gazeteci-yazar Elise Thiebaut'nun kaleme aldığı Bu Benim Kanımın konusu, regl. Dünya nüfusunun yarısının hayatlarının büyük bölümünde haşır neşir olduğu regl, oldukça farklı açılardan ele alınması gereken ama hala pek çok yerde tabu olan bir konu. Kitap, ped ve tampon gibi ürünlere ulaşımları olmadığı için regl döneminde okula devam edemeyen kızlardan bu ürünlerin içeriklerinin kamuyla paylaşılmıyor oluşuna, kullanımı zorunlu olan bu ürünler temel ihtiyaç sayılmadığı için hala onlara %18 KDV ödememizden reglin Antik Çağ'dan bugüne çeşitli kültürlerde nasıl algılandığına kadar çok geniş bir alana dokunuyor. Okurken, hayatımızın bu kadar içinde olan bu olguya nasıl topluca yabancılaştığımıza şaşırmamak mümkün değil. Kadınlar olarak dünya üzerindeki varoluşumuza sahip çıkmanın yolu, kanımıza da sahip çıkmaktan geçiyor. Kitapla bağlantılı olarak, yazarla ortak dertlerimizden biri olan endometriozisten bahsetmek istiyorum. Halk arasında çikolata kisti olarak bilinen ama aslında adının çağrıştırdığı sevimlilikten çok uzak olan bu rahatsızlık özetle, regl döneminde rahim içindeki dokuların dışarı atılamayıp karın boşluğuna, kimi zaman başka yerlere de gidebilmesi anlamına geliyor. Vücutta serbestçe gezen bu doku parçaları zamanla kanla dolu kistlere dönüşebiliyor. Endometriozisin belirtilerinden biri, ağrılı regl. Hani hepimizin normal sandığı ağrılı regl. Birçok kadın, regl olmanın normalde sancılı bir süreç olduğuna inandığı için endometriozisleri ancak cerrahi müdahale gerektiren bir boyuta geldiğinde teşhis edilebiliyor. Bunda regl ağrısının abartıldığına ve kadınların bu dönemde sürekli mızmızlandığına dair yaygın görüşün de etkili olduğunu söylemek yanlış olmaz. Kaçımızın sevgilisi, arkadaşları ya da ailesi regl dönemini ağır geçirdiği için bir jinekoloğa gitmesini tavsiye etmiştir? Cevabı oldukça tatsız olan bu soruyla bu haftaki defteri bitiriyorum ve son 1 yıl içinde jinekolojik muayene yaptırmamış olan tüm kadınlara derhal bir doktordan randevu almalarını tavsiye ediyorum.


Tuhaf günler. Bahar artık gelmek için kapıyı bacayı zorluyor. Oy kullanmama düşüncesiyle uyandığım günün öğleninde sandık, akşamında TV başında içimin kıpır kıpır oluşunun üzerinden iki hafta geçmiş. Artık içinde bana göre bir şey barındırmadığına inanmak üzere olduğum şehri yeniden sevmeye nasıl da hazırmışım meğer. Minicik bir kıvılcım görsem umudu harıl harıl yakacakmışım yeniden. Tuhaf ve hatırlanacak günler. Yaklaşık sekiz aydır alışkın olduğumdan daha yüksek bir tempoda çalışıyorum. Bazen gündüzü gecesi olmuyor, vücut bazen benden bu kadar deyip yatağa yapışıyor, beyin çoğunlukla sürpriiiz, bil bakalım neyi atladım diye şakalar yapıyor. Fark ediyorum ki artık kimle konuşsam duyduklarım aynı; Kafam yandı, Aklımda tutamıyorum, Kendim için bir şey yapamıyorum, Yavaşlamaya ihtiyacım var, Biraz durmam lazım... İstanbul gibi yaşaması zor bir şehirde görünüşe göre isteklerimiz giderek şuna vardı: İyi hissetmek. İyi hissetmek ülkenin durumuyla, ekonomiyle, her gün hayatla yaşadığın sürtüşmeyle, içinde hareket ettiğin mimariyle, kültür sanat ürünlerine erişiminle, beslenmenle, kendini gerçekleştirecek fırsatı bulabilmenle yakından ilgili. Hiçbir şey tam değilken, irili ufaklı kaygılar arasında savrulurken bile bir şekilde mutluluk üretebiliyoruz. Aslında iyi hissetmeye programlanmış olduğumuzu düşünüyorum bazen. Belki de mücadele, iyi hissetmeye, mutlu olmaya hakkımız olduğunu düşündüğümüzde güçlenecek. Gözde Kazaz ve İlksen Mavituna'nın, son yıllarda Türkiye'den göçenler, Türkiye'ye geri dönenler ve bu göç ikliminde Türkiye'de kalmayı seçenlerle yaptıkları söyleşileri içeriyor Bu Ülkeden Gitmek. Kitaptaki yorumlardan en kalbimi cızlatanı, artık bu şehirde, bu ülkede kendine ait bir yer olamayacağı düşüncesi. Çok yakın hisler. Köklerini kaybetmek, evim diyebileceğin bir yer arayışıyla küçük mahallelere sıkışmak, geleceğe dair net bir resim görememek ve bunu kitleler halinde hissedip, daha iyi ve mutlu olacağını düşündüğün bir ülkeye göçmek. Ülkeden göçen kadınların sıklıkla altını çizdiği bir etken, güvenlik. Güvenlik riskinin aklıma bile gelmediği bir yaşamı hayal etmekte zorlanmam ne acı. Aslı Erdoğan'ın Mucizevi Mandarin'ini okurken, öykünün anlatıcısı kadının geceler boyu Cenevre'nin tenha sokaklarında dilediğince yürümesine özeniyorum. Kaygıyla gölgelenmemiş özgürlük duygusuna gıptayla bakıyorum. Kitap dedik, kafa yanması dedik, konu doğal olarak geçen ay okuduğumuz kitabı bile unutabiliyor olmamıza geldi. Okuduklarını detaylarıyla hatırlayamayanların içine su serpen bir yazı yazmış T24'ten Cemal Tunçdemir. Kitapları harfiyen hatırlamamızın mümkün olmadığını ama beynimize kaydedilenlerin düşünce yapımızda görünür olduğunu; okuduklarımızla birlikte farklılaşan bakış açımızın, gelişen empati yeteneğimizin, bizi değiştiren duyguların bizimle kaldığını söylüyor özetle. Güzel bir yazı, birkaç güne unutacak olsanız da okuyun bence. Defteri içinde bulunmaktan çok mutlu olduğum bir video serisinin haberini vererek bitirmek istiyorum. Audioban ekibiyle işin gücün arasında kamera karşısına geçtik ve Gibi Geliyor Bana başlıklı seride önümüze gelen her türlü nesneyi şarkılarla eşleştirmeye başladık. Hatice, Eray, Fakih, Müge ve ben, bundan sonra her cuma sizi Audioban YouTube kanalına bekliyoruz. Kanala üye olalım, zilleri açalım lütfen. Audioban ne ola ki diyenler için özet: Audioban İstanbul başta olmak üzere ülkenin birçok yerinde etkinlikler düzenleyen, burada üretilen müziğin dinleyiciye ulaşmasına gerek bu etkinlikler gerek dijital ve plak formatında albüm yayınlarıyla aracı olmaya çalışan, upuzun bir yolun henüz başındaki bir ekip.


Stone Temple Pilots solisti Scott Weiland And I feel so much depends on the weather derken haklıydı. Boş sayfayı önümde her görüşümde havadan bahsedesim geliyor. Hayatım güneşin açısıyla ve rüzgarın yönüyle şekillenmese de, olan biteni algılayışım kesinlikle onlardan etkileniyor. Geçtiğimiz iki haftada İzmir, Ankara ve Eskişehir'den sekip İstanbul'a geri döndüm. Kumru, midye, bomba, balaban ve çibörekten bünyeme kattıklarımla tabii. Suya girme isteği bastırıyor, basık hava başımı ağrıtıyor, evin tozlanma hızıyla başa çıkılmıyor. Instagram, post'lardaki like sayısını gizlemeye hazırlanıyor deniyor. Sadece post'un sahibinin like sayısını görebildiği bir Instagram dünyasını yaşamak isterim gerçekten. Muhtemelen bir süre sonra insight'ların story'lerde paylaşıldığını görmeye başlarız. Müzisyenlerin basın bültenlerine hangi Spotify listelerine girdiklerini yazmaya başladığı bu kendini şaşırmış günlerde, sayılardan biraz uzaklaşmak herkese iyi gelir belki. Hayatı dayanılmaz bir hız içinde savrularak, paketlenmiş formda tükettiğimiz yaşamlarımızda en ufak dinlenme, durma, nefes alma eylemi bile çok değerli. Yavaş moda markası One Square Meter, bu nefes alma halini varoluşunun merkezine koymuş. Büyük şehirlerin getirdikleri ve götürdüklerini geride bırakan Zeynep ve Çağrı, Gömeç'te kurdukları atölyede sürdürülebilirliği destekleyen malzemeler kullanarak güzel, rahat ve kullanışlı giysiler tasarlıyor. Sayılarla ölçülemeyen güzel yaşama isteği, onları kendi içsel saatlerine göre çalışıp üretecekleri bir hayata götürmüş. Emeklerinin ürünlerini paylaşmaktan çok mutlu olduğum bir fotoğraf çekimiyle birbirimizin hikayesine dahil olduk. Güzel yaşamaktan ne anladığımızı birbirimize anlattık. Hikayenin tamamını burada bulabilirsiniz. One Square Meter, önümüzdeki günlerde yolunun kesiştiği kadınları bloguna taşımaya devam edecek. İstanbul'da sokakta yürürken gözünüzü graffiti'lere, sticker'lara, duvar yazılarına ve sokağı ifade alanı olarak kullanan sanatçılara açık tutuyorsanız, kaybid'in rengarenk vahşi hayvanları dikkatinizi çekmiştir. Lemur, koala, gergedan, fil, bukalemun, panda, jaguar ve başka hayvanlar, ait olmadıkları şehrin çeşitli köşelerinde aniden karşımıza çıkıyor, sıkıcılaşan gündelik rutinlerde renkli delikler açıyor. kaybid'in hayvanları aslında bir animasyonun parçası, örneğin sokaklara yayılmış tüm gergedanlar, bir gergedan animasyonundaki kareler. Animasyonları ve diğer işleri instagram. com/kaybid hesabında görebilirsiniz. Tüm hayvanların lokasyonlarını öğrenmek için şurada nefis bir harita var. O üretmeye devam ettikçe ben de her gün geçtiğim sokaklara dikkatle bakmaya devam edeceğim. Instagram'da keşfet ekranım yandaki Beth Evans çizimi gibi illüstrasyonlarla dolu. 30'lu yaşların getirdiği dönüşüm, gündelik hayatın sıkıntılarından kaynaklanan anksiyete, sıkı sıkı sarıldığımız alışkanlıklar ve değişim ihtimalinin verdiği korku, kolay sosyalleşememe gibi konular, kolayca bağ kurabildiğim tatlı illüstrasyonlar halinde, çoğu zaman yanında rahatlatıcı, pozitif mesajlarla telefonumun ekranında akıyor. Anksiyete ve benzeri konuları konuşmaktan çekinmek, sorunları daha da büyütüyor. Konuyu halı altına süpürmek ya da görmezden gelmektense yüzüne bakıp onu tanımak, başkalarının deneyimlerini görmek, kendinde tamir edilemez bir hasar varmış gibi hissetmemek için önemli. Anksiyete karikatürleri insana yalnız olmadığını hatırlatıyor. İsveçli 16 yaşındaki iklim aktivisti Greta Thunberg'e aşina mısınız? 2018'de İsveç Parlamentosu'nun dışında başladığı iklim için okul grevi eylemi, medyanın ilgisiyle Z kuşağının liderlik ettiği bir harekete dönüştü. Birleşmiş Milletler İklim Değişikliği Konferansı'ndaki konuşmasıyla fikirlerini tüm dünyayla paylaştı. Thunberg'in kendisinin yazdığı 11 konuşma, bu yıl Penguin tarafından No One Is Too Small to Make a Difference adıyla basılacak. Bu kitabı, Greta'nın anne ve babasıyla birlikte yazacağı başka bir kitap takip edecek. İki kitabın da tüm geliri bağışlanacakmış. Umarım Türkçe'ye de çevrilir.


Vücudumdaki hangi kızarıklık hangi alerjinin sonucu, hangi ısırık hangi böceğe ait bilemeden, kim kime dum duma yaşıyorum bu baharı. Kendimi yataktan erken kazıyabildiğim sabahlarda, sahilde yürüyüş yaparken beynimin donmaması, saçlarımı kendi keyfine göre kurumaya bırakabilmek güzel değişiklikler tabii. Dünyayla en senkronize olduğum zamanlar, Game of Thrones'un yeni bölümleri yayınlandıktan sonraki 1-2 gün herhalde. Sekizinci sezondan şikayetim yok, hatta şikayetim olmayan az sayıda şeyden biri Game of Thrones'un final sezonu. Benim gibi her bölümü zevkle izleyenler ya da bu ne biçim bölüm şimdi diyenler, Erdem Tatar'ın twitter'da her bölüm için özenle yazdığı thread'lere bakabilir. Şuraya bir tanesinin linkini bırakıyorum, gerisini siz bulursunuz. Game of Thrones da Friends, Seinfeld, LOST, Breaking Bad, Sopranos ve ayrılmaz parçamız gibi hissettiren nice uzun soluklu macera gibi bitiyor. Bakalım yerine ne gelecek. Yazının bu kısmı Netflix'teki Love, Death & Robots'u izlememiş olanlar için spoiler içeriyor. Korkudan komediye birçok türde kısa animasyonlardan oluşan serideki Zima Blue başlıklı film, hayat boyu yanımızda sürüklediğimiz anlam arayışına hem derin hem basit olabilen bir yorum getiriyor. Zima, geçmişi bilinmeyen bir sanatçı. Eserleriyle dünyayı çalkalıyor, her adımı olay. Zamanla piksel büyüklüğünde bir mavi kare, eserlerinin alametifarikası haline geliyor. Zima Mavisi olarak bilinen bu mavi kare büyüyor, şekil değiştiriyor, giderek tuvallerden taşıp uzaya yayılıyor. Bu arada sanatın olduğu kadar bedeninin de sınırlarını zorlayan Zima, kendini polimer kaplı, içinde kan yerine farklı elektriksel likitler akan modifiye bir varlığa dönüştürüyor. Bu ölümsüz bedeniyle lav nehirlerinden buzdan gezegenlere, kainatın ulaşabildiği her yerine gidiyor ve tutkuyla kozmosun sırlarını arıyor. Hikayenin sonunda, Zima'nın aslında havuz seramiklerini temizlemek için üretilmiş, üreticisi tarafından sürekli modifiye edilerek duyarlı bir varlığa dönüştürülmüş bir robot olduğunu öğreniyoruz. Zima Mavisi, bu robotun dünyada ilk gördüğü şey; temizlediği havuzdaki seramiklerin rengi. Zima, son büyük eseri olarak kendini masmavi bir havuzun içinde parçalara ayırıyor ve geriye sadece özünü oluşturan o basit havuz temizleme robotu kalıyor. Amacını artık bilen mekanizma, sonsuza kadar havuzu temizleyecek. Hayatın anlamının basit bir görevi layığıyla yapmakta gizli olduğunu söyleyen Zima, bana yeni okuduğum Prokrastineyşın kitabındaki şu cümleyi hatırlatıyor: Mutluluk, insanın önüne koyduğu hedefler uğruna verdiği çabada yatar. Bitirmeniz gereken işin başına oturmadan önce masayı düzenliyor, masayı düzenlemişken odanın şöyle bir tozunu alıyor, toz almaya başlamışken gözünüz perdelere takılıp haldır huldur perde söküp çamaşır makinesine atıyor ve sonunda yorulup kan ter içinde işinizi başka bir zamana erteliyorsanız, bu senaryo sık yaşanıyorsa ve artık bir alışkanlığa dönüştüğünü fark ediyorsanız tebrikler, nur topu gibi prokrastineyşınınız var. Psikolog Dr. Timothy A. Pychyl, Prokrastineyşın'da bu kendini sabote etme döngüsünün sebeplerini basitçe ortaya koyuyor ve ihtiyaç duyulan davranış değişikliğini, özdisiplini sağlamak için gerekenleri sıralıyor. Yıllarca pek çok etkenin sonucu olarak yerleşmiş düşünce biçimlerini değiştirmek için çaba ve ısrar gerektiğini ama yapacağımız şeyin dağları yerinden oynatmak da olmadığını unutmadan, kendimize bunun gibi iyi yazılmış kitapları rehber edinerek erteleme huyundan da, başka davranışsal çelmelerden de sıyrılabiliriz. Gündelik alışkanlıkları değiştirmek, yeni alışkanlıklar edinmek ve onları devam ettirmek için biraz desteğe ihtiyaç duyuyorsanız, Fabulous app'ini kullanabilirsiniz. Uygulama, size günün farklı bölümleri için sağlıklı alışkanlıklar öneriyor, kendiniz de istediğiniz görevleri girebiliyorsunuz. Ben belirli saatlere görevler ve hatırlatmalar atayarak kullanıyorum. Örneğin hafta içi 08:00-09:00 arası cevaplanmamış ve follow-up yapılması gereken maillerle ilgilenmem için bildirim gönderiyor. Bu görevleri yaptıkça tik atıyorsunuz ve app size motivasyon artırıcı makaleler sunuyor. Gündelik minik gaza gelmelere ihtiyaç duyanlar için birebir. Madem akıllı telefonlarımıza bağımlılık geliştirdik, bari iyi bir şey için kullanalım.


Bu aralar hava olaylarının kendisi, benim için başlı başına mutluluk sebebi. Yağmur indirdiğinde mahallenin bütün sivrisinekleri eve doluşup sabahlara kadar uyutmasa da gün aydınlanırken üşümek, dışarıda gök gürlerken yoga matında vakit geçirmek, gecenin serinliğinde uzun uzun yürümek gibi kendisi küçük ama etkisi büyük şeyler, yaz havasının kokusunun değiştiği günlerde daha da keyifli. Hikaye ister Dünya'da ister başka gezegenlerde geçsin, kadın bakış açısına ve kadınların kendilerine inşa ettikleri dünyaya dair en etkili cümleleri kuranlardan biri Ursula K. Le Guin. Onu ne zaman okusam içimin genişlediğini hissediyorum. Bu genişlik bedenimin sınırlarını aşıyor, diğer insanlara yönelik bir anlama isteği ve meraka dönüşüyor. Le Guin'in farklı tarzlar denediği, farklı uzunluktaki 18 öyküsünü bir araya getiren Aya Tırmanmak'ı da bitmesin diye yavaş yavaş, cümlelerin üzerinde akbabalar gibi dönerek okuyorum. Her öyküde önyargılarımla karşılaşıyor, kitaptaki kadınların sayısız, değişken, akışkan kimliklerinden yola çıkıp kendi hayatımdaki kadınların gökkuşağı gibi gerçekliğine varıyorum. İstanbul'dan uzakta karşılanan gri ve serin bir sabahta, tüm soruların cevabını bulacakmışım gibi hissettiriyor. Gündelik olanın çoğu zaman gözden kaçan estetiğini seviyorum. Şehrin dikkat çekmeyen, özelliksiz görünen belirli bir noktasına, günün belirli bir saatinde ışığın ve gölgenin nasıl vurduğu, değerli bir bilgi gibi geliyor. Londra çıkışlı, Sydney sakini fotoğrafçı Lester Jones, sabahları kafalarında binlerce farklı düşünceyle bir yerden bir yere gitmek için vagonları dolduran insanlar arasında dolaşarak, onları görsel rabarbanın farkına varılmayan parçaları olmaktan çıkarıp, kimliklerini iade ediyor. Bu projesini Their Grind Not Mine başlıklı bir zine'de toplamış. Zine'i buradan edinebilirsiniz. Bu da Lester Jones'un instagram hesabı. British Council tarafından yürütülen, Türkiye'den ATÖLYE ve Abdullah Gül Üniversitesi, Yunanistan'dan Bios ve Sırbistan'dan Nova Iskra ortaklığıyla düzenlenen Connect for Creativity projesinden yakın zamanda haberdar oldum. Türkiye, İngiltere, Yunanistan ve Sırbistan'da farklı disiplinlerde çalışan sanatçıları uluslararası işbirliklerinde bir araya getirmeyi hedefleyen bir proje. Proje kapsamında 7 Ekim 17 Kasım 2019 tarihleri arasında Atina, Belgrad ve İstanbul'da bir Sanat ve Teknoloji Rezidans Programı gerçekleşecek. Mimarlık, görsel sanatlar, gösteri sanatları, tasarım, edebiyat, müzik\ses ve video\film\yeni medya alanında çalışan, deneyimli ya da yeni gelişmekte olan sanatçılar, programa 28 Temmuz'a kadar başvurabilir. Daha detaylı bilgi burada. Bu yıl 1-15 Ekim arasında İstanbul'u ikinci defa kuşatacak Red Bull Music Festival Istanbul, her biri farklı bir deneyim sunacak beş konseptini açıkladı. Elektronik dans müziğine fütüristik bir bakış sunan Futurave Night, synthesizer müziğine odaklanan Aposynthesis Night, hip hop'ın Berlin İstanbul yolculuğuna tanık olacağımız Kan Kardeşler Gecesi, Afrika müziğinin yerli ve yabancı isimlerini bir araya getiren Alpha Beat Night ve Vogue kültürünün parıltılı dünyasından yola çıkan Ballroom Night geceleri, festivalin omurgasını oluşturacak. Festival kapsamında hayata geçecek Red Bull House of Music, sergiler, radyo programları, canlı performanslar ve atölyelere ev sahipliği yapacak. Avantajlı biletler için link de bırakıyorum.


Ne yapıyoruz biz ki? Bunu sadece kendime değil, yakaladığım herkese soruyorum. Günün büyük bölümünde dışarıda olduğum ve evde neredeyse hiç yemek yapmadığım bir düzenden üç öğün ev yemeğine, haftada 1 radyo programından 2 program + en az 2 Instagram yayınına, her gün bilmem kaç bin adım hedefli açık hava yürüyüşlerinden YouTube videoları antrenörlüğünde ev sporuna, semt semt çıkılan fotoğraf turlarından hard disk arkeolojisine geçtiğim iki buçuk ay geride kaldı. Bu süre içinde HOOD Base yayınlarında o kadar çok kişiyle üzerimde iz bırakan konuşmalar yaşadım ki, hepsi sürekli zihnimde dönüyor gibi. İllüstratör Merve Atılgan'ın bu dönemden ancak paylaşmayı öğrenerek çıkabileceğimizi söylemesi, müzik yazarı Taner Turna'nın döneceğimiz yerin bıraktığımız yer olmayacağını hatırlatması, Rundamental kurucusu Pınar Mumcu'nun tek başına, kendine daha iyi bakmayı öğrenerek ayakta duran kadınlarla gurur duyduğunu paylaşması sık sık aklıma geliyor. Yine yayınlarda konuşmaktan çok keyif aldığım Seden Mestan'ın Dadanizm'deki Ergenlik ömür boyu: Günümüz dünyasında yetişkin olma çabası başlıklı yazısı içimde ziller çaldırdı. Ben de Seden'in yazıda bahsettiği gibi bu dönemde çamaşır, mutfak ve temizlik sistemlerini oturtarak yetişkinlik için küçük ama kendim için büyük bir adım attığımı hissettim. Ebeveynlerim benim yaşımdayken ne yapıyordu? sorusunun yanıtıyla şimdiki hayatım arasında ise hiçbir zaman kapanmayacağını düşündüğüm uçurumlar var. Bundan acı duymayı bırakmak için uygun bir zaman, zaten adil bir soru da değil. Şimdilik başımızı suyun üzerinde tutmaya devam etsek yeter gibi geliyor. Birkaç gün önce Twitter kullanıcısı @ruqinq'in yukarıdaki tweet'iyle başlayan hareket, saatler içinde hem trendlere girdi hem ekşi sözlük'te sayfalarca entry ile sol frame'e çakıldı (bu yazıyı yazarken başlıkta 130 sayfa entry birikmişti). Kadınların yaptığı, basitçe her gün karşılaştığımız söylemleri erkekleri hedef alacak şekilde uyarlamaktı. Erkeğin en büyük kariyerinin babalık olduğu, sünnet giysilerinin siyah poşetle satıldığı, erkeğin iffetinin giydiği şortun boyuyla ölçüldüğü, erkeklerin hayatlarına dair kararların kadınların iradesine bağlandığı kurgusal bir dünyadan esen tweet fırtınası, birçoklarını üşütmüş olacak ki kadınların mizah yapamıyor olmasından feminazi yakıştırmalarına, tamam eğlendiniz hadi yeter artık uyarılarından dümdüz hakaretlere alışkın olduğumuz tepkileri tetikledi ve elbette bize ait deneyimleri nasıl dile getirmemiz gerektiği yine bazı erkekler tarafından öğretilmek istendi. Her zamanki hadsizlik sarmalının içinde en can acıtan şey ise bu tweet hareketi sürerken, intihar ettiği düşünülen Aleyna Çakır'ın erkek arkadaşı Ümit Uygun tarafından şiddet görüp bayıldığı görüntülerin ortaya çıkmasıydı. Kadınların erkeklere yönelik tweet'lerinin kadın mücadelesine verdiği zarardan bahsedenler ise çoktan ben erkek halimle bu adamdan korkarım, kadınlar neden böyle tiplerle beraber oluyor? vagonuna atlayıp kurban suçlamaya başlamıştı. Reddettiği erkek tarafından öldürülen Ayşegül Aktürk'ü platonik aşkı öldürdü cümlesiyle haberleştiren web siteleri, aynı gün yine intihar ettiği söylenen 17 yaşındaki 5 aylık hamile İrem Bahçe'nin aile meclisi kararıyla ağabeyi tarafından öldürüldüğünü yazdı. Sosyal medyadaki her taciz tartışmasında kadınlara merhaba demeye korkar olduk diyen erkekler, kadınlar tecavüze uğrama, şiddet görme, öldürülme korkusuyla yaşarken varın siz de yanlış anlaşılma korkusuyla dilinize çeki düzen vermek zorunda kalın. İçine doğduğunuz erkek kültürü sosyal medyada çekiştirilsin. Bir şey olmaz.


20'li yaşlarıma kadar kitap okurken cümlelerin altını çizmemeye özen gösterdim. Sayfalardaki en ufak çizik, kırışıklık, leke rahatsız ediyordu. Hatırlamak ya da daha sonra tekrar dönüp bakmak istediğim bölümleri defterlere yazıyordum. Defterler gibi kitapların da tertemiz kalmaması gereken şeyler olduklarını ne zaman anladım bilmiyorum ama artık okuduğum kitapları yeniden ziyaret edip nerelerin altını çizdiğime bakmayı seviyorum. O an nasıl hissediyormuşum, neyi duymaya ihtiyacım varmış, neye kırgınmışım, neleri hayal ediyormuşum... hepsi yazıyor altı çizili cümlelerde. Kitapların onları okuduğumuz anların izlerini taşıması gibi, şarkılar da hem yaratıcısının hem dinleyeninin izlerini taşıyarak nefes alıyor, değişiyor, yaşıyor. Lars Ulrich, Beats 1'daki programı It's Electric'te konuk ettiği Noel Gallagher ile birçok şeyin yanında bunu da konuşuyor. İlk yıllarından beri Oasis hayranı olan, onlar için Son 20 yılımın soundtrack'i diyen, hatta turnelerinde onlara eşlik eden Ulrich ile Gallagher'ın derin dostluğunu sezdiğimiz röportajda iki müzisyenin de U2 merakını, şarkı yazarken melodinin sözlerden önce geldiğini, Noel'ın yüzemediğini, Paul Weller'ı kendisine örnek aldığını ve daha başka şeyleri öğreniyoruz. Lars Ulrich'e hiç sempatim yok ama ona rağmen fena röportaj olmamış. Yeldeğirmeni'ndeki CIRCUIT, kendisini böyle tanımlıyor. Küçük ölçekli projelerle bireyleri etkileyerek toplumsal dönüşüm ve değişimin tohumlarını atıyorlar. Çeşitli resim ve baskı dersleri, şehirde ekolojik uygulamalar ve bitki yetiştiriciliği üzerine atölyeler, beslenme ile ilgili sınıflar, yoga ve meditasyon grupları, dilde cinsiyet seminerleri gibi pek çok konuda çalışmaları çatısı altında bulabileceğimiz CIRCUIT, dışarıdan gelen proje önerilerine de açık. Yaratıcılığı sürdürülebilir yaşam modelleriyle birleştiren bu oluşumla tanışmaktan mutluyum. Siz de Facebook sayfalarında gözünüze kestirdiğiniz bir atölyeye/derse katılarak ya da bir gün geçerken uğrayarak CIRCUIT'le tanışabilirsiniz.


Sabah erken kalkmak zorunluluk değil de tercih olunca tatlı geliyor. Sizleri tam burada, önceleri tercih ettiğimiz ama zorunluluğa dönüşünce buz gibi soğuduğumuz tüm eski alışkanlıklarımız için bir dakikalık saygı duruşuna davet ediyorum. Erken kalkılan sabahların popüler aktivitesi yürüyüş beni de ele geçirdi. Yataktan kalkıp bir şeyler yazmak üzere masaya oturmayı çok seviyorum ama günler bu şekilde birbirini izleyince kendimi medikal masaj aramaları içinde buluyorum. Dolayısıyla sabahları önce kasları açma bahanesiyle çıkıp yürüyen bir insan oldum. Yürümeyi seviyorum, bazen fazla seviyorum ve yarım saat hava alıp gelme planı ayaklarım ağrıyana kadar yürüyüp, devam edemeyeceğim dediğim noktadan eve dolmuşla dönmemle sonuçlanıyor. Madem yürüyebiliyorum, neden koşmayayım şeklinde işleyen dümdüz mantığımın sesini dinlemeye de niyetliyim. Norveçli felsefeci ve yazar Lars Svendsen'in kitabı Yalnızlığın Felsefesi, bu hafta kafamda çok yankılandı. Yalnızlık kavramını farklı yönleriyle tanımlayan, sosyoloji ve psikoloji alanındaki araştırmalardan yararlanarak didik didik inceleyen, felsefi ve edebi metinlere, Bowie ve The Smiths şarkılarına referans veren bir çalışma. Karakterimiz yalnızlığa meyilli olduğu için mi yalnız hissediyoruz yoksa hep yalnız olduğumuz için mi karakterimiz böyle? Fiziksel olarak yalnız olmadığımız halde yalnızlık duymamız normal mi? Yalnızlığı sevmek sağlıklı mı? Yalnızlığın karşıtı nedir ve ona ulaşmak mümkün mü? İki kişinin yalnızlığını birbirine ekleyince sonuç ne olur? Lars Svendsen, hayatım boyunca sık sık kendime sorduğum ve pek çoğumuzun da aklından geçirdiğini düşündüğüm bu gibi soruları cevaplamaya çalışıyor. Altını çizdiğim cümleleriyle, düşünürken takılıp kaldığım ve ötesine geçemediğim noktalardaki kafa açıcılığıyla başucu kitaplarımdan birine dönüşecek gibi Yalnızlığın Felsefesi. Lars Svendsen'in benzer bir yaklaşımla sıkıntı kavramını incelediği, Bağlam Yayıncılık'tan çıkan Sıkıntının Felsefesi de okuma listemde. Massive Attack'in 1998 tarihli albümü Mezzanine, herhalde hayatımda en çok dinlediğim 10 albüm arasındadır. Yayımlanışının 20. yılı vesilesiyle hayli ilginç bir formata aktarılıyor. İsviçre'deki ETH Zurich üniversitesindeki bilim insanlarının geliştirdiği teknoloji sayesinde albümün tamamı DNA moleküllerine yüklenecek. Ses dosyalarının aktarıldığı DNA zincirleri, gözle görülemeyen 5000 cam nano-küreciğe yerleştirilecek ve böylece Mezzanine, tamamı DNA formatında saklanan ilk albüm olacak. Bu arada projeyi gerçekleştirenler, DNA'da bilgi saklamanın pahalı ve karmaşık bir süreç olduğunu ama bilgi bir kere DNA'ya aktarıldıktan sonra sonsuza kadar saklanabileceğini ve kolaylıkla milyonlarca kopya alınabileceğini söylüyor. Aklımızı türlü şekillerde almaya devam et lütfen Massive Attack. 1983'ten 1988'e kadar Prince'le çalışan, Purple Rain ve Sign o' the Times gibi efsanevi albümlerde imzası bulunan ses mühendisi Susan Rogers'ın 2016'da Montreal'deki RBMA konuşmasından bir bölüme rastladım. Prince'in turnedeki bir gününü özetliyordu. Dört saat soundcheck, iki buçuk saat konser, konserden sonra after-party'de çalmaya devam etmek ya da müzik yapmak üzere stüdyoya girmek, sabaha kadar stüdyoda kalmak ve ertesi gün yeniden başlamak... Turne dışında ise dört saat uykudan sonra günlük işlerini halledip stüdyoya koşmak. Uyumadığı ve yemek yemediği her an elinde enstrüman olan, insanlarla müzik yaparak iletişim kurabilen biri. Müzik üzerine binlerce fikri olan ve bunları denemek için 24 saatle yetinemeyen biri. Gerçek rock 'n' roll bu olsa gerek. Yaygın yanılgının aksine takılmaca değil, durmadan çalışmaca. Konuşmanın tamamı aşağıda, kısaca bahsettiğim kısımdan başlayacak şekilde ayarladım. İstanbul'da özellikle Beyoğlu'nda bizim için bir şeyler ifade eden mekanları kaybetmeye alıştık. Artık kişiliksiz, kimliksiz, tatsız ve köksüz bir hisse sahip İstiklal Caddesi'nde estetik algımıza hitap eden bir şey gördüğümüzde şaşkınlıkla karışık bir mutluluk duyuyoruz. Mekansal düzenlemeler nedeniyle 2015 sonunda kapanan SALT Beyoğlu, kapandığı döneme göre çok daha boğuculaşmış semte bir vaha olarak geri döndü. Giriş katındaki sinema salonu, üst katlardaki sergi alanları, geniş okuma salonu, Robinson Crusoe 389 Kitabevi ve en üst kattaki kış bahçesiyle SALT Beyoğlu'nun geri dönüşü sevindirici. Robinson Crusoe'nun SALT Galata'daki minik dükkanı da hayatına devam ediyor.


Bant'ın bağımsız seslere mikrofon uzattığı Demonation Festival, on yıllar boyu devam etmesini dilediğim bir etkinlik. Üçüncü yılında, ilk defa Salon'u mesken tutan festival her gün içine atladığım kakafoninin biraz kıyısına çekilip kafamı buranın sesleriyle ve görüntüleriyle doldurmamı sağladı. Konser aralarında fuaye muhabbeti, cd ve tişörtlere abanıp ertesi gün topladıklarımı didiklemek o kadar iyi geldi ki. Sanki kendimi bir yerlere ait hissetmeye ihtiyacım varmış da, evimi bulmuşum. Salona girer girmez Ortadaki şu boşluğa geçeyim de fotoğraf çekeyim derken, sevgili ÇGS solistinin koşu yoluna çıkmışım meğer. Kendisinin sırtıyla müşerref olmamla ÇGS konserlerinin karakterini kavramam bir oldu. Uzun zamandır bu kadar güldüğüm bir konser olmamıştı. Gerek mikrofona Yes mi? diye bağırmalar, gerek cici kedilerimizin bokuyla yüzleşmelerimiz, gerekse grupla iç içe ve dahi burun buruna geçirdiğimiz dakikalar zihnimde hala canlı. 17 Ekim'de Peyote'de olacaklar, kaçırmamanızı tavsiye ederim. Gürültülü eğlence garanti, grubun amacı da bu. Kısa günümün mühim kazanımlarından biri Roadside. Picnic oldu. Hiphop kolektifi M4NM'den Armonycoma or slt ve Ağaçkakan'ın tekinsiz elektronik tınılar üzerine kondurduğu karanlık ve doğru sözlerin hedefi bulmaması imkansız. Rigor Mortis adlı, işi gücü bırakıp kulakları dört açarak dinlenecek bir albümleri var. Roadside. Picnic henüz radarlara girmediyse, girsin. İlk günün en kıdemli ismiydi Cemiyette Pişiyorum. Bu ara çok sık prova yapmaları gruba iyi gelmiş, kulağıma her zamankinden iyi ve kendilerinden memnun geldiler. 10 yılı dolduran şarkılarından artık sıkıldıklarını saklamıyorlar ve yeni şarkıları da eskiler gibi dile pelesenk olacak cinsten. Onları bir 10 yıl daha izleriz umarım. İhtiyaç var. Demonation mühim. Bant'a da, Salon'a da, sahne alan müzisyenlere de, orada olan herkese de teşekkürler. Seneye yine görüşelim, daha kalabalık görüşelim.


Belçika'nın gürültülü beşlisi Deus'u ilk ne zaman dinledim hatırlamıyorum ama onlarla ilk buluşmam Rock'n Coke 2004'te, kızgın güneşin altında gerçekleşmişti. O sıcakta tişörtünü kafasına geçirip sahnenin önünde zıplayan az sayıda insana yakında yeniden görüşme sözü vermişlerdi. Daha sonra iki defa İstanbul'a gelecekleri duyuruldu ama ikisinde de konserler iptal oldu. Tom Barman'in Nihayet gelebildik cümlesi aslında geç de olsa tutulan bir sözün sevincini taşıyordu. Konser 22:20 gibi başladı (bizi 23:00'den önce başlamayacağını iddia eden arkadaşlarımıza karşı mahcup etmediğin için teşekkürler İKSV). İlk şarkılarda özellikle salonun arka kısmında hayli yüksek sesli ve ateşli sohbetler olsa da bir süre sonra herkesin kendini müziğe vermesiyle insan gürültüsü azaldı. Sahnedeyse beklediğimin ötesinde ve çok keyif verici bir gürültü vardı. İkinci şarkı Fell Off The Floor, Man'in oldukça sert icrası konserin geri kalanının nasıl geçeceğini belli etmişti aslında. Yoğun ve sert gitar riff'leri, kemanın ciyaklamaları, Tom Barman'in dansı, çift vokaller, seyircinin birçok şarkıda katılımı, grubun yüzünden okunan mutluluk ve onun seyirciye geçmesi konseri iyi olmaktan çıkarıp çok iyi"ye yükseltti. Setlistte en çok Pocket Revolution şarkıları vardı ama kimseyi hayal kırıklığına uğratmayacak kadar da dengeli bir setlistti. Hatta yoğun ısrar üzerine Roses'ı da çaldılar. Yeni şarkılar Dark Sets In ve Constant Now, Eylül'de çıkacak yeni albümleri için iştahımı kabarttı. Sahneden indiklerinde kopan alkışa bakıp 2-3 bis olur diye düşünmüştüm. Maalesef tek bis yaptılar. Son şarkı kimsenin adını bağırmadığı ama aslında herkesin çalınacağını bildiği ve beklediği Suds & Soda'ydı. Şarkının başındaki keman melodisi duyulur duyulmaz seyirci tam anlamıyla çığrından çıktı. Sanki 90'lara fırlatılmıştık. Kendimi herkesle birlikte zıplar, "friday diye haykırır, ordan oraya atlarken buldum. O kargaşa içinde kimse kendisine çarpan insanlar yüzünden gerginlik yaratmadı, toplu bir eğlence ve mutluluk hakimdi. Deus nihayet gerçekten veda edip başka bis olmayacağı anlamına gelen ışıklar yandığında kanımda bolca endorfin, kulaklarımda ertesi gün bile devam eden bir çınlama vardı. Deus yakıp yıkmıştı beni. İyi bir performans bekliyordum ama bu kadar coşkulu ve gürültülü olacağını tahmin etmemiştim. Konser baştan sona bir enerji patlaması olarak geçti. Hem grup hem seyirci formundaydı. Daha güzel bir Cuma gecesi olamazdı. İlk fotoğraf Ali Güler'e, ikincisi bana ait.


Türkiye'de Dijital sanat kavramının kulaktaki tınısı taze olsa da, dünyadaki örnekleri 60'larda ortaya çıkmış ve özellikle 80'lerde bilgisayarların gelişimiyle yaygınlaşıp yerleşmiş. Piksel piksel nefes aldığımız 2010'larda, artık dijital teknoloji ve ses/ışık/hareket ilişkilerini araştıran işler gördüğümüzde şaşırmıyoruz. Sergilerde ses dalgalarını bedenimizle manipüle ediyoruz, festivallerde beyin dalgalarımızla araba yarıştırıyoruz. Akbank Sanat'ın Beyoğlu'ndaki sergi alanında 21 Şubat'a kadar görebileceğiniz Dijital Sonrası Tarihçeler: 1960'lar ve 1970'lerin Medya Sanatından Kesitler sergisi, hayatımızın bir gerçekliği haline gelen dijital sanatın pek de bilmediğimiz tarihine bakıyor. Son yıllarda karşılaştığımız birçok fikrin köklerini gördüğümüz sergi, iki ana eksene sahip. Bunlardan ilki, 1966'da New York'ta gerçekleşen 9 Gece: Tiyatro ve Mühendislik gösterisi. John Cage, Lucinda Childs, Alex Hay gibi dönemin öncü sanatçılarının Bell Telefon Laboratuvarları'ndan mühendislerle birlikte ortaya çıkardığı işlerde şimdinin tohumlarını görmek mümkün. Sergilenen döneme dair daha geniş ve derin bilgi edinmek isterseniz giriş katında bulunan Off-Line Medya Köşesi'ndeki yayınları inceleyebilirsiniz. Buradaki kitap ve dergiler, sergi bittikten sonra Akbank Sanat Kütüphanesi'ne eklenecek. Beni sanat eserinin kalıcı/geçiciliği ve bir sanat eseri olarak deneyim üzerine düşüncelere gömen Dijital Sonrası Tarihçeler sergisini sindire sindire gezmenizi tavsiye ederim. Sonra da Akbank Sanat'ın en üst katındaki kafede bir şeyler yersiniz. İşte güzel bir hafta sonu planı.


İstanbul'daki Polonya kaynaklı sanat etkinliklerinin artması belki dikkatinizi çekmiştir. Bu yoğunluğun bir sebebi var: 2014, Türk-Polonya diplomatik ilişkilerinin 600. yılı. Sizi bu vesileyle düzenlenen bir yarışmadan haberdar etmek istiyorum. 600. yıl etkinliklerinin Polonya tarafını yürüten Adam Mickiewicz Enstitüsü, çağdaş Polonya müziğini dünyaya tanıtmak için Don't Panic! We're From Poland! adlı bir proje yürütüyor. Geçtiğimiz Aralık'ta ben de enstitünün davetlisi olarak Varşova'daki Polonya Müzik Fuarı'na katılıp projenin showcase'ini izlemiştim. Şimdi bu projede yer alan başarılı Polonyalı gruplardan bazıları, İstanbul'a geliyor. Önümüzdeki aylarda düzenlenecek Don't Panic! We're From Poland! etkinliğinde sahne alacak isimler oylamayla belirleniyor. VE YARIN OYLAMADA SON GÜN! Bu sayfadan yarışmacıları izleyip favori 3 isminizi belirledikten sonra, seçiminizi dontpanic@iam. pl adresine yollayarak oylamaya katılabilirsiniz. Oylamaya katılanlar arasından seçilecek 15 kişi, konsere bilet kazanacak. Belki içlerinden biri, sıradaki favori grubunuzdur. Fotoğraftaki mavi tavşanı görürseniz de düşün peşine. Kendisi projenin maskotu ve sizi mutlaka müzik dolu bir yere götürür.


Konser takip etme yaşı 2000'lerin başına denk gelen nesil için yaz, uzun süre festival anlamına geldi. H2000, One Love, Rock'n Coke, Masstival, Chill-Out, Freshtival gibi festivallerin sahnelerinde hayran olduğumuz müzisyenleri izledik ve yenileriyle tanıştık. Her sene festivallere kimlerin geleceği spekülasyonu, kış aylarından yapılmaya başlandı. Beklentiler yükseldi, isimler büyüdü. Sonrası malum; siyasi ve ekonomik nedenlerle festivallerle vedalaşmaya başladık. Elimizde kalan bir avuç sanat etkinliğine sahip çıkıp ülkenin çölleşen kültürel ortamında nefes almaya çalıştıkça bu defa terör saldırılarıyla darmadağın olduk. Giderek daha müdahaleci olan muhafazakar kültür, Türk lirasının müthiş değer kaybı da soruna tuz biber ekti. Sonuçta her festival yazısında, buraya nereden geldiğimizi hatırlatma ihtiyacı duyar oldum. Bozcaada Caz Festivali, ilk gününde sahne alan Ceylan Ertem'in dediği gibi, bu ülkede yıllardır caza mesai veren müzisyenlerin festivali. Üç gün boyunca farklı projelerle sahne alan Alp Ersönmez, Çağrı Sertel, Ediz Hafızoğlu, Engin Recepoğulları, Volkan Öktem, Mehmet İkiz, Cenk Erdoğan, Korhan Futacı, Volkan Hürsever, Sarp Maden, Ercüment Orkut gibi isimlerin bir kısmı, yıl boyu tanınmış pop sanatçılarıyla çalıyor. Bozcaada'da ise kendi üretimlerini paylaşıyorlar. Kalabalığa bakılırsa dinleyicilerini de buluyorlar. Ada, festivali iyiden iyiye kucaklamış. Tüm konserler dolu geçiyor. Çoğu festivalde olduğu gibi belirli bir yaş grubunun ezici çoğunluğu da yok üstelik. Üç kuşağı bir arada görmek mümkün. Çimen görünce oturmaya alışmış seyircinin enerjisi bazen yenilenmeye ihtiyaç duysa da, festival alanına adım attığımda kendimi mutlu hissediyorum. İstanbul'un en ufak gündelik uğraşta bile mücadele ve stres barındıran rutininden sonra Bozcaada'da olmak, sürekli kaynayan bir kazan gibi olan kafamın içini sakinleştiriyor. Lahza ve Alp Ersönmez Cereyanlı feat. Erik Truffaz müthiş çalıyor. Yarımdünya Klarnet Trio seyirciyi genlerdeki dans kodundan vuruyor. Denizden sonra bir de Bozcaada Ensemble'ın dalgalarına kapılıyoruz. FOURinthePOCKET ise alanda kimsenin oturmasına müsaade etmiyor. Festivalin son günü dönmem gerektiği için özellikle merak ettiğim Deniz Mahir Kartal feat. Sarp Maden ve Korhan Futacı Pavli Experiment konserlerini kaçırıyorum. Festivalin programı bu yıl yan etkinliklerle zenginleştirilmiş. Programda yoga, soundpainting atölyesi, doğaçlama hareket atölyesi, vücut farkındalığı atölyesi, sabah yürüyüşü gibi etkinliklerin yanı sıra Değişen Eğlence Endüstrisi başlıklı bir oturum, Oğul Türkkan ile Kendine Has Lezzetler ve Levon Bağış ile Ada Tadımları yer alıyordu. Her gün adanın farklı noktalarında gerçekleşen pop-up konserler sayesinde gün batımını izlerken de, çınarların altında dinlenirken de kulağımızda müzik vardı. İki yılda Geyikli-Bozcaada feribot seferlerini yetersiz bırakacak bir kitle edinmeyi başaran festival, umarım önümüzdeki yıllarda samimiyet hissini koruyarak programını çeşitlendirmeye devam eder; sahnesinde daha nice müzisyeni ağırlar.


Gözümü kapatıp hayalimdeki konseri düşündüğümde, çok sevdiğim tüm gruplar içinden hangisinin konseri olsa gitmek için her şeyi yapardım diye baktım ve aklıma tartışmasız şekilde ilk gelenler The Beatles, Pink Floyd ve Queen oldu. İlk önce dedim ki Seçeyim bir tanesini çizeyim işte, ama gerçekten seçemedim ve hepsinin birlikte -ve en iyi dönemlerinde- çalacakları bi festival olması lazım diye düşündüm. Son olarak da, Hatta neden festival oluyor ki, hayal değil mi nası olsa ya, bu doğum günümde evin salonunda bi tek bana çalsınlar ulan! dedim. Hepsini çizmek biraz yorucu oldu açıkçası ama sanırım yaşlanıp ölene kadar bakıp bakıp Valla çok güzel hayal kurmuşum bence diyebileceğim bi poster çıktı ortaya. Pozitif düşünce eğer gerçekten işe yarıyorsa, doğum günümde bu posterdekilerden en az birinin gitarıyla falan kapımı çalmasını bekliyorum. İnanırsak olur bence. It was a bit tiring to draw them all but I think this turned out to be a poster that I can look at and say I dreamed one hell of a dream until I get old and die. If positive thinking really works, I'm expecting one of these people in the poster to knock my door on my birthday with his guitar or something. If we believe, it will happen.


Nipsey Hussle bana ilham veren, kalemime tavır eklemiş bir sanatçıydı. Kendisi ne kadar ün/para kazanmış olsa da büyüdüğü Slauson Avenue'yü bırakmamış, o bölgeyi geliştirmek için çabalamıştı. Bölgesinin lideri olarak görülen birisinin bu bölgede, kendi dükkanında vurularak öldürülmesi ise ironik bir durum. Bu poster ile kendisine bir saygı duruşunda bulunmak isterim. Nipsey Hussle was an artist who inspired me and gave attitude to my drawing style. He became famous and rich but he didn't leave Slauson Avenue, where he grew up. He struggled to make that neighborhood a better place. For someone who is considered the leader of his territory, being shot and murdered in his own store is ironic. This poster is a tribute to him.


I chose Rage Against the Machine not just because I still love their music but because they are the perfect match for the issue that I want to draw attention to. This could be the best gig against the nuclear power plant in Akkuyu, Mersin. April 26th is the anniversary of the Chernobyl disaster. I don't know which worries me the most; the possibility of a nuclear disaster in my country where negligence is a serious problem or that this gig is just a dream.


Onlar bana Gazap Üzümleri'ni hatırlattı. Tastamam Gazap Üzümleri! İnsanların evlerini yıkıyorsun, ne yapacaklarını bilemiyorlar. Bir kısmı hapishanelik oluyor. Çıkınca bir bakıyor mahallesi yok. Tony Gatlif, 2008, İstanbul. Sulukule'deyiz, çingenelerin göç yollarında. Roman yönetmen Tony Gatlif'in hayalimde düzenlediği ikibinsekiz son Hıdrellez kutlaması ve bir kırsalda yoluma düşürdüğü gypsy caz grubu; Opa Tsupa! They reminded me of The Grapes of Wrath. The Grapes of Wrath indeed! You destroy people's homes, they don't know what to do. Some of them are jailed. When they get out, they see that their neighborhood has disappeared. Tony Gatlif, 2008, Istanbul. We are in Sulukule, on the migratory path of gypsies. In my dream, Roman filmmaker Tony Gatlif organizes a Hidrellez festival in twothousandeight. The last Hidrellez. And the gypsy jazz band he introduced me in the country side; Opa Tsupa!


Proje temasını duyar duymaz, konseri dünya dışında bir yerde tasarlamayı düşündüm. Ay veya Mars ya da başka bir gezegende. Dünya zamanından bağımsız olarak düzenlenmiş veya düzenlenecek bir konser üzerine düşünmeye başladım. Her zaman çizmek istediğim fakat detaylıca çizme fırsatı yakalayamadığım He-Man konseptini çalışmaya karar verdim. Eternia gezegeninin başkenti Eternos'u konser mekanı olarak belirledim. He-Man birden çok ana konseptin bir araya gelmesiyle kendi özgün dünyasını oluşturmuş, birçok anlamda güçlü bir çizgi seriydi. Son zamanlarda da özellikle renk paletiyle çizimlerime etki ettiğini düşünüyorum. Konser için, galaksiler arası rock yıldızı Ziggy Stardust en uygun isimdi. David Bowie, yaptığı müziği diğer sanat dallarıyla besleyip, konseptlerle sunan, sınırları zorlayan, hatta Ziggy karakterine bakınca ünü dünya dışına doğru uzayıp giden bir sanatçı. Bu iki güçlü imajı bir araya getirerek bir konser afişi yaratmak eğlenceli olabilir diye düşündüm. Ayrıca Ziggy'nin Eternia'nın dokusuyla uyumlu yapısı motive edici oldu. Dünyada ne kadar uzaydan gelen bir yabancıysa, orada o kadar evinde gibi görünüyordu. Afişi hazırlarken, Eternia gezegeninin tarihiyle ilgili biraz daha bilgiye ihtiyaç duydum. Çünkü afiş üzerindeki konser tarihi Eternia gezegenine göre olmalıydı. Eternia'nın iki uydusu var; Bright Moon ve Dark Moon. Takvim sistemleriyle ilgili bilgiye ulaşamadım fakat çizgi filmde izlediğimiz maceraların Eternia tarihine göre 2996-2998 tarihleri arasında geçtiğini öğrendim. Buna göre afişe Bright Moon'un 12. günü 2997 tarihini attım. Ziggy, muhtemelen 70'li yıllarda yıldızlar arası bir tur kapsamında bu konseri vermiş ya da verecek olmalı. When I first heard about the project, I wanted to design a poster for a gig that's not on this world. A concert on the moon, on Mars or on some other planet. I started thinking about a gig that is free from Earth calendar or time. So I decided to work on the He-Man concept, which I always wanted to draw but never had the opportunity to work in detail. I decided to set Eternos, the capital of Eternia, as the venue. He-Man was a powerful series with its own universe that combined several concepts. I think it has been affecting my work with its colour palette recently. For this special gig, intergalactic rock star Ziggy Stardust was the perfect name. David Bowie always pushed the limits, supported his music with other art forms and presented it within certain concepts. With Ziggy, his fame spread to outer space. I thought it would be fun to combine these two strong images to create a gig poster. Apart from that, the chemistry between Ziggy and Eternia really motivated me. He was an alien on Earth, but there... he was home. In the designing process, I needed some information about Eternia's history because the date had to be in accordance with the Eternian calendar. Eternia has two satellites, Bright Moon and Dark Moon. I couldn't find any information about the calendar system but I found that, the cartoon series was taking place between 2996-2998. So I set the concert date on the 12th day of Bright Moon, year 2997. Ziggy probably played or will play this gig, in the seventies, as part of an interstellar tour of his.


Aslında ilk başta çok daha sürreal bir mekan ve şu an aramızda olmayan bir müzisyen/grup konsepti üzerinden yola çıkmayı planlıyordum. Örneğin ayın karanlık tarafında çalan Pink Floyd ya da Jim Morrison'ın eşlik ettiği The Tea Party'nin interzone konseri gibi. Afişteki figürleri anlamlandırmaya çalışıp error verecek arkadaşlara da tavsiyem Paranoid Android klibini izlemeleri. At first, I was planning to go with the concept of a more surreal venue with a musician/band that's no longer with us. Like Pink Floyd playing on the dark side of the moon or The Tea Party, joined by Jim Morrison, in the interzone. But the idea of bringing Radiohead, one of the bands that I've been waiting to see live for a long time, to Basilica Cistern with an acoustic set... that stroke me as a fantasy that could become real. I did my share with this poster and sent out a message to the universe. It's up to the universe to take it seriously or not. To the folks who are not familiar with the figures on the poster, I recommend the video for Paranoid Android.


Çocukluğumdan bu yana, gelişimime katkısı olan ve benimle yolculuğa devam eden kahramanlarımla gerçeklik arasında köprü kurmaya kafayı takmış olabilirim. İzlediğim Amerikan filmlerinin etkisi altındayken, uzun yıllar boyunca hayatın önemli anlarında hep bir fon müziğinin girmesini bekledim. Ta ki Walkman'in icadına kadar. ARO Sony. Since I was a child, I have been obsessed with building a bridge between reality and my heroes who helped me with my progress and who still accompany me in my life. When I was under the influence of American movies, for many years I waited for a background music to emphasize the important moments of life. Until the invention of Walkman. God bless you Sony.


Kimin posterini çizsem kalabalığında, beni son dönemde en çok etkileyen sanatçılardan Benjamin Clementine'e karar vermek çok zor olmadı. Bu karar kolaydı, peki konser nerede olacak? Evimde akşam yemeğinde mi? Ajansa happy hour'a mı gelse? Ütopik bir mekan olmalı dedim sonra. Geçtiğimiz hafta ilk defa dalış yaptım, korkumu yenmek hiç kolay olmadı ama sonrasında hissettiğim şey başka bir şeydi. Dalış sonrasında hissettiğim şey, öncesinde yaşadığım stresi patakladı. Daldığımda hissettiğim Benjamin'i dinlerken hissettiğimle benzerdi, işte bu dedim! Condolence'i su altında canlı dinlemek... Bu ikisini harmanlayabilirdim. Peki ama müzik, sualtı? Ne bileyim ben, tek sorun bu mu? Ben çizerim! Between crowded thoughts of whose poster to draw, it wasn't very hard for me to decide on Benjamin Clementine, who massively inspired me lately. That decision was easy but where will the concert take place? Dinner at my place? Should he come to the agency on happy hour? Then I decided it should be in a utopian environment. Last week I went diving for the first time in my life. It wasn't easy to overcome the fear but what I felt afterwards was completely different. The feeling after diving, blew away the stress that I felt earlier. That feeling was similar to what I felt listening to Benjamin. I said That's it! Listening to Condolence underwater... I could blend these two. But music, underwater? What do I know, is that the only problem? I just draw!


İlk başta benim adıma düzenlenen bir festivalin posterini çizmeyi düşündüm. Ölümümden bir süre sonra vur patlasın çal oynasın bir festival düzenleniyor. Soyadım Üzgün olduğu için festivale gelenler üzgün suratlı logomun olduğu t-shirt'ler giymiş. Bu fikri çizmeye başladıktan sonra işi daha da sulandırdığım için giderek soğudum. Onun yerine hayatta olmayan müzisyenlerin olduğu, yerinin ve zamanının belirsiz olduğu bir poster çizdim. Bir festivalde yarınlar yokmuşçasına sapıtsan da, ünlü bir rock grubunun frontman'i olsan da everyone dies. Siz yine de posteri üzücü algılamayın, gülüp geçin. Sevgiler. At first I thought of designing a poster for a festival in memoriam of me. Like there is a festival after my death and everyone is having a wild time after me. Because of my surname which means Sad in Turkish, the attendees are wearing t-shirts with my sad face logo on them. After tackling a bit with this idea, I felt alienated from it. Instead, I designed a poster for a festival which has musicians who passed away in the line up. This event takes place in an unknown time and venue. You can go nuts and have fun like there's no tomorrow or you can be the frontman of a well known rock band... yet, everyone dies. But still, don't be sad about this poster, just laugh off. With love.


Wu-Tang Clan'in ne kadar büyük veya hip-hop tarihinde ne kadar önemli bir grup olduğunu anlatmaya gerek yok. Ama benim konser afişi olarak onları seçmemin asıl nedeni, bir süre önce yayınlanan Tiny Desk'teki performanslarıydı. Ben de böyle büyük bir grubu büyük bir arena yerine hayalimdeki geniş bir salonda, tüm arkadaşlarımla beraber samimi, pozitif ve sıcak bir ortamda izlemeyi çok isterdim gerçekten de. Özellikle de grupla tanışma albümüm olan Enter the Wu-Tang (36 Chambers)'ı baştan sona çalacakları bir performansı dinlemek benim için rüya gibi olurdu. Umarım bir gün canlı izleme şansını bulurum, Wu-Tang is for the children! I don't need to talk about how big or important Wu-Tang Clan is for hip-hop history. But the main reason I chose them for my concert poster was their show at Tiny Desk. I would've really liked seeing such a big band in my dream living room, with all my friends in a sincere, positive and warm environment instead of a big arena. It would be like a dream for me, especially a performance where they played Enter the Wu-Tang (36 Chambers) in its entirety, the album that introduced me to them. I hope I get the chance to see them live one day, Wu-Tang is for the children!


Tame Impala'yı ilk Feels Like We Only Go Backwards şarkısının muhteşem animasyon klibiyle keşfetmiştim. Bu şarkıya çok bayıldığımı ve döne döne dinlediğimi hatırlıyorum. Grubun önceki albümleri ve teklilerini dinleyince de hipnoz edici, psikedelik ve adeta başka dünyalara götüren müziklerinin bayağı bir bağımlısı oldum. Buradan yola çıkarak afişte, dilin ucundaki bu grubun şarkılarını içeren plağı LSD'ye benzeterek, paralel evrende psikedelik renklere bürünen bir yerlere kapı açan müziklerinin hissettirdiklerini illüstrasyona dökmeye çalıştım. Türkiye'ye hiç gelmeyen bu grubu buralarda görmek dileğiyle, mekanı da etkileyici ses sistemi ve çekici sahne tasarımıyla ilgi çeken Zorlu PSM Studio olarak belirledim. Umarım bu dileğim de bir gün gerçekleşir. I first discovered Tame Impala with the amazing video animation of Feels Like We Only Go Backwards. I remember getting hooked on it and listening to it again and again. Then I listened to their whole discography, previous songs and albums. It was trippy, hypnotizing and it blew my mind and I got addicted to them for a while. From this point of view, I tried to express and illustrate my feelings on this poster. The LSD on the tongue resembling vinyl, guides you to the parallel universe painted in psychedelic colors with its music. Wishing to see this band which has never come to Turkey, I imagined them playing at Zorlu PSM Studio with its powerful sound system and interesting stage design. I hope it will come true someday.


Projeyi ilk gördüğümde arkada çalan Mac Miller bu proje için doğru bir seçimdi. Geçen yıl eylül ayında ölen sanatçı hareketli şarkılarıyla içimde dans etme isteği uyandırırken, renkli kişiliği ve klipleriyle de benim renkli dünyam için doğru bir kişiydi. Mac Miller'ın o renkli ve hareketli şarkılarını kendi çalışmama nasıl yansıtacağımı düşünürken, bir anda kendimi Mac Miller'ın ölüler diyarında müthiş konserler verip diğer ölüleri eğlendirdiğini düşünürken buldum. Bu düşünce çok hoşuma gitti. Mac Miller ve oradaki diğer ölüleri bizlerle buluşturacak bir mekan düşünmeye başladım. Bu mekan için bir çok yer aklıma geldi ama bana en uygun yerin Yerebatan Sarnıcı olduğuna karar verdim. Zamanında insanların bu mekanda kaybolup bulunamama hikayelerini okuyunca burayı bir geçiş mekanı olarak kurgulamaya karar verdim. Bence burada ölü bir Mac Miller konseri çok güzel olurdu. Mac Miller was playing in the background when I saw the project for the first time and he was the right choice. The artist who passed previous September made me dance with his energetic songs. His colorful character and videos made him the right choice for my colorful world too. As I was wondering how I could reflect Mac Miller's colorful and dynamic songs in my work, I found myself thinking about Mac Miller playing to the dead and making them go crazy in the realm of the dead. I liked that idea. Then I started searching for a venue that would bring together Mac Miller, the dead and us. I thought about many places but the most suitable one for me was Yerebatan Cistern. Having read about people getting lost here, I decided to design it as a place of passage. I think a dead Mac Miller gig would rock the place.


Grimes'ı cesur ve özgün olduğu için seviyorum. Sadece yaptığı müzik için değil, kendi kliplerinin, albüm kapaklarının ve kostümlerinin yaratıcısı olduğu için seviyorum. Tamamen kendi dünyasını yaratıyor ve dinleyiciyi içine çekmeyi başarıyor. Onu canlı izleme fırsatını hiç bulamadım ama bir gün konserine gideceğimi ve yine onun kendi yarattığı çok renkli, çok sesli ve kaotik dünyanın içine çekileceğimi düşledim. Buranın ışıltılı bir sahne değil de, yerin metrelerce altında, kabloların, kanalizasyon borularının, kalabalığın, sıkışıklığın ve kaotikliğin olduğu bir tren istasyonu olması gerekiyordu. Bu onu gözümde daha da cesur bir hale getirdi. Umarım sizler de onu böyle hayal edebiliyorsunuzdur. I love Grimes because she's courageous and authentic. I love her not only for her music, but also for she makes her own videos, album covers and costumes. She creates her own universe and draws the listener into it. I never had the chance to see her live but I dreamed about going to her gig one day and getting sucked into her multicolored, polyphonic and chaotic world. This had to be in an underground station with cables, sewer pipes, crowds, congestion and chaos instead of a glittering stage. That makes her even bolder for me. I hope you can imagine her like that as well.


Blur'ü seçtim çünkü karakter olarak beni en çok etkileyen gruplardan biri. İngiliz mizahının absürt kökeninden beslenmeleri ve 90'ların tüm kontrastına sahip olmalarıyla birlikte müthiş bir enerjileri var. Benim için nostaljik bir grup olmanın çok daha ötesindeler. Blur üyeleri bana hep kahvaltı objelerini ve yiyeceklerini çağrıştırırdı. Sanırım bu yüzden tam olarak bu posterdeki gibi pijamalarıyla dev bir kahvaltı sofrasına düşmüş minyatür Blur üyelerinin, sadece o kahvaltının sahibine özel bir konser verdiğini hayal ettim. Yıllardır Parklife'ı her dinlediğimde I feed the pigeons, I sometimes feed the sparrows too bölümüne anlamsızca gülüyorum ve bu sözü atasözü gibi kullanıyorum. Teşekkürler Blur. I chose Blur, because they are one of the bands that influenced me the most. Nourished by the absurd origins of British humor, they have a tremendous energy containing full contrast of the 90s. They are more than just a nostalgic band for me. Blur members always reminded me of breakfast objects and food. I think that's why I imagined a giant breakfast table and miniature Blur members with their pajamas playing a special concert to someone as in this illustration. Every time I listen to Parklife, I can't help but laugh at I feed the pigeons, I sometimes feed the sparrows too part. And I'm using that sentence as a proverb. Thanks for that Blur!


Bu deli çocuklarla tanışmam biraz karmaşık, biraz da güzel bir tesadüf aslında. Lisede tipik bir okul gezisinde kendimizi yolculuk melankolisine kaptırmak için en yakın arkadaşımla kulaklıklarımızı paylaşarak kendimizce keşfettiğimiz, bize heyecan veren müzik mahsullerinin lezzetli yeni tadlarını inceliyorduk. Sıradaki parça Mike Shinoda'nın elinden çıkma Enjoy the Silence remix'iydi. Bir anda ayaklarımın yerden kesildiğini ve kafamın uçtuğunu hatırlıyorum. Kısa süre sonra okul dönüşü evde kafa boşaltmak için anlamsızca televizyonu zaplarken Mtv kanalında durmuş, ayakta olduğum yerde çivilenmiştim. Marilyn Manson yorumuyla Personal Jesus idi ekrandaki klip. Çok tarzım olmamasına rağmen sonunda şeytanın bacağını kırmış ve muazzam bir eser çıkarmış bu tuhaf oğlan diye düşünmüştüm. Cover olduğunu öğrendiğimdeyse yeni takıntım olacak, depresif ruhlarımıza pansuman yapacak daimi tutkum ile tanışmış oldum: Depeche Mode. Neredeyse üniversite tercihlerimi belki İstanbul'da konser verirler umuduyla değiştirecek kadar, yıllarca sabırla, büyük heves ve motivasyonla beklediğimiz o konser tarihi, talihsizlikler silsilesi yüzünden ne yazık ki ertelenmiş ve büyük hayalimiz yine bir başka bahara kalmıştı. Bu ümitsizlik boşluğunu tamamlamak için kendi düşlerimde ekibi tamamen kitsch objelerle dolu bir taksinin içinde ve onun cevval şoförünün büyük emekleri sayesinde lojistik engellere takılmadan paralel bir evrende konser yolundayken hayal ediyorum. I ran into these crazy boys by chance. In a typical high school trip, me and my friend were sharing headphones, tasting our exciting, new found musical gems in an attempt to add a little travel melancholia to the day. Next track was Mike Shinoda's Enjoy the Silence remix. I remember it blew my mind. Shortly afterwards, in a random tv zapping, I stopped at Mtv and what I saw amazed me. It was Marilyn Manson's Personal Jesus video. Even though it was not my favorite kind of music, I thought This strange kid finally made it and created a masterpiece. When I found out that it was a cover, I met my new obsession, my ultimate passion that would heal our depressed souls: Depeche Mode. I nearly changed my university applications in the hopes that they could come to Istanbul. The gig that we've waited for patiently, eagerly and with great motivation for years, was cancelled due to a series of mishaps and we had to kiss our big dream goodbye. To fill this hopeless void, I imagine the band in a cab filled with the most kitsch objects, on their way to a gig that is free of logistic problems. The go-getter cab driver is sure to get them there on time.


Kime afiş yapmam gerektiğine karar vermek biraz zamanımı aldı. Hayranı olduğum büyük gruplara ya da artık hayatta olmayan duayenlere bir şeyler tasarlamaktansa, son zamanlarda sıkça dinlediğim Andrew Bird'ü seçtim. Bir sürü şarkısını farkında olmadan ezberlediğim ama yakın zamana kadar ona ait olduğunu bile fark etmediğim, ıslığı ve kemanıyla beni kendine hayran bırakan kişi. Türkiye'de dünya yıldızlarını izleme şansımız az çok oluyor ama Kuzey Amerika dışına pek çıkmayan Andrew Bird gibi yerel sayılabilecek bir sanatçıyı büyüdüğüm şehrin en büyülü yerlerinden birinde izlemek beni fazlasıyla keyiflendiren bir hayal. Cennet'e inmek biraz zorlu olsa da obruğun kenarına inşa edilmiş yıkık kilisenin önünde Roma Fade'i dinlemek gerçekten hayal edilesi. It took me some time to decide on the poster. Instead of designing for big names that I'm a fan of or masters who have passed away, I chose someone that I've been listening to a lot lately: Andrew Bird. I knew many of his songs by heart even before I realized they belonged to him. He amazes me with his whistle and violin. In Turkey, we get to see many stars but to see a quasi-local artist like Andrew Bird, who doesn't travel outside of North America much, in a magical place of the city where I grew up; that's a dream to be psyched about. It's a tough journey to Cennet but it's really worth dreaming of listening to Roma Fade beside the ruins of the old church, built at the edge of the cenote.


Acid House Kings'in müziğini ilk defa duymamın üzerinden yaklaşık 10 yıl geçti ve o zamandan beri hayatımın film müziğini oluşturuyorlar. Onları canlı olarak izlemek en büyük hayallerimden biri ve bu proje sayesinde de, bu hayalimin hayalini kurma şansı yakalıyorum. Şarkılarında kullandıkları parlak melodiler yüzünden, bulutların ve kuşların da konumlandığı, atmosferin troposfer katmanında bir konser verdiklerini hayal ettim. Bu katmanda güneşin doğuşu ve batışının çok iyi izleneceğini hayal ediyorum ve böylesine bir sahne için başka bir grubun müziğini düşünemiyorum. Son albümlerini çıkarmalarının üzerinden 8 yıl kadar geçti ve bir sonrakinin ne zaman geleceği şu an için belirsiz; bu nedenle ben de bir şarkı sözlerine gönderme yaparak, konser tarihini belirsiz olarak bıraktım. Umarım müzik üretmeye devam ederler ve gökyüzünde ya da yeryüzünde farketmez, bir gün onları canlı olarak izleyebilirim. It's been almost 10 years since I first heard of Acid House Kings' music and they have become the soundtrack of my life ever since. I have always dreamed about watching them live and thanks to this project, I can dream about my dream. They have these shiny and bright melodies in their songs so I imagined a concert at the troposphere layer of atmosphere, where the clouds and birds are actually located. I bet it would be great to watch sunrise and sunshine on this layer and I can't imagine any other music but Acid House Kings' for this scene. It's been 8 years since they released their last album and it's unclear when the next one will come so I added an uncertain concert date, referring to one of their lyrics. I hope they will continue to create great music and whether it's in the sky or on earth, I can watch them live one day.


Nick Cave, 2017 İsrail konseri öncesinde kendisine yapılan boykot çağrısını böyle yanıtlamıştı. Her türlü haksızlığın karşısında oluşuyla tanıdığım ve müziğiyle derin bağlar kurup çok şey öğrendiğim bu sanatçının, sanatını toplumsal bir sorumluluk kaygısıyla gölgelemekten kaçınmasını kafa karıştırıcı bulmuştum. Benim gözümde İsrail'de konser vermek, vermemek kadar politik bir karardı. Bundan bir sene sonra benim yaşadığım şehirde, İstanbul'da verdiği konserle kendisini ilk defa canlı izleme şansı buldum. Benim için etkisinden aylarca çıkamadığım, unutulmayacak bir deneyim oldu. Bu konserden birkaç hafta sonra haberlerde, Gazze'de kalan sayılı kültür merkezlerinden en büyüğü olan Said Al-Mishal'in, yeni bir gösteri hazırlığındayken İsrail ordusu tarafından bombalanarak yıkıldığını okudum. Hala konserin etkisindeyken aldığım bu haber bana, Cave'in 2017'de müzisyenleri susturanlarla ilgili söylediklerini hatırlattı. Gazze'de yıllardır devam eden tarifsiz katliam ve haksızlıklarla birlikte, kayıtsız kalınamayacak boyutta bir kültürel yıkım da gerçekleşiyordu. Farklı coğrafyalarda farklı topluluklara karşı, çok farklı biçimlerde işlenen ve geçmişten günümüze süregelen sistematik bir kültürel soykırım gerçeği var. Bu kültür soykırımı dünyanın öbür ucunda, Nick Cave'in anavatanı Avustralya'da aborijinlere karşı sessiz ve üstü örtülü şekilde gerçekleşirken, Gazze'de Filistinlilere karşı şiddet ve kan dolu şekilde sürmekte. Bütün bunlara karşı evrensel bir tepkisizlik sürse de, içinde yaşadığımız dünyada müzisyenler susturuluyor, piyanolar parçalanıyor, kültür mekanları yıkılıyor, sanatçılar öldürülüyor ya da baskıyla sindiriliyor. Bütün bunları düşündükçe ben de Nick Cave'in söylediklerini tamamlayacak bu konseri hayal ederken buldum kendimi. 9 Ağustos 2018'de yıkılan bu oditoryumda, müziği ve sanatı susturan herkese karşı bir konser vermesini istedim ve bu konserin afişini yaptım. This was Nick Cave's reply when he was called for boycott before his 2017 Israel gig. I felt a strong bond with his music and admired him for his stance against injustice. I found his unwillingness to shadow his art with social responsibilities confusing. For me, performing in Israel was just as a political decision as not performing there. A year later, I had the chance to see him live for the first time in Istanbul, where I live. The show was an amazing experience that had a huge impact on me for months. A couple weeks later, I read that Said Al-Mishal was bombed to ruins by Israeli army. As I was still under the spell of his Istanbul concert, this reminded me of Nick Cave's words about those who silenced musicians. Apart from the inexpressible massacre and injustice that has been taking place in Gaza for years, there was also a cultural destruction. It's a fact that many different communities in different parts of the world have been suffering from continuous, systematic cultural genocide year in and year out. This cultural genocide is carried out in silence and subtlety against Aborigens in Australia, Nick Cave's hometown. As for Gaza, it is carried out with violence and blood against Palestinians. Under the reign of universal apathy, every day musicians are silenced, pianos get smashed, cultural venues are destroyed, artists are killed or suppressed. Thinking about all these, I found myself dreaming about this gig that would complete Nick Cave's words. I wanted him to perform at this auditorium, on August 9th 2018, the same day it was destroyed, against everyone who silences musicians and art... and I made this poster.


Müziğin evrensel ve birleştirici yanını düşününce neden bir Galactic Festival yapılmasın ki dedim!? Aklımda Daft Punk'ın Tatooine'deki konserinde, Stormtrooper'lar, Ewok'lar, Wookie'ler, hatta Darth Vader gibi pek çok karakterin kendilerini müziğin ritmine bırakıp, çılgınca dans edip eğlendikleri bir kare canlandı. Poster çalışmama da bunu mümkün olduğunca yansıtmaya çalıştım. Thinking about the universal and unifying character of music, I thought why not go for a Galactic Festival? I imagined Stormtroopers, Ewoks, Wookies, even Darth Vader losing themselves to the beat and having a blast at Daft Punk's Tatooine gig. I tried to carry this to the poster.


İlk kez MTV'de Firestarter adlı şarkının klibini izlediğimi hatırlıyorum. Bayağı korkunç gelmişti o zamanlar. Gerçekten kendilerine has, karanlık, eğlenceli ve en dipteki hislere dokunan bir müzik yapıyorlardı. Şimdi şarkılarını açıp tekrar dinlediğimde beni çocukluğuma döndürüyor ve yaşam enerjimi tazeliyorlar. En depresif, en yorgun halimde bile dinlediğimde beni kendime getiren, sinirliysem sinirimi atmamı sağlayan, mutluysam daha mutlu hale getiren bir müzik yapıyorlar. Konserlerindeki atmosfer bana hep cehennemi anımsatmıştır. Bu yüzden cehennemdeki bir konserin böyle enerjik bir gruba tam olarak uyacağını düşündüm. Keith Flint, vokal yapmanın ses perdesi kadar ruhla da alakalı olduğunun kanıtı olan bir vokalistti. Bu güzel enerji için teşekkürler! I remember watching the Firestarter video on MTV for the first time. It was the scariest video of my childhood. They were really making unique, dark, entertaining music that touched the deepest feelings. Now when I listen to their songs again, they take me back to my childhood and refresh my life energy. A band that pulls me round even in my most tired state, that calms me down if I'm angry, makes me happier if I'm happy. The atmosphere in their concerts has always reminded me of hell. So I thought a concert in hell would fit such an energetic band. Keith Flint was a singer who proved that singing is related to the soul as it is to the tone. Thanks for the beautiful energy!


Projeyi ilk gördüğümde en çok görmek istediğim grupları aklımdan geçirip bir liste hazırlamıştım. Düşünüp hayal ettikçe birçok fikir de ortaya çıkmış oldu. Aslında o listede diğerlerinden ayrılan Florence + the Machine'i seçtim. Florence'ı seçmemdeki en büyük sebep kendisi ve müziğinin bana hep ilkbaharı hatırlatmasıydı. Tarih olarak da en sevdiğim ay olan nisanı seçtim. Onun peri masalından fırlamış büyülü atmosferine de mekan olarak en çok Crystal Palace yakışırdı. When I first saw the project, I thought about all the bands that I wanted to see live and made a list. Meanwhile, a lot of ideas popped up. I chose Florence + the Machine, which had a different place for me. The main reason that I chose Florence is that she and her music always reminded me of spring. As date, I picked my favorite month, April. And the perfect place for her fairy tale atmosphere would be nowhere else but Crystal Palace.


Selected Ambient Works 85 92 isimli ilk albümünü yayımlandığı tarihten çok geç keşfetmiş olsam da, dahilik ve delilik arasında gidip gelen Richard James, nam-ı diğer Aphex Twin bu albümle kalbimi kazandı. Aynı zamanda canlı performanslarını ve video kliplerini kendine özgü görsel dünyasıyla birleştirip, deneysel bir şekilde derdini ifade eden bu adam, çoğu insan için olduğu gibi benim de en sevdiğim müzisyenler arasına girmeyi başardı. Eski Aphex Twin nerde ya? gibi cümleler kurmamıza izin vermeden hala muazzam albümler yayımlamaya devam ediyor. Umarım bir gün gerçekten İstanbul'da performans sergiler. Richard James aka Aphex Twin, who is going between insanity and genius, won my heart with his first album Selected Ambient Works 85-92 even though I discovered it much later than it was first released. This man who expresses himself in an experimental way by combining his unique visual world with his live performances and video clips has become one of my favourite musicians like most people. He still releases perfect albums that do not allow us to say words like I miss the old Aphex Twin. I hope, he will perform in Istanbul one day.


Onlar blues, rock ve folk müziğini harmanlayıp bir çay bardağında sunuyorlar sanatlarını. Geçmişi ve geleceği elleriyle tutup şimdideyken selamlıyorlar gibi. İçlerindeki isyan ateşi, zor koşullarda kendini bulma gayesi ve var olma çabası beni derimden etkiledi. Evet, derimden. Typo yok. Mistik tınılar duyuyorum ve kliplerinde ayahuasca çayına yapılan göndermeler görüyorum, bence hem bu dünyaya aitler hem de değiller. Bu yorumlamaya tutunarak farklı bir boyutta olmalılar fikrine yükseldim. Maddi alem ile ruhlar alemi arasında köprü görevi üstlenen Alem-i Misal denen bir geçiş aleminde, ne zaman başladığı bilinemeyen ve sonsuza kadar sürecek olan bir konser hayalledim. Sunulan çaydan yudumlayarak, transtayken pat, güm, dan şeklinde düşerek veya bilinemeyen bir yolculuk çeşidiyle katılabilmeyi çok isterdim. They blend blues, rock and folk music and serve their art in a tea cup. It's like they hold the past and the future in their hands and salute them in the present. Their rebellious fire, their persistence of self-seeking, their will to exist even in the toughest conditions got under my skin. I hear mystical tones in their music, I see references to ayahuasca in their videos, I think they belong not only to this world but also to some unknown place. Holding on to this interpretation, I got the idea that they should be in another dimension. I dreamed of a gig in a dimension called Alem-i Misal which serves as a bridge among the material and spiritual world. A concert that has started at an unknown moment and that will continue forever. I would really love to attend this gig; by way of sipping from the tea cup, falling out of a trance with booms and bangs or through an unknown kind of journey.


Queen came into my life in high school and my bond with them got stronger in college. They make me feel even the songs that I don't understand the lyrics. I associated them with Mexico, which appeals to me with its food, culture and nature. Because I love vintage, 70's and 80's, I imagined a concert in that era. I wish this gig could come to life and I could see Freddie, the man that I admire, that I try to imitate while watching his performances, from the front row.


Henüz Türkiye'de yaşarken yurt dışındaki insanların memleket hasretini -istese döner anlayışıyla yaklaşıp- pek ağdalı buluyordum fakat şimdi bir süredir ben de bu hasrete müdahilim ve aslında hiç görmediğim fakat müziklerini resmen varoluşsal sanrılarıma fon müziği yaptığım Barış Abimizin neden bir Augsburg konseri olmasın? Hem de ben memleketi böyle özlemişken. When I lived in Turkey, I found the homesickness of people who lived abroad a little exaggerated. I thought they could come back when they wanted. Now that I've been sharing this homesickness as an expat, I'm thinking why wouldn't there be a Barış Manço gig in Augsburg? His music has been the soundtrack for my existential delusions. This would be just the right time because I really missed my home.


Diğer Melvins albümlerine ve bu janraya pek meraklı olmasam da, Houdini albümünü çok severim. Posteri yaparken grubun nüktedan ve Amerikana havasını kaybetmemeye çalıştım. Onları açık havada yapılan ve 50 grubun çıktığı bir festivalde değil de, sadece Houdini'nin çalındığı bir setlist ile kapalı bir salonda oturarak izlemek istediğim için de CRR'de olsun istedim. Kim bilir, belki bir gün bu hayalim de gerçekleşir. Although I'm not mad about Melvins' other albums or that genre in particular, I really like Houdini. I tried to keep the band's humorous attitude and Americana mood while I designed the poster. Instead of an open air festival with 50 other bands, I wanted to see them in a one-off indoor gig at CRR, sitting down and with a setlist dedicated to Houdini alone. Maybe one day this dream can come true, who knows.


Mevsim henüz yaz iken, gündüz düşü görmekten kendimi alıkoyamadım. Thievery Corporation ile Mama Afrika Nina Simone'un Türkiye'nin en sevdiğim bölgesinde, mesela muhteşem doğasıyla Kelebekler Vadisi'nde bir konseri olsaydı eğer; sonuna kadar dans edeceğime, kumsalı temiz tutma konusunda titizlikten ödün vermeyeceğime ve kırmızı şarapla beyaz leblebi yiyeceğime söz verirdim. Now that we're in summer, I couldn't help but daydream. If Thievery Corporation and Mama Afrika Nina Simone were to play in my favorite place in Turkey, in Butterfly Valley's amazing nature, I would promise to dance all the way, be very careful about keeping the beach clean and have white chickpeas with red wine.


Aslında Mastodon'u daha önce izlemiş olmama rağmen, Yedikule Zindanları'nda hiç konsere katılamadım. Bir Ankaralı olarak hep duydum ama heeep duydum; düşünsene, gerçek bir zindanda konser fikri enfes. Özellikle Yedikule'deki o Deftones konserine katılamamış olmanın üzüntüsünü hala yaşıyorum. Dedim keşke Mastodon gelse ama Yedikule Zindanları'na gelse. Patlayan renklerle Zindanlarda bir Mastodon afişi fikri aslında işte bu meraktan geldi. Although I've been to a Mastodon concert before, I've never been to Yedikule Dungeons. As an outsider I've always heard of Yedikule; think about it, you are going to a concert in an actual dungeon, sounds cool right? I still regret not going to the Deftones gig there. So when I started drawing, I wished that Mastodon would play at Yedikule Dungeons. The idea of flashy colored dungeon comes from this curiosity.


Müziğe başlarken en çok etkilendiğim insanlardan biri Sting'di. Hep bir konserine gidip canlı dinlemek istemiştim ama bir türlü denk gelememiştim. Sonradan annem bana zaten 2006'da babamla beni Sting konserine götürdüklerini söylemişti. Hatırlamasam da bu anıyı hiç unutmadım. Bu yüzden gittiğim ama hatırlamadığım bu konser için bir poster hazırlamak istedim. İllüstrasyonda kullandığım fincan için klasik İngiliz çay takımlarından ilham aldım. Sting was one of the most inspirational figures for me, when I first started music. I've always wanted to watch him live but I never caught one of his gigs. Then one day my mother told me that she and my father took me to a Sting concert in 2006. So I wanted to design a poster for that gig, for the concert that I've been to but don't remember. The tea cup on the poster comes from the classical English tea sets.


Yaptığı müziği ve prodüktörlüğünü çok farklı bulduğum, Chicago'da devrim yaratan biri DJ Rashad. Yaşıyor olsaydı kendisini Boiler Room'da izlemeyi çok isterdim. Parçalarına ilk denk geldiğim günü hatılıyorum. Çok farklı bulmuş ve bayağı heyecanlanmıştım. Genel olarak bulunduğu tarzın içindeki dans ritimlerini ve yaptığı müziğin rengini çok seviyorum. I find DJ Rashad's music and production abilities very unique. He revolutionized the scene in Chicago. I would really love to see him on Boiler Room if he was alive. I clearly remember the first time I heard his songs. I thought they were very different and got really excited. Generally, I love the dance rhythms and the colour of his music.


Heima belgeseli grubu güzel anlatmış. Bu kelime İzlanda dilinde Ev anlamına geliyor. Sigur Ros, müzikleriyle bizi evlerimizden uzaklaştırmıyor, aksine evlerimizi de yanımıza alıp göç etmemizi sağlıyor. Böylece hiçbir zaman başka bir yer kavramıyla eskiye özlem duymuyoruz. Her yerde yeni ve aynı zamanda da evimize yakın hissetmek bu müziğin mistik ve masalsı temalarında gizleniyor. Her zaman güzel kokulu bir başucu kitabı gibi en yakınımızda dursun. The documentary called Heima tells about the band really well. The word Heima means home in Icelandic. Sigur Ros do not take us away from our homes, they make us travel with our homes beside us. So we never yearn for the past with the feeling of another place. The possibility of feeling both as a newcomer and close to home, hides in the mystic and epic themes of this music. May it be always near us, like a bedside book that smells good.


Posteri yapmak için ilk düşündüğüm ve hip hop'ı çok seven biri olarak hiç tereddüt etmeden karar verdiğim grup A Tribe Called Quest. Şarkılarındaki çeşitliliği, grubun Afrocentric ve etnik tarzını göz önünde bulundurduğumda, onunla harmanlanacak bir atmosfer olmalı diye düşündüm. Kapalıçarşı gibi işitsel peyzajı iyi olan bir mekanda konserleri olsa harika olurdu. As a hip hop fan, the first band I thought of and chose without hesitation is A Tribe Called Quest. Considering the diversity in their songs, their Afrocentric and ethnic style, I thought the venue must have an atmosphere that could mix well with the music. It would be great to see them in a place with a good aural landscape, like The Grand Bazaar.


Sevdiğim diziler ve filmlerle ilgili sonsuza kadar konuşabilirim, onlarla ilgili çizimler yaparak da kendimce bir seçki oluşturuyorum. Ama bunu dinlediğim müzikle ilgili yapmak hiç aklıma gelmemişti, özellikle de bir poster şeklinde. O yüzden Dream Gigs Illustrated projesini görünce çok heyecanlandım, fikir aşırı hoşuma gitti ve hemen Duke Ellington'ı seçtim. Sevgili Dukeun müziği ile tanışmam da şu sıralar tekrar dönüp okuduğum Günlerin Köpüğü kitabıyla olmuştu. Tam olarak ne zaman okudum bilmiyorum ama kafası çok garip çalışan bir adam olan Boris Vian sanki bütün kitabı Duke Ellington'ın müziği üzerinden yazmıştı. Yazarın öykü içinde ustaca yerleştirdiği parçaların birini dikkate almazsanız, birkaç sayfa sonra başka bir tanesi karşınıza çıkabilirdi. Ben de yazarın bizim için seçtiği playlist'e uymakta gecikmedim ve dinler dinlemez onu neden bu kadar sevdiğini, yarattığı kurgunun arka planında neden sürekli Chloe çaldığını anladım. Konser yılını ünlü bir konser kaydından seçtim. Günü ve ayı ise doğum günümden çünkü neden olmasın? Posteri çizdim, şimdi onu canlı canlı dinlemek ne kadar muhteşem olurdu diye hayal etmesi kaldı. I can talk forever about the movies and tv series that I love, I even make a selection by doing some artwork about them. But it didn't occur to me to do the exact thing with the music I listen to, especially as a gig poster. That's why I got so excited when I saw the Dream Gigs Illustrated project. I really loved the idea and I chose Duke Ellington. I got to meet the music of dear Duke thanks to the book called Froth on the Daydream which I'm currently rereading. I don't know exactly when I read it, but Boris Vian, a man with a very odd mind, seems to have written the whole book through the music of Duke Ellington. If you ignore one of the pieces that the author skillfully placed in the story, another one might come up after a few pages. And I wasn't late to follow the playlist the author chose for us and as soon as I listened to it, I understood why he loved him so much, why he constantly played Chloe in the background of his fiction. I chose the concert year from a famous concert recording. The day and the month is from my birthday because why not ? I drew the poster and now all there's left to do is to imagine how wonderful it would be to listen to him live.


MF DOOM'un absürt ve soyut sözleri tam aradığım delilikti. Alışılagelmiş bütün hip hop kurallarını yok etmek için kendine yarattığı mad villain alter egosu, beni hikayenin daha da içine çekti ve dinledikçe onu sanki aileden biri gibi tanır oldum. Bazı sözlerine sanki arkadaşımla aramızdaki bir espriye güler gibi gülüyorum. Trajik bir orijin hikayesinden gelen, zeki, karamsar ama bir o kadar iplemez ve komik bir karakter. MF DOOM, çizgi roman estetiği, East Coast'un tarzı ve biraz da varoluşçuluğun karanlık absürtlüğünün vücut bulmuş hali gibi. DOOM'un üst düzey bir laboratuvarda konser vermesi yıllardır kafamda dönen bir konseptti. CERN, dünyanın en önemli nükleer araştırmalarının yapıldığı bir laboratuvar. Tanrı parçacığının yaratıldığı bu mekan, doğru ellerde insanlık tarihi için çok önemli gelişmeler getirebilir. Yanlış ellerde ise dünyanın sonunu. Kıyamet için güzel bir gün olabileceğine inanıyorum. MF DOOM's absurd and abstract lyrics were just my kind of madness. His mad villain alter ego that would destroy hip hop's rules drew me to him. As I listened to his music, I felt like I've known him like family. I laugh at some of his lyrics like I'm laughing at an inside joke. He's a smart, pessimistic but reckless and funny character with a tragic back story. MF DOOM is like the embodiment of comic book aesthetic, East Coast style and the dark absurdism of existentialism. DOOM playing at a top notch laboratory was a concept that I had in mind for years. CERN is the most significant nuclear research lab in the world. This is where the god particle is reproduced. In the right hands, it can produce great advances for humankind. But in the wrong hands, it can end the world. I believe it's a good day for doomsday.


06.06.08 tarihli Jethro Tull İstanbul Arena konseri hatırladığım kadarıyla Vaay bu grubu göreyim diyerek bilinçli olarak bilet aldığım ilk konserdi. Konser düzeni oturmalıydı ve koltuklarımız arkalardaydı. Konserin ortalarına doğru yağmur başlayınca insanlar yerlerinden kalkmaya başladı. Arkada oturan bizler de koltukların arasından önlere doğru ilerledik ve konserin devamını ayakta, sahneyle daha içli dışlı bir şekilde, dans ederek dinledik. As far as I recall, Jethro Tull's İstanbul Arena gig on 06.06.08 was the first concert that I bought a ticket thinking Wow, I should see this. The concert was seated and our seats were at the back of the venue. In the middle of the set, it started raining and people stood up and took off. We moved to the front seats and watched the rest of the concert close to the stage, intimately, standing up and dancing.


Roger Waters The Wall İstanbul konseri büyük bir tarihi/siyasi olayla büyük bir müzik olayının mükemmel uyumuydu, büyülenmiştim. Dream Gigs Illustrated'in fikrini duyduğumda aklıma ilk gelen ve başka bir şey düşünemediğim posteri yaratmaya çalıştım. Hala acaba böyle bir konser gerçek olabilir mi diye düşünüyorum. Roger Waters' The Wall Istanbul show was an exceptional day where a major historical/political event met with a major musical event. I was mesmerized. This was the first idea that came to my mind when I heard about Dream Gigs Illustrated. This was all I could think. I still wonder if this gig can become real.


Projeyi görür görmez Converge'ün 2016 Roadburn Festival çatısı altında gerçekleştirdiği Jane Live başlıklı konserin afişini tasarlamak istedim. Bunun başlıca sebebi Converge'ün çocukluğumdan bu yana bana kattığı ilham. Özellikle grubun frontman'i olan Jacob Bannon'ın kişisel söylemleri ve aynı zamanda tasarımcı kişiliği ile tasarım yolculuğumda bana fazlasıyla ilham kaynağı olduğunu söyleyebilirim. 2013 yılında yayımlanan Rungs in a Ladder belgeselini izledikten sonra Jacob Bannon, Converge'ün ne kadar değerli ve eşsiz bir grup olduğunu anlamamı tekrar sağladı. Neden Jane Live sorusuna tekrar dönecek olursak, en sevdiğim Converge albümlerinden biri olan Jane Doe'nun baştan sona kusursuz bir şekilde çalındığı eşsiz bir konserdir. The moment I saw the project, I decided to design a poster for Converge's Jane Live gig at 2016 Roadburn Festival. The main reason of my decision is the inspiration Converge has been giving me since my childhood. Frontman Jacob Bannon's personal statements and design works inspired me greatly in my own designer life. The 2013 documentary Rungs in a Ladder made me see once more how precious and unique Converge was. Going back to why I chose Jane Live, it's the perfect rendition of one of my favorite Converge albums, Jane Doe, in its entirety.


Projeyi duymamla birlikte The Knife'tan başka bir grubu seçemeyeceğimi fark etmem bir oldu. Sadece müziğine farklı bir biçimde tutulmam ya da içimde sürekli bir üretme isteği uyandırması sebebiyle değil, beni ilk defa müzik yapmaya yönlendiren biricik grup olduğu için sanırım. Benim için çok ayrı ve kişisel bir öneme sahipti hep. The moment I heard about the project, I knew I could only choose The Knife. Not just because I'm obsessed with their music and it gives me a constant desire to produce but also because they're the band that directed me to making music for the first time. They have always been very important to me. That's why I wanted to illustrate the effect that they have on me. I pictured the band as this enormous, modern Kybele who draws the listeners to her and lures them. Strong and with no boundaries, never refraining from saying something new. I wish I could meet them someday and find courage to share my music with loved ones.


Müzik çok çeşitli amaçlara hizmet ediyor. Sakinleşmek istediğinde sakinleştiriyor, kafanda hiçbir düşünceye yer kalmasın istediğinde beynine lavman yapıyor, bazen de içinde biriktirdiğin ama bir türlü patlayıp dışına çıkaramadığın çığlıkları atıyor senin yerine. Müzisyen mikrofonu kafasına vurdukça, kendini yere attıkça, sahneyi parçaladıkça yaşadığın katarsisler koruyor seni aklını kaçırmaktan. Belki bu yüzden punk'a dört elle sarılıyoruz. Çünkü çığlıklar hiç bitmeyecek. Leeds çıkışlı 5 kişilik punk grubu Eagulls, konserleriyle nam salıp sadık bir dinleyici kitlesi edindikten sonra kendi ismini taşıyan ilk uzunçalarını yayınladı. Punk post punk standartlarındaki keskin gitar soundu, ciğerden gelen vokaller, çiğ davullar, anksiyete dolu şarkı sözleri ve kopardığı gürültüyle çabucak dikkat çekip heyecan yarattı Eagulls. Sadece müzikleri değil, sahne dışındaki icraatları da konuşuluyor. Geçtiğimiz yıl beach band olarak niteledikleri, afrobeat ve surf sularında yüzen gruplara hitaben yazdıkları nefret dolu mektuplarında özetle Müzik piyasası sizi sadece gruplarınızda kadınlar olduğu için pohpohluyor ve ailenizin parası olmadan hiçbir şeysiniz diyorlardı. Müziklerine kattıkları öfkeyi takdir etmekle birlikte, dünyada nefret devşirilecek daha mantıklı sebepler olduğunu bildiklerini varsayıyorum. Eagulls, emsalleri Iceage, Parquet Courts, METZ ve Holograms gibi yakından takip edilmeyi hak ediyor. 37 dakikalık gürültü banyosunun dorukları Nerve Endings, Hollow Visions, Possessed ve Soulless Youth. Nefes nefese ruhsuz ve umutsuzluğumuzu anlatan Eagulls'la punk'ın nabzı biraz daha güçlü atıyor.


Projeyi ilk duyduğumda vapurda bir konser olsa muhteşem olurdu diye düşündüm. Vapurda gidip gelirken sürekli müzik dinliyoruz zaten. İstanbul'un kalbinden tüm şehre bir konser verecek olsam, herkesi mutlu edecek bir sanatçıyı dinlemek isterdim dedim ve Polo & Pan 18:45 Karaköy Vapuru konseri geldi aklıma. Gün batımında işten ya da okuldan evine dönen, vapurun arka tarafında bira veya çay içen herkesin dinleyip mutlu olduğu bir yolculuk hayal ettim. When I first heard about the project, I thought how awesome a gig in the ferry would be. We're always listening to music while on the ferry anyway. If I were to organize a concert at the heart of Istanbul, I'd like to listen to an artist who would make everybody happy. So, I thought of Polo & Pan's 18:45 Karaköy Ferry gig. I imagined a trip with the audience returning from work or school at sunset, having some beer or a cup of tea at the back of the ferry, listening to music and feeling happy.


Sonbaharı göremeden kışa geçmişken, yazın son festivalinin özetini çıkaralım. Radyo Eksen'in bu yıl ikincisini düzenlediği Eksen On Fair Parkorman'da, geçtiğimiz yıldan daha büyük bir alanda gerçekleşti. Giysiden kırtasiyeye tasarım ürünleri satan standları, plakçısı, yemekçisi, biracısı, minik Michael Hacker sergisi ve alandaki Radyo Eksen stüdyosuyla ilkine göre daha genişti kasaba. Ziyaretçileriyse hem Rock'n Coke ertesi olması hem de bence gayet yüksek bir fiyat olan 90TL'lik biletler yüzünden tahminimden azdı. Sahnenin açılışını yapan Meriva'ya yetişemedim. Günün ikinci grubu Kolombiyalı Systema Solar, sahne önünde hoplayıp zıplamaktansa bira standlarının yamacında yayılmayı tercih eden kitlenin büyük kısmını hareket ettirmeyi başardı. Retro bir bilimkurgu filminden fırlamış gibi görünen Systema Solar'ın Güney Amerikalı hip hop-dans müziği insanı çok kolay yakalıyor ve iyice şarj etmeden de bırakmıyor. Kuzey İrlandalı punk grubu The Undertones, 70'ler ile 80'lerin başını 4 albüm ve Teenage Kicks, Jimmy Jimmy gibi punk hitleriyle geçirdikten sonra 1983'te dağılmış, 1999'da yeni bir vokalistle yeniden birleşmişti. Günün son aydınlık saatinde vokalist Paul McLoone'un şarkı söylediği kadar seyirciyle konuştuğu, İrlanda punk'ına hasret kalanların neşeyle coştuğu bir performans sundular. Teenage Kicks'te alanın arkalarında annesiyle dans eden bir bebe kaldı aklımda bu konserden. Hayatımıza The Libertines'le giren Carl Barat'ın festivaldeki en büyük olayı, sevgilisiyle alanda dolaşıp Yakışıklı rock star olarak boy göstermesiydi. Çoğunlukla punk şarkılarından oluşan setinin herhangi bir orijinalliği yoktu. Barat'a ayrılan bütçeyle bir grup daha getirilemez miydi? Mesele standart şarkılarla kalabalık eğlemekse, Carl Barat'a ne gerek vardı? Kafamda deli sorular. Türkiye'deki ilk konserini veren The Hives daha sahneye çıkmadan, roadie'lerinin ninja kostümleriyle kalbimi çaldı. Konser performanslarının albümlerinin ilerisinde olduğunu düşündüğüm grup, son albümü Lex Hives'ı geçen yıl çıkarmıştı. Hives'ın seyircisi de kendileri kadar ateşliydi. Vokalist Pelle Almqvist ve gitarist Nicholaus Arson sık sık sahneden indi, kalabalıkla temaslarda bulundu. Pelle şarkı aralarında o kadar çok Türkçe konuştu ki, bu kadar kelime ve cümleyi nasıl ezberlediğine şaşırdım. Bir an bile düşmeyen enerjileri, seyirciyle iletişimleri ve nefis kostümleriyle The Hives taş gibi bir konser verdi. Bu kadar iyi olacağını tahmin etmemiştim. Suede'i izlemeye alıştım ve bu çok güzel. Brett Anderson'ın her defasında yüzünde yeni çizgilerle, ütülü gömleği ve dar pantolonuyla karşımda duruşu, parmağına doladığı bant, mikrofon kablosuyla oynaması, sahnenin kıyısına gelip seyircilere doğru eğilmesi, dans edişi artık tanıdık. Suede'in bu yılın başında, 11 yıl aradan sonra yayımladığı yeni albüm Bloodsports'tan 5 şarkı girmişti setlist'e. Gerisi 90'ların özetiydi. Suede konserlerinin iyi olmaması mümkün değil gibi geliyor bana. Anderson'ın samimiyeti ve şarkıların eskimez karakteri her konseri heyecan verici kılıyor. Parkorman'da gece soğuk ama Suede var ya sahnede, herkes yanındakine sarılıyor ısınmak için. Seste ufak tefek sorunlar, anın hissiyatıyla umursanmıyor. Yazın son festivali Eksen On Fair, yumuşacık eriyip bitiyor gecenin içinde. Sahne ışıklarından minibüs sohbetlerine.


Red Hot Chili Peppers mesaisinin yanında kişisel müzik yolculuğunu hep yeni alanlara taşımış bir isim gitarist John Frusciante. Psychedelic rock ve funk'tan ambient ve electronica'ya uzanan rotasında büyük ticari başarılar, hayal kırıklıkları, bağımlılıkla savaştığı yıllar ve kendini yeniden inşa etme var. 90'lardan beri sürdürdüğü solo kariyerinde çoğunlukla müziğin deneysel tarafında kalan işler üreten Frusciante, RHCP'dan ayrıldıktan sonra elektronik müzik çalışmalarına ağırlık verdi. 2012 tarihli EP Letur-Lefr ile başlayan gitardan uzaklaşıp sentetik seslere yakınlaşma dönemi, müzisyenin prodüktörlüğünü de üstlendiği yeni albümü Enclosure ile nihai ifadesini buluyor. Frusciante, Enclosure'ı son 5 yıldır ulaşmak istediği hedeflerin başarılması olarak görüyor. Progresif synth-pop olarak değerlendirdiği albümde breakbeat ve elektronik gürültü parçalarının hakimiyeti var. Tekinsiz açılış parçası Shining Desert, dönüşümün tamamlandığını haber veriyor. Sakin piyanosuyla Sleep, elektronik katmanların arasından başını çıkaran gitar melodileriyle Fanfare ve Cinch, değişimden geri duranların demir atacağı noktalar olabilir. Benim favorim albümün en agresif parçası Crowded. Dikkatle üst üste eklenmiş bilgisayar efektleriyle çarpıcı bir zıtlık oluşturuyor Frusciante'nin duru, organik vokali. Onu gitarıyla sevenlere yabancı gelebilecek olsa da, keşfe açık kulakları tatmin edecek bir albüm Enclosure. John Frusciante bir kere geçtiği yoldan bir daha geçmiyor ve dinleyicisinin zihnini yeni seslere açıyor.