Çocukken iskambil kağıdından kuleler ve el işi derslerinde yapılan envai tür iş dışında bilinçli olarak yarattığım en süper şeylerden biri, tuvalet kağıdı rulosunun iki yanına kulak pamuğu takıp tepesine çorap geçirerek oluşturduğum dandik insan figürüydü. Bunu hemen satılabilir bir obje olarak değerlendirip apartmanın önüne kurduğum tezgahta, üst komşumuza sakız parasına satmıştım. Brooklyn'de yaşayan Arone Dyer ve Aron Sanchez'in enstrümanlarla ilişkisi, müzisyenliğin ötesine geçiyor. İş birlikleri Hominid adlı noise punk grubuna dayanan ikili, 2007'den beri Buke and Gase adıyla müzik yapıyor. Adlarını aldıkları Buke ve Gase gitar, bas, ukulele gibi çalgıları birleştirerek türettikleri enstrümanlar. Yeni çalgılar yaratmanın bir sorun çözme sürecinin ürünü olduğunu söylüyorlar. Sadece iki kişi, daha büyük bir grubun çıkarabileceği sesleri ve gürültüleri çıkarmak istediğinde varılan nokta eldekilerle yetinmeyip, ihtiyaca uygun enstrümanlar yapmak oluyor. Enstrümanların yapımında deri, otomobil parçaları gibi malzemeler de kullanıyorlar. Vokalist Arone Dyer'ın bisikletçide çalışması ve elinin zanaate yatkın olması grubun işini kolaylaştırmış. İş çalgıları yapmakla bitmiyor, bir de onları çalmayı öğrenmek gerekiyor tabii. El yapımı enstrümanları Buke and Gase'in müziğine karakteristik bir çiğlik veriyor. İşlenmemiş ağaç gibi bir çiğlik. Kıymıkları üzerinde. Alet edevatı ortaya döküp doğaçlayarak beste yapan grubun canlı performansları ise tersine, son derece organize çünkü sadece iki kişi oldukları için hataları göze daha çok batıyor. Buke and Gase'in iki albümü, iki de EP'si var. Son albümleri General Dome, Ocak sonu bağımsız plak şirketi Brassland Records etiketiyle çıktı. Punk izinin görüldüğü, sert ritimlere sahip, belli türlerin çerçevelerine sığmayan kalp atımı gibi ısrarcı şarkıları var. Metalik sesler çıkaran telli çalgılar arasında Arone Dyer'ın sesi yırtıcılıkla ruhanilik arasında geziyor. Buke and Gase tesadüf ve defoları içine katan müziğiyle istediğini başarıyor; iki kişinin doldurabileceği azami ses alanına yayılıyor.


İki haftadır orasına burasına bir şeyler ekleyip çıkarıyorum yazının. Bir gripten bahsediyorum, onu silip hiçbir şey yapmaya hevesim kalmamasından bahsediyorum, onu silip kediden bahsediyorum ama bir türlü yayınlanacak bir şekle sokamıyorum. Hayatla ilişkim de tamamen böyle şu günlerde. Kafamda düşünceler oluşturmakta zorlanıyor gibiyim. Hem beynim hem bedenim uyuşuk. İşte yine açtım sayfayı karşıma, zihnimi müzikle tokatlaya tokatlaya ayıltmaya çalışıyorum. Albümler uzun zamandır ilk dinleyişte tesir etmiyor. Gripken, ateşimin nispeten düşük olduğu akşamlardan birinde gözlerimi kapayıp Angel Olsen'ın ikinci LP'si Burn Your Fire For No Witness'ı dinledim. Olsen, 2011'de yayınladığı ilk EP Strange Cacti ile radarlara girmişti. Bir gitar ve ruh dolu bir vokaldi kulağımızdaki. İlk stüdyo albümü Half Way Home (2012) gücünü yine Olsen'ın vokalinden ve anlatısından alıyordu. Burn Your Fire For No Witness ise geleneksel grup yapısına daha yakın duruyor. Kimi zaman içedönük ve lo-fi, kimi zaman tüm dünyayı karşısına almaktan çekinmeyen vokallere cızırtılı gitarlar, davul ve org ekleniyor. Karşımızda Angel Olsen'ın şimdiye kadarki en rock hali var. Şarkılar akustik gitarın yalınlığıyla yangın yeri gibi rock düzenlemeleri arasında salınırken, hep birlikte müzisyenin, müziğini şekillendirişine tanık oluyoruz. Kulağa kendi kendine konuşuyormuş gibi gelen Unfucktheworld'ün vokalinden yalnızlık kutlaması Hi-Five'a, White Fire'ın yorgun melankolisinden Stars'ın heyecanlı davullarına albümde takılıp kalınacak bir dizi değerli an var. Angel Olsen ateşi biraz daha harlamış, çevresine topladığı kalabalık da mutlaka artacaktır.


Annemin Çocuğum yaz kış simsiyahsın, biraz renkli tişörtler mi alsak sana? diye ufaktan dürtüklediği metalcilik günlerimden sonra, onu pişman edecek renk kombinasyonları ve pembe saçlara geçiş yaptığım ortaokul-lise döneminde izlemiş olsaydım bu konseri, hissettiklerim farklı olmazdı. Dün gece Babylon'da çığlıklı, adrenalinli, pogolu, olması gerektiği gibi bir punk konseri izledik. Buzzcocks'un punk tarihinin parçası olmak bir yana, ta kendisi olduğunu gösterdiği konserden sadece seyircinin değil grubun da çok keyif aldığı sürekli gülen yüzlerinden belli oluyordu. Gözlerimi kapasam Pete Shelley'nin vokalinin çizik içindeki walkman'de dinleyip kalemle sardığım kasetlerden geldiğine inanabilirdim. Steve Diggle konser boyunca gitarını şahlandıra şahlandıra seyirciyi delirtirken basçı Chris Remmington ön sırada kendisine işmar eden kızlara göz süzüyordu. Danny Farrant ise bir davulcunun her mevsim şort giymesi gerekliliğine uymuştu. Boredom'la başlayan 17 şarkılık konser birbirini izleyen patlamalardan oluşuyordu. Fitili hep Steve Diggle ateşledi, Shelley ateşi harladı, Remmington karizmasını muhafaza etti, Farrant her an coşmaya hazırdı. Seyirci tüm şarkılara katılsa da en büyük patlama bisin ilk parçası Harmony In My Head ve sonrasında gelen Ever Fallen In Love?'da yaşandı. Fuck MTV cümlesini en son 2005'te Iggy Pop'tan duyduğumu hatırlıyorum. Bu hasreti de giderdiler sağ olsunlar. Bir konser insana ne kadar haz veriyorsa, bittiğinde eve dönmek de o kadar zor oluyor. Yüksek desibeli kulaklarımı sonuna kadar açarak içime çektiğim konserden sonra neyse ki Lounge'da Onur Yazıcı ve Samet Çiçek'in new school punk çaldığı after party vardı. Buzzcocks'tan gazı almışken arkadaşlarla ayak üstü muhabbet çok iyi geldi. Hatta o kadar iyi gelmiş ki hala dün gecenin pozitif hisleri içinde dünyayı kucaklayarak dolaşıyorum. Harmony In My Head'in bir kısmı aşağıdaki videoda. 13 melek'in beni blogu kapatıp güneye yerleşmeye iten güzellikteki konser yazısı da şurada.


Kendisini Müzik ve çağdaş sanat festivali olarak tanımlayan Club to Club, İstanbul'daki 5. yılı vesilesiyle müzik mekanlarının dışına taştı. Cafe, kitapçı, plak dükkanı ve galerilerde geniş geniş nefes aldı. 2 gün süren performans ve paneller Babylon, Salon, Peyote, Pixie, Klub Karaoke, Kiki Sıraselviler, Salt Beyoğlu, Kontraplak, Analog Kültür, Urban Cafe ve Robinson Crusoe Kitabevi'ne yayıldı. Dopdolu line-up'tan yakalayabildiklerim hala zihnimde dönüyor. 2007'de Oneohtrix Point Never adıyla kayıtlar yayınlamaya başlayan Brooklyn'li müzisyen Daniel Lopatin, elektronik müziğin deneysel tarafında ayak basılmamış ses alanı bırakmamakla uğraşıyor. OPN'ın ambient drone noise rotasında ilerleyen, civa gibi akışkan ve özgül ağırlığı yüksek müziğini dinlerken kendimi organikle mekaniğin sınırlarının belirsizleştiği David Cronenberg filmlerini düşünürken buldum. Arkasındaki ekranda sürekli değişip dönüşen görüntüler Mars yüzeyine ait olabileceği gibi, ince bağırsaktaki bakteri kolonilerine de ait olabilirdi. Tıpkı duyduğum seslerin uzay boşluğu kadar damarlarımda akan kana da ait olabileceği gibi. Çocukluk arkadaşları Jan St. Werner ve Andi Toma 90'ların başından beri birlikte elektronik müziğe kan pompalıyor. IDM'e yakın duran deneysel müzikleri kulağa her zaman agresif gelmese de, konserde insanı bayıltana kadar tokatlıyor. Işık ve hipnotize edici görsellere boğdukları Babylon'da gördüğüm herkesin dili dans etmekten dışarı fırlamıştı. Mouse on Mars'ın evrenine girmek kolay, orada kalmak ise biraz kondisyonla ilgili. Ritim hızlanıp beat'ler vahşileştikçe insan kendini az sonra parçalarına ayrılıp hurdaya çıkacak bir robot gibi hissediyor. Yorulup ayaklarımın ağrısını duydukça bunları unutmak için daha çok dans etmek istiyorum. Mouse on Mars tükenmeyen adrenaliniyle işimi çok kolaylaştırdı. Mouse on Mars'tan çıkıp kaldırımlarda dinlenmeye çalışarak bekledim Zomby'yi. Londra'nın bir ayağını UK garage'a, diğerini dubstep'e basan kimliği belirsiz müzisyeni Zomby, 03.20 gibi aldı setin başındaki yerini. Sonuncusu geçen yıl olmak üzere yayınladığı 4 albümün yanında performanslarındaki tavrı, kimliğini gizlemesi ve trollüyor mu ciddi mi anlaşılmayan moda içerikli tweet'leriyle (Balmain'de beğendiğim sweatshirt'ü alana lanet olsun, 3 gün sonra İstanbul'a geleceğim, Givenchy mağazalarına dokunmayın he eylemciler vs.) üzerine bolca konuşulan biri. Meşhur altın rengi maskesinin ardında hakkımızda ne düşündü bilmem ama durduğum yerden, ikide birde maskesini kaldırıp yüzünü göstermemeye çalışarak Moet & Chandon şişesinden yudumlar alışı ve Salon'u coffeeshop'a çeviren ağır dumanlarıyla ergenliğini geç yaşayan birine benziyordu. Belki yorgunluktan, belki haline tavrına çok takılmaktan yakalayamadım Zomby'nin frekansını. Dubstep sete ağırlığını koyarken çıktım. Bir air horn'unu duymak kısmet olmadı. Başka ülkelerde, şehirlerde, olmadı albümlerde buluşalım Zomby. Sabaha karşı dumanlı triplerin hiç çekilmiyor. Fotoğraflar Club to Club Istanbul'un Facebook sayfasından.


Az önce eski bir Facebook yöneticisinin, sosyal medyayı kullanma biçimimizin toplumsal dokuyu ve beynimizin işleyişini değiştirmesinden duyduğu kaygıyla ilgili bir yazı okudum. Kullandığımız araçların bizi giderek belirli davranış kalıpları içine soktuğunu, beğenilerimizi şekillendirdiğini, zamanla düşüncelerimizi yapılandırdığını çoğumuz gündelik hayat içinde fark ediyoruz. Kendimizi zevklerimiz üzerinden tanımlarken özgürce hareket ettiğimizi düşündüğümüz alanın algoritmalarca çizilmiş sınırlarını görmek, seyreltilmiş bir Truman Burbank aydınlanması yaratsa da artık gerçekliğin ta kendisi olmuş düzenin dışına çıkmak hem konforlu değil hem de likeı az. Keman virtüözü Pinchas Zukerman ve 1952 yılında kurulan Camerata Salzburg'un 7 Aralık'ta İş Sanat'ta verdiği konseri izlerken, 18. yüzyılda tasarlanıp yazılmış eserleri, bugün zihinlerimiz iletişim teknolojileriyle iç içe geçmiş halde dinlesek de ruhumuzda aynı hislerin uyandığını düşündüm. Klasik müzik konserleri, bahsettiğimiz paylaşım odaklı davranış kalıpları hiç gelişmemiş gibi bir zaman kayması yaratıyor. Müziğin yüzyıllar önce olduğu şekliyle icra edilip dinlendiği, kendine ait bir zaman diliminde gerçekleşen konserler. Önümüzdeki yıl 70. yaşını kutlayacak olan Pinchas Zukerman, konuk şef ve solist olarak dünyanın önde gelen orkestralarıyla konserler veriyor. Aynı zamanda pedagog olan Zukerman'ın en zorlu eserlerin düğümlerini çözen ellerinde şekillenen müzik, bugünle yüzyıllar öncesi arasında konumlandırıyor nota sehpalarını. Adını rönesans döneminin önemli topluluğu Camerata Fiorentina'dan aldığı ilhamla koyan Camerata Salzburg'un repertuvarının temel taşları Mozart, Haydn, Beethoven ve Schubert. Beethoven'ın Keman ve Orkestra için Romansının hüznü ile başlayan konser, Mozart'ın Türk başlıklı 5. Keman Konçertosu ile yükseliyor. Final ise Schubert'in 5. Senfonisi ile yapılıyor. Müzisyenler ayakta alkışlanıyor, ışıklar yanıyor ve cep telefonlarının dost ekranları yeniden hayatımıza giriyor. Asırları aşan ses dalgaları bir yerlerde yolculuğuna hala devam ediyor.


