St. Vincent'ın Masseduction ile tuttuğu yol bu yıl çok beğenildi. Albüm görsellerinden videolara ve St. Vincent'ın sahne kostümlerine her yerde vurgulanan sahte, plastik, fabrikasyon imajlara karşın Annie Clark, bunun en kişisel albümü olduğunu söylüyor. Synth ve beat blokları arasında, neon bir Pac-Man gibi gitarıyla ilerleyen St. Vincent, albümün ardından çıktığı Fear The Future turnesinde tek başına sahne alıyor. Masseduction'ın sunumundaki tavırla uyumlu olsa da onu kocaman sahnelerde, backing track üzerine vokal yapıp gitar çalarken görmek tuhaf. 2012'de, Strange Mercy albümünün ardından Salon'da grubuyla verdiği konser şimdi daha da özel geliyor. Los Ageless'ta bahsedilen, gençliğin/tazeliğin sömürülerek geriye kendini geçmişin ölü hatıralarıyla beslemeye çalışan posalar bırakılması durumu, Los Angeles'a özgü bir hal değil. İnsanların değerinin başkalarının onlara yaklaşımlarıyla belirlendiği her yerde, barlarda bir milyonuncu defa aynı anılar anlatılıyor ve boyunlardaki görünmez zincirlerin yaralarına, gerçekleşmeyen yola çıkma planlarıyla pansuman yapılıyor. Kişilerin temsillerine kurban edildiği sosyal piramitlerden ayrılmak zor. Uyumak hep daha kolay. Şarkının bütün bu düşündürdüklerinin yanında, müthiş akılda kalıcı nakaratını da anmak gerek.


Müzik kariyerine Dallas'lı kalabalık rock grubu The Polyphonic Spree'de gitar çalarak başlayan Annie Clark, 2006'da St. Vincent mahlasını kullanmaya başladı. Bu adı taşıyan albüm ise 8 yıl sonra, müzisyenin diskografisinin dördüncü solo işi olarak geldi. St. Vincent'ın albüm kapaklarına bakarak Annie Clark'ın kat ettiği yolla ilgili bir fikir edinmek mümkün. Mütevazı portrelerdeki sade kadından, giyimi, saçları ve oturduğu plastik tahtıyla görkemli bir alternatif rock figürüne dönüşümü, yeni albümünün şarkılarını ilk defa New York Moda Haftası'nda gerçekleşen Diane von Furstenberg defilesinde seslendirmesiyle de vurgulandı. St. Vincent'ın müziği, fütüristik imajı ve robotik danslarıyla altını çizdiği gibi, artık daha dijital. İşin imaj yaratımı ve prodüksiyon kısmı bu denli görünür olunca, müziğe dair kaygılar beliriyor. Ancak yer yer kontrolü kaybeden dengesiz enerjisi, dijital beat'lerle kol kola yürüyen elektrogitarları, Prince Johnny ve I Prefer Your Love gibi sinir uçları açıkta şarkıları bu kaygıları siliyor. St. Vincent'ın elinde gitarıyla müziğini yapıp inzivaya çekilecek biri olmadığı, bir noktada mainstream'le buluşup adını büyüteceği belliydi zaten. O, elinin uzandığı her yere ulaşıp mümkün olduğunca çok şeyden ilham almaya çalışan biri. Kendisi de yeni albümünün şimdiye dek yaptığı en dışadönük iş olduğunu söylüyor. Bu değişimin St. Vincent dinleyicisini bölmesi olası. Fakat bir Pitchfork tanrıçasına bile dönüşse, Annie Clark'ın müziği göz ardı edilecek gibi değil.


Şarkılar yaşayan varlıklar. Her dinleyişte yeni şeyler söyleyebiliyorlar. Her konserde, her şehirde, her mevsimde başka tınlayabiliyorlar. Farklı müzisyenlerin dokunuşlarıyla yeni biçimlere kavuşup başka ritimlerle nefes alabiliyorlar. In Hoodies'in ilk albümü A Lunar Manoeuvre, 2016'da dijital olarak yayınlanmadan önce Manyetik Bant'ta paylaşılmıştı. A Lunar Manoeuvre parçalarının remix ve rework'lerinden oluşan Straight From The Medulla da 1 Haziran'a kadar ilk defa Manyetik Bant üzerinde dinlenebilecek. Ethnique Punch, VIIA, OE, Da Poet, Z Axis, Astrofella, Suha, Mind Shifter, Chris Potter, Crinoid, oeMR ve Gabriel EA Clark'ın geniş bir müzikal skalayı kapsayan çalışmalarının yer aldığı albüm Partapart etiketiyle yayınlanacak, CD dağıtımı ise Müzik Hayvanı tarafından yapılacak.


2010'da Pumped Up Kicks adlı şarkılarıyla önce müzik bloglarını fethedip sonrasında büyük plak şirketlerinin radarına giren üç kişilik indie pop grubu Foster The People, 3 yıl önce çıkardığı ilk albümü Torches'la altı boş bir internet fenomeni olmadığını kanıtlamıştı. Grubun yeni çalışması Supermodel'ın önceki işlerinden en önemli farkı, elektronik yapıların yerini geleneksel rock formasyonuna ve özellikle zaman zaman psychedelia'ya göz kırpan gitar melodilerine bırakması. Tüketime dayalı sistemin ve bunun doğurduğu acımasız güzellik dayatmasının insanın hayatı ve özsaygısı üzerindeki yıpratıcı etkisine odaklanan albümün kapağında paparazzilerle çevrilmiş süpermodel figürü, kendisini gönüllü olarak nasıl gerçek bir insandan, bir kabuğa dönüştürdüğünü anlatan cümleler kusuyor. Foster The People viral başarısını yakalamadan önce hayatını reklam jingle'ları yazarak kazanan grubun beyni Mark Foster'ın tüketim kültürüyle ilgili söyleyecek çok şeyinin olduğu açık. İdeal ölçülerden twitter takipçilerine ve maaştaki sıfırlara kadar rakamlara indirgenmiş hayatların yarattığı öfke, dans edilmesi kolay, cilalanmış bir indie pop prodüksiyonuyla sunuluyor. Müziğin akılda kalıcılığı dinleyiciyi yakaladıktan sonra sözler devreye giriyor ve albüm derdini etkili bir biçimde anlatıyor. Foster The People'ın birkaç yazlık albümden sonra ortadan kaybolan indie gruplarından olmadığı belli oluyor ve bundan hepimiz kazançlı çıkıyoruz.


Hepimizi ters köşeye yatıran 2013 yazının dibine doğru, mutluluk gitgide kişisel gündemimin kenarına sıkışırken bir nefes alma hamlesiyle Budapeşte'deki Sziget Festival'a sarıldım. Festivalden döneli bir hafta olmasına rağmen kelimeleri ancak bir araya getirebiliyorum. Belki hikayeye, klişeye düşmek pahasına yazamayışımı yazarak başlamalıyım. Bu kadar ıkınıp sıkınmamın nedeni aslında Sziget'in yoğun etkinlik programında neyi kenara ayırıp neden bahsetmem gerektiğine zor karar vermem. Karşımda bir müzik festivalinden çok, günün her anı sayısız gösterinin olduğu bir performans sanatları karnavalı var. En iyisi önce gün gün konserlere odaklanıp, sonra festivalin genel havasını anlatmaya girişmek. Bu yıl 21. yaşını kutlayan Sziget, Avrupa'nın en büyük festivallerinden biri. 8 günde 362 bin kişinin ziyaret ettiği festivalde farklı türlere ayrılmış irili ufaklı ondan fazla sahne bulunuyor. 8 gün dedik ama, festivalin ana kadrosu 5 gün sahne alıyor. Line-up'ın beni gıdıklayan isimleri Nick Cave and the Bad Seeds ve Blur'dü. Bu benim için o kadar iyi bir kombo ki, başka hiçbir grubu izlemesem de üzülmezdim. Bu yüzden gündüzleri şehri gezmeye ayırıp, festivalin yerleştiği Obuda adasına akşama doğru gittim. Her gün biraz daha geç saatte. 30 senelik Alman punkları Die Arzte, ana sahnedeki balon partisiyle neşelenmiş kalabalığı hemen ayaklandırdı. Sziget'in hayli uluslararası bir kitlesi var. Die Arzte sahnedeyken etrafımdaki herkes Almandı sanki. Şarkılar beklemediğim şekilde bir ağızdan söylendi. Farin Urlaub ve davulcu/vokalist Bela B.'nin stand-upvari muhabbetleriyle renklenen performans, büyük bir festivalin gün batımına uygun şekilde alanda zıplamayan insan bırakmadı. Sziget seyircisi de grubun hakkını verdi. Alman punklardan İrlanda punklarına geçtik. Budapeşte'nin popüler müzik mekanı A38'in kocaman çadırı, ana sahneden sonraki en kalabalık sahneydi. Celtic punk grubu Flogging Molly sırtını İrlanda ve Amerikan folk geleneğine dayayıp kafayı bulmak, hayatın zorlukları, yoksulluk, gönül işleri ve elbette İrlandalılık üzerine marş gibi coşkuyla söylenen şarkılar yapıyor. Grup sahneye çıkmadan önce alanda elle tutulacak kadar yoğun bir enerji vardı. İlk şarkının ilk notasıyla birlikte o enerji, bir su ve bira kasırgası halinde patladı. Anında eller üzerinde yükselen crowd surfing sevdalılarının tepetaklak bacakları, havada uçuşan bira bardaklarına eşlik etti. Sziget seyircisi Flogging Molly'yi çok seviyor. Grup 2011'de ana sahnenin tozunu atmış. Bu yıl da terin su olduğu nefis bir konser verdiler. Şurada birkaç dakikasını görebilirsiniz. Umarım Flogging Molly'yi Türkiye'de, sarhoş olup sahneye kafa atabileceğimiz, etin ete değeceği nezihlikte bir mekanda izleme fırsatı buluruz. Nick Cave and the Bad Seeds'i Mick Harvey ve Blixa Bargeld'li kadrosuyla 2001'de Harbiye Açıkhava Tiyatrosu'nda izlemiştim. Henüz 16 yaşındaydım ve sahnedeki adamları pek de iyi tanımıyordum. Yıllar içinde Bad Seeds şarkıları hayatımda gittikçe daha fazla duruma tekabül etmeye başladı, Nick Cave'in romanları içime işledi, şarkı sözleri aklıma kazındı. Sziget'te 28 yaşında, bu adamların karşısında dururken artık daha çok ortak duygu vardı ardımızda. Nick Cave'i, neden bahsettiğini çok daha iyi anlayarak izlemek, onu ilk defa izliyormuşum gibi etkiledi beni. Konser grubun son albümü Push the Sky Away'in açılış parçası We No Who U R ile başladı ve Jubilee Street'le devam etti. Setlist'teki 14 şarkıdan 6'sı bu albümdendi, hepsi de bir ağızdan söylendi. Push the Sky Away herkesin içine sinmiş anlaşılan. 1984 tarihli ilk Bad Seeds albümüne adını veren From Her to Eternity, I wanna tell you about a girl cümlesiyle başladığında kendimi Wim Wenders'in Der Himmel über Berlin'indeki o nefis sahnenin içinde buldum. Nick Cave şimdiye kadar izlediğim en kışkırtıcı müzisyen. Seyirciyle ilişkisi ne Bruce Springsteen'in şefkatli yaklaşımına benziyor, ne de Iggy Pop'un çiğ saldırganlığına. Sahneden inip ön sıradaki insanların gözlerinin içine bakar, parmağını onlara doğrultup çığlıklar atarken içinde ne varsa dışarı çıkarıyor. O anda Nick Cave'in her adımı profesyonellikle hesaplayan bir rock yıldızı değil, gerçek bir adam olduğu idrak ediliyor. Bağlantı samimiyet üzerinden kurulunca seyirci de içindeki en karanlık, saçma, hesapsız halleri açığa vuruyor. Nick Cave sahne önünde dolaşıp insanları kışkırttıkça dalgalanıyoruz, daha çok terliyoruz, nefes almakta zorlanıyoruz. Her biri ense köküne bir darbe gibi gelen The Weeping Song, Tupelo, Deanna ve Mermaids'den sonra Love Letter ve Into My Arms için piyanosunun başına geçiyor Nick Cave. Tuna'dan kalkıp bir sis bulutu halinde üzerimize çöken, sahnenin ışıklarına üşüşen sinekler Higgs Boson Blues'un gerçeküstü atmosferini tamamlıyor. Nick Cave ağzına kaçan sinekleri tüküre tüküre şarkı söylüyor, Warren Ellis kemanının yayını sağa sola fırlatıp duruyor. Karşımdaki saçı sakalı birbirine girmiş, cehennem kaçkını, ikinci el giysi dükkanı vitrini kılıklı adamlar epik bir performans sunuyor. The Mercy Seat ve Stagger Lee ile kıyamet kopuyor. Müzik, kaosa sürüklenip ciğer parçalayan bir feryada dönüşüyor. Sonra birden dinen fırtına gibi sakinleşiyor ortalık ve Push the Sky Away ile hayatın ve o anda orada bulunuşumuzun özeti önümüze seriliyor: Kimileri buna rock'n roll deyip geçer, ama ruhunun dibine kadar işler. Tek parçalık biste We Real Cool, kimlerle dans ettiğimizi iyice netleştiriyor. Bad Seeds'in mükemmel performansının üzerine hiçbir ses koymaya kıyamayıp, nehrin şıpırtısı içinde tekneyle ayrılıyorum festivalden. Grubun 29 yıla yayılan diskografisinden Kicking Against the Pricks, Your Funeral... My Trial, Henry's Dream, Let Love In, Nocturama, Abattoir Blues/The Lyre of Orpheus, Dig, Lazarus, Dig!!! hiç ziyaret edilmiyor. İçimde ukte olan onlarca şarkıyı başka turnelerde dinleme umudunu koruyorum.


