Gece Yarısı Güneşi etkinlik takviminin heyecanla beklediğim Helsinki bölümüne geldik nihayet. Rehber eşliğinde hızlı bir tur, Grotesk'te yemek ve bar gezmesi var programda. Kısıtlı sürede şehri doya doya gezemeyeceğiz kaygımıza sevgili rehberimizin bizi bir tasarım mobilya mağazasına götürüp, yarım saat L şeklinde sehpa bacağının ne kadar devrim niteliğinde olduğunu anlatması eklenince, Helsinki'yi rehbersiz keşfe çıkmanın daha iyi olacağına karar veriyoruz. Pekka'ya diyorum ki Eve Leningrad Cowboys tişörtü almadan dönersem beni paralarlar. Bi' buldur gözünü seveyim. Beni plak dükkanı Stupido Shop'a götürüyor, çalışanlarla bir şeyler konuşuyor ve sağa sola telefon ettiriyor. Helsinki'nin tüm plakçıları bana Leningrad Cowboys tişörtü mü arıyor ne? Yanıt olumsuz, sadece web siteleri üzerinden satış yapıyorlarmış. Bu arada Pekka bilmem kaç senesinde Helsinki'deki büyük katedralin merdivenlerinde verdikleri halk konserini anlatarak beni kıskandırıyor. Haritasız pusulasız kafamıza göre yürüyoruz. Haydi şu görünen büyük binaya gidelim, haydi bu minik sokağa girelim derken kendimizi Aleksanterinkatu'ya yakın, küçük bir meydana atıyoruz. Yemek saatine kadar geleni geçeni izliyoruz. Hayat Helsinki'de çok hızlı akmıyor sanki. Sağa sola koşturmaca yok, insanlar beş dakika bir meydanda oturup dinlenmeyi kendine çok görmüyor. Suni ihtiyaçlar buradaki kadar pompalanmamış, şehirde 4x4 görmek zor. Basit, sade, işlevsel bir dünyada yaşıyorlar ve görünüşe göre iyi yaşamayı çok önemsiyorlar. Bunun anahtarı da çok para değil çünkü basit zevkleri var. Arkadaşlarla güzel bir yemek, güzel bir içki, iyi müzik, bozulmamış doğa, yüzmek, sauna... E burası yaşamak için çok güzel bir yer, aklım mı çeliniyor yoksa? Helsinki'nin kışın -30 derece civarı olduğunu hatırlamamla kendime geliyorum. Gerçi kar ve soğuğun hayatı pek etkilemediğini, toplu taşımanın dakiklikle çalışmaya devam ettiğini ve kapalı alanlar ısıtmalı olduğu için sorun yaşamadıklarını söylüyor Pekka. Kışın saunadan sonra kendini havluyla karlara atmanın çok iyi geldiğini de söylüyor, o bir Viking sanırım. Grotesk'te yoğurtlu kokteyller karşılıyor bizi. Yemekti şaraptı derken yavaş yavaş mızmızlanmaya başlıyoruz, hani bar turu? Ve atıyoruz kendimizi yine sokağa, Pekka'nın rehberliğinde. İlk durağımız barlarla dolu bir tünel. Ortadaki sahnede bir cover grubu, 80'ler ve 90'lardan pop-rock şarkıları çalıyor. Yaş ortalaması yüksek, 40+ diyelim. Eğlence genç işidir algısından uzak olmak güzel. Herkes gülümsüyor, dans edenler, kadeh kaldıranlar. Çok efendi bir hava var. Büyükannenin Tüneli denen bu mekan, orta yaş grubunun avlanmak için takıldığı bir mekanmış. O yüzden herkesin yüzü gülüyor, büyük ihtimalle eve yalnız dönmeyecekler. Sırada Torni Hotel'in altında bulunan American Bar var. Burası kokteyl dünyasında saygın bir yere sahip. Bir Viking geleneği olan kılıçla şişe açma ritüeli, burada zaman zaman uygulanıyormuş. Kılıçla uçurulmuş şişe boyunlarını da sergiliyorlar. Yolunuz Helsinki'ye düşerse mutlaka buraya uğrayıp en üst kattaki tuvalete gidin. İki yanı camla kaplı, şehre tepeden bakan tuvalette manzaraya karşı teşaşür eylemek bir zevk. Adaya dönmeden önce bir gece kulübüne uğruyoruz, hemen hemen boş. Üniversitelerin açılmasıyla hafta içi gece hayatı sakinlemiş, perşembeler de ölü gün sayılıyormuş zaten. Fin Kültüründe Karaoke'nin Yeri konulu bir tez yazmayı düşünecek kadar çok karaoke bar gördüm. Neredeyse iki sokakta bir karaoke bar. Ne tür şarkılar çaldığı da kapıda yazıyor; klasik pop, Fince pop, rock... ne ararsan var. İçilen çeşitli kokteyl ve şarapların etkisiyle uyumaya hazır olarak son defa adaya dönüyoruz. İki güne sığdırabildiğim kadar çok Finlandiya ve Finlandia sığdırdım. Hayran kaldığım doğayı fotoğraflarda, huzuru da içimde taşıyarak dönüyorum İstanbul'a. Aklımda öğrendiğim bir sürü şeyle. Gittiğim şehirlerde geçen filmleri hep daha heyecanla izlerim. Helsinki de onlardan biri oldu, ne güzel.


Şarkılarını sıktığı dişlerinin arasından karşısındakini tehdit eder gibi söyleyen müzisyenleri çok seviyorum. Genele göre defo sayılan şeyleri kimliğinin bir parçası olarak kabul edebilenleri de. Fiona Apple ikisini de yapıyor. Bu sabah yine YouTube'da oradan oraya savrulup sonunda Iconoclasts serisinin Fiona Apple ve Quentin Tarantino'lu bölümüne düştüm. Şarkılar, farklı insanların birbirlerinden binlerce kilometre uzakta aynı şeyleri hissedip düşündüğünü gösterebildiği için bu kadar delici. Hem bizi kendimizi anlatmak için kelimelerle cebelleşmekten kurtarıyorlar, hem dünya üzerindeki tek insanmışız gibi hissettiğimizde sırtımızı pışpışlıyorlar. Herkes gibi, ben de en çok beni anlatan cümleleri tutuyorum aklımda. Belgeselden aldığım alttaki diyalog adeta Artemis 101. Tanıştığım herkesle konuşmak yerine bunu bir karta bastırıp verebilirim. Fiona Apple'ın kendini açıklamak yerine cd yapmayı düşünmesi gibi. Quentin: Birbirimize benzediğimizi düşündüğüm noktalardan biri de sürekli utanç verici anlar yaşama korkusu içinde olmamız. Telefondaki tuhaf gerginlikten korkup arayamadığım için kaybettiğim çok insan oldu. İlk bölüm bu, YouTube'da devamını bulabilirsiniz.


Müzik sahnesine bir hardcore grubuyla giren Californialı müzisyen Tim Presley, 2010'da benimsediği White Fence adıyla her yıl 1 veya 2 albüm yayınlıyor. Evinde, dört kanallı basit bir kayıt cihazıyla kaydettiği lo-fi karakterindeki albümler 60'lar psychedelic rock'ının 2010'lardaki yansıması. Presley yeni albümü For The Recently Found Innocent'ı kaydetmek için projenin tarihinde ilk defa evinden çıkıp bir diğer California sakini müzisyen Ty Segall'ın stüdyosuna gitmiş. 2012'de birlikte Hair adlı bir albüm yayınlayan ikilinin kimyası ortaya daha radyo dostu olsa da samimiyetini ve garaj tozunu koruyan harika bir psychedelic rock albümü çıkarmış. The Who ve Beatles referanslarıyla yüzü geçmişe dönük ama verdiği his geçerliliğini koruyan bir müzik Presley'ninki. Güneş yanığı şarkılarda çınlayan gitarlar, uzayıp giden feedback, lokomotif ritimli davullar ve Presley'nin yumuşak vokali insana kendini bir tren yolculuğundaymış gibi hissettiriyor. Vagonlarda dolaştıkça tanımadığınız insanların hikayeleri, genzinizdeki demir kokusuyla birlikte birikiyor. Alevli gitar soloları mola verdiğinde, müzik içli bir folk'a dönüşüyor. Tim Presley ve Ty Segall'ın yarattığı yaz atmosferi fonunda bazen kişisel, bazen sokaktan derlenmiş gibi duran öyküler anlatılıyor. Şarkılar hayatın zorluğunu bilen ama bundan korkmayan, hayalperest birinin ağzından dökülüyor. Anger! Who Keeps You Under?, Like That, Wolf Gets Red Faced, Arrow Man ve nefes nefese The Light, albümün benim için öne çıkan parçaları. 41 dakikalık bu psychedelic rock yolculuğunu özellikle türün kendine özgü gitar sound'unu sevenler kaçırmasın.


Yeni sesler duymak istiyorum bir süredir. Foreign Born'la da bu arayış içinde göz göze geldik. İsimleri çok hoşuma gitti. Belki hayatım boyunca Türk müsün, nerelisin? sorusuyla karşılaştığım için. Tanışmamız çok yeni. Şu anda 2009 tarihli Person to Person albümlerini beşinci defa dinliyorum ve şarkıların çoğu bende yer etti. 2003 yazında San Francisco'da kurulan grup, kısa süre içinde üye değişiklikleri yaşamış ve Los Angeles'a taşınmış. Şu anki kadroları gitarda Lewis Pesacov, basta Ariel Rechtshaid, vokal ve gitarda Matt Popieluch ile davulda Garrett Ray'den oluşuyor. İlk EP'leri In The Remote Woods'u Startime International Records'dan çıkarmışlar. İlk albümleri On The Wing Now'un (2005) kaydı yanında satışını da üstlenmişler. Albüm 2007'de Dim Mak Records tarafından yeniden basılmış. Grup şimdi Person to Person'ı çıkardıkları Secretly Canadian çatısı altında. Şarkılarını Matt'in evinde, kendi imkanlarıyla kaydediyorlar. Çok enstrümanlı, neşeli bir müzikleri var. Çıngırtılı, tangırtılı, hışırtılı ve bazen de alkışlı şarkıları. Bol vurmalı, arada nefesliler. Indie rock / folk rock sularında. ABD'yi defalarca turlamışlar. Albüm için para biriktirdiklerinden, arkadaşlarının bitkisel yağla çalışan minibüsünü ödünç almışlar. Restoranların depolarından yağ çalarak yakıt sağlıyorlarmış. Şimdiki iş hayatlarına baktığımızda, Ariel ve Lewis prodüktörlük ve ses mühendisliği yapıyor. Matt, Coldwater Kanyonu Parkı'nda görevli. Garrett ise ufak tefek icatlarıyla ilgileniyor. Matt ayrıca 1999'dan beri Big Search adıyla solo çalışmalar yayımlıyor. Bir röportajda yöneltilen anlamlı müzik sizce nedir? sorusuna şöyle cevap veriyor solist Matt Popieluch: Anlamlı müzik aşkın müziktir. Dinlerken nasıl yapıldığını düşünmediğin müziktir. Seni, kendinin üzerine çıkarır. Foreign Born'un benim için bir anlamı oldu. Hastalıktan fiziksel olarak iyileşip, ruhen hala ayılamadığım bir zamanda koltuğumda dingildememi ve dışarı çıkmak istememi sağladı. Denedim, %100 çalışıyor. Person to Person'ın açılış parçasını sunuyorum tadımlık. Afiyet olsun.


Thee Silver Mt. Zion Memorial Orchestra'nın hikayesi, Montreal çıkışlı deneysel rock grubu Godspeed You! Black Emperor üyelerinden Efrim Menuck'ın müzikte daha başına buyruk hareket edebileceği bir alan yaratma isteğiyle başlıyor. Gitar, keman, kontrbas üçlüsüyle çıkılan yolculuk, ikinci keman ve davul eklemesiyle 7. albüme vardı bile. Grubun müziğinde punk-rock, caz, Amerikan ve Avrupa folku ile neoklasik müziğin izlerini bulmak mümkün. Gürültü patlamalarıyla fısıltılar arasında kat edilen rotanın her adımı epik. Thee Silver Mt. Zion Memorial Orchestra'nın dinleyiciye verdiği heyecan ve yenilik duygusu 15 yıldır tükenmedi. Dünya hali ve hayata dair söylenecek söz bitmediği sürece de tükenmeyecek gibi görünüyor. Fuck Off Get Free We Pour Light On Everything, Menuck'ın oğlunun sesiyle başlıyor: Montreal adlı bir adada yaşıyoruz ve çok gürültü yapıyoruz çünkü birbirimizi seviyoruz. Albümdeki gürültü aşk seviyesinde: Cayır cayır gitar riff'leri, vahşi post-rock basları, zaman ve mekanı yırtacak gibi yaylılar ve ortasında kırılgan vokaller. Yakıcı 49 dakika, 14 ile 2 buçuk dakika arasında değişen 6 şarkıya yayılıyor. Ne albümün en uzunu Austerity Blues'da bir an dikkat dağılıyor, ne en kısası Little Ones Run insana dokunmakta zorlanıyor. Thee Silver Mt. Zion Memorial Orchestra'nın güçlü müziği büyük bir görkemle çarpıyor dinleyeni. Fuck Off Get Free... bütünüyle çok etkili ve can yakıcı bir albüm. Özellikle Take Away These Early Grave Blues ve Şehirlerimizin hepsi düşecek, çocuklarımızın hepsi ölecek feryadıyla bilip de beynimizin köşelerine itelediğimiz gerçekleri lak diye önümüze atan What We Love Is Not Enough, yıprana yıprana açığa çıkmış sinir uçlarını fena acıtıyor. İyi hislerde, mutlulukta bir olmak güzel ama acıda, bazen çaresizlik hissinde bir olmak da insanı olumlu yönde değiştiriyor. En basitinden, ta Kanada'dan uzanan bir el hissediyorsun omuzunda. Bazı şeylere inancın tazeleniyor. Thee Silver Mt. Zion Memorial Orchestra bunu yapmayı hep başardı. Yıllar geçtikçe daha derin ve zor iyileşir olan yaralarımıza merhem oldu. Fuck Off Get Free We Pour Light On Everything, ses ve sözden yapılma bir bandaj. Tam da şu anda, son ses dinlemek gerek.


Bazı konserler, müzisyen ve seyirci ona müşterek bir ruh üflediği ölçüde var olur ve anlam kazanır. Dünyanın bambaşka yerlerinde, başka hayatlar süren insanların bir buçuk saatliğine aynı frekansta kalıp his ve eylem birliği içinde devinmesini sanırım ancak müzik sağlayabilir. Böyle konserlerin derin izler bırakması doğal. Ne kadar gerçek, o kadar canlı hatıra. Kanadalı hardcore punk grubu Fucked Up'ın verdiği pasları seyirci bir bir gole çevirdi. İki tarafın da teri ve eforuyla, yarı yarıya boş bir salondan harika bir gece inşa edildi. Geçen haftaki The Courteeners & The Cribs konserinin sinir bozucu tenhalığı Fucked Up'a da sarkmıştı. Konserin başlama saatinde aşağıda ancak 20 kişi vardı. Rötarlı başlayan konserin ilk anından itibaren gözler Damian Abraham'a sabitlendi. Grubun kalan 5 üyesi sahnenin sahiplendikleri bölümünde, kendi halinde çalarken Mr. Damian'ın beklendiği gibi sahneden inip seyirciyi kucaklaması uzun sürmedi. Çığlık çığlığa söylediği şarkılar arasında bol bol konuştu; karısının yeni doğum yaptığını, konserden önce midesini bozduğunu anlattı. Beyaz şortunun belinden çıkmış donu, kamulaştırdığı göbeği ve insanların onu bacaklarından tutup yere devirmesine aldırmayan haliyle, Beyoğlu'nda 50 kuruşa ilik açıp düğme diken İbrahim Abi kadar yakın, onun kadar içtendi. O da hemen karısının doğum hikayelerini anlatıverir. 2 çocuğu var. Biri kız biri erkek. Konserin 5. dakikasında birayla ıslanan zeminde kayıp düşenler, pogonun içerdiği kardeşlik duygusuyla hemen yerden kaldırılırken tişörtler kemiklere yapıştı, kulaklar vahşi çınlamalara teslim edildi, eller hoparlörlere uzandı. Boşalan plastik bira bardakları, vücuduna yapıştırması için Mr. Damian'a iletildi. Ses, somut bir varlık olarak elle tutuldu, terle sırılsıklam edildi, yara bere ve çürüklerle bedenlere işlendi. Grubun hakkı anında ve yüzde yüz verildi. Gecenin sonunda herkeste gülümseme, herkeste kulak ağrısı, yorgunluğun rahatlığı. Buna ihtiyacımız vardı. Yine ihtiyacımız olacak.


