Konserler benim zihinsel düzlemimde iki türlü işliyor. Müzik ya bir tutkal gibi beni sahnedeki ve çevremdeki insanlarla birleştiriyor ya da her şeyden yalıtıp yalnız evrenimin içine atıyor. İkincisinde daha çok çağrışımlar, anı kırıntıları ve ani duygu değişimleri var. Londra menşeili plak şirketi Erased Tapes'in 5. yılı şerefine birlikte turlayan A Winged Victory For The Sullen, Olafur Arnalds ve Nils Frahm'ın toplamda 3 saati bulan performansı, benim için konser mekanından çok kendi zihnim içinde gerçekleşen bir hadiseydi. Ben de konseri anlatırken kafamdaki çağrışımlara sadık kalacağım ve o zihin akışını yeniden yakalamaya çalışacağım. Sahneden tek bir nota yavaş yavaş yükselip hoparlörleri titretirken, boğazımdan hava kabarcığı gibi bir şey gözlerime tırmanıp orada patladı. Bu erken boşalma şaşırtıcı olsa da kolay kabullendiğim bir şey. Ay, sahnenin üzerindeki ekranı soldan başlayarak dolduruyor ve Felix Baumgartner'ın dünyaya atlamadan önce aklında bir şarkı olup olmadığını merak ediyorum. İnsanların arasından sahneyi görmeye çalışmayı konserin ilk dakikalarında bırakıyorum. Yere oturup gözlerimi kapıyorum. Evrenin bir radyo istasyonu olsaydı yayın akışı bundan farklı olmazdı. Etrafımda başını öne eğmiş, içine kapanmış insanlar var. Önümdeki kızın omuzları biraz hareket ediyor gibi, ağlıyor mu? Sevgilisinin teselli çabasına cevap vermiyor. Belki müzikten değil, başka şeyden ağlıyor. Belki ağlamıyor. Ekranda deniz anaları. Ne zaman deniz anası görsem aklıma bir film sahnesi gelir, hangi film olduğunu çıkaramam. Adamın biri, akvaryumda deniz anaları besler. Karanlık odada parıldayan deniz anaları. Şimdi herkesin özünde iyi olabileceği, geleceğe dair umut olduğu düşüncesi damarlarıma yayılıyor. Yaylılar mı bunun sebebi? Keman sesinin insanı bu kadar etkilemesinin bilimsel açıklaması nedir? İyi müzik, nasıl oluyor da insanı iyiliğe inandırabiliyor? Başıma hiç kötü bir şey gelemezmiş gibi hissediyorum. Sanki sokağa çıktığımda herkes bana gülümseyecek. Mark Linkous anılıyor. Bir silahın soğukluğu, iradenin yoğunluğu. Bacaklarım karıncalanıyor, uzun süre bağdaş kuramıyorum. İzlandalı birini gördüğümde, ender bir tür hayvan görmüşüm gibi ilgi ve merakla bakma alışkanlığımı koruyorum. Olafur Arnalds'ın bütün sevimliliğine, sahnedeki esprilerine rağmen içimde bir şeyler üşüyor onun müziğini dinlerken. Kuzey Avrupa filmlerinin donuk yeşil ışığında görüyorum her şeyi. Arnalds Mısır Çarşısı'nda gezerken insanlardan çok bunalmış, neredeyse panik atak geçiriyormuş. His birliği içinde olduğumuz en az bir konu var demek ki. Polonya'nın engebeli yollarında, tur otobüsünde uyuyamayıp sabaha kadar içtiklerini ve ertesi gün kendilerini çok mutsuz hissettiklerini anlatıyor. Bu hikayeyi sanırım hiç unutmayacağım. Mutsuz ve hissiz uyandığım her sabah, Olafur Arnalds'ın Polonya'sında hissedeceğim kendimi. Boyumun hızla uzadığı dönemde ayaklarım çok ağrırdı. Geceleri ağrıdan ağlardım. Babam ayaklarımı naneli merhemlerle ovardı. Karanlıktan hep korktum. Gece lambasının ışığında halıdaki desenleri böceklere benzetir, uyuyamazdım. Böceklerden de hep korktum. AWVFTS konseri boyunca çok korkusuz ve yenilmez hissetmiştim, Olafur'u dinlerken neden böyle bıraktım kendimi? Nils Frahm'la birlikte çaldıkları parçada, Frahm'ın başını piyanoya dayayıp müziği dinlemesi mi dokundu bu kadar? Sahnedeki müzisyenler içlerini açınca, aynısını yapmamak mümkün değil. Roskilde'de nefes almanın zor olduğu bir salonda, yanakları güneşten kızarmış insanlarla izlemiştim Nils Frahm'ı. İstanbul'da, dışarıda yağmur yağarken, oturmaktan tutulmuş bacaklarımdaki kan dolaşımını sağlamaya çalışarak izliyorum bu defa. Sol elinin baş parmağını kırdığında doktora enstrüman çalıp çalamayacağını sormuş Frahm ve Davul çalabilirsin yanıtını almış. Buna istinaden, piyanonun tellerine bagetlerle vurarak başlıyor performansına. Salon'a hakim olan his, ilk dakikadan itibaren hayranlık. En son sahne almasının sebebinin, piyanoların akordunu bozması olduğunu anlatıyor gülerek. Dış dünyadan tamamen izole olarak geçirdiğim iki saatten sonra, yine gerçekliğe dönmeye çalışıyorum. 1930'larda geçen Amerikan gangster filmleri geliyor aklıma. Gerçekliği biraz geriden yakalıyorum. Frahm'ın çorapları hep çok güzel. Olafur Arnalds'la onu alışverişte hayal ediyorum. Müzisyenleri üst-baş alışverişinde hayal etmek çok eğlenceli. Nick Cave'i kuaförde saçlarını boyatırken hayal etmek gibi. Belki de kendi boyuyordur. Aynı taburede dip dibe, kolları birbirine dolanarak piyano çalan Nils Frahm ve Olafur Arnalds'ı dinlerken, dünya üzerinde çekilmiş bütün filmleri izlemek istiyorum. Soğuk şehirlerde üşümemek, üşümeden saatlerce sokakta dolaşabilmek, gece yarıları sinema salonlarında tek başıma uyuklamak istiyorum. Nils Frahm'ın gittikçe hızlanıp karmaşıklaşan performansını ellerim karıncalanana kadar alkışladıktan sonra kimseye pek bir şey söylemeden çıkıp uyumaya gidiyorum. Hiçbir şey duymamak istiyorum bu gece duyduğum seslerden başka. Onları bozulmadan muhafaza etmek, dünyanın ve insanın iyiliğine dair kısa ömürlü inancımı kimseye göstermeden içime kilitlemek istiyorum.


Çoğumuz onu Dream Theater'la çalan Türk müzisyen olarak tanıdık. Çocukluğundan beri klasik müzik eğitimiyle büyüyen multi-enstrümantalist, besteci, aranjör ve orkestra şefi Eren Başbuğ, Bilkent Üniversitesi klasik müzik bölümünde okurken tam burslu olarak Berklee School of Music'e kabul edildi. Bilkent'te senfoni orkestrasına uyarlayarak sahnelediği Dream Theater cover'larının grubun klavyecisi Jordan Rudess'a kadar ulaşması üzerine, Rudess ve Dream Theater ile çalışmaya başladı. Bu çalışmalarıyla Grammy aday adayı oldu. Ekim ayında Berklee Silent Film Orchestra ile İstanbul'u ziyaret eden Eren Başbuğ, bugünlerde An Evening of Progressive Metal projesiyle Türkiye'de konserler veriyor. 4 Aralık Salı akşamı Lokalize serisi kapsamında Zorlu PSM'de izleyeceğimiz Başbuğ ile müzik öğrenimi, orkestra şefliği, gelecek hayalleri ve hikaye anlatmanın önemiyle ilgili konuştuk. Genel olarak müziğe yorum katmak zor çünkü müzik hakkında edindiğin fikirler, hayatta yaşadığın deneyimlerden geliyor. Müzik bir hikaye anlatıyor benim için. Benim bir hikayeyi anlamam için belli bir olgunluğa erişmem lazım. Eğer o olgunluğa sahip değilsem, o zamanki hikayelerimle bağdaştırmam gerek. Klasik müzik öyle ki, bazen 45 dakikalık bir zaman içerisinde 350 yıllık bir periyodu duygusal, tarihsel ve hikaye anlatımı olarak taşımam gerekiyor. Peki kaç yaşındayım? Yedi. Tabii ki bazı eserlerin yükünü, teknik olarak değil ama duygusal olarak kaldıramayabiliyorum. Müziğe dair hatırladığım en eski şeylerden biri, o eserlere ne kadar naif, çocuksu, saf ve arka kapı bırakmaksızın yaklaştığım. Yıllar boyunca aynı eserleri çalıp dinledikçe, perspektifimin değiştiğini gördüm. Aslında bu çok güzel bir şey çünkü çaldığım müzikler sayesinde kendimdeki değişimleri fark ettim. Aynı eser üzerinden farklı Eren'leri ve onların zaman boyutundaki iletişimini görebiliyorum. Hatırladığım en enteresan şeylerden biri şu; bazen özellikle Bach çalarken o kadar otomatiğe bağlanıyordum ki, konser ya da sınav esnasında başka bir yere gidiyordum. Bir dakika sonra tekrar kendime geliyordum ve o farkındalıkla ezberi kaybediyordum. Zaman içinde, o kendime gelişlerde kendimi dışarıdan izlemeyi öğrendim. Bahsettiğin şeyleri ben de yaşadım ve bunun birkaç nedeni var. Türkiye'de öğretmenlik dışında sanatıyla hayatta kalabilen klasik müzik insanları çok az. Onlar da çoğunlukla geçimlerini dünyanın başka yerlerinde verdikleri konserlerle sağlıyor. Öğretmenlerin çok küçük bir kısmı bu işi gerçekten istediği ve sevdiği için yapıyor. Sanat okullarında okuyan herkesin kariyer yapma hayali vardır. Bu hayallerin gerçekleşemediği durumlarda, sadece müzik yapan bir insan olarak hayatta kalabilmek için müzikten para kazanmanız gerek. Klasik müzik eğitimiyle büyümüş biri için barda çalmak, caz, pop ya da rock çalmak çok ağır görülür. Bence bir yaylı quartet'in bir düğünde eşlikçi olarak çalmasında hiçbir sorun yok ama klasik müzik ortamında bu, yüksek sanata bir ihanet olarak algılanıyor. Bugün öğretmen olanlar da aynı şeyleri yaşayıp, sonunda yüksek sanata hizmet etme hayalinin gerçek olmadığı bir dünyayla karşılaştı ve bunun acısı bizden çıktı. Bizdeki dört büyük besteci haricinde bizim Almanya, Fransa, İngiltere gibi bir klasik müzik temelimiz yok. Biz oraya ait değiliz, aynı şekilde o insanlar da bize ait değil. Klasik müziğe tarih boyunca baktığın zaman, Avrupa'da kültürlerin ayakta kalması için temel taşı olduğunu görürsün. II. Dünya Savaşı'nda yıkılan Almanya'da onarılan ilk binalar opera binalarıdır. O kültür, o müzik, o yüksek sanat o milliyete hizmet ediyor. Bence bir müziği anlamak, notayı okuyup süper çalmak anlamına gelmiyor. Bir Alman müziğini anlayacaksak Alman kültürü, dili, yemeği, birasını anlamak gerek. Hocaların bu konularda otoriter bir şekilde konuşmaları bana çok tuhaf geliyor. Müzikle hayatta kalacaksak artık yüksek müzik düşüncesini bir kenara koyup müzik endüstrisine bakmalıyız. Artık 1600'lerde yaşamıyoruz. Hiçbir müziğin üstün müzik olduğuna inanmıyorum. Bu yaklaşım çok canımı sıkmıştı ve Berklee'ye gittikten sonra klasik müzik dışında ne kadar büyük bir dünya olduğunu gördüm. Berklee School of Music'teki deneyimlerinden bahsedelim. Öğrencilere özgür bir ifade alanı sağlamanın yanı sıra rekabetin de çok yoğun olduğu bir yer. Berklee'deki çoğu hoca, kariyerinden tatmin olmuş ve artık dinlenip bilgi aktarmak için çalışan insanlar. Bir öğrenci olarak kendisini geçmenden gurur duyarlar. Berklee'de her tür müzik var. Oraya gitmeden önce Latin müziğinin bu kadar detaylı, ritmik olarak bu kadar karmaşık olduğunu bilmiyordum. Hint müziği bambaşka bir dünya. Seçeneklerin var. Türkiye'de bize yapmamız gerekenlerin söylenmesine çok alışkınız. Orada ne yapmak istediğin soruluyor. Bunu çalışmalısın denen çok temel dersler var; armoni, teori, solfej. Bunları herkes alıyor ama sonrası için seçim kişiye ait, sorumluluk da kişiye ait. Madalyonun diğer yüzünde şunu hatırlamak gerekiyor, Berklee bir iş merkezi gibi. Yatırımcıları var. Okulun ana geçim kaynağı öğrenciler, yıllık 40-50 bin dolar ücreti var. Berklee Amerikan kapitalizminin kalbinde, çok akıllı bir oluşum. Örneğin sınava giriyorsun, biraz gitar biliyorum ve film müziği öğrenmek istiyorum diyorsun. Beş yıllık eğitim için 200.000 $ veriyorsan Berklee'ye hoş geldin. Ama ben Türkiye'deyim, bu parayı ödemem mümkün değil, burs istiyorum diyorsan seni başka bir şekilde değerlendiriyorlar. İnsanların şöyle bir düşüncesi var; çok iyi gitar çalıyorum, kesinlikle burs alırım. Sınava giren 5000 kişinin hepsi çok iyi gitar çalıyor, hepsi çok iyi piyano çalıyor. Berklee burs ile sana bir yatırım yapıyor aslında. Ben bu insana inanıyorum, mezun olduktan sonra başarılı olacak ve Berklee ismini taşıyacak. Ne kadar başarılı olursa o kadar reklamımız olacak ve yatırımımızın karşılığını alacağız diyor. İronik bir şekilde Berklee Silent Film Orchestra'nın ilk ABD dışı konserini birlikte yaptık. Böylece paralarını geri aldılar. Bu zihniyete alışmak çok zor çünkü biz böyle yetiştirilmiyoruz. İzin almadan yapıyorken son anda dekanımız Işın Metin çok büyük bir inisiyatifle izin verdi. O zaman 16-17 yaşında olduğum için çok itiraz etmiştim ama şimdi anlayabiliyorum. Klasik müzik okulunda çocuğun biri çıkıp ben metal çalacağım diyor ama orkestrayla. Klasik değil ama metal de değil, arada bir yerde. Bilinmez bir alan. Dekanımızın aldığı inisiyatif sayesinde bugün buradayım. O projede benle sahneyi paylaşmış arkadaşlarım, provaya gelmiş, notaların üzerinden geçmiş, gerektiğinde Böyle nota mı yazılır? diye notaları kafama fırlatmış, bana orkestrasyonu öğretmiş insanlara o kadar minnettarım ki. Her zaman adlarını minnettarlıkla anıyorum ve böyle insanların müzikle daha rahat hayatta kalabilecekleri bir ortam sağlama hedefim var. Bu çok bilinmez ama ben küçükken Başkent Oda Orkestrası'nın şefliğini yaptım. Asıl şefleri Bujor Hoinik'ten kontrpuan, armoni, orkestrasyon dersleri alıyordum. Beni orkestranın provalarına çağırıp bazen eserleri yönettirirdi. Bir noktada bana bıraktı, 2 sene onlarla birçok konsere çıktım. Hepsi benden çok büyük ve deneyimli insanlardı. Onların da yardımıyla çok şey öğrendim. Dream Theater şarkısı için orkestrasyon yapmaya karar verdiğimde hayatımda daha önce orkestra için müzik yazmamıştım. Yazdıklarımı o enstrümanı bilen arkadaşlarıma götürüp düzelttiriyordum. Şef olarak ortaya çıktığında minimum 40 kişiye diyorsun ki Ben müziği hepinizden daha iyi biliyorum ve bence böyle olmalı. O insanlardan istediğini alman gerekiyor. Bunun için enstrümana hakimiyet önemli. Çalmasak bile o enstrümanın nasıl işlediğini, nasıl kullanıldığını bilmeliyiz. Şef olarak eser yönettiğim zaman, onu sevip sevmememin bir önemi yok. Yapmam gereken, o müziği en iyi şekilde ortaya çıkarmak. İşin teknik ve bilgi kısmı dışında, insan sarrafı olmak gerekiyor. Çok genç olduğum için benden daha yetenekli ve profesyonel bir orkestranın başına geçtiğim zaman Çocuğa bak denebilir. Öyle bir tavırla yaklaşmalıyım ki insanların sevgi ve saygısını kazanmalıyım. İnsanlardan nefretle müzik alamazsınız. Sonuçta karşımdaki kişiden çok büyük bir inisiyatif almasını ve benim istediğim gibi çalmasını istiyorum. Bunu öyle bir şekilde istemeliyim ki, yaptığı için mutlu olmalı. Yoksa gerçek olmaz. Benden nefret ederek çalıyorlarsa o müzik olmaz, ses kalabalığı olur. İnsan psikolojisi, pedagoji, hitap, ses tonu, mimik, duruş bilmek lazım. Bir orkestra müzisyeni ve şefin birbirine yeterince çalışmadığını ya da iyi yönetemediğini söylemesi, arkadaşlıklarına aykırı değil. Türkiye'de bunu sağlamak çok zor ama bence olması gereken bu. Müziği hikaye anlatmanın bir aracı olarak düşünelim. Ben kendi hikayemi istediğim gibi anlatabilirim ama başka birinin hikayesini anlatıyorsam kendi istediğim gibi anlatamayabilirim. Film müziği bestecilerinin en sık karşılaştığı sorunlardan biri; müziğin gittiği yöne doğru hareket ederken filmin gerektirdiklerinin dışına çıkmak. Bir görsel medyaya müzik yazıyorsam, müzik birinci değil, deneyim birinci. Müzik kendi başına güzel olabilir ama filme uymuyorsa ben başarısız bir film bestecisi olurum. Sonuçta hepimiz filmi ya da konseri izlemeye gelen seyircinin deneyimi için uğraşıyoruz. Sinema, konser, tiyatro... hepsini deneyim kelimesi altında topluyorum ve ayırmıyorum. İnsanların 80-90 yıllık hayatlarından 2-3 saat alıyoruz ve onlara bir deneyim yaşatıyoruz. Hepimiz o deneyime hizmet ediyoruz. Ben çoğu konuda çok şanslıyım, doğru zamanda doğru yerde olabildim. Ama herkes doğru zamanı elde edemeyebiliyor. Etse bile doğru imkanları olmayabiliyor ya da doğru insanlarla tanışamayabiliyor. Herkes bir şekilde müzikle hayatta kalmaya çalışıyor ve bunu başaramayanlar oluyor. Para harcayarak yaptığınız şeye legal olarak bedava ulaşılabilen bir çağdayız. Sanatçıya verilen ve onun hayatta kalmak için ihtiyaç duyduğu değer yok edildi. Popülerlik olarak belli bir noktayı geçmiş insanlar bu konuda zorluk yaşamıyor. Bana Neden kendi müziğini yazmıyorsun? Neden hep cover çalıyorsun? diye soruyorlar. Çok basit bir nedeni var, ben bunları yaparak hayatta kalıyorum. Kimse bana albüm yapayım diye para ödemiyor. Yaşatmak istediğim deneyimden daha az kalitede bir şey üretmek istemiyorum çünkü o beni temsil etmeyecek. Ona varmak için de para kazanmam gerek. Müzisyen aslında bir start-up gibi. Melek yatırımcı olmadan işleyemiyoruz ya da durmadan iş yapmamız gerek. Herkes aynı sorunu yaşıyor. Tanıdığım, sanatsal olarak fikir üreten bütün bu insanlara bir ortam yaratmak istiyorum. Ben senin müzikal kapasitene inanıyorum, işte 6 aylık kira ve yemek masrafın, albümünü yaz diyebilmek istiyorum. Artık müzik yapmak da yetmiyor. Hayatını harcayarak ortaya çıkardığın şey, 50MB bir mp3 dosyası. Değersiz. Diğer yandan bir Pink Floyd plağına 500 $ verilebiliyor. Çünkü zamanında bazı müzikler bazı insanlar için çok büyük şeyler ifade etmiş. Bir deneyim, bir sosyal hareket ifade etmiş. Bence albüm yaparken bir mp3 dosyası değil, bir deneyim yaratmalıyız. Bu deneyim bilgisayar ekranında, kulaklıkla tekrarlanamayacak bir şey olmalı. Roger Waters buraya kocaman bir duvarla geldi. Ben bu konseri ekrandan ne kadar izlersem izleyeyim, o gün o duvarın önünde durduğum anki gibi olmayacak. Biz artık sadece müzisyen, sinemacı ya da tiyatrocu olmaktan çıkmalıyız. Hepimiz bir hikaye anlatıyoruz ve bunu insani olarak, hayat süremizi paylaştığımız insanlarla birlikte olduğumuzu hatırlamak için yapıyoruz. Çünkü çektiğimiz acı ancak o şekilde anlamlı kılınabiliyor. Yaşamaya devam etme fikri birlikte olduğu için güzel oluyor. Bunu sağlamamız lazım. Bunun için de insanların temel ihtiyaçlarını karşılamak lazım. İstanbul'da bir prodüksiyon şirketi kurdum. İleride bir deneyim şirketi olarak yatırımcılara gidip, bu şirket dahilinde müzik, sinema oyun gibi alanlardan beraber çalışan sanatçılar var, şu seyirci gruplarına erişimimiz var, şu ülkelerde şu insanları tanıyoruz ve bu işleri buralara taşıyabiliriz diyebilmek istiyorum. 3 yıllık bütçemiz bu, size bu sürenin sonunda 10 tane deneyim sağlayacağız diyebiliriz. Bu gelir modelini bölüştüğümüz zaman, biri başarılı olduğunda tüm topluluk başarılı olur. Hepimiz aslında aynı şeyi yapıyoruz, hikaye anlatıyoruz. Biz hikayelerle varız. Gerçek hayatta bile etrafı algıladıktan sonra 15-20 milisaniyelik bir gecikme yaşıyoruz. Bilgi elektrik sinyali olarak geliyor, onu işliyoruz, geçmişte yaşadıklarımızdan referans alıyoruz ve anlıyoruz. Bu süreç bitene kadar başka bir gerçeklik devam ediyor. Biz aslında hep biraz geriden geliyoruz, hep hikaye yaşıyoruz. İşin genel planında hiçbirimizin hiçbir anlamı yok. O yüzden her gün kalkıp acı çekmeye devam etmemizin de bir anlamı yok. Camus'nün dediği gibi, bu kadar eziyete gerek yok. Bu eziyeti çekmenin bir tek güzel tarafı var, beraber yapıyoruz. Birbirimize kötü deneyimlerimizi anlatıyoruz ve bunlar bir anlam kazanıyor. Yalnızlığımızdan ve işin genel planındaki anlamsızlığımızdan uzaklaşıyoruz.