İlk günün sarsıcı Nick Cave and the Bad Seeds performansından sonra festivalde zirveyi görmüş olabileceğim düşüncesi içindeyim. İkinci günün programında bol dans, biraz da tepinme var. İspanyol ska-punk grubu Ska-P, devlet-sistem-otorite karşıtlığıyla tanınıyor. Zıplamadan dinlemenin imkansız olduğu şarkılarında ezilenlerin mücadelesine destek, devletin kurumlarına lanet var. Tıklım tıklım Sziget performanslarında intifada haykırışları polise edilen küfürlere karışıyor. Dünyanın her yerinde hak ihlallerine, eşitsizliğe, özgürlüklerin budanmasına, katliamlara, insanlığın yakasına yapışmış otoriter devlet belasının icraatlarına kaldırılan başların ne değerli olduğunu hatırlatıyor sahneden bağırılan cümleler. Ska-P'yi keşke İstanbul'da izleyebilseydik bu yaz. Anlattıklarıyla yaşadıklarımız birbirini o kadar iyi tamamlıyor ki, iki taraf için de unutulmaz bir konser olurdu. Rai-folk'u punk-rock'la karıştıran Rachid Taha, buralarda 1997'de çıkardığı Carte Blanche albümündeki Ya Rayah ile tanınmıştı. Festivalde Rachid Taha'yı izlediğimi söylediğimde çoğu kişi Hala müzik yapıyor mu? diye sordu. Bu yıl 9. stüdyo albümü Zoom'u yayımlayan Taha hala müzik yapıyor, hala harika konserler veriyor ve seyirciyi kendinden geçiriyor. Ana sahne kadar vakit geçirdiğim World Music sahnesinde ortalık birbirine giriyor Rachid Taha konseri boyunca. Göbek atanlar, pogo yapanlar, takla atanlar, 19 Mayıs maket çalışması gibi birbirinin sırtına çıkanlar, ne yaptığı tam olarak anlaşılmayanlar... Taha Arap esintili rock'ını kah Fransızca, kah Arapça savurdukça coşuyoruz, tüm eklemlerimiz oynuyor. Sziget kitlesi etnik özellikler taşıyan müziğe bayılıyor. World Music sahnesi önünde her zaman dans etmekten sarhoş olmuş bir güruh var. Ya Rayah ve The Clash cover'ı Rock El Casbah tahmin ettiğim gibi konserin dorukları oluyor. Punk-rock'ı şekillendiren gruplardan Bad Religion, 34 yıllık kariyeriyle hala taş gibi sapasağlam. Bu yılın başında 16. stüdyo albümleri True North'u çıkardılar. Bad Religion punk'a sadece kendi diskografisiyle değil, gitarist Brett Gurewitz'in plak şirketi Epitaph Records'la da büyük katkıda bulundu. Hayatının bir döneminde bu türle yakınlaşmış herkesin evinde Bad Religion kasetlerinin yanında muhakkak Epitaph kataloğundan da bir şeyler vardır. Dev bir çadır olan A38 sahnesinde konser öncesi beklenti yüksek. 15-16 yaşlarındaki heyecanlı punklarla 30'larındaki heyecanlı punklar yan yana. Yeni albümden Past Is Dead'le başlıyor konser ve eski-yeni parçalar takır takır çalınıyor. Crowd surfing yapanlar eller üzerinde sahne önüne kadar taşınıp orada güvenlik görevlilerinin kucağına bırakılıyor. Tüm ikazlara rağmen defalarca kendini sahneye atmaya çalışan agresif bir arkadaş yaka paça dışarı atılıyor. Bir başkası bayılıyor, sağlık ekipleri sahada. Bad Religion alandaki birçok kişi için geçmiş yılların, benim için ergenliğimin özetini çıkarıyor. Geçmiş öldü deseler de işin aslı öyle değil. Generator, Punk Rock Song, 21st Century, Infected internete 146'dan bağlanıp telefon faturasını şişirdiğim, sabahlara kadar chat yaptığım dönemin soundtrack'i. Onları canlı dinlemek iyi hissettiriyor. Yine de en önde çıldırarak pogo yapan arkadaşların heyecanını duymuyorum. Ustalara saygı niteliğindeki konserin ardından yine tekneyle şıpır şıpır, sakin sakin dönüyorum hostelime.


Efes Pilsen One Love Festival iptal edildiğinde uğraşacak çok daha önemli şeyler vardı ama yine de 5 dakikalık bir sinirden ağlama molası kullanmıştım. Blur, hayatım boyunca sürekli, sıkılmadan dinlediğim az sayıda gruptan biri. Yaşadığım bir sürü şeyde kendilerine yeni anlamlar edinen şarkıları nota nota aklımda. 2009'da yeniden bir araya gelip konser vermeye başladıklarında, onları bir yerde yakalama ihtimali beni mutlu etmeye yetiyordu. Buradaki konserleri iptal olur olmaz Sziget planı devreye girdi. Aslında festivale sadece Blur'ü izlemek için gittim. Bad Seeds pastanın çileği, diğer tüm gruplar da limonata oldu. Panikle öfori arasında yüksek perdeden devam eden tiradıma birkaç Sakin ol! haykırışı dışında iyi dayanan yarimin başını yerken, grubun intro olarak kullandığı Theme From Retro duyuldu. Alkış, çığlık, sahnedeki yerlerini alan Dave, Graham, Damon ve Alex. Girls & Boys'la başlıyor hadise ve bir bakıyorum tüm korkularım uçup gitmiş. Girls & Boys'un peşinden There's No Other Way, üstüne Beetlebum. Seyirci zevkten dört köşe, herkes gülüyor, herkes şarkılara eşlik ediyor. İzdihamdan korkarken kendimi tanımadığım insanlarla kol kola bağırıp çağırır halde buluyorum. Havanın sıcaklığından yakınan Damon Albarn, konserden sonra festival alanını birbirine katacak fırtınayı sahneden ilk haber veren oluyor mutlulukla. Sevinçle Yağmur! diye bağırıyor ve Out of Time'a giriyorlar. Bu şarkıları canlı dinlemek, onlara eşlik etmek o kadar iyi hissettiriyor ki. Gözlerimi kocaman açıyorum, etrafta olan biten her şeyi tüm ayrıntısıyla kaydetmek için. Yayınlandığı yıl hayatımı oldukça zorlaştırmış 13'den Trimm Trabb'le iyice çığrımdan çıkıyorum. Konserin başından beri kabus gibi bulunduğumuz yere fırlatılan kocaman şişme balina ikide birde kafama iniyor, biraz ileride Damon That's just the way it is diyor, Graham gitarıyla eğlenmekte, Alex James şortuyla poz kesiyor, Dave Rowntree vur ha vuruyor davula. Manyak gibi gülüyorum, her şey çok komik ve çok güzel. Caramel'de Where is the magic diye mırıldanırken aradığımın karşımda, etrafımda olduğunun farkındayım. Blur'ü izlemenin planını yaparken bile Caramel'i canlı dinleyeceğimi hayal edememiştim. İçimde acayip şeyler oluyor. Ağlayacak gibiyim, ağlayamıyorum. Ağlanamayacak kadar güzel. Bu dünyada inandığım tek şeyin müzik olduğunu kemiklerimde hissediyorum. Graham Coxon'ın hayat verdiği Coffee & TV'nin peşinden, bir festivalde söylenebilecek en güzel şarkılardan Tender geliyor. Gözlerime yaşlar dolduran To The End'in ardından Country House'la çıldırıyor kalabalık. Damon seyircilerin arasında, balina yine tepemizde. Parklife'la tepinirken, bu şarkıyı Haziran ayında İstanbul'da dinlemenin ne müthiş, ne eşsiz bir deneyim olabileceğini düşünüyorum. Terden sırılsıklamım ve kaçıncı kez söylüyorum bilmiyorum ama çok mutluyum. End of A Century'den sonra yağmur beklentisi içinde, hava ve İngiltere'ye dair yazılmış en güzel şarkılardan This Is A Low'u dinliyoruz. Haykıra haykıra söylüyorum şarkıyı, alçak basıncı kendine dost edinmiş birinin gururuyla. İyi geceler dileyip ayrılıyorlar sahneden. Bis öncesi birkaç dakika enerji topluyoruz karşılıklı. Kalabalık, bekleyiş boyunca Tender'ı söylüyor. Geri döndüklerinde önce turne tırlarından birini kullanan, adını unuttuğum şoförün doğum gününü kutluyorlar. Geçtiğimiz yıl yayınladıkları, şu tarih itibariyle en yeni işleri olan Under the Westway'le başlıyor uzatma dakikaları. Blur, Londra'yı belki de en iyi anlatan grup. Yine bir Londra şarkısı olan For Tomorrow'u mümkün olduğunca uzatıyoruz. The Universal başladığında sona geldiğimizi biliyorum. Bir ihtimalin heyecanlandırdığı biriydim 2 ay önce. Şimdi hayalimin içindeyim. Blur'le, yazın en güzel günüyle vedalaşmaya hazırlıyorum kendimi. Konser sonu hüznü ki mükemmel bir histir çöküyor üzerime. Herkesin elleri havada açılıyor Let them go derken. Ben de bırakıyorum tüm duygularımı havaya. Yorgunum, sahnedekiler de öyle. Ama son bir patlama yapamayacak kadar değil. Bölüm sonu canavarı Song 2 bittiğinde herkesin saçı başı darmadağın, üstü başı perişan, ter ve toza bulanmış gülüyoruz. Müzik susuyor, sahne boşalıyor, ışıklar yanıyor, insanlar sahne önünden ayrılmaya başlıyor. Sevgilimle birbirimize sarılıp öylece duruyoruz. Gülüyoruz, sürekli gülüyoruz. İçimde mutluluktan başka hiçbir şey yok. Pür mutluluk. O hissi hep hatırlayacağım. Fırtına beklentisi yüzünden Popscene eksik kalıyor ama dert değil, başka bir konserde dinlerim onu da. Bu daha başlangıç. Blur üyeleri konser boyunca sahnede çok eğleniyor. Damon ve Graham arada bir yan yana gelip, bir şeyler konuşup gülüyor. Dört kişilik vokal grubu ve üflemelilerin de hakkını vermek gerek. 90'ların özeti çıkarılıp, 2000'ler temize çekiliyor. Cool Brittania havası esiyor alanda. Gerçekten esiyor. İngiliz bayrakları uçuyor fırtınadan. Blur'ün haber verdiği fırtına hissedilmeye başlıyor. Festival alanı rüzgardan toz duman. Ağaçlara asılmış lamba ve fenerler deli gibi sallanıyor. Neyse ki sığındığımız A38 çadırında ortalık milk port. Sakin sakin Woodkid'i bekliyoruz. Fransız yönetmen ve müzisyen Yoann Lemoine, baştan aşağı yetenekle donanmış biri. Bir taraftan çektiği reklam ve müzik videolarıyla ödül toplarken, diğer taraftan Woodkid projesiyle dünya çapında bir dinleyici kitlesi ediniyor. İlk albümü The Golden Age'i bu yıl çıkaran müzisyen sahneye adım attığında çadırın içi çığlık çığlığa. Synthesizer ve davul temelli güçlü müziği, berrak sesi ve sahne görselleriyle benim için geceye Woodkid'den daha güzel bir final olamaz. Şarkı söylemediği anlarda yüzünü ekrana dönüp sakince görselleri izliyor Lemoine. Bir EP ve bir albümlük diskografiden parçalara bitmeyen bir çığlık korosu eşlik ediyor. Performansı çok iyi olsa da aklım hala Blur'de. Konseri kelimelere dökmeye çalışıyorum kafamda. Bu yüzden müziğin tamamen içine giremiyorum. Borcum olsun. Çadırdan çıktığımda rüzgar hızını artırmış. Alanda şiddetli fırtına ve yağış uyarısı yapılıyor. Şimşekler tepemizdeki ağaçları aydınlatırken, yağmura yakalanmamak için koşarak tekneye gidiyorum. Şehirde, iskeleden tramvay durağına gidene kadar akla karayı seçiyorum. Havada kola, bira kutuları uçuyor. Durakta insanlar reklam panolarına tutunmuş, ayakta durmaya çalışıyorlar. Rüzgarın savurduğu toz toprak iğne gibi batıyor derime. Kurtarıcı gibi sarılıyoruz tramvayın kapılarına. Hostele döndüğümde kirpiklerimin dibinde bile toz var. Biraz sonra da yağmur başlıyor. Yazın en güzel gecesi bu, şüphesiz.


Budapeşte'nin Avrupa festivalleri arasında kendine sağlam bir yer edinen organizasyonu Sziget Festival, Türkiye'ye yakın olduğu için çokça tercih ediliyor. Festivale nasıl gitmek gerek, alanda mı kalınmalı şehirde mi, yanımıza ne almalıyız, ne kadar para harcarız, şehirde nasıl gezeriz gibi akla ilk gelen soruları maddeler halinde cevaplamaya çalıştım. Sziget Festival Budapeşte'de, Tuna Nehri üzerindeki Obuda adasında yapılıyor. İstanbul'dan Budapeşte'ye özellikle yabancı havayollarından ucuz uçuşlar bulmak zor değil. Vize işlemleri için seyahatinizden mümkün olduğunca erken başvurursanız başınız ağrımaz. Bir de başvurunuzun bayram gibi yoğunluk yaşanan dönemlere denk gelmemesine dikkat edin. Örneğin benim başvurum bayram yoğunluğu nedeniyle kabul edilmedi. Schengen vizesini Fransa'dan almak durumunda kaldım. Ülkeye girerken herhangi bir sıkıntı yaşamadım. Şehir dışındaki festivallerde ortamın daha çok içinde bulunmak ve yolda vakit kaybetmemek için alanda kalınması daha mantıklı fakat Sziget'e gideceklere, eğer şehri gezmek için birkaç gün daha orada kalmayacaklarsa kesinlikle şehirde konaklamalarını tavsiye ederim. Budapeşte çok çok güzel ve keşfedilmesi çok zevkli bir yer. Festivaldeki büyük sahnelerde 14.00'e kadar herhangi bir konser olmuyor ve alana ulaşım da oldukça kolay. Peşte tarafında, nehre yakın bir yerde kalırsanız festivale tekneyle, Tuna kıyılarını izleye izleye gidip gelebilirsiniz. Ben gündüzleri şehre ayırıp alana genellikle akşamları gittim. Gece festivalden döndükten sonra da sabah 04.00 civarına kadar açık olan ünlü Budapeşte pub'larını gezebilirsiniz. Kaldığım Treestyle Hostel, şehrin en ünlü pub'ı Szimpla Kert'in dibinde, Wesselenyi'deydi. Festivalin web sitesinde bahsedilen City Pass, oldukça mantıklı bir çözüm. Havaalanından ya da şehirdeki belirli kiosk'lardan 39 euro'ya satın alabileceğiniz bu bileklik, geçerli olduğu süre boyunca şehirdeki toplu taşıma araçları ile festivale giden tekne ve shuttle'ları bedava kullanmanızı sağladığı gibi, bazı müze ve spa'larda da indirim yaptırıyor. Hatta festivalin anlaşmalı olduğu 1-2 spa'ya 1 defalık bedava giriş hakkı veriyor. Budapeşte'de tramvay ve otobüslerde bilet kontrolü çok nadir yapılıyor ama yine de toplu taşımayı biletsiz kullanıp ceza yeme riskine girmeye gerek yok. Paris'te 40 euro ceza ödediğimden beri buna dikkat ediyorum. Haritanızı alıp tabana kuvvet gezinmek de mümkün tabii. Bu sorunun cevabı daha çok hangi şartlarda konaklamak istediğinize bağlı. Ucuz hostellerde de, konforlu otellerde de, kiralık ev veya odalarda da kalabilirsiniz. Konaklama dışında çok da para harcayacağınız bir şey yok aslında. 100 Macar forinti, yaklaşık 1.3 liraya denk geliyor. Şehir içinde gayet şık restoranlarda kişi başı ortalama 2500 forinte (33 lira) nefis yemekler yiyebilirsiniz. Bira, çoğu barda 5-6 lira. Müzelerin fiyatları uygun. Çok mağaza gezmedim ama 2. el giysi dükkanlarında çok ucuza düzgün parçalar bulunuyor (10 liraya pantolon aldım). Şehirde nispeten pahalı diyebileceğimiz tek şey, spa'lardaki masaj ücretleri. Onlar da Türkiye'ye göre son derece makul. Festival alanındaki yiyecek-içecekler de ucuz. Sziget bir müzik festivalinden çok, çeşitli performans sanatlarının bir arada olduğu bir karnavalı andırıyor. Roskilde'de yaptığım gibi bir sahneden diğerine koşup müziğe konsantre olmak pek mümkün olmadı Sziget'te. Birbirine yakın iki sahne arasında yürürken bile 2 sokak tiyatrosu, 1 sirk çadırı, 1 ışık gösterisi, 1 spontane konserle karşılaştığınız için alandaki hareket hızınız düşüyor. Buna alanın her yerine dağılmış yemek ve içki standlarını ekleyince, yürüyüş rotalarında kalabalığın ritmine uymaktan başka çare kalmıyor. Kesin planlar yapıp ona sadık kalmak isteyenler için Sziget biraz kafa karıştırıcı olabilir ama kendini akışa bırakıp keşiflere açık olanlara nefis deneyimler sunacaktır. Bol konser dışı aktivite, mini plaj, dünya mutfağı, aklınıza ne gelirse daha fazlasını buluyorsunuz Sziget'te. Sziget'te etçil/otçul herkese uygun yemek var. Standart burger-pizza-sosisli üçgeninin dışında dünya kadar alternatif, hatta bir dünya mutfağı alanı dahi bulunuyor. Alkollü/alkolsüz içki çeşitleri bol. Şehirdeki birçok barın alanda standı var. Rakı bile var. Yemek ve içki standlarında kısa kuyruklar olabiliyor, o da ana sahneye yakınsanız. Diğer standlarda hiç kuyruk yok. Alandaki harcamalarınızı, içine para yüklediğiniz festival kartınızla yapıyorsunuz. Kartın yükleme noktalarında da hiç uzun kuyruk görmedim. Kuyruk olsa bile çabucak ilerliyor. Evet. Festival alanında tütün ürünlerinin satıldığı bir dükkan var. Buradan kimliğinizi göstererek sigara, tütün, kağıt vs. alabiliyorsunuz. Festivalle ilgili sorularınız varsa manyetikbant@gmail. com adresine yollayabilirsiniz. Sziget Türkiye'nin festival paketlerini de incelemekte fayda var.