Gainsbourg'un gerçeklerini değil, masalını anlatıyorum diye kondurmuş filmin sonuna Joann Sfar. Fransız karikatüristin ilk filmi bu. Gainsbourg'un hayatını, Lucien Ginsbourg olduğu çocukluğundan başlayarak anlatıyor. Serge'in abartılı ve daha yıkıcı bir versiyonu olan alter-egosu ona filmin büyük bölümünde eşlik ediyor. Zamanla Serge'le bu canavar arasındaki fark ortadan kalkarken, ömrünün de sonuna geliyoruz. Filmin çocukluk, delikanlılık, kulüplerde çalma bölümleri gayet keyif verici ilerliyor. Boris Vian, Juliette Greco, Brigitte Bardot art arda mis gibi. Bu arada Laetitia Casta'nın harika olduğunu söylemek gerek. Bardot ayrılığından sonra film tuhaflaşıyor. Sanki hızlanıyor ve Gainsbourg'un hayatının önemli noktalarını filme sığdırabilmek için kasıyor. Anlamaya çalıştığım adamdan uzaklaşıyorum. Hatta gitgide yüzeyselleşen, adeta bir görüntülü kronolojiye dönüşen filmin sonlarına doğru uyuz oluyorum Gainsbourg'a. Arada olur öyle, kendi düşüncelerimden birine takılıp olaya yabancılaşırım ama bu sefer yanımdaki Musa'ya bakıyorum. Başını iki yana sallıyor. Aynı fikirdeyiz. Bu film ikiye bölünüyor. Bir yarısı iyi, bir yarısı olamamış.


Denver çıkışlı Gauntlet Hair, 15 yaşlarından beri birlikte müzik yapan iki arkadaştan oluşuyor. Andy R gitar ve vokalleri üstlenirken, davullar Craig Nice'tan soruluyor. Kendi adlarını verdikleri ilk albümleri Dead Oceans'tan ekimde çıktı. O zamandan beri evirip çevirip dinliyorum albümü. Başka başka mekanlara, havalara, duygulara fon yapıyorum, oradan oraya dolaştırıyorum kafamın içinde. Bir yandan da üzerlerine birkaç cümle etmek istiyorum ama önce yerini bulsun diyorum albüm. İşte tam da boktan başlayan bir günde, metroda buldu yerini Gauntlet Hair. Kalabalıklarla iyi gittiğini, daha doğrusu kalabalığı çekilir kılabildiğini fark ettim. Albümü dinledikçe daha olumlu hissetmeye başladım ve bu erken müdahale günü kurtardı. İkilinin grenli, gitar döngüleri içinde sürüklenen müziği bir parti havasına sahip. Ama sürekli göt teması içinde bulunulan, başkalarının sigaralarını soluduğunuz bir parti değil, daha çok gece soğuğundan etkilenmemek için dans etmenin zorunlu olduğu, nefes alınabilen bir açık hava partisi. Dinleyiciyi kendisine katılmaya çağıran vokal, müziğin yüzeyine yayılarak eriyor. Çınlayan gitar, davulun havada asılı kalan keskin vuruşları, alkışlar tozlu, esrik bir nümayiş yaratıyor. İrtifa yükselip alçalırken dipteki tortu hep kalıyor giderin etrafında. Albümün açılış parçası Keep Time'ın tuhaf videosu, grubun yarattığı nereden ne çıkacağının belli olmadığı, buna rağmen içine girmekten geri durmadığınız atmosferi iyi yansıtıyor. Tez vakitte buralara gelesiler.


Placebo, 1996'da yayımlanan ilk albümündeki I Know şarkısında diyor ki; Sen daha hızlı koştukça geçmiş sana yetişecek. Radiohead'in bir yıl sonra çıkan OK Computer'ında yer alan The Tourist ise Aptal, yavaşla diye sesleniyor. Gündelik hayat, bu iki farkındalığın arasında savrularak geçiyor. Şimdiki zamanla aynı hıza gelecek kadar yavaşlarsak, kaçmaya çalıştığımız pişmanlıkları hala gözümüzün ucuyla, arkamızda görüyoruz. Düşündüğümüzün aksine, çok da uzaklaşmamışız. Kiri, tozu hala üzerimizde. Buradan Nausicaa Renner'ın New Yorker'da yayımlanan Sosyal Medya Kimliğimizi Nasıl Şekillendiriyor başlıklı makalesine bağlanıyorum. Buradan oraya bağlanmak kolay çünkü makalede, internet çağında büyüyen çocukların, geçmişlerinden sıyrılmakta zorluk yaşadığı belirtiliyor. İnsanlık tarihinde doğumundan beri görüntüsü anbean online mecralarda yer alan ilk nesil, büyüyor ve kimliğini oluştururken bunun etkilerini hissediyor. Makalede bahsedilen, Kate Eichhorn'un Unutmanın Sonu: Sosyal Medyayla Büyümek kitabına göre İngiltere'de aileler, çocuklarının yılda ortalama 200 fotoğrafını internette paylaşıyor (2015 verisi). Buna çocukların kendi paylaşımları da eklenince, ortaya hata yapmakla eş anlamlı olan ergenlik yıllarını geride bıraktıktan sonra bile kurtulmanın mümkün olmadığı bir görsel havuz çıkıyor. İşe alımlarda sosyal medya paylaşımlarının incelendiği, insanların birbirini sosyal medyada tanıdığı bir düzende, geçmişin dijital hayaleti tarafından sürekli rahatsız edilmenin sonuçları ciddi olabiliyor. Google'ın eski CEO'su Eric Schmidt, 2010'da Wall Street Journal'a verdiği röportajda gençlerin tam da bu yüzden yetişkinliğe geçerken kimliklerini değiştirme haklarının olması gerektiğini söylüyor. Belki de önümüzdeki yılların hukuksal tartışmalarından biri bu olacak. Belki de geçmiş hiç bu kadar canlı olmamışken, kendimizi ondan koparma hakkımızı kullanıp zamanın farklı noktalarındaki versiyonlarımızla aynı an içinde varolacağız. Bu yazı ilk olarak 11 Ağustos 2019 tarihli BirGün Gazetesi'nde yayınlanmıştır.


Danimarkalı elektro-rock ikilisi Reptile Youth, heybesinde iyi bir ilk albüm ve yüksek sahne enerjisi taşıyan bir grup. İstanbul'daki ilk konserlerini Avea Escape to Music serisi kapsamında, 7 Şubat Cuma akşamı, Roxy'de verdiler. Memleket seyircisinin biraz geç ısındığı malum. İnsanlar Mads Damsgaard'ın kendini yerden yere atmasına, sahneden inip onlara sarılmasına tam alışmıştı ki konser bitti. Daha karanlık olacağını müjdeledikleri ikinci albümden sonra, daha ateşli bir seyirciyle izlemek gerek kendilerini. Yine de memnunlardı mekandaki enerjiden. Kendilerini hiç tanımayan insanlara çalmaya alışkın olduklarını söylediler. İstanbul'u görmeye, Gezi'de neler olduğunu öğrenmeye, Kopenhag'daki dönercilerde duydukları Türk şarkılarını dinlemeye meraklılardı. Hayallerini teker teker gerçekleştiren Mads Damsgaard ve Esben Valloe ile Reptile Youth'un geçtiği ve önünde uzanan yolları konuştuk. Esben: Sanırım okuldayken başladı. Kendimizi adadığımız aptal bir öğrenci değişim programı vardı. Onunla Çin'e gitmiştik. Danimarka'da ikimizin de ayrı rock grupları vardı. Değişim programındayken, yarım yıl boyunca konser veremeyeceğimizi fark ettik. Bununla ilgili bir şey yapmamız gerekiyordu çünkü konser vermek istiyorduk. Böylece birkaç şarkı yazdık ve grubu kurduk. Çok da iyi gitti. Şangay'da bir konser verdik ve orada bize Çin'in başka şehirlerinde konserler ayarlayan bir adamla tanıştık. İlk defa müzisyenlik yaparak dünyayı gezebileceğimizi bu şekilde anladık. Mads: Her şeyin mümkün olduğunu öğrendik. Bir grup için en kötü başlangıç ne olabilir diye düşünüyorduk ve cevap sanırım Çin'di. Çin'e gittik ve gerçekten sıkı çalışırsan ve şansın da varsa her şeyi yapabileceğini fark ettik. Bu bize devam etmemiz için umut verdi. Esben: İkimiz de tüm zamanımızı müziğe vermeyi hayal ediyorduk. Danimarka'da herkes bunun olamayacağını söylüyordu. Kuzey ülkelerinde insanlar biraz içedönük. Gerçekten iyi bir şeye sahip olduklarında, başkalarına da güzel bir deneyim yaşatabileceklerine inanamıyorlar. Mads: Sanırım başkalarıyla aynı şeylerden. Gündelik şeylerden. Esben: Ve çok iyi sanatçılardan. Kendini gerçek bir şeyler yapmaya adamış insanlardan. Işık olabilir, güzel sanatlar olabilir, tasarım olabilir. Mads: Bir şeyleri gerçekten isteyen, içinde gerçekten bir şeyler hisseden insanlar çok ilham verici. Taksim'de ya da Tahrir Meydanı'nda olanlardan da etkileniyoruz. Mads: Evet, daha genel olarak, insanların güçlü hisler duyduğu şeyleri ilham verici buluyorum. Bu aşk, politika, korunmak istenen bir park ya da nefret olabilir. Esben: Çok gururlandım. Aynı zamanda ilham vericiydi. Örneğin Dead End'in videosu küçük görüntü parçalarından bir kolajdı. Esben: Öyle. Portekiz'deki bir kızın müziğimizden bu kadar ilham alması beni duygulandırdı. Kendisinde uyanan hislerden yola çıkıp, televizyonda yayınlanabilecek bir şey yapmış olmasını çok sevdim. Mads: Senin içinde olan bir şeyin görsel bir yorumunu görmek ilginç. Dünyanın ne kadar çeşitli olduğunu görmek de aynı şekilde. Ortaya birbirinden çok farklı videolar çıktı. Bu şarkı Portekiz'de buna benziyormuş, bu şarkı Kanada'da buna benziyormuş diyorsun. Kafanda başlayan bir şey, ta ABD'ye ya da Kanada'ya gitmiş ve görsele dönüşmüş oluyor. Çok eğlenceli. Esben: Her video bir hediye gibiydi. Kuliste bulunan, tanımadığım biri lafa girip videolarının üzerinde ne kadar söz hakları olduğunu soruyor. Mads: Bazen tamamen kontrolümüzde, bazen hiçbir gücümüz yok. Esben: İlk albümdeki yaklaşımımız, sadece sanatçıya ilham vermekti. Bu albümde daha çok yönetmen koltuğunda olmak istiyoruz. Yönetmen bir arkadaşımızla çalışıyoruz. Mads: Bence hem estetik olarak güzel olmalı, görüntüleriyle insanı içine çekmeli, hem de müziği iyi bir biçimde yorumlamalı. Müziği yükseltmeli. Ama bir öyküye de ihtiyacı var. Mads: Her şeyi yapmayı düşünürüz. Doğru şey olduğunu hissedersem İstanbul'da çıplak koşmayı da düşünürüm, saçımı kesmeyi ya da elimi kesmeyi de düşünürüm. İyi Türk yönetmenler tanıyorsan, onlara her şeye açık olduğumuzu söyleyebilirsin. Mads: Yeni albüm daha karanlık ve sert oldu. Çoğu kişinin ilk albümümüzü tercih edebileceğini düşünüyorum ama ben ikinciyi daha çok seviyorum. Mads: Ayaklanmalar da konserler de kuvvetli hislerin olduğu yerler. İkisinde de bir şeyi ne kadar çok istediğini ve onun için her şeyi yapabileceğini gösteriyorsun. Sahneye çıktığımda, orada olmak dünyada en çok istediğim şey. Bence ayaklanmalar ya da gösterilerde de böyle hissediliyor. Bir şeyi canını yakacak kadar veya ağlayacak kadar çok istediğini gösteriyorsun. Mads: Hayır, yok. Doğru zamanda, doğru durumda seyirciyi ateşlemek için her şeyi yaparım. Mads: Odamı Scarlett Johansson'la paylaşabilirim. John Lennon, Kanye West, Neil Young ya da Damon Albarn'la müzik yapmak isterdim. Ve bu adamla. Esben: Bir sonraki albümde gitarları Jimi Hendrix'in çalmasını isterdim. Mads: Bu soruyu daha önce kimsenin sormamış olması tuhaf. Mads: Umurumda değil, ben T. rex olmak istiyorum. Esben: T. rex daha ünlü. Ben kesinlikle yaprak yiyen, uzun boyunlu dinozorum. Genç dinozorların ikinci stüdyo albümü Rivers That Run For A Sea That Is Gone, 10 Mart'ta çıkıyor. Albümün ilk single'ı JJ'i buradan dinleyebilirsiniz.


Geniş müzik nedir? Geniş müzik omuz silkip kollarını umursamazca sallayarak nee nee neee ne diye şarkı söyleyen insanların yaptığı müziktir. Brooklyn çıkışlı The Babies'i bir kategoriye sokmam gerekirse, geniş müzik kategorisine sokarım. Şarkıları o kadar kaygısız, gevşek ve keyfekeder ilerliyor ki dinlerken kafayı herhangi bir şeye takmak zorlaşıyor. Vivian Girls gitaristi Cassie Ramone ile Woods basçısı Kevin Morby'nin bir partide tanışmasıyla temeli atılan grup, davulcu Justin Sullivan ve gitarist Brian Schleyer'in katılımıyla şimdiki halini alıyor. 2011'de kendi isimlerini taşıyan ilk albümleri, geçen yıl Cry Along with the Babies EP ve ikinci albüm Our House On The Hill çıkıyor. Ramone ve Morby'nin vokalleri paylaştığı grubun müziği, benzerlerini yıllardır duyduğumuz lo-fi elektro gitar ve hülyalı vokal müziği aslında. Çok tanıdık olmasına rağmen yine de çekici. Hatta bana Vivian Girls'ün aksine, hiç tekdüze gelmiyor. Gitarın daha dolambaçlı melodiler üretmesinden olabilir. The Babies şarkıları kalp kırıklığı, aşk-meşk, aptallıklar gibi sıradan hayatlarımızın büyük bölümünü meşgul eden konulardan bahsediyor. Bunu elbette hiçbir şeyin önemi yokmuşçasına la la la tavrıyla yapıyorlar. Müziğin ruh durumlarına yön verdiği aşikar. Biraz gevşeyip ipleri bırakmaya ihtiyacı olanların ilacı The Babies. Kulağınızda onların şarkılarıyla dolaşırken hayat dev bir karaoke. Dev bir karaoke içinde hareket etmekse çok daha kolay.


