Sherlock Holmes'un dizi uyarlaması olan Sherlock'ta sevgili detektifimizden öğrendiğimize göre, insan bir ada ihtiyaç duyduğunda ilkin etrafına bakar. Bu gizli bilgilerinizi sakladığınız bilgisayarlarınızın şifresi için geçerli olduğu gibi, müziğinizi altında icra edeceğiniz mahlas için de geçerlidir. Hayatımıza Portlandlı indie rock grubu Menomena'yla giren Brent Knopf da elindeki grup dışı materyali geliştirmek istediğinde etrafına bakıyor ve çocukken sık sık yürüyüş yaptığı Mount Hood yakınındaki şelaleyi kendine isim olarak seçiyor. Sene 2009. Knopf'un Portland ve New York'ta bulunan yaklaşık 30 müzisyen dostuyla kaydettiği şarkılar, ilk albüm Intuit'i oluşturuyor. Albümün öncü kuvveti I Say Fever tansiyonu ve ustalıklı animasyon videosuyla derinin altına hemen yerleşiyor. Brent Knopf'un ölçülü ama gücünü hissettiren vokali, rotayı belirleyen klavye ve bilgisayar efektleriyle yeni ve taze bir ses hava sahamızı şenlendiriyor. Menomena geride kalıyor, Ramona Falls Knopf'un öncelikli işi oluyor. Üç yıl sonra Knopf, daha küçük bir kadro ancak daha büyük bir sound'la geri dönüyor. Davulda Paul Alcott, gitarda Matthew Sheehy ve bas gitarda Dave Lowensohn var. Elimizdeki albüm Prophet. Açılış parçası Bodies Of Water'ı dinlediğimde, cömertçe ortalığa saçılan distorsiyonlu gitarlar ve efektlerden anlıyorum ki şelalenin taşıdığı su artmış. Bentleri zorlar, döküldüğü yerde derin oyuklar açar olmuş. Ramona Falls'un müziği şimdi genleşen bir evren. Daha katmanlı, daha yankılı, daha göksel. İnce ince işlenmiş bu ses evreni içinde süzülmek, şarkıları her dinleyişte başka bir detaya takılıp manzarayı o açıdan seyretmek mümkün. Şurada biraz cızırtılı bilgisayar efekti, orada gitar çınlaması, beride uçuşan ziller, aniden sakin bir piyano, arkandan koşarak geçiveren davul, birbiri üzerine eklemlenen katmanlar. Knopf'un vokali bu ses asteroidlerinin arasından ilerleyen, manevra kabiliyeti yüksek bir gemi. Sqworm ve Brevony gibi gerilimli şarkılarda iyiden iyiye somutlaşan, insana kendini ufacık hissettiren galaktik orkestrayı yöneten maestro. Prophet, her biri aslında birer gök cismi olan insanların birbirlerine yaklaşıp uzaklaşmasını, kendi yörüngelerini bulma çabasını ele alıyor. Bu bağlamda If I Equals You bir orbit arayışıyken Proof, Güneş tutulmasına tekabül ediyor. Archimedes Plutonium umutsuz bir uydu. Kapanış parçası Helium ise sakince yok olmayı bekleyen bir beyaz cüce. Brent Knopf peygamber değil, tanrı gibi elinde tutuyor tüm ipleri. Özenle yarattığı tını ipliklerini düğüm olmalarına izin vermeden bir kubbe halinde örüyor. Ve cepleri daha çok iplik dolu. Buradan çok uzaktaki galaksilere yol olacak kadar. Brent Knopf'un kaleminden Prophet'in yapım süreci şurada anlatılıyor.


Bir yeri yıllar sonra ziyaret edip, orayı özlediğini fark etmekle yaşadığın yerde daha önce yakaladığın hisleri yeniden bulmak arasında fark var. İlki zahiri ve neyse ki uzun sürmüyor. İkincisi ise ruhu zenginleştiriyor. Mogwai'nin sekizinci stüdyo albümü Rave Tapes'te grup bildiğimiz alanlarda geziyor. Ancak bu defa dipten gelip yükselen gitar melodileri, tansiyonu dayanılamayacak seviyeye getirip patlamaktan çok yüzeye paralel uzanıp birbirlerine dolanarak akıyor. Albümün üçüncü şarkısı Remurdered'ın klavye melodisi ve davulları Rave Tapes'in benim için en iyileri. Repelish'te Led Zeppelin'in Stairway to Heaven'ındaki şeytancı mesajları anlatan rahip Lee Cohen'ın sesini duyuyoruz. Aklıma yapışan ikinci şarkı da o oluyor. Master Card tekdüze gitar riffleriyle Mogwai standardı nedir? sorusunun cevabı. Deesh'in karanlık basıyla akşam çöküyor ve albümün gizli kahramanı Blues Hour ile sular duruluyor. 40'lı yaşlara bu nasıl zarif ilerleyiş? Bu ne güzel, varış noktasız yolculuk? Blues Hour'un yumuşak bataklığından filizlenen No Medicine For Regret, hayal kırıklıklarına, pişmanlıklara, kendimizi bok gibi hissettiğimiz anlara fon müziği olsun diye yapılmış sanki. Kapanış şarkısı The Lord Is Out Of Control, albümün ilk single'ı olmasına rağmen pek iz bırakmıyor. Rave Tapes ilk dinleyişte insanı çarpan 2-3 şarkı, albümü evirip çevirdikçe sırrını veren birkaç şarkı daha, ve dinledikten sonra bir türlü hatırlayamadığım geri kalan şarkıların toplamı. Tüh, niyetim albümü övmekti aslında. Mogwai hala harika şarkılar yapabildiğini ortaya koyuyor ama bir durumdan başka bir duruma geçiyor gibiler sanki ve Rave Tapes de bir ara durak. Bundan bilmem kaç yıl sonra yayınlayacakları albümü daha çok konuşacağız belki. Yazıyı başa dönerek bitirmek gerekirse Rave Tapes, geçmişte kalan bir hatıranın şimdiki zamana uzanan ahtapotsu kolu değil. Bugün içinde nefes alıp veren, present perfect continuous bir albüm. Mogwai halen kendi koyduğu kurallara bağlı olsa da, her an oyunu baştan kurabileceğini hissettiriyor.


Coloradolu türler-üstü müzisyen David Eugene Edwards, 2002'den bu yana Wovenhand adıyla albümler yayınlıyor. 90'ların başında doğan diğer grubu 16 Horsepower gibi Wovenhand'in müziğinde de country'nin karanlık tonları bol elektrikli rock ile birleşiyor. Wovenhand diskografisinin 7. stüdyo albümü Refractory Obdurate'te toz toprak içindeki dünya hem kişisel hem evrensel kıyamete doğru yuvarlanıyor. Yolları aşındırırken hikayeler biriktiren anlatıcının adımları yorgun, dünya zaten uzun zamandır karanlık bir yer. Edwards'ın güçlü sesi hem saldırgan hem kırılgan olabiliyor. Hiss'in yıkıcılığından The Refractory'nin dingin karanlığına, folk duyarlığından punk öfkesine albüm, kapağındaki patchwork'ü andırıyor. Wovenhand'in Amerikana'nın karanlık tarafındaki yolculuğu, deprem gibi ritimler ve yakıcı gitarlarla tam gaz devam ediyor. Refractory Obdurate, grubun kariyerinin doruk noktası.


Bu yıl geliyorlar, seneye buradalar, 5 yıl içinde kesin izliyoruz diye diye kuruduğumuz Red Hot Chili Peppers nihayet Türkiye'deki ilk konserini verdi. Yeriydi, bilet fiyatıydı, kategorisiydi aylardır konuşuluyor. Herhalde U2'dan beri en çok konuşulan müzik olayı oldu RHCP konseri. Öyle ki, yaratılan hype sayesinde konsere O kadar övüyorlar, gidelim bakalım neymiş hissiyatıyla da katılan çok kişi olduğunu düşünüyorum. Bu kadar yüksek katılımlı bir konser, One Love'da bile sıkıntı veren Santralistanbul'da yapılınca Cumartesi gecesinden beri hem konser, hem organizasyonla ilgili yorum ve eleştiri yağıyor, doğal olarak. Alana Karaköy'den servis otobüsüyle, 18:00 sularında, rahat gittim. Elbette içeride alkol satışı olmadığı için dışarıda demlenmekteydi binlerce kişi. Duyarlı Eyüp halkı sağ olsun, her zamanki gibi biramızı, köftemizi, tişörtümüzü, kafa bandımızı eksik etmedi, bizi yalnız bırakmadı. K1 kapısındaki kuyrukta 45 dakika civarında bekledikten sonra içeri girdim, Athena sahneden yeni inmişti. Kapıya yakın tuvaletler çok yoğundu ve kuyruklar ilerlemiyordu ama biraz ilerideki kabinler neredeyse bomboştu. Işık kulesinin 15-20 metre ilerisinde ve solunda kendime yer buldum. Buradan sahnenin iki yanındaki ekranlar ve sahne üzerindeki led paneller görünüyordu, grubun kendisini de parmak uçlarıma yükseldiğimde görebiliyordum. Konserin tamamını önümdeki uzun boylular arasından uygun açıyı kollayarak, mirket gibi dikile dikile izledim. Flea'nin yere 30 cm mesafede çalması da yardımcı olmadı. Daha iyi bir calf egzersizi düşünemiyorum. RHCP sahneye Monarchy of Roses'la çıktı. Anthony Kiedis'in klasik tek paçası kısa pantolonu ve spor çoraplarını gördüğümde gerçekten RHCP konserinde olduğumu anladım. Kim Türk bayraklı tişört giyecek? iddiamızdan ise Josh Klinghoffer galip çıkmıştı. Klinghoffer, turnenin ilk konserinde ayağını kırdığı için konseri taburesinde geçirdi ama sakatlığı, biste Flea'yle karşılıklı yere oturup jam eylemesine engel değildi. Art arda gelen Dani California ve Can't Stop, seyirciye coşup kendinden geçmesi için gereken her şeyi verse de benim etrafımdaki insanların fitili bir türlü ateşlenmedi. Bu arada Can't Stop, Scar Tissue ve Charlie'de Josh Klinghoffer'ın gitarını ve vokalini çok az duyabildim. Gitarın soundu ancak konserin ikinci yarısına doğru oturdu gibi geldi bana. İlhan Erşahin Did I Let You Know'da gruba eşlik etti, onu Flea'yle yan yana döktürürken izlemek çok güzeldi. Dosed'un intro'sunu takip eden Under The Bridge, 1989 tarihli Mother's Milk'te yer alan Stevie Wonder cover'ı Higher Ground, seyircinin en canlı tepki verdiği Californication ve By The Way'le konseri tırmandırarak indi sahneden RHCP. Bis Chad Smith ve Mauro Refosco'nun perküsyon jam'iyle başladı. Suck My Kiss ve Soul To Squeeze'in ardından gelen Give It Away tam bir patlama, grubun performansının zirvesiydi. Zirveye bayrağı diken ise Flea'den başkası değildi. Seyirciler arasındaki basçılar konser süresince muhtemelen ibadet ediyor gibi hissetmişlerdir. Son jam'in peşinden önce Flea, sonra Chad Smith uzun uzun teşekkür etti onları izlediğimiz ve İstanbul'a gelmelerini istediğimiz için. Flea'nin üstüne basa basa yapmamızı istediği, birçoğumuzun hayatı boyunca yaptığı şeydi aslında: Müziği desteklemek. Chad Smith bagetlerini kalabalığa savururken yüzlerde mutluluk vardı. Seyirciyi en çok güldürense Anthony Kiedis'in, kendisinin Bebek'e, Flea'nin Galata'ya, Chad Smith'in Anadolu yakasına, Josh Klinghoffer'ın da Boğaz kıyısında bir karavana yerleşeceğini söylemesiydi. Setlist şikayet edilecek gibi değildi ama o kadar Dünyanın bu ucuna, İstanbul'a gelmeyi hayal bile edemezdik muhabbetinden sonra bir Around The World lazımdı. Eksik kaldı. Bir de Blood Sugar Sex Magik için hazırlamıştım kendimi, o da olmadı. Red Hot Chili Peppers'ın sahnesinde, yukarıda gördüğünüz gibi fon oluşturan bir ekran ve önünde paneller bulunuyor. Ekranlarda ya grup üyelerinin yakın plan görüntüleri, ya da turne için hazırlanmış videolar dönüyor. Son derece tatmin edici bir görsellik. Gelelim bu manzarayı kimin, ne kadar görebildiğine. Ben K1'in ortalarından, parmak ucumda doğru düzgün bir görüş elde edebildim ama ışık kulesinin daha gerisinden, hele K2 ve K3'ten sahneyi net ve iyi görmek mümkün değil. Oralardaki ekranların ve sesin durumunuysa hiç bilmiyorum. Konser biletine 125 ya da 75 TL verip (bu arada kapı önünde K3 biletleri en son 30 TL'ye satılıyordu) sahneyi hiç görememek tabii ki çok sinir bozucu. Murat Abbas twitter hesabında, hiçbir kulüp stadını kullandırmak istemediği için konserin stadyumda yapılamadığını söylüyor. Olabilir, doğrudur. Santralistanbul'a mahkum kalındıysa eğer bu konser için, mekanın kapasitesini fazlasıyla zorlamak yerine, daha makul sayıda bilet satıp, giriş çıkışlara daha iyi hakim olunabilir ve insanlara daha iyi bir konser deneyimi yaşatılabilirdi. Bunun bedeli bilet fiyatlarının yükselmesi olurdu muhtemelen ama şu durumda da zaten konseri doğru düzgün izleyebilen, 600, 400 ve 150 TL'lik kategorilerdeki seyircilerdi. Konserin ekranlardan izlenmesinde sorun yok, bilet sahipleri bundan haberdar oldukları sürece. Böyle bir uygulama yapılıyorsa en azından organizasyonun Biletix sayfasında bu bilgi verilebilirdi. İnsanlar Santralistanbul'un nasıl bir yapısı olduğunu bilmek zorunda değil, örneğin K3'ten sahneyi göremeyeceklerini tahmin etmek zorunda değil. Bu konuda uyarılmış olsalar, belki kategori tercihlerini de ona göre yapabilirlerdi ve kendilerini kandırılmış hissetmezlerdi. Yiyecek-içecek standlarının durumunu bilmiyorum çünkü böyle konserlerde mecbur kalmadıkça bir şey yiyip içmiyorum. Tuvaletlerin yoğunluğuna gelince, burada da insanların yönlendirilmesinde sıkıntı var. Giriş kapılarında alanın krokisi var mıydı bilmiyorum, ben görmedim. İnsanlar nerelerde tuvalet olduğunu bilselerdi, gördükleri ilk tuvaletlerde onlarca dakika beklemezdi. Hele biraz ileride bir sürü kabin boş dururken. Gecenin asıl sıkıntısı mekandan çıkıştı. Kapılar biraz rahatlar umuduyla 20 dakika kadar içeride oyalandım, sonra alanın yürüyebildiğim kadar arkasına yürüyüp bulduğum bir kapıdan kalabalıkla beraber aktım. Milim milim yürüyerek, yaklaşık 15 dakikada kapıdan çıktım. Neyse ki anlatıldığı gibi bir sıkışmaya denk gelmedim de ayılıp bayılmadım. Acil bir durumda 42 bin kişinin Santralistanbul'dan sağlıklı bir şekilde çıkması mümkün değil. Sahnenin görünmemesinden de, ulaşım sorunundan da çok daha önemli bu durum. Mekan tam da bu yüzden büyük konserlerde kullanılmamalı. Bu ülkede konser takip etmek için herkes elinden geldiğince fedakarlık yapıyor zaten, bir de canımızdan olmayalım. Senelerdir beklenen Red Hot Chili Peppers konseri, maalesef grubun performansından çok aksaklıklarla konuşulmaya devam ediyor. Türkiye'nin alanında en büyük ismi, konser için uygun mekan bulamamaktan yakınıyor, açık hava konser mekanları azalıyor, alkol yasağıyla festivallerin beli kırılıyor, sokakta oturduğumuz sandalye altımızdan alınıyor... Müzik dinleyicisinin ve konser seyircisinin canı gittikçe daha çok sıkılıyor. Hiçbirimiz burayı İngiltere, Santralistanbul'u da Hyde Park sanmıyoruz. Türkiye'de, İstanbul'da yaşadığımızın son derece bilincindeyiz. Sadece gerçekleşmesi için çok uzun süre beklediğimiz konserler zehir olmasın istiyoruz. İşler hiç iyi değil, farkındayız ama işte müzik... Müzik parçaları bir arada tutuyor.