Budapeşte'deki 5. festivaldeki 4. günümde artık sıcağa, sürekli elimde 1,5 litrelik su şişesiyle gezmeye, dikkatimin aynı anda onlarca etkinlik arasında bölünmeye çalışıp iflas etmesine alışmıştım. Nick Cave ve Blur sonrası dünya pamuk gibi, insanlar birbirinden şeker geliyordu. Şehre ise çoktan aşık olmuştum ve İstanbul'a dönüşün yaklaştığını düşünmek mutsuz olmama yetiyordu. Kafamdan düşünceleri silkeleyip tepinmek için ilerledim Enter Shikari'nin çaldığı ana sahneye doğru. İşte her festivalin line-up'ında olması gereken türde bir grup. Yaptığı post-hardcoredubstepica ile güneş tepede ne kadar kuvvetli parlarsa parlasın insanı dans etmekten helak olacak hale getiriyor İngiliz beyler Enter Shikari. Vokal Rou Reynolds'ın atlamalı zıplamalı, sahneden inip kamyonet tepesine tırmanmalı performansı karşısında heyecanlanmamak mümkün değil ki ben de kendimi yerden yere vuruyorum. Enter Shikari ana sanede büyük bir kalabalığa çalıyor ve alandaki tansiyonu gözle görülür biçimde artırıyor. Enter Shikari gibi gruplar festivallerde güneş ve alkolün yorgunluğuyla mayışan kalabalıkları tokatlayıp kendine getirmek için birebir. Konserin tamamını buradan izleyebilirsiniz. World Music sahnesinde Çek grup Cankisou'ya denk geliyorum. Tanıdık rock enstrümanlarının yanına Hint-Pakistan bölgesinden geleneksel çalgıları katıp Asya etkili bir rock yapıyorlar. Kendi ülkelerinde oldukça tanınan bir grupmuş, Sziget'e de 2. kez katılıyorlar. Tesadüfün iğne deliği, konserin sonuna doğru Çok sevdiğimiz bir Türk şarkısı çalacağız deyip Oya-Bora'nın Sevmek Zamanı'nı cover'lıyorlar. Festivalin güzel sürprizlerinden biri olarak hafızada yer ediyor. Cankisou'yla tanışmak için şuraya buyrun. Her gün ana sahnenin önünde düzenlenen tematik mini-partilerden en eğlencelisi Color Party oluyor. Görevliler kalabalığa poşet poşet gıda boyası dağıtıyor ve Prodigy'den Smack My Bitch Up duyulduğunda herkes boyaları birbirine fırlatıyor. Ortalığı bir renk fırtınası kaplıyor. Havada uçuşan toz boyalar saçlarımızı, yüzümüzü, giysilerimizi rengarenk boyuyor ama kalıcı değiller. Biraz silkelenince geçiyorlar. Buradaki festivallerde de görmek istediğimiz hareketler bunlar. Color Party'nin nasıl bir şey olduğunu şuradan izleyebilirsiniz. Rusya'nın bir düzine manyaktan oluşan meşhur ska grubu Leningrad'ı hak ettiği gibi sarhoş vaziyette karşılıyoruz. Bu durumun tek sorumlusu festivalde kendi adıyla bir sahneye de sahip olan Yeni Rakı. Günlerdir bira ve cider içen bünyeler Yeni Rakı'nın Macar halkıyla kucaklaşma çalışmaları kapsamındaki rakı sofrasına çökünce, haliyle kendini durduramıyor. Buranın kavunu da iyiymiş, peyniri şöyle alalım, konserden önce de bir ufak açalım derken GriZine ekibiyle birlikte en az sahnedekiler kadar saçma sapan bir grup insan, yığılıyoruz World Music sahnesine. Türkiye'de olsa Sevgilime çarptın, ayağıma bastın, üstüme içki döktün, kafama düştün diye bin bir türlü sıkıntı yaşayabilecekken, kendini ve etrafını kasmadan eğlenebilen Sziget seyircisi sayesinde dünyanın en berbat dans figürleri eşliğinde kayışları koparıyoruz. Tamamını buradan izleyebileceğiniz konserin daha yarısına gelmeden dalak şişiyor tabii. O kadar oynamak kolay değil. Sahnenin önündeki alan dolup taşıyor. Deli bir karnaval içinde Budapeşte'den fezaya fırlatılmış bir füzedeyiz. Leningrad, şu anda dünya üzerinde izleyebileceğiniz en eğlenceli gruplardan. Bir yerlerde denk gelirseniz sakın kaçırmayın. Leningrad sonrası ayaklar ve beldeki ağrılar bir yana, gecenin Tuna'ya kusarak noktalandığını tahmin etmek zor olmasa gerek.


Patlarken havai fişekler ardında ana sahnenin, veda vakti geldi Szitizen'lerin. Sziget'in son gün programı yoğun; Franz Ferdinand, Empire of the Sun, The Cribs... neler neler. Ama hepsini pas geçip yine World Music sahnesindeyim. Hayatımda bu kadar göbek atmaya odaklı bir festival geçirmemiştim. Ana sahnede David Guetta, Çınarcık diskolarına taş çıkaracak sakillikteki setine başlamış, ikide birde sesi kısıp mikrofona Eller havaya mealinde cümleler bağırıyor. Tam bir kasap. Guetta teröründen kaçıp dünyanın en renkli müzik kolektiflerinden birine sığınıyorum. Kabatronics, Arnavutluk çıkışlı brass grubu Fanfara Tirana ile dünya müziği kolektifi Transglobal Underground iş birliğinden doğan bir albüm. İki grup, şubat ayında çıkardıkları albümün başlığı altında birlikte turluyor. Transglobal Underground'un elektronik katkılı Afrika, Karayip ve Hint ezgileri Fanfara Tirana'nın balkan sound'uyla birleşince insan neşeden çıldıracak gibi oluyor. Solo halayı icat etmem de bu anlara rastlıyor. Avustralya'nın psychedelic rock damarını dünyaya açan gruplardan biri Tame Impala. Hülyalı gitarları, mırıltılı vokalleri ve Beatles esinlenmeleriyle hayli büyük bir dinleyici kitlesini mest ediyorlar. Geçen sene yayımladıkları 2. albümleri Lonerism de çok övgü almıştı. Hasılı, Tame Impala günün en merak ettiğim ismiydi. Ana sahnenin hemen arkasındaki A38 çadırında büyük tezahüratla karşılandılar. Gitar ve vokal katmanları birbiri içinde erirken tekdüzelik hissi peydah oldu. Belki başka sahnelerin gürültüsünü de duyuyor olmaktan, belki sahnenin Tame Impala'ya uygun olmamasından, belki tamamen grubun hatasından ya da kulaklarımın hazır olmamasından, performansları hiç doyurucu gelmedi. Umarım onları dış etkilere daha kapalı bir yerde yeniden izleyebilirim. Sziget'in Yeni Rakı sponsorluğundaki çiçeği burnunda sahnesi Yeni Rakı Roma Tent, festival boyunca Avrupa'nın birçok ülkesinden Roman müzisyenlere ev sahipliği yaptı. Çadırda gördüğüm en kalabalık performans, Çek grup Terne Chave'ye aitti. Roman dilinde genç çocuklar anlamına gelen Terne Chave'nin üyeleri birlikte büyümüş, müzik yapmayı birlikte öğrenmiş. 90'ların başında ülkede nazi-skinhead hareketinin yükselişi nedeniyle bir süreliğine müziği bırakıp, 2001'de geri dönmüşler. Ska'ya yakın duran müziklerini rum'n roll diye tanımlıyorlar. Konserde seyirci de onlar kadar ter döküyor. Ahşap zemin üzerinde takır takır dans eden ayaklarda 5 günün yorgunluğunun izi yok. Havai fişekler festivalin sonunu haber veriyor. İnsanlar son bir enerji patlaması için hücum ediyor dans sahnelerine. Ben ise son defa biniyorum şehre dönen tekneye. Herkes kardeşim gibi görünüyor. Yine tam bitmişken, her şeye baştan başlamak istiyorum. Yurt dışı seyahatlerimde hep aynı şeyi hissediyorum. Tam bulunduğum yere alışmışken oradan koparılma hissi.


Sabah gözümü açtığım andan itibaren kahveler, sokak sanatı örnekleri, manzaralar, yemekler, dünyanın bir ucundan imrendiren kareler, çalışma masası düzenlemeleri, kediler/köpekler, pilates selfie'leri, yoga pozları, tasarımcıların yeni parçaları, rengarenk gün batımları, görkemli bulutlar ve şehirlerin binlerce haliyle çağlayıp giden Instagram akışımdan sık sık notlar çıkarıyorum. Yeni açılan bir mekan, lezzetli bir kokteyl, güzel bir desen, işe yarar bir dekorasyon fikri... gün içinde gönüllü/gönülsüz maruz kaldığım görüntü bombardımanının bir parçası olmaktan çıkıp yeni bir deneyim için motivasyona ya da bir fikrin tohumuna dönüşüyorlar. Instagram'da bayılarak takip ettiğim ve ilham aldığım o kadar çok kişi var ki, hepsini bir yazıya sığdırmam imkansız ama zorlanarak da olsa, son günlerde dikkatimi çeken ve tanışmanız gerektiğini düşündüğüm beş Instagram hesabı seçtim. - Açılış fotoğrafı icantravel. co'dan alınmıştır.


Hayatta her şeyin bir ağırlığı var. Bavul hazırlamanın, yola çıkmanın, yolda olmanın, radyodaki sesini ilk defa yolda duymanın ruhta bir ağırlığı var. Deniz tuzunun gözde, midyenin dilde, kumun tırnakların içinde ağırlığı var. Çıkıp dans mans edelim isteyen arkadaşlara sırtını dönüp Alaçatı rüzgarında denizi dinlemenin kulakta, gece yarısı olmadan sızıp kalmanın yatakta ağırlığı var. Hayatta çok şey mümkün. Biri yakın biri uzak iki ayrı perdeden iki ayrı horozun kanonuyla uyandığın sabahlarda, şehirdeki önemsiz pencerene doğru bağıran kargayı düşünmek mümkün. Zamanı ve uzamı ve kulak zarlarını kaplayan incecik tozdan bezip standart ev tozunu seçmek mümkün. Kocaman Ege'yi, gün batımının turuncu duvarını tırmalayan mendireğin berisindeki bir parça Marmara'ya kurban etmek gayet mümkün. Ne yöne atarsan at İstanbul'a dönen sadık bir bumerangım ben.


Neredeyse çocukluğumdan beri vaktinin önemli bölümünü internette geçiren biri oldum. Kimilerinin hala şüpheyle yaklaştığı, internet üzerinden dostluk kurma hadisesi bana hiçbir zaman tuhaf gelmedi. İlk zamanlarda IRC, sonrasında Ekşi Sözlük ve ilk müzik blogum Süveter, şimdiyse Twitter vasıtasıyla tanıştığım insanlarla ortak noktamız hep müzik oldu. Birbirimizin yazılarını okur, tavsiyelerini dinler, konserlerde karşılaşır olduk. Bir süre önce, Avea Müzik Bloggerları Fikir Takımı projesi için Blogger's Base'de bir araya geldik. Ortak noktası müzik üzerine yazmak olan bu ekip içinde Türkçe pop yazan da var, popülerlikten olabildiğince uzak duran da. Sadece blogda yazanlar da var, mesleği gazetecilik olanlar da. Benim için bu gruba dahil olmanın en güzel yanı, müziği her yönüyle konuşabileceğim insanlarla bir arada olmak. Müziği konuşmak, her ay Blogger's Base'de gerçekleştirdiğimiz Tea & Talk buluşmalarının amacı. İlk buluşmada Murat Meriç, Naim Dilmener ve Zülal Kalkandelen'le, Tolga Akyıldız moderatörlüğünde, Müziği Yazmak konuşuldu. Geçen hafta Aylin Aslım, Erdem Yener ve Bora Yeter'in katılımıyla gerçekleşen buluşmanın konusuysa Müzisyen ve Sosyal Medyaydı. Twitter'ı oldukça aktif bir şekilde kullanan Aylin Aslım, aslında internet ve sosyal medyayla ilişkisinin çok yeni olduğunu söylüyor. Facebook ve fan sayfalarına mesafeli duruyor ve daha samimi bulduğu Twitter'ı tercih ediyor. Bu noktada sosyal medya ajansı MedyaSOS'un kurucularından Bora Yeter, Facebook sayfalarının profesyonel ajanslar tarafından yönetilmesinin, Twitter hesaplarınınsa kişilerin kendisi tarafından kullanılmasının daha etkili olduğunu belirtiyor. Hem Aylin Aslım, hem Erdem Yener Twitter'ı sadece yazmak için değil, başkalarını okumak için de kullanıyor. Kendisinden farklı düşünen, farklı yaşayan insanları takip etmeye özen gösterdiğini söyleyen Aylin Aslım, sosyal medyayı farklı noktalardaki insanları belli konularda uzlaştırabilecek bir platform olarak görüyor. Bir müzisyen olarak üzerinde, çok güçlü bir mecra olan sosyal medyada gündemde kalmak zorunda olma baskısı hissetmediğini söylüyor ve takipçi sayısının fazlalığını da samimiyetine bağlıyor. Sohbet sırasında konu bağımsız müzisyenlerin dijital müzik platformlarında yer almasının ne derece mümkün olduğuna geliyor ki bu konuyu muhtemelen önümüzdeki aylarda konuşacağız. Albüm satışlarından müzisyenlere kalan gelir konusunda da herkes dertli. Sosyal medyanın karanlık yönü olan kimlik hırsızlığı konusunda hala sağlıklı işleyen bir yasal süreç yokken, buna karşın çocukları koruma bahanesiyle internet, devletin bizim için zararlı olduğunu düşündüğü içerikten arındırılmaya çalışılırken sosyal medya ve internet üzerine saatlerce konuştuk. Gayet keyifli ve verimli geçen Tea & Talk buluşmaları ilerledikçe, toplantılardan notları paylaşmaya devam edeceğim.