Jerry Lee Lewis'in 3. karısı Myra Gale Brown'un biyografisinden senaryolaştırılan Great Balls of Fire!, Lewis'in Sun Records'a yaptığı demodan skandala dönüşen İngiltere turnesi sonrası kariyerini toparlama çabalarına kadar olan dönemi ele alıyor. Pastel renklere boyanmış, fazlasıyla yapay bir sanat yönetimine sahip film eğlenceli başlıyor. Çok geçmeden senaryoda aranan derinliğin bulunamayacağını anlıyor ve filmin en güçlü kozu olan oyunculuklardan keyif almaya bakıyorsunuz. Dennis Quaid, Jerry Lee Lewis rolünde müthiş. Myra Gale'i canlandıran Winona Ryder ve Lewis'i sürekli Tanrı yoluna çağıran rahip kuzen Alec Baldwin de gayet iyi. Kuzeninin evine taşınan Jerry Lee, kuzeninin 13 yaşındaki kızı Myra'ya aşık olmakla kalmaz, ailesinden gizli onunla evlenir de. Bu arada Sun Records'a verdiği demo beğenilmiş, radyolarda çalınıp ülkeyi ayağa kaldıran Crazy Arms, Whole Lotta Shakin' Goin On ve Great Balls of Fire ile şöhret ve para gelmiştir. Elvis ve Chuck Berry'ye tepeden bakan, dünyanın kralı olduğuna inanan adamımızın roket hızıyla yükselen kariyeri, İngiltere turnesinin başında uyanık bir gazetecinin ortaya çıkardığı Myra evliliğiyle tepetaklak olur. Film Jerry Lee Lewis'in bir yandan umursamaz, oyunbozan, narsist ve şeytani bir yetenek, diğer yandan 13 yaşındaki karısını dövebilen bir hödük olarak portresini çiziyor. Yer yer burlesk denecek kadar abartılı ve gerçeğe sadık kalma derdi olmayan film, Dennis Quaid'in şahane performansı için izlemeye değer. Bu arada Jerry Lee Lewis filmden nefret ettiğini söylemiş.


Hava buz, sinema ve konser salonları sıcak. Şehrin her yerinden sesler yükseliyor, yeter ki aç kulağını. Galeriler dopdolu, yeter ki çık sokağa. Hangi birine gideyim diye düşünürken vakit kaybetme, haftalık etkinlik rehberi yanında.


Bir haftalık aradan sonra, İstanbul'da hava sıcaklığının Eylül normallerine yaklaştığı günleri zenginleştirecek önerilerle karşınızdayım. Müzelerde yeni koleksiyonlar, devam eden sergiler, sesini yükselten sahneler, ellerinizi bilgisayar klavyelerinden alıp muhtelif işlere sokacak atölyeler... Haftalık etkinlik rehberi sizi çağırıyor.


Doğalgaz faturaları öncesi son dönemeçteyiz, kaldırıp kolları kışa teslim olmamıza az kaldı. Şehir konserlerle, partilerle, sergilerle dolup taşıyor. Haftalık etkinlik rehberi için yine en lezzetlilerini seçtim. Buyrun birlikte bakalım, günleri geceleri sanata bandıralım.


Herkes yılbaşı planını yaptıysa bu haftaya odaklanabiliriz. Yeni sergiler, devam eden sergiler, sevdiğimiz barlarda yerli gruplardan konserler, kafamızı besleyecek organizasyonlarla haftalık etkinlik rehberi 2016'ya geri sayıyor.


İstanbul'u sanata doyuracak bir döneme giriyoruz. 14. İstanbul Bienali, ArtInternational, önemli sergiler, müzik mekanlarının sezon açılışları, hareketlenen müzeler... İstanbul dışında da güzel şeyler olup bitiyor. Yazın uyuşukluğunu üstümüzden atmamızı sağlayacak seçmece sergi, konser ve festivallerle buyrun haftalık etkinlik rehberine. Radyo Eksen programcıları Güven Yıldız ve Gülşah Turgut, haftayı iyi müzikle bitirmek isteyenleri mutlu eder. Rota rock and roll'dan indie ve elektronik müziğe doğru çizilir. 23.00 civarı gidilir, bol bol dans edilir.


Herkes şehre döndü, İstanbul yine 8 milyar kişi. Hava artık daha erken kararıyor, pencereler uyumadan önce kapatılıyor, bereler bile çıktı ortaya. Sonbahar bana hep iyi gelir. Yazın uyuşukluğu ardından yeni başlangıçlar, yeniden motive olmak, yaşadığım şehrin gittikçe serinleyen sabahlarında, grileşen göğünün altında kazaklarıma, paltolarıma sarınıp sokaklarda yürümek demek sonbahar. Küresel iklim değişikliği sonucu her yıl biraz daha az hissedilir olan bu dönemin tadını iyice çıkarmak, kızıllaşan yaprakların çıtırtısına güzel deneyimler katmak için karşınızda haftalık etkinlik rehberi.


Manic Street Preachers'ın dediği gibi: Kışı severiz, biri birbirimize yaklaştırır. Daha uzun geceler daha çok müzik, daha soğuk günler daha çok film demek. Bu hafta o kadar dolu ki, her yere yetişmeye kalksak yemek yemeye vakit bulamayız. Sonra benim gibi bağışıklığınız zayıflar, öksüre öksüre kalorifer peteğine yapışırsınız. Bunu hiçbirimiz istemeyiz. Özetle, bu hafta da İstanbul'un etkinlik deryasından seçmece konser, film ve fuarlarla haftalık etkinlik rehberi ayağınıza geldi.


Yılın müzik paylaşımı bakımından tatmin edici haftalarından birini geride bıraktık. Destroyer ve Torres'in beklenen albümleri yayımlandı, Squarepusher 90'lara döndüğü yeni albümüyle sessizliğini bozdu, Gorillaz tüm yıla yayılacak Song Machine projesinden ilk bölümü paylaştı. Türkiye müzik sahnesinin özgün isimleri, farklı türlerde üretimleriyle ilham vermeye devam etti. Gang of Four gitaristi Andy Gill'in aramızdan ayrılışı ise, 2020'nin ilk kalp kırıklıklarından biri olarak içimize işledi. Kişisel anlatılar ve yoğun beat işçiliği, dünyanın başka coğrafyalarından melodiler ve deneysel sesler, mercek altına aldığımız haftanın albüm ve single'larından bize göz kırpıyor. Dan Bejar, Destroyer projesiyle yayınladığı 12. albümü Have We Met'te insan yaşamının güneşin ısıtmaya yetmediği, kalın gri bulutların altında kalmış, nemli ve netameli yerlerinde dolaşmaya devam ediyor. 80'lerin synthesizer temelli popunu etkileyici düzenlemelerle birleştiren Destroyer, hayat yorgunu sesi ve tavrıyla dinleyeni hiçbir şeyin daha iyi olmayacağı gerçeğine hazırlıyor. İçine atıldığı oyunun her bir yanının hileli olduğunu bilerek, kendine özgü bir bilgelik ve zarafetle pişmanlıklar ve hayal kırıklıkları arasından, 40'lı yaşlar boyunca salınarak ilerliyor. Have We Met, yılın en iyilerinden olmaya aday. Torres'in ardındaki isim, Mackenzie Scott, 2018'de plak şirketi 4AD ile sözleşmesinin, ticari olarak başarılı bulunmadığı için şirket tarafından iptal edildiğini duyurmuş ve Twitter hesabından müzik endüstrisine selamlarını yollamıştı. Silver Tongue, Torres'in yepyeni bir gerçekliğe uyumlanarak, daha küçük bütçeler ve daha açık gözlerle yarattığı dördüncü albümü. Müziğin iş tarafıyla olan mücadelesine devam edebilmesini sağlayan duygusal bağlar, Silver Tongue'da her zamankinden daha görünür. Hayat, şarkılarda iki kişinin paylaştığı şekliyle yer buluyor. Birlikteyken bile yok olmayan bir özlem hissi, albüm boyunca bizi yalnız bırakmıyor. İçin için yanan gitar riff'lerinde, Torres'in güçlü sesinde karşımıza çıkıyor. Tolga Böyük'ün Eralp Güven ve Erdem Başer ile hayata geçirdiği, 2018 Montreux Caz Festivali'nde Yetenek Ödülünün sahibi olan Islandman, ikinci albümü Kaybola'da dünyanın farklı kültürlerine yaptığı müzikal seyahatlerine devam ediyor. Balkanlar'dan, Uzak Doğu'dan, Anadolu'dan sesler Islandman'in sınırları kaldıran minimal elektronik altyapıları içinde eriyor. Dan Deacon'ın içinde kaybolunacak kadar çok katmanlı müziği, beşinci albümü Mystic Familiar'da da önceki işlerindeki gibi gökkuşağı renklerinde, göz alıcı parlaklıkta bir şelaleden aşağı düşüyormuş hissi veriyor. Film müziklerine yoğunlaştığı beş yılın ardından gelen albümde, Deacon'ın efektlerle örtülü vokalinden kişisel keşifleri, sakinleme ihtiyacını, hayatın geçiciliğinin farkına varma çağrısını duyuyoruz. Mystic Familiar, içinde hem duygu patlamaları hem akıntının kıyısında durup soluklanma anları barındırıyor. Bu hafta yıllar süren albüm bekleyişini bitiren bir diğer isim Squarepusher. Tom Jenkinson, beşinci albümü Be Up A Hello'da kariyerinin ilk döneminde kullandığı analog synthesizer'lara ve vintage ekipmana geri dönüyor. 80'lerin video oyunlarından günümüz rave'lerine uzanan bir çizgide ilerleyen albüm, yaydığı nostaljik sıcaklığı yer yer anksiyete dolu beat'lerle dağıtmayı da biliyor. Gorillaz, geçen hafta 2020'ye yayılacak disiplinlerarası projesi Song Machine'i duyurdu. Sürpriz konukların ağırlandığı Gorillaz şarkıları, çizgi karakterler 2D, Murdoc, Noodle ve Russel'ı müzisyenlerle birlikte stüdyoda gördüğümüz belgesel tadında videolarla yayınlanmaya başladı bile. Her videoya, Machine Bitez başlıklı küçük röportajlar eşlik ediyor. slowthai ve Slaves'in konuk olduğu yüksek enerjili Momentary Bliss, projenin geri kalanı için heyecanımızı daha da artırmış durumda. Noodle'ın Instagram hesabından verdiği ipucuna bakılırsa, ikinci şarkı bir Tame Impala işbirliği olacak. Benzersiz söz yazımıyla rap dünyası içinde kendine ait bir yere sahip olan Ağaçkakan, yeni single'ı 989'da nefes nefese altyapılar, içinden seslendiği ruhsal karanlık ve o karanlığı tüm gerçeküstülüğüyle nesneler dünyasına aktaran videosuyla dinleyicisinin tansiyonunu yükseltiyor. Ghostpoet, yeni albümü I Grow Tired But Dare Not Fall Asleep'i Concrete Pony single'ı ile duyurdu. Concrete Pony'nin müzikal ve vokal sakinliği, içinde her an korkunç bir şey olabilir hissini barındırıyor. Şarkının David Lynch evreninden çıkmış gibi duran videosu da eklenince, Ghostpoet'in geri dönüşü hayli karanlık olacağa benziyor.


Gözümüzü yeni albüm, EP ve single'lara çevirdiğimiz müzik turunda bu hafta yol ikiye ayrılıyor. Bir yanda sakin vokaller, acelesiz ritimler, dinledikçe açılan şarkılar; diğer yanda ele avuca sığmayan enerji ve söyleyeceğini bir an önce söyleme telaşı. Listemiz uzun bekleyişleri sonlandıran albümler, efsanevi isimlere yeni yorumlar, genç kariyerlerde sağlam adımlar ve dikkat çekici işbirlikleriyle dolu. Gil Scott-Heron'ın 10 yıl önce yayımlanan son albümü I'm New Here, caz davulcusu Makaya McCraven'ın yorumuyla yeni bir kimlik kazanıyor. Heron'ın kariyerinin son yıllarında, röportajlarında belirttiği üzere çok da sahiplenmeden kaydettiği albüm, onu yaşam mücadelesiyle dolu 16 yıllık bir sessizlikten çıkarmıştı. McCraven, Heron'ın sesine çoğunlukla piyanonun eşlik ettiği şarkıları ve spoken-word parçaları alıp, sürükleyici caz-blues düzenlemeleri içine yerleştirmiş. We're New Againi dinlerken iki müzisyenin zaman ve mekan sınırlarını aşıp birbirleriyle müzik üzerinden konuşmasına tanık oluyoruz. Tanıdık bir sesin sıcaklığına saklanmak istediğimizde, Isobel Campbell her zaman doğru adres. Önce 90'ların soundtrack'ine işlenmiş Belle and Sebastian albümlerinde, sonra solo işlerinde, üstüne Mark Lanegan ile kaydettiği üç albümde buluştuk. Campbell'ın beşinci solo albümü There Is No Other, 14 yıllık bekleyişi sonlandırıyor. Şehrin işlek caddelerini kar kaplamış ve tüm sesleri fısıltı seviyesine indirmiş gibi sakin, Campbell'ın meleksi vokaliyle nefes alan, içinde gospel, folk, synth-pop etkileri barındıran There Is No Other, sakinliğin bulaşıcı olduğuna bir kanıt. Dinlerken dünyanın ağırlıklarından çözülüp hafiflediğini hissetmek mümkün. 2004 tarihli American Idiot ile kariyerini baştan yaratan Green Day'in ilk günlerindeki kaygısız, apolitik, sadece eğlenmek isteyen haline geri dönüş yolculuğu, grubun 13. albümü Father of All Motherf ckers ile son durağına varmış gibi görünüyor. American Idiotın görseli üzerine albüm adının çiziktirilmesiyle oluşturulan kapak da bunu düşündürüyor. Father of All... 26 dakikalık süresiyle Green Day'in en kısa albümü. Billie Joe Armstrong, albümün sallamamak üzerine olduğunu söylerken çok ciddi. İçinde bolca gençlik isyanı, dans pistinde telefonunu kaybetme hikayesi, sahte insanlara öfke ve lise yergisi var. Green Day'in zaman zaman kimi dinlediğimizi unutturduğu albüm, kolayca tüketiliyor ve kolayca da unutuluyor. Londra çıkışlı post-punk üçlüsü Shopping, dördüncü albümü All Or Nothingde statik davullar, gitar işçiliği, sentetik sesleri daha önce yapmadığı kadar kucaklaması ve pop'a göz kırparken post-punk karanlığına sırtını dönmeyen tavrıyla güzel bir denge yakalıyor. Prodüksiyon anlamında daha temiz ve pop dostu bir albüm yapmış olmaları, her zamanki enerjileri, yaratıcılıkları ve davetkarlıklarından bir şey kaybettirmemiş. Shopping, dinleyen herkesin konserde görmek isteyeceği türden bir grup. Hollandalı The Homesick, pop, psychedelia, post-punk ve deneysel yaklaşımların kesiştiği bir noktada duruyor. İkinci albümü The Big Exerciseı Sub Pop çatısı altında yayımlayan grubun müziğinin katmanları arasında keşfedilecek çok şey var. Üç yıl önce paylaştıkları Youth Hunt albümündeki agresif, çapaklı post-punk sound'unu yeni albümlerinde daha neşeli tınlayan psychedelic bir battaniye altına gömseler de, The Homesick'in her an hamle yapmaya hazır enerjisi albüm boyunca seziliyor ve kapanış şarkısı Male Bondingde su yüzüne çıkıyor. Son yıllarda büyük başarı yakalamış iki Teksaslı isim, psychedelic rock üçlüsü Khruangbin ve soul şarkıcısı Leon Bridges, 2018'deki Kuzey Amerika turnelerinin ardından bu defa stüdyoda bir araya geldi ve ortaya dört şarkılık Texas Sun EP'sini çıkardı. Güneş altında kavrularak eyalet boyunca uzanan otoyollarda bir road trip ritminde ilerleyen EP, iki isim arasındaki kimyanın gücünü gözler önüne seriyor. Muhtemelen hem Khruangbin hem Leon Bridges dinleyicileri, bu işbirliğinin devamını isteyecektir. Sharon Van Etten, 2019'un en iyi albümlerinden Remind Me Tomorrowu yayımladıktan yaklaşık bir yıl sonra, yeni single'ı Beaten Downu etkileyici bir video eşliğinde dinleyiciye sundu. Van Etten'ın İnsanın yaşamını değiştiren seçimler yapması ve onların hayata geçtiğini görecek kadar güçlü kalması ile ilgili olduğunu söylediği Beaten Down, karanlık düzenlemesiyle müzisyenin yeni albümüne dair merakımızı körüklüyor.