Can Oral, yaklaşık 10 yıldır Siyah Ekran adını verdiği ekiple kısa ve orta metraj filmler çeken bir yönetmen. Belki siz onu Cemiyette Pişiyorum'un ya da Mr. Mantis'in davulcusu olarak biliyorsunuz. Belki bir yerde öykülerinden birini okumuş ya da çizgi romanlarından birine rastlamışsınızdır. Can'ın filmografisinde gerçeküstü/korku örnekleri de var, komedi de. 3 Kasım'da yeni filmi Buna Değerin galası gerçekleşecek ve kısa süre sonra filmi online platformlardan da izleyebileceğiz. Uzun metraja geçme arifesinde, Can'la sinema yapmak, gerçeklik, setler ve gelecek üzerine konuştuk. Can Oral'ın filmleri, öyküleri, çizgi romanları ve özgeçmişine siber bir örümcek ağı olarak tanımladığı siyahekran. net üzerinden ulaşabilirsiniz. Bir şeyler üretmekle her zaman ilgiliydim. Bunu çocukken oyun biçiminde yaptığında, hayal gücünü oyun biçiminde püskürttüğünde elinden gelen her şeyle yaratmaya saldırıyorsun. Bir hikaye düşünüyorsun, o hikayenin kahramanını çiziyorsun, çizdiğin kahramanı kesip oyununu yapıyorsun, yaptığın oyunu arkadaşlarına oynatıyorsun. O oyunlar ben 5. sınıfa falan geldiğimde öyle bir noktaya erişti ki... mesela Terminatörcülük oynuyorsak, Sen T800'sün, sen T1000'sin ya da Jurassic Parkçılık oynuyorsak Sen Velociraptor'sun, sen Tyrannosaurus Rex'sin falan diye filmi baştan yaşıyorduk. 14-15 yaşında interaktif tiyatro gibi açıklanabilecek FRP oyunlarına bulaşınca, insanlara hikaye anlatma gereği doğdu. Ve bir sinema eserinde olduğu gibi, o hikayenin kuralları var. Böylece aslında insanları eğlendirmeyi de öğreniyorsun. Oynattığın oyundan, anlattığın hikayeden zevk almalarını izliyorsun ve nasıl ters köşeye yatırırım, nasıl sürprizler yaratırım diye düşünüyorsun. Bence bunların bana katkısı olmuştur. Ama bunlar olmasaydı da er geç edebiyata olan ilgim, yazmaya olan ilgim beni oraya götürürdü. Liseye geldiğimde ne yapacağım artık çok açıktı. Yazmayı da her zaman istedim. Kalemle son noktayı koyduğum anda o dünyanın zaten başlayıp bitmiş olmasını seviyordum. Sinemada ise senaryoya noktayı koyduğun anda işkencen yeni başlıyor. Müzikle de erken yaşta ilgilenmeye başladım. Sinema ilgilendiğim birçok disiplini bir çatı altında topluyordu ve ihtiyaç duyduğum değişime, çokyönlülüğe de hizmet eden bir sanattı. Çocukken hayal gücümü en patlatmış şeyler de sinema eserleriydi. Görsel dünyalara gitmeyi seven bir çocuktum ve bazı filmler o kapıları çok iyi açtı. Hiç inanılmayacak dünyaların gerçek kadar somut olduğunu gördüm. Mesela Blade Runner. Mesela Alien. Brazil. 10-11 senede bitirdim ama bundan 10-11 sene üniversiteye gittiğim anlaşılmasın. Eğitim, öğrencinin belli bir doktrine, disipline, kendi iç dünyasından, yönelimlerinden bir şeyler katıp, zenginleşip kendi karakteriyle çıktığı bir sistem değil. Eğitim Türkiye'de genellikle bir başkasının ekolünde, gölgesinde kalarak, bir işi tam onun alıştığı biçimde yapmayı öğrenip, çıktığında da kimliksizlik yaşadığın bir süreç. Avrupa'da kendine uygun bir ekol seçme şansın olabiliyor. Öğrenci, okula neyle karşılaşacağını bilerek gidiyor. Ama Türkiye'de neyle karşılaşacağını bilemiyorsun. En yüksek puanlı sinema okulunu yazıyorsun, en iyisi çıkar diye. Sonra, bazen beklentinin dışında bir şeyle karşılaşıyorsun. Ama bu, senin insanlardan bir şey almana engel değil. İnsanlar seni tek bir yöne itmek istiyor olabilir. Sen istediğini alırsın, onlara da istediklerini azami düzeyde verirsin ve hayatına devam edersin. Benim bunu anlamam 10 senemi aldı. Hevesimi kıran hocalarım oldu ama çok değerli hocalarım da oldu. Mesela Metin Erksan. Memduh Ün bana kurguyu öğretti. Nedim Otyam film müziği hocamdı, aramızda özel bir bağ vardı. Görüntü yönetmeni hocam İlhan Arakon. Hepsi bana bir şeyler kattı. İnsanların okulla ilgili şikayetlerine bakıyorum, aslında okulun kendilerine yaptığı şeyi yapmasına izin verdikleri için, okul kadar suçlular. Çünkü 10 öğrenciden 7'si çıkıp Bu çağda böyle olur mu, biz hep birlikte evrilmeliyiz dese, o tartışmalar en köhne ortamı bile ileriye taşıyacaktır. Ben bunu yapmaya çalıştığımda artık hocayı meşgul eden adam konumuna geldim ve dedim ki tamam, okulu bırakıp film çekiyorum. Geleceğe bakarız. 5 yaşında falan başladı. Abim Conan okurdu, ben de onun okuduklarına bakardım. Düzenli bir okur sayılmasam da hem tasarım hem öykü anlatımı anlamında çok iyi çizgi romanları alırım, okurum, takip ederim. Çizgi roman okumak kadrajlarımı, zaman kullanımımı, tempoyu etkilemiştir. Çizgi roman storyboard'la fazlasıyla ilişkili bir mecra. Kişi, bir filmin storyboard'undan çizgi romana kapılmış gibi zevk alabiliyorsa, o filmi yönetmen doğru çekerse, filmin işleyeceğini görebilirsin. Aslında bu çok temel bir dürtü ama biz popüler kültür olarak bunu yanlış kategorize ediyoruz. Gerçeküstü deyince çoğu insanın aklına Yüzüklerin Efendisi falan geliyor. Aslında ürettiğin her sinema filmi, kendi gerçekliğini yaratır. Her filmin tonuyla, oyunculuğuyla, hikaye akışıyla, atmosferiyle, renkleriyle, obje seçimleriyle, kadrajlarıyla, kurgu anlayışıyla kendisine has yarattığı bir gerçeklik vardır. Ve o film normal hayatta olamayacak bir İstanbul'u anlatsa bile, o İstanbul'u seversen, içine girersen ona inanırsın. O başka bir İstanbul'dur. Burada da aslında gerçek dışı, gerçeküstü, gerçekten uzak, yaratıcının bilinçaltında şekillenmiş bir perspektif vardır. Ama bunu gerçek olarak kabul edersin çünkü içinde sivri kulaklı adamlar ve yeşil canavarlar yoktur. Oysa ki gerçeküstü bir İstanbul'u anlatır. Reha Erdem de bunu yapmıştır çok farklı bir imgelemle, alışmadığımız türde bir İstanbul anlatımıyla. Nuri Bilge Ceylan da yapmıştır. Ama bu adamlar gerçeküstücü değildir. Aslında hepsi kendi gerçekliğini yaratıyordur. Benim için de lezzetli olan, gidip gerçeğin çok ötesinde, Alis Harikalar Diyarında'yı anlatmak değil. Gerçeğin ardında gözlemlediğimi metaforlar, estetik olarak da örebileceğim imgeler vasıtasıyla daha güçlü anlatmak. Bunu tarih boyunca yaptık ve bu bizi gerçeküstüne götürdü. Mitolojiye götürdü. Tanrıları arayışımız da böyle. İşin özünde hep insan ve bilinçaltı var. Gerçeküstü, fantazi, bilimkurgu... bunlar o tezatlığı görsele döküp, gerçekliği yeniden daha kuvvetli örüp, gördüğümüz çelişkileri anlatmak için bize daha iyi imkanlar sağlıyor. Ama bütün bilimkurgu öğeleri metaforik olmalıdır da demiyorum tabii, öyle de çok bilimkurgu ve fantastik filmler var. Çok teatral oluyorlar. Kişinin hayal gücü o çocukluğu, o heyecanı kaldırmıyorsa metafor anlatmak için böyle şeylere hiç kalkışmasın. Bir çocuk da izlediğinde, yetişkin de izlediğinde, hem o dünyayı tutarlı olarak görüp hem de beraberinde onun altında bir şey anlatabiliyorsa yapsın. Mesela The Shining. Korku filmi gibi de bakabilirsin ama bir Amerika alegorisi olduğu da açıktır. Mesela Omen şeytanlı meytanlı, gerçeküstü bir korku filmidir ama İncil'deki bir kehaneti politikaya bağlar. Şeytan, bir politikacının oğlu olarak doğar. Buna sadece şeytan filmi deyip geçemezsin. Başarılı fantastik/gerçeküstü/bilimkurgu filmlerin arkasında gerçek vardır. Seyirci bunu görse de, görmese de vardır ve o gerçeğe tutunan filmler kalıcı oluyor. Turbo'da da tutarlı bir gerçeklik anlayışı var. Onu günümüzde geçen bir kenar mahalle ajan öyküsü olarak kurgulamıştım. Turbo'da kendi gerçekliğinde yaşayan bir karakter var. Umutlarını dış dünyanın katı gerçekliğine kapayabilmiş, bir fanusun içinde yaşıyor ve bu sömürülmesine sebep oluyor. Ama işleri yine kendi gerçekliğiyle çözüyor. O karakter, bizim gerçekliğimiz içinde kendi gerçekliğiyle kazanıyor. Bunu istiyorum işte. Bunu seviyorum çünkü ben de kendi gerçekliğimle bu gerçeklikte kazanmak istiyorum. O işlere çok kısa girdim. Onlar da birebir bana verilmiş sorumluluklardı. Yapım şirketlerine showreel gibi şeyler hazırladım. Bunun dışında sektörde çalışmadım çünkü ona vereceğim zamanı kendi işlerime vermek istedim. O arzunun önüne geçemiyorum. Bunun bana bir şey katmadığını da söyleyemem, her film çok şey katıyor. Zaten çalıştığım herkes setlerde çalışan insanlar. Sektörde çalışmak çoğu zaman belli bir noktaya gelene kadar birilerine he deme işi olabiliyor. Sabır, benim en çok üretebileceğim çağda ayağımın takılmasına sebep olabilecek bir engel de aynı zamanda. Ben 40 yaşında bu enerjiyle film çekemem. Risk alacaksam bu yaşlarda almam gerekiyor. Zaten ne olursa olsun deliremiyorum. Onu da denedim, daha deliremedim. Evet, yaratıyor. Kısa film deyince insanlar 20 dakikanın altında filmler bekliyor. Turbo 25 dakika. Şu an üzerinde çalıştığım ve Kasım'da galasını yapacağımız film 45 dakika. Çünkü yazıyorum. Öykü onu gerektiriyor. İlk filmlerin uzun olmasının sebebi, filmin pazarlamasının hiç umurumda olmaması. İşin özü, ben yazıyordum ve kafamda 10 dakikanın altında olursa festivallere daha kolay girer gibi kıstaslar yoktu. Safça bir şey üretmek ve çevremle paylaşmak benim için daha önemli olduğu için bunları düşünmedim. Zamanla öğrenmeye başladım. Şimdi tekrar unutuyorum çünkü artık Siyah Ekran ekibi olarak onlarla sınırlı kalmamamız gerektiğini düşünüyorum. İyi bir öykü anlatmamız için ne kadar süre gerekiyorsa o kadar süre vermeliyiz, o kadar bütçe ayırmalıyız, o kadar iyi insanlarla çalışmalıyız. Bu da umuyorum bizi uzun metraja götürecek. Hem Turbo'da hem de Buna Değer'de başrolüm olan Özer'le özel bir ilişkimiz var. Birlik olarak nereye gelebileceğimizi de düşünüyoruz. Bir de yıllardır birlikte çalıştığımız insanlar artık Siyah Ekran'a dahil oldular. Belli insanlar çizince, dokuyunca, oynayınca orada da bir üslup oluşmaya başlıyor. Ben bunu sürdürmek istiyorum. Bu ekibimle uzun metraja devam etmek istiyorum. Bunun olması için çok bekledik ve sonucunu almak istiyorum.


Dün akşam Avea Escape to Music kapsamında düzenlenen Cat Power konseri maalesef çoğu kişi için sinir harbi ve hayal kırıklığına dönüştü. Şubat ayının heyecanla beklenen konserleri arasındaydı Cat Power. Biletleri tükenmiş, kapıda sınırlı sayıda bilet satışı yapılacağı açıklanmıştı. Dolayısıyla kalabalık ve sıkışık bir geceye hazırdı herkes. Ama kötü muameleye, bir buçuk saatten fazla beklemeye, çocuk gibi ellerinden fotoğraf makinelerinin alınmasına hazırlıklı değillerdi. Konser saati biletin üzerinde, Biletix'te, Garajistanbul'un sitesinde, etkinlik afişinde kısaca bakabileceğimiz her yerde 21:00 olarak belirtimiş. Salon ve ardından Babylon'un konserleri saatinde başlatma uygulamalarından sonra Konser yazan saatte başlamaz yieea yaklaşımının bittiğini düşünmüştüm, yanılmışım. Burada konserlerin neden saatinde başlaması gerektiğini anlatmaya girişmek, herkesin zekasına haksızlık olur kanaatindeyim. Belirtilen saate doğru kapıdaki bilet durumunu sormak için gişeyi aradığımızda, kapının 21:00'de açılacağını, konserin 22:00'de başlayacağını öğrendik. Fakat 20:30'da gişede birikmeye başlayan insanların bundan haberi yoktu. 22:00'ye doğru mekana gittiğimizde kapıdaki kalabalık devam ediyordu. İçerisi hemen hemen dolmuştu. Bu arada içeri girerken fotoğraf makinelerini topladılar. Böyle bir şeyi en son ne zaman, nerede gördüğümü hatırlamıyorum. O kadar uzun zaman olmuş. Üstelik şu entry'de belirtildiği gibi makineler bir masanın üzerine yığılıyordu. Cep telefonuyla fotoğraf ve görüntü alınabildiği bir dönemde bunun hiç bir mantığı yok. Sanatçının bu yönde bir talebinin olmadığı, konser boyunca kompakt makineler ve cep telefonlarının flaşlarını çatır çatır patlatan seyircilere el sallayıp poz vermesinden belli oluyordu. Diyelim sanatçının böyle bir talebi var, bu hem konser öncesinde duyurulur, bilet üzerinde belirtilir hem de konser başlamadan anons yapılır ve seyircinin duyarlılığına güvenilir. Saçma sapan bir işgüzarlıkla insanların elinden makineleri alınmaz. İçeri girip bir köşeye konuşlandıktan sonra bekleyişimiz yaklaşık 1 saat sürdü. 13 melek'in yazısında bahsettiği bakkal müzikleri gerçekten sabır tüketti. Önce alkış ve ıslıkla Cat Power sahneye çağırıldı, sonra sinirlenen seyirciler yuhalamaya başladı. Bu arada gece boyunca insanları dürterek bira satmaya çalışan görevlilerden bazıları da Bence yuhalamalısınız, kadın içerde viskisini içiyor diye seyirciyi kışkırtıyordu. Böyle bir ortamda, 22:45'te sahne aldı Cat Power ve sinirli, yorulmuş ve yuhalayan bir seyircinin karşısına çıkmak zorunda bırakıldı. Bize 22:45'te sahne almamız söylendi diye özür dilediğinde hem mekan, hem organizasyon adına utandım. Hem seyirciye hem sanatçıya yapılan büyük bir ayıp bu. Bir kere daha gördüm ki Garajistanbul sakin, gürültüsüz konserler için uygun bir mekan değil. Konserlerde kesinlikle ön kısımda durmak gerekiyor çünkü mekanın yarısından itibaren bar çevresinin rabarbası rahatsız edici boyuta ulaşıyor. Dün akşam ancak müziğin yükselip yoğunlaştığı anlarda sahneye konsantre olabildim. Chan Marshall'ın sakin sakin şakıması çoğu zaman kahkahalar, şişe çınlamaları ve Bira alır mısınız? dürtmeleriyle bölündü benim için. Konserin yarısından itibaren karın da artmasıyla insanlar çıkmaya başladı. Ben 00:30'da mekandan ayrıldığımda, salonun yarısı boştu. Dolmuşa bindiğimde konserin yeni bittiğini öğrendim; saat 01:10'da. O saatte Anadolu yakasına dönüp ertesi gün işe gidenlerin halini düşünemiyorum. Hasılı, dün geceye dair tek iyi şey Cat Power'ın müziğiydi. O da yorgunluk, insanların vırvırı, eve dönüş kaygısıyla zedelendi. Son günlerde Garajistanbul'la ilgili birçok olumsuz şey okudum, gerek güvenlik görevlilerinin kabalığı, gerek konserlerin saatinde başlamamasıyla ilgili. Dün geceki fiyaskoda kimin sorumluluğu varsa umarım işine, seyircilere ve sanatçıya karşı daha saygılı olur bundan sonra.


Koca uçakların uçması yeteri kadar tuhaf değilmiş gibi, yüz bin tonluk cruise gemileri de suyun üzerinde duruyor. Tophane'den Karaköy'e sıralanan bu yüzen apartmanların içini hep merak etmişimdir. Havuzuydu, kuaförüydü, restoranıydı, spor salonuydu derken birer mahalle gibi olan bu gemilerin içinde binlerce yolcu ve personel, suların üzerinde oradan oraya gidiyor. Fiyord görüyor, ada görüyor, yunus sürüsü görüyor, her gün başka şehre açıyor gözünü. Seyahatin her türlüsü güzel de, deniz seyahatinin başka bir keyfi olsa gerek. Geçen hafta Celebrity Cruises'ın Celebrity Equinox gemisini gezme fırsatım oldu. 315 metrelik, 16 katlı gemi gez gez bitmiyor. İçinde farklı konseptlere sahip restoranlar, mini golf bile oynanabilen çim ekili bir alan, kütüphane, casino, gece kulübü, sinema salonu... ne ararsan var. Geminin her yerinde karşınıza bir sanat eseri çıkabiliyor ve bunlar açık artırmayla satılıyor. 7 günlük bir seyahatte her dakikanızı dolu geçirmeniz mümkün yani. Gerçi bütün gün güverteden denize bakmak da yeterli olurdu benim için. Cruise gemileriyle seyahat etmek ucuz bir şey değil, ancak gezi paketinizi aylar, hatta bir yıl öncesinden satın aldığınızda %50'ye varan indirimler elde edilebiliyormuş. Açıkçası şu anda Asmalımescit'in denizli versiyonu olan tatil beldelerimizden çok daha çekici geliyor gemiyle fiyord gezmek. Tek seçenek fiyordlar değil elbette, bunun Akdeniz'i, Uzak Doğu'su, Amerika'sı var ama benim aklım hep fiyordlara gidiyor. Belki seneye gözümü karartıp binerim bu yüzen mahallelerden birine.