Bulgaristanlı görüntü yönetmeni Emil Christov'un yönetmenliğe geçiş filmi The Color of The Chameleon, Vladislav Todorov'un 2010 tarihli politik romanı Zincograph'tan uyarlanmış. Film uluslararası festivallerde gösterilen az sayıda Bulgaristan yapımından biri olmanın yanında, 2012 FIPRESCI ödülüne de aday gösterilmiş. Çocukluğundan beri mastürbasyona bağımlılık derecesinde düşkün olan Batko, yalan söylemek ve insanları manipüle etmek konusunda üstün bir yeteneğe sahiptir. Bulgar gizli polisi tarafından keşfedilip ajan olarak işe alınan Batko, kod adıyla Marzipan, teşkilat için marjinal öğrenci gruplarına sızmaya başlar. Bir talihsizlik sonucu teşkilattan kovulduğunda işi bırakmak yerine polisin gizlilik silahını ona karşı kullanarak kendi muhbirler ağını kurar. Yıllarca yalanlarla besleyip birbirlerini ihbar ettirdiği insanlar komünizm sonrası Bulgaristan'da önemli makamlara sahip olurken, Batko için eğlence zamanı gelmiştir. Muhalefet liderinden bakanlara kadar uzanan kurbanlarına şantaj yaparak medyanın, polis teşkilatının ve hükümetin başını döndürmekteki motivasyonu sadece para değil, aynı zamanda aldığı zihinsel hazdır. Bazı filmler anlatıldığında kulağa iyi gelir ama izledikten sonra üzerinde bir karara varmakta zorlanırsınız. Bukalemunun Rengi benim için böyle bir film. Karakterlerle ilgili pek az şey biliyoruz, rahatlıkla cinayet işleyebilen ya da yıllarını insanları kandırmaya adayabilen karakterlerin iç dünyasına dair ipucumuz yok. Olay örgüsü zaman zaman gevşiyor, neyin nasıl olduğunu anlayamadığım oluyor. Ol dedim, oldu yaklaşımıyla eleştirmenleri ikiye bölen film gerek mekan seçimi ve sanat yönetimi, gerek dikkat çekici kadrajlarıyla sürreal bir his içinde ilerliyor. Kimi filmi felaket olarak anarken kimi Christov'un yarattığı kara mizah dolu dünyanın çekiciliğine karşı koyamadığını söylüyor. Günler sonra ben de sanırım ikinci gruba daha yakın duruyorum. Sinemadan çıktığımda içimde ne kadar bir şeylerin eksik olduğu duygusu olsa da, Batko'yu canlandıran Ruscen Vidinliev'in karizması, uzun süre hatırlayacağım iyi düşünülmüş kadrajlar, yarattığı atmosfer ve saçma sapan komikliği The Color of the Chameleon'u harcamama engel oluyor.


Müzik benim için coğrafya ve iklimle doğrudan bağlantılı bir kavram. Aslında yaratılan hiçbir şeyi bu iki unsurdan bağımsız düşünemiyorum. Pencerenden gördüğünün, soluduğun havanın, yemeğini pişirdiğin yerin zihnini, üretimini etkilememesi nasıl mümkün olabilir? Grupların isimlerinde coğrafyaya, yakınında yaşadıkları yerlere atıfta bulunması bu yüzden bana çok mantıklı gelir. The Great American Canyon Band, Baltimore'dan Paul ve Krystal Jean Masson çiftinden oluşuyor. Geçtiğimiz yılın başında Wild Heart adında iki şarkılık bir EP yayınlamışlar. Chicago'da bir eve kapanıp ilk albümlerini kaydetmişler. Tumbleweed de bu albümün ilk single'ı olmuş. Kendilerine seçtikleri isim ister istemez müziklerinin algılanışını etkiliyor. Tumbleweed'i dinlerken western filmlerindeki gibi geniş bir düzlüğe, belki bir bozkıra bakan verandada eski koltuklara oturmuş müzik yapan iki kişi geliyor gözümün önüne. Ufukta yaban köpekleri dolanıyor, kuru otlar arasında kertenkeleler. Arka bahçedeki eski arabanın koltukları toz kokuyor. Arabaya giderken ufacık taşlar ayak tırnaklarının arasına giriyor, terliğinin tabanı ayrılmış. The Great American Canyon Band'in ikili vokali böyle bir manzaraya yayılıyor. Yankılı gitarlar, vokaller mola verdiğinde sesini yükseltiyor. Synth zeminde usul usul ilerliyor. Sakiniz, ayçiçekleri gibi güneşe çeviriyoruz hep yüzümüzü.


1956 tarihli Jim Thompson romanından 2. uyarlama. İlkini 1976'da western yönetmeni Burt Kennedy çekmiş. Batı Texas'ın küçük bir kasabasında şerif yardımcılığı yapan Lou, yöredeki bir fahişeyi oradan ayrılması konusunda uyarmak üzere kadının evine gider. Bu ziyaret geçmişte üzeri örtülen ama Lou'nun içinde hala saklanan sadizm ve öldürme saplantısını ortaya çıkarır. Ve olaylar gelişir. Casey Affleck dışarıdan sıradan ve ezik görünen psikopat Lou'yu iyi oynamış. Jessica Alba ve Kate Hudson... iyiler işte. Filmde hoşuma giden şey pastel tonları ve kadrajlar. Her plan bir fotoğraf. Finali de filmi akılda kalıcı kılıyor. Bunun dışında uzun ve detaylı şiddet sahnelerinin verdiği rahatsızlığı, Lou'nun filmin pastelliğiyle de desteklenen sakinliğiyle çarpıcı bir kontrast oluşturdukları için görmezden gelebilirim. Biraz görsel ilham almak için, biraz Winterbottom için, biraz Casey Affleck için, biraz 50'ler havası için izlenir.


Dün akşam Babylon Newcomers Festival'ın ikinci gecesine uğradım. Çetin bir ayvalık tostu deneyiminden sonra The Ringo Jets'in garaj punk'ının yarısına yetişebildim ve fotoğraf çekmek yerine yerimde minik minik zıplamayı yeğledim ama bundan sonra kendilerini İstanbul'un her yerinde takip etmeye kararlıyım. Nazarımda Kill It Kid'le fotofinişe giren bir performans sundu Deniz Ağan, Tarkan Mertoğlu ve Lale Kardeş'ten oluşan grup. Kafaları temizlediler sağ olsunlar. Mis gibi olduk. Peşlerinden sahne alan Kill It Kid'in blues rock'ı, The Ringo Jets'le zaten ateşlenmiş seyirciyi kolay yakaladı. Babylon'a buram buram Americana kokusu çöktü. Havalar da ısınıyor, happy hour da 23:00'e kadar uzamış, kulaklar da kaşınıyor, ayaklar da dans etmek istiyor derken sarhoşluk müzikten mi, bahardan mı, alkolden mi ayırt edilemez oldu. Hasılı dün gecenin bilançosu radara giren iki iyi grup, doktor elinden çıkmışçasına bir kulak temizliği ve kafa boşalması oldu. feat. için duyduğum övgüler de cabası.


The Ringo Jets'i tanıyor olmalısınız ; Lale Kardeş, Tarkan Mertoğlu ve Deniz Ağan'dan oluşan canavar psychedelic garage rock grubu. Onlara ilk dinleyişte vuruldum. 3 yıl önce Babylon'da düzenlenen Newcomers Festival'la hayatıma girmişlerdi. Şimdiye dek yayınladıkları EP'ler ve ilk albümlerine bakınca niyetlerinin ne kadar ciddi olduğu anlaşılıyor. Bu yazı turnelerde, konserlerde geçireceklerdi ki davulcuları Lale'nin geçirdiği ameliyat, planlarını bir süreliğine askıya aldırdı. Hazır Lale yerinden pek kıpırdayamıyorken aklımdaki birkaç soruyu sordum. Buyrun sohbete. Grupça Ringo Starr'ı çok severiz ve beğeniriz, Ringo Starr'ın Ringosunu, sevdiğimiz bir grup olan Flat Duo Jets'in de Jetsini aldık. Bu seferki çok iyi oldu, birkaç yerde daha anlatabilirim bunu. Herkesin başka başka grupları vardı. Tarkan'ın garage, rock'n roll, beat, 50's grubu Kraker, Deniz'in garage, rock'n roll grubu Eskiz -ki hala aktifler-, benim de kendi besteleri olan ama barlarda da çaldığımız grubum Eva vardı. Bilmem ki neden tanınmadık? Bu projeler yeterince güçlü, özenli olmadıkları için mi yoksa sadece şanssızlık mı, çok da üstüne düşünmedim aslında. Türkiye'de müzik yapmanın zorluğundan hep bahsedilir. Birkaç yıl önce izlediğim bir panelde mekanların ve medyanın yerel grupları yeterince desteklemediğinden söz açılmıştı. Konuşmacılardan Steve Gullick ve John Robb bu yaklaşıma katılmadıklarını, özetle kimsenin kimseye bir şey borçlu olmadığını söylemişlerdi. İnternetin varolduğu bir ortamda müzisyenlerin şikayet etmekten vazgeçip kendi sahnelerini yaratmakla ilgilenmesini tavsiye etmişlerdi. Evet burada müzik yapmak zor ama bu zevksiz ve özensiz müzik yapmak için bir bahane olmamalı. Dünyada çok fazla grup, fazlaca da iyi grup var, bu grupların tümü yurt dışında turne yaparak bilinmediler ya da ülkelerinde her zaman destek görmediler. Eğer yeterince iyi ve biraz da şanslıysanız interneti kullanarak istediğiniz her yere ulaşabilirsiniz. Türkiye'nin müziğimize iyi etkileri de var; kullanmak isterseniz kendine has sesleri, ritimleri var misal. Bir de otomatik olarak komik oluyoruz. O iyi. Nekahat dönemimi hasta gibi geçirmediğim için doktor dahil bütün çevremden azar yiyorum ama bizimkiler prova yaparken evde yatmak büyük eziyet. Bu yüzden onlar prova yaparken muhabbet kuşu gibi yanlarında dikiliyorum, olmadı fotoğraf çekiyorum. The Ringo Jets'in instagram'ını takip edenler fark etmiştir zaten. Ya da yeni t-shirtler basılacak mesela, ne olsun, nasıl olsuna kafa yoruyorum. Tekrar sahneye çıktığımızda ben uzun zamandır davul çalmamış olduğum için iyice acısını çıkartacağım, konsere gelen bahtsızların kulakları iptal olacak. Sonbaharda yeni albüm kayıtları başlıyor ama albüm çıkana kadar konserlerde yeni şarkı çalmayız diye tahmin ediyorum çünkü biraz kötü kalpliyiz. Hep değişiyor. Geçen kış Podima'da kapanıp onlarca beste yaptık, büyük bir kısmı önceden bulunmuş riff'lerdi ama orada takılırken de birkaç parça çıktı mesela. Her iki türlüsü de zaten beraber çalınırken oturtuluyor. Geçenlerde saydık; sadece İtalya ve Fransa genelinde verdiğimiz konser sayısı, Türkiye'den fazla çıktı. Herkeste aynı işliyor mu bilmiyorum, biz ilk çaldığımız festivalden itibaren doğru insanların dikkatini çekebildik galiba. Şans da bir etken tabii ama disiplinli olmanın bir zararı olmamıştır eminim. Yurt dışı konserlerinin bence en büyük getirisi bize perspektif kazandırması oldu. Grup olarak nerede durduğumuzu, ne kadar çalışmamız gerektiğini, avantaj ve dezavantajlarımızı görebildik böylece. Güzel arkadaşlar edinmek de cabası. İsteyen dönem müziği yapabilir tabii ama ben zamansız müziği tercih ederim. Her zaman taze olan şarkılar var ve biz de grupça bunun peşindeyiz. Zaman makinesine sokulmuş gibi değil ama zaten bir zamanı, ya da son tüketim tarihi yokmuş gibi. Bence, bir öncekine selam müziğin doğasında var, karşılıklı paslaşmalarla örülmüş bir gidişat gibi mesela. Tamamen sıfırdan var olmuş, yepyeni bir müzik arayışında olanlara saygım sonsuz, kolay gelsin demek istiyorum. Beni heyecanlandıran, çalan kişinin heyecanı oluyor. Bir de o sahnede hangi amaçla durduğu. Tabii oluyor. Erkek ağırlıklı bir ortamda kadın olarak durmak zaten farklı davranış görmek için yeterli. Fakat iki yüzü var bence bu işin. Bir taraftan çok özen göstermene, çalışmana, enstrümanına vakit harcamana gerek yok; seyirci çekersin. Üzülerek ekleyeyim ki, çoğu kadın müzisyen bu klasmana girer, kolay yoldur çünkü. Diğer taraftan özen gösterip, çalışıp, vakit ayıran bir ayrık otu olsan da seni pek ciddiye almazlar. Aralarına almış gibi yaparlar ama bir yere kadar. Metal camiasını ayrı tutuyorum, onlar gördüğüm en eşitlikçi kitle. Çalabiliyorsan dikkatleri sendedir, başka yerlerinde değil. Korkunçluk/tuhaflık eşiğim içine doğduğum aile yüzünden biraz yüksek olduğu için turnede yaşananlar genelde komik geliyor ama hangisini anlatabilirim bilmiyorum, İtalya'da Hana-Bi'de çalarken sahneye atlayıp boydan boya koşarak geçen tangalı adamı mı -tekrar geçmesi için bira teklif ettim ama utandı bu sefer- yoksa sıkışık halde gittiğimiz ama süper eğlendiğimiz yol hikayelerini mi. Çok var! The Ringo Jets sonbaharda aramıza dönecek. O zamana kadar ne yapıp ettiklerini Facebook ve Twitter hesaplarından takip edebilirsiniz.


Müzisyen Luis Vasquez'in solo projesi olarak 2009'da doğan, bas gitar ve davul eklemesiyle grup formunu alan The Soft Moon, tek kelimeyle özetlemek gerekirse karanlık bir müzik yapıyor. Krautrock, post-punk, noise etkileri taşıyan şarkılarda taşikardi ritimler, paslı gitarlar, synth feryatları ve hırıltılar var. Grup ardındaki 2 LP ve 1 EP'nin rüzgarıyla Babylon'a kadar geldi. The Soft Moon konserlerinin görsel yanı da, işitsel yanı kadar güçlü. 19 Eylül akşamı seyircileri mekanda bolca sis karşıladı. Sarı, loş ışıklar ve sis içinde göz gözü görmez halde grubun sahneye çıkmasını bekledik. 2012 tarihli albüm Zeros'tan Die Life'la konsere başladıklarında strobe ışıkları da girdi işin içine ve sisin önemi ortaya çıktı. Işıklar müziğin ritmiyle çaktıkça sahnedeki müzisyenler elektriğe kapılmış, titreşen figürlere dönüştü. Bu strobe hadisesi her ne kadar güzel görüntüler sunsa da gözlerimi çok yoruyor ve bir süre sonra da ağrıtıyor. Dolayısıyla görselliği strobe ışıklarına yaslanan konserler benim için hep biraz sıkıntı. İlk şarkının sonunda davulcunun efektler ve kayıtlı bazı sesler için kullandığı iPad'de bir arıza oldu. Sorun sahnede giderilemeyince grup yeniden kulise dönmek zorunda kaldı. Çoğu kişi sisler içinde beklemektense dışarı çıkmayı tercih etti. Neyse ki yaklaşık yarım saat sonra sorunu çözmüş olarak yeniden sahneye çıktı The Soft Moon. Neredeyse bir iPad arızası yüzünden güme gidiyordu konser. Tüm albümlerden parçaların çalındığı konserde Luis Vasquez seyirciyle pek konuşmadı. Zaten müziğin yarattığı atmosfer de öyle sohbetle kesintiye uğramaya uygun değildi. Yırtıcı sesler ve flaşlar bütünü herkesi kendi bedeni içine hapsedip The Soft Moon'un açtığı yolda yalnız yürümeye yönlendirdi. 1 saat kadar süren performans dışarıdan bakınca kısa gibi gelebilir ama orada olup bütün duyularıyla müziği hissedenler için doyurucu olduğunu düşünüyorum. Daha fazlasını kaldıramayabilirdik. Tepede dolunay, sahnede The Soft Moon tarafından dozunda hırpalandık.