2020'nin ilk albümleri müzikal takvimimize işlenmeye başladı bile. Bütün yıl, belki sonrasında da zihnimizde dönüp duracak o şarkıyla karşılaşmamız an meselesi. Haftalık müzik turumuz indie'den pop'a, dünyanın karanlık yüzüne odaklanan konsept albümlerden dans pistine davet eden kıpır kıpır şarkılara uzanıyor. Heyecanla beklediğimiz albümlere geri sayım niteliğindeki single'lar da gözümüzden kaçmıyor. Kate Tempest ve Kwes gibi isimlerin ekiplerinde davulcu olarak yer alan Georgia, Leftfield üyesi Neil Barnes'ın kızı. 2015'te yayımladığı ilk albümü Georgia ile dikkat çeken müzisyen, 2018'den bu yana paylaştığı single'larla ikinci albüme giden yolu döşüyordu. Seeking Thrills yer yer 80'lere göz kırpan, tertemiz bir pop albümü. Dünyanın sanki giderek ağırlaşan dönüşünü hızlandırıyor, sorunları dışarıda bırakıp kendimizi dans ederek iyi hissedebildiğimiz bir yer yaratıyor. Neşesi ve pozitif bakışıyla hayatı hafifletiyor. Hayatımıza iyiden iyiye sızan Üçüncü Dünya Savaşı endişesinin gölgesinde yaşarken, Field Music'in Birinci Dünya Savaşı'nın etkilerini ele aldığı konsept albümü Making A New Worlde kayıtsız kalamıyoruz. Grubun yedinci albümünün kökleri, İngiltere'deki Imperial War Museum için yaptıkları çalışmaya dayanıyor. 11 Kasım 1918'de savaşı bitiren ateşkesin yürürlüğe girdiği anı kuşatan silah seslerini ve sessizliği, ses dalgalarının görselleştirilmesiyle belgeleyen 1919 tarihli The End of the War adlı iş, bu projenin çıkış noktası. Milyonlarca hayata mal olan hataları tekrarlama eğilimimizin izlerini günlük hayattaki güç savaşında, göz yumduklarımızda ve kolayca içselleştirdiğimiz eşitsizliklerde bulan şarkılar, uzaktaki bir deniz fenerinin ışığı gibi anlık parlamalarla akıp gidiyor. Liverpool çıkışlı ekip Circa Waves, son albümü What's It Like Over There?in üzerinden henüz bir yıl bile geçmemişken iki yeni albümle radarlara geri dönüyor. Parçası olduğumuz dijital çağın çoğu zaman aynı anda ve eskisinden daha derin yaşattığı mutluluk ve mutsuzluk hislerini bir double albümde işleyeceğini açıklayan grup, bu albümün ilk yarısı olan Happyyi dinleyiciyle paylaştı. Açılış şarkısı Jacqueline ile dinleyeni hemen içine çeken Happy, bizi tanıdık indie rock topraklarında zahmetsiz bir gezintiye çıkarıyor. Yılın ilk haftalarında yaşanan albüm kuraklığında, bildiğimiz bir yerde olmanın rahatlığını hissettiren 21 dakikalık albümün ikinci yarısı Sad, martta yayımlanacak. İlk albümü Love in the 4th Dimension ile 2017'de Mercury Ödülü'ne aday olan The Big Moon, beklenen ikinci albümüyle hem şarkılarının derinliğini hem kapladığı sonik alanı artırıyor ve sağlam adımlarla ilerliyor. Ruhsal coğrafyamızın ayrılmaz bir parçasıymış gibi varlığına alıştığımız kaygı ve onunla başa çıkma çabamız, albümde kendine bolca yer buluyor. Deerhunter, Kaiser Chiefs, Animal Collective, M. I. A. gibi isimlerle çalışmış, Grammy ödüllü prodüktör Ben H. Allen kaptanlığında kaydedilen Walking Like We Do, grubun ilk albümüne kıyasla daha aydınlık bir ses dünyasına ve prodüksiyon yaklaşımına sahip. Bu yaklaşım, The Big Moon'un gücünü daha görünür kılıyor. Türkiye'nin en kendine özgü müzisyenlerinden Gökhan Kırdar, 90'ların sonunda kaydettiği Dem-i Oz albümünü 21 yıl sonra dinleyiciyle paylaştı. Hem milyonların izlediği dizilerin müzikleriyle popüler kültürde iz bırakan hem 90'lardan bu yana yayımladığı albümlerle sıra dışı bir ses rotası çizen Kırdar, etnik sesleri elektronik beat'lerle ustaca bir araya getirmeye devam ediyor. Trip hop ve tekno izleri taşıyan şarkılar, bol tekrarlı sözlerle ayinsel bir karaktere bürünüyor. Son yıllarda Türkiye'de alternatif müziğin lokomotiflerinden olan Yüzyüzeyken Konuşuruz, 2020'yi Red Bull Müzik Stüdyoları, New York'ta kaydedilen yeni single'ı Kazılı Kuyum ile açtı. AWOLNATION, Beartooth, The Aces ve Warm Brew gibi isimlerin kayıtlarını gerçekleştirdiği Red Bull Stüdyoları'nda Mert Medeni prodüktörlüğünde analog olarak kaydedilen Kazılı Kuyum, grubun kariyerinde yeni bir sayfa açıyor. Tame Impala, 14 Şubat'ta yayımlayacağı yeni albümü The Slow Rush öncesinde bir single daha paylaştı. Albümden kulağımıza ulaşan dördüncü single Lost In Yesterday, iştah açan groove'ları ve geçmişi geçmişte bırakmamızı tavsiye eden sözleriyle bizi şimdiki zamanın gerçekliğine davet ediyor. 2017'de yayımladığı ilk albümü Aromanticism ile büyük bir başarı yakalayan Moses Sumney, 2020'nin merakla beklenen albümlerinden gr için geri sayıma Me In 20 Years single'ı ile devam ediyor. Konsept albüm olarak tasarlanan gr , şubat ve mayısta iki parça halinde dinleyiciye sunulacak. Şarkının prodüktörlüğünü Oneohtrix Point Never projesiyle tanıdığımız Daniel Lopatinve Matt Otto ile paylaşan Sumney, etkileyici falsetto vokaliyle kendine çoğumuz için kaygı verici bir soruyu, 20 yıl sonra nerede olacağını soruyor.


Etkileyici ilk albümler, hüzünlendiren veda albümleri, beklenen geri dönüşler ve heyecan verici keşifler bir arada. Anlatılan hikayeler kişisel ölçekten tarihsel hareketlere uzanıyor. Özlenen indie rock riff'leri, yalın piyano düzenlemeleri, hip hop'a taze yaklaşımlar, iştah açan single'lar haftalık müzik turunda bir bir sıralanıyor. Eylül 2018'de aramızdan ayrılan Mac Miller'ın ölümünden sonra yayımlanan ilk albümü Circles, müzisyenin bir önceki çalışması Swimming'e eşlik eder nitelikte. Swimming'de şarkıcı kimliğiyle tanıştığımız Mac Miller, Circles'ta bu kimliğin içini tamamen dolduruyor. Düşmeden hemen önce işte böyle görünür cümlesiyle açılan albüm, Miller'ın Swimming'de birlikte çalıştığı ve Circles'ın kayıt sürecine de birlikte başladığı prodüktör Jon Brion tarafından tamamlanmış. Geleceği düşünmeye başlamadan önce bugünü atlatabilir miyim?, Birinin beni tanıdığını biliyorum, bir yerlerde ev var biliyorum. Tek yapmam gereken kalkıp oraya gitmek, görüyorum, sözlerinde Miller'ın kendi içindeki mücadelesini görmek mümkün. Circles samimi ve dürüst anlatımı, ferah düzenlemeleri ve 26 yaşında hayatını kaybeden müzisyenin yaşasaydı müziğini ne kadar etkileyici yerlere götürebileceğine dair gösterdikleriyle iz bırakıyor. Franklin James Fisher'ın yoğun gospel etkili vokali ve dünyayı alt üst edebilme enerjisine sahip post-punk sound'uyla dinleyeni çabucak etkisi altına alan Algiers, üçüncü albümü There Is No Year'da dünyada yolunda gitmeyen ne varsa dile getirmeye devam ediyor. Fisher'ın Misophonia başlıklı epik şiirinden yola çıkarak yazdığı There Is No Year ile açılan albüm, Afrikalı Amerikalılara yönelik şiddetle yoğrulmuş bir Amerika'nın sonunu haber veriyor. Sokaklarda yanan ateşler eşliğinde danslar ediliyor, farklı bir gelecek hayali ufukta parıldıyor. New Jersey çıkışlı hip hop sanatçısı Danielle Balbuena, ismini doğduğu yerin plaka numarasından alan 070 kolektifinde geçirdiği yılları sahne adına taşıyor. 070 Shake, Kanye West'in 2018 tarihli Ye albümünde şarkı yazarı ve konuk sanatçı olarak yer aldığında, ilk albümü için heyecanlı bekleyiş başlamıştı. Kanye West'in plak şirketi GOOD Music etiketiyle yayımlanan Modus Vivendi, 2020'nin en iyi çıkış albümlerinden olmaya aday. Uzay çağına ait synthesizer katmanları arasından kendini gösteren zengin beat'ler ve Balbuena'nın etkileyici vokali, onu güncel hip hop'ın gelecek vaat eden isimleri arasına sokuyor. Kalbini gümbürdeten indie rock sound'unu 2010'ların ortalarında bir yerde kaybettiğini düşünen herkese müjde, kaybettiklerimiz Courteeners'ın yeni albümü More. Again. Forever'da karşımıza çıkıyor. Liam Fray liderliğindeki grubun dört yıllık bir aradan sonra yayımladığı albüm, ne hiç duymadığımız ses yollarına sapıyor ne de kendini baştan yaratıyor; ama hayatın yorgunluğu, yaş almanın yanında getirdiği fiziksel ve zihinsel yükler gibi konuları ustalıkla ele alıyor. Albüm birçok şarkıda dinleyeni tanıdık ve içinde rahat ettiği yerlere götürse de, Fray'in James Murphy'nin izinden gittiği More. Again. Forever gibi güzel sürprizler de barındırıyor. İsveçli müzisyen Alice Boman'ın hikayesi, gerçek bir indie masalı. Odasında kaydettiği ve yayımlamayı düşünmediği demoları daha profesyonel bir ortamda kaydetmek için ilettiği stüdyo, parçaları çok beğenip Adrian Recordings'e gönderince, 2013 tarihli ilk EP Skisser'in yolu açılıyor. O zamandan bu yana bir dizi single çıkaran Alice Boman'ın şarkıları 13 Reasons Why ve Suits gibi popüler dizilerde kullanıldı. İlk uzunçalar Dream On ise geçtiğimiz hafta yayımlandı. Boman'ın elimizi uzatsak dokunacak gibi olduğumuz ama bir türlü ulaşamadığımız aşklara yazılmış şarkıları, Lana Del Rey ve Robyn gibi isimlerle çalışmış Patrik Berger'in prodüksiyonuyla birleşince ortaya meleksi bir sesin içinde nefes aldığı uçucu bir rüya çıkmış. İngiliz oyuncu Keeley Forsyth, ilk albümü Debris'nin haberini 2019'da albümle aynı adı taşıyan single ile vermişti. Forsyth, müziğiyle ilgili en iyi tanımı kendisi yapıyor: Gökten düşen metal bloklar gibi. Debris'de Forsyth'in gücünü sadelik ve çıplaklığından alan tüyler ürpertici vokali, piyanist Matthew Bourne'un minimalist düzenlemeleriyle sarmalanıyor ve daha ilk dinleyişte sizi karanlığının içine çekiyor. Müzisyenin çalkantılı bir dönemde yazdığı oldukça kişisel şarkılar, aile hayatının getirdiği sorumluluklar ve bocalamalara odaklanıyor. Keeley Forsyth, dinlerken mutlaka canlı izleme ihtiyacı yaratan bir müzik yapıyor. Tan Tunçağ'ın melankolik IDM / elektronika olarak tanımladığı projesi Cava Grande, baharda çıkacak ikinci albümü Hollow Shell'den ilk single A Room Above The Earth'ü paylaştı. Analog synthesizer seslerini kayıtsız kalınması imkansız ritimlerle birleştiren şarkı, canlı performansıyla da harikalar yaratan Cava Grande'nin ikinci albümü için geri sayımı başlatıyor. Kariyeri boyunca her adımıyla hayranlık uyandıran Archy Marshall, King Krule adıyla yayımlayacağı üçüncü albümü Man Alive!'ı Draag On single'ıyla duyurdu. Şarkının canlı versiyonuna Krule'un geçen yıl paylaştığı Hey World! adlı kısa filminden aşinayız. Meghan Remy'nin U. S. Girls projesiyle yayımlayacağı yeni albüm Heavy Light, 6 Mart'ta dinleyiciyle buluşacak. Albümden ilk single Overtime, büyük bir yalanın ortaya çıkışını anlatıyor ve içinde E Street Band'den Jake Clemons'ın nefis bir saksafon solosunu barındırıyor.


