Pofuduk yataktan yukarıdaki manzaraya uyandım. Telaşla kalkıp eşyalarımı hazırladım. Turdaki en acayip sabah bu olsa gerek. Birkaç saat sonra uçağa bineceğiz ama nereye gideceğimiz meçhul. Los Angeles, San Francisco, New Orleans dedikoduları dönüyor. İhtimaller mutluluk verici. Uçuş kartlarımızı almak üzere tur görevlilerine gittiğimizde patlatıyorlar sürprizi: Chicago'ya gidiyoruz! Geceden beri usul usul yaklaşmakta olan yağmur bulutları içini boşaltırken ayrılıyoruz Miami'den. Chicago'da ne yapacağız? Yine clubbing mi? Artık canlı bir grup dinlemenin zamanı geldi derken ibreler rock'a dönüyor, uçakta Pearl Jam çalmaya başlıyor. Tamam diyorum, bir şeyler olacak. Bu gece konser var. Uyuklayarak, çekilişlerle, yastık savaşlarıyla yiyoruz yine uçuşu. Alçalmaya başladığımızda önümde uzanan, mükemmel bir paralellikle ufka giden geniş caddeleri ve göğe yükselen gökdelenleriyle büyüleyici bir şehir. Michigan Gölü ise aslında bir deniz, büyüklüğü Marmara Denizi'nin beş katı neredeyse. Chicago Midway Havaalanı'ndan yine polis eskortuyla, yine otobüsün camlarına yapışmış vaziyette şehrin tam göbeğindeki otelimiz Sax Chicago'ya geliyoruz. Ertesi gün için şehir turlarına yazılıyoruz ve ta ta ta taam: Hemen hazırlanmalıyız çünkü Lakeside'da gerçekleşen büyük bir müzik festivaline davetliyiz. Birtakım kısıtlamalar nedeniyle festivalin adını veremiyorum ancak ipucu verebilirim. Virginialı büyük bir rock grubunun organize ettiği, ABD'nin dört şehrini gezen, her şehirde 3 gün süren ve her günün headliner'ının, festivale de adını veren bu grup olduğu bir organizasyon. Chicago'nun banliyösünde, biraz tehlikeli bulunan mahallelerine yakın, 90'ların başında kapanmış bir çelik tesisinin yerinde yapılıyor. Bölgeyi yeniden cazibe merkezi haline getirmek için planlanan Lakeside projesinin bir parçası. Chicago kadrosunda önce kaçırdığımız isimleri sayayım ki acım anlaşılsın: Ray Lamontagne, Edward Sharpe & The Magnetic Zeros, Amos Lee, Blind Pilot, Gomez ve The Flaming Lips. Kanayan yaramı Kid Cudi, Ben Folds ve esas grupla sarmaya çalışıyorum. Tabii kendimi güneş kremiyle kapladıktan sonra. Festival alanı çok büyük. Üç sahne, 55.000 seyirci, sayılamayacak kadar çok ve çeşitli yemek ve içki standı. Lunapark, arazi aracı test sürüşü yapabileceğiniz bir alan, fotoğraf kabinleri, her türlü merchandise standları ve elbette bacaklardan yukarı tırmanan, ayak bileklerine siyah bir halka olarak yerleşen toz. Kid Cudi'nin seyircisi zaten heyecanlı, e adamın sahne performansı da dinamit gibi olunca kızgın güneşin altında hoplayıp zıplamak şaşırtıcı değil. Ben Folds tek kelimeyle harika. Sürekli seyirciyle konuşuyor, hiç susmuyor, özellikle klavyeyle ilgili bir sorun yaşadığında doğaçlayıp bir konser klasiği olan Rock This Bitch'e bağladığı Asshole şarkısıyla seyirciyi kırdı geçirdi. Şarkı söylemeyip sadece konuşsa da 2 saat dinlenir. Festivalin ana grubununsa ABD için ne kadar önemli olduğunu sahneye çıktıklarında anladım. Seyirci tamamen çıldırdı, bütün şarkılar bir ağızdan söylendi. Çığlık ve alkış hiç dinmedi. Şüphesiz, bu adamlar o toprakların kahramanı. Gece otele döndüğümde yorgun ve pisim. Sorun değil, ertesi günüm boş, vaktim bol. Chicago'yu doya doya gezeceğim. İyi geceler nefes almamı sağlayan klima.


Günaydın rüzgarlı şehir, göl değil deniz kenarında olduğuna inandığım şehir, bize neler hazırladın gökdelenlerinin gölgesinde? John Hancock Kulesi'nden muhteşem manzara? Tamam, hazırım. Şehirlere tepeden bakmayı severim. Turistik diye pompalanan muhitlerin dışında, banliyöleri de görürüm çünkü aynı düzlemde. Chicago daha bu ilk manzarasıyla beni kendine hayran bıraktı. Onca gökdelen, milyon tane insan, otoyollar... ve tertemiz göl kıyısında tertemiz plajlar. İçinden boğaz geçen bir şehirde yaşayıp da denize girmek için kırk takla atıyor olmak içimi acıttı Chicago'nun plajlarına bakarken. Akşama kadar burada kalabilecek olsam da ayrılıyorum kuleden, çünkü otelin hemen yanındaki House Of Blues'da gerçek Amerikan müziğiyle randevum var. Turun beni en heyecanlandıran olayı, Sunday Gospel Brunch. İnsanlar bilet alarak katıldıkları bu etkinlikte lezzetli yemeklerle karınlarını, gospel'la da ruhlarını doyuruyor. Artık turistik bir atraksiyona dönüşmüş olsa da 20 yıldır aynı yerde sahne alan gospel korosunu izlemek müthiş bir deneyim. Sanırım ABD'de olduğumu müzik vasıtasıyla en çok idrak ettiğim andı herkesle birikte sallanıp el çırparak eşlik ettiğim konser. Gospel Brunch'tan sonra koştur koştur tekneyle mimari turuna yetişiyoruz. Chicago 1871'deki yangınla neredeyse tamamen yerle bir olduktan sonra şehir yeni baştan kuruluyor ve bir bir dikilen gökdelenleriyle tanınır hale geliyor. Şehrin genel havasını solumak için çok iyi bir şans Chicago Nehri üzerindeki tur. Tur bitince vuruyoruz kendimizi sokaklara. Önce Magnificent Mile denen alışveriş caddesine bir bakış. Sonra dev birer Union Jack Burger. Devasa porsiyonları sindirmek için Millennium Park'a kadar depar. Chicagoluların Silver Bean dediği Cloud Gate'te fotoğraf çekmece-çektirmece. Akabinde etrafı izleye izleye otele dönüp akşama hazırlanmaca. Bu büyüleyici şehirdeki son parti Wit Hotel'in terasında. Yine clubbing, yine dans figürleri. Chicago hiç uyumuyor sanki. 5 dakikada bir ciyak ciyak yanımızdan geçen bekarlığa veda parti-otobüslerine baka baka ilerliyorum yatağa. Beni kendine aşık ettin Chicago. Yarın da New York'a geri postalayacaksın öyle mi? Seni asla unutamam. İlk Union Pacific trenimi bana sen gösterdin. Raylar üzerinde kıtanın damarlarına yayılan Beat Kuşağını düşündükçe ağlayacaktım neredeyse. Seni çok sevdim Chicago. İyi geceler sevgilim.


Birkaç haftalık aradan sonra Miller Music Tour macerasını sonlandırmak için oturdum bilgisayarın başına. Gözlerimi kapadığımda caddeleriyle, nehriyle, gölüyle, gökdelenleriyle aşk yaşadığım Chicago'daydım. New York'a geri dönüş hem doyamadığım bir şehri görecek olmanın heyecanı, hem maceranın sonunun hüznünü hissettiriyordu. Chicago'dan fırtınayla ayrıldık. New York'un leş sıcağına butik otel Hudson'da merhaba dedik. Sarmaşıklarla kaplı resepsiyona, yer yer 2001: A Space Odyssey'i andıracak şekilde döşenmiş salonlara bakarken kendimizi topladık; son defa New York sokaklarına dalmalıyız. Merhabamız alelacele olmuştu, bari vedamız sindire sindire olsun. Onca yolu gerisin geri yürüyerek otele dönüyoruz, nemden yamulup kaldığım için yolun bir bölümünde beni taşımak durumunda kalan Koray Caner'e buradan selamlarımı yolluyorum. Gecenin atraksiyonu, Hudson Nehri üzerinde tekne turu ve sürpriz bir konser. İskelede küçük bir rock'n roll grubu karşılıyor bizi, teknede ise özellikle Hispanik arkadaşları coşturan flamenkocular var. Hava kararıyor, New York önümüzde ışıl ışıl, yine parti müziği fonda ama kafada 5 gün boyunca yaşananlar, görülenler var. Tur boyunca sürekli kayıtta olan Miller ekibinin hazırladığı videoyu izliyoruz. Herkes bir anını yakalıyor, kimse unutulmamış. Bittiğinde bir kardeşlik dalgası yayılıyor, başa dönüp bu beş günü bir daha yaşamak, oradaki herkesle oturup uzun uzun muhabbet etmek istiyorum. Bir şeyi en güzel yerinde bırakmak garip. Teknedeki son saatleri gecede hosteslik yapan iki Amerikalı kızla konuşarak geçiriyorum. Biri DJ, diğeri model olmak için gelmiş New York'a. Henüz yirmi yaşındalar ve burada hayatta kalmanın zor olduğunu söylüyorlar. Kendini benzersiz sanarak New York'a geliyorsun ve bir bakıyorsun ki senin gibi yüzlercesi var. Açılan her kapıya seninle birlikte yüzlercesi saldırıyor. Burada yaşamak zor, ama sabahları penceremden Empire State binasının tepesini gördüğümde bunu yapmak için gerekli motivasyonu buluyorum, diyor biri. Hiç yurt dışına çıkmamışlar, İstanbul'dan bahsediyoruz biraz. Gecenin sonunda kırk yıllık arkadaş gibi sarılıyoruz. Gecenin sonu dediysem, tekne gezisinin sonu demek istedim. Otele döndükten sonra elbette acıkıyorum ve sabaha karşı dayanıyorum Koray'ın kapısına. Onu da uyku tutmamış. Böylece çıkıyoruz gece turuna. Bilmediğin bir şehrin boş caddelerinde dolaşmak ne zevkli. Açık bir pizzacı bulup kolesterolümüzü biraz daha yükseltiyoruz. Nasıl olsa Türkiye'ye dönünce sağlıklı besleniriz. Sabah ilk iş bavullar toplanıyor, son bir Amerikan kahvaltısını ışık hızındaki SoHo turu izliyor. Havaalanına giderken gözüm arkada: New York'u doğru düzgün gezemedim, plakçılara, ikinci el dükkanlarına bakamadım, metroya binemedim, New Yorklularla konser izleyemedim... Yani yetmedi, yetecek gibi değildi zaten. Çok iştah açıcı bir fragmandı gördüğüm, devamını getirmek şart oldu. Sıra dışı bir deneyim yaşadım, şehirlerden bir şeyler alıp onlara bir şeyler bıraktım, mutlu oldum ve dahası için istekle doldum. Geri geleceğim koca ülke, söz veriyorum.


Music Factory'ye dinleyici olarak katıldığımda müzikle uğraşan, sürekli müzik yapmayı, müzik dinlemeyi, müzik içinde olmayı düşünen insanlarla bir arada bulunmak kendimi iyi hissettirmişti. Şu enerji-sinerji laflarından pek hoşlanmam ama bir salon dolusu insanın oturup bütün gün müzik üzerine kafa yorması bana neredeyse elle tutulur bir mutluluk vermişti. Meğer mutluluğum bu kadarla kalmayacakmış, kendimi 7-12 Temmuz tarihleri arasında fırtınalı bir müzik turunda bulacakmışım. Miller Music Tour 2000 yılından beri devam eden, 3 şehirde gerçekleşen bir tur. 5 gün içinde gittiğiniz şehirlerin en popüler kulüplerinde parti ardına partiye katılıyor, birinci sınıf restoranlarda yemek yiyor, beş yıldızlı otellerde kalıyorsunuz. Mini bir rock-stardom simülasyonu gibi. İşin en güzel yanı konserler ve dj performansları. Şimdiye dek Snoop Dogg, The Mars Volta, Blink 182, No Doubt, Paul Oakenfold, Santana, Moby, Pink, James Brown, Daft Punk, Faithless gibi isimler sahne almış organizasyon kapsamındaki partilerde. İhtimaller bol, düşünmek bile heyecan veriyor. Şehirler zaten başlı başına bir heyecan kaynağı. New York, Miami ve henüz açıklanmayan sürpriz şehir. Dünyanın birçok ülkesinden katılımın olduğu Miller Music Tour'da memleketi Music Factory 2010 elektronika kategorisi birincisi Kerceya'dan Kerem Akdağ ve Berrak Pabuçcuoğlu, internet oylamasına katılanlar içinden seçilen iki talihli, blogger ve sosyal canavar KorayCaner ile bendeniz temsil edeceğiz. Tweet'lemekten parmakların şişeceği, fotoğraf makinesinin shutter'ının infilak edeceği bir 5 gün var ufukta. Heyecanlıyız ama belli etmiyoruz.


Büyüdüğüm evde sabah yapılan ilk işlerden biri radyo açmak. Radyo sesi olmadan yemek yiyemiyoruz, mutfaktaki radyo günün 18 saati mesaide. Anteni hep duvara dayalı. Masadan biri kalktığında parazitlenmek gibi bir alışkanlığı var. Serdar Ortaç'ın radyo programı yaptığı karanlık yılların ardından gelen ve ortaokul hazırlıktaki İngilizce kasetlerinin üstüne çekilen programlar hala aklımda. Ezberimde jingle'ları duruyor. Bütün bunları düşününce artık sesimin radyo dalgalarıyla semada geziniyor olması çok gerçek dışı geliyor. Önce Radyo Ekşi, sonra Sourberry, Açık Radyo'da 2 yıl ve şimdi Radyo Eksen. Geceleri yorganın altında, annemleri uyandırmamak için müzik setinin sesini dibine kadar kısarak radyo dinleyişimi düşünüyorum. Bugün yaptığım her şey o yılların bir uzantısı gibi. Sonra etrafıma bir bakıyorum, bir dolu insan radyolarda şahane programlar yapıyor sessiz sedasız. Ben de hevesli radyo dinleyicilerine küçük bir haftalık takvim yaptım, belki gözden kaçanlar vardır diye. İyi dinlemeler. - Pazartesi 20:00 21:00 Vegan Logic (Zülal Kalkandelen, Dinamo 103.8 / Henüz başlamadı) - Pazartesi 21:00 22:00 Deuss Ex Machina (Misak Tunçboyacı, Dinamo 103.8) - Pazartesi 21:00 22:00 Shangri La - Pazartesi 22:00 00:00 Sağır Sultan (Barış Akpolat, Rock FM 94.5) - Pazartesi 22:00 23:00 Nota Bene - Pazartesi, Perşembe 22:00 23:00 Ruj Lekesi - Salı 22:00 23:00 Golem (Dinamo 103.8) - Salı 23:00 00:00 Alçak Basınç (Harun İzer, Radyo Eksen 96.2) - Çarşamba 22:00 00:00 Çekme Kaset (Çetin Cem Yılmaz, Rock FM 94.5) - Perşembe 15:00 16:00 Bant Mahallesi - Cumartesi 16:00 17:00 BlogTalk - Cumartesi 23:00 00:00 Manyetik Bant (Ben! Radyo Eksen 96.2) - Cumartesi 02:00 03:00 Makas Eller (Haziran Düzkan, Özge Gözke, Açık Radyo 94.9) - Cumartesi 03:00 04:00 13 Melek (Açık Radyo 94.9) - Pazar 12:00 13:00 Dünyayı Dinliyorum (Zekeriya Şen, Açık Radyo 94.9) - Pazar 18:00 19:00 33 45 (Kanat Atkaya, Radyo Eksen 96.2) - Pazar 21:00 22:00 Sarhoş Atlar Zamanı (Akif Burak Atlar, Açık Radyo 94.9) - Pazar 23:00 00:00 Rock on Rock (Ömer Şahin, Cemil Topuzlu, Açık Radyo 94.9) - Pazar 23:00 00:00 The Crustacean (Dinamo 103.8) - Yazıhane'nin podcast'leri de burada. Fotoğraf dünyanın en iyi tv dizilerinden Frasier'a ait.