Müziğini dinlerken heyecanlandığım isimleri, kariyerlerinin önemli noktalarında izlemeyi çok seviyorum. Luis Vasquez'in The Soft Moon projesini 2013'te, Zeros albümünün ertesinde Babylon'da ağırlamıştık. Teknik aksaklıklarla biraz gölgelense de tahmin ettiğim gibi sarsıcı bir performanstı. Aradan 2 yıl ve 1 albüm geçtikten sonra, yeni sezona ısınma turları kapsamında 10 Eylül akşamı Salon'da sahnedeydi grup. İyi bir konser olacağını biliyordum ama itiraf edeyim, bu kadarını düşünmemiştim. Geceyi bu yıl 2. albümü Narin Yalnızlık'ı yayımlayan Bursalı post-punk grubu She Past Away açtı. Albümlerini bol bol dinlesem de onları ilk defa canlı izledim. Kadro değişikliği performanslarına nasıl etki etti bilmiyorum ama Türkiye'den çok Avrupa'da konser veren grubu iyi bir sahnede yakaladığıma sevindim. Dark wave'den gotik rock'a uzanan esin kaynakları, Türkçe şarkı sözleriyle nefis bir şekilde seyirciye aktı. The Soft Moon bu defa ışık oyunlarına girmedi. Son albümü Deeper'dan Black'le açtı konseri ve şarkıları son derece ciddiyetle, takır takır üstümüze fırlatmaya başladı. Vasquez'in türlü şekillere sokulmuş vokali, insana taşikardi geçirten perküsyon performansı, Salon'u dolduran karanlık gürültü içimize işledi. İyi bir konseri harika bir konsere dönüştürebilecek şeylerin başında seyirci geliyor. The Soft Moon'un her şarkısıyla kendinden geçen, ter içinde birbirine çarparak bedenindeki kötü ruhlardan kurtulmaya çalışıyormuş gibi şiddetle sarsılan kalabalığın adrenalini, bir süre sonra sahneye sıçradı. Davula daha sert vuruluyor, sahne üzerindeki hareketler büyüyordu artık. Bağlantı kurulmuş, delilik aktarılmıştı. Karşılıklı doz artırımı ve Vasquez'in de cesaretlendirmesi sonucunda seyirci sahneyi işgal etti. Bas gitariste sarılanlar mı istersiniz, Vasquez'in klavyesini ele geçirenler mi, mikrofona bağıranlar mı? Konser, beklenmedik bir yöne akmış ve herkes birbirinin teriyle ıslanmıştı. Sahnenin boşalması 5-6 dakika aldı. Bu yükseklikten iniş yumuşak olamazdı. The Soft Moon'un son şarkıları müthiş perküsyon sololarıyla süslendi. Grup üyeleri kendilerini tüketircesine hız ve ritme teslim oldu. Sahneyi terk ettiklerinde elimizde ıslak tişörtlerimiz ve ruhumuzdaki çınlama kalmıştı. Salon, sezonu Mudhoney ve Shellac'ın muazzam performanslarıyla kapatmıştı. Onlarla yarışacak bir konserle açtı. Günlerdir ilk defa bu kadar mutlu ve hafiflemiş hissettim.


Şarkıyı unut, mevsime bak. Evsizlik mevsimi. Tan mavisini görene kadar sokakta kalma isteği insanın genlerinde mi var da çocukluktan beri aynı şeyin peşindeyim? Tom Robbins Ağaçkakan'da, bir adanın kıyılarını denizin çayında eriyen bisküviye ya da buna yakın bir şeye benzetir. Yaz akşamlarında içimde sürekli bu his var. Asfalta yalın ayak basmanın, böceklerin, çamurun ve envai kirin sorun olmadığı mevsim. Bu tatlılığı tek başına mutluluğun sağlaması imkansız. İçte birtakım burulmalar olacak ki algılar keskinleşsin. Yoksa çay tabağında ıslanmış kesme şeker gibi olursun. Tatlı kederin rengi nar çiçeği. Beachwood Sparks'ın son EP'si Make the Cowboy Robots Cry'ın üzerinden 10 yıl geçmiş. Los Angeles sakini grup üçüncü stüdyo albümü The Tarnished Gold'la dünyaya geri döndü. The Tarnished Gold, adının da ortaya koyduğu gibi tatlı keder renginde. Albüm şu cümleyle açılıyor: Numara yapmayı bırakma zamanı, o günler bitti. Dingin parmakların ucunda kımıldanan akustik gitar, banjo, miskin ev köpekleri gibi esneyen riffler, alternatif country evreninin çatısını örüyor. Albüme adını veren Tarnished Gold'da Basit şeyler neden saklanıyor bilmiyorum diyor Christopher Gunst. O saklanmayı seven basitliği dost edinmiş Beachwood Sparks. Saklı olanı bacaklarından tutup ışığa sürüklememiş, saklandığı mağaranın kapısında oturup onunla konuşmuş sadece ve bir sonuca ulaşmış. Özgür olduğunda hissettiğin nedir? diye sorup Geçmiş ve şimdi aynı şey olur diye cevaplıyorlar Leave That Light On'da. Anın ve zihnin bağlarından çözülüp, zamanı doğrusal algılamayı bıraktığın, kaybedeceğini bilsen de sonsuzmuş gibi gelen satoriyle yazılmış şarkılar. O hissi bir demliğe koyup hayat boyu fokurdamasını sağlamak isterdim ama The Tarnished Gold da işimi görüyor. Beachwood Sparks bir süreliğine ihtiyacım olan cevapları veriyor. Buna müziğin isabetli bir tanımı da dahil: Müzik, geri dönülecek bir evdir. Beachwood Sparks bu evin bir yerlerinde olmalı hep.


Çok hevesle beklediğim konserlerin sonundaki rüyadan uyanma hissi hep kalbimi kırıyor. The Twilight Sad performansında kapakçıkları kopan, karıncıkları solup giden kalbimi tamir etmeye çalışıyorum hala. Müzisyenlerle ruh birliği içinde olduğumu hissettiğim anlar o kadar mutluluk verici ki, gözlerimi kapayıp derin derin nefes alıyorum sahne önlerinde, anın gerçekliğini iyice içime çekmek için. The Twilight Sad'i ilk defa Paris'te Erasmus öğrencisi olduğum dönemde, Mogwai'yle birlikte turladıkları 2008 kışında dinledim. Müge'yle birlikte kafayı Cold Days From The Birdhouse'a takmıştık. Hayatımın en çok üşüdüğüm aylarıydı ve sürekli mezarlıklarda geziyorduk. Mutfak penceresinin buz tutup açılmadığı küçücük çatı katı odasında karnabahar yiyip film izliyorduk. Geceleri perdenin aralığından karşı komşunun salonunu dikizleyerek uykuya dalıyordum. Sabahları küfür kıyamet uyanıyordum. Yemek düzenimiz bozulduğu için kilo veriyorduk ve evde ya The Twilight Sad ya da Winter Took His Life çalıyordu. Mogwai öncesi çaldıkları birkaç şarkıdan sonra solist James Graham, mikrofonu yere fırlatıp birini dövmeye gidiyormuş gibi sinirle çekip gitmişti sahneden. Atamadığım çığlıkları o atmıştı, boğamadığım hayali canavarları o boğmuştu mikrofonun kablosuyla. Grubu İstanbul'da, araya 4 yıl, 2 albüm ve geri alınan kiloları koyarak izlemek, bitmiş olduğuna sevindiğim bir döneme özlem duymak gibi karmaşık hissettirdi. Başka bir ülkenin başka bir şehrinde, kaçabileceğini sandığın şeyleri burnunun dibinde bulmanın boktan aydınlanmasını hatırlattı. Ben ne kadar aynı değilsem, The Twilight Sad de o kadar farklı. Bu yıl çıkardıkları No One Can Ever Know'la müziklerinin ufkunu genişlettiler. Post-rock kalıplarından sıyrılıp daha nefes alan, krautrock ilhamlı bir yola girdiler. Solist James Graham'ın ağır İskoç aksanı ve kalbi kırık sesi etkileyiciliğinden hiçbir şey kaybetmedi. Graham'ı sahnede izlerken, çok özel bir şeye tanıklık ediyormuş gibi hissediyor insan. Şarkıları gözlerinin akı görünecek kadar kendinden geçerek söylemesi, çıplak sesle çığlıklar atıp durması, her şarkının sonunda gözlerini açıp yavaş yavaş gerçekliğe dönmeye çalışması o kadar hakiki ki, vokalin kısık kalması ya da herhangi bir teknik sorun zerre umrumda değil. Kendi müziği tarafından hırpalanan bir adamın şeytan çıkarma ayinini huşu içinde izliyorum. Gözlerimi kapadığımda beynime üşüşen görüntülerin beni hırpalayarak içimden geçip gitmesine izin veriyorum. Bir ayin yapılacaksa, herkes elini taşın altına koymalı. Yok öyle başkasının katarsisinden nasiplenmek. Ağırlığın No One Can Ever Know'a verildiği konserde önceki albümlerden Reflection Of The Television, I Became A Prostitute, Cold Days From The Birdhouse gibi kesici parçalar da unutulmuyor. Babylon'dan aklımda Kill It In The Morning ve her iyi konserden sonra olduğu gibi kalp kırıklığıyla çıktığımda, yağmurun başlaması dünyadaki en doğal şey gibi geliyor. Gecenin açılışını yapan The Ringo Jets'i izlemek hep zevkli. Türkiye'de Bak bunlar çok iyi diye pompalanan grupların çoğu birbirinin kopyasından ibaretken TRJ'in dipten ve derinden ilerlemesi, yeni şarkılarını konserlerde patır patır patlatması ve en basit tabirle laf kalabalığı yapmayıp işine bakması çok hoşuma gidiyor. Aynı şeyleri söyleyebileceğim bir diğer grup Cemiyette Pişiyorum'la birlikte 23 Kasım'da Peyote'de çalacaklar. Gidin, izleyin, bağırıp çağırın.


İskoçya'nın karanlık iklimi iliklerine kadar işlemiş olan The Twilight Sad'in müziğinde her zaman bıçak gibi keskin bir soğuk, tükenen ümitler, ucu çocukluğa giden kırgınlıklar ve kontrollü patlamalar halinde açığa çıkan öfke var. Yıllar içinde post-punk sound'una doğru evrilen müziklerinde rastlamayacağınızdan emin olabileceğiniz şey ise neşe. İnsan ilişkilerinin karmaşık yapısı, zamanla anlamını yitiren sözler, birbirine yabancılaşan insanlar The Twilight Sad şarkıları boyunca ruha pasını bırakarak zihninizde akıp durur. Solist James Graham'ın güçlü ve gözden kaçırılamayacak denli hüzünlü sesi rutubet gibi ciğerlere yapışır. Yumruklarını sıkıp kaşlarını çatmış bir çocuktur albümlerinde dile gelen. Kızgın, biraz şaşkın ve yılgın ama hala bir şeylere inanıp tutunmak isteyen. Grubun dördüncü stüdyo albümü Nobody Wants To Be Here And Nobody Wants To Leave de aynı duygu durumlarına sahip. 2 yıl önce yayınlanan No One Can Ever Know'da müziğine synthesizer ve elektronik öğeleri dahil eden ekip, bu defa ilk 2 albümlerindeki gitar duvarlarının daha yumuşatılmış versiyonuyla karşımızda. Dinleyene katarsis yaşatacak büyük patlamalar, yerini albümün geneline yayılan ayinsi bir sürekliliğe bırakmış. Grubun bu seçimi kendimi açılış parçası There's A Girl In The Corner'dan itibaren müziğe odaklanmış halde bulmamı engellemedi. I Could Give You All That You Don't Want, Drown So I Can Watch ve albümün en çarpıcı parçası In Nowheres birkaç yıl sonra bile akılda kalacak şarkılar. The Twilight Sad dünyanın hüznünü bize bir kere daha hatırlatmak üzere burada. Ateşten terlemiş alnımıza konan bu serin ele kulak verin.


Anadolu yakasında yaşadığım dönemde Kadıköy'ün, şimdilerde Galata ve Karaköy'ün muhtarı gibi olsam da bu koca şehri hala hak ettiği kadar tanımıyorum. Sokakta olmayı bu kadar sevip de eve yakın kalmanın ne büyük hata olduğunu, güneşli bir günde Puma ve Le Cool ile yaptığımız Kuzguncuk turunda bir kere daha anladım. Kabataş'tan 15 dakikalık bir motor yolculuğu, beni her sokağında hazineler saklı bir semtin kucağına attı. Hayatı hevesle yaşayan, yaratan ve paylaşan insanlarla tanıştığım bu yolculuğun duraklarını yazdıkça oralara bir kere daha gidesim geldi. Ömür denen şey soğuğu bahane edip eve kapanmak için çok kısa. Buyrun 7 güzel durakla Kuzguncuk turuna. İlk durağımız Kuzguncuk Musevi Cemaati'nin iki sinagogundan büyük olanı, Bet Yaakov. Burayı ziyaret etmek için önceden mail atmanız ve hatta kimlik bilgilerinizi göndermeniz gerekebiliyor. Eskiden mahallenin çocukları için bir oyun alanı olan sinagogun bahçesi, 1986'da Neve Şalom Sinagogu'na düzenlenen saldırıdan sonra çelik kapılar ve sıkı güvenlik tedbirleriyle sokaktan kopuyor, içine dönüyor. Hayatın ortasında ama tetikte geçiyor günler. 1878'de açılan sinagogun cemaati yıllar içinde küçülse de kenetlenerek varlığını sürdürüyor. Pikap, amfi ya da bunlarla ilgili bilgi almak istiyorsanız Üryanizade Sokak'taki Pikaphane'ye yolunuzu düşürün. Tişört, çanta ve küçük objeler de bulabileceğiniz dükkanın arkasına doğru ilerlediğinizde raflardaki pikaplar ağzınızın suyunu akıtabilir, dikkat. Pikaphane'nin sokağındaki bir diğer güzellik Homemade Aromaterapi. Burası önünden geçerken içeriden gelen kokulara karşı koyamayacağınız bir dükkan. Masaj yağları, vücut kremleri, oda kokuları, ipek hamam keseleri, el yapımı sabunlar, saç bakım yağları içinde kendinizi kaybetmeniz olası. Yazarken bile minik şişelerden yayılan koku burnuma geldi. Bir tutam yeşil görmek için arabalara doluşup şehre yakın kasabalara akın edilen acıklı İstanbul hayatında, nice mücadeleyle korunmuş bir bostana rastlamak iyi hissettiriyor. Kuzguncuk Bostanı'ndaki mücadele 90'lardan beri devam ediyor ve semt sakinleri her türlü müdahaleye karşı dikkatli. Bostana ekim yapacak isimler kurayla belirleniyor ve aileler, çocuklar toprakla bağını koruyor. Kuzguncuk Bostanı'nın karşısında bir apartmanın içindeki ev/atölyesinde kuklalar yapan, tiyatro ve reklamlara kostümler hazırlayan Ayşenur Arslanoğlu'na misafir oluyoruz. Terzihane adlı bu küçük ve sıcak atölyede dikiş kursları da veriliyor. Norm diye belletilenin dışındaki çalışma ve yaşama pratiklerini gördükçe, kendisi de atölyede yaşayan biri olarak mutluluk duyuyorum. Yaratıcılığı mesai saatlerine sığmayan, motivasyonu özgürlük olan insanlarla dolduralım hayatımızı. Kuzguncuk turumuzun şüphesiz en lezzetli durağı, Refika Birgül'ün Simotas Binası'ndaki harika manzaralı mutfağı. Burası sıradan bir mutfak değil; Refika'nın tariflerini hazırlayıp projelerini planladığı bir laboratuvar. Nefis kokular içinde mutfağa girdiğimizde bizi bekleyen atıştırmalıkların tadı hala damağımda. Tattığımız tariflerden bazıları Refika'nın yeni kitabı Refika'dan Hızlı Tariflerde de yer alıyor. Bir zamanlar Kuzguncuk'la özdeşleşen Perihan Abla dizisinin adı, dizinin çekildiği sokağa yadigar kalmış. İçinde eski paralardan vintage synthesizerlara bir dolu güzel parça olan Vertigo Eskici de burada dükkan açmış. Sadece içindekiler değil, mekanın kendisi de yaratıcı kullanımlara açık. İhtimallerin bol olduğu yerleri sevenler için cennet. Bu Kuzguncuk turunu yapalı bayağı oldu, mutlaka tadılacak yeni lezzetler, görülecek yeni mekanlar birikmiştir. 2016'nın hedeflerinden biri kafamdaki semt haritasını güncellemek olsun. Girdiğimiz her yeni sokakta İstanbul biraz daha bizim olsun.