Yılın ilk gününün pazartesiye denk gelmesi, hissetmeyi sevdiğim yeni başlangıçlar duygusunu güçlendiriyor. Pozitif enerji üretmek için hiçbir fırsatı kaçırmayanlar, bu haftaki etkinlik rehberi size. Bağımsız müzik sahnesine hak ettiği önemi vermek, insanlık tarihinin dehalarından birini daha yakından tanımak, sinema tarihinin bu topraklardaki seyrine bakmak için ideal günler.


Keşke etkinlik rehberi bir broşür olsaydı da kendimizi onunla yelleseydik. Yazın İstanbul'un havasından bunalmak gelenekselleşti. Şehrin beton örtüsü, özellikle sahil semtlerinde yaşayanların üstüne gece gündüz ısı olarak çöküyor. İki yaka arasındaki vapurlar ulaşımın çok ötesinde bir işleve, nemden daralmış insanlara nefes aldırma işlevine sahip artık. İşte o güzel vapurları kullanarak gidelim bu haftaki konserlere, sergilere, film gösterimlerine, atölyelere. Zaten köprülerde çalışma var.


Kışa girdik giriyoruz derken hop yine bir yaz havası. Bir yandan Akbank Caz Festivali, bir yandan heyecan verici albümlerin lansman konserleri, yeni açılan mekanlar, sevdiğimiz galerilerde zihnimizi açacak işlerle ekimi yarılıyoruz. Etkinlik rehberi son güzel havalarda sokağa dökülmenizi salık vererek sunar.


İstanbul bazen çocukluğumdan beri aralıklarla aklıma gelip, dinlemeden yakamı bırakmayan bir şarkı gibi. Her gün batımında nasıl farklı görünüyor, tam bıktım diyecekken nasıl aklımı çeliyor bilmiyorum. Etkinlik rehberi bu hafta XJAZZ ekseninde bolca geziniyor, FFINE'ın ilk sergisi Ben Artık İflah Olmam için heyecanlanıyor, 36. İstanbul Film Festivali'ne uğruyor. Haftanın yoğun programından bir seçki, aşağıda ajandalarınıza girmeyi bekliyor.


Yanımıza akşam için giyecek bir şey almayı unutup, artık gece de üşümediğimizi fark ettiğimiz güzel günler geldi. Etkinlik rehberi gözlerini denizin en güzel mavisinden güçlükle alıp İstanbul'da şöyle bir gezdirdi ve sizin için seçti. Fransa'da 1982 yılında Kültür Bakanı Jack Lang'ın teşvikiyle kutlanmaya başlayan Fete de la Musique ya da Dünya Müzik Günü, her yıl 21 Haziran'da 120 ülkede insanları müzik ekseninde bir araya getiriyor. İstanbul biraz erkenci. Babylon ve Fransız Kültür Merkezi işbirliğiyle bomontiada'da gerçekleşecek Kolektif İstanbul, Titi Robin ve La Caravane Passe konserleri 14-16 Haziran arasına yayılıyor. Etkinlikler ücretsiz.


Pazartesinin en çekilir yanı olan etkinlik rehberi bu hafta da ajandanızın tamamına talip. Müzik cephesinde sakin, dingin lansman konserleri bir yanda, bol gürültülü geçeceğini beklediğimiz performanslar diğer yanda iştahımızı kabartıyor. Kimi son günlerine giren, kimi yeni açılan sergiler galerileri doldururken sinefiller! f İstanbul Bağımsız Filmler Festivali'yle 17. defa buluşmanın keyfini yaşıyor. Haftanın heyecan verici etkinlikleri için aşağıya buyrun.


Etkinlik rehberi bu hafta caz, folk, drum and bass konserleri için heyecanlanıyor. İlham deposunu resim, fotoğraf ve heykellerle doldurup finali kışkırtıcı bir Macbeth yorumuyla yapıyor.


Ocak ayından kaçmış bir mart haftasını soğuk ve yağmura rağmen moral bozmadan karşılıyoruz. Bunun ertesi bahar, biliyoruz. Etkinlik rehberi Arkaoda'ya konuk olan Music From Memory'den kaptığı seslerle yeni sergilere uğruyor, yolunu Pera'dan geçirip İstiklal Caddesi'nde film avına çıkıyor.


İstanbul'da hafta yoğun. Sahneler Türkiyeli müzisyenlerin harika üretimleriyle doluyor, ! f İstanbul zengin programıyla göz kırpıyor, galeriler ruh halimizi şekillendiren etkileyici işleri ağırlıyor, sanatçılar söyleşilerde kendilerini doğrudan ifade ediyor. Etkinlik rehberi yüzeyin altında fokurdayan enerjiyi hissettiren bir hafta için önerilerini titizlikle sıralar. Pazar gününü La Sardina ile çeşitli çekim teknikleri deneyerek ve analog fotoğrafçılıkla gevşeyen bağları güçlendirerek geçirmek iyi fikir. Lomography Türkiye'nin atölyesine katılmak için makineniz olması gerekmiyor ama store. istanbul@lomography.


Yazın belki de en güzel günlerindeyiz. Eylülün ucu göründü, yağmurlar başladı. Etkinlik rehberi bu hafta progresif rock'tan noise'a türler arasında geziyor, Çatalhöyük kazılarının dünyasına dalıyor, karnını güzelce doyurup ikinci el eşya alışverişine çıkıyor.


Kasımın ikinci yarısı ilkinden daha hızlı geçecek gibi görünüyor. Yılın son ayına doğru koşar adım ilerleyen etkinlik rehberi her sokaktan yükselen görsel/işitsel çağrılara kulak kesilerek, antenlerini radyo dalgalarına açık tutarak, yaşamın her yüzeyini kucaklayarak sunar.


İstanbul'a sonbahar yakışıyor. Hızlı değişen havası hasta etse, yağmurlar sadece trafiğe çıkmayacak olanlara güzel gelse de yakışıyor. Şehrin en canlı olduğu mevsimlerden sonbaharı güzelleştiren Akbank Caz Festivali 28. defa ajandalarımızı kontrol altına aldı. Lansman konserleri, sergi turları ve gözünü teknolojiyle ilişkimize dikmiş etkinlikler bir yana, Mark Kozelek de bu hafta şehre geliyor. Etkinlik rehberi içindeki heyecanı gizleyemeyerek sunar.


İstanbul'un kutlu sanat ayını yarıladık. Galeriler art arda yeni sergilerle açılıyor, konser mekanları açılış partilerini yapıp ilk konserlerine hazırlanıyor. 16. İstanbul Bienali, ! f İstanbul, Zorlu PSM'nin yeni festivali Neue! Step, İstanbul Coffee Festival derken ajandalar yine rengarenk oluyor. Etkinlik rehberi, havanın değişen kokusundan heyecan duyarak sunar.


Yeni yıla dair alınan kararlar hala uygulanıyor mu? Evetse aynen devam, hayırsa telaş yok, tekrar deneriz. Heves depolarını yeniden doldurmak için müziğe, sanata, yeni deneyimlere ihtiyaç duyuyorsundur belki. Etkinlik rehberi bunun için burada.


Şehir berelerimiz, çoraplarımız ve yılbaşı süsleri hariç grinin tonlarına bürünmüş gibi görünse de, meraklı gözler galerilerden taşan renkleri ve konser mekanlarındaki hazırlıkları yakalıyor. Etkinlik rehberi tişörtünü içliğinin beline sokarak sunar.


İstanbul, kötü geçirdiğimiz yazı telafi etmek ister gibi kaynıyor. Akbank Caz Festivali hız kesmeden devam ediyor, adını hip hop tarihine yazdırmış Grandmaster Flash şehre geliyor, sinematek ruhu müzelere sızıyor. Etkinlik rehberi türler arasında dolaşarak, ekim yağmurlarına bulaşarak, ofislerden konser mekanlarına yetişerek sunar. Kadife Sokak'ta yeni açılan yeme-içme mekanı BİNA'nın orta katı, Bant Mag. Havuz adıyla bundan sonra sergiler, konserler, atölyeler gibi etkinliklere ev sahipliği yapacak. Sadi Güran, Sedat Girgin, Ethem Onur Bilgiç, Gaye Su Akyol, Furkan Birgün, Merve Atılgan, Tarık Töre gibi isimlerin yer aldığı bir karma sergiyle açılan Bant Mag. Havuz, Kadıköy'deki uğrak noktalarımızdan biri olacak.


Her şeye rağmenlere gerek yok. Buradayız, yaşıyoruz. Hafta bol canlı performanslı, yer yer açılışlı ve söyleşili. Record Store Day'i de kutlayacağız, fanzin kültürünü de; kolektif hafızamıza kazınmış fotoğraflara dalıp gideceğiz, mekanları dönüştüren ve yeniden yorumlayan işlerden ilham alacağız, hayallerinin peşinden gidenlerle bir araya geleceğiz. Etkinlik rehberi anı mesken edinerek sunar. Doğu Berlin'e ilk kez giren, 1966'da boksör Muhammed Ali'yi fotoğraflayan, bir dönem Magnum Fotoğraf Ajansı'nın başkanlığını üstlenen 1936 doğumlu Thomas Hoepker'in Türkiye'deki ilk kişisel sergisinde sanatçının kariyerinden, kimileri kolektif hafızamızda yer etmiş oldukça etkileyici kareler bir arada bulunuyor. Ani Bir Zafer başlıklı sergi, 3 Haziran'a kadar Bomontiada'daki Leica Gallery İstanbul'da görülebilir.