Duygu yoğunluğu yüksek günlerde, o duyguların içine gömülme ihtiyacı da hissedebiliriz, bir süreliğine dünyaya sırtımızı dönüp gerçeklikten kaçmak da isteyebiliriz. Bu hafta listemizdeki albümler, bu ihtiyaçların ikisine de cevap veriyor. Artık hiç hafiflemeyen gündemi göğüslerken yanımızda neyse ki müzik var. Post-rock ve post-punk dünyasından güçlü albümler, cazın farklı tonları, uçucu dream-pop maceraları ve her zamanki gibi önümüzdeki aylarda kavuşacağımız albümleri müjdeleyen single'lar birbiri ardına sıralanıyor. Amerikalı post rock grubu Caspian'ın beş yıllık bekleyişi sonlandıran albümü On Circles, bizi özlediğimiz bir dünyaya buyur ediyor. Yavaşça yükselen ses duvarları, birbirine dolanan gitar katmanları, gümbür gümbür riff'ler, içimize dokunan yaylılarla On Circles nefis bir post rock albümü. Türün klişeleri içinde hapsolmadan, nefes alıyor ve aldırıyor. Caspian'ın 16 yıllık kariyerinin ilk vokalli şarkısı Circles on Circles da bu albümde. Hayatımız boyunca tanık olduğumuz tüm felaketler, adaletsizlikler ve acıların uzaklaştığını, onların bıraktığı boşluğu, içinde hepsinin izini taşıyan ama aynı zamanda iyileştirici de olan bir müziğin doldurduğunu düşünün. Alman karanlık caz grubu Bohren & der Club of Gore, Patchouli Blue'da tam olarak bunu yapıyor. Tenor saksafonun çizdiği rotada ağır ağır ilerleyen albümde Christoph Clöser'in melankolik kompozisyonları güçlü duyguları sırtlanıyor ama onların ağırlığıyla dibe batmıyor. Norveç orijinli New York sakini Kaya Wilkins'in Okay Kaya adıyla yayımladığı ikinci albümü Watch This Liquid Pour Itself, günlük akış içinde yakalanan düşünce parçalarının müziğe aktarımı gibi. 38 dakikalık albümü oluşturan 15 şarkıya sinmiş karanlık mizah, Kaya'nın sakinleştirici sesi ve hülyalı müziğiyle birleşiyor. Çoğumuzun sahip olduğu kaygı, kuşku ve güvensizlikler, hayatın örüntüsü içinde sıradan şeyler olarak yarı-neşeli synth'ler ve dream-pop havasıyla ele alınıyor. Post-punk'ı yaratan ve kendisinden sonraki müziği şekillendiren gruplardan Wire'ın her albümü ayrı bir heyecan vesilesi. Grubun 17. albümü Mind Hive, dev bir algoritmik zihni besleyen veri kaynaklarına dönüştüğümüz 21. yüzyıla ve insanlığın tekrar ettiği hatalara soğuk ve gerçekçi bir bakış sunuyor. Albümün ilk yarısındaki müzikal tansiyon, bahsedilen konuların ciddiyeti değişmese de ikinci yarıda sakinliyor. Mind Hive, Wire'ın yıllar içinde yarattığı ses paletine yeni renkler eklediği, tekrar tekrar geri dönülecek bir albüm. Gitarist Jeff Parker ile tanışmamız, 90'larda hayatımıza giren deneysel rock grubu Tortoise ile olmuştu. Cazdan soul'a, rock'tan funk'a uzanan kariyerinde sayısız iş birliğine imza atan müzisyen, kendi adıyla yayımladığı albümlerinde bu geniş ilham kaynaklarını göz alıcı biçimde müziğine aktarıyor. Parker'ın 2016 tarihli albümü The New Breed, müzisyenin albüm kayıtları sırasında kaybettiği babasına adanmıştı. Suite for Max Brown ise adını Parker'ın annesinin evlenmeden önceki isminden alıyor ve kapak fotoğrafıyla onu selamlıyor. Jeff Parker'ın çalımdaki ustalığı ve düzenlemelerdeki zenginliğiyle Suite for Max Brown, bu hafta içinde kaybolabileceğimiz en güzel girdap. Duygularımızı ayağa kaldırmakta hiçbir zaman zorlanmayan Tindersticks, 2019'da yayımladığı No Treasure but Hope albümünün tamamlayıcısı niteliğinde bir EP paylaştı. See My Girls başlıklı EP'de, isim şarkısının iki versiyonunun yanı sıra iki de yeni parça yer alıyor. Stuart Staples, See My Girls'ün yalnızlık, turizm, göç ve dünyanın güzelliği ve dehşetiyle ilgili olduğunu söylüyor. Rock devi Pearl Jam, mart sonunda yayımlanacağını duyurduğu on birinci stüdyo albümü Gigaton'un müjdesini Dance Of The Clairvoyants single'ı ile verdi. Matt Cameron'ın köşeli davulları ve Mike McCready'nin gitar dokunuşlarıyla iskeleti oluşan şarkı, Eddie Vedder'ın özlediğimiz vokaliyle tamamlanıyor ve Gigaton'a dair beklentiyi yükseltiyor. Her albümle bağımızın daha da kuvvetlendiği Palmiyeler, yeni single'ı Kalehan'da alıştığımız güneşli sound'uyla bizi karşılıksız bir aşk hikayesine ortak ediyor. Kalehan, güneşin batışıyla birlikte ayağımızın altındaki kumların soğuması gibi tatlı bir hüzün bırakıyor. Katie Crutchfield, Waxahatchee projesiyle beşinci albümü Saint Cloud'u yayımlamaya hazırlanıyor. Albümden paylaşılan ilk single Fire, Waxahatchee'nin 2018'de Great Thunder EP'si ile girdiği yolda ilerlediğini gösteriyor. Elektrik gitarın dozu azalmış, samimiyet ve dürüstlük yerli yerinde duruyor. Fire, yıpratıcı bir dönemin ardından kendine iyi davranmanın önemini anlayan Crutchfield'ın kendisi için yazdığı bir aşk şarkısı.


20'li yaşların başında herkes şair olur, dedi bir akadaşım Halls'u dinlerken. Güney Londralı müzisyen Sam Howard'ın yaptığına pekala şiir denebilir. Piyano, klavye, bilgisayar ve vokaliyle kendine seçtiği isim gibi salonlar yaratıyor Howard. Yüksek tavanlı, geniş, sesin duvarlara çarpa çarpa uzun süre seyahat ettiği salonlar. Kubbeler ve sütunlar, yankılar, boşluklar. 2011'in başında yayınlanan Halls EP ve geçtiğimiz yıl çıkan ilk albüm Ark, bu yıl 22 yaşına basacak müzisyeni gelecek vaat eden bir yetenek olarak hafızalara işledi. Ambient neoklasik arasında konumlanan eserlerde yalnızlık var ama bu kalabalık potansiyelini içinde barındıran bir yalnızlık. Sentetikle organiğin el ele yürüdüğü şarkılar kalp gibi atıyor. Her an her şeyin değişebileceği ihtimali hissediliyor. Sam Howard'ın inşa ettiği ses yapılarında, piyanonun basılan tuşları kadar basılmayanların da payı var. Basılmayan tuşların, kullanılmayan efektlerin, gırtlaktan çıkmayan nefeslerin potansiyel enerjisi de müziğin bir parçası. Karanlık ve depresif gibi tınladığı anlarda, birden neşelenecekmiş gibi. Sessizleşip duyulmaz olduğunda, aniden yükselecekmiş gibi. Halls, dinleyeni sürekli değişen hisler ve beklentiler içinde ayık tutan, sürükleyici bir müzik yapıyor ve herkese dinlerken kendi hikayesini oluşturma fırsatı veriyor. Müziğin çok kişiselken bile anlaşılabilir olabilmesine bayılıyorum. Kilise orgundan davul makinesine, kullandığı her enstrümana kan ve duygu verebilen tek kişilik Halls, konserlerde çok yönlü müzisyenler Oliver Goulden, Patrick Ghirardello ve davulcu Ian Jenkins'in katılımıyla dört kişilik bir gruba dönüşüyor. Sam Howard başkanlığında dört kişilik şiir icra ekibi. Tanışmak için ilk albüm Ark, aşağıda.


Bir arkadaşım var, yorgancılara çok özenir. İşinin içinde uyuyabilen insana özenmek mantıklı. Eski yorganlar ağırdır. Üzerine örttüğünde önce ezilirsin, birkaç dakika sonra terlemeye başlarsın. Sonra kemiklerin ağırlığa alışır, bir güzel uyursun ki yalnız olduğun bile aklına gelmez. Dinosaur Jr. gitaristi J Mascis, gitarına gem vurmayı sevmeyenlerden. Vahşi atlar gibi koşturan Heavy Blanket şarkılarının kaosuna alıştıktan sonra onlara sarılmak mümkün. Heavy Blanket'in hikayesi çok acayip. Mascis 1984'te yeni bir şeyler yapmak için liseden tanıdığı Johnny Pancake ve Pete Cougar'la bir araya geliyor. Bunlar, lisede tubayla ot içtikleri için bandodan atılmış çocuklar. Birlikte gürleyen, yumruklarını sallayan, ayaklarını yere vuran 6 şarkı kaydediyorlar. Derken Johnny yüzmeye gittiği eski bir madende başını vurarak beyin sarsıntısı geçiriyor ve her şeyi bırakıp inzivaya çekiliyor, saklanıyor. Pete çalışmak için eyalet dışındaki amcasının yanına taşınıyor. Sonrasında faturada sahtecilikten hapis yatıyor. Bağlar kopuyor. 2011 kışında J Mascis, Johnny ile karşılaşıyor. Johnny grubu canlandırmaya hevesli. Hapishane kayıtlarında yapılan bir araştırmayla Pete bulunuyor ve Heavy Blanket'in 1984'te kaydettiği bir demo kasetle üçlü yeniden provalara başlıyor. Bu ayın başında da 1984 doğumlu o 6 şarkı, ilk Heavy Blanket albümü olarak yayınlanıyor. Albüm ağır, sert, bazen zorlayıcı. Rehber edinilecek melodiler yok, tutunacak söz yok, o yüzden kaosa alışmak gerekiyor. Kulağa tam olarak ne yapacağını bilememe ama bir şey yapmadan da duramama halinin sese aktarımı gibi geliyor. Şarkıların 28 yıl önce yazılmış hallerine sadık kalındığı düşünüldüğünde bu, az çok tanıdığın bir arkadaşının çocukluk fotoğraflarında, onun dönüşeceği kişiye dair ipuçları aramaya benziyor. Heavy Blanket, üç kişinin sözlerine sadık kalma çabasını belgeliyor ve insanı o kaçınılmaz ağır bir battaniye gibi cümleciğini kullanmaya mecbur bırakıyor.


Müziği dikkat kesilerek dinlemeye başladığında ilk neye takıldıysan onun çekiciliği hayat boyu senin için devam ediyor galiba. Bu kadar çok duymama rağmen hala cızırtılı gitarlar ve çatlak vokallere tutulmamı başka şekilde açıklayamıyorum. Solist Dylan Baldi'nin solo projesi olarak başlayıp gitar-bas-davul yapısına kavuşan Cloud Nothings'in gürültülü rock'ı, lisede grunge dinlerken hissettiğime benzer bir heyecan veriyor. Grup dördüncü albümleri Here and Nowhere Else'de söyleyeceklerini daha doğrudan ve daha çığlık çığlığa söylüyor. Agresifliğin melodinin önüne geçmeye başladığı albümde, bildik Sakin başlayıp nakaratta yüksel, tekrar sakinleşip son 40 saniyede allah ne verdiyse aban formülü devam ediyor. Bu formül üzerimde o kadar iyi işliyor ki, albüm çıktığından beri kafamı boşaltmak istediğimde Here and Nowhere Else'i son ses açıp beynimi formatlıyorum. Albümün en uzun parçası, 7 buçuk dakikalık Pattern Walks'da kakofoninin sınırına dayanıyoruz fakat bu beni hiç rahatsız etmiyor. Müzisyenin de, dinleyicinin de kafasını hoparlörlere vurduğu, terin ve katarsisin bol olduğu punk rock konserlerinin hissi var kayıtlarda. Psychic Trauma, Just See Fear, I'm Not Part Of Me gibi şarkılarda zamanın ruhunun nabzı atıyor. Yarım saatlik hap gibi albüm, 8 şarkıya bölünmüş. Diskografilerinin bir önceki işi Attack On Memory'deki favorim No Sentiment'ın yerini bu albümde No Thoughts alıyor (üstelik yine albümün 6. şarkısı). Herkesin ne pahasına olursa olsun başının çaresine bakmak zorunda kaldığı bu vahşi ve yalnız zaman diliminde hissettiğimiz kendi hayatına yabancı kalma durumu Cloud Nothings'in müziğinde vücut buluyor. Gerçekten varolduğumuzu ve yaşadığımız anın içinde olduğumuzu anlamak için çığlık atıp yankısını bekliyoruz. Neyse ki sesler tutunulacak kadar somut.


Ricochet ve OAK projelerinin yanında Bant Dergisi'ndeki müzik yazılarıyla da tanıdığımız James Hakan Dedeoğlu, 2011'den beri TSU! adıyla solo kayıtlar yayınlıyor. Rotasını akustik gitarın belirlediği su gibi şarkılar, insana henüz kirletip bozamadığımız bir koyda yalnız başına denizi izliyormuş hissi veriyor. Bozulmamışlığın içinde, bir gün mutlaka bozulacak olmanın bilgisini de taşıdığı için aynı zamanda hüzünlü bir huzur bu. TSU!'nun ikinci albümü H. M. S. Angora, müzisyen Shahzad Ismaily'nin plak şirketi Figure 8 Records etiketiyle yayınlandı. Kayıtları 2 yıl önce tamamlanan albümde çellist Gyda Valtysdottir ve Carla Bozulich gibi müzisyenlerin de katkısı var. Açılış parçası Bride of Parthanea'dan itibaren dinleyeni içinde bulunduğu ortamdan soyutlayıp kendi evreninde misafir ediyor TSU!. Bozulich'in Day of Skucha ve Lilac and Stork'taki meleksi vokali, albümün isim parçasındaki gerilim, sırtımızı pışpışlayıp Üzüldüğün her şey geçici diyen Kids of March 18th, ruhu yükselten üflemelilerle Lays in Springs, koşar adım bilinmeze giden Yoz... Albümü dinledikçe İstanbul'dan, insanlardan, olumsuzluklardan uzaklaşıyorum. Neresi olduğunu bilmediğim, bana zarar vermeye çalışmayan bir yerde buluyorum kendimi. Başka hayatların çok mümkün ve yakın olduğunu hissediyorum. Bir sürü şey için belki korkaklıktan, belki rahatlıktan atılamayan o tek ve koca adımı atıverecekmişim gibi geliyor. J. Hakan Dedeoğlu'nun son derece atmosferik müziği, yanı başımızda sığınılacak bir liman. Hatta daha fazlası, başka yaşamlara giden bir gemi.


23. Akbank Caz Festivali kapsamındaki, Yasiin Bey ve MF Doom destekli Hypnotic Brass Ensemble konseri, Lütfi Kırdar Anadolu Oditoryumu'nda, beklediğimden çok farklı biçimde gerçekleşti. Aslında orijinal programda Chris Dave and the Drumhedz vardı, daha sonra onların yerini Hypnotic Brass Ensemble aldı. Salonun oturmalı düzeninin konserin atmosferine uygun olmayacağını düşünüyordum, o işi de grubun kendisi halletti. Kocaman salonda yerime oturup sıcak koltuğuma gömüldüğümde bir brass grubunu nasıl bu halde izleyebileceğimi merak ediyordum. 8 üflemeli ve 1 davuldan oluşan Hypnotic Brass Ensemble üyeleri de ilk şarkıdan sonra aynı soruyu seslendirdiler. Birkaç şarkı sonra duruma bakarız deyip insanı hemen kavrayan ve dansa davet eden caz/hip hop kokteylini icraya devam ettiler. Koltukta dingildemeler, iyiden iyiye öne arkaya sallanmalara dönüşmüştü ki sahneden beklenen hamle geldi. Grup, Bu iş böyle olmaz diyerek herkesi sahne önüne çağırdı. O saniye ne kategori farkı kaldı, ne protokol. Müziği en yakından hissetmek isteyenin en önde olduğu, doğal konser nizamına geçildi. Müzisyenlerin bunu yapmasına bayılıyorum, insana konserlerin nasıl olması gerektiğini hatırlatıyor. MF Doom maskesiyle sahnede göründüğünde büyük nümayiş oldu ama kendisi seyircinin ilgisine pek karşılık vermedi. Gruba tek şarkıda katılıp ortadan kayboldu. Yasiin tezahüratlarıyla karşılanan Mos Def'in mesaisi daha uzun sürdü. Uzun, beyaz giysisiyle hacı gibi tavaf etti sahneyi. Sahne önündekilerin ellerini tuttu, bağırış çağırışlara cevap verdi. Müzisyenlerin senkronize danslarına ayak uydurmaya çalışarak, karşılıklı tarleyerek geçti konser. Finalde gruptan biri stage dive bile yaptı. Ayaklarımı sallayarak izleyeceğimi düşünerek girdiğim salondan saçım başım dağılmış halde çıktım. Hep birlikte yarattığımız parti gerçekten hipnotize edici ve mutluluk vericiydi.


İçime sinecek bir Pearl Jam belgeselini ancak Cameron Crowe çekebilirdi. Vanilla Sky gibi dramalardan Elizabethtown gibi hafif romantik komedilere, her filminde müzik kullanımıyla beni kendine hayran bırakır. Almost Famous ve Singles zaten başımın tacı. Twenty'nin trailer'ını izlerken 2006'da beklemeye artık dayanamayıp elimizdeki üç kuruş parayı konser biletine yatırarak Atina'ya gidişimiz, 20 küsür saatlik otobüs yolculukları, uyumadan konser alanına gidip bir 6-7 saat de orada bekleyişimiz, kocaman spor salonunu baştan başa koşup en önde yer kapışım, canlı dinleyeceğimi hiç tahmin etmediğim şarkıları bağıra çağıra söyleyip gecenin sonunda yorgun argın Atina sokaklarında yürüyüşüm gözümün önünden geçti. Hayatımda iyi ki yapmışım dediğim şeylerden biri. Müziğin peşinden başka başka ülkelere, şehirlere sürüklenip durabileceğimi yeniden hissettim. Pearl Jam benim için ayrı bir yerde duruyor. Twenty için sabırsızlanıyorum.