İrlanda'nın halk kahramanlarından Thin Lizzy, kurucularından Phil Lynott'ın 1986'daki ölümünden sonra hayatını bir nevi tribute grubu olarak sürdürdü. 11 Kasım gecesi Avea Escape to Music konser serisi kapsamında izlediğimiz takımda, orijinal kadrodan kalan tek isim davulcu Brian Downey'di. Whiskey In The Jar Thin Lizzy'cisi olduğumdan, konseri Akif Burak Atlar'ın bilgilendirmeleriyle ve anekdotlarıyla izledim. Kendisinin Feat. Kasım sayısında Phil Lynott üzerine güzel bir yazısı var. Konserde sahne önünde ayrılmış alanın üçte biri ancak doluydu. O doluluk da büyük ihtimalle davetlilerden oluşuyordu. Yine hem gruba, hem seyirciye ayıp oldu hissiyle baktım sahne önündeki boşluğa. Gerçekten anlamıyorum bu sahne önü ısrarını.


Sonic Youth'u 10 yıl önce Maslak Venue'de izlediğimde, 70 lerin protopunk'ından New York deneysel müzik sahnesine, oradan grunge ve alternatif rock'a çekilen çizgileri görmüştüm. Ucunu yakaladığım bir şeyin kaynağını görmek beni heyecanlandırıyor. Konserin sonundaki yarım saati aşan gürültü patlaması, orada olan kimsenin unutabileceği bir şey değildi. Thurston Moore'un gitarını amfinin üzerinde adeta rendelemesi, onunla sevişmesi, burun deliklerine soktuğu jaklar, boynuna doladığı kablolar, giderek aletin organikleşmesi ve zamanın noise'a dönüşüp anın bir çınlama olması. 22 Nisan'da Babylon'a giderken hafızam canlanmış, Sonic Youth konserinden önce hissettiğim ürperti geri gelmişti. Bir şeye karşı duyulan heyecanın yitmemiş olmasını fark etmek, 30 ların eşiğinde dururken her zamankinden daha sevindirici. Sonic Youth 2011 de dağıldıktan sonra Thurston Moore, Chelsea Light Moving projesinin yanında solo çalışmalarına da devam etti. Geçtiğimiz yıl çıkan The Best Day, Moore'un 4. solo albümü. Belki Sonic Youth ipuçlarını yakalayabildiğim için, önceki işlerinden daha çok sevmiştim albümü. Dakikalarca tekrar eden melodiler sürekli aynı yerlere vura vura akıp gitmiyor, her seferinde biraz daha derinleştirip değiştiriyor aktığı yeri. Konserde de böyle. Sahnedeki müzik teni geçip kemiklere işliyor. Thurston Moore'un grubu davulda Sonic Youth'tan Steve Shelley, gitarda Moore'un Londra'dan komşusu James Sedwards ve basta My Bloody Valentine'dan Debbie Googe'dan oluşuyor. Konser boyunca melodi döngüleri yükselip alçalıyor, kimi zaman gürültünün altında kayboluyor. Loş ışıkların altında ses iplikleriyle birbirine bağlı her şey. Gitar feedback'i tüm boşlukları dolduruyor, ciğerlerimize kadar. Moore, ayaklarını yere vura vura çıktığı sahneden ilan ediyor: We are a band. Kendini hiçbir zaman geriye dönük bir değerlendirme yapacak kadar başarılı bulmadığını, hep çıraklık döneminde hissettiğini söyleyen biri için doğru bir cümle. Sahnede bir grup var ve sesin sınırlarına nasıl gidileceğini biliyor. Bize kalan, adımlarımızı onlarınkine uydurmak. Kulağımı gürültüye açıyorum, çınlaması iki gün geçmiyor.


Çoğumuzun Dinosaur Jr. solisti ve gitaristi olarak tanıdığı J Mascis, 1980'lerden bu yana şiddetiyle sarsan gitarı ve yorgun bir mırıltı halindeki vokaliyle alternatif rock'ın özgün ve etkili müzisyenlerinden biri. Mascis'in Sub Pop etiketli ikinci solo albümü Tied To A Star, omurgasını akustik gitarın oluşturduğu sakin ve derinlikli bir çalışma. Albümde akıcı gitar melodilerinin ana eşlikçisi piyano. Mascis'in için için yanan elektro gitarı ise atmosfer oluşturmada yardımcı oyuncu; Every Morning, Heal The Star, Trailing Off gibi parçalarda kısa süreliğine kendisini gösterip kayboluyor. Tied To A Star, J Mascis'in vokal çeşitliliğiyle de dikkate değer bir albüm. Me Again, Heal The Star, Stumble ve Come Down'da müzisyenin sesinin duymadığımız biçimleriyle tanışıyoruz. Albümdeki çoğu enstrümanı kendisi çalan Mascis, piyano ve gitarda Ken Maiuri ve Pall Jenkins'ten destek almış. Wide Awake'in vokallerinde de Chan Marshall'ı duyuyoruz. 30 yıllık bir kariyerin sağlam adımlarından biri olan Tied To A Star, dinleyiciye J Mascis'in yumuşak tarafını sunuyor. Sadece müzisyenin takipçileri için değil, incelikli bir alternatif rock albümü dinlemek isteyen herkes için kaçırılmaması gereken bir çalışma.


Borusan Müzik Evi'nde konser izlemeyi sevmemin en büyük nedenlerinden biri hem gruba yakın hem çevreden izole hissedebilmem. Burnumu üst katın camına yapıştırıp tavandaki bir sinek gibi tepeden müzisyenleri incelemek, arada bir yukarı baktıklarında yüzlerine vuran ışığın göz renklerini belirginleştirmesi hoşuma gidiyor. Bu defa alt kattan, meraklı ve hevesli kalabalığın parçası olarak izledim konseri. Performansın seyredildiği açı, müzik algısını nasıl etkiliyor merak ettim konser boyunca. Davulun yanından, davulcunun hareketlerine odaklanarak izlediğim konserde Tortoise'un çok katmanlı müziğini görsel olarak davulcunun her biri ayrı ruha sahip görünen kol ve bacaklarına iliştirdim. Tortoise 90'ların başından beri rock, caz ve elektronik unsurlardan oluşan, deneysellik ve doğaçlamayı kucaklayan, çoğunlukla bu müziği nereye koyacağını bilememekten post-rock olarak etiketlenen bir türün öncülerinden. Albümleri, insanın kendi imge dünyasının derinine birer bilet gibi. Ve artık biliyorum ki canlı performansları da aynı yoğunlukta bir yolculuk. Bir enstrümandan diğerine geçen müzisyenlerin katman katman, ritim ritim inşa ettiği yapıyı takip ederken dinleyici de bir ruh halinden diğerine geçiyor. Şarkılara ayak uydurmak için tavşan peşindeki tazı gibi manevralar yapıyor, duygularıyla duyduğu müziği birbirine denklemeye çalışıyor. Dan Bitney daha ikinci şarkıda davula fazla abanıp kick pedalını kırdığında kaygılanmıyorum. Gördüğüm şey Tortoise'un müziğindeki dönüşler ve sayısız ihtimallerin hayattaki yansımasından başka bir şey değil. Seyircilerden birinin konser mekanına yakın oturması ve evinde hemen gidip getirebileceği bir kick pedalı olması kadar doğal bir şey olamaz. Her şeyin yerli yerinde olduğunu hissediyorum gece boyunca. Karşılıklı iki davul, her şarkıda el değiştiren bas ve gitarlar, çeşitli elektronik edevat, klavye ve ksilofon sahneye dağılmış. Sahneyi çevreleyen biz, bir yandan müziğe ayak uydururken diğer yandan aynı enstrümanları farklı müzisyenlerin nasıl kullandığını görüyoruz. Organik bir yapı karşımızda şekilleniyor, akışkanlaşıyor, sonra sönüyor. Müziğin mühendislikle yakınlaştığı Tortoise performansı seyirciyi de, grubu da memnun ediyor. Sadece duygusal değil, zihinsel düzlemde de yoğun yaşanan bir konser veriyor Tortoise. Yıllar sonra bile doyum hissiyle hatırlanacak türden.


90'ların başında, Glasgow'da dört arkadaşın kurduğu Travis, 30 yıla yaklaşan kesintisiz kariyerine 8 albüm ve milyonlarca insana dokunan şarkılar sığdırdı. Britpop'un alaycı gülümsemesinin silinmeye başladığı 1999'da çıkardıkları ikinci albümleri The Man Who, onları Glastonbury sahnesine, müzik listelerinin zirvesine, prestijli ödüllere ve yıllar süren turnelere taşıdı. Travis, kariyerinin dönüm noktalarından biri olan The Man Who albümünü ve iz bırakan diğer şarkılarını çalmak üzere 8 Haziran'da Zorlu PSM'de olacak. Grubun bas gitaristi Dougie Payne ile albümü baştan sona çalma kararlarını, grubun zamana nasıl direndiğini ve değişen müzik dinleme alışkanlıklarımızı konuştuk. Bu, daha önce hiç yapmadığımız bir şey. The Man Who, başladığınızda tamamını dinlemek istediğiniz türden bir albüm. Albümü yayımlanmadan önce son dinleyişimizde de böyle düşündüğümü hatırlıyorum. Sizi içine çeken, sıra dışı bir atmosfere sahip. Canlı performanslara yakın bir ilerleyişi var. Konserde de çok iyi işliyor. Geçtiğimiz yıl Manchester ve Londra'daki konserlerde bunu denedik ve gördük. Bir albümü bitirdikten sonra onu nadiren yeniden dinlerim. The Man Who konserlerinden önce oturup albümü baştan sona dinledim ve zihnimde bir sürü anı canlandı. Albümü bu şekilde çalmak, şarkıların verdiği hissi çok değiştirdi. Yıllarca konser verdikten sonra belli şarkıları setin belli yerlerinde çalmaya alışıyorsunuz. Why Does It Always Rain On Me ya da Turn gibi şarkılar, genellikle kapanış şarkılarıydı. Şimdi onları konserin ilk yarısında çalıyoruz. Radyolarda çok çalınıp büyüyen, popüler olan şarkılar orijinal, küçük hallerine geri dönmüş oluyor. Onlara albümdeki herhangi bir şarkı gibi davranmak güzel. Şarkıların yaşayan varlıklar olduğunu düşünüyorum. Yıllar içinde anlam değiştirip evrilebiliyorlar. Başka zamanlara ait duyguları çağırabilirken, yeni duyguları da kendilerine katıyorlar. Müzikte zaman dışı bir şey var. Örneğin The Beatles'ın Tomorrow Never Knows'unu alalım. Üç dakikalık bir şarkı. O üç dakika, 52 yıl sürdü ve hala sürüyor. Şarkılar seninle birlikte değişiyor, hareket ediyor. Belki eskiden dinlediğin bir şarkı şimdi seni utandırıyor ya da artık daha anlamlı geliyor. 20 yaşında dinleyip nefret ettiğin bir şarkıyı 40'ında dinlediğinde gözyaşlarına boğulabilirsin çünkü hayatında onunla ilişkili bir şey yaşamışsındır. Sekiz albümünüz ve 30 yıla yaklaşan bir kariyeriniz var. Şarkıların anlamları bile değişirken, siz bu kimyayı sürdürmeyi nasıl başarıyorsunuz? 2002'de davulcunuz Neil Primrose boynunu kırdığında, grubun headliner olduğu festivallerdeki konserleri bile iptal ettiğinizi hatırlıyorum. 1996 ve 2002 arasında durmaksızın albüm kaydediyor ve turne yapıyorduk. İş yükü devasa boyutlara geldiğinde gerilim de artıyor. The Man Who ve The Invisible Band çok başarılı albümlerdi. Onları büyük turneler izledi. 2002'nin başlarında artık çatlaklar görünür olmaya başlamıştı çünkü sürekli dip dibeydik. Hiç eve dönmüyorsunuz, bir turne otobüsünde, küçük bir ortamda yaşıyorsunuz, kaygı verici ya da alışılmadık durumlar içerisindesiniz. Bu, her ilişki üzerinde baskı yapar. Bizde ise dört ilişki var. Neil tam da bu dönemde boynunu kırdı. Bu olay sanki üzerimizdeki baskının bir tezahürüydü. İniş ve çıkışları birlikte kat edip birlikte büyümeye çalıştık. Birinin kafasına gitar fırlatıp Ben artık yokum demektense ortak bir olgunluk ya da duyarlılık seviyesi yakalamaya çabaladık. Hala plak alıyorum ama oturup bir albümü baştan sona dinlemek çok zor geliyor. Teknoloji ve modern yaşamın doğası çok dikkat dağıtıcı. Arkadaşlarım evime geldiğinde bir albüm koymak yerine herkes birbirine bir şey dinletmek istiyor. Müzik dinlemek törensel ya da dinsel bir şey gibi değil, neşeli ve interaktif bir şey olsun isteniyor. Artık çok az albüm dinliyorum, bunu şimdi fark ediyorum. Bu röportaj ilk olarak 2 Haziran 2018 tarihinde Cumhuriyet Cumartesi'de yayınlanmıştır.


James Hakan Dedeoğlu'nun solo projesi TSU!, sözlere ihtiyaç duymadan hikayeler anlatıyor. Gitarının yürüyüşünde insanı boğmayan, tatlı bir hüzün var. Şarkıları zamanın daha yavaş aktığı, acelemiz olmayan bir yere ait gibi. İstanbul'un nemli sıcağında, araba sesleri içinde dinlediğimde kahverengi tabelaları izleyerek Ege'nin tenha antik kalıntılarından birine varıyorum. Ancak 1-2 turistin olduğu, kuru otların arasında kertenkelelerin hışırdadığı, binlerce yıllık beyaz taşların gözümü aldığı yerler. İnsana kendi geçiciliğini hatırlatacak kadar kadim yerler. Belki de bu geçicilik hissinden geliyor TSU!'nun hüznü. Şikayetim yok. Geçen yıl çıkan albümü H. M. S. Angora'yı çok sevmiştim, 3 şarkılık yeni EP'sini de her gün dinliyorum. Sonbaharda yayınlanacak 3. TSU! albümünün kayıtlarından sıyrılıp kucağımıza düşen EP'nin kayıt/miks/mastering'i John Eichenseer'e, kapak tasarımı ise Aylin Güngör'e ait. Sakin ve duru akışıyla nefes aldırıyor ki buna çok ihtiyaç var.


27 yaşına 7 solo albüm ve sayısız iş birliği sığdıran San Francisco'lu garage rock müzisyeni Ty Segall, yaptığı işin hakkını vermeye devam ediyor. Mesai verdiği her projenin altından başarıyla kalkan Segall, yeni albümü Manipulator ile kariyerinin şimdiye kadarki doruk noktasına çıkmış durumda. 70'lerin gitar sound'unun etkilerini taşıyan albümün dünyası, Segall'ın gitarı etrafında dönüyor. It's Over, Feel, The Faker, The Crawler gibi gücünü elle tutulacak kadar yoğun gitar işçiliğinden alan şarkılara kayıtsız kalmak imkansız. Müzisyenin alıştığımız lo-fi karakterli, tozlu, cızırtılı gitarı kükremeye devam ederken The Clock, Green Belly, Don't You Want To Know gibi akustik, berrak parçalar ve The Singer ile Stick Around'un yaylıları Segall'ın sürekli aynı yere demirli kalmaya niyetli olmadığını gösteriyor. Manipulator'daki her şarkı, biriktirdiği adrenalini bir sonrakine aktarıyor ve albüm dinleyicinin ilgisini bir an olsun kaybetmiyor. 14 aylık bir süreç sonunda kaydedilen albüm, 56 dakikalık süresiyle en uzun Ty Segall albümü. Albümdeki 17 şarkının 16'sında bütün enstrümanları Ty Segall çalıyor. Garage rock'ın samimi enerjisini içermekle birlikte, daha geniş mekanlara yayılmak isteyen şarkılar bunlar. Ty Segall rock'n roll'un ölmediğini ilan ediyor ve son zamanların en iyi rock albümlerinden birini önümüze koyuyor.


Müzisyen Elizabeth Grant'in 2010'da ortaya çıkardığı Lana Del Rey karakteri, kendisini şöhrete taşıyan 2012 tarihli Born to Die albümünden beri müzik dünyasını ikiye bölmüş durumda. Bir taraf Del Rey'in doğruluğu meçhul karanlık hikayesi ve silikonlu dudaklarının çekiciliğine kendini kolayca bırakıyor, diğer taraf onu orijinallikten uzak, samimiyetsiz bir ürün olmakla suçluyor. Ancak onu sevseniz de sevmeseniz de inkar edilemeyecek bir şey var: Lana Del Rey 2010'ların ilk yarısına damgasını vurmuş bir pop figürü. Müzisyenin üçüncü albümü Ultraviolence'ın büyük bölümünde prodüktör koltuğunda The Black Keys'den Dan Auerbach oturuyor. Albümün siyah beyaz kapağından bizlere hülyalı/hüzünlü bakan Del Rey, yaz havası gibi insanı gevşeten, kimi zaman da bunaltan uyurgezer vokaliyle artık aşina olduğumuz hikayelerini anlatıyor. Şiddetin olağan sayıldığı ilişkiler, stilize aşk acısı, limonata şekerine bandırılmış kötü kız imajı, buram buram nostalji içinde dinmeyen göz yaşları ile Bond kızıyla White trash prenses arası bir yerde duruyor Lana Del Rey. Cruel World, Ultraviolence ve Shades of Cool gibi güçlü şarkılarla açılan albüm, Del Rey'in mutsuzluğunun altını kalınca çizen Sad Girl ve Pretty When You Cry ile sendeliyor. Del Rey'in istediğini almak için gereken her şeyi yapacağını ve bununla yaşamamız gerektiğini dünyaya ilan ettiği Money Power Glory ve Fucked My Way Up To The Top ise Tamam Lana, bütün dünya senin olacak, yeter ki sakin ol! dedirtiyor. Yarattığı personayla dalga geçtiği Brooklyn Baby ile dünyayı ele geçirmesinden bir adım sonrasını öngördüğü Old Money, Lizzy Grant'in her şeyin farkında olduğunu gösteriyor. Lana Del Rey karakteri yolculuğuna daha ne kadar devam eder bilmiyorum ama ben artık direnmeyi bırakıp, bir süreliğine kendimi onun plastik kollarına atıyorum. Sıcak ve şık karamsarlığında uyuşuyorum.


Jack ve Meg White'ın grubun 10. yılında, 2007'de çıktığı Kanada turnesini belgeleyen The White Stripes Under Great White Northern Lights, ünlü bir grubun turne belgeseli olmaktan çok Detroit'li iki müzisyenin yol hikayesi. Yönetmen Emmett Malloy'un klip yönetmeni olmasından dolayı bir video estetiği seziliyor filmde. Özellikle Jack ve Meg'in ziyaret ettikleri şehirlerin insansız, tenha bölgelerinde dolaştıkları sahnelerde. Grubun alametifarikası olan siyah, beyaz ve kırmızı renkler görüntülere de hakim. Hikaye ikilinin Kanada'yı farklı bir turneyle ziyaret etmek istemesiyle başlıyor. Ülkenin her bölgesinde bir konser vermeye karar veriyorlar. Sadece büyük kentlere değil, müzisyenlerin pek uğramadığı küçük şehirlere de uğruyorlar ve gittikleri her yerde heyecanla karşılanıyorlar. Grupta kesinlikle Küçük şehirlerdeki insanların sıkıcı hayatlarını renklendirelim gibi bir yaklaşım yok. Arzulanan, insanlara mümkün olduğunca yakın olmak, onlardan hikayeler dinlemek, bir şeyler öğrenmek. Gün içinde halka açık alanlarda mini konserler veriyorlar. Mekan ve saat bilgileri şehrin sakinleri arasında ağızdan ağıza yayılıyor. Bovling salonları, otobüsler, tekneler, küçük barlar The White Stripes'ın gündüz konserlerine sahne oluyor. Halk konserleri dışındaki saatlerini şehri gezerek geçiriyorlar. Kıyılarda, kayalarda gezip konuşmadan manzarayı izliyorlar. Yellowknife'a indiklerinde onları belediye başkanı karşılıyor ve eski dolmuşlara benzeyen arabasıyla onları gezdiriyor. Trafiğe kapattırıp üzerinde yürüyecekleri köprüler yok gittikleri yerlerde. Zaten öyle ibişlikler peşinde olmadıkları da ihtiyar Amerikan yerlilerinden şarkılar dinlemek istemelerinden belli. Konser ve şehir görüntüleri dışında bir de doğrudan kameraya konuştukları röportajdan parçalar var. Gerçek ya da sahte olmak ve çalışma biçimleri üzerine konuşuyorlar. Jack White'ın sahneyi kendine sürekli küçük zorluklar yaratacak şekilde düzenlediğini öğrenmek, müziği icra etme üzerine ne kadar düşündüklerini gösteriyor. İkili film boyunca etraflarında kamera yokmuş gibi davranmıyor hiç. Hatta oldukça içine kapanık olan Meg zaman zaman kameranın varlığından etkilendiğini belli ediyor. Bugün, grubun sona erdiğini bilerek Jack White'ın Uzun süre devam edemeyeceğimizi düşünüyorlardı dediğini duymak tuhaf hissettiriyor. Filmin hiçbir yerinde ne zorlama, ne samimiyetsizlik hissediliyor. The White Stripes Under Great White Northern Lights, vaat ettiği gibi grubun kuzeydeki yolculuğunun içten bir belgesini sunuyor. İnsana unutulmaz bir konser yaşatmak için büyük ekranlara, dansçılara, efektlere ihtiyaç olmadığını, bir gitar, bir davul ve samimiyetle her şeyin hallolabileceğini gösteriyor. The White Stripes'ın büyüklüğü de buradan geliyor.


Geçen zaman unutulması gerekenlerin üzerini örtüyor, onları hafızanın dibine itiyor. Gezegeni kavuran sıcak bir rüzgar gibi durmadan dönüyor, tüm günleri dün ederek. Yorulmadan ilerleyen sabırlı zihnin yeni şeyler inşa etmesi için zemini düzlüyor. Tırnak aralarına yeniden toz doluyor, nabız atıyor, göz arıyor, omurga hazır. Bütün bu kozmik fırtına içine kırılgan kağıt kuşlar salıyoruz, elimizden çıktıkları anda kapılıp gidiyorlar akışa. Kendi kuşlarını yapan başkalarına değiyor, onların kuşlarına yoldaş oluyorlar. Bir yerlerde su var derin. Hiç görmesen de içinde hissini taşıdığın. Windy & Carl'ın insanın boyunu aşan müziği, zihni netleştirmek için yapılmış sanki. Ses katmanları akıp giderken altta kararlı ilerleyen melodi, tortusundan arınmayı bekleyen yavru düşünceye benziyor.


Bu yılın gözlerimi yuvalarından uğratan haberlerinden biriydi Avea Escape to Music kapsamındaki Unkle konseri. İstanbul'da izleyeceğimizi tahmin etmediğim bir isim. Kasedini dinleye dinleye yıprattığım Psyence Fiction'dan bir şeyler duyacak olmak çok heyecan vericiydi. O heyecanla her zaman olduğu gibi mekanda 10-15 kişi varken kapıya dayandım. Yer kapma gibi bir sorun olmadığını görünce kendimi dışarıda köfte-ekmeğe verdim. Grup gecikmeyle sahne aldı, öğrendiğimiz kadarıyla sebebi ekipmanın bir kısmının buraya geç ulaşmasıymış. Bekleyiş süresince kalabalığı konsere hazırlayan parçalar iyi seçilmişti, sabırsızlığımızı kontrol altında tuttu. Abiler alkış-çığlık içinde sahneye çıktı. Son gelen siyah güneş gözlükleriyle James Lavelle'di. Parçalar birbiri ardına akarken grupla seyirci arasında bir konuşma olmadı. Sadece Gavin Clark vokal yaptığı şarkılardan sonra teşekkür ediyordu. Şarkı söylemediği zamanlardaysa sahnenin kenarında, eli cebinde, ağzında sigarasıyla grubu izliyordu. Çok sevimli bir adam diye düşündüm onu izlerken. Mobil olmaları nedeniyle James Griffith ve Joel Cadbury ile daha içli dışlıydık. Bay Lavelle vokal yaptığı şarkılardan birinin sonunda Nihayet İstanbul'a gelebildik tarzı bir şeyler söyledi. Biste de çok motherfucking harika bir seyirci olduğumuzu yineledi ki bence o kadar motherfucker bir halimiz yoktu. Ön sıralar şarkıları bir ağızdan söylüyordu ama döne döne hoplayıp zıplarken gördüğüm kadarıyla insanlar gayet sakindi. Neredeyse enerjisiz diyeceğim. James Lavelle de bana konserin sonlarına doğru açılmış gibi geldi. Gavin Clark'ın leziz vokali dışında Josh Homme, Ian Brown ve Nick Cave'i ekranda görmek harikaydı. Gözlerimi kapayıp gerçekten 3 metre ötemde olduklarını hayal ettim. Bu arada Nick Cave'le yaptıkları Money and Run tam bir konser parçası olmuş, fena dans ettiriyor. Zaten dev ekranda Nick Cave kollarını açmış dönedururken insana bir enerji doluyor. Mis gibi görüntüler, ışıklar ve çokça gürültü içinde harala gürele geçti konser. Kişisel zirvelerim Money and Run, Restless, Reign ve Lonely Soul'du. Lonely Soul'un herkes tarafından hasretle beklendiği çok açıktı. Psyence Fiction'dan Nursery Rhyme, Bloodstain ve Be There dinleme hayalim hayal olarak kaldı. Bari azıcık Unreal duysaydık. Her neyse. Tek bis yaptılar, In A State'le tadı damağımızda kalacak şekilde yükselerek bitirdiler konseri. Herkes vestiyere abanmasaydı, biraz daha alkışlasaydık 2. bis olabilirdi belki. Işıklar açılıp müzik başladığında dans etmeyi özlediğimi anladım. Yorgun olmama rağmen hala kıpır kıpırdım, iyi konser insana böyle bir kuvvet veriyor. Setlistte eksikler var, eklemeler için manyetikbant@gmail. com adresini kullanabilirsiniz: Chemistry, Restless, Keys To The Kingdom, Burn My Shadow, Reign, Money and Run, Follow Me Down, The Runaway, Lonely Soul, Eye For An Eye, Heaven, In A State. Not: Bu güzel satırlarda bahsetmek istemediğim fakat konser boyunca bizi çok sıkıntıya sokan bir konuyu radioheadbanger şu entry'sinde dile getirmiş. Ne yiyorsunuz arkadaşım konserden önce? Lütfen ya.


Ve İbrahim dizleri üzerine çöktü, Görüyorsun işte senin ne zaman şaka yaptığını kesinlikle anlamıyorum. Ve Tanrı İnanmıyorum. Espriden hiç anlamıyorsun diye gürledi. Ama biricik oğlumu size sunmak istemem, sizi ne kadar çok sevdiğimi göstermez mi? Ve Tanrı dedi ki: Bu bazı kimselerin rezonansta olan ve iyi modüle edilmiş bir sesin vereceği her emre ne kadar eşekçe de olsa uyacaklarını kanıtlar. Ve Tanrı bundan sonra İbrahim'e gidip yatmasını ve ertesi gün odasına uğramasını söyler. -Woody Allen, Tomarlar


Fotoğraf çekmeye başladığımda sadece insansız, boş mekanları belgelemek istiyordum. Terk edilmiş binalar, yıllardır açılmamış kapılar, insanların bir sebepten gözden çıkardıkları, arkalarında bıraktıkları eşyalar heyecan veriyordu. Belki de artık her karışı didik didik edilmiş dünyada ufak da olsa bir keşif duygusu uyandırdığı için. Yıllar içinde boş mekanlara sevgim azalmamakla birlikte, konu olarak insanı daha çok arar oldum. Fotoğraf makinemden cesaret alıp, başka zaman konuşmaktan çekineceğim insanların yüzlerini kaydettikçe mekanları algılayışım da değişti. Artık boş evler, yıkıntılar ya da sabaha karşı şehrin güzelliği, insansızlığından ve izolasyon hissinden gelmiyordu. İçinde barındırdığı ve birkaç saat sonra yine içine dolacak / etrafını saracak insanların havada bıraktığı hikaye zerrelerinden geliyordu. Christopher Thomas'ın fotoğraflarına bakarken bunları düşündüm. Şehrin tenha saatlerinde büyük format polaroid makinesiyle uzun uzun pozlamış sokakları, binaları, bahçeleri, limanları. Venedik & New York sergisinde New York Sleeps ve Venice in Solitude serilerinden fotoğraflar bulunuyor. Her biri insanı içine çeken karelere konu olan mekanlar, insansızlıktan yararlanıp çırılçıplak bırakılmamış. Fotoğraflarda tıbbi bir hava yok. Aksine, gelgit dalgaları gibi yükselip alçalan insan selinin bir yerlerde gürüldediğini duyabiliyorsunuz. Bu yüzden de benim için hiç hüzünlü ya da melankolik değil. Denize atlamadan önce alınan derin nefes gibi fotoğraflar. Berrak ve enerji dolu. Venedik & New York sergisi ay sonuna kadar Karaköy'ün sakin sokaklarından Hoca Tahsin'deki Elipsis Galeri'de olacak. Fotoğrafların ruhuna uygun bir mekan. Tophane'ye doğru akan trafik nehrinin kıyısında, Thomas'ın karelerine bakarak biraz soluklanmak iyi geliyor.


Okul servisinde arka dörtlüye oturacak kıdemim yoktu. Çoğunlukla şoförün arkasındaki koltuğa gömülüp walkman dinliyordum. Ara sıra da radyoya kulak veriyordum. R. E. M'i ilk defa okul servisinde duymuştum mesela. Radyo, 13 yaşındaki bir müziksever için mucizeler kutusuydu. Servisin toz kokan koltuklarını terk edişimin 14. yılında her gün kulaklarıma elektronik hunileri dayayıp bir sürü şarkı akıtıyorum içeri. Bazılarını bırakıyorum akıp gitsinler, bazılarına sarılıyorum heyecanla. Brooklyn çıkışlı Violens'e tırnaklarımı öyle geçirmişim ki omuzlarına kan oturmuş. Jorge Elbrecht, Iddo Arad ve Myles Matheny'nin 2007'de oluşturduğu Violens, kendi deyimiyle gitar ve synth temelli armoni vokal müziği yapıyor. Bana sorarsanız yaptıkları 80'ler ve 90'ların synth ve gitar numaralarını damıtıp, tanıdık ama taze bir nefes olarak atmosfere salmak. Solist Elbrecht, 2000'lerin ilk yarısını kurucu üyesi olduğu sanat kolektifi Lansing-Dreiden'e vakfetmiş. Grubun 2010'da kendi imkanlarıyla çıkardığı Amoral, bir esinlenmeler karmaşası gibi geliyor kulağıma. Buram buram 80'ler kokan synth'ler renkli ve parlak taytlara bürünüp dimağımı işgal ediyor. Sevip sevmediğime karar veremediğim tanıdıklar gibi bir albüm. Belki de önce ikinci albüm True'yu dinleyip bağrıma bastığım için ısınamıyorum Amoral'a. Ama True da True hani. The Smiths'le Slowdive'ın aşk çocuğu olabilecek Totally True ile açılıyor. İçe dönük, kendi üzerine katlanan sakin gitar melodileri sisli vokallerle besleniyor. Aynı damardan ilerleyen Der Microarc ve When to Let Go ile Violens'in yumurtaları çoktan deri altına zerk edilmiş oluyor. Distorsiyonlu gitarların hala heyecan verdiği paralel bir evrenden kaçan Every Melting Degree'yi takip eden Lavender Forces, bir uyarı sinyali gibi albümü ikiye bölüyor. İlk yarıdaki henüz güneş kremi sürmüş ten hissi yerini Sonic Youth-vari gitar-davul kapışmalarına bırakıyor. Katmanlı vokaller ve bilgisayar efektleri şarkıları puslandırıyor. Shoegaze'le punk rock arasında bir yerde duran All Night Low'da nihayet Violens'le ilişkimizin gidişatı belli oluyor. Niyetimiz ciddi. True'da daha önce defalarca örneğini duyduğumuz formülleri ustalıkla kullanıyor Violens. Bu yüzden şarkılara kapılmak kolay. Grup, güvenilirliği test edilmiş bu formüllerden bir füzyon yaratıyor. Onlara sırtını tamamen dayamak yerine, onları dönüşüme uğratıyor. Bu yüzden şarkılar heyecan verici. Amoral, Violens'in yapmak istediklerine dair bir taslaktı. True, yapabileceklerinin bir kısmını ortaya koydu. Üçüncü Violens albümünde grubun tüm kartlarını masaya açmasını izlemek çok keyifli olacak.