Kış, nefesimizin buharında görünür oldu. Yıl sonu hesaplarıyla Yılbaşı planları kol kola gidiyor. Etkinlik rehberi bu hafta yeni seslerin, yeni albümlerin, yeni şarkıların peşinde. Güzel sanatlar fakültelerinin taze mezunları işlerini BASE'de sergilerken, Bedri Rahmi Eyüboğlu'nun cinselliği betimleyen çizimleri izleyiciyle buluşuyor. Yeniden doğan Beyoğlu Sineması, Fantastik Filmler Festivali'ne ev sahipliği yapıyor. İstanbul'da hayatın hızı termometreye bakmıyor. Geçtiğimiz yıl çıkardığı ilk albümü A Lunar Manoeuvre ile ülkenin müzik sahnesine taze nefes üfleyen In Hoodies, 2018'de yayımlayacağı yeni albümü öncesinde ısınma turlarına başladı. Yeni In Hoodies şarkılarını duymak isteyenler, onları 22 Aralık Cuma günü saat 18.30'da Kanyon'da yakalayabilir. Sinemanın en özgün ve popüler türlerinden fantastik filmlere adanmış Fantastik Filmler Festivali, bu yıl küllerinden yeniden doğan Beyoğlu Sineması'nda gerçekleşiyor. İlk defa düzenlenen festivalin programını detaylı olarak buradan inceleyebilirsiniz.


İstanbul'da sonbahar-kış sezonunu açtığımız gibi şehrin her yerinden renk akmaya başladı. İkinci evim olan konser salonları davetkar, İstanbul Bienali paralel etkinliklerle birlikte tüm sanat ortamını canlandırıyor, Future Tellers sergisi gelecekten hikayeler anlatırken İstanbul Coffee Festival 4 günlüğüne nabzımızı yükseltiyor. Etkinlik rehberi, gelecek daha güzel günlere dair pozitif hislerle sunar.


2016'ya girerken aldığımız kararlara hala uyuyor muyuz? Evetse harika, hayırsa da sorun değil. Bir şeylere yeniden başlamak için hafta/ay/yıl başlarını beklemeye ihtiyacımız yok. Ne zaman istersek harekete geçebiliriz. Sıradaki etkinlik rehberi müzikle, sanatla, yaratıcı işlerle motive olanlara gelsin.


Etrafımızda olup bitene müdahale edemeden, ülkenin ve olayların akışına kapılıp sürüklendiğimizi hissediyoruz kim bilir bu yıl kaçıncı defa. Korkmak çok insani bir refleks. Kaçmak, kapanmak, uzaklaşmak istemek de öyle. İstanbul bütün bu deliliğin içinde nefes almaya devam ediyor. Etkinlik rehberi hayata sanatla tutunmaktan, giderek evlere itilirken ortak alanlarda birleşmekten yana olanlar için yine dolup taşıyor.


Yazdan kalan tek şey bronzlaşmaya mesai verenlerin henüz açılmamış ten rengi ve evlerimizdeki birkaç dirayetli sivrisinek. Nihayet hırka zamanı geliyor. Konser salonları birer birer sezon açılışlarını yapacak, galerilerin şarap stokları yenilenecek, müzelerin vestiyerleri dolacak. Etkinlik rehberi en çok sonbaharı sevenlere selam ederek, seçmece önerilerini analog ve dijital ajandalarınızın önüne seriyor.


Haziranın en güzel haftasına, Onur Yürüyüşü'yle bitecek İstanbul LGBTİ+ Onur Haftası'na girdik. Yazlık konser mekanı Peyote Cennet Bahçesi'nden şehir içi avlulara, Wargasm Collective'in DIY punk buluşmasından DOCUMENTARIST'e ajandamın ağına bir sürü etkinlik takıldı. Etkinlik rehberi, gökkuşağı bayrağının altında aşkı kutlayarak sunar. Hazirana dair en iç açıcı şey olan İstanbul LGBTİ+ Onur Haftası, bu yıl da atölyeler, paneller, partiler ve bir sürü etkinlikle dopdolu bir programa sahip. Toplu, ücretsiz ve anonim HIV testinden vegan piknik ve giysi takasına; video aktivizm, homo-transfobik saldırılara karşı özsavunma ve işaret dili atölyelerinden Cezasızlık ve OHAL Sonrası LGBTİ+ Hakları, Suriyeli LGBTİ Hareketi, Türkiye'de Trans Kadın Mahpuslar gibi pek çok başlıktaki panellere; forumlardan sergilere bir haftalık bir araya gelme, deneyim paylaşma, fikir ve eylem üretme ve Buradayız! diye bağırma fırsatı. Bu yıl onuncu defa düzenlenen DOCUMENTARIST İstanbul Belgesel Günleri, şehrin iki yakasında dokuz güne yayılıyor. 10. yıla özel seçkiler ve yenilikler içeren festivalin onur konuğu Finlandiyalı sinemacı Pirjo Honkasalo. Honkasalo, 21 Haziran'da Depo'da bir sinema dersi de verecek. Geniş festival programını buradan inceleyebilirsiniz.


Kışın hayatımızın ortasına yerleşmek üzere geldiğini kabullenip kazakları, atkıları ve bereleri saklandıkları yerden çıkardıysak, İstanbul ile kazan-kepçe ilişkimize devam edelim. Üşüyenler bu hafta sinema salonlarında bol bol vakit geçirebilir zira Avrupa yakası, yoğun film festivali yağışı altında. Yeni açılacak sergiler ve konserler alıştığınız gibi aşağıda önünüze serilmiş durumda. Etkinlik rehberi, kombiyi biraz daha açmanın verdiği karmaşık hislerle sunar. İstanbul Experimental adı altında bağımsız sanatçıların kendi inisiyatifleriyle oluşturduğu, Türkiye'nin ilk deneysel film festivali İstanbul Uluslararası Deneysel Film Festivali, 21-25 Kasım tarihleri arasında Vault34, Salt Galata, Soho House ve Cezayir'de film ve video gösterimlerinden sanatçı konuşmalarına, pek çok farklı etkinlikle İstanbul'la buluşacak. Sürdürülebilir Yaşam Film Festivali bu yıl 22-25 Kasım tarihlerinde 11. yaşını kutlayacak. Festival programında dünyanın her köşesinden ilham verici hikayeler içeren, karmaşık küresel sorunlar karşısında sıradan insanların ürettiği ve hayata geçirdiği yaratıcı çözümleri konu edinen belgeseller var. İhtiyacımız olan kahramanların aslında değişim yaratmak isteyen herkes olduğunu vurgulayan belgeseller, Fransız Kültür Merkezi ve SALT Beyoğlu'nda ücretsiz gösterilecek. Pera Film'in, toplumun sınırlarına karşı özgürlüğü için mücadele eden çarpıcı kadın karakterleri canlandırmış İsrailli oyuncu Ronit Elkabetz'e saygı duruşu niteliğindeki seçkisi 28 Kasım'a kadar devam ediyor. Sınırların Ötesi programı, Elkabetz'in kimi zaman oyuncu kimi zaman da yönetmen olarak yer aldığı, kariyerinde büyük bir öneme sahip dokuz filme yer veriyor.


Bu hafta konuşacak çok şeyimiz var. Söyleşisi, sohbeti bol bir etkinlik rehberi oldu. Minimalizm, sinema, edebiyat, tipografi konularında besleyici konuşmalar bizi bekliyor. Ghostpoet ve Brazzaville gibi sevdiğimiz müzisyenleri yeniden şehirde misafir ediyoruz. Yeni plak şirketi Transferans'ı kutlayıp taze sergilere geçiyoruz.


Coşan allerjilerle, ısıtma konusunda cimrilik eden güneş ve ona bağlı yanlış giysi seçimleriyle, bitmek bilmeyen çimende oturma isteği ve evlere giren ilk arılarla bahar geldi. Etkinlik rehberi tıka basa dolu. Kadıköy'de TSU! ve Palmiyeler konserleri, Salon'da Balmorhea'nin ruhani atmosferi, nefis programıyla hafta sonunun hem gündüzüne hem gecesine talip olan Sonar İstanbul bizi bekliyor. 37. İstanbul Film Festivali'nin iki haftalık sinema maratonu başlıyor. Galerilerde ise yeni sergiler var.


Mevsim niyetini belli etti. Şemsiyeler, paltolar, atkılar ve bereler kuşanıldı. Etkinlik rehberi bu hafta soğuğa hiç aldırmadan hip hop ve cazdan pop ve noise'a savruluyor; köklü galerilere, yeni paylaşım alanlarına, müzelere girip çıkıyor; İstanbul'da heyecan verici ne varsa bulup önünüze seriyor.


İlkbahar ekinoksu da tamam, bu yokuşun dibi yaz! Her hafta ajandaları dolduran etkinliklere bu defa iki güzel festival, Sonar Istanbul ve Sound Ports İstanbul ekleniyor. Çöl blues'uyla baharı kutlayıp 19. yüzyıldan kalma bir karikatür albümüyle zaman yolculuğu yapıyoruz. Sentetik seslerle organik hisleri birbirine bağlıyoruz. Etkinlik rehberi çiçeklenen her ağaçla içi kıpır kıpır olarak sunar.


Her şey çok hızlı oldu, termometrede 30'ları görmemiz yakın. Yokuşun dibi açık hava festivalleri. PSM Caz Festivali devam ediyor, Ağaçkakan ve Volkan İncüvez'den albüm lansman konserleri geliyor, Brazzaville İstanbul'la hasret gideriyor. Ankara Comics & Art Festival, hafta sonu Bilkent Center'dan göz kırpıyor. Etkinlik rehberi 20-26 Mayıs haftası için önerileriyle karşınızda.


Doğaçlama sesler bağımsız melodilerin koluna giriyor, hep birlikte konserlerden ses atölyelerine taşınıyoruz. Bir dizi fotoğraftan yola çıkılarak yazılan hikayelerin izini aklımızda tutarak yeni medya işlerinden tanıdık çizgilere yol alıyoruz. Etkinlik rehberi, 90'lar brit rock'ı sinema salonlarında kükrerken yerinde zor oturarak sunar.


Sokağa atılan ilk adımların tedirginliği, sıcak hava ve nemin etkisiyle yerini maskemizi indirebileceğimiz tenha sokak aralarının küçük mutluluklarına bırakıyor. İstanbul'da müze ve galeriler bir süredir Covid-19 önlemleriyle açık. Kültürel hayatın önemli bir parçası olan barlar ve konser mekanları henüz aramıza dönmedi ama şehirde aylar sonra müzik etkinlikleri konuşuluyor. Etkinlik rehberi bir şeylerin iyiye gitme ihtimaline tutunarak İstanbul'u tarıyor. Yurt dışında örneklerini çok gördüğümüz biletli online konserlerin en heyecan verici olanlarından biri bu hafta gerçekleşiyor. Nick Cave'in Londra'daki Alexandra Palace'ta Bad Seeds ve Grinderman ile yayımladığı 20'den fazla şarkıyı solo seslendirdiği Idiot Prayer performansı, Marriage Story'nin yönetmeni Robbie Ryan tarafından kaydedildi ve 23 Temmuz Perşembe akşamı tıpkı bir konser gibi, durdurma ve geri alma seçenekleri olmaksızın yayınlanacak. Idiot Prayer, Nick Cave'in 20.000 Days On Earth ile başlayıp One More Time With Feeling ile devam eden üçlemesinin son filmi olacak. Biletler ve detaylı bilgi için buraya bakabilirsiniz. Aylardır hasretini çektiğimiz konserlere bu hafta sonu Beykoz Kundura'da başlayacak Bir Yaz Gecesi Sahnesi serisiyle geri dönmeye hazırlanıyoruz. Indie, funk, caz, rock ve elektronik müziğe temas edecek açık hava konserlerinde 25-26 Temmuz'da Chico, Hedonutopia, The Kites, Undomondo, Büber, Tolga Duyan feat. Bulut Adalı Seçkin ve Barış Demirel Barıştık Mı? sahne alacak. Etkinlikte alınacak önlemler ve ulaşımla ilgili detaylara buradan göz atabilirsiniz. Bir Yaz Gecesi Sahnesi konserleri eylül sonuna kadar devam edecek. Seride önümüzdeki haftalarda Çağrı Sertel'in yeni projesi Multiverse, Islandman ve Lalalar gibi isimleri izleyeceğiz. Pandeminin ilk döneminde sosyal medyayı saran ücretsiz online konserler yerini yavaş yavaş müzik sektörü açısından daha sürdürülebilir olması umulan biletli online konser girişimlerine bırakıyor. Harun Tekin ve Redd'in ardından Melis Danişmend de ilk biletli online konserini duyurdu. 26 Temmuz Pazar günü Kadıköy'de bulunan Pür Stüdyolarında gerçekleşecek ve myopenstage. com üzerinden yayınlanacak konserin biletleri Biletix'te. Arter'de yer alan dört sergi son haftasına giriyor. Arter koleksiyonundan oluşturulan Saat Kaç? ve Kelimeler Pek Gereksiz başlıklı grup sergileri, Ayşe Erkmen'in Türkiye'deki ilk kurumsal solo sergisi olan Beyazımtırak ve Nevin Aladağ'ın İzler başlıklı kişisel sergisi, 26 Temmuz'a kadar görülebilir. SALT yapıları da birçok müze ve galeri gibi Covid-19 önlemleriyle ziyaretçi kabul ediyor. Filistinli görsel sanatçı Basma Alsharif'in kalıtsal bir yersizlik hali barındıran film, video ve enstalasyonları SALT Galata'nın üç katına yayılan Orada Her Kimse sergisinde bir araya geliyor. 30 Ağustos'a kadar sürecek sergideki eserlerle ilgili detaylı bilgiye buradan ulaşabilirsiniz. Arnavutluk sanatında önemli bir yer tutan toplumcu gerçekçilik anlayışının kültürel hayatın her alanına hakim olduğu diktatörlük yılları görsel üretimlerinden bir seçki sunan Bir Rüyanın İnşası sergisi, propaganda posterlerinden film afişlerine, kilim desenlerinden çocuk kitaplarına farklı mecralarda üretilmiş eserler içeriyor. Dönemin gündelik hayatı, işçi sınıfı, lider portreleri, rejim temsilleri ve gelecek kuşağa duyulan umut gibi konuları ele alan eserler, o yıllarda Arnavutluk'ta yaşanan toplumsal değişimi de belgeliyor. 15 Kasım'a kadar görülebilecek sergiye dair detaylı bilgi burada. İstanbul Modern, farklı kuşaklardan 43 fotoğrafçının ağırlıklı olarak pandemi günlerinde gerçekleştirdiği çalışmalarını Pandemi Günlerinde Fotoğraf başlıklı online sergide paylaşıyor. Işığın evlerdeki seyahatinden boş sokaklara, gündelik nesnelerin soyut kesitlerinden kurgusal hikayelere yaşadığımız ana ve fotoğrafa farklı yaklaşımlar barındıran sergiyi bu adreste görebilirsiniz.


İnşaat tozlarının ciğerlere dolduğu bu en güzel mevsimde İstanbul'un gecesi de gündüzü kadar hareketli. Bu hafta müzik mekanlarının Almanya, Belçika ve Finlandiyalı konukları var. Sahnelerden yükselen sesler noise rock'tan operaya uzanıyor. Galerilerde karma ve solo sergiler, beyaz perdede kadınların eşit ücret mücadelesi izleyicilerini bekliyor. Etkinlik rehberi haftanın özenle seçilmiş 10 etkinliğini sunar.


Hepimiz ya gribiz, ya gripten yeni kurtulduk ya da grip olmak üzereyiz. Etkinlik rehberi, vücudunuzdaki virüslerle ilişkinizin derecesine bağlı olarak katılabileceğiniz, coşmalı konserlerden sakince gezilecek sergilere ve sıcak bir şeyler tüketerek dinlenebilecek söyleşilere kadar pek çok seçeneği sıralıyor.


Sıcak günler, yağmurlu günler, maskeli günler, sisli günler. Hayatımızda en çok kullandığımız kelimeler yeni normal olmuşken, telefonlarımızın albümlerinde yemek fotoğrafları, alışveriş listelerimizin tepesinde temizlik ürünleri, içimizde en basit şeylere özlemler birikmeye devam ederken etkinlik rehberi ile şehirde ve internetlerde olan bitenin nabzını tutuyoruz. Bu yıl Covid-19 salgını nedeniyle nisan ayında buluşamadığımız İstanbul Film Festivali, mayısta başladığı çevrimiçi gösterimlere haziranda yeni filmlerle devam etti. Festival programından, dünya prömiyerlerini Venedik, Toronto, Cannes, Tallinn, SXSW film festivallerinde yapmış 15 film, 5'er günlük sürelerle filmonline. iksv. org adresinden izlenebiliyor. Seçkiyi ve programı aynı adreste bulabilirsiniz. Zorlu PSM ve Hollanda Başkonsolosluğu işbirliğiyle düzenlenen Dutch Ding-a-Dong festivali 22 Haziran 2 Temmuz tarihleri arasında Zorlu PSM Instagram ve Facebook hesaplarından takip edilebilecek. Festivalde Hollanda müzik sahnesinin özgün isimlerinden Annelie, Eefje de Visser, Pieter de Graaf ve Judy Blank yer alacak. 28. İstanbul LGBTİ+ Onur Haftası, pandemi nedeniyle tarihinde ilk defa dijital olarak gerçekleşiyor. Bu yıl Ben Neredeyim diye soran Onur Haftası'nın programında atölye, panel, söyleşi, forum, parti gibi etkinlikler var. Son beş yıldır yasaklanan Onur Yürüyüşü de online olarak gerçekleşecek. Onur Haftası etkinlik programını İstanbul Pride Facebook sayfasından inceleyebilirsiniz. Covid-19 salgını nedeniyle üç ay kapalı kaldıktan sonra 16 Haziran'da ziyarete açılan Arter, çevrimiçi etkinliklere devam ediyor. 25 Haziran Perşembe akşamı saat 19:00'da gerçekleşecek Arter'de Bir Sefer başlıklı zoom etkinliğinde Arter Yayınlar ve İçerik Koordinatörü Süreyya Evren, katılımcıları Arter'de sergilenmekte olan işler arasında bir yolculuğa çıkaracak. Farklı sergilerden işlerin temaları, dokundukları konular, barındırdıkları yaklaşımlar ve eşlik eden yayınlar üzerinden ziyaret edileceği ücretsiz etkinliğe bu linkten katılabilirsiniz. Pandemi sebebiyle çevrimiçi düzenlenen bir diğer etkinlik, İstanbul Bilgi Üniversitesi İletişim Fakültesi Sahne ve Gösteri Sanatları Yönetimi Programı ve Sahne Sanatları Alanı öğrencileri tarafından bu yıl dokuzuncusu gerçekleştirilen festival408. Birçok başarılı sanatçıyı temsil eden illüstrasyon ve animasyon ajansı fam , Ozmoz başlıklı interaktif çevrimiçi sergide 23 sanatçıyı bir araya getiriyor. Ozmoz, illüstrasyonlarla farklı bir iletişim içinde olmamızı sağlayacak şekilde tasarlanmış. Her illüstrasyon üç boyutlu bir odaya dönüşerek izleyeni içine alıyor ve sanatla karşılaşma deneyimini yavaşlatıyor. Sergide Ayşe Kiper, Cansu Bayrambey, Cem Ozan Çetintaş, Dilara Akbal, Dünya Atay, Ece Ağırtmış, Ege Acar, Eylül Deniz Ergun, Gökçe Yiğit, Günseli Sepici, Hande Koçhan, Kafaless, Melike Erkan, Melike Şen, Meltem Şahin, Mina Yancı, Nazlı Çelebi, Nurbanu Asena, Ozan Atalay, Selin Tahtakılıç, Selva Kaya, Sümeyra Yüce ve Uğur Altun'un işleri bulunuyor. İllüstrasyon dünyasını oyun dünyasıyla birleştiren sergiyi burada görebilirsiniz. HOOD Base'in faaliyetleri üç aydır Instagram yayınlarıyla devam ediyordu. 16 Haziran'da biz de birçok mekan gibi kontrollü olarak ziyaretçi kabul etmeye başladık ve Ozan Atalay'ın ilk kişisel sergisi Persona ile kapımızı açtık. Persona, Ozan Atalay'ın illüstrasyon, heykel, fotoğraf gibi farklı disiplinlerde ürettiği işleri bir araya getiriyor. Kendimizi toplumdan saklamak ve başkalarını etkilemek için yarattığımız maskelere odaklanan sergiyi yüzümüzde maskelerle gezmek, bugünlerin garip hislerine bir yenisini ekliyor. Yasin Arıbuğa ve Sude Belkıs'ın hayata geçirdiği afterwork, yeni bir online sergiyle karşımızda. Bu yıl herhalde en çok duyduğumuz tanım olan yeni normali başlığına taşıyan sergi, sanatçılar ve katılımcılar için ölümsüz ve virüssüz bir alan yaratıyor. New Normal'da Asena Doğan, Barış Çavuşoğlu, Berkin Gülten, Burka Bayram, Derin Kumbasar, Elif Gürlek, Gencer Özdamar, Glennis, İrem Aum, Kaan Ulgener, Oğul Öztunç, Selin Çınar, Serra Sensoy, Simay Bahçıvan, Simay Yaman, Super Normal, Sümeyra Yüce, Uçman Balaban, Yağmur Güçlü ve Yasin Arıbuğa'nın işleri yer alıyor. Sergi buradan görülebilir.


Soğuktan gözümüzün akının üşüdüğü günlere merhaba. Etkinlik rehberi bu hafta İstanbul'un iki yakasında da yoğun lansman konseri bekliyor. Galerilerde resim, heykel, fotoğraf ve tekstil eserleri görülecek. Mekan-zaman ilişkisini irdeleyen okumalar ise haftanın ortasından sonra şehre giriş yapacak.


İstanbul bir festivali atlatıp diğerine koşuyor. Big Burn Istanbul bu hafta sonu Şile'de binlerce elektronik müzik dinleyicisini ağırlamaya hazırlanıyor. Şehrin irili ufaklı sahnelerinden ambient'tan progresif rock'a, elektrikli ve akustik sesler yükseliyor. Söyleşiler ve panellerle zihnimizi besleyip, Bayburt'taki Baksı Müzesi'ne gitmek için seyahat planları yapıyoruz. Etkinlik Rehberi, lavanta yağının sivrisinekleri uzaklaştırdığını hatırlatarak sunar.


Vaktini zorunlu olduğu şeylerle keyif aldığı şeyler arasında bölüştürmeye çalışanlara merhaba. İşinizi biraz kolaylaştırmaya geldim. Arkadaşlar arasında Bu şehirden kaçmak lazım derken, bir gece konserden çıkıp Karaköy'de balık ekmek kokusunda hala İstanbul'a karşı derin bir sevgisi olduğunu fark edenler, siz de bizimlesiniz. Etkinlik rehberi evi bildiği şehri kucaklayarak sunar.


Güneş böyle parlarken, baharın son yağmurları tişörtlerin enselerinden sırtımıza sızarken, çatılardaki martı yavrularının cılız sesleri duyulmaya başlarken şehrin kokusu değişiyor. Her gün yanından geçip adını bilmediğimiz ağaçların, çiçeklerin polenlerine bulanıyoruz. Vapurda çay, metroda poğaça, konserde bira, zihinde bin bir düşünceyle yuvarlanıyoruz İstanbul'un yokuşlarından aşağı. Etkinlik rehberi, biraz da buralara doğru yuvarlanalım diyerek haftalık tavsiyelerini sunar. İstanbul'a yaz geldiğini Chill-Out Festival'ın rengarenk büyülü dünyasına girince anlayanlar, iki günlük dev mutluluğa hazır mısınız? Geçtiğimiz yıl 10. yaşını kutlayan festival bu hafta sonu Life Park'ı yine bir rüya kasabasına dönüştürecek. Üç sahnede öğleden gece yarısına kadar sürecek performansların yanında yoga ve meditasyon dersleri, gitar yapımı ve bakımıyla ilgili workshop'lar, tasarımcıların yaz koleksiyonlarından nefis parçalar Chill-Out deneyimimizi başka alanlara da taşıyacak. Festivalin en eğlenceli işlerinden biri Okey'in Aşk Yağmuru etkinliği. Özel bileklikler takıp el ele girilen yağmurlu konteynerin içinde, partnerinizle birlikte size verilen görevleri yaparken ellerinizi bırakmamaya çalışıyorsunuz. Bırakan ıslanıyor! Buradaki türlü komiklik ya da romantiklikteki görüntüleriniz gif formatında mail'inize geliyor. Senkronizasyonuna güvenen çiftleri sahada görmek isteriz.


İstanbul'la ilişkiniz ne durumda? Okuldan sinemalara, gündüz açılan barlara kaçtığınız zamanki gibi mi hala, yoksa onu sevmek için gün geçtikçe daha çok nedene mi ihtiyaç duyuyorsunuz? Şehir, bildiği yolda devam ediyor. Müzik müzelere giriyor, altkültür festivali Byzantion Fest iki yakaya yayılıyor, galeriler birbiri ardına sergilerle renkleniyor, bağımsız tiyatrolar perdelerini yeni oyunlara açıyor. Etkinlik rehberi şimdi ve burada olana meraklı gözlerle İstanbul'u tarıyor.


Mevsimin dönüşünü havanın kokusundan ve trafik yoğunluğundan hissettiğimiz eylülün son haftasında, İstanbul kendine yakışanı yapıyor. Red Bull Music Festival Istanbul, 60 sanatçıya yer veren programıyla dolu dolu 5 gün sunuyor, Berlin ve İstanbul'un serigrafi camiası Moda'da buluşuyor, İstanbul Tasarım Bienali rotaları belli oluyor, sergi açılışları ve konserler hız kesmeden devam ediyor. Etkinlik rehberi, havada asılı inşaat tozlarının arasından sızan gün ışığını seyrederek sunar. Eylül İstanbul'a sadece sonbaharı değil, 14 ülke ile birlikte bu yıl Türkiye'de de düzenlenmeye başlayacak Red Bull Music Festival'ı da getiriyor. 26-30 Eylül tarihleri arasında şehrin iki yakasını farklı konseptlerdeki etkinliklerle hareketlendirecek festivalde toplam 60 sanatçı yer alacak. Festival programı dört ana konsept etrafında oluşturulmuş. 26 Eylül'de Avusturya Kültür Ofisi bahçesinde gerçekleşecek doğaçlama düet gecesi Round Robin, Murat Ertel öncülüğünde farklı alanlardan 14 müzisyeni aynı sahnede bir araya getirecek. Ah! Kosmos, Cahit Berkay, Hans Joachim Irmler, Okay Temiz ve birçok değerli müzisyenin ikili olarak doğaçlama yapacağı gece, eşine bir daha rastlanmayacak performanslara sahne olması açısından oldukça heyecan verici. B sineması estetiği ekseninde gerçekleşecek konser, film gösterimi, söyleşi ve sergileri içeren Art of B-Movies kapsamında Gaye Su Akyol ve Bubituzak, Yılmayan Şeytan filmi için yaptıkları müzikleri 27 Eylül'de Kadıköy Sineması'ndaki özel bir konserde çalacak. East vs West gecesi, Türkiye'den ve yurt dışından hip hop sanatçılarını özel projelerle izleme fırsatı sunacak. Son dönemin yükselen isimleri Kamufle ve Ezhel'in yanı sıra İngiliz MC Little Simz ve 2012 tarihli single'ı Ima Read'den beri dikkatleri üzerinde tutan Zebra Katz, 28 Eylül'de Zorlu PSM'de sahne alacak. Festivalin son günü, Red Bull Music'in 20 yıllık tarihinin kutlanacağı büyük bir parti. Beykoz Kundura Fabrikası ev sahipliğindeki gecede ortak bir performans ile İpek Görgün ve Fennesz, Dopplereffekt, John Talabot ve Axel Boman'ın projesi Talaboman izleyeceğimiz isimlerden bazıları. Elektronik müzik sahnesinin üretken sanatçılarını deck'lerin başında buluşturacak parti, geceden sabaha uzanacak. Bu ay faaliyete geçen müzik oluşumu Audioban, kargART'taki ilk etkinliğinde İstanbul'un karanlık tarafından isimleri bir araya getiriyor. İlk albümünü yayımlamaya hazırlanan dark pop üçlüsü ELZ and the CULT, müziğin kendisi kadar sahnelenmesine de taze bir bakışla yaklaşıyor. Berlin ve İstanbul'daki çağdaş serigrafi ortamının nabzını tutan üç günlük sergi A Perfect Weekend For Bananafish, bu üç güne sığdırdığı programla hafta sonunu iple çektiriyor. Olivia Pils, Roland Barth, Dylan Bakker, Ruohan Wang, Tuğçe Barka, Susann Pönisch, İbrahim Kaçtıoğlu, Julienne Jattiot Druckgrafik, Hola Mono, Ali Can Metin, Zez Eah, Moklich, Cins ve Meltem Süel'in işlerinin yer aldığı sergi, 28 Eylül Cuma akşamı açılıyor. Açılışta Emma Kerssenbrock'un How to avoid social interaction as an artist performansı da görülebilir. New York'ta yaşayan, işlerini Pitchfork'tan NPR'a birçok mecrada takip ettiğimiz fotoğrafçı Ebru Yıldız, pedal fabrikası, konser salonu ve stüdyo işlevi gören Death by Audio'nun kapanışından önceki parti ve konserleri belgeleyen fotoğraflarını We've Come So Far: Last Days of Death by Audio kitabında toplamıştı. Tutkuya Övgü sergisi, Fahrelnissa Zeid'in özel koleksiyonlardan derlenen yağlıboya resimlerini içeriyor. Sergideki eserler sanatçının 40 yılı aşkın üretim sürecinin farklı dönemlerinden seçilmiş. Bu seçkide Zeid'in figüratif kompozisyonlar çalıştığı erken dönemi, geometrik ve soyutlamacı bir dil kullandığı olgunluk dönemi ve psikolojik anlatıya önem veren portreler yaptığı geç döneminden yapıtlar bulmak mümkün.


İstanbul bu hafta öyle güzel ki, etkinlikleri seçmeye kıyamadım. Yazdıkça yazdım. Edgard Varese ve Philip Glass eserleri yorumlanıyor, The Radio Dept.'ın sisli atmosferi Grouper'ınkine karışıyor, Seretan ile Ale Hop birlikte sahne alıyor, Astrofella yanına Club Bangkok'u katıp Salon'u uçurmaya hazırlanıyor. Diğer yandan bağımsız sanatçılar Mamut Art Project'te işlerini sergileme fırsatı buluyor, yeni medya disiplinleri giderek daha görünür oluyor, DasDas yepyeni sahnesini paylaşmak için Ataşehir'e bekliyor. Uçup gitme hayalleri kurduğumuz şehir ise Berlin. Etkinlik rehberi İstanbul ve ötesini meraklı gözlerle tarayarak sunar.


Yılın son etkinlik rehberi, 2018'e nerede gireceğinizle ilgilenmiyor. Bu haftanın kaçırılmayacak konser, parti, söyleşi ve film gösterimlerinden, galerilerdeki yeni sergilerden bahsediyor. Lokalize treni Eskişehir'de duruyor, MIAM elektroakustik performanslara sahne oluyor, Orta Avrupa filmleri Pera Müzesi'ne davet ediyor, bomontiada'dan kahve kokusu geliyor. Etkinlik rehberi bildiğiniz gibi, İstanbul'un nabzını tutmaya devam ediyor.


Hava soğudu, sezon açıldı, yağmurlar başladı. Şehrin ışıkları gri bulutların altında daha canlı parlıyor artık. Etkinlik rehberi bu hafta yeni festivallerin heyecanını, değişen havayla tazelenmenin hevesini taşıyor. Salonlarda, galerilerde buluşuyor, ıslak ve kuru kaldırımlarda bir yerlere yetişmeye çalışırken birbirimize görünmez öpücükler yolluyoruz.


Bahara döner gibi yapıp aniden kışı üzerimize boca eden mart, son haftasında bize güzel konser ve sergiler getirdi. Etkinlik rehberi ayı dolu dolu kapatıyor. İstanbul Caz Festivali 25. yaşını LP ile kutluyor, farklı müzisyenler Cocteau Twins'e saygı için bir araya geliyor, ses ve görselliği birleştiren performanslar sergi mekanlarında bizi bekliyor. Soğuğa aldırmadan, şehrin her yanından göz kırpan çiçekli ağaçlara odaklanarak dönüyoruz mevsimin son dönemecini.


Sonbaharla kış arasındaki çizgide dans ettiğimiz bu haftada etkinlik rehberi klasik müziğin genç yeteneklerini, İstanbul sahnesinin heyecan verici gruplarını ve yeni albüm turnesinde yolumuzun kesiştiği Liars'ı ağırlıyor; usta isimlerin işlerine ve ilk kişisel sergilere aynı hevesle bakıyor; farklı yönleriyle mimari fotoğrafa odaklanan bir atölye çalışmasıyla haftayı bitiriyor. Özgür Demirci ve Suat Öğüt tarafından kurgulanan Trumbauer Aile Koleksiyonu seçkisi, ilk kez İstanbul'da, Kasa Galeri'de sergileniyor. Trumbauer ailesine ait geniş bir tarih aralığını kapsayan koleksiyon, 23 Aralık 2017 tarihine kadar her çarşamba, perşembe, cuma ve cumartesi 13:00-15:00 saatleri arasında randevu alınarak ailenin özel güvenlik görevlisi eşliğinde görülebilir.


Etkinlik rehberi bu hafta Sound Ports İstanbul konserlerinden kalkıp dünya cazına ve yerli sahneye selam ediyor. Şehre, geçmişe, şimdiki zamanın fark edilmeyen detaylarına odaklanan işleri tanıyıp popüler kültürü masaya yatırıyor. Bütün bunları yaparken kulağı Açık Radyo'nun 14. Dinleyici Destek Özel Yayını'nda oluyor.


Etkinlik rehberi bu hafta albüm lansman konserlerine uğrayıp ruhunu iyi müzikle dolduruyor, farklı disiplinlerden sanatçıların yıkıcı doğamız üzerine düşünmeye davet eden işlerini izleyip kendini SUPA'da kahve kokusuna bırakıyor. Şehir, bakan gözler ne kadar hevesliyse o kadar çok şey veriyor. Güzelsin İstanbul. Tematik fotoğraf dergisi Specific'in şimdiye kadar yayımlanmış yedi sayısından seçilen fotoğrafların yer aldığı No Manipulation, sokak manzaralarından kurgulanmış karelere geniş bir koleksiyon sunuyor. Fotoğraf serileriyle hikayeler anlatan dergiye katkı sağlamış fotoğrafçıların işleri, 3-31 Mart tarihleri arasında The Marmara Pera'da olacak.


Yağmurdan kaçarken hızla önünden geçtiğin duvarlarda ıslanan afişlerden, sen orada değilken hazırlanıp kurulan sergilerden, hayat bulmak için seyircisini bekleyen sahnelerden derlendi etkinlik rehberi. Bu hafta elimizde yeni bir konser serisi, dj setler, farklı mecralarda üretilmiş işleri buluşturan sergiler, biraz da kahkaha var.


Yüksek koruma faktörlerinin yeniden hayatımızın parçası olduğu günler geldi. İstanbul, çok sıcaksın ama seni seviyoruz. Bu hafta Kadıköy'den ada vapuruna doluşup Cennet Bahçesi sezonunu açıyoruz. Feminist festival Ladyfest'i selamlayıp ölüm üzerine düşünüyoruz. Etkinlik rehberi tiril tiril tişörtlerin tatlı hissiyle sunar.


Hey! Sonbaharla birlikte etkinlik rehberi de geri döndü. Üzerimden geçen jet seslerini duyunca yarım bıraktığım son etkinlik rehberinde kızgın güneşten kaçıp kendimizi sanatla beslemekten bahsediyormuşum. Kızgın güneş yerkürenin bu enleminde etkisini yitirirken kendimizi sanatla beslemek her zamankinden daha büyük bir ihtiyaç. Daha çok konser, daha çok sergi, daha çok ilham için buyrun haftalık etkinlik seçkisine.


Yaz neden hala gelmedi? söylenmelerimizle Oof bu ne sıcak! sızlanmalarımızın arası her yıl daha da kısalıyor sanki. Etkinlik rehberi, biraz deniz havası için beton bloklar arasından kıyılara indiğimiz şehri hevesli gözlerle taramaya devam ediyor. Peyote bu hafta yazlık mekanını açıyor, Onur Haftası öncesi heyecan artıyor, karanlıktan beslenen eserler, Ritsos'un taşları bizi bekliyor. Aklımızın bir yanı ise Barselona'nın en güzel mevsimi Primavera'da. Ve Sadece Taşlar Kaldı 20. yüzyıl Yunan şiirinin büyük ustalarından Yannis Ritsos'un Yiaros ve Leros adalarındaki sürgün dönemi ve sonrasında yaşadığı Samos'ta resmettiği taşlarından küçük bir seçkiyi Galata Rum Okulu'nun Açık Okul Kütüphanesi'nde izleyici ile buluşturuyor. Kütüphanede sergilenen üç taş, şairin şiirsel anlatılarında yer alan kişisel ve politik yaşamından yola çıkarak değindiği toplumsal trajediler, sürgünler ve yokluk hissi ile olan mücadelesinin aksine, yaşamın özünü ve varoluşun köklerini hissetmeye davet ediyor.


İstanbul, kokusu bol bir şehir. Her mevsim çiçekler, ağaçlar, kediler, toprak, deniz, balık ekmek, kestane, egzoz ve şekerli parfümün bir karışımını sunan kente bu hafta kahve kokusu hakim. Etkinlik rehberi derin derin soluyarak şehrin kalbine dalıyor.


Bayram tatilinde şehirden uzaklaşmayı planlarken İstanbul'un tenhalığına aşık olup kendi evinde turist gibi davranmaya karar verenler, etkinlik rehberi bu hafta en çok sizin yanınızda.


Sıcaklık mevsim normallerinde, şehir etkinliklere elverişli. Her sene yazımıza özel anlar katan İstanbul Caz Festivali bu hafta başlıyor. Program cebimizde, heyecan yüksek. Gece Gezmesi'yle, konserler ve albüm lansmanlarıyla, Mural İstanbul'uyla Kadıköy bu hafta kaynıyor ama onunla yetinmeyip atlıyoruz vapura ve hop, Karaköy'de SALT Galata'dayız. Oradan çıkıp Zilberman Gallery'de genç sanatçıların işlerini görüyoruz. Hafta sonu ya Karaköy'e ya Burgazada'ya kırıyoruz dümeni. Etkinlik rehberi, kollarını İstanbul'a dolayarak sunar.


Polenden sulanan gözlerimin gördüğü kadarıyla İstanbul etkinliklerle kaynıyor. Angel Olsen iki geceliğine şehri ziyaret ediyor, Zorlu PSM Caz Festivali başlıyor, Red Bull Art Around Arnavutköy'ü galeriye dönüştürüyor. Konserler, partiler, yeni sergiler ve film gösterimleriyle etkinlik rehberi haftanın nabzını tutuyor.


Güneşin ısıtmadığı İstanbul'da bu hafta sahneler yerli isimlere emanet. Partapart ve Tantana Records çıkarmalarına El Topo EP lansmanı ekleniyor. Etkileyici fotoğraf kareleri galeri duvarlarından başka gerçekliklere kapılar aralıyor. Murat Beşer'in kafa açıcı atölye serisi Akbank Sanat'ta başlıyor. Etkinlik rehberi, her zaman olduğu gibi evler/ofislerden çıkıp sokakları adımlamak için nedenlerimizi sıralıyor.


Ekim bizi bol bol konserle, harika sergilerle, heyecan verici etkinliklerle mutlu etti. Kasım da onu aratmayacak kadar hızlı başlıyor. 27. Akbank Caz Festivali İstanbul'un caz halini vurgularken, yenilenen Studio her hafta bizi kendine çekmeyi başarıyor. Artist 2017 kapsamındaki sergi ve performanslar TÜYAP'ı hareketlendirirken, Lomography, 25. yılını kutluyor. Etkinlik rehberi kışa hazırlanarak kasımı kucaklıyor.


Soğuk, daha da soğuk olacak. Önce bunu kabullenelim. Sonra her zamanki gibi kalbimize, ruhumuza dokunabilen şeylerin peşinde şehri adımlayalım. Sahnelerden klasik ve elektronik müzik taşıyor bu hafta. İş Sanat, 17. sezonunu açıyor. Contemporary Istanbul, çağdaş sanat sahnesini hareketlendiriyor. Etkinlik rehberi, yünlere sarınıp gözünü kulağını dört açıyor.


Ağustosun sıcakla imtihan edileceğimiz ilk haftasında etkinlik rehberi teraslarda, bahçelerde, yazlık sinemalarda, karma sergilerde. Bir süredir Hollanda'da yaşayan besteci ve müzisyen Yankı Bıçakçı'nın solo projesi Yank, şu sıralar ikinci albümünün hazırlıklarını sürdürüyor. Yank'ın hiçbir kalıba veya janra bağlı kalmayan şarkılarını dinlemek için bu ay birkaç fırsatımız olacak zira kendisi minik bir turneye başlıyor. İlk konser ise Bant Mag. Havuz'da. Bu yıl ilk kez, 5-13 Ağustos arasında düzenlenecek Beykoz Kundura Restore Film Günleri'nde dünya sineması klasiklerinin restore edilmiş kopyaları ve arşivlerde saklı kalmış, yeniden keşfedilen filmler gösterilecek.


İşte yılın o günlerindeyiz. Havanın kış koktuğu, soğuğun pantolon bellerinden ve kazak kollarından sokulup ısırdığı, güneşin gümüşi bir grilikle perdelendiği günler. Mevsim dönüşleri virajlı ama etkinlik rehberi yanınızda. Bu hafta İstanbul havaya inat çok renkli. Saykedeli var, post rock var, klasik müzik var; galeri ve müzelerde gözlerini bize dikmiş portreler var, ilhamını şarkılardan alan performanslar var. Hepsi aşağıda.


Şehirde sezon açılışı, okula geri dönüşe benzer bir heyecan veriyor. Etkinlik rehberi konser salonlarını, galerileri, festival alanlarını yeniden doldurup İstanbul'un nabzını hissetmek isteyenlerin yanında.


Sivrisineklerin şarkılarını yeniden duyduğumuz güzel bir hazirana merhaba dedik. İstanbul'un kültür-sanat ajandası sıcakmış, rehavetmiş dinlemiyor. Şehrin iki yakasında da lansmanlar, konserler, sergi açılışları ve film gösterimleri hız kesmeden devam ediyor. Etkinlik rehberi haftanın öne çıkan 10 etkinliğini sizin için seçti. Hareketli günler geçiren In Hoodies, son EP'si Circling The Cage'in üzerinden fazla zaman geçmeden yeni single'ı Coo Coo'yu duyurdu. Epic Istanbul / Sony Music Türkiye etiketiyle yayımlanacak şarkının lansmanı, perşembe akşamı Bant Mag. Havuz / Bina'da gerçekleşecek.


Resmi olarak bahara girişimizin şerefine şehirde bir güneş bir güneş. Erkenci ağaçların çiçeklerine bakıp hem umut doluyor, hem donacaklar diye kaygılanıyoruz. Sokaklar konser afişi dolu, galeriler tam gaz ileri. Ayın ilk yarısından seçmelerle imdadınıza yetişti etkinlik rehberi.


Nihayet bahar! Ruhumuzu sıkanlara, bizi evlere kapatmaya çalışanlara inat bahar! Doğanın sesini, kokusunu güçlü duyduğumuz zamanlar. Söylediklerine kulak vermenin vakti gelmiştir belki? Titreşimler sinemaları, konser salonlarını, galerileri dolduruyor; etkinlik rehberi nisan ayının ilk yarısından seçmelerle sizi bekliyor. Banu Birkan ve Sevil Dolmacı'nın kurduğu Art Base Project, ilk sergisi A Remix of the Local'da farklı disiplinlerden sanatçıları bir araya getiriyor. Resim, heykel, fotoğraf, video alanlarından işlerin bir arada olduğu sergi, 25 Mayıs'a kadar Nişantaşı'ndaki Overthose'da görülebilir.


İstanbul tatile hazırlanıyor ama bir yandan bavul toplarken bir yandan da konserler ve film gösterimlerine katılmaktan geri durmuyor. Etkinlik rehberi bu hafta akustik performanslar, gümbür gümbür setler, hasret giderilecek şarkılar ve açık havada sinema keyfi vaat ediyor.


Çakışan konserlerden hangisine gideceğimizi seçemediğimiz günleri hatırlayacağımız bir hafta bizi bekliyor. Etkinlik rehberi Moon Duo'nun psychedelic ses katmanlarının arasında bata çıka ilerliyor, King Krule'a saygı duruşunda bulunup Laneth mirasını selamlıyor. Tünel'deki yeni konser mekanı Cemiyet'te Yank, Pilevneli Gallery'de yeni Refik Anadol sergisi Eriyen Hatıralar, Akbank Sanat'ta Macar sinemacı Zoltan Fabri'nin filmleri var. Haftanın heyecan verici etkinlikleri hemen aşağıda. Akbank Sanat, Şubat ayında, Macar ve Dünya sinemasının en önemli yönetmenlerinden Zoltan Fabri'nin 1956-1978 yılları arasında çektiği beş filmini Macar Kültür Merkezi'nin katkılarıyla izleyicilerle buluşturuyor. Etkinlik kapsamında 6 Şubat Salı akşamı usta yönetmenin Macar kültürüne ışık tutan aşk filmi Atlıkarınca gösterilecek. 8 Şubat Perşembe akşamı gösterilecek Cehennemde İki Devre ise Hitler'in doğum günü için kurulan Alman futbol takımıyla toplama kampındaki savaş esiri Macarların futbol maçını konu ediniyor. Saat 19.00'da başlayacak gösterimler ücretsiz.


Şehrin caz hali, reggae haline karışıyor. Ülkenin deneysel müzik sahnesi yeniden hatırlanırken, byte'ların ve kayaların hareketlerinden ilham alan sergiler galerilerde bizi bekliyor. Etkinlik rehberi renkli kazakların içinde ısınarak sunar.


Savaşın göçe zorladığı kadınların sesleri yükseliyor, Demonation Festivali kar engeline takılan konserleriyle geri dönüyor, değişen iletişim biçimlerinden, doğayla ilişkimizden, tarihten ilham alan sergiler müze ve galerilere çağırıyor. Etkinlik rehberi, şehrin bahara yaklaşan adımlarını takip ederek, ruhumuzun yanında karnımızı da doyurarak sunar.


Soğuk biraz kırılınca, güneş biraz kendini gösterince hemen sabırsızca baharı düşünmeye başlıyoruz. Cass McCombs'un uçucu müziğinin, İstanbul Modern'in yeni sergisi Liman'ın çağrıştırdıklarının, kolektiflerin verdiği umudun da etkisi var tabii. Etkinlik rehberi dağınık masasında çiçeklerle sunar.


Bahar yağmurlarının eşiğinde, havanın kokusunun değiştiği nisan günlerini daha da güzelleştirecek konserler, partiler, sergiler ve söyleşilerle dolu etkinlik rehberi. Odeabank'ın sanat platformu O'Art, Begüm Alkoçlar küratörlüğündeki Şimdi sergisinde farklı disiplinlerden 23 çağdaş sanatçıya ev sahipliği yapıyor. Ahmet Duru, Ali İbrahim Öcal, Arslan Sükan, Beril Or, Bora Güney, Buğra Erol, Ceyda Göksal, Dilek Gökdere, Duygu Aydoğan, Ekin Bernay, Elçin Ekinci, Emin Mete Erdoğan, Zeynep Çilek Çimen, Fırat Engin, Füge Demirok, Gizem Burcu Perçin, Gökçe Hiçyılmaz, Hasan Baran Kurtoğlu, Nejat Satı, Ozan Ölmez Gazi Çetinkaya, Tevfik Altan Doyran ve Volkan Parlak'ın sergideki eserleri, beyazın tonları takip ediyor ve teknik, malzeme, biçim ve form çeşitliliğine odaklanıyor. Geçtiğimiz ay kaybettiğimiz usta sinemacı Agnes Varda'nın 70. Cannes Film Festivali'nde en iyi belgesel ödülü alan filmi Mekanlar ve Yüzler, 10 Nisan'da yeniden gösterime giriyor. Agnes Varda ve Fransız sokak sanatçısı/fotoğrafçı JR'ın, fotoğraf stüdyosuna dönüştürülmüş bir minibüsle Fransa kırsalına yaptığı yolculuğun hikayesini anlatan Mekanlar ve Yüzler, hem yolculuk boyunca merceğin karşısında yer alan insanların öykülerini hem Varda ve JR arasındaki dostluğu belgeliyor.


Kar, lodos, yağmur, ayaz, sonra güneş, peşinden yine lodos derken yılın ilk ayı ruh halleri arasında koşturarak geçti. Etkinlik rehberi kışı seveni tam içinde olduğu için, baharı seveni ona bir adım daha yaklaştırdığı için mutlu eden şubattan bol müzikli ve sanatlı bir seçkiyle karşınızda.


Boğucu gündemle gündelik dertler arasında bir yerden hala güneşi hissedip denizi koklayarak yürümeye devam ediyoruz. Etkinlik rehberi bu hafta iki yakada lansman konserlerinde, heyecan verici isimlerin geniş kapsamlı sergilerinde, bağımsız film gösterimlerinde nefes alıyor.


Bu hafta özlediğimiz müzisyenleri İstanbul'da yeniden ağırlıyoruz, XJAZZ kapsamında merak uyandırıcı işbirliklerine tanık oluyoruz, farklı disiplinlerden sanatçıların kolektif hafıza ve kaygı gibi kavramlara temas eden işlerini görüyoruz. 37. İstanbul Film Festivali etkinlikleri, Ingmar Bergman'ın 100. yaş kutlamalarıyla el ele devam ediyor. Akbank Sanat'ta ise yakın dönem Romanya sinemasıyla haşır neşir oluyoruz. Etkinlik rehberi, hafta boyu katılabileceğiniz 10 güzel alternatifle karşınızda.


Şehri 25. defa müzikle sarmalayan İstanbul Caz Festivali, heyecandan kalbimizi hoplatan konserlerle devam ediyor. Nick Cave and the Bad Seeds ile 17 yıl sonra yeniden buluşuyoruz. Kanto Records ilk etkinliği için Suma Beach'e çıkarma yaparken, İsviçreli Magnum fotoğrafçısı Werner Bischof'un vurucu kareleri Leica Galeri İstanbul'da bizi bekliyor. Etkinlik rehberi, şehirden 10 etkinlikle ajandalarınızı doldurmaya hazır. Magnum Fotoğraf Ajansı'na kurucu üyelerden sonra katılan ilk fotoğrafçı olan Werner Bischof'un 1936-1954 yılları arasında çektiği fotoğraflardan bir seçki, Leica Galeri İstanbul'da sergileniyor. Savaş sonrası Avrupa'nın yıkım, yoksulluk ve umutsuzluk içindeki insanlarını fotoğraflayan Bischof, Japonya, Kore, Hindistan, Meksika, Panama, Peru ve savaş sırasında Vietnam'da görev yaptı. İsviçreli fotoğrafçının etkileyici işleri, 30 Ağustos'a kadar görülebilir. Frankenstein romanıyla edebiyat tarihine silinmez bir iz bırakan yazar Mary Shelley'nin hikayesi, romanın yazılışının 200. yılında beyaz perdede. Yönetmenliğini Haifaa Al-Mansour'un üstlendiği filmde Mary Shelley'i canlandıran Elle Fanning'e Douglas Booth, Maisie Williams ve Tom Sturridge eşlik ediyor. Mary ve şair Percy Shelley'nin kural dışı aşkı, hayatlarını şekillendiren trajediler ve Shelley'nin romanını bastırma mücadelesini konu edinen Mary Shelley, 13 Temmuz'da vizyona giriyor.


Hayatımıza 90'ların lider Britpop figürlerinden biri olarak giren Damon Albarn, Blur'ün 2000'lerdeki uyku dönemini Gorillaz, The Good, The Bad & The Queen, Rocket Juice & the Moon gibi başarılı projelerle değerlendirdi. Zamanının en üretken isimleri arasında yer alan Albarn, 46 yaşında çıkardığı ilk solo albümü Everyday Robots'ta 1999 tarihli Blur albümü 13'deki kadar dürüst ve açık. Çocukluğumuzun gelecek projeksiyonu içinde yaşarken, sahip olduğumuz teknolojiyi bugün çektiğimiz fotoğrafları 20 yıl öncesine aitmiş gibi göstermek ve o zamanlar dinlediğimiz müziği arşivlemek için kullanmamıza uygun olarak, kendini bugünde konumlandırsa da geçmişin anılarının yüzeye çıktığı bir albüm Everyday Robots. The Selfish Giant, Hollow Ponds ve Brian Eno ile birlikte yaptıkları You and Me'de zaman dilimleri iç içe geçiyor. Photographs 'da Timothy Leary'nin dikkatimizi ana çeken sesi bile bir hayalet. Tanzanya'da annesinin terk ettiği bir yavru file yazılan gospel havalı Mr Tembo dışındaki bütün şarkılar 2010'ların dijital coğrafyasında, geleceğin henüz tam olarak gelmemiş olduğunu hissedip bir yandan da nostalji duyarak yaşadığımız hayatların resmi. Everyday Robots, günümüzün en başarılı anlatıcılarından birinin ağzından kendi hikayemizi dinlemek gibi. Hepimizi kayıpların hüznünde ve elimizde kalanların kırılganlığında birleştiriyor.


Expedition Fransızca'da gezinti, yolculuk anlamına geliyor. Fotoğraf serileri çekerken aklımda hep bu kelime var. Bir detaydan öbürüne sürüklenirken yerimden belki bir metre kıpırdıyorum ama zihnim bilmediğim yerlere yolculuklara çıkıyor. Expeditions başlığında topladığım serileri artık burada yayınlayacağım. Yapmaya çalıştığım şey kısaca anların envanterini çıkarmak. İlk yolculuğu bu sabah, evde yaptım. Sabah ışığında boş evleri seviyorum. Herkes işe gittikten sonra, öğlene kadar geçen sürede sadece koltukta oturup ışığın oda içindeki hareketini izleyerek vakit geçirebilirim. Çarşaf-nevresim-yastık kılıfı üçlüsünü aynı takımdan kullanmayı hiç sevemedim. Gece yatmadan hemen önce çok yabancı görünen yatağın, sabah bu kadar davetkar gelmesinin sırrını da hala çözemedim. Kimseyi içinde uyumaya ikna edememiş polar. Gece bırakıldığı şekilde duruyor. Bu geceye kadar durmaya devam edecek. Ani bir iştahla alıp, yarısında tadının çok şekerli olduğunu hatırlayarak bitiremediğim gazoz. Yanında annemin çekirdek kabuklarını attığı emekli termos kapağı. Şimdiye kadar hiçbir giysime çamaşır suyu sıçramadı. Kısmet yastığaymış. Bu yastıklar hep kedi istiyor gibi geliyor. Ne zaman kurudu bilmiyorum, fark etmemişim. Ne zaman çöpe gideceği de belirsiz. Muhtemelen birkaç ay daha orada kalacak, sonra yerine yenisi alınacak. Bilmiyorum kaç ay sonra o da kuruyacak. Atılması gereken, üzerinde dolaşan minicik böcekleri gördüğümden beri dokunmadığım başka bir çiçek. Pis kokacak kadar dahi su kalmamış vazoda. Acıklı uzatma kablosu. Ara sıra başka bir uzatma kablosuna bağlanarak hayat buluyor. Tam bir disconnectus erectus. Göründüğünden çok daha yavan ekmek ve bir gün muhakkak ayağıma düşüp beni yaralayacağına inandığım ekmek bıçağı. Ekmek bıçağına su sıçraması sinirimi bozar. Evden hemen çıkma isteğiyle yapılan kahvaltı öyle dandik ki, tabakta neredeyse hiç iz bırakmıyor. Kaynaması sabırla beklenen ama soğuması beklenip bitirilemeyen terk edilmiş çaylar, her sabah mesai yaklaşırken kanalizasyonları dolduruyor. Annemin çocukken oynadığı, benim çocukken oynadığım, sıkıldığında çıkardığı sesi çocukluğumdan beri çok dokunaklı bulduğum kuzu neden sifonun üzerinde duruyor, gerçekten bilmiyorum.


Hafta sonuna kalmadan ikinci seriyi yetiştirdim. Aslında bundan sonra haftanın en şeker günü olduğunu düşündüğüm perşembe günlerine denk getireceğim Expeditions postlarını. Bu haftaki yolculuk Holga 135 kameramdan çıkan ilk filme. Lomography Xpro Chrome 100 özellikle sarı, mavi ve yeşil ağırlıklı sonuç veren bir film. Güneşli günlerde kumsal, bağ-bahçe, havuz gibi ortamlarda canlı renkler elde edebilirsiniz. Çocukluğumdan beri sokak hayvanlarını ellemeden duramıyorum. Küçükken bir defasında koşarak sarıldığım bir köpek panikle kolumu ısırmıştı. Henüz yavru sayılabileceği için dişleri hafif bir morluk dışında iz bırakmamıştı. Sonra haftalarca acaba kuduracak mıyım diye evdeki sulara bakıp durdum. Sokakta yürüyen martı gördüğümde kafamı aşağı yukarı oynatıp Gaaah diye bağırmak gibi bir huyum var. Herkesle kendi dilinde konuşmaya çalışıyorum. Burada da martıların kumdaki ayak izlerini çekmeye çalışmıştım. Bu açıklamadan sonra biraz daha görünür oldular sanırım. Filmin en güzel karesi, üç güzel insanla çıktığım Galata Kulesi'nden. Dünyanın en tatlı insanlarından Utku ve Müge'ye tanınmamak için taktığı burnuyla Kolombiyalı ajan Pablo eşlik ediyor. Pablo 40 yılın başında İstanbul'a geldi diye adamı nasıl ağırlayacağımızı şaşırdık. İşi gücü bırakıp burada kaldığı süre boyunca gezdik de gezdik. Fener Rum Lisesi'ni de göstermeden olmazdı tabii. Karabatak suya daldığında onunla birlikte nefesini tutup, nereden çıkacağını tahmin etmek eğlenceli olduğu kadar tüketici bir oyun. Bir sürü arkadaşı arasında nereden çıktığını göremeyebiliyorsun. Çıkana kadar nefesini tutmaktan kızarabiliyorsun. Sonra Vapurdaki teyzeler neden bana bakıyor?. Eminönü Unkapanı arası bir yerde, kumaş ararken gözüm hep eski binalarda. İçlerine girip saatlerce oturmak, o pencerelerden esnafın dükkan kapılarında çay içtiği sokağa bakmak istiyorum. Taksim civarında 15-20 liraya satılan ıvır zıvırın 2 lira olduğu yer. Çokları için rızkın merkezi, kollarını açmış bekliyor. Eminönü ıslakken daha güzel. Islak taşlar ıslak taşlara yansısın, paltolardan ıslak kumaş kokusu yükselsin, sular insanın pisliğini götürsün. Yağmur sonrası banklar oturulacak kadar kurusun da beş dakika soluklan. Her an ayağının altından kayabilecek dünyada eski duvarlar gibi sakin kal. Islanmamış dar şeritte durup sigarasını içen adam, fotoğrafının çekildiğini fark etmişti. Filmlerimin son karelerinde hep Sirkeci var. Fotoğrafçıya 5 kala panik kareleri. Holga gibi oyuncak kameraların vizöründen gördüğünüz, lensin gördüğü değil. Fotoğrafınızı çekecek arkadaşlarınıza söylemeyi unutmayın ki kafanız kırpılmasın.


Buz gibi havada dışarıda fotoğraf çekerken zorlanıyorum. Zaten çok üşüyen biriyim; ellerim üşüyor, yüzüm üşüyor, sinüslerim ağrıyor, sonunda elimdeki makineyi bırakıp kalorifere sarılmak dışında bir şey düşünemiyorum. Bu hafta sokakta çok kalmayıp yine iç mekanda detay avına çıktım. Bunun için evden sonra en çok vakit geçirdiğim yer olan atölyeyi seçtim. İlk göz ağrım, kuş gibi hafif kompakt makinemle de hasret gidermiş oldum. Bu sabah Ortaköy'den başladım yolculuğa. Yıllardır mahallede gördüğüm köpek yine her zamanki yerinde oturuyordu. Böyle dikkatli nereye bakıyordu bilmiyorum. Ben o sırada yüzümü tüylerine gömmeyi düşünüyordum. Otobüste cam kenarında sabah güneşiyle kızarır kulaklar. Sıcaktan yanar yanar, inince aniden soğuyup sızlarlar düşecekmiş gibi. Atölyeye girer girmez Yoda'nın yanağından makas alıyorum. Darth Vader'a selam çakıp korsan kızlara göz kırparak bahçeye çıkıyorum kedilerle konuşmak için. Yazın güneşte ayaklarımızı uzatıp uyukladığımız koltuk, kışın kedilere yatak oldu. Koltuk üzerinde krallığımızı yeniden ilan etmek için baharı bekliyoruz. Bir kumaş parçası paçamıza yapışıp atmış kendini çürüyen yaprakların üzerine. İşte yaprak nüfusunun müsebbibi. İki agaç yapraklarını habire atölyenin kapısına yığıyor. Yan bahçeyle aramızdaki duvar, ağaçların rahat edebileceği şekilde yapılmış. Herhalde soğuk dışında en büyük şikayetleri tırnaklarını üzerlerinde bileyen kediler. Musa sokakta bulduğu Yol Ver Yield tabelasını kaptığı gibi atölyeye getirmiş. Bakıp bakıp çıkılacak yolları düşlüyoruz. Pearl Jam'in Yield'ı da atölyenin resmi albümü oldu tabii. Atölyeye gelen herkes buraya ayak izini bırakıyor. Sigara tiryakileri kapının önünde dikilmek zorunda kaldıkları için isyanda ama duymazlıktan geliyorum. Şöyle kalabalık bir 70'ler partisi olsa da askıda sıkılan kravatlar biraz insan içine karışsa diye bekliyoruz. Kışın yanlarıma kalorifer peteği taktırma hayalim gerçek olana kadar en büyük destekçim ıhlamur. İçten ısıtma. Gün başlatıcısı.


Karın en kötü yanı, eridikten sonra sokakların eskisinden daha boktan görünmesi. O yüzden bakabildiğim kadar bakıyorum kara. Dokunabildiğim kadar dokunuyorum. Öyle ki, çabucak hasta oluyorum diye soğuktan kaçmama rağmen kendimi dışarı atıp bir buçuk saat karda yürüyorum. Ne kadar klişe olursa olsun vazgeçmeyeceğim bir şey ayaklarımın fotoğrafını çekmek. Özellikle karda ve deniz kenarında. Çimde. Kumda. Bir de toprak yollarda tozlanmışken. Bu alışkanlık sayesinde botlarım hem kar, hem deniz suyu emdi bugün. Benim gözümde herhangi bir şey, üzerine kar yağdığında karşı konulmaz oluyor. Naylon poşetler, leğenler, sigara paketleri... Çiçekler zaten herhangi bir şey değil. Sahil Yolu'nda karşı koyamadığım bir diğer şey de yerdeki işaretler. Bu sarı ok, kar suyunun altında harika bir biçimde parlıyor. Boya katmanlarına dokunmak geliyor içimden. Sert rüzgara karşı dengede duran kargaya tedirgin edecek ama kaçmasını gerektirmeyecek kadar yakınım. O tekne hep aynı yerde. Muhtemelen benim buralarda olmadığım erken saatlerde açılıyordur denize. Bir gün erkenden gidip baksam ya. Fotoğrafları düzenlerken Sharon Van Etten'in yeni albümü Tramp'i dinledim. Ask'ta şöyle dediğini duydum: Buna gülmek bile çok canımı yakıyor. Yukarıdaki ince dallar, en az bu şarkıdaki ruh hali kadar kırılgan. Karabatak ve martılar rüzgara rağmen çok hareketliydi. Yanlarına yaklaştığımda bile yakınımda uçmaya devam ettiler. Ufak tefek ağaçlardan biri beremi çıkarmaya yeltendi. Hemen fark ettim. Başımı üşütmemem gerektiğini söyledim, anladı. Geçen yıl göktaşı yağmurunu izlemek için yanındaki kayalara oturup beklediğimizi, hiçbir şey göremeyip eve döndüğümüzü hatırlamadı. Biraz dalgındı aslında. Ağaçla laflarken benden gözlerini ayırmayan biri vardı. İnsana uzun uzun bakmayı konuşmaya yeğleyen biri. Birbirimize çok benzediğimizi söyledim, bakarak. Gözünü bile kırpmadı. Eve dönmeye karar verip hızlı hızlı yürümeye koyulmuşken kadın-erkek eşitliğinin tek gerçek örneğiyle karşılaştım. O da kapalıydı.


Expedition yazmayalı çok olmuş. En son karlı mahalle fotoğraflarını paylaşmışım. Sıcağın verdiği baygınlığa festivallerle pansuman yaptığımız günlerde bir analog post patlatmayalım mı? Lomography'nin yeni makinesi Fisheye Baby 110'dan şurada bahsetmiştim. Nihayet Baby ve Lomography Orca BW 100 ikilisinin sonuçlarını aldım. Tabii ki filmin bir kısmını yakmışım, bir kısmını da az pozlamışım. Fotoğrafların geneline bakarak şunu söyleyebilirim, Baby ve Orca ikilisini daha çok güneşli günlerde tercih etmek gerek. Kullandığım Orca BW 100, fabrikanın ürettiği ilk partiden. Benekler sonraki üretimlerde de olur mu yoksa ilk üretimin bir defosu mudur bilmiyorum. Ama hataları severiz. Bahçedeki ağaçları lalettayin çektiğim bu karede, insanın Babil'den bu yana bitmek bilmeyen göğe yükselme arzusunu anlattım. Vapurun en sevdiğim yeri, üst katlara çıkan merdivenler. Gelen geçenin zaman zaman üzerime basmasına aldırmadan ısrarla merdivenlerde otururum. Baby yanımda olunca, basıvermişim deklanşöre. İlk kareyi pek beğendim. İkincisinin hülyalı hali bulb modunda çekmiş olmamdan. Bu modda perde deklanşöre bastığınız an açılıyor ve siz parmağınızı çekene kadar açık kalıyor. Bu anda makineyi sallamamak esas ama dedik ya, lomografide kural yok. Galata'daki graffiti'lerden en sevimlisi bu. Gölgede çekilmiş kareler içinde de en aydınlığı. Baby ile çekim yaparken balık gözünüzü kocaman açın ve konunuza iyice yaklaşın. Ayakları suya sokmak deyince aklıma arkadaşlarımın Paşabahçe vapurunun kıçında, demirlerin dış tarafına oturup ayaklarını köpüren denize sokmaları gelir. Ne cesaret. Deniz, gençleri aşırı cesarete özendiriyor. Gereği yapılsın! Hava çok ısındığında, dertlerin bir kısmı da mecburen buhar olmak zorunda. Maddenin kanunu bu. Yani omlete dönmeyeyim derken o hasır şapkayı takıyorsun ya kafana, başka şeyi taktırmıyor dünya. En azından ayakların denizin içindeyken. En azından sevgilin yanındayken. En azından yan yana nefes alıp terlerken.


Müziğin peşinden başka ülkelere gitmişliğim var ama ilk defa bu kadar uzağa, Danimarka'ya savruldum. Temmuz ayında gerçekleşen Roskilde Festival, bir festivalin her yönüyle nasıl olması gerektiği konusunda çok temiz bir örnek olarak yerleşti hafızama. İnsanın ufkunun genişlediğini hissetmesi güzel. Roskilde'de çoğu zaman göz kırpma benzeri bir refleksle bastım deklanşöre. Fazla kurgulamadan, içimden ve bazen karşımdakinin içinden geldiği gibi. Burası çadırımızın bulunduğu Get-a-Tent kamp alanı. Son derece temiz ve sakin olduğundan festival yazımda bahsetmiştim. Uyanma saati ışığa duyarlılığınıza bağlı. Öğlene kadar alanın ortasındaki koltuklarda yatıp kahvaltı kemirmek çok zevkli oluyor. Tabii henüz yağmur indirmemişse. Alacakaranlıkta etraftaki ağaçlıklarda ötüşen kuşlar ve martıları dinlemek, festival alanının hengamesinden sonra terapi gibi geliyor. Festival demek yürümek demek. Kamp alanından sahneye, oradan diğer sahnelere, yemek standlarına, tuvaletlere, sonra yine kamp alanına gün içinde saatlerce yürümek. Bu alt geçitte genellikle festival katılımcıları gitar çalıp şarkı söylüyor. Beş gün boyunca neredeyse her geçişimde gördüğüm, sürekli Hey Jude'u söyleyen gruba buradan sevgilerimi yolluyorum. Yukarıdaki salonun adı Retro Lounge. Burada 42. yılını kutlayan festivalin ilk yılından itibaren bütün afişleri, önemli dönüm noktalarından fotoğraflar ve görüntüler sergileniyor. Yağmur ve güneşten kaçıp dinlenmek için de iyi. Ben de çocukluğumda legoyla oynadım da bizimkinden en fazla kazma gibi ev, kamyon falan oluyordu. Orange Stage'in lego versiyonu da Retro Lounge'da duruyor. Roskilde'de çekebildiğim yegane sahne fotoğrafları bunlar. Festivalin en samimisi, Gloria sahnesi. Julia Holter ve Nils Frahm. Sıcaklık 40 dereceye yakın. Oksijen eser miktarda. Salonun havasızlığına dayanamayanlar buradan da duyabiliyor müziği. Sarı platformun arkasındaki alan kütüphane gibi düzenlenmiş. Yerler kum. Burada kitap okumak, yemek-içmek, uyku tulumunu getirip uyumak, kumdan kale yapmak mümkün. Tam da burada, uyku tulumlarına gömülmüş uyumakta olan bir çiftin 4-5 kalın sesli arkadaş tarafından kulaklarına haykırılarak uyandırılmalarına tanık oldum. Kurbanlar sadece gülüp yeniden uykuya daldı. İnsan hayret ediyor. İskandinav kadınlarının şort altına dantelli tayt sevdasından sonra en popüler giyim unsuru kostümler. Festival boyunca sayamadığım kadar çok muzadam, kanguru, ayı ve leopar gördüm. Spiderman cep telefonunu şarja bırakıp gözden kayboldu. Duygu yoğunluğundan ağlayabilen biriyim. 2000'deki Pearl Jam konserinde çıkan izdihamda hayatını kaybeden 9 kişi için dikilmiş bu heykel, 9 ağacın ortasında duruyor ve insanlar yanından geçerken ona dokunup bir şeyler söylüyor. Gerçekten o 9 genç adama moral veriyor gibi görünüyorlar. Bunu görmek hem acı hem insanın iyiliğine dair umut veriyor. Karmakarışık hissedip ağlıyorum tabii. Ne yapayım. Taşın üzerindeki Ne kadar kırılganız cümlesi Danimarkalı şair Morten Sondergaard'a ait, heykeltıraş ise Lars Skov Nielsen. Bu adamın karizmasına dayanamayarak fotoğrafını çekmek için izin istiyorum. Kolundaki festival bileklikleri gözüme çarpıyor. Roskilde'deki 24. yılı olduğunu söyleyip gururla üfüyor sigarasının dumanını. Abim benim. Abim be. Kral kraaaal. Portrelerini çekmek için gözüme kestirmiştim bu çifti. Önce sevimli bir poz veriyorlar. Sonra Şimdi de yaramaz olalım deyip buna geçiyorlar. Meğer herkes fotoğrafının çekilmesini istermiş. Çekingenliğim yüzünden bunu geç öğrendim. İşte babam Danimarka'da doğup büyüseydi, 10 yıl sonra muhtemelen böyle bir adam olacaktı. Deri şortuna vurulduğum amca, fotoğrafını çekmeme başıyla onay verdi ama başka hiçbir şey söylemedi. Ben fotoğraf çekerken etrafımda beliren kadınlar yüzümü ve çizmelerimi boyamaya başladı. Portre peşinde koşarken yeşil başlı ördeğe döndüm. Dakikalarca önce kim gülecek diye birbirine dik dik bakan arkadaşlar tam ben fotoğraflarını çekerken öpüşmek için hamle yaptılar. Bence kız kazandı. Gözlemlediğim kadarıyla bira bardağını ele bantlamak çok tercih edilen bir aktivite. Böylece ne kadar sarhoş olursan ol, depozitolu bardağını kaybetmiyorsun. Mükemmel. Bu arkadaşın durumu biraz daha farklı. Streç filmle yan yana yürüyen insanları birbirine yapıştırıp saran şakacıları gördükten sonra yadırgamıyorum tabii. Alışveriş arabasına da respect.


Liste yapmak ve bir şeyleri sıralayıp gruplamakla aram iyi. Sıralamalara uymakla o kadar değil. Eksen On Fair fotoğraflarını paylaşacaktım ama hem Radyo Eksen'in facebook sayfasında paylaşıldığı, hem feat.'in Ekim sayısında farklı bir düzenlemeyle yer alacağı için vazgeçtim. Üstelik bu sabah çok tahıllı kahvaltımı yaparken o kadar güzel yakıyordu ki güneş, dünyanın son sabahıymış gibi dakikalarca yapraklara bakmadan duramadım. Dünya'nın dönmekte olduğunu ve eksen eğikliğini, her sabah aynı yerde oturmama rağmen güneşin bir gün ayağıma gelirken öbür gün gözüme gelmesiyle kanıtladım. O konuda sıkıntı olmasın. Geçen akşam atölyede Halimden Konan Anlar'ı ağırlamışız, güneşe bakıp Ateş ederim! diye bağırmak hakkımız. Ederim dediysem ederim, bilirsin. Silahımın örümcek bağladığına bakma. Eski alışkanlıklarımı gömdüğüm yerden çıkarıyorum. Her zamankinden daha karışık ve mütebessimim. Bir noktadan sonsuz sayıda doğru geçer ama Galata'nın bir noktasındaki bir buzdolabına sonsuz sayıda bira sığmaz. Soğuk sıvı sirkülasyonu hatıra dükkanı 7/24 açık. Gecenin sonuna doğru açılan şaraplarda daha zor dönüyor tirbüşon. Ağzın içindeki dil gibi. Mantardan sıyırıp da deriye dalıyor. Sonrası kolonyalar. Son 12 gün içinde gördüğüm en güçlü şey, sarmaşığın tavana tutunan incecik, pembe kollarıydı. Sonra Karaköy tarafına yanaşan yolcu gemilerine baktım. Onların motoru daha güçlü olabilir. Yine de pembe kollara belli etmiyorum. Sonbahar, gelişi çarşaf üzerinde pijamayla işaretlenen bir zaman dilimi. Altını çizmek için battaniye kullanılır. İçi, yünlü çorapla doldurulur. Çorbayla birlikte içilir. Kendi kaderini tayin etme hakkını kullanmak isteyen hücrelerim var. Onları uzak memleketlere tayin ediyorum. Mecburi hizmet.


İkisi ağır nerd üç arkadaş boktan bir iş gününden sonra gittikleri pub'ın tuvaletinde yanlışlıkla keşfettikleri zaman çatlağı yüzünden tüm gecelerini zamanda bir ileri bir geri gidip, ait oldukları zamana dönmeye çalışarak geçirir. Bu arada zaman yolculuğunun kurallarına göre; başka zamanlardaki kendilerine görünmemeleri, hiçbir şeyi değiştirmemeleri, kimseyi öldürmemeleri ve kimseyle yatmamaları gereklidir. Yolculuklarında, zamanın bir noktasında büyük şöhrete kavuştuklarını ve para pul içinde yüzdüklerini öğrenirler ancak tam da bu yüzden, ünlü insanları ünlerinin zirvesinde öldürüp efsaneye dönüştürmeyi amaç edinmiş, zaman yolcusu suikastçilerin hedefi olurlar. Dr. Who ile Shaun of the Dead karışımı olarak lanse edilen film, özellikle İngiliz mizahını seviyorsanız hoş bir buçuk saat geçirtiyor ama kahkahalarla gülmeyi de beklememek gerek. Daha ziyade suratımda çarpık bir sırıtışla, bira yudumlayıp cips yeme isteğiyle dolarak izledim ben. Üç arkadaşı oynayan Chris O'Dowd, Marc Wootton ve Dean Lennox Kelly'ye zaman çatlaklarını onarmakla görevli Cassie rolünde Anna Faris eşlik ediyor. Kafayı zaman yolculuğuyla bozmuş olan Ray ve başarısız hikayelerin yazarı Toby maceradan heyecan duyup evrenin sırlarına vakıf olma hevesi içindeyken, onları nerd oldukları için hor gören alaycı Pete, hadiseye daha gerçekçi yaklaşıyor ve hayatta kalmak için ne yapılması gerekiyorsa yapıyor. Kelly'nin sürekli panik ve korku halindeki karakterinden, diğerlerinin düz oyunculuklarına göre daha çok keyif aldığımı söylemeliyim. Uzun süredir TV dizilerine mesai veren Gareth Carrivick'in ilk sinema filmi olan Frequently Asked Questions About Time Travel, zaman yolculuğu ve bilim kurgu meraklılarını nerdgasm'a ulaştırmasa da, başta dediğim gibi hoş vakit geçirtiyor ve sık sorulan soruların bir kısmını da cevaplıyor.


Bir Bowerbirds filmi: Baraka. Burutay Yalçın'dan bir Bowerbirds incelemesi. "Silversun Pickups: Bir Smashing Pumpkins İmitasyonundan Fazlası. Duygu Ateş, detayları ile grubu inceliyor. Yeni Köşe Sade-ce: Yaza Özel Akustik Şarkılar. Yeni köşe Sade-ce'nin ilk konseptinde Ezgi Cantekin, yaz şarkılarını anlatıyor. "Replikas Rakısı. Replikas ile rakı içtik. "Festival Çizelgemizin Olmazsa Olmazları Kimler?. Hayalsu, bunları izleyin diyor. "Şelale Gürlemeye Devam Ediyor: Ramona Falls. Yeni albüm Prophet'i Artemis'ten dinliyoruz. "Başka Bir Festival Mümkün Mü?. Orçun Yol, bunlara gidin diyor ve yine detaylandırıyor. "Zaman. Bora Öğünç bu kez zaman kavramını ele alıyor ve müzik dünyasındaki yansımalarına bakıyor. Ücretsiz indirmek için linkler aşağıda. Yakında iPhone'lara da geleceğimizin müjdesini de vereyim.


Ayrıca Ajanda, İkinci El, Albüm İncelemeleri ve Neler Oluyor? bölümleri de yerli yerinde. Güzel içerik, güzel iş.


Bir süre önce çoğuyla önce internet vasıtasıyla, sonra konserlerde tanışmış olduğum, müzik üzerine kafa yorup kalem oynatan insanlarla bir araya gelmiştik. Amaç, dergiciliğin yeni ve heyecan verici mecrası tablet için bir müzik dergisi hazırlamaktı. Yazı, ses ve görüntüyü birlikte kullanarak mümkün olduğunca yoğun bir deneyim sunmaya çalıştığımız dergimiz feat.'in ilk sayısını yazının sonundaki linklerden ücretsiz olarak indirebilirsiniz. feat. hoş gelsin. Yolu açık, ömrü uzun olsun.


Dinleyiciyle müzisyenin arkadaşlığını derinleştiren şeylerden biri cover'lar. Karşılıklı oturup, kaset alışverişi yapıp Bunu dinlemiş miydin? diyerek birbirine şarkılar çalmak gibi. Austin/Teksaslı rock grubu Shearwater, geçen yıl çıkardığı ve diskografisinin en iyilerinden olan Animal Joy sonrası zamanın geldiğini düşünmüş olacak ki, kendine yoldaş bildiği 10 ismin şarkılarını yorumladığı cover albümü Fellow Travelers'ı yayımladı. Bu isimlerden Coldplay, Clinic, Xiu Xiu ve Wye Oak, Shearwater'ın zaman zaman birlikte turneye çıktığı ya da beraber çalıştığı gruplar. Albüm kapağındaki iki figürün birbirine bağlanış şekli, yoldaşlığın ötesinde telepatik bir ilişkiye işaret ediyor. Belki de bu yüzden albümdeki şarkıların çoğu, Shearwater'ın bilindik ses coğrafyasına kolayca uyum sağlıyor. Solist Jonathan Meiburg'un sesi değdiği her şarkıyı kendinin kılıyor. I Luv The Valley Oh!!'daki Xiu Xiu tekinsizliği kırılıyor, Coldplay'in Hurts Like Heaven'ı sakinleşiyor. Ancak St. Vincent'ın Cheerleader'ı ve Wye Oak imzalı Mary Is Mary gibi orijinaliyle çok güçlü bir etki bırakan şarkılar bu yumuşamada sendeliyor. Albüm, dünyanın başka yerlerinde benzer yollarda yürüyen müzisyenlerin hikayelerini, sakin piyano, yankılı gitarlar ve rock davullarıyla anlatıyor.


Bu aralar her yazıya bir yerinden nostalji giriyor, söz konusu ettiğim şeylerin temeli eskilerde olunca kaçınılmaz. Ferhan Şensoy'u babamın getirdiği Ferhangi Şeyler kasetleriyle bildim. Dinleye dinleye Uçucu Kuşlar'dan ev sahibi Orkinos Hanım'a ezberledim oyunu. İlk defa o kasetlerden duyduğum Boris Vian'ı, Albert Camus'yü biraz daha büyüyünce bu sefer annemin kitaplığında buldum. Khonostrov'a Yolculuk'u okuduğumda, Ferhan Şensoy'un bağlamayla çaldığı Boris Vian diyor ki şarkısını anladım. O oyunun şarkıları hep kafamın içinde çalıyor zaten. 95 senesinde, 10 yaşındayken Felek Bir Gün Salakken'i izledim. İzlediğim ilk Ferhan Şensoy oyunuydu. Oyundan sonra bekleyip Şahları Da Vururlar'ı imzalatmıştım. Aradan geçen 17 yıldan sonra yine Ses Tiyatrosu'nun sahnesine çıktım, bu defa Afitap'ın Kocası İstanbul'u imzalatmak için. Yine elimi sıkıp adımın çok güzel olduğunu söyledi. Yine Uçucu Kuşlar'ı ezbere bilmeme güldü. Ben yine çocukken olduğu gibi sahnenin bastığım yerlerinin gıcırdamasından, dekoru oluşturan kağıtların üzerine alınmış notlardan heyecan duydum, kızardım. Ferhangi Şeyler kısmen güncellenmiş, kısmen eski kalmış. Şensoy'un sürekli yüklendiği Özal, Erbakan, şarkı sözü yazarken bahsettiği Müjde Ar'ın anası Aysel Gürel ölmüş; kocaman sandıklarının içinde yanıtlanmayı bekleyen mektuplar günlük hayatın dışında nesneler olmuş. Oyunu izleyenler arasında hayatında hiç çevirmeli telefon kullanmamış olanlar var. AB'ye girme hayalleri, TRT'nin denetimi 25 senedir aynı. Elektrik kesintileri azalmış. Türban tartışmaları devam ediyor. Bar insanları zaten hiç değişmiyor. Ferhan Şensoy'un birçok görüşüne, yorumuna katılmıyorum ki oyunu izlerken bazen acı acı gülümsememe de sebep oldu bu. Ama iş trenlerden istediğimiz yerde inmeye, doğan güneşe karşı işemeye, vapur dumanlarına gelince hislerimiz bir. Ferhan Şensoy yazdıklarıyla içimde, bayağı derinlerde, çocukluğumda konuşlandığı yerde duruyor. 10 numaralı Muhsin Ertuğrul locasından Ferhangi Şeyler'in 1700. oyununu izlerken aklımdan işte böyle şeyler geçiyor.


New York'lu fotoğrafçı Allan Grant havacılık ve uzay mühendisliğiyle ilgilenen bir çocukken, sahip olduğu model uçağı takas ederek ilk fotoğraf makinesini edindiğinde, hayatının geri kalanı için kendisine bir yol çizdiğinin farkında değildi. Life dergisi için çalışmaya başladığında 26 yaşındaydı. Grant çoğunlukla Amerikan yaşantısının yüzleri güldüren yanlarını fotoğraflasa da, John F. Kennedy suikastini gerçekleştiren Lee Harvey Oswald'ın eşi Marina Oswald'ı çarpıcı biçimde Life sayfalarına taşıyan da, Marilyn Monroe'nun son fotoğraflarını çeken de o. Yukarıdaki kare, Richard Meryman'in 4 Temmuz 1962'de yaptığı röportaj için Monroe'nun evinde çektiği fotoğraflardan biri. Monroe bu çekimden tam bir ay sonra hayatını kaybetti.


Tatilde, deniz kıyısında telefon çalar ve ses der ki: Haftaya Finlandia Vodka'yla Helsinki'ye gidiyorsun. Çabuk vize için gerekli evrakları yolla. Aklıma gelen ilk kelimeler: Kaurismaki kardeşler, metalci, Apocalyptica, Leningrad Cowboys, elbette Lordi, tasarım, sarışınlar, Alexander Skarsgard. Birleşip bir cümle olamıyorlar çünkü sevinçten sadece sırıtabiliyorum. Midnight Sun, Finlandiya'da güneşin çok kısa bir süre battığı ve gecenin hafif bir lacivertlikten ibaret olduğu yaz dönemine verilen isim. Biz bunun sonuna yetiştik, dolayısıyla gecesiz günleri göremedim ama 2 gün boyunca bir Fin gibi yaşamak için elimden geleni yaptım. Finlandia Vodka'nın Gece Yarısı Güneşi etkinliğinin amacı da bu. Dünyanın çeşitli ülkelerinden insanları Helsinki'nin yakınındaki Sipoo adasında misafir edip, onlara standart Fin hayatını yaşatmak. Adadaki kadromuz Sermet Severöz, Ali Tufan Koç, Doğuş Çabakçor, Deniz Koşan, Pinkfreud ve bendeniz. Bu da kalbimin bir kısmını bıraktığım evimiz. Ev sahibimiz Pekka, Finlandia Vodka'nın mixolojisti. İşi, votkaları kullanarak yeni kokteyller yaratmak. Dünya kokteyl trendlerini belirleyen kişilerden biridir kendisi. Saygıda kusur edilmesin. Aşağıda bizim için doğaçlama yaparken görülüyor. Tadımdan sonra iyi kokteylin matematiğini işin erbabından öğreniyor ve sabırsızlıkla adayı keşfe çıkıyoruz. Yaylı yatak hissi veren toprakla tanışıyorum ve o kadar etkileniyorum ki gözüm yerden ayrılmıyor bir türlü. Ölü böcekler, yosun tabakası, ramazan pidesi boyunda mantarlar, küf, çürüme sanki ilk defa görmüşüm gibi büyülüyor beni. Doğa bana ruhani bir deneyim yaşatıyor. Belki satori, belki huzur bu, bilmiyorum. Ama sarsıcı olduğu kesin. Bir bakıyoruz, herkes fotoğraf makineleriyle birbirini çekmeye koyulmuş. Poz vermekten yorulunca kayalara, iskelelere, deniz kıyısına yayılıyoruz. Baltık Denizi sessiz ama suyun altında bir şeyler oluyor gibi. Su yoğun bir yeşil, bitki örtüsü denizde de kesintisiz devam ediyor. Sazların arasında şıpırdayan su zihni arındırıyor. Pürüzsüz kayalara baktıkça Valhalla Rising'den sahneler geliyor aklıma. Finlandiya'nın 180 bin adasından birinde, gün boyu güneş almış kayalara yatıp coğrafyayı hissetmek insanın algılarını genişletiyor. Coğrafyayı hissetmek dedim, çünkü burada daha önce hiç olmadığı gibi duyumsadım denizi, karayı, toprağı, dünyayı. Akşam ışığının balina sırtını andıran ıslak kayalara vuruşunu, içine bulutların yansıdığı su birikintilerindeki sinek sürülerini mutlulukla izledim. Evde görsem nakliye şirketini arayacağım büyüklükte örümcekler bile korkunç gelmedi. Finlandiya'ya giderken orada bir şey bulacağımı düşünmüştüm. Uyumu buldum. Su gibi, üzerinde bulunduğum kara parçasının şeklini alabileceğimi hissettim. Bu çok mutluluk verici.


İlk bölümün sonunda, kendimi akşam serinliğinde ısı yayan kayalar üzerinde, kemiklerimi zangırdatan bir mutlulukla dünyayı izler halde bırakmıştım. Akşam yemeği saati yaklaştığında toparlanıp eve dönüyoruz. Bize Fin usulü lezzetli yemekler hazırlayan şefimiz sayesinde votkanın ne kadar farklı biçimlerde tüketilebileceğini öğreniyoruz. Minik sprey formatındaki sade ve aromalı Finlandia'lar tam bir joker. Kanapeler, salata ve dondurmanın tadını bir adım öteye taşıyorlar. Parmak boyundaki buz gibi Finlandia spreylerini parfüm diye sıkacağız neredeyse. Şefimiz her yemeği önce anlatıyor, sonra özenle servis ediyor. Hepsinin ya sosunda votka kullanılmış, ya da üzerine spreyle sıkılmış. Ağzınızı sulandırmamak için yemeğin detaylarına girmiyorum ama frenküzümlü Finlandia sıkılmış ekmekli dondurma aklımdan çıkmıyor. Yemeği doğal olarak masada uzayıp giden bir muhabbet izliyor. Fince'de şerefe anlamına gelen kippis en çok duyulan söz. Bu arada Pekka'dan sarhoşluğun beş aşamasını dinliyoruz. Dünyanın en neşeli insanı olmaktan görünmez olduğuna inanıp çıplak vaziyette karlar üzerinde koşmaya uzanan bu beş seviyenin tamamını hatırlamıyorum, zira ben de öpüjem güzel kardeşim seviyesine ulaşmış durumdayım, Fince falan konuşmaya çalışıyorum. Hatırladığım güzel bir detay, farklı sarhoşluk derecelerine göre farklı şekillerde şerefe deniyor olması. Hatta sonuncusunun Türkçe meali topuklar tavana!. Finler çok şahane insanlar, söylememe gerek var mı bilmiyorum. İçki sofrasından bahsederken, Gece Yarısı Güneşi'nin Finlandia için önemini de anlatayım. Finlandiya yılın büyük bölümünü karanlıkta geçiriyor, Finlandia Vodka'nın üretildiği altı sıra arpa da bu uzun ve karanlık mevsim boyunca toprakta bekliyor da bekliyor. Güneşin batmadığı o kısa dönem geldiğindeyse filizlenip, 24 saat güneşlenmenin avantajıyla hızla büyüyor ve toplanıyor. Finlandia'nın övündüğü bir diğer özellikse içinde buzullardan elde edilen kaynak suyunun bulunması. Her şeyiyle Finlandiya'ya ait bu içki, Fin geleneklerine yaslıyor sırtını. Konuklarına Fin hayatını öğretmek istemesi de bundan. Gecenin son atraksiyonu deniz kenarında ateş yakıp sosis pişirmece. Fotoğrafta battaniyeme sarınmış, açılmayan sosis paketini gözlerimle yorarken görülüyorum. Ada Helsinki'ye tekneyle 20-25 dakika uzaklıkta. Bayağı uzun bir mesafe ama kışın adayla Helsinki arasında deniz tamamen donuyormuş ve adaya arabayla geliyormuş insanlar. Gece Yarısı Güneşi'nin sonuna yetiştiğimiz için hava kararıyor ama binlerce yıldız o kadar yakın ki, en az Güneş kadar etkileyici bir manzaranın altındayız. Çıtırdayan ateşten başka ses yok. Bir de arada bir duyulan deklanşör sesi, o kadar. Ateşin başında biraz daha doyup sakinleştikten sonra ertesi günün yoğun programına enerji toplamak için yatağa yollanıyorum ve tahmin edeceğiniz gibi nefis bir uyku çekiyorum.


Saat 09:00, koğuş kalk! Kahvaltı yap! Duşunu al, RIB boat'la safari için iskelede hazır ol, Pekka'nın tepesinin tasını attırma! Marş marş! RIB boat nedir? Şişme, çoğunlukla kurtarma botu olarak kullanılan, son derece güvenli, su üzerinde saatte 120 km hız yapabilen bir araç. Hedef, Baltık Denizi'ndeki binlerce adadan birkaçı arasında dolanmak, biraz hız yapmak, Finlandiya'nın dingin doğası içinde adrenalin kovalamak. İstanbul'un sıcağından sonra Helsinki serin bir cennet. Botta iyice serinleriz, biraz su falan da fışkırır üstümüze başımıza, kendimize geliriz diye düşünürken hiç de öyle muza biner gibi binilmediğini anlıyoruz. İş ciddi. Önce mont giyilecek, sonra balıkçı giysisi gibi, su geçirmez bir tulum. Üzerine yine su geçirmez başka bir mont. Kafaya bere, son olarak da kayak gözlüğü benzeri bir gözlük. Koltuklara oturup sıkı tutunulacak, hareket esnasında ayağa kalkmak yok. Bir sebepten botu durdurmak istersek el kaldıracağız. Bunca ayrıntı ve önlemden sonra hafif hafif tırsmaya başlayıp kendimi sağlama almak için yüce bir dağ olan Pekka'nın arkasına oturuyorum. Tur boyunca ne rüzgar ne bir şey, diğerlerinin yanakları dalgalanırken ben atlı karıncada gibiyim. Su içinde kalacağız diye yanıma fotoğraf makinemi almadığımdan yolun geri kalanına kelimelerle devam edeceğiz. Botla bir hızlanıp bir yavaşlayarak ilerledikçe karşımıza irili ufaklı adalar çıkıyor. Kiminin üzerinde 20 hane yaşıyor, kiminde sadece bir deniz feneri var. Çok yoğun bir yeşilin kıyısında, parlak yosun rengi denize eğilmiş su içen kırmızı, sevimli hayvanlar gibi evler. Her birinin yanında kayıkhaneleri var. Küçük adalar çoğunlukla yazlık olarak kullanılıyor, kışın üzerlerinde sadece birkaç hane kalıyor. Kış döneminde gaz ve diğer ihtiyaçlar haftada bir adalara giden teknelerden karşılanıyor. Pirtissaari adasında bir koya giriyoruz, dünya üzerindeki cennet burası olsa gerek. 1919 1932 yılları arasında Finlandiya'da uygulanan içki yasağı yüzünden balıkçı tekneleri Baltık Denizi'ne açılır, açıklara demirleyen gemilerden içki alırmış. Söylenene göre o dönemde adada yaşayan bütün balıkçı tekneleri polis tarafından içki kaçakçılığı nedeniyle bağlanmış, koyda teknelerden su dahi görünmüyormuş. Bu hikayeden sonra Pekka ve kaptanımız, Finlerin içki içmeden yaşayamayacağını üzerine basa basa tekrar ediyor. Zaten gördüğüm manzaraların güzelliğinden başım dönmüş, Orta Dünya'da mıyım, Viking diyarında mıyım bilmiyorum. Sadece orada olduğum için mutluyum. Hiç gitmediğim kadar kuzeyde, güneşin altında gümüş gibi parlayan suları yararak, hayatımda gördüğüm en canlı yeşiller arasında geziniyor olmaktan mutluyum. Durgun su üzerinde keyfince gidip gelen bir helikopter böceği de muhtemelen böyle hissediyordur diye düşünüyorum. İstemeye istemeye dönüyoruz iskeleye. Daha bir tamamlanmış, daha bir Fin hissediyorum. Sırada: Çabucak Helsinki turu, akşam yemeği, bar gezmesi. Gece kaçta biter meçhul.