İngiliz müzisyen Ben Drew çok yönlü bir sanatçı. Plan B adıyla yayımladığı albümlerin yanında oyunculuk ve yönetmenliğe de emek veriyor. Finansmanı için uzun süre mücadele ettiği ilk filmi ill Manors, 32. İstanbul Film Festivali kapsamında gösterildi. Londra'nın kıyısındaki fakir mahallelerde yaşanan şiddet, suç ve umutsuzluk döngüsünü can yakıcı bir gerçeklikle anlatan film, tema şarkısında söylendiği gibi izleyeni bir şehir safarisine çıkarıyor. Zengin ve fakirin birbirinden hem fiziksel, hem zihinsel sınırlarla ayrıldığı bir kenar mahallede yaşam, çevreye ayak uydurabildiğin ölçüde mümkün. Burada ne uyuşturucu satmak, ne birini öldürmek ne de bağımlı olmak çemberi kırmaya çalışmaktan daha zor. Hayatta kalmak, en yakınını gözünü kırpmadan harcayabilmeye bağlı. Peşine düşülen saygı ve para, ancak şiddetle elde edilebiliyor. Ele geçen para da çarçur olup gidiyor zaten, kimsenin emeklilik planı yapabileceği bir yer değil burası. Hikayelerine tanıklık ettiğimiz karakterler uyuşturucu satıcıları Ed, Aaron, Chris ve Kirby; çocukluğunda istismara uğrayan, uyuşturucu parası için fahişelik yapan bağımlı Michelle; Avrupa'dan İngiltere'ye yasa dışı göçen, Rus bir kadın satıcısının tecavüzü sonucu hamile kalıp hamileliği boyunca satılan Katya ve bebeği; bir hayata sahip olmak için çeteye girmeye çalışan küçük Jake ve kendi otorite alanını oluşturmak için birbirini öldürmeye hazır mahalle sakinleri. Hepsinin şiddet ve umutsuzluk dolu hikayeleri, Drew'nun ilk filmi olmasına rağmen iyi kotardığı atlamalı bir kurguyla birbirine bağlanıyor. Birinin hatası, diğerinin sebebi oluyor ve bu kısırdöngü içinde hep birlikte suç girdabının derinlerine ilerliyorlar. Filmin sürekli vurguladığı şey, insanın yaşadığı yerin yansıması olduğu. Tercihimiz dışında içine doğduğumuz ortam, bizi gerçekten hayatımız boyunca değiştirilemez bir dizi eyleme mahkum edebilir mi? Yoksa çemberlerin kırılamaz olduğu sadece bir yanılsama mı? Karakterlerin üst üste tokat gibi çarpan, birbirinden sert hikayeleri boyunca sürekli birinin döngünün dışına çıkmasını ister halde buldum kendimi. Hatta filmin sonuna doğru içimden yalvarıyordum artık biri beklenmedik bir şey yapsın, cemaatin kurallarına karşı koymayı göze alsın diye. Drew'nun çoğunlukla aktüel kamerayla, zaman zaman bunaltan yakın planlarla kurduğu, cep telefonu ve güvenlik kameralarıyla kaydedilmiş görüntülerle desteklediği gerçekçi yapı, hikayelerin acıtıcılığı ile birleşip karanlıkta bırakıyor izleyeni. İki saat sonunda, tam ihtimaller içinde hep en kötüsünün gerçekleşmesine alışıyoruz ki ufak bir mucize, bir umut ışığı yanıyor. Gerçi biraz eğreti duruyor anlatının içinde. Filmin son dakikalarında iplerinden boşanır gibi bir adalet dağıtımı var, sanki film kendini pisliğin sonsuza kadar devam edemeyeceğine inandırmak istiyor. Ancak ben aynı şekilde yüzümü mutlu yarınlara çeviremiyorum çünkü kötülüğün dışarıdaki güneşi dahi hissetmeme engel olan bilinciyle çökmüşüm. Ben Drew, hikayeler arasında anlatıcı olarak söz alıp her karakterin geçmişini bir hip hop parçasıyla özetliyor. Sadece sözle değil, görüntüyle de derdini hakkıyla anlatıyor. Etkilendiği isimler arasında saydığı Shane Meadows'un daha şiddetle yoğurulmuş ve kadraja daha az kafa yormuş versiyonu gibi aslında. ill Manors, Türkçe çevirisiyle Belalı Mahalle, çoğu zaman kafamızı başka yöne çevirip görmemeyi yeğlediğimiz hayatları, en bilmek istemediğimiz detaylarıyla yüzümüze fırlatıyor.


Murat Kılıkçıer'in Bursa'dan Londra'ya, oradan internetin sinir uçları boyunca ulaşabildiği her yere ulaşan projesi In Hoodies, 2015'in son çeyreğinde hayatıma girdi. Uzun zamandır rastlamadığım dürüstlük ve derinlikte şarkı sözleri, sakin yüzeyin altında birikmiş öfkeyi açık eden vokaller, incelikli ve zengin düzenlemelerle In Hoodies'in yayınladığı her şarkı kısa sürede kaburgalarımın arasında bir yere yerleşti. She Got Caught, My Con, Gospel ve Healing, grubun şimdiye kadar duyduğunuz kayıtları. Aşağıda bulacağınız ise In Hoodies'in baştan sona soluksuz dinlediğim, ilk dinleyişimden bu yana heyecanımı paylaşmak için sabırsızlandığım ve çıkış tarihinden birkaç gün önce Manyetik Bant'ta yayınlama şansını yakaladığım ilk albümü A Lunar Manoeuvre. In Hoodies'in kalbinden çıkarıp öylece önümüze koyduğu, gözümüzün ta içine korkusuzca bakan şarkılarını ilk defa Yeni Ay'da paylaşmak istedik; gökteki sessiz kardeşleriyle birlikte büyüsünler diye. Prodüktörlüğünü Chris Potter'ın (The Rolling Stones, U2, The Verve, Richard Ashcroft) yaptığı albümde yer alan müzisyenler arasında Tim Wills, Steve Sidelnyk, Damon Minchella, Martyn Campbell, Si Connelly ve Aliberk Aslan bulunuyor. 11 Nisan'da dijital olarak yayınlanacak albümü mayıs ayından itibaren Müzik Hayvanı etiketiyle CD formatında edinebileceğiz. Albümün kapak illüstrasyonu ise Ethem Onur Bilgiç'e ait.


Keyifle takip ettiğim online varlığını basılı alana da taşıyan Rave Mag'in ilk sayısı için In Hoodies'le karşılıklı paslaşarak, aklımıza gelen şarkıların tetiklediği başka şarkılara sıçrayarak, bazen müzikle doldurduğumuz ortaokul yıllarına, bazen hafızamıza takılıp kalan röportajlara dönerek, Back to Back başlıklı bir yazı hazırlamıştık. Belki yine dergi için, belki blog için ileride tekrarlarız. Buyrun müzikten geçen bilinç akışımıza. R. E. M. benim için de çok farklı noktalarda duygusal olarak Nirvana ve Kurt Cobain'le kesişen bir grup. Kurt Cobain'in son röportajlarından birinde, bir albüm daha yapacaklarsa Automatic for the People gibi bir albüm yapmak istediğini söylemesini, R. E. M.'in başarıyı azizler gibi karşılayarak harika müzik ortaya koymaya devam edebilmelerinden hayranlıkla bahsetmesini hatırlıyorum. Michael Stipe'ın Monster albümündeki Let Me In'deki karakterin Kurt ile telefonda konuşan kendisi olduğunu söylemesi, sözleri onu bulunduğu ruhsal durumdan çıkarmaya çalışması olarak tarif etmesi, Courtney Love'ın Cobain'in gitarlarından birini gruba hediye etmesi ve Mike Mills'in şarkıyı, Cobain'in kırılmamış sayılı gitarlarından olan o solak gitarın tel sırasını değiştirip çalarak kaydetmesi... Cobain'in ölümünden sonra Michael Stipe her şey hazırdı diyor, beraber kayıt yapmayı deneyeceklerini anlatarak. Uçak biletini bile almıştı ama son anda aradı ve 'gelemiyorum' dedi. Nirvana bizim kuşağımızdaki birçok insan gibi benim de müzikle ilişkimi şekillendiren grup. Televizyonda Smells Like Teen Spirit'in videosuna rastladığımda donup kaldığımı hatırlıyorum. O hafta sonu Bağdat Caddesi'ndeki Uzelli Müzik'e koşup elime geçen ilk Nirvana CD'sini almıştım: From the Muddy Banks of the Wishkah. Çoğu stüdyo kayıtlarına göre oldukça agresif ve hızlı çalınmış olan parçalar bir yana, Cobain'in albümü açan çığlıkları, ilk defa bir müzisyenin ruhuna yaklaşabildiğimi, öfkesini anlayabildiğimi hissettirmişti. O zamandan sonra da atamadığım çığlıkları benim yerime seslendiren, vuramadığım görünmez duvarları benim yerime yumruklayan müzisyenlerle bağlarım daha derin oldu. Morrissey'in dışarıda kalmayı, farklı olduğu düşünülene karşı ruhsal, fiziksel şiddeti anlatımı inanılmaz. The Headmaster Ritual, Barbarism Begins at Home ve çok daha fazlasında. Sözlerde okul ve ev arasındaki farkın belirsizleşmesi gibi yetişkinlikte de iş hayatı, sosyal çevre, devlet başka görüntüler arkasında tanıdık bir mengeneyle ruhunu ezmeye devam ediyor. Başka yönlerden gelen oklar aynı yere, dışarıda kalan kalplere yöneliyor. Öğretmen gibi işveren de askeri zihin yapısı ardında saklanamıyor. Kabullerin dışındakini hırpalayan okul arkadaşlarının zalimliği, müdürün tutuculuğu, büyüdükçe dayatılan sosyal zorunluluk algılarıyla beraber yetişkinlikte çok daha sert. Takılan lakaplar, gülüşmeler, azarlanmalar, dışlanmalar unutulmadığı gibi büyüdükçe kaçılabilen yerler azalıyor sanki. Yönetim yanında soluyor ve dış gerçeklikle birlikte daha acıtarak lehimleniyor içine yalnızlık. Vücuduyla dalga geçildiği için beden eğitimi dersine girmek istemeyen çocukların kafatasları hayatları boyunca çatlak, enselerinde ayak izleri var. Zaman geçiyor ve tüm bunlarla, ruhunun zapt edilmesine karşı verdiğin mücadeleye dönüyor hayatın. Pink Floyd, büyürken evde duyduğum seslerden ama bazı albümleri dinlemek, anlamak demek değil. Yaşadıkça, şarkıda dediği gibi insan olmaya alıştıkça anlam değiştiriyor çoğu. Tekrar tekrar temize çekmek gerekiyor. Yazımında, icrasında hayati bir gereklilik, yaralanmaktan korkmayan bir kalp açıklığı sezilen şarkılar daha çok iz bırakıyor. Blur'ün No Distance Left to Run'ı, Nick Cave and the Bad Seeds'in Skeleton Tree albümü gibi. Gerçekten öyle. Müzikle, melodiler, ritim ve sözlerle nefes almak, yaptığı müzikle yaşamak denince aklıma Joy Division geldi. Şarkı Atmosphere. Eski Roll sayılarından birinde okumuştum sanırım, çok etkilemişti. Joy Division'ı kulüp performanslarından birinde izleyen biri, grup için sanki o müziği yapmıyor olsalar yok olacaklarmış gibi çalıyorlardı demiş. Kim hatırlamıyorum. Şarkının Anton Corbijn dehası ürünü videosu da her izlediğimde tüylerimi diken diken ediyordu, hala da öyle. Çorak, taş ve kaktüs dolu bir arazide siyah ve beyaz kapüşonlu cübbeler içinde figürler, sırtlarında ve sembolleri, zorlukla taşınan dev şekiller ve Ian Curtis'in muhtemelen basın için çekilmeyen fotoğrafları. Atmosphere ilk defa sadece Fransa için sınırlı sayıda yayımlanan Licht und Blindheit single'ında Dead Souls ile beraber yer almış. John Peel, Fransa versiyonunun yayımlandığı gecenin ertesinde her iki şarkıyı da programında çalıyor. Sadece müzisyenler, gruplar için değil, John Peel, Corbijn gibi insanlar için de müziğin soluk borusuna, kalbe yakın yerlerde olduğunu, damarlarda dolaştığını hissetmek zor değil.


Toronto menşeili grup Indoor Voices, müzisyen Jonathan Relph'in şarkıları etrafında şekillenmiş ve 2011'de ilk albümleri Nevers'ı çıkarmışlar. Geneline shoegaze havası hakim sakin ve yer yer hüzünlü şarkılar, dinleyeni ses ve bilinç katmanları arasında bir yolculuğa çıkarıyor. Relph'in duru vokaline Kate Rogers'ın desteği katılarak bir patika açıyor. Shoegaze gitarları ayakların arasında oyalanarak ilerlerken davul ve bas, adımları takip ediyor. Keyboard kaynaklı ses ve efektlerin katılımıyla bir ormana dönüşen müzik, yavrusunu taşıyan bir kedi gibi sizi ensenizden yakalayıp aklınızın istediği yere götürüyor. Indoor Voices'ın debisi bir artıp bir azalıyor. Sakin yüzeyin altında akan katmanlar hızla birbiri içine girip eriyor, değişiyor. Yumuşak bir biçimde birbirine bağlanan şarkıların akıntısıyla 33 dakikalık albümün sonunda nereye sürüklenmiş olacağınız tamamen bilincinize bağlı. Grubun şarkıları soundcloud hesaplarından dinlenebiliyor. Nevers'ı satın almak içinse grubun bandcamp sayfasına başvurabilirsiniz.


Birkaç ay önce Avea'nın Müzik Blogları Fikir Takımı'ndan ve aylık Tea & Talk toplantılarımızdan bahsetmiştim. Katılamadığım birkaç toplantı dışındaki eksikleri tamamlamak istiyorum. MÜ-YAP Başkanı Bülent Forta, Avrupa Müzik Genel Müdürü Cengiz Erdem ve Sony Müzik Türkiye Genel Müdürü Şemsettin Göktaş'ın katıldığı toplantının başlığı İnternet ve Müzik Platformlarının Geleceği olarak belirlenmişti. Notları okurken konuşmacıların konuyu yapımcıyı merkeze alarak değerlendirdiğini akılda bulundurmak gerek. Dolayısıyla gelişme=müzik endüstrisinin hacminin genişlemesi, dinleyici=müşteri denklemlerinin dışına çıkılmıyor. Dünyada, dijital satışlardaki artış, fiziki satıştaki kaybı gitgide daha çok karşılıyor. Bu alandaki daralma ortadan kalkıyor. Türkiye'de mobil MP3'lerden, yani mobil şebekeler üzerinden indirilen MP3'lerden özel iletişim vergisi alınıyor. Bir CD'den alınan vergi %18 iken bir mobil MP3'ten %46 vergi alınıyor. Türkiye'de müzik download etmek ile stream etmek arasında yasal bir fark yok. Bu alanda yeterli ve güçlü bir hukuki düzenleme yapılması gerekiyor. Dünyada dijital platformlarla plak şirketleri anlaşma yapıyor. Sanatçı dijitalden sağlanan gelirin %11 civarını alıyor. Bağımsız müzisyenler bu platformlarla aggregator denen aracı kurumlar üzerinden anlaşıyor. Türkiye'de bu işi meslek birlikleri yapıyor. Gelirin %10'u altyapı giderlerine harcanıyor, kalan kısım plak şirketiyle eser sahipleri arasında yarı yarıya paylaşılıyor. Dijital platformlardan sağlanan gelir meslek birliğinde toplanıyor. Meslek birlikleri geliri sanatçılara dağıtıyor, bu dağıtımda farklı usuller izlenebiliyor. Türkiye'de sanatçıya indirilen şarkı başına değil, belirli periyodların bitiminde ödeme yapılıyor. Bağımsız müzisyenlerin dijital platformlarla anlaşması yasal olarak mümkün fakat bu, platformlar tarafından bürokratik nedenlerle tercih edilmiyor. Yani şarkılarınızı dijital platformlardan satmak için bir plak şirketine bağlı olmalısınız. Youtube'da sanatçıların, plak şirketlerinin resmi hesapları üzerinden izlenen videolar da bir gelir kaynağı. Türkiye'de Youtube'un yapımcıya bir getirisi yok. Alternatif seslerin de bu endüstri içinde yaşayabilmesi için, endüstrinin güçlenmesi gerekiyor. Bunun için de bahsettiğimiz gibi güçlü bir hukuk sistemi olması şart. Plak şirketlerinin çıkardığı 10 albümden ancak birkaçı iyi denebilecek rakamlara ulaşıyor. Bu da zaten satış rakamlarının yüksek olması beklenmeyen alternatif müzisyenlerin desteklenmesini zorlaştırıyor. Kabaca söylersek, şirket birkaç albümden parayı indirecek ki, para kazandırmayacak olan alternatif müzisyene albüm yapsın. Ama vergiler yüksek, tüketicinin satın alma alışkanlığı yok, doğru düzgün hukuki bir sistem yok vs. sebeplerden parayı istediği gibi indiremiyor. Yapımcılar müziğin bedava olduğu alanlar olması gerektiği konusunda hemfikir. Örneğin streaming'in ücretsiz olması gerektiğini düşünüyorlar. Spotify gibi oluşumları destekliyorlar. Bu şekilde özet geçebileceğim toplantıdan çıkan en net sonuç şu: Ana akımın dışında kalan müzisyenlerin seslerini duyurabileceği tek yer internet. Bloglar ve websiteleri gibi mecralar bu yüzden önemli. En önemli şey ise konserler. Canlı performans, artık her müzisyenin ana gelir kaynağı olmuş durumda. Bir şekilde ana akıma entegre olmuş isimlerse daha görünür olma şansına sahip. Onlar da canlı performansa yönelmiş durumdalar. Bitirirken, Hayalsu Altınordu'nun Musicincolors'ın kapatılma tehlikesine karşı Sony Music'le yaptığı görüşmenin detaylarını okumanızı tavsiye ederim. Dream endless'ın forumlardan sonra en çok Korsanla mücadele kapsamında kullanılan Emeğe saygı klişesini ve dijital çağda emek hiyerarşisini, aç gözlülüğü es geçmeden irdeleyen yazısı da yorumlarıyla birlikte okunmalı.


Bu yıl 17. sezonuna merhaba diyen İş Sanat, sezon açılışını üç genç sanatçı ve onlara eşlik eden Borusan İstanbul Filarmoni Orkestrası'yla yaptı. Mayıs ayında Meriç Soylu Ödülü'nün sahibi olan obua sanatçısı Gülin Ataklı, müzik öğrenimine Amerika'da devam eden bariton Doğukan Kuran ve jenerasyonunun başarılı seslerinden soprano Ayşe Şenoğul, 5 Kasım Cumartesi akşamı sahnedeydi. Konserden önceki gün, Gürer Aykal şefliğindeki BİFO ve genç yıldızların provasını izleme fırsatım oldu. Sahnenin dolmasıyla birlikte etrafımda oluşan ses ormanına Ayşe Şenoğul ve Doğukan Kuran'ın güçlü sesleri eklendi. La Traviata, Sevil Berberi ve Don Pasquale operalarından aryalar hayat buldu. Seyircisiz salona yayılan kelimeler başka bir zamanın, belki içinde yaşadığımızdan daha ait hissedebileceğimiz bir dünyanın kapısını araladı. Çok eski bir ruh gezindi aramızda, yaylılardan üflemelilere sıçrayıp, sonunda arpın tellerine tutundu. Orkestrayı tek bir organizma gibi birbirine bağlayan müziğin mimarisi, Gürer Aykal'ın ellerinde şekillendi. Verdi, Rossini, Cimarosa, Donizetti, Borodin ve Korsakov'un eserleri teker teker prova edilir, kimi bölümler yeniden çalışılırken kendimi insanlık deneyiminin bir parçası gibi hissettim. Yüzlerce yıllık bu eserleri dinleyen kim bilir kaçıncı kişiydim? Yine de herkesin içinde farklı yerlere dokunup yeni hisler oluşturabiliyordu notalar. 5 Kasım akşamı İş Sanat Konser Salonu'nun kapıları, provadakinden farklı bir deneyime açıldı. Seyircinin varlığı, havada elle tutulur bir elektriğe yol açmıştı. Çalışmanın, emeğin ürünü ortaya koyulurken yüzler aydınlıktı. Gülin Ataklı, Ayşe Şenoğul ve Doğukan Kuran'ın performansları alkışlarla karşılanırken, Borusan İstanbul Filarmoni Orkestrası'nın icrası heyecanımızı gece boyunca ayakta tuttu. Günler giderek kararırken sanata, müziğe tutunmak yaşamımızın parçası oldu. Ruhumuzu beslemek, nefes almak kadar hayati artık. İyi hissedebilme, iyi hisler üretebilme yetimizi korumamız gerek. Bizi kendimize en yakın tutacak şey bu.


İsveçli ozan-şarkıcı Lisa Ekdahl'ın sesini doğduğu coğrafyadan yola çıkarak betimlemek gerekseydi, mutlu bir anı belgeleyen bir fotoğrafta, havada asılı kalmış kar taneleri gibi temiz ve yumuşak olduğunu söylerdim. Ya da neşeli akışına rağmen dibindeki taşların göründüğü berrak bir suya benzediğini. Kendi adını taşıyan ilk albümünde bulunan, 1994 yılının İskandinav ülkelerindeki hit şarkısı Vem Vet? ile birden sahne ışıklarını üzerine topluyor Lisa Ekdahl. Daha ilk albümüyle üç Swedish Grammy'yi cebine koymuş halde, 90'lar boyunca kendi şarkılarını ve caz standartlarını içeren albümler yayımlıyor. Etki alanı İskandinavya'yı aşıyor, Avrupa ve ABD dinleyicisi de kısa sürede pop ile dirsek temasında olan bu caz vokalini keşfediyor. Konserleri seyirciden tam not alıyor. 2000'lerde ise rota değişikliğine giderek bossa nova'ya yaklaşıyor Ekdahl. 2001 tarihli Lisa Ekdahl Sings Salvadore Poe albümünde, o dönem evli olduğu müzisyen Salvadore Poe'nun şarkılarını bossa nova tarzında yorumluyor ve tuttuğu bu yeni rotada da başarılı oluyor. Kariyeri boyunca hem İsveççe hem İngilizce albümler kaydeden Lisa Ekdahl, kendi şarkılarındaki incelikli yorumuyla olduğu kadar Nature Boy gibi caz klasiklerine getirdiği taze solukla da dikkat çekiyor. On iki albüme yayılan kariyerinin son çalışması Nar Alla Vagar Leder Hem'i bu yıl yayımlayan müzisyen, 23 Kasım Perşembe akşamı İş Sanat'ta olacak. Etkinlik detaylarını burada bulabilirsiniz. Yukarıda ise Ekdahl'ın Lisa Ekdahl at the Olympia, Paris DVD'sinden bir Ane Brun düeti var.


Çoğumuzun hayalinde yeşil, yağmurlu ve soğuk bir yer olan İskoçya çıkışlı The Twilight Sad, nice grubun hevesle kurulup tarihe gömüldüğü lise koridorlarında hayatına başladı. Solist James Graham, gitarist Andy MacFarlane ile tanıştı. Davulcu Mark Devine'in katılımıyla ilk kadro tamamlandı. Bas gitarist Craig Orzel ise 2003'te, MacFarlane'le bir otobüs durağında tanışarak gruba dahil oldu. İlk dönemlerinde uzun, deneysel jam'lerle eğleşen grup kısa sürede Brighton merkezli Fat Cat Records'un dikkatini çekti ve 2006'da kendi ismini taşıyan ilk EP'sini yayımladı. Cızırtılı, melankolik bir karanlık içinde yuvarlanıp gidiyordu şarkıları. Graham'ın ağır İskoç aksanı, feryat figan gitar riffleri ve sokakta sürüklenen teneke gürültüsüne benzeyen davullar arasından kararlı ve agresif, yürüyordu. Müziklerinde öfke vardı; aileye, insanlara, hayata karşı ve elbette hayal kırıklığı. Ertesi yıl çıkan stüdyo albümü Fourteen Autumns & Fifteen Winters'la grubun ayaklarının nereye bastığı daha net görüldü. Shoegaze ve post-rock'ın %100 işleyen formülü gitar döngüleri ve ses duvarlarından kendilerine bir yuva kurmuş, içinde bazen kırılgan, bazen saldırgan dönüp duruyorlardı. Mogwai'yle Avrupa'yı turladıkları 2008 kışında kendilerini izleme fırsatı buldum. Çaldıkları 5-6 şarkı boyunca James Graham'ın siperliğini burnuna kadar indirdiği şapkasından yüzünü dahi görememek bir yana, mikrofonu fırlatıp tek kelime etmeden sahneden ayrılmalarından sonra tokat yemiş gibiydik. Çoğunluğunu albümdeki şarkıların alternatif versiyonlarının oluşturduğu ikinci EP Here, It Never Snowed. Afterwards It Did ve konser kayıtlarının ağırlıkta olduğu, Sonic Youth göndermeli Killed My Parents And Hit The Road'la The Twilight Sad'in ilk perdesi sona erdi. Şubat başında çıkan No One Can Ever Know'dan anlaşıldığı kadarıyla henüz bağımlılık yok. The Twilight Sad'in evreni hala gri, soğuk ve tekinsiz. İlişkiler kırık, insanlar arasındaki mesafenin kapanması mümkün görünmüyor. James Graham'ın daha sakin tınlayan sesine gitar örgülerinden çok synth katmanları ve bilgisayar efektleri eşlik ediyor. İnsanı içine çekip transa sokan yapıların malzemesi değişmiş fakat hissiyat yerinde duruyor. Bas gitarist Craig Orzel'in gruptan ayrılmasından sonra yola üç kişi devam eden The Twilight Sad, tutturdukları post-rock damarından devam etmek yerine krautrock ve endüstriyel esinlenmeleri müziklerine taşımakla çok doğru bir karar vermiş. Ses duvarları her ne kadar konserlerde çarpmaktan hoşlandığımız bir şey olsa da, birbirini izleyen albümlerde sıradanlaşma riskini taşıyor. No One Can Ever Know'daki ses dokuları hem dinleyicinin hem müziğin daha çok nefes almasını sağlıyor. Böylece albüm sadece belirli ruh hallerinde başvurulacak bir çalışma olmaktan çıkıyor. Önceki The Twiligt Sad işlerinden farklı olarak, dinleyenin bilinç akışını belirli bir yöne zorlamıyor, ona yoruma açık, istediği gibi gezinebileceği bir zemin sunuyor. Üçüncü The Twilight Sad albümünü merakla bekliyordum, dördüncüsünü tırnaklarımı yiyerek bekliyor olacağım.


Uyuşukluğa daha fazla teslim olmadan yazmalıyım. Hala her şey kafamda canlıyken. Mekana 22:00'ye doğru gittiğimizde ortalık tenha sayılırdı ama vestiyere üstümüzü başımızı bırakıp salona girdiğimiz anda akın etti insanlar. Arkama bir baktım, her yer dolmuş. Biletix gişesinde duyduğuma göre bilet bitmişti. Sahnenin dibinde yerimizi aldık. Konser başlamadan 13melek'le laflama fırsatımız da oldu. Onu heyecanlandıran Isobel'di, beni Mark. Önce gitarist abiler, sonra da Isobel ve Mark çıktı sahneye. İlk birkaç şarkıda teknik sorunlar yaşandı. Isobel Bunlar soundcheck'te olmuyordu diyerek özür diledi. İlk şarkılar sonrasında salonda tam sessizlik sağlandı ve onlar da ortama ısındı. Isobel daha konuşkan oldu, Mark Lanegan ise hayret uyandıracak kadar çok gülümsedi. Paris konserlerinden çok daha mutlu görünüyordu. Özellikle Isobel Campbell'ın ıslık çaldığı şarkılarda pek eğlendi. Konserin ortalarında Mark sahneden ayrıldı, Isobel Black Mountain ve Saturday's Gone'ı seslendirdi, huzur veren sesiyle salonu hipnotize etti. Bir ara sessiz olduğumuz için teşekkür etti. Hangisi olduğunu hatırlamıyorum ama bir şarkıyı ilk defa konserde çaldıklarını söyledi. Çello çalarken hata yapmasının üzerine ise yeni grubuyla ilk konseri olduğunu ve fena jetlag olduğunu ekledi. Mark bu arada yine eğleniyordu. Isobel Campbell için gelenler, Mark Lanegan için gelen grunger arkadaşlar ve ikisini bir arada tanımış dinleyiciler, herkes huşu içinde izledi konseri. Alkış kıyamet bise çağırıldılar. Wedding Dress gelmedi. Konserin sonunda adını hatırlamadığım Seattle'lı gitarist fotoğrafımızı çekti. Etkilenmiş ve mutlu görünüyordu. Benim için gecenin en şaşırtıcı anı Mark Lanegan'ın albümlerini imzalamak için fuayede olacağını duymamdı. Lanegan'ı karşımda görmek o kadar güzeldi ki, oradaki onlarca insan gibi ben de içimdeki Reha Erus'a yenilerek Bi fotoğraf çekinebilir miyiz? cümlesini kurdum çekinerek. Biletimi çiziktiriverdi. Thank you"ma gülümseyerek cevap verdi. Öyle sırıtarak ayrıldım Salon'dan. Hala dinlerken aklıma geliyor, Mark Lanegan'la yan yana durdum ya, Layne Staley'le de yan yana durmuş sayılırım, diyorum. Salon'dan çıkarkenki gibi sırıtıyorum. Hatırladığım kadarıyla setlist : Seafaring Song, Snake Song, Eyes Of Green, Revolver, Black Mountain, Saturday's Gone, You Won't Let Me Down Again, Ramblin' Man, Salvation, Who Built The Road, Come On Over, Something To Believe, Trouble, The Circus Is Leaving Town, Honey Child What Can I Do, Sally Don't You Cry, Come Walk With Me, Time Of The Season, We Die And See Beauty Reign, Keep Me In Mind Sweetheart. Not: Bisin ortasında Isobel'in şaşkın bakışları eşliğinde sahne önündeki setlisti söküp giden bereli arkadaş, güzel hareketti.


Sayılı gün çabuk geçti. Konser haberini alıp bir klasik olarak Çocuğumu keserim abüüü naralarıyla sağa sola telefon edişim dün gibi. İnsanlara konser haberi vermeyi seviyorum. Gelelim bu geceye. Isobel Campbell ve Mark Lanegan, son albümleri Hawk'un turnesi kapsamında İKSV Salon'da sahne alacaklar 22:30 itibariyle. Hawk'tan We Die And See Beauty Reign, açılış parçası olmuş geçmiş konserlerde. Favorilerimden Back Burner, Salvation, Who Built The Road ve elbette Snake Song duyacağımız şarkılardan. Biste Mark Lanegan şarkısı Wedding Dress gelebilir. İnsanlar sahneden iner inmez poponuzu dönüp gitmeyin allasen, azıcık efor. Isobel Campbell sahnede tüm zarafetiyle, gülümseyerek söylüyor şarkılarını. Çellosu önünde, hadiseyi yönetiyor. Arada Mark Lanegan'la kaş-göz vasıtasıyla iletişmelerini gördükçe bu ikisinin ruh eşi olduğuna inanıyor insan. Mark Lanegan'dan seyirciyle iletişim, ne bileyim bir Hoşgeldin bir Teşekkürler beklemeyin. Çünkü kendisi sadece mikrofonuyla ilgileniyor sahnede. Ve genelde çakılmış gibi hiç kıpırdamadan yerinde duruyor. Ancak Isobel arada güldürebiliyor onu, o da nadir. The Gutter Twins konserinde nice insanlar gördüm ellerinde Screaming Trees plaklarıyla yırtınan, hiçbirine pas vermedi. Paris'teki konserlerinde önlerde kavga çıktı da adam gözünü açıp bakmadı bile. Isobel kıkır kıkır gülüyordu onun olan bitenden habersiz haline. Çok güzel bir gece olacağını garanti edebilirim. Birbiriyle uyumuna hayran kalacağınız iki müzisyen göreceksiniz, göreceğiz. Of heyecanlandım şimdi. Fotoğrafın da güzelliği.


Ne sabah kahvesini içmeden ayılamayanlardanım ne de eline karton bardak yapışık yaşayanlardan. Kafein bana yasak! Bir fincan kahvenin bende 140 nabzı var. Yine de kahvecilerde, kavrulmuş çekirdek kokusu içinde laptoplı internet emici ve kek yiyici olarak saatler geçirebiliyorum. Kahve festivalini gezmek biz kafeinsiz yaşayanların da hakkı dedim ve ara sıra kahve deneyen arkadaşlarımın bardaklarına dil atarak İstanbul Coffee Festival'ı teftişe çıktım. İstanbul Coffee Festival geçen yıl aralık ayında, Galata Rum Okulu'nda şehre merhaba demişti. Bu defa akıbetinden uzun zamandır kaygı duyduğumuz Haydarpaşa Garı'nı mesken edindi. Vapurların artık uğramadığı, trenlerin işlemediği, günlük rutinimizin dışına itilmiş garı dopdolu, capcanlı görmek güzel. Keşke her hafta bir etkinlik olsa, hep solusak havasını. Garın dışında seyyar kahveciler OZO ve Manivela dikkat çekiyor. OZO, Tophane'deki küçük dükkanını dört tekere aktarmış. Hedefleri o festival senin, bu fuar benim ülkeyi gezmek. Organik atıklarını toprakla karıştırıp, gezdikleri yerlere ağaç dikme fikrini sevdim. Manivela ise Maslak'tan geçenlerin aşina olduğu bir kahve minibüsü. Yazın limonata da yapıyorlardı. Festivalin odak noktasını oluşturan kahvecileri tatmadan çok koklama duyumu kullanarak gezdim. Kendi dükkan ve kioskları dışında birçok işletmenin kahve tedarikçisi olan Petra'da çekirdeklerin şeceresini öğrendim. Özellikle Breaking Bad'den ilham aldıkları tulumları ve sunumlarındaki detaylarla ilgi çeken Walter's Coffee Roastery'nin standı yine çok oyuncaklıydı. Kronotrop'ta da cezvelere, defterlere takıldım. Hepsi online mağazalarında bulunuyormuş. Üç peron ve gar alanının yanında trenlerin de kullanılmasına bayıldım. Kurukahveci Mehmet Efendi'nin vagonu dolup taşıyordu. Dinlenmek için girdiğim başka bir vagonda nefes teknikleri çalışmasına denk geldim. Peronlar arası geçişlerde vagonlara girip fotoğraf çekmezseniz, festivale gitmiş sayılmıyorsunuz. Geldik en sevdiğim konuya: Yemek! Moda'nın artizan fırını Naan, ekmek, sandviç ve kurabiyeleriyle midelere bayram ettiriyordu. Ta Yalıkavak'tan gelen Baguetteria & Co.'nun nefis soslu sandviçlerine doyamadım. Seccocafe'nin şeker ilavesiz, meyve, ceviz ve fındıklı yoğurdu da cila oldu. Plus Kitchen'da sağlıklı atıştırmalıkların yanı sıra emaye mug'lara gözüm kaydı. Glutensiz bisküviler ve envai çeşit organik gıda için Aradolu'ya bakabilirsiniz. İstanbul Coffee Festival'da kahveyle ilgili binbir ürünün dışında birçok tasarımcıdan parçalar da bulabilirsiniz. der-liebling'in zarif ve yaratıcı takılarını çok beğeniyorum. Farklı dillerden, başka dillere tam olarak çevrilemeyen kelimeler taşıyan bilekliklerinden nihayet edindim. Envanter Heritage & Co.'nun kanvas önlüklerinde gözüm kaldı. Alışveriş yapmaya niyetliyseniz diş macunundan çoraba kadar seçenek bol. Festivalde kahveyle sanat sadece baristaların ellerinde iç içe geçmiyor. Kahveden ilham alan resim ve fotoğrafların sergilendiği vagonda, Lonkoloj'un kahveyle banyo ettiği filmlerin sonuçlarını inceleyebilirsiniz. Ana binada ise kahve bardaklarına çizilmiş illüstrasyonlarla CupArt sergisi, Milk Gallery'nin Decaf sergisi ve Billur Saatçi'nin Instagram'da keyifle takip ettiğimiz #gününkahvesi fotoğraflarından oluşan sergisi sizi bekliyor. Özenle hazırlanmış festival gazetesini almayı da unutmayın. Afiyet olsun.


Jack White'ı seviyorum. İplerin tamamen Meg White'ın elinde olduğunu söylediği The White Stripes sonrası solo albümlerindeki o kendini kanıtlamış çocuk gururunu, ego patlamalarını, bitmek bilmeyen kadınlar tarafından hırpalanma isteğini, ipini koparmış, kimin ne dediğine boş vermiş, tuhaflıktan korkmayan hallerini seviyorum. Şarkılarında söyledikleri özünden çıkıyormuş gibi geliyor. Sahne üzerinde de her şeyini seyirciye veriyor White, çalmak kadar çalarken seyredilmekten de hoşlandığı aşikar. Bana göre 2012'nin en iyi albümü olan Blunderbuss sonrası, Roskilde Festival'da tamamı kadın müzisyenlerden oluşan Peacocks grubuyla izlemiştim Jack White'ı. Masmavi ışıklara boyanmış, müzisyenlerin uçuşan elbiseleriyle elfleri andırdığı, başka bir zamana ait bir performanstı. Cuma gecesi ise karşımızda tam bir güç gösterisi vardı. The White Stripes'tan beri Jack White projelerinin turne menajeri olan Lalo Medina seyirciyi uyarmıştı gerçi; Bu gece, burada bir rock'n roll konseri izleyeceksiniz, demişti ve eklemişti, Konser, telefonlarınızın ekranlarından çok daha büyük. Uyarısı çoğunlukla etkili oldu, konser süresince nispeten daha az telefon kalktı havaya. Pür dikkat sahnedeydi gözler. Monokrom mavi içinde briyantinli saçları, vintage kesimli takımı ve gitarına aktardığı deli enerjisiyle Jack White sadece sahneyi değil, seyirciyi de yönetti. White'ın beş kişilik grubu da kendisi kadar iddialıydı. Keman/vokalde Lillie Mae Rische, davulda insanüstü gücüyle Daru Jones ve geçtiğimiz ay grupla turnedeyken Mexico City'de geçirdiği kalp krizi nedeniyle hayatını kaybeden klavyeci Ikey Owens'ın yerine kadroya katılan, Queens Of The Stone Age üyesi Dean Fertita'yı özellikle anmak gerek. 19 şarkılık nefes kesici rock'n roll şovunda Jack White diskografisinin The White Stripes dönemi 8, The Raconteurs dönemi 1 şarkıyla geçildi. White'ın 2 solo albümüne ait 10 parça ise 6 Lazaretto, 4 Blunderbuss olarak bölüştürülmüştü. Sahnede gayet neşeli görünen ve bizi bol bol gülücükleriyle ödüllendiren Bay White, Türkiye'ye gelmesinin uzun sürdüğünü ama nihayet burada olduğu için mutluluk duyduğunu söyledi. Konser baştan sona coşkulu ve sertti. High Ball Stepper'la canavar gibi açılıp Seven Nation Army ile stadyum havasında biten, country ve blues'a göz kırpan performansta Missing Pieces, merhum Ikey Owens'a adandı. Jack White gitarının tellerine vurdukça titreşen sadece sahnedeki vintage televizyonun ekranı değildi. 90'ların sonundan itibaren yükselişine ve 2000'lerin en etkili isimlerinden birine dönüşmesine tanıklık ettiğimiz bir müzisyenin zihnindeki rock'n roll fikrinin parçasıydık. Bir buçuk saatlik maviliğin sonunda gitar müziğiyle sarılmış, hayatımın kimi dönemlerinin soundtrack'ini dinlemiş ve gördüklerim/duyduklarımdan tam anlamıyla tatmin olmuştum. Mekanın gümbürtü rekoru Pixies'den Jack White'a geçti mi bilmiyorum ama kulaklarımdaki çınlama uzun süre benimle kaldı. Jack White'ı 2 yıl arayla, çok farklı iki ayrı mekanda, farklı müzisyenlerle, birbirinden tamamen farklı atmosfere sahip iki konserde izledim ve aralarında seçim yapamıyorum. Bu adam seyirciye her zaman samimi olduğunu hissettiriyor. Cebinden çıkardığı tarağıyla saçlarını düzeltirken de, bir orkestra şefi gibi grubunu yönetirken de yaptığı işi ciddiye aldığını hissediyorum. Sonrasında eve gidip hemen videolarını izlemek istediğiniz konserler olur ya, Jack White performansı benim için öyleydi. Yorgunlukla sızarken hala Instagram'da konser fotoğrafı arıyordum. Umarım kendisiyle bir sonraki buluşmam için çok beklemem. Fotoğraflar Jack White'ın web sitesinden. Her konserin fotoğrafları aynı gece yükleniyor.


Kutup ayıları ve balinaları canlı canlı yiyen penguenler, sonsuz bir işkence okyanusunda acıyla çarpılmış, parçalanmış nazi askerleri, gamalı haçlar ile Mc Donald's logolarının birbirine girdiği cehennem sahneleri, orijinal Francisco Goya gravürleri üzerine çizilmiş tuhaf suratlar, kendi yapıtlarının karton taklitleri Jake ve Dinos Chapman'ın Türkiye'deki ilk kişisel sergisinde bir araya geliyor. Nick Hackworth küratörlüğündeki Anlamsızlık Aleminde, ikilinin yeni işleriyle birlikte Cehennem, Chapman Aile Koleksiyonu ve Gün Gelecek Sen De Sevilmeyeceksin serilerinden başlıca eserleri içeriyor. Cehennem serisinden büyük ölçekli işler Tüm Kötülüğün Toplamı, Neşesiz Ayaklar ve Başka Türlü Kuleler'de akla gelebilecek türlü dehşet ve eziyet tasviri karşısında sarsılmamak mümkün değil. İşkence gören binlerce bedene dair hissedilenlerin, taşıdıkları gamalı haçlara odaklanınca birden değişmesi de eserlerin etkisini artırıyor. Chapman kardeşler sanata dair ilerlemeci bakışa karşı çıkan, çok kullanılmış bir ikonografiyi kucaklayan, tekrarı seven, kötümser işleriyle hem sanat çevresini ve sanat pratiğini, hem izleyiciyi ve onun kolaycı algısını iğneliyor. Sanatçıyız Biz başlıklı neon çalışmalarından önemli yapıtlarının karton maketlerinden oluşan RETROSBOKTİF serisine, Goya gravürlerini çoğu sanatsever için şok edici müdahalelerle geliştirdikleri Yaraya Tuz'dan tekinsiz aile tasvirlerine, günümüz kültürüne yönelik kapsamlı bir saldırının etkileyici parçalarını görmek için 7 Mayıs'a kadar vaktimiz var.


1983, Dublin doğumlu McMorrow müziğe sarılmış, kendi müziğini bulana kadar yılmadan aramış bir adam. Post-hardcore gruplarında davulculuk yaptıktan sonra müziğe solo devam etme kararı almış ve dört yıl boyunca kendini müzik ve şarkı yazımı konusunda eğitmiş. Demolarıyla EMI'ın dikkatini çekip bir albüm kaydetmek üzere Londra'ya gitmiş fakat içindeki şarkıları bir türlü dışarı çıkaramamış. Albüm anlaşması suya düşüp hayal kırıklığı ruhu sarınca İrlanda'da her şeyden uzaklaşabileceği bir sahil evine yerleşmiş. Tahmin edebileceğiniz gibi Londra'daki stüdyoda utangaç davranan şarkılar, burada bir bir dökülmüş McMorrow'un gitarından kuma. Sonuç, ilk olarak 2010 yılında İrlanda'da yayımlanan Early In The Morning. Şu günlerde Avrupa turnesine devam eden James Vincent McMorrow, yeni EP'si We Don't Eat'i Şubat ayında çıkardı. Gerek sesi, gerek şarkılarını yazarken inzivaya çekilmesiyle Justin Vernon'la kıyaslanan McMorrow, hala yolun başında olduğunu söyleyebileceğimiz, gözden kaçırılmaması gereken bir müzisyen. Aşağıda Early In The Morning'den Sparrow & The Wolf'un, geçtiğimiz yıla ait turne görüntülerinden oluşan videosunu izleyebilirsiniz.


Jane Birkin zarafeti, gülüşü, taranmamış saçlarıyla yakından gördüğüm en etkileyici kadınlardan. Japon müzisyenlerin icrasıyla Serge Gainsbourg şarkılarını söylediği konser boyunca, hayatının bir dönemini birlikte geçirdiğin birinin ölümünden yıllar sonra onun şarkılarını söylemenin nasıl hissettireceğini düşündüm. Birkin'inki bizim hastalıklı nostaljilerimize benzemiyor. Arada bir yapılan eğlenceli bir anma gibi. Jane Birkin sings Serge Gainsbourg Via Japan etkinliğinin amacı, tsunamiden zarar gören Japonya'ya yardım etmek. Aynı acıları Türkiye de deprem yüzünden yaşıyor, siz burada yaptığımızı anlarsınız diyor Jane Birkin. Bazılarının hiçbir şey anlamadığını söylemiyoruz. Birkin setlist'ten teşekkür edeceği insanlara kadar her şeyi kartonlara yazmış. Her şarkıyı yarı Fransızca yarı İngilizce anlatıyor. Gainsbourg şarkıları edebiyat dersi gibi, Birkin'in anlatımıyla daha da esprili oluyorlar. Comic Strip'in efekt kısımlarını ne Bardot ne de Birkin'in canlı söyleyemediğini öğreniyoruz. Kemancı Hoshiko Yamane ise seyircilerin arasında dolaşarak onların yapamadığını yapıyor, Birkin'den övgüyü kapıyor. Kalabalık içinde olmama rağmen tek başıma izliyormuş gibi Jane Birkin'le başbaşa hissettiğim konserden sonra 2008'de çektiğim yukarıdaki fotoğrafa baktım. Şimdi orada olsam başka türlü hissederdim herhalde. Belki Maintenant tu es avec les anges gibi saçmalardım içimden.


Nashville'in güzel ortamlarından çıkan JEFF the Brotherhood, Jake ve Jamin Orrall kardeşlerden oluşan, kendi deyimleriyle bir psychedelic grunge grubu. Müzisyen-prodüktör Robert Ellis Orrall'ın oğulları, çocukluklarından beri birlikte bir şeyler çalıp eğleniyormuş. 2001'de bu iştiraklerinin adını koyup, ertesi yıl ilk albümleri I Like You ile taçlandırmışlar. Son iki albümleri Heavy Days (2009) ve We Are The Champions'la (2011) dikkat çeken ikili, albümlerini aile şirketi Infinity Cat Recordings'den çıkarıyor. Grunge, punk ve psychedelic rock esinlenmeleriyle şekillendirdikleri müzikleri, içinde bol enerji barındırıyor. Davul atakları ve yırtıcı gitar melodileri arasında bir pinpon maçı gibi geçen albümleri, yer yer Weezer'ın ilk dönemlerini andırıyor. Şarkılarında sevdiğim kız bana yüz vermiyor, nerede yanlış yapıyorum anne? gibi ilk anda ergenlikle ilgili olduğunu düşünsek de hayatımızdaki sorunların büyük bölümünü oluşturan mevzulardan bahsediyorlar. JEFF the Brotherhood ayrıca tam bir konser grubu. Konser mekanı Çin'de de olsa gidip veriniz düsturuyla hareket eden grup, seyirciyle buluşmak için hiçbir fırsatı kaçırmıyor. Belki yeni bir albümle biraz daha adlarını duyurup buralara da gelirler. O zamana kadar YouTube'dan bulduklarımızla idare. Unutmadan, grubun çok başarılı bir Something In The Way cover'ı bulunuyor, dinlemeden geçmeyin.