Uyanmışız, gün serinmiş. Domatesler kekikli zeytinyağı içindeymiş. Kedi koltukları tırmalamıyormuş. Kapının önü denizmiş. Sevgilinin yüzü sıcakmış. Çarşafta kum taneleri... Belirli bir ruh halini yakaladığında her şey kolay. 30'larının başındaki Amerikalı müzisyen Kurt Vile, yaşamak için temel ihtiyaçlardan biri olan, hayat içinde kolayca akabilme hissini ihtiva eden bir psychedelic folk yapıyor. Nisan başında çıkan Wakin on a Pretty Daze, Vile'ın beşinci albümü. Kapak fotoğrafının sağ alt köşesinde, bir yol kenarında öylece duran adam bazen sözcüklerle, bazen açılış parçası Wakin On A Pretty Day'deki gibi upuzun gitar sololarıyla anlatıyor hikayelerini. Alınan yollar, verilen sözler, aşık olunan insanlar ve kana karışanlar bir bir gezginin heybesinde yerini alıyor. Too Hard'da geçen Acele etme, derler. Varolmanın en iyi yolu bu olsa gerek sözleri, Kurt Vile'ın müziğinin her hücresine sinmiş Amerikan saykodelisinin özeti gibi. Albümdeki şarkılar, her hafta sigarayı azaltacağına, alkolü bırakacağına söz veren bir arkadaşımın hiçbir zaman gerçekleşmeyeceğini bildiğim vaatlerini dinlemeye benzer bir his uyandırıyor. Bazı insanlar hayatı yeterince yaşadığından emin olmak ister, Kurt Vile şarkıları da böyle bir adamın içinden çıkıyor gibi. Hayatın hiç de steril olmayan özüne bulaştıkça yıpranmak ve yıpratmak kaçınılmaz. Kalpler açık, samimiyet ortada olduğu sürece bu hiç sorun değil. Vile'ın gitarına uzun uzun methiyeler düzmek mümkün. Ya da kısaca şunu söylemek: Elektriğin varlığı, onun gitarıyla anlam kazanıyor. Kaynağını Amerikan folk/rock geleneğinden alan Kurt Vile'ın müziği yeni bir şey değil. Geçerli bir şey. İnsan bir yerden bir yere gitmek için kara üzerinde hareketine devam ettikçe de geçerliliğini koruyacak.


Oklahoma çıkışlı saykedelik rock grubu Stardeath and White Dwarfs, 10 yıllık kariyerinin ikinci stüdyo albümü Wastoid'i TV On The Radio üyesi David Sitek'in plak şirketi Federal Prism Records etiketiyle yayınladı. Grubun solisti Dennis Coyne'un The Flaming Lips lideri Wayne Coyne'un yeğeni olması, grup için hem avantaj hem de bir engel. Stardeath and White Dwarfs bir yandan bu bağlantıyı kullanarak The Flaming Lips'in kaydettiği Pink Floyd ve King Crimson cover albümlerinde yer alıyor, diğer yandan çok açık biçimde The Flaming Lips'i andıran müziğinde kendi sesini bulmaya çalışıyor. Sessizlikten yavaşça yükselip bir patlamayla dinleyiciyi yakalayan açılış parçası The Chrome Children, çıtayı en baştan yükseğe yerleştiriyor. Bir mantrayı andıran Frequency, akustik dozuyla parlıyor. Vokalin gitar katmanları arasında eriyip kaybolduğu New Fumes katkılı Hate Me Tomorrow ve Chrome Pony ile birlikte kaydedilen isim şarkısı Wastoid, grubun iş birliklerinde ne kadar başarılı olduğunu bir kere daha kanıtlıyor. Birds of War'un gürültüsü, Sleeping Pills and Ginger Ale'in uzay boşluğu synth'leri Stardeath and White Dwarfs'un takip edilmesi gereken gruplar listesindeki yerini sağlamlaştırıyor. Grubun adının kaçınılmaz olarak sürekli birlikte anıldığı The Flaming Lips de 6 dakikalık The Screaming ile albümde görkemli bir iz bırakıyor. Stardeath and White Dwarfs'un iç gıcıklayıcı gürültüyle sarhoş edici saykedeli arasında uzanan müziğinde, geleceğe yönelik fikirlerin tohumlarını görmek mümkün. Ancak onları küçük Flaming Lips olarak değil, kendi sesine sahip özgün ve bağımsız bir grup olarak kabul etmek için sanırım bir albüm daha beklemek gerekecek.


Hasta olduğumda, çok sinirliyken ya da gerginken kendimi rahatlatmak için bir sürü şey yapıyorum ama müzik dinlemek aklıma hep en son geliyor. Çünkü kendimi dinleme eylemine hakkıyla veremeyeceğimi düşünüyorum. Çoğunlukla yanılıyorum. Kulaklarımın Samara Lubelski'ye alışması için bol kavgalı, gerilimli bir deniz otobüsü yolculuğu yetti. Tıklım tıklım geminin bir köşesinde, kendimi ayağını ön koltuğa uzatan teyzeler ve başkasının yerine oturmasına rağmen kalkmamakta ısrar eden ablalara kapamamı sağladı Lubelski'nin sakin fısıltısı. Lubelski 90'lardan beri birçok müzisyenle birlikte çalışmış, hala çalışıyor. Mesai verdiği gruplar arasında Thurston Moore'un yeni projesi Chelsea Light Moving de var. 2000'lerin ortasından beri de solo albümler yayımlıyor. Kendisini ancak 6. albümü Wavelength'te yakalamış olmak, telafi etmeye çalıştığım bir kayıp. Samara'nın gitar ve keman çaldığını biliyorum, başka enstrümanlar da çalıyor olması muhtemel. Psychedelic etkilerin çokça hissedildiği, hafif elektrikli bir indie folk yapıyor. Şarkıları da vokali gibi uçucu. 37 dakikalık albüm, iddiasız ama akla yapışan gitar melodileri ve basit davullar üzerine inşa edilmiş. Lubelski'nin okşayıcı sesi bu yapı üzerinde gelgit misali yavaş hareket ediyor. Belli belirsiz efektler, ksilofon ve oyuncaksı aygıtlardan çıktığını hayal ettiğim tınılar, incelikli bir düzenlemeyle şarkılar arasında nüans farkları yaratıyor. Albümdeki tek ve uzun bir parçadan oluşma hissiyatı, Lubelski'nin dalgalanmalardan uzak sesinden, biraz da gitar melodilerinin benzerliğinden kaynaklanıyor. Bu yüzden, ortasından bir iki şarkı dinleyip yoluma devam edebildiğim albümlerden değil Wavelength. Antibiyotik tedavisi gibi başından sonuna bir bütün olarak alınması gerekiyor. Acele etmenin, hırgürün faydasızlığı Samara Lubelski'nin müziğinde ifadesini buluyor ve ne zaman onun sesine dikkat kesilsem, içimden birtakım tortular akıp gidiyor.


Los Angeles çıkışlı rock grubu Weezer, ilk albümlerinin 20. yıldönümünde dinleyicisine o eski güzel günlere dönmeyi vaat ediyor. 90'ların sona ermesiyle çoğu müzik dinleyicisinin radarından kaybolan Weezer, 2000'lerin ikinci yarısını muhtemelen sadece kendileri ve sıkı takipçileri için bir anlam ifade eden albümlerle geçirdi. Rivers Cuomo ve ekibi, üzerlerindeki rock'n roll yapan kolejli imajına sımsıkı sarıldı ve şimdiki zaman içinde hep geçmişi andı. Grubun 9. stüdyo albümü Everything Will Be Alright In The End de aynı çizgide ilerliyor, ancak bu defa ilk çalışmaları The Blue Album referans alınmış. İlk single Back To The Shack'in sözleri, Weezer'ın bugünkü varoluşunu özetliyor: Yeni dinleyici kitlelerini boş ver, gel 94'teki gibi çalalım, zaten disko ve televizyondaki müzik yarışmaları berbat şeyler. Kulağa ölü bir zamanı diriltmeye çalışıyormuş gibi gelse de Weezer'a özgü çekiciliğiyle dinleyicinin zihnine yapışan bir çıkış parçası Back To The Shack. Albüme sıkı bir başlangıç yapan Everything Will Be Alright In The End, eski usul rock gruplarına ağıt niteliğindeki Eulogy For A Rock Band, Cuomo'nun kitlesel tüketime yem olmama niyetini ortaya koyan I've Had It Up To Here, Best Coast'tan Bethany Cosentino'nun eşlik ettiği Go Away, ikinci single Cleopatra ve son üç şarkının oluşturduğu The Futurescope Trilogy ile kendini güçlü bir biçimde hatırlatıyor Weezer. Bir anlığına gözlerinizi kapayıp 90'lara döndüğünüzü düşünmeniz bile mümkün. Everything Will Be Alright In The End, sadık Weezer dinleyicisini ve 90'ları özleyenleri memnun edecek bir albüm. Grubun son 10 yılda yayınladığı en iyi çalışma. Geçmişin tozunda debelenmeyi sevmeyenler mi? Onlar zaten Weezer'ı ilgilendirmiyor. Grup, kendi güvenli dairesi içinde hareket etmekten memnun.


Her günün öncekinden hızlı, her yılın öncekinden çetin geçtiği çağda yaşayanlar olarak hiçbir şeyin değişmediği ve her şeyin sonsuza dek bildiğimiz şekliyle devam edeceği yanılsamasına kapılmak tuhaf. Neyse ki uykulu gözleri dünyanın değişim ve dönüşümüne açan müzisyenler var. Trent Reznor, eşi Mariqueen Maandig, Reznor'la birlikte 2010 yılında The Social Network filmine yaptıkları soundtrack'le Oscar kazanan Atticus Ross ve Nine Inch Nails'in sanat yönetmeni Rob Sheridan 2010 yılında bir araya gelip kendilerine Coil'in 1984 tarihli single'ı How to Destroy Angels'ı isim olarak seçiyor. Bir single ve bir EP sonrası, bu ayın başında, grubun ilk albümü Welcome Oblivion çıkıyor. Unutuluş, zaten yıllardır içinde yaşadığımız ve gitgide alıştığımız bir kavram. Hafızamız belirli bir dönemin nostaljisine çakılı, yeni her şey ise kısa dönem hafızanın limiti içinde var olabildiği kadar kalıp, soluyor. HTDA'ın 65 dakikalık albümü, zamanın ruhunu tüm iniş çıkışlarıyla ortaya seriyor. Açılış parçası The Wake-Up dinleyiciyi bütünlüğünü korumakta zorlanan, parça parça olup dağılmanın eşiğindeki bir dünyaya uyandırıyor. Dehşetli gerçekliğinden kaçmak için rüyada olmayı isteyeceğimiz, ayaklarımızın altındaki zeminin sürekli titreyip biçim değiştirdiği bir dünya. Bu ufalanma ve moleküllerine ayrılma hali, içinde bir beklenti de barındırıyor. Bedensel / ruhsal dağılmanın üstesinden birlikte gelinecek bir insan dokunuşuna özlem duyuluyor. Şu anki haliyle dünya, çürümenin son safhasında ve yok olmaya mahkum. Albümün tamamında bu dönüşümden bahsediliyor. İsim parçası Welcome Oblivion'da söylendiği gibi dönüşüm hem şiddet, hem şefkat içeriyor. Ekolojik sınırlar zorlandıkça doğa yapması gerekeni yapıp antivirüs programını devreye sokuyor. Yersiz gururuyla kendi kuyruğunu yiyen bir tür için sirenler çalıyor. Çoktan başlayan evrimi buyur etmekten başka şans yok. Ice Age hem fiziksel hem manevi kıyameti haber verirken Too Late, All Gone, tıpkı Radiohead'in Fitter Happier'ı gibi sürdüğümüz hayatı korkutucu bir liste halinde yüzümüze çarpıyor. Unutuluş ve son kaçınılmaz olunca, ihtimaller konuşulmaya başlıyor. Kaçıp saklanarak kendi düzenimizi kurmak mümkün mü? Distopya içinde bir ütopya hayali yeşerir mi? Gerçekten bir amaç için ayaklansak ve dik dursak ne olurdu? İnandıklarımız bizi bir arada tutuyor. Peki inandıklarımız gerçek mi? Ağaç gibi kök salıp değişime karşı mı çıkmalı yoksa yavaş yavaş hem birbirimizin hayatından, hem dünyadan silinmeli mi? Tüm sevgimiz, oksijenimiz ve anılarımız bittiğinde geriye sadece unutuluş kalacak. Tamamen unutulmuş bir şey, hiç var olmamış sayılabilir mi? Albüm bu soruları soruyor ve sonunda dönüşümü kabulleniyor. 13 şarkı boyunca koca bir çağın hikayesi anlatılıyor sanki. The Loop Closes ile evrenin, zamanın, doğanın döngüsüne vurgu yapılıyor ve başlangıcın son olduğu gibi, sonun da başlangıç olabileceği ve bu çözünme içinden yeni bir algı doğabileceği düşüncesi pırıldıyor. Albümü kapatan Hollowed Ground yeni bir yapı için yıkım sonrası zemini kutsuyor. Trent Reznor'ın fısıltıları, Mariqueen Maandig'in berrak sesi, elektronik atımlar ve gitar dokunuşlarıyla gelişimizi ve gidişimizi anlatıyor Welcome Oblivion. Korkutucu ve doğru. Tam ihtiyacımız olan şey.


90'ların önemli indie rock gruplarından Pavement'ın solisti Stephen Malkmus, 2000 yılından beri ekibi The Jicks ile müzik yapıyor. Bağımsız plak şirketi Matador Records etiketiyle çıkan Wig Out at Jagbags, grubun 6. stüdyo albümü. Sound'unu kaygısız ve biraz retro havalı gitarların belirlediği albümde, Malkmus'un pek yaşlanma belirtisi göstermeyen sesinden, alışık olduğumuz esprili ve oyuncu tarzda yazılmış hikayeler dinliyoruz. Stephen Malkmus & The Jicks'i dinlerken bir an 90'ların bitmediğini düşünmek mümkün. Ama bu 90'lar referansı, müziğin geçip gitmiş bir dönemin nostaljisiyle zombileştiği anlamına gelmiyor. Daha çok, 90'ları birlikte geçirdiğiniz bir arkadaşınızla karşılaşıp, onun kendine has sohbetini ne kadar özlediğinizi fark etmeye benziyor. Stephen Malkmus'un zekice cümleleri ve zamanında indie rock'ın harcını karan gitarları hala canlı. İlk gençlikte olduğu gibi, 30'lara girerken de, orta yaşı sürerken de yanımızda olacaklar.