Miller Music Tour diyor ki: 5 gün boyunca kendini bana bırak, hiçbir şeyi dert etme, eğlenmene bak. Tamam o zaman. Amerika dediğin uzakta uzanan engin bir coğrafya. Tren yollarıyla dahi heyecan uyandıran memleket. Dinlediğim müziğin önemli bölümünü üreten yer. Adında music tour geçen bir organizasyonla bu kıtaya ayak basmak o yüzden mühim. İçim içime sığamıyorken New York, Miami ve Chicago 5 güne nasıl sığacak? Peki bu programdaki her şeyi nasıl yapacağız? Bir gün 24 saatken bu kadar çok parti, konser, etkinlik imkansız değil mi? Değilmiş. Uyumadan da yaşanır, hayatında ilk defa gördüğün 200 kişiyle kardeş gibi kaynaşılır, her gün uçmaya alışılır, her gece başka bir şehrin göz kırpışına aşık olunur, ayrılırken için ezilip en başa dönmek istenirmiş. Kulaklıklarımı takıp gözlerimi kapıyorum ki dönsün yine film. Seyahatimi müzikle kutsayan ilk kişi, pasaport kontrolünde üzerimdeki Nirvana tişörtünü görüp en sevdiğim şarkılarından Sappy'yi söylemeye başlayan görevli. Partilerle New York'a nefes nefese bir merhaba. Gece otelin 25. katında manzarayı izlemekten yorgun düşüp, açık pencereden fısıldayan şehri dinleyerek uyuma. Sabah hızlı bir Times Square turu ve Miami'ye uçuş. Polis eskortuyla otele varış ve genize dolan okyanus tuzu. Bir vampirin teni kadar beyaz kum. Chicago uçuşundan önce yine havaalanı partisi. İnsan sıra dışı şeylere ne çabuk alışıyor. Uçakta koridorda uyuyan insanlar bile normal artık. Sevgilim Chicago! Gökdelenlerinin kıyısından sinir uçları gibi Amerika'ya dağılan Union Pacific trenleriyle ne güzelsin. Bir Amerikan rock şarkısının cızırtılı gitarları kadar güzel. Senden ayrılmak çok zor ama yine New York'un kollarına atılmalıyım. Son bir gece için. Hudson Nehri üzerinde bir teknenin kıçında, Tinie Tempah'la partiye ara verip rüzgarda üşüyerek hayatımın en hızlı ve tuhaf 5 gününün sonuna geldiğimi idrak etmek için. Etrafıma bakıp gördüğüm farklı farklı diller konuşan, başka başka havaları soluyan insanları son defa kucaklamak için. Amerika, sana doyamadım, biliyorsun değil mi? Yine gelmek için deliriyorum. Biliyorsun değil mi? Fragmanınla yetinemem, filmini görmeliyim. Pelikülü parmaklarımdan akıtmalıyım. Saç diplerimde tozun kalmalı. Biliyorsun. Her konserin bis'i olmalı.


Kar, yağdığı yerdeki tüm sesleri emiyor. Zamanı bir çeşit koza içinde yavaşlatıyor. Camdan sızan soğuk beyaz ışığı eziyor içerinin sıcak sarı ışığı. Sağ elim çizik içinde olduğuna göre Sonic'in tırnaklarını kesmemizin vakti gelmiş. Komşulardan biri şarkı söylüyor. Yıllar içinde hatırladığım kadarıyla 4 defa izledim Mogwai'yi. Her seferinde farklı şarkılara takıktım. Friend of the Night, Batcat, Rano Pano, Remurdered. Her seferinde bir noktada dünyayla bağlantımı kesip müzikte kayboldum. Her seferinde konser sonrası kulaklarım çınladı. Şimdi Hunted By A Freak'in ses dalgaları sakin sakin yayılırken içimde, çift çoraplı ayaklarımı minderler arasına sıkıştırıp Buyrun, diyorum. İşitme yetisi için endişe duyan birinin konser fotoğrafları.


Konserlerin herkes için başka başka işlevleri var. Kimine sosyalleşme, kimine goygoy, kimine izolasyon sağlıyor. Bana yerine göre üçünü de veriyor. Konserler sadece vermiyor, herkesten bir şeyler alıyor da. Zamanını, dertlerini, dikkatini hatta aklını. Mono'nun bana verdiği şey yükselme hissi ve doygunluk oldu. Benden aldığıysa kaygı. İnsanlar bana fazla yaklaştığında allerjik reaksiyon gösterebiliyorum. Buna kimi doktorlar kaygı bozukluğu diyor ama sorun değil. Güçlü olmak zorunda olmadığımız gibi arazdan arınmış olmamız da gerekmiyor. Kalabalıktan daralırken de yaşadığını hissediyor insan; sahnede, müziğin pençesinde kendini yere atarken de. Mühim olan o bedenin içinden geçenleri önce kendin kavramak, sonra karşındakine aktarabilmek. Aktarmak mecburi değil ama iyi hissettiriyor. Aktarım şu hayatın güzelliklerinden biri ve Mono'nun ustalıkla kotardığı bir iş. Pedallarla başkalaşan, ruhanileşen, yükselen ve dinleyenin ruhunu da yanına alan gitar katmanları, sahneyle izleyiciyi birbirine bağlıyor. Kendi duygularım onların içinden, onların duyguları benim içimden geçiyor gibi hissediyorum. Elektrik akımı gibi. Müzik kendisi dışındaki şeyleri hafifletip önemsizleştiriyor. Etrafımdaki ve dünyadaki insanlar yine bir buçuk saatliğine rahatsızlık verici mütecavizler olmaktan çıkıp aynı köklerden beslendiğimiz kardeşlerim oluyor. Mono'nun sözsüz ama çok hikayeli performansı bedenin müziğin elektriğine teslim edildiği doruklardan, saçların perdesi ardında katedilen düzlüklere iniyor ve salondaki herkesi yol arkadaşı kılarak bitiyor. Bis yok, olmaması doğal geliyor. Biten bir yolculuk bitmiştir. Mono'nun kaptanlığında yerimden hiç kıpırdamadan dünyayı görüyorum. İçimin fiziki haritasını özlemişim. Konser sonunda kendimi bulduğum yer ev. Meğer ne zamandır beni bekliyormuş.


Billy Corgan, 90'lardaki başarısının gölgesini daima üzerinde taşıyan bir müzisyen. Hala o dönemin en iyi söz yazarı olduğuna dair açıklamalar yapması da bunun altını iyice çiziyor. 2000 yılından bu yana çıkan tüm Smashing Pumpkins albümleri, bir ölüyü diriltme çabalarını andırıyor. Tam Zeitgeist'la nabız atıyor derken, hastayı Oceania ile yine kaybediyoruz. Uzun süredir Billy Corgan'ın solo projesi gibi devam eden grubun, Teargarden by Kaleidyscope albüm serisi içinde yayınladığı Monuments to an Elegy, nafile çabayı bir kenara bırakmış. Bir daha asla dönülemeyecek olan geçmişle bağları koparıp, şimdinin müziğini yapmaya niyetlenmiş. Corgan'a stüdyoda gitarist Jeff Schroeder ve Mötley Crüe davulcusu Tommy Lee eşlik etmiş. Yarım saati biraz aşan albüme dikkatle planlanmış, ölçülü bir modern rock soundu hakim. Şarkılara serpiştirilmiş drum machine ve synthesizer'ların yabancılaştırıcı etkisi, zaman zaman vokalde Corgan'ı konuk eden başka bir grubu dinliyormuşum gibi hissettirdi. Smashing Pumpkins adını kullanan bu paralel grubun albümü bir yandan Tiberius, Being Beige, One and All ile dinleyiciye dişlerini geçirmeye çalışırken, diğer yandan Run 2 Me ve Dorian gibi zayıf şarkılarla kendi kendisine çelme takıyor. Billy Corgan bu defa karşımıza hap gibi kolay yutulur bir Smashing Pumpkins albümüyle çıkıyor ama hapın bünyeyi terk etmesi de çabuk oluyor.


San Francisco çıkışlı Moon Duo, Wooden Shjips'ten Ripley Johnson ile görsel sanatçı ve müzisyen Sanae Yamada'nın projesi. İkili, 2017'de yayımladığı albümler Occult Architecture Vol. 1 ve Vol. 2 ile müziklerinde yin ve yang, karanlık ve aydınlık temalarının peşinden gitti. Geniş gitar katmanları, bozulmuş vokaller, statik beat'ler ve elektronik seslerle yarattıkları psychedelic evreni, 7 Şubat Çarşamba akşamı Zorlu PSM Studio'da ziyaret edeceğiz. Bekleyişi biraz daha katlanılır kılmak için, Ripley Johnson'la Moon Duo'nun müziğindeki ikilik, albüm süreci ve müziğin görselle birleşmesi üzerine konuştuk. Kesinlikle yazmak ve kaydetmek. Benim için en yaratıcı ve anlamlı olan aşama bu, kafamdaki sesleri bir albüme aktarmaya çalışmak. Aynı zamanda birçok açıdan en zoru da bu çünkü tam olarak istediğiniz şeyi başarmak bir bakıma imkansız. Bu süreç boyunca ekipmanın, çalımın ya da miksin sınırlarına göre hareket edip yaratıcı çözümler bulmak zorundasınız. Diğer yandan, dikkatin benim üstümde olmasını sevmiyorum, bu yüzden canlı çalmak ayrı bir zorluk. İkilik hayatın her alanında var, dolayısıyla üzerinde çalışmak için iyi bir tema. Grup için en belirgin olan, Sanae'nin yaratıcı gücü ile benimkinin dengesi. Bu hep üzerinde çalıştığımız ve ilham aldığımız bir şey. Bu albüm özelinde, niyetimiz aslında karanlık bir albüm yapmaktı ama elimizde bu temaya uymayan fazla malzeme birikti. Sanırım buradan alınacak ders, her zaman başka bir taraf daha olduğu. Biz de ikinci bir albüm yaparak bunun altını çizmek istedik. Aslında hep bu karanlık/aydınlık, gürültülü/yumuşak, ayakları yere basan/aklı havada ikilikleriyle oynuyoruz. Her albüm, yaratıldığı ana sıkı sıkıya bağlı, bu da bence onu sanatçı için çok daha özel kılıyor. Hızlı çalışmaya önem vermemin sebebi de bu. Eğer uzun süre beklersek, bir albüm üzerinde çok uzun süre çalışırsak müziğin duygusal özüyle bağlantımı yitirebilirim. Albümler şarkıları yazdığımız andan kayıt ve miks aşamasına, o birkaç ay içindeki hayatlarımızın fotoğrafı gibi. Albüm yayımlandığında genellikle o noktadan çoktan uzaklaşmış oluyoruz. Sadece röportajlara etki ediyor! Hep yeni veya daha iyi aktarım yolları arıyoruz. Bunlar bazen sadece teknik yöntemler oluyor, bazen çalma biçimimize yansıyor. Bol bol doğaçlama müzik dinliyoruz ve kendimiz de çok doğaçlama yapıyoruz. Bu süreçte sürekli doğru sesleri arıyoruz. Teknoloji biraz değişti ama genel yaklaşımımız aynı. Şarkının iskelet formuyla başlıyoruz ve üzerine ekleyerek ilerliyoruz. Çalma biçimimiz değişti, enstrümanlar ve ekipman değişti ama çoğu şey aynı. Sevdiğimiz ve uyumlu olduğumuzu düşündüğümüz sanatçılarla çalışmaya gayret ediyoruz. Gözümüzü yeni sanatçılar için hep açık tutuyoruz. Albüm için doğru kapağı yaratmak genellikle büyük bir mücadele oluyor, bunun son derece önemli olduğunu düşünüyorum. T-shirtler ve posterler daha çılgın, daha serbest işler olabiliyor. Sanae Moon Duo, Wooden Shjips ve başka projeler için video projeksiyonlar başta olmak üzere birçok görsel iş yapıyor. Canlı performansın görselliğiyle o ilgileniyor. İkisinin de artıları ve eksileri var. Küçük mekanların daha samimi olma eğilimi var ve gerçekten vahşi bir enerjileri olabiliyor. Büyük mekanlarda ise ses ve görsellik daha iyi ama izleyiciyle teması biraz kaybediyorsunuz. Aklıma ilk gelen Bill ve Ted'in Maceraları'ndan bir alıntı, Birbirinize mükemmel davranın. Oldukça saçma ama aynı zamanda iyi bir fikir. Bugünlerde insanların fazla düşmanca davrandığını, ayrışma ve farklılıklara odaklandığını düşünüyorum. Bu çok kötü. Şu anda yakın zaman önce hayatını kaybeden Ursula K. LeGuin'den Karanlığın Sol Eli'ni okuyorum. Harika bir kitap. Circuit Des Yeux'nün yeni albümü Reaching For Indigo da müthiş.


Alternatif rock ile folk'un köşesinde krallığını ilan eden Beck, 5 buçuk yıllık aradan sonra 12. stüdyo albümü Morning Phase'i yayınladı. Albüm, gerek hissiyatı gerek düzenlemeleriyle 2002 tarihli Sea Change'in kardeşi. Kısmen Jack White'ın Nashville'deki Third Man Records stüdyolarında, kısmen Los Angeles'ta kaydedilen Morning Phase'de Beck yine Sea Change'de çalıştığı müzisyenlerle çalışmış. Albümün omurgasını akustik gitar oluşturuyor. Synthesizer ve yaylılarla yapılanan damarların içinde sürükleyici melodiler akıyor. Beck'in orman içinden havalanıp göğe dağılan kuş sürülerini andıran yankılı vokali ve sinematografik geri vokaller, müziğe ruh üflüyor. Rehber coğrafyayı iyi bilince, yolculuk da son derece doyurucu oluyor tabii. Müzikteki kırılganlık hissi, şarkı sözlerinde de devam ediyor. Birine gitmemesini söylerken de, tek başına yola düşerken de yabancı gözlere kendini korkusuzca açmanın verdiği narinlik duygusu bu. Albüm, açılış parçası Cycle'ın ima ettiği gibi bir döngü. Şarkılar his birliği içinde birbiriyle birleşip yaşam gibi başladığı noktaya dönüyor. Saflık, kirlenme, yeniden saflığı bulmak ve devam. Hayat içinde birbirine çarpa çarpa hasar alarak hareket eden canlılarız. Bütün bu sarsıntılı gidişe rağmen en içeride kıpırtısız duran bir öz hissedilir ya bazen, Morning Phase şarkıları o özden çıkıyor gibi. This Morning, Blue Moon, Wave, Don't Let It Go, Waking Light gibi kulağa dünya dışına akıyor gibi gelen parçalarıyla Morning Phase, kendi berraklığını dinleyenin zihnine bulaştırıyor. 2014'ün ilk çeyreğinde duyduğumuz en güzel işlerden biri.


İnsan gördüklerini unutuyor, duyduklarını da. Oysa kokladığım konserler daha akılda kalıcı. Üzerinden haftalar geçmiş. Hatırlamak için kokuları düşünüyorum. 7 Aralık'ta lojistik sorunlar sebebiyle gerçekleşemeyen Morrissey konseri 10 gün gecikmeyle Aralık ayının en mühim anlarını yaşatıp geçti. Smokiniyle karşımıza çıkıp Merhaba, Zeki Müren, Morrissey selamını verdiği ilk İstanbul konserinden 8 yıl sonra nihayet fotoğraflarını çekebildim. İkimiz de yaş almışız ve galiba ikimiz de hevesimizi korumak için daha fazla çabalıyoruz. Tam da doğum günümde yayınlanan World Peace Is None Of Your Business'ın turnesi kapsamında gerçekleşen konserin setlist'inde bu albüme ağırlık verilmişti. The Smiths'ten The Queen Is Dead'le başlayan konser boyunca özellikle sahne önündeki seyirciyle göz gözeydi Morrissey. Çiçekler, plaklar sahneye iletildi, karşılığında muhabbet ve konser sonunda Morrissey'in gömleği alındı. Latin gitar melodilerinin sık sık öne çıktığı konserde kişisel zirvem her zaman olduğu gibi How Soon Is Now? oldu. Kendisinin arkadaşımız olduğunu söyledi Morrissey ve ekledi, Ekrandakiler de arkadaşlarınız ve yardımınıza ihtiyaçları var. Böylece başladı sarsıcı Meat Is Murder. Ekrana yansıtılan et ve süt üretim tesislerine ait dehşet verici görüntülere dayanmak çok zordu. Salondan çıkanlar, kafasını telefonuna gömenler çoktu. Koyu bir suçluluk duygusuyla mide bulantısı çöktü üzerime. Uzun süre de geçmedi. Öyle ki, konserin devam etmesi tuhaf geldi. Orada bitsin ve çıkıp birtakım kararlar alalım istedim. Futbol topuyla çıkılan bisin sonunda, Bruce Lee'nin fotoğrafı önünde Everyday Is Like Sunday'le final yapıldı. Yere döktüğüm bira sayısı 1, sahneye çıkıp Morrissey'e sarılan seyirci sayısı 3, konser yazısını kafamda çevirip durduğum gün sayısı 15.


Başımıza gelen her kötü şeyi yeterince uğraşırsak dönüştürebileceğimize inanmayı seviyoruz; ilhama, sanata, hayat dersine ya da kullanışlı başka bir şeye. Phil Elverum, eşini kanserden kaybettikten sonra yazıp kaydettiği albümü A Crow Looked At Me'de aksini söylüyor. Ölüm gerçek cümlesiyle başlayan albümde hastalıktan tükenen bir beden, öldüğünde geride bıraktığı kanlı mendiller ve bir buçuk yaşındaki bir kız çocuğu, hala adına gelen postalar, denize serpilen küller, yavaş yavaş silinen yüz hatları, buzdolabındaki cansız fotoğraflarda kalan hatıralar var. Acının, yasın ve yarım kalmış olma hissinin çok can yakıcı ve gerçek bir belgesi bu albüm. Mount Eerie bu büyük acıdan sanat çıkarma uğraşında değil. Daha çok aklından geçenleri günlüğüne yazar gibi. Kalem yerine akustik gitar, kağıt yerine kayıt cihazı.


Çiçeği burnunda hardcore grubu Mr. Mantis ilk konserinde çok doğru bir kitleye çaldı ve karşılığını da aldı. Atölyede günlerce uğraştığımız peygamber devesi maskelerini sahne ışığında görmek de ayrıca güzeldi. Mr. Mantis Şubat ayında küçük bir Avrupa turnesine çıkacak. Chopstick Suicide yağmurdan sırılsıklam olmuş ayakları bir de mosh-pit'te yordu. Fotoğrafları editlerken eve döndüğüm anki kulak çınlamamı yeniden yaşadım ve artık bir çift kulak tıkacı edinmenin gerekliliğini anladım. Gecenin bir diğer yadigarı öksürük ise hala göğsümde ikamet ediyor.


Bu yıl benim için iyiden iyiye belirginleşen bir şey var; Türkiye'deki müzik festivalleri artık line-up açısından tatmin edici değil. Diğer taraftan küçük mekanlarda giderek daha unutulmaz deneyimler yaşıyoruz. Kod Müzik imzalı Now of Rock N'Roll konser serisi de bu deneyimlere yenilerini ekleyeceğe benziyor. Mudhoney ve Shellac ile yaptıkları başlangıç, çıtayı oldukça yukarı yerleştirdi. Kış sezonunda da aklımızı alabilirler. 80 lerin sonunda Seattle'ın kaynayan müzik sahnesini grunge için hazırlayan isimlerdendi Mudhoney. 80 lerin ilk yarısında aktif olan Green River dağılmış ve Mudhoney ile Pearl Jam'i doğurmuştu. Bol distorsiyonlu, pis sound'larını canlı duymak, şimdiye dek ancak sırtını görebildiğim vahşi bir hayvanın gözlerine bakmak gibiydi. Grunge'a dalan her dinleyicinin ulaştığı köklerden birini çok heyecanlı bir kitleyle karşıladık. Konser boyunca Mark Arm'ın enerjisi salona geçti. Pogo, ter, çığlık eksik olmadı. Tarak kemiklerimizin ezildiği de oldu, tanımadığımız insanların savrulan saçlarının suratımıza yapıştığı da. Bulunduğumuz şehri ve zaman dilimini unutmanın kolay olduğu bir konserdi. Rock tarihindeki isimlerden birine daha tik atarken, kelimeler yerini fotoğraflara bıraksın. Aynı gece gerçekleşen Shellac performansından fotoğraflar burada.


The Flaming Lips, alternatif rock'ın şüphesiz en kendine özgü gruplarından. Saykedeli ve deneyselliğin sınırlarını araştırmayı seviyorlar. Gösterişli sahne şovları ve grubun lideri Wayne Coyne'un tuhaflıkları, onlara olan ilgiyi sürekli canlı tutuyor. Son yıllarda bir müzik videosunda görüntülerini izinsiz yayınladığı Erykah Badu ile kavgaya tutuşmuş, bu yılın başında gruptan ayrılan davulcu Kliph Scurlock tarafından sözlü şiddetle suçlanmış ve Miley Cyrus ile Beatles coverlamış olsa da Coyne'un dinleyicisindeki kredisi bitmiyor. Her türlü acayipliğe karşı önüne geçilemez bir iştah duyan müzisyen, yeni projesi Electric Würms'ün sürücü koltuğuna The Flaming Lips üyesi Steven Drozd'u oturtmuş. Kendisi co-pilot olarak bas gitar ve gürültüleri üstlenmiş. Nashville'li saykedelik rock grubu Linear Downfall'un katılımıyla son haline ulaşan kadronun 29 dakikalık ilk EP'si, Cocteau Twins'ten Simon Raymonde ve Robin Guthrie'nin plak şirketi Bella Union etiketiyle yayımlandı. 6 şarkılık EP'ye ancak uzaya ait olabilecek gürültüler, eriyen synth katmanları, dengesiz gitar tıngırtılarıyla retrofütüristik bir atmosfer hakim. Albümün, Türkçeye Popo sallamanın zor olduğu müzik şeklinde çevrilebilecek adı, ortaya çıkan işin iyi bir tanımı. Çoğunda dinleyen için tutunulacak bir iskelet bulunmayan, akışkan şarkılarda uzay boşluğunda savruluyormuş gibi hissetmek mümkün. Müzik, I Could Only See Clouds, Futuristic Hallucination ve The Bat'te uzak galaksilere dağılıp, Living'in süreğen davul ritminde yeniden toparlanıp biçim buluyor. Transform!!! albümün verdiği anestezi etkisini bir çırpıda dağıtırken, İngiliz progresif rock grubu Yes'in Heart of the Sunrise cover'ı albümü kapatıyor. Wayne Coyne'a göre, 70'lerde doğru asidin bulunmasıyla uzaya uçmaya başlayan insanlar, bir süre sonra uzay gemilerine ihtiyaç duymamaya başladı, kendileri birer uzay gemisine dönüştü ve Electric Würms adını aldı. Bu hikayeyle temeli kurulan proje, saykedelik uzayın en uç noktalarına dağıla-döküle bir yolculuk vaat ediyor. Türün dinleyicisine tat verse de, bu evrenin yabancısı için zorlayıcı olabilir.


Dün gece hayatımda ilk defa tribute grubu izledim. Geçen aylarda Pearl Jam tribute grubu Back Alive'ı izlemeye niyetlenip bilet bulamamıştım. Bu defa biletleri son güne bırakmadım. Beklediğimin aksine tıklım tıkış değildi Babylon. Bunun faydasını konserin ilerleyen safhalarında, pogo esnasında görecektik. 13melek'in tribute gruplarıyla ilgili şu yazısına katılıyorum, bana da tuhaf geliyor hayatını bir başkasına benzemeye çalışarak geçirmek. Diğer yandan asla izleyemeyeceğim ve çok sevdiğim bir grubun şarkılarının, orijinaline mümkün olduğunca yakın hallerini dinlemek de göz ardı edemeyeceğim bir mutluluk veriyor. Jonny O'Connor, Dave Eve ve Steve Kilroy'dan oluşan Nervana sahneye çıktığında, O'Connor'ın sarıya boyanmış saçları ve 90'lar üniforması dilimde paslı bir tat bıraktı. Bir müsamere izlemeye hazırlıklıydım, canımı fazla sıkmamaya çalışıp bir sürü Nirvana cover'ı dinleyecek ve içimdeki çığlıkları kovacaktım, plan buydu. İlk parça In Utero'daki favorilerimden Radio Friendly Unit Shifter olunca, kendimi müziğe kaptırmam kolay oldu. Konser boyunca durup durup şunu söyledim: Çok tuhaf. Çok tuhaf. Karşımda 18 yıl önce ölen birinin kostümüne bürünmüş birini görmek tuhaf, gözlerini kapayıp 20 yıl öncesinde olduğunu hayal eden insanlara bakmak tuhaf, o şarkıları Nirvana'dan dinliyor olsam nasıl hissedeceğimi tahmin etmeye çalışmak tuhaf. Tuhaf ama içimde karşılık bulan bir simülasyon. Örneğin Frances Farmer Will Have Her Revenge On Seattle'ı bir dolu insanla bağırarak söyleyeceğimi hiç düşünmemiştim. Territorial Pissings'de pogoya yandan yandan gireyim derken el alemi telef edeceğimi de, dizlerimi döve döve Negative Creep diye bağıracağımı da. Geçmişin hayaleti de olsa, kandırmaca da olsa, belki sağlıksız da olsa gecenin sonunda damarlarımdaki serotonin, kısılan sesim ve yastığa başımı koyduğumda içimdeki kıpırtı için müteşekkirim Nervana'ya. Onlara ve dün gece Babylon'a en deli gecelerinden birini yaşatan güzel kalabalığa.


Norveç'in fiyortları, doğal güzellikleri, yazın güneşin batmadığı geceleri ve lezzetli balıklarının yanında ünlü olan bir şeyi daha var: caz sahnesi. Nüfusu beş milyonun biraz üzerinde olan ülkede, yılda yaklaşık 3500 caz konseri gerçekleşiyor. Bunlar sadece büyük şehirlerde toplanmıyor, ülkenin her yerine yayılmış durumdalar. Ülkenin güneyinde yer alan Kongsberg'de 1964'ten beri düzenlenen Kongsberg Caz Festivali, her yıl Norveç ve dışından müzisyenleri dinleyiciyle buluşturuyor. Bu sene 4-7 Temmuz tarihleri arasında gerçekleşen festivalin kadrosunda herkesi mutlu edecek bir konser bulmak mümkün. Sting, Shaggy ve A-ha gibi isimler açık hava sahnesini doldururken Gregory Porter, Chick Corea, Mike Stern ve Randy Brecker gibi caz efsaneleri müziklerini iyi bilen bir seyircinin karşısında keyifle çalıyor. Festivalde yenilikçi, avangard ve deneysel işlere de azımsanmayacak ölçüde yer veriliyor. Avrupalı caz izleyicisinin yakından tanıdığı Christian Wallumrod ile Magda Mayas'ın ikili performansı, deneysel vokal sanatçısı Sofia Jernberg liderliğindeki vokal grubu Oslo 14, Lübnanlı trompetçi Mazen Kerbaj'ın enstrümanının sınırlarını genişleten konseri festivalin daha deneysel tarafından akılda kalanlar. Hırvat asıllı İsveçli trompetçi Goran Kajfes ve grubu Subtropic Arkestra ile Balkan ve Türk ezgileri de ziyaret ediliyor. Geçtiğimiz yıl Daniel Herskedal ile birlikte Akbank Caz Festivali'nde izlediğimiz Norveçli saksafoncu Marius Neset, Kongsberg Caz Festivali'nin yıldızlarındandı. İsveçli çellist ve kontrbasçı Svante Henryson'un soloları ile Beninli gitarist Lionel Loueke'nin dokunuşları, Neset'in müziğini yeni olasılıklara açtı. İz bırakan bir diğer Norveçli müzisyen, gitarist Hedvig Mollestad oldu. Sakin, ferah riff'lerle başlayıp elektriklenen sololarla tırmanan performansı, caz ve rock'ın kesiştiği noktada konumlandı. Plastikten yapılmış kostüm ve dekorlar içinde sahne alan, büyük kısmı çöpten toplanmış plastik atıklarla ürettikleri enstrümanları kullanan Sustain, plastiğe olan tutkumuzla dünyanın sonunu ne kadar hızlı getireceğimizi hatırlattı. Bu sorunun yanıtı, Norveç'teki eşsiz sistemde yatıyor. 1953 yılında kurulan Norsk Jazzforum, Norveç cazını ülke içinde mümkün olan en geniş kitleye ulaştırmayı ve yurt dışına taşımayı hedefleyen, kar amacı gütmeyen bir kuruluş. Bu yapının altında, ülkenin beş bölgesinde konuşlanmış caz merkezleri bulunuyor. Bu caz merkezleri, kendi bölgelerindeki caz kulüpleri, festivaller, konservatuvarlar ve müzisyenlerle iletişim içinde. Bahsettiğim sistemin tamamı kamu fonlarıyla ayakta duruyor ve yıl boyu müzisyen ve mekanlara turneler ve özel projeler gibi konularda destek sağlıyor. Konservatuvarda caz öğrenimi gören bir müzisyen, öğrenciliğinden itibaren bu yapılar vasıtasıyla müziğini paylaşabileceği sahneler bulabiliyor, etkinliklerin işleyişini görebileceği festivallerde çalışabiliyor, yabancı müzisyenlerle bir araya gelerek yeni işbirliklerine imza atabiliyor. On yıllardır özenle sürdürülen bu çalışmanın sonunda Norveç cazı, dünyada bir marka olmuş durumda. Marius Neset gibi yeni nesilden müzisyenler, Norveç'i caz dünyasına tanıtan saksafoncu Jan Garbarek'in açtığı patikayı, bu destekler sayesinde bir ırmağa çeviriyor. Norveç'te devletin desteklediği bu sistem içinde gelişip büyüyen ve dünyaya açılan müzisyenleri gördükçe, Türkiye'de albüm kayıtlarından konser booking'lerine, merch tasarımlarından sahne görsellerine her şeyi kendileri yapan ve çoğunlukla hiçbir destek görmedikleri gibi, büyük sahnelerde bile ücretsiz çalmaları beklenen müzisyen/grupların mücadelesinin boyutları daha iyi ortaya çıkıyor.


İnsanlara karşı koşulsuz sevgi dolu biri değilim. Ne insanın doğasında iyilik olduğuna inanıyorum, ne de yaradılanı sevmeme vesile olacak bir yaratıcıya. Tuhaf bir varlık insan, üzerinde kolayca yargılara varılamıyor. Karmaşıklığını takdir etsem de, hayatımda onlardan daha çok oldukça işlerin daha boktanlaştığı gerçeğini inkar edemiyorum. İnsanlar dahil her şeyi sonsuz bir sevgiyle sevebilenler var. Öyle hissetmenin nasıl olduğunu merak ediyorum bazen. Benzer hislere ancak müzik dinlerken yaklaşabiliyorum. Geçen salı Tütün Deposu'nda, ! f İstanbul'un programında yer alan Occupy Love belgeselinin yönetmen ve yapımcısıyla bir söyleşi düzenlendi. Yönetmen Velcrow Ripper ve yapımcı Nova Ami, Wall Street protestolarından Kahire'deki eylemlere, Madrid'deki hareketlere kadar dünyanın birçok yerinde ortaya çıkan değişim arzusunu belgelerken filmin merkezine sevgi kavramını koymuş. Kapitalist sistemin artık hiç kimse için işlemediğini ve insanların yeni topluluklar oluşturma ihtiyacı duyduğunu vurguluyorlar. Gezegenin ciddi sorunlarla karşı karşıya olması, çok daha kökten ve güçlü bir değişim hareketi gerektiriyor ve global ölçekte bilgi alışverişini mümkün kılan teknoloji buna uygun zemini hazırlıyor, diyorlar. İnsanların birbirlerine ekonomik düzlemin çok daha derininde, ekolojik düzlemde bağlı olduklarını fark etmesi ve bir yağmur ormanındaki canlılar gibi bu ekosistemi kurtarmak için hayatlarını ve inandıkları değerleri değiştirmeleri kulağa çok güzel geliyor. Neredeyse masal gibi. Ve benim için maalesef bundan ileri gidemiyor. Romantik bir temenni olarak kalıyor. İlk günden beri Occupy hareketinin içinde olan bu insanların çizdikleri gelecek resmine inanmakta zorlanıyorum çünkü eylemin gelip dayandığı nokta, insanların içindeki sevgiyi uyandırmak. Velcrow Ripper bunu dinlerin de ötesinde bir inanış olarak yorumluyor. Beyninizi değil kalbinizi dinleyin, Krizi aşk hikayesine dönüştürmek elimizde gibi kulağıma hayli klişe gelen sloganlarla gaza gelemiyorum. Ekonomik çöküşün peşinden kenetlenme ve sevgi bağlarıyla kurulmuş yeni topluluklar değil yağmanın geleceğini; birkaç yüz yıl içinde de dünyanın kaynaklarını kurutup temelli tükeneceğimizi düşünüyorum. Size inanabilmeyi istiyorum ama bu hareketlerin neden dünyanın başka yerlerinde milyonlar ölürken değil de ABD'de ekonomik kriz yaşandığında ortaya çıktığını sormadan edemiyorum diyen katılımcının söyledikleri, bana söyleşide duyduğum en mantıklı sözler gibi geliyor. Dünya üzerindeki hayat, insanın farkındalığına emanet edilemeyecek kadar kırılgan. İnsan kendi yarattığı sistemlerin esiri olarak yaşayacak ve nihayet kendi kendini yok edecek. İşin kötüsü bu arada başka türlere ve belki dünyalara da yazık olacak.


Son konserini 2008'de veren Radical Noise, tüm üyelerinin Türkiye'ye dönmesinin ardından yeni şarkılar üzerinde çalışmaya başladı. Indigo'da 20. yılları vesilesiyle verdikleri konser öncesi grupla bir araya gelerek geçmişten, gelecekten, müzikten ve hayattan konuştuk. Yeniden bir arada olmaktan duydukları keyif her hallerinden belliydi. Grup üyeleri Radical Noise'u kurduklarında henüz yirmili yaşlarının başındaydı. Bir grupla birlikte büyümüş olmak hoş bir his. Şimdi yaşı gruptan küçük dinleyicilerini büyütüyorlar. Sahnede görünene göre aldıkları yaş bir şey eksiltmemiş, aksine artırmış. 9 Haziran gecesi Chopstick Suicide, Lifelock ve Lecture ile Türkiye'de hardcore ve punk'ın özetini çıkardılar. Birbirimizin yaşlarına daha çok tanıklık edebilmek adına umarız bundan sonra sık sık görüşürüz Radical Noise'la. Bağırılması gereken çok söz var daha.


Ölümden ve kanserden çokça bahsedilen bu günde ben de bir iki laf etme ihtiyacı duyuyorum. Hatta hayatının bir döneminde kanserle içli dışlı olmuş biri olarak buna hakkım var diye düşünüyorum. Kanser hastalarını potansiyel ölü olarak gören kitlenin, bu düşüncenin hastalar üzerindeki etkisini anlayacak kabiliyete sahip olmadığını düşünüp onlara daha az kızmayı seçebilirdim ama beyin de ara sıra kullanılması gereken bir organ; kullanınız. İnsanların acıyan ve ısrarcı bakışları ve soruları yüzünden tedavisi boyunca evinden çıkmak istemeyen kanser hastaları var, biliyor musunuz? Kanser, tedavi süreci zor ve yıpratıcı olan bir hastalık. Ah-vahlarınızla, münasebetsiz kelime seçimlerinizle, düşüncesizliğinizle süreci daha da zorlaştırmanıza gerek yok. Kanser = ölüm değil. O yüzden tanıdığınız biri kanser olduğunda sanki ölüme senet imzalamış gibi şoka girip ne kadar üzgün olduğunuzu anlatmayın. Buna ihtiyaçları yok. İyileşeceklerini bilmeye ihtiyaçları var ve teşhis zamanında konmuşsa öyle de olacak. Steve Jobs'un ölümüyle bir defa daha insanların ölen bir figürün ardından, onun yaşamından ilham alma çabasını görüyorum. Bir nevi geri dönüşüm. Herkes ünlü konuşmalarını izliyor ve herkes kendi hayatındaki seçimleri haklı çıkaracak şekilde yorumluyor onları, ben de aynısını yapıyorum. Herkes halihazırda yapmakta olduğu şeyin iyi olduğuna inanmak, kendine tutunmak istiyor çünkü. Bu normal. Sadece, kanseri ölümle eş anlamlı görmeye, ölümü de bir yenilgi kabul etmeye karşıyım. Hayat, skor tabelasına indirgenecek bir şey değil.


Bu yıl 13. sü düzenlenen One Love Festival, yıllardır İstanbul yazının ayrılmaz parçası. Geçen yıl iptal olan muazzam line up'ın ardından bu seneki isimler beni pek heyecanlandırmadı. Alandaki saatlerimi sahneler arası gezerek geçirdim. Baştan sona izlediğim tek konser Mogwai oldu. Moderat'ı da tamamlayamadan çıkmak durumunda kaldım. Dolayısıyla konserlerden çok, festival ortamından bahsedeceğim. Festivalin Santralistanbul yıllarından sonra Parkorman'a dönmesi iyi oldu. Genişlik, ferahlık getirdi. Festivaldeki yeniliklerden biri Radyo Eksen programcılarının müziklerini üstlendiği Portobello alanıydı. Yeme-içme işi tamamen buraya alınmıştı ve seçenek boldu. Festival boyunca kuyrukların uzadığını görmedim. Portobello'da ayrıca bit pazarı ve kimi markaların etkinlik standları vardı. İki gün de 15.00-16.00 arası çaldığım Portobello sahnesi gündüzlerimi geçirdiğim yer oldu. Babylon Soundgarden'la alıştığımız, ağaçlar içindeki alt sahne Berlin Sahnesi adıyla One Love'da da popülerdi. Gündüz saatlerinden itibaren kalabalık olan sahneye yeni ekranlar eklenmişti. Modeselektor ve Jaguar Skills burada çaldı. Özellikle Modeselektor'ün performansı dillere destan oldu. Aynı saatte Mogwai'yi izlemeyi tercih ettim, bir daha yakalarım diye düşünüyorum. 2 yıl önce Roskilde'de tadı damağımda kalmıştı. Önündeki kum alanla Austin Sahnesi, çıplak ayakla dans etmek için birebirdi. Öğle sonrasından itibaren kalabalıklaşan sahneyi akşamları Radyo Eksen Partileri, Oldies But Goldies, Da Poet, Sami Baha ve Club Bangkok doldurdu. Bu yıl İstanbul Sahnesi adını alan ana sahnede gündüz yayılmaca, gece dans vardı. İlk gün Mogwai bol duman ve ışıkla desteklediği ses duvarlarını inşa etti. Son albümleri Rave Tapes'in kapak görseli önünde Friend Of The Night, I'm Jim Morrison, I'm Dead, Hunted By A Freak ve Rave Tapes'ten favorim Remurdered'la beynimize çekiç gibi indiler. Çok methedilmesine rağmen Mogwai'nin zorladığı kulaklarımı Basement Jaxx için ikna edemedim ve alandan ayrıldım. İkinci gün sahnenin ilk yabancı ismi Omar Souleyman, dev halaylarla karşılandı. Kendisinin müziğinin benim için herhangi bir ilginçliği yok, hatta 10 dakikadan fazla tahammül edemeyip ana sahneden kaçtım. Mo ve Bonobo alanı iyice ateşledikten sonra bölüm sonu canavarı Moderat sahne aldı. Elektronik müzik guruları Apparat ve Modeselektor'ün projesi Moderat, harika sahne görselleri ve ışık tasarımlarıyla seyirciyi anında kendine aşık etti. Geçen yılın en iyi şarkılardan Bad Kingdom'ı dinlerken hep yaşadığımız yere ve döneme ne kadar denk düştüğünü düşünürdüm. Kulağımda Bad Kingdom'la kapadım festivali. Trombolinli oyunlardan fotoğraf kabinlerine alanda oyalanacak bir sürü oyuncak vardı ama ben en çok sahneler arası yollara asılmış bu tabelalara takıldım. Kendime en uygun olanla da bastım fotoğrafı. Kendimi her şeye kapatıp iki gün festivalde yaşamak iyi geldi. Seneye görüşürüz One Love. 5. fotoğraf bana, 7. ve 10. fotoğraf Güven Yıldız'a, 3. fotoğraf Radyo Eksen'e, diğer fotoğraflar Kali Pro'ya aittir.


İstanbul yazının en hevesle beklenen festivallerinden One Love Festival, bu yıl 14. defa bizimleydi. Türkiye için iyi bir sayı, özellikle son yıllardaki zorlukları göz önüne alırsak. Festivalin yeri önce Parkorman'dan Santralistanbul'a taşındı. Sonra malum sebeplerden Parkorman'a geri dönüldü. Orası da etkinliklere kapanınca geriye Life Park kaldı. Böylece bu yıl Life Park'ta arka arkaya festivaller izler olduk. Bakalım seneye festival peşinde koşan minik topluluğumuz şehrimizin nerelerine göç edecek. Bu yıl da geçen seneki gibi iki gün de birkaç saatliğine Radyo Eksen setinin başındaydım. Radyo ile dinleyicisi arasındaki bağı seviyorum. Bilmediğin gruplar tavsiye eden, program gevşediğinde tepki koyan, radyoyu sahiplenip daha iyi olmasını isteyen insanlar. Ben çalarken yanıma gelip beğeni ya da şikayetlerini belirtmeleri çok değerliydi. Hepsinin mesajlarını gereken yerlere ilettim, hepsine kalbimden bir köşe verdim. Gelelim kısa kısa festival notlarına. Bu yıl line-up benim kalemim değildi. Tatil dönüşü de olmasının etkisiyle az grup izledim. İlk gün Fink, blues'uyla Union sahnesinde iyi ve ilgili bir kalabalık topladı. Yalnız ana sahneden Metronomy'nin sesi çok duyuluyordu, Fink de bundan rahatsızlığını şakayla karışık dile getirdi. Pazar günü Jose Gonzalez'in ikinci yarısına yetiştim. Bu adamın hikayeleri beni her zaman sakinleştiriyor ve dünyayı daha net görmemi sağlıyor. Union'daki konseri, gündüzün en güzel anlarını barındırdı. Peşinden gelen The Ringo Jets açık havayı, büyük sahneyi ve ateşli seyirciyi bulunca gol olup yağdı. Hak ettikleri ilgiyi görmelerine sevindim. Grubun davulcusu Lale Kardeş, konserden birkaç gün sonra önemli bir ameliyat geçirdi, dolayısıyla bu yaz onları pek göremeyeceğiz. Lale'ye geçmiş olsun dileklerimi şuraya da bırakıyorum. Tom Odell'e sadece fotoğraf çekmek için gittim. Ana sahnede kulak yırtan çığlıklar içinde belirdiğinde festivallerin artık yeni bir nesle hitap ettiğini anladım. Konser, festival kovalamaya başlayalı 15 yıl olmuş. Artık veteran sayılırım ve Eskiden buralara yaban domuzu inerdi, o zamanlar akıllı telefon yoktu falan diyebilirim. 2000'ler indie rock'ının ilahı The Strokes'la hayatımıza giren Julian Casablancas, The Voidz'la eylemlerine 2013'te başladı. Yıllarca yüreğimizi titreten sesini zaman zaman bozarak noise içine saklayan Casablancas ve grubu loş ışıklar altında yangın gibi bir konser verdi. The Voidz, The Strokes ve Casablancas'ın solo albümünden şarkıların çalındığı konserin bir kısmında Little Dragon için ana sahneye gittim, sonunda da aşırı sarhoş arkadaşlarımı toplayıp evlere dağıttığım için ikinci gece de erken bitti. Göteborg çıkışlı elektronik müzik grubu Little Dragon, ana sahnede festivali kapayan isimdi. Alandan ayrıldığımda müzik devam ediyordu. Life Park'ın dar yolları festival dönüşü tam bir çile oluyor ama benim çıktığım saatte servis sırası pek uzun değildi, trafik de yoktu. Festivale dair bir eleştirim, sponsorların çoğunun bulunduğu yemek alanıyla ilgili. Sesli etkinlikler yapmak isteyen birçok marka bir arada olunca zaman zaman dev kakofoni oldu. Bir yanda mikrofonla yarışma yöneten sunucu, diğer yanda festivalin çizgisiyle ilgisiz bir müziği bangır bangır çalan araba, üzerine Radyo Eksen'in sesini duyurmaya çalışan seti, alandan geçenleri ses dalgalarıyla tokatladı. Belirsizlikler diyarı ülkemizde önümüzdeki yıl buluşana kadar hoşçakal One Love Festival. Seneye gökyüzümüz daha aydınlık, biralarımız daha lezzetli, ruhlarımız daha neşeli olsun.


One Love'ı belki unuttunuz bile. Üzerinden 25 gün geçmiş bir festival için değerlendirme yazmayacağım, hayır. Sadece benim için yeni bir şeyden bahsedeceğim: Konser fotoğrafı çekmek. Mayıs'a kadar okul festivalleri ve tek tük birkaç konser dışında deneyimim yokken Freshtival, One Love, Rock'n Coke'la birlikte kendimi sahne önünde müzisyen kovalar halde buldum. 2 Temmuz gecesi sahne önünde Manics'i beklerken ne kadar heyecanlandığımı anlatamam. Mesleğe yıllarını vermiş onca deneyimli fotoğrafçıyla birlikte, zaman zaman onlardan tüyo alarak, hayranı olduğum insanlara bu kadar yaklaşmak harika bir his. Çıkan sonuçları iyisiyle kötüsüyle paylaşmak da öyle. Geç de olsa fotoğrafları yükledim. Manics'te tam bir Nicky Wire fangirl'ü gibi davranıp adamın ayaklarının dibinden ayrılmamışım, dolayısıyla bol bol Nicky Wire fotoğrafı var elimde. Suede'de düşük ışıkta isonun haykırışları ve lensin kifayetsiz kalmasına rağmen idare eder kareler çıktı. Her şeyin ötesinde, Brett Anderson'ın tam önümde diz çöküp seyirciye doğru eğilerek şarkı söylemesi unutulmayacak bir andı. Şimdi x'i canlı izlesem dileklerime x'i çeksem dilekleri eklendi. Rock'n Coke fotoğraflarını da muhtemelen yarın yükleyeceğim.


Geride bıraktığımız iki ayda çoğumuz için aynı kısıtlı mekanda birleşen ev ve iş rutinlerinin yanı sıra kendimizi iyi hissetmek, kafamızı boşaltmak, eğlenmek ya da bilgi almak için yaptıklarımız da dönüşüme uğradı. Uzun zamandır sosyal medya vesilesiyle ruhumuzu domine eden FOMO, herkesin benzer sıkıntı ve kaygı sarmallarında dolaştığı günlerde gücünü yitirdi. Instagram canlı yayınları, zoom partileri, online seminerler, podcast'ler, kültür-sanat kurumlarının erişime açtığı içerikler derken haftalık programımıza takip edilecek yeni yayınlar, çevrimiçi etkinlikler, denenecek yeni aktiviteler eklendi. Konserlerde, sergilerde, sinema ve tiyatro salonlarında yan yana gelemesek de internet bağlantımızın bizi götürdüğü her yerde buluştuk, buluşmaya devam ediyoruz. Söyleşilerden film gösterimlerine, konferanslardan eğitimlere bu dönemde takip edebileceğiniz, hem zihinsel ve duygusal olarak besleyici hem de yaşadığımız döneme dair yeni perspektifler kazandırabilecek içerikleri, Online Etkinlik Rehberi'nde paylaşıyoruz. Bahariye'de bulunan yeni yaratıcı paylaşım alanımız HOOD Base, ziyaretçiye açık olduğu iki ayda üç sergi ve atölyelerden söyleşilere birçok farklı etkinliğe ev sahipliği yaptı. Pandemi sürecini mart sonunda Who's in a Bunker başlıklı online konser maratonuyla karşıladık. Şimdi ise haftalık söyleşi serilerinde bir araya geliyoruz. Her çarşamba 22:00'de Bu Böyle Yarım Kalmayacak serisinde bir illüstrasyon sanatçısıyla sohbet ediyor, üzerinde çalıştığı yeni bir işi ilk defa görüyor ve yayın boyunca onun seçtiği şarkıları dinliyoruz. Serinin bu haftaki konuğu Mert Tugen. Bu Böyle Yarım Kalmayacak yayınlarında eskizlerini gördüğümüz tüm işler, sergilerde bir araya gelebildiğimiz zaman HOOD Base'de aynı adlı sergide paylaşılacak. Bir diğer HOOD Base serisi, farklı alanlardan isimlerle içinde bulunduğumuz değişim sürecini konuştuğumuz Where Do We Go From Here. Her pazar 17:00'de gerçekleşen yayınları instagram. com/hood_base adresinden takip edebilirsiniz. Teknolojinin çağdaş sanat üzerindeki etkisini inceleyen, farklı disiplinleri odağına alarak teknoloji ve yaratıcılığı destekleyen Digilogue, programına söyleşi serileri ve online seminerlerle devam ediyor. Oyun kültürü ve bu dönemde oynadığımız oyunların konuşulduğu Games We Play ve pandemi sürecinde kültür-sanat alanlarının geçirdiği değişime odaklanan Arts & Culture During Covid19 söyleşileri, instagram. com/digi. logue hesabı üzerinden izlenebiliyor. Sonar +D kapsamında gerçekleşen konuşmalar ve performanslara ait kamera arkası görüntüleri, youtube. com/digilogue kanalında erişime açıldı. Sabancı Üniversitesi ve digitalSSM yürütücülüğünde başlayan ve Digilogue işbirliğiyle devam eden Teknolojik Sanat Eserlerinin Korunması araştırma projesi kapsamında, 15 Mayıs Cuma günü bir zoom konferansı gerçekleşecek. Teknolojik sanat eserlerini neden ve nasıl korumalıyız?, Yazılım, teknolojik sanat eserlerinin korunmasında nasıl bir rol oynayabilir?, Hızla gelişen teknolojik gelişmeler karşısında teknolojik sanat eserlerinin kullandığı teknolojilerin güncellenmesi, eserlerin orijinalliğini ve tarihselliğini ortadan kaldırır mı?, Teknolojik sanat eserlerinin korunmasında sanatçının başlıca sorumlulukları neler olmalıdır?, Etik kıstaslar nedir? gibi soruların tartışılacağı konferansa buradan kayıt yaptırabilirsiniz. Düzenlendiği dört yılda önemli bir kitleye ulaşan İstanbul Comics & Art Festival, Karantina Günlükleri başlıklı söyleşi serisinde illüstrasyon sanatçıları, koleksiyonerler, animasyon ekipleri, müzisyenler, sanat kolektifleri gibi yaratıcı dünyanın farklı alanlarından kişilerle bir araya geliyor. İCAF'ın söyleşi programını instagram. com/istcaf hesabından takip edebilirsiniz. Leica, Türkiye'nin önde gelen fotoğrafçılarını salı ve cuma akşamları Online Sohbetler serisinde ağırlıyor. Fotoğrafçı Murat Gür'ün ev sahipliği yaptığı sohbetlerde yemek fotoğrafçılığı, sokak fotoğrafçılığı, mobil fotoğrafçılık, fotoğraf okuma gibi başlıklarda değerli bilgiler ve deneyimler paylaşılıyor. Seri kapsamında 12 Mayıs Salı akşamı 21:00'de, Coşar Kulaksız ile fotoğrafın eser olarak mali değerinin belirlenmesi, edisyon ve sertifika, amatör ve profesyonel fotoğrafçıların eserlerini satabilecekleri mecralar üzerine bir söyleşi gerçekleşecek. instagram. com/leicacameratr/ hesabından takip edebilirsiniz. Geleneksel radyoların rahatlatıcı dostluğunun değerini fark ettiğimiz bir dönemdeyiz. Radyo Eksen de yayın akışına kattığı yeni programlar ve konuk programcıların yanı sıra salı ve cuma günleri 18:00'de Gülşah Güray'ın instagram. com/radyoeksen adresinde sunduğu BMW Home Studio ile dinleyicilere ulaşıyor. Gülşah Güray'ın belirlediği konu ve konuklarla devam eden yayının 12 Mayıs Salı günkü konuğu Onur Saylak, konusu ise oyunbozan şarkılar. Müzisyen Ediz Hafızoğlu'nun konuklarıyla 5 soruluk söyleşiler yaptığı Nasılsın? sohbetlerini youtube. com/linrecords kanalından izleyebilirsiniz. İstanbul'un en özel etkinlik alanlarından Beykoz Kundura'da bir daha ne zaman film ya da konser izleriz bilemiyoruz ama Kundura Sinema'nın İçeriden Bir Gezinti başlıklı kısa film seçkisini 11 Haziran'a kadar beykozkundura. com'da izleyebiliriz. Cannes, Locarno ve Toronto Film Festivali gibi dünyanın takip ettiği film festivallerine kısa film dağıtımı yapan Square Eyes'ın seçkisinden alınan 10 kısa film, izleyiciyi farklı coğrafyalarına doğru yolculuğa çıkarıyor. Seçkide yer alan filmler: Douwe Dijkstra Green Screen Gringo, Ivete Lucas & Patrick Bresnan Roadside Attraction, Sebastian Mulder Nature: All Rights Reserved, Sven Bresser L'ete et Tout Le Reste, Noel Loozen Spoetnik, Wouter Stoter A Day Off, Ena Sendijarevic Travellers Into The Night, Jacqueline Lentzou Hiwa, Victor van der Valk Onno the Oblivious, Nathalie Crum Homeland.


Brooklyn'deki odalarından/dairelerinden çıkıp hülyalı shoegaze damarına dahil olan gruplar bu aralar beni pek mutlu ediyor. Beach Fossils'e turnelerinde eşlik eden gitarist Zachary Cole Smith'in projesi olarak, ilkin DIVE adıyla ortaya çıkan şey Andrew Bailey, Devin Ruben Perez ve eski Smith Westerns davulcusu Colby Hewitt'le birlikte dört kişilik ve dört dörtlük bir gruba dönüşüyor. Fikir parçalarından bütün oluşturmanın yollarından biri, kendini onlarla bir eve kapatmaktır. Smith de bunu yapıyor ve turne sonrası bütün bir yaz mevsimini, bir ressamın stüdyosunda şarkı yaparak geçiriyor. Bu süreçte grubun ilk adına ilham olan Nirvana, Faust gibi krautrock grupları, Malili gitaristler ve penceresinden yarı görüp yarı hayal ettiği doğa ona eşlik ediyor. İşini yaptığın yerde uyuduğunda, ertesi sabah zihnini bıraktığın yerde değil, uykunda ilerlemiş halde bulursun. Zihin de yatağın yanına koyulan çoraplar gibi biz uykudayken yürüyüp giden bir şey. DIIV'ın müziğinin çekiciliğinde, onunla yatıp kalkan bir adamın duygu durumunun etkili olduğunu düşünüyorum. Hafif ve havai gitar melodileri her zaman sinir uçlarıma dokunur. DIIV'ınkiler de sektirmedi. Bu berrak tınılar, keskin davullar, sözlerin silikleştiği vokaller yeni değil ama çok iyi kotarılmış. Ne fazla şekerlenmiş, ne geçmişe özlemle küflenmiş. Referansı eskilerde olsa da taze geliyor. Gitarın tellerinden çıkan ses dalgaları bir süre ince bir buğu gibi havada asılı kalıyor. Bu ses buğusu bir tortuya dönüşmeden, ferahlıkla dağılıp yok oluyor. Albümün en elektrik yüklü şarkısı Wait dışındaki parçaların yapısı birbirine çok yakın. Oshin, melodinin hüküm sürdüğü, oldukça iyi bir gitar albümü. DIIV belli ki radarımın merkezine yakın bir yerlerde yanıp sönmeye devam edecek.


20. Yüzyıl Amerikan kültürünün önemli figürlerinden Johnny Cash 2003'te öldüğünde, arkasında country / rock 'n' roll türünde 90'dan fazla albüm bıraktı. Siyahlı Adam'ın bariton sesindeki hüzün ve blues, kulaklarımızda hala sıcak. Cash'in ölümünün 11. yılında yayınlanan Out Among The Stars, müzisyenin albüm satışlarının tepetaklak gittiği 80'lerin başında kaydedilmiş şarkılardan oluşuyor. 30 senedir çatısı altında olduğu plak şirketi Columbia'da prodüktör Billy Sherrill'la yaptığı kayıtlar, şirketin Cash'le yolunu ayırmasının ardından rafa kaldırılmış ve 2012'de müzisyenin oğlu John Carter Cash tarafından kurtarılıncaya kadar da yayınlanması düşünülmemiş. Geçtiğimiz yıl yapılan yeni kayıtlarla kısmen yeniden düzenlenen Out Among The Stars'da Johnny Cash'in hayat arkadaşı June Carter Cash ve sıklıkla birlikte çalıştığı Waylon Jennings'in sesini de duyuyoruz. En basit ifadeyle sevme, sevilme ve mutlu olma isteğiyle dolu country standartlarını dinlerken, kaybedilen bir dostun yıllar öncesinden gelen sesiyle bir zamansızlık ya da aynı anda zamanın birden çok yerinde olma hissine kapılmak mümkün. Johnny Cash imzalı şarkılar Call Your Mother ve I Came To Believe'de hüzün ve pişmanlıkla öğrenilen dersler var. Baby Ride Easy'nin çocukça neşesinde, She Used to Love Me A Lot'taki yenilgi hissinde, If I Told You Who It Was'ın muzipliğinde capcanlı ortaya çıkıyor damarlarımıza işlemiş Cash. Johnny Cash'in kariyerinde bir dönemin kapandığı yıllara denk gelen kayıtlar mütevazı ve temiz. Out Among The Stars, müzisyenin kendine has yorumunun tadını bir kere daha çıkarmak için iyi bir fırsat.


Son 1 aydır hayatımın soundtrack'i olduklarına göre benim için çalıyor. İzmir çıkışlı punk grubu Kilink'ten Tarık Töre ve Mertcan Mertbilek, davulcu Rana Uludağ'ı da kadrolarına katıp Palmiyeler'i oluşturmuş. Bunu ta 2013'te yapmış ve üzerine bir de EP kaydetmişler. Neden ilk EP'leri Palmiyeler'i yayınlamak için geçtiğimiz Mart'a kadar beklemişler bilmiyorum ama gördüğüm kadarıyla müzikleri dinleyicisini buluyor. Her gün biraz daha fazla. Palmiyeler'in müziğinde reverb'lü gitarlar, hülyalı vokaller, akla yapışan melodiler var. 60'ların surf gruplarından jangle pop ve indie'ye çekilen bir çizginin üzerinde konumlanıyorlar. Onları henüz canlı izleyemedim ama şarkıları Sonic'in tüylü poposuyla uyandığım sabahlardan neme doymuş öğle saatlerine, kaldırım kenarlarını işgal eden hamam böceklerinden kaçtığım akşamlara ve muhtelif büfelerde tost gömdüğüm gece yarılarına kadar zihnimde dönüyor. Güneş yanığı gibi bir his bırakan Aşkından ölüyorum ben cümlesiyle açılıyor EP. Hayatın anlamsızlığı, taşan bardaklar, iyileşmeye mecbur yaralar moral bozmadan, yazın kendine has umursamazlığı içinde akıyor. Gündemin, sıcağın, yılgınlığın içinde bir esinti gibi Palmiyeler. Güzel gölge veriyor. Nefes aldırıyor. Bence siz de onlarla hemen tanışmalısınız ve önümüzdeki ilk Palmiyeler konserinde biralarımızı sallayarak dans etmeliyiz.


Geçen perşembe Müge'yle Arka Oda'da çaldık, aylardır barda çalmamıştım. Hem sevdiğim şarkıları sevdiğim mekanda dinlemeyi, hem de arkadaşlarıyla muhabbet eden insanların müziğe kulak kabartıp ritim tuttuklarını görmeyi özlemişim. Kabinde iki kişi olmak da çok eğlenceliymiş, hele bir dönem birlikte de yaşadığın yakın bir arkadaşınsa yanındaki. DJ'lik yaparken çeşit çeşit insanla karşılaşıyorsun tabii ama belli tipler var ki yıllar içinde hiç değişmiyor. Nerede, saat kaçta, ne çalıyor olursan ol onlarla karşılaşacağını biliyorsun. Müsaadenizle kendilerini birkaç maddede anmak isterim. 2. Hesap ödemek isteyenler. Bu başıma ilk defa geldi. Cüzdandan parayı çıkarıp Borcumuz ne kadardı diye soran ablaya Bi ellilik atıver demediğim için pişmanım, evet. Ona da kasanın yerini gösterdik. Bu noktada kendimizi barın muhtarı gibi hissediyoruz. 3. x çalar mısın?"cılar. Bu soruya cevap, x'in ne olduğuna göre değişiyor. Setin gidişatını bozmayacak bir şeyse genelde çalıyorum. Asıl risk, isteği çalınan kişinin 2 şarkıda bir yeni bir istekle gelip insanı pişman etmesi. Çalmadığım zamansa çoğunlukla yüzlerinde "Ayy, senin çalacağın şarkıya kaldıydım ben de, uyuz ifadesiyle ayrılıyorlar kabinin önünden. Hareketli bi şeyler yok mu"cuları da bu kategoride değerlendirebiliriz. Hareket için yoğun istek olduğunda Dead Kennedys falan çalıyorum, bayağı hareketleniyor ortam. Bir de çalınan türle tamamen alakasız şeyler isteyenler var. Britpop/indie ağırlıklı çaldığım bir gecede aniden, umarsızca Suicidal Tendencies isteyen arkadaşı sonsuza dek kalbimde taşıyacağım. 4. Kız arkadaşına Supergirl hediye etmek isteyen çocuk. Bakın buna isyanım büyük. Ne zaman biri yüzünde meleksi bir ifadeyle gelip "Bugün kız arkadaşımın doğum günü, ona Reamonn'dan Supergirl çalar mısınız? diye sorsa tansiyonum düşüyor, hücrelerimin çürüdüğünü hissediyorum. Kısmen Supergirl'e tahammül edemediğim için, kısmen hareketin klişeliğinden ötürü. Tarihten çoktan silinmiş olması gereken bir şarkının 10 yıl sonra hala karşıma çıkmasına çok üzülüyorum. Bu çiftlere Nine Inch Nails'ten Closer'ı hediye ediyorum. Öpüyorum. 5. Sarhoş arkadaş. İşte en sıkıntı verici hadise. Çok sarhoş olan, terslemek de istemediğiniz arkadaşınızın Çok boktan çalıyon yeaa"dan "Buna bassam n'olur ki eheuehe"ye uzanan bir yelpazedeki öngörülemez davranışlarını sineye çekmek. İki şarkı arasında yoğun geyikle bayıltabilirseniz kendi kendilerine etkisiz hale gelebiliyorlar, yoksa kaş göz işaretiyle anlayışlı başka bir arkadaşa transfer etmek gerekiyor. 6. "Şunu da alta koyuverelim"ciler. DJ kabinini bir vestiyer, bir depo, bir saklama ünitesi olarak gören tanıdık-tanımadık herkes, ya çantasını, ya montunu, ya da poşetini kabine koymak isteyecektir. Buna telefonunu, laptopunu şarj etmeye çalışanlar da eklenecek, ortam bir arkadaş evi antresine dönüşecek, ilerleyen saatlerde onun çantası bunun montuna karışacak, kaos yaşanacaktır. 7. CD çantasını bırgalayanlar. Tanımadığım insanlar gelip "Aa neler varmış diye CD'lere göz atmaya çalışınca, nasıl diyeyim, yağmurda Levent trafiğinde kısa mesafe yolcusu almış taksi şoförü gibi oluyorum. Bunun için ilerleyen haftalarda yanımda sineklik bulunduracağım. Bahsettiğim bu nadide insanların yanında bir de şarkıyı beğenip grubun ismini not alan, tavsiye veren, ufuk açanlar var ki onların yanında bal nedir, şeker nedir? Esasında hepsini seviyorum, hepsi eğlenceli insanlar. Tuvaleti soran da, ısrarla istek yapan da. CD bızıklayanlar hariç, sizi sevmiyorum. Fotoğraf: Bilge Can Gürer.


İş Sanat'ın Milli Reasürans'ta gerçekleşen Parlayan Yıldızlar konser serisi, 2007 doğumlu keman sanatçısı Bade Daştan ve 1999 doğumlu klarnet sanatçısı Batı Aktaş'ın performanslarıyla başladı. İki yeteneğin heyecanının seyirciye sirayet ettiği konserde Daştan'a piyanoda Gülnara Bahşiş, Aktaş'a ise Evren Büyükburçlu Erol eşlik etti. Sezon sonunda Meriç Soylu Ödülü'yle noktalanacak olan Parlayan Yıldızlar serisi, genç sanatçıları müziğe kazandırmak ve onları dinleyiciyle buluşturmak için çok önemli. Bade Daştan'ı izlerken hislerimizin, düşüncelerimizin ve davranışlarımızın henüz dış gerçeklik tarafından zorla ve çoğu zaman onarılmayacak izler bırakarak şekillendirilmediği çocukluk günlerimizde, yaptığımız her şeyde ne kadar özen olduğunu düşündüm. Küçük odamın halısı üzerinde iskambil kağıtlarından yaptığım kulenin dünyanın en önemli eserine dönüşmesi gibi. Bade, dünyasında kemandan başka bir şey yokmuş gibi, etrafındaki hiçbir şeyi görmüyormuş gibi çalıyor. Dokuz yaşında bir kız çocuğunun kaşlarını çatıp kemanını büyük bir ustalıkla çalışına, henüz hayatının başındayken müziği ruhunda hissedip bize aktarabilmesine tanık olmak çok etkileyici. Bunun çocukların akıl almaz tartışmaların nesnesine dönüştüğü bu tedirgin edici zamanda olması ise tutunulacak bir umut ışığı. Konserin 17 yaşındaki yıldızı Batı Aktaş, 10 yaşında başladığı klarnet eğitimini halen Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Devlet Konservatuvarı'nda sürdürüyor. Kendi oda müziği grubu Clarisemble ile de performanslar sergileyen sanatçı, yerli ve yabancı müzisyenlerle çalışmalar yapıyor. Hem Bade, hem Batı yurt içinde ve dışında yarışmalara katılıyor ve konserler veriyor. Genç yaşta çıktıkları yol, azimleri, İş Sanat gibi kurumların katkıları ve 21 Kasım akşamı salonu dolduran seyircilerin desteğiyle onları adım adım hayal ettikleri yerlere götürüyor. Çocukluğu ve ergenliğin ilk yıllarını saf mutluluk dolu bir dönemden çok, öfkeyle yoğurulmuş bir süreç olarak algılıyorum. Sürekli kontrol edilen, önüne çıkarılan kuralların mantığını kavrayamayan küçük insanlardık. Yıllar içinde kuralları içselleştirip cevap bulamadığımız soruları unutmaya, normallerin içinde varolmaya alışıp düzeni bozmamaya programlandıkça yetişkin unvanını hak ettik. Konser süresince salondaki çocuklar tam da bu düşüncelerimi doğrular biçimde koltuklara ve nereye istiyorlarsa oraya yatarak izlediler sahneyi. Kimseyi rahatsız etmeden, içlerinden geldiği gibi ve ailelerinin onları hizaya sokma çabalarına aldırmadan.


İş Sanat sezonunun vazgeçilmezi Parlayan Yıldızlar konser serisi, 28 Kasım akşamı keman sanatçısı Hasan Gökçe Yorgun ve kontrbas sanatçısı Gizem Sözeri'nin performanslarıyla başlayacak. Sezon boyunca devam edecek konserlerde yeni yetenekler seyirciyle buluşacak. Parlayan Yıldızlar'ın arkasındaki fikirleri, bu serinin genç sanatçılar için önemini ve Türkiye klasik müzik sahnesine katkılarını İş Sanat Yönetmeni Filiz Ova ile konuştuk. Parlayan Yıldızlar serisi, sıra dışı yeteneğe sahip genç sanatçılara sahne deneyimi kazandırmak, sanat hayatına attıkları ilk adımda onlara destek olmak amacıyla 2011 yılından bu yana sürdürdüğümüz bir proje. Bugüne kadar 46 genç sanatçı, İş Sanat'ın desteği ile Milli Reasürans Konser Salonu'nda konser verdi. Zaman içerisinde bu seriye gösterilen ilginin de artmasıyla geçmişte her ay bir genç sanatçı konser verirken, son iki sezondur her ay iki sanatçı sahne almaya başladı. Bu da sezon içerisinde 12 Parlayan Yıldız dinleyicilerle buluşuyor anlamına geliyor. İş Sanat'ın 2012 yılında, genç yaşta kaybettiğimiz eski Sanat Yönetmeni Meriç Soylu'nun ailesi de kızlarının adını yaşatmak ve genç sanatçılara destek olmak adına, her yıl en başarılı Parlayan Yıldız'a ödül sunuyor. Yine son iki sezondur da bu ödülü alan genç sanatçılar, İş Sanat'ın sezon açılış konserinde solist olarak sahne alıyor. Bu da bizi çok gururlandırıyor. Her yıl İş Sanat sezonu başlamadan önce, bir tarih belirliyoruz. O tarihte başvuran adayları dinliyoruz. İş Sanat'ın Müzik Danışmanı Serdar Yalçın'ın önderliğinde o sezon sahne alacak genç müzisyenler kararlaştırılıyor. Burada sahne alan gençlerle diyaloğumuzu hiç koparmıyoruz. Onların kariyerlerinin başında attıkları bu adım nice güzel başarının da habercisi oluyor aslında. Onların daha tanınır olmaları ve böylece farklı platformlarda yeni konser imkanları bulmaları açısından da bu serinin önemli olduğunu düşünüyorum. Öncelikle bu seri bize, ülkemizde ne kadar çok yetenekli genç olduğunu bir kez daha hatırlattı. Bu gençlerin her biri ülkemizi ulusal ve uluslararası alanda temsil ediyor ve gittikleri yarışma ve festivallerden gurur verici başarılarla dönüyor. Çoğunluğu dünyanın saygın müzik okullarında, çok önemli hocalarla eğitimine devam ediyor. Doğru yönlendirildiklerinde ve desteklendiklerinde gelecekte dünya klasik müzik sahnelerinde değer görecek çok sayıda sanatçı yetiştireceğimize inanıyoruz. İş Sanat olarak bizim de bunda bir nebze katkımız olduğu için çok mutluyuz.


Dünyanın bazı coğrafyaları, içinde yaşayan insanları mütevazı ve yumuşak kılıyor. Onları fiziksel olarak yalıtıp, kendi düşünceleri içinde pişmeye bırakıyor. İzlanda, sakinlerine en çok ilham veren coğrafyalardan biri olsa gerek. Ufacık bir ülkeden bu kadar harika müzisyenin çıkmasında suların ve taşların da parmağı vardır elbet. Reykjavikli ikizler Jofriour ve Asthildur 14 yaşından beri birlikte müzik yapıyor ama bireysel olarak müzikle ilgilenmeye çok daha küçük yaşta başlamışlar. Adını İki başlı adam olarak bilinen Meksikalı Pasqual Pinon'dan alan grubun temeli, kızlar 11 yaşındayken ailelerinin hediye ettiği gitar ve klavyeyle atılmış. Çocukluğundan beri şiir yazan Jofriour, şiirlerinin artık şarkı sözü halini aldığını söylüyor. Gitar ve klarnet çalıyor. Asthildur ise piyano, düzenlemeler ve geri vokali üstleniyor. Aynı şarkıları dinleyip farklı şeyler anladıklarını söyleyen ikizlerin müziğine karakterini gitar, piyano ve birbirinin içinde eriyen sesleri veriyor. Ev yapımı kayıtların çıtırtısını da unutmamak gerek. Pascal Pinon'un şarkılarında karlı dağlar, buz gibi sular, koyu topraklar, alacakaranlıkta uzanan geceler ve bütün bunların ruha yansıması var. Kayıplar, hayaller, yatakta tavana bakarak geçirilen saatler dupduru bir anlatımla akıyor. Hayatlarının henüz başındaki bu iki kızın müziği, dinleyeni pasından arındıracak kadar saf. Metrelerce derinlikteki taşların sayıldığı tertemiz koylar gibi. Ormanın damındaki binlerce yaprak arasında dolaşan gün ışığı gibi.


Grupların aklımda belli şarkılarla özdeşleşmesi hangi formüle göre oluyor bilmiyorum. Duyduğum ilk şarkıları mı, bir şeyler hissettiğim anlarda tesadüfen yanımda olan şarkıları mı belirliyor zihnimdeki klasör kapaklarını? Belki de tamamen rastlantısal oluyor eşleşmeler. Interpol'ün benim için karşılığı, ilk albümleri Turn On the Bright Lights'ın (2002) açılış parçası Untitled. Post-punk'ın derinine inme ihtiyacının, post-punk revival vesilesiyle doğduğu 17 yaş. Turn On the Bright Lights ve Antics'i cd çaların optiğine kastedecek kadar çok dinledikten sonra 2007'de çıkan Our Love to Admire, tam da sevdiğim grupların sevmediğim albümler yapabildiğini kabul ettiğim zamana denk geldi. Interpol radarımın banliyösüne doğru sürüklenirken başka seslerle meşgul oldum. Ne grubun son albümü Interpol (2010) heyecan verdi, ne ertesi yıl Küçükçiftlik Park'ta verdikleri konser. Yalnız o konserle içime yerleşen bir istek vardı; Paul Banks'i kapalı ve küçük bir mekanda izlemek. Sanki o zaman dinleyici olarak sesinin hakkını verebilirdim. Dün gece olan tam olarak buydu. Interpol'ün uykuya geçmesinin ardından Paul Banks ilk albümünde benimsediği Julian Plenti alter-egosunu da terk etti. Soyadını verdiği albümle solo kariyerine kendi adıyla devam edeceğinin altını, üstünü her yerini çizdi. Banks fena bir albüm olmasa da bende bıraktığı iz derin değil. Fakat konser başka bir mevzu. Bay Banks'in üç kişilik ekibiyle iki solo albümünden şarkıları art arda, cayır cayır sıralamasını izlemek ve bariton sesinde kaybolmak etkileyici. Sahnede çok hareket etmiyor, seyirciyle teşekkür etmek ve şarkılar bir ağızdan söylendiğinde sırıtmak dışında pek ilgilenmiyor gibi görünüyor. Kendi kendine, provada çalar gibi takılıyor. Bu kendi halindelik seyirciyi konserden koparmıyor. Aksine samimiyet hissini besliyor. Banks orada, biz aşağıda kafamıza göre yaşıyoruz konseri. Arada bir gülümsüyoruz birbirimize, o kadar. Her şey akıyor. Şarkılar ve düşünceler. İyi konserler mutluluk ve tatmin duygusu kadar, sahnedeki müzisyenleri uzun zamandır tanıyormuşum hissi de bırakıyor. Paul Banks konserinden de dört arkadaş kazanmış olarak çıkıyorum.


1. Blur Parklife / Neden? Çünkü önce kendime gelmem lazım. Yeteri kadar sakinleşirsem sahilde Clover Over Dover'ı dinleyerek kendimi kuma bile gömebilirim. 2. Weezer Green Album / Neden? Çünkü içinde Island In The Sun var. 3. Pink Floyd The Dark Side of the Moon / Neden? Issız adanın gecesinde dinleyecek daha iyi ne olabilir ki? Ateşi de yakarım mis gibi. 4. Sigur Ros Takk / Neden? Kulağıma bunu takıp dereyi, ağacı falan okşarım diye düşünüyorum. Sulara dalamam yalnız, alet bozulur. 5. The Prodigy The Fat of the Land / Neden? Hep huzuru mu arayacağım, arada gaza gelmem, adrenalin dolmam lazım ki iki vahşi hayvan avlayıp yiyeyim. 6. Stone Temple Pilots Purple / Neden? Çünkü en sevdiklerimden. 7. Nirvana Nevermind / Neden? Çünkü anılarla geçirecek çok vaktim olacak. 8. Radiohead OK Computer / Neden? Çünkü OK Computer'dan dolayı. 9. Gorillaz Plastic Beach / Neden? Çünkü her şeyiyle duruma birebir uyuyor. Ne kadar Damon Albarn, o kadar iyi. 10. MFÖ Best of MFÖ / Neden? Çünkü memleket hasreti, çünkü tek MFÖ albümüyle idare etmek zorundaysam içinde hem Gözyaşlarımızı Bitti Mi Sandın, hem Ele Güne Karşı, hem Yalnızlık Ömür Boyu olmalı. Tabii player'ı 18 Mart 18 Nisan arasında alıp tüm operatörlerde geçerli 75 dakika konuşma kazandıysam, hemen annemi arayıp ıssız adaya düştüğümü bildiriyorum. Issız ama telefon çekiyor, öyle de enteresan. Adeta bir vaha.


Akmar Pasajı'nın alt katında satılan çekme kasetler arasındaydı Pixies'in Doolittle'ı. Adlarını Kurt Cobain'in sevdiği grupları okurken görmüştüm. Herkesin Metallica ve Nirvana kapılarından birini seçip girdiği ve yoluna oradan devam ettiği yıllarda, Nirvana kapısından girmenin etkisiyle dinledim onları. Korsan VCD'cilerde Bunuel'in Endülüs Köpeği'ni ararken, bu filmden esinlenip şarkı yazmış birileriyle karşılaşmak heyecan vericiydi. Black Francis'in çığlıklarında, Kim Deal'ın içime işleyen vokal dokunuşlarında, saldırgan punk'tan kokteyl tadındaki surf müziğine geçişlerinde içine dalınacak çok şey vardı. Sonic Youth'un Confusion Is Sex'iyle birlikte kafamı açıyordu Doolittle. Bir şeylere vakıf olduğumu hissettiriyordu. Radyoda Monkey Gone To Heaven çaldığında Ben bu grubu biliyorum ya diye gururlandığım ergenliğim... Atlas Sineması'nda ağzımın suyu akarak izlediğim Fight Club'ın finali de elbette Where Is My Mind?'la yapılacaktı. Onları keşfettiğimde alternatif rock'ı şekillendiren 5 albümlerini çıkarıp dinlenmeye çekilmişlerdi bile. 2003'ten beri aralıklarla bir araya gelip konserler veren gruba Kim Deal geçtiğimiz yıl veda etti. Yerine önce Kim Shattuck, sonrasında ise A Perfect Circle ve Zwan'dan tanıdığımız Paz Lenchantin geldi. 2013'ten bu yana çıkardıkları 3 EP'yi bir araya getiren albümleri Indie Cindy (2014) yayınlanışına tanık olduğum ilk Pixies LP'siydi. Bıraktıkları noktadan 23 yıl ileride, hala zımba gibiydiler. Black Box Istanbul'daki konseri övünç kaynağımız The Ringo Jets açtı. Gürültülü garage rock'ı bir güzel serdiler önümüze. Onları büyük sahnelerde daha çok görmeyi umuyorum. Pixies rüyası Wave Of Mutilation ile başladı. Come On Pilgrim, Surfer Rosa ve Doolittle ağırlıklı setlist'te Indie Cindy'den 5 şarkı vardı ve diğerlerinin arasında hiç sırıtmıyorlardı. Pixies, Radiohead'den Smashing Pumpkins'e birçok gruba ilham veren kariyerinin 2 saatlik özetini muazzam bir punk rock performansıyla kulaklarımıza kazıdı. Kötü bir konser beklemiyordum ama açıkçası çıtanın bu denli yüksek olduğunun da farkında değildim. Crackity Jones, Hey, Gouge Away gibi takıntılı olduğum şarkıların mükemmel icrası bir yana, onları bu kadar çok insanla bir ağızdan söylemek bile mutluluk vericiydi. Pixies bana hep ana akımı etkilese de onun kıyısında kalmış ayrıcalıklı bir grup gibi gelmiştir. Bu ayrıcalıklı grubu, bütün şarkıları ezbere söyleyen ve mutluluktan ağzı kulaklarında bir seyirci kitlesiyle izlemek kendimi bir şeyin parçasıymışım gibi hissettirdi. Pixies, bu yıl İstanbul'da izlediğim en iyi konseri, bu yıl gördüğüm en iyi seyirciye verdi. Müzikte ruhuma dokunan ne varsa, özü sahnedeydi. Çok yaşa Pixies! Fotoğraf Kali Pro'ya, video bana ait.


Eddie Vedder Ten'de ciğerlerini patlatırcasına çığlık atmaz, sıktığı dişlerinin arasından söyler şarkıları. Hayatımda atamadığım çığlıkları önce Kurt Cobain'den dinledim. Sonra Eddie Vedder'ın kontrollü öfkesiyle özdeşleştim. Ergenlik gibi lanet bir dönemde özellikle Ten albümüne öyle sarıldım ki, Pearl Jam Twenty'yi izlemek çok sevdiğim bir grubun öyküsünün yanında kendi kişisel tarihimi hatırlamaktı. Yönetmen koltuğunda Cameron Crowe'un oturması, benim için harika bir film izleyeceğimin garantisiydi. Crowe başından beri grunge sahnesinin içinde olan bir isim, müzisyenlerle dostluğunun yanında elinde müthiş bir arşiv var. O arşivden parçalar, filmin vuruculuğunu artırıyor. Hikaye Mother Love Bone'la başlıyor ve anlıyoruz ki ona bir şekilde dokunan herkes Andrew Wood'u hala içinde taşıyor. Chris Cornell'in söylediği gibi, masumiyet Cobain'in intiharından çok önce, Wood'un ölümüyle kaybolmuş. Mother Love Bone sona erdikten sonra Eddie diye biri çıkageliyor ve Stone, Jeff ve Mike'la tanışmalarının birinci haftasında konser veriyorlar. Bu yeni çocuk sahnede utangaç, kamerayla arası yok ve hayranlık uyandırıcı bir sesi var. Biz internet ortamında hayatımızla ilgili önemsiz detayları dahi kurguya bulayıp zararsız kılmaya çalışırken, Vedder'ın içini bu kadar korumasızca açması hayret verici. Film boyunca bir grup insanın şarkı yazmayı, albüm yapmayı öğrenişini, popülerlikle başa çıkmaya çalışmasını, gittikleri yönü kontrol etme uğraşlarını ve bir arada kalmak için gösterdikleri iradeyi izliyoruz. Seattle müzik sahnesindeki arkadaşlık da paralel olarak anlatılan diğer hikaye. Filmde grup üyeleri kadar Chris Cornell'i görmemiz de bununla ilgili. Pearl Jam sadece beş kişiden oluşmuyor, Andrew, Layne, Chris, Kurt, eski davulcular, hayranlar, Roskilde'de hayatını kaybedenler, Neil Young, The Who, Fugazi ve birçok diğer öğenin içinde bulunduğu bir oluşum aslında Pearl Jam. Ve dün gece sinema salonunu dolduran bizler de onun bir parçasıydık, parçasıyız. Biz de Madison Square Garden'da Better Man'e eşlik eden binlerle, yıllık iznini Pearl Jam turnesini şehir şehir takip etmek için kullananlarla ruh birliği içindeyiz. Troubled souls, unite diyor ya Leash'in sözlerinde, birleşmişiz çoktan. Filmde en çok bunu görüyoruz. Bu insanlar başkalarının hayatlarına dokunan şarkıları yapıp kendi yollarına devam etmiyorlar, dokunulan insanlardan parçaları da hayatlarına katıyorlar. Roskilde trajedisini sadece yıldönümlerinde değil, her gün düşündüklerini söylerken ciddiler. Muhtemelen bu yüzden böyle sadık bir kitleleri var. Pearl Jam dinleyicisine değer verdiğini hissettiren bir grup. Ten Club üyelerine her Noel gönderdikleri, kulüp için özel olarak kaydedilmiş 45'liklerden de belli. Ergenliğimin öfkesini sırtında taşıyan grubun perdede iki saat içinde olgunlaşıp bilgeleşmesini izlerken, kendi öfkemin de 15 yıl içinde nasıl ehlileştiğini ama asla sönmediğini düşündüm. Şimdi hala Why Go'yu söylerken göğsümü yumruklamak geliyorsa içimden, demek ki ateş hala harlı. Hayatımda verdiğim kararlardan her zaman emin olamamışımdır. O yüzden Present Tense'in sözlerini sık sık tekrarlarım kendime. Ama 2006'da yetti bu hasret deyip otobüse atladığım gibi Pearl Jam Atina konserine gitmenin verdiğim en iyi kararlardan biri olduğundan eminim. Dün gece filmi Eddie Vedder'ın Porch tırmanışını, McCready'nin gitarı ensesine koyarak attığı soloları, Jeff ve Stone'un karşılıklı zıplayışını, Matt Cameron'ın ataklarını canlı izlemiş biri olarak seyrettim. Film bittiği anda başka bir sinemada filmi izlemiş, aynı şeyleri başka bir ülkede yaşamış bir arkadaşım aradı. Pek konuşmadık, sadece güldük ve iyi ki o konserlere gitmişiz dedik. İyi ki. Pearl Jam çok büyük ve kendine has bir grup. Pearl Jam Twenty de bunu olabilecek en iyi şekilde anlatıyor.


İrlandalı müzisyen James Vincent McMorrow, 2010'da yayınlanan ilk albümü Early in the Morning'den beri müzik dünyasında sakin ve sağlam adımlarla yürüyor. Kulağa gerçeküstü gelen falsetto sesiyle hafızaya kolay sızan McMorrow, son çalışması Post Tropical'ı Meksika sınırına yakın bir stüdyoda kaydetmiş. Albümün coğrafyası piyano, okşar gibi çalınan gitarlar, sakin davullar, uçuşan mandolinler ve ayakları yerden kesen nefeslilerle şekillenmiş. İlk single ve açılış parçası Cavalier'dan itibaren hissedilen bir sihir ve ışıltı var müzikte. Parlak çöl kumlarından mı, kapaktaki flamingonun tuzlu ayaklarından mı, kutup ayısının gözündeki pırıltıdan mı damıtılmış bilmem. Albüm boyunca bir yerlerde varolduğu bilinen, bir zamanlar temas edilmiş sıcak ve huzurlu anlar hatırlanıyor. McMorrow'un vokali kuş gibi çırpınıyor, çırpındıkça kanatlarından dağılan su zerreleri düşüyor yüzüme. Red Dust, Gold, Post Tropical, Glacier gibi şarkılarda Jeff Buckley'i düşünmeden edemiyorum. Bu adamın iyi müzik yapan herhangi bir müzisyenden fazlası olabileceği hissine kapılıyorum. Günün karmaşası ve hoyratlığı içinde bir anlık nefes alma ve sakinleşme fırsatı gibi Post Tropical. Çok katmanlı, berrak ve hayat dolu bir albüm. James Vincent McMorrow, Hayal edebildiğim en güzel şeyi yapmak istedim, diyor albümle ilgili. Başarılı olduğu aşikar. Post Tropical harika güzellikte bir sesler bütünü. Gerçeklikten vazgeçip orada yaşamak hayli cazip.


Aç gözlerini; Akdeniz'in kıyısında tanımadığın on binlerce kişiyle omuz omuza Radiohead şarkıları söylüyorsun. Kapa gözlerini; İstanbul'a dönüş uçağındasın. Aç gözlerini; küçük bir plak dükkanında 20-30 kişiyle canlı Radiohead kayıtları dinliyorsun. Kapa gözlerini; evin sandığın yerde kimseye zarar vermeden, dilediğin gibi yaşamana izin yok. Sokakta kan. Şimdi uzunca bir çizgi çek bir Radiohead buluşmasından diğerine; Barselona ile İstanbul'u, Akdeniz'le Boğaz'ı, birbirlerinin dillerini konuşmayan insanları birleştiren; sevgiyle nefreti, duyguyla dogmayı, varoluşla yok edişi ayıran. Yürü bakalım o çizgi üzerinde, bir o yana bir bu yana sendeleyerek. İp gibi ayaklarına dolandıkça çözmek için daha çok çabalayarak. Bu yıl 16. defa düzenlenen Primavera Sound, evi edindiği Parc del Forum ve şehre dağılmış muhtelif mekanlardaki ücretsiz etkinliklerde yaklaşık 200 bin kişiyi ağırladı. Biletleri tükenen festivalde toplam 19 sahnede 349 performans gerçekleşti. Seyircinin Radiohead'le çıt çıkarmayıp Ty Segall'la çıldırdığı, müziğe odaklanıp sahnedeki her grubun hakkını verdiği bir festival geçirdik. Konserlerde kalabalığa oranla ne kadar az telefonun kayıtta olduğuna ve ne kadar az yerde yuvarlanan sarhoş insan gördüğüme şaşırdığımı saklamayacağım. Primavera Sound'un headliner'ı müzik, sadece müzik. Festivalin alana karşılıklı yerleşmiş iki büyük sahnesi H&M ve Heineken sahneleri, ağırladıkları isimlerin de etkisiyle en yüksek katılıma sahip oldu. 2 Haziran akşamı Air'le başladı Primavera maratonum. 1998 tarihli ilk albümü Moon Safari ile kalbimizi çabucak çalan Fransız grup, kariyerlerinin tüm hit'lerini henüz yorulmamış, enerjisi yüksek kalabalıkla paylaştı. Sexy Boy, Kelly Watch The Stars, Cherry Blossom Girl akıp giderken Air'in hayatımın bir bölümüne sezdirmeden nasıl soundtrack olduğunu fark ettim. 2000'lerin ilk yarısında dolaşmayı tercih eden grup, pembe Barselona akşamını limonata tadına buladı. Teksas'ın müziğe saymakla bitmez katkılarından Explosions in the Sky, bu yıl çıkardığı The Wilderness ile hala nefes aldığını hatırlatmıştı. İçin için yanıp püskürmelerle neredeyse tektonik bir karaktere sahip müziğini seyirciye sanki damardan veriyormuş gibi etkili ileten grubun canlı performansına kapılmamak imkansız. Alçalıp yükselen yalnızca ses duvarları değil, müzikle birlikte dalgalanan binlerce insanın duyguları. Konser boyunca sürekli tırmanışta olan tansiyon, sonunda elektrikli bir katarsise kavuştu. Yanardağ patladı, külleri ciğerlerimize doldu. İşitsel bir Pompeii oldu Heineken sahnesi. Tame Impala'yla ilk randevum 2013'te Sziget'teydi. Lonerism ertesi performanslarının içine girememiş, onlardan etkilenmek istemiş ama yapamamıştım. Üç yıl ve bir albüm sonra, daha büyük bir sahnede karşılaştık. Kevin Parker liderliğinde her albümde teknik açıdan mükemmelleşen ve popülerliğini artıran grup bu defa tam bir festival canavarı olarak çıktı karşıma. Müziğin şekerli akışkanlığını tamamlayan yoğun görseller, üst üste patlayan dans edilebilir şarkılar, ışık ve konfeti yağmuru Tame Impala'nın gitmek istediği yönü ortaya koyuyor. Benim için gösterinin ölçeği büyüdükçe, müziğin etkileyiciliği artmıyor. Her ne kadar albümlerini sevsem de, konserlerde ruhumu ele geçiremiyor Tame Impala. Eventually'nin ortasında fiş çekilmiş gibi tüm ses gittiğinde sahneden inip 5 dakika sonra geri döndüklerinde şarkıya aynı yerden devam etmeleri, bir konser DVD'si izliyormuşum da mutfağa gitmek için durdurmuşum hissi verdi. Doğası gereği planlanamayan duyguların gerçekliğine fazla düşkünüm herhalde. LCD Soundsystem, kafa radyonuzda kapladığı yer ne kadar olursa olsun yakalarsanız mutlaka izlemeniz gereken isimlerden. 2011'de Madison Square Garden'da verdiği konserle kariyerinin fişini çeken grup, 2015'in sonunda yayımladığı single'ın peşinden bu yıl birçok festivalde headliner olarak sahalara geri döndü. James Murphy'nin zihninden taşan derinlikli dans parçaları, elektronik müzik, rock ve punk'ın birbirini öptüğü yerde eşine az rastlanır bir enerjiyle dinleyiciye akıyor. Daft Punk Is Playing at My House, You Wanted A Hit, Losing My Edge, Dance Yrself Clean sahneden yüzüme çarptıkça müzik dışında her şeyin yok olduğunu hissediyorum. Tüm duygularımın, tüm festival alanının, tüm Barselona'nın hatta Akdeniz'in hakimi James Murphy; onun beyaz gömleği terle ıslandıkça benim ruhum temizleniyor. Dans etmek şamanik bir tedaviye dönüşüyor. Tedaviye ara vermek imkansız, bu yüzden Thee Oh Sees'i kaçırıyorum. 2012'de Mono Festival'da sabaha karşı izlediğim Battles'la yine yorgun bir gecede buluşuyoruz. Taşikardi ritimlere yetişmeye çalışarak pinpon topu gibi sekiyorum deneysel duvarlar arasında. Ian Williams, Dave Konopka ve John Stanier'ın nefes aldırmayan gürültüsü, sabaha iki saat kala yakamdan silkeleyip bırakıyor. Gitar, davul ve bas gitar üçlüsü tarafından hırpalanıyorum. İkinci albümü Adore Life ile post punk sahnesine kök salan Savages, bu yaz izlemeyi en çok istediğim isimlerdendi. Grubun müthiş konser performansını Portishead öncesi bizi kendilerine hayran bıraktıkları Midtown Fest'ten bildiğim için, Jehnny Beth'in kışkırtmalarıyla çıldırmaya, aklımın dizginlerini bu dört vahşi kadına devretmeye hazırdım. Yeni albümden parçaların ağırlıkta olduğu 50 dakikalık yüksek enerjili, crowd surfing'li, gürültülü ve sert set, geleneksel kapanış parçası Fuckers'la, Don't let the fuckers get you down cümlesini derimin biraz daha altına kazıyarak bitti. Bir sonraki buluşmamıza kadar yetecek cesaret ve yaşama iştahını depoladım. Primavera Sound biletlerinin erkenden tükenmesinin sorumlusu Radiohead'in Heineken sahnesinde belirmesine dakikalar kala, havadaki heyecan ve beklenti dalgası elle tutulacak kadar yoğundu. Henüz 15 yaşında bir çocukken, babamın beklenmedik doğum günü hediyesi olarak Selanik'te izlemiştim onları. Kid A'in yayımlanmasına dört ay vardı. 30 yaşında yeniden okumak istediğim kitaplar, izlemek istediğim filmler, anlamını değiştiren, farklı şeyler söylemeye başlayan şarkıların yanında Radiohead de temize çekilmeliydi. Art arda Burn The Witch, Daydreaming, Decks Dark, Desert Island Disk ve Ful Stop ile A Moon Shaped Pool'un göbek bağını keserek başladı konser. Ortaokuldan beri çok farklı hisler, mekanlar, hayatın farklı dönemlerinin dertleriyle dinlediğim şarkılar bir kere daha içimden süzülüp geçti. Sahnedeki müzisyenlerin yüzlerindeki çizgiler derinleşmiş, benimkiler yeni yeni görünür olmaya başlamıştı. Talk Show Host, No Surprises, Karma Police gibi zaman ve duygu yükü yoğun parçalar ya bir ağızdan söylendi, ya da nefeslerin tutulduğu sessizliklerde ruhlara işledi. Zihnimi Thom Yorke'un sahneden taşıp aramıza yayılan varlığı ve Johnny Greenwood'un ses mimarlığı arasında paylaştırmaya çalıştım. Radiohead'in seyircisiyle özel bir ilişkisi var. Festival ne kadar büyük, sahnedeki ekranlar ne kadar çok, ışıklar ne kadar özenle planlanmış olursa olsun duyulan şey doğrudan müzisyenin kalbinden çıkıp dinleyicininkine ulaşıyormuş gibi. Binlerce kişi de olsak, kasetlerimizi sayarak mutlu olduğumuz minik odamızda çoraplarımıza bakarak dinliyor gibiyiz içimizdeki yuvasında kıpırdanan şarkıları. Ender görülen bir tabiat olayı sayabileceğimiz Creep duyulduğunda tanımadığım bir kadının sırt çantama kapanıp ağlaması öyle doğal ki. Başka türlü olamazdı zaten. Birbirine hiç değmemiş binlerce hayatı üst üste pozlanmış bir fotoğraf karesi gibi birleştirmek, yalnızca müziğin yapabileceği bir şey. Bir çemberin tamamlanması hissine eş. Hafızamdaki iki saatlik kaydın üzerine hiçbir şey koymadan odaya gitmek isterdim ama gecenin geri kalanı göz ardı edilecek gibi değil. Sahneden sahneye savrulmaya devam etmem gerek. Gözümüzün önünde büyüyen Alex Turner ve Miles Kane'in, gözümüzün önünde büyüyen projesi The Last Shadow Puppets, bence bu yılın en iyi albümlerinden birine imza attı. Grubun müziğindeki şeytan tüyü, sahne performanslarının neredeyse belkemiği oluyor. İki harika albümden şarkılar, heyecan seviyesi hiç düşmeyen kalabalığın üzerine akarken Turner ve Kane arasındaki bromance gerçek bir seyirlik sunuyor. Müzisyenin güldüğünü, eğlendiğini, yaşadığı andan keyif aldığını görmekten hoşlanan konser izleyicisi için The Last Shadow Puppets bulunmaz nimet. Avrupa'nın en önemli müzik festivallerinden birinde değil de grubun canı istediği gibi çalıp söylediği bir provadayız sanki. Belki stil danışmanlarıyla seçilmiş giysiler, aynada çalışılmış olması muhtemel mimikler, bütün o kendinin ve nasıl göründüğünün farkında olarak hareket etme hali, ne hissettiğim samimiyeti ne de müzikten aldığım keyfi azaltıyor. Hepsi The Last Shadow Puppets'ın dünyasının parçası ve o dünyanın içinde olmaktan mutluyum. Konserin tamamını izleyip Animal Collective'i es geçecek kadar. Savages, Radiohead ve The Last Shadow Puppets'ın farklı bölgelerine akupunktur yaptığı ruhumun pansumanı Beach House'a düştü. Victoria Legrand'ın balmumu sesinin kulaklarımdan girip içimin kalıbını çıkarmasına izin verdim. Kıpırtısız, sadece soluyarak durdum bir süre. Sahnenin mavi ışıkları tarafından yutulup hissiz ve ağırlıksız rüyalara sürüklendim yerimden hiç oynamadan. Sabaha karşı The Avalanches için Ray Ban sahnesine attım kendimi ama ayakta da gözlerimi kapatıp uyuyabildiğimi fark etmemle otele dönmenin iyi bir fikir olduğuna karar verdim. Barselona'nın dar sokaklarına, plakçılarına, tapasına, biralarına kendimi fazla kaptırınca listemdeki Boredoms ve Autolux'ı kaçırıp Richard Hawley'e yetişiyorum. Albümlerindeki Sheffield'ın ağaçları kadar yoğun sound, konserde de korunuyor. Çok sevdiğim Standing at the Sky's Edge ve Hollow Meadows ağırlıklı bir saatlik konserin tadı damağımda, Hawley'i kapalı bir salonda doya doya izlemenin hayali aklımda, Deerhunter'ın alana yaydığı titreşimlerden nasiplenerek geceyi bekliyorum. Tıpkı Radiohead gibi erken izlediğim isimlerden PJ Harvey. Harbiye Cemil Topuzlu Açıkhava Tiyatrosu'nda, 16 yaşımın hayranlığıyla içime çektiğim görüntülerden geriye parlak bir elbise kalmış. Yeni albümü The Hope Six Demolition Project etrafında şekillenen bir sahne düzenlemesiyle, siyahlar içinde, saksafonuyla çıktı karşımıza bu defa PJ Harvey. Mick Harvey ve John Parish'in de yer aldığı dokuz kişilik orkestrasıyla ağırlığı son iki albümüne verdi. Sahnedeki teatral performansın kapalı bir mekanda seyirciyi daha çok yakalayacağını düşündüm (4 gün sonra Zorlu PSM'deki konserinde haklı olduğumu gördüm. Setlist aynı olmasına rağmen Primavera'dan daha etkileyici bir konserdi). PJ Harvey'nin şarkılarındaki meseleler kişiselden globale uzanan bir ölçeğe yayılıyor. Bir-iki şarkıyla ziyaret edilen Rid of Me ve To Bring You My Love albümleri benim için daha heyecan verici olsa da, 15 yıl sonra bu büyüleyici kadınla yeniden buluşabilmiş olmak harika. Bir Hola ve birkaç teşekkürle geçiyor konser. Kısa süre sonra yine Zorlu PSM'de izleyeceğimiz Sigur Ros için sahne değiştiriyorum. Dünya değiştiriyorum, evren değiştiriyorum sanki Sigur Ros sahneye çıktığında. Onları 2008'de Zenith'te izlediğimde sahnenin önüne bir su perdesi indirmişlerdi. Bu defa yıldızlar arası otobanda yolculuğa çıkarıyorlar bizi. Çok boyutlu bir ışık ve görüntü yağmurunda yıkanarak arınıyoruz. Ses dalgaları, duygu dalgaları, renk dalgaları içinde kendi Space Odyssey'imizi çekiyoruz zihnimizde. Sigur Ros da ne kadar büyük bir kitleyle izlenirse izlensin, aslında tek başına deneyimlenen gruplardan. Gözler aynı yere bakıyor, kulaklar aynı sesi duyuyor ama herkesin yolculuğu başka istikamete. Kendi yolumun tozu ruhuma bulaşmış halde, 11 Haziran'daki Zorlu PSM performanslarında yeniden görüşmek üzere, kulağımdaki çınlamayı katlamak için Ty Segall and the Muggers konserine geçiyorum. Güncel garage rock sahnesinin en üretken ve heyecan verici isimlerinden Ty Segall, bu yıl çıkardığı Emotional Mugger albümünün ardından bir araya getirdiği grubu The Muggers'la Primavera sahnesindeydi. Segall'ın çığlıklı, stage dive'lı, yerlerde sürünmeli, ipini koparmış performansından daha iyi bir festival kapanışı düşünemiyorum. Yukarıdaki video, konserin genel havasını çok iyi özetliyor. Üç günün yorgunluğu gitar gürültüsü içinde erirken, ayaklarımın ağrısına rağmen daha fazlasını istiyorum. Aklımdaysa birçok konserden sonra olduğu gibi, az önce tanık olduğum şeyleri bir de İstanbul'da yaşama hayali var. Sahneler teker teker kararıp müzik yerini rabarbaya bırakırken, binlerce insanla birlikte zombi gibi ayaklarımı sürüyerek çıkıyorum festival alanından. Kimileri belki rüya gibi der, benim gerçekliğim bu. Kulağımdan kalbime giden elektrik akımları, hakikatin ta kendisi. Sevilmeyecek gibi değilsin Primavera Sound, yine görüşelim. Fotoğraflar: Eric Pamies (1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 10, 11) ve Xarlene (9).


Akışı içinde tekrar tekrar uyanıp aslında uyanamadığını korkuyla fark ettiğin, gerçekten gözlerini açtığında bu sefer becerebildiğine dair duyusal kanıt kovaladığın rüyalar bile dakikalar içinde etkisini yitiriyor. Alışma yetisinin bu kadar gelişmiş olması, ancak ona ihtiyacın olduğunda takdir ediliyor. Her beklenmedik dönemeçte dengeyi yeniden bulmak, zorunlu yaptığın her seçimde bir sonraki için hayatla pazarlığa girmek ve sürekli toparlanıp devam etmek doğamızda var. Protomartyr'in yaratıcısı Joe Casey, babasını kalp krizinden kaybedip annesinin Alzheimer olduğunu öğrendiğinde, hayatla oldukça sıkı bir pazarlığa girmiş olmalı. Kaybedecek zamanın olmadığını fark etmek, acımasız ama etkili bir öğretmen. Sonrası çabucak bir araya gelen müzisyenler, içindeki tüm kelimeleri boşaltmak ister gibi yazılan şarkılar, son nefesini vermeden söylemesi gerekenlerin aciliyetiyle yanan vokaller, sahne korkusunun önüne geçen varolma isteği. Dördüncü Protomartyr albümü Relatives in Descent, 29 Eylül'de çıkıyor. Albümün ilk single'ı A Private Understanding'in videosu, yaşlanacak kadar şanslı olsak bile dünyayla didişmemizin bitmeyeceğini haber veriyor. Sonuçta bazı şeylere alışılmıyor. Albümden yayınlanan bir diğer parça My Children'ı da buradan dinleyebilirsiniz.


Nick Cave and The Bad Seeds'in 2008 tarihli albümü Dig, Lazarus, Dig!!!'de bir Tom Robbins karakteri görmüştüm. Tropik, terli, yaşama isteğiyle dolu ve arsızdı. Albert Goes West'te anlatılan adama özeniyordum. Şekerli kokteyller içip sıcak yaz akşamında ayağımı kuma sokmak gibiydi şarkılar. Sıkıntı kişiseldi ve kendi kendine çözülebilirdi. Push The Sky Away 5 yıldır ağzımda bozulmadan kalan şekerli tadı silip attı. Şimdi sıkıntı çok daha büyük ve sona erecek gibi değil. İnsanın doğasından ya da güdülerinin en derininden kaynaklanan çürümüşlük, her şeyin daha doğumda bozulmaya mahkum olması, güzelin/iyinin istismar ve vahşete yenilmesi yeni bir bilgi değil ama hazmedilmesi zor. Şarkı biçiminde bile olsa. Nick Cave'in karanlık şiiri nasıl lanet bir dünyaya zincirlendiğimizi hatırlatıp her günün yeni bir trajedi olduğunu ilan ediyor. Aşk, seks, minnet, şefkat ve genel kabule göre insanın içini ısıtabilecek her türlü duygu alışverişi, sömürü ve yağmaya dönüşüyor. İnsan acınacak halde. Geçenlerde hamam böceklerinin yanlışlıkla insanlara temas ettikten sonra kaçıp kendilerini temizlediğini okudum. Öyle haklılar ki. Bad Seeds'in kurucu üyelerinden Mick Harvey olmadan kaydettiği ilk albüm Push the Sky Away. Bir diğer kurucu üye Barry Adamson ise 26 yıl sonra gruba geri dönmüş. Güney Fransa'da, 19. yüzyıldan kalma bir eve kurulmuş kayıt stüdyosunun görüntülerini albümün trailer'ında görmüştük. 12 aylık bir süreçte yazılan şarkılar, Cave'in Google'da ve Wikipedia'da arayıp bulduğu, doğruluğundan emin bile olunmayan tuhaf olayların izlerini de taşıyor. İnterneti kullanma biçimimiz bilinç akışıyla paralellik gösteriyor çoğu zaman. Örneğin az önce izlediğim gıdıklanan penguen videosuna nasıl gittiğimi bilmiyorum. Bu bilinç akışı albümün bence en epik şarkısı Higgs Boson Blues'da kendini belli ediyor. Hannah Montana, Şeytan ve Memphis'teki otel odaları birbirine geçiyor. Bazıları alt tarafı rock'n roll işte diyor, ama ruhunun dibine kadar iniyor. Nick Cave and the Bad Seeds derinlere inmekte hiç zorluk çekmedi. İnerken elimizden tutup bize de kendi ruhumuzu gösterdi, gösteriyor.


Dijital biplemeler bana iki şeyi hatırlatır; biri kalp monitörü -ki başkasına takılıyken farklı, kendine takılıyken farklı his verir- diğeri de uzay. Pijamalarımla içine dalsam elime yüzüme simli tozlar bulaşacağını sandığım uzay. Ne zaman uzayı düşünsem bir süre sonra aklım bunca geçici zerreciklerken nasıl tüm evrene yetecek kadar duygu barındırdığımıza kayar. Ben şu yukarıdaki nebulayı bir kalp atımıma sığdırır gibi hissediyorum. Her dakika mitral kapaklarımdan evrenler püskürtüyor gibiyim. Japon elektronika ikilisi Boom Boom Satellites, Garbage'ın Push It'ini bir uzay soundtrackine dönüştürmüş. Derinlerde kaybolmayalım diye de dijital bir nabzı göbek bağımız kılmış.


Melankoli ve umut bazen el ele dolaşır. Pürüzsüz bir sese, ne kadar bitkin olursan ol istemsizce eşlik ettiğin bir ritme ilişip sana sezdirmeden duygularını değiştirir. Gözünden kaçanları netleştirir, zihninde büyüttüğün engelleri Alice'in iksiri gibi küçültür. Şarkıcı/söz yazarı İdil Meşe ile hip hop DJ ve prodüktörü Da Poet'in trip hop projesi Rain Lab'in böyle marifetleri var. Akustik gitarıyla İngiltere, İrlanda, Almanya, ABD ve Türkiye'de solo konserler veren İdil'in sesinde hüzün ve neşenin huzur veren dengesi duyuluyor. Hem solo albümleri, hem 90BPM projesiyle hip hop dünyasının çok iyi tanıdığı Da Poet'in üst düzey beat işçiliği ile birleşen duygu yoğunluğu yüksek hikayeler, şehre alışmış insanla doğanın birbirine yaklaştığı yerden sesleniyor.