12 yıldır hayatına devam eden punk grubu Cemiyette Pişiyorum, 2 ay önce çalışmalarına belirsiz bir süre için ara verdiğini açıklayarak herkesi şaşırtmıştı. Belirsizlik dün sonlandı ve grup yeniden bir araya geldiğini açıkladı. Grubun basçısı Ali'yle Cemiyet'in halet-i ruhiyesi üzerine söyleştik. Hava değişimine çıktık. Bu aranın daha uzun olacağını düşünüyordum, neyse ki beklediğimden kısa sürede yeniden bir araya geldik. Uzun süre sadece müzikle ilgilendikten sonra grup elemanlarının hayat gailesiyle iş bulmak zorunda kalması sıkıntı yarattı. Sonuçta kısa sürede birbirimizi sevdiğimizi anladık ve asla ayrı kalamayacağımızı fark ettik. Bu saatten sonra bizi ancak ölüm ayırır. İş ve müziği bir arada götürmenin yolunu bulduğunuz anlamını çıkarıyorum. Ara vermeden önce yeni şarkıların kayıtlarına başlamıştık. İlk etapta onları tamamlamak istiyoruz. Tabii bunu ne zaman ve ne şekilde yayınlayacağımızı henüz netleştirmedik. Onun dışında en kısa zamanda konserlere başlamayı umuyoruz. Çünkü çok uzun süredir yeni şarkı yapmamıştık. Bundan sonra her konserde bir-iki yeni şarkı çalmaya çalışacağız. Bu aslında bizim de sıkıntımız, sürekli aynı şarkıları çalmaktan biraz bunaldık. Seyircisiyle müsemma bir grupsunuz. Yıllar içinde kitlenizin farklılaştığını düşünüyor musun? Sizinle birlikte onlar da büyüyor. Öncelikle şunu sormak isterim ki müsemma nedir? Sonralıkla seyircimiz gerçekten bizimle büyüyor. Bazılarının bizimle hiç ilgisi kalmıyor, bazıları dinlemeye devam ediyor. Bu arada alttan yeni jenerasyon geliyor ve bu yeni nesille eskiler arasında farklar da var elbette. Aslında kitlemiz oldukça geniş ve içinde eski mail adresimiz cemiyettepishiyorum olduğu için bizi azarlayan öğretmen de var, nbr jnm diye yazan ergen de var. O yüzden ne desem boş. Son yıllarda yasal albüm çıkarmanın çok anlamı kaldığını düşünmüyorum. Sadece manevi olarak albümünü elinde tutmanın getirdiği bir haz var. Bir de bazı organizatörler tarafından biraz daha ciddiye alınmamızı sağlayabilir ama o durum bile yavaş yavaş albümsüz gruplar tarafından kırılmaya başlandı. Bundan önce prodüktörlerin isteği doğrultusunda daha fabrikasyon işler çıkarken şimdi daha kendine has insanların da şansı olabiliyor. Davulcumuz Can'ın Mr. Mantis isminde bir math-rock grubu var. Ben ara verdiğimiz dönemde iş bakımından biraz daha rahat olduğum için farklı projelere yönelebildim. Bunlardan biri punk türünde farklı şarkılarda farklı müzisyenlerin katılımıyla oluşturacağım bir proje. Henüz yeterince olgunlaşmadığı için bahsetmeyeceğim bir iki proje daha var.


Sesler var, duyduğum an tüylerim diken diken olup gözlerim doluyor. Yüzler var, gördüğüm an birlikte sigara içip dertleşmişiz gibi tanıyıp gülümsüyorum. Charlotte Gainsbourg da o hep tanıdık yüzlerdenmiş, 23 Haziran akşamı anladım. Dördüncü albümü Stage Whisper'ı geçtiğimiz yıl yayımlayan Gainsbourg, albümdeki birçok şarkının beste ve düzenlemesinde parmağı olan Yeni Zelandalı müzisyen Connan Mockasin ile birlikte Küçükçiftlik Park sahnesindeydi. Konser mekanının yalnızca çim alanı kaplayacak şekilde düzenlenmesi, Gainsbourg'un utangaç ve kulağa şarkıları içine söylüyormuş gibi gelen zayıf sesine uygun bir karardı. Charlotte ve ekibi, üzerinde özenle çalışıldığı belli olan beyaz giysilerle çıktı sahneye. Connan Mockasin platin sarısı saçları ve entariye benzeyen giysisiyle psychedelic bir tarikat liderini andırıyordu. Enerjisi düşük seyirciyi arada bir dürtüp uyandıran gitarı, konserin kurtarıcılarından oldu. Charlotte Gainsbourg'un fısıltı gibi tınlayan şarkılarının kapalı ve küçük konser mekanlarına ihtiyaç duyduğunu düşünüyorum çünkü müzik açık havada seyirciyi avucuna alacak kadar güçlendiğinde Gainsbourg'un hafif sesi boğulup kayboluyor. Müzik dinlemekten çok laklak etmeye meraklı seyirci kitlesi ve artık yaz konserlerinin parçası haline gelmiş kesif köfte dumanı da eklenince, konser atmosferi oluşamadan buharlaşıyor. Konseri daha en başından baltalayan bir diğer unsur da sahne önüne serpiştirilip VIP'ye ayrılan koltuklardı. Sevmediği uzak akrabasının düğününe gelmiş gibi tepkisizce konseri izleyen davetlilerden Charlotte da sıkılmış olacak ki, konserin sonuna doğru herkesi sahne önündeki bomboş alana davet etti. O dakikadan sonra konser gerçek bir ruha kavuştu. Gainsbourg'un seyircilere gülümseyip utangaçlıkla bakışlarını kaçırarak başını eğdiğini görmek, içimdeki sahiplenme hissini gıdıkladı. Birkaç ay önce annesinin yaptığı gibi elini cebine sokup karşımda durduğunda, Charlotte Gainsbourg'la bir bağlantı kurduğumu hissettim ama bunun kaynağı müzik değildi. İster karizma deyin, ister sahne duruşu; beni o gece etkileyen, Charlotte Gainsbourg'u tanıdık bir varlık olarak algılamaktı. İçmediğimiz sigaraların ağzıma gelen tadıydı ki sigara kullanmam bile.


Şarkılardan farklı biçimlerde etkileniyorum. Kimini dinlerken dans ediyorum, kimi yorganın altına çağırıyor, kimi sokağa çıkarıp yorulana kadar yürütüyor, kimi ağlatıyor. Chelsea Wolfe imzalı olanlarsa kıyametle eş zamanlı bir konser izleme isteği veriyor. Müziğinin içinde rahatlıkla zerrelere ayrılıp yok olunabilir. Wolfe'un beşinci stüdyo albümü Hiss Spun, 2012'den beri evi olan Sargent House etiketiyle yayımlandı. Kayıtları cadılarıyla ünlü Salem şehrinde yapılan albümden Static Hum, bu yıl en çok dinlediklerimden. Geçmişinle henüz şekillendirmediğin geleceğin arasındaki çizgiyi tüm netliğiyle gördüğün anlarda, telefonun başında tahlil sonuçlarını beklerken, yirmi yıldır oturduğun evden son kez çıkıp asansöre bindiğinde, bütün olasılıkların henüz tohum halinde avucunda olduğunu hissettiğinde kulaklarında duyduğun uğultu, Static Hum. Hayatın rüzgarı.


Her yıl iple çektiğimiz Chill-Out Festival, bu sene 10. yılı şerefine müzik ve festival aşıklarını üç ayrı şehirde bir araya getiriyor. Mayıs sonu İstanbul'da tadını çıkardığımız festival, 1-2 Ağustos'ta Bridgestone ana sponsorluğunda, Bodrum'un nefis plajı Xuma Beach'te deplasmandaydı. İyi kadro deniz tuzuyla birleşince 3 puan geldi. Alanın rengarenk dekorasyonu ve Xuma Beach'in güzelliği festivali bir masala dönüştürdü. Çimlerde güneşlenmek, boş bir minder bulup müziğe kulak kesilmek, denize girip serinledikten sonra dans ederek kurumak... İki gün boyunca konuşulan tek dilin müzik olduğu, zamansız bir dünyadaydık. Cumartesi Soul Revue ve Izy ile ateşlenen festival, Hollandalı Kraak & Smaak'ın patlayıcı performansıyla zirveye çıktı. Daha fazla dans edilemez diye düşünürken İstanbul'da izleyemediğim Stavroz, ayin gibi bir konserle ruhumuzu uçurdu. Onlar sahnedeyken bir ara deniz kenarındaki bir şezlonga oturup gece karanlığında denize giren insanları izledim. Gece, müzik, deniz ve insanların saf coşkusu içimi hafifletti. Festival alanına adım atar atmaz terliklerimi, giysilerimi, eşyalarımı bir kenara terk edip saatlerce unuttuğumu fark etmek hoşuma gitti. Zihnim bakmak, görmek, dinlemek, tatmak ve hissetmekle meşguldü. Yeri gelmişken, kocaman meyveli yoğurt kaseleri sıcakta en iyi arkadaşımız oldu. Pazarı Jose Padilla'nın chillout 101 niteliğindeki setiyle karşıladım. Peşinden gelen Baba Zula, Özgür Ruh'un yılın herhangi bir zamanında, dünyanın herhangi bir yerindeki herhangi bir festivalde çalınabilecek en iyi şarkılardan olduğunu hatırlattı. Coğrafi sınırlar kayboldu, müzik tüm boşlukları doldurdu. Bayrağı devralan Feathered Sun, müthiş dinamik performansını Estarabim'le noktalarken Matias Aguayo, bedenimizdeki son enerji kırıntısına bile göz koymuştu. Verdiği yaşam enerjisiyle Chill-Out Festival, Bodrum'un güneşine, denizine, ayaklarımızın altında dağılan kumuna, insana aşık olma isteği veren gün batımlarına çok yakıştı. Festivalin son durağı 15 Ağustos'ta Çeşme olacak. Benoit & Sergio, Bob Moses, dOP, Joyce Muniz gibi isimleri izleyip bir günlüğüne yine o sevdiğim dünyaya kaçmak için orada olacağım. Şimdilik hoşçakal Bodrum, geliyorum Çeşme!


İstanbul'un düşsel atmosferli, hamaklı, minderli, rengarenk çiçekli festivali Chill-Out Festival, bu yıl 10. yaşının şerefine tüm hafta sonuna yayıldı. Cumartesi gününü izlediğim festivaldeki line-up'ın en göz alıcı ismi elbette 19 yıllık bir aradan sonra geçtiğimiz sene birleşip konserler vermeye başlayan Slowdive'dı. Gündüzün bütün cıvıltısı, neşesi içinde aklım hep Slowdive'ın melankolisine yuvarlanacağım saatlerdeydi. Life Park'a ulaşım Hacıosman metro durağından kalkan servislerle sağlanıyordu. Kısacık bir yolculukla şehrin göbeğinden ormanın içine, tatile gitmiş gibi oldum. Alanın kapısından girdiğim anda açık hava festivallerini ne kadar özlediğimi fark ettim. Keşfedilmeyi bekleyen sahneler, yaratıcı işler barındıran standlar, mekana yayılan pozitif enerji, akşam olurken biradan alınan ilk yudum gerçekten yazın geldiğini hissettirdi. Chill-Out Festival'a kimliğini veren şeylerden biri de alanın dekorasyonu. Ağaçlara dolanmış neon pembe ipler, dallardan sarkan yelpazeler, dev bir cibinlik gibi üzerimize dökülen kumaşlar, renkli kurdeleler, fenerler, her köşede karşıma çıkan detaylar, ağaçlarla çevrili olmanın yarattığı şehirden kopmuşluk hissini bir rüyaya dönüştürdü. Rüyanın içinde kulağıma ulaşan ilk ses Kim Ki O'ya aitti. Ekin Sanaç ve Berna Göl'ün karanlık pop projesi, güneşin altında bir şemsiye gibi gölgeye çekti aklımı. O sırada ana sahnede İsveçli Little Children'ın psychedelic folk'u ortamı hareketlendiriyordu. Festivalde main, next ve other olmak üzere 3 sahne vardı. Vaktimin çoğunu ana sahne civarında geçirdim. Obaro Ejimiwe'nin Londra merkezli elektronik müzik projesi Ghostpoet'in performansı beklentimin ötesindeydi. Bir an geldi, oturduğum yerde sallanmak artık ayıp göründü gözüme. Ayağa kalkıp grubun hakkını vermek gerekti. Belçikalı indie grubu Balthazar, anlaşılan tam bu seneki Chill-Out katılımcısının kalemiydi. Cumartesi günü ana sahnedeki en kalabalık konseri verdiler. Slowdive öncesi onları pas geçip yeme-içmeye ayırdım vaktimi. Alanda jetonla alışveriş yapılıyordu ve hiçbir yerde birkaç dakikadan fazla kuyrukta beklemedim. 1989-1995 arasında 3 albüm çıkarıp dağılan Slowdive, en derine saklanan yaraların üzerine basan bir grup. Rachel Goswell'in fısıltıyı andıran sesi şarkıların içinde çiy gibi dağılıyor. Neil Halstead'in ağzından dökülen kırık hikayelerin melankolisi gitar katmanlarına yapışıyor. Kızgınlık, kırgınlık duyduğum herkesi affeder gibi oluyorum onları dinlerken. Dünya bir anda yok olacakmış gibi geliyor. Yaklaşmakta olan göktaşının müziği belki de Slowdive. Dünya'nın frenlerinden gelen ses. Grubun saati geldiğinde, alanın büyüklüğüne göre bir avuç diyebileceğimiz kadar insan var sahne önünde. Beş kişilik ekip sahneye yerleştiğinde o bir avuç insandan öyle çığlıklar yükseliyor ki, doğru yerde olduğumdan emin oluyorum. Şarkılar bağırılıyor, isimler çağırılıyor. Rachel Goswell konser boyunca seyirciye öyle güzel gülümsüyor ki, elini saçlarımda hissedebiliyorum. Ağaçlarla çevrili alanda yankılanan gitar sesi, esinti gibi hafif vokaller, müziğin kendi içinde eriyip akışkanlaşması gibi biçim değiştiren görseller, mutlulukla el ele gelen hüzün içime işliyor. Azami sınırı aşan acıyla yakılmış sigaraların dumanı genzimi acıtıyor. Soğuk, ısırıyor. Nadir bir doğa olayına tanık oluyorum sanki. When The Sun Hits, Dagger, Alison uzak bir geçmişin kokusunu getiriyor. Etrafımdaki herkesin çok kırılgan olduğunu hissediyorum. Gözler dolmuş, kapanmış ya da kocaman açılmış. Herkes kendi evrenine kaçmış, Slowdive'ın pamuk ipliğiyle geceye tutunur halde. Müzik yükseliyor, yön değiştiriyor, hafifliyor, güçleniyor, omzumuzdan tutup sarsıyor, sonra ayaklarımızın dibine düşüp çimenler arasında kayarak kayboluyor. Slowdive, İstanbul'da ufak bir topluluğa hayatları boyunca sahip olacakları bir hediye veriyor. Kalbe yakın taşınacak, yıllarca taze kalacak.


New Orleans doğumlu trompetçi Christian Scott, hip hop, rock ve funk etkilerini caz geleneğinden köklenen yenilikçi müziğine taşıyor. Genç yaşlarından itibaren caz dünyasının dikkatini üzerine toplayan Scott ile 27. Akbank Caz Festivali'ndeki performansı öncesinde buluştuk. Müziğe, müziğin temsil ettiklerine ve dünyayı değiştirme potansiyeline tutkuyla inanan müzisyenle büyüdüğü ortam, müzikle sorular sormak, hayatın öngörülemeyen karakteri ve dünyayı nasıl değiştirebileceğimiz üzerine konuştuk. Röportajın bir kısmını videoda görebilir, tamamını aşağıda okuyabilirsiniz. Ne yaparsanız yapın, yaptığınız işte yüksek bir seviyeye gelmek istiyorsanız çalışmak zorundasınız. Ben müziğin bir tarihe sahip olduğu New Orleans'ta büyüdüm. Bu tarih, daha çok zorluğu aşmanız gerektiği anlamına geliyor. Burası elinize bir trompet alıp çaldığınızda, sadece trompet çalmayı seviyorsunuz diye takdir edileceğiniz bir yer değil. Burası, on yaşında okul grubuna girdiğinizde etrafınızda yüz tane trompetçi olan bir yer. Lisede bu sayı iki yüz oluyor. Muhtemelen yaratıcı doğaçlama müzik alanında dünyadaki en rekabetçi ortam. Enstrümanlarını çok iyi seviyede çalan binlerce insan olduğu için, böyle bir ortamda fırsat yakalamak için pratik yapmanız gerek. Kendinizi notalar ve ölçülerin ötesinde geliştirmeniz gerek. Hikaye anlatmayı öğrenmeniz gerek, bu da dinlemeniz, kendi zevkinizi oluşturmanız gerektiği anlamına geliyor. Müzikle iç içe bir ailede büyüdüğüm için çok şanslıydım. Dayım efsanevi bir saksafoncu, adı Donald Harrison Jr. Dedem bir folk şarkıcısı ve kültürümüzde, siyahi Kızılderili geleneğinde büyük bir şefti. Yaşadıkları şeylerin bir kısmını bana aktarabilmeleri işime yaradı ama sonunda hangi nesilden olursanız olun, sorunlarla karşılaşırsınız ve gelişmeniz gerekir. New Orleans'tan ayrıldıktan sonra Boston'daki Berklee College of Music'e gittim ki burası muhtemelen dünyanın en rekabetçi müzik okulu. Daha sonra Universal Music ile kontrat imzaladım, orada da çok rekabetçi bir ortam var. Birinin müzik tarihi ile bilinen bir yerde doğmasının, onun hayatını otomatik olarak rüya gibi yaptığını düşünen kişileri, insanların yaşamlarına dair tekil anlatıları kabul etmemeleri konusunda uyarmak isterim. Birinin deneyimlerini ya da neler yaşadığını merak ediyorsanız, kendi hayatınızı düşünün. Eğer hayatınız tek bir hikayeden oluşuyorsa, tabii, bunu kabul edebilirsiniz. Ama hayatınız tek bir hikayeden fazlasıysa, başkalarının hayatlarını da böyle düşünün. Hayır, kesinlikle hayır. Kendimi rekabetçi olarak görmüyorum çünkü yaptığımız şey sanat ve bir dereceye kadar öznellik içeriyor. Hiç kimse senin gerçeğini, deneyimlerini ve göğüs gerdiklerini senin gibi ifade edemez. Seninle aynı şeyi yapan, mevkiler için yarışan ve imkanlar için mücadele eden insanlarla çevrelendiğinde yorucu olabilen şey, insanların imkanlar için bu kadar çok mücadele etmek zorunda kaldığı bir toplulukta büyüyor olmak. Mücadelenin kendisi değil, daha iyi olmak için yaşamak zorunda kaldığın şeyler değil, bunlar yormuyor. İnsanlar çalışmak zorunda. Dünyanın neresinde uyanırsanız uyanın insanlar çalışır. Kömür madenlerinde ya da ofislerde çalışırlar ama insanlar çalışır. Bu hiçbir zaman sorun değildi. Benim için mesele, insanların çok az şeye sahip olduğu ve bu yüzden hak sahibi oldukları küçük şeyler için kavga etmek zorunda kaldığı bir ortamda yaşamaktı. Güzel olan şey, aradığınız bilgiye ulaşmak için bir soru sordunuz. İnsanın daha çok bilgi edinmek için kullandığı taktik, sorulardır. Birbirimize sorular sormuyor, birbirimizin derinine inmiyorsak; müziği sevip sevmediğinizi, dokuyu, melodinin ne olduğunu sorguladığınız anlar yaratmıyorsam seyirci veya grup ile nasıl güçlü bir müzikal diyaloğum olabilir ve nasıl bir ilişki kurabilirim? Bu tabii ki dalgalar halinde ilerler. Her şey sorulardan ibaret olamaz çünkü sadece sorulardan oluşan bir konuşma yürütürsek hem ben sıkılırım hem siz. Bu yüzden, dinleyiciyle sanatçı arasında daha anlamlı ve derin bir ilişki kurmak için, dinleyici ve sanatçıyı sorgulamanın yollarını bulmalıyım. Doğaçlama yapan kişiye, çaldığı şeyi gerçekten çalmak isteyip istemediğini sorgulatmanın müzikal yollarını bulduk. Çünkü belki şu anda bunu çalmak, inşa ettiğimiz armonik ortam içinde anlamlı olmayabilir. Böylece bir adım geriye gidip, nasıl iletişim kuracağınızı yeniden düşünüyorsunuz. Bu da seyirciyle kurduğunuz ilişkiyi güzelleştiriyor. Size her şeyi anlatıp, benim deneyimim bu diye iletişimi sonlandırmıyorum. Diyorum ki Ben bunları yaşadım, bunları gördüm. Siz ne gördünüz? Bu size neyi düşündürüyor? Bu size bir şey hatırlatıyor mu? Sonra da bu tepkiyi alıp yaratmaya çalışıyorum. Kendinizi sadece müziğinizle değil, giyim tarzınızla da ifade ediyorsunuz. Moda anlayışım, hayatımdaki bir gerekliliğe dayanıyor. İnsanlar çoğunlukla karşılarında altınla donanmış birini görüyor; Akan ya da Wolof, dünyanın farklı yerlerinden topladığım bütün bu tribal aksesuarlar. Endonezya'dan takılarım var, Peru'dan gelenler var. Çoğu zaman insanlar bunu gördüklerinde Neden bütün bunları takıyorsun? ya da Neden hepsini karıştırıyorsun? diyorlar. Bence bunun iki tarafı var. Birincisi, kendimi sadece Amerikan vatandaşı olarak görmüyorum, ben bir insanım. Dünya vatandaşı olduğumu düşünüyorum. Burada da her yerde olduğum kadar evde hissediyorum. İnsanlara böyle yaklaşıyorum, evrenin bana zarar vereceğini düşünmüyorum ve gündelik ilişkilerimde de insanlara aynı hissi geçirmeye çalışıyorum. Dürüst olursam, tarzım biraz da sorular sordurmakla ilgili. Seyahat ettiğimde çoğunlukla 24 saat yolda oluyorum, herhalde bunun 6 saati havaalanlarında geçiyordur. Havaalanındayken insanlar size bakar, bazı kanılara varırlar. Seyahatlerimde etrafta 1.80'lik 7 siyah adam oluyor. Bizimle olmayan insanlar bizi sevgi dolu, tatlı, komik, güzel insanlar olarak görmeyebilir. Çoğu zaman televizyonda gördükleri veya başkalarının inanmalarını istediği tekil anlatıları kabul ediyorlar. Yani çoğunlukla beni havaalanında gördüklerinde, benim kim olduğumu bildiklerini düşünüyorlar. Hikayemi bildiklerini düşünüyorlar. Bazen Bu adam bir uyuşturucu satıcısı ya da serseri diye düşünebilirler. Çünkü siyahi birinin ne olup ne olmadığına dair görüşleri MTV'den ve siyahi insanları gettolarda gösteren, parasını siyahilerin ödemediği filmlerden kaynaklanıyor. Bir başkası bu filmlerin ve anlatının parasını ödüyor, bunu dünyaya yansıtıyorlar ve siz de kabul ediyorsunuz. Tarzım bu çünkü beni bu şekilde giyinmiş olarak gördüğünüzde beni tanıdığınızı düşünmeniz çok zor, çünkü üzerimdekileri daha önce hiç görmediniz. Tanımlayamadığınız şeylere bakarken Bu insanın kim olduğunu biliyorum diyemezsiniz. Kendinize bir soru sormanız gerekir. Bunu daha önce hiç görmedim, ilginç veya Bunun ne olduğunu biliyor muyum? ya da Bu bana neyi hatırlatıyor? Bütün bu sorular, beni daha insan kılan bir anlatı inşa etmenizi sağlar. Bu yüzden böyle giyiniyorum. Bakan kişinin benimle ilgili bildiğini düşündüklerini sorgulatarak o enerjiyi boşaltmak için. Bu çok duyduğum bir şey. Daha çok indie rock veya alt-rock'ta duyarsınız. Farklı türden bir prodüksiyon zekası için kullanılan bir tanım. Sadece akustik enstrümanların sesleriyle bir ortam inşa etmek yerine, son zamanlarda yaptığımız müziğin önemli bir kısmı Ableton, Logic veya Reason gibi programlarla ürettiğimiz seslerle birleşmiş durumda. Buralarda yarattığımız ortamların üzerine çalıyoruz, bu da yaratıcı doğaçlama müziğe çok farklı bir yaklaşım çünkü bu dokuların bazıları kullandığımız enstrümanlarda yok. Bunlarla oynamak eğlenceli. Aslında vurgulamaya çalıştığım şey albümlerde trompet çalımından daha fazlası olduğuydu. Önemli miktarda kompozisyon da var. Ben olaylara böyle bakmıyorum. Bir şey beni hazırlıksız yakaladığında, şok ettiğinde, birinden beklemediğim bir tepki aldığımda ya da müzikal anlamda kulağa pek iyi gelmediğimde, bir şeylerden ders almam gerektiğinde, o anlara bakıyor ve şükrediyorum. Çünkü sürekli konfor alanımda kalırsam, gelişmem çok zor olur. Gelişme gösterdiğim anlarda öğrendiklerimi başka insanlara aktarmam ise daha da zorlaşır. Eğer kolay bir yoldan gidersem, vardığım yere nasıl vardığımı hatırlamam zorlaşır, o süreçten geçmediğim için başkasına bir şey de öğretemem. Rahatsız olduğum, büyük hataların yapıldığı ve onları nasıl düzelteceğinizi bulmak zorunda kaldığınız anları seviyorum. Bence bu, hayata daha yakın. Hayatınızda bir şey olur ve olan şeyle nasıl baş edeceğinizi, nasıl devam edeceğinizi öğrenmeniz gerekir. Olan şeyden bir şekilde sevgi yaratmayı öğrenmeniz gerekir. Bence hayatın ta kendisi bu. Müziğin de en eğlenceli tarafı. Evet, tamamen katılıyorum ve onları seviyorum. Vaktini bir şeyi mükemmel hale getirmeye harcıyorsun ve sonunda elinde patlıyor, bu müthiş. Onu mükemmelleştirmeye harcadığın zaman, aslında her şey sarpa sardığında gerekli tepkiyi verebilme yetisini geliştirmekle ilgili gibi geliyor. Bence bu daha güzel bir şey. Thom Yorke benim hayatımda çok önemli bir kompozitör. Caz geçmişinden geliyorum, Duke Ellington, Charlie Mingus ve Count Basie dinleyerek büyüdüm ama benim için Thom Yorke'un kompozisyona, majör minör ilişkisindeki etkileşime yaklaşımı, yarattığı palindromik ritimler, ritmik kontrpuan anlayışı, tenor davulların bas davula nasıl cevap vermesi gerektiğinden zil paternlerine kadar davul katmanlarına bakışı... onun bunlara çok dikkat eden biri olduğunu duyabiliyorsunuz. Kompozisyon anlamında çok güzel bir zihni olduğunu düşünüyorum. Dinlediğinizde bu insanın farklı kültürlerden çıkan ritimleri sentezleyip işlediğini duyabiliyorsunuz. Karayip ritimleri, Batı Afrika ritimleri, Latin diasporasının ritimleri... armonik zekanın yanında bunları da duyuyorsunuz. Onun çevresinde olup çalışma sürecini görmek benim için gerçekten iyiydi çünkü bir yöne gitmeye karar verdiğinde, sonuna kadar gidiyor. Yolun %10'unda durmuyor. Bir müzisyen ve sanatçı olarak gördüğü değerden memnunum. O gruptan çok şey öğrendim. Bir süreliğine Mos Def'le de çaldım. Onun şövalye tavrını ve insanların enerjisini yönlendirme becerisini, sahneye çıktığında etrafına yaydığı hisleri gözlemledim. Burada bir miktar maçoluk ve ağırbaşlılık da var. Prince'le çalışırken, onun etrafındayken de benzer bir durum vardı. Birçok farklı gruptan birçok şey öğrendim ama birlikte çaldığım gruplardan ve birlikte sanat yaptığım müzisyenlerden hiçbir şey öğrenmediklerim de oldu. Ortalıkta hiç efor harcamayan çok sanatçı var. Sadece popülerler. Yaptıkları şeyin kimseye bir şey anlatmakla ilgisi yok. Yaptıkları şey, insanlara bir şeyler satmakla ilgili. Bunlar birbirinden farklı şeyler. Thom Yorke veya Saul Williams'ı dinlediğinizde, müziklerinin iletişim kurmakla ilgili olduğunu görürsünüz. Belki bunu yaparken çok para kazanabilirler, kim bilir, ama sonunda sahneden indiklerinde, artık başka bir insansınızdır. Kendinizi sorgulamak, kendinizle ve onlarla ilgili düşüncelerinizi yeniden değerlendirmek zorunda kalmışsınızdır. Sahne bir çeşit aynadır. Dışarı çıktığınızda aynı dün olduğunuz gibi mi olacaksınız? Diğer sanatçılar size sadece bir şey satmaya çalışır. Tıpkı yemek gibi. Bence yemeğin özü, insanların sizi beslemesidir. Birine yemek vermek çok anaç bir şeydir. Bazı insanlarsa yemeği pişirir ama bunu umursamaz. Sizi beslemeyi düşünmezler, Şunu ye ve kapa çeneni demek gibi. Müzik alanında da böyle sanatçılar var. Müzik, toplum üzerinde tüm sanatlardan daha etkili çünkü ona sürekli açığız. Eğer çocuğunuzun analitik kübizmi ve Picasso'yu anlamasını istiyorsanız, önce birçok çözümleme yapması gerekir. Bütün bu objeler parçalara ayrılıp farklı bakış açılarından çiziliyor, böylece objenin daha bütünsel bir görüntüsü elde ediliyor. Bunu 6 yaşındaki bir çocuğa açıklamak zor olabilir. Resmi ona gösterirsiniz, beğenir ya da beğenmez. Sürekli temas halinde olmak, sanatı çok etkiliyor. Müzikte, çocuklar ergenliğe ve cinsel olgunluğa eriştiğinde, duydukları şeye göre hissetmeye başladıklarında onlara hiçbir şey söylemeniz gerekmez. Ona meylederler ya da etmezler ama her zaman sevdikleri bir şey olur. Şimdiye kadar hiç müziği sevmediğini söyleyen birine rastlamadım. Her şey titreşir, her şey sestir. Sesi kabul etmek üzere ayarlanmış varlıklarız. Müziğin odak noktası toplumu iyileştirmekse, bunu yapabilir. Müziğin odak noktası toplumu yok etmekse, bunu da yapabilir. Müzik çok güçlüdür. Sizde gırtlaktan gelen, fiziksel bir tepki yaratır, müziğe mutlaka tepki verirsiniz. Bu yüzden insanların besin değeri olmayan müzik yapması bu kadar tehlikeli. İnsanlar şunları vur, kadınları istismar et, şu insan kimin umurunda, şuna tecavüz et gibi şeyler söyleyen müzikler yaptığında, bunun kendi düşünce sisteminize sızmadığını düşünüyorsanız kesinlikle yanılıyorsunuz. Bir konsere gidip müzik dinlediğinizde, belki rock 'n' roll belki rap, vücudunuz bunu yapmaya başlar. Size siktir git, bütün para bende, annen umurumda değil, kadınlara saygım yok gibi şeyler söylediklerinde öylece durup Evet. Evet. Evet. diyorsunuz. Bu hareket bir onaylamadır. Fizyolojiniz, vücudunuz, fiziksel tepkiniz buna Evet. Evet. Evet. diyor. Eğer bunun zihninizde bazı kırılmalara yol açmadığını, bilişsel duvarlar örüp bozulmalar yaratmadığını düşünüyorsanız, yanılıyorsunuz. Bunları yapıyor. Bu müziği yapmamızın sebeplerinden biri de bu, çünkü biz de bir onaylama tepkisi yaratmak istiyoruz ama sıcaklık ve sevgi karşısında bir onaylama. Birlikte, ayrı ayrı olduğumuzdan daha güçlü olduğumuz ve birbirimizdeki farklılıklardan çok aynılıkları aramamız gerektiği fikriyle dolu bir onaylama. Müziğin dünyayı değiştirebileceğini düşünüyorum.


Wolf Parade, Swan Lake, Sunset Rubdown gibi projeleriyle tanıdığımız Kanadalı müzisyen Spencer Krug, 2010'dan bu yana çalışmalarını Moonface adıyla yayınlıyor. Moonface'in geçtiğimiz ay çıkan 5 şarkılık EP'si City Wrecker, Krug'un birkaç yıl yaşadıktan sonra ayrıldığı Helsinki'de kaydettiği son albüm. Kendisi, albümü Miley Cyrus'ın Wrecking Ball'unun tam karşıtı olarak tarif ediyor. Moonface projesi geçen yıl çıkan Julia With Blue Jeans On albümüyle, daha önce benimsediği gitar çimentolu ses duvarlarını bırakıp solo piyanoya yönelmişti. City Wrecker da aynı rotada ilerliyor. EP'deki sentetik tek ses, açılış parçası The Fog'un bir bölümündeki synthesizer'a ait. Bunun dışında karşımızda 31 dakikalık bir piyano-vokal sevişmesi var. Spencer Krug'un güçlü ve içinde çok duygu barındıran sesi her zaman piyanonun önünde. Yaşadığı yerlere duygusal olarak hasar verdiğini söyleyen Krug'un City Wrecker'ı, orada yaşadığı sürece yıprattığı Helsinki'ye bir veda. Bir noktada uzun süre sıkılmadan duramayan birinin, belki de sürekli terk ettiği mekanlara özür mektubu.


Tıpkı blog yazmaya başlamamdaki itkinin dinlediğim şarkıların hissettirdiklerini, izlediğim konserlerin düşündürdüklerini unutmamak olması gibi, gün içinde adımlarımın altında akan sokaklarda ve parmaklarımın ucunda akan ekranlarda yakaladıklarımı unutmamak için sürekli analog ve dijital notlar alıyorum. Kimine sonra tekrar tekrar geri dönüyorum, kimi sonunda biten defterlerin istirahate çekildiği koliler içine gidiyor. Defterimdeki minik notların bir kısmını, peşlerinden sürüklenen düşünce akışıyla birlikte her hafta burada paylaşmaya karar verdim. Çünkü daha çok yazmaktan, iletişim kurmaktan, ortak hisleri çoğaltmaktan başka çıkar yolum yok. Gezegenin Çoğunlukla zararsız tanımına istisna olan bir coğrafyada yeniden ziyaret etmeyi düşündüğüm kitaplar şimdilik Mülksüzler, Yerdeniz Üçlemesi ve hepsini bulabilirsem Küçük Vampir serisi. Galata'daki Lomography mağazasında karşıma çıkan Revolog filmler, uzun zamandır ihmal ettiğim analog fotoğraf makinelerimin gönlünü alma çalışmalarımı hızlandıracak gibi. Sürprizli renk dağılımları, benekler, şimşekler ve farklı dokular vaat eden 35mm filmleri önce Holga 135 ile denemeyi düşünüyorum. Filmleri buradan inceleyip satın alabilirsiniz. Üretim süreciyle ilgili detaylı bilgi de Revolog'un kendi sitesinde mevcut. 2016'nın tepesinde benim için üç albüm duruyor: A Moon Shaped Pool, Skeleton Tree ve Blackstar. Üçü de kayıplarla ilgili, üçünde de kalpler can acıtacak kadar açık. Nick Cave'in 2015'te oğlu Arthur'u kaybetmesinin ardından kaydedilen Bad Seeds albümü Skeleton Tree'nin her yerinde yas, yaşamın devam etmesi gerekliliğinin içinde barındırdığı adaletsizlik hissi ve yeri dolmayacak boşlukların yankısı var. Andrew Dominik'in albümün kayıt sürecini ve elbette Cave ailesinin içinden geçtiği zorlu dönemi belgeleyen filmi One More Time With Feeling'i, sinema salonunun karanlığına ve siyah 3D gözlüklerin güvenliğine sığınıp hüngür hüngür ağlayarak izlemiştim. Tüm dünyada albümün yayımlanmasından bir gün önce gösterilen filmin taze hatırasıyla o şarkıları dinlemek, kayıtlarda ve sahnede kontrolü elinde tutmasına alıştığım Nick Cave'in yüzünde, sesinde bunu yapamayacağım kaygısını tanımak çok sarsıcıydı. Nick Cave'in Melbourne'deki konser provaları sırasında The Australian gazetesine verdiği röportajı okurken, onu artık ne kadar başka bir ışık altında gördüğümü fark ettim. Acıyı açık yüreklilikle paylaşmak kendisine de, dinleyicisine de iyi geliyor. Röportajı buradan okuyabilirsiniz. Patti Smith'in Nobel ödül töreninde Bob Dylan'ın A Hard Rain's A-Gonna Fall eserini seslendirirken zorlanması çok konuşulmuştu. Smith'in hissettiği duygular boğazında düğümlenip kelimeleri engelliyor gibi göründüğünde durup, Özür dilerim, çok gerginim demesi ve mahcubiyet dolu gülümsemesi, sesindeki titreme, ellerini sımsıkı kenetleyişi, tanık olabileceğimiz en gerçek ve güzel anlardan. Hata yapmak kadar insanın korkularının ve güvensizliklerinin koordinatlarını hatırlatan bir şey yok. Ruhunun en karanlık yerlerine bir anlığına fener tutmak istediğinde bakacağın yer de orası. Hata yaptığında hissettiklerin... Zihninin periferisinde sürekli başarısız olacağını söyleyen sese ne kadar izin verdiğin... Ruhunun camlarını ne kadar yumrukladığın... Sorumluluktan sıyrılmak için kimleri suçladığın... Yerime oturduğumda başarısızlığın küçük düşürücü acısını hissettim, diyor Smith, The New Yorker'a yazdığı yazıda. Ama bir şekilde şarkı sözlerinin dünyasına girip onları gerçekten yaşadığımı da fark ettim. diye ekliyor. Hatalarımız da parmak izimiz gibi bize özgü ve yaşamın her yerinde parmak izlerimiz var. Geçtiğimiz yıldan beri sosyal medya hesapları fokur fokur kaynayan Gorillaz, nihayet 2017'de çıkacak yeni albümlerinden ilk parçayı paylaştı. Trump'ın resmi olarak göreve başlamasından bir gün önce yayımlanan, elbette politik mesajlarla dolu Hallelujah Money, 2015'te ilk albümü At Least For Now ile Mercury Ödülü'nü kazanan Benjamin Clementine'ın harika sesiyle içimize aktı. Yeni Gorillaz albümünü ve turne tarihlerini dört gözle beklemeye devam. Gorillaz'ın verdiği heyecan yetmezmiş gibi aynı gün Arcade Fire da Mavis Staples ile kaydettikleri I Give You Power parçasını, birlik ve beraberlik çağrısıyla paylaştı. Onları Avrupa'da yakalamak için iyi bir yıl. Bu yaz Primavera Sound, Rock Werchter, Roskilde Festival dahil birçok festivalde çalacaklar. Kur canavarını haklayabilenler kaçırmasın. Trump dönemi dünyaya neler kaybettirecek bilmiyorum ama çok şarkı kazandıracağı kesin. Bir anti-Trump hareket de Our First 100 Days oluşumundan geldi. Gelirinin tamamı yeni yönetimin politikalarından olumsuz etkilenmesi beklenen iklim değişikliği, kadın hakları, LGBTQ hakları, göçmen hakları ve sosyal adaletle ilgili kurumlara aktarılacak olan 100 şarkılık projeden yayımlanan ilk parça Angel Olsen'dan Fly On Your Wall.


İnsan, değişen hayvandır. Bunu birkaç hafta önce, kendimi bildim bileli geceleri çalışamıyorum dediğim halde, sabaha karşı masaya oturup keyifle yazı yazarken daha iyi anladım. Hayat boyu unutulmayan dersler ille öyle büyük deneyimlerden çıkacak değil. Seneler önce ofis dışında geçirdiğim güneşli bir gün nasıl beni işten ayrılmaya götürdüyse, sabah dört buçukta yazdığım o yazı da neyi yapıp yapamadığımla ilgili cümlelerimi yerini bilmediğim bir çekmeceye kilitledi. Dışsal sınırlara kendi dilimden yenilerini eklemeyi bıraktım. Terry Pratchett ve Neil Gaiman'ın Türkçeye Kıyamet Gösterisi olarak çevrilen romanı Good Omens, yayımlanmasından 27 yıl sonra, BBC ve Amazon işbirliğiyle altı bölümlük bir televizyon dizisi oluyor. Üstelik dizinin senaryosunu da Neil Gaiman yazıyor. Şeytan'ın oğlu Antichrist ve yaklaşan Kıyamet ile ilgili bu müthiş komediyi her şey yolunda giderse 2018'de izleyebileceğiz. Daha detaylı bilgi için şuraya bakabilirsiniz. Bu arada kitap İngilizce ve Türkçe olarak büyük kitapçılarda bulunuyor. MTV'nin hala iyi müzik yayını yaptığı, zihin açıcı videolar için geceleri MTV newu beklediğim yıllarda, hayatımda dinlediğim en iyi albümlerden biri olan Psyence Fiction ile tanıdım James Lavelle'i. Bir çekme kasetten geçen yılın sonunda izlediğim Richard Ashcroft konserindeki Lonely Soul sürprizine uzanan çizgi, kesintisiz devam ediyor. Bir müzik projesi olmanın ötesine geçen UNKLE, Soho'daki Lazarides Gallery'de 23 Şubat'a kadar farklı bir deneyim sunuyor. Daydreaming with UNKLE Presents... THE ROAD: SOHO sergisinde Massive Attack'ten 3D, John Isaacs, Futura, Doug Foster gibi isimlerin işlerinin yanında yeni UNKLE albümü THE ROAD'a ait video yerleştirmeleri de bulunuyor. Londra'da olanlar mutlaka görsün. The Independent'ın Lavelle ile sergi projeleri üzerine yaptığı röportajı buradan okuyabilirsiniz. 21-22 Ocak hafta sonunda ABD'nin muhtelif şehirlerinde düzenlenen Trump karşıtı kadın yürüyüşlerinden birçok fotoğraf gördüm ama aklımda en çok kalan, Kim Gordon'ın art arda paylaştığı bu karelerdi. Daha mücadele edilecek şey tüm netliğiyle kendini göstermemişken, erken uyarı sistemi olarak çalışan Kool Thing ile tanıştırıldığım male white corporate oppression dünyasında benim de adayım Kim Gordon. Sahip olduğum iki sukulent ve bir dua çiçeğini sulamayı sürekli unutup bitkileri depresyona sürüklüyorum. Marimolar, yani minik kadifemsi su yosunu topları, benim gibi kaktüsleri bile kurutabilenler için ideal ev arkadaşları. Japonya, İskoçya, Estonya ve İzlanda'daki göllerde yaşayan ve büyüklükleri 30 cm'ye ulaşabilen bu tontişlerin doğada bulundukları bölge çok sınırlı olsa da bakımları kolay. Doğrudan güneş ışığı almayan ama aydınlık bir yerde, iki haftada bir değiştirilen sularının içinde mutlu mesut yaşıyorlar. Işıktan iyi faydalanabilmeleri için ara sıra altlarını çevirmek gerekiyor o kadar. Japonya'nın ulusal hazine kabul ettiği marimolar, akvaryumlarda da kullanılıyor. Mesela betta balıkları, marimolarla oynamayı seviyormuş. Fotoğraftaki iki marimolu kavanozu Çukurcuma'daki favori mekanım Müz'den aldım. Hesabında üç kuruş para birikse hemen ucuz uçak bileti peşine düşenler olarak derdimiz dünyayı görmek mi yoksa bulunduğumuz yerden uzaklaşmak mı? Benim için bazen ikincisi ağır basıyor. Hayatının büyük bölümünü yolda geçiren insanınki, karşı koyamadığı bir güdü aslında. Durduğu yerde kalamıyor. Specific'in Yol temalı sayısı için Aylin Aslım'la yaptığımız çekimde köksüzlüğü, yolun getirdiği özgürlüğü konuşmuştuk. Aylin şimdi Vietnam'dan Kamboçya'ya geçti. O gün çektiğim bu kare de seyahat yazılarını toplayacağı blogu yolcuduraylin. com'un ana sayfasında. Yüzünü bilmediği coğrafyalara açılan yollara dönenlere ne mutlu. 360 projesiyle dünyayı gezmekte olan Kerimcan Akduman da bu ara Patagonya'da. I can travel'daki yazıları ve instagram hesabındaki fotoğraflar seyahat iştahımı kabartıyor. Bu hafta Çukurcuma'dan Tophane'ye inip yol üstündeki galerileri gezdim. Blok Art Space'te Botanik Üzerine, C. A. M. Galeri'de Blind Date, Pg Art Gallery'de Şeylerin Anatomisi, REM Art Space'te Hiç Bir Yerden ve İstanbul Modern'de yeni açılan Liman sergisine uğradım.


2018'in ilk gününden beri aklımdan çıkmayan bir şey var; Yılbaşı gecesi yemek yerken kırmızı bir peçeteye yazdığım yeni yıl kararları listesi. Öyle büyük büyük kararlar değil, zaten büyük kararlar zamanlarını kendileri belirliyor. Benimkiler daha çok su içmek, daha sık hediye vermek gibi uygulaması kolay şeyler. Çoğunlukla kendime iyi bakmakla ilgili. Fena da gitmiyorum, şu günlerde ufak bir şeyin altından kalkmak bile motive edici oluyor. Sık sık Kurtlarla Koşan Kadınlar'da okuduğum şu cümleleri hatırlıyorum: Korku, bir işi yapmamak için yetersiz bir mazerettir. Hepimiz korkarız. Bu yeni bir şey değildir. Hayatın kendisi zaten sürekli korkularla yüzleştiğin bir arenayken, karanlık sulara balıklama atlamak gerçekten güvenli bir sandal aramaktan daha mantıklı olabilir. Londra metrosunun North Greenwich istasyonundaki bilgilendirme panosunda, özellikle O2 Arena'daki konserlerle ilgili yaratıcılığını konuşturan iki isimsiz metro görevlisinin başlattığı allontheboard projesi sadece konserlerle değil, depresyon, anksiyete, intihar düşüncesi gibi konularda farkındalık yaratmakla da ilgileniyor. İngilizlerin gündelik hayatta iç ısıtan incelikleri listesine bu gülümseten metro panolarını da ekliyorum. Aklıma Nilay Örnek'in kitabı Bütün İyiler Biraz Küskündür'de bir araya getirdiği insan hikayeleri geliyor. Duygusal Halı Yıkamacılar'dan Bayburt'un bir tepesinde oturan Baksı Müzesi'ne, dünyanın bu tarafında oraya buraya çarpa çarpa, sert yaşadığımız hayatı yumuşatan kişisel girişimler. İnce düşünmenin, öyle davranmanın, sesini yükseltmemenin, kimseyi ezmemeye çalışmanın, işini hakkını vererek yapmanın, karşındakini gerçekten dinlemenin ve onunla gerçekten konuşmanın bir başkaldırı gibi geldiği sığlık çağında, karşılığında ne alacağını hesap etmeden hareket eden insanların varlığı içimi rahatlatıyor. Yılın konser haberi geçtiğimiz günlerde İstanbul Caz Festivali'nden geldi. Bu yıl 25. senesini dolduracak festivalin açıklanan ilk konuğu Nick Cave and the Bad Seeds oldu. Onları 2001 yılında Harbiye'de, 16. doğum günümden birkaç gün sonra, hem de Blixa Bargeld'li kadroyla izlerken No More Shall We Part albümleri yeni çıkmıştı. Aradan beş albüm ve 17 yıl geçtikten sonra, İstanbul'daki ikinci buluşmamız bu defa 33. doğum günümden birkaç gün önce olacak. Nick Cave and the Bad Seeds'in sahne performansı her zaman çok etkileyiciydi ama özellikle 2016 tarihli Skeleton Tree albümünden sonra çıktıkları turne, tarifsiz konserler doğurdu. Nick Cave'in 2004'teki Kuzey Amerika turnesi sırasında yazdığı, 2015'te yayımlanan ve geçtiğimiz yıl Türkçeye çevrilen kitabı Kusmuk Torbası Şarkısı'nı açıyorum. Her şey oluyor ve oldu ve tekrar olacak. Var olan her şey daima vardı ve var olmaya devam edecek. Bellek hayalidir; gerçek değil. Onun yaratma gereksiniminden utanmayın; bu kalbinizin en güzel tarafıdır. Mit gerçek tarihtir. Size canavarların olmadığını söylemelerine izin vermeyin, çünkü karanlıkta fenerinizle oynamak sizi mutlu ediyor. Gizemli dünya size bağlıdır ve sizin saçma olana tahammülünüze. Güçlü olun, canlarım ve inanın! Öyle yapmaya çalışıyorum. Odağındaki yas kavramı sebebiyle Skeleton Tree'ye benzettiğim Mount Eerie albümü A Crow Looked At Me, geçen yıl en çok dinlediklerimdendi. Mount Eerie adının arkasındaki Phil Elverum'un doğadan, resimden ve fotoğraftan nasıl ilham aldığını, birkaç yıl önce bir Belçika kanalı için çekilmiş De Canvasconnectie programında gördüm. Hem farklı sanat formlarının birbirini nasıl beslediğini görmek hem de Phil Elverum'un düşünsel evrenini daha iyi tanımak için göz atabilirsiniz. Balat'ta, senelerdir restorasyon nedeniyle kapalı olan Bulgar Kilisesi Sveti Stefan sonunda ziyarete açıldı. Bunu fotoğraflarını ve yazılarını çok sevdiğim baya iyi'den öğrendim. Fotoğraf da onlara ait. Tamamı demir olan kilise, ilk olarak 1898'de açılmış. Haliç'ten her geçişimde içini merak ettiğim kilise muhtemelen şehrin en popüler turistik noktalarından olacaktır. Fazla vakit kaybetmeden görmek gerek. Bir diğer citygazing notum da son aylarda arazisinin Diyanet İşleri Başkanlığı'na devredilmesiyle gündeme gelen, İstanbul Üniversitesi Alfred Heilbronn Botanik Bahçesi. Yaklaşık 5000 bitki türüne ev sahipliği yapan bahçe, sanırım Instagram'ın da etkisiyle eskiye göre daha çok ilgi çekiyor. 1930'larda Atatürk'ün davetiyle İstanbul'a gelen botanikçiler Prof. Dr. Alfred Heilbronn ve Prof. Dr. Leo Brauner tarafından kurulan botanik bahçesinin sonunu gören kuşak umarım biz olmayız. Yine de içimden bir ses, çok geç olmadan burayı da görüp fotoğraflamam gerektiğini söylüyor. Instagramımızın eskimeyen sorusu Hangi app?, bugünlerde yeniden popüler olan analog hisli filtrelerle bir kere daha karşımıza çıkıyor. Tıpkı 1998'deki gibi mottosuyla yola çıkan HUJI Cam, rastgele ışık oyunları ve film çizikleriyle benim de gönlümü çeldi. Flaşlı çekimlerde de gayet başarılı. HUJI'nin efektleriyle yetinmeyenlere Afterlight'ta türlü türlü light leak ve eskitme filtreleri var. Julian Schnabel'in Jean-Michel Basquiat'nın hayatını konu edinen 1996 yapımı filmi Basquiat, geç izlediğim filmlerden. Özellikle Jeffrey Wright ve David Bowie'nin performansıyla aklımda kalan filmin aşağıdaki bölümü, yukarıda bahsettiğim Skeleton Tree ve A Crow Looked At Me albümlerine yaklaşımımı anımsattı. Birinin dayanılmaz acısı, bir başkasının hayranlıkla dinlediği seslere dönüşebiliyor. Bunun iki taraf için de iyileştirici olduğunu düşünmek daha tercih edilir tabii ama filmdeki hikayede öyle değil.


İnternetlerden, arkadaş sohbetlerinden, şehirden damlayıp madde madde defterime düşen mevzuları paylaştığım defter serisinin dördüncüsünü bol zencefilli çay desteğiyle hayata geçiriyorum. Moon Duo ve King Krule'u konser arşivime kattığım, yeni bir diziye başladığım, Quincy Jones'un Vulture ve GQ'ya verdiği röportajları Vay canına diyerek okuduğum, hem uzun uzun yürüyüp fotoğraf çektiğim hem akşama kadar yataktan çıkmadığım günleri barındıran, yeni bir şeylerin tohumunu atmaya çalışıp evdeki çiçekleri beyaz pamukçuklardan kurtarmaya uğraştığım enteresan bir hafta oldu. Arkadaşlarımın ve annemin eşzamanlı tavsiyesiyle Netflix yapımı Grace and Frankie'ye başladım. Belki hepiniz biliyorsunuzdur da ben çok geç kalmışımdır çünkü dizi 2015'te başlamış. 70'li yaşlarının başındaki iki kadın, Grace ve Frankie, 40 yıllık eşlerinin sadece iş ortağı değil aynı zamanda 20 yıldır sevgili olduğunu öğreniyor. Eşleri onlardan boşanıp birbirleriyle evlenmek istiyor ve fotoğrafta gördüğünüz, tabii ki birbirine zıt karakterdeki iki kadın aynı evi paylaşmak durumunda kalıyor. 25 dakikalık bölümleriyle çerez gibi izlerim diye başladığım dizi, ilişkilerin her türlüsüyle ilgili isabetli noktalara dokunuyor. Başrollerdeki Jane Fonda, Lily Tomlin, Sam Waterston ve Martin Sheen harikalar ama özellikle Fonda ve Tomlin'in performansı bazen yerlere yatırıyor, bazen kalpleri eritiyor, bazen hüzünlendiriyor. Bence yaşlanma korkusuna da iyi gelebilecek bir dizi Grace and Frankie. İnsanların yaşadıkça, yaşlandıkça içlerinde dışarı çıkmaya çalışan farklı insanlarla karşılaşmasını normal buluyorum. Kendini keşfetme süreci hiç bitmiyor sanki. 30 yaşımda nasıl içimde bulduklarıma şaşırdıysam, 70'imde de orada yeni bir şeyler keşfedebilirim gibi geliyor. 15 yaşında da, 30'da da, 50'de de varoluşunun sınırları toplum ve devlet tarafından canla başla çizilmeye çalışılan bir cinsiyete sahip olduğum için midir bilmem, Susie MacMurray'nin Akbank Sanat'taki sergisi Garip Meyve çok ilgimi çekti. Kendisine yüklenen anlamlarla gerçeklikten kopan, karşılaması gerektiği düşünülen sıfatlara hapsolan, bedeninin sahipliğini dahi kaybeden kadına odaklanmış bu sergideki eserlerde zincirler, şeffaf kurşunlar, dikenli teller, olta iğneleri, boğa burun halkaları, tüyler, balmumu, çelik şişler ve kadife gibi malzemeler kullanılmış. Hissettiklerimizin ne kadarının kendi üretimimiz olduğunu sürekli sorgulayarak, ikinci el sorumluluklar ve suçluluk duygusuyla yüklenerek, yumuşaklığımızın ve sertliğimizin yersiz ve zamansızlığı durumunda cezalandırılarak, sürekli kırık bir şeyleri onarmaya çalışırken sonunda görünmez bir yapı malzemesine dönüşme tehlikesini ensemizde hissederek yaşıyoruz. Bunu fark ettiren şeylerden biri Garip Meyve. extimite, sanatçı Dani Lessnau'nun sıra dışı fotoğraf projesine verdiği isim. Lessnau, vajinasına yerleştirdiği pinhole kamerayla, birlikte olduğu kişilerin fotoğraflarını çekmiş. Pinhole kameraların çalışma prensibi olan uzun pozlama, iki kişinin de hareketlerini filme aktaran bir süreç. İki tarafın da birbirinin bakışından nasibini aldığı, iki tarafın da kırılganlığını ve güvenle teslimiyetini içeren, mahremiyet, iç-dış kavramlarının tersyüz olduğu, iki kişi arasındaki mesafenin göz önüne serildiği, birliktelik ve yalnızlığın yüzeye çıktığı bir çalışma. Lessnau'nun extimite ile ilgili açıklamasını ve fotoğrafları burada bulabilirsiniz. Fotoğrafladığı kişiyle arasında oluşan hiyerarşiden hoşlanmayan Lessnau, işin içine kırılganlık kavramını sokmuş ve bakışını hiyerarşinin kaybolduğu bu alanda konumlandırmış. Fotoğrafa yaklaşımında Ann Hamilton'ın ağzındaki pinhole kamerayla çektiği Face to Face serisinden de etkilenmiş. (Björk de 2015'te Mouth Mantra'nın videosunda bizi ağzına buyur etmişti.) Dani Lessnau'nun Dazed'de yayımlanan röportajında projeyle ilgili daha çok detay var. Michael Jackson'ın Off The Wall, Thriller ve Bad albümlerinin prodüktörü, 28 Grammy ödülü, 7 Oscar adaylığı sahibi müzik figürü Quincy Jones, birkaç gün önce Vulture'da yayımlanan röportajında Benim kimseden korkum yok demiş ve çalıştığı dünyaca ünlü isimlerle ilgili konuşmuş da konuşmuş. Michael Jackson'ın çok şarkı çaldığını, John F. Kennedy'yi Chicagolu mafya üyesi Sam Giancana'nın öldürdüğünü, The Beatles'ın dünyanın en kötü müzisyenleri olduğunu, on iki yıl önce Ivanka Trump'la çıktığını anlatmış. Tabii bunlar işin ses getiren dedikodu tarafı. Röportajda 1930'lardan beri içinde olduğu müzik ve sinema endüstrisinde varolan ırkçılık ve cinsiyetçilikten, açlık ve yoksulluğun %1'lik kesimin umurunda olmamasından, maddi kaygıların ve açgözlülüğün müzikteki ruhu öldürdüğünden, kurumsal dinle ilgili düşüncelerinden ve çocukluğunun dayanılması zor acılarından da bahsediyor. Röportajın tamamını buradan okuyabilirsiniz. Geçtiğimiz ay GQ'da yayımlanan ve Elvis Presley'nin şarkı söyleyemediğini, Malcolm X'in torbacı olduğunu ve Prince'in limuziniyle Michael Jackson'ı ezmeye çalıştığını söylediği röportajını ise burada bulabilirsiniz. Avrupa'nın en can ciğer şehirlerinden Berlin'e gitmek için her zaman bir sebep bulunur ama Berlin Institute for Sound & Music'in mart ayında açılışını yapacağı ISM Hexadome hayli güçlü bir bahane. Ses ve görsel sanatları bir araya getiren 9 ayrı enstalasyonun deneyimleneceği ISM Hexadome'da işleriyle yer alacak sanatçılar arasında Brian Eno, Thom Yorke, Ben Frost gibi isimler var. 360 derecelik bu audiovisual sergi 29 Mart 22 Nisan arası Berlin'de olacak, sonra Avrupa ve Kuzey Amerika'yı gezecek. Keşke İstanbul'a da uğrasa.


Hem soğuk hem üzerime çöken genel isteksizlik yüzünden önce kafamın içinden, sonra yataktan, sonra evden çıkmakta zorlandığım günler oldu. Hayatımız üzerinde en belirleyici olan şey ne yediğimizken, gündelik yaşam içinde en az özen gösterdiğimiz şeyin de bu olmasının saçmalığını bilmeme rağmen yine gece yarıları fast food siparişlerine yenildim. Beni çok heyecanlandıran işler aldım üzerime, her zamanki gibi artık 100 metreden tanıdığım anksiyeteyi de peşine taktı sorumluluklar. Sorun değil, 2 hafta önceki defterde yazdığım Clarissa Estes alıntısını hiç aklımdan çıkarmıyorum Korku, bir işi yapmamak için yetersiz bir mazerettir. Bazen de cesaret için karnımdaki ameliyat izlerine bakıyorum. İnsanın kendini ne kadar tanıdığı, kendi kanını ne kadar gördüğüyle ilgili olabilir diye düşünüyorum. Biraz karanlık bir girizgah olduysa kusura bakmayın, yine de geceleri uyumadan yüz bakımımı yapıyorum. Beyoğlu Kurabiye Sokak'taki Hayata Sarıl Lokantası, içinde biraz vakit geçirince sizi henüz her şeyin çürümediğine inandırabilecek bir yer. Hayata Sarıl Derneği'nin projesi olan lokantada gündüzleri (11.30-18.00) ücretli yemek yeniyor. 19.30-21.30 arasında ise evsizler, toplumdan dışlanmış kişiler ve ihtiyacı olan herkes, ücretsiz olarak yemek yiyebiliyor. Ayrıca derneğin websitesi üzerinden ya da lokantaya uğrayarak belirli bir miktar karşılığı askıda yemek bırakabiliyoruz. Her ay ünlü bir şef lokantaya konuk olarak menüye bir yemek ekliyor. Bu arada yemekler gerçekten çok lezzetli. Kendisi de eski bir evsiz olan Ayşe Tükrükçü'nün çabalarıyla kurulan Hayata Sarıl Derneği'nin lokantası, açıldığı akşam 16 kişiyi ağırlamış. Şimdi ise her akşam yaklaşık 110 kişiye ücretsiz yemek veriliyor. Dernekle iletişime geçerek lokantada gönüllü olarak çalışmak da mümkün. Yoğun bir karanlıkla örtüldüğümüzü hissettiğimiz günlerde böyle insanların varlığını daha çok duyurmak, onların yanında olmak, kendimize ve başkalarına iyi gelebileceğimizi fark etmek önemli. Hayata Sarıl Derneği'ni Instagram'da da takip edebilirsiniz. İnternetin hayatımızda olmadığı dönemi hatırlıyor olmak tuhaf geliyor. İnternet üzerinden birileriyle tanışmayı pratik edinen ilk nesiliz ama bunun insanlarla tanışmanın ana yolu olmadığı zamanları da biliyoruz. Konuya dönüyorum. Sosyal medyanın linci meşhur. Elimi sallasam aşağılama, tehdit, hakaret. Zaten fikirlerini sakince karşısındakine aktarma ve başkalarını dinleme konusunda sıkıntı yaşayan bir toplumuz, iletişim online mecralarla sınırlı kalınca iyice coşuyoruz. Sanki ekranı, app'i kapatınca söylediklerimizin etkisi yok olacakmış gibi davranmaya eğilimliyiz. Kendi davranışlarımızdan içten içe rahatsız olmamak için sürekli bunlar gerçek değil ki bayrağını sallıyoruz. Oysa internetteki zorbalık, çoğumuzun okulda, işte yaşadığı/tanık olduğu zorbalık kadar gerçek olabiliyor. Kalpler Erisin başlıklı Facebook grubunun amacı, giderek saldırganlaşan internet ortamında herkes için nefes alınacak, pozitif bir alan yaratmak. Bunun için de Tüy uçar, minnoşluk kalır mottosuyla kalpleri eriten hayvan fotoğrafları ve videoları paylaşıyorlar. Geçtiğimiz günlerde Londra'daki Facebook Communities Summit Europe 2018'e katılan grup, bu etkinlik için Türkiye'den seçilen tek topluluk değil. Mide Lobisi, İhtiyaç Haritası, Bisikletli Kadın İnisiyatifi, Araştıran Anneler, Saçım Saçın Olsun ve Interrail Türkiye de Avrupa'dan seçilen 150 grup arasında yer alıyor ve hepsi de kendi alanında güzel işler yapıyor. Bu yazıyı yazarken bir yandan Twitter'a bakıyordum ki Ali İhsan Varol'un eşine şiddet uyguladığı iddiasıyla yargılanacağı haberini gördüm. Tabii haber, Kesin kadın delirtmiştir adamı, Çiftler arasında olur böyle şeyler, Kim bilir ne oldu da yumruk attı gibi yorumları da peşinden sürüklüyor. İnsan birlikte yaşadığı kişiyi bile bazen tanıyamayabilirken televizyonda, sosyal medyada gördüğümüz insanları tanıdığımızı düşünmeyi ne çok seviyoruz ve haklılık pusulamız nasıl da kadının aleyhine işleyiveriyor hemen. Kadın dediğinden her şey beklenir ne de olsa. Londralı sanatçı Polly Norton'ın işlerinde iki ana karakter var, kadın ve şeytan. Ama bu şeytanlar bizim buralarda kadınlarla ilişkilendirilen şeytanlara pek benzemiyor. Bunlar her gün üzerimize geçirdiğimiz ve sürekli tadilat yapmak zorunda kaldığımız kadın kostümünün altında oflayıp poflayan, yaşam enerjimizin ta kendisi olan şeytanlar. Tehlikeyi sezmemek, sezgilerine güvenmemek, kimseyi öfkelendirmemek, kendi hayatında bile fazla yer kaplamamak üzere programlanan kadınların kafasının gerisinde duyduğu vahşi sesin sahipleri. İyi ki varlar ve bizi terk etmiyorlar. Haftanın en gri, yağmurlu, soğuk ve kasvetli gününde beni Dolapdere'deki Pilevneli Gallery'nin yollarına düşüren Refik Anadol sergisi Eriyen Hatıralar, anılar ve bellekle ilişkimizi teknolojiden yararlanarak görüntüye aktarıyor. EEG verileri, ekranlardan dışarı taşıyormuş gibi hissettiren üç boyutlu akışkan yapılar, ışığın hareketiyle farklı algılanan heykeller anı kavramının içeriğine değil, hatırlamanın beyinde yarattığı sürece odaklanıyor. Galerinin 1. katındaki mimari ölçekli LED ekran, serginin benim için en etkileyici işi. 2018 yılında gerçekleşecek bir Smashing Pumpkins reunion muhtemelen çoğumuzu heyecanlandırmayacaktır. Hele Billy Corgan'ın sürekli kendini övdüğü röportajları, güreş merakı ve Trump destekçiliğinden sonra. Rock'n Coke 2007'deki felaket performansı da hala zihnimin unutamadığım kötü anılar klasöründe saklıyorum. Billy Corgan, sözüm sana; reunion turnesi peşinde kendini de insanları da perişan ettin. Sal artık bu James Iha'yı, Jimmy Chamberlin'i, D'arcy Wretzky'yi. Zaten kadın Alternative Nation'a verdiği röportajda sana ağzına geleni söylemiş. Otur efendi gibi yap solo akustik albümünü, vallahi Pumpkins'i kanırtmandan daha güzel oluyor. Yazıktır. Benzer şeyleri Stone Temple Pilots survivor'ları DeLeo biraderler için de düşünüyorum.


Pazar günleri oturup hafta boyunca biriktirdiğim notları buraya aktarmak, o haftayı kapatıp yenisine başlayabilmek için bir gerekliliğe dönüştü. Geçen hafta yazamamış olmanın huzursuzluğunu bugüne kadar cebimde taşıdım. İki günlük fırtına-dolu-güneş döngüsünün ardından şehrin erkenci ağaçlarındaki çiçeklerden enerji, dinlediğim şarkılardan umut ödünç alıp açıyorum defteri. ! f İstanbul'da izlediğim Francis Whately imzalı belgesel David Bowie: The Last Five Years, Bowie'nin The Next Day ve Blackstar albümleri ile Lazarus müzikalini içeren son beş yıllık üretimine odaklanıyor. Birlikte çaldığı müzisyenler, prodüktörü, klip yönetmenleri ve müzikali sahneleyen ekiple yapılan röportajları arşiv görüntüleri ve Bowie'nin eski röportajlarından parçalarla birleştiren belgesel pek tatmin edici olmasa da, birkaç an ve cümleyi aklıma kazımayı başardı. Birçok albümde birlikte çalıştığı prodüktör Tony Visconti'nin dinlettiği vokal kayıtlarında Bowie'nin hırıldayan, yorgun nefesini duymak, ona en yakın hissedebileceğimiz anlardan birini yaşatıyor. Ambalajsız, müdahalesiz, imajsız. Sadece nefes, ses ve sözler. Blackstar'da yer alan müzisyen ve besteci Maria Schneider, Bowie'yi saksafoncu Donny McCaslin'le tanıştırdığında bu müthiş final albümünün yolu çizilmiş oluyor. Schneider'in açtığı kapıdan giren ekip, 2010'lu yılların en etkileyici ses evrenlerinden birini yaratıyor. Tek bir insanla, doğru zamanda tanışmış ya da tanışamamış olmanın hayatlarımıza etkilerini düşünüyorum. Temas ettiğimiz herkesin üzerimizde iyi ya da kötü bir iz bıraktığını hissediyorum. Dünya üzerindeki herkes, başka renklerle karışa karışa çamur rengini almış birer oyun hamuru gibi görünüyor gözüme. Türkiye'de bağımsız müzik adına olan biteni öğrenmek için takip etmeniz gereken başlıca mecralardan biri In The Void. Burada birkaç gün önce yayımlanan Çiçeği Burnunda Oluşumlar ve Plak Şirketleri başlıklı yazı, bir araya gelerek sesini daha güçlü çıkarmaya çalışan müzisyen, prodüktör, sanatçı kolektiflerini ve yeni etkinlik serilerini tanıtıyor. İnsan bazen en heyecanlı şeyler onun bakmadığı yerlerde oluyormuş gibi hisseder ya, bağımsız müzik söz konusu olduğunda bu his genellikle doğru çıkıyor. Radarı genişletmek gerek. Yaşadığı şehrin dışındaki konserler her müzisyen için değerlidir ama ODTÜ seyircisinin yerinin ayrı olduğu da sık sık söylenir. ODTÜ Müzik Toplulukları, bu yıl 23. sünü düzenleyecekleri Rock Şenliği için yine mis gibi bir line up yapmış. Okulda olanlar zaten kaçırmamalı ama Ankara'dakiler de bence bu hafta yollarını ODTÜ'ye düşürsün. Üniversite şenlikleri insanların birlikte eğlenmeyi, bir organizasyonu birlikte sahiplenip korumayı, bir arada olmayı öğrendiği yerlerden. Çoraklaşan kültür-sanat ajandasından eksilen her üniversite şenliğiyle bu bir arada yaşayıp eğlenebilme yetisini biraz daha kaybediyoruz. Kadıköy'ün yapıldığı şekliyle korunan tek sineması, Başka Sinema işbirliğiyle programını yeniledi. Fuaye alanında gerçekleşecek sergiler ve mini konserler de Kadıköy Sineması'ndaki dönüşümün sonraki adımları. 1964 yılında tiyatro salonu olarak kullanıma açılan mekan, bu yıl İstanbul Film Festivali ve Filmekimi'ne ev sahipliği yapacak. Kadıköy Sineması'nın istiridye biçimindeki 320 kişilik salonu ve 50 kişilik cep salonu umarım dolup dolup taşar. Sinemanın programını burada bulabilirsiniz. Uzun saçın en iyi yanı istediğiniz zaman dünyayla aranızda bir perde oluşturabilmesi. Sahnedeki müzisyenlerin saçları boşuna gözlerinin önüne düşmüyor. İsviçreli ressam Charlotte Hopkins Hall'un arkası dönük kadın portrelerinden oluşan serisi, bende bu tür seçilmiş bir görünmezlik hissi uyandırıyor. Resimdeki kadınlar bakışıma sırtlarını dönüp varlığımı tanımıyorlar. Özgürleştirici bir anonimlik içindeler. Aralarında dedikodumu bile yapıyor olabilirler. Eserin adı Mırıltılar ve Gürlemeler. Quincy Jones'un olay yaratan röportajlarından geçmiş haftalarda bahsetmiştim. Michael Jackson'dan Prince'e, Elvis'ten The Beatles'a dokundurmadığı isim kalmamıştı. Geçtiğimiz günlerde twitter hesabından yaptığı açıklamada kızlarının çenesini tutması konusunda kendisini uyardığını ve dersini aldığını yazdı Jones. Arkadan konuşmanın kaç yaşında olursa olsun affedilemez olduğunu söyledi ama iddialarının doğruluğuyla ilgili herhangi bir yorum yapmadı. Bence ondan daha çok dedikodu duyarız.


Çok yoğunuz. Haftalardır çantamızda taşıdığımız kitabı bitiremeyecek, çiçeklerimizin yapraklarını silemeyecek, çıplak ayakla toprağa basamayacak, ne zamandır kendimiz için yapmayı istediklerimizi gerçekleştiremeyecek kadar yoğunuz. Yapamadıklarımızın birikintisi zihnimizin mağaralarını tıkarken, arada bir içtiğimiz juice'ların yarattığı kendine bakıyor olma duygusuna tutunup İyiyim, diyoruz. İyiyim, hallediyorum, idare ediyorum, bak bütün duvarlar hala yerinde duruyor. Modemin ışıkları yanıyor, camlar rüzgarı geçirmiyor, halı odaya karakter kattı, çamaşırlarımı yüksek ısıda yıkadım, tertemiz oldular. Kitaplığımda arkalara sakladığım birkaç kişisel gelişim kitabı var ama olsun, zaten inanmayarak okumuştum. Eğlenmek için. Koşturmayı bırakarak, bazen uzun süre bir şey yapmadan durarak biraz vakit geçirdim. Durmanın suçluluk duygusu verdiği bir çağda anksiyeteden uzak kalmak çok zor. Sigara tiryakisinin el alışkanlığı gibi, elim sürekli telefona gidiyor. Parmaklarım Instagram feed'imi kaydırmadan geçirdiği her dakika biraz daha huzursuzlanıyor. Yalnız ve dışarlıklı hissetmektense çoğu zaman yüzeyin altına inemeyen gündelik ilişkiler ve yoğunluklar içinde kalmak tercih edilir oluyor. Birinin sana durmanın değerli bir şey olduğunu, hareketsizliğin seni kendine yaklaştırabileceğini söylemesi ne kadar rahatlatıcı. İçinde olduğuna inandırıldığın uyku halinden uyanmak için iradeni birine teslim etmek ne büyük ferahlık. Netflix'in yeni belgeseli Wild Wild Country, Osho adıyla tanınan guru Bhagwan Shree Rajneesh'in etrafında oluşan hareketin, 80'lerin başında Oregon'da kurdukları yerleşimle birlikte uzun bir suç listesine bulaşmasını anlatıyor. Yolu yoga ve meditasyonla kesişen herkesin mutlaka aşina olduğu Osho'nun kitapları hala çok okunuyor, öğretisi hala kitleler tarafından benimseniyor ama muhtemelen çoğu kişi, bu topluluğun koca bir kasabayı zehirlemekten yasadışı dinlemeler ve cinayete teşebbüse uzanan marifetlerini yeni öğrenecek. İnsan, birçok açıdan kusurlu ve zayıf bir varlık. Hiçbir guru, lider, şeyh veya usta kendi DNA'sından üstün değil. Görüş netliğinin yittiği yerde, tam da böyle guruların uyanış diye nitelediği topraklarda uyuşma ve gerçekten uzaklaşma başlıyor. İnsanların sokaklarda yoksulluk içinde yaşadığı bir Hint şehrinde gurularını ziyaret eden batılıların bolluk ve bereketten bahsettiğini görmek düşündürücü. Osho'nun sekreteri ve sağ kolu Ma Anand Sheela başta olmak üzere dönemin önemli figürleriyle yapılan röportajlarla ilerleyen belgeseli çok beğendim. Sahip olduğum ve okurken sinirlenip yarım bıraktığım tek Osho kitabına başka bir gözle bakar oldum. Asabi mizacıyla bilinen Liam Gallagher'la röportaja oturmak stresli bir iştir diye tahmin ediyorum. Nasıl olduğunu önümüzdeki aylarda bu şansı bulacak arkadaşlarımızdan öğrenebiliriz çünkü kendisi 14 Ağustos'ta Küçükçiftlik Park'ta olacak. Noisey'nin aşağıdaki nefis videosunda Liam Gallagher'ı sorguya çeken çocuklar ne Noel Gallagher, ne Manchester City ne de öfke kontrolü konusunda dillerini tutmuşlar. Çocuk olmak insana böyle bir özgürlük sağlıyor. Bir de iyice yaşlanınca ağzımıza geleni söyleme hakkımız oluyor sanırım. Aradaki yıllar biraz sıkıntılı. New York'ta yaşayan illüstratör Sadi Tekin'in işlerini çok seviyorum. Monsters of New York projesini, kedi illüstrasyonlarını, peçetelere yaptığı çizimleri günü gününe takip ediyorum. Tekin, uzay temalı porselen tabak tasarımlarını Kütahya porseleninden istediği kalitede üretebilmek için Kickstarter'da First Bean to Space başlıklı bir kampanya açmış. Her biri üç boyutlu hissi veren çizimlere sahip üç ayrı tasarımdan birini edinmek için projeye buradan destek olabilirsiniz. Long Way From Home ve Pürtelaş 3+1 video serilerinin yaratıcısı Levent Sevi, müzisyenler Feryin Kaya ve Canberk Ünsal, Yeniköy Kitapçısı'nın kurucusu Ahmet Şişman bir araya geldi ve Kitapçı adında yeni bir video serisine hayat verdi. Çekimleri Yeniköy Kitapçısı'nda gerçekleştirilen Kitapçı'nın şimdiye dek paylaştığı performans videolarında Nilipek, Can Kazaz, Ağaçkakan ve Alike Places'ı izledik. Yank, In Hoodies, Melike Şahin, Big Beats Big Times, Lara Di Lara, Barlas Tan Özemek, Neyse ve Selin Sümbültepe videoları ise yolda. Kitapçı'nın Youtube kanalına buradan abone olabilirsiniz. Bence videolarla yetinmeyin, yolunuzu arada bir Yeniköy Kitapçısı'na düşürüp içinizi huzurla, çantanızı da kitapla doldurun.


Bir şarkıyı sevip sevmediğime 20 saniye içinde karar verebildiğim sanrısıyla yaşıyorum uzunca süredir. Bir insanı sevip sevmediğime karar vermem de aşağı yukarı aynı süreyi alıyor. İnsanlar konusunda pek yanılmıyorum ama şarkılarla ilgili karar vermek daha zor. Daha çok sorumluluk gerektiriyor. Daha çok sabır. Cold Showers 2010'da Los Angeles'ta kurulmuş, post-punk ile shoegaze arası ring seferi yapan dört kişilik bir grup. Cömert ve tansiyonlu gitarlar ile karanlık synth'lerin gerdiği fonu, saatin tiktakları kadar kesin davullar ve bas gitar ayakta tutuyor. Jonathan Weinberg'ün gizemli vokali dinleyeni yakalayıp, yüksek binalar arasında neon ışığıyla aydınlanmış caddelerde gezdiriyor. Hal böyle olunca, Cold Showers'ı sevmek 20 saniyeden az zamanımı alıyor. Joy Division, Interpol ve A Place to Bury Strangers benzetmeleri yapılmış grup için, bir şeyi başka bir şeye benzeterek açıklamanın kolaylığından. Weinberg'ün sesi de Curtis'inkini andırmıyor değil. Cold Showers, bildiğimiz gibi post-punk yapıyor; karanlık ve tedirgin. Tanıdık bir evren olduğu için içinde rahat etmek kolay, mimarisi iyi kotarıldığı için dolaşması zevkli. Şarkıları duyduğun anda üzerinde siyah yağmurluğun ve elinde sigaranla bir arka sokağı arşınlıyor halde buluyorsun kendini. Etrafta sis, duman ve cankiler. Tanıdık bir müzik ama geçmişi hortlatmak değil Cold Showers'ın yaptığı. İlk albümleri Love and Regret, mekanikleşen ve insan dokunuşunun sıcaklığından uzaklaşan hayatın fonunda hiç sırıtmıyor. Bir sebepten yanımızda tutamadığımız insanlar ve mutluluk ihtimallerinin ardından donuk gözlerle bakarken, belki gereğinden az direnmeyle kabul ettiğimiz yapılacaklar listemize tik atmak peşinde koşarken kendimizi içinde bulduğumuz sıkıntı, pişmanlık ve boşluk hissi değil mi bu çağın özeti? Hazzı taksitle satın alabileceğine inananların, tanımlamakta zorlandığı eksiklik hissi. Cold Showers, Love and Regret'te bu tabloyu sakinlikle boyayıp önümüze koyuyor. Hem de 35 dakikada. İnsanlık için artık umut yok mu? Her şey bitti ve yalnızlık mı kazandı? Cold Showers evreninde her şey şimdi başlıyor. Karanlık arka sokaklarda nüfus ve ihtimaller tahmin edilenden yüksek.


Hikaye anlatımını ve sound'unu çok sevdiğim iki müzisyenin birlikte çalışmasından öte hisler uyandırıyor Courtney Barnett ve Kurt Vile'ın isimlerini ve yüzlerini yan yana görmek. Birbiriyle karşılaştığı anda farkında olmadan ve hiç çaba harcamadan derin bir bağlantı kurabilen insanlara benziyorlar. Turne tesadüfleriyle tanışıp, festivallerde karşılaşa karşılaşa arkadaş olmuşlar. Vile'ın işbirliği fikrini demolarla dolu mailleşmeler izlemiş ve bir şarkılık deneme, koca bir albüme evrilmiş. Bu tatlı hikayeyi şuradan okuyabilirsiniz. İkilinin 13 Ekim'de yayınlanacak albümünün adı Lotta Sea Lice. Albümün ilk single'ı Over Everything'in şakalı videosunda birbirlerinin bölümlerini söylüyor ve beni fotoğraf makinemi alıp plajlara, boş arazilere, üst geçitlere çıkmaya davet ediyorlar. Tıpkı şarkıları gibi, Danny Cohen'ın çektiği video da gündelik yaşamın sıradan estetiğinden zevk alanlara iyi gelecektir. Bu arada Courtney Barnett'ın sesi, Kurt Vile'ın yüzüne çok yakışmış.


Bugün burada bulunmamızın sebebi, çok sevgili kayıt cihazımın yaşam belirtisi göstermediği aylardan sonra aniden hortlamaya karar vererek keskin dişleri arasından yaz başında yaptığım bu Crystal Fighters röportajını püskürtüvermesi. Freshtival'daki performanslarından sonra kuliste Gilbert Vierich ve Graham Dickson'la gerçekleştirdiğimiz, Sebastian Pringle'ın ise koltuğa tüneyip ukulelesini tıngırdatarak eşlik ettiği bu röportajla yaz muhabbetini de tamamen kapatmış olalım. Gilbert: Ne beklememiz gerektiğini bilmiyorduk, hiçbir fikrimiz yoktu. Karşılaştığımız şey bizim için hoş bir sürprizdi. Hava biraz daha iyi olabilirdi ama bunun dışında çok eğlendik. Sanırım seyirci de öyle. Hepimiz eğlendik. Graham: Aslında 2005'te tanışmıştık, sonra yeniden karşılaştık. Gil: Öyle mi? Hatırlamıyorum. Müzik yapmak için bir araya geldik. Sonra grubun kurucu üyelerinden Laure bir süreliğine gittiği Bask bölgesinden döndü. Büyükbabası henüz ölmüş ve eşyalarını ona bırakmıştı. Bize büyükbabasının yazdıklarını gösterdi, Bask kültürüne ve müziğine ilgimiz bu şekilde başladı. Bizim için çok kişisel bir şeydi. Yani aa bak bir kitap bulduk şeklinde değildi. Arkadaşımızın ölmüş büyükbabasının yazılarıydı ve bu yüzden onun ve bizim için anlamı büyüktü. Gra: Konser öncesinde ve sonrasında zor olabiliyor ama performans sırasında her şey harika. Gil: Sahnede gerçekten her şeyimizi müziğe veriyoruz, hiçbir şey sahte değil. Hepsi doğal olarak çıkıyor. Yani abartmamak gerek, o kadar da zor değil. Gra: Su. Su önemli, çok su içiyoruz. Müziğinizin bir parti soundtrack'i olmadığını söylüyorsunuz. Gil: Değil. Sadece o değil. Aynı zamanda o, ama onun yanında başka şeyler de var. Albümümüz bizim için bir müzik yolculuğu. Canlı çaldığımızda CD'den tamamen farklı oluyor. Müziğimizden farklı senaryolar içinde zevk alınabilmesini istiyoruz. Evde tek başına ya da bir gece kulübünde. Müziğin dinleyici tarafından özgürce yorumlanması gerektiğine inanıyorum. Onu nasıl sindireceği dinleyicinin kararı olmalı. Gil: En çok ilham aldığımız şeyler geleneksel Bask müziği, Bask mitolojisi, Bask kültürü ve dinleyerek büyüdüğümüz şeyler. Gra: Ve etrafımızdaki her şey. Turnede deneyimlediğimiz farklı yerler ve tanıştığımız farklı insanlar müziğimize de giriyor. Gil: Bu yüzden burada çalmak harika. Gelecekte üzerimizde etkisi olacağından eminim. Gil: Yarın boş günümüz. Şehri görmek için sabırsızlanıyorum. Beni bir hamama götürün, sırtımı keseleyin. Öyle değil mi? Türk Hamamı için hazır olup olmadığımı bilemiyorum. Gil: Ve acı içinde. Çok acı verici olduğunu duydum. Aslında siz de İngiliz hamamını denemelisiniz. Gra: Özellikle de bir futbol maçından sonra. Gil: Zor soru. Son bir ayda kimseyi dinlemedim. Gil: Clive Tanaka. O da yeni biri, tropikal elektronika yapıyor. Get People'ın albümü yakında çıkacak, ona da bir bakın. Yeni gruplar için bir PR ajansı kurabilirim, bu işte iyiyim. Gil: Aklımızdaki fikirleri bir araya getirmeye başladık. Muhtemelen Eylül-Ekim gibi bitiririz ve umarım önümüzdeki yılın başında çıkmış olur. Gil: Hem tek başımıza hem birlikte yazıyoruz. Gra: Akustik enstrümanlarla başlayıp sonra yalnız çalışmaya geçiyoruz. Gil: Evet, hep birlikte başlıyoruz. Sonra ayrılıp kendi bölümlerimizi geliştirdikten sonra yeniden bir araya geliyoruz. Gra: Bazen şarkı birden ortaya çıkıveriyor. Gil: Doğrusunu istersen her şarkıda değişiyor. Belki hamamdan çıktıktan sonra Red Raw adlı bir şarkı yazarız. Gil: Django Reinhardt ve grubu, Gilberto Gil, Manu Chao ve Crystal Fighters aynı sahnede. Kapanışı da Ricardo Villalobos yapacak. Gra: Ben kimle aynı sahneyi paylaşmak isterim, biraz düşüneyim. Buckethead ve Beyonce. Gil: Yaşadığımız yer olduğu için Londra'da çalmanın özel bir yanı var. İspanya'da çalmayı seviyoruz çünkü çok özgür bir gece hayatı kültürleri var. Bazı ülkelerde ne kadar popüler olduğumuza şaşırıyoruz. Mesela Meksika'daki konserimiz çok kalabalıktı. Gil: Çok iyi bir grup olmak. Umarım birkaç yıl içinde sizi yine burada izleyebiliriz. Gra: Ne kadar erken olursa o kadar iyi. Gil: Bir defa yeni albümden önce, bir defa da sonra gelmek isteriz. Crystal Fighters yaz boyunca festivalleri gezdi; Parklife, Reading, Benicassim, Latitude, Glastonbury... Onlar kitlelerini büyütürken albümleri Star Of Love da hayatımın soundtrack'indeki yerini aldı. Kendilerini arayı çok uzatmadan yeniden izlemek mümkün olur umarım.


İnsanların gerçekliğini ancak kontrollerini kaybettiklerinde anlayabiliyorum. Birini tanımak için sarhoş etmek ya da kendinle yüzleşmek için sarhoş olmak gibi. 9 Mart akşamı, dışarıdan nasıl göründüğünü boş verip ne hissettiğine odaklanmak için müziğe ihtiyacı olanlara istediklerini verdi Dan Deacon. Dan Deacon'ın New York ve sonrasında Baltimore'da olgunlaştırdığı oyuncaklı müziğinde adrenalin yüksek. Bu, Deacon'ın parçalar arasına serpiştirdiği esprili konuşmaları ve seyirciyi performansa dahil edişiyle birleşince konserleri de standart bir etkinlik olmaktan çıkıyor. Tanımadığın birine sarılmanın, kalabalık önünde en saçma dans figürlerini sergilemenin kaygı verici olmaktan çıkıp teşvik edildiği bir yer burası. O yüzden sen de bir yudum cesaret al şişenden ve saklandığın gölgeden çık. Ne zamandır içinde tuttuklarını söylemeye benzer bir his veriyor ne yaptığını bilmeden dans etmek, kendini salonun ortasına rastgele çıkan iki kişinin yönlendirmesiyle hareket ederken bulmak, aniden yüz yüze geldiğin insanlarla ellerinin buluşması. Dan Deacon'ın bin bir şekle soktuğu sesiyle desteklediği koşar adım müziğine karşı koymak zor, zaten buna niyetim de yok. Kendimi akışa bırakırken müziğin verdiği mutlulukla herkese güvendiğim, hayatın getireceği her şeyi kabul ettiğim bir an yaşıyorum. Bazen oluyor, sisin dağılması gibi tüm dünya önümde açılıyor. Korku, kaygı kayboluyor. Ölüm bile imkansız geliyor. Müziğin gücü bunu yapmaya yetiyor, o yüzden peşinden koşuyorum. Hiç düşmeyecekmişim gibi.


Giyinirken elim ailemin, arkadaşlarımın kolayca tanıyabileceği giysilere gidiyor. Hep taktığım yüzükleri takıyorum, yırtıklarından benim olduğu anlaşılabilecek ayakkabılar giyiyorum. Her gün işlek caddelere, meydanlara adım atarken kalbim ağzıma geliyor, kendimi talihime güvenmeye zorluyorum. Güvenebileceğim başka hiçbir şey yok. Güvendiğim her şeyin yok olması an meselesi. Aklıma, kaslarıma sızan bu korku, yanında hayatın her anına dişlerimi geçirme isteği de getiriyor. Eve dönmemek için buz gibi yağmurda bir bira daha, bir konser daha, bir sarılma daha, daha önce hiç dokunmadığım birine bir temas, hiç girmediğim bir sokağın kokusu, hiç sevmediğim bir kedinin yumuşaklığı. Hepsine yetiyorum, hepsine bağırıyorum Buradayım ulan! Daha ölmedim!. Dandadadan konserlerinden daha sık görülen kuyruklu yıldızlar var. Şimdilik tek albümleri Sen Bana Birini Android'in üzerinden on yıl, dünyanın bulunduğumuz yerine dair umutlarımızın gözden hızla uzaklaşmasının üzerinden kim bilir ne kadar zaman geçmişken, bir salon dolusu insanla Aydınlıklar içindeyim hayatta, pırıl pırıl bir yer burası şu anda diye bağırırken yalan söylemiyorum. İçimizin pırıltısından başka şey kalmadı, o da ancak müzikle yaşıyor. Dandadadan'ın ne kadar kalp kırıcı, onarıcı, perişan edici ve umut verici olduğunu unutmuşum. Hatırlamanın sarsıntısı, tam da ihtiyaç duyduğum şeymiş. Şarkılarının on yıl önceden bugüne uzanan gölgesinde sakinleşe hiddetlene kendime geliyorum, üzerimdeki umutsuzluk tozunu silkeliyorum. Sokaklarla tezat oluşturacak şekilde dolu Salon. Buraya ilk defa tepeden tırnağa üstüm aranarak girmenin verdiği tuhaf his, müziğin yarattığı güvenli kozayla birleşiyor. Ne zaman bir duyguyla haddinden fazla, artık kaldıramayacağımı hissettiğim kadar dolsam, müzik beni dengeliyor. Kara Araba, Hayaletler, Zın Zın, Cenaze, Kaltaklar bir bir sahneden aramıza dağılırken sadece sesle doluyor ruhum, başka şeye yer kalmıyor. İçten dışa yağan bir yağmurla temizleniyorum sanki. Korhan Futacı, Burak Irmak, Feryin Kaya ve Berke Can Özcan çaldıkça kaburgalarımın arasında kırılan şeyler tamir oluyor. Bir tokatla hapsolduğum uyuşukluk halinden çıkıyorum. Bitmesin istediğim iki bisten sonrası soğuk gece, yağmur, ciğerlerim donana kadar derin derin aldığım nefeslerle yeniden doğuş.


İnan Özdemir'in Kings of Convenience konserinin ardından yazdıklarını okuyordum, odalarda kulaklıkla müzik dinlemek ve müzisyenlerin çorapları üzerine düşünür halde buldum kendimi. 13-14 yaşımdan bir fotoğrafım geldi aklıma. Pijamayla yatakta oturuyorum, kulağımda walkman, çoraplarımın parmakları delik, posterler, fotoğraflar ve müzik dergilerinden kesilmiş yazılardan duvarın rengi görünmüyor. Seloteyple inşa edilmiş bir evren. Şeffaf bantlar zayıfladıkça, geceleri ikide birde üzerime çöken bir evren. Dave Smallen'ın son albümü Desolation'ı dinlerken, şarkıların anlattığımdan çok da farklı olmayan bir odada ortaya çıktığını hayal ettim. Bir adam, bir oda, bir gitar, bir piyano, bir mikrofon, bir bilgisayar... Pencereleri ne kadar dışarı baksa da, odaların kendisi içe bakma dürbünleri gibi. Bir yerde yaşadıkça, anı ve düşünce biriktirmek kaçınılmaz. Bu birikinti insana bazen Further and Further'daki gibi bütün bu hatıralarla ne yapacağım? diye sorduruyor. Mekan, içinde yaşandıkça her adımda seni gösteren oklarla doluyor. Bu yüzden yalnız kalmak, inzivaya çekilmek kendini ameliyat masasına yatırmanı kolaylaştırıyor. Yalnız yaşanan odalar, anestezik bir uzam. Periyodik olarak ev değiştirmek de aynı sebepten gerekli. Smallen, Desolation'ı loş bir odada, tek başımıza ve yüksek sesle dinlememizi tavsiye ediyor. Karanlıkta kendisiyle karşılaşmış gibi korkulu ve boğuk bir çığlıkla başlayan albümü 2012 kışı boyunca, yatak odasında yazıp kaydetmiş. Anksiyete, panik, öfke, nostalji, pişmanlık gibi pençesini sürekli etine geçiren duygularıyla hesaplaşmanın peşindeymiş. Duyguların düşüncelerden daha gerçek olduğunu ve ancak kabul edilip açıkça ortaya konduklarında kendisini rahat bıraktıklarını yazıyor albümle ilgili blog girdisinde. Diyor ki: Planlar, stratejiler, endişeler kader anı vuku bulana kadar geleceğimizin karanlık boşluklarını dolduran uçucu sislerdir. Zonklayan beynini biraz tatile çıkarıp, canının ne istediğini bulmaya çalışanlara iyi bir yol arkadaşı Dave Smallen. Onunki, her enstrümanın kaydında yeniden yaşanıp didiklenmiş duyguların müziği. Çokça gitar, cesaretli bir vokal ve üzerine düşünülmüş sözler. On yıldır müzik yapan bu adam, ömrünün geri kalanında da odalara, salonlara, viyadüklere, tarlalara ve kostüm atölyelerine müzik yapsın.