Londralı elektronik müzik sanatçısı William Emmanuel Bevan, 2006'da Burial mahlasıyla yayınladığı ilk albümünden bu yana türün heyecan verici figürlerinden biri oldu. Kimliğini, başarılı iki stüdyo albümünden sonra biraz da basının zorlamasıyla açıklayan Bevan, 2007 tarihli Untrue'dan beri stüdyo albümleriyle değil EP'lerle karşımıza çıkıyor. Son işi Rival Dealer, 3 şarkıdan oluşan 28 dakikalık bir çalışma. Burial'ın kendine özgü organik cızırtılarını ve mütevazılığını barındıran EP, ilk dakikasından itibaren dinleyiciyi içine çekiyor ve hiçbir şekilde ondan ayrılmasına izin vermiyor. Elinden tutup müzisyenin zihninin sokaklarında dolaştırıyor sanki. 10 dakikalık açılış parçası Rival Dealer'ı dinlerken yırtıcı hayvanlarla dolu bir ormana girmiş gibi hissediyorum. Vahşi beat'lerin verdiği korku çabucak kayboluyor ve ben de Burial ormanının bir hayvanına dönüşüyorum. Hiders'ın sakinleştiren synth'leri ve vokallerine yağmur sesi eklendiğinde ayaklarımın altındaki toprağın kokusunu alıyorum. Final parçası Come Down To Us, Affedersiniz, kayboldum cümlesiyle başlıyor. Burial evreninde kaybolmak şikayet edilecek bir şey değil. Parça bize sadece yolumuzu değil, kimliğimizi de bulduruyor. Transgender yönetmen Lana Wachowski'nin geçtiğimiz yıl Human Rights Campaign Visibility Ödülü'nü alırken yaptığı konuşmadan bölümler içeren parça bittiğinde ormandan başka biri olarak çıkıyoruz. Rival Dealer, Burial'ın belki de en samimi ve açık işi. EP'nin temasını Zorbalık karşıtı olarak tanımlayan Bevan, yaptığı parçalarla zorbalığa uğrayanların kendilerine güvenmesini, korkmamasını, pes etmemesini ve yalnız hissetmemesini sağlamayı amaçlamış. Arkamızda Burial varken daha güçlüyüz.


Hayatımıza 2003'te giren Rock'n Coke, bu yıl 10. yaşını kutladı. Konser iptalleri sonucu çoğumuz müzik içinde kaybolmak ve birçok şeyden uzaklaşıp festival kasabasında yaşamak için gözlerimizi Rock'n Coke'a çevirmiştik. Kadro güzel, beklenti yüksek, saha festivale müsaitti. Bu yıl kostüm dükkanımız vesilesiyle stand sahibi olarak farklı bir açıdan da deneyimlediğim festival geriye bol fotoğraf, hafızada iyi konserler, zaman zaman konserlerin önüne geçen aksaklıklar ve ciğerde hatrı sayılır miktarda toz bıraktı. Rock'n Coke başladı, hayrını görün cümlesiyle festivali açan Büyük Ev Ablukada'nın uykulu şarkıları arasından Zero sahnesindeki The Ringo Jets'e geçtim. Cehennem sıcağına rağmen fena sayılmayacak bir kalabalık toplamışlardı. Çiğ müzik olarak tanımladıkları garage rock sound'ları güneşin altında cayır cayır yandı, yandırdı. Kulaklarımız rock'n roll'a doydu. Editors'la yolumun ancak dördüncü kesişmesinde gruba hak ettiği zamanı verebildim. Ana sahnede, haziran sonu yayımlanan yeni albümleri The Weight of Your Love'ın kapak görseli önünde verdikleri konserde uzun zamandır görmediğim, gördüğüm andaysa çok özlediğimi fark ettiğim bir arkadaşımı bulmuş gibi hissettim. Editors sahnede oldukça güçlü bir grup, Tom Smith'in müziğin içine girip orada kendine yol açmasını izlemek mutluluk veriyor. Konserde bazı Editors şarkılarının derimin ne kadar altına işlemiş olduğunu görüp şaşırdım. Bir nevi aşk tazelemiş olduk grupla. Ana sahnede gün batımı saatleri alanı doldurabilecek Türk gruplara ayrılmıştı. Her festivalde büyük yerli gruplara iyi saatler verilir elbette ama bu yaz birçok yerde headliner olan Editors'ın Duman'dan önce sahne alması bana mantıklı gelmiyor. Aynı şekilde Primal Scream'in Within Temptation'dan önce, gündüz sahneye çıkmasını da anlayamıyorum. İki isim de en azından diğer sahnelerde daha iyi saatlerde çalabilirdi gibi geliyor. Duman, beklendiği gibi biber gazlı, coplu şarkısı Eyvallah ile başladı konsere. Düzene giydirdikleri Özgürlüğün Ülkesi, İyi De Bana Ne gibi şarkıları art arda patlattı. Festivalde direniş sloganlarını en güçlü duyduğum dakikalardı bunlar. Grup söyleyeceklerini şarkılarla ifade etmeyi seçti, aralarda çok konuşmadılar. Her Duman konserinde olduğu gibi katılım yoğundu. Psychedelic havalı garage rock grubu Palma Violets bu yılın başında ilk albümü 180'yi çıkardı ve arkasına güçlü bir rüzgar aldı. Eli yüzü düzgün, iyi müzik yapan bir grup Palma Violets ama fena halde benzedikleri türdeşlerinden ayrılmak için daha fazla zamana ihtiyaçları var. Zero sahnesindeki konserleri iyiydi. Onları kışın, kapalı bir salonda da izlemek isterim, bence öylesi daha keyifli olur. İkinci albümlerinde ne yapacaklarını merak ediyorum. Rock'n Coke'un önemli bir kitlede heyecan yaratan isimlerinden Hurts'le derin bir ilişkim yok. Albümlerini birkaç defa dinledim ama müzikleri beni etkilemedi. İşin performans boyutuysa başka. Sahne ve ışık tasarımı, grup üyelerinin giyimi, Theo Hutchcraft'ın özenle çalışıldığı belli hareketleri grubun arkasındaki planlama mesaisini ortaya koyuyor. Son albümlerinden Exile ve Miracle ile konsere başladıklarında Hurts'le ilgili fikrimin değişeceğini düşündüm. Seyirci şarkılara coşkuyla eşlik ediyordu ve Hutchcraft'in Dave Gahan/Mike Patton pozları iyi fotoğraf veriyordu. Çekimden sonra fotoğraf makinemi bırakıp konseri tamamlamak için sahneye geri döndüm ama görselliğin etkileyiciliği müzikle desteklenmeyince sıkıntı çabuk geldi. Hurts benim için hala iyi cilalanmış fakat içi doldurulamamış bir imaj grubu. Alternatif metal grubu Skindred benim için pazar gününün sürprizi oldu. Zero sahnesinde az bir kitleyle başladıkları konser bittiğinde alan neredeyse dolmuştu ve herkes zıplamaktan yorulmuştu. Böyle gruplar festivallerin gündüz saatlerinde ilaç gibi geliyor. Vokalist Benji Webbe, reggae etkili halay-metal şarkıları boyunca bizi anamıza küfrede ede dans ettirdi. Bu ne biçim bağırmak motherfuckers dedikçe sesimiz yükseldi. Zıplayın dedi, zıpladık. Soyunun dedi, soyunduk. Hasılı festivalde olduğumuzu ve yaşadığımızı fark ettik. Konserin en civcivli anlarından helikopter dansını yukarıdaki videoda görebilirsiniz. Skindred, pazarın ilk mutluluğuydu. Primal Scream'le 2000'de, Roll dergisindeki SSL HRFLR FŞSTTR başlıklı yazıyla tanışmıştım. XTRMNTR albümlerinden Swastika Eyes'ın videosu müzik kanallarında dönüyordu ve daha önce dinlediğim hiçbir şeye benzemiyordu. Aynı albümden Kill All Hippies ve Accelerator kafayı yedirtmişti. Bu yüzden Primal Scream benim için önce vahşi bir elektronik noise grubu oldu. Psychedelic/garage tarafları sonra geldi. Arctic Monkeys'le beraber festivalin en önemli ismiydi Primal Scream. 17.30'da, Within Temptation'dan önce sahne almaları komik geliyor. Başka bir sahnede ve gece çalmaları gerektiğini düşünüyorum. Aslında konser boyunca bana hakim olan his, onları kapalı bir yerde izlemenin şart olduğuydu. Tamamı Primal Scream'e ayrılmış ve Bobby Gillespie'nin her hareketini gözümü kırpmadan izleyeceğim bir gece yaşama fikri kafamın bir köşesinde uzun müddet yanıp sönecek. Grubun farklı dönemlerinin özetinin çıktığı konserde bir sürü arkadaşıma rastladım, hepsinin ortak hissiyatı mutluluktu. Sanırım Rock'n Coke'ta en çok serotonin salgılatan konserdi bu. Swastika Eyes fotoğraf çekerken geldi. Şarkının sürekli beynimin içinde döndüğü lise yıllarımı hatırladım, zaman dilimleri bir filtreymişim gibi içimden geçti. Şimdi Primal Scream'in fotoğraflarını çekiyordum işte. Hayat ne tuhaf, müzik falan. Loaded, Come Together, Rocks çalındıkça neşe sel olup aktı. Gillespie kameraya ve seyirciye öpücükler yollarken içim içime sığmadı. Mutluluk be. Festivalin sosyal medya hesapları tarafından bile Jamiryo olarak anılan Jamiroquai'nin sahnesi rengarenkti. Konserini değerlendirecek kadar dinleyicisi değilim ama kitleyi gayet coşturduğunu söyleyebilirim. Kendisi de bir dakika yerinde durmadı, bir köşeden diğerine yorulmadan koşturdu, bu arada sahne önündeki fotoğrafçıları da helak etti. Adidas sponsorluğundaki konserin tamamını izlemedim, Prodigy için biraz dinlenmem gerekti. Bölüm sonu canavarı Prodigy sahneye çıktığında saat 01.00'i geçmişti. Maxim All my people here dediğinde 2009'da pause'a basmışız da şimdi kaldığımız yerden devam ediyor gibiydik. Sahne kıpkırmızı ve karanlıktı. Setlist'te her zamankilerin yanında yeni albümleri How to Steal A Jetfighter'da olması beklenen Filler Discontent, Rock Weiler, AWOL ve New Beats gibi şarkılar da vardı. Sound'ları bana önceki konserlerinden daha sert ve karanlık geldi. Yeni albüm için sabırsızlık içinde olduklarını düşündüm. Smack My Bitch Up'taki herkesi yere çömeltip hep birlikte zıplatma numarası yine yapıldı ama bu defa daha üstünkörüydü. Hiçbir grubun konserinde Prodigy'deki kadar deli dans etmiyorum. Hele kalabalığın içinde tek başıma tepinmek ne kadar iyi geliyor anlatamam. Stand kurma işleri yüzünden erken başlayan festival yorgunluğuna rağmen, vücudumda kalan enerjiyi son damlasına kadar harcadım. Helal-i hoş olsun elektronik punklarıma. - Festival alanı önceki yıllara göre daha büyüktü, aktiviteler daha çeşitliydi. Özellikle Culture Zone güzel olmuştu. Devamını bekliyoruz. - Cumartesi Keşif Sahnesi'nde Yemen Blues'u falafel kemirirken biraz dinledim. Derinine dalmak gerek. - Post'un performansını merak ediyordum, kaçırdım. Umarım daha çok konser verirler de yakalarım. - Triggerfinger Zero Sahnesi'ni havaya uçuran gruplardandı. Birçok kişi onlarla festivalde tanıştı. Performansları kulaktan kulağa yayıldı. - Şehir Sahnesi'nde ara sıra gerçekten kötü cover gruplarına denk geldim. Neyse ki Kim Ki O kulaklarımı temizledi. - İş güç arasında Boban Markovic Orkestar'ın varlığını dahi unuttuk. Yazık oldu. - Zero Sahnesi'nde La Roux kalabalığı çok eğlendirdi. Saçma sapan kostümler ve şişme penguenle halay çeken geri zekalılar bizdik. - Rebel Moves'u özlemişim, uzaktan duymak bile iyi geldi. - Culture Zone'da GriZine'in serigrafi atölyesi, Nerdworking'in beyin dalgalarıyla araba yarıştırma şeyi güzeldi. Yine Nerdworking'deki Böbrek Soundsystem performansını kaçırdım, yastayım. - Bir öneri: Buradaki festivallerde var mı bilmiyorum ama Roskilde'de herhangi bir psikolojik rahatsızlık anında aranabilecek telefon numaraları vardı ve bunlar festival kitapçığında yazıyordu. Arandığında sanırım bir psikolog bulunduğunuz yere geliyor ve yardımcı oluyordu. Büyük kalabalıkların toplandığı organizasyonlarda böyle detaylar önem kazanıyor. - Cuma sabahı festival katılımcılarının yaşamadığı ama görevlilerin, stand sahiplerinin vs. pestilini çıkaran akreditasyon kuyruğu ve nasıl ilerlediği belli olmayan sıralar gerdi. - Festival başladığında da kuyruktan kurtulamadık. Alışveriş için kullanmak zorunda olduğumuz kartı almak mesele, doldurmak ayrı mesele, yemek ve içki almak ayrı meseleydi. Kuyruklar uzadıkça uzadı, sistem yavaşladı ve sonunda çalışamaz hale geldi. Cumartesi akşamı bu yüzden insanların sinirleri iyice gerildi ve bir süre içki, meşrubat, yiyecek bedava verildi. Bu kuyruk sorununun çözülememesini anlamak mümkün değil. Sziget iş birliğinden bahsediyoruz ama aslında line-up'ta yan sahnelerdeki birkaç isim dışında Rock'n Coke'la Sziget'in en benzer yanı, ciğerimize dolan tozdu. Sziget'te de kart sistemi vardı ve çok daha kalabalıktı ama ne kart için, ne yemek/içki için birkaç dakikadan fazla beklemedim. - Sadece Rock'n Coke'ta değil, memleketin çoğu festivalinde suyun neden bardakta verildiğini anlayamıyorum. Pet şişeyi sahneye atacak olsam su dolu bardağı da atarım, köfte de atarım, ayakkabımı da atarım. Hadi bardakta verdin, bari üstüne kapak tak. Onu da yapmıyorlar. Sonra tepemize çekim yapan helikopter iniyor, dünyanın tozu suya doluyor. Şimdilik çare termos. - Festivalin en kalabalık zamanlarında Turkcell'in şebekesi sürekli çöktü. Fotoğraf paylaşmayı geçtim, telefon edemedik. Diğer operatörlerde durum nedir bilmiyorum. - Alana cuma sabahı girip pazartesi sabaha karşı çıktığım için otopark çıkışlarında sorun yaşamadım ama cumartesi insanların saatlerce otoparktan çıkmak için beklediklerini okudum. Umarım sonraki festivalde çözülebilir bir şeydir. - Basın alanında fotoğraf izinleriyle ilgili ufak tefek sorunlar yaşadım. - Festivalin sosyal medya hesaplarının pek iyi yönetildiğini düşünmüyorum. Twitter'da çoğunlukla ana sahneden fotoğraflar paylaşıldı, Culture Zone'da ya da başka aktivite alanlarında ne olup bittiğini öğrenebileceğimiz bir yer yoktu. Facebook'ta da aynı şekilde. Festival kitapçığında atölyelerle ilgili bilgilerin daha detaylı olmasını isterdim. Bir de kart sisteminin çöküşü ya da otoparktaki sıkışma gibi kriz anlarında insanların soruları ve şikayetlerine cevap verilmesini. Jamiroquai'ye sürekli Jamiryo denmesi de biraz sıkıntı vericiydi açıkçası. Son olarak, kostüm standımıza gelip at kafası soran herkesin gözlerinden öpüyorum. Bir dahakine toptancısıyla anlaşıp alana at kafası yığacağız.


Ben geçen hafta neredeydim? Bil bakalım neredeydim. Çık dışarı, sınırdan çık. Yürü, kuzeye doğru. Geç Almanya'yı. Hah, işte oradaydım. Danimarka'da, Roskilde'de. 42. yılını kutlayan Roskilde Festival'da. Avrupa'nın en büyük müzik ve kültür festivallerinden biri olan Roskilde, ilk defa 1971'de düzenlenmiş. Bob Dylan, Neil Young, The Who, Ramones gibi efsaneleri konuk eden festivale katılım yıldan yıla artmış ve 150 bini bulmuş. Katılım arttıkça festivalde çalışan gönüllü sayısı da artıp 30 bini aşmış. Festivalden elde edilen karın tamamı hayır ve kültür kurumlarına aktarılıyor. Festival ayrıca başarıyla uyguladığı geri dönüşüm sistemi sayesinde bir çok kişinin depozitolu bardak ve kutulardan gelir elde etmesini sağlıyor. Bu yıl özellikle mültecilerin sorunlarına eğilen festivalin her yerinde konuyla ilgili sloganlar ve graffitiler görmek mümkündü. 30 Haziran 4 Temmuz arası warm-up kapsamında çoğunlukla yerli ve nordik grupların sahne aldığı Roskilde'in esas line-up'ı 5-8 Temmuz arası, festival alanının farklı noktalarındaki 8 sahnede çaldı. Avea'nın Müzik Blogları Fikir Takımı'ndan bir ekiple, 4 Temmuz akşamı çadırlarımıza yerleştik. Festivalin ortamı, Danimarkalıların tuvalet kültürü, kamp alanları gibi konuları yazının sonuna bırakarak konserlere geçiyorum. Kellermensch: Danimarkalılar kendi gruplarını çok destekliyor. Ana sahnede ne zaman Danimarkalı bir isim çıksa, alanın tamamı tıklım tıklım doluyor. Festivalin logosunu oluşturan Orange Stage'i açan isimdi Kellermensch. Sesini merak ettiğim devasa kuleler üzerindeki amfilerin cana gelmesine tanık olmak iyiydi ama iki dirhem bir çekirdek takım elbiseli abilerin depresif rock'ı beni pek sarmadı. Merak edenler için son albümleri Kellermensch'den Army Ants şurada. Kraftklub: Funny Games'ten fırlamış gibi görünen bir örnek kostümleriyle sahne alan Alman indie grubu Kraftklub, festival kitapçığında Franz Ferdinand ve The Clash'in Alman birasına bulanmış haline benzetilmiş. İsabetli bir benzetme. Konser boyunca bir an bile yerinde durmayan frontman Felix Brummer, seyirciyi coşturmayı iyi biliyor. Alışkın olduğumuz indie formüllerinin de bunda etkisi var tabii. Kraftklub yeni bir şey sunmasa da eğlence vaat ediyor ve müziklerine karşı koymak pek kolay değil. Almanca'nın oturaklılığı da eklenince kendinizi şarkılara dili bilmeden eşlik ederken bulabilirsiniz. Tanışmak için Songs für Liam. Analogik: Danimarkalı Analogik, birbirinden uzun sakallı dört adamdan oluşuyor. Balkan ve çingene müziklerini hip-hop, caz, elektronik müzikle karıştırıp bol oyuncak desteğiyle dinleyiciye servis ediyorlar. Dinlerken Danimarka'nın Baba Zula'sı diye düşündüğüm Analogik, yer aldığı Cosmopol sahnesindeki herkesi dans ettirdi. Grubun sahnede kullandığı animasyon görseller de başarılı. Türkiye'ye gelseler ne iyi olur. Analogik'in bandcamp sayfası burada. Sam Amidon: Roskilde'de 8 sahne var demiştim. Bunların hepsinde, mekanın karakterine uygun müzisyenler sahne alıyor. Kapalı bir salon olan Gloria sahnesinde çoğunlukla folk grupları, ozan-müzisyenler yer aldı. Salonun önünden geçerken tesadüfen gördüğüm ve kısa sürede sakin banjosuna ve arada çatallanan sesine kapıldığım Sam Amidon, çayırlarda yalnız başına koşan atı kimin süreceğini soruyordu. Ailesi de folk müzisyeni olan 1981 doğumlu Amidon'ın sesine kesinlikle kulak vermelisiniz. Hatta hemen, şimdi. The Cure: Kariyeri boyunca milyonların hayatını kaydırmış The Cure'u İstanbul'da izleyeli 9 yıl olmuş. Zaman ne çabuk geçiyor diye hayıflanmadan evvel, Robert Smith'in nasıl hala üç saati aşan sahne performansı sunabildiğine hayret etmek gerek. Rock'n Coke'ta sarı, naylon yağmurluğuma sığınarak yağmur altında dinlediğim şarkıları bu defa Love Song bonusuyla, kararmaya isteksiz İskandinav göğü altında dinliyorum. The Cure hayranları çok şanslı. Grup üç saatten kısa olmayan konserlerinde her şeyini ortaya koyuyor. Seyirciyi mutlu etmek için resmen yırtınıyor. Öyle ki, bütün günün yorgunluğu üzerime bindiğinden, The Cure'un temposuna yetişemiyorum. Kısa kalıyorum. Bu arada seyirci iyice coşuyor, bir grup erkek çırılçıplak soyunup dans ediyor. Etraftan geçenleri kovalayıp yakaladıklarına sarılıyorlar. Bu manyakça ortam içinde kimse birbirine zarar vermeyi düşünmüyor. Hemen hemen herkes sarhoş ama tek bir kavga yok. En saçma şakaları bile gülerek karşılıyor insanlar. Şiddetin ve olumsuz davranışların alkolün değil, zihniyetin sonucu olduğunu keşke gösterebilsek kendi doğrusunu en doğru belleyenlere. Neyse, kafayı dağıtmayalım. The Cure, hakkını verdi turuncu sahnenin. Konserin bir saatlik bölümünü buradan izleyebilirsiniz. Modeselektor: The Cure'a veda edip uzun bir yürüyüşle ulaşılıyor festival alanının en batısındaki Apollo sahnesine. Balkabağını andıran sahnenin önünde muazzam bir kalabalık. Modeselektor'un beat'leri lazer ışınlarına binmiş, üzerime saldırıyor. Saat gece yarısını geçmiş. Sağda kıpkırmızı ay yükselmekte. Saatlerin yorgunluğunu elektronik müzik alırmış meğer. Dans etmemek imkansız fakat zihinler bulanık. Figürler halaya yakınsıyor. Bir noktada Musa'yla Kadir Topbaş diye bağırarak dans ettiğimizi ve yanımızdan geçen kovboy kostümlü birinin bu dansımızdan iğrenerek bizi eliyle tabanca yaparak vurduğunu hatırlıyorum. Sahnenin tipi burada görülebilir. Festivaldeki ilk günümüz Apollo sahnesine olabilecek en uzak noktada bulunan çadırımıza sürünerek sona eriyor. Hem ilk günün yorgunluğundan, hem kasabaya inip yiyecek-içki alma telaşından geç başlıyorum Cuma günkü konser mesaime. Yeri gelmişken söyleyeyim, kamp alanına istediğiniz yiyecek-içeceği sokabiliyorsunuz, hatta kamp ateşinde bir şeyler pişirebiliyorsunuz. Festival alanına da 50ml'den fazla olmamak kaydıyla içkinizi getirebiliyorsunuz. Sabahları kahvaltı için yorgun argın çadırdan çıkıp sıra beklememek gerçekten iyi oluyor. The Vaccines: Orta boy bir sahne olan Odeon'da son 2 şarkılarına yetiştim. Kalabalık gazı almış, deli gibi dans ediyordu. Grup da seyirci gibi kıpkırmızı ve ter içindeydi. Orta ve küçük sahnelerde grup seyirciyle çok kolay iletişim kurabildiği için konser atmosferi de daha tatmin edici oluyor. Gerçekten müziği hissedebiliyorum. Büyük sahnelerde o uzaklık hissi hep zihnimin bir köşesinde yanıp sönüyor. The Cult: Ian Astbury'nin karizmasını yadsımasam da The Cult hiçbir zaman hayatımın parçası olmadı. Bu yüzden de Orange Stage'den gerilere esen Is this all you got, motherfuckers? cümleleri etkilemedi. Muhtemelen grubun dinleyicisi tatmin olmuştur. Ben kendimi Caravan Rock Bar'daymış gibi hissettim zaman zaman. Jack White: Line-up'ta en heyecanla beklediğim isimdi Jack White. Solo albümü Blunderbuss'ı da baştan sona ezberlemişken bu buluşma ilaç gibi geldi. Jack White'ın sahnede somurtkan biri olduğunu nereden çıkardım da onu gülümserken görünce böyle şaşırdım bilmiyorum. Tamamı kadın müzisyenlerden oluşan ekibi uçuşan giysiler içinde çok güzel görünüyordu ve o kadar iyi çaldılar ki, her biri Jack White kadar alkış aldı seyirciden. Özellikle Autolux'ten Carla Azar'ın müthiş davulculuğunu izlemek çok zevkliydi. Jack White'ın The Raconteurs dışında yaptığı bütün işlerde cinsel bir gerilim var bence. Bunu The White Stripes'ta Meg ile, The Dead Weather'da Alison Mosshart ile sağlıyordu. Buradaysa Carla Azar ve vokalist Ruby Amanfu başta olmak üzere tüm ekibi kadınlardan kurarak tansiyonu artırmış. White'ın kariyerinin tüm dönemlerinden şarkılar, Danimarkalıların sözlere eşlik etme beceriksizliğiyle yaralanarak döküldü sahneden. Bruce Patron Amerikan bayrağını kalbimize dikmeden önce Jack White toprağı yumuşattı. O da en azından bir kaptan sayılır. Bundan daha iyi performans, ancak daha iyi bir seyirci karşısında, tek başına sahne alacağı bir konserle olabilir. Jack White'ın birlikte turladığı ekibini Jools Holland'da ağzımın suyu akarak izlemiştim. Niki & The Dove: Stockholm çıkışlı synth-pop grubu Niki & The Dove, yaz tatilinde içilen şekerli kokteyller gibi bir müzik yapıyor. Solist Malin Dahlström sahneye 80'lerde çekilmiş bir B filminin amigo kız rolündeki başrol oyuncusu gibi çıktı. Karşısında onu tanıyan ve dans etmeye istekli bir kitle buldu. Sesini fena halde Karin Dreijer'e benzetsem de tüm o kitsch'liğine karşı koyamadım. Adları tanıdık gelmiyorsa, onları şu ağır tripli videolarından hatırlayabilirsiniz. Niki & The Dove tropik bir tatlılığa sahipti ama beni konserin sonuna dek orada tutacak kadar değil. Orange sahnesini mahşer yerine çeviren Danimarkalı rap grubu Malk de Koijn'in müritleri arasından çadıra gitmeye çalışırken iyiden iyiye sis çökmüş, kamp alanındaki sarhoş siluetlerin zombiden farkı kalmamıştı. Festivalde herkes sabaha kadar manyak gibi içip eğlendiği için, alanda hayat ancak öğle saatlerinde başlıyor. Benim gibi ortalık aydınlanır aydınlanmaz uyanan biriyseniz Danimarka'da işiniz zor çünkü gün 04:00 civarında ağarıyor. Biraz çadırın yanında oturup, muhabbet edip öyle yatayım derken yanlışlıkla sabahlamak mümkün. Festival alanında erken kalkmanın ayrı bir keyfi de var ama. Çoğunluk henüz uykudayken sessizliğin ve sabah serinliğinin tadını çıkarmak, tuvaletleri boş ve temiz yakalamak gibi. Julia Holter: Festival boyunca en önden izleyebildiğim tek konser Julia Holter'ınki oldu. Hem çok sahne değiştirmem, hem de her sahnenin tıklım tıklım dolu olmasından. Günün ilk konserlerinden olmasına rağmen Gloria salonu kısa sürede doldu. Julia Holter'ın çok kişisel tınlayan bir müziği var. Kendisi de seyirciyi evrenine dahil etmeye hevessiz davranınca, gözümün önünde cereyan eden bir şeyleri kaçırdığım hissiyle izledim konseri. Belki zihnen gereken dikkati veremeyecek kadar yorgun olduğumdan, hiçbir iz bırakmadan akıp gitti müzik. Belki siz doğru bağı kurabilirsiniz. Bowerbirds: Julia Holter'la aynı salonda sahneye çıktı Amerikalı folk grubu Bowerbirds. Konser başlamadan 15 dakika önce salon tamamen dolmuş, kapılara bant çekilmiş ve kalabalık salonun dışında da yoğunlaşmıştı. Bu durumda ancak son 3 şarkıda salonun biraz boşalmasıyla içeri girebildim ve gördüğüm, sahnenin üzerinde de karşısında da mutlu insanlardı. Phil Moore terden sırılsıklam olmuş, kocaman bir gülümsemeyle söylüyordu şarkılarını. Gloria'da duyduğum en yüksek alkışı da onlar aldı. Tune-Yards: Merrill Garbus'ın oyuncul müziği, Odeon sahnesinde ilkel ve esrik bir kabile ayini yarattı. Grup üyelerinin Yugoslav jimnastikçi imajıyla dansçıların kesintili figürlerinin oluşturduğu karnaval, festivalin ruhuna çok yakışıyordu. Hepimiz toza bulanmış, lastik çizmeli çocuklardık. Bizness'la final yapılırken Orange Stage'de The Roots ortalığı yıkıyordu. The Roots: Chuck Brown ve Adam Yauch'un adları anılarak başlayan konser, tam gaz funk ritimleriyle çimlere yayılmış on binlerce kişiyi ayağa kaldırdı. Hayatımda ilk defa bir müzisyenin sahnede sağa sola zıplayıp koşarak tuba çaldığını gördüm. Black Thought'un şapkasından ter damlıyordu. Günün enerjisi en yüksek konseriydi, ta ki Bruce Springsteen & The E Street Band sahne alana kadar. Bruce Springsteen & The E Street Band: Bu noktada festivalin sahne önü uygulamasını anlatmalıyım. 2000 yılında Orange Stage'deki Pearl Jam konseri sırasında oluşan izdihamda 9 kişi hayatını kaybetti. Bu trajediden sonra sahne önündeki güvenlik önlemleri artırıldı. Sahne önü dediğim, bizdeki gibi ufak bir alan değil. Binlerce kişinin girdiği bir bölüm. Burası bariyerlerle dörde bölünmüş ve bariyerlerin arasında geniş koridorlar oluşturulmuş. Bu koridorlardaki güvenlik görevlileri seyircilere sürekli su servisi yapıyor. Herhangi bir durumda etrafınıza baktığınızda muhakkak yakında bir güvenlik görevlisi görüyorsunuz ve görevliler gerçekten sizin güvenliğiniz için çalışıyor. Kraldan çok kralcı bir tavırla seyirciyi azarlamıyor ya da umursamazlık etmiyor. Sahne önü fan pit olarak da anılıyor ve buraya girmek için ayrı bir bilet gerekmiyor. Günün headliner'ları için (7 Temmuz için Bruce Springsteen ve Mew) genellikle öğle vaktinde sıra olmaya başlıyor insanlar ve 6-7 saat boyunca o sıralar alanın en arkalarına dek uzuyor. Böylece grubu en önden izleyen, en çok fedakarlık yapan oluyor; parayı bastıran değil. Bruce Springsteen ve yol arkadaşları E Street Band, kendilerini saatlerdir bekleyen, yaş ortalaması diğer günlere göre yüksek ve çok coşkulu bir kitlenin karşısına çıktı. Springsteen'den iyi bir performans bekliyordum ama bu kadarını değil. Patron, 3 saat boyunca hız kesmeden neden patron olduğunu uygulamalı olarak anlattı. Hayranı olduğum birçok müzisyeni sahnede izledim ama şimdiye dek Bruce Springsteen kadar kendini her şeyiyle ortaya koyanı görmedim. Patron daha ilk şarkıda sırılsıklam ter içinde kaldı. Konser boyunca defalarca sahneden inip seyircilerin arasında dolaştı, kendisine uzanan her eli tuttu, kolunun uzandığı her noktadaki insanlara dokundu, seyircilerden birini sahneye çıkarıp onunla dans etti. Sahnenin her yerini resmen teriyle suladı. Springsteen'in arkasında değil, yanında yer alan müzisyenler de en az onun kadar harikaydı. Konserde eğlendiğini belli eden müzisyenleri çok seviyorum ve E Street Band'in mutluluğu yüzlerinden okunuyordu. Aynı şey Springsteen için de geçerli. Yeni albüm Wrecking Ball'dan hatırladığım kadarıyla 6-7 şarkı çalındı ve hepsi 40 yılı aşan kariyerinin klasikleri The River, Born In The U. S. A., Because The Night, Born To Run gibi bir ağızdan söylendi. Gitarist Steven Van Zandt ile bir stand-up ikilisi gibi atışmaları, davulcu Max Weinberg'ün üstün performansı, The Roots'la birlikte çaldıkları E Street Shuffle çığırımızdan çıkmamıza yetmezmiş gibi, konseri The Beatles'tan Twist And Shout'la bitirdiler. Festival boyunca hacı olduğumuzu hissettiğimiz tek konser, Bruce Springsteen'e büyük bir hayranlık ve sevgi duyarak bitti. Sonrasında Madrugada zamanından sesini çok sevdiğim Sivert Hoyem'e birkaç şarkılığına uğradım ama yine yorgunluk ağır bastı ve ana sahnedeki Mew çılgınlığını yararak uykuya koştum. Festivalde en az konser izlediğim gün. Muhtemelen Bruce Springsteen'in performansı sonrası, orada bulunmaktaki amacımı gerçekleştirdiğim hissinden. Şehir merkezine gidip güzel bir öğle yemeğiyle midemizi tatmin ettikten sonra ancak 18:00'de başlıyorum konser mesaisine. The Barons Of Tang: Cehennemden çıkma, balkan etkili bir punk grubu. Gogol Bordello'dan sonra pıtrak gibi çoğaldıklarından, bu tanıma denk düşen gruplara mesafeli yaklaşıyorum ama The Barons Of Tang gerçekten iyi. Kimsenin taklidi değiller. İki şarkı sonra kendinize hakim olmanıza izin vermeyecek kadar deli, sert ve direktler. Evleri Melbourne. Tanışmak için tavsiyem: Even if you're missing fingers, you can make a fist! Nils Frahm: Günün beklenen isimlerinden Nils Frahm, konserine Hiç bu kadar çok kırmızı suratlı Danimarkalı görmemiştim, çok tatlısınız, sözleriyle başladı. Önce herkesin yere oturmasını istedi, sonra piyanosunun başında, sırtı seyirciye dönük ve yüzü ile elleri sahnenin duvarlarını oluşturan ekranlara yansıtılır halde icraya koyuldu. İlk şarkılarda ara sıra seyircilere dönüp Çok sıkıcı, biliyorum diyordu. Beş günün tende, saç diplerinde, kulaklarda ve ruhta biriken tortusunu arındıran bir konserdi. Ben salondan ayrıldıktan sonra aynı gün, aynı sahnede iptal olan bir isim yerine sahne alan Peter Broderick ve Efterklang üyeleri de konsere dahil olmuş. Zülal Kalkandelen'in festival yazısında o anları bulabilirsiniz. Björk: Son günün headliner'ı Björk'ün performansı, onun seçtiğini tahmin ettiğim şarkıların ana sahneden alana yayılmasıyla başladı. Türkçe bir uzun hava Orange Stage civarında yankılanırken Roskilde'deki son konserim için yerimi aldım. Björk, siyah, parlak borularla kaplı kostümü, turuncu peruğu ve etrafını saran korosuyla ne yapacağı tahmin edilemeyen bir tanrıça gibiydi. Upuzun, elflere benzeyen kadınlardan oluşan koro, eski dünyadan bir tören kıyafetini andıran kapüşonlu, parlak giysiler giymişti. Şarkılardan bazıları için hazırlanmış basit koreografi, sahne üstündekileri gevşekçe birbirine bağlıyordu. Enstrüman olarak da kullanılan kocaman bir Tesla bobininin altında çalınan 17 şarkının 7'si Biophilia albümüne aitti. Her şarkıdan sonra teşekkür eden Björk'ün İzlanda aksanlı İngilizce'si, gördüğüm kadarıyla dünyanın her yerinden insanlara sempatik geliyor. Zira o konuştukça herkesin yüzüne bir sevimlilik yayılıyordu. Björk, 2010'da patlayan yanardağ Eyjafjallajökull'a da bir şarkı adadı. Danimarkalıların Björk'e daha çok ilgi göstereceğini düşünmüştüm ama herhalde pazar gecesi olmasının etkisiyle, seyircinin genelinde toparlanıp eve dönme telaşı hakimdi. Yüksele yüksele doruğa çıkan konser Declare Independence'la bitti. Alandan ayrılacaklar akın akın kamp alanları, servisler ve trene doğru giderken biz, ertesi sabah oradan ayrılacağımız için geceyi aylaklıkla geçirdik. - Biletinizi alırken Get-a-Tent hizmetinden de faydalanmanızı öneririm. Ek bir ücret karşılığında, alana gittiğinizde çadırınız kurulmuş ve sizi bekliyor oluyor. Festival sonunda bu çadırı yanınızda götürebiliyorsunuz. Get-a-Tent alanının bence en iyi yanı, diğer kamp alanlarına göre çok temiz ve sakin olması. Kamp alanı ne kadar pis olabilir ki? diye bu önerimi hafife almayın. Gördüğüm diğer kamp alanları çok çok pisti ve sabaha kadar patlak hoparlörlerden müzik yayını yapan insanlar vardı. Sabah uyandığınızda yan çadırdaki arkadaşın bokuna basıp düşmenin mümkün olduğu dev umumi tuvaletler düşünün. İşte kamp alanları böyle. - Her sene bir veya birkaç gün mutlaka yağmur yağıyormuş ki bu yıl da yağdı. Yanınıza en ucuzundan bir çift lastik çizme ve yağmurluk almayı unutmayın. Unutursanız da endişelenmeyin, Roskilde şehir merkezinde aradığınız her şeyi bulabilirsiniz. - Kamp alanlarında duş bulunuyor. Su soğuk. Duş ücretsiz ama şampuan, sabun vs. satın alınıyor. Duş alanlarında saç kurutma makineleri için priz de var. Duşlar yan yana sıralanmış halde. Hiçbir hamamda göremeyeceğiniz kadar çok çıplak insan görmeye hazır olun. - Festivalde yeme-içme konusunda hiçbir sıkıntı yok. Hem içeride çeşit çeşit yemek var, hem dışarıdan yemek sokabiliyorsunuz. Tasarruf etmek istiyorsanız konserve veya sıcak suyla hazırlanan noodlelar gibi gıdaları tercih edebilirsiniz. - Diğerlerini bilmiyorum ama Get-a-Tent alanında sabaha kadar yanan bir ateş bulunuyor. Yatmadan önce burada biraz takılıp Avrupa'nın dört tarafından gelen festival katılımcılarıyla sohbet edebilir ve ateşte marshmallow, sosis vs. kızartabilirsiniz. - Euro birçok yerde geçiyor ama alana gitmeden Kron almanız yararınıza olur. Mutlaka ihtiyacınız olacak. Festival alanındaki ATM'lerde çok uzun kuyruklar oluyor. Alana size yetebilecek kadar parayla gitmeye çalışın ya da şehre gittiğinizde para çekin. - Festival alanında telefonunuzu şarj edebileceğiniz dolum merkezleri bulunuyor. Türklerin işlettiği bir yemek standı bulup oraya da bırakabilirsiniz telefonunuzu. Buralardaki yemekler de biraz torpilli oluyor. - 2000'deki kazada yaşamını kaybedenler için yapılan heykele dokunun. Üzerinde Ne kadar kırılganız yazan bu heykelin yakınında oturup bir süre insanları izledim. Taşa, sanki o insanlara dokunuyormuş gibi nazikçe dokunup bir şeyler söyleyenleri görünce gözlerim doldu. - Orange Stage'in aşağısındaki yemek alanında, 20 küsur yıldır festivalde yer alan bir makarnacı var. Önünde hep sıra oluyor ama beklemeye değer.


Yarı Jamaikalı bir anneyle yarı İranlı bir babanın Güney Londra'da büyümüş çocuğu Rox, çocukluğundan beri müzikle iç içe. Ulusal Gençlik Tiyatrosu'yla İngiltere'yi turladıktan sonra 14 yaşında gitarıyla çalıp söylemeye başlamış. 2010 yılında Rough Trade etiketiyle çıkan albümü Memoirs ile övgüye mazhar olmuş. Kendisi için yeni Amy Winehouse yakıştırması yapılıyor. 16 Aralık'ta Avea Escape to Music kapsamında Garajistanbul'da verdiği konserden önce bir araya geldik. Grip olduğu için paltosuna sıkı sıkı sarınmıştı. Dinlenmeden çalışacak kadar güçlü olduğunu sandığını ama yanıldığını söyledi. Bitmeyen bir neşe kaynağı var gibi içinde, yüzünde hep muzır bir ifade var. Soruları heves ve samimiyetle yanıtlıyor. İki röportaj arasında poz vermeyi de ihmal etmiyor. Evet, demolar kaydettik. İlk albümümün üzerinden bir buçuk yıl geçti. Bir süredir eve kapanıp yeni şarkılar yazıyordum. Bu şekilde yazmayı seviyorum. Çok bencilce yazıyorum diyebilirim; sadece gitarım ve piyanomla oluyorum. Başkalarıyla birlikte çalıştığım da oldu ama en iyi tek başıma yazıyorum. Yani yazmak için belirli bir atmosfere ihtiyacınız var. Kesinlikle. Önce iyi ya da kötü şekilde ilham almış olmam gerekiyor. Önemli bir şey olmuş olmalı ve ben o ruh haline girmiş olmalıyım. Büyükannemi kaybettim, bu hayatımın en korkunç dönemlerinden biriydi. Bir gün olacağını hep bildiğim ama üzerine düşünmediğim bir şeydi. 20 yaşıma kadar büyükannem, dedem ve annemle yaşadım. Hep iki annem oldu, bu açıdan şanslıydım. Ölüm haberini aldığımda kalbim çok kırıldı. Kalp kırıklığının ne anlama geldiğini o zaman anladım çünkü kalbim gerçekten kırılıyormuş gibi hissettim. Yazmak bana iyi geldi, acıyı içimden atmamı sağladı. Daha önemlisi ölümle başa çıkmamı sağladı. Daha önce hiç buna mecbur kalmamıştım. Ölümü kabul etmen gerek. Bir gün öleceğim diye dehşete kapılıp korkmak yerine hala buradayken elindeki zamanın tadını çıkarman gerek. Anlaşılan ikinci albümün temaları ilkinden çok farklı olacak. İlk albüm tamamen aşkla ilgiliydi. Aşık olmak, aşık olmamak, aşkı aramak, aşka ihtiyaç duymamak... Hayatımın o döneminde hissettiklerimle ilgiliydi. Bu albüm çoğunlukla hayatın tadını çıkarmakla ilgili olacak. Şimdi 23 yaşında olmaktan bahsediyorum. Arkadaşlarımla vakit geçirmek, büyükannem, hayatımdaki değişimler... Artık plak şirketimle birlikte değilim. Bir gün telefon çaldı ve İkinci albümü yapmak istemiyoruz dediler. Ne? diyebildim. Sindirmesi çok güçtü ama hayatta daha önemli şeyler var. Bir plak şirketiyle olmak için değil, insanlarla paylaşabilmek için müzik yapıyorum. Şimdi müzisyen olmak özgürleştirici bir şey çünkü plak şirketine ihtiyacınız yok. Bugün burada tek başıma bulunuyorum, grubumla İstanbul'a gelip buradaki insanlara konser verebiliyorum ve bu şekilde devam edeceğim. Hiçbir zaman fazla açık olabileceğini düşünmüyorum. Bir şeyi söylemek istiyorsan söylemelisin, bunu şairane bir biçimde yapabiliyorsan ne ala. İnsanların hissettiklerimin daha hafif bir versiyonunu duymak istediklerini düşünmüyorum. Anlattığım şeylerin gerçekten nasıl olduğunu ve gerçekten nasıl hissettiğimi duymak istiyorlar. Eğer intiharı düşünüyorsan, neden söylemeyesin ki? Doğru ya da yanlış olmasının önemi yok. İnsanları etkileyen dürüstlük, beni etkileyen de bu. Anlattıklarının üstesinden nasıl geldiğin, şimdi nasıl hissettiğin önemli. Asla hislerimi sulandırarak yazmam, böyle biri değilim. 70'lerin rock'n roll gruplarının sahip olduğu ruhu seviyorum. Cream, Janis Joplin, Lauryn Hill, Sade, The Black Keys gibi bir çok harika insandan etkileniyorum. Bu yıl Anna Calvi'yi keşfettim, Flamenko-rock karışımı bir müzik yapıyor. Etkilendiğim çok fazla insan var. Dört-beş defa Japonya'ya gittim. Kültürleri dışında beni en çok etkileyen, yaptığım müziğe gösterdikleri ilgiydi. İngilizce bilmeseler de şarkıları söylüyorlardı. Fazla bahsetmemiş olmama rağmen daha önce yaptığım işleri biliyorlardı. Japonya'da, Güney Londra'da yaptığım müziğin dünyada nasıl seyahat edebildiğini gördüm. Bugün burada olmam ve İstanbul'daki insanların müziğimi tanıması gerçekten mutluluk verici. Umarım daha fazla yere gidebilirim. Benim için bu yılın en iyi albümü Feist'den Metals. Dördüncü denememden sonra nihayet ehliyet alabildim ve arabada sürekli bu albümü dinliyorum. Kusursuz icra edilmiş bir albüm. Feist'ı çok seviyorum. Yılın en iyi anına gelince, birçok harika olay yaşadım ama en iyisi dövme yaptırmaktı. Aslında çok komik bir hikaye. Yıllardır dövme yaptırmak istiyordum ama annem Eğer yaptırırsan seninle bir daha konuşmam dediği için erteliyordum. Bir buçuk ay önce Berlin'deydim. Bir sürü dövmesi olan bir arkadaşım dövme yaptırmam konusunda çok ısrar etti ve sonunda olabilecek en kötü yere gittim. Yasal olduğundan bile emin değilim, bir kız evinde dövme yapıyordu. İsmimin Farsça yazılışını yaptırdım ve bittiğinde çok iyi hissettim, büyük bir şey başarmış gibiydim. Albümümü kaydetmek ve turne yapmak. Şimdiye kadar doğru düzgün bir turne yapamadım. Her ülkede 4-5 konser vereceğim bir turneye çıkmak istiyorum ve Türkiye'ye geri gelip daha fazla yemek yemek istiyorum. Buradaki yemekler beni çok mutlu etti.


Kanada'nın lo-fi indie rock dünyasına hediyesi Mac DeMarco, henüz 23 yaşında olmasına rağmen 80'ler VHS estetiğini müziğe aktarabilen kendine has tarzıyla önemli bir dinleyici kitlesi edindi. Makeout Videotape grubuyla yayınladığı kayıtların ardından 2012'de kendi adıyla iki albüm çıkaran müzisyenin merakla beklenen yeni işi Salad Days, alıştığımız DeMarco evreninin dışına çıkmıyor. Bu blogda, 2012 sonunda Mac DeMarco için aylak Elvis demişim. Hala kendisi için daha iyi bir tanımım yok. Dağınık gitar melodileri, uyuşuk bir vokal, rastgele davullarla omurgası çatılan DeMarco müziği, adeta aylaklığın notaya dökülmüş hali. Sokağımızda yaşıyormuş kadar tanıdık gelen müzisyenin ayrık ön dişleri arasından sigara dumanı gibi üflediği, günlük hayatın sıradanlığında hayran olunacak şeyler bulduran şarkı sözlerini dinlerken mevsim hep tropikal, kaygılar hep uzak. Gitarın uçuculuğunda sabitlenen yaz akşamı atmosferi, DeMarco'nun sokak çocuğu imajıyla birleştiğinde müziğin çekiciliğine, müzisyenin dostluğu da ekleniyor. Dünyada böyle samimi ve kulağa kendiliğinden gitardan dökülüyormuş gibi gelen şarkılar oldukça, hiçbir şey korktuğum kadar kötü olamaz diye düşünüyorum. Açılış parçası Salad Days'de 23 yıla 3 ömür sığdırmış gibi yorgun ve görmüş geçirmiş DeMarco. Hayatı gelişine yaşayan, kimseyi yargılamadığı gibi kendisini yargılayana da siktiri çeken bir adam. Kendine göre bir ahlakı, adalet anlayışı var. Hikayenin sonunu bilip kabullendiği için olay örgüsünün tadını çıkarıyor. Gidiş yolundan puan topluyor. Hayatla birlikte hareket edecek kadar akışkan ama başkalarının dayatmalarına mukavemeti yüksek. Ve baştan sona nazik. Bu yüzden her dinleyişte hak verilecek yeni şeyler söylüyor. Salad Days'de boş vermişlik ayyuka çıkmış. Bunun bir adım ilerisi ruhun bedenden ayrılması herhalde. Albüm Selam, ben Mac. Bana katıldığınız için teşekkürler, yakında tekrar görüşürüz sözleriyle bitiyor. Sigarasına şarkı yazan adamın albümü elbette böyle bitecek. Nefes alır gibi müzik yapan Mac DeMarco, dinleyicisine de nefes aldırıyor.


İstanbul'un ufacık bir bölgesine sıkışmış müzik mekanlarından belki de en evim gibi olanı Salon. İyi hissettiğimde sahne önünde gözlerimi kapayıp dans ettiğim, kimseye görünmek istemediğimde duvar dibinde atkımın arkasına saklanıp sakince konser izlediğim, bazen üst katta oturup sahneyi görmeden müziğe kapıldığım yer. Çocukluğumdan beri hayranı olduğum isimleri de, yeni tanıştığım müzisyenleri de aynı küçük sahnenin ışıkları altında izledim, dinledim. Kimi zaman fotoğraflarını çektim, kimi zaman fuayede Bi fotoğraf çekinebilir miyiz? diye yanlarına yanaştım. Kışın Salon'un kapısından çıkıp boş ve soğuk sokaklarda Galata'ya yürümek, yürürken izlediğim konseri zihnimde kelimelere dökmek günlük hayatımın çok zevk aldığım bir parçası oldu. Salon açılalı 5 yıl olmuş. Bu 5 yıla 569 etkinlik sığmış. Öyle sevmişiz ki burayı, 5. yıl kutlaması için Salon'a girdiğimde herkesin yüzü gülüyor. Herkesin doğum günü sanki. Adını git gide daha sık duyduğumuz ve daha da duyacağımızı tahmin ettiğim Kalben ve Mabel Matiz ile onları takip eden Korhan Futacı ve Kara Orkestra'nın performanslarını kaçırıyorum. Görkem Han Jr. ve 123'ten Dilara Sakpınar'ı yakalıyorum neyse ki. Görkem Han Jr.'ın derin ve dalgalı ambient müziğini ilk defa dinliyorum. Üzerine Dilara Sakpınar'ın su gibi sesi eklenince ayaklarımın altında denizi hissediyorum sanki. Her izleyişimde derimdeki izi belirginleşen Ah! Kosmos, über live formuyla yine sakin başlayıp ruhuma dal budak salarak bedenimi ele geçirdi. Grupların / müzisyenlerin zaman içindeki ilerlemelerini görmeyi seviyorum. Ah! Kosmos'un koşar adım sürdürdüğü yolculuğu onu ve bizi nerelere götürecek merak ediyorum. Kafama taze yerli müzik doldurmuş halde, kim bilir kaçıncı defa yürüyorum aynı sokakları. Salon, bizimle kal.


Sebadoh adının hep 90'larla anılması sizi yanıltmasın, müzikleri bir döneme sıkışıp nostalji nesnesi olmuş değil. Melodik folk tınılarından punk hızına geçişler, hayata dair alışıldık olması kırıcılığını azaltmayan detaylar, karmaşık hisler hala geçerli. Ölümcül derecede sıkıcı ortaokul günlerinden sonra duvarlarını posterlerle sıvadığımız odamızda oturmuyoruz artık, evet. Tütünümüzü ya da bira şişelerimizi saklamamıza gerek yok. Masalara yazı yazmayı bırakalı çok oldu. Hiçbir şey düşünmeden, sadece müziğe odaklanarak kalmanın yaş aldıkça zorlaştığını öğrendik. Steril bir göbek bağı gibi yanımızda sürüklediğimiz beyaz kulaklık kablolarıyla, konser mekanlarının kapılarında bekleşirken daha da çok sevdiğimiz küçük arkadaş gruplarımızla, kimi zaman yaz tatilini rafa kaldırıp yerine koyduğumuz müzik festivalleriyle koruyup besliyoruz o hali. Sahnenin önünde müzisyenlerin mimiklerini, parmaklarını, pedallarını inceleyerek, yanında kim olduğunu bilmeden ve görmeden, saatin kaç olduğunu unutarak, bazen Lou Barlow gibi saçlarının perdesini çekerek, en derini kurcalayan şarkılarda acı acı gülümseyerek an içinde eriyip zerrelerce dağılmak mümkün. 15 Ekim gecesi Salon'da olan, tamı tamına buydu. Sebadoh'un lo-fi masalları kafamızda başka bir şeye yer bırakmayacak kadar güçlü yankılandı. Lou Barlow ve Jason Loewenstein yer değiştirdikçe daha çok yaklaştık birbirimize. İstek şarkılar bağırıldı; kimilerine cevap alındı, kimileri havada asılı kaldı. Ses dalgalarından kapacağımızı kaptık, tek bisle yetinip elimiz cebimizde geceye daldık. 2013 tarihli son Sebadoh albümü Defend Yourself kulağa hala taze geliyor. Lou Barlow'un yeni solo çalışması Brace The Wave'inse dumanı üstünde. Rutubetli kış günlerinde sarılıp yatmalık, elini tutup sokaklarda yürümelik.


İlki 2015'te düzenlenen ve KüçükÇiftlik Park'ı bir günlüğüne dev bir bostana dönüştüren Harvest Festival, iki yıllık aradan sonra açık hava festivalleri sezonunu noktalamak üzere 27 Ekim'de geri dönüyor. Harvest Festival ilk hasatta Alt-J ve Mew ile aklımı çelmişti, bu yıl yine iki sahneyle karşımızda. Ana sahnede soul'dan funk'a enerjik sıçramalar yapan Londralı kolektif Jungle, Hollanda'nın soul-pop'a hediyesi Kovacs, Parov Stelar'a verdiği mesaiyle tanıdığımız saksafoncu Max The Sax ve yeni albümü Bambaşka'yı bu yıl çıkaran Flört var. Bahçe sahnesi ise reggae'nin Türkiye'deki bayraktarı Sattas, kirli rock'n'roll üçlüsü The Ringo Jets, güneş yanığı müziğiyle Palmiyeler ve uzun zaman sonra yeniden canlı izleyeceğimiz Alpman'a emanet. Gündüz saatlerinde Kaan Düzarat ve sürpriz konuklarının Analog Kültür standında döndürecekleri plaklar da cabası. Harvest Festival'ın alametifarikası, çevreye duyarlı duruşu. Amaç sadece müzikte değil, içinde daha mutlu ve sağlıklı olabileceğimiz, doğaya yabancılaşmamış bir dünya hayalinde de birleşebilmek. Tamamı çimlerle kaplanacak festival alanında atölye ve söyleşiler de gerçekleşecek. Gazeteci, yazar ve hayvan hakları aktivisti Zülal Kalkandelen ile İnsanlık Tarihinde Yeni Bir Evrim: Vegan Devrimi, tıbbi ve aromatik bilimler teknikeri Nazım Tanrıkulu ile Şifalı Bitkilerin Doğru Kullanımı, Good4Trust. org kurucusu Dr. Uygar Özesmi ile Tüketme Türet Dur Diren Dokun Dönüştür başlıklı söyleşilerde bir araya geleceğiz. Atölye çalışmalarında ise kendi bahçesinden/balkonundan beslenmek isteyenler için permakültür, mum yapımı, doğal sabun yapımı gibi konular göze çarpıyor. Festival alanındaki standlar da aynı temalar çerçevesinde ekolojik ve sürdürülebilir ürünlere ayrılmış. Dünyayı iyileştirmek için önce kendini iyileştirmek gerek. Şehrin göbeğinde çiftlik havası alıp hem ruhu hem bedeni iyi beslemek ve benzer hisseden insanlarla bir araya gelmek için bir çağrı Harvest Festival. Tek günlük bir rüya mı olur, hayatımızda bir şeyleri değiştirmek için bir başlangıç mı, orası bize kalıyor.


Bu yazın en kapsamlı organizasyonu Vodafone Istanbul Calling'in yan etkinliklerinden biri, 20 Mayıs'ta Pera Müzesi'nde Bant Mag. işbirliğiyle düzenlenen Şehir ve Müzik Paneli'ydi. Müzisyen, müzik yazarı ve özellikle Manchester müzik sahnesinin önemli ismi John Robb, ağırlıklı olarak 90'larda çektiği grup fotoğraflarıyla tanınan fotoğrafçı Steve Gullick, ATP Festivali'nin kurucuları Deborah Higgins ve Barry Hogan, Iceland Airwaves Festivali'nin kurucularından Grimur Atlason, Pozitif ve Babylon'un kurucu ortağı Ahmet Uluğ ile Stereolab basçısı, yazar Simon Johns, müziğin içinden çıktığı şehirlerle ilişkisini konuştu. Panelde aldığım notları birkaç başlıkta topladım. Şehirde genç nüfusun yoğunlukta olması dışında en çok üzerinde durulan şey, şehirde kültür çeşitliliğinin olması. Farklı bölgelerden/ülkelerden göç almış şehirlerin müzik sahnelerinin çok daha canlı olduğu konusunda herkes hemfikir. Robb, bu çeşitliliğe farklı sosyal sınıfların bir arada yaşaması gerekliliğini de ekliyor. Ona göre zengin ailelerin çocuklarıyla işçi sınıfının çocuklarının bir arada olduğu yerde iyi müzik vardır. Yerel grupların birbirini desteklemesi de şehrin sesini oluşturmada önemli bir etken. İstanbul'da ise belirli müzik türlerini benimseyen gruplar/müzisyenler ve onların kitleleri birbirinden hem zihinsel hem fiziksel olarak ayrılmış halde. Yeni grupların sahne alabileceği mekanlar az. Şu anda genç müzisyenlerin kendilerini tanıtmaları için en uygun ortam, üniversite festivalleri. Grimur Atlason, nüfus yoğunluğu ve çokkültürlülüğe alternatif olarak izolasyonu sunuyor. 1989'a kadar bira satışının dahi olmadığı İzlanda'dan bu kadar çok müzisyenin uluslararası sahnede tanınmasını, yapacak başka bir şey olmadığı için ellerindekilere sarılmalarına bağlıyor. Müzikte, müzisyenlerin yaşadığı yerin izini bulmak istediğini söylüyor. RHCP'ın yıllar evvel bahsettiği Californication durumu hala geçerli. Yani hala dünyanın her yerinde California sound'uyla müzik yapılmaya çalışılıyor. Barry Hogan'a göre temel sorun, müzik pazarının artık şişmiş olması. Aynı şeyi yapan çok fazla grup var. Aynı şekilde, birbirine benzeyen çok fazla müzik festivali var ve Hogan ile Higgins, bu kadar çok festival olmaması gerektiğini düşünüyor. İngiltere'de irili ufaklı yüzlerce grubu line-up'larına ekleyen festivallerin, yıl içindeki yerel konserlere zarar verdiğini söylüyorlar. Seyirci grupları tek tek izlemek yerine para biriktirip hepsini tek bir festivalde izlemeye yöneliyor. Bunda ekonomik kaygıların, insanların para harcamaktan çekinir hale gelmesinin de etkisi var. Festivallerin, müzik dinleme ve yeni müzikler keşfetme alanı olmaktan çıkıp, takılmaca"ya dönüşmesi onları rahatsız ediyor. Buna Field Day'i örnek veriyorlar. John Robb'a göre neyi, nerede dinlediğiniz önemli. Londra'da konser deneyimi gitgide yavanlaşırken, Manchester'da ana akımın dışındaki isimlerin konserleri hala yoğun bir duygu içeriyor. Punk ve metal konserleri, hissiyatlarından bir şey kaybetmiş değil. Söz dönüp dolaşıp internete ve bedava müzik indirme mevzuuna geliyor. İnternetin herkese kendi müziğini yayma konusunda eşit olanaklar sunarak bir demokratikleşme sağladığının altı çiziliyor. Diğer yandan müziğin dünyaya yayılması kolaylaşırken, müzisyen albüm satamadıkça daha zor koşullarda müzik yapmak zorunda kalıyor. Atlason'a göre müziğini ücretsiz paylaşmak, müzisyenin seçimi olmalı. Gullick, müzik endüstrisinin uzun süredir haddinden fazla güç sahibi olduğunu düşünüyor ve yeni bir yapının kurulabilmesi için, varolan sistemin çöküşünü olumlu karşılıyor. Bu, evrimin bir parçası. Zaten ne müzik yapmak, ne müzik yazmak ne de müzisyenleri fotoğraflamaktaki ana motivasyon para. Dolayısıyla kazancın azalması kimsede şok etkisi yaratmıyor. Punk, grunge gibi akımlar belirli yerel durumlardan doğup dünyaya yayılmıştı. Artık yerelden globale gitmenin yolu YouTube'dan geçiyor. Hogan ve Higgins'e göre konserlerin geleceği, sponsorların eline düşmüş durumda. Kendileri sponsorluk sisteminden hoşlanmasa da, sponsorların artık daha yaratıcı ve daha az sinir bozucu şekillerde olaya dahil olabildiğini söylüyorlar. Kickstarter gibi kitle fonlaması yöntemleri de gelecek vaat ediyor. Grimur Atlason'a göre bir döngüyü yaşıyoruz. Varolan tıkanmışlık bir noktada patlayarak aşılacak ve yeni gruplar, yenilikçi gruplar, yeni akımlar ortaya çıkacak. Live Nation gibi mega organizasyonların yerine üniversite konserleri önem kazanacak. İyi müzik dinlemek isteyen tutkulu dinleyiciler nerede olursa olsun doğru sesleri yakalayacak. SXSW genç ve kitlesi olmayan gruplar için zaman kaybı. Bilinmeyen grupları kimse izlemiyor ve festivalde çok az iyi grup sahne alıyor. ABD dışından festivale katılıp Amerika'nın kapısını aralayacağını sanan gruplar hayal kırıklığına uğruyor. Aslında SXSW'in iyi bir konsepti var ama artık çok fazla grup çalıyor. Yeni ve iyi bir şey keşfetmek çok zorlaşmış halde. Oraya müzik dinlemeye gidiyorsanız, paranızı çöpe atıyorsunuz demektir. Ancak müzik sektörü içinde çalışan bir profesyonelseniz orada bulunmanızın anlamı var. Bir şehrin sesinin duyulmasında plak şirketlerinin rolü büyük. Plak şirketi, sanatçının albümünü çıkarmakla kalmaz, onu tanıtmak için elinden geleni yapar. Her fırsatta sanatçılarını dinleyicinin yoluna çıkarır, onları yılmadan destekler. Atlason, İzlanda'da alternatif sanatçıların 20-30 bin albüm satışına ulaşabildiğini söylüyor. Nüfusu 320 bin olan bir ülke için bu müthiş bir rakam. Yazılı basının sonunun gelmiş olduğu havası var salonda. Örneğin Robb, müzik haberlerini web sitelerinden aldığını ve yazılı basının çok yavaş olduğunu söylüyor. Higgins ise yazılı müzik basınının Melbourne gibi güçlü bir kafe kültürüne sahip şehirlerde hala önemli olduğunu belirtiyor. Varılan sonuç, yazılı basının yerel ölçekte etkinliğini sürdürdüğü ancak küresel ölçekte yerini web sitelerine ve bloglara bıraktığı. Ahmet Uluğ'a yöneltilen bu soru, mekan sahiplerine sitem de içeriyor. Uluğ, Türkiye'de müzisyenleri destekleyen bir sistem olmadığının altını çiziyor birkaç defa. Ne devletin kültürle ilgili kurumlarından ne de yapımcılardan müzisyenlere destek geliyor. Mekan sahipleri ve organizatörlerin önceliği hala hayatta kalmak. Yine de Babylon'da Türkiye'nin alternatif isimlerine mümkün olduğunca yer verildiğini, bunun yeterli olmayabileceğinin de farkında olduğunu söylüyor. Bir şehrin özgün sesini oluşturmada alt kültürlerin önemi büyük. Onların da sahneye ihtiyacı var. Konuşmacıların geri kalanının bu duruma bakışı daha farklı. Gullick, kimsenin kimseye bir şey borçlu olmadığını söylüyor. Robb ise alt kültürün sponsora ihtiyacı olmadığını, punk'ın bize öğrettiği gibi kendi işimizi kendimiz yapmamız gerektiğini hatırlatıyor. İnternetin var, teknoloji ucuzladı, kendi sahneni kendin yarat diyor kısaca. Sorunun sahibi, İstanbul'da zaten başka türlüsünün pek mümkün olmadığını söylüyor.


Her yıl 4 günlüğüne Utrecht'i harikalar diyarına dönüştüren bağımsız müzik festivali Le Guess Who?, geçtiğimiz yıl headliner olarak Selda Bağcan'ı ağırlamıştı. Müziğinden etkilenen Tune-Yards ve St. Vincent gibi isimlerden sonra, İsrailli grup Boom Pam ile birlikte sahne alan Bağcan'ın performansı, plak formatında yayımlanıyor. 9 Kasım'da çıkacak konser albümüne sahip olmak için şimdiden harekete geçmenizi tavsiye ederim çünkü plak sadece 500 adet basılacak. Selda Bağcan'ın tüm baskılara karşı dimdik duruşundan ilham alan yalnızca biz değiliz, müzik dil ve sınır tanımadan dünyayı dolaşmaya devam ediyor. Yaz Gazeteci Yaz, Vurulduk Ey Halkım Unutma Bizi, Tatlı Dillim, Yuh Yuh gibi klasiklerin bulunduğu albümden paylaşılan ilk kayıt Adaletin Bu Mu Dünya? oldu. Bu arada Le Guess Who?'nun bu yılki line-up'ı müthiş. 19-22 Kasım arası bir Hollanda seyahati yapıp Deerhunter, Sunn O))), Chelsea Wolfe, Lightning Bolt gibi isimlerin yanında Mustafa Özkent ve Belçika Orkestrası, Gaye Su Akyol, Okay Temiz & La Fanfare Du Belgistan'ı izlemek hiç fena olmaz.


Konserlerin huylarından biri, ne kadar zamandır hatırlamadığımı bile hatırlamadığım anıları, his kırıntılarını saklandıkları yerden dikkatli bir arkeolog gibi, üstlerindeki bilinçaltı tozunu üfleyerek çıkarmaları. Hafıza öyle teklifsizce gireceğin bir bahçe değil, daha çok mayın tarlasını andırıyor. Zihninin gerisindeki çekmecelerde unuttuğun tatlı notlara da rastlıyorsun, yılların şilteleri altında saklanmış acı bezelye tanelerine de. Sezen Aksu, Levent Yüksel, Mirkelam, MFÖ, Sertab Erener albümleri, Bizimkiler ve Ferhunde Hanımlar dizileriyle ekseni çizilen çocukluk yıllarımın uzak hatırası, İş Sanat'taki Sertab Erener Quintet konseri boyunca bir omzumda oturuyor. İlk defa 20 küsur yıl önce kasetlerden dinlediğim şarkıları piyano ve beş kişilik bir yaylı grubunun akustik icrasıyla, 30'lu yaşlarımın başında dinlemek, bir çemberin tamamlanması hissini uyandırıyor. Yalnızlık Senfonisi, Dargın Değilim, İncelikler, Lal gibi parçaları dinlerken tüylerimin diken diken olmasına şaşırıyorum. Sandığımdan daha derindeymiş şarkıların izi, hepsini ezbere söylerken fark ediyorum. Sahnenin oturma odasını andıran tasarımı, samimiyet hissini pekiştiriyor. Sertab Erener kanepede oturup uzun zamandır böyle bir konser vermek istediğini anlatırken, bir şarkının girişindeki performansından tatmin olmayıp şarkı bittikten sonra aynı bölüme geri dönerken, seyircilere vokalistlik görevini verirken dolu bir konser salonunda değil, ortak bir arkadaşımızın evindeyiz sanki. Gülüşler içten, iletişim sıcak. Çağrı Sertel'in düzenlemeleriyle yeniden biçimlenen parçalar, yine onun yönetiminde akıyor. Aşk Ölmez (2005) dışında bütün albümlerin ziyaret edildiği setlist'te ağırlık 90'lara ve Erener'in bu yıl çıkan Kırık Kalpler Albümü'ne veriliyor. 2017'de kariyerinin 25. yılını kutlamaya hazırlanan Sertab Erener, 26 şarkılık konserinde sadece kendi diskografisinin değil, Türkiye popunun altın çağından bugüne kadar özetini çıkarıyor. Geçmişin ve şimdinin anıları, müziğin etkisiyle titreşip canlanıyor. Şarkıların zamanın ruhumuzda bıraktığı tortunun içinden geçerken etkisini kaybetmemesi, aksine, yaşanan her tecrübeyle biraz daha anlam kazanması, bizimle birlikte nefes alması kolay iş değil. Sertab Erener şarkıları bunu rahatlıkla yapıyor, yıllar sonra bile doğru yerlere dokunmayı biliyor.


Nereye gideceğini bilmediğimiz ama yoldan çıktığından emin olduğumuz, dürüst olmak gerekirse rotası hakkında pek de umut beslemediğimiz ülkede, maddi ve manevi kayıpların ortasında, alışveriş platformu linklerinin bize hala alım gücümüz varmış gibi hissettiren sıcaklığıyla idare ediyoruz. Nereden kan kaybettiğimizi unutmuşuz, vücudumuz uyuşmuş. Kişisel olarak üstlenebileceğimizin çok ötesinde, zaten bize ait olmayan ama karşısındaki güçsüzlüğümüzü beynimize kazımayı iyi başaran yapılar tarafından sistematik olarak üzerimize yığılan sorumlulukları anda kalarak sindirmeye çalışıyoruz. Hayatımızın değersizliği her gün daha alçak bir seviyede teyit edilirken, müziğin sesini biraz daha açıyoruz. Baxter Dury, mart ayında çıkan altıncı albümü The Night Chancers ile şu an sahip olduğumuza yakın bir duygu spektrumu içinde hareket ediyor. Dury'nin böğründeki kurşun yarasıyla, sabahın ilk ışıklarının nefis renklere boyadığı bir plajda debelenmesi bana kendi halimizi hatırlatıyor.


Çocukluğumun karanlık ve sobasız, bir süre sevilip sonra unutulmaya bırakılan eşyalarla dolu salonlarından 30'larıma taşıdığım şeylere bakıyorum. Varlığını, kütlesini, kokusunu hissetsem de hiç gözümü dikip bakmamışım çoğuna. Neye benziyorlar, kulağıma neler fısıldıyorlar, içimde nereye yuva kurmuşlar, nereyi kemiriyorlar da fark ettirmeden düşüncelerime sızıyorlar. Tek tek yakalıyorum, sonra ağızlarındaki kancayı çıkarıp geri bırakıyorum bulanık sulara çünkü orada yaşıyorlar, yaşayacaklar. Benimle birlikte nefes alacaklar. Arada bir seslerini duyuracaklar. Bazen sakince uyuyacaklar, bazen kemiklerime vurup titreşimlerin tüm iskeletime yayılmasını izleyecekler. Şarkılar sürekli şekil değiştirip başka anlamlara geliyor, bunu kaç kere yazdım bilmiyorum. Kendi varlığım kadar emin olduğum bir bilgi. Kendimi bir ev gibi imgeleyebildiğimi yeni fark ettim. Lavabolarını ovalayıp perdelerini yıkadığım bir ev. Belki bu yüzden Karanlık artık hurda bir eşyadır ve en güzel yerinde durur evin cümlesi yıllar sonra yolunu bulup beni kancasının ucuna taktı. Kendi karanlığımın tanıdıklığı -ki çok emek verdiğim bir kazanımdır- artık korkutucu olmaktan çıkmış. Bir minder gibi, kedi tüyleriyle dolu bir battaniye gibi, eskiciden aldığım anneanne evi lambası gibi köşesinde duruyor. Ben ve karanlık yan yana, birbirimizin içinde oturuyoruz. Keyfimiz yerinde. Şarkının Çıplak Ayaklar Stüdyosu versiyonu da çok güzel ama Mutsuz Parti videosunda sevdiğim çok fazla insanın izi var. Lunapark iyi ki eskisi gibi değil.


Destroyer ocak sonunda yayımlanan yeni ve harika albümü Have We Met ile içinde henüz ağlanmamış o yeni evlerin gecelerini çok güzel dolduruyor. 2020'nin geride bıraktığımız ilk 40 günü içinde hiçbir şarkıyı Cue Synthesizer kadar sevmedim. Arabalar dahil çeşitli eşyaların mavi jelatinle kaplandığında ne kadar güzel ve sinematografik göründüğünü bize hatırlattığı için yönetmen David Ehrenreich'a teşekkürler.


Zihnim düşüncelerle meşgulken bir şarkının o anın fonunda kalmaya razı gelmeyip kemiklerime tık tık vurarak kapımı içeriden çalmasını seviyorum. Heather Woods Broderick adını Efterklang ve Horse Feathers'dan hatırlıyor olabilirsiniz. Ya da belki Sharon Van Etten ile sahnede izlemişsinizdir. Belki de 10 yıl önce çıkardığı ilk albümü From The Ground'dan beri hayatınızdadır. Broderick, üçüncü albümü Invitation'ı nisanda yayımladı. Sakin akışının içinde bol titreşim saklayan şarkılarla, dinleyenin iç sularına karışıyor. I Try, korkularının ve ataletin içinde kristalleşmek istemeyen bir kadının niyeti. Niyetleri somutlaştırmak işe yarayan bir yöntem. Onları gözden kaçamayacak kadar nesneleştirmek, kendini iyi tanıyan birinin kendi çelmelerine karşı alacağı önlemlerden biri. Sular, siluetler, piyanoları kaplayan yosunlar ve her şeyi kaplayan titreşimlerle dolu videonun yönetmeni Devin Febroriello. Bu, Broderick ile ikinci videoları. Yine aynı albümden White Tail için yaptıkları video, I Try'da izlediğimiz katmanlı görsel hikayenin ilk bölümü.


Kendin dışında bir insanla gerçek bir bağ kurabilmek çok zor ve harika. Her bağ yanında yeni kaygılar ve korkular getiriyor ama hayatı tek başına taşımıyor olma hissi o kadar çekici ki, her şeyi göze alıyoruz. Sonunda bazen kalbimiz blenderda çekilip boğazımıza diziliyor. Omurgamızın dağılmış parçalarını toplayıp yürümeye devam ediyoruz. Lucy Dacus, Night Shift'te tam da böyle bir hikayeyi anlatıyor. Bir ayrılığın hiç kaybolmayacakmış gibi gelen ağırlığı, 04:10'da giren fuzz'lı gitarla her şeyin hayatın gerektirdiği gibi geçip gideceği gerçeğine yol veriyor. İlk albümü No Burden'la 2016'da dikkat çeken Lucy Dacus, 2018'in en iyileri listelerinde yer alan Historian'la yerini sağlamlaştırdı. Kendisi gibi son yıllarda sağlam adımlarla radarlara giren Phoebe Bridgers ve Julien Baker ile boygenius'ı kurdu. Bana Sharon Van Etten ve Daughter dinlediğimde hissettiğime benzer, çalkantılı duygular yaşatıyor.


Şarkılarla birçok şeyin sağlamasını yapmak mümkün. Yıllar önceki heyecanlar duruyor mu, hiç çıkamayacağız sandığımız kuyuların yerini dahi unutmuş muyuz, vücudumuzdaki görünür/görünmez izler ufalmış mı, karanlık odalara kilitleyip ölmesini beklediğimiz korkular seneler sonra kapıyı araladığımızda capcanlı gözlerle bize mi bakıyor? 13 yılın ardından You closed the drawer upon me, I am unclassified / Çekmeceyi üzerime kapadın, sınıflandırma dışıyım cümlesinin böyle sert vurmasının sebebi nedir? Pandeminin getirdiği ruhsal koşullar mı? Olabilir. Ortam ısısı birden değişince sızlayan ameliyat yaraları gibi, hayatın akışı değiştiğinde kendini hissettiren içsel tortular mı? Muhtemelen. Şarkıda dediği gibi, tuhaf bir ışık beni bu tarafa çağırıyor. Ve her şey gibi, şarkıların etkisi de defalarca üst üste dinlendiğinde zayıflıyor. Bir Piano Magic konseri pek çok şeye iyi gelebilirdi. Böyle bir ihtimali bile özlüyorum.


Bir ekrana bakmanın insanı sakinleştirmesi bugünlerde pek olası değil, eğer izlediğimiz sevdiğimiz bir sanatçının videosu ya da konseri değilse. Algılarımızı başka bir dünyaya açıp hayatımızın bildiğimiz biçimini geride bırakırken bu videolara tutunabiliriz. Radiohead nisan başında Artık isteseniz de istemeseniz de evde olduğunuza göre, alın size her hafta bir konser videosu diyerek bizimle dünyanın dört bir yanında verdiği konserlerin videolarını paylaşmaya başladı. Dublin, Berlin, Buenos Aires, Coachella, Bonnaroo, Summer Sonic, Londra ve Sao Paulo'nun ardından bu hafta Radiohead'le Saitama'da buluşuyoruz. Takvimler 2008'i gösterirken In Rainbows şarkıları setlist'e ağırlığını koyuyor. Houston'dan fırlattığı psychedelia oklarını Türkiye'ye isabet ettiren Khruangbin, 26 Haziran'da yayımlanacak üçüncü albümleri Mordechai'den Pelota adlı yeni bir single paylaştı. Yönetmenliğini Hugo Rodrigues Rodriguez'in yaptığı videoda biçim değiştirerek geometrik evrenler arasında seyahat eden karaktere eşlik ediyor, soluklanmak için Khruangbin'in soyut uzayına uğruyoruz. ABD'de siyahlara yönelik ırkçılık ve polis şiddetinin karşısına dikilen Black Lives Matter hareketi, sokak protestoları ve Covid-19 ile bir uzantımız haline gelen maskeler Anderson. Paak'ın tarihe not düşen yeni şarkısı Lockdown'un videosunda bizi bekliyor. Videoda. Paak ve yakın çevresini muhtemelen bir protesto sonrasında, plastik kurşunlarla yaralanmış ve belki biber gazıyla spreylenmiş halde günü geceye bağlarken izliyoruz. Çekim ekibinin maaşlarının harekete dahil olan derneklere bağışlandığı videonun sonunda, polis şiddetiyle hayattan koparılanların isimleri ekranı dolduruyor. Bu etkileyici işin yönetmen koltuğunda Dave Meyers oturuyor. Bu yıl son albümü Recalibrated Expectations şarkılarına ait bir dizi remix yayımlayan In Hoodies, 2019'da paylaştığı albüm dışı single Remains'in videosunu izleyiciye sundu. Yönetmenliğini Emre Köktaş'ın yaptığı videoda dış dünyadan izole bir karakterin kendi inşa ettiği gerçeklikle çarpışmasına tanık oluyoruz. Videonun hikayesi, illüstratör Alternatecyborg'un çizdiği single kapağına dayanıyor. İstanbullu techno ikilisi HICCUP, YouTube kanalı HATE için yaşadıkları binanın giriş katındaki marangoz atölyesinde tadımlık bir performans kaydetmiş. zoom partilerinden yakın arkadaşların evlerindeki partilere yumuşak geçiş yaptığımız bu dönemde, duyma kaybı ve dehidrasyon yaşatan geceleri özleten nefis bir set.


Radiohead'in OK Computer session'larında kaydedip o dönem konserlerde bol bol çaldığı Lift, 20 yıl sonra OK Computer OKNOTOK 1997 2017 vesilesiyle dinleyiciye ulaştı. Şarkının videosu eylülde yayınlandı. Ben de bu yazıyı o zaman yazmaya niyetlendim ama bugüne kaldı ve şimdi Thom Yorke'un bütün Radiohead tarihinin içinden geçen asansörü, benim için çok farklı şeyler ifade ediyor. Karma Police'ten Paranoid Android'e birçok Radiohead videosuna göndermelerle dolu çalışmada Oscar Hudson'ın imzası var. Yaşamın zemin katına inerken, hayat boyu temas ettiğimiz insanların küçük kabine girip çıkışını öylece izleyecek miyiz? Yoksa tek kullanımlık hastane önlüğü içinde ameliyathaneye indirilirken olduğu gibi tutunacak bir tek minik an mı arayacak zihnimiz? Belki tam yılların tortusunu tek hıçkırıkla boşaltacakken kararacak ekran ve bilinmeze düşeceğiz, biriktirdiğimiz teşekkürleri edemeden.


Bu blogda bazı şarkılar kelimeleri kaç kere yan yana geldi bilmiyorum ama bu not da öyle başlayacak. Bazı şarkılar hayatına gireceği zamanı, yeri ve biçimi kendisi seçiyor. Beşinci Sharon Van Etten albümü Remind Me Tomorrow'daki Memorial Day de uygun gördüğü zamanda bir saplantı gibi girdi beynime. İncecik bir çığlığa dönüşmek isteyen You will run cümlesini metalden bir çerçeveyle zihnimin duvarına çakan karanlık synth'ler ve duygu merdiveninin çürümüş basamaklarından gelen çatırtılar arasında yönsüz, lineer zamanın dışına çıkmış, teknolojinin bana sunduğu loop yetkisine dayanarak asılı duruyorum. Önceki albümlerde alıştığım yakıcı gitar riff'leriyle değil, kör bir bıçak gibi derimi çizen bozulmuş seslerle, yumruk yaptığım elimi kaldırıp boşluğa vuruyorum. Boşluk katı bir şey olabiliyor, mukavemet gösteriyor. Sharon Van Etten ve harika ekibi, KCRW'daki performanslarında albümdeki tüyler ürperticiliğinden hiçbir şey kaybettirmeden çalmış Memorial Day'i. Defalarca izleyip kendisini yeniden sahnede göreceğim günü hayal ettim.


Yılın son 10 gününe girerken 2017'de çok dinlediğim şarkıları Sesli Notlar'da tek tek paylaşmak istedim. Bu bölümü yazarken genelde içime bir şekilde demirlemiş bir şarkıyı açıp, bana hissettirdiklerini, hatırlattıklarını takip ediyorum. Slowdive'ın bende şöyle bir etkisi var; dinlerken bir süre sonra mutlaka gözlerim doluyor. Ortam uygunsa koyveriyorum gidiyor, değilse müziği durduruyorum. 1995 tarihli Pygmalion'dan 22 yıl sonra gelen yeni Slowdive albümü de kendisinden öncekilerin bu etkisini sürdürdü. Rachel Goswell ve Neil Halstead'in yan yana yürüyen sesleri hala çok dokunaklı. Hala kemiklerimin de uzağında bir yere ittirdiğim öfke, kayıp, acı gibi hislerin bir bileşimini yüzeye çıkarıyor. Bir avuç insanla izlediğim İstanbul konserlerinde hissettiğim tarifsiz tek başınalık hissini hatırlatıyor. Hayatın, bir şeylerin değerini ancak onları kaybedince anlamayı göze alabilecek kadar uzun olmadığını fısıldıyor. Geçmişten gelen en güzel şeylerden biri, Slowdive.


İlk şarkısı o kadar iyi olur ki bazı albümlerin, sonraki şarkılara ilerleyemezsin. Birini ilk gördüğün anda kısılıp kalmak gibidir verdiği his. Sharon Van Etten'ın bu yılın başlarında çıkan albümü Tramp de benim için öyleydi. Warsaw, Give Out ve Serpents o kadar deliciydi ki Leonard'a, Magic Chords'a, Ask'a gelmeden 3-4 defa döndürüyordum albümün başını. Van Etten'ın kişisel hikayesi onu özdeşleşilmesi kolay bir kahraman konumuna getiriyor. Dürüstlüğe zaten hasretiz, o yüzden yalansız şarkı sözleri bu kadar kesici ve aynı zamanda iyileştirici. Van Etten'ın ilk İstanbul konseri, Avrupa turnesinin son konseriydi. Küçükçiftlik Park'ın çim alanında, bir avuçtan biraz fazla insana çaldı şarkılarını ve gece boyunca şarkılarının Türkiye'de nasıl bu kadar tanındığına şaşırıp durdu. Seyirciler arasında Brooklyn'den iki arkadaşı da vardı. Onlar sayesinde erkek arkadaşının Van Etten'a yeni bir bisiklet yaptığını öğrendik. Sahne üstündeki müzisyenlerin her biri, kendi ipliğiyle ördü müziği ama Van Etten'ın Heather Woods Broderick'le iletişimi bir başka. Aralarındaki göz teması konser boyunca sabit. Sharon Van Etten her şeyiyle bizim bir arkadaş havası yayıyor; kırmızı-siyah ojeleri, sahne kostümü olmayan giysileri, pantolon cebindeki telefonuyla akşam Peyote'ye bira içmeye gidecekmişiz gibi. Konser boyunca piçliğine telefonunu çaldırıp kapatmak istiyorum. Garipsemez sanki. Kendi kendini müzikle tedavi etmeyi öğrenmiş bir kadını dinlemek ferahlatıcı. Aklıma takılan tek şey, Van Etten'ın vokalinin neden bu kadar müzik içine gömülü olduğu. İzlediğim konser videolarında cep telefonlarının kabahati olduğunu düşündüğüm vokal kısıklığı görünüşe göre bir tercihmiş. Biraz daha yüksek, biraz daha net duymak isterdim sesini. Serpents'ın ilk akorunda coşan seyirciden anlıyorum ki herkesin düşlerini soğuran birileri/bir şeyler var ve herkes kendi incelen iplerinin kopmasını hevesle bekliyor. Koparamadığında da, ipini koparmışlarda teselli buluyor. Tortop olup, ufalıp, bir taş gibi dünyaya inmek cesaret işi. Sharon Van Etten'ı hesapsızlığı ve sahte olmayan mütevazılığı içinde, sahnenin hemen dibinde, her an göz göze gelerek izlemek güzel. Açık havada mümkün olduğu kadar iç içe, diz dize. Hemen sonrasında Asmalımescit'in yapış yapış kalabalığı bile bozamıyor o serinliği. Gerçeklik böyle işte.


Dört yıl önce, Paris'in önemli konser mekanlarından Bataclan'da A Silver Mt. Zion öncesinde izledim Shearwater'ı. İlk duyuşta aşk desek yeridir. Birden çalkalanan durgun, sakin sular gibi şarkılar insanın ruhunu başka coğrafyalara taşıyordu. Kaygılar, tasalar uzaklaşıyor, zihin berraklaşıyor, Jonathan Meiburg'un teatral sesi kristalleşerek bu yeni coğrafyaların üzerini çiy gibi kaplıyordu. Aradan iki albüm geçti. 2006 da Palo Santo'yla başlayan Island Arc üçlemesi The Golden Archipelago'yla sona erdi. Grup, Şubat ayında çıkan Animal Joy albümüyle rotasını uzak kıyılardan yakına, çok yakına, içimizdeki hayvana çevirdi. Kariyerinde yeni bir dönemece giren Shearwater, İstanbul'daki ilk konserini 19 Nisan gecesi Babylon'da verdi. Shearwater'dan önce sahne alan Kanadalı ozan-şarkıcı Julie Doiron'un dürüst şarkı sözlerinden ve ham gitarından yara almadan kurtulmak olanaksızdı. Kalbimin bir kısmını Doiron'a emanet ettiğim konserin ilerleyen dakikalarında kulaklarımı ve ruhumu da sahnede her zamankinden daha güçlü ve yüksek sesli olan Shearwater'a hediye edecektim. Animal Joy'un tamamına yakınının çalındığı, Rook, Palo Santo ve The Golden Archipelago'nun da ziyaret edildiği konser, REM'in These Days'iyle sona erdi. Insolence, Breaking The Yearlings, Rook, White Waves gibi doruk noktalarına sahip, akıcı bir performans sunan müzisyenlerin arasındaki kimyanın ne kadar iyi olduğu gözle görülüyor. Birlikte ilk turneleri olmasına rağmen son derece uyumlular ve en önemlisi çok eğleniyorlar. Davulcu Thor Harris ve kontrbasçı Kim Burke turneye çıkmak istemeyince Meiburg, aynı zamanda albümün prodüktörü olan Danny Reisch, Mitch Billeaud, Lucas Oswald ve Christiaan Mader ile yola devam ediyor. Harris ve Burke'ün hala Shearwater ve Animal Joy'un bir parçası olduğunun altını çizerken, daha rock bir yapıya sahip olan bu yeni kadroyla çalmanın harika olduğunu belirtiyor. 19 Nisan gecesi Babylon'da olan hiç kimsenin buna itirazı olduğunu sanmıyorum.


Geçen ayın büyük olayıydı benim için Shearwater konseri. 2008'de A Silver Mt. Zion'ın alt grubu olarak izlediğimden beri attıkları her adımı takip ediyordum. Son albümleri Animal Joy'la daha da gümbürtülü attıkları adımlar onları İstanbul'a, Feat.'e verdiği röportaj da Jonathan Meiburg'ü konser öncesi karşıma getirdi. Çoğunlukla Animal Joy'dan ve müziğin coğrafyasından bahsettiğimiz röportaj feat. Mayıs sayısında. Yanında ufak bir konser yazısı da var. Buradaysa yola fotoğraflarla devam edeceğiz. Kanadalı müzisyen Julie Doiron geceyi açtığında Babylon'da 10-15 kişi vardı. Konsere geç gelip Doiron'un yalın şarkıları ve yaralayıcı gitarını kaçıranlar ne kadar üzülse yeridir. Shearwater, Meiburg'ün kaptanlığında gemiyi çoğunlukla The Golden Archipelago ve Animal Joy'un sularına sürdü. Rooks, White Waves gibi daha eski ve seveni bol parçalar da unutulmadı. Grubun konser kadrosu tamamen yenilenmiş. İkinci kaptanlığı başarıyla kotaran davulcu Danny Reisch aynı zamanda Animal Joy'un prodüktörü. Meiburg'ün Babylon'u ve içimdeki bütün boşlukları dolduran güçlü sesine grubun sahnede her zamankinden daha rock olan performansı eklenince, kulak çınlamasının önüne geçilemiyor tabii. Röportajda kanının yüzeye en yakın olduğunu hissettiği anları, hayvanlarla en kolay özdeşleşebileceği anlar olarak niteleyen Meiburg ve Shearwater sayesinde hayvanlar aleminde geçirilen bir gece olarak yazılıyor kişisel tarihime 19 Nisan 2012. Doruk noktasıysa sessiz başlayıp avaz avaz bir sorguya dönüşen Insolence.


Steve Albini ismi size ne ifade ediyor bilmiyorum ama benim hayatıma Nirvana'nın en sevdiğim albümü In Utero'nun prodüktörü olarak girdi. Shellac projesinden çok daha sonra haberdar oldum. Ses mühendisi, müzisyen, müzik yazarı ve yapımcı Albini'nin sese dair her şeye büyük bir iştahı var. Basçı Bob Weston ve davulcu Todd Trainer'la 90 ların başında kurdukları Shellac, kulaklara sert ve ilkel darbeler indiriyor. Kendisini Minimalist rock üçlüsü olarak tanımlayan grup, Now of Rock N'Roll konser serisinin ilk organizasyonunda, Mudhoney'den sonra sahne aldı. Todd Trainer sahnenin kıyısındaki davula vurdukça bagetlerin kıymıkları havaya savruldu. Steve Albini'nin alnından sızan ter gitarına aktı. Salon'u dolduran dinleyiciler trans içinde ileri geri sallandı ve birbirine çarptı. Kulis kapısından konseri izleyen Mark Arm dahil hepimizi şaşırtan küçük bir striptiz ve free the nipple olayı bile yaşandı. Ses gerektiği kadar ilkel, seyircinin algısı gerektiği kadar açıktı. Üst üste iki harika konserden sonra Salon'un arka kapısına biriken ve mekandan ayrılmaya pek de istekli görünmeyen kalabalığın halinden belliydi ruhlarda ne kadar iz kaldığı. Aynı gece gerçekleşen Mudhoney performansından fotoğraflar burada.


Sınırları ne kadar renkli olursa olsun keskin çizgilerle çizilmiş ofislerin, kart okutarak girilip çıkılan plazaların, maaş + yol + yemek + sigorta formülünün dışında kalmaya cesaret ederek iş yapan insanlara olan hayranlığım büyük. Çünkü zor şey hayatının kontrolünü tamamen kendi elinde tutmak, yarınını öngöremezken 10 yıl sonrasını bile düşünmek, hep taze kalıp bir yandan da gecen gündüzüne karışarak çalışmak, belirsizlik karşısında paniklemeden sakin kalabilmek. Ama en güzel yanı, pişmanlık duymamak. Dağ gibi biriken işe bakıp üşenmemek, lanet etmemek. Kocaman dalgaların arasında bir ceviz kabuğu gibi kendi ritminle salınarak ilerlemek.


Peşinde olduğunu söyleyen herkesin aslında fellik fellik kaçtığı dürüstlük ve samimiyet, müzik içine yuvalandığında daha tehlikeli oluyor. Arkanı dönmeye fırsat bulamıyorsun çünkü, gözünü kapatsan kulağından yakalıyor. Biraz izin verdiğinde yakanı kurtaramıyorsun, kendinle hesabını görmeden devam edemiyorsun. Elinde gitarıyla sahnede utangaç ve yalansız duran kadınlar insanı böyle tehlikelere atmayı iyi biliyor. Elena Tonra da onlardan biri. Solo başladığı projesi Daughter, gitarist Igor Haefeli ve davulcu Remi Aguilella'nın katılımıyla standart rock grubu yapısına kavuşsa da, Daughter'ın müziğinin belirleyici öğesi Tonra'nın kırılgan sesinden dökülen sözler. İnsanın -ve kendisinin- gerçekliğinin farkında Elena Tonra. Kolayca inciniyor olmanın, yaralanmanın, istemediği şeyleri yapmaya itilmenin yanında içten gelen bencillik ve kötücüllüğü korkmadan, kaçmadan, dümdüz dile getiriyor. Ne acıları romantikleştiriyor, ne defolarına kılıf arıyor. Zamanın ruhunun bize yaptıkları, bizi dönüştürdüğü şey ve buna karşı koymayışımız, yutulması zor lokmalar olarak boğazımızda kalıyor. Kendini savunma refleksiyle, sürekli şikayet ettiğimiz seçimlerimizi akla yatkın kılmak için sebepler bulmaya mecal bırakmıyor Daughter. Söyledikleri o kadar dolambaçsız ki, kabul etmek karşı koymaktan daha mantıklı geliyor. Daughter'ın müziğinde, Tonra'nın uyurgezer sesine hareket alanı bırakan bir genişlik var. Her şey vokalin izlediği rotaya göre düzenlenmiş gibi. Davul ve elektrogitar birbiri içinde eriyip, Tonra'nın sesi ve gitarının içinde akacağı bir yatak oluşturuyor. Sözlere dikkat etmeseniz de şarkıların üzerinizde bıraktığı etki değişmiyor. Anlatının çıplaklığı, müzisyenin kendi rızasıyla açığa çıkardığı sinir uçlarının canlılığı her an hissediliyor. Daughter'ın Mart ayında yayımladığı ilk albümü If You Leave, mikroskobu kendine çevirmekten korkmayanların kalemi. Kansız bir ameliyat. İçinize turistik olmayan bir seyahat.


Kırk yıla yaklaşan kariyerinde efsanevi Gelişim Orkestrası ve Mozaik gibi oluşumların yanı sıra yurt içinden ve dışından birçok müzisyenle çalışan Sumru Ağıryürüyen ve çoğumuzun Replikas ile tanıdığı, müziğin pek çok alanına dokunan projeler içinde yer alan Orçun Baştürk'ün ikili projesi SO Duo, ilk albümü Ay Ana'yı Kalan Müzik etiketiyle yayımladı. İkiliyle geleneksel ve elektronik enstrümanların birlikte kullanıldığı, yalın bir anlatım ve özden gelen bir bilgelik içeren SO Duo şarkılarını, dilsiz bir dil oluşturma ihtimalini ve zorlukları müzikle aşma uğraşını konuştuk. Sumru: Önce Şevket Akıncı ile doğaçlama üçlümüz Konjo'yu kurduk. Bir yandan ikili olarak da birikimlerimizi paylaşmaya başlamıştık. Birçok disiplinden beslenen bir araştırma, üretme dönemi. Davul-ses ikilisi fikrimiz, Orçun'un panduriyle kendi dilini buluşturması ve klavyenin de katılmasıyla epeyce farklılaştı. Doğaçlamanın yanı sıra şarkılar yapmaya başladık. İlk konserimiz 2016 Hıdrellezinde Heybeliada'da oldu. Bunu Cappadox, Üç Tutku festivalleri ve Hollanda'da değerli dostlarımız Claron McFadden ve Oğuz Büyükberber ile katıldığımız Operadagen izledi. Albüm sonrasındaysa, sahnede SO Duo ve Dostlar olarak yer almaya karar verdik. Onur Başkurt davul ve elektroniklerle, Elif Canfeza Gündüz klasik kemençesiyle yanımızda artık. Ağustos'ta çok değerli bir müzisyen dostumuz, klasik Hint müziğinin önde gelen icracılarından Steve Gorn da bansurisiyle bizimle olacak. Yani, SO Duo ve Dostlar güzel buluşmalara açık bir platform aynı zamanda. Sumru: Çocukluğumun epeyce silik bir anına ait o fotoğraf. Ziyarete gittiğimiz bir evin bahçesi olduğunu hatırlıyorum. O zamana kadar yalnızca kitaplarda ve belki de çizim olarak görmüş olduğum, oraya ait olmayan bir canlıyla ilk karşılaşmam. Eski fotoğrafları kodlayıp tarihinize katıyorsunuz ve üzerinde düşünmüyorsunuz bir daha. Orçun fotoğrafı ilk gördüğünde, albümün kapağı bu olmalı, demişti ki ortada albüm yoktu henüz. Şimdi Ay Ana'nın bir parçası kesinlikle. Yeşim'in incelikli kapak çalışması gibi. Orçun: Çok güzel bir benzetme ve tanım. Ay'ın mitolojideki derin anlamları üzerine yazsak sayfalar yetmez, bütün bir hayat, alt anlamlarıyla bunun üzerine kuruluyor. SO Duo'nun folk ve diğer olarak tanımladığımız sanatsal arayışı içinde bu arkaik sembollerin büyük önemi vardı. Albümün kitapçığında yer alan sözler ve referanslarından da anlaşılabileceği gibi dilimizi bu arkaik üslup ve metaforlar üzerine kurduk. Müziğimizde de D vitamini takviyesi yerine güneşle temastayız. Sumru: Böyle hissettirebildiysek ne mutlu bize. Müzik sözlü olsun olmasın, kendi başına bir dil ve bu dili nasıl kurduğunuz önemli. Tek tip, derinlikten uzak bir dünya da yaratabilirsiniz mesela bu dille. Başka bir dünyaya dair ipuçlarını arayabilir, barışın, anlayışın, şefkatin dilini konuşabilirsiniz. Orçun: Maalesef toplum olarak ortak noktalarımız kalmamış durumda ve tam bir bölünme, yabancılaşma yaşıyoruz. Bir fanatizm söz konusu değilse kimse kendini bir yere ait hissedemiyor. Aslında ortak noktamız cep telefonları, tavaf edilen AVM'ler, yüzeysellik dolayısıyla kültürel dekadans denebilir. Ay Ana'yı mesajları olan, bu mesajları edebi yollarla vermeye çalışan, biçim ve içeriğin birbirini desteklediği bir yapı içinde tasarladık. Artık insanların hikayeleri, söyleyecek sözleri kalmadı. Her anını kaçış psikolojisiyle yaşayan birey ne kendini ne etrafını tanıyabilir, ne de derin bir sanatsal duyuş ihtiyacı içinde olabilir. Belki de bu yüzden Ey Dost! Uyan da artık uyuma diyoruz. Sumru: Müzik üretmek -dinlemek de- bir anlamda hayat üzerine düşünme yolu. Bazı dönemlerde zor olsa da; zor zamanlarda müzik üretmek hiçbir zaman kolay olmamış bildiğim kadarıyla. Özellikle sistemin dümen suyunda gitmiyorsanız. Müzik üreten ve dinleyenlerle olduğu kadar farklı disiplinlerden insanlarla ya da eserlerle, fikirlerle dirsek temasını korumak; neyi ne için yaptığını yoklamayı unutmamak mühim bence. Orçun: Darbe dönemi benim çocukluğuma denk geliyor, tam bir şey anlamasam da aile içinde işlerin yolunda gitmediği belli idi. 90'ların sonları ve 2000'lerde o zamanlar kendi grubum ve çalıştığım gruplarla öncü müzikler üretmeye çalışarak, Batılı öncü ve buralı müziklere neler katarız, nasıl çağdaşları olabiliriz konusuna çok kafa yormuştuk. Sumru da her zaman yeniliklerin peşinde koşan bir müzisyen olmuş. Ay Ana'yı da bunun bir uzantısı olarak görüyorum. Dolayısıyla çok ciddi sansürlerle karşılaşmazsak, ilgi alanlarımızı korumaya, geliştirmeye devam edeceğiz. Burada merak ön plana çıkıyor. Baskı ortamlarında Sumru'nun da dediği gibi bir araya gelmek, birlikte üretmek, fikir alışverişinde bulunmak önem kazanıyor. Müziğin insanları bir araya getirici gücünü yeniden hatırlamalıyız. Söyleyecek sözümüz, biçim kadar içeriğimizin de olması çok önemli. Bu röportaj ilk olarak Cumhuriyet Cumartesi'de yayımlanmıştır.


İstanbul'da ilki geçtiğimiz yıl düzenlenen Sonar İstanbul, bu sene yine tıka basa dolu programıyla müzik, yaratıcılık ve teknolojiyi bir araya getiriyor. Önümüzdeki iki gün elimde programla sahneler arasında koşturup izleyebildiğim kadar çok performans izleyeceğim. Bu yıl SonarScreen adını alan led ekrandaki işleri de takip etmeye niyetliyim. Cumartesi gündüz buna Sonar+D'nin etkinlikleri arasındaki maraton da eklenecek. Festival içeriği böyle yoğun olunca herkesi izlemek, her şeye katılmak mümkün değil ama kaçırmamak için telefonuma alarmlar kurup parmağıma ipler bağladığım performanslar ve Sonar+D çatısı altında ilgimi çeken etkinliklerden bir kısmı aşağıda. Belki aralarında gözünüzden kaçanlar vardır. Herkesin müziğin, sanatın, yeni fikirlerin peşinde yorulmadan koştuğu bir festival olsun. Sonar İstanbul programını buradan, Sonar +D etkinliklerini buradan inceleyebilirsiniz.


İlki geçtiğimiz yıl düzenlenen Sound Ports İstanbul Festivali, Tel Aviv-İstanbul Bağlantısı temasıyla iki şehrin müzikal iş birliğini kutlamıştı. Aradan geçen bir yılda yaşadığımız karanlık günler ve karmaşa, hayatı, dolayısıyla müziği deneyimleme biçimimizi çok etkiledi. Önce evlere kapandık, dış dünyaya kapadığımız kişisel gerçekliklerimiz içinde kendimizle ilgili keşiflere çıktık. Paylaşmanın değerini anladıkça ilkin arkadaşlarımıza sarıldık, sonra müziğe. Ürettik, üretileni paylaştık, nefes alınacak yeni kanallar aradık. Sound Ports da bu içe dönüş halinden yola çıkıyor ve 2017 temasını İçsel Yolculuk olarak belirliyor. Dış dünyanın siyasi, ekonomik, ekolojik karanlığı içinde minik ışıklarla yaptığımız yolculuklara müzikal ve sanatsal bir yol arkadaşı olmayı amaçlıyor. Bu niyetlerle 6 günde şehrin iki yakasında 5 mekana yayılacak olan Sound Ports İstanbul'un programı, ilham verici deneyimler vaat ediyor. DJ'lik kariyerine 70'lerde başlayan ve The Clash'ten Iggy Pop'a birçok önemli ismin konserlerinde warm-up yapan DJ Scratchy, festivalin açılış partisinde Arkaoda'da çalıyor. Aynı gece Kargart'ta Şehir Ritüelleri başlıklı etkinlikte ise, önce geleneksel Orta Asya enstrümanları ve throat singing ile post-punk'ı birleştiren Kam Ata, peşinden elektro akustik & saykedelik müzik topluluğu Yakaza Ensemble sahne alıyor. Festivalin Bant Mag. Havuz'da gerçekleşecek ikinci gününün teması Ambient Havuzu. Ömer Sarıgedik ve Barış Demirel'in ambient/dub projesi Gölgesiz, ilk canlı performansını Sound Ports İstanbul'da sergileyecek. Gecenin ikinci konseri ise J. Hakan Dedeoğlu'nun 2016'da üçüncü albümü Dadebe'yi çıkaran solo projesi TSU!'ya ait. Kadıköy'ün dingin mekanlarından birinde, dingin ve derin sulara açılmaya bir davet. Flamme'daki Astronauts of Sound gecesi, farklı tarzları bir araya getiren 5 saatlik bir elektronik müzik ayini. Açılış, Mystic Flow olarak bilinen Can Lokman'dan gelecek. Ardından Tolga Büyük'ün projesi Islandman sahne alacak. Akdeniz havasını setlerine taşıyan Asaf Samuel'ın peşinden uzaydan dönüşümüz Orkun Bozdemir'e emanet. Festivalin tek film gösterimi, Bant Mag. Havuz'da yapılacak. The Wonderful Kingdom of Papa Alaev, çağdaş dünya müziğinin en enteresan gruplarından Yahudi-Tacik Alaev ailesini ve karizmatik, komik ama zorba patron Papa Alaev'i konu ediniyor. Tuareg müziğini rock geleneğiyle buluşturan, desert blues'un önemli temsilcilerinden Malili grup Tamikrest, çöl havasını Salon'a taşıyacak. Gecenin açılışını Dublin doğumlu ve Berlinli Nunutzi ile Venezüelalı proje ortağı Gerald Pasqualin'in saykedelik folk projesi TAU yapacak. Festivalin Salon'daki ikinci etkinliğinde önce hip hop DJ ve prodüktörü Da Poet ile şarkıcı, söz yazarı ve vokalist İdil Meşe'nin trip-hop projesi Rain Lab sahne alacak. Organik seslerle elektronik keşifleri bir araya getirme konusunda uzman olan saykedelik trip-hop grubu Buttering Trio'ya ise Etiyopya caz ve soul müziğinin temsilcilerinden Ester Rada eşlik edecek. Sound Ports İstanbul'un kapanış partisi de açılış partisi gibi Arkaoda'da gerçekleşiyor. Üst katta TAU ve Islandman festivaldeki ikinci performanslarını sergilerken, alt katta Buttering Trio ve Raw Tapes'in beyni Rejoicer çalacak. Etkinliklerle ilgili detaylı bilgiyi soundports-ist. com'da bulabilirsiniz.


Annie Clark'la ilişkim son iki albümü Actor ve Strange Mercy'yi birkaç kere dinlemiş olmaktan ibaret. Yani dün geceye kadar öyleydi. Albümlerinin çok delisi olmadığım fakat konser performansını da merak ettiğim St. Vincent, sakin bir konser olmasını bekleyenleri ters köşeye yatırarak Salon'u yıktı. Açılış Strange Mercy'deki favorim Surgeon'la yapıldı. Kalp kapakçıklarımı titreten baslar, Clark'ın bıçak gibi gitarı ve güçlü davullar gecenin rotasını belirledi. Annie Clark sahnede her şeyini müziğe ve seyirciye veriyormuş gibi, yüzünde hep mutlu ve zevkten dört köşe bir ifade var. Gitarları hırpalar, grubuna bakıp gülümser, seyirciyi avucuna alırken çok güçlü duruyor. O gücü hem yüzünden hem vücut dilinden okuyabiliyorsunuz. Seyirci de St. Vincent'a her şeyini veriyor. Çığlıklar durmuyor, şarkılar avaz avaz söyleniyor. Konser boyunca sahneye İngilizce, İspanyolca, Yunanca bağırılıyor. Clark ilgiden memnun, belki biraz da şaşkın hep gülüyor. Konserden önce hamama gitmiş, Hayatımda hiç bu kadar temiz hissetmemiştim diyor. The Pop Group'tan Mark Stewart'ın kendisine Punk bu hale geldi işte diyerek Sid Vicious şeklinde bir bulaşık fırçası hediye ettiğini anlatıyor ve She Is Beyond Good And Evil'ı cover'lıyor. Geçtiğimiz yıl çıkan Strange Mercy'nin Hysterical Strength dışında tamamının çalındığı konserde Actor dört şarkıyla selamlanıyor. Biste hızını alamayıp seyircilerin arasına inen, Salon'u boydan boya dolaşan St. Vincent The Party'yi gitarını seyircilere atarak bitiriyor. Final parçası Your Lips Are Red, ilk albümü Marry Me'den setlist'e giren tek şarkı. Annie Clark ışıkların kırmızıya dönmesiyle sahnede Carrie'ye benziyor. Gözleri zaten Salon'u başımıza yıkacakmış gibi çakmak çakmak. Konserden sonra soğukta dolmuşa yürürken farklı geçeceğini düşündüğüm gecenin aldığı halden çok memnunum. Konserlerde şaşırmak, sanatçıyı albümdekinden ayrı biçimlerde yeniden tanımak çok hoşuma gidiyor. Bugün Strange Mercy'yi dinlerken dün geceki distorsiyonları duyuyor gibiyim. Annie Clark ruhuma gerçekten dokundu. Bu yüzden biraz daha zenginleşmiş hissediyorum